The Alchemist – monsoonrains\nআৰু এয়া চাৰি দিন মাত্ৰ বাকী আছিল, পুনৰ সি সেইখন গাঁৱত উপস্থিত হবলৈ। সি এফালে উৎসাহিত হৈ পৰিছিল, আনহাতে মাজে মাজে তাক কিছুমীন বাৰেবিংকৰি চিন্তায়েও আৱৰি ধৰিছিল। তাৰে মাজত এটা চিন্তাই তাক খুলি খাইছিল, ছোৱালীজনীৰ মনৰ পৰা যদি ইতিমধ্যে তাৰ স্মৃতি মচ খাইছে! ঊণ বিক্ৰী কৰিবৰ বাবে কত যে ভেঁৰাৰখীয়া পাৰ হয় সেই বাটেৰে!\n“কোনো কথা নাই “, সি তাৰ ভেঁড়াবোৰক শুনাই নিজক আশ্বাস দিছিল, “অন্য বহু ঠাইৰ বহু ছোৱালীক মই চিনি পাওঁ।”\nকিন্তু তাৰ হৃদয়খনৰ এই কথা জ্ঞাত আছিল, সি ভেঁড়াবোৰক কোৱাৰ দৰে কথাটোৰ গুৰুত্ব তাৰ ওচৰত প্ৰকৃততে নথকা নহয়। কিয়নো, সি ভালকৈয়ে জানিছিল, সাগৰৰ নাৱিকবোৰ আৰু ভ্ৰাম্যমাণ বিক্ৰেতাবোৰৰ দৰে ভেড়াৰখীয়াবোৰেও এনে এখন চহৰ বিচাৰি উলিয়াই য’ত, কোনোবা এনে এজন ব্যক্তি থাকে যি সিহতৰ স্বাধীন জীৱনৰ সুখৰো ঊৰ্ধত গৈ সকলো পাহৰাই দিছিল।\nবেলি লহিওৱাৰ যো-জা চলিছিল। সি সূৰ্যমুখী দিশত ভেঁড়াবোৰ চৰাই লৈ গৈছিল।\n“এই যে ভেঁড়াবোৰ, সিহতে কেতিয়াও কোনো সিদ্ধান্ত লবলগীয়া নহয়”, সি ভাবিছিল, “কিজানি সেইবাবেই সিহত সদায় মোৰ কাষতে থাকে ।”\nসিহতৰ চিন্তা মাত্ৰ কথাতে পুঞ্জীভূত হৈছিল, সিহতৰ খাদ্য আৰু পানীৰ যোগাৰৰ। যেতিয়ালৈকে লৰাটোৱে এণ্ডলুচীয়াৰ শ্ৰেষ্ঠ ঘাঁহনি কেইদৰা বিচাৰি উলিয়াবলৈ সক্ষম হৈ থাকিব তেতিয়ালৈকে সিহঁত তাৰ বন্ধু হৈ থাকিব। হয়, পূৰ্বাহ্নৰ পৰা অপৰাহ্নলৈ তুলনামূলকভাৱে দীঘল নিৰন্তৰ মূহুৰ্তবোৰৰ লগত সিহতৰ দিনবোৰ সদায় একেদৰেই পাৰ হৈছিল। সিহতে কেতিয়াও কৈশোৰ যৌৱন কালত কিতাপ পঢ়া নাছিল, আৰু সেইগতিকে লৰাটোৱে যেতিয়া চহৰবোৰৰ মনোমোহা দৃশ্যবোৰ বৰ্ণনা কৰিছিল সিহতে বুজিও পোৱা নাছিল। সিহঁতবোৰ মাত্ৰ খাদ্য আৰু পানীৰ চিন্তাতে আবস্ত আছিল আৰু কোনোবাই সেইকণৰ যোগান ধৰিলেই ভেঁড়াবোৰে বিনিময়ত প্ৰদান কৰিছিল সিহঁতৰ ঊণ, সংগ, আৰু এবাৰলৈ গাৰ মঙহ।\n“মই যদি আজি দানৱ ৰূপ ধাৰণ কৰো আৰু এটা এটাকৈ সিহতক হত্যা কৰিব লও, মই সৰহভাগক হত্যা কৰি শেষ কৰাৰ পাছতহে সিহতে কথাতো বুজি পাব”, সি ভাবিছিল, “সিহতে মোক বিশ্বাস কৰে আৰু সেয়ে আত্মনিৰ্ভৰশীলতা কি হয় তাক পাহৰি পেলাইছে। প্ৰত্যেক মূহুৰ্ততে সিহতক প্ৰয়োজনীয় পৌস্তিকতাৰ যোগান যিহেতু মই ধৰি আছো।”\nলৰাটো নিজৰ চিন্তাত নিজেই আচৰিত হৈছিল। গীৰ্জাঘৰটো আৰু তাৰ ভিতৰত গজা ঘাঁহ বন বোৰে হয়তো তাৰ ওপৰত বেয়া প্ৰভাৱ পেলাইছিল। এই সকলোবোৰৰ বাবেই হয়তো সি পুনৰ সেই সপোনটো দেখা পাইছিল, আৰু সেই কাৰণতে তাৰ দীৰ্ঘদিনীয়া বিশ্বাসী বন্ধুকেইটাৰ ওপৰতো খং উঠিছিল। আগনিশাৰ আহাৰ খোৱাৰ পিছত ৰাহী হোৱা মদিৰাৰ এসোহা গলাধকৰণ কৰি সি তাৰ জেকেটটো কাষ চপাই আনি সাৱতি ধৰিছিল। সি জানিছিল, আৰু কেইঘন্টামান পিছত যেতিয়া সূৰ্য্য আকাশৰ শিৰোবিন্দুত উপনীত হব, তাপ ইমানে বাঢ়িব যে সি আৰু ভেঁড়াবোৰ পথাৰ পাৰ কৰাই আগবঢ়াই নিব নোৱাৰা হব। এইখিনিয়ে সেই সময়, যেতিয়া সমগ্ৰ স্পেইন গ্ৰীষ্মত টোপনিত লাল কাল দিছিল। নিশা ননমালৈ উষ্ণতা অটল আছিল আৰু এই গোটেই সময়চোৱা সি তাৰ জেকেটতো কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিব লগীয়া হৈছিল। কিন্তু তাৰ কান্ধৰ জেকেটৰ বোজাটোকলৈ নিজকে আপত্তি দৰ্শাব লওতেই হঠাৎ তাৰ মনত পৰিছিল, পূৱাৰ নীম্ন তাপমানৰ লগত যুজ দিব পৰাকৈ তাৰ লগতটো সেই জেকেটটোৱে আছিল।\n“আমি পৰিবৰ্তনৰ লগত খাব খাব পৰাকৈ নিজক সষ্টম কৰি ৰাখিব লাগে। “, সি ভাবিছিল, আৰু ততালিকে জেকেটটোৰ ওজন আৰু উমৰ বাবে কৃতজ্ঞ হৈ পৰিছিল।\nজেকেটটোৰ এটা উদ্দেশ্য আছিল, যিদৰে লৰাটোৰ আছিল। তাৰ উদ্দেশ্য আছিল ভ্ৰমণ কৰাৰ। যোৱা দুটা বছৰত এণ্ডলুচীয়াৰ প্ৰদেশৰ ভূখণ্ড খোজকাঢ়ি অঞ্চলটোৰ চহৰবোৰৰ সৈতে তাৰ পৰিচয় গঢ়ি উঠিছিল। এইবাৰ সদাগৰৰ জীয়েকক তাৰ দৰে সাধাৰণ ভেঁড়াপালক এজনে কেনেকৈ পঢ়িব শিকিলে সেয়া কোৱাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল। ষোল্ল বছৰ বয়সলৈ সি পাঠশালাত উপস্থিত আছিল। তাৰ মাক দেউতাকে সি পঢ়া শুনা কৰি পিছলৈ গীৰ্জাৰ ধৰ্মযাজক হোৱাতো বিচাৰিছিল যাতে পুত্ৰই সাধাৰণ কৃষকৰ পৰিয়ালটোলৈ গৌৰৱ কঢ়িয়াই আনিব পাৰে। খাদ্য আৰু পানীৰ বাবে তেওঁলোকও যঠেষ্ট কষ্ট কৰিছিল, ঠিক ভেঁড়াকেইটাৰ দৰে। সি লেটিন, স্পেনিছ আৰু ধৰ্মতত্ব অধ্যয়ন কৰিছিল। কিন্তু শৈশৱৰ পৰাই সি পৃথিৱীখন জানিব বিচাৰিছিল, আৰু তাৰ বাবে এই ইচ্ছাৰ গুৰুত্ব ভগৱান আৰু মানুহৰ পাপৰ জ্ঞানতকৈ বেছি আছিল। কোনো এক আবেলি, সেয়ে সি সাহস গোটাই দেউতাকক তাৰ ইচ্ছাৰ বিষয়ে অৱগত কৰাইছিল, সি ধৰ্মযাজক হব নিবিচাৰে, সি বিচাৰে পৃথিৱী ভ্ৰমণ কৰিব।\nDecember 6, 2017 December 6, 2017 ·


গণিত আৰু মানৱতাৰ এক তেঁজাল ঘোঁৰা এভাৰিষ্ট্ গেল্-ওৱা - Gonit Sora\n22 Aug গণিত আৰু মানৱতাৰ এক তেঁজাল ঘোঁৰা এভাৰিষ্ট্ গেল্-ওৱা\nPosted at 03:29h in Articles, Assamese, Biography by Gonit Sora\nপোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ গণিত বিভাগত হৈ যোৱা ৰাষ্ট্ৰীয় সন্মিলনখনিক লৈ বিভাগৰ আটাইখিনি মানুহেই অতি ব্যস্ত হৈ আছিলোঁ, যদিওবা শ্ৰেণীকোঠাৰ দায়ীত্বৰ পৰা আঁতৰি আছিলোঁ। এই সুযোগতে জন ষ্টিলৱেলৰ স্প্ৰিংগাৰৰ পৰা প্ৰকাশিত ‘মেথেমেটিক্স এণ্ড হিষ্টৰী’ শীৰ্ষক কিতাপখনি হঠাতে হাতত পৰিল। কিতাপখনৰ পাতনিটো পঢ়ি ভাল লাগিল। লিখা আছিল—\n‘One of the disappointments experienced by most mathematics students is that they never gotacourse of mathematics. They get course in calculus, algebra, topology, and so on. But the division of labor in teaching seems to prevent these different topics being combined intoawhole.’\nপ্ৰথমতেই আকৃষ্ট হৈ পাত লুটিয়াই গ’লোঁ, এই কথা মনত ৰাখি যে, সাধাৰণ পাঠকক দিব পৰা কিবা আছে নেকি? তাৰেই এটা চেষ্টা এনেদৰে আগবঢ়াইছোঁ।\nআধুনিক শুদ্ধ বা বিমূৰ্ত গণিতৰ এটা শাখা ‘গ্ৰুপ-থিওৰি’ৰ ক্ষেত্ৰখনত এক অনন্য প্ৰতিভা ‘এভাৰিষ্ট গেল্-ওৱা’ৰ জীৱন কাহিনীনো কেনে উপন্যাসোপম তাকেই চাব খুজিছোঁ এই প্ৰবন্ধটিত।\nমাথোঁ একৈশ বছৰীয়া জীৱন এটাৰে জগতক দি থৈ গৈছে এক অভূতপূৰ্ব অৱদান। পেৰিচৰ ওচৰৰ এখন নগৰত জনম লৈছিল এইজনা ক্ষণজন্মা গণিতৰ নায়কে, ১৮১১ চনত। গেল্-ওৱা সম্পৰ্কত জন ষ্টিলৱেলৰ এক মনোমোহা টিপ্পনী— “যদিওবা গেল্-ওৱাৰ জীৱন সম্বন্ধে জনা কথাখিনিয়ে আমাৰ এক নাটকীয় পৰিবাসনা তৃপ্ত কৰে, পিছে এই ক্ষণজন্মা নাযকজনৰ ট্ৰেজেডিখিনি বেছি ‘ক্লাছিকেল’ ধৰণৰ, যাৰ বীজ নিহিত হৈ আছে ‘ভিক্টিম’ জনৰেই জীৱনৰ মাজত, অৰ্থাৎ ময়েই মোৰ ভাগ্যনিয়ন্তা।” গেল্-ওৱা আছিল গণিতৰ জগতৰ আটাইতকৈ ৰোমান্তিক ব্যক্তিত্বৰ। কেবাজনো জীৱনীকাৰে গেল্-ওৱাক এক অশুদ্ধ প্ৰত্যায়িত প্ৰতিভা হিচাপেই চিহ্নিত কৰিব খোজে— যেনিবা নিজৰ প্ৰতিষ্ঠাৰেই এক চিকাৰ। ষোল্লবছৰ বয়সলৈ তেওঁৰ গণিতৰ কোনো স্কুলীয়া শিক্ষা নাছিল। ১৮২৭ চনলৈ তেনেদৰেই থাকিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ যিটো হাৰত গণিতৰ গ্ৰাসকৰণত মগন হৈছিল, সেয়া ইতিহাসত বিৰল— অৱশ্যে মহামতি নিউটনক বাদ দি। ষোল্ল বছৰ বয়সতে নিজকে লেজেণ্ডাৰৰ জ্যামিতি, সমীকৰণ-তত্বৰ লেগ্ৰেঞ্জৰ কৃতি আৰু বৈশ্লেষণিক ফলনৰ স’তে সাঙোৰে। ১৮২৮ চনত লুই পল এমিল ৰিচাৰ্ড নামৰ এজন শিক্ষকৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে। তেৱেঁই পোনতে গেল্-ওৱাৰ প্ৰতিভাক চিনি লয়। ১৮২৯ চনত অবিৰত ভগ্নাংশৰ ওপৰত এখন গৱেষণা-পত্ৰ প্ৰকাশ কৰে। ৰিচাৰ্ডলৈ গণিতজগতৰ কৃতজ্ঞতাৰ শেষ নাই এই বুলিয়েই যে, এইজন শিক্ষকৰ বাবেই গেল্-ওৱাৰ প্ৰতিভাৰ স্বাক্ষৰ বহন কৰা বিশেষ বিশেষ গৱেষণা-প্ৰবন্ধ সযতনে সংৰক্ষিত হৈ আছিল। এয়া ছাত্ৰৰ প্ৰতি শিক্ষকৰ শ্ৰদ্ধা আৰু দায়ীত্ববোধৰ এক অনুকৰণীয় উদাহৰণ। ১৭ বছৰীয়া এজন ছাত্ৰৰ কাৰণে এখন অতি উচ্চ খাপৰ গৱেষণা আলোচনীত গৱেষণা-প্ৰবন্ধই স্থান পোৱাটো নিশ্চয়েই এক সন্মানীয় বিশেষ কথা যদিও, গেল্-ওৱাই মনতে পিচে এটা বেলেগ প্ৰতি-হিংসাৰ ভাৱহে সাৰ-পানী দি ৰাখিছিল। সেয়া আছিল, তেওঁ পোনপ্ৰথমে পঢ়িব খোজা পলিটেকনিকৰ প্ৰৱেশ পৰীক্ষাত পৰীক্ষকে যথাযথ পাঠ্যক্ৰমৰ ঘাটি থকা হেতু তেওঁক অনুত্তীৰ্ণ কৰি দিয়া বাবে। ৰিছাৰ্ডে, গেলৱাক বিনা পৰীক্ষাৰেই ভৰ্তি কৰাৰ পোষকতা কৰিছিল। উল্লেখ্য নিস্প্ৰয়োজন যে এয়া নঘটিল। পিচে তেওঁৰ জীৱনত ইয়াতকৈয়ো অধিক হতাশাই পিছ লৈছিল।\nগেল্-ওৱাই ইতিমধ্যে তেওঁৰ ‘সমীকৰণ তত্ব’ৰ কাম আৰম্ভ কৰে আৰু ১৮২৯ ৰ মে’ মাহত ‘পেৰিছ একাডেমী’ত প্ৰথমটো গৱেষণা-প্ৰবন্ধ দাখিল কৰে। প্ৰখ্যাত গণিতজ্ঞ ক’চ্চি আছিল প্ৰবন্ধ-পৰীক্ষক, আৰু তেওঁ প্ৰবন্ধটোৰ প্ৰকাশযোগ্যতাৰ সপক্ষতেই আছিল যদিও, শেহলৈ প্ৰবন্ধটি প্ৰকাশ নহ’ল। এনেতে ঘটিছিল অন্য এক দুৰ্ভাগ্যজনক ঘটনা। ১৮২৯ চনৰ জুলাই মাহত দেউতাক নিক’লাচ গেব্ৰিয়েল গেল্-ওৱাই আত্মহত্যা কৰে। কাৰণটো আছিল ৰাজনৈতিক। পুৰোহিত এজনৰ দ্বাৰা এক আকস্মিক আক্ৰমণ। এই ঘটনাক দেউতাকে সহজে ল’ব নোৱাৰিলে। এইফালে গেল্-ওৱা নিজেও দেউতাকৰ এই হানিত ভাগি পৰিল। এটা ৰাজনৈতিক আৰু আনটো শৈক্ষিক— এই দুটা ঘটনাই এই দুই বিভাগৰ প্ৰতি এক আস্থাহীনতাৰ ভাৱ দ’কৈ সিঁচি দিছিল আৰু গভীৰভাৱে ‘পেৰ’নিয়া’ (Paronia) লৈ গৈছিল। ইয়েই তেওঁৰ নিজ জীৱনৰ মোহ নোহোৱা কৰি, জীৱনকে ত্যাগ কৰাৰ হঠাৎ পৰিকল্পনাই বাস্তৱ ৰূপৰ ফালে লৈ গৈছিল। আৰু শেষত তেওঁৰ হাতত থকা শেষ খেৰ-কূটাডালিও হাতৰ পৰা সৰি পৰিছিল, যেতিয়া দেউতাকৰ মৃত্যুৰ কিছুদিন পাছতেই পলিটেকনিকৰ প্ৰৱেশ পৰীক্ষাত গেল্-ওৱা দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে ফেইল কৰিছিল। এনে প্ৰচণ্ড হতাশাজনক আঘাট সত্বেও তেওঁৰ অধ্যৱসায়ৰ অৱসান হোৱা নাছিল। এই গুণেই তেওঁক শেষত সহায় কৰিলে। অলপ কম খ্যাত পলিটেকনিক এখনত (ইক’ল নৰ্মাল) তেওঁ পঢ়িবলৈ সুযোগ পালে। ১৮৩০ চনত তেওঁৰ সমীকৰণৰ তত্ব ছপা হৈ ওলায় তিনিখন গৱেষণা প্ৰবন্ধৰ আকাৰত, যদিওবা ‘একাডেমী’ৰ মাধ্যমত নোলাল। ১৮৩০ চনত ঘটিল ‘বউৰ্ব’ন’ ৰাজত্বৰ বিৰুদ্ধে ‘জুলাই-বিপ্লৱ’। ইয়েই গেল্-ওৱাক দিলে দেউতাকৰ দুৰ্ভাগ্য আৰু নিজৰ অপমানৰ ক্ষেত্ৰত ৰৈ যোৱা আক্ৰোশটোৰ প্ৰকাশ ঘটোৱাৰ এক সুযোগ। গেল্-ওৱা লগ লাগিল ‘ৰিপাব্লিকান অগ্নি-বাহিনী’ দলৰ। নিজৰ ‘ইক’ল নৰ্মাল’ত আন্দোলন আৰম্ভ কৰিলে। শেহত, ডিৰেক্টৰৰ বিৰুদ্ধে লিখাৰ অপৰাধত বহিস্কৃত হ’ল। সেই একেই মাহতেই ‘বউৰ্ব’ন’বোৰ ফৰাচীৰ পৰা পলাল, লগত গুচি গৈছিল গণিতজ্ঞ ক’চ্চিও। ইক’ল নৰ্মালৰ পৰা ওলাই গেল্-ওৱা ভৰ্তি হ’ল জাতীয় বাহিনীৰ আৰ্টিলাৰীত, বিপ্লৱী কৰ্মকাণ্ডত ভাগ ল’বলৈ বুলি।\n১৮৩১ চনৰ ৯ মে’ত ৰিপাব্লিকান দলৰ ভোজসভাত হাতত ছুৰী লৈ ‘টোষ্ট্’ এটা প্ৰস্তাৱ কৰাৰ অপৰাধত ‘এৰেষ্ট’ কৰা হৈছিল— কাৰণ আছিল এটাই যে, এয়া আছিল নতুন ৰজা লুই ফিলিপৰ জীৱনলৈ বুলি ভীতি প্ৰদৰ্শন। গেল্-ওৱাক জেলত ভৰাই থোৱা হ’ল। অৱশ্যে তেওঁক শীঘ্ৰেই মুকলি কৰি দিয়া হ’ল। বিচাৰৰ ৰায় আছিল এই যে, তেওঁ এজন কম বয়সীয়া মুৰ্খ। গেল্-ওৱাই পিচে খুলি কৈছিল যে বিশ্বাসঘাটকতা কৰিলে এতিয়াও তেওঁক হত্যা কৰিবলৈ ইচ্ছুক। গেল্-ওৱাৰ মতামত আছিল এই যে, ৰজাই পিছত হ’লেও বিশ্বাসঘাটকতা কৰিব। ১৮৩১ চনৰ বেষ্টাইল দিৱসত গেল্-ওৱাক দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে এৰেষ্ট কৰা হৈছিল, বে-আইনীভাৱে অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ ৰখাৰ অপৰাধত। ‘ছেইণ্ট পেলেগি’ বন্দীশালত অক্টোবৰলৈ ৰখাৰ পিছত পুনৰ ছয়মাহৰ বাবে শাস্তিৰ ম্যাদ বঢ়োৱা হৈছিল।\nহতাশ হৈ পৰা গেল্-ওৱাই, দেউতাকক অনুসৰণ কৰি আত্মহত্যাৰ পথ বাছি ল’ব খুজিলে। এনে অৱস্থাত তেওঁ খবৰ পালে যে, তেওঁৰ পাণ্ডুলিপি ফিৰাই দিয়া হৈছে— অৱশ্যে লগতে খুজি পঠিয়াইছে তেওঁৰ তত্ত্বৰ আৰু সবিশেষ ব্যাখ্যা। তেওঁ ইতিমধ্যে তেওঁৰ কৃতখিনি পুনৰীক্ষণ কৰা আৰম্ভ কৰিছে, যদিও পিছে পাতনিতহে বেছি মনোযোগ দিছে— বৈজ্ঞানিক প্ৰতিস্থা আৰু বিশেষকৈ একাডেমিচিয়ান সকললৈ বুলি এক গ্লানিযুক্ত তিৰস্কাৰেৰে, যিসকলে ইতিমধ্যে গণিতজ্ঞ এবেলক এনেদৰেই মাৰি পেলাইছে। বন্দীত্বৰ শেষৰ ছয়মাহ তেওঁ কটাবলগীয়া হৈছিল এখন নাৰ্ছিংহোমত। সেই সময়ত পেৰিছত দেখা দিয়া কলেৰা-মহামাৰীৰ বাবে, তালৈকে কিছু ৰোগীক স্থানান্তৰ কৰা হৈছিল। অপেক্ষাকৃতভাৱে কিছু আৰামৰ বাতাৱৰণত গেল্-ওৱাই পুনৰ গৱেষণাত মন দিলে। এইবাৰ তেওঁ কেইখনমান দৰ্শন সম্পৰ্কীয় ৰচনা লিখি উলিয়ালে।\n১৮৩২ চনৰ এপ্ৰিলৰ ২৯ তাৰিখত তেওঁক জেলৰ পৰা এৰি দিয়া হ’ল। ইয়াৰ পিছত গেল্-ওৱাৰ জীৱনৰ শেষ মাহটোৰ সম্পৰ্কত সবিশেষ একো জনা নাযায়। ২৫ মে’ত তেওঁৰ বন্ধু চ্ছেভেলিয়েৰলৈ লিখা চিঠিত প্ৰকাশ পাইছিল তেওঁৰ, জীৱন সম্পৰ্কত সম্পূৰ্ণ হতাশাৰ কথা। আৰু এই হতাশাৰ কাৰণ গণিত বা পাৰ হৈ যোৱা বছৰকেইটাত ঘটি যোৱা সংঘাটপূৰ্ণ সংঘটনবোৰৰ এটাও নহয়। ইয়াৰ বিপৰীতে আছিল এক অসফল প্ৰেমৰ কাহিনী। নাৰীগৰাকী আছিল তেওঁ থাকি অহা নাৰ্ছিংহোমখনৰ আৱাসিক ডাক্টৰজনৰ দুহিতা ষ্টিফেন ডিউম’টেল্। গেল্-ওৱালৈ বুলি লিখা এওঁৰ দুখন চিঠি (আংশিক ভাৱেহে পঢ়িব পৰা অৱস্থাত) পোৱা গৈছিল।\nগেল্-ওৱাই নিজেই চিঠি দুখন এনে অৱস্থাত থোৱা বুলি ধাৰণা কৰা হয়। এখন আছিল— ১৪ মে’ত দিয়া। লিখা আছিল ‘অনুগ্ৰহ কৰি আমাৰ এই সম্পৰ্ক ছিঙো আহা’ (‘Please let us break this affair’)। আনখন আছিল অইন কোনোবা এজনে তেওঁলৈ বুলি কঢ়িয়াই লৈ অহা দুখৰ সন্দৰ্ভত। এনেধৰণে লিখা আছিল যে— ‘যদি গেল্-ওৱাই তেওঁক ৰক্ষা কৰিবলৈ বুলি আহিলহেঁতেন!’ ইয়েই যদি গেল্-ওৱাৰ জীৱনৰ শেষ কৰি দিয়া সেই দ্বন্দ্ব যুদ্ধখনৰ প্ৰধান কৰাণ আছিল, তাকো একো নিশ্চয়কৈ ক’ব নোৱাৰি। এয়াও হ’ব পাৰে যে যুদ্ধখন বহুদিন ধৰি গেল্-ওৱাৰ মূৰৰ ওপৰত ওলমিয়েই আছিল (মানে পুহি ৰাখিছিল)। তেওঁ যেতিয়া প্ৰথম জেলত সোমায়, তেতিয়াৰ এজন সংগী আছিল ৰাছ পেইল। ৰাছ পেইলে জুলাই মাহৰ ২৫ তাৰিখে লিখা এখন চিঠিত গেল্-ওৱাই কোৱা এষাৰি কথা উল্লেখ আছিল এনেদৰে— ‘মই তোমাক আৰু কওঁ যে, মোৰ মৃত্যু হ’ব কোনো নিম্নখাপৰ প্ৰেম সম্পৰ্কীয় এখন দ্বন্দ্ব যুদ্ধত। কাৰণ তেওঁ, আন এজনে তেওঁলৈ বুলি কৰা সন্মানহানিৰ পোতক তুলিবলৈ মোক আহ্বান কৰিব।’ দ্বন্দ্বযুদ্ধখনৰ আগদিনাখনৰ ৰাতি, তেওঁৰ বন্ধু কেইজনমানলৈ লিখা চিঠি কেইখনমানতো এই ‘নিম্ন-পৰ্যবসিত নাৰী’ৰ উল্লেখ আছে।\nতেওঁ আৰু লিখিছিল— ‘মোক মাৰি পেলোৱাসকলক ক্ষমা কৰিবা, কিয়নো তেওঁলোক সু-বিশ্বাসীসকলৰেই মাজৰ।’ আচলতে তেওঁৰ এজন বিৰোধী আছিল ৰিপাব্লিকান। গণিতৰ ভাষাৰেই গেল্-ওৱাৰ মৃত্যু সম্পৰ্কত মতামত আগবঢ়োৱাসকলে, এই বিষয়ত এক ‘যড়যন্ত্ৰ-তত্ত্ব’ (conspiracy theory) ব্যাখ্যা কৰিব খোজে এনেদৰে যে, এইজন প্ৰকৃততে আছিল পুলিচৰ এজেণ্ট (যদিও ইয়াৰ কোনো প্ৰমাণ নাই)। তেওঁৰ বিপ্লৱী কৰ্মকাণ্ডখিনি গেল্-ওৱাৰ দৰেই প্ৰশংসনীয়। ‘পুলিচ-এজেণ্ট-তত্ত্ব’ই বৰঞ্চ কুৰি শতিকাৰ দ্বন্দ্বযুদ্ধৰ গোলমলীয়া খেলৰ কথাকেই প্ৰতিফলন কৰে। এয়া আমি ঠিকমতে হজম কৰিব নোৱাৰা তথা সহানুভূতি সহকাৰে মানি ল’ব নোৱাৰা ধৰণৰ কথা। (এয়াও সঁচা যে, গণিতজ্ঞ ‘বল্যাই’ বা ৱেইৰষ্ট্ৰাছৰ লেখীয়া দ্বন্দ্বযুদ্ধৰ সুনিপুণ খেলুৱৈসকলক আমি অতি উল্লাসেৰে অভিবাদনো জনাইছোঁ।) এয়া সঁচা যে দ্বন্দ্বযুদ্ধখনৰ প্ৰয়োজনৰ কোনো ‘ৰেশ্যনেল’ ব্যাখ্যা নাছিল, পিচে এয়াও অসত্য নহয় যে, দেউতাকৰ আত্মহত্যাৰ ঘটনাটোৱে গেল্-ওৱাক আত্মহননৰ পথ লোৱাত উদগাইছিল। গেল্-ওৱাৰ মনে সুনিশ্চিতকৈ কৈছিল যে, তেওঁৰ মৃত্যু হ’ব কোনো উপেক্ষিত এক অসন্মানজনক কাৰণত। আৰু আটাইতকৈ ডাঙৰ ট্ৰেজেদিটো আছিল এয়ে যে, তেৱেঁই স্ব-ইচ্ছাই ইয়াক ঘটাইছিল।\nআনহাতে গণিতৰ জগতৰ ট্ৰেজেদিটো আছিল, মৃত্যুৰ সময়ত ‘গেল্-ওৱা তত্ত্ব’ৰ অসম্পূৰ্ণতাখিনিক লৈ। দ্বন্দ্বযুদ্ধখনৰ আগদিনাখন ৰাতি চ্ছেভিলিয়েৰলৈ লিখা সেই বিখ্যাত চিঠিখনত উল্লেখ কৰিছিল— কোনোবাই তেওঁৰ আৱিস্কাৰৰ মাজত থকা মলিনতাখিনি (mess) পৰিস্কাৰ কৰি দিব। গেল্-ওৱাৰ এই স্বীকৃতিযোগ্য অভিনৱ কৃতিখিনিক প্ৰথমে অধ্যয়ন কৰিবলৈ লয়— লিওভিলে, ১৮৪৩ চনত। আৰু প্ৰকাশৰ বাবে সাজু কৰি উলিয়ায়। ১৮৪৬ চনত ই প্ৰকাশ পায়। ১৮৫০ চনত এই তত্ত্বৰ বীজগণিতীয় অংশখিনি পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত হয়। এভাৰিষ্ট গেল্-ওৱাৰ তত্ত্বৰ মাজত থকা উপবৃত্তীয় ‘মডুলাৰ’-ফলনৰ দ্বাৰা ‘কুইণ্টিক-সমীকৰণ’ সমাধান সম্পৰ্কত সম্পূৰ্ণতা দিয়ে। ১৮৭০ ত জৰ্ডানে এনে ফলনৰ ক্ষেত্ৰত ‘গ্ৰুপ-থিওৰি’ৰ সদৰীকৰণ কৰে। পিচে এয়া ব্যাখ্যাৰ উৰ্ধ্বত যে, এই ফলাফল উপৰিতলৰ এক বিচ্ছিন্ন ব্যাখ্যাহে। এতিয়াও সম্ভৱণাপূৰ্ণ এক বৃহৎ গেল্-ওৱা তত্ত্ব উন্মোচিত হোৱাৰ বাবে ৰৈ আছে।\nগেল্-ওৱাৰ জীৱন কাহিনী পঢ়ি থাকোঁতে আমাৰ স্মৃতিৰ মণি-কোঠাত থকা কেইটামান বিশেষ চৰিত্ৰ কিয় জানো ধুঁৱলী-ধূসৰহৈ প্ৰকাশৰ বাট বিচাৰিছে! চকুৰ আগত ভাঁহি থকা যেন লাগিছে— ‘ইস্মাইল শেখৰ সন্ধানত’ ঘূৰি ফুৰা আমাৰ প্ৰিয় গল্পকাৰৰ নায়কজন। আমাৰ নায়ক….. বিছনাত উপৱিষ্ট, সন্মুখত ম’ৰাভিয়াৰ উপন্যাস। ….আৰু ভাঁহি থকা যেন লাগিছে সময় কাল-সন্ধিয়া,… চিনো-নিচিনো পোহৰত মহাকবি মহাৰত্ন-কালিদাস…. কিনো ভুল হৈ গ’ল। ….সন্মুখত হাতত ছুৰী লৈ গোপনে,— ললিতা। অলপ পিছত ৰক্তাক্ত দেহ মহাকবি মহাৰত্নৰ— বিক্ৰমাদিত্যৰ ৰাজসভাত— ‘অভিজ্ঞানম শকুন্তলম’ ৰচয়িতাৰ! বাস্তৱ, কিম্বদন্তী-গল্প-বাস্তৱ, এনেদৰেই ইতিহাস ৰচিত হয়, এয়েই মানৱ সভ্যতা, সভ্যতাও যে নদীৰ দৰে। এনেদৰেই ধাবিত হয় সন্মুখলৈ, লগত কঢ়িয়াই লৈ যায় অলেখ-অনেক স্বপ্ন-দুঃস্বপ্ন, সংঘটন-অঘটন, ক্ৰমে-ক্ৰমে অধঃক্ষিপ্ত হৈ পৰি ৰৈ থাকে কোনো অটলত— কোনো ক’লা-গহ্বৰত (black hole)। কি যে নিৰূপায় আমি, কেনে মূল্য এই জীৱনৰ! শেষত, দ্য মেথেমেটিকেল ইণ্টেলিজেঞ্চাৰ আলোচনীত (volume 23, number 4, fall 2001) নিউয়ৰ্কৰ ৱাশিংটন এভিনিউৰ হাৰ্বাৰ্ট ই ছেইজ্জাৰে লিখা গেল্-ওৱা প্ৰশস্তিৰ দুটা ফাঁকিৰ সহজ অসমীয়া অনুবাদ আগবঢ়াইছোঁ, পাঠকৰ মনোযোগ আকৰ্ষণ কৰি—\n‘সমীকৰণৰ প্ৰতিটো সংস্কৰণত\nআজিও ৰৈ আছা তুমি\nসংঘৰ্ষৰ চিকাৰ, হে সন্মানিত\nবীজগণিত আৰু মানৱ সম্পৰ্কৰ\nবিপ্লৱী গভীৰতম, হে সত্বা, বিদ্ৰোহী,\nপতিত- জীৱন বিৰুদ্ধ\nআৰু অ-সম, মানসিক,\nগঢ়ণ আৰু পিতনৰ তুমি\nঅমৃতময় স্ৰষ্টা- হে, নতুনৰ ফলকামী।।’\n[২০০৮ চনৰ ২৮ ছেপ্তেম্বৰৰ ‘আমাৰ অসম’ কাকতত প্ৰকাশিত প্ৰবন্ধটি লেখকৰ ‘মহাগান অবিৰাম’ শীৰ্ষক গ্ৰন্থখনৰ পৰা ‘গণিত চ’ৰা’ত প্ৰকাশ কৰা হ’ল। উক্ত গ্ৰন্থখনত সন্নিবিষ্ট প্ৰবন্ধসমূহৰ গণিত বিষয়ক মুঠ ৯ টা প্ৰবন্ধ লেখকৰ অনুমতি সাপেক্ষে গণিত চ’ৰাত প্ৰকাশ কৰা হৈছে।]


ক্ৰুদ্ধ হৈ তাৰ প্ৰভাৱত পাপ নকৰিব; বেলি মাৰ নৌ যাওঁতেই আপোনালোকৰ কোপ শান্ত হওক; আপোনালোকে চয়তানক সুযোগ নিদিব। যি জনে চুৰ কৰে, তেওঁ পুনৰ চুৰ নকৰক; কিন্তু অভাৱত পৰা লোকক দান কৰিবলৈ সমৰ্থ হবৰ কাৰণে, নিজ হাতেৰে সৎ ব্যৱসায়ত পৰিশ্ৰম কৰক। আপোনালোকৰ মুখৰ পৰা কোনো বেয়া কথা নোলাওক, কিন্তু শুনা সকলক অনুগ্ৰহ দান কৰিবলৈ ভাল কথা কওক। মুক্তি দিনৰ অর্থে ঈশ্বৰৰ যি পবিত্ৰ আত্মাত আপোনালোকক মোহৰ মৰা হল, তেওঁক অসন্তুষ্ট নকৰিব। সকলো কটুবাক্য, খং, ক্ৰোধ, দ্বন্দ-কাজিয়া, নিন্দা আটাই হিংসাৰে সৈতে এই সকলো আপোনালোকৰ পৰা দূৰ হওক।\n হে মোৰ প্ৰিয় ভাইসকল, অাপোনালোকে এই কথা জানিব যে, প্ৰত্যেক ব্যক্তি শুনিবলৈ প্ৰস্তুত থাকিব, ক’বলৈ ধীৰ আৰু ক্ৰোধলৈয়ো ধীৰ হওক, কিয়নো মানুহৰ ক্ৰোধে ঈশ্বৰে বিচৰা ধাৰ্মিকতা সাধন নকৰে।\nঅজ্ঞানী লোকে নিজৰ মনৰ সকলো ভাব প্ৰকাশ কৰে; কিন্তু জ্ঞানী লোকে নিজৰ মনৰ ভাব দমন কৰি শান্ত হৈ থাকে।\nতোমাৰ আত্মাক হঠাৎ খং উঠিবলৈ নিদিবা; কিয়নো খং অজ্ঞানীবোৰৰ হৃদয়ত বাস কৰে।\nমৃদু উত্তৰে ক্ৰোধ ক্ষান্ত কৰে; কিন্তু কঠোৰ কথাই খং তোলে।\nক্রোধি লোকে বিতৰ্কৰ সৃষ্টি কৰে; কিন্তু ক্ৰোধত ধীৰ লোকে বিবাদ ক্ষান্ত কৰে।\nকিন্তু এতিয়া ক্ৰোধ, খং, কু-অভিলাষ, নিন্দা আৰু মুখৰ পৰা ওলোৱা অবচনীয় বচন, এইবোৰ দূৰ কৰক৷\n আপোনালোকৰ মাজত হাই-কাজিয়া আৰু বিৰোধ নো ক’ৰ পৰা হয়? আপোনালোকৰ অঙ্গ-প্ৰত্যঙ্গত যুদ্ধ কৰা যি যি কু-অভিলাষ, সেইবোৰৰ পৰা নহয় নে? আপোনালোকৰ যি নাই, তাকে পাব বিচাৰে কিন্তু নাপায়৷ তেতিয়া আপোনালোকে বধ কৰে আৰু হিংসা কৰে, কিন্তু তেতিয়াও আপোনালোকৰ অভিলাষ পুৰণ নহয়; সেয়েহে আপোনালোকে কাজিয়া কৰে, মাৰ-পিত কৰে৷ আপোনালোকে যি বিচাৰে, সেয়া নাপায়, কাৰণ আপোনালোকে ঈশ্বৰৰ ওচৰত নিবিচাৰে৷\nক্ৰোধত ধীৰ লোক বীৰতকৈ উত্তম; আৰু নিজৰ মনক দমন কৰা লোক নগৰ জয়কাৰীতকৈয়ো শ্ৰেষ্ঠ।\nযিজনে ক্রোধেৰে শাসন কৰে, তেওঁৰ সৈতে বন্ধুত্ব নকৰিবা, আৰু ক্ৰোধী লোকৰ সৈতে তুমি যোৱা উচিত নহয়;\nকিন্তু মই তোমালোকক কওঁ, যি কোনোৱে তেওঁৰ ভায়েকৰ ওপৰত খং কৰে, তেওঁ সোধ-বিচাৰত দণ্ডৰ পাত্ৰ হ’ব আৰু যি কোনোৱে তেওঁৰ ভায়েকক ‘তুমি অপদার্থ’ এইদৰে কয়, তেওঁ মহাসভাত দণ্ডৰ পাত্ৰ হ’ব আৰু যি কোনোৱে নিজ ভাইক ‘তুমি অবাধ্য’ বুলি কয়, তেওঁ অগ্নিময় নৰকৰ দণ্ডৰ পাত্ৰ হ’ব।\n ক্ৰোধ এৰা, কোপ ত্যাগ কৰা; বেজাৰ নকৰিবা, কেৱল হানিহে হয়। কিন্তু দুষ্টবোৰ উচ্ছন্ন হব, কিন্তু যিহোৱালৈ অপেক্ষা কৰা লোকে হলে দেশ অধিকাৰ কৰিব।\nঈশ্বৰ এজন ন্যায়বিচাৰক, তেওঁ প্ৰতিদিনে অন্যায়ৰ প্রতিবাদ কৰোঁতা ঈশ্বৰ।\n২ রাজাবলি 11:9-10\n সেইদৰেই পুৰোহিত যিহোয়াদাই যিদৰে নির্দেশ দিলে, শত-সেনাপতিসকলে সেই সকলোকে কৰিলে। তেওঁলোক প্ৰতিজনে নিজৰ নিজৰ লোকসকলক অর্থাৎ যিসকলে বিশ্ৰাম বাৰে কাম কৰিবলৈ আহিছিল আৰু যিসকলে কামৰ পৰা ছুটি কৰিছিল, সেই সকলোকে লৈ যিহোয়াদা পুৰোহিতৰ ওচৰলৈ আহিল। পুৰোহিত যিহোয়াদাই তেতিয়া ৰজা দায়ুদৰ যি সকলো যাঠি আৰু ঢাল যিহোৱাৰ গৃহত আছিল, সেইবোৰ লৈ শত-সেনাপতিসকলক দিলে।\n২ রাজাবলি 17:18\nএই হেতুকে ইস্ৰায়েলী লোকসকলৰ ওপৰত যিহোৱা অতিশয় ক্ৰোধিত হ’ল আৰু তেওঁলোকক নিজৰ সন্মুখৰ পৰা দূৰ কৰিলে; কেৱল যিহূদা গোষ্ঠীৰ বাহিৰে কোনো বাকী নাথাকিল।\nধৈৰ্যশীল লোকৰ বিবেচনা শক্তি অধিক; কিন্তু বেগাই খং উঠা লোকে নিজৰ মুৰ্খতা প্রকাশ কৰে।


লগন-(অনামিকা বৰুৱা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nগ্ৰন্থ আলোচনাঃ লগন\nঔপন্যাসিকাঃ বিপাশা খেৰকাটাৰী\nপ্ৰথম সংস্কৰণঃ নৱেম্বৰ, ২০১০\nপ্ৰকাশকঃ বনলতা, ডিব্ৰুগড়\nমূল্যঃ ১২০.০০ টকা\nলগন এখন সামাজিক উপন্যাস। জীৱন-যৌৱনৰ সুন্দৰ মুহূৰ্তবোৰ জীৱিকাৰ তাড়নাত উত্সৰ্গ কৰি জীয়াই থকাৰ মাজতে এখন নিকা সমাজৰ সপোন দেখা এজাক যৌৱনোজ্জ্বল ডেকা-গাভৰুৰ সংগ্ৰামৰ কাহিনী এয়া। বৰ্তমানৰ নৱ-প্ৰজন্মৰ জীৱন যুদ্ধৰ এক অবিকল প্ৰতিচ্ছবি আঁকি দেখুৱাইছে ঔপন্যাসিকাই। চৰকাৰী চাকৰি বিচৰাৰ নামত জীৱনটো নষ্ট নকৰি বহুজাতিক কোম্পানীৰ অধীনত মেডিকেল ছেলচ ৰিপ্ৰেজেণ্টেটিভ নামৰ অন্তহীন সংগ্ৰামেৰে ভৰি থকা জীৱিকা গ্ৰহণ কৰি জীয়াই থকাৰ সংগ্ৰাম কৰা উচ্চ শিক্ষাৰে শিক্ষিত উত্পল, নন্দিতা, হিমাংশু, অৰূপ, মৃদুল, শ্যামল, দীপাংকৰহঁতৰ সুখ-দুখ, হাঁহি-কান্দোন, সাফল্য, ব্যৰ্থতা, ক্ষোভ-হুমুনিয়াহ, স্বপ্ন, প্ৰতিবাদ, সংকল্প আদি উন্মোচন কৰাই উপন্যাসখনৰ মুখ্য উদ্দেশ্য।\nএক অগতানুগতিক বিষয়বস্তুৰে অসমীয়া সাহিত্যত এইখন এক অভিনৱ সংযোজন। পাঠকে উপন্যাসৰ পাতে পাতে জীৱনক চুই যোৱা বিভিন্ন ৰঙৰ সমাহাৰ পাব। আজিৰ পৰা প্ৰায় এশ তেইছ বছৰ আগৰ সেই নিৰ্দিষ্ট দিনটোক কোনেও পাহৰিব নোৱাৰে। বিশেষকৈ শ্ৰমিক শ্ৰেণীটোৱে। শ্ৰমিক শ্ৰেণীটোৱে সেইদিনা আমেৰিকাৰ চিকাগো চহৰত মধ্যযুগীয় বৰ্বৰতাৰ বিৰুদ্ধে এক আলোকোজ্বল জয় অৰ্জন কৰিছিল। গোটেই পৃথিৱীৰ শ্ৰমিক আন্দোলনৰ ইতিহাসত এই ঘটনা কেতিয়াও পাহৰণিৰ গৰ্ভত হেৰাই যাব নোৱাৰে-সেয়ে ‘এক মে’ দিনটো আজিও বিশ্বৰ সমূহ শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ বাবে এটা উত্সৱৰ দিন। কেৱল শ্ৰমৰ সময় লাঘবেই সেই আন্দোলনৰ মূলমন্ত্ৰ নাছিল। সেই উদ্দেশ্যৰ আঁৰত আছিল প্ৰতিজন শ্ৰমিকৰ জীৱন বিকাশ। য’ত জড়িত হৈ আছিল আৱেগ-অনুভূতি, শিল্প-কলা, আত্মীয়ৰ সান্নিধ্য, মৰম-চেনেহ আৰু আছিল প্ৰতিটো সুন্দৰতাক স্পৰ্শ কৰাৰ এক অদম্য হেঁপাহ। সেই হেঁপাহ পূৰাব নোৱাৰি সৃষ্টি হোৱা যন্ত্ৰণাই আছিল সেই আন্দোলনৰ মূল শক্তি। সেই শক্তিৰেই পৰাজিত হৈছিল মালিক শ্ৰেণী আৰু ৰাষ্ট্ৰশক্তিৰ মিলিত হিংস্ৰ আক্ৰমণ। শ্ৰমিক শক্তিয়ে জয় গান গাইছিল।\nতত্সত্ত্বেও কিন্তু ভাৰতত আজিও উত্পীড়ন, অনিশ্চয়তা, অসন্মান আৰু উদ্বেগৰ অন্ধকাৰত শ্ৰমিক শ্ৰেণী জীয়াই আছে। চৰকাৰ আৰু কোম্পানীৰ ওচৰত ন্যায্য দাবী তুলি আজিও ইউনিয়নৰ সংগ্ৰাম অব্যাহত আছে। শ্ৰমিক শ্ৰেণী অসহনীয় অত্যাচাৰৰ বলি হৈয়ে আছে। মালিক আৰু গ্ৰাহকৰ মাজৰ এটা শোষিত শ্ৰেণী। এহাতে শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ হাড়ভঙা খাটনিৰে মালিক শ্ৰেণীৰ আকাশ চুই যোৱা ঊৰ্ধতা আৰু আনহাতে শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ নিৰাশাৰে ভৰপূৰ অসহায় জীৱন-যাপন। একবিংশ শতিকাৰ আধুনিক পৃথিৱীত ভৰি দিও মানুহে নিজকে মানুহ বুলি সাব্যস্ত কৰিবৰ বাবে দিনে ৰাতিয়ে সংগ্ৰাম কৰিব লগা হৈছে।\nউপন্যাসখনৰ মূল চৰিত্ৰ নন্দিতা। তিনিবছৰীয়া পুত্ৰ ৰাহুল আৰু স্বামী বেদান্তৰ সৈতে সৰু নন্দিতাৰ সংসাৰখন। কিন্তু সংসাৰৰ জোৰা মাৰিবলৈকে এদিন নন্দিতাই চাকৰিত যোগ দিছিল বহুজাতিক কোম্পানীৰ মেডিকেল ৰিপ্ৰেজেণ্টেটিভ হিচাপে। এহাতে চাকৰিৰ প্ৰয়োজনীয়তা, আনহাতে কণমান ৰাহুলক সময় দিব নোৱাৰাৰ অক্ষমতা। উপাৰ্জন আৰু সংসাৰৰ টনা আঁজোৰাত বিধ্বস্ত হৈ ভাগৰি পৰে নন্দিতা। তাৰ মাজতে আছে চাকৰি জীৱনৰ তিক্ততা।\n– এজন ভাল ডাক্তৰ হিচাপে সমাজত প্ৰতিষ্ঠিত হোৱাটো সহজ। কিন্তু এজন চৰিত্ৰৱান পুৰুষ হিচাপে জীৱনত প্ৰতিষ্ঠিত হ’ব পৰাটো খুবেই কঠিন। সকলো আপোনাৰ দৰে নহয়। নিশা এঘাৰ বজাতো আপোনাক দেখা কৰিবলৈ ভয় নকৰোঁ। কিন্তু তেওঁৰ দৰে ডাক্তৰক…. আহোঁ ডাক্তৰ। ক্ষোভিত ডাৱৰ এচপৰা কঢ়িয়াই নন্দিতা কোঠাটোৰ পৰা ওলাই আহিল…. (পৃ>৭)\n– যুঁজি যুঁজি ভাগৰি পৰে নন্দিতা। ৰাহুলৰ আব্দাৰ পূৰাব নোৱাৰি অসহায়বোধ কৰে। বেজাৰত ওলাই আহিব ধৰা চকুপানীবোৰে দুচকুৰ ভিতৰতে ছটফটায়। সেইটো মুহূৰ্ততে তাইৰ ভিতৰৰ নন্দিতাই কৈ উঠে-”চকুপানীৰে ইমান আবেগিক হৈ পৰিলে নচলিব নন্দিতা। পানী বাঢ়িবলৈ ধৰা নৈখনৰ মাজডোখৰ গৈ পাইছগৈ তই। সাঁতোৰ নন্দিতা, সাঁতোৰ… নহ’লে ডুবিবি।…. (পৃ>১১)\n– অপমানৰ খুন্দাটো সহিব পৰা নাই অৰূপে। ডাঃ প্ৰদীপ দাসৰ কথাকেইষাৰে যেন প্ৰচণ্ড ধুমুহাৰ ৰূপ লৈ হোঁ-হোঁৱাই তাৰ অন্তৰত প্ৰৱেশ কৰিছে। গাত সৰি পৰা কৃষ্ণচূড়া কেইপাহৰ সৈতে যেন তাৰ জীৱনটোক তাৰ তুলনা কৰিবলৈ বৰ মন গৈছে। শোষণৰ ৰাজত্বত মানৱতাৰ অস্তিত্ব ক’ত? টকাই মানুহক বলিষ্ঠ কৰে। বলে শোষণক। শোষণে মহটিয়াই নিয়ে মানৱতাক। মানৱতাই জানো আজিকালি জীয়া মানুহৰ দৰে উশাহ ল’ব পাৰে?… (পৃ>১৪-১৫)\n– শাৰীৰিক অসুস্থতাৰ বাবেই চাকৰি হেৰুৱায় শ্যামলদাই। মৃদুলৰ বাবে অপেক্ষা কৰোঁতে কৰোঁতে সময়বোৰ দীঘলীয়া হৈ যায় মৌনতাৰ। দীঘলীয়া সময়ৰ দুৰ্বহতা কমাবলৈ হাতত কলম তুলি লয় মৌনতাই। মৃদুলৰ স’তে যুক্তিৰে তৰ্ক কৰে।\n– দুনীৰ্তিৰ গল্পবোৰ লুকুৱাই ৰখাৰ স্বাৰ্থত যে নিশাটোৰ ভিতৰতে লাখ লাখ টকা হাতবদল হয় সেয়া আজিকালি সকলোৱে জানে। দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত চৰকাৰী বিষয়া বা মন্ত্ৰীৰ ঘৰত ডিনাৰ পাৰ্টিত সুৰাসক্ত হোৱা নাইবা মাজনিশা মন্ত্ৰীৰ ৰঙা লাইট জ্বলা গাড়ীৰ পৰা নমা সাংবাদিকৰ কথাও শুনিছোঁ নাইবা অৰ্থলোভত ভুলক শুদ্ধ আৰু শুদ্ধক ভুল সজাই ৰসাল বাতৰি পৰিৱেশন কৰা সাংবাদিকো বহুত দেখিছোঁ। কিন্তু সেই বুলি পৰাগ দাসৰ নিচিনা নিৰ্ভীক, নিষ্ঠাৱান, দুৰ্নীতিমুক্ত সৎ সাংবাদিকো শেষ হৈ যোৱা নাই। ৰাইজৰ প্ৰতি দায়বদ্ধতা আৰু সমাজ সংশোধনৰ সুদৃঢ় মানসিকতাৰে সমৃদ্ধ আজিও বহুত পৰাগ দাস আমাৰ মাজত জীয়াই আছে আৰু তেওঁলোকৰ মাজতেই জীয়াই আছে আমাৰ বিশ্বাস আৰু আস্থা… (পৃ>৮৯)\nজীৱন আগবাঢ়ে তাৰ নিজস্ব গতিৰে। নন্দিতাই কোম্পানীৰ কামৰ বাবে মুম্বাইলৈ যায়। কিন্তু উভতি অহাৰ পাছত হিচাপত আউল লাগে নন্দিতাৰ। বেদান্তই হত্যা কৰে নন্দিতাৰ বিশ্বাসৰ। শ্ৰেয়াই যৌৱনৰ ভুল কৰে। চিঙি যায় নন্দিতাৰ মৰমৰ বান্ধোন।… জুৰি, জেচিকা, ডাঃ ৰেড্ডি, নয়না অঞ্জন, তনুশ্ৰী, চাটাৰ্জী, বিজিত দা, ভৰালী আৰু অজস্ৰ চৰিত্ৰৰ সুখ-দুখৰ প্ৰতিবিম্বই ভুমুকি মাৰিছে ‘লগন’ত।\nLife inalearning process and making decisions is how we learn. If we never faced any big decisions, we’d never learn any big lessons… পঢ়ি চাবচোন ‘লগন’। নিশ্চয় উপভোগ কৰিব পাৰিব জীৱন সংগ্ৰামৰ এক অপূৰ্ব চানেকি।\n← শ্ৰী শ্ৰী পখলা গোসাঁইদেৱৰ ইতিবৃত্ত -(হিতেন্দ্ৰ শৰ্মা)\nহাতীত উঠি মইনাই নতুন পৃথিৱীলৈ…. -(অনুপমা বৰগোহাঁই) →


মহৎ লোকৰ বাণী | মহান বাণী | Mahatlukar bani | মহৎ লোকৰ বাণী | ~ Daily Assam মহৎ লোকৰ বাণী | মহান বাণী | Mahatlukar bani | মহৎ লোকৰ বাণী |\nHomeMAHATLUKAR BANIমহৎ লোকৰ বাণী | মহান বাণী | Mahatlukar bani | মহৎ লোকৰ বাণী |\nমহৎ লোকৰ বাণী | মহান বাণী | Mahatlukar bani | মহৎ লোকৰ বাণী |\n১) পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ সুন্দৰ বস্তুটো হ'ল ফুল , কিন্তু তাৰ শিপা মাটি আৰু গোবৰতহে থাকে = ডি . এইছ . লৰেঞ্চ ।\n২)ঘৃণাৰে নিজক ভাৰাক্ৰান্ত কৰি নল'বা । তুমি ভবাতকৈ ই অতি গধুৰ বোজা = মেডাম দ্য চেভিন ।\n৩)ধন ব্যয় কৰাত ফুটি ওলায় মানুহৰ জীৱনবোধৰ পৰিচয় = গ্যেটে ।\n৪) ধৰ্ম নামৰ দৈত্যটোক বধ কৰিব নোৱাৰালৈকে স্বৰ্গৰাজ্যত প্ৰৱেশ কৰিব নোৱাৰি = বাট্ৰাণ্ড ৰাছেল ।\n৫) একমাত্ৰ সন্তানেহে মাতৃৰ সাহস আৰু দুখ বুজি পায় = মুল্কৰাজ আনন্দ ।\n৬) জীৱনত দুটাই ট্ৰেজেডি = বিচৰাতো নোপোৱা আৰু পোৱাতো = অস্কাৰ ৱাইল্ড ।\n৭) মৰমেহে মৰমক জন্ম দিয়ে = চফ ' কলছ ।\n৮) কাম কৰাৰ সময় এতিয়াই । কিবা এটা কৰাৰ সময় কেতিয়াওঁ শেষ হৈ নাযায় = কাৰ্ল ছেণ্ডবাগ ।\n৯) ধাৰণাৰ যুদ্ধত প্ৰথমে মৃত্যু হয় মানুহৰ = এছ . জে . লেক ।\n১০) নিজে আনন্দিত হ'বৰ বাবে আনক আনন্দ দিব পাৰিব লাগে = মাৰ্ক টোৱেইন ।\n১১) জীৱনত ভয় খাবলৈ একোৱেই নাই । আছে মাথো জীৱনক বুজিবলৈ = মেৰি কুৰি ।\n১২) এই পৃথিৱীত মূৰ্খৰ বাহিৰে কোনেও চিন্তাহীন বাবে জীৱাই থাকিব নোৱাৰে = এলবাৰ্ট হাৱাৰ্ড ।\n১৩) কাহিনীতকৈ পাতনি দীঘল কৰাতো মুৰ্খামিৰ চিন = অ 'ল্ড টেষ্টামেণ্ট ।\n১৪) নিজৰ কুকুৰটোৰ কাৰণে গৰাকীজন সদায়েই নেপোলিয়নৰ দৰে বীৰপূৰুষ । সেই গুণেই কুকুৰক সকলোৰে প্ৰিয় কৰি তোলে = হাক্সলী ।\n১৫) মনত ৰাখিব - আপোনাৰ জীৱনৰ প্ৰতিটো দিনেই আপোনাৰ ইতিহাসৰ একো পৃষ্ঠা = আৰৱিক প্ৰবচন ।\n১৬) নতুন বন্ধুক আঁকোৱালি ল'ব নোৱাৰাজনেই জীৱাই থকাৰ কলা হেৰুৱাই পেলায় = ৱেইৰ মিটছেল ।\n১৭) উপদেশ দিয়া মানুহজনতকৈ উপদেশ বিচৰা মানুহজন প্ৰায়েই শ্ৰেষ্ঠতৰ বুলি প্ৰমাণিত হয় = কাৰ্ল ফন নোবেল ।\n১৮) অন্ধই যদি অন্ধক পথ দেখুৱাই , দুয়োজনেই খালত পৰে = নিউ টেষ্টামেণ্ট ।\n১৯) ডিউতি - কৰ্তব্য - এইটোৱেই হ'ল ইংৰাজী ভাষাত আটাইতকৈ সৰল শব্দ = আৰ . ই . লী ।\n২০) অধিক মিঠা নহ'বা , তোমাক খাই পেলাব । কিন্তু অধিক তিতাও নহ'বা , তোমাক গিলি থব = ইহুদি প্ৰবচন ।\n২৩) যি কণী চুৰি কৰিব পাৰে , তেওঁ হাতীও চুৰি কৰিবলৈ সমৰ্থ = জৰ্জ হাবাৰ্ট ।\n২২) যেতিয়াই খং উঠে চাৰিলৈকে গণক । বেছি খং উঠিলে শপত খাওক = মাৰ্ক টোৱেইন ।\n২৩) এটা মাত্ৰ ফুলে বসন্তক আগমন ঘটাব নোৱাৰে = আফগানী প্ৰবচন ।\n২৪) অতীতৰ নিচিনাকৈ ভৱিষ্যতটোৱেও বৰ্তমানক প্ৰভাৱিত কৰে = ফ্ৰিজেডৰিখ নীতসে ।\n২৫) পাপেৰে কিছু লোকৰ উন্নতি হয় । আন বহুতৰ ভাল কামেৰেও পনত ঘটে = শ্বেক্সপীয়েৰ ।\n২৬) তুমি যেন জীৱনৰ প্ৰতিটো দিনেই পৰিপূৰ্ণভাৱে জীৱাই থকা , এয়ে মোৰ প্ৰাৰ্থনা = জনাথন ছুইফট ।\n২৭) জ্ঞানী মানুহে আনৰ ভুলৰ পৰা শিকে ; মুৰ্খই শিকে নিজৰ ভূলৰ পৰা = এইচ . জি . ৰন ।\n২৮) যিটো জীৱনক প্ৰেমে প্ৰেৰণা দিয়ে আৰু জ্ঞানে পথ দেখুৱাই , সেইটোৱেই হ'ল ভাল জীৱন = বাট্ৰাণ্ড ৰাছেল ।\n২৯) সকলো বিজ্ঞানৰ আৰম্ভণী হয় দৰ্শন হিচাপে আৰু শেষ হৈ কলা হিচাপে = উইল ডুৰাণ্ড ।\n৩০) আন মানুহৰ বিষয়ে সঁচা কথা ক 'বলৈ আটাইতকৈ ভাল মাধ্যম হ'ল আত্মজীৱনী = ফিলিপ গুৱেডেলা ।\n৩১) জীৱনটো কি বস্তু , সেই কথা বুজিবলৈ হ'লে আমি পাছলৈ ঘূৰি চাব লাগিব ; কিন্তু জীৱনটো ষাপন কৰিবলৈ হ'লে আমি চাব লাগিব সন্মুখলৈ = ছোৰেন কিয়েৰ্কগাৰ্ড ।\n৩২) কঠোৰতম সত্যটোতকৈ সন্দেহ অতি নিষ্ঠুৰ = মৰ্লিয়েৰ ।\n৩৩) মুৰ্খই আশ্চৰ্য প্ৰকাশ কৰে আৰু জ্ঞানীয়ে প্ৰশ্ন কৰে = বেন্জামিন ডিজৰেলি ।\n৩৪) মহৎ কাম শক্তিৰে নহয় , অধ্যৱসায়ৰে সম্পন্ন হয় = ছেমুৱেল জনছন ।\n৩৫) জন্ম আৰু মৃত্যু হ'ল সাহসৰ দুই শক্তিশালী কণ্ঠস্বৰ = খলিল জিব্ৰান ।\n৩৬) পেটটোতকৈ নিখুঁত ঘড়ী আন একো নাই = ফৰাচী প্ৰবচন ।\n৩৭) বিখ্যাত হোৱাতকৈ বিশ্বাসী হোৱাতো শ্ৰেয়: = টি . ৰুজভেল্ট ।\n৩৮) জীৱনটো ইমানেই চুটি যে বিৰক্ত বা অৱসাদগ্ৰস্ত হ'বলৈ জীৱনত কোনো সুৰুঙাই নাই = নীতসে ।\n৩৯) খং য়েতিয়া উঠে , তেতিয়া সদায় ফলাফললৈ মনত ৰাখিব = কনুফুচিয়াছ ।\n৪০) স্বাধীনতা ভাল পোৱা মানে আনক ভাল পোৱা , ক্ষমতাক ভাল পোৱা মানে নিজক ভাল পোৱা = উইলিয়াম হেজলিট ।\n৪১) দায়বন্ধতা হ'ল মহানতাৰ মূল্য = চাৰ্লিচ ।\n৪২) কামতো হৈ যোৱাৰ পাছত মুৰ্খও জ্ঞানী হৈ পৰে = হোমাৰ ।\n৪৩) মহৎ লেখকৰ প্ৰধান লক্ষণ হ'ল ভাষাৰ সৰলতা আৰু স্পষ্টতা = ফ্ৰেডেৰিক আমিয়েল ।\n৪৪) নিজৰ ইচ্ছাক অনুসৰণ কৰাজনেই সম্ৰাট = আইৰিছ প্ৰবচন ।\n৪৫) টেঙৰালিক লুকুৱাই ৰাখিব জনাটোৱেই হ'ল আটাইতকৈ ডাঙৰ টেঙৰালি = ফৰাচী পটন্তৰ ।\n৪৬) অপেক্ষা আৰু আশা - এই শব্দ দুটাতেই মানৱ বুদ্ধিমত্তাৰ সকোখিনি নিহিত হৈ আছে = আলেকজেণ্ডাৰ ডুমা ।\n৪৭) মজলীয়া প্ৰতিভা বা বুদ্ধিবৃত্তিৰ মানুহে আটাইতকৈ বেছি জ্ঞান আহৰণ কৰিব পাৰে = ক্লড বানাৰ্ড ।\n৪৮) মাতৃৰ কিঞ্চিত স্নেহ হাজাৰজন ধৰ্মগুৰুৰ শিক্ষাতকৈ বহু ঊধবৰ্ত = স্পেনিছ প্ৰবচন ।\n৪৯) ধৰ্মৰ মাজৰ মজ্জাখিনি উলিয়াই ল'ব লাগে ; হাড়খিনি কেলেই ? = জালানুদ্দিন ৰুমী ।\n৫০) বুদ্ধিমান হোৱাৰ বাবে আমি বহু মূল্য ভৰিবলগীয়া হয় । জ্ঞানে যন্ত্ৰণা দিয়ে = ইউৰিপিডিছ ।\n৫১) মহত কাৰ্য সিদ্ধিৰ বাবে অকল কাম কৰাই নহয় , স্বপ্নও দেখিব লাগিব = আনাতোঁলা ফ্ৰা ।\n৫২) যৌৱনত মই সময় অপব্যয় কৰিছিলো । প্ৰতিদানত এতিয়া সময়ে মোক অপব্যয় কৰিছে = শ্বেক্সপীয়েৰ ।\n৫৩) ভাযা হ'ল সৃষ্টিৰ পাছত ভগৱানে মানুহক দিয়া প্ৰথমটো উপহাৰ = ন 'ৱা ৱেবষ্টাৰ ।\n৫৪) ভৱিষ্যত সেইসকলৰেই , যিয়ে নিজৰ স্বপ্নৰ সৌন্দৰ্যত গভীৰভাৱে বিশ্বাস ৰাখে = ইলিয়েনৰ ৰুজভেল্ট ।\n৫৫) সকলো জ্ঞানেই আমাক অজ্ঞতাৰ কাষলৈ টানি নিয়ে = টি . এছ . ইলিয়ট ।\n৫৬) সৰল জীৱনৰ পুৰস্কাৰ জীৱনটোৱেই = জৰ্জ চান্টায়ন ।\n৫৭) এই জটিল পৃথিৱীত বিশ্বাসে মানুহৰ ৰক্ষা কৰা নাই , ৰক্ষা কৰিছে তাৰ প্ৰয়োজনীয়তাই = বেঞ্জামিন ফ্ৰেংকলিন ।\n৫৮) কৃতজ্ঞতা হ'ল হৃদয়ৰ স্মৃতি = হাবাৰ্ট প্ৰছনাউ ।\n৫৯) সকলোৰে আটাইতকৈ শ্ৰেষ্ঠখিনিত বিশ্বাস ৰাখিবা = ৰুডিয়াৰ্ড কিপলিং ।\n৬০) এগৰাকী পূৰুষে নিশ্চিতভাৱে কোৱা কথাতকৈও এগৰাকী নাৰীয়ে কৰা অনুমানৰ শুদ্ধতা অধিক = ৰুডিয়াৰ্ড কিপলিং ।\n৬১) অনিশ্চয়তাৰ পৰা মুক্তি পোৱাৰ একমাত্ৰ উপায় হ'ল আশাৰোে জীৱাই থকা = কাৰ্ল চিমনটন ।\n৬২) সিদ্ধান্ত উচিত হ'লেও আনপক্ষৰ যুক্তি নুশুনাকৈ লোৱা সিদ্ধান্ত কেতিয়াও ন্যায়সংগত হ'ব নোৱাৰে = চেনেকা ।\n৬৩) শক্তিৰে শান্তি অক্ষূণ্ণ ৰাখিব নোৱাৰি । মাথোন বুজাবুজিৰেহে সেয়া সম্ভৱ = এলবাৰ্ট আইনষ্টাইন ।\n৬৪) মানুহৰ হৃদয়খনে চকুৰে নেদেখাতো অনুভৱ কৰিব পাৰে । মনটোৱে নজনাটোকো হৃদয়ে বুজিব পাৰে = ৰবাৰ্ট ভেলেট ।\n৬৫) কৃতকাৰ্যতা হ'ল সাধনাৰ সমাপ্তি আৰু অৱসাদৰ আৰম্ভণী = এমব্ৰছ বিয়েৰ্ছ ।\n৬৬) মানুহৰ বাহিৰে আন কোনো প্ৰাণীকেই নিজৰ অস্তিত্বই বিস্মিত নকৰে = আৰ্থাৰ ছোপেনহাৱাৰ ।\n৬৭) জ্ঞানীজনৰ জ্ঞানৰ উতস নিজেই । মুৰ্খইহে আনৰ মমতাৰ পৰা শিকে , সিদ্ধান্ত লয় = তিব্বতীয় প্ৰবছন ।\n৬৮) হতাশাক আশ্ৰয় নিদিবা , এবাৰ প্ৰশ্ৰই দিলেই ই তোমাৰ অংগ হৈ পৰিব = ছিডনী স্মিথ ।\n৬৯) গৰ্বিতৰ ভগৱান নাই , ঈৰ্ষাপৰায়নৰ কোনো চুবুৰীয়া নাই , খঙাল লোকৰ নিজৰ কোনো অস্তিত্বও নাই = হল ।\n৭০) প্ৰকৃত বন্ধুত্ব সুস্থ স্বাস্থ্যৰ দৰে । যেতিয়ালৈকে হেৰুওৱা নাযায় তেতিয়ালৈ ইয়াৰ মূল্য বুজডা নাযায় = চাৰ্লছ চেলিব কলটন ।\n৭১) প্ৰত্যকটো সমাধানৰ বীপৰীতে মই এটা সমচ্যা থিয় কৰিব পাৰাঁ , কাৰণ মই এজন দাৰ্শনিক = ৰবাৰ্ট জেণ্ড ।\n৭২) ভাগ্য বুলি বেলেগ এটা বস্তু নাই ; মানুহৰ চৰিত্ৰই মানুহৰ নিয়তি = হেৰাক্লিটাছ ।\n৭৩) ঈশ্বৰৰ প্ৰতি মোৰ জনাবলগীয়া মিনতিটো অতি সাধাৰণ আৰু সংক্ষিপ্ত । সেয়া হ'ল - হে ঈশ্বৰ , মোৰ শত্ৰুসকলক হাঁহিয়াতৰ প্ৰাত্ৰ কৰি তোলা = ভলটেয়াৰ ।\n৭৪) পুতি থোৱা শস্য গজিব পাৰে , কিন্তু বিপথে যোৱা প্ৰতিভাৰ পুনৰ্জন্ম নহয় = ৰজাৰ বেকেন ।\n৭৫) এজন মানুহক ওৰে জীৱন ধৰি প্ৰশ্ন কৰিবলৈ শিকোৱাতো হ'ল শিক্ষাৰ এটা প্ৰধান উদ্দেশ্য = বিছপ মেণ্ডেল ক্ৰিটন ।\n৭৬) সদায়ে মনত ৰাখিব - হাঁহিলে যিকেইটা দাঁত ওলায় , সেইকেইতা গালি পাৰিলেও ওলায় = পশ্চিম আফ্ৰিকৰ প্ৰবচন ।\n৭৭) বেয়া কামৰ স্বীকাৰৰোক্তিয়েই হ'ল ভাল কাৈমৰ আৰম্ভণী = ছেইন্ট অগষ্টাইন ।\n৭৮) প্ৰথমে আনক সুখী কৰি নিজে সুখী হোৱাই হ'ল সুখী হোৱাৰ আটাইতকৈ সহজ উপায় = ৰালফ ইন্গাৰছ 'ল ।\n৭৯) আনক ঘৃণা কৰাতো এন্দুৰৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ নিজৰ ঘৰ জ্বলাই দিয়াৰ লেখীয়া = হেৰী এমাৰছন ।\n৮০) এটোপাল চীয়াহিয়ে লাখ লাখ লোকৰ চিন্তাৰ বাট খুলি দিব পাৰে = বাইৰন ।\n৮১) বতাহৰ বীপৰীতে চিলাই আটাইতকৈ ওপৰলৈ উৰে , বতাহৰ লগত নহয় = উইনষ্টন চাৰ্চিল ।\n৮২) সদায় মনত ৰাখিবা - ভ্ৰাতৃ কেতিয়াবা ব ন্ধু নহ'বও পাৰে । কিন্তু বন্ধু সদায়েই ভ্ৰাতৃ = ৰেন ফ্ৰেংকলিন\n৮৩) আপোনাৰ দৈন্দনিন জীৱনেই আপোনাৰ মন্দিৰ আৰু আপোনাৰ ধৰ্ম = খলিল জিব্ৰান ।\n৮৪) অজ্ঞতা লুকুকাই ৰাখিব পৰাটোৱেই হ'ল জ্ঞানীৰ পৰীক্ষা = ফ্ৰেঞ্চিছ কোৱেল ।\n৮৫) এজন বন্ধুক ক্ষমা কৰাতকৈ এজন শত্ৰুক ক্ষমা কৰাতো অধিক সহজ = উইলিয়াম ব্ৰেক ।\n৮৬) সূৰ্যমূখী ফুলে প্ৰতিপলতে সূৰ্যকেই অনুসৰণ কৰে , সূৰ্য ডাৱৰৰ আঁৰতে নাথাকক কিয় = লেইটন ।\n৮৭) সকলো কাহিনীয়ে আমাক কিবা নহয় কিবা এটা প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে - সেই কাহিনী সঁচা বা কল্পিত বা জনশ্ৰুতিয়েই নহওক কিয় = ষ্টিৱাৰ্ট অ ' . নান ।\n৮৮) তুমি তপা হোৱাৰ পাছত জীৱনে তোমাক যিখন ফণি উপহাৰ দিয়ে , তাকেই অভিজ্ঞতা বুলি কোৱা হয় = জুডিফ ষ্টাৰ্ন ।\n৮৯) শব্দই হ'ল মানুহে এতিয়ালৈকে ব্যৱহাৰ কৰা আটাইতকৈ শক্তিশালী ঔষধ = ৰুডিযাৰ্ড কিপলিং ।\n৯০) লুভুকা কুকুৰ আৰু লৰচৰ নোহোৱা প্ৰাণীৰ পৰা সাৱধান হ'বা = পতুৰ্গীজ প্ৰবচন ।\n৯১) বন্ধুত্ব ধনৰ দৰে - ঘটিবলৈ সহজ , কিন্তু ৰাখিবলৈ টান = ছেমিয়েল বাটলাৰ ।\n৯২) কেতিয়াবা এটা চিঞৰৰ মূল্য এখন গৱেষণা পত্ৰতকৈও অধিক মূল্যৱান হৈ পৰে = এমাৰ্ছন ।\n৯৩) শত্ৰুক সদায় ক্ষমা কৰিবা । কিন্তু তেওঁলোকৰ নাম কেতিয়াও নাপাহৰিবা = জন . এফ . কেনেডী ।\n৯৪) কৌতূহলেই সুখী হোৱাৰ মূলমন্ত্ৰ = নমাৰ্ন ডগলাছ ।\n৯৫) নিজৰ ভালপোৱাই হ'ল এক দীৰ্ঘদিনীয়া ৰোমান্টিক জীৱনৰ আৰম্ভণী = অস্কাৰ ৱাইল্ড ।\n৯৬) মহত কাৰ্য শক্তিৰে নহয় , অধ্যৱসায়েৰেহে সম্পন্ন হয় = ছেমুৱেল জনছন ।\n৯৭) মানুহ পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি নহয় , পৰিস্থিতিয়েহে মানুহৰ সৃষ্টি কৰে = বেঞ্জামিন ডিজৰেলী ।\n৯৮) ব্যৱসায় তেলৰ দৰে । ই ব্যৱসায়ৰ বাহিৰে কাৰোৰো লগত মিহলী নহয় = জে . গ্ৰাহাম ।\n৯৯) প্ৰতিভা নীৰৱে বিকশিত হয় ; কিন্তু চৰিত্ৰ গঠন হয় মানুহৰ ভিৰত = গ্যেটে ।\n১০০) ভগৱানে তোমাক এখনহে মুখ দিছে ; আনখন মুখ তুমিহে সৃষ্টি কৰি লৈছা = শ্বেক্সপীয়েৰ ।\n১০১) প্ৰেমবিহীন জীৱন ফুল - ফল নধৰা গছৰ দৰে = খলিল জিব্ৰান ।\n১০২) মুখ জপাই থাকিবলৈ সমৰ্থ হ'লে পানীৰ তলৰ মাছো বিপদত নপৰে = কোৰিয়ান প্ৰবচন ।\n১০৩) সম্পদৰ লালসাই নহয় , হেৰোৱা সম্পদৰ দুখেহে মানুহক অধিক হতাশাগ্ৰস্ত কৰি তোলে = আলফ্ৰেড দ্য মছেট ।\n১০৪) শত্ৰুৰ সৰু - বৰ নাই । তোমাৰ যদি শত্ৰু নাই , জানিবা ভাগ্যই ইতিমধ্য এৰা দিছে = থমাছ ফুলাৰ ।\n১০৫) স্বাধীনতাৰ অৰ্থ হ'ল দায়বদ্ধতা । অধিকাংশ লোকেই স্বাধীনতাক ভয় কৰাৰ সেয়াই কাৰণ = জৰ্জ বানাৰ্ড শ্ব ।\n১০৬) ৰুগীয়াৰ কাৰণে জীৱন মানেই প্ৰত্যাশা = চিচাৰু ।\n১০৭) দেশ যিমানেই দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত হ'ব , সিমানেই আইনৰ সংখ্যা বৃদ্ধি পায় = টেছিতাচ ।\n১০৮) এই পাৰমাণৱিক যুগত শান্তি হ'ল জীৱাই থকাৰ এটা চৰ্তহে = এডলাই ষ্টিভেনছন ।\n১০৯) আনৰ অজ্ঞতা জনাই হ'ল শ্ৰেষ্ঠ জ্ঞান = লাও ছে ।\n১১০) মানুহৰ প্ৰত্যাশা যদি আধাও পূৰণ হয় , তেওঁৰ দুখো দুগুণ হৈ পৰিব = বেঞ্জামিন ফ্ৰেংকলিন ।\n১১১) শীতৰ গভীৰত মই অৱশেষত আৱিস্কাৰ কৰিলোঁ যে মোৰ অভ্যন্তৰতে এক অদৃশ্যমান গ্ৰীষ্ম = আলবেয়াৰ কেমু ।\n১১২) একমাত্ৰ মৃতকেহে যুদ্ধৰ শেষ দেখিছে = প্লুটো ।\n১১৩) প্ৰকৃতিক বিষাক্ত কৰিলে প্ৰকৃতিয়েও এদিন তোমাৰ জীৱন বিষময় কৰি তুলিব = টনী ফলিৰ ।\n১১৪) যেতিয়া তোমাৰ শত্ৰুৱে ভূল কৰা তোমাৰ চকুত পৰে , সেই কামত কেতিযাওঁ ব্যাঘাত নজন্মাবা = নেপোলিয়ন বোনাপাৰ্ট ।\n১১৫) অতি বুদ্ধিদীপ্ত মানুহক মই কাতচিতহে সুখী হোৱা দেখিছো = আৰ্নেষ্ট হেমিংৱে ।\n১১৬) কিবা কাম কৰি পোৱাৰ বেদনাতকৈ একো নকৰাৰ বেদনা অধিক তীব্ৰতৰ আৰু যন্ত্ৰনাময় = উইলিয়াম ডেনিছ মেৰিনাৰ ।\n১১৭) প্ৰকৃত ঐশ্বৰ্য মানহৰ হৃদয় আৰু মনৰ ভিতৰত লুকাই থাকে = ডব্লিউ . ক্লিমেন্টষ্ট'ন ।\n১১৮) গ্ৰন্থ নথকা কোঠা আৰু প্ৰাণ নথকা শৰীৰ একেই = চিচাৰু ।\n১১৯) দায়বদ্ধতা হ'ল মহানতাৰ মূল্য = চাৰ্চিল ।\n১২০) সম্পদৰ লালসা ৰোধ কৰিবলৈ কোনো সম্পদ পৃথিৱীত সৃষ্টি হোৱা নাই = জেৰেমী টেইলৰ ।\n১২১) মানুহ অসুখী হোৱাৰ কাৰণ হ'ল মানুহৰ বুদ্ধি । আনহাতে , দুখেই হ'ল প্ৰজাতি হিচাপে মানুহৰ শক্তিৰ উতস = কাৰ্ল ছাগান ।\n১২২) নিজৰ জীৱনটো চুটি কৰাৰ এটা প্ৰধান উপায় হ'ল আনক ঈৰ্ষা কৰা = অ'ল্ড টেষ্টামেন্ট ।\n১২৩) কামত নহয় , দু:চিন্তাতহে মানুহৰ মৃত্যু হয় । দু:চিন্তা হ'ল ব্লে 'ডৰ ওপৰত হোৱা মামৰৰ দৰে = হেনৰী বাৰ্ড বিচছাৰ ।\n১২৪) আচলতে তেওঁ কোন আৰু কি - সেইটো ভালদৰে জনাটোৱেই হ'ল সুখী হোৱাৰ প্ৰথম চৰ্ত = ইৰাছমাছ ।\n১২৬) ঈশ্বৰক বিশ্বাস কৰাতো অসম্ভৱ ; অবিশ্বাস কৰাতো অদ্ভুত = ভলটেয়াৰ ।\n১২৭) এখন ভাল কিতাপ নষ্ট কৰা আৰু এজন ভাল মানুহক হত্যা কৰা একেই কথা = মিল্টন।\n১২৮) আনে কি কৰিছে কি কৰা নাই তালৈ চকু নিদি নিজে কি কৰিছো কি কৰা নাই তালৈহে চকু দিয়া উচিত = বুদ্ধদেৱ ।\n১২৯) এশজন মুৰ্খ পুত্ৰ জন্ম হোৱাতকৈ বৰং এজন গুণৱান পুত্ৰ জন্ম হোৱাটোৱেই ভাল = মিল্টন ।\n১৩০) যাৰ আত্মসন্মান নাই তেওঁৰ নিজস্ব বুলিব একোৱেই নাই = মহাত্মা গান্ধী ।\n১৩১) সত্যত থকাতকৈ সত্যৰ অন্বেষণ অধিক মূল্যৱান = আইনষ্টাইন ।\n১৩২) সূৰ্যৰ ৰশ্মিলৈহে সদায় চকু দিবা , তেহে আন্ধাৰলৈ চকু নাযাব= হেলেন কেলাৰ ।\n১৩৩) সপোন সাৰ্থক কৰাৰ একমাত্ৰ উপায় হ'ল সোনকালে বিছনা ত্যাগ কৰি শ্ৰম কৰা = জে . এম . পি ।\n১৩৪) আটাইতকৈ পোন ৰেখাডাল আঁকোতে আটাইতকৈ অধিক কষ্ট সহিবলগীয়া হয় = লিঅ'নাৰ্ড দা ভিঞ্চি ।\n১৩৫) নিজে বন্ধুৰ শাৰীলৈ ওঠিব পাৰিলেহে প্ৰকৃত বন্ধু লাভ হয় । চল বন্ধুৰ লাভৰ এয়াই সহজতম উপায়= আৰ . ডব্লিউ . ইমাৰ্ছন ।\n১৩৬) এটা সময়ত প্ৰতিজন বীৰেই বিৰক্তিৰ কাৰণ হৈ পৰে = এমাৰছন ।\n১৩৭) অগ্নি হ'ল সোণৰ পৰীক্ষা । সাহসী লোকৰ পৰীক্ষা হ'ল দুৰ্দিনত = ছেনেকা ।\n১৩৮) কি কৰা উচিত , সেইটো সুকলমে সম্পন্ন কৰা সময়খিনিয়েই হ'ল জীৱনৰ সৰ্বোত্তম সময় = এমাৰ্ছন ।\n১৩৯) নিজৰ কৰ্মশক্তি বৃদ্ধি কৰিবলৈকে অসম্ভৱ কামো কৰিবলৈ চেষ্টা চলোৱা উচিত = বেট ডেভিছ ।\n১৪০) উপহাৰতকৈ উপহাৰ দিয়াৰ বাবে যি মানসিকতাৰ প্ৰয়োজ ন , সেয়াহে অধিক মূল্যৱান = কৰ্নেইল ।\n১৪১) যন্ত্ৰণা ভোগ মনকৰাকৈ মানুহে নিজকে নতুনকৈ নিৰ্মাণ কৰিব নোৱাৰে , কাৰণ মানুহ নিজেই পাথৰ আৰু নিজেই ভাস্কৰ = এলেক্সিছ কেৰেলা ।\n১৪২) পাপী আৰু সাধুৰমাজত থকা একমাত্ৰ পাৰ্থক্যটো হ'ল - প্ৰতিজন সাধুৰে এটা অতীত আছে আৰু প্ৰতিজন পাপীৰে ভৱিষ্যত আছে = অস্কাৰ ৱাইল্ড ।\n১৪৩) আগলৈ চোৱাতো সদায়ে বুদ্ধিমানৰ কাম । কিন্তু নিজৰ দৃষ্টিয়ে ঢুকি পোৱাতকৈ আগলৈ চোৱাতো বৰ টান = চাৰ্চিল ।\n১৪৪) আনক জনাজন শিক্ষিত । নিজক জনাজন জ্ঞানী = লাও চুন ।\n১৪৫) মোৰ পিতৃ - পিতামহ কোন আছিল মই নাাজানোঁ । কিন্তু তেওঁৰ নাতিৰ কি দশা হ'ব তাক লৈহে মই চিন্তিত = আব্ৰাহাম লিংকন ।\n১৪৬) কোনো মহত লোকে কেতিয়াও জীৱনত সুযোগৰ অভাৱ ঘটিছে বুলি অভিযোগ কৰা নাই = ইমাৰ্ছন ।\n১৪৭) ভুলৰ বাবে আনক ক্ষমা কৰি দিবা । কিন্তু নিজকে কোনো দিন ক্ষমা নকৰিবা = ছাইৰাছ ।\n১৪৮) ধনৰ প্ৰশ্ন যদি আহে তেন্তে পৃথিৱীত এটাই ধৰ্ম আছে । ধৰ্মৰ প্ৰসংগত আমি সকলো একে ধৰ্মালম্বী = ভলটেয়াৰ ।\n১৪৯) প্ৰেমৰ আৰম্ভণী আৰু পৰিশেষত প্ৰেমিকে সদায়েই গভীৰ নি:সংগতাবোধক অনুভৱ কৰে = লা ব্ৰুয়েৰ ।\n১৫০) হাঁহি হ'ল দেহ - মনক প্ৰশান্ত কৰিব পৰা এটা মহৌষধ , আৰু তাৰ কোনো পাবক্ৰিয়া নাই = কালাৰ্ইল ।\n১৫১) জ্ঞান দুইপ্ৰকাৰৰ । একোতা বিযয় সম্পৰ্কে হয় আমি নিজে জাঁনো , অথবা সেই বিষয়ে যাৱতীয় তথ্য ক'ত পোৱা যাব পাৰে , সেই কথা আমি জানোঁ = ছেমুৱেল জনছন ।\n১৫২) যিজন মানুহে পিছফালৰ পৰা তোমাক ছুৰীৰে আঘাত নকৰি সম্নুখৰ পৰা কৰে , তেওঁকেই ভাল বন্ধু বুলি ক'ব পাৰি = লিওনাড লুই লেভিনছন ।\n১৫৩) নাৰী আৰু পূৰুষে অপলক দৃষ্টিৰে পৰস্পৰলৈ চাই থকাতো প্ৰেম নহয় । দুয়োজনে একেতা দিশলৈ চাই থকাটোৱেই প্ৰেম = ফ্ৰাচোঁৱা ছাৰ্গা ।\n১৫৪) একমাত্ৰ প্ৰাণীৰ প্ৰতি থকা ঘৃণাই জঘন্য পাপ নহয় । তাতোকৈ জঘন্য পাপ হ'ল কাৰোবাৰ প্ৰতি থকা অৱজ্ঞাহে = জৰ্জ বানাৰ্ড শ্ব ।\n১৫৫) প্ৰৌঢ়ই সকলোকে বিশ্বাস কৰে , মাজবয়সীয়াই সকলোকে সন্দেহৰ চকুৰে চায় আৰু তৰুণে জনে সকলোখিনিয়েই = অক্সাৰ ৱাইল্ড ।\n১৫৬) সাফল্যৰ উচ্চতম শৃংগত যদি আৰোহণ কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰিছা , তেন্তে নিম্নতম পৰ্যায়ৰ পৰা সাধনা আৰম্ভ কৰা = ছাইৰাছ ।\n১৫৭) আপুনি পূৰুষেই হওক বা মহিলাই হওক , এই পৃথিৱীত সাহসৰ অবিহনে একোৱেই কৰিব নোৱাৰে । সন্মানৰ পিছত সাহসেই হ'ল শ্ৰেষ্ঠ মানৱ প্ৰমূল্য = জেম্ছ এলেন ।\n১৫৮) মহিলাক ভুল নুবুজিব । মহিলাই সকলোকে ক্ষমা কৰি দিয়ে । অন্যথা মানৱ জাতি কাহানিবাই নিঃশেষ হৈ গ'লহেঁতেন = ৰবাৰ্ট এ. হেইনলেন ।\n১৫৯) হতাশাগ্ৰস্ত লোকক প্ৰলোভিত কৰিবলৈ কেতিয়াও আগ নাবাঢ়িবা = শ্বেক্সপীয়েৰ ।\n১৬০) মানুহৰ সাহস অনুপাতে জীৱনৰ বিস্তৃতি ঘটে বা জীৱন সংকুচিত হয় । সাহসেই সফলতাৰ চাবি - কাঠী = এনিছ নিন্ ।\n১৬১) সভ্যতাৰ লক্ষ্য হ'ল ৰাজনীতিক অন্তঃসাৰ কৰি তোলা আৰু বিজ্ঞান - কলাক জীনৱৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ কৰি তোলা = আৰ্থাৰ চিঞ্জলা ।\n১৬২) কেনেকৈ প্ৰত্যাখান কৰিব লাগে তাক জনাতো কেনেকৈ সন্মতি জনাব লাগে , তাৰ পমানে গুৰুত্বপূৰ্ণ = বাল্টাজাৰ গ্ৰেছিয়ান ।\n১৬৩) পূৰণি বন্ধুৱেই হ'ল মানুহৰ সুন্দৰতম দাপোণ = জৰ্জ হাবাৰ্ট ।\n১৬৪) নিজক আৰু পৃথিীখনক ভাল পাবলৈ শিকাতো হ'ল জীৱনজোৰা এক প্ৰেম - কাহিনীৰ মধুৰ আৰম্ভণি = অক্সাৰ ৱাইল্ড ।\n১৬৫) আপুনি সন্মান কৰা মানুহজন মোক দেখুৱাই দিয়ক , আপুনি কেনেধৰণৰ মানুহ মইআপোনাক জনাই দিম = থমাছ কাৰ্লাইন ।\n১৬৭) বন্ধুক সদায় এখন ছবিৰ দৰে ভাবিবা । ছবি এখন চাবলৈ যেনেদৰে উপযুক্ত পোহৰৰ দৰকাৰ , তেনেদৰে বন্ধুকো উপযুক্ত ধৰণে চাবা = জেনি জেৰম চাৰ্চিল ।\n১৬৮) একমাত্ৰ প্ৰতিকাৰহীন চৰম নৈৰাশ্যৰ ভেটিতহে আত্মাৰ আৱাস আৱাস নিৰাপদভাৱে নিৰ্মাণ কৰিব পাৰি = বাট্ৰাণ্ড ৰাছেল ।\n১৬৯) পৃথিৱীত যি যি মহত কাৰ্য সংঘটিত হৈছে , সকলোখিনিয়েই সম্ভৱ হৈছে প্ৰত্যাখাৰ দ্বাৰাহে = মাৰ্টিন লুঠাৰ ।\n১৭০) জীৱনত কোনো সুোগ - সুবিধা নাপালোঁ বুলি কোনো মহত লোকে আপত্তি কৰাৰ উদাহৰণ নাই= আৰ . ডব্লিউ . এমাৰছন ।\n১৭১) জীৱাই থকাৰ বাবে পৃথিৱীখন অতি ভয়াৱহ ঠাই । এয়া অসত মানুহৰ বাবে হোৱা নাই , হৈছে নিবনুৱা সকলৰ বাবেহে = আইনষ্টাইন ।\n১৭২) তোমাৰ অন্তৰৰ পৱিত্ৰখিনি তোমাৰ মুখাৱয়বত ফূুটি উঠে । অন্তৰ পৱিত্ৰ কৰি ৰখাই হ'ল আত্মা আৰু শৰীৰৰ বাবে প্ৰথম কৰণীয় = চেইন্ট জে'ৰম ।\n১৭৩) তুমি যেতিয়া যন্ত্ৰণা ভোগ কৰা , তেতিয়া ঈশ্বৰক ধন্যবাদ দিবা , কাৰণ য়ন্তৰণা হ'ল জীৱাই থকাৰ নিশ্চিত লক্ষণ = এলবাৰ্ট হুবাৰ্ড ।\n১৭৪) যি জাতিৰ সাহিত্য নাই সেই জাতি জীৱাই থাকিও মৰাৰ দৰে = তুলসী দাস ।\n১৭৫) জীৱনত কি কৰিব , সেয়া বুজি নোপোৱা সাধাৰণ লোকেহে আন এটা জন্ম কামনা কৰে = আনাটোলে ফ্ৰান্স ।\n১৭৬) তোমাৰ গোপনীয়তা যদি আনে ৰক্ষা কৰাতো বিচাৰা , তেন্তে প্ৰথমে নিজে গোপনীয়তা ৰক্ষা কৰি চলাতো প্ৰয়োজন = চেনেকা ।\n১৭৭) তুমি যদি এখন জাহাজ নিৰ্মাণ কৰিব খুজিছা , তেন্তে কাঠৰ শক্তিৰ হিচাপ লোৱাৰ আগতে লোৱাৰ আগতে সাগৰৰ বিশালতা আৰু ভয়াৱহতালৈ দৃষ্টি দিয়া উচিত = এন্টইন দ্য ছেইন্ট ।\n১৭৮) সুখী হোৱাৰ প্ৰাথমিক চিন্তানো কি ? মোৰ মতে মানুহজন আচলতে যি , সেয়া হ'বলৈ ইচ্ছা কৰাই হ'ল সুখী হোৱাৰ আৱশ্যকীয় চৰ্তসমূহৰ প্ৰথমটো = ইৰাছমাছ ।\n১৭৯) বিশ্বব্ৰক্ষ্মাণ্ড আৰু মানুহৰ মুৰ্খামি - এই দুযোতাই হ'ল অসীম । এই দুই অসীমৰ ভিতৰত প্ৰথমটো বিষয়ত মোৰ স্পষ্ট ধাৰণা নাই= এলবাৰ্ট আইনষ্টাইন।\n১৮০) সাহসী মানুহৰ বাবে সৌভাগ্য আৰু দুৰ্ভাগ্য তেওঁৰ সোহাঁত আৰু বাওঁহাত মাত্ৰ । নিজৰ সুবিধাৰ বাবে তেওঁ দুয়োকে সমানে ব্যৱহাৰ কৰে = চিয়েনাৰ চেন্ট কেপেৰিন ।\n১৮১) যিতো শক্তিয়ে পৃথিৱীখন শাসন কৰে , সেইটো হ'ল মানুহৰ আচৰণ । সেই আচৰণ নৈতিক আৰু অনৈতিক দুয়োটাই হ'ব পাৰে = নিকোলাছ মূৰে বাটলাৰ ।\n১৮২) বিবেক হ'ল এনে এক পৱিত্ৰ ঠাই - যত একমাত্ৰ ঈশ্বৰেহে বিচাৰক হিচাপে প্ৰৱেশ কৰিব পাৰে = লেমেন্নেইচ ।\n১৮৩) অতীতৰ ঋণ পৰিশোধ কৰাৰ একমাত্ৰ উপায় হ'ল ভৱিষ্যতটোক আমাৰ ওচৰত ঋণী কৰি ৰখা = জন বুকান ।\n১৮৪) যিহেতু যুদ্ধ আৰম্ভ হয় মানুহৰৰ মনৰ , সেয়েহে মানুহৰ মনৰ ভিতৰতে প্ৰথমে শান্তি সুৰক্ষিত কৰি তুলিব লাগিব = ইউনেস্ক ' ৰ সংবিধান ।\n১৮৫) একমাত্ৰ কাম আৰু আদৰ্শতে জীৱন উতসৰ্গ নকৰিবা । মানৱিক সম্পৰ্কই হ'ল জীৱনৰ শ্ৰেষ্ঠ সম্পদ । সেয়া মই বৰ পলমকৈ গম পালোঁ = কাথাৰিণ্ড চুছন্নাছ প্ৰিচাৰ্ড ।\n১৮৬) যেতিয়া সকলো মানুহেই একে ধৰণে চিন্তা কৰে , তেতিয়া বুজিব লাগে যে কোনো এজন মানুহেই গভীৰভাৱে চিন্তা নকৰে = ওৱাল্টাৰ লিপমেন ।\n১৮৭) তুচ্ছ আৰু গুৰুত্বহীন কথাবোৰত অতিশয় ব্যস্ত হৈ থকাটোৱেই হ'ল পুখী হোৱাৰ প্ৰধান উপায় = এডৱাৰ্ড নিউটন ।\n১৮৮) সৰ্বসাধাৰণ জনতাৰ সহ্য গুণ অসাধাৰণ । জনতাই সকলোকে ক্ষমা কৰি দিয়ে - প্ৰতিভাশালী বা মহতজনক কোনো দিনে ক্ষমা নকৰে = অস্কাৰ ৱাইল্ড ।\n১৮৯) সময়ৰ সদ্ব্যব্যৱহাৰৰ অৰ্থ হ'ল আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কামখিনি বাছি উলিওৱা উচিত মতে কাম কৰি যোৱা = লী ইয়াকুকা ।\n১৯০) কাইলৈৰ কথা নাভাবিবা । দৃষ্টি নিবদ্ধ কৰা কেৱল আজিৰ দিনটোৰ ওপৰত । আজিৰ দিনটোৰ পৰম বিস্ময়েই তোমাৰ কাৰণে যথেষ্ট = খলিল জিব্ৰান ।\n১৯১) তৰাবোৰ বহু দূৰত থাকে কাৰণেই আমি সিহঁতক সুন্দৰ আৰু নিষ্কলংক যেন দেখোঁ । কাৰণ সিহঁতৰ ব্যক্তিগত জীৱনৰ বিষয়ে আমি একো নাজানোঁ = হাইনৰিখ হাইনে ।\n১৯২) এজন পূৰুষ বা মহিলাৰ বংশ - পৰিচয় জনাৰ একমাত্ৰ উপায়টো হ'ল কাজিয়াৰ সময়ত তেও দেখুওৱা আচৰণখিনি = জৰ্জ বানাৰ্ড শ্ব ।\n১৯৩) নিজৰ বিষয়ে ভবাটো কেতিয়াও অপৰাধ হ'ব নোৱাৰে । মই এটা কথা সদায় জানোঁ , প্ৰকৃততে নিজৰ বিষয়ে নভবা মানুহজনে একোকেই নাভাবে = অস্কাৰ ৱাইল্ড ।\n১৯৪) আমি যি জানোঁ , সেইখিনি ঝাঁনো বুলি জনা আৰু আমি নাজানোঁ , তাক নাজানোঁ বুলি জনাটোৱেই হ'ল প্ৰকৃত জ্ঞান = থৰো ।\n১৯৫) কোনোদিনে প্ৰলোভনৰ সন্মুখীন নোহোৱালৈকে তেওঁনো কিমান অসত , সেয়া কোনোদিনেই বুজি নাপায় = জৰ্জ বিলিঙ্ছ ।\n১৯৬) যি মানুহে নিজৰ অকৃতকাৰ্যতাৰ কাৰণে আনক দোষাৰোপ কৰে , তেনে মানুহে নিজৰ কৃতকাৰ্যতাৰ কাৰণেও আনকেই কৃতিত্ব দিয়া উচিত = হাৱাৰ্ড নিউটন ।\n১৯৭) মনত ৰাখিব - বন্ধু আহিব আৰু যাব , কিন্তু শত্ৰুৰ সংখ্যা সদায় বাঢ়ি গৈ থাকিব = ব্যক্তিগত নীৰৱতাৰ মাজত আৰু সিয়েই নিঃসংগতা সহ্য কৰিবলৈ ওআম াক শক্তি দিয়ে = ভি . এছ . প্ৰিছেত ।\n১৯৮) নম্ৰতা সজ ব্যৱহাৰৰ অনুমান = সত্যনাথ বৰা ।\n১৯৯) জ্ঞানৰ শেষ পৰীক্ষা প্ৰমাণ বা যুক্তিৰ সন্ধান নহয় । বিশ্বাস কৰিবলৈ শিকাই হ'ল তাৰ বুনিয়াদ = কালাৰ্ইল ।\n২০০) অতি জ্ঞানীজনে সদায় নিজৰ পথ নিজে নিৰ্ধাৰন কৰে = ইউৰিডিছ ।\n২০১) সোণৰ দ্ৰাবক সুৱগা , কামৰ দ্ৰাবক অভ্যাস = সত্যনাথ বৰা ।\n২০২) ব্যাপক জ্ঞান নথকা লোকৰ হাতত বিদ্যাৰ ক্ষমতা পৰা অনুচিত = গুনাভিৰাম বৰুৱা ।\n২০৩) অপ্ৰয়োজনত পশুৱে আন পশুৰ পৰা বিৰত থাকে = স্বামী বিবেকানন্দ ।\n২০৪) অভিজ্ঞতাই ডাঙঘৰ কিতাপ আৰু জীৱন হৈছে বিদ্যালয় = হেম বৰুৱা ।\n২০৫) জীৱনৰ অৰ্থ লুকাই থাকোে আশাৰ মাজত = লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা ।\n২০৬) প্ৰতি মানুহৰ ভিতৰত এটুকুৰা গোুন স্থান থাকে , য'ত আনৰ প্ৰৱেশ নিষিদ্ধ = ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ ।\n২০৭) অভাৱ , দৰিদ্ৰ আৰু বৈষম্যৰ মাজত কোনো গণতন্ত্ৰ সৰহকাল তিষ্ঠি থাকিব নোৱাৰে = জৱাহৰলাল নেহৰু ।\n২০৮) শিক্ষা যদি এটুকুৰা হীৰা হয় , তেন্তে তাৰ পৰা যি জ্যোতি ওলায় , সেয়া হ'ল কালচাৰ = মহাত্মা গান্ধী ।\n২০৯) বিবেকেই জীৱনৰ গুপ্ত আদালত = হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী ।\n২১০) বৰ বেছি হুলস্থুল কৰা মানুহে জীৱনত একো কৰিব নোৱাৰে = হেম বৰুৱা ।\n২১১) নিজে আৰ্জি আনক পৰিপূৰ্ণ ৰূপক ভগাব পৰাতে শিক্ষিকৰ কৃতিত্ব = সয়ম্বৰ ঘৰফলীয়া ।\n২১২) আশা আছে বাবে পৃথিৱীখন বৰ ধুনীয়া = হেম বৰুৱা ।\n২১৩) কামেই হ'ল জীৱনৰ শ্ৰেষ্ঠতম উপাসনা = হোমেন বৰগোহাঞি ।\n২১৪) পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ বেয়া কাম আনৰ সু-নাম নষ্ট কৰা = ৰামকৃষ্ণ পৰমংস ।\n২১৫) মহত মন এটাই নাৰীক সুন্দৰী কৰি তোলে আৰু প্ৰতিহিংসাই কৰি তোলে অন্ধ = ফ্লেচাৰ ।\n২১৬) মানুহৰ ভূল - ভ্ৰান্তিৰ পৰা চৰিত্ৰ জানিব পাৰি = কনফুচিয়াচ ।\n২১৭) তোমাৰ যদি আত্মবিশ্বাস আছে তেন্তে লোকৰ সন্দেহলৈ ভয় নকৰিবা = ৰুদয়াৰ্ড কিপলিং ।\n২১৮) সত্যতকৈ ধৰ্ম নাই , সত্যই ধৰ্মক পৰাজয় কৰিব নোৱাৰে = মহাত্মা গান্ধী ।\n২১৯) নিজ মাতৃক অৱহেলা কৰি দেশ মাতৃক সেৱা কৰাৰ গেষ্টা ভণ্ডামি মাথোন = তৰুণ ৰাম ফুকন ।\n২২০) আত্মশক্তিৰে আত্মৰক্ষা নকৰিলে আন কোনেও আপোনাক ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰে = অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰী ।\n২২১) সাংস্কৃতিক দৃষ্টিভংগীৰ অবিহনে এজন ব্যক্তি কেতিয়াও সুখী হ'ব নোৱাৰে = শীলভদ্ৰ ।\n২২২) শিক্ষকসকলক সমাজৰ জাগ্ৰত পহৰী বুলি কোৱা হয় = ব্ৰাৰ্ট্ৰাণ্ড ৰাছেল ।\n২২৩) আমি দুখীয়া হ'ব পাৰোঁ , কিন্তু যাতে অসত নহও তাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিব লাগিব = মাও জে দং ।\n২২৪) ভুলকৈ জনাতকৈ একো নজনাই ভাল = শ্বেইক্সপীয়েৰ ।\n২২৫) প্ৰথমে বিষয়তো বুজি লোৱা , শব্দবোৰ আপোনা - আপুনি ওলাই আহিব = কেটো ।\n২২৬) কোনো এঠাইৰ অন্যায় নহয় , সকলো ঠাইৰ ন্যায়ৰ প্ৰতি এক ভাবুকি = মাৰ্টিন কিং লুথাৰ ।\n২২৭) এখন ভাল কিতাপ আপোনাৰ সৰ্বোত্তম বন্ধু আজিৰ নহয় , চিৰদিনৰ বাবে = মাৰ্টিন টুপাৰ ।\n২২৮) বন্ধুত্ব বোলা বস্তু জমা ধনৰ দৰে , ব্যৱহাৰ নকৰিলেহে সি উচ্চ শিখৰ পায় = এলবাৰ্ট হাৱাৰ্ড ।\n২২৯) এজন শিক্ষকে কৰিব নোৱৰা কাম এগৰাকী আদৰ্শ মাতৃয়ে অকলেই কৰিব পাৰে = জৰ্জ হাবাৰ্ট ।\n২৩০) ইতিহাস হ'ল অতীতৰ ৰাজনীতি আৰু ৰাজনীতি হ'ল বৰ্তমানৰ ইতিহাস = এডমাণ্ড বাৰ্ক ।\n২৩১) যি মানুহে নিজে শ্ৰদ্ধা বিচাৰি ফুৰে , তেওঁক শ্ৰদ্ধা কৰাতো অসম্ভৱ হৈ পৰে = ভঙেনাগৰ্ছ ।\n২৩২) মানুহ এজনক তেওঁৰ উত্তৰৰ দ্বাৰা নহয় , তেওঁৰ প্ৰশ্নৰ দ্বাৰাহে বিচাৰ কৰিব লাগে = ভলটেয়াৰ ।\n২৩৪) অধ্যয়নে এজন মানুহক সম্পূৰ্ণ মানৱ হিচাপে গঢ়ি তোলে = ফ্ৰান্সিচ বেকন ।\n২৩৫) ক্ষমাৰে খঙক প্ৰতিহত কৰিবা = মহাত্মা গান্ধী ।\n২৩৬) মনত কিবা ক্ষোভ থকা মানেই জীৱনৰ কিবা এটা উদ্দেশ্য থকা = এৰিক হফাৰ ।\n২৩৭) কু - সংস্কাৰ হ'ল পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ বোজা = সৰ্বপল্লী ৰাধাকৃষ্ণন ।\n২৩৮) সত্য - সুন্দৰৰ বোলে সনা জীৱন - অভিজ্ঞতা প্ৰকাশেই সাহিত্য = ড মহেন্দ্ৰ বৰা ।\n২৩৯) পৰিশ্ৰমেৰে সকলোৰে মন জয় কৰিব পাৰি = হোমাৰ ।\n২৪০) জণগণৰ ইচ্ছাই শ্ৰেষ্ঠ আইন = ইউ . এছ . গ্ৰেট ।\n২৪১) ব্ৰাক্ষ্মণ , শুদ্ৰ , হিন্দু , মুছলমান ঈশ্বৰৰ চকুত সকলো সমান = গুৰুনানক ।\n২৪২) দুৰ্ভাগ্য পাখি মেলি উৰি আহে আৰু খোজ কাঢ়ি গুচি যায় = এইচ . জি . বন।\n২৪৩) পাপক ঘৃণা কৰিবা কিন্তু পাপীক ঘৃণা নকৰিবা = ষীশুখ্ৰীষ্ট ।\n২৪৪) মুৰ্খ আৰু অজ্ঞানীয়ে সত্য কি নাজানে = বুদ্ধদেৱ ।\n২৪৫) নিৰক্ষৰতা মানে জ্ঞানবিহীনতা নহয় = ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ ।\n২৪৬) মৰমে মৰম জন্ম দিয়ে = ছফোপল্ছ ।\n২৪৭) ভাল সঙ্গ আৰু ভাল কথোপকথন বৰ সৰল গুণ = ৱালটন ।\n২৪৮) মানুহৰ মাজত দেৱতা আছে । সেই দেৱতাক কামেৰে আৰু বিশ্বাসেৰে পাব পাৰি = চক্ৰেটিছ ।\n২৪৯) পাপ আমাৰ শত্ৰু , পূণ্য ইয়াৰ বন্ধু = মহাবীৰ ।\n২৫০) খং হৈছে এবিধ বিষ যি মানুহৰ মৃত্যুও ঘটাব পাৰে = ছেইন্ট আগষ্টন ।\n২৫১) "সকলো বস্তৱে কেচামাল হ'ল সময়। সময়ৰ সহায়েৰে সকলো সম্ভৱ, সময়ৰ অবিহনে একোৱেই সম্ভৱ নহয়।"= আৰ্ণল্ড বেনেট।\n২৫২) "এজন সৎ মানুহেই হল ঈশ্বৰৰ আটাইতকৈ মহ ৎ সৃষ্টি।" = আলেকজে়ণ্ডাৰ পোপ।\n২৫৩) "খং হৈছে এহিধ বিষ, যি মানুহৰ মৃত্যুও ঘটাব পাৰে।" = ছেইণ্ট আগষ্টাইন।\n২৫৪) "জ্ঞানতকৈ আমাৰ চিন্তা শক্তিৰ বেছি প্ৰয়োজন আছে।" = আইনষ্টাইন।\n২৫৫) "মানুহৰ হোৱাৰ অৰ্থ হ'ল দায়িত্বশীল হোৱা।" = আঁতোয়া দ্য ছাঁত এজপেৰি।\n২৫৬) "যি নিজকে চিনি পায় তেওঁ ভগৱানকো চিনি পায়। = আব্দুল কালাম।\n২৫৭) "তুমি নিজে সাধু হোৱা। তেতিয়া নিঃসন্দেহে ক'ব পাৰিবা যে এজন অস ৎ লোক পৃথিৱীত কমি গৈছে।" = কাৰ্লাইল।\n২৫৮) "তোমাৰ বাবে সময় নষ্ট কৰা মানুহৰ লগত বন্ধুত্ব কৰা আৰু আত্মহত্যা কৰা একেই কথা।" = আঁদ্ৰে মৰোৱা।\n২৫৯) "দুখত কেতিয়াও ভাগি পৰিব নালাগে, কাৰণ দুখৰ পিছত সুখ অনিবাৰ্য্য।" = কোৰাণ।\n২৬০) "নিজক পৰিচালনাৰ বাবে আপুনি মগজু ব্যৱহাৰ কৰক, আনৰ বাবে হৃদয়।" = ইলেনৰ ৰুজভেল্ট।\n২৬১) "জীৱনে শিকাব পৰা আটাইতকৈ ডাঙৰ শক্ষাটো হ'ল এই যে কেতিয়াবা মূৰ্খও শুদ্ধ বুলি প্ৰমান হ'ব পাৰে।" = উইল ৰজাৰ্চ।\n২৬২) "যি ধনৰ লেনদেনত শুদ্ধ নহয়, তেওঁ কোনো ক্ষেত্ৰতে শুদ্ধ নহয়।" = চানক্য।\n২৬৩) প্ৰেম হ'ল মূৰ্খৰ প্ৰজ্ঞা আৰু জ্ঞানীৰ মূৰ্খতা। = ছেমূৱেল জনছন।\n২৬৪) সকলো হেৰাই যোৱাৰ পাছতো ভৱিষ্যত থাকে। = বভি।\n২৬৫) সমগ্ৰ পৃথিৱী মোৰ স্বদেশ, পৰোপকাৰ মোৰ ধৰ্ম।= টমাছ পেইন।\n২৬৬) অবাবত সময় নষ্ট কৰা আৰু আত্মহত্যা কৰা একে কথা। = জৰ্জ ছেভাইল।\n২৬৭) মহৎ কাম মহৎ ত্যাগৰ যোগেদিহে সম্ভৱ। = স্বামী বিবোকানন্দ।\n২৬৮) সকলো বিপদৰ একমাত্ৰ ঔষধ হৈছে ধৈৰ্য। = প্লেটো।\n২৬৯) বন্দুকৰ গুলীয়ে আদৰ্শক কেতিয়াও হত্যা কৰিব নোৱাৰে। = জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা।\n২৭০) কৰ্তব্যবোধে কৰ্মলৈ উৎসাহ জন্মায় আৰু মনৰ একাগ্ৰতা বঢ়ায়। = সত্যনাথ বৰা।\n২৭১) কৰ্মী মানুহৰ দৰে চিন্তা কৰিবা আৰু চিন্তাশীল মানুহৰ দৰে কাম কৰিবা। = আঁৰি বেৰ্গছ।\n২৭২) যদি সুখী হ'ব বিচৰা, তেনেহ'লে ক্ষমা কৰিবলৈ শিকা। = মাদাৰ টেৰেছা।\n২৭৩) প্ৰথমে নিজকে বুজি লোৱা তেতিয়া আনক সহজে বুজিব পাৰিবা। = চক্ৰেটিছ।\n২৭৪) যিজনে নিজকে জ্ঞানী বুলি ভাৱে তেওঁৰ দৰে মূৰ্খ কোনো নাই। = জৰ্জ বাৰ্ণাৰ্ড শ্ব।\n২৭৫) সময় বচাব জানিলে সময়ৰ অপচয় ৰোধ কৰিব পাৰি। = ফ্ৰাঞ্চিচ বেকন।\n২৭৬) লক্ষ্য সম্পৰ্কে সততে সচেতন হোৱাটোৱেই সাধনাৰ মূলমন্ত্ৰ। = ডিজৰেলি।\n২৭৭) এটা বন্দুকৰ গুলীতকৈ এটোপ চিয়াঁহীৰ মূল্য বেছি। = মাদাৰ টেৰেছা।\n২৭৮) প্ৰকৃত ভদ্ৰলোকৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য হ'ল বিনয়। = জন ৰাস্কিন।\n২৭৯) সমাজসেৱাই মানুহৰ প্ৰকৃত ধৰ্ম। = বিষ্ণুপ্ৰসা ৰাভা।\n২৮০) তোমাৰ যিটো কৰ্তব্য নিচেই ওচৰতে, আগেয়ে তাক শেষ কৰিবা। = গ্যেটে।\n২৮১) জীৱনটো হ'ল এটা বিদেশী ভাষা। সকলো মানুহেই ইয়াক ভুলকৈ উচ্চাৰণ কৰে। = খ্ৰীষ্টফাৰ মাৰ্লি।\n২৮২) পৰিশ্ৰম যিমানে কঠোৰ হ'ব ভাগ্যও সিমানেই মুকলি হ'ব। = থমাচ জেফাৰছন।\n২৮৩) "মানুহৰ সকলোতকৈ ডাঙৰ গুণ হ'ব লাগিব সৰলতা, বিজ্ঞতা নহয়।" = আইনষ্টাইন।\n২৮৪) "তুমি যদি নিন্দাৰ উত্তৰ নিন্দাৰে দিয়া, তেন্তে বুজিব লাগিব যে তোমাক কৰা নিন্দাখিনি তোমাৰ প্ৰাপ্য।" = টেছিটাচ।\n২৮৫) মূৰ্খ আৰু অজ্ঞানীয়ে সত্য কি তাক দুজি নাপায়। = বুদ্ধদেৱ।\n২৮৬) পাবলগীয়া শাস্তি মানি ল'বা, কেতিয়াও প্ৰতিবাদ নকৰিবা। = বেঞ্জামিন ফ্ৰেঙ্কলিন।\n২৮৭) মানুহক হত্যা কৰিব পাৰি কিন্তু পৰাজয় কৰিব নোৱাৰি। = হোমিংৱে।\n২৮৮) ভালপোৱাৰে সকলো জয় কৰিব পাৰি। = স্বামী বিবেকানন্দ।\n২৮৯) ঈশ্বৰে আমাক কাণ দুখন দিছে কিন্তু জিভা এখনহে দিছে। = বিছমাৰ্ক।\n২৯০) আমাক ভাল মানুহ লাগে, ভাল আইন আৰু আদালতৰ আৱশ্যক নাই। = বানাৰ্ড শ্ব।\n২৯১) মানুহক খেদি নিবলৈ সহজ, টান হ'ল তেওঁলোকক আগুৱাই নিয়াটো। = ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ।\n২৯২) কিছু সময় ধৈৰ্য্য ধৰা, নিন্দা কেতিয়াও দীৰ্ঘস্থায়ী নহয়। সত্য হ'ল সময়ৰ সন্তান। তোমাৰ সত্যতা প্ৰমাণ কৰিবলৈ ই অচিৰে আবিৰ্ভাৱ হ'ব। = ইমানুৱেল।\n২৯৩) ধুনীয়া মহিলা হ'ল মূল্যবান অলঙ্কাৰ। কিন্তু এগৰাকী মহান মহিলা হ'ল সম্পদ। = হাদী।\n২৯৪) সময় কেনেকৈ খটাব লাগে তাক জানিলে মানুহ সজ আৰু মহৎ হ'ব পাৰে। = আডামচ।\n২৯৫) ভগৱানে সেইসকলক ঘৃণা কৰে যি নিজৰ প্ৰশংসা কৰে। = ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ।\n২৯৬) নিজ মাতৃক অৱহেলা কৰি দেশ মাতৃক সেৱা কৰাৰ চেষ্টা ভাণ্ডামী মাথোন।= তৰুণৰাম ফুকণ।\n২৯৭) মনত কিবা ক্ষোভ থকা মানেই জীৱনত কিবা এটা উদ্দেশ্য থকা = এৰিক হফাৰ।\n২৯৮) "নাৰীক দিয়া মৰ্য্যদাই এটা জাতিৰ ছবি প্ৰতিফলন কৰে।" = জৱাহৰালাল নেহৰু।\n২৯৯) "মই সেই পুৰুষক ভাল পাওঁ, যাৰ ভবিষ্যত আছে; মই সেই মহিলাক ভালপাওঁ যাৰ অতীত আছে।" = অস্কাৰ ৱাইল্ড।\n৩০০) ছবি আঁকিব নাজানিলে ছবি অঁকাৰ কথাটো নিচেই সহজ, কিন্তু ছবি আঁকিব জনা মানুহৰ কাৰণে ছবি অঁকাৰ কামটোৱেই আটাইতকৈ কঠিন কাম। = এডগাৰ ডেগা।\n৩০১) সত্যতকৈ ধৰ্ম নাই, সময়েও সত্যক পাৰাজয় কৰিব নোৱাৰে। = মহাত্মা গান্ধী।\n৩০২) ব্যক্তিতকৈ ৰাষ্ট্ৰ সদায় ডাঙৰ। এই কথা আমি সদায় মনত ৰখা উচিত। = ড° এ পি জে আব্দুল কালাম।\n৩০৩) বহুত মানুহ আছেযি সকল অতিশয় সুখী মানুহ। কিন্তু সমাজৰ কাৰণে তেওঁলোক সম্পূণ অদৰকাৰীয। = চাৰ্লছ গাউ।\n৩০৪) নিজে যিটো কৰিবলৈ নোৱাৰা আনকো সেইটো কৰিবলৈ নক'বা। = মহাত্মা গান্ধী।\n৩০৫) ভাগ্যক বিশ্বাস নকৰিবা, বিশ্বাস কৰিব তোমাৰ শক্তিক। = বি আৰ আম্বেডকাৰ।\n৩০৬) খুব কম সময়তে বহুত কাম কৰাৰ আটাইতকৈ ভাল উপায় হ'ল এবাৰত মাত্ৰ এটা কাম কৰা। = ছেমুৱেল স্মইলছ্।\n৩০৭) তোমাক নিজকে প্ৰথমে ভালকৈ চলাবলৈ শিকা, তেতিয়াহে আনক চলাব পাৰিবা। = লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা।\n৩০৮) দাসত্বৰ খাতাত চহী কৰাতকৈ মৃত্যুৱেই শ্ৰেয়। = জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা।\n৩০৯) শিক্ষা হ'ল জীৱন ব্যাপী চলা এক বিকাশমুখী প্ৰক্ৰিয়া। = সিক্ষাবিদ ডিউই।\n৩১০) যি মানুহে নিজকে একো কথা শিকোৱা নাই তেওঁক আন কোনেও একো দৰকাৰী কথা শিকাব নোৱাৰে। = ছাৰ জগুৱা ৰে'নল্ডছ।\n৩১১) সদায় এনে এটা কাম কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিবা যিটো কাম কৰিবলৈ তুমি ভয় কৰা। = এমাৰ্ছন।\n৩১২) সংসাৰত মানুহতকৈ একো নাই। মানুহৰ ভিতৰত আকৌ মনটোতকৈ ডাঙৰ একো নাই। = ছাৰ উইলিয়াম হেমিল্টন।\n৩১৩) মানুহৰ জীৱনটো লাহ-বিলাহৰ বাবে নহয়, মহৎ সুন্দৰ কামত নিয়োগ কৰিবৰ বাবেহে। = ফ্লোৰেন্স নাইটিংগেল।\n৩১৪) অহংকাৰী মানুহক সকলোৱে নিন্দা কৰে। কিন্তু সেইটো কোনে কৰে? যি সকলৰ অহংকাৰ কৰিবলৈ নিজৰ একো নাই। = শ্বপেন হাৱাৰ।\n৩১৫) মানুহৰ জাতিভেদ নাই যদিও নীচ মানুহ পৃথিৱীত আছে। নিজক নীচ বুলি ভবাজনেই হ'ল নীচ আৰু অধম। = ৰামকৃষ্ণ পৰমহংস।\n৩১৬) মানুহ হৈছে সপোনক দিঠকলৈ পৰিণত কৰা শিল্পী। = জ্যোতিপ্ৰসাদ।\n৩১৭) দগতৰ পৰিৱৰ্তন চাবলৈ হ'লে প্ৰথম নিদকে পৰিৱৰ্তন কৰি ল'ব লাগিব। = মহাত্মা গান্ধী।\n৩১৮) "অধৈৰ্য্য আৰু অলসতাই আটাইবোৰ পাপৰ উৎস।" = ফ্ৰানৎস কাফকা।\n৩১৯) মানুহৰ প্ৰিয় হোৱাতকৈ বিশ্বাসৰ পাত্ৰ হোৱাটো বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ। = জৰ্জ মেকভনাভ।\n৩২০) কোনবোৰ কথা আওকান কৰিব লাগে সেইটো জনাটোৱেই হ'ল জ্ঞানী হোৱাৰ এতা প্ৰধান উপায়। = উইলিয়াম জেমছ।\n৩২১) ভৰিৰ পিছল খালে নিজে দুখ পায়, জিভাৰ পিছল খালে কিন্তু বিপদ ঘটায়। = আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালা।\n৩২২) মানুহে মানুহৰ কাৰণে নাকান্দিলে সি মানুহৰ যোগ্যই নহয়য। = স্বামী বিবেকানন্দ।\n৩২৩) সংসাৰত যিজনে চিন থৈ যাব খোজে, তেওঁ দিনে ৰাতিয়ে কাম কৰিবই লাগিব। = এণ্টনি লিউৱেনহুক।\n৩২৪) বয়স নহয় সামৰ্থৰ যোগেদিহে জ্ঞান অৰ্জন হয়। = টিটাছ মোয়াছ প্লুটাছ।\n৩২৫) শক্ষা জীৱনৰ আৰম্ভ গল্প আৰু খেলা-ধূলাৰ মাজেৰে হ'ব লাগে। = প্লেটো।\n৩২৬) সকলো বস্তু কিনিছা কিনা। পৰাপক্ষত মাহেকত একোখন ভাল কিতাপ কিনিবা। = যতীন্দ্ৰ নাথ দুৱৰা।\n৩২৭) এখন ভাল কিতাপ নষ্ট কৰা এজন ভাল মানুহ হত্যা কৰা একে কথা। = মিল্টন।\n৩২৮) "সাহিত্যৰ জয় জয় ময় ময় অৱস্থ তেতিয়াহে হয়, যেতিয়া সি হয় আধা কলা আৰু আধা বাণিজ্য।" = জীন ইঞ্জ।\n৩২৯) এখন ভাল কিতাপ সকলো বস্তুতকৈ আপোন। বন্ধুসকল গ'লেও কিন্তু কিতাপখন চিৰকাললৈ থাকে। = টুপাৰ।\n৩৩০) কিতাপ এখন যুদ্ধ এখনৰ দৰেই গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি ক'ব পাৰি। = বেঞ্জামিন ডিজৰেলি।\n৩৩১) চৰকাৰৰ প্ৰধান কৰ্তব্য হ'ল জনগণৰ শিক্ষা ব্যৱস্থা কৰা। = নেপোলিয়ন।\n৩৩২) "শিক্ষক এডাল মমবাতিৰ দৰে, যিয়ে নিজে গলি আনক পোহৰ দয়ে।" = নেতাজী সুভাষ বসু।\n৩৩৩) শিক্ষাৰ অৰ্থ হ'ল প্ৰজ্ঞাৰ প্ৰশিক্ষন, অন্তৰৰ পৰিশুদ্ধতা আৰু চিত্তৰ সংযম। = সৰ্বপল্লী ৰাধাকৃষ্ণণ।\n৩৩৪) ৰজাৰ সন্মান ভিতৰতহে, কিন্তু এজন শিক্ষিত লোকৰ সন্মান সকলোতে। = ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ।\n৩৩৫) যিজনে উপকাৰৰ বাবে বৃক্ষৰোপণ কৰে তেওঁ ভগৱানৰ আশীৰ্বাদ পায়। = গোতম বুদ্ধ।\n৩৩৬) যদি নিজৰ ঘৰখনেই পাৰিপাটি লগোৱা সম্ভৱপ নহয় তেন্তে বিশ্বৰ শ্ৰেষ্ঠ হৈ লাভ কি? = মিখাইল গবাৰ্চভ।\n৩৩৭) "যি মানুহে ধনী হ'বলৈ খৰধৰ লগায়, তেওঁ কেতিয়াও অপৰাধ নকৰাকৈ থাকিব নোৱাৰে।" = অ'ল্ড টেষ্টামেণ্ট (বাইবেল)\n৩৩৮) নজনাটো সিমান লাজৰ কথা নহয, শিকিবলৈ যত্ন নকৰাটো যিমান। = বেঞ্জামিন ফ্ৰেংকলিন।\n৩৩৯) মানুহে তোমাক নাজেনে বুলি আক্ষেপ নকৰিবা, তুমি এনেভাৱে কাম কৰা যাতে মানুহে জানিবৰ যোগ্য হোৱা। = কনফুচিয়াচ।\n৩৪০) দেশৰ হকে প্ৰাণ দিবা কিন্তু কাৰো প্ৰাণত আঘাট নিদিবা। = মহাত্মা গান্ধী।\n৩৪১) "মানুহৰ মন পেৰাচুটৰ দৰেই, খোলা খালেহে সি ক্ৰিয়াশীল হয়।" = ডায়েন একাৰমেন।\n৩৪২) সততাৰ একমাত্ৰ পুৰস্কাৰ হ'ল সততা, আনৰ বন্ধুত্ব লাভ কৰাৰ একমাত্ৰ উপায় হ'ল নিজে তেওঁৰ বন্ধু হোৱা। = এমাৰছন।\n৩৪৩) যিবোৰ কথা কষ্ট নকৰাকৈ লিখা হয় সেইবোৰ পঢ়িও ভাল নালাগে বা উপকাৰত নালাগে। = ড° জনছন।\n৩৪৪) অইনে মোৰ বিষয় কি কয় সেইটো গুৰুত্বপূৰ্ণ নহয়, মই কি ক'ম আৰু কি কৰিম সেয়াহে গুৰুত্বপূৰ্ণ। = ৰবীন্দ্ৰ নাথ ঠাকুৰ।\n৩৪৫) প্ৰতিভা এটাৰ প্ৰধান লক্ষণ হ'ল এই যে কৃতকাৰ্যতাই তাক কেতিয়াও নষ্ট বা কলুষিত কৰিব নোৱৰে। = মাৰ্টিন এচলিন।\n৩৪৬) পৰিৱৰ্তনৰ মাজত শৃংখলাক আৰু শৃংখলাৰ মাজত পৰিৱৰ্তনক ৰক্ষা কৰাটোৱেই হ'ল প্ৰগতিৰ প্ৰধান লক্ষ্য।= এলফ্ৰেড নৰ্থ হোৱাইট হেড।\n৩৪৭) পৃথিৱীত আটাইতকৈ সহজ কাম হৈছে আনক সমালোচনা কৰা আৰু আটাইতকৈ টান কাম হৈছে নিজক সংশোধন কৰা। = হেম বৰুৱা।\n৩৪৮) মানুহে তোমাক নাজানে বুলি আক্ষেপ নকৰিবা। এনেভাৱে কাম কৰি যোৱা যাতে তুমি মানুহে জানিবৰ যোগ্য হোৱা। = কনফুচিয়াছ।\n৩৪৯) নিজৰ জীৱনটো চুটি কৰাৰ এটা প্ৰধান উপায় হ'ল আনক ঈৰ্ষা কৰা। = ওল্ড টেষ্টামেণ্ট।\n৩৫০) "কোনো ধৰণৰ প্ৰতিভা বা সামৰ্থ্য নোহোৱাকৈ বিখ্যাত হোৱাৰ এটাই মাত্ৰ উপায় আছে। সেইটো হ'ল শ্বহীদ হোৱা।" = জৰ্জ বাণাৰ্ড শ্ব।\n৩৫১) হাতীক যিদৰে হাতেৰে বগৰাই দিব নোৱাৰি, অসমীয়া জাতিও সেইদৰে বাৰিষাৰ ধলত জাজীত উটি যাব নোৱাৰে। = ৰঘুনাথ চৌধাৰী।\n৩৫২) সংসাৰত কাম কৰিব লাগে বোকাত থকা মাছৰ নিছিনাকৈ, যেনেকৈ মাগুৰ মাছ বোকাত থাকে কিন্তু বোকা অকণো গাত নালাগে। = ৰামকৃষ্ণ পৰমহংস।\n৩৫৩) যিসকলে নিজৰ লক্ষ্য স্থিৰ ৰাখি কৰ্তব্যৰ পথত নীৰৱে আগবাঢ়ে তেওঁলোকেই সমাজৰ আৰু জগতৰ ভৱিষ্যত আশাৰ থল। = ড° বাণীকান্ত কাকতি।\n৩৫৪) মোক স্বৰ্গ নালাগে, মোক বৈকুন্ঠ নালাগে, সুজলা-সুফলা এই অসমভূমিত মই বাৰে বাৰে জন্ম ল'ম। = পিয়লি ফুকন।\n৩৫৫) কিতাপৰ সংগ্ৰহেই হ'ল বৰ্তমান যুগৰ প্ৰকৃত বিশ্ববিদ্যালয়। = টমাছ কাৰ্লোইল।\n৩৫৬) প্ৰকৃত ছাত্ৰই কেতিয়াও খ্যাতি, ক্ষমতা অথবা আমোদ নিবিচাৰে। = জগদীশ বসু।\n৩৫৭) মানুহে উদাহৰণৰ পৰা শিকিব নোখোঁজে, শিকিব খোজো ভুলৰ পৰা। সেইটোৱেই হ'ল মানুহৰ প্ৰকৃত স্বভাৱ। = ফ্ৰেড্ হইল।\n৩৫৮) প্ৰেম আৰু পৰিশ্ৰম- এই দুটাৰ বাহিৰে জীৱনৰ আন কোনো বস্তু মূল্য নাই। = ছিগমুণ্ড ফ্ৰয়েড।\n৩৫৯) আঁঠুকাঢ়ি থকা ভদ্ৰলোক এজনতকৈ নিজৰ ভৰিৰ ওপৰত থিয় হৈ থকা চহা খেতিয়ক এজন বেচি ডাঙৰ। = বেঞ্জামিন ফ্ৰেংকলিন।\n৩৬০) আজিৰ কাম কালিলৈ কৰিম বুলি পেলাই নথ'বা, কাৰণ কালিলৈ তোমাৰ অৱস্থা কি হ'ব তুমি নাজানা। = হজৰত মহম্মদ।\n৩৬১) বিনয় হ'ল নকল মুদ্ৰা। একমাত্ৰ মূৰ্খৰ বাহিৰে তাক খৰছ কৰিবলৈ আন কোনেও কৃপনালি নকৰে। = শ্বপেন হাৱাৰ।\n৩৬২) কিছুমান মানুহ ঘৃণা কৰাৰ একমাত্ৰ কাৰণ এইটোৱেই যে বেছিভাগ মানুহে মোক ভাল পায়। = পিটাৰ দা ভ্ৰিয়েছ।\n৩৬৩) তোমাৰ শক্ৰক সদায় ক্ষমা কৰিবা। শক্ৰক অশান্তি দিবলৈ তাতকৈ বেছি ভাল উপায় নাই। = অস্কাৰ ৱাইল্ড।\n৩৬৪) সভ্যতাৰ জন্ম হয় শৃংখলাৰ মাজত, বিকাশ হয় স্বাধীনতাৰ মাজত, মৃত্যু হয় অৰাজকতৰা মাজত। = উইল ডুৰাণ্ট।\n৩৬৫) "যি মানুহে উপকাৰ বা অনুগ্ৰহ ল'ব জানে, কিন্তু প্ৰতিদান দিব নাজানে বা কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ নকৰে, তেওঁক নৰাধম বুলি ক'ব পাৰি।" = প্লটাছ।\n৩৬৭) সৰু ফুটাৰ মাজেদি যেনেকৈ পোহৰ দেখা যায়, তেনেকৈ সৰু-সুৰা কথাৰ মাজেদি মানুহৰ চৰিত্ৰৰ মাহাত্ম্য প্ৰকাশ পায়। = লৰ্ড এভেমেৰী।\n৩৬৮) "যি জাতিৰ সাহিত্য নাই, সেই জাতি জীয়াই থাকিও মৰাৰ দৰে।" = তুলসী দাস।\n৩৬৯) যি লেখকে নিজে নাকান্দে, তেওঁ তেওঁৰ পাঠকসকলকো কন্দুৱান নোৱাৰে। = ৰৱাৰ্ট ফ্ৰষ্ট।\n৩৭০) কিতাপেই হ'ল মানুহৰ সৰ্বোত্তম বন্ধু। সেই কথা আজিও সত্য, চিৰকালেই সত্য। = মাৰ্টিন টুপাৰ।\n৩৭১) আনে তোমাৰ বিষয়ে ভাল কথা কোৱাটো যদি তুমি বিচাৰা তেন্তে নিজে নিজৰ বষয়ে ভাল কথা কেতিয়াও নক'বা। = পাস্কেল।\n৩৭২) দক্ষতা বা প্ৰতিভা আতি বিৰল। কিন্তু তাতোতকৈ বেছি বিৰল হ'ল প্ৰতিভা চিনি পাব পৰা প্ৰতিভা। = ৰবাৰ্ট হাফ।\n৩৭৩) উপদেশ দিয়া মানুহজনতকৈ উপদেশ বিচৰা মানুজন প্ৰায়েই শ্ৰেষ্ঠতৰ মানুহ বুলি প্ৰমাণিত হয়। = কাৰ্লফন নেবেল।\n৩৭৪) "তোমাৰ আচল বয়ষ যিমানেই নহওক কিয়, তুমি যদি সদায় সৃষ্টিশীল হৈ থাকা, তেন্তে তুমি তোমাৰ মাজত থকা শিশুটোক জীয়াই ৰাখিব পাৰিবা।" = জন কাছ ভেটছ।\n৩৭৫) প্ৰথমে নিজৰ ওপৰত শ্ৰদ্ধা বিশ্বাস ৰাখিব লাগিব, তেতিয়াহে আনৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা ৰাখিব পাৰিবা। = স্বামী বিবেকানন্দ।\n৩৭৬) কৃতকাৰ্যতাৰ কাৰণে লাগে সাধনা, সাধনাৰ কাৰণে লাগে সাহস আৰু সাহসৰ কাৰণে লাগে আত্মবিশ্বাস । = বেঞ্জামিন ফ্ৰেঙ্কলিন।\n৩৭৭) ঈশ্বৰে যি কৰে আমাৰ ভালৰ বাবেই কৰে। আমি ধৈৰ্য্য ধৰি পৰিণতিৰ বাবে অপেক্ষা কৰা উচিত। এনে কৰিলে মানুহৰ মনোকামনা পূৰ্ণ হ'ব। = ডেল কাৰ্ণেগী।\n৩৭৮) যি মানুহে যিকোনো এটা কাম একনিষ্ঠাৰে কৰে তেওঁ অৱশেষত সকলো কাৰ্য কৰিব পৰা শক্তি আয়ত্ব কৰে। = মহাত্মা গান্ধী।\n৩৭৯) মুৰ্খলোকে সুন্দৰ পোছাকেৰে জ্ঞানীৰ সভাতো স্থান পায়, কিন্তু তেওঁৰ স্থান তেতিয়ালৈকেহে থাকে যেতিয়ালৈকে তেওঁ মুখ নুখুলে। = চানক্য।\n৩৮০) জাৱৰ সাৰিলে যিদৰে ঠাইডোখৰ পৰিস্কাৰ হয়, তেনেকৈ ভুল স্বীকাৰ কৰিলে অন্তৰখন পবিত্ৰ হয়। = মহাত্মা গান্ধী।\n৩৮১) নিৰ্ভীকতা নাথাকিলে সকলো গুণ ধূলিত পৰিণত হয়, নিৰ্ভীকতা নাথাকিলে সত্য সাধনা বা অহিংসা অসম্ভৱ। = মহাত্মা গান্ধী।\n৩৮২) প্ৰথমে নিজৰ ওপৰত শ্ৰদ্ধা আৰু বিশ্বাস ৰাখিব লাগিব, তেতিয়াহে আনৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা ৰাখিব পাৰিবা। = স্বামী বিবেকানন্দ।\nPost Id: DABP001288


Assamese Idioms Starting With ' প '\nপঁইতা পালমৰা, কৰ্কৰা লৰমৰা, তপত দিনটোলৈ গাতো শকত\nআগদিনাখনৰ পানী দি থৈ দিয়া ভাত (পঁইতা), বা আগদিনাখনৰ ঠাণ্ডা ভাতেৰে (কৰ্কৰা) পুৱাৰ জলপান খোৱাতকৈ তপত বা গৰম ভাতকেইটা খোৱাতো বেচি স্বাস্থ্যকৰ বুলি কোৱা হৈছে ৷\nEatingagood fresh breakfast in the morning is essential for healthy body.\nContributed By: Barnali Deuri Bora on 2010-10-29 03:04:10...More\nপচলাত দাঁত ভগা\nএকেবাৰে সহজ কাম কৰিবলৈ গৈ অশেষ কষ্ট পোৱা৷\nTo suffer in doingatrifling act.\nContributed By: Susanta Borgohain on 2011-08-29 10:26:28...More\nপলাই পত্ৰং দে ৷\nশাস্তি আদিৰ পৰা বাচিবলৈ, বিচাৰি পাব নোৱাৰাকৈ পলাই অন্তৰ্ধান হ ৷\nTo abscond, flee or escape.\nContributed By: Dr. Armaan U. Muzaddadi on 2013-11-28 00:51:11...More\nপলোৱাৰ যিমান ভাগৰ, খেদাৰো সিমানেই ভাগৰ ৷\nঅসৎ কৰ্ম কৰি ধৰা পৰাৰ ভয়ত পলাই যোৱাজনৰ যিমান ভাগৰ লাগে, তেওঁক পিছে পিছে খেদি যোৱা জনৰো সমানেই ভাগৰ লাগে ৷ ঠিক সেইদৰে, আনে কৰা কামৰ নিৰীক্ষণ কৰা বা মূল্যায়ন কৰাজনে কৰোঁতাজনৰ সমানেই কষ্ট কৰিব লগীয়া হয় ৷\nOne who evaluates or supervises the work done by another has to devote equal time and energy as that of the performer.\nContributed By: Probodh Borah (প্ৰবোধ বৰা) on 2011-05-26 12:16:52...More\nপাঁচো আঙুলিৰে খায়, বুঢ়াই হেঁচুকিলেহে যায়৷\nকোনো এটা কাম সম্পন্ন কৰিবলৈ অভিজ্ঞতা, শক্তি আৰু সামৰ্থ্যৰ প্ৰয়োজন৷ ইয়াৰ অবিহনে যিমানেই যত্ন কৰা নহওক কিয়, কামটোৰ সফলতা অসম্ভৱ৷\nTo accomplishatask, we need experience and capability. Without these, all efforts are useless.\nContributed By: Hemanta Saikia on 2009-03-01 00:27:36...More\nপাখি গজিলেই গুৰি পৰুৱাৰ মৰণ |\nগুৰি পৰুৱাৰ পাখি গজিলে গাঁতৰ পৰা ওলাই উৰি ফুৰে আৰু চৰাই-চিৰিকতিৰ খাদ্য হয় | ঠিক তেনেকৈ মানুহে অত্যুত্‍সাহী হৈ নকৰিবলগীয়া কাম কৰিব খুজিলে বিপদৰ সন্মুখীন হয় |\nWhen red ants develop their wings, they come out of their cavities and while flying, get killed by birds. Similarly, when people out of over-enthusiasm start doing something beyond their capacity, they invite troubles.\nContributed By: Probodh Borah (প্ৰবোধ বৰা) on 2010-08-18 14:23:06...More\nপাত পাতকৈ বিছাৰ/চা ৷\nপ্ৰতিটো সম্ভাব্য ঠাইত ভালদৰে বিছাৰ ৷\nTo search in every place keeping no stone un-turned.\nContributed By: Dr. Armaan U. Muzaddadi on 2013-12-11 03:36:18...More\nপানী খোৱা পুখুৰীত বিহ ঢলা\nইচ্ছাকৃতভাৱে আনৰ অপকাৰ কৰা ৷ (সাধাৰণতে নেতিবাচক অৰ্থত ব্যৱহাৰ হয় ৷ যেনেঃ কিনো তাৰ পানী খোৱা পুখুৰীত বিহ ঢালিলোঁ যে সি মোক মাত-বোল নকৰা হ’ল ৷)\nTo cause harm to someone intentionally. (Mostly used in negative sense)\nContributed By: Probodh Borah (প্ৰবোধ বৰা) on 2012-01-13 02:36:19...More\nপানীত থাকি পিয়াহত মৰা ।\nকোনো বস্তু থাকোতেও তাক ব্যৱহাৰ নকৰি কষ্ট ভোগ কৰা ।\nto have poverty amidst plenty.\nContributed By: Anjali Sonowal on 2010-01-30 02:57:53...More\nপানীত পৰা মানুহে লেজু এডালকো খামুচি ধৰে ৷\nপানীত পৰি ককবকাই থকা মানুহ এজনে সমুখত জৰী এডাল দেখিলেও খামোচ মাৰি ধৰে; জানোচা তাৰ সহায়ত কেনেবাকৈ পানীৰ পৰা উঠিব পাৰে ৷ ঠিক সেইদৰে, বিপদত পৰা মানুহে তাৰ পৰা উদ্ধাৰ পাবলৈ যিকোনো ধৰণৰ সহায় গ্ৰহণ কৰিবলৈ প্ৰস্তুত থাকে ৷\nA man falling in deep waters tries to come out even by graspingapiece of chord. Similarly,aperson in crisis remains ready to accept any kind of help to overcome it.\nContributed By: Probodh Borah (প্ৰবোধ বৰা) on 2011-11-06 06:12:54...More\nপানীৰ তলৰ কাঁইট\nContributed By: shekhar borah on 2009-05-08 01:16:39...More\nপাপক ঘিণাবা, পাপীক নিঘিনাবা ৷\nপাপ বা অসত্ কৰ্মক ঘিণ কৰি তাৰ পৰা আঁতৰি থকা উচিত; কিন্তু অসত্ কাম কৰোঁতাজনক ঘিণ কৰা অনুচিত |\nOne should rather hate the sin, not the sinner.\nContributed By: Probodh Borah (প্ৰবোধ বৰা) on 2010-08-02 18:49:36...More\nই মানুহৰ মানসিকতা ব্যক্ত কৰে ৷ পাপীষ্ঠ মানুহ এটা পূজাস্থলীত বহি থাকিলেও তাৰ মনটো উচৰ্গা কৰা পিঠা, লাড়ু আদিতহে থাকিব, ভগৱান বা পূজাত নহয় ৷\nIt refers to the mentality ofaperson. A heretic will be more interested in the offering than paying obeissance to God.\nContributed By: Rupankar Mahanta on 2008-03-14 01:36:44...More\nপাপৰ ধন পৰাচিতত যায়\nকোনো গুৰুতৰ দোষণীয় কাম কৰিলে তাৰ কাৰণে ঈশ্বৰে শাস্তি দিয়ে বুলি ভবা হয় বা পৰাচিতৰ বিধান থাকে ৷ ঠিক সেইদৰে অনৈতিক ভাৱে অৰ্জা ধনৰ ফলো মানুহে ভোগ কৰিবলৈ নাপায় আৰু সতি-সন্ততিৰ হাতত পৰি সেইবোৰৰ আলৈ-আথানি হয় ৷\nA sinner usually spends lot of his earnings for religious activities to get rid of his guilty feelings. Likewiseaperson who earns illegally cannot enjoy it and ultimately it gets wasted by his successors.\nContributed By: Barnali Deuri Bora on 2010-10-26 00:05:29...More\nপাবা চৰাই ভাঙিবা পাখি, বঢ়া ভাত নথ’বা ৰাখি |\nসময়ৰ কাম সময়ত কৰি যাব লাগে | সুযোগ পাওঁতেই নকৰিলে কাম সমাধা নহয় |\nOne should do the work in time, otherwise he may miss the opportunity.\nContributed By: Probodh Borah (প্ৰবোধ বৰা) on 2010-08-02 19:47:30...More\nপাহৰি আছিলো পৰিল মনত, পাচঁ বৰণীয়া পটা আছে ৰাৱণৰ ঘৰত\nৰাম ৰাৱণৰ যুদ্ধত লক্ষ্মণ ৰাৱ্ণৰ পুত্ৰ মেঘনাদৰ শক্তি-শেলত অজ্ঞান হৈ পৰিছিল আৰু লক্ষ্মণক বচাবলৈ ৰাৱণৰ ৰাজবৈদ্য সুসেনাক অনা হ’ল ৷ সুসেনাই ‘মৃতসঞ্জীৱনী’, ‘বিশল্যকৰণী’, ‘সন্ধানকৰণী’ আৰু ‘সবৰ্ণ্যকৰণী’ বিচাৰি হনুমানক পাচিলে ৷ হনুমানে বৃক্ষ বিচাৰি নাপায় গন্ধমাৰ্দন পৰ্বতকে দাঙি আনিলে, কিয়নো উষাৰ আগতেই লক্ষ্মণক বচোৱ প্ৰয়োজন ৷ এই আটাইকেইবিধ তৰুৰ ৰস প্ৰস্তুত কৰিবলৈ যেতিয়া পটাৰ প্ৰয়োজন হল, তেতিয়া বৈদ্যৰ মনত পৰিল যে পটাখন ৰাৱণৰ ঘৰতে থাকি আহিল ৷ সময়ত খুউব দৰকাৰী বস্তু এটা পাহৰি থকা অৰ্থত এই পটন্তৰটি ব্যৱহাৰ হয় ৷\nIn the war between Ram and Ravana, when Lakshmana fell unconscious and was almost dying, hit by an arrow from Ravana’s son Meghnad, Hanuman approached the Lankan Royal Physician Sushena for advice. Sushena asked Hanuman to rush to Gandhamardana Hill and fetch four plants: Mritasanjeevani (restorer of life), Vishalyakarani (remover of arrows), Sandhanakarani (restorer of the skin) and Savarnyakarani (restorer of skin colour). Hanuman, not able to pick the four from the multitude, brought back the entire hill, as the medicine was to be given before dawn. The physician then only remembered that he left the flat stone upon which the plants are to be crushed at Ravan`s place. This applies to forgetfulness at an important moment.\nContributed By: Barnali Deuri Bora on 2010-11-10 02:30:00...More\nপাৰিব নোৱৰা আম টেঙা৷\nআম গছৰ পৰা যদি আম পাৰিব নোৱৰা হয়, তেনেহ\_'লে সেই আম টেঙা বুলি কৈ সান্ত্বনা লোৱা হয় ৷ অৰ্থাৎ মানুহে অৰ্জন বা হস্তগত কৰিব নোৱৰা বস্তু, খ্যাতি, ক্ষমতা আদিক অপবাদ দি বা বদনাম কৰি নিজে সান্ত্বনা লোৱা অথবা আনকো সেইমতে পতিয়ন নিয়াবলৈ কৰা চেষ্টাক বুজায় ৷\nContributed By: Dr. Armaan U. Muzaddadi on 2013-12-14 14:28:20...More\nপিঠিত ঔ পৰা\nহাত বা লাখুটি আদিৰে প্ৰহাৰ কৰি শাস্তি বিহা\nTo punish someone by beating or thumping with hand or stick\nContributed By: Dr. Armaan U. Muzaddadi on 2012-11-09 09:46:25...More\nপিঠিত কুলা বান্ধ ৷\nকুলাৰে বাহঁৰ ধান-চাউল আদি জৰা হয়৷ সেই কুলা পিঠিত বান্ধিলে পিঠিত পৰা প্ৰহাৰৰ কষ্ট লাঘৱ হয়৷ সেয়ে এই খণ্ডবাক্যই শাৰীৰিক শাস্তি, যাতনা আদি বিনা প্ৰতিবাদেৰে সহ্য কৰা বুজায় ৷\nTo tolerate physical torture without any complaint or reaction.\nContributed By: Dr. Armaan U. Muzaddadi on 2015-06-10 06:35:37...More\nপুহত কল, মাঘত জল, তাৰ গাত সাত ভতৰাৰ বল ৷\nপুহমহীয়া ঠাণ্ডাত কল আৰু মাঘ মাহত প্ৰচুৰ পানী খোৱা মানুহৰ গাত সাতটা ষাঁড় গৰুৰ সমান বল হয়, অৰ্থাত্ স্বাস্থ্য ভাল হয় ৷\nOne who eats banana during December-January and plenty of water during January-February months becomes very strong and healthy.\nContributed By: Probodh Borah (প্ৰবোধ বৰা) on 2010-10-10 01:50:14...More\nপেটক আটে চকুক নাটে\nলুভীয়া বা খকুৱা মানুহে পেটৰ ভোক গুচাৰ পাছতো আৰু খাবলৈ ইচ্ছা কৰে ৷\nA greedy person wants to eat more even after he consumes adequate amount to satisfy his appetite.\nContributed By: Probodh Borah (প্ৰবোধ বৰা) on 2010-10-05 19:09:29...More\nপেটৰ তাড়না ৷\nজীৱিকা উপাৰ্জনৰ বাবে সংগ্ৰাম ৷\nStruggle to earn livelihood.\nContributed By: Dr. Armaan U. Muzaddadi on 2013-11-14 00:40:50...More\nপৈয়েকে বুলিলে কাজী, মন ভাল লাগিছে আজি৷\nসাধাৰণতে পৈয়েক আৰু ঘৈণীয়েকৰ মতৰ অমিল হয় আৰু সৰু-সুৰা খৰিয়ালৰ সৃষ্টি হৈয়েই থাকে। তেনে স্থলত ঘৈণীয়েকক যদি গিৰীয়েকে কেতিয়াবা প্ৰশংসা কৰে মনটো বৰ ভাল লাগে। ঠিক সেইদৰে, আশা নকৰাকৈ কাৰোবাৰ প্ৰশংসাৰ পাত্ৰ হ`লে মনত বৰ আনন্দ পোৱা যায়।\nWhenahusband appreciates his wife, she feels very happy. Likewise if someone is appreciated by an unexpected person, he feels happy.\nContributed By: Sitaram Upadhyaya on 2015-03-22 08:52:42...More\nপো-নাতি লয় আতি, জী-নাতি জপনা কাতি\nপুতেকৰ ল’ৰা-ছোৱালীক গুৰুত্ব দিয়ে, অথচ জীয়েকৰ ল’ৰা-ছোৱালীক অৱজ্ঞা কৰে।\nGrandchildren from son`s side gets priority whereas grandchildren from daughter`s side are ignored.\nContributed By: Tapan K Sarma(তপন কুমাৰ শৰ্মা) on 2014-08-15 01:22:52...More\nপ্ৰবাসে নিয়ম নাস্তি\nপ্ৰবাসত থকা অৰ্থাত্ ঘৰৰ পৰা আঁতৰত থকা মানুহে বহুতো সামাজিক ধূতী-নীতি মানি চলিব নোৱাৰে | গতিকে ই সিমান ধৰিব লগীয়া কথা নহয় |\nThose who are away from home cannot strictly follow the social norms and customs; so it may be forgiven.\nContributed By: Probodh Borah (প্ৰবোধ বৰা) on 2010-08-03 21:56:49...More\nপঢ়ায়, পঢ়ে, ৰোৱে পাণ; এই তিনিয়ে নিচিন্তে আন ৷\nআনক পঢ়াওঁতে, নিজে পঢ়োঁতে আৰু বাৰীত পাণ ৰোওঁতে অন্য চিন্তা নকৰি কেৱল নিজৰ কামত মনোযোগ দিয়া উচিত ৷\nWhile teaching, reading or plantingabeetal leaf creeper, one should concentrate only in his own work without thinking anything else.\nContributed By: Probodh Borah (প্ৰবোধ বৰা) on 2010-08-31 21:44:23...More\nপৰ যে পৰ বাটত পৰি পৰি মৰ\nআপোন মানুহৰ দৰে পৰে সহায় নকৰে, সেয়ে পৰৰ আশাত থাকি আপোন মানুহৰ লগ এৰিলে বাটত পৰি মৰিলেও কোনো চাওঁতা নাথাকে।\nKith and kins are always the best help during distress.\nContributed By: Dr. Armaan U. Muzaddadi on 2008-10-25 02:34:57...More\nপৰত আশ বনত বাস\nআপোন মানুহ এৰি পৰক বিশ্বাস কৰিলে, ধন সম্পত্তি, ঘৰ বাৰি বিনষ্ট হয় আৰু অৱশেষত বনত গৈ বসবাস কৰিব লগীয়া হয়।\nA person keeping trust on someone who is not very close to him by blood relation, looses everything and lives in bankruptcy.\nContributed By: Dr. Armaan U. Muzaddadi on 2008-10-25 02:44:30...More\nবাট হেৰুওৱা৷ অচিন ঠাইত দিক-বিদিক হেৰুওৱা৷\nInaunknown place to get lost, forgetting direction\nContributed By: Tapan K Sarma(তপন কুমাৰ শৰ্মা) on 2014-08-30 05:44:56...More\nপৰ্বতত কাছ কণী বিচৰা\nএনে আশা কৰা, যি পূৰণ হোৱাটো অসম্ভৱ\nTo expect something which is impossible\nContributed By: Probodh Borah (প্ৰবোধ বৰা) on 2010-07-26 18:22:19...More\nপৰৰ পালে ব্যয় কৰিবলৈ অলপো সংকোচ নকৰা\nto be lavish with the wealth or resources of another.\nContributed By: Anjal Borah (অঞ্জল বৰা) on 2008-02-25 23:18:59...More\nপৰৰ পিঠাৰে বিহু পতা\nনিজৰ সামৰ্থ্য নাথাকিলেও আনৰ পৰা খুজি-মাগি আনি হ’লেও বিহু পতাৰ দৰে কিছুমান মানুহে ’নাও বুৰিলেও টিঙৰ পৰা নানামে’, অৰ্থাত্ দুৰ্দশাত ভূগিলেও ফিতাহি মাৰিবলৈ নেৰে ৷\nSome people use to boast of themselves even if they are facing hardship or are depending on others' support for everything in their life.\nContributed By: Probodh Borah (প্ৰবোধ বৰা) on 2010-10-10 11:31:33...More\nপৰৰ মূৰত কঁঠাল ভাং\nলোকৰ পৰিশ্ৰমৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি চলা\nto live upon the labour of another.\nContributed By: Anjal Borah (অঞ্জল বৰা) on 2008-02-25 23:21:21...More\nপৰৰ মূৰত খোৱা, ভটীয়া নাৱত যোৱা\nপৰৰ উপাৰ্জনেৰে সুখেৰে জীৱন নিৰ্বাহ কৰ\nto leadalife of ease and comfort at the expense of another.\nContributed By: Anjal Borah (অঞ্জল বৰা) on 2008-02-25 23:20:09...More


সুবাস : মা\nমাতৃ দিৱসৰ বিশেষ\nমা" এটি মিঠা শব্দ, যিটো শব্দ সন্তানৰ মুখত প্ৰথম বাৰৰ বাবে শুনা যায় । মাকৰ জৰিয়তেই সন্তানে এখন পৃথিৱী দেখিবলৈ পায়, মাকৰ হাতৰ পৰশতেই সন্তানে একোলা দুকোলাকৈ ডাঙৰ হয়। পৃথিৱীখন চোৱাৰ হেঁপাহেৰে আগবাঢ়ি যায় জীৱনৰ নতুন পথত, এই পথত আগবাঢ়ি যাওঁতে প্ৰতিটো ক্ষণতে মাক সদায় সন্তানৰ লগত থাকে । প্ৰতিটো খোজতে আগবাঢ়ি যোৱাৰ বাবে মাকে সহায় কৰে, নিজে এসাঁজ নাখায়ো সন্তানক খোৱায় | এযোৰ কাপোৰ নিজে নিপিন্ধি সন্তানক পিন্ধায়, নিদ্রাহীন হৈ ৰাতি কটাই মাত্র নিজৰ সন্তানৰ প্রগতিৰ কাৰণে।\nকিন্তু আমি কি কৰো ??? যি সময়ত মাৰ কাষত থাকিব লাগে, যেতিয়া তেওঁক আমাৰ প্ৰয়োজন হয় তেওঁৰ কাষত পৰা আঁতৰি যাওঁ । এবাৰো ভাবি নাচাওঁ মায়ে আমাৰ কাৰনে কৰা কষ্টৰ মূল্য কি? পাহৰি যাওঁ সেই দিনবোৰ যিবোৰ দিনত মায়ে মোৰ চকুলো মুচি অশেষ কষ্ট কৰি আমাক ডাঙাৰ কৰা কথা ।\nযেতিয়া আমি ডাঙৰ হৈ শিক্ষিত হওঁ তেতিয়া মাৰ সেই কষ্ট বোৰ পাহৰি যাওঁ, আমাৰ বন্ধু –বান্ধুবী আগত চিনাকি দিবলৈ কুণ্ঠাবোধ কৰো । কাৰণ মা" যে অশিক্ষিত, আমাৰ সমাজৰ লগত তেওঁৰ আচাৰ ব্যৱহাৰ, সাজ পোছাক বা খাদ্যাভ্যাস নিমিলে। কিন্তু এইয়া আমাৰ কৰ্তব্য হয়নে? অমি এনে কৰা উচিত জানো ।মা" অশিক্ষিত কিন্তু তেওঁৰ সমান জ্ঞান আৰু কোনো নাই, মাৰ পৰা পোৱা মৰম, ভালপোৱাবোৰ আন কোনো মানুহে দিব নোৱাৰে......!\n(Love U Mom)\nপি জে পৰশ নেওগ\nআকৌ এবাৰ তেনেকৈ ক’বানে\nদিছাং পাৰৰ সন্ধিয়া\nবলিয়া কবিৰ স্বপ্ন\nআকৌ এবাৰ ঘুৰি যাবিনে আই সেই তাহানিৰ দিনলৈ\nতিক্ত হৃদয়ৰ হিয়াভগা কান্দোন\nনাঙলৰ মুঠি ধৰিবলৈ মোক কিয় নিশিকালি পিতাই\nএজাক সুখৰ বৰষুণ\nকেনে আছা তুমি অনামিকা\nআজি ফাগুন ফাগুন\nমুখাৰ আৰৰ কাহিনী\nকাহিনী যেন লগা সঁচা ঘটনাটো


পাঁচনি5- पवित्र बाइबिल [ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন] - (পাঁচন 5)\nতেতিয়া অননিয় নামেৰে এজন লোক আৰু তেওঁৰ ভাৰ্যা চফীৰাই এডোখৰ মাটি বিক্রী কৰিলে৷\nঅননিয়ই তেওঁৰ ভার্যাৰ জ্ঞাতসাৰেই সেই ধনৰ কিছু অংশ নিজলৈ লুকাই ৰাখি, এক অংশ আনি পাঁচনি সকলৰ চৰণত থলে।\nতেতিয়া পিতৰে তেওঁক কলে- “হে অননিয়, পবিত্ৰ আত্মাৰ ওচৰত মিছা মাতিবলৈ চয়তানক তুমি কিয় তোমাৰ হৃদয়ত কার্য কৰিবলৈ দিলা? কিয় তুমি মাটি বেছা ধনৰ কিছু অংশ নিজলৈ লুকাই ৰাখিলা?\nসেই মাটি যেতিয়া বিক্রী হোৱা নাছিল, তেতিয়া সেই মাটি জানো তোমাৰেই ক্ষমতাৰ অধীনত নাছিল? এতিয়া বেচাৰ পাছতো তুমিয়েই সেই ধনৰ গৰাকী নাছিলানে? তেনেহলে এনে কাম কৰিবলৈ তুমি তোমাৰ মনত কেনেকৈ ঠিৰাং কৰিলা? তুমি মানুহৰ আগত নহয়, ঈশ্বৰৰ আগতহে মিছা কথা ক’লা”।\nএই কথা শুনাৰ লগে লগে অননিয়ই মাটিত পৰি প্ৰাণ ত্যাগ কৰিলে। যিবোৰ মানুহে এই কথা শুনিলে, তেওঁলোকে বৰ ভয় খালে।।\nপাছত যুৱক সকল আগবাঢ়ি আহি তেওঁক কাপোৰেৰে মেৰিয়াই বাহিৰলৈ নি মৈদাম দিলে।\nপ্রায় তিনি ঘন্টা মানৰ পাছত, অননিয়ৰ স্ত্রী চাফীৰা সেই ঠাইলৈ আহিল৷ কিন্তু কি ঘটিল, সেই বিষয়ে তেওঁ নাজানিলে।\nপিতৰে তেওঁক সুধিলে- “কোৱাছোন, তোমালোকে বাৰু এই মাটি ইমান টকাতে বেচিলা নে?” তেতিয়া তেওঁ কলে, “হয় ইমানতে বেচা হল।”\nতেতিয়া পিতৰে চাফীৰাক কলে, “প্ৰভুৰ আত্মাক পৰীক্ষা কৰিবলৈ তোমালোকে কেনেকৈ একমত হলা? চোৱা, যি সকলে তোমাৰ স্বামীক মৈদাম দিব গৈছিল; তেওঁলোক আহি দুৱাৰৰ ওচৰ পাইছেহি, তেওঁলোকে তোমাকো বাহিৰলৈ লৈ যাব।”\nতেতিয়াই পিতৰৰ চৰণত পৰি চফীৰাই প্ৰাণ ত্যাগ কৰিলে। যুৱক সকলে ভিতৰলৈ আহি, চাফীৰাকো মৃত দেখিলে৷ তেতিয়া তেওঁকো বাহিৰলৈ নি তেওঁৰ স্বামীৰ কাষতে মৈদাম দিলে।\nমণ্ডলীৰ সকলো লোকে যেতিয়া এই কথা শুনিলে, তেওঁলোকে অতিশয় ভয় খালে।\nপাছত পাঁচনি সকলৰ দ্বাৰাই মানু্হৰ মাজত অনেক চিন আৰু আচৰিত কার্য হবলৈ ধৰিলে। তেওঁলোক সকলোৱে চলোমনৰ বাৰাণ্ডাত গোট খাইছিল। তেওঁলোকৰ উদ্দেশ্যও একে আছিল।\nযদিও সকলোৱে তেওঁলোকক সমাদৰ কৰিলে, তথাপি আন লোক সকলে তেওঁলোকৰ মাজত সোমাবলৈ সাহস নকৰিলে।\nকিন্তু ইয়াৰ মাজৰে অনেক পুৰুষ আৰু মহিলাই বিশ্বাস কৰি প্রভুৰ বিশ্বাসত যোগ দিলে।\nইয়াৰ উপৰি লোক সকলে পিতৰ অহা-যোৱা কৰোঁতে তেওঁৰ ছাঁ যেন ৰোগী সকলৰ গাত পৰে, এই আশাৰে ৰোগী সকলক বিচনা আৰু খাটত তুলি বাটৰ কাষত থলেহি।\nযিৰূচালেমৰ ওচৰ-পাজৰৰ নগৰৰ পৰা বহু মানুহে ৰুগীয়া আৰু অশুচি আত্মাই ধৰা লোক সকলক লৈ আহিল আৰু তেওঁলোকক সুস্থ কৰা হ’ল।\nকিন্তু মহা-পুৰোহিত আৰু তেওঁৰ লগৰ অর্থাৎ চদ্দূকী দলৰ লোক সকল ঈর্ষাত জ্বলি উঠিল\nতেওঁলোকে পাঁচনি সকলক ধৰি আনি ৰাইজৰ কাৰাগাৰত বন্দী কৰি থলে।\nকিন্তু ৰাতি হলত প্ৰভুৰ এজন দূত আহি বন্দীশালৰ দুৱাৰ খুলি তেওঁলোকক বাহিৰলৈ যাব দি কলে,\n“যোৱা, তোমালোকে গৈ মন্দিৰত থিয় হৈ, অনন্ত জীৱনৰ সকলো কথা লোক সকলৰ আগত কোৱাগৈ”।\nআজ্ঞা অনুসাৰে তেওঁলোকে ৰাতিপুৱাতে মন্দিৰত সোমাই উপদেশ দিলে। আনফালে মহা-পুৰোহিত আৰু তেওঁৰ সংগী সকলে আহি ইস্ৰায়েলী সকলৰ জেষ্ঠ লোকৰ এক মহাসভা মাতিলে আৰু পাঁচনি সকলক বন্দীশালৰ পৰা আনিবলৈ মানুহ পঠালে।\nকিন্তু সেই বিষয়া সকলে বন্দীশাললৈ গৈ তেওঁলোকক দেখা নাপালে আৰু উভতি আহি ক’লে,\n“আমি বন্দীশালৰ দু্ৱাৰ টানকৈ বান্ধি থোৱা দেখিলোঁ আৰু ৰখীয়াবোৰেও দুৱাৰত থিয় হৈ আছে; কিন্তু দুৱাৰ খুলি ভিতৰত তেওঁলোকক দেখা নাপালোঁ।”\nএই কথা শুনি মন্দিৰৰ সেনাধিপতি আৰু প্ৰধান পুৰোহিত সকলে ইয়াৰ পৰিণতি কি হব বুলি ভাবি হতবুদ্ধি হ’ল।\nতেনেতে কোনোবা এজনে আহি জনালে যে, “আপোনালোকে যি সকল মানু্হক বন্দীশালত থৈছিল, সেই মানুহবোৰে মন্দিৰত থিয় হৈ লোক সকলক উপদেশ দি আছে।”\nতেতিয়া সেনাপতি জনে তেওঁৰ লোক সকলৰ সৈতে সেই ঠাইলৈ গৈ পাঁচনি সকলক লৈ আহে। তাতে মানুহবোৰে পাথৰ মাৰিব পাৰে বুলি ভয় খাই তেওঁলোকে পাঁচনি সকলক কোনো বেয়া ব্যৱহাৰ নকৰিলে।\nপাছত তেওঁলোকক আনি সভাত উপস্থিত কৰোঁতে, মহা-পুৰোহিতে তেওঁলোকক প্রশ্ন কৰিলে,\n“এই নামেৰে উপদেশ নিদিবলৈ আমি তোমালোকক কঠোৰ আজ্ঞা দিছিলোঁ; তথাপি তোমালোকে নিজৰ শিক্ষাৰে যিৰূচালেম পূর্ণ কৰিছা আৰু সেই মানুহৰ ৰক্তপাতৰ বাবে আমাক দোষী কৰিব বিচাৰিছা।”\nযি জনক আপোনালোকে কাঠত ওলোমাই হত্যা কৰিলে, আমাৰ পূৰ্ব-পুৰুষ সকলৰ ঈশ্বৰে সেই জন যীচুক মৃত্যুৰ পৰা জীয়ালে।\nসেই যীচুক ঈশ্বৰে ৰজা আৰু ত্ৰাণকর্তা হিচাপে নিজৰ সোঁ হাতে বহুৱাই উন্নত কৰিলে, যাতে ইস্ৰায়েলী সকলে মন-পালটন কৰে আৰু যীচুৱে যেন তেওঁলোকৰ পাপ ক্ষমা কৰিব পাৰে।\nএই কথাৰ আমি সাক্ষী আছোঁ আৰু যি সকল ঈশ্বৰৰ বাধ্য হয়, ঈশ্বৰে তেওঁলোকক যি পবিত্ৰ আত্মা দিছে, সেই পবিত্র আত্মাও ইয়াৰ সাক্ষী।”\nএই কথা শুনি মহাসভাৰ সভ্যসকল খঙত জ্বলি উঠিল আৰু পাঁচনি সকলক বধ কৰিবলৈ বিচাৰিলে।\nকিন্তু তেতিয়া গমলীয়েল নামৰ এজন ফৰীচী, যি জন সকলো মানুহৰে সন্মানিত বিধানৰ এজন অধ্যাপক, তেওঁ থিয় হ’ল আৰু পাঁচনি সকলক অলপ সময়ৰ কাৰণে বাহিৰলৈ নিবৰ বাবে নির্দেশ দিলে।\nতাৰ পাছত তেওঁ ক’লে, “হে ইস্ৰায়েলী সকল, এই লোক সকলক লৈ আপোনালোকে যি কৰিবলৈ গৈছে, সেই বিষয়ে সাৱধান হওক।\nকিয়নো কিছুদিনৰ আগেয়ে থুদা নামৰ এজনে আহি, নিজকে বৰ এজন বুলি দাবী কৰিছিল আৰু কম-বেচি পৰিমাণে প্রায় চাৰি শ মানুহে থুদাৰ লগ হৈছিল। তেওঁক বধ কৰা হ’ল আৰু তেওঁৰ অনুগামীবোৰও সিচঁৰিত হৈ কোনো চিন-চাব নোহোৱা হ’ল।\nএই মানুহ জনৰ পাছত, লোক পিয়লৰ সময়ত যিহূদা নামৰ গালীলীয়া এজন ওলাল আৰু তেওঁ ভালেমান মানুহক নিজৰ ফাললৈ আনিলে; তেৱোঁ নিহত হোৱাত তেওঁৰ অনুগামী সকলো ছিন্ন-ভিন্ন হৈ গ’ল।\nএতিয়া মই আপোনালোকক কওঁ, এই লোক সকলৰ পৰা দূৰৈত থাকক আৰু তেওঁলোকক এৰি দিয়ক; কিয়নো এই পৰিকল্পনা বা কৰ্ম যদি মানুহৰ পৰা হয়, তেনেহলে ই ব্যর্থ হব৷\nকিন্তু যদিহে ঈশ্বৰৰ পৰা হয়, তেনেহলে আপোনালোকে তেওঁলোকক বন্ধ কৰিব নোৱাৰিব। হয়তো দেখিব যে, আপোনালোকে ঈশ্বৰৰ বিৰুদ্ধেই যুদ্ধ কৰিছে।” তেতিয়া, তেওঁলোকে এই পৰামর্শ গ্ৰহন কৰিলে।\nতাৰ পাছত তেওঁলোকে পাঁচনি সকলক ভিতৰলৈ মাতি আনি কোবাই, যীচুৰ নামেৰে কোনো কথা নকবলৈ আদেশ দি যাবলৈ দিলে।\nপাঁচনি সকলে যীচুৰ নামত অপমান পোৱাৰ যোগ্য হোৱাৰ কাৰণে আনন্দিত হৈ মহাসভাৰ পৰা গুছি গল।\nইয়াৰ পাছত তেওঁলোকে প্ৰতিদিনে মন্দিৰত আৰু সকলো ঘৰতে গৈ শিক্ষা দিবলৈ ধৰিলে আৰু যীচুৱেই যে খ্ৰীষ্ট এই কথা প্ৰচাৰ কৰি থাকিল।


চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে হুংকাৰ টাই-আহোম যুৱ পৰিষদৰ, টিংখাঙত নতুন সমিতি গঠন -\nHomeআঞ্চলিকচৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে হুংকাৰ টাই-আহোম যুৱ পৰিষদৰ, টিংখাঙত নতুন সমিতি গঠন\nচৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে হুংকাৰ টাই-আহোম যুৱ পৰিষদৰ, টিংখাঙত নতুন সমিতি গঠন\nনাহৰকটীয়াঃ টাই-আহোম জনগোষ্ঠীক অতিশীঘ্ৰে জনজাতিকৰণ আৰু স্বায়ত্তশাসন প্ৰদান নকৰিলে চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে ৰাজপথত ভয়ংকৰ আন্দোলন গঢ়ি তোলাৰ হুংকাৰ প্ৰদান কৰিছে ‘টাই-আহোম যুৱ পৰিষদ’-এ। টিংখাঙত অনুষ্ঠিত টাইপাৰ এক বিশেষ সভাত বিজেপি চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে এনেদৰে আক্ৰমণাত্মক মন্তব্য প্ৰদান কৰে সংগঠনটোৱে।\nটাই-আহোম যুৱ পৰিষদে জন্মলগ্নৰেপৰা টাই-আহোমসকলৰ জনজাতিকৰণ আৰু স্বায়ত্তশাসনৰ দাবী উত্থাপন কৰি আহিছে যদিও প্ৰতিখন চৰকাৰে জনগোষ্ঠীটোৰ এই দাবীক কেৱল মাত্ৰ নিৰ্বাচনী বৈতৰণী পাৰ কৰাৰ এটা মাধ্যম হিচাপেহে গ্ৰহণ কৰি আহিছে। টাই আহোমসকলক ন্যায্য অধিকাৰ প্ৰদানৰ ক্ষেত্ৰত বৰ্তমানৰ ড০ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ চৰকাৰখনো একেবাৰে আগ্ৰহী নহয়। বুলি টাইপাৰ নাহৰকটীয়া মহকুমা সমিতিয়ে ক্ষোভ প্ৰকাশ কৰে।\nটিংখাঙৰ সাহিত্য সভা প্ৰাংগণত টাই-আহোম যুৱ পৰিষদৰ সাধাৰণ সভাত জনগোষ্ঠীটোৰ সৰ্বাংগীন উন্নয়নৰ ওপৰত আলোকপাত কৰা হয়। উক্ত সভাত টাইপাৰ নাহৰকটীয়া মহকুমা সমিতিৰ সভাপতি জ্যোতিপ্ৰসাদ চেতিয়াকে আদি কৰি কেইবাজনো বিষয়ববীয়া উপস্থিত থাকে। উক্ত সভাতে পল্লৱ গগৈক সভাপতি, হেমন্ত গগৈক কাৰ্যকৰী সভাপতি তথা ভাস্কৰ কোঁৱৰ আৰু প্ৰশান্ত গগৈক যুটীয়া সম্পাদক হিচাপে লৈ ‘টাইপা’ৰ টিংখাং আঞ্চলিক সমিতিৰ ৩১ জনীয়া নতুন সমিতিখন গঠন কৰা হয়।\nPrevious articleলম্পট খুৰাকৰ হাতত দুবছৰে নিৰ্যাতিতা যুৱতী! চৰম পন্থাৰ চেষ্টা ভুক্তভোগীৰ\nNext articleপঁচাৰ গুণ্ডাৰাজ! কি কি গোচৰ ৰুজু হৈ আছে অভিযুক্তৰ বিৰুদ্ধে?


গল্পাঞ্জলি/সন্ন্যাসিনী - ৱিকিউৎস\nগল্পাঞ্জলি (১৯৫৫ খ্ৰীষ্টাব্দ)\n32654গল্পাঞ্জলিশৰৎচন্দ্ৰ গোস্বামী১৯৫৫ খ্ৰীষ্টাব্দ\nসন্ন্যাসিনীয়ে কলে, “মহিমা শুনিবা”? মই মাত লগালোঁ, “মই তো শুনিম শুনিম কৈ আছোঁৱেই, তোমাৰ আপত্তি নাথাকিলে কোৱা।” “তেন্তে কওঁ শুনা” এই বুলি সন্ন্যাসিনীয়ে আৰম্ভ কৰিলে।\n“সি আজি ত্ৰিশ বছৰৰ কথা। এই ডেৰ কুৰি বছৰ এটা কথাই মনৰপৰা নেৰাৰ বাবে সি সাধাৰণ কথাৰ নিচিনা হৈ উঠিছে। এতিয়া আৰু তাৰ নিমিত্তে দুখ নহয়। তেতিয়া মোৰ বয়স ১৫/১৬ বছৰ। ঘৰত পিতাদেও আৰু ককাইদেও। ককাইদেৱে কলিকতাৰ কলেজত পঢ়ে। মই তেতিয়া অবিবাহিত। চিনা জোকবোৰে যিদৰে এডাল বনত উঠি চাৰিও পোনে আন এডাল বন বিচাৰি লেউ লেউ কৰে, মোৰ মনতো তেনে এটা ভাব। কি যেন এটা বিচাৰোঁ, কিহৰ যেন অভাৱ বুলি চকুৱে চাৰিওপিনে চঞ্চলভাৱে চায়। এনেতে এদিন এজনা অতিথি আহি আমাৰ ঘৰত উপস্থিত হল। তেওঁ ককাইদেৱৰ সমপাঠী, ককাইদেৱৰ বন্ধু। গতিকে শুশ্ৰুষাৰ ভাৰ মোৰ ওপৰত পৰিল, বিশেষ ঘৰত ময়ে অকল তিৰোতা। [ ৪৫ ] পাছ দিনা পুৱা তেওঁ যাবলৈ ওলোৱাত মই কলোঁ, “আজি নগলে নহয় নে?” এইদৰে মোহন আমাৰ ঘৰত সাত দিন থাকিল। তেতিয়া বন্ধৰো অন্ত পৰিল; তেওঁ ঘৰলৈ গল।\n“মোহন যাবৰ দিনা মোৰ মনত কি এটা ভাবৰ উদয় হল, ফুটাই কব নোৱাৰোঁ; অলপ দুখো লাগিল, আনন্দও যেন অলপ হল। সেই ভাবটি প্ৰকাশ কৰিবলৈকো যেন লাজ লাগে, আৰু মোৰ ভাব-গতিক দেখিও যেন আনে বুজিব পাৰে, এনে বোধ হল। যি হক মনৰ কথা অতি গোপনে চেপা দি ৰাখিলোঁ। সিদিনাৰপৰা মোহনৰ কথা ভাবি ভাল লগা হল। দুদিনৰ পাছত সকলো কামতে সেই একে কথা মনত পৰি থাকিবলৈ ধৰিলে। ৰাতি শুই শুই মায়াময়ী কল্পনাৰ বলত সুখৰ ৰাজ্য আঁকিবলৈ ধৰিলোঁ। এনেতে ককাইদেও কলিকাতালৈ গল। যাৰৰ দিনা কিছুমান কথা কম বুলি মনতে ঠিক কৰি ৰাখিছিলোঁ, কিন্তু লাজে ভেটি ধৰিলে। মনে মনে ভাবিলোঁ, চিঠি লিখিম।\n“এনেতে পূজাৰ ছুটি আহিল, ককাইদেৱৰ ঘৰলৈ অহাত সাত দিন পলম হল। পিতাদেৱে ককাইদেৱক সুধিলে, কাৰণ কি? তেওঁ কলে যে, “মোহনৰ জ্বৰ হৈছিল, ঘৰৰপৰা মানুহ গৈ নোপোৱাৰ কাৰণে আহিব পৰা নাছিলোঁ”। পিতাদেও [ ৪৬ ] মনে মনে থাকিল। মোৰ মনে হলে নামানিলে। নিবলত কথাৰ মূৰত ককাইদেৱক সুধিলোঁ, কেনে জ্বৰ৷ শুনিলোঁ, মোহনৰ জ্বৰ টান, বাঁচিবৰ আশা সমূলি নাই। যদি বাঁচি উঠে, সি আয়ুসৰ জোৰ। মনৰ পিঠিত গধুৰ বোজা দি মনে মনে শুই থাকিলোঁ। ৰাতি টোপনি নহল : যিখিনি সময় অলপ চকু লাগিছিল, তাতে বহুত বেয়া সপোন দেখিলোঁ৷\n“পূজাৰ বন্ধ শেষ হোৱাত ককাইদেও আকৌ কলিকাতালৈ গল। এইবাৰো মোহনৰ খবৰ-বাতৰি লিখিবৰ কথা কব খুজিছিলোঁ; ইবাৰো লাজে ভেটা দিলে। মনৰ গতি বৰ অদম্য। দিনকে দিনে মোহনৰ কথা ভাবি, তেওঁ ভাল হল নে নাই সেই চিন্তাতে বলিয়াৰ নিচিনা হলোঁ। মনত শান্তি নাই; খোৱা-লোৱাতো সুখ নাই। পাছে ক্ষীণাই যাবলৈ ধৰাত পিতাদেৱে দৰব-পানী দিলে; ফল হলে একো দেখা নগল। সবশেহত মনৰ বেগ সামৰিব নোৱাৰি মোহনৰ নামে এখন চিঠি লিখিলোঁ। কিন্তু ঠিকনা ককাইদেৱৰ নামে দিলোঁ। তলত নাম দিলোঁ পিতাদেৱৰ। উচিত সময়ত তাৰ উত্তৰ পোৱাত হে মনে পতিয়ন মানিলে।\n( ৬ )\n“পূব আকাশত ৰাঙলী বেলিটি ওলালে পদুমপাহে যেনেকৈ পোনাই চাই থাকে, ৰূপহী জোনৰ ৰূপালী কিৰণত মুগ্ধ হৈ [ ৪৭ ] যিদৰে ভেট ফুলপাহে জোনলৈ পোনাই চায়, ময়ো মোহনৰ প্ৰতি সেইদৰে চাই ৰলোঁ; কিন্তু মহিমা, তাৰ হলে প্ৰতিদান নহল! লাহে লাহে সেই আশা ফেৰাও অন্তৰ্হিত হল। মনে মনে ভাবিলোঁ, কলেজৰ বিজ্ঞান, দৰ্শন বা সাহিত্য প্ৰভৃতিৰ মাজত প্ৰেমৰ আলচ পতাৰ সময় সমূলি নাই; ভালপোৱাৰ কথা ভাবাৰ অবসৰো বৰ কম! কলেজ বৰ কঠুৱা! কিন্তু, লালসাই এনে কথা মানিব কিয়? অলপ-অলপকৈ ঢিলাই দিলে যেনেকৈ বৰ কঠিন বান্ধো সোলোক-ঢোলোক হৈ আহে, ভালকৈ পতি নকৰিলে যিদৰে তেজাল পুলিটিও বৃদ্ধি পায়, সেইদৰে মোহনৰ প্ৰতি সেই ভালপোৱা ভাব, যিহৰে অভাৱত হওক, লাহে লাহে ক্ষীণাই আহিল৷ শেহত মোহন স্মৃতি-সপোনৰ নিচিনা হৈ পৰিল। কিন্তু, একো বেয়া নাভাবিবা মহিমা, যৌৱনৰ তেজৰ বলত ভালপোৱা আৰু প্ৰেমৰ লক্ষণ সচৰাচৰ এনেই হয়; কাৰণ অতৃপ্ত বাসনা!\n( ৭ )\n“এই অতৃপ্ত বাসনা আৰু অদম্য ইন্দ্ৰিয় বেগে মোহনক ক’ত উটাই-বুৰাই নিলে তাৰ ঠিক নহল৷ মনে আৰু নতুন বিচাৰিলে। এই বাৰ ঘনশ্যাম নামে এজন যুবা মোৰ বাসনাত আলহী সোমাল৷ মহিমা, বেজাৰ নাপাবা, মোকো নিলাজী নুবুলিবা, যৌৱনৰ মত্ততাত মানুহে বিবেকৰ বিৰোধে নাভাবি নুগুণি বহুত পাপ কাম কৰে। কবলৈ লাজ লাগে, ঘনশ্যামৰ লগত মোৰ অবৈধ প্ৰণয় ঘটিল। [ ৪৮ ] লো এডোখৰ তপতে-তপতে বৰ গৰম; পানীত পেলাই দিয়া মাত্ৰে ভক্‌ভকায়, ফক‌্ফকায় আৰু নাচি উঠে। কিন্তু, যেতিয়া তাৰ পানীৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ বা লালসাই তৃপ্তি লভিলে, তেতিয়া সি যেনে লো তেনে।\nআমাৰো সেয়ে হল। যেতিয়া দিন গল, যেতিয়া তেজৰ পিৰপিৰণি কম পৰিল, বাসনা তৃপ্ত হল, তেতিয়া তাহানিৰ লালসাৰ গৰম ভাব সেৰেঙা পৰিল। তেতিয়াহে বুজিলোঁ, কি কৰি কি কৰিলোঁ। ঘনশ্যামে মোৰ সংশ্ৰব এৰিলে। তেতিয়া আৰু কতো শান্তি নোপোৱা হলোঁ। সদাই মনত এটা উচপিচনিৰ ভাব। তেতিয়া আকৌ বহুদিনীয়া মোহনৰ সেই মোহন মূৰতি লাহে লাহে হৃদয়ৰ এচুকত দেখা দিলেহি। কিন্তু মনত শান্তি নহল। বাহ্যিকত সুখ নাই। যি সংসাৰক দুদিনৰ আগেয়ে অমৃতৰ অক্ষয় ভাণ্ড যেন ভাবিছিলোঁ, সেই সংসাৰে বিষত পৰিণতি লভিলে। মোহনৰ সেই অস্ফুট ছবিটিয়ে মনত আৰু অশান্তিৰ উদয় কৰিলে।\n“আকৌ হাঁহি মাৰি দীৰ্ঘ-বন্ধে দেখা দিলে। ককাইদেও এই বাৰ বি-এল মহলা দি কলিকাতাতে আছিল; এতিয়া আহিল। এদিন এখন চিঠি ককাইদেৱৰ অসাবধানতাৰ বাবে পৰি গল। দেখিলোঁ, চিঠিখন মোহনৰ। মনে খুদমুদালে। মেলি পঢ়িলোঁ— [ ৪৯ ]\nসৰু কালৰেপৰা আমি দুয়ো একে লগে পঢ়ি ইমান ডাঙৰ হলোঁ। এতিয়া সংসাৰত প্ৰবেশৰ দিন৷ কিন্তু, এটি কথা বহু দিনৰেপৰা মোৰ মনতে আছে, আজি তোমাক কম, তুমি ঠাট্টা নকৰিবা। কথা এই,তোমাৰ ভনীয়েৰাক বিয়া কৰাবৰ ইচ্ছা। যিদিন তিনি চাৰি বছৰ আগেয়ে তোমালোকৰ ঘৰলৈ গৈছিলোঁ, তেতিয়াৰপৰা এই ইচ্ছা আছে। ইমান দিন কোৱা নাছিলোঁ; কাৰণ উপযুক্ত সময় নহলে কামনা কৰা বৃথা৷ প্ৰেম এলেহুৱাৰ উপভোগ্য নহয়। মই যিমান জানো, তোমাৰ ভনীয়েৰাৰ অমত নহব; এই কথা তুমিও জানিব পোৱা। * * * মনৰ গতি সংযম কৰিব নোৱাৰি কিবা লিখিলে ক্ষমা কৰিবা। উত্তৰলৈ বাট চাই ৰলোঁ।”\nচিঠিখন দুই তিনি বাৰ পঢ়িলোঁ। পিছত ককাইদেও আহিলত তেওঁক দিলোঁ। তেওঁ সুধিলে, কাৰ চিঠি? মই একো নমতাকৈ গুচি আহিলোঁ।\n( ৯ )\n“বিয়া হৈ গল; কিন্তু অশান্তিৰ শেহ নপৰিল। মোহনৰ আদৰ, মোহনৰ প্ৰেম, সকলো বিহ যেন হল। এদিন মোহনক কলো, “মই আপোনাৰ উপযুক্ত নহওঁ; মোক পৰিত্যাগ কৰক”। মোহনে একো নামাতিলে, মোৰ প্ৰতি তেওঁৰ আদৰ বেছি হে হল। অভাগিনী মই; মোৰ সি অসহনীয়। মই [ ৫০ ] আকৌ কলোঁ, “মোক ত্যাগ কৰক; মোক ত্যাগ কৰক।” মোহনে কলে, “কমল! এনে নিদাৰুণ কথা শুনাই তুমি কি সুখ পোৱা?” মই মোহনৰ ভৰিত পৰি কলোঁ, “আপুনি দেৱতা।” আৰু কথা নোলাল। গিৰিগিৰকৈ চকুলো পৰিব ধৰিলে। মনতে ভাবিলোঁ, এনে হেন দেৱ-চৰিত্ৰ; ইয়াক পাপিনীৰ সংস্পৰ্শত মলিন হবলৈ নিদিওঁ। এদিন মাজ নিশা মোহনৰ অজ্ঞাতসাৰে ঘৰৰপৰা বাহিৰ হলোঁ; সিদিনাৰেপৰা মই সন্ন্যাসিনী।”\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=গল্পাঞ্জলি/সন্ন্যাসিনী&oldid=92049"ৰ পৰা অনা হৈছে\nগল্পাঞ্জলি, শৰৎচন্দ্ৰ গোস্বামী\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ৩১ অক্টোবৰ ২০২০ তাৰিখে ০০:৪৪ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


চুটি গল্প | আৰম্ভণি :: অসমীয়া ভাষা সাহিত্য সৃষ্টিৰ এক অভিনৱ প্ৰয়াস...\nSubmitted by বসন্ত নিৰ’লা on Wed, 05/13/2020 - 06:04\nমাজৰাতি ঈসিতাই Misscall এটা দিলে অনুৰাগ ৰ মোবাইলত । মানে WhatsApp ত অনলাইন অহাৰ সময় হ'ল দুয়োৰে । লগে-লগে WhatsApp খুলি চাই দেখে ঈসিতাই "Hi" বুলি তালৈ মেছেজ এটা কৰি থৈছে আৰু লগে-লগে অনুৰাগে "Hello.." বুলি দিলে !\n"দিনটো কেনে গ'ল ?"\n"ঠিকেই আৰু তোমাৰ ?"\n" আৰু কোৱা ?"\n"কি ক'মনো ! TET ৰ কি হ'ৱ তোমাৰ ?"\n" দিব নোৱাৰিম ! BEd অথবা DElEd নাই "\n" TET ৰ চাকৰি পাই তোমাৰ সৈতে বিয়া হ'ম বুলি তুমি দিয়া প্ৰতিশ্ৰুতি ?"\n" মোৰ চাকৰি এটা নহ'লে বিয়াত নবহিবা নেকি তুমি ?"\nRead more about গল্প :: বিড়ম্বনা --- বসন্ত নিৰ’লা\nRead more about গল্প :: দেহ --- নিৰজ ভাৰদ্বাজ\nRead more about গল্প :: মানুহে মানুহৰ বাবে --- নিৰজ ভাৰদ্বাজ\nগল্প :: আৰ্তি --- শ্ৰী ৰাজেন দাস\nSubmitted by শ্ৰী ৰাজেন দাস on Tue, 11/28/2017 - 08:22\nঘৰখন উদুলি-মুদুলি | ইয়াৰ কাৰণো আছিল | বৰবাপু দূৰৈত পঢ়িবলৈ যাব | ইটো-সিটো মানুহে ঠাহ খাইছে বাৰান্দা | এনেতে বাবুৱে মাত দিলে---- : আমাৰ দাদা দূৰৈত পঢ়িব যাব ; সপোন এটা বুকুচাত লৈ ; সেই সপোনটো আমি আইৰ ৰিহাৰ আঁচলত চাম | আইতাৰ জধলা চুমাৰ জিলিকনি খেপিয়াম . নিলীম দা ___ আপুনি দেৰগাঁও যাব নহয় , দাদাৰ লগতে যাব পাৰিব |\nRead more about গল্প :: আৰ্তি --- শ্ৰী ৰাজেন দাস\nগল্প :: আত্মীয়তা বনাম টকা --- ছানকুমাৰ কলিতা\nSubmitted by ছানকুমাৰ কলিতা on Tue, 10/03/2017 - 04:04\n"মেঘালী ! আজি মোৰ ঘৰলৈ যোৱাত দেৰি হ'ব তোমালোক শুই যাবা" ! চিটি কলনিৰ পৰা ভাহিঁ অহা এটি কন্ঠৰ স্পষ্টিকৰণত নিশাৰ ভাত সাজ খাই শুই পৰে অধ্যৱন্ত প্ৰদীপ চলিহাৰ পত্নী মেঘালী চলিহা আৰু আঠ বছৰীয়া পুত্ৰ প্ৰান্তৰ । প্ৰদীপ চলিহা কথা আৰু কৈ শেষ কৰিব পাৰিনে, "ছেনকেচ" বেংকৰ প্ৰতিটো কামৰ গুৰু দ্বায়িত্ব তেওঁৰ ওপৰতেই।একোৰে অভাৱ নাই । অভাৱ মাথোঁ সময়ৰ ।\nড্ৰয়িং ৰুমৰ চাৰ্জ ক্ল'ক টোৱে বাৰ বজাত কোঁবালে, ঠিক তেনেটে বাজি উঠিল কলিং বেলটো । মেঘালীয়ে ভয়ে ভয়ে গৈ দুৱাৰখন খুলিলে-"ও আপুনি আহিল ! ভাত বঢ়া আছে খাই ল’ব,মই শুৱগৈ ।"\n"অ’ ঠিক আছে যোৱা । "- চলিহাৰ প্ৰতুত্তৰ ।\nRead more about গল্প :: আত্মীয়তা বনাম টকা --- ছানকুমাৰ কলিতা\nগল্প :: ভালপোৱা --- জুৰি গগৈ\nSubmitted by জুৰি গগৈ on Thu, 03/30/2017 - 16:36\nকি বুলি আৰম্ভ কৰিব বাৰু মনিকাই কাইলৈ যেতিয়া চম্পক আহিব, ইমান দিনৰ মূৰত সি বাৰু তাইক আগৰ নিচিনাই চকুলে চাই কথা কব পাৰিবনে ?\nRead more about গল্প :: ভালপোৱা --- জুৰি গগৈ\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:3,041\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,585\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:3,315\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,791\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:3,337\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:4,205\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 1,350\nমুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 2,047


টমাছ আলভা এডিছনক অতিক্ৰম কৰা দুজন মানুহ-(পংকজ জ্যোতি মহন্ত) - মুক্ত চিন্তা\nটমাছ আলভা এডিছনক অতিক্ৰম কৰা দুজন মানুহ-(পংকজ জ্যোতি মহন্ত)\n03/07/2019 ‘মুক্ত চিন্তা’ৰ কৰ্মদল\nআকস্মিকভাৱে কিবা সুযোগ পাই ডাঙৰ সফলতা অৰ্জন কৰিলেও বা জন্মগত আজব দক্ষতাৰে বিশ্বৰ ভিতৰতে বিৰল বুলি স্বীকৃত হ'লেও, তেনে মানুহে আনক অনুপ্ৰাণিত কৰিব নোৱাৰে৷ এজন ব্যক্তিৰ কৃতকাৰ্যতাৰ লগত তেওঁৰ নিজক অতিক্ৰম কৰাৰ সাধনা, কঠোৰ অনুশীলন, একাগ্ৰতা আদি যুক্ত থাকিলেহে সেই কৃতকাৰ্যতাই আনক প্ৰেৰণা যোগাব পাৰে৷ সেইবাবেই, গ্ৰিনিছ-বুকত নাম লিপিবদ্ধ হোৱা প্ৰায়ভাগ মানুহেই কোনো মানুহকে অনুপ্ৰাণিত কৰিব নোৱাৰে৷ বা কেবিচিত (কৌন বনেগা কড়োৰপতি) কোনোবাই কোটি টকা ঘটা মুহূৰ্তবোৰ বহুতে উপভোগ কৰিলেও, সেই উপভোগ কৰাসকলৰ মনতো তেনে বিজয়ীসকলৰ স্থান প্ৰেৰণাদায়ক মানুহ হিচাপে কেতিয়াও নাথাকে৷ এইসকল মানুহ কেৱল বিখ্যাতহে হয়৷\nটমাছ আলভা এডিছনে একাগ্ৰতাৰে, সাধনাৰে অৰ্জন কৰা কিছুমান বিশেষ বিশেষ গুণৰ জৰিয়তে অসামান্য কাম সম্পন্ন কৰিছিল৷ সেইবাবে তেওঁৰ কাহিনীয়ে শত-সহস্ৰ মানুহক সদায় অনুপ্ৰাণিত কৰি আহিছে৷\nএডিছনে সহস্ৰাধিক বস্তু উদ্ভাৱন কৰিছিল৷ কেৱল এজন মানুহেই ইমানখিনি কৰাটো আগলৈ কেতিয়াও সম্ভৱ নহয় বুলি ভবা হৈছিল৷ জীৱন কালতেই তেওঁক সৰ্বকালৰ শ্ৰেষ্ঠ উদ্ভাৱক বুলি অভিহিত কৰিব পৰা গৈছিল৷\nমাইক্ৰ'ছফ্টৰ কৰ্মীসকলৰ বাবে আয়োজিত এখন অনুপ্ৰেৰণাদায়ক বক্তৃতানুষ্ঠানত বিশ্বখ্যাত বক্তা ৰবীন শৰ্মাই এডিছনৰ এটা কাহিনী কৈছিল৷ এডিছন ইমান এজন ডাঙৰ উদ্ভাৱক, তেওঁৰ এহেজাৰো অধিক পেটেণ্ট আছিল! এডিছনক এবাৰ সোধা হৈছিল যে আপোনাৰ ইমান বিচক্ষণতাৰ ৰহস্যটো কি? তেতিয়া তেওঁ উত্তৰ দিছিল যে সৰহভাগ মানুহেই ৰাতিপুৱা উঠে আৰু সদায় অজস্ৰ কামত জড়িত হৈ পৰে৷ কিন্তু মই ৰাতিপুৱা উঠো আৰু মই সদায় মাথোঁ দুটামান কামত ধৰোঁ৷ সেইটোৱেই হ’ল মোৰ বিচক্ষণতাৰ, উৎপাদন-ক্ষমতাৰ ৰহস্য।\nতেওঁক পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ শ্ৰেষ্ঠ উদ্ভাৱক বুলি কোৱা হয়/হৈছিল, অথচ তেওঁ কৈছে যে তেওঁ প্ৰতিদিনে সীমিতসংখ্যক কামতহে হাত দিয়ে। ইয়াৰ এটা গভীৰ তাৎপৰ্য আছে। অতি ব্যস্ততাই মানুহৰ উৎপাদনশীলতা কমাই পেলায়৷ একে সময়তে বহুতো কামত হাত থ'লে কোনোটোতেই শ্ৰেষ্ঠতম দক্ষতাখিনি প্ৰদৰ্শন কৰিব নোৱাৰি৷ কিন্তু প্ৰায়ভাগ মানুহে সেইটোকে কৰে, সেইবাবে ফল কম পায়। আজিকালিৰ মনোবিজ্ঞানীয়েও কয় যে এটা সময়ত কেৱল এটা কামত জড়িত হোৱা, দিনটোৰ গোটেই সময়খিনিত কেইবাটাও কাম সলনাসলনিকৈ এটা এটাকৈ কৰা ইত্যাদি পদ্ধতিৰে নিজৰ উৎপাদনশীলতা বৃদ্ধি কৰিব পাৰি৷ উদ্ভাৱক বুলি বিখ্যাত হোৱাৰ উপৰি এনেধৰণৰ গুণ বা মনোভংগীবোৰৰ কাহিনীৰে এডিছন বেছি বিখ্যাত৷\nএইখিনিতে চমুকৈ কৈ লোৱা উচিত হ'ব যে - পেটেণ্ট মানেনো কি? পেটেণ্ট হৈছে কিবা এটা বস্তু নিৰ্মাণ কৰাৰ চৰ্ত, যিটো চৰ্ত এজন মানুহৰ হাতত থাকিলে আনে তেওঁৰ অনুমতি নোলোৱাকৈ সেইটো নিৰ্মাণ কৰিব নোৱাৰে বা কামত খটুৱাব নোৱাৰে। নিজে উদ্ভাৱন কৰা ব্যতিক্ৰমী বস্তু এটা আপুনি পেটেণ্ট কৰিব পাৰে; আকৌ, সেই চৰ্তটো আপুনি আনক বিক্ৰীও কৰি পাৰে৷ পেটেণ্ট পাবলৈ কেৱল যান্ত্ৰিক বস্তুৱেই নিৰ্মাণ কৰিব লাগিব বুলি কথা নাই; ধৰক, কেইটামান যৌগৰ বিক্ৰিয়া ঘটাই এটা নতুন গুৰুত্বপূৰ্ণ দ্ৰব্য নিৰ্মাণৰ কৌশল আপুনি উদ্ভাৱন কৰিছে, সেই কৌশলটো আপুনি পেটেণ্ট কৰিব পাৰে। এটা নতুন বিচক্ষণ ছফ্টৱেৰ নিৰ্মাণৰ সঠিক ধাৰণা এটা আপুনি উদ্ভাৱন কৰিছে, তাকো পেটেণ্ট কৰিব পাৰে। অৰ্থাৎ এটা পেটেণ্ট পাবলৈ কিছু দক্ষতা আৰু কষ্টৰ প্ৰয়োজন। কিছুমান পেটেণ্টৰ ক্ষেত্ৰত সেয়া হৈ পৰে অতি বিৰল দক্ষতাপূৰ্ণ কথা। সেয়েহে, একোটা পেটেণ্ট পাব পৰাটোও এটা সন্মানীয় কথা। আমাৰ বিশ্ববিদ্যালয়সমূহৰ তথা গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ কিছুসংখ্যক অধ্যাপকৰ এটা-দুটা পেটেণ্ট আছে। তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰাক্তন উপাচাৰ্য মিহিৰকান্তি চৌধুৰীৰ দহটা পেটেণ্ট আছে। উদ্ধৱ ভৰালীৰ কেইবাটাও পেটেণ্ট আছে। আৰু এডিছনৰ আছিল ১০৯৩ টা।\nএডিছন কেৱল এজন উদ্ভাৱক নাছিল; তেওঁ আছিল এজন দক্ষ পৰিচালক আৰু বিপণনৰ ক্ষেত্ৰত সূক্ষ্ম দৃষ্টিসম্পন্ন৷ নিজে প্ৰতিষ্ঠা কৰা কোম্পানীৰ জৰিয়তে তেওঁ উদ্ভাৱকৰ এটা দল পৰিচালনা কৰিছিল৷ জনসাধাৰণৰ ব্যৱহাৰযোগ্যকৈ বস্তু নিৰ্মাণ আৰু প্ৰসাৰত তেওঁ দক্ষতা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল৷ সেইবাবেই তেওঁৰ দ্বাৰা বিকশিত বিজুলীবাতি মানুহৰ ঘৰে ঘৰে যাবলৈ সোনকালে সক্ষম হৈছিল৷ তেওঁৰ আনকেইটামান অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান হ'ল: জনসাধাৰণে ভোট প্ৰদান কৰিব পৰা যন্ত্ৰ, ফ'ন'গ্ৰাফ - শব্দ বাণীবদ্ধ কৰিব পৰা বিশ্বৰ প্ৰথমটো সঁজুলি, বিদ্যুৎ শক্তি উৎপাদকৰ বিকাশ সাধন ইত্যাদি৷ গ্ৰাহাম বেলে নিৰ্মাণ কৰা বিশ্বৰ প্ৰথমটো টেলিফোনৰো পিছত এডিছনে বিকাশ সাধন কৰিছিল৷\nআজি এডিছন বুলি ক'লে তেওঁৰ বিপৰীতে আন এজন মানুহৰ নামো বহুতো মানুহৰ মনলৈ আহে৷ সেইজন হ'ল নিক'লা টেচলা৷ টেচলা এডিছনৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী হৈ উঠিছিল৷ তেওঁ কাম কৰিছিল এডিছনৰ কোম্পানীতে৷ বিদ্যুৎ সৰবৰাহৰ পদ্ধতি সম্পৰ্কে তেওঁলোক দুয়োৰে মাজত যুঁজ চলিছিল৷ এডিছনে টেচলাৰ পদ্ধতি গ্ৰহণ নকৰিছিল আৰু টেচলাক অৱমাননা কৰিছিল৷ এডিছনে টেচলাক অন্যায় কৰি টেচলাই তেওঁৰ কোম্পানীটো এৰি যাবলৈ প্ৰকাৰান্তে বাধ্য কৰিছিল৷ উদ্ভাৱকৰূপে টেচলা বিচক্ষণ হ'লেও, পৰিচালনা বা বিপণন আদি ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ গুণ এডিছনৰ দৰে নাছিল৷ টেচলা ক্ৰমে হেৰাই যোৱাৰদৰে হৈছিল৷ পাছলৈ কিন্তু টেচলাৰ পদ্ধতি গ্ৰহণযোগ্য বুলি প্ৰমাণিত হৈছিল আৰু সেই পদ্ধতিয়েই নিৰাপদ আৰু সুলভ বুলি বুজা গৈছিল৷ আজি আমি ব্যৱহাৰ কৰি থকা বিদ্যুৎ সৰবৰাহ হয় টেচলাৰ পদ্ধতিৰেহে৷ অৰ্থাৎ আমাৰ বিজুলীবাতি জ্বলে টেচলাই দিয়া উপায়েৰে৷ আন অলেখ বৈদ্যুতিক সঁজুলিত এই পদ্ধতি আজি ব্যৱহাৰ হৈ আছে৷ এতিয়া মানুহৰ মাজত টেচলাই নতুনকৈ তাৰকাৰ স্থান পাবলৈ আৰম্ভ কৰিছে৷ নতুন প্ৰজন্মৰ মনত তেওঁ এডিছনতকৈয়ো শ্ৰেষ্ঠতৰ স্থান অধিকাৰ কৰিবলৈ লৈছে৷ (টেচলাৰ পেটেণ্ট আছিল প্ৰায় তিনিশটা৷)\nপিছে, আমি এতিয়া আন এটা দিশেৰে এডিছনক অতিক্ৰম কৰা দুজন মানুহৰ কথা ক'ব বিচাৰিছোঁ৷ এডিছনৰ জন্ম ১৮৪৭ চনত, মৃত্যু ১৯৩১ চনত৷ তেওঁৰ মৃত্যুৰ ৭২ বছৰ পাছলৈকে পেটেণ্টৰ মুঠ সংখ্যাত কোনেও তেওঁক অতিক্ৰম কৰিব পৰা নাছিল৷ কিন্তু, ২০০৩ চনত এজন বিজ্ঞানীয়ে তেওঁক অতিক্ৰম কৰিলে৷ তাৰ কেইবছৰমান পাছতে এইজন বিজ্ঞানীকো আন এজন বিজ্ঞানীয়ে অতিক্ৰম কৰিলে৷ পুনৰ ২০১৭ চনত প্ৰথমজন বিজ্ঞানীয়ে আনজনক অতিক্ৰম কৰিলে৷ তেওঁলোক হ'ল ক্ৰমে - চুনপেই য়ামাজাকি (Shunpei Yamazaki) আৰু কিআ চিলভাৰব্ৰ'ক (Kia Silverbrook)৷ শেহতীয়াকৈ, আন পাঁচজনমান বিজ্ঞানীয়েও এডিছনক অতিক্ৰম কৰিছে৷ ২০১৮ চনলৈ চুনপেই য়ামাজাকিৰ মুঠ পেটেণ্ট প্ৰায় ৫৩০০ টা, আৰু কিআ চিলভাৰব্ৰ'কৰ মুঠ পেটেণ্ট প্ৰায় ৪৭০০ টা৷ যিটো কোনোকালে সম্ভৱ নহয় বুলি ভবা হৈছিল, সেইটো মাথোঁ ৭২ বছৰ পাছতে মানুহে দেখিবলৈ পালে৷ অৱশ্যে এটা কথা ঠিক, এই সকলোখিনিৰ পাছতো এডিছনৰ মহানতা নাইকিয়া হৈ নাযায়৷\nকিন্তু এইসকলে ইমান কাম কৰাৰ পাছতো এডিছনৰ দৰে বিখ্যাত নহয় কিয়?\nতথ্য-প্ৰযুক্তিৰ ব্যাপক বিকাশ হোৱা বাবে উদ্ভাৱিত বস্তুৰ ধৰণো সলনি হৈছে৷ আজিকালি সকলো উদ্ভাৱিত বস্তুৱেই যে খালি চকুৰে দেখা যাব বা পোনপটীয়াকৈ দেখা যাব তেনে নহয়৷ একোটা ডাঙৰ বস্তুৰ ভিতৰৰ ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ অংশও পেটেণ্ট হ'ব পাৰে৷ বহুধৰণৰ কাম কৰিব পৰা ছফ্টৱেৰ এটাৰ অংশবিশেষো পেটেণ্ট হ'ব পাৰে৷ ফলত সাধাৰণ মানুহে সেই বস্তুবোৰ নিজে ব্যৱহাৰ কৰি থাকিলেও, তাৰ লগত জড়িত পৃথক পৃথক উদ্ভাৱনবোৰৰ সম্পৰ্কে ধাৰণা কৰিব নোৱাৰে৷ সেইবাবে এই যুগৰ এই নতুন বস্তুবোৰৰ উদ্ভাৱকসকলৰ কাহিনী জনসাধাৰণৰ মাজত অজ্ঞাতে ৰৈ যায়৷ উদাহৰণস্বৰূপে,ফেচবুক ব্যৱহাৰকাৰীসকলে ফটো আপলোড কৰোঁতে ফটোখনত কেতিয়াবা কাৰোবাক টেগ কৰে৷ আপুনিও কেতিয়াবা কাৰোবাক নিশ্চয় টেগ কৰিছে বা আনেও আপোনাক কোনোবা ফটোত টেগ কৰা নিশ্চয় পাইছে৷ ফেচবুকত এইদৰে ফটোত টেগ কৰা কাৰ্যটো যে আপুনি কৰিব পাৰিছে, তাৰ বাবে ফেচবুকৰ লগত এটা কম্পিউটাৰ-প্ৰগ্ৰেম সংযুক্ত হৈ আছে৷ ফেচবুকৰ একেবাৰে প্ৰথম অৱস্থাত এই কামটো ব্যৱহাৰকাৰীসকলে কৰিব নোৱাৰিছিল, কিন্তু এতিয়া পাৰে, (আৰু আন ৱেবছাইটত এতিয়াও নোৱাৰি)৷ ফটোত টেগ কৰিব পৰা এই ব্যৱস্থাটোৰ লগত এটা পেটেণ্ট জড়িত হৈ আছে৷ মাৰ্ক জুকাৰবাৰ্গৰ লগত আৰু দুজন ব্যক্তি, মুঠতে তিনিজন ব্যক্তিয়ে এইটো উদ্ভাৱন কৰিছিল৷ এই উদ্ভাৱনটোৰ বাবে ফেচবুকে ইয়াৰ পেটেণ্ট অধিকাৰ কৰিছে৷ যিটো উদ্ভাৱনৰ কথা আনে বুজাই নক'লে সকলোৱে নিজে অনুধাৱন কৰিব নোৱাৰে৷ এনেদৰে আমি ব্যৱহাৰ কৰি থকা ফেচবুকতে কেইবা হাজাৰ পেটেণ্ট জড়িত হৈ আছে৷ চুনপেই য়ামাজাকি আৰু কিআ চিলভাৰব্ৰ'ক কম্পিউটাৰ-বিজ্ঞান তথা তথ্য-প্ৰযুক্তিৰ লগত জড়িত এনেধৰণৰ বিভিন্ন বস্তুৰ উদ্ভাৱক৷ গুগলৰ অধীনতেই এওঁলোক দুজনৰ কেইবাটাও পেটেণ্ট আছে৷\nইমানবোৰ উদ্ভাৱনৰ পাছতো চুনপেই য়ামাজাকিৰ নামটো কিয় জনাজাত নহয়, সেই সম্পৰ্কে কিআ চিলভাৰব্ৰ'কে কৈছিল - "উদ্ভাৱক হিচাপে তেওঁৰ নামটো আপুনি নুশুনাৰ প্ৰধান কাৰণ হ'ল সেই উদ্ভাৱনৰ কৃতিত্ববোৰ Apple, HP, Dell, Microsoft, Acer, Xiaomi, Huawei, Lenovo, LG,Samsung আদি ডাঙৰ ডাঙৰ ব্ৰেণ্ডবোৰে লয়, যিবোৰে সেই উদ্ভাৱনবোৰ ব্যৱহাৰ কৰি উন্নত সঁজুলি গ্ৰাহকৰ হাতত তুলি দিয়ে"৷ আজিকালিৰ উন্নত সঁজুলিবোৰ কেৱল এজন মানুহে নিৰ্মাণ কৰাটো সম্ভৱ নহয়৷ বহুতো উদ্ভাৱক, অভিযন্তা, বিজ্ঞানী লগ হৈ পৃথক পৃথক বিষয়ৰ বিবিধ বস্তুৰ মাজত সমন্বয় স্থাপন কৰিহে একোটা উন্নত সঁজুলি নিৰ্মাণ কৰিব পাৰি৷ উদাহৰণস্বৰূপে আমি হাতত লৈ থকা স্মাৰ্টফোনটো যিটো কোম্পানীৰ লওঁ, তাৰ উদ্ভাৱক সেই কোম্পানীটো বুলি ধৰি লওঁ৷ কিন্তু ফোনটোত আঙুলি বুলাই বিভিন্ন কাম কৰা, বিভিন্ন বস্তুবোৰ স্ক্ৰীনত আমি দেখা পোৱা আদিতেই বহুকেইটা পৃথক পৃথক উদ্ভাৱন/পেটেণ্ট জড়িত হৈ আছে, যিবোৰ উদ্ভাৱন কৰিছে বেলেগ বেলেগ মানুহে৷ এনেধৰণৰ বহুতো বস্তু উদ্ভাৱন চুনপেই য়ামাজাকি আৰু কিআ চিলভাৰব্ৰ'কে কৰিছে৷ উদাহৰণস্বৰূপে, আমি আজিকালি মোবাইলেৰে প্ৰায় প্ৰতিদিনেই ফটো তোলো৷ মানুহ এজন বা গ্ৰুপ এটাৰ ফটো তোলা সময়ত মোবাইলৰ কেমেৰাটোৱে যেতিয়া নিজে নিজে মানুহৰ মুখবোৰ, চকুবোৰ বিচাৰি লয়, তেতিয়া আমি কিআ চিলভাৰব্ৰ'কৰ এটা অৱদান ব্যৱহাৰ কৰি থাকোঁ৷\nকিআ চিলভাৰব্ৰ'কে আকৌ কৈছেযে এডিছনৰ দিনত নতুন বস্তুবোৰৰ মান আজিৰ নতুন বস্তুবোৰৰ তুলনাত তেনেই নিম্ন আছিল বাবে সাধাৰণ বুদ্ধিৰ মানুহেও সেইবোৰ বুজি পাইছিল৷ এডিছনৰ পেটেণ্ট একোটাৰ বিষয়ে বুজাবলৈ মাথোঁ এটা বা দুটা পৃষ্ঠা আৰু এটা চিত্ৰই যথেষ্ট আছিল৷ সাংবাদিকসকলেও সেইবোৰ সহজে বুজি পাইছিল৷ তাৰ বিপৰীতে তেওঁৰ নিজৰ সৰহভাগ পেটেণ্টৰ বৰ্ণনা দিবলৈ শতাধিক পৃষ্ঠা আৰু জটিল জটিল বৈজ্ঞানিক পদ দৰকাৰ হয়, যিবোৰ এডিছনৰ সময়ত নাছিলেই৷ যিবোৰ কথা এবাৰ চালেই বুজি পোৱাটো সম্ভৱ নহয়৷ ইয়াৰে কিছুমান পেটেণ্ট ইমান উন্নতমানৰ যে সেইবোৰৰ ব্যাপক ব্যৱহাৰ কুৰি-পঞ্চাছ বছৰৰ ভৱিষ্যতৰ পৃথিৱীতহে সম্ভৱ হ'ব৷ এইবোৰেই কাৰণ, যাৰ বাবে চুনপেই য়ামাজাকি বিখ্যাত নহয়৷\nকিআ চিলভাৰব্ৰ'কৰ নিজৰ ক্ষেত্ৰতো একেখিনি কথাই খাটে৷\nকিআ চিলভাৰব্ৰ'ক জন্ম হৈছিল ১৯৫৮ চনত, অষ্ট্ৰেলিয়াত৷ ১৯ বছৰ বয়সত তেওঁ অষ্ট্ৰেলিয়াতে অৱস্থিত এটা বিশ্বমানৰ ডিজিটেল অডিঅ' কোম্পানীত নিযুক্ত হয়৷ এই কোম্পানীটো কিছুমান ডিজিটেল অডিঅ' সা-সঁজুলি নিৰ্মাণৰ বাটকটীয়া আছিল যিবিলাক বস্তু বিখ্যাত সংগীত-শিল্পীসকলে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল৷ পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ Canon-এ অষ্ট্ৰেলিয়াত প্ৰতিষ্ঠা কৰা কোম্পানীটোৰ এটা গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানৰ কাৰ্যবাহী পৰিচালকৰূপে নিযুক্ত হৈছিল৷ অভিনৱ সঁজুলি নিৰ্মাণ তথা গৱেষণাৰ বাবে তেওঁ নিজে কেইবাটাও কোম্পানী প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে৷ এই প্ৰতিটোৱেই পৃথক পৃথক ক্ষেত্ৰৰ -কম্পিউটাৰ গ্ৰাফিক্স, ছপা আখৰ বা ছবি কম্পিউটাৰে ডিজিটেল ৰূপত আয়ত্ত কৰিব পৰা ব্যৱস্থা, চিকিৎসকৰ সহায়ক হোৱাকৈ মানৱ জিন বিশ্লেষণৰ ব্যৱস্থা, আধুনিক ছপা ব্যৱস্থা, সৌৰ শক্তিৰ ব্যৱহাৰ, ইণ্টাৰনেট ছফ্টৱেৰ নিৰ্মাণ ইত্যাদি৷ তেওঁৰ উদ্ভাৱনসমূহো কেইবাটাও সম্পূৰ্ণ পৃথক পৃথক ক্ষেত্ৰৰ৷ বিভিন্ন পৃথক পৃথক বিষয়ৰ জ্ঞান আহৰণে তেওঁক এজন শ্ৰেষ্ঠ উদ্ভাৱক হোৱাত সহায় কৰিছে৷\nচুনপেই য়ামাজাকিৰ জন্ম ১৯৪২ চনত, জাপানত৷ জাপানৰ এটা ঐতিহ্যমণ্ডিত প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা তেওঁ অভিযান্ত্ৰিকীবিদ্যাৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লয় আৰু একেটা প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰাই ২৯ বছৰ বয়সত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লয়৷ ২৯ বছৰ বয়সলৈ তেওঁ ১৩০ টা পেটেণ্ট লাভ কৰে৷ ১৯৮০ চনত তেওঁ এটা পৰীক্ষাগাৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে, আৰু তেতিয়াৰ পৰাই সেই প্ৰতিষ্ঠানৰ অধ্যক্ষৰূপে কাৰ্যনিবাহ কৰি থকাৰ লগতে আন কেইবাটাও সন্মানীয় প্ৰতিষ্ঠানৰ লগত তেওঁ জড়িত৷\nছাত্ৰাৱস্থাত গৱেষণা-কালত চুনপেই য়ামাজাকিক তেওঁৰ তত্ত্বাৱধায়ক অধ্যাপকগৰাকীয়ে কেইবাটাও বিশেষ গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰামৰ্শ দিছিল৷ জাপান এনেকুৱা এখন দেশ, যিখন দেশ অতি সামান্য প্ৰাকৃতিক সম্পদৰহে গৰাকী৷ সেয়েহে সম্পূৰ্ণ বিশুদ্ধ মন আৰু স্বচ্ছ দায়িত্ববোধেৰে সমস্যাবোৰৰ মুখামুখি হ'বলৈ অধ্যাপকগৰাকীয়ে শিক্ষা দিছিল৷ তেওঁৰ আদৰ্শৰেই চুনপেই য়ামাজাকিয়ে নিজৰ পৰীক্ষাগাৰ কৰ্মীসকলক বিশ্বাসযোগ্য আৰু স্থায়িত্বপূৰ্ণ প্ৰযুক্তি বিকাশৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰে৷ সমাজৰ উন্নতিৰ বাবে এইসমূহ কথা অতি দৰকাৰী৷\nডক্টৰেট ডিগ্ৰী লৈয়েই চুনপেই য়ামাজাকিয়ে এটা বহুজাতিক জাপানী ইলেক্ট্ৰনিক্স কোম্পানীত কাম কৰিছিল৷ তাৰ মুৰব্বীজনৰ পৰা তেওঁ "Shuhari" বুলি এটা কৌশলৰ শিক্ষা লাভ কৰিছিল৷ এই শব্দটো তিনিটা চীনা চিহ্নৰে গঠিত: Shu, Ha, আৰু Ri. ইহঁতে জাপানী মাৰ্চিয়েল আৰ্টত শ্ৰেষ্ঠত্ব অৰ্জনৰ বাবে আয়ত্ত কৰিবলগীয়া স্তৰসমূহো বুজায়৷ এই চিহ্ন তিনিটাৰে পদ্ধতিটো ব্যাখ্যা কৰা হয় এনেদৰে:\nShu (কৰ্ষণ কৰা) - এটি বিশাল-বিস্তৃত প্ৰেক্ষাপট লৈ, খোলা আৰু বিশুদ্ধ মনেৰে বস্তুবোৰ লক্ষ্য কৰা৷ মৌলিক, গতানুগতিক নিয়মখিনি শিকি পেলোৱা৷\nHa (বিচ্ছিন্ন কৰা) - বিভিন্ন দৃষ্টিকোণৰ সমস্যাসমূহ গভীৰ লক্ষ্যৰে সমাধান কৰা৷ আত্ম-মোহজনিত ভ্ৰমৰ পৰা মুক্ত হোৱা৷\nনতুনত্ব আৰম্ভ হয় এইখিনিৰ পৰাই৷ প্ৰথমটো কেৱল শিক্ষণৰ স্তৰহে আৰু কেৱল সেই স্তৰত থাকি গ'লে পুৰণি কৌশলত সম্পূৰ্ণ বিজ্ঞ হৈ উঠিলেও পৰম্পৰাগত নিয়ম অনুসৰণ কৰি চলি যোৱাৰ বাহিৰে গত্যন্তৰ নাই৷\nRi (মুক্ত হোৱা) - সোঁত বা প্ৰবৃত্তিক অধ্যয়ন কৰি নৱ সুযোগক আকৰ্ষণ কৰা৷ পুৰণি কৌশল, পৰম্পৰাগত দক্ষতা সকলো অতিক্ৰম কৰি সৰ্বোৎকৰ্ষ প্ৰদৰ্শন কৰা৷\nএইখিনিতেই মানুহ নতুন সৃষ্টিৰ সৈতে সংলগ্ন হৈ পৰে৷ এইটো স্তৰত তেওঁ নিজেই নিয়মত পৰিণত হয়, তেওঁ প্ৰতিষ্ঠা কৰে নতুন ধাৰা৷\nবিষয় বৈজ্ঞানিক আবিষ্কাৰ\nNo Comments : "টমাছ আলভা এডিছনক অতিক্ৰম কৰা দুজন মানুহ-(পংকজ জ্যোতি মহন্ত)"\nজোনালী on বিজ্ঞান, বৈজ্ঞানিক মানসিকতা আৰু আধুনিক সমাজ\nSukanya gogoi on সম্পাদকৰ টোকা :: বোৰ্খাৰ প্রসংগত (কৌশিক দাস)\nMinakshi bezboruah on সম্পাদকৰ টোকা :: বোৰ্খাৰ প্রসংগত (কৌশিক দাস)\nSujata pachoni dutta on সম্পাদকৰ টোকা :: বোৰ্খাৰ প্রসংগত (কৌশিক দাস)\nপৰাগ পবন শৰ্মা বড়া on সম্পাদকৰ টোকা :: বোৰ্খাৰ প্রসংগত (কৌশিক দাস)


আব্বা নহি মানেঙ্গে - Prangon\nআব্বা নহি মানেঙ্গে\n“থ্ৰী ইদিয়টছ্” চিনেমাখন আজি কোনোবাই নাই চোৱা বুলি ক’লে নিশ্চয় আচৰিত হ’বলগীয়া কথা। ছবিখন কাৰিকৰী দিশৰ পৰা কিমান শক্তিশালী সেয়া ক’ব নাযাওঁ, আজিকোপতি চলচ্চিত্ৰ প্ৰেমীসকলে এই বিষয়কলৈ তৰ্কা-তৰ্কি লাগিয়েই আছে। ৰাম-ৰাৱণৰ যুদ্ধত আমি বানৰ সেনাই গদা ঘূৰাই লাভ নাই। কিন্তু সামাজিক দিশত চলচ্চিত্ৰখনৰ প্ৰভাৱ কোনোপধ্যে নুই কৰিব নোৱাৰি। হলিউডৰ প্ৰখ্যাত পৰিচালক ষ্টিভেন স্পীলবাৰ্গেও ছবিখনৰ কথা উল্লেখ কৰিছে। ছবিখনত ফাৰহান (আৰ মাধৱন অভিনীত) চৰিত্ৰটি ইঞ্জিনীয়াৰিঙৰ বাবে আগ্ৰহী নোহোৱা কথা আপোনাৰ নিশ্চয় মনত আছে। কিন্তু ফাৰহানৰ ফটোগ্ৰাফীত থকা ৰাপৰ থকা দেউতাকক ক’বলৈ সাহসকণ গোটাব নোৱাৰিলে। কিন্তু ফাৰহানৰ বন্ধুমহলে তেওঁ লুকুৱাই থোৱা চিঠিখন প্ৰেৰণ কৰিছিল, ফলস্বৰূপে তেওঁ হাংগেৰীত নিজৰ সপোন অনুসৰি ফটোগ্ৰাফীৰ সুযোগ পাইছিল, তথাপিও দেউতাকৰ ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে নিজৰ সপোনৰ সুউচ্চ সৌধ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ সংকোচকৰিছিল আৰু ভয়ে ভয়ে কৈছিল সেই বিখ্যাত সংলাপটি “আব্বা নহি মানেঙ্গে”।\nপিছে আপোনাৰ চিনেমাদৰ্শনৰ মধুৰ স্মৃতি ৰোমন্থন কৰিয়ে মই পলাই পত্ৰং নিদি মূল কথালৈ আহোঁ। স্কুলীয়া দিনত পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ শিক্ষক গৰাকীয়ে এই দৃশ্যটোৰ কথা কেইবাবাৰো উনুকিয়াইছিল। উদ্দেশ্য এটাই “নিজৰ কেৰিয়াৰ নিৰ্বাচন কৰোঁতে সজাগ আৰু সচেতন হোৱা”। আপোনালোকে নিজে কেৰিয়াৰ সম্পৰ্কত গ্ৰহণ কৰা সিদ্ধান্তটোলৈ সুখীনে? ‘ইণ্ডিয়া টুডে’ৰ সমীক্ষা এটাক অনুসৰি ভাৰতবৰ্ষৰ প্ৰায় ৫০% তকৈ অধিক ছাত্ৰ-ছাত্ৰী নিজৰ কেৰিয়াৰ সংক্ৰান্তীয় সিদ্ধান্তকলৈ সন্দিহান। কিয়? ইয়াৰ কাৰণটো কি বাৰু? ভয় নে শংকা নে আত্মবিশ্বাসৰ অভাৱ? আপুনিও এই ৫০% ৰ এজন হিচাপে কাহানিবা ভাবিবলৈ বাধ্য হৈছিল নেকি ‘আব্বা নহি মানেঙ্গে’ বুলি?\nবেছি দূৰ খেপিয়াবলৈ নাযাওঁ, নিজৰ ইঞ্জিনিয়াৰিং ক্ষেত্ৰখনতে সীমাবদ্ধ থাকিম। যদি আপুনি সৰুৰে পৰা শতকৰা ৮০% নম্বৰ আয়ত্ত কৰি আহিছে আৰু গণিতত বিশেষ ব্যুৎপত্তি আছে, তেনেহলে সমাজৰ চলিত প্ৰথা অনুসৰি আপোনাৰ অভিযন্তা হোৱাৰ বাবে যোগ্য। চন্দ্ৰ-সূৰ্য নিজ কক্ষপথৰ পৰা সৰি পৰিলেও আপোনাৰ ইঞ্জিনিয়াৰিং বাদে অন্য কোনো বিধান নাই। বাতৰিকাকত বা টেলিভিচিনৰ পৰ্দাত ভুলতে চকু গলে মৰুভূমিত দিশহাৰা পথিকে নিজৰা আৱিষ্কাৰ কৰাৰ দৰে ৰমেশ-সুৰেশ-দীনেশ কোচিং চেন্টাৰৰ বহুবল্কী বিজ্ঞাপনকেইটাই চকু জুৰ পেলায়, কিন্তু সংস্কৃত শ্লোক এটাত কোৱাৰ দৰেই ‘दूरस्थाः पर्वताः रम्याः'(পৰ্বত এখন দূৰৰ পৰাই ভাল)। ইঞ্জিনিয়াৰিং কলেজত নামভৰ্ত্তি কৰোৱা পৰীক্ষাসমূহতকৈ যে তাত চাৰি বছৰ বৰ্তি থকাটো হাজাৰগুণে কঠিন, এইটো কথা আপোনাক কোনেও কাহানিও নকয়। বহুতো কিশোৰ কিশোৰীয়ে ঘৰ-দুৱাৰ, খেতি পথাৰ বন্ধকত থৈ নামী-দামী কোচিং ক্লাছত নাম লগাই আৰু প্ৰতিযোগিতাৰ দৌৰত উজুটি খাই ক’ৰবাত পৰি ৰয়। মাত্ৰ এটা পৰীক্ষা মৃত্যুঘণ্টা হিচাপে পৰিণত হোৱাটো কিমান শোকৰ কথা। ইয়াৰ বাবে মিডিয়া, সমাজ, মই বা আপুনি কোনেও দায়-দোষৰ পৰা সাৰি নাথাকো।\nএতিয়া ইঞ্জিনিয়াৰিঙৰ কথালৈ আহো, সুদীৰ্ঘ চাৰি বছৰ সময় মৰণত শৰণ দি ষান্মাষিকৰ পৰীক্ষাকেইটা পাৰ কৰাৰ পিছত যদিহে এটা জীৱিকা আপোনাৰ হাতত আহি নপৰে তেনেহ’লে? সমীক্ষা অনুসৰি ভাৰতবৰ্ষৰ ৫০ শতাংশতকৈ অধিক অভিযন্তা সম্প্ৰতি নিবনুৱা। ইয়াৰ কাৰণ এইটো নহয় যে ভাৰতত অভিযন্ত্ৰাৰ প্ৰয়োজন নাই, বিশ্বৰ আগশাৰীৰ পৰামৰ্শদাতা প্ৰতিষ্ঠান (Consultancy firm) হিচাপে অভিহিত মেককিঞ্চি এণ্ড কো(McKinsey&Co)ৰ তথ্য অনুসৰি প্ৰতি ৩-৫ বছৰৰ অন্তৰালত বজাৰত উপলব্ধ কাৰিকৰী ৰেহ-ৰূপবোৰ সলনি হয়, উদাহৰণস্বৰূপে আজি অতিকৈ গুৰুত্ত্বপূৰ্ণ ছফ্টৱেৰ এটাও ৫ বছৰ পিছত নাম গোন্ধ নোহোৱা হৈ পাহৰণিৰ গৰ্ভত যাব পাৰে। গতিকে ৪০ লাখতকৈও অধিক অভিযন্ত্ৰা নিয়োগ কৰা মেককিঞ্চিয়ে প্ৰতি ৩-৫ বছৰৰ মূৰে মূৰে ৫০%তকৈ অধিক কৰ্মকৰ্তাক পুনৰ প্ৰশিক্ষণ দিবলগীয়া হয়। কিন্তু যদি আমি সম্প্ৰতি অভিযান্ত্ৰিক প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ পাঠ্যক্ৰমলৈ লক্ষ্য কৰোঁ, সেইয়া ককা-আজোককাৰ দিনৰ পৰাই শিলৰ ৰেখাৰদৰে অক্ষত আছে, সেইখিনিকে নাকে কাণে সুমুৱাই অভিযন্তাৰ মোহৰটো মাৰি থকা হৈছে। এছপায়াৰিং মায়িণ্ডছ(Aspiring Minds)ৰ এটা সমীক্ষা অনুসৰি ভাৰতৰ ৬০% অভিযন্ত্ৰাৰ ডিগ্ৰী থাকিলেও কাৰ্যক্ষম নোহোৱা বাবে বজাৰত এলাগী। অখিল ভাৰতীয় কাৰিকৰী শিক্ষা পৰিষদ(AICTE)ৰ ২০১৬ চনৰ তথ্য অনুসৰি ভাৰতবৰ্ষত অভিযন্ত্ৰাৰ উত্তীৰ্ণৰ হাৰ ৭৮.৬৭% হোৱাৰ বিপৰীতে কৰ্মসংস্থাপনৰ হাৰ ৪১.৩৬%। চলিত ইঞ্জিনিয়াৰিং প্ৰথাটো ডাৰউইনে কৈ থোৱা ‘যোগ্যতমৰ উৰ্ধতম(Survival of the fittest)’ৰ এটা জ্বলন্ত উদাহৰণ। গতিকে তৰা-নৰা ছিঙি ইঞ্জিনীয়াৰিঙৰ দৌৰত দৌৰাৰ আগত নিজকে নিজে কিমান কাৰ্যক্ষমৰ প্ৰশ্নটো সুধি আত্মবিশ্লেষণ কৰি চোৱাটো ভাল।\n‘যত দোষ নন্দ ঘোষ’ বুলি আটাইকে দোষী সজালেই আমাৰ দায়িত্বৰ অন্ত নপৰে। শুধৰণিৰ বহুত প্ৰয়োজন আছে, বিগ ডাটা(Big Data) পদ্ধতিৰ সহায়ত ছাত্র-ছাত্ৰীৰ সামগ্ৰিক ব্যুৎপত্তি মূল্যায়ন কৰাৰ লগতে, বিদ্যালয়ৰ দিনৰেপৰা কেৰিয়াৰ কাউনচেলিঙৰ বিভিন্ন দিশৰ আলোচনাৰ দৰকাৰ। ফাৰহানে কোৱাৰ দৰে ‘আব্বা নহি মানেঙ্গে’ বুলি ভয়তে কম্পমান হোৱা পৰিৱেশটো নিৰ্মূল কৰাৰ দায়িত্ব আমাৰ সকলোৰে। অন্যথা নিজৰ বৃত্তিক লৈ অসন্তুষ্ট , ভৰ যৌৱনতে ভাগৰুৱা এমুঠি ল’ৰা-ছোৱালীয়ে নিজৰ ব্যক্তিগত জীৱনৰ লগতে গোটেই সমাজখনৰ সামগ্ৰিক উন্নতি, শান্তি আৰু সন্তোষত বিৰূপ প্ৰভাৱ পেলোৱাৰ দিন তেনেই ওচৰ চাপি আহিব।\nPriyam Bhagawati September 12, 2020 At 9:37 pm\nBhal lagil lekha tu ..\nSaurabh Das October 3, 2020 At 6:04 pm\nইঞ্জিনাৰিংৰ ছাত্ৰ হিচাপে পঢ়ি ভাল ও লাগিছে ভয় ও লাগিছে।