Profitable Business Idea: ১৫ হাজাৰ টকাৰে তিনি মাহত উপাৰ্জন কৰক ৩ লাখ!\nThursday, 30 December 2021 02:51 PM\nযদি আপুনি কম বিনিয়োগেৰে ব্যৱসায় কৰিব বিচাৰে আৰু ভাল লাভ অৰ্জন কৰিব বিচাৰে তেনেহ'লে এই প্ৰবন্ধটো আপোনাৰ বাবে । আমি আপোনাক এটা ব্যৱসায়িক ধাৰণা প্ৰদান কৰিম যিটো আপুনি অন্য কাম কৰিও আৰম্ভ কৰিব পাৰিব । হয় আমি আপোনাক কব খুজিছো তুলসী খেতিৰ কথা, আপুনি এই ব্যৱসায়িক ধাৰণাটোৰ সৈতে কম সময়ৰ ভিতৰতে যথেষ্ট ধন উপাৰ্জন কৰিব পাৰে ।\nমাত্ৰ ১৫,০০০ টকা বিনিয়োগ কৰক\nএই ব্যৱসায়টোৰ আটাইতকৈ ভাল কথাটো হ'ল যে আৰম্ভ কৰিবলৈ আপোনাক যথেষ্ট ধনৰ প্ৰয়োজন নহ'ব আৰু এইটো কৰিবলৈ আপোনাক বহুতো ভূমিৰ প্ৰয়োজন নহ'ব । আপুনি এই ব্যৱসায়টো ১৫,০০০ টকাৰ কম মূল্যত আৰম্ভ কৰিব পাৰে ।\n৩ মাহত ৩ লাখ উপাৰ্জন কৰক\nবীজ ৰোপণ কৰাৰ পিছত আপুনি এই ব্যৱসায়ত শস্য চপোৱাৰ বাবে বেছি সময় অপেক্ষা কৰিব নালাগে । এই প্ৰকল্পটো মাত্ৰ ৩ মাহত সাজু হ'ব, আৰু তুলসী শস্য প্ৰায় ৩ লাখত বিক্ৰী কৰা হ'ব । বহুতো আয়ুৰ্বেদিক সামগ্ৰী নিৰ্মাতাৰ বাবে তুলসী উদ্ভিদৰ প্ৰয়োজন হয় । তেওঁলোকে ঠিকা কৃষিৰ জৰিয়তে সেইবোৰ ক্ৰয় কৰে । দাৱৰ, বৈদ্যনাথ আৰু পতঞ্জলিকে ধৰি বহুতো কোম্পানীয়ে তুলসী খেতিত জড়িত ।\nতুলসী কেনেকৈ আৰু ক'ত বিক্ৰী কৰিব?\nএতিয়া প্ৰশ্ন হৈছে, এই শস্যটো ক'ত বিক্ৰী কৰা হ'ব? এই উদ্ভিদবোৰ বিক্ৰী কৰিবলৈ আপুনি বজাৰৰ এজেণ্টৰ সৈতে যোগাযোগ কৰিব পাৰে বা পোনপটীয়াকৈ বজাৰলৈ যাব পাৰে আৰু গ্ৰাহকৰ সৈতে যোগাযোগ কৰিব পাৰে । ইয়াৰ বাহিৰেও, আপুনি আপোনাৰ উদ্ভিদবোৰ চুক্তিৰ ভিত্তিত ফাৰ্মাচিউটিকেল ফাৰ্ম বা আন একে ধৰণৰ সংগঠনক বিক্ৰী কৰিব পাৰে । এই কোম্পানীবোৰত তুলসীৰ উচ্চ চাহিদা আছে, ইয়াক বিক্ৰী কৰোঁতে আপোনাৰ কোনো সমস্যা নহ'ব।\nসঠিক সময়ত শস্য চপোৱা\nযেতিয়া তুলসী গছৰ পাত ডাঙৰ হয়, সেইবোৰ বাছনি কৰা হয় । যিহেতু এই উদ্ভিদবোৰত তেলৰ পৰিমাণ ফুলাৰ লগে লগে হ্ৰাস হয়, সেইবোৰ ফুলাৰ আৰম্ভণিতে সংগ্ৰহ কৰাই ভাল । এই উদ্ভিদবোৰ ১৫ ৰ পৰা ২০ মিটাৰ উচ্চতাত কাটি দিয়াটো ভাল যাতে নতুন শাখাবোৰ সোনকালে ওলাই আহিব পাৰে ।\nতুলসী খেতি কেনেদৰে কৰিব?\nতুলসী খেতি জুলাই মাহত কৰা হয় । সাধাৰণ প্ৰজাতিৰ উদ্ভিদবোৰ 45*45 চেমি ব্যৱধানত থাকিব লাগিব, কিন্তু আৰআৰএলঅ'চি ১২ আৰু আৰআৰএলঅ'চি ১৪ প্ৰজাতিৰ ব্যৱধান ৫০*৫০ 50 চেমি হ'ব লাগিব ।এই উদ্ভিদ ৰোপণৰ পিছত সামান্য পৰিমাণৰ জলসিঞ্চনৰ প্ৰয়োজন । তুলসী বিশেষজ্ঞসকলৰ মতে, শস্য চপোৱাৰ ১০ দিন আগতে জলসিঞ্চন বন্ধ কৰিব লাগে ।\nতুলসী বজাৰত বহুত জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছে । আজিকালি, লোকসকলৰ মাজত তেওঁলোকৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা কেনেদৰে বৃদ্ধি কৰিব লাগে সেই বিষয়ে যথেষ্ট সজাগতা আছে, আৰু ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা বৃদ্ধি কৰাৰ বাবে আয়ুৰ্বেদিক আৰু প্ৰাকৃতিক চিকিৎসাও যথেষ্ট ধুমধামেৰে সৃষ্টি কৰা হৈছে, এই ক্ষেত্ৰত তুলসীক সঘনাই ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে । ফলস্বৰূপে, তুলসীৰ চাহিদা আকাশচুম্বী হৈছে । কেৱল সেয়াই নহয় আজিকালি ঘৰতো তুলসী বহুলভাৱে ব্যৱহৃত হয়।\nলগতে পঢ়কঃ ৩১ ডিচেম্বৰত সুৰাপান কৰি গাড়ী চলোৱাসকল সাৱধান!\nTulsi Farming \_ Farmer #Business\nশীতকালক কোনবোৰ পাচলি স্বাস্হ্যৰ বাবে উপকাৰী জানেনে আপুনি?\nকৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ে বিকশিত কৰিলে ওটচ, ঘেঁহু, চাউল আৰু নাইজাৰ উন্নত বীজ\nVertical Farming: ইজৰাইলী কৃষি কৌশলৰ সৈতে 2.5 কোটি টকা উপাৰ্জন কৰক\n২০২১ বৰ্ষত অসমত চাহ উৎপাদন ৮% হ্ৰাস: NETA\nজানুৱাৰী মাহত কৰিব লগা গুৰুত্বপূৰ্ণ কৃষি কাৰ্যকলাপ\nদাৰ্জিলিঙৰ চাহৰ উৎপাদন ২০২১ চনত সৰ্বনিম্ন


বিহ-উঃ! | নীলা চৰাই\nApril 14, 2012 সম্পাদক 1 Comment ডিম্পল কাকতি, বিহু\n[ ডিম্পল কাকতি ]\nৰাতিপুৱাৰে পৰা ল’ৰা-ছোৱালীহালে থেনথেনাই আছে— বিহুৰ কাপোৰ কিনিবলৈ বজাৰলৈ নিব লাগে। দেওবাৰৰ দিনটো দহোবন সামৰি দুপৰীয়াৰ ভাতসাঁজ খাই-মেলি আজৰি হওঁ মানে বেলা ভাটিয়েই দিয়ে। হওঁতে পাৰ্ট্-টাইম কাম কৰা বাই এজনী নথকা নহয়। পিছে তেখেতো মহীয়সী। ক্ষণে তুষ্ট, ক্ষণে ৰুষ্ট! সপ্তাহটোৰ সাতোটা দিনৰ তিনিদিন তেওঁৰ নিজৰ জেং মাৰোঁতেই যায়। বাকী চাৰিদিন তেখেতৰ বদান্যতাত আমি শিৰ নত কৰি চলিব লাগে। মন গ’লে দৰ্শন দিয়ে, তাকো তেখেতৰ স্বনিৰ্ধাৰিত সময় মতেহে। ৰাতিৰ সাঁজৰেই বাচন-বৰ্তনেৰে কেতিয়াবা দুপৰীয়ালৈ বেছিনটো ঠাহ খাই থকে। ভিতৰৰ পৰা আকৌ নিত্য ব্যৱহাৰ্যখিনিৰ বাদে ওপৰঞ্চিকৈ থকা বাচনখিনি উলিয়াই পুৱাৰ ভাগৰ ৰন্ধা-বঢ়া, খোৱা-লোৱাৰ শেষত ভাগে ভাগে অফিচ-স্কুললৈ পঠিয়াই আটাইসোপা বাচন ধুই শেষ কৰোঁ, ওঁঠত তামোলৰ সেলেঙি লগাই মহাশয়াই আহি ইস-আসখন কৰে— “এঃ এঃ বাইদেৱেনো কিয় ধুব লাগে, মই আহিলোহেঁতেনেই নহয়।” সমস্ত ক্ষোভ সমৰি নিজকে চম্ভালি কোনোমতে কওঁ— “আহিবা জানিয়েই ধুই থ’লো! নহ’লে ৰাতিৰ সাঁজলৈ যোগাৰ কৰিবলৈ মোৰ আৰু বেলেগ বাচন নাই নহয়।”\nতেওঁলোকৰ এই স্বেচ্ছাচাৰিতাৰ কৈফিয়ৎ পিছে আপুনি বিচাৰিব নোৱাৰে। যিমান মোলয়েম সুৰতেই আপুনি নোসোধক কিয়, ভেকাহি মাৰি তেওঁলোকহে উঠিব। গৰজ পৰিলে তেওঁলোকেহে আপোনাক এৰিব, আপুনি নহয়। গতিকে নীৰৱে তেওঁলোকৰ লগত সহাৱস্থান কৰাই ভাল। পিছে তেওঁলোকৰ চাহিদা অনুসৰি যোগান ধৰাটোহে দুৰ্বিষহ হৈ পৰে কেতিয়াবা।\n—“এঃ বাইদেউ, আজিকালিনো আৰু নাৰিকলৰ বাকলিৰে বাচন মাজেনে ক’ৰবাত! স্টীলঊল আনিব।”\n—“হাঁ? সেইটো আকৌ কি?”\n—“বজাৰত পায় কিনিবলৈ, ‘বিগ বজাৰ’তে পাব।”\n—“নেজানিছিলোৱেই নহয়। বৰ বৰ পিতলৰ টৌ, হাড়ী, কেৰাহী, কাঁহৰ কাঁহী-বাটি মাহঁতেচোন নাৰিকলৰ বাকলি আৰু ছাইৰে মাজিয়েই চিক্-মিকাই ৰাখিছিল।\n—“অমুকৰ ঘৰত যে কাপোৰকেইখন হ’লে বৰ চাফা হ’ব লাগে, চাৰ্ফ দিব যিচিকুটহে।”\nভয়তে নিজৰ ঘৰত গোটেই পেকেটটোৱেই উলিয়াই দিওঁ আদনাৰ্জি কৰিবলৈ। এওঁলোক আকৌ বৰ সৰবৰহী; বৈদ্যুতিক তাঁৰতকৈও ক্ষিপ্ৰ। অলপ হেৰফেৰ হ’লেই, আপোনাৰ ঘৰৰ আবুৰ খহাই পেলাব। এওঁলোকৰ যহত অমুকৰ ঘৰৰ শাহু-বোৱাৰীৰ কথা তমুকৰ ঘৰৰ আখলঘৰৰ আড্ডা, তমুকৰ ঘৰৰ শোৱনিকোঠাৰ কাহিনী ভহুকৰ ঘৰৰ দুপৰীয়াৰ সাঁজৰ চাটনি হয়গৈ।\nচেহ্! ময়ো কিবাখনহে বকলা মেলিছোঁ। উৰহৰ খং ভগা ঢাৰিত জাৰিছোঁ। মানে আজিও সেই একেখন ভাওনাৰে পুনৰাবৃত্তি। দেওবাৰ বুলিয়েই শ্ৰীমানৰ অফিচলৈ নিয়া কাপোৰ, সিহঁতহালৰ স্কুলৰ কাপোৰেই, ইখন সিখনকৈ মুঠতে এদ’ম কাপোৰ চাৰ্ফত তিয়াই ৰাতিপুৱাৰে পৰা ৰৈ আছোঁ। বেলি মূৰৰ ওপৰত উঠিল, মহাশয়াৰ আগমনৰ কোনো লক্ষণেই নাই। শেষত খঙে-বিৰক্তিয়ে গৈ কঁকালৰ বিষটোকো নেওচি ধম্ ধমকৈ কাপোৰসোপা এচাৰি শেষ কৰাৰ পিছতহে মহাৰাণীয়ে গপচত পদাৰ্পণ কৰিলেহি। সেইসোপা সেইদৰেই থেকেচা মাৰি এৰি ঘৰৰ ইটো-সিটো লাপি-লুপা, চাফ্-চাফাই শেষ কৰি ভাত-পানী ৰান্ধি-বাঢ়ি খাই-বৈ আজৰি হৈ বিচনাৰ ওচৰ পাইহে এতিয়া কঁকালখন পোনাব নোৱৰা হ’লো। আঁৰচকুৰে শ্ৰীমানলৈ চাই দেখিলো, চকুত চশমা, হাতত মেলা প্ৰান্তিক মেলাই লৈ দিন-দুপৰতে নাক বজাইছে। এঘুমটি মাৰি লওঁ বুলি ময়ো বিচনাত বাগৰিছোঁহে, সিহঁতহালে জপটিয়াই ধৰিলেহি। অগত্যা শ্ৰীমানকো দিবানিদ্ৰাৰ সুখৰ পৰা বঞ্চিত কৰি সপৰিয়ালে বিহুৰ বজাৰ কৰিবলৈ ওলালো।\nবজাৰখনত বিৰ দি বাট পাবলৈ নাই! নাই ক’তো গাড়ী পাৰ্কিং কৰাৰ সুবিধা। পৰুৱাৰ নিচিনা লানি নিছিগা ভিৰ ফালি বৰলোকৰ গাড়ী-ঘোঁৰাৰ ফাঁকে-ফাঁকে আমিও পদব্ৰজে আগবাঢ়িছোঁ। ইখনৰ পিছত সিখন দোকান বগাই ফুৰিছোঁ, পিছে পুত্ৰধনৰ কাপোৰ পছন্দ নহয় হে নহয়। আও! এইকণ পেন্দুকণা ল’ৰাই ক’তনো ইমান বৰ বৰ দোকানৰ নামবোৰ জানিলে, তাকো একেবাৰে ঠিকনা সহিতে!\n—“আমাৰ ক্লাছৰ অমুকে তমুক দোকানখনৰ পৰা কিনিছে নহয়, ব’লা তালৈ।”\nঅ’ এতিয়াহে বুজিলো পুত্ৰধনৰ ভৌগোলিক জ্ঞান আহৰণৰ উত্স! পিছে তালৈ গৈয়ো একেই ওজৰ-আপত্তি।\n—“এনেকুৱা নহয়, ইয়াতে ইমান ডাঙৰ ড্ৰেগনৰ ফটো থকা, মুখেৰে জুই ওলাই থকা…, ৰাউণ্ড গলৰ টি-চাৰ্ট…।"\nহাঁ? ঘিঁউৱে-মৌৱে হেজাৰ খুৱালেও জঁকাটোত মঙহ ধৰিবলৈ নিশিকা জেং খৰি যেন দেহটো কোনোমতে কাপোৰেৰে বোজাই মানুহৰ ৰূপ দিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ। বপুৰাক আকৌ কামিহাৰ গণিব পৰা বুকুখনত ড্ৰেগনৰ ফটো লাগে। ইয়াতো, তাতো, ক'ত-ক'ত যে পকেট নথকা জিন‌চ্ পেণ্ট! কোনো জোখৰেই পেণ্টে কঁকালত খোপনি পুতিব নোখোজে। এইবাৰ আকৌ চিলাই ফটা কেঁথাৰ দৰে চাৰিওকাষে সূতা ওলাই থকা 'ঝাক্কাছ' ডিজাইনৰ বেল্ট লাগে। পুত্ৰৰ যহতে আজিকালি আমাৰ ভাষাজ্ঞানো বাঢ়িছে নহয়। অভিধান বহিৰ্ভূত নতুন নতুন অসমীয়া (!) শব্দবোৰৰ তাৰ জৰিয়তেই আমাৰ ঘৰলৈ আমদানি ঘটে। দিনচেৰেক আগতে এটা শব্দৰ বৰ পয়োভৰ ঘটিছিল— ‘চ্ছালিয়া’! অৰ্থটো বুজি-বাজি লওঁ মানে আন এটা শব্দই দখল দিলেই নহয়— ‘ঝাক্কাছ’! ধোনীয়ে ছিক্স মাৰিলেও ঝাক্কাছ, মাকে মাংস ৰান্ধিলেও ঝাক্কাছ, পৰীক্ষাও হয় বোলে ঝাক্কাছ। তাৰ মুখতে শুনিছোঁ,— এইবেলি বিহুও হ'ব বোলে ঝাক্কাছ! কি কয়? অৰ্থ নাজানে আপুনি? এঃ ঝাক্কাছ!\nকোনোমতে পুত্ৰধনক সন্তুষ্ট কৰি এইবাৰ চাৰি বছৰীয়া ছোৱালীজনীৰ কাপোৰ কিনিবলৈ গৈহে বিচুৰ্তি খালো। স্কাৰ্ট যেন কিবা এটা হাতত তুলি লৈ সুধিলো— “এইটোৰনো টপটো কেনি গ’ল?” মোৰ অজ্ঞানতাক পুতৌ কৰি ছেলছ বয়জনে উত্তৰ দিলে— “বাইদেউ, এইটো ডিজাইনেই।” কি কোৱাহে দেও! এইটোনো আকৌ কি ডিজাইন হ’লহে? স্কাৰ্টৰ ওপৰভাগটো সমুখৰফালে ডিঙিলৈকে ফিটা এডালেৰে ডিঙিত ওলমাই ৰাখিছে, পিঠিখন গোটেই উদং। অ’ বুজিছোঁ বুজিছোঁ। এইহেন ফেশ্বনৰ যুগত আপোনাৰ কণমানিজনীক এতিয়াৰ পৰাই অৰ্ধউলংগ বেশত নসজালে পিছলৈ গৈ তাই কেটৰিনা, মালাইকাহঁতৰ ভেশ ল’ব কেনেকৈ? পিছে ইমান উচ্চাকাংক্ষী মই নহয় আৰু ল’-ছালিহালকো কৰিব খোজা নাই! দীগ দি দি বেছি ওপৰলৈ হাত মেলোঁতে ক’ৰবাত ভৰিৰ তলৰ খোপনি হেৰুৱাই ওলোমা বাদুলি হৈ ওপঙি থাকিব লগা নহওক বুলি তাৰ পৰা ওলাই আহিব খুজিহে হাহাকাৰ! ছোৱালীক মোৰ সেইসাজ কাপোৰেই লাগে; টিভিত পিন্ধে বোলে। কৰা এতিয়া কি কৰা! শ্ৰীমান নিৰ্বিকাৰ। মানুহজন তেনেই নিমাখিত। হাঁহেৰেও চলে, মাহেৰেও চলে। যি হাতত তুলি দিওঁ, তাকেই নিৰ্বিবাদে গ্ৰহণ কৰে। তেওঁৰ পৰা সহায় আশা নকৰি শেষত চোঁচৰাই অনা দি তাৰপৰা উলিয়াই আনি তাইক কোনোমতে ফুচুলাই-মেলি ফুটফুটীয়া ফ্ৰক এটিৰে সেই পৰ্বৰ সামৰণি মাৰিলো।\nবজাৰ সমাৰ শেষ কৰি ভাগৰি-জুগৰি ঘৰ আহি পাই চাহ একোকাপকে কৰোঁ বুলি পাকঘৰত সোমালো। চাহৰ পানী উতলিবলৈ লৈছিলহে, কলিং বেলৰ শব্দ শুনি দুৱাৰ খুলি দিবলৈ গৈ দেখোঁ ওচৰৰে ক্লাবটোৰ ল’ৰাকেইজন বিহুৰ চান্দা তুলিবলৈ আহিছে। বহিবলৈ কৈ লৰালৰিকৈ আৰু দুকাপমান পানী তুলি দিলো। পিছে লাৰু-পিঠাৰে প্লেটখন সজাই চাহ যাঁচিবলৈ গৈ যিটোহে চৰ্চৰণি খালো, নকৈ নোৱাৰোঁ। শ্ৰীমানৰ পৰা মোটা অংকৰ বৰঙণি এটা সৰকাই শ্ৰদ্ধাত গদগদ হৈ বিহুৰ শেষত অকণ স্ফূৰ্তি-তামাছা কৰিবলৈও নিমন্ত্ৰণ দিছে তেওঁক!\nঘাইকৈ কৃষিভিত্তিক হ’লেও আমাৰ জাতীয় জীৱনৰ সংগ্ৰাম, আশা-আকাংক্ষা জড়িত হৈ আছে বিহুটিৰ লগত। বছৰজোৰা কৰ্মব্যস্ততাৰ অন্তত ন-উদ্যমেৰে নতুন বছৰটোক আদৰিবলৈ খেতি-খোলাৰ পৰাও বিৰতি লৈ ৰং-ৰহইচ কৰিবলৈয়ে অতীজৰে পৰা এই উৎসৱ পাতে। পিছে ঢোলৰ চেও, নাচনীৰ নাচকো নেওচি স্ফূৰ্তি কৰিবলৈ তেৰাসৱক আকৌ বিহুৰ শেষত বেলেগে ভোজ-ভাত এটা লাগে! লগভাত আমাৰ ভোগালীৰহে দস্তুৰ আছিল যেন পাওঁ! এওঁলোকৰ কৃপাত কেতিয়ানো ৰঙালীলৈও প্ৰমোচন পালে গমেই নাপাও দেহি! লগতে সেই বৈদিক যুগৰে পৰা প্ৰচলিত যাগ-যজ্ঞ সকলোতে অপৰিহাৰ্য সোমৰসটুপি! এৰা, প্ৰসাদ বোলা বস্তু নহ’লে কেনেকৈ হ’ব? আমিনো তাৰ কি মোল বুজিম! চৰ্চৰণিটো বেছি দকৈ সোমাই ডিঙিটোত সোপা মাৰি ধৰিলে যেতিয়া লোকেল দাদাজাতীয় এজনে আঞ্চলিকতাবাদৰ সুৰ টানি মোলৈ তিৰ্যক বাণ এৰিলে— “বৌদেউ, আপোনালোকেতো দূৰৈৰ লতাশিল, চানমাৰিৰ ডাঙৰ বিহুহে চাবলৈ যায়। আমাৰ লোকেল বিহুতো পাক এটা মাৰি লোকেল টেলেণ্টবোৰকো উৎসাহ দিবচোন।”\nপ্ৰতিবছৰে আমাৰ ইয়াত স্থানীয় ক্লাবটোৰ ল’ৰাবোৰে দুদিনীয়াকৈ ব’হাগী বিদায় পাতে। সেই দুই নিশাৰ কথাই নাই; মঞ্চ সজাবলৈ আৰম্ভ কৰাৰে পৰা দিনে-নিশাই মাইকত যিহে কিৰীলি, বিহুগীতৰ নামত পেনপেনীয়া হুলস্থূলৰ কেছেট বজোৱাৰ প্ৰকোপ, তিনিমূৰীয়া বুঢ়াৰ গধুৰ কাণো পাতল কৰি দিব। মূৰৰ বিষ থকাসকলে ডিছপ্ৰিন্, নাইচ যোগাৰ কৰি ৰখা ভাল। বিহুৰ কাৰ্যসূচীৰ ভিতৰত বিধে বিধে মদাৰ্ন ডান্স, ডুৱেট, গ্ৰুপ ডান্স, মিউজিকেল চেয়াৰ প্ৰতিযোগিতা। নিশালৈ গীতৰ নামত আস্ফালন, নৃত্যৰ নামত যি লম্ফ-জম্ফ, সেয়া সংহাৰ মূৰ্তি শিৱৰ তাণ্ডৱ নৃত্যই নে গোসাঁনী লম্ভা দেওধনী নৃত্যই, নটৰাজ মূৰ্তিসকলৰ অংগি-ভংগিলৈ চাই ঠাৱৰ কৰাই টান। তাতে আকৌ চোলা সোলোকাই ঠেও ধৰা এচাম দৰ্শকৰ নৃত্য আছেই! এনে বিহু দেখুৱাবলৈ ল’ৰা-ছোৱালী লৈ ওলাই যাবলৈ নিজেই নিৰুত্সাহিত হওঁ দেখোন। ক’বলৈ বহু কথাই মনটোত উকমুকাই আছিল যদিও চুবুৰিয়ে চুবুৰিয়ে লোকেল বিহু পাতি স্ফূৰ্তি কৰা আমাৰ উত্তৰসুৰীৰ হাততেই বাপতিসাহোন ৰক্ষাৰ গুৰুভাৰ এৰি নিশব্দে ওঁঠৰ ফাঁকেৰে সেমেকা হাঁহি এটা নিগৰাই সেমেনা-সেমেনিকৈ তাৰ পৰা প্ৰস্থান কৰিলো।«\n← পোষ্ট মডাৰ্ন: এটা গল্প অথবা অগল্প\nউজনি আৰু পশ্চিম অসমৰ বিয়ানাম: এক আলোকপাত →\n1 Comment on "বিহ-উঃ!"\nলেখাটো ভাল লাগিল- মূল্যবোধৰ অৱক্ষয় আৰু দৈনন্দিন প্ৰচলিত ধ্যান-ধাৰণাক এক সুন্দৰ শৈলীত ভ্ৰূকূটি কৰা হৈছে !!


আপোনাৰ চিকিৎসালয়খন কিমান সুৰক্ষিত? — Vikaspedia\nআপোনাৰ চিকিৎসালয়খন কিমান সুৰক্ষিত?\nৰোগীৰ সুৰক্ষা মানে আমি কি বুজো বাৰু? ৰোগীক চিকিৎসা প্ৰদান কৰাৰ সময়ত ৰোগীয়ে যাতে অনাহকতে কষ্ট নাপায় বা আঘাত নাপায়। চিকিৎসা প্রদানৰ সময়ত ৰোগীক এৰাই চলিব পৰা শাৰীৰিক কষ্ট, আঘাত আদিৰ পৰা মুক্ত কৰি ৰাখিব পৰা অৱস্থাই ৰোগীৰ সুৰক্ষাৰ সংজ্ঞা। পিচে সামগ্রিকভাৱে গোটেই বিশ্বতে চিকিৎসা প্ৰদানৰ সময়ত হোৱা অনাকাংক্ষিত আঘাত বা মৃত্যুৰ সংখ্যাও বৃদ্ধি পাইছে। চিকিৎসালয়সমূহত চিকিৎসা গ্ৰহণ কৰি থকা ৰোগীসকলৰ সুৰক্ষা সম্পৰ্কত সকলাকে সচেতন কৰাৰ মানসেৰে বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাই প্রত্যেক বছৰৰ ৯ ডিচেম্বৰৰ দিনটো ‘ৰোগী সুৰক্ষা দিৱস’ (Patient Safety Day) ৰূপে পালনৰ বাবে আগবাঢ়ি আহে। চিকিৎসকসকলে খ্রীষ্টপূর্ব পঞ্চম শতিকাৰ পৰাই হিপ’ক্রেটছৰ সেই অমোঘ বাণী— 'Primum Non Nocare'ক বেদবাক্যৰূপে মানি লৈ চিকিৎসা প্ৰদান কৰি আহিছে। মূল গ্ৰীকত উচ্চাৰিত সেই মূলমন্ত্রৰ অৰ্থ হৈছে— ‘প্রথম কথা হ’ল কাৰো অনিষ্ট নকৰা’। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে, হিপ'ক্ৰেটছৰ দৰে মনীষীয়েও স্বীকাৰ কৰিছিল যে, ৰোগীৰ ৰোগ নিৰাময়ৰ মহৎ উদ্দেশ্য আগত লৈ কাম কৰা সময়ত ৰোগী আঘাতপ্রাপ্ত হ’বও পাৰে- যিটো অনাহত আৰু অনাকাংক্ষিত। ‘নেচনেল অকাডেমী অব ছায়েন্সেছ'ৰ ইন্সটিটিউট অব মেডিচিনে ১৯৯৯ চনত এখন অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ গৱেষণা-পত্ৰ প্ৰকাশ কৰিছিল। তাৰ শীৰ্ষক আছিল ‘মানুহ মাত্রেই ভুল হয় : সুৰক্ষিত স্বাস্থ্য ব্যৱস্থাৰ নিৰ্মাণ’। ইয়াত উল্লেখ কৰা হৈছিল যে, বছৰি যুক্তৰাজ্যত প্ৰায় নব্বৈ হাজাৰ লোক ভুল চিকিৎসাৰ বলি হয়। সেয়ে তাত হাস্পতাল আৰু অন্য স্বাস্থ্য ৰক্ষাত নিয়োজিত অন্য সংস্থাসমূহৰ ক্ষেত্ৰত ৰোগীৰ সুৰক্ষা সম্পৰ্কীয় সচেতনতা ভালদৰেই গা কৰি উঠিছে।\nচিকিৎসাজনিত দোষ-ত্ৰুটী দৰাচলতে ক্রমধর্মান জটিল স্বাস্থ্যবিধিৰে ফল বুলিব পাৰি। হাস্পতালসমূহৰ সুব্যৱস্থাপনা সহজ কথা নহয়। জটিল অস্ত্রোপচাৰ এটা কৰাতকৈ হাস্পতালৰ বিভাগ এটাক সূচাৰুৰূপে চলোৱা যেন অধিক জটিল। অৱশ্যে অভিজ্ঞতাসমূহ ভালদৰে কামত লগাব পাৰিলে আৰু হাস্পতালসমূহে নিজৰ ভুলবোৰ শুধৰোৱাৰ বাবে উচিত ব্যৱস্থা হাতত ল’লে এই কাম সহজসাধ্য হ'ব পাৰে।\nডাঃ জেমছ ৰিজন নামৰ মনোৰোগ বিভাগৰ অধ্যাপক এজনে চিকিৎসা বিভ্ৰাটৰ সংজ্ঞা দিছিল এইদৰে- এইবোৰ হৈছে এনেকুৱা পৰিস্থিতি, য'ত আঁচনি অনুযায়ী কৰিবলগীয়া কৰ্মই, আশা কৰা ধৰণৰ ফলাফল কঢ়িয়াই আনিব নোৱাৰে। অৱশ্যে এইটোও সত্য যে সকলো ধৰণৰ চিকিৎসা সংক্রান্তীয় ভুলৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাব নোৱাৰি। চিকিৎসা সেৱাত জড়িতসকলৰ সং প্রচেষ্টা, দীৰ্ঘ অভিজ্ঞতা সচেতনতা আৰু দক্ষতা সত্ত্বেও তেনে ভুল হ’ব পাৰে। এই ক্ষেত্ৰত সবাতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হৈছে—কোনে ভুলটো কৰিলে ধৰণৰ প্ৰসংগ পৰিহাৰ কৰা। তাৰ পৰিবৰ্তে ভুল হোৱাৰ কাৰণ বিশ্লেষণ আৰু ভূল নিৰাময়ৰ ব্যৱস্থাই আগস্থান পোৱা উচিত। ব্যৱস্থাটোক এনে চিন্তা আৰু কৰ্মইহে অধিক সুৰক্ষিত কৰিব পাৰিব।\nএই প্রসংগত সমাজৰ সমুখত মই বিমান সেৱা আৰু চিকিৎসা সেৱাৰ সুৰক্ষাৰ সম্পৰ্কীয় তুলনা এটা তুলি ধৰিব বিচাৰিছো। প্রাপ্ত পৰিসংখ্যামতে বিমানত যাত্ৰা কৰাসকলৰ ক্ষেত্ৰত ৰিস্ক্ ফেক্টৰ হৈছে ১:১০,০০০। আনহাতে চিকিৎসা সংক্রান্তীয় ৰিস্ক্ ফেক্টৰ হৈছে ১:৩০০। কিন্তু মন কৰিবলগীয়া কথাটো হৈছে যে, বিমান যাত্ৰীয়ে কেতিয়াও পাইলটৰ বিশ্বাসযোগ্যতাৰ সম্পৰ্কত প্ৰশ্ন উত্থাপন নকৰে। অথচ ৰোগীয়ে চহৰখনৰ স্বনামধন্য চিকিৎসকজনৰ কাষ চপাৰ পিচতো দ্বিতীয় চিকিৎসক এজনৰ অভিমত ল’বলৈ ব্যাকুল হয়!\nভুৱনেশ্বৰ আৰু কলকাতাৰ হাস্পতালত জুই লগৰ ঘটনা আৰু গোৰখপুৰ হাস্পতালত হোৱা কাণ্ডকাৰখানাৰ পিচত জনসাধাৰণৰ মাজত হাস্পতালৰ সুৰক্ষাৰ সম্পৰ্কত নতুন সন্দেহ, নতুন ভয়ৰ সূচনা হৈছে। পশ্চিমীয়া সাহিত্যত উল্লেখ হোৱা চিকিৎসা সম্পৰ্কীয় ভুলবোৰৰ ভিতৰত সঘনাই হোৱাবিলাক হৈছে— অনাকাংক্ষিতভাবে ৰোগীৰ শৰীৰত ‘ফৰেইন বড়ি' থাকি যোৱা, ভুল ক্ষেত্র (site), ভুল পদ্ধতি, অপাৰেচনৰ সময়ৰ বা পিচৰ জটিলতা, ইত্যাদি ইত্যাদি। কিবা দুর্ঘটনা বা চিকিৎসা সংক্রান্তীয় ভুল আদি হ'লেই হাস্পতাল কর্তৃপক্ষই তাৰ কাৰণ ফঁহিয়াই চোৱাৰ পৰিবৰ্তে কোনোবা এজন কৰ্মচাৰীক ঘটনাটোৰ বাবে দোষাৰোপ কৰাৰ চেষ্টা কৰে। সকলোৰে জনা কথা যে, ছিষ্টেম অর্থাৎ ব্যৱস্থাটোকে যদি সুন্দৰকৈ ডিজাইন কৰা যায় তেন্তে কৰ্মচাৰীৰ ভুল হোৱাৰ বাটেই বন্ধ হৈ যাব। সুপৰিকল্পনাই কৰ্মচাৰীক ভুল পথৰ পৰিবৰ্তে শুদ্ধ পথ ল’বলৈ বাধ্য কৰাব। মুঠতে হাস্পতালখনৰ ডিজাইন আৰু ৰোগীৰ সুৰক্ষাৰ মাজত এটা ওতঃপ্ৰোত সম্পর্ক আছে। এইটো প্ৰকৃতাৰ্থত গৱেষণাৰ বিষয়। এই দিশত এতিয়াও সজাগতা সৃষ্টি হ’বলৈ বাকী। লক্ষ্যণীয় কথাটো হৈছে- দামী কৰ্প’ৰেট হাস্পতালতো এনেবোৰ আসোঁৱাহ আছে। সেয়ে চৰকাৰী হাস্পতালৰ দৰে তাত এনে ধৰণৰ দুর্ঘটনা নহ’ব বুলি ধৰি লোৱাটো হাস্যকৰ।\nচিকিৎসা বিভ্রাট পৰিহাৰ কৰি ৰোগীক অধিক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰিব পৰাকৈ বিশেষ চিকিৎসা-সঁজুলি বা চিকিৎসা পদ্ধতি আছে নেকি? সৰু সৰু প্রচেষ্টাৰে আমি গোটেই কাৰবাৰটো আৰম্ভ কৰিব লাগিব। ৰোগীক বিছনাখনৰ নম্বৰটোৰে নহয়, তেওঁৰ নামেৰে চিনাক্ত কৰা উচিত। ৰোগীৰ সৈতে সঘন যোগাযোগ কৰা, সঠিক ক্ষেত্ৰ চিনাক্ত কৰা, ইত্যাদিৰ জৰিয়তে সেৱাৰ মান উন্নত কৰিব পাৰি। ইনফেক্‌চন কমাব পাৰি। দৰ্কাৰী দৰববোৰ, সাধাৰণভাবে ব্যৱহাৰ হোৱা দৰবৰ পৰা আঁতৰাই থোৱা উচিত। এইবোৰ সাধাৰণ কথা হ’লেও ৰোগীৰ সুৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত, সঠিক হাস্পতাল ব্যৱস্থাপনাৰ ক্ষেত্ৰত এইবোৰৰ অৱদান যথেষ্ট।\nকিছু প্রট'কল আৰু সৌন্দর্য মানি চলিও আমি সাধাৰণতে হোৱা চিকিৎসা সংক্রান্তীয় ভুল পৰিহাৰ কৰিব পাৰো। কম্পিউটাৰ অট’মেচনৰ সহায়ত ৰোগীৰ চেকলিষ্ট প্রস্তুত কৰা, ৰোগীৰ জ্ঞাতার্থে চিকিৎসা সংক্রান্তীয় নানা তথ্য সহজলভ্য কৰি তোলা, আদিও এই দিশত উল্লেখযোগ্য পদক্ষেপ হ’ব পাৰে। ৰোগী, কর্মচাৰী, চিকিৎসক সকলোৰে সুসমন্বিত, সন্মিলিত প্রচেষ্টা এই ক্ষেত্ৰত নিতান্তই জৰুৰী। শুদ্ধ, সময়সাপেক্ষ, পূৰ্ণাংগ, সৰল যোগাযোগ ব্যৱস্থাই ৰোগীৰ সুৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষ ভূমিকা পালন কৰিব পাৰে। ৰোগীৰ জ্ঞানকো ঠিকমতে কামত লগোৱাৰ প্ৰয়াস কৰা উচিত, সচেতন ৰোগীৰ অভিজ্ঞতা আৰু জ্ঞানে চিকিৎসককো সহায় কৰিব পাৰে আৰু ৰোগীয়েও নিজৰ সুৰক্ষা পাব পাৰে। জৰুৰীকালীন অৱস্থাত ৰোগীয়ে চিকিৎসকৰ ওপৰতে সম্পূৰ্ণ নিৰ্ভৰ কৰিবলগীয়া হয়। কিন্তু অন্য সময়ত ৰোগীৰ সুৰক্ষা কেৱল চিকিৎসকৰ ওপৰতে ন্যস্ত নহয়। ৰোগীৰ নিজৰে এই ক্ষেএত কৰণীয় থাকে।\nআজিৰ যুগটোৱেই হৈছে 'Confirming diagnosis'ৰ যুগ। নানা ধৰণৰ পৰীক্ষাৰে চিকিৎসকে নিশ্চিতকৈ বেমাৰ নিৰূপণ কৰাটো জৰুৰী হৈ উঠিছে। আইনী ব্যৱস্থায়ো তাকেই কৰিছে। কিয় বেছিকৈ পৰীক্ষা কৰাইছা বুলি আদালতে চিকিৎসকৰ বিৰুদ্ধে হয়তো আঙুলি নোতোলে। কিন্তু তাৰ পৰিবৰ্তে পৰীক্ষা কমকৈ কৰাই ৰোগীক চিকিৎসা বিভ্ৰাটৰ বলি কৰিলে আদালতে চিকিৎসকক কাঠগৰাত উঠাব পাৰে।\nসততে উত্থাপিত আন এক অভিযোগ হৈছে ইনফেকচন বা সংক্ৰমণ। হাস্পতালৰ পৰিবেশ বেক্টেৰিয়া মুক্ত কৰি ৰাখিবৰ বাবে নানা ধৰণৰ পদক্ষেপ লোৱা হয়। WHO ৰ নিয়মানুসৰি হাস্পতালৰ আই চি ইউ আদিৰ বতাহ পৰিষ্কাৰ কৰি ৰখাৰ বাবে নানা ধৰণৰ এয়াৰ ফিল্টাৰ আদি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এনে এয়াৰ ফিল্টাৰসমূহ অতি দামী। আই চি ইউৰ ভিতৰলৈ বাহিৰৰ প্ৰদূষিত বায়ু সোমোৱা বন্ধ কৰিবলৈ আই চি ইউৰ বায়ু চাপ বাহিৰৰ বায়ু চাপতকৈ বেছিকৈ ৰাখিবলগীয়া হয়। এইবোৰে খৰচী ব্যৱস্থা। কিন্তু আটাইতকৈ দৰ্কাৰী ইফেক্‌চনৰোধী ব্যৱস্থা হৈছে-‘হেণ্ড হাইজিন’। চিকিৎসক আৰু চিকিৎসকৰ সহকাৰীসকলৰ হাত পৰিষ্কাৰ নিয়ম অতি কঠোৰ। বহু খলপত তেওঁলোকে এই কাম কৰিব লাগে। সকলো হাস্পতালে ‘হেণ্ড হাইজিন'ৰ সুব্যৱস্থা ৰাখিব লাগে আৰু তাৰ যথোপযুক্ত প্রয়োগ বাধ্যতামূলক হ’ব লাগে।\nইউৰোপৰ বহু হাস্পতালত ইনফেকচন কমাবৰ বাৰে ৰোগীক এটীয়া কোঠাত ৰখা হয়। জেনেৰেল ৱার্ড নহয়।\nহাস্পতালৰ আর্কিটেক্টসকলৰ সংখ্যা কম; তেওঁলোকে ব্যাৱসায়িক বিল্ডিঙৰ আর্কিটেক্টৰ পৰা পৃথক। হাস্পতালৰ প্রম’টাৰ এজনে অনাগত চল্লিশ বছৰৰ কথা চিন্তা কৰি কাম কৰে। তদুপৰি প্রত্যেক পোন্ধৰ বছৰে তেওঁ সেই ষ্ট্ৰাকচাৰটোৰ উন্নীতকৰণ কৰা জৰুৰী হৈ পৰে। ৰোগীৰ কোঠাত দিনৰ পোহৰ ভালদৰে পোৱাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি কোঠাটোত ৰোগীৰ সুৰক্ষাৰ দিশটোলৈকে সকলো বোৰ হাস্পতালৰ আর্কিটেক্ট গুৰুত্ব দি ল’ব লাগে। ঠেক কৰিড'ৰেদি ৰোগী কিদৰে নিব পাৰি, লিফ্‌ট কিদৰে ৰোগীৰ অনুকূল হোৱা উচিত ইত্যাদিও লক্ষ্য কৰিবলগীয়া।\nকৰ্মচাৰীৰ প্ৰশিক্ষণ, ড্রিল আদিও এই প্ৰসংগত দৰ্কাৰী। আনক দোষাৰোপ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে ভুলৰ পৰা শিক্ষা লৈ শুদ্ধিকৰণৰ পথ ল'লেহে আৰু ৰোগীৰ মানসিক দিশৰ পৰা কথাোৰ অৱলোকন কৰিলেহে আমি হয়তো উচিতভাবে ৰোগীক সুৰক্ষা প্ৰদান কৰিব পাৰিম।\nলিখক: ডাঃ সুভাষ খান্না।


গীতাৰ মতে এইসমুহ খাদ্যই দিব আপোনাক নতুন জীৱন… – Pratham Khabar\nঘৰ/স্বাস্থ্য/গীতাৰ মতে এইসমুহ খাদ্যই দিব আপোনাক নতুন জীৱন…\nগীতাৰ মতে এইসমুহ খাদ্যই দিব আপোনাক নতুন জীৱন…\nচাওঁক কি খাদ্য খালে হ'ব পাৰিব সু-স্বাস্থ্যৰ অধিকাৰী\n0 251 1 মিনিট পঢ়া\nসু-স্বাস্থ্য অবিহনে ধন-সম্পদ-ঐশ্বৰ্য সকলো মিছা। সু-স্বাস্থ্যৰ অধিকাৰীসকলে শাৰীৰিক, মানসিক আৰু আধ্যাত্মিক উৎকৰ্ষ সাধন কৰিবলৈ প্ৰেৰণা পায়৷ সু-স্বাস্থ্য অবিহনে মানুহে অন্য সুখ অনুভৱ কৰিব নোৱাৰে৷ সেয়েহ আমি সৰ্ব-প্ৰথমে নিজৰ শৰীৰৰ যত্ন লোৱা উচিত৷\nসু-স্বাস্থ্যৰ বাবে প্ৰথমে জৰুৰী সুষম আহাৰৰ৷ আহাৰেই হৈছে জীৱনীশক্তিৰ আধাৰ৷ গতিকে দেহক সুস্থ ৰাখিবলৈ দেহক সদায় ভাল আহাৰ লাগিব৷ ভাল আহাৰৰ দ্বাৰা ভাল মন আৰু আৰু ভাল মনৰ পৰা ভাল চিন্তা আৰু ভাল চিন্তাৰেহে ভাল কৰ্ম কৰিব পাৰি বুলি ঋষি মুনি সকলেও কৈ গৈছে৷\nগীতাত শ্ৰীকৃষ্ণই অৰ্জুনৰ আগত খাদ্যৰ বিষয়ে বিবৰণ দিছে। সেই অনুসৰি দৈনিক খোৱা তিনিটা ভাগত ভাগ কৰিবলে কোৱা হৈছে- ১. সাত্বিক আহাৰ, ২. ৰাজসিক আহাৰ আৰু ৩. তামসিক আহাৰ\nসাত্বিক আহাৰে আয়ুস বৃদ্ধি কৰে। যিবোৰ আহাৰ ৰসযুক্ত, স্নিগ্ধা আৰু হৃদয়ৰ বাবে উপযোগী আৰু যিবোৰ আহাৰে আয়ুস বৃদ্ধি কৰে তেনে আহাৰকে সাত্বিক আহাৰ বুলি কোৱা হৈছে। এনে খাদ্যৰ ভিতৰত দুগ্ধজাত সামগ্ৰী, বতৰৰ ফল-মুল, বিভিন্ন শাক-পাচলি আদি। এনে আহাৰত ছয় ৰস থাকিব লাগে। যিকোনো অন্য খাদ্যৰ ধৰে সাত্বিক আহাৰো নিৰ্দিষ্ট পৰিমাণতহে খাব লাগে।\nযি বোৰ আহাৰ শুকান, বেছি নিমখীয়া, অতি গৰম, অতি টেঙা, বেছি মছলাযুক্ত চোকা সেইবোৰ খাদ্যই ৰাজসিক খাদ্য৷ এই আহাৰে দেহত বিষ আৰু বেদনাৰ সৃষ্টি কৰে৷ ই শাৰীৰিক তথা মানসিক শান্তিত কোনো লাভ নিদিয়ে৷\nচেঁচা, ৰসহীন, পুৰণি বা বাহি হোৱা, দুৰ্গন্ধযুক্ত, আনে খাই যোৱাৰ পাছৰ ৰৈ যোৱা খাদ্যৰ অংশ আদিবোৰক তামসিক আহাৰ বোলা হৈছে৷ তামসিক আহাৰে দেহত নানা ৰোগৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে৷ কোনো খাদ্য প্ৰস্তুত কৰাৰ পাছত তিনি ঘণ্টাতকৈ অধিক সময় ৰাখিলে, সেই খাদ্য তামসিক খাদ্যলৈ ৰূপান্তৰিত হয়৷ তামসিক আহাৰ খোৱা লোকসকল, সাধাৰণতে নিৰুৎসাহী, নীচাত্মিকা, এলেহুৱা আৰু সাহস কম হোৱা দেখা যায়৷ তামসিক খাদ্যই শাৰীৰিক আৰু মানসিক ভাৱে দুৰ্বল কৰে৷\nসকলো খাদ্যৰ ভিতৰতে সাত্বিক আহাৰকে উচ্চ স্থান দিয়া হৈছে।\nএজন সু-স্বাস্থ্যবান ব্যক্তি হ’বলৈ খাদ্যৰ লগতে পৰিশ্ৰম আৰু শৰীৰ চৰ্চাৰো প্ৰয়োজন৷ গতিকে স্বাস্থ্য ভালে ৰাখিবৰ কাৰণে খাদ্যাভ্যাস, শাৰীৰিক পৰিশ্ৰম, বিশ্ৰাম, পৰিস্কাৰ পৰিচ্ছন্নতা, পঞ্চ-ইন্দ্ৰিয়ৰ সু-নিয়ন্ত্ৰণ, মানসিক চিন্তা-চৰ্চা আদি স্বাস্থ্যৰ নিয়ম-নীতি সমূহো মানি চলা উচিত৷\nassamesenews beauty bhfyp bodybuilding cooking Covid delicious dinner exercise fit fitfam fitness fitnessmotivation follow Food foodblogger foodgasm foodie foodies foodlover foodphotography foodstagram gym happiness happy health healthy healthyfood healthylifestyle healthyliving Hnewstimeassam homemade Inspiration instadaily instafood instagood instagram life Lifestyle like Love lunch motivation nutrition photooftheday picoftheday prathamkhabar24X7 prathamkhabartv Restaurant selfcare tasty training weightloss wellness workout yummy\nতুৰ্কীত প্ৰলয়ংকাৰী ৰূপ লৈছে বানে


no-changes-made-in-petrol-and-diesel-prices-on-friday-by-oil-companies-skd– News18 assam\nHome » photogallery » nation »চেঞ্চুৰী কোবালে পেট্ৰ’লে, দেশত ১০১ টকা প্ৰতিলিটাৰত বিক্ৰী হৈছে পেট্ৰ’ল! চাওক আপোনাৰ চহৰত কিমান দাম\nচেঞ্চুৰী কোবালে পেট্ৰ’লে, দেশত ১০১ টকা প্ৰতিলিটাৰত বিক্ৰী হৈছে পেট্ৰ’ল! চাওক আপোনাৰ চহৰত কিমান দাম\nচাওক কোন চহৰত পেট্ৰ’ল–ডিজেলৰ কিমান দাম –\n| January 29, 2021, 13:30 IST\nচৰকাৰী তেল সংস্থাসমূহে শুকুৰবাৰেও পেট্ৰ’ল–ডিজেলৰ দামত কোনো পৰিৱৰ্তন ঘটোৱা নাই। দিল্লীত শুকুৰবাৰে ১ লিটাৰ পেট্ৰ’লৰ দাম ৮৬.৩০ টকা। পেট্ৰ’লিয়াম সংস্থাৰ ফালৰ পৰা বুধবাৰে দাম বৃদ্ধিৰ কৰাৰ ফলত একাধিক চহৰত তেলৰ দাম ৰেকৰ্ড স্তৰত উপনীত হয়। ৰাজস্থানৰ শ্ৰীগংগানগৰত পেট্ৰ’লৰ দাম ১০১ টকালৈ বৃদ্ধি পায়। মুম্বাইত প্ৰতিলিটাৰ পেট্ৰ’লৰ দাম প্ৰায় ৯৩ টকা হৈছেগৈ।\nহিচাপ মতে, নতুন বছৰত ২৯ দিনত প্ৰায় ১০ দিন দাম বাঢ়িছে তেলৰ। কিন্তু ইমান কম সময়ত পেট্ৰ’লৰ দাম প্ৰায় ২.৫৯ টকা প্ৰতিলিটাৰত বৃদ্ধি পাইছে। ডিজেলৰ দাম বাঢ়িছে প্ৰতিলিটাৰত ২.৩৫ টকা।\nপেট্ৰ’ল–ডিজেলৰ দাম প্ৰতিদিনে পুৱা প্ৰকাশ কৰে চৰকাৰী তেল সংস্থাসমূহে। আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বজাৰত অপৰিশোধিত তেলৰ দাম আৰু ডলাৰৰ তুলনাত টকাৰ মূল্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে পেট্ৰ’ল–ডিজেলৰ দাম।\nচাওক কোনখন চহৰত আজি কিমান পেট্ৰ’ল–ডিজেলৰ দাম – * দিল্লী : পেট্ৰ’ল – ৮৬.৩৫ টকা, ডিজেল – ৭৬.৪৮ টকা * মুম্বাই : পেট্ৰ’ল – ৯২.৮৬ টকা, ডিজেল – ৮৩.৩০ টকা * কলকাতা : পেট্ৰ’ল – ৮৭.৬৯ টকা, ডিজেল – ৮০.০৮ টকা। * চেন্নাই : পেট্ৰ’ল – ৮৮.৮২ টকা, ডিজেল – ৮১.৭১ টকা। * বেংগালুৰু : পেট্ৰ’ল – ৮৯.২১ টকা, ডিজেল – ৮১.১০ টকা। * পাটনা : পেট্ৰ’ল – ৮৮.৭৮ টকা, ডিজেল – ৮১.৬৫ টকা।\nইফালে আজিৰ দিনটোত গুৱাহাটী মহানগৰীতো পেট্ৰ'ল- ডিজেলৰ মূল্যই আকাশ চুইছে। আজি গুৱাহাটীত প্ৰতি লিটাৰ পেট্ৰ'লৰ দাম হৈছেগৈ ৮৯.১৬ টকা। সেইদৰে ডিজেলৰ দাম প্ৰতি লিটাৰত ৮৯.১৬ টকা।\nMohammad Zubair : সাংবাদিক মহম্মদ জুবেৰৰ জামিন আবেদনৰ শুনানিৰ বাবে সন্মত হৈছে উচ্চতম ন্যায়ালয়\nZodiac : আনৰ ভাল দেখিব নোৱাৰে এই চাৰিটা ৰাশিৰ লোকসকলে!


ফেডেড জিনচ (বিকাশ শইকীয়া) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nবিহুৰ বতৰ। কোনোমতে বছক মেনেজ কৰি ১০ তাৰিখে ৰাতি নাইট চুপাৰত উঠি দিলো। ১১ তাৰিখে ৰাতিপুৱাই গুৱাহাটীত হাজিৰ। বিহুৰ চাৰিদিন আগতেই মোক দেখি নিয়মমতে মম্মী খুচ হৱ লাগিছিল, কিন্ত মোৰ গেট আপ দেখিয়েই মম্মী জেকজেকাই উঠিল,\n– জধলা, এই বস্তাটো আৰু কিমানদিন চলাবি, এইবাৰ নতুন এটা যদি নিকিন , তেতিয়া ঘৰ সোমাব নিদিও।\nমম্মীয়ে পুৰা আলটিমেটম দি দিলে।\nমানুহে বিশ্বাস নকৰিলেও, এট প্ৰেজেন্ট মোৰ ইউজেবল জিনচ দুটা। এটা নীলা ৰঙৰ, এটা ক’লা ৰঙৰ। দুয়োটা কেতিয়া কিনিছিলো মনত নাই কিন্ত নীলা ৰঙৰটোৰ কালাৰ কিনোতে নেভী ব্লু আছিল, এতিয়া মেঘ থকা আকাশৰ ৰঙৰ দৰে হৈছেগৈ। ক’লাটোও কিনোতে ডাঠ কলা ৰঙৰ আছিল, এতিয়া ডাৰ্তি হোৱাইট হৈছেগৈ। মম্মীয়ে দুইটা ফেদেদ জিনচক বস্তা বুলি মোক ইনচাল্ট কৰে।\nএইবাৰ গুৱাহাটীত বিহু চাবলৈ কাজিন দুজনী আহিছে। আবেলি সিহতক লৈ ওলালো। সিহতে কাপোৰ কিনিব আৰু মই নতুন বস্তা মানে জিনচ দুটামান কিনিম।\nক্লাটচ আৰু ব্ৰেকত ভৰি দি দি বিষ উঠি গৈছে। ইমান গাড়ী, লাষ্টগেটৰপৰা গনেশগুৰিলৈ মাত্ৰ ২ কিলমিটাৰ বাট যাওতেই আধাঘন্টাৰ বেছি লাগিল।\nযেনেতেনে চহাম শ্বপি পালোগৈ। এইবাৰ আকৌ পাৰ্কিঙৰ প্ৰবলেম। কতো খালী স্পেচ নাই, এক কিলমিটাৰ আগত গৈ গাড়ীখন পাৰ্ক কৰিলো।\nচহামত কাজিন সহ সোমালো। মানুহৰ যথেষ্ঠ ভিৰ, কাজিন দুজনীয়ে কাপোৰ চইচ কৰাত লাগিল। মই জেন্টচ বিভাগৰ পিনে গলো……..\nচেলচমেন জনক কলো…. মোৰ চাইজৰ ভাল চালিয়া জিনচ দেখুওৱাচোন\n– কি কালাৰ?\n– ডাঠ কালাৰ , ব্লু বা ব্লেক\nচেলচমেন জনে কেইবাটাও ব্ৰান্ডেড জিনচ উলিয়ালে। জিনচকেইটাৰ দাম ২ ৰ পৰা ৪ হাজাৰৰ ভিতৰত, তাৰে জিনচ এটা পচন্দ হল, ট্ৰায়েল ৰুমলৈ গলো… ই কি…… জিনচটো তলপিনে একেবাৰে সৰু , ভৰিৰ সৰুগাঠিৰ পিনে একেবাৰে টাইট, লেডিজ নহয়তো !\nচেলচমেনজনক সুধিলো…… কি হে, লেডিজ জিনচ দিলাচোন, তলপিনে সৰু?\n– নাই দাদা, এইটো নতুন ফেশ্বন, শ্লিম ফিট\n– ভাই একো ফিট চিট নালাগে, পিন্ধিব পৰা জিনচ দেখুওৱা\nচেলচমেনজনে অলপ বিচাৰি-খুচৰি কলে…\n– দাদা ষ্ট্ৰেইট ফিট আপোনাৰ চাইজৰ নাই।\n– কত পাম?\n– অলপ আগলৈ ৰেংলাৰ ৰ শ্বৰুম এটা আছে, তাতে পাই যাব।\nকেচ কাউন্টাৰলৈ আহিলো, বহুত সময় ৰখিলো, চৌপাশৰ বিউটি চালো। এট লাষ্ট কাজিন দুজনী আহিল। দুয়োৰে হাতত দুবেগ কাপোৰ। বেংকৰ ডেবিট কাৰ্ডখন চুইপ কৰিলো, ৰিচিপ্তত চাইন, দহ হাজাৰতকৈ কেইটকামান কম। চহামৰ বাহিৰ ওলালো। ৰেংলাৰ শ্বৰুম অলপ আগত আছে।\nফুটপাথেদি খোজ কাঢ়িছো। ফুটপাথতো বহুত মানুহ। কাষৰ ৰাস্তাত বাছ, কাৰ, বাইক … তীব্ৰ কোলাহল।\nফুটপাথৰ কাষত বুঢ়ী এজনীলৈ চকু গল। বুঢ়ীৰ সমুখত এখন পলিথিনৰ ওপৰত কেইমুঠিমান ঢেকীয়া শাক।\nবুঢ়ীগৰাকীক কৰবাত দেখা দেখা যেন লাগিল। লৱাৰ প্ৰাইমেৰী স্কুলত এবাৰেই মই অংকত ৯৯ পাইছিলো। সেইবাৰো পৰাণে ১০০ পাইছিল।\nবুঢ়ীক সুধিলো…… পৰাণৰ খবৰ কি।\nফুটপাথটোত তেতিয়া মানুহ বহুত আছিল। ভীৰৰ মাজত বুঢ়ীয়ে মোক মনত পেলাব নোৱাৰিলে। বুঢ়ীয়ে এটা উদাস চাৱনিৰে মোৰফালে চাই থাকিল। পৰাণৰ মাকে সমুখত থকা গোটেই ঢেকীয়াখিনিৰ বাবদ মোৰপৰা ৬০ টকা ললে। গাড়ীখন ষ্টাৰ্ট কৰিলো।\nঘৰ পোৱাৰ পাছত মম্মীক কনভিন্স কৰিব লাগিব, ঢেকীয়া শাকত প্ৰচুৰ খাদ্যপ্ৰাণ থাকে।\nগুৱাহাটীৰ ট্ৰেফিকৰ মাজত শামুকীয়া গতিৰে গাড়ী আগবাঢ়িছে। মোৰ কাষৰ চিটত এজনী কাজিন। পাছৰ চিটত আনজনী কাজিন আৰু কাপোৰৰ বেগ দুটা। ডিকিত ঢেকীয়া শাক এপাচি। দুয়োজনী কাজিনে অনৰ্গল কথা কৈ আছে। আচলতে ছোৱালীবোৰৰ নেচাৰেই তেনেকুৱা। বৰকৈ পেকপেকাই থাকে। খুচুৰা পইচা থাকিলে শব্দ হবই।\nএপলকত কাজিন এজনীয়ে কৈ উঠিল, “সৌৱা চোৱা …সেই দোকানখনত অফাৰ দিছে”।\nসোফালে চাই পঠিয়ালো….. কটন-কাউন্টি…. 60+30 % off।\nআঠ বছৰ আগতে…. তেতিয়া মই ডিগ্ৰী ফাৰ্ষ্ট ইয়াৰ, পুজাৰ সময়, গিৰিৰাজ আৰু মই প্লেন বনালো, এইবাৰ ভাল জিনচ কিনিম, ব্ৰান্ডেড। আমি টিফিনৰ পইচা জমা কৰিলো।\nপুজাৰ দুদিনমান আগতে….. তেতিয়া গুৱাহাটীত বহুত বেছি ব্ৰান্ডেড শ্বৰুম নাছিল। পানবজাৰত লিভাইছ ৰ শ্বৰুম এটা। গিৰি আৰু মই তালৈ সোমাই গলো। হৰেক ৰকমৰ কাপোৰ। এক চে বৰকৰ এক। কেইটামান জিনচ ট্ৰায়েল মাৰি চালো। একেবাৰে কমফৰটেবল। কেইটামান খুব পচন্দ হল।\nএটা জিনচ গিৰিক দেখুৱাই কলো, “কেনে”?\nগিৰিয়ে লাহেকৈ কলে…… প্ৰাইচটো চা।\nপ্ৰাইচ টেগটো চালো…… ১৯৯৯ অনলি।\nসেইটো বাদ দিলো…… কম ৰেঞ্জৰ বিচাৰিলো।\nএটা ভাল ব্ৰান্ডেড জিনচৰ দাম মিনিমাম কিমান হব পাৰে তেতিয়া আমাৰ আইডিয়া নাছিল।\nগিৰিয়ে চেলচমেন এজনক সুধিলে…….. ডিচকাউন্ট নাই নেকি, মানে দাম অলপ কমাই লৱ নেকি।\nচেলচমেনজনে বোধহয় আমাৰ কাৰ্যকলাপ নজৰ দি আছিল।\n– অলপ আগলৈ কটন-কাউন্টিৰ শ্বৰুম এটা আছে, তাত অফাৰ দি আছে।\nমোৰ পকেটত থকা ৫৪০ আৰু গিৰিৰ পকেটত থকা ৪৮০ টকা লৈ লিভাইছ ৰ পৰা ওলাই আহিলো। কটন-কাউন্টি ত অফাৰ আছিল ৭০%…. ১৪৯৯ টকা দাম ৰ জিনচ ৪৫০ টকাত কিনি দুয়োটা হাহিমুখে ওলাই আহিলো। দুয়ো চেটিচফাইড। ব্ৰান্ডেদ বস্ত কিনিলো। লগৰকেইটাক দেখুৱাব লাগিব।\nখ্ৰীষ্টানবস্তিত ইউ-টাৰ্ণ ললো। কটন-কাউন্টি পাৰ হোৱা দেখি কাজিনে কলে, “ইয়াত নোলোৱা নেকি”?\n– তেন্তে ক’ত যাবা?\n– আগলৈ এটা ৰেংলাৰৰ শ্বৰুম আছে।\nমোৰ কলিগ কৌটিল্য দাই কৈছিল, “পৃথিৱীত লাখ লাখ দুখীয়া মানুহ আছে, যি খাবলৈ পোৱা নাই। কিন্ত তাৰমানে এইটো নুবুজায় যে আমিও লঘোণে থাকিম। যদি আমি লঘোণে থাকিলেই দাৰিদ্ৰ দুৰ হলহেতেন, তেন্তে মহাত্মা গান্ধী, মাৰ্টিন লুথাৰ, মাদাৰ টেৰেচা সদায় উপবাসে থাকিলেহেতেন”।\nৰেংলাৰ শ্বৰুমত জিনচ চালো। এটা পচন্দ হল। ট্ৰায়েল ৰুমত সোমালো। আঠ বছৰ আগৰ লিভাইছ ৰ জিনচটোৰ দৰেই কমফৰটেবল। ৰেংলাৰৰ নতুন জিনচটোৰ তুলনাত পুৰণা ফেডেড জিনচ টো বস্তা যেনেই লাগিল।\nজিনচটোৰ প্ৰাইচ টেগ চোৱাৰ প্ৰয়োজনবোধ নকৰিলো। ভাল লাগিছে, পচন্দ হৈছে, এনাফ। নো চেকেন্দ থট। কাৰ্ড চুইপ কৰিলো।\nৰেংলাৰ শ্বৰুমৰপৰা ওলালো, গাড়ী ষ্টাৰ্ট দিলো। ৰাষ্টাৰ ট্ৰেফিক ফালি মোৰ কাৰ আগবাঢ়িছে। এই মুহুৰ্তত পৰাণে কি কৰিছে মই নাজানো, পৰাণৰ মাকে কি কৰিছে মই নাজানো। পৃথিৱীত কোনে কি কৰিছে মই নাজানো।\nযোৱা দুবছৰৰ ভিতৰত কেইবাবাৰো মই পৰাণৰ কথা ভাৱিছো। সেইজন পৰাণ যি ক্লাছ ফৰৰ চিনিয়ৰৰ লগত ক্ৰিকেট মেটছত লাষ্ট বলত চিক্স মাৰি আমাক জিকাইছিল, যি স্কুল সপ্তাহত মেডেল কঢ়িয়াবলৈ বেগ লৈ আহিছিল। যাৰ কেতিয়াও পাটীগণিতৰ অংক ভুল নহৈছিল।\nচেপ্তেম্বৰ ২০১১। কোম্পানীৰ ট্ৰেইনিং এটাত গুজৰাটৰ অংকলেশ্বৰলৈ পঠিয়াই দিছিল। অংকলেশ্বৰ সম্পুৰ্ণ ইন্দাষ্ট্ৰিয়েল ঠাই। চাৰিওফালে কল-কাৰখানা। ঠাইখিনি অত্যন্ত প্ৰদুষিত। বতাহত, পানীত কেমিকেলৰ গোন্ধ।\nট্ৰেইনিঙৰ শেষৰ আগদিনা ইন্দাষ্ট্ৰিয়েল ভিজিটত নিলে। সাৰজা কেমিকেলচৰ প্লান্ট এটাত।\nসাৰজা কেমিকেলচৰ মেনেজাৰ জনে আমাক প্লান্টটো দেখুৱালে। এমনিয়া, চালফিউৰিক এচিড, টলুইন, বেনজিন মেনুফেকচাৰিং প্ৰচেচ, ইফ্লুৱেন্ট ট্ৰিটমেন্ট প্লান্ট।\nমোৰ কলিগ হেমলতাৰ মেনেজাৰক প্ৰশ্ন….. ইটচ চ পলুটেড, স্মেলিং কেমিকেলচ ইন দা এয়াৰ, হাও কেন পিপল ৱৰ্ক?\nমেনেজাৰৰ উত্তৰ, পেহলে পেহলে এডজাষ্ট হোনে মে প্ৰবলেম হোতা হে, পৰ ধীৰে ধীৰে আদত হো জাতা হে।\nফেক্টৰীৰ ৱৰ্কাৰবোৰে এটা জঘন্য পৰিবেশত কাম কৰি আছে। চাৰিওফালে কেমিকেলৰ গোন্ধ। ৱৰ্কাৰবোৰে মাত্ৰ এখন কাপোৰৰ মাক্স পিন্ধি কাম কৰি আছে। প্ৰতিটো উশাহত হেজাৰ বিজাৰ কাৰচিনোজেনৰ অণু তেওলোকৰ হাওফাওৰ মাজেৰে পাৰ হৈছে। কেমিকেলৰ প্ৰভাৱ ৱৰ্কাৰবোৰৰ ওপৰত বিদ্যমান।\nএজন ৱৰ্কাৰৰ ওপৰত চকু পৰিল।\n“আপুনি অসমৰ নহয় জানো”? মই সুধিলো।\nৱৰ্কাৰজনে মোৰফালে চালে, কাপোৰৰ মাক্সেৰে মুখখন ঢাকি ৰখা কাৰনে মুখৰ অভিব্যক্তি দেখা পোৱা নগ’ল।\n– মে আচামীয়া নহী হু।\nৱৰ্কাৰজনে খৰখেদাকে মোৰ ওচৰৰপৰা গুচি গল।\nইতিমধ্য হেমলতা আৰু মেনেজাৰৰ ইন্ডাষ্ট্ৰিয়েল হেলথ চেফটিৰ কথা প্ৰায় শেষ হৈছিল।\nঘুৰি আহোতে গাড়ীত হেমলতাই কলে…. ইটছ জাষ্ট এ চাকিং চিষ্টেম, চিয়েৰ এক্সপ্লইটেচন আৱ হিউমেন বাই হিউমেনচ।\nমই ক’লো…. আমাৰ কোম্পানীয়ে সাৰজা কেমিকেলচক ৰ মেটেৰিয়েল প্ৰভাইড কৰে আৰু তেওলোকৰপৰা ৰিফাইন প্ৰডাক্ট কিনে, গতিকে যদি চাবলৈ যাও, উই আৰ অলচো এক্সপ্লইটাৰ্চ।\n– “হোৱাট এ হেল, ইউ হেভ এ পইন্ট”, হেমলতাই কলে।\n– ইটচ অল এবাউট আৰ্নিং ফুড, ক্লথ এন্ড চেল্টাৰ, চামৱান এক্সপ্লইটচ, চামৱান গেট এক্সপ্লইটেড।\nঅংকলেশ্বৰৰ পৰা আহমেদাবাদলৈ চিক্স লেন এক্সপ্ৰেচৱে। বাছত কেতিয়া আহমেদাবাদ পালোহি গমেই নাপালো। আহমেদাবাদৰপৰা ফ্লাইটত গুৱাহাটীলৈ আহি আছো। এয়াৰ হোষ্টেচ গৰাকীয়ে খোৱাবস্তুৰ পেকেট এটা দি গল। পেকেটটোৰ ওপৰত লিখা আছিল, অৰগেনিক। মানে বস্তবোৰ কোনো ৰাসায়নিক সাৰ দি উত্পাদন কৰা নাই।\nবিমানখনৰ খিড়িকীয়েদি তললৈ চালো, ডাৱৰ আৰু ডাৱৰ।\nঅংকলেশ্বৰৰ সাৰজা কেমিকেলচৰ ফেক্টৰীৰ মানুহজন। সেই মানুহজনৰ খোজ পৰাণৰ দৰে আছিল। সি পৰাণৰ দৰে খোজকাঢ়ি আতৰি গৈছিল, তাৰ মাতটো পৰাণৰ দৰে আছিল, স্কুলত স্কেলেৰে তৰোৱাল-তৰোৱাল খেলোতে পৰাণৰ কপালত এটা দাগ বহি গৈছিল। সেই দাগটোও সেই মানুহজনৰ কপালৰ ঠিক সেইখিনিতে আছিল। সোচকুটোৰ ঠিক ওপৰতে, এটা দাগ।\nক্ৰেএএএএএএএ….ছ……. আগৰ গাড়ীখনে হঠাত ব্ৰেক মাৰিলে, মই অন্যমনস্ক হৈ থকাৰ বাবে অলপ ইফাল সিফাল হব ওলাইছিলেই, কিন্ত সময়ত ব্ৰেকত ভৰি পৰিল, আগৰ গাড়ীখনৰ পাছফালটো চোও নোচোওকৈগৈ মোৰ কাৰখন ৰলগৈ, সম্ভাব্য দুৰ্ঘটনা এটাৰপৰা হাত সাৰিলো।\nচাৰিওফালে বিহুৰ উখল মাখল। সোৱে-বাৱে চৌদিশে গাড়ী-ধোৱা-শব্দ- ধুলি……গাড়ীৰ গ্লাছখন উঠাই এচিটো অন কৰি দিলো। এখন বাইকে বাওফালৰে অভাৰটেক কৰি গল, কাষৰ ফুটপাথত মানুহ এহাল, ৰাষ্টাটো ক্ৰছ কৰিব খুজিছে ছাগে, কিন্ত গাড়ীবোৰৰ প্ৰকোপত পৰা নাই।\nইফালে-সিফালে চাবলৈ কাৰো সময় নাই। সকলো নিজৰ কামত ব্যস্ত। কংক্ৰীটৰ মহানগৰৰ এখন বিশৃংখল যান্ত্ৰিক পৃথিৱী।\nপৃথিৱীখনৰ মানুহবোৰৰ ভিতৰৰ মানুহবোৰ যেন বিবৰ্ণ হৈ পৰিছে …চাম ফেডেড জিনছ (genes) ৰোমিং এভৰিহোৱেৰ।\nমোৰ নিজকে তাৰ এজন যেন লাগিল……!\n← কাৰবি সমাজ জীৱনত প্ৰচলিত ডেকাচাঙৰ পৰম্পৰা – জিৰকেদাম : যাদবেন্দ্ৰ বৰা\nপশ্চিমীয়া অপসংস্কৃতি আৰু আমাৰ আওপুৰণি মূল্যবোধ : অভিজিত কলিতা →


ৰক্তিম- গীতেৰে কথাৰে: ইংৰাজী সংগীত, চুলি আৰু মধ্যবিত্তীয় সংকীৰ্ণতা\nএটি তথাকথিত সাংস্কৃতিক পৰিয়ালত মোৰ জন্ম হৈছিল। মোৰ দেউতা গোঁসাই মানুহ আৰু স্বাভাবিকতে এটা অতি ধাৰ্মিক বেকগ্রাউণ্ড। মা আছিলে পণ্ডিত, মন্ত্রী, সমাজসেৱক, মুক্তিযোদ্ধা আদিৰে ভৰপূৰ তেজপুৰৰ এটি ঐতিহ্যমণ্ডিত পৰিয়ালৰ জীয়ৰি। দুয়োটা পৰিয়ালতে সংগীত চৰ্চা হৈছিল যদিও দেউতাৰহত ফালে মানুহবোৰ বহু আগবঢ়া আছিল এই দিশত। কোনো যদি অঁনাতাৰ শিল্পী,\nকোনো দূৰদৰ্শনৰ। কোনোবা যদি কোনো গীতত বিদ্যালয় সপ্তাহত প্রথম হৈছে কোনো হৈছে সদৌ অসম ভিত্তিত। বিহু, হূচৰি অন্যান্য বহু কথা।\nমোৰ তেজলৈও স্বাভাবিকতে আহিল বংশসূত্রে সংগীত প্রীতি। একো ডাঙৰ কথা নহয়। কিন্তু জুই সেইদিনাৰ লাগিছিল যিদিনা যৌথ গোঁসাই পৰিয়ালৰ ডাঙৰ ঘৰটোৰ এটা ৰুমৰ পৰা 'We Didn't Start the fire' নামৰ Grammy Nominated ইংৰাজী গীত এটি বাজি উঠিছিল। নিশ্চয় মোৰ ১৪ গোষ্ঠিত বজা\nপ্রথম ইংৰাজী গীত আছিল চাগৈ। মই সঠিককৈ জনা নাছিলো আৰু বুজিবও পৰা নাছিলো ভুলটো ক'ত হ'ল। এটা যেন অপৰাধ কৰিলো। বহুদিন বহুতৰ বহু কথা শুনিও মই এৰা নাছিলো ইংৰাজী সংগীত শুনিবলৈ। বন্ধুমহলৰ পৰা গ'ম পালো ইংৰাজী গীত শুনা সকলোৰে ঘৰত একেই পৰিস্থিতি। (১৯৯২-৯৩ চনৰ কথা)\nএখন বেলেগ দেশৰ গীত শুনাত বাধা কিয় আৰোপ কৰা হৈছিল সেইটো আজিও মোৰ প্রশ্ন আৰু সেইটো লৈ মই আজিও বহুতৰ লগত যুক্তিযুদ্ধত অনিশ্চা স্বতেও লিপ্ত হ'ব লগা হয়। গীত আৰু সংগীতৰ মাজত বিশাল প্রভেদ আছে। সংগীতৰ বিশাল পৰিধিৰ মাজত গীত হৈছে এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ অংগ মাথো। ঠিক প্রকৃতিৰ সংগীতৰ মাজত 'কুলি'ৰ মাতটোৰ দৰে। সেইদৰেই প্রভেদ আছে গীত ভালপোৱা আৰু সংগীত\nভালপোৱা মানুহৰ মাজত। ভাষিক সংকীৰ্ণতাৰ সংগীতত কোনো স্থান নাই। ইংৰাজী গীত বা আন বিদেশী গীত বুলিলে অলপ হেয় জ্ঞান কৰাতো কি ধৰণৰ মানসিকতা আৰু ই বিশেষকৈ আমাৰ নিচিনা মধ্যবিত্ত মাজত কিয় ইমান গাঢ় হৈ গঢ় লৈ উঠিছিল তাৰ গ্রহনযোগ্য সঠিক উত্তৰ এটা মই এতিয়ালৈকে পোৱা নাই। লোকৰ গীত মাত শুনিলে বা লোকৰ গীত মাতৰ লগত চিনাকী হ'লে আমাৰ গীত মাত বোৰ কেনেকৈ নষ্ট হ'ব? সংগীত সম্প্রীতিৰ এডাল চিৰযুগমীয়া এনাজৰী। হাজৰখন মিটিং, হাজাৰটা বাতৰিয়ে, হাজাৰ চৰকাৰি পৰিকল্পনাই লৰাব নোৱাৰা মানুহৰ মনবোৰত কেৱল মাত্র গীতৰ এটা কলিয়ে আবেগৰ ঢৌ তুলিব পাৰে। সম্প্রীতিৰ এই এনাজৰীডালক ভাষাৰ পোছাক পিন্ধাই 'আমাৰবোৰৰ সংস্কৃতি, সিহতবোৰৰ অপ-সংস্কৃতি' জাতীয় ধাৰণা সৰুতে মগজুত গুজি দিয়াৰ চেষ্টা কৰাতো মোৰ মনত\nএতিয়া 'সংস্কৃতিক তালিবানী মনোবৃত্তি' যেন লাগে।\nএই সংস্কৃতিক গোড়ামীৰ কাৰণ কি মধ্যবিত্তৰ সকলো ক্ষেত্রতে ঠকা 'Sense of Insecurity'? আৰু যদি হয় তেনেহ'লে এই ভয় ভাৱ মূল্যহীন কাৰণ এটা জাতিৰ গীত-মাত সংস্কৃতি এখন সময়ৰ লগত গতি, মোৰ সলনি কৰি গৈ থকা নৈৰ দৰে। এইখিনিতে মই এটা কথা কৈ থও যে সংস্কৃতি ৰক্ষা কৰাতো প্রয়োজন কিন্তু তাৰ খাতিৰত ইয়াক চেপা মাৰি বুকুত সাবতি ৰাখিলে ই মৰহি যাব।\nএটা সাধাৰণ অনুভব। যোৱা বছৰ বিহুৰ বতৰত এগৰাকী আমেৰিকান মহিলাই আহি গুৱাহাটিত বিহু মৰা বাতৰিতো চায় বহুতৰে আনন্দত বুকু উথলি উঠিছিল।কৈ গৌৰব অনুভৱ কৰিছিল যে আমেৰিকাতো আমাৰ বিহুৰ নাম আছে। ভাল কথা। এনে গৌৰব আদৰণীয়। প্রশ্ন হৈছিল মই তেনেহ'লে ইংৰাজী গীত এটা গালে এনেবোৰ মানুহে 'গোঁসাইৰ পুতেক লণ্ডনৰ চাহাব ওলাব আহিছে" অথবা " লোকে গীটাৰহে বজায়" আদি ইতিকিং কৰা মন্তব্য কেনেকৈ দিব পাৰিছিলে? "আমাৰটো আদৰিলে ভাল, তেওলোকৰ আদৰিলে অপসংস্কৃতি"।\nএই কথাখিনিৰে মই নিজ সংস্কৃতি পাহৰিপাশ্চাত্যৰ 'অন্ধ-অনুকৰণ' কৰা সকলৰ প্রতি কোনো আন্তৰিকতা দেখুওৱা নাই আৰু অন্ধ-অনুকৰণৰ কথাটো আগত ৰাখি এইখিনি কথা পঢ়িলে মোৰ ভাব বুজোটে উজুটি খাব।\nমই মোৰ সময়ত মোৰ মনে বিচৰা আৰু আনে বা সমাজে যুক্তিহীন ভাবে নিবিচৰা সকলো কাম যুক্তিৰে প্রমাণ কৰি বুকু ফিণ্ডাই কৰি গৈছিলো। মোৰ চুলি দীঘল বুলি লৈ ঘটা ঘটনাবোৰ বাৰু নকলোৱেই এতিয়া। তথাপিও ক'ব বিচাৰো মোৰ চুলি তেতিয়াও দীঘল আছিলে আৰু আজিও আছে। কেতিয়াবা খঙতে কোনোবাই কিবা ক'লে কও -\n" দুনীয়াত ইমান কথা শিকিব-বুজিব-কৰিব আছে যে চুলিৰ কথা ভাবি\nচুলি কাটিবলৈ সময়ে উলিয়াব পৰা নাই। আপোনাৰ হাতত মোৰ চুলিৰ\nকথা ভাবি, তাৰ ওপৰত চিন্তা কৰি মোক পৰামৰ্শ দিব পৰাকৈ সময় থকা\nদেখি হিংসাই লাগিছে।"\nমই বা মোৰ বন্ধু সকলে ভুগা এই দণ্ডবোৰৰ কিমান অপ্রয়োজনীয় আছিল ভাবিলে বেয়া লাগে। 'জেনেৰচন গেপ' কথাটো নিশ্চয় আহে কিন্তু তাৰ আঁৰত দূৰ্বল চিন্তা আৰু সংকীৰ্ণতাক প্রশ্রয় দিয়াতো হয়তো মুঠেই সমোচিত ন'হব।মনত আন এটা সংস্কৃতিৰ লগত চিনাকী হোৱাৰ হেঁপাহৰ লগতে তাৰ প্রতি\n'গ্রহণযোগ্যতা' নাথাকে তেনেহ'লে ই এটা নিশ্চিতই চিন্তনীয় বিষয়। ভাল আৰু বেয়া উপাদান বিচাৰিলে সকলোতে ওলাব। কিন্তু প্রয়োজন সাপেক্ষে এটা নতুন সংস্কৃতিৰ লগত অপ্রয়োজনীয় দণ্ডৰ মুখামুখি নোহোৱাকৈ পৰিচয় হ'ব পৰাকৈ আৰু তাৰ উচিত বাচ বিচাৰ কৰি ভালখিনি আকোৱালি ল'ব\nপৰাকৈ এটা পৰিবেশ আজিৰ তাৰিখত অন্ততঃ নিত্যান্তই প্রয়োজনীয়। মই জানো বা মোৰ দৰে বহুতে এইটো ভালকৈ জানে যে ১৫-২০ বছৰ আগতে ইংৰাজী সংগীত শুনাৰ বাবে আমাক ভুল বুলি বুজাবলৈ কোৱা কথাবোৰহে প্রকৃততে কিমান ভুল আছিল।\nশংকৰ দেবৰ বৰগীতৰ 'সা' স্বৰ আৰু বিথোফেনৰ চিম্ফনিৰ 'চি' ন'টতোৰ মাজত কোনো প্রভেদ নাই তেনেক্ষেত্রত ভৌগলিক সীমাৰে সংগীতৰ মহান সত্ত্বাক টুকুৰা টুকুৰ কৰি জ্ঞাতে-অজ্ঞাতে বিদ্বেষ ভাবৰ জন্ম দিয়াতো সংগীতৰ প্রতি কৰা ঘোৰ অন্যায় আৰু ই সদায় অপ্রত্যাশিত।\nPosted by Ractim Goswami at 5:34 PM\nLabels: Assamese, Bangalore, Jayanta Hazarika, Music, Poem, Poetry, Ractim, Singer, Songs, ৰক্তিম


society-has-to-rise-to-daunting-water-challenge-else-we-will-head-for-disaster– News18 assam\nপানীৰ সংকট দূৰ কৰিবলৈ সমাজে দৃঢ়তাৰে কাম কৰিব লাগিব, অন্যথা বিপৰ্যয় অনিবাৰ্য\nকিন্তু যেতিয়ালৈ আমাৰ মানসিকতাৰ পৰিৱৰ্তন নহয়, তেতিয়ালৈ কেৱল আইনৰ দ্বাৰা এয়া সম্ভৱ নহয়।\nLast Updated : August 26, 2019, 13:59 IST\nসমগ্ৰ দেশত বৰ্তমান জল সংকট, দূষিত হৈছে পৰিৱেশ। পৃথিৱীক ৰক্ষা কৰিবলৈ আমি সকলোৱে ওলাই অহা প্ৰয়োজন। কিন্তু এয়া কিদৰে সম্ভৱ? এই সন্দৰ্ভত মন্তব্য প্ৰকাশ কৰিছে ন্যায়াধীশ অৰিজিত পছায়তে।\nবিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ এক প্ৰতিবেদনত কোৱা হৈছে যে বিশ্বজুৰি কমেও ২ বিলিয়ন মানুহ খোৱাপানীৰ বাবে দূষিত উৎস ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ বাধ্য হয় আৰু তেওঁলোকৰ সকলোৱে পানী পৰা হ’বপৰা ৰোগত আক্ৰান্ত হোৱাৰ সম্ভাৱনাই দেখা দিয়ে।\nউচ্চতম ন্যায়ালয়ে বহু আগতেই কৈছে যে বিশুদ্ধ খোৱাপানী জীৱনৰ এক মৌলিক অধিকাৰৰ অংশ। সংবিধানৰ ২১নং অনুচ্ছেদত মৌলবিক অধিকাৰ বৰ্ণা কৰা হৈছে আৰু সৰ্বোচ্চ ন্যায়ালয়ে কৈছে যে যদি কোনো লোক বিশুদ্ধ খোৱাপানী ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ সক্ষম নহয়, তেন্তে সেই অধিকাৰৰ কোনো অৰ্থই নাথাকিব।\nবিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থা (WHO)ৰ এক প্ৰতিবেদনত কোৱা হৈছে যে সমগ্ৰ বিশ্বজুৰি কমেও ২ বিলিয়ন (২০০ কোটি) মানুহ দূষিত উৎসৰ পানী ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ বাধ্য হয় আৰু সেই লোকসকল পানীৰ পৰা হ’বপৰা ৰোগত আক্ৰান্ত হোৱাৰ সম্ভাৱনা অধিক। ৯০ৰ দশকত ওড়িশাৰ ওপৰত প্ৰস্তুত কৰা এক প্ৰতিবেদনত প্ৰকাশ পাইছিল যে সেই অঞ্চলত মানুহে যি পানী খোৱাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰে সেই পানী গা ধোৱা আৰু খোৱাৰ বাবে ব্যৱহাৰৰ অনুপযুক্ত। সেই পানী ব্যৱহাৰৰ ফলত চৰ্মৰোগৰ উপসৰ্গই দেখা দিছিল।\nযদিও অতীতৰ কথা ভাবি এতিয়া কোনো লাভ নাই, তথাপি এতিয়া সময় আহি পৰিছে সন্মুখৰ দিশে আগবঢ়াৰ। কিদৰে ভৱিষ্যতে আমাৰ পৰিৱেশ অধিক ক্ষতিৰ পৰা ৰক্ষা কৰা সম্ভৱ তাৰ প্ৰতি সচেতন হোৱা প্ৰয়োজন।\nকিদৰে পানী সংৰক্ষণ কৰিব পাৰি আৰু কিদৰে পানীৰ প্ৰদূষণ ৰোধ কৰিব পাৰি, এই সমস্যাৰ সমাধান নকৰা মানে আমি লাহে লাহে এক বিপৰ্যয়ৰ দিশে আগুৱাই যাম। এই বিপৰ্যয়ৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ সকলো একগোট হৈ আগুৱাই আহিব লাগিব। ‘কাবেৰী কলিং’ এটা অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ দৃষ্টান্ত যাৰ জৰিয়তে বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ লোকে কিদৰে একত্ৰিত হৈ আগুৱাই আহিব পাৰে। কাৰণ, এইধৰণৰ উদ্যোগৰ উদ্দেশ্য কেৱল মাত্ৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদ ৰক্ষা কৰাই নহয়, এয়া যদি সফল হয় তেন্তে সেয়া অৰ্থনৈতিক দিশৰ পৰাও লাভজনক হ’ব সেইসকল মানুহ, যিসকলে নদী আৰু নদীৰ পৰা অহা সম্পদৰ ওপৰত ভৰসা কৰি জীৱন নিৰ্বাহ কৰে। এতিয়া বিশ্বজুৰি এই সচেতনতা আহিছে যে পানীৰ ঘাটি পূৰ্ণ কৰাৰ প্ৰাথমিক উপায় হ’ল গছপুলি ৰোপণ।\nবিগত কেইবাবছৰ ধৰি, জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ কথা শুনি আহিছো। এয়া হোৱাৰ কাৰণ কি? ইয়াৰ কাৰণ হ’ল পৃথিৱীত দ্ৰুতগতিত হ্ৰাস পাইছে সেউজ বননি। এসময়ত গছ প্ৰতিপালনত ইউথ’পিয়া আছিল সকলোতকৈ আগত, কিন্তু এতিয়া এখন বিশাল মৰুভূমিত পৰিণত হৈছে। কিয়? কাৰণ অধিকসংখ্যক গছ কাটি ৰপ্তানি কৰা হৈছে কাঠ। প্ৰতিদিনে আনুমানিক ৩০০ জাহাজ কাঠ ৰপ্তানি কৰাৰ বাবে দেশখনৰ পৰা বাহিৰলৈ পঠিওৱা হয়। ফলত দেশখন মৰুভূমিত পৰিণত হৈছে।\nসেয়েহে ‘পৰিৱেশ সংৰক্ষণ’ আৰু ‘বহন ক্ষমতাৰ উন্নয়ন’ আদিবোৰ শব্দ আমাৰ শব্দ তালিকাৰ পৰা উঠি দৈনন্দিত জীৱনৰ অংগ হৈ পৰিছে। আমাৰ শিল্পক বাদ দিব নোৱাৰো। দেশে সেই সামগ্ৰীসমূহেই ৰপ্তানি কৰিব যিসমূহে তেওঁলোকৰ দেশৰ বাবে অৰ্থনৈতিক দিশ টনকিয়াল কৰিব। কিন্তু বহন ক্ষমতাৰ উন্নয়ন হ’ল এক নীতিবাক্য। সেই কাৰণেই আমি ‘ৰেলী ফৰ ৰিভাৰ্ছ’ বা ‘কাবেৰী কলিং’ৰ দৰে অভিযানক সমৰ্থন কৰো কাৰণ এই অভিযান অৰ্থনীতি আৰু পৰিস্থিতিতন্ত্ৰৰ পৰিপূৰক হিচাপে কাম কৰে আৰু এয়া হোৱা উচিত।\nপৰিৱেশ আৰু পৰিস্থিতিতন্ত্ৰৰ সুৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত ভাৰতীয় ন্যায়পালিকাই অতি প্ৰচাৰমূলক ভূমিকা পালন কৰিছে। ৯০ দশকৰ গোদাভাৰমান গোচৰৰ ৰায়ৰ দিনৰ পৰা এতিয়ালৈ, যেতিয়া পৰিৱেশ সুৰক্ষাৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় সেউজ প্ৰাধিকৰণ গঠন হৈছে, ন্যায়পালিকাই সদায় পৰিৱেশ সুৰক্ষাৰ বাবে সক্ৰিয়ভাৱে কিবা নহয় কিবা উপায় উলিয়াইছে।\nদেশজুৰি বনাঞ্চলৰ ধ্বংসলীলা আৰম্ভ হোৱাৰ পৰা এয়া আৰম্ভ হয়। উচ্চতম ন্যায়ালয়ে সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিছে যে পৰিৱেশ সংক্ৰান্তীয় কোনো বিষয়ত তদাৰকী ভূমিকা পালন কৰিব যাতে প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদ ৰক্ষা কৰিব পৰা যায় আৰু তাৰ বাবে গঠন কৰিছে কেন্দ্ৰীয় এম্পাৱাৰমেণ্ট কমিটী।\nমূল বিষয়টো হ’ল, বনাঞ্চলত কোনো অ–বনজ কাৰ্যকলাপ চলোৱা উচিত নহয়। উদাহৰণস্বৰূপে, খনন। এয়া এটা অ–বনজ কাৰ্যকলাপ। কিন্তু অধিকসংখ্যক খনি বনভূমিতেই অৱস্থিত। উচ্চতম ন্যায়ালয়ে কৈছে যে কোনো লোকে বনভূমিত এনেধৰণৰ কাম কৰিলে জৰিমনা ভৰিব লাগিব। নাইবা তেনেধৰণৰ কাম কৰিবলৈ অনুমতিৰ প্ৰয়োজন হ’ব। বন আৰু পৰিৱেশ বিভাগৰ অনুমতিৰ প্ৰয়োজন হ’ব এইধৰণৰ কামৰ বাবে। এই কাম–কাজসমূহ ৰোধ কৰাৰ বাবে কঠোৰ আইন আছে। কিন্তু যেতিয়ালৈ আমাৰ মানসিকতাৰ পৰিৱৰ্তন নহয়, তেতিয়ালৈ কেৱল আইনৰ দ্বাৰা এয়া সম্ভৱ নহয়।\nFirst published: August 26, 2019, 13:59 IST


জীৱনঃ হোমেন বৰগোহাঞি আৰু ডাঙৰ বৰালি মাছ :: ডাঃ নির্মল চাহেৱালা - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome ARTICLE DR NIRMAL SAHEWALLA JIBANAR-ANUBHAV RECENT জীৱনৰ অনুভৱ ডাঃ নিৰ্মল চাহেৱালা জীৱনঃ হোমেন বৰগোহাঞি আৰু ডাঙৰ বৰালি মাছ :: ডাঃ নির্মল চাহেৱালা\nxukhdukh.com March 14, 2022 ARTICLE, DR NIRMAL SAHEWALLA, JIBANAR-ANUBHAV, RECENT, জীৱনৰ অনুভৱ, ডাঃ নিৰ্মল চাহেৱালা,\nহোমেন বৰগোহাঞি আৰু ডাঙৰ বৰালি মাছ\nহোমেন বৰগোহাঞি ছাৰ ডিব্ৰুগড়লৈ আহিলে আমাৰ ঘৰতে থাকে। এই বাক্যটো মোৰ বহুতো লেখাত থাকে, বোধহয় সকলোৱেই জানে যে তেওঁ আমাৰ ঘৰত থাকে। বাক্যটো বাৰে বাৰে লিখাৰ কোনো কাৰণ নাই। কিন্তু মই লিখি ভাল পাওঁ। কিয়নো, মোৰ লগতে মোৰ পৰিয়ালৰ সকলোৱে গৌৰৱবোধ কৰে যে এনে এজন মানুহ আমাৰ ঘৰত থাকে আৰু থকা সময়বোৰ হাঁহি ধেমালিৰে ঘৰখনত নতুন প্রাণ সঞ্চাৰ কৰে।\nতেওঁৰ সান্নিধ্য আমাৰ বাবে অমৃত সুধাস্বৰূপ। ছাৰ ডিব্ৰুগড়লৈ অহাৰ কেইদিনমান আগতে মোলৈ ফোন কৰে –‘নির্মল, তোমালোকৰ বিপদৰ দিন চাপি আহিছে নহয়। তেওঁৰ কথাষাৰ শুনাৰ লগে লগে মই আনন্দত জঁপিয়াই উঠো। সোধো — “ছাৰ কেতিয়া হ'ব।' ছাৰে খং তুলি কয়— 'ৰবা কথাষাৰ শেষ কৰাৰ আগতে জঁপিয়াই দিলা। মই এইবাৰ এদিনমান বেছিকৈ থাকিব বিচাৰোঁ। মোক নতুন ঠাই এখনলৈ লৈ যাব লাগিব।' মই উত্তৰ দিওঁ – হ'ব ছাৰ, নতুন ঠাইলৈ লৈ যাম। ছাৰে আকৌ খং তুলি কয়— ‘আগতে নিয়া ঠাইলৈ নিলে নহ'ব। একেবাৰে নতুন ঠাইলৈ লৈ যাব লাগিব। ছাৰৰ বাবে নতুন ঠাই হ’ল এখন ভিতৰুৱা গাঁও, নৈৰ পাৰৰ এক নিৰিবিলি পৰিৱেশ বা জিলিয়ে মাত দি থকা কাঠ হাবি এখন।\nইয়াৰ উপৰি ছাৰৰ কেতিয়াবা বৰ আমোদজনক দাবী থাকে। মোক সোধে - ‘ঘৰত ৰহি আছেনে নাই, ভালৰ ভালটো হ'ব লাগিব'। মই উত্তৰ দিওঁ— ছাৰ, আটাইতকৈ উত্তম ৰহি গোটাই থৈছো। আচলতে আমাৰ ফ্রিজত তিনি-চাৰি বটলমান ৰহি মই সদায় থওঁ। তাৰে কিছুমান এবছৰমান পুৰণি হৈ ডাঠ ৰঙা ক’লা হৈ পৰে। চোকটোও বাঢ়ি যায়। ছাৰে এবাৰ অহাৰ দুদিনমান আগতে মোলৈ ফোন কৰিলে— “নির্মল, মই এইবাৰ আহিলে তুমি ডাঙৰ বৰালি মাছ এটা যোগাৰ কৰি থবা। মই ক'লোঁ— ‘হব ছাৰ'। ছাৰে ক'লে—“কি হ'ব ছাৰ।ভালকৈ শুনা। বৰালি মাছটো ইমান ডাঙৰ হ'ব লাগিব যে এডোখৰ মাছেৰে গোটেই কাঁহীখন ভৰি যাব লাগিব। কাঁহীখনত ভাত বা অন্য বস্তু দিয়াৰ ঠাই থাকিব নালাগিব। মই কলো – হ’ব ছাৰ, মই যোগাৰ কৰিম।\nদুদিন পাছতেই ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰকাশন পৰিষদৰ মিটিং। দুপৰীয়া উৰাজাহাজেৰে ছাৰ গুৱাহাটীৰ পৰা আহিব। মই আৰু প্রণয় ঠিক সময়ত গৈ এয়াৰপৰ্ট পালোগৈ। অলপ পাছত উৰাজাহাজ নামিল। ওলাই অহা মানুহৰ ভিৰৰ মাজত ছাৰক দেখিলোঁ। ছাৰেও আমাক দেখি হাঁহি এটা মাৰিলে। ছাৰৰ বেগটো আনিবলৈ তাৰে ল'ৰা এজনক ক'লোঁ। বেগ লৈ আমি ওলাই আহিলো।\nগাড়ীত বহাৰ লগে লগেই সৰিতাৰ ফোন আহিল – “ছাৰ আহি পালেনেকি'? মই উত্তৰ দিলো—আহি পালে, আমি গাড়ীত বহিছোঁ। সৰিতাই হ'ব বুলি ফোনটো কাটি দিলে। ছাৰে ক'লে— ‘সৰিতাক কোৱাচোন ৰহিখিনি ফ্রিজৰ পৰা উলিয়াই থব। ছাৰে ফ্রিজৰ ঠাণ্ডা বস্তু খাব নোৱাৰে। এলার্জি আছে। কাঁহ হয়। মই ক'লো- ছাৰ সৰিতাই ফোনটো কাটি দিলে। ছাৰে খং তুলি ক'লে – “কিয় কাটি দিলে। সৰিতাৰ ইমান ফুটনি নেকি? সেইবুলি ছাৰে হাঁহি এটা মাৰি দিলে।\nক'লে – “মই জানো, সৰিতাই ৰহিখিনি ফ্রিজৰ পৰা উলিয়াই থৈছে। এই সৰিতাজনী ইমান মৰম লাগে। তাইৰ কামবোৰ একেবাৰে নিখুঁত।' কথাৰ মাজতে ছাৰে ক'লে—বৰালি মাছৰ যোগাৰ হ’লনে নাই?মই লাহেকৈ মাত দিলো- ছাৰ, চেষ্টা কৰিছোঁ। হ’ব লাগে। ছাৰে আকৌ খং তুলি ক'লে— “কি চেষ্টা কৰিছোঁ। মাছৰ যোগাৰ নহলে মই তোমালোকৰ ঘৰত নাথাকো। ইউনিভাৰচিটিৰ গেষ্ট হাউচত থাকিমগৈ। মই ক'লো— ‘ছাৰ কিয় খং কৰিছে। যােগাৰ হ’ব নহয়। ছাৰে সুধিলে— ক'ৰ পৰা আনিছা? মই ক'লোঁ— ‘সেয়া মই নকওঁ।। মুঠতে আপুনি কোৱা মতে ডাঙৰ বৰালি মাছ খুৱাম।\nআচলতে ছাৰৰ ফোন অহাৰ পাছতেই মই আমাৰ শিৱসাগৰৰ হস্পিতালত কৰ্মৰত গণেশ কলিতালৈ ফোন কৰিলোঁ—‘গণেশ, মোক আটাইতকৈ ডাঙৰ বৰালি মাছ এটা লাগিব। কমেও আঠ-দহ কেজিমান হ'ব লাগিব। গণেশে ক'লে—হ'ব ছাৰ, কেতিয়া লাগিব ?’মই তেওঁক দিনটো ক'লোঁ। মই জানো তেনে এক ডাঙৰ বৰালি মাছ শিৱসাগৰৰ ওচৰে-পাজৰেহে পোৱা যাব। গতিকে, মই সেইফালৰ পৰা নিশ্চিন্ত হলো। মাছ আহিবই। কেৱল ছাৰক জোকাই খং তুলিবলৈ ভাল লাগে। ছাৰৰো আচল খং নুঠে, সেয়া কৃত্রিম খং।\nগাড়ীখন গেটত সোমোৱাৰ লগে লগেই সৰিতাই ঘৰৰ দুৱাৰ খুলি আগবাঢ়ি আহিল। আমাৰ ঘৰৰ কুকুৰ ডেজ’ও আনন্দত জঁপিয়াব ধৰিলে। সি ছাৰক খুব ভাল পায়, সেয়া আমি তাৰ চেহেৰা দেখিয়েই গম পাওঁ। ছাৰেও তাক খুব মৰম কৰে। মূৰত আৰু পিঠিত হাত বুলায়। মোক কয়—চোৱা নির্মল, সি সকলো কথা বুজি পায়। ঈশ্বৰে কেৱল তাক আমাৰ নিচিনাকৈ কথা ক'ব পৰা শক্তিহে নিদিলে।\nছাৰে সৰিতাক চাই মাত দিলে ‘সৰিতা, তুমি আগতকৈ অলপ শকত হলা। ভাল লাগিছে। বাৰাণ্ডাত বহি জোতাযোৰ খুলি ছাৰ নিজৰ কোঠালৈ সোমাই যায় হাত-মুখ ধুবলৈ। সৰিতাই তিনিটা গিলাচত ৰহি বাকি আনে, লগত হাঁহৰ গোটা ভজা আৰু সৰু গুটি আলু ভজা। প্রণয়ে কয়— ‘মোক কিয় দিছে। মই ৰহি নাখাওঁ'। ছাৰে কয়—'প্রণয় তুমি নাখালে নহ'ব। আমি খাম। তুমি আমাৰ মুখলৈ চাই থাকিবা নেকি'? প্রণয়ে কয়— 'হ’ব ছাৰ, মই বাকী বস্তুবোৰ খাম নহয়'। সৰিতাই প্রণয়ৰ ভাগৰ অকণমান ৰহি মোৰ আৰু ছাৰৰ গিলাচত বাকি দিয়ে। ছাৰে চিঞৰ এটা মাৰি কয়— ‘ইমানকৈ নিদিবা। মই মিটিঙলৈ যাব লাগিব নহয়। প্রকাশন পৰিষদৰ মিটিং তিনি বজাত হয়। মই কওঁ-‘ছাৰ হ’ব দিয়ক। এইকণ ৰহিয়ে আপােনাৰ নিচা নধৰে। নিজৰ নিজৰ গিলাচত শােহা মাৰি আমাৰ হাঁহি-ধেমালিবোৰ আৰম্ভ হয়।\nঅলপ পাছতে সৰিতাই ঘোষণা কৰে—“ভাত বাঢ়িলোঁ, আহক। মই আৰু ছাৰে গিলাচত বাকী থকা ৰহিখিনি একে ঢোকতে শেষ কৰি ভাত খাবলৈ সোমাই যাওঁ। ভাতৰ পাতত বহি থাকোতে ছাৰে সৰিতাক সুধিলে- ‘সৰিতা কাইলৈ ডাঙৰ বৰালি মাছ যোগাৰ হ’ব নে নাই? সৰিতাই হাঁহি এটা মাৰি ক'লে— 'হ'ব ছাৰ'। ছাৰে সুধিলে— 'মাছ ক'ৰ পৰা আহিব?’ সৰিতাই মোৰ নিচিনাকৈ কথা লুকুৱাব নোৱাৰে। কৈ পালে- “শিৱসাগৰৰ পৰা, এওঁ গণেশক কৈছে নহয়, সি পঠাই দিব। ছাৰে মোৰ ফালে চাই হোঁহ-হোৱাই হাঁহিলে—“চোৱা, তুমি মোক কোৱা নাছিলা নহয়। সৰিতাই কৈ দিলে। তুমি এক নম্বৰ পেটকপটীয়া। ভাত খোৱা শেষ হ'ল। ছাৰক, অকণমান তামোল এডোখৰ পাণেৰে সৈতে আগবঢ়াই দিলো। তামোলখন মুখত ভৰাই ক'লে— ‘তোমালোকে যি কৰা কৰা। মই অলপ ঘোঁৰাবাগৰ দি লওঁ। তিনি বজাৰ আগতে গাড়ীখন আহি পাবই। মিটিঙলৈ যাব লাগিব। সেই বুলি ছাৰ নিজৰ কোঠালৈ সোমাই গ'ল।\nপাছদিনা পুৱা গণেশলৈ ফোন লগালোঁ— “গণেশ মাছৰ যোগাৰ হ'লনে নাই? গণেশে ক'লে— ‘ছাৰ, এইমাত্র ডাঙৰ মাছ এটা আনিছে। অলপ পাছতে স্মিথৰ হাতত দি পঠাম। মই সুধিলোঁ— ডাঙৰ মাছনে?’গণেশে কলে— হয় ছাৰ ডাঙৰ। মই আপোনালৈ ফটো এখন পঠাই দিছো। অলপ পাছতে হোৱাটছএপত ফটো এখন আহিল। গণেশে গেঞ্জি আৰু হাফপেন্ট এটা পিন্ধি মাছটো থিয়কৈ ধৰি আছে। মাছটো গণেশৰ মূৰৰ পৰা আঁঠুৰ তললৈকে দীঘল। ফটোখন চাই মোৰ বৰ ভাল লাগিব। গণেশ মানুহটো অলপ চাপৰ। হলেও মাছটো চাৰি ফুটমান দীঘল হ'ব। মই ফটোখন সৰিতাক দেখুৱালো। সৰিতাৰ মুখত হাঁহি বিৰিঙি উঠিল।\nৰাতিপুৱা ব্রেকফাষ্টৰ বাবে টেবুলত বহি থাকোতে ছাৰে ক'লে— “নির্মল, তুমি কাম খতি কৰিব নালাগে। হস্পিতাললৈ যাবা। মই খোৱাৰ পাছত বাতৰি কাকতখিনি পঢ়িম আৰু সৰিতাৰ লগত কথা পাতিম। ছাৰৰ আদেশমতেই মই হস্পিতাললৈ গ'লোঁ। মনত এটাই চিন্তা মাছ। কেতিয়া আহি পাব। ১১.৩০ বজাত মই ঘৰলৈ উভতি আহিলো। ছাৰ আৰু সৰি বাৰাণ্ডাত বহি কথা পাতি আছে। মোক দেখি ছাৰে ক'লে— ইমান সোনকালে কিয় আহিলা ? মই ক'লোঁ— ‘ছাৰ, লগৰ ডাক্তৰজনক কামবোৰ চমজাই আহিলোঁ। ময়ো বাৰাণ্ডাতে বহিলো।\nঅলপ পাছতে সৰু গেটখন খোল খালে। দেখিলোঁ শিৱসাগৰৰ পৰা স্মিথ আহিছে। ডাঙৰ মোনা এটা হাতত ওলমাই আনিছে। মোনাৰ ভৰত মানুহটো বেঁকা হৈ গৈছে। চোতালতে মোনাটো থৈ, ঠেলি সোমোৱা মাছটো মোনাৰ পৰা উলিয়াই আমাৰ চকীদাৰ বিচুৰ হাতত তুলি দিলে। মাছটো চাবলৈ আমি বাহিৰলৈ ওলাই আহিলোঁ। ছাৰে এবাৰ মাছলৈ চালে তাৰ পাছত মোৰ মুখলৈ চাই হাঃ হাঃ কৈ হাঁহিলে। মাছৰ ভৰত আমাৰ চকীদাৰ বিচৰ হাতদুখনো কঁপিছে।\nমই সৰিতাক ক'লোঁ—ৰবা, মই কেমেৰাটো লৈ আহোঁ।' সেইবুলি মই দৌৰ মাৰি ভিতৰলৈ সোমাই গ'লোঁ। কেমেৰাটো আনি মাছৰ সৈতে দুখন ফটো তুলিলোঁ। তাৰ পাছত সৰিতাক কেমেৰাটো দি ক'লো— 'মাছৰ সৈতে মোৰ আৰু ছাৰৰ ফটো তোলা। সৰিতাই ফটো দুখনমান তুলি দিলে। বিচুৱে মাছটো লৈ ভিতৰলৈ সোমাই গ'ল। মই সৰিতাক ক'লো— ‘বাৰ বাজিল। মাছটো কাটি-বাছি ৰান্ধিব লাগিব'।\nসৰিতাই হ’ব বুলি ভিতৰলৈ সোমাই গ'ল। মই, ছাৰ আৰু প্রণয় বাৰাণ্ডাত বহিলোঁ। ৰহিৰ শোহাৰ লগতে আমাৰ কথাবোৰ আগবাঢ়িল। দুই বজাৰ আগে আগে সৰিতাই মাত লগালে ভাত খাবলৈ। আমি ডাইনিং হললৈ সােমাই গলো। ভাত, দাইল আৰু বিভিন্ন আঞ্জাৰ লগতে এটা পাত্ৰত মাছৰ ডাঙৰ টুকুৰাবোৰ সজাই থৈছে। ছাৰে চকীত বহি চকু ডাঙৰকৈ মেলি মাছৰ টুকুৰাবোৰ চালে। সবিতাই কাহীত মাছ বিলাই দিলে। সঁচাকৈ মাছৰ ডোখৰবোৰ ইমানেই ডাঙৰ আছিল যে কাঁহীত ধৰা নাই। দুয়োফালে অলপ ওলাই গৈছে।\nছাৰে ক'লে— ‘সৰিতা, আজি ভাত চাত একো নিদিবা। মই কেবল মাছডোখৰহে খাম। ছাৰে লাহে লাহে মাছডোখৰ চিকুটি চিকুটি খাবলৈ ধৰিলে। মই ছাৰৰ মুখলৈ চালো, ছাৰে মোৰ মুখলৈ। ছাৰে খং তুলি ক'লে – “খোৱাৰ সময়ত মুখলৈ চাই নাথাকিবা। মনে মনে খাই থাকা।'\nলেখক অসম আদিত্য কাকতৰ মুখ্য সম্পাদক তথা ডিব্ৰুগড় নিবাসী বিশিষ্ট চিকিৎসক। লেখাটি পূৰ্বতে অসম আদিত্য কাকততো প্ৰকাশ পাইছে।\nলেখকৰ আনবোৰ লেখা পঢ়িবলৈ ক্লিক কৰক একত্ৰ লিংকঃ\nTags # ARTICLE # DR NIRMAL SAHEWALLA # JIBANAR-ANUBHAV # RECENT # জীৱনৰ অনুভৱ # ডাঃ নিৰ্মল চাহেৱালা\nBy xukhdukh.com on March 14, 2022


আই টি বি পিত চাকিৰ - Gana Adhikar\nHome / Uncategorized / নিয়োগ বাৰ্তা / আই টি বি পিত চাকিৰ\nআই টি বি পিত চাকিৰ\nAugust 28, 2018\tনিয়োগ বাৰ্তা 147 Views\nইণ্ডো তিব্বেতান ব’ৰ্ডাৰ পুলিচ চমুকৈ আই টি বি পিত খালী হোৱা টেলিকম খণ্ডৰ বিভিন্ন পদৰ বাবে আবেদন আহ্বান কৰা হৈছে৷ অৰ্হতাসম্পন্ন পুৰুষ আৰু মহিলা উভয় প্ৰাৰ্থীয়ে এই পদত আবেদন কৰিব পাৰিব৷\nমুঠ পদঃ ৪০৫ টা\n১. উপ পৰিদৰ্শক – ১৭ টা\nশিক্ষাগত অৰ্হতাঃ প্ৰাৰ্থী যিকোনো স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বিজ্ঞান শাখাৰ স্নাতক ডিগ্ৰীধাৰী হ’ব লাগিব৷\nদৰমহা নিৰিখঃ ৩৫,৪০০ – ১,১২,৪০০ টকা লগতে অন্যান্য ভাত্তা৷\nউপ পৰিদৰ্শক ১৭ টা পদৰ ভিতৰত ১৪ টা পুৰুষৰ বাবে আৰু ৩ টা মহিলা প্ৰাৰ্থীৰ বাবে৷\n২. হেড কনিষ্টবল ১৫৫ টা\nশিক্ষাগত অৰ্হতাঃ প্ৰাৰ্থী ৪৫ শতাংশ নম্বৰসহ দ্বাদশ শ্ৰেণী উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ লগতে আই টি আই ডিগ্ৰীধাৰী হ’ব লাগিব৷\nদৰমহা নিৰিখঃ ২৫,৫০০ – ৮১,১০০ টকা লগতে অন্যান্য ভাত্তা৷\nহেড কনিষ্টবলৰ ১৫৫ টা পদৰ ভিতৰত ১৩২ টা পুৰুষৰ বাবে আৰু ২৩ টা মহিলা প্ৰাৰ্থীৰ বাবে সংৰক্ষিত৷\n৩. কনিষ্টবল ২১৮ টা\nশিক্ষাগত অৰ্হতাঃ প্ৰাৰ্থী ৪৫ শতাংশ নম্বৰসহ মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ লগতে আই টি আই ডিগ্ৰীধাৰী হ’ব লাগিব৷\nকনিষ্টবলৰ ২১৮ টা পদৰ ভিতৰত ১৮৫ টা পুৰুষৰ বাবে আৰু ৩৩ টা মহিলা প্ৰাৰ্থীৰ বাবে সংৰক্ষিত৷\nএই পদসমূহৰ বাবে অৰ্হতাসম্পন্ন প্ৰাৰ্থীসকলে অনলাইনযোগে আবেদন কৰাৰ সময়ত উপ-পৰিদৰ্শক পদৰ বাবে ২০০ টকা আৰু হেড কনিষ্টবল তথা কনিষ্টবল পদৰ বাবে ১০০ টকা মাচুল আদায় দিব লাগিব৷ অৱশ্যে অনুসূচিত জাতি, জনজাতি, মহিলা আৰু প্ৰাক্তন কৰ্মচাৰীয়ে আবেদন মাচুল দিব নালাগে৷\nপ্ৰাৰ্থীয়ে অহা ৩ আক্টোবৰৰ ভিতৰত অনলাইন আবেদন কৰিব লাগিব\nলিখিত পৰীক্ষা আৰু শাৰীৰিক পৰীক্ষাৰ যোগেদি এই পদৰ উপযুক্ত প্ৰাৰ্থী বাছনি কৰা হ’ব৷ ইয়াৰ বিষয়ে সবিশেষ জানিবলৈ আৰু অনলাইন আবেদন কৰিবলৈ www.recruitment.itbpolice.nic.in ৱেবচাইটত চাব পাৰে৷\nপূৰ্বৱৰ্তী পাকিস্থান বিমান বন্দৰৰ পৰা আঁতৰিল ভিআইপি সংস্কৃতি\nপৰৱৰ্তী চূড়ান্ত খচৰাৰ ১০ শতাংশ লোকৰ নাম পুনৰীক্ষণৰ নিৰ্দেশ


এটা গল্পৰ শেষত - কৌশিক দাস - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nজনক চৌধুৰীৰ সাহস আৰু পাণ্ডিত্যক সমীহ নকৰা মানুহ হয়তো নোলাব৷ বহুকেইখন আপুৰুগীয়া গ্ৰন্থ, আগশাৰীৰ কাকত-আলোচনীত নিয়মীয়া স্তম্ভ আৰু নিউজ চেনেলবোৰৰ নিশা আঠৰ শ্ব’সমূহে তেওঁক জাতীয় জীৱনৰ অন্যতম কাণ্ডাৰীলৈ উন্নীত কৰিছে ৷ পেটক কেতিয়াবা অন্নই ঢুকি নোপোৱা অৱস্থাটোৰ পৰা শিখৰলৈ উঠি অহা সাঁকোখনৰ প্ৰকৃত ৰহস্য তেওঁৰ বহু ঘনিষ্ঠ লোকেও ভেদ কৰিব কৰিব নোৱাৰে৷ নাজানে,মানুহজনৰ দুৰন্ত প্ৰতিভাৰ লগত কিদৰে সংযুক্ত হ’ল ইমান প্ৰভাৱ! অৱশ্যে জনবিৰোধী মন্ত্ৰী, বিষয়া আৰু ৰাজহুৱা ধনৰ কোণাকটা অন্যান্য ক্ষেত্ৰবিশেষত সক্ৰিয় মুৰব্বীসকলৰ সৈতে বহা তেওঁৰ গোপন আড্ডাবোৰ কেতিয়াও জনচক্ষুৰ পোহৰলৈ নাহে ! জীৱনযোৰা সাধনাসমৃদ্ধ সৌধটোত সামান্য সন্দেহ আৰু আশংকাকো নি: সংগতাই গ্ৰাস কৰি যায়৷\n: “পাপা, তোমাৰ ফোন…. ৷ ”\n: “কোননো, মাজনী? ”\n: “এদিটৰ-ইন-চীফ বৰফুকন ”\n: “ বাৰু, তুমি ভিতৰলৈ যোৱা মাজনী ”\nগৰিমাৰ পৰা ততাতৈয়াকৈ ফোনটো তুলি লৈ চৌধুৰী সিটোমূৰলৈ উভতি ব্যগ্ৰ হৈ পৰিল……\n: “ চাৰ, আজি গৰম টপিক ৰাখিছো… “ ধৰ্মীয় অসহিষ্ণুতা বনাম অনৈতিক সহিষ্ণুতা”৷ আপুনি আহিব লাগিব৷ ”\n: “ পেনেলত একলব্য হাতীমূৰীয়া থাকিবতো!”\n: “ বাপৰে, বাপ! অহি অবিহনে নকুলক বহুৱালে বিতৰ্ক কেনেকৈ হ’ব হে! কথা পাতিলোঁ৷ আপোনাৰ অনুৰূপধৰণে তেঁৱো আপোনাৰেই নাম লৈছে………৷ মুঠতে… … “দুয়োৰে পৰস্পৰবিৰোধী চিন্তাবোৰ সুপৰিকল্পিত বাকযুদ্ধ এখনৰ মাজেৰে ওলাই আহিলেহে আমাৰ টি.আৰ.পি.হাচিল হ’ব! নে কি কয়!”\n: “হা: হা: হা: …… জানো, ভাই জানো! ৰাইজৰ নিমখ খাইছো যেতিয়া তেওঁলোকৰ মনোতৃপ্তিৰ বাবে সেইখিনি এৰাধৰাতো লাগিবই, বৰফুকন! !”\nচৌধুৰীৰ আসুৰিক অট্টহাস্য প্ৰতিধ্বনিত হৈ গোটেই ৰূমটোৰ ভিতৰত তেওঁৰেই সৃষ্ট উপন্যাস সমগ্ৰৰ নায়ক সকল যেন এজন এজনকৈ চিৎকাৰ কৰি অচেতন হৈ পৰিল……! ! ……তাতে কি হ’ল……আমিহে বহুত ভাবো…! ! মানুহজনৰ বাবে সেইবোৰ তুচ্ছৰো তুচ্ছ সাধাৰণ কথা৷ সময়ৰ লগে লগে সদা জাগ্ৰত, জীৱন্ত আৰু বাৰ্তাবাহী চৰিত্ৰ সৃষ্টিৰ দক্ষতা চৌধুৰীৰ বাবে ভাতৰ লগত পানী খোৱাহেন বিষয় ৷ কলম বা মুখেৰে নিগৰি অহা অমৃত বাণীবোৰ পিছলৈ আৰু তেওঁৰ আন্তৰিকতাৰ অংশ হৈ নাথাকিল৷ একমাত্ৰ বিজ্ঞাপনমুখী সমাজখনৰ দৃষ্টিত দৃষ্টান্ত স্থাপনৰ উদ্যেশ্যেহে তেওঁলোকক আলপৈচান ধৰা ছোৱালীজনীক সকলোপিনৰ পৰা উপযুক্ত কৰি তুলিছে৷ হয়, গৰিমাৰ কথাই কৈছো৷ চৌধুৰীৰ ঘৰত তাইৰ বিশ বছৰ পাৰ হৈ গ’ল৷ চলিত বৰ্ষত তাই সুখ্যাতিৰে স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে৷ কৃতকৰ্মৰ গৌৰৱত চৌধুৰী আজি অহংকাৰী হৈ উঠিছে……হেজাৰটা পাপৰ প্ৰায়শ্চিত্ত কৰাৰ সুযোগ যেন গৰিমাৰ মাজত বিচাৰি পাইছে৷ সন্ধিক্ষণত কেতিয়াবা মানুহৰ একক ভাবমূৰ্তি উজ্জ্বল হৈ উঠে ……! ! আজিকালি এনে অনুকৰণীয় ভাল কাম এটা-দুটাত সীমাবদ্ধ থাকিও অতিমানবীয় বেনাৰ এখন দীৰ্ঘম্যাদলৈ বৰ্তাই ৰাখিব পাৰি ৷ ডাঙৰ গছ নথকা ঠাই যে! এৰাই অকলেই দোপতদোপে মৰ্যাদা বৃদ্ধিৰ সুযোগ পায়৷ কিন্তুু একমাত্ৰ পুত্ৰ বিবেকৰ চকুত চকু থোৱাৰ সাহস তেওঁৰ নাই৷ ক’লা অধ্যায়বোৰ আকস্মিকভাবে মুকলি হোৱাৰ পিছতেই পিতা-পুত্ৰৰ দুৰত্বই বিপৰীত মেৰু স্পৰ্শ কৰে ………\n: পাপা, প্ৰতাপ আংকুলৰ খবৰ লৈছানে? জেলত ঘনিষ্ঠ বন্ধুবোৰৰ সন্ধান চলাইছে হেনো ………! !\n: “সেই নিধকৰ লগত মোক বাৰে বাৰে নাটানিবা৷”\nপুত্ৰ বিবেকৰ তীৰ্যক বাক্যবানৰ চোক বাঢ়ি অহাৰ পূৰ্বেই উচাত মাৰি আঁতৰি আহে চৌধুৰী৷\nঅলপতে বহুকেইটা দুৰ্নীতিৰ গোচৰত ৰঙাঘৰৰ আলহী হৈছিল প্ৰতাপ খাণ্ডেলৱাল৷ চৌধুৰীৰ ৰাজহুৱা জীৱনত তেওঁ বাহ্যিকভাবে শত্ৰু হলেও পৰস্পৰৰ স্বাৰ্থত সদায় অন্তৰঙ্গতাৰে সহবাস কৰি আহিছিল৷ ব্যাপক অনিয়মত সৰকি যোৱা প্ৰতাপৰ বহু বৃহৎ “নিৰ্মানকাৰ্য”ত চৌধুৰীৰো অদৃশ্য অৱদান আছে৷ বিভাগীয় মন্ত্ৰীৰ অবৈধ হস্তক্ষেপ আদায়ৰ পৰা আৰম্ভ হৈ প্ৰায়বোৰ গুৰুতৰ খুটি-নাতিৰ আঁৰৰ মানুহজনেই হ’ল চৌধুৰী৷ , , , ক্ষণভঙ্গুৰ মথাউৰিবোৰৰ পাৰত ৰৈ থকা অগণন দুৰ্ভগীয়াৰ মাজত গৰিমাহঁতৰ পৰিয়ালটোও এদিন নি: শেষ হৈ গৈছিল৷ যাক বহুতে চৌধুৰীৰ আপোন জীয়েক বুলি ভাবে ………৷ গৰিমায়ো লাহে লাহে সকলো বুজি উঠিছে৷\nচৌধুৰীৰ ওপজা গাঁওখনৰ বাস্তৱৰ প্ৰতিটো শব্দই হ’ল একোটা সুবৃহৎ শিল! কৰ্ণপথত প্ৰবেশৰ নিমিষতে বুকুখন খুন্দিয়াই চিৰাচিৰ কৰি পেলায়………! ! খাণ্ডেলৱাল কোম্পানীয়ে নিৰ্মাণ কৰা মথাউৰিটো উদ্বোধনী বৰ্ষতে অস্তিত্বহীন হৈ ইতিহাস সৃষ্টি কৰাৰ পিছত এতিয়া কেৱল মৃত্যুৰহে অপেক্ষাত ৰৈ আছে লুইতত ভূমিহাৰা পাঁচশ পৰিয়াল৷ এইখিনি মানুহৰ ৰোমন্থনৰত কিছু স্মৃতিৰ বাহিৰে গাওঁখন ক’তো জীয়াই থকা নাই৷ কলংকৰ দুৰ্বিষহতাই বিবেকক ভিতৰি ভিতৰি পঙ্গু কৰি পেলোৱাৰ কচৰৎ আৰম্ভ কৰিছিল !\nচৌধুৰী থকা চেনেলটোত টক শ্ব’ চলি আছে৷ সদায়ৰ দৰে সিদিনাও এদিটৰ -ইন-চীফ বৰফুকনৰ সোঁৱে-বাৱে বহিছে জনক চৌধুৰী আৰু একলব্য হাতীমূৰীয়া৷ দুৰ্নীতিৰ বিৰুদ্ধে চৌধুৰীয়ে বেছ আক্ৰমণাত্মক ভঙ্গীত গৰ্জি উঠাৰ সময়তে সম্পাদনা কক্ষলৈ এটা বিশেষ খবৰ আহিল……কোনোবা অজ্ঞাত সংগঠনৰ প্ৰতিবাদী মিছিলে মহানগৰীৰ ৰাজপথ স্থবিৰ কৰি তুলিছে৷\nজনক চৌধুৰীৰ ওচৰলৈ পুনৰ উভতি যোৱাৰ আশ্বাসেৰে এদিটৰ-ইন-চীফ বৰফুকনে ঘোষণা কৰিলে………\n: “এইমুহুৰ্তত মহানগৰীৰ এটা বিগ ব্ৰেকিং………আমি পোনে পোনে ক্ষেত্ৰভিত্তিলৈ উভতি গৈছো………“\nএহাল যুৱক-যুৱতীয়ে স্থানীয় সাংবাদিকজনৰ সৈতে বাৰ্তা বিনিময় কৰাত ব্যস্ত……\n: “আপোনালোক কোন/ উদ্যেশ্য কি / কাৰ বিৰুদ্ধে ওলাই আহিছে?”\n: “ আমি এই মুহুৰ্তত এটা চেনেলত বহি আবেগিক বক্তৃতা জাৰি থকা এজন মানুহৰ বিৰুদ্ধে ওলাই আহিছো৷ আচলতে ওলাই অহা ঠিক নহয় তেওঁৰ বাসভৱনৰ ভিতৰত প্ৰবেশ কৰিবলৈহে গৈ আছো’ , , , নিশ্চয়, সেইখন মোৰো ঘৰ……৷ মই তেওঁৰ কলংকিত পুত্ৰ হৈ জীয়াই থাকিব নোৱাৰো৷ এইজনী মোৰ ভনী , আজীৱন অন্যায় সহি থকাৰ অধিকাৰতো তাইৰ নাই৷ আৰু লগত এয়া ইতিহাস হ’বলৈ আগবঢ়া এখন গাঁৱৰ পাঁচশটা পৰিয়ালৰ দুই সহস্ৰ মানুহ……………তেওঁলোকক জানিবুজি মৃত্যুমুখলৈ ঠেলি দিম নেকি? দুৰ্নীতিবিৰোধী যুদ্ধখন মোৰ ঘৰৰ পৰা আৰম্ভ হ’ব৷ আইনী যুদ্ধত কোন জিকে সময়ে কব! কিন্তুু প্ৰভাৱশালী মানুহজন আজিৰ পৰা গোটেই পৃথিৱীৰ সন্মুখত অকলশৰীয়া হৈ পৰিল৷ “\nসাংবাদিকসকলৰ মাইকবোৰ লাহে লাহে আঁতৰি গ’ল………\nপ্ৰতিবাদী সমদলটোৰ লক্ষ্য …… দুৰ্নীতি-অনাচাৰৰ বিৰুদ্ধে চিৰসৰৱ স্বয়ং জনক চৌধুৰীৰ বাসভৱন৷ বিবেক আৰু গৰিমাৰ নেতৃত্বত চৌধুৰীৰ ওপজা গাওঁখনৰ অভ্যুত্থান যাত্ৰা ইতিমধ্যে আৰম্ভ হ’ল………\n← ব্যক্তিত্বৰ ভিন্নতা আৰু মগজুৰ কিছু কথা – মীনাক্ষী বৰুৱা\nঅংকৰ ধেমালি – দেবশ্ৰী বৰগোহাঁই →


পাতমুগী - ৱিকিউৎস\nকেহোঁকলি গ্ৰন্থৰ পঞ্চম চুটিগল্প\nআমাৰ ঘৰ ডবকা মৌজাত৷ জাতত আমি কুমাৰ৷ ডাঙৰলৈ টেকেলি, কলহ, চৰু আৰু সৰুলৈ জুনুকা বানমলা সাজি সেইবোৰকে বেচি কৌটিকালৰ পৰা আমি খাই বৈ আছিলোঁ৷ কিন্তু এতিয়া আৰু আমাৰ ব্যৱসায় নচলা হল৷ নানা তৰহৰ বিদেশী বস্তুৱে আমাৰ দেশ উপচাই দিয়াৰ লগে লগে, বিলাতী ‘খেলনা’ই আমাৰ জুনুকা, বানমলা আৰু ভুৰুকাক ভুৱা দি খেদিলে৷ বিদেশী এলুমিনিয়মৰ লোৰ আৰু চীনামাটিৰ বাচন-বৰ্ত্তনে আমাৰ সাতামপুৰুষীয়া চৰু-কলহক বনবাস দিলে৷ আজি আমি নিৰুপায় হৈ বোপা-ককাৰ ব্যৱসায় এৰি এডৰা-আদ্‌ডৰা মাটিৰ খেতিকে হাতত লৈ কোনো মতে পেট প্ৰৱৰ্ত্তাই আছোঁ৷ তাতো বিদেশীয়ে হেতাওপৰা লগাই আমাক চুকলৈ ঠেলিব লাগিছে৷ আমাৰ গাত বল নাই, গাঁথিত পইচা নাই, যে সেই ঠেলাক ওলোটা ঠেলাৰে সুতাব পাৰোঁ৷ তাৰ উপৰি, তেলেৰে জেকি থকা মূৰতহে তেল পৰে বুলি কয়৷ মাটি বন্দবস্ত কৰি দিয়া ৰজাঘৰীয়া বিষয়াক আমি সন্তোষ লগাব নোৱাৰোঁ৷ এইবোৰ কাৰণত এতিয়া আমাৰ নাজল-নাথল অৱস্থা৷ আলতী বাইহঁতো আমাৰ গাঁৱৰে৷ আমাৰ ওচৰ-চুবুৰীয়া আৰু আমাৰ জাতৰে৷ পাত্‌মুগী আলতী বাইৰ জীয়েক৷ তাই মোক দদাই বুলি মাতে আৰু মোৰ আগতে উপজি ডাঙৰ দীঘল হৈ এতিয়া ভৰ-গাভৰু৷ ছোৱালীজনীক দেখিলে কোনে আমাৰ নিচিনা দুখীয়া ছাল ছিগা ভিকহু কুমাৰৰ ঘৰৰ ছোৱালী বুলিব? ঠিক তাই যেন সদৰামিনৰ ঘৰৰহে জীয়ৰী৷\nবকতা মৌজাৰ পৰা বামুণৰ ল’ৰা এটা আহি তাইত চকু দিলে৷ ঈশ্বৰৰ ইচ্ছাত তাইৰো তাতে মন খালে৷ তাইত সি চাপি ৰল৷ আমি আটায়ে পাত্‌মগীক কত বুজালো, তেনে কাম নকৰিবলৈ; কিন্তু তাইৰ মন ঘূৰাব নোৱাৰিলোঁ৷ মাকৰ হাকো তাই নুশুনিলে৷ যি হ’ল হ’ল বুলি আমি পঞ্চায়ৎ গোটালোঁ৷ পঞ্চায়তৰ আগত লৰাজনে তাৰ লগুণত ধৰি শপত খাই, এখন কাকতত লেখি দিলে যে যাবজ্জীৱন সি পাত্‌মুগীক নেৰে আৰু কলে, সি যেতিয়া তাইৰ নিমিত্তে নিজৰ জাতকে এৰি দিবলৈ গৈছে, তাই তাৰ কিমান চেনেহৰ ৰিত, পঞ্চায়তে ভাবিলেই বুজিব পাৰিব৷ আমিও ভাবিলোহঁক, দূৰ গাঁৱৰ নিছলা নিঠৰুৱা লৰাটোক নিয়ন্তাজনে কোবাই-ধৰিয়াই আনি যেতিয়া আমাৰ মাজত পেলাই দিছেহি, তাৰ এটা গতি আমি কৰিবই লাগে৷ থাওক সি আমাৰ জাতৰে এটা হৈ আমাৰ গাঁৱতে৷ অপুত্ৰকা বুঢ়ীজনীয়েও জানিবা পো এটা পালে৷\nকিন্তু আজিকালিৰ দিনকাল উলটিল৷ মিছা বেশ্যা আদি পাপ বলী হৈ উঠি পৃথিৱী গ্ৰাস কৰিলে৷ মানুহৰ কথাত সঞ্জাত যাব নোৱাৰি৷ মুখৰ গঢ়, বাহিৰৰ কাম দেখি মানুহক বুজিবলৈ গলে খালত পৰিব লাগে৷ চপনীয়া ডেকা এবছৰ ছোৱালী জনীৰে সৈতে ঘৰ কৰি থাকি সিদিনা অ:ফুট্ মাৰিলে৷ থিতাতে সি কলৈ গ’ল, কোনেও কবকে নোৱাৰিলে৷ ছোৱালীজনীয়ে তাক বিচাৰি নাপাই কান্দি-কাটি বলীয়া হল৷ আমিও চাৰিওফালে পাত্‌পাত্‌কৈ বিচাৰি তাৰ একো উৱাদিহ উলিয়াবনোৱাৰিলো৷ শেহত ভাগৰি ভাবিলোহঁক যে তাৰ কৰবাত অপঘাত মৃত্যু হল; নহলে এনে এটা বেথা লগা বামুণৰ ল’ৰাটোৱে এনে হেন দীপ্‌লীপ্ ছোৱালীজনী এৰি কলৈ যাব৷ গিৰিয়েক ঘৈণীয়েকৰ ভিতৰত কেতিয়াও কোনো দন্দ-খৰিয়াল লাগিছিল বুলিও কোনেও কব নোৱাৰে৷ শাহুৱেকেও তাক আতোল্-তোল্‌কৈ ৰাখিছিল৷ ৰাখিবৰ কথাও৷ তাক থিৰজুৰ দেখি আৰু তাৰ কথা-বাৰ্ত্তা চলন-ফুৰণ ভাল দেখি গাঁৱৰ সকলো তাৰ ওপৰত তুষ্ট হৈ পৰিছিল৷ সকলোৱে কৈছিল, “পাত্‌মুগীয়ে কপালৰ বলতহে এনেটো চিকুণ দৰা পালে৷” কিন্তু, কিন্তু-কিন্তু-কিন্তু হল, আৰু এনেবোৰ কথাই-বতৰাই দিনটো নোযোৱা হল৷ কি কম কি শুনিবা৷ সিদিনা কোৱাৰ মুখে চিলাৰ মুখে বাতৰি ওলাল, সি হেনো তাৰ ঘৰ বকতা মৌজা পালেগৈ৷ গৈয়েই হেনো সি পা-পৰাচিত হৈ জাতত উঠি আকৌ বামুণী ছোৱালী এজনী বিয়া কৰিলে৷ আমাৰ পাত্‌মুগীয়ে এই জনৰবটো কোনোবা শত্ৰুৱে মিছাকৈ তুলিছে বুলি বিশ্বাসকে নকৰে৷ মই বোলোঁ, তেনেহলে চকু-কাণৰ বিবাদকে ভাঙি আপোন চকুৰেই চাই আহোঁগৈ৷ এইবুলি বোকাই-পানীয়ে খোজ কাঢ়ি গৈ ওলালোঁ বকতাত৷ তাত যি শুনিলো আৰু নিজৰ চকুৰে যি দেখিলো দেখি-শুনি মোৰ পেততে হাত-ভৰি লুকাল৷ বতৰাটো গোটেই সঁচা৷ সি তেনেকুৱা গোবান্ধ কামকে কৰিলে হয়৷ তাক মই লগ ধৰি আষাৰচেৰেক কথা কব খুজিছিলো, কিন্তু তাৰ ওচৰ ধুকিবকে নোৱাৰিলো৷ সেই গাঁৱৰ মানুহবিলাকে তাক ঘৰ-বেৰা দি ৰাখিছে৷ মোক দেখি, সিহঁতে ধৰি তহিলং কৰি কিলাইকে দিব খুজিছিল৷ শেহত প্ৰাণটো লৈ পলাই আহিহে ৰক্ষা পৰিলোঁ৷\nপাত্‌মুগীয়ে মোৰ মুখৰ কথাবোৰ শুনি হিয়া-মূৰ ভুকুৱাই কান্দিবলৈ ধৰিলে৷ মাকৰ অৱস্থা দেখিলে কান্দোন ওলায়৷ বুঢ়ীয়ে ভাত-পানী এৰি তিন দিনলৈকে শোৱাপাটীত দীঘল দি পৰি আছিল৷ যি হবৰ হল, এই বুলি সিহঁতক প্ৰথমতে বুজনি-চেঁচনি দি সহি থকাই ভাল বুলি কৈছিলো৷ কিন্তু তাৰ পিছত ভাবিলো, ইমান বিশ্বাসঘাতকতাৰ এটা শাস্তি নহলে এই পৃথিৱীত আৰু ধৰ্ম্ম নাথাকে৷ ইয়াকে ভাবি মই আলতীবাই আৰু পাত্‌মুগীক লগত লৈ কাছাৰীত গোচৰ তৰিবলৈ ৰংপুৰলৈ বুলি খোজ ললোঁ৷\nচ’ত মাহ ৷ টিকা-ফটা ৰ’দ৷ বাটত যাওঁতে যাওঁতে আমাৰ বৰ পিয়াহ লাগিল৷ বাটৰ কাষতে ঔটেঙাৰ গছ এজোপা পালোঁ৷ ওপৰলৈ চাই দেখিলো, তাত ভালেমান ঔটেঙা লাগি পকি আছে৷ পাত্‌মুগীয়ে কলে, “দদাই ! বৰ পিয়াহ লাগিছে৷” পকা ঔটেঙা এটাকে পাৰি আনা, খাওঁহঁক৷ পিয়াহত মোৰ অণ্ঠে-কণ্ঠে শুকাই গৈছে৷” উঠিলোঁ ঔটেঙা গছত৷ পাৰিলো তিনিটা পকা ঔটেঙা৷ তললৈ চাই নামি আহিছো, এনেতে ওপৰলৈ চাই থকা পাত্‌মুগীৰ মুখখনত মোৰ চকু পৰিল৷ তাইৰ মুখখন ৰ’দত পকা থেকেৰা যেন হৈ পকি পৰিছে৷ মুখখন সঁচাকৈয়ে কি ধুনীয়া দেখাইছে ! আগৰে পৰা সদায় তাইৰ মুখ মই দেখি আহিছো, কিন্তু আজি দেখাখনৰ নিচিনা কেতিয়াও কস্মিনকালেও দেখা নাছিলোঁ আৰু এখোপ নামিলতে তাইৰ দুচকুত মোৰ চকু দুটা পৰিল৷ মই ৰ লাগি ৰ’লো৷ ভাবিলো দেহি ঐ ! কি বিতোপন চকুযুৰি! তাৰ পিছৰ খাপত আৰু মোৰ চকু নপৰা হল৷ পাত্‌মুগীয়ে মোৰ গঢ় দেখি কি বুজিলে কব নোৱাৰো, মিচিক্‌কৰে হাঁহি মাৰি ক’লে, “দদাই ! ৰ লাগি কি চাইছা? নামি আহা ! পিচলি পৰিবা চাবা৷” তাইৰ কথা শুনি মোৰ গাত গোসাঁই নাইকিয়া হল৷ তাইৰ ডিঙিৰ পৰা যে এনে সুৰীয়া সোৱাদ মাত ওলাব, এইটো মই আগেয়ে নাজানিছিলোঁ৷ আগেয়ে তাইৰ মাতত এনে মৌ থকাটোৰো মই কেতিয়াও গম পোৱা নাছিলো৷ কিয় কব নোৱাৰো, মোৰ গাটো জ্বৰে-ঘামে ঘামিবলৈ ধৰিলে৷ মই কোনোমতে নিজকে চম্ভালি লৈ পিচলি অহাদি আহি মাটিত ভৰি দিলোঁ৷ সেইদৰে আহোঁতে গছৰ গাত মোৰ বুকুখন লাগি ঘঁহনি খাই তাৰ মাখিছাল ছিগিল৷ দেখিলোঁ, অলপ আগলৈকে পানীৰ পিয়াহত পৰি থৰ্ যুগুতি এৰা পাত্‌মুগী এতিয়া ঠন ধৰি উঠিল৷ মুখত তাইৰ মিচিক-মাচাক হাঁহি৷\nএইটো কি? মোক কিহে পালে? মোৰ কি হ’ল কোনোবাই কব পাৰে নে? মই হলে তাৰ মোৰ উলিয়াব নোৱাৰি বিমোৰত পৰিলো৷ অলপৰ আগলৈকে পিয়াহত লেৰেলি থকা পাত্‌মুগীৰ মুখতো দেখোন মিচিকীয়া হাঁহি! তাইৰ হাত-ভৰি কেইটাও দেখোন আগতকৈ চতৰ্ বতৰ৷তাইৰ ভাগৰ-জোগৰখন কলৈ গল? পকা ঔটেঙা মুখত নিদিয়াতে তাইৰ এই অৱস্থা; মুখত দিলে তাই তাইৰ দুখীয়া দদায়েৰক উৰাই নি মানস সৰোবৰত পেলাই দিবগৈ নেকি? যিজনী ছোৱালী ক্ষন্তেকৰ আগলৈকে বামুণ গিৰিয়েকৰ প্ৰবঞ্চনা আৰু দুৰ্ব্যৱহাৰত আদ‌্মৰা হৈ আছিল, হঠাৎ এই খপৰ্-জপৰখন লাগিল কিয়? পাত্‌মুগীকতো মই কাপোৰ নিপিন্ধা অৱস্থাৰেপৰা দেখিছোঁ৷ তায়ো মোক সদায় দেখি আহিছে৷ আন নেলাগে, তাইক কোলাত লৈ মই ডাঙৰ-দীঘল কৰিছো বুলিয়েই হয়৷ আজি মোৰ এইখন কি হল ! তাইৰ বা কি হল ! এই ঔ গছত কোনোবা দেৱতা আছিল নেকি, যে আমাক দুইকো বান মাৰি এনেকুৱাকৈ শালিলে? মই আঢ়ৈকুৰি বছৰীয়া বুঢ়া৷ পাত্‌মুগী সোতৰ বছৰীয়া ডেকেৰী ছোৱালী৷ তাই মোৰ জীৰ লগৰ৷ ছি: ৷ মোৰ ভাবিবলৈকে লাজ লাগিছে ! হে হৰি ! মোক কি কৰিলা ! মই যে তললৈ গলো ! মোৰ ঘৰত ঘৈণী আছে; ল’ৰা-ছোৱালী আছে৷ মোৰ গাত গোসাঁই আজি কলৈ গল? গোসাঁইৰ ঠাইত ঔ গছৰ দেও আহি মোৰ গাত সোমালহি নেকি? ঠিক বুজিছো, মোৰ গাত দেও লম্ভিলে৷ ছোৱালীজনীৰ গাতো লম্ভিল হবলা ! তাইৰ ভাগৰ কলৈ গ’ল? মাকে কাটি দিয়া ঔ বখলা তাই খাবলৈ পাহৰি হাতত লৈ মোলৈ চাই কি ভাবি ৰৈ আছে?\nৰেলৰ লাইনৰ ওপৰত ৰেলৰ ডাকগাড়ীখন উধাতু খাই যোৱাদি, এই ভাববোৰ বিজুলী সঞ্চাৰে মোৰ মনৰ ওপৰেদি লৰি গল৷ পাত্‌মুগীয়ে মাত লগালে-“দদাই ! ঔটেঙা খোৱা৷ মিছাকৈ কিবোৰ ভাবি আছা? চাওঁ তোমাৰ বুকুখন ৷ ” এইবুলি তাই উঠি মোৰ বুকুত হাত দিলে৷ মোৰ বুকুৰ ঢিপ্‌ঢিপনি নিশ্চয় তাইৰ কাণত পৰিছিল৷ “ ইস্ ! মাখিছাল ছিগি গৈছে ! যাওক, ওপৰে ওপৰেহে; ভিতৰলৈ সোমাব পৰা নাই৷” তাইৰ কথাষাৰ শুনি মই লাজতে জঁয় পৰি গলো৷ ভিতৰলৈ কি সোমোৱা নাই ৷ এইষাৰ কথাৰ মানে কি ? তাই দিয়া ঔ টেঙাবখলা লৈ মুখত সুমাবলৈ যাওঁতে, সি নাকত ঠেকিল৷ মোৰ সেই বিপৰ্য্যয় অৱস্থা দেখি পাত্‌মুগীয়ে ঢেক‌ঢেক্ কৰে হাঁহিবলৈ ধৰিলে৷ মোৰ নথৈ লাজ লাগিল৷ মই আলতী বাইক কলোঁ, “মোৰ গাটো দেখোন বৰ বেয়া লাগিছে বাই !”\nবায়ে কলে,-“ এই ভৰদুপৰীয়াখন ঔটেঙা গছত উঠাটো ভাল হোৱা নাছিল৷ দেও, ভূত, জলশাই, থলশাই, দেৱতাসকলে এই সময়ত ক্ৰীড়া কৰি ফুৰে৷”\nঔটেঙা পৰ্ব্বৰ ওৰ পৰিলত আমি তিনিও আকৌ ৰংপুৰৰ ফালে খোজ ললোঁ৷ বাটত যাওঁতে মই এক প্ৰকাৰ নিমাত কিন্তু পাত্‌মুগীৰে মুখত আখৈ ফুটা দেখি মাকে কলে,-“পাত্‌মুগী ! তোৰ হল কি ? আজিচোন বৰ উলাহ ? তহঁত দুইৰো গঢ় দেখি মোৰ ভয় লাগিছে৷ ঘৰলৈ উভতি গৈ আমৰলীয়া হাঁহ এটা মাৰি ভকতক চাউল একঠা খুৱাবলৈ মই আগ কৰিছোঁ৷”\nযাওঁতে মই ভাবি গৈছোঁ, ক’তা পাত্‌মুগীৰ প্ৰতি কোনো কালে কু ভাব মোৰ মনত নাছিলতো ! তাইৰোতো নাথাকিবৰেই কথা৷ তেন্তে মোৰ এনে বিসঙ্গতি হৈছে কিয়? তাইৰ মুখত ইমানকৈ মিচিকীয়া হাঁহিৰ মানেই বা কি? কেনেবাকৈ মোৰ অন্তৰৰ ভিতৰত তাইৰ চকু পৰিল নেকি? তাইৰ বুদ্ধিটো ইমান তীক্ষ্ন নে? কেনেকৈ তাই বুজিলে? এতিয়া তাইৰ ফালে মোৰ মুখখন তুলি চাবলৈকে লাজ লাগিছে৷ মোৰ পৰাজয়ত তাইৰ এই উলাহ নেকি? তিৰোতাৰ মনটো সঁচাকৈৱে বিচিত্ৰ সমলেৰে গঢ়া৷ সেই কণমান ছোৱালীজনীয়ে এই পঞ্চাশ বছৰীয়া শুকান বুঢ়াটোক থিতাতে গৰকি পেলালে৷ আচৰিত কথা !\nইয়াৰ পিছত আমি ৰংপুৰ পালোগৈ৷ তাত এজন ডাঙৰ উলিকৰ কাষ চাপিলো৷ প্ৰথমতে উকিলৰ মহৰীৰ হাতত পৰিলোঁ৷ মহৰীয়ে আমাক নগুৰ্ণাগুতি কৰিলে৷ ইবাৰ এইটোৰ বাবে, সিবাৰ সেইটোৰ বাবে খৰচ দিব লাগে বুলি বাক্‌লেখ দি আমি লগত লৈ যোৱা ৰূপ কেইটকা আদ্-খিনীয়া কৰিলে৷ শেহত আমি উকিলৰ কাষ পালত, উকিলৰ ফিজকে আদি কৰি যি খৰচৰ হিচাপ ওলাল, সেইবোৰ শুনিয়েই আমাৰ মুখ শুকাই গল৷ মই উকিলক কলো,-“দেউতা ! আমাৰ হাতত এতিয়া ইমান টকা নাই৷”\nউকিলে কলে,-“যি আছে তাকেই দিয়া৷ গোচৰ থিয় কৰিলে, পিছত ঘৰৰ পৰা বাকীখিনি আনি দিলেই হব৷ মকৰ্দ্দমা তোমালোকৰ ফালে বৰ বলী৷ প্ৰৱঞ্চকক মই ঠিক শাস্তি দিয়াম৷ ছোৱালীয়েও ‘খেচাৰৎ’ পাব৷”\nউকিলক আমাৰ হাতত থকা বাকী কেইটকা ৰূপ দিয়াৰ পিছত হঠাৎ পাত্‌মুগীয়ে উকিলক কলে,-“উকিল দেউতা ! মই আৰু গোচৰ নচলাওঁ৷”\nউকিলে কিয় বুলি সোধাত তাই উত্তৰ দিলে, “যথেষ্ট হৈছে৷ মোৰ গিৰিহঁতক দণ্ড দিয়াবৰ মোৰ মন নাই৷”\n“তেন্তে কিয় আহিছিলি?”\n“গোটাদেক কথাৰ প্ৰমাণ চাবলৈ৷”\n“পুৰুষ জাতিৰ প্ৰৱঞ্চনা, নিষ্ঠুৰতা আৰু দুৰ্ব্বলতাৰ৷”\n“প্ৰমাণ পালি নে?”\n“আগেয়েও পাইছিলো, এতিয়াও পালো৷ আৰু নালাগে ৷ দেউতা ! আপোনাক আমনি কৰাৰ বাবে যি কেইটা টকা দিয়া হল, তাকে লৈয়েই সন্তুষ্ট হওক৷” ইয়াকে কৈ তাই উকিলৰ কাষৰ পৰা ঘট্ ঘট্ কৰে ওলাই গল৷\nউকিল স্তম্ভিত হৈ ৰ’ল৷ তাৰ পিছত উকিলে আমাক কলে,-“এইজনী ছোৱালীতো কম নহয়৷ বৰ মইমতীয়া৷”\nউকিলৰ কথাৰ উত্তৰ দিবলৈ আমি একো বিচাৰি নাপাই উকিলক সেৱা জনাই ওলাই গুচি আহি পাত্‌মুগীৰ পাছে পাছে যাবলে ধৰিলো৷ উকিলৰ মহৰীয়ে ৰিঙিয়াই আমাক মাতিলে, “হেৰা ! শুনি যোৱাহঁক, কথা আছে৷”\nপাত্‌মুগীয়ে উভতি চাই উত্তৰ দিলে-“কথা যি থাকিল থাওক আৰু নুশুনো৷”\nউভতি আহোঁতেও পাত্‌মুগীৰ সেই একেটা গঢ়েই-হাঁহি, উলাহ আৰু লচ্‌পচী৷ মই মৌন, মাকো মৌন৷ আকৌ বাটৰ কাষৰ সেই ঔটেঙা জোপাৰ ওচৰ পালতে, পাত্‌মুগীয়ে মোক কলে-“দদাই ! আৰু এটা ঔটেঙা নাপাৰা নে? যদিও মোৰ এইবাৰ পিয়াহ লগা নাই, তথাপি তোমাৰ কিজানি লাগিছেই৷”\nমই তাইৰ কথাৰ একো উত্তৰ নিদি তললৈ মূৰকৈ বেগাবেগিকৈ যাবলৈ ধৰিলো৷ পাত্‌মুগী আৰু মাকক সিহঁতৰ ঘৰ পোৱাই দিলেই মই মোৰ ঘৰলৈ আহি, ভৰি-হাত ধুই আমাৰ নামঘৰলৈ গৈ থাপনাৰ ফালে মূৰ দি দীঘল হৈ পৰি, মোৰ মনত সেইদিনা ক্ষন্তেকৰ নিমিত্তে হোৱা বিকাৰৰ বাবে ঈশ্বৰৰ চৰণত কাকূতি কৰি ক্ষমা মাগিলো৷ তাৰ পিছত মই একেবাৰেই পূৰ্ব্বাৱস্থা লভিলো নে নলভিলো, কব নোৱাৰো; কিন্তু দিনচেৰেকলৈকে পাতমুগীহঁতৰ ঘৰৰ ফালে আৰু মুখ কৰা নাছিলো৷\nএদিন হঠাৎ পাতমুগী মোৰ ওচৰত ওলালহি৷ তাই মোক কলে-“দদাই ! মোৰ দোষ মৰিষণ কৰক৷ তিৰোতাৰ স্বভাৱৰ বিষয়ে মতা মানুহে কেতিয়াও ভালকৈ নাজানে, আৰু জানিবও নোৱাৰে৷ মানুহে নজনাটোতো ঠিকেই৷ দেৱতাইও নাজানে বুলি কয়৷ পুৰুষক হাতৰ মুঠিত লবলৈ পোৱাটোৱেই তিৰোতাৰ ডাঙৰ আশা৷ পুৰুষক জয় কৰাৰ আনন্দ তিৰোতাই লুকাব নোৱাৰে৷ তেহেলৈ পুৰুষজন যেয়েই হওক৷ এইকেইটা দিনৰ ভিতৰতে মই অনেক দেখিলোঁ, অনেক শিকিলোঁ৷ সেই চপনীয়া বিটলীয়াক মোক আৰু নালাগে৷ কিন্তু সেই বুলি মই তেওঁৰ কোনো অনিষ্ট কৰিবও নোখোজো৷ সংসাৰত এক ঈশ্বৰৰ বাহিৰে সঁচা একো নাই৷ সঁচাই ঈশ্বৰ, ঈশ্বৰেই সঁচা৷ তেওঁৰ সেৱাৰ বাহিৰে মানুহৰ কাৰ্য্য নাই৷ ধৰ্ম্ম ধৰ্ম্ম কৰি ধৰ্ম্মৰ নামত মানুহে যে দিনে-ৰাতিয়ে কত অধৰ্ম্ম কৰি আছে, দেখিলে দুখ লাগে৷ ধৰ্ম্ম কাক বোলে আমাক আমাৰ মহাগুৰু শ্ৰীমন্ত শংকৰে তেওঁ কৰা কীৰ্ত্তনত কৈ দিছে:-\nসমস্ত ভততে দেখিবকে নাৰায়ণ৷\nআত পৰে আন ধৰ্ম্ম সবে বিড়ম্বন৷৷”\nঈশ্বৰত ভক্তি কৰিলেই ঈশ্বৰক পোৱা যায়৷ কেনেকৈ ভক্তি কৰিব লাগে, তাকো শ্ৰীশঙ্কৰ গুৰুৱে আমাক কৈ দিছে:-\nশত্ৰু-মিত্ৰ সব কৰিয়ো সম৷\nএহিসে কৃষ্ণৰ ভক্তি পৰম৷৷\nঈশ্বৰক এই মাটিৰ চকুৰে কোনেও দেখিবলৈ নাপায়৷ কিন্তু তেওঁ চৰ্জা সংসাৰখনতো এই চকুৰ আগতে আছে৷ দুখীয়াৰ দুখ গুচাবলৈ, আৰু দৰিদ্ৰ নিমাখিত প্ৰাণীৰ ভালৰ অৰ্থে কাম কৰিলেই ঈশ্বৰ সন্তুষ্ট হয়৷ ভগৱন্ত শ্ৰীকৃষ্ণই কৈছে:-\nবিশেষত মনুষ্যগণত যিটো নৰে৷\nবিষ্ণু বুদ্ধি ভাৱে সৰ্ব্বদায় মান্য কৰে৷৷\nইৰ্ষা অসূয়া তিৰষ্কাৰ অহঙ্কাৰ৷\nসবে নষ্ট হোৱে তেবে তাৱক্ষণে তাৰ৷৷\nমই মোৰ মনটো শিলৰ খুটি যেনকৈ বান্ধিলোঁ৷ মহাত্মা গান্ধীৰ বাক্য শিৰত লৈ মই স্বদেশ আৰু সকলোৰে হকে, আৰু ঘাইকৈ দুখীয়াৰ হকে মোৰ এই জীৱনটো উছৰ্গা কৰিলোঁ৷ কালিৰ পৰা কোনেও মোক আগৰ অৱস্থাত নেদেখে৷ দদাই ! তুমি তোমাৰ এই দুখুনী ভতিজা জীজনীক আশীৰ্ব্বাদ কৰা যেন তাইৰ মনৰ বাঞ্চা সিদ্ধি হয়৷” ইয়াকে কৈ পাত্‌মুগীয়ে মোক আঠুকাঢ়ি সেৱা এটা কৰি উঠি গুচি গল৷ মই হাবাঙৰ দৰে তাইৰ ফালে চাই ৰ’লো৷\nএই গল্পটো লিখি মই মোৰ এজন বিশিষ্ট বন্ধুক দেখুৱালো৷ বন্ধুজন নিৰ্ভীক আৰু বিচক্ষণ ‘কৃতিক্’ অৰ্থাৎ সমালোচক৷ তেওঁৰ গল্পটো চাবলৈ দি ক’লো.-“গল্পটোৰ বিষয়ে আপোনাৰ মতামত মোক লেখি দিয়ক৷” মোৰ মনৰ ভাবটো এনে যে, গল্পটো তেওঁ ভালকে বুলিব৷ যদি নামজ্বলা ‘কৃতিক্’ সাহিত্যিক এজনে ভাল হৈছে বুলি লেখি দিয়ে, তেন্তে, বুকু ফিন্দাই তাক কাকতত ছপাবলৈ পঠিয়াই দিম৷ তেতিয়া ভয়তে আৰু তাক বেয়া বুলিব নোৱাৰিব৷ আৰু বুলিলেও, অস্ত্ৰ ধৰি লৈ আমাৰ ‘কৃতিক্’ আছে৷ মোৰ অনুৰোধ ৰক্ষা কৰি বন্ধুৱে যি মতামত লেখি দিলে, তাক তলত ছপালোঁ৷ পাঠকে পঢ়িলেই দেখিব যে মোৰ আশাৰ প্ৰসৱৰ ফল,অশ্বডিম্ব এটি:-\n“প্ৰিয়বৰেষু ! তোমাৰ গল্পটো মই অতি মনোযোগ দি পঢ়িও তাৰ কোনো এটা পাৰত উঠিব নোৱাৰিলোঁ৷ এইটোক যদি গল্প বুলিব লাগে, তেন্তে পুৱাৰে পৰা গধূলিলৈকে তোমাৰ আৰু আমাৰ ঘৰত যিবোৰ শাক-ভাত খোৱা কথা চলে,সেইবোৰো গল্প৷ বোলোঁ, গল্পটোৰ ‘প্লট’ ক’ত ? ইয়াত নাই ‘প্লট’ নাই ‘আৰ্ট’ নাই ‘বিউটী’ নাই নীতি, নাই ৰীতি, আছে মাথোন ফুটুকাৰ ফেনসোপা৷ আলতী বাইৰ বন্ধুজন পঞ্চাছ বছৰীয়া বুঢ়া আৰু গাঁৱৰ সম্বন্ধত পাত্‌মুগীৰ দদায়েক৷ বুঢ়াৰ ঘৰত বুঢ়ী আছে, লৰা-ছোৱালী আছে আৰু ধৰ্ম্মজ্ঞান কাণ্ডজ্ঞানো বুঢ়াৰ অলপ অচৰপ আছে যেন মনে ধৰিলে৷বুঢ়াই সৰুৰে পৰা ডাঙৰলৈকে পাত্‌মুগীক দেখিছে৷ ইমান কালৰ ভিতৰত এদিনো, বুঢ়াৰ মনৰ বিকাৰ নঘটিল; ঘটিল বুঢ়াই ঔটেঙা গছৰ পৰা চুচৰি নামি আহোঁতেহে? ‘ৰিদিকুলাছ’ বোলোঁ হাঁহি উঠা কথা৷ ই সম্ভৱ অসম্ভৱ, দুইখন ডেওনাকে ডেই পাৰ হৈ গৈছে৷ ছোৱালী জনীয়ে গিৰিয়েকক হেৰুৱাই আৰু তাৰ শঠতা, প্ৰবঞ্চনাত মৰ্ম্মাহত হৈ গোচৰ কৰিবলৈ, ইমান হাবাথুৰি খাই ৰ’দত বাটকুৰি বাই যাওঁতে লালকাল৷ এনে অৱস্থাত তাইৰ ভাববিপৰ্য্যয় দেখি তাইৰ হেনো হাঁহি উঠিল, আৰু ভাগৰ পলাল! তাৰ পিছত সিহঁতৰ সাঁচতীয়া দুখৰ বিত ফেৰা ভগন হৈ ওৰ পৰিলতে, ছোৱালীজনীয়ে কলে, মই গোচৰ নকৰোঁ৷ আৰু সেই কথা তাইৰ মাকেও শুনিলে, আৰু বুদ্ধি পকা অভিভাৱক জনেও শুনিলে! ইয়াতকৈ ‘ৰিদিকুলাছ’ কথা আৰু কি হব পাৰে? ছোৱালীজনীয়ে গোচৰ নকৰাৰ কাৰণ যি দিছিল, সিও অকিঞ্চিৎকৰ৷ তাৰ পিছত দেশসেৱাৰ নামত, গান্ধীৰ কংগ্ৰেছত তাইৰ যোগদান৷ এইটো তোমাৰ “midsummer night’s dream” হব পাৰে, কিন্তু গল্প নহয়৷ এই গল্প তুমি নছপাবা৷ ছপালে হাঁহিয়াতৰ পাত্ৰ হবা নিশ্চয়কৈ কৈ থলোঁ৷ মোৰ স্পষ্ট কথাত বেয়া নাপাবা৷ –ইতি\n‘কৃতিক্’ বন্ধুৰ কথা নুশুনি মই গল্পটো এইবাবে ছপালোঁ যে ‘কৃতিকেল ফেকালটি’ নথকা কোনোবাই যদি ইয়াত কিবা পায় পাওক৷ নাপায় যদিও হানি নাই৷ –অন্তত: ‘বাঁহী’ৰ পাত গোটাচেৰেক ইয়াৰে ভৰিবতো৷ আৰু বাঁহীত গল্প নাই; গল্প নাই বুলি আসোঁৱাহ ধৰি থকাসকলক গল্প এটা দিয়া গ’লতো৷ বাঘৰ ঠাইত ঘোং, মৌৰ ঠাইত গুৰ, মুকুতাৰ ঠাইত ই শোকোতা হবতো৷ নিতান্ত পক্ষে “হা গল্প ! হা গল্প” কৰাসকলে দোলাৰ অভাৱত এইডাল শিকিয়াতে কিছুদূৰ উঠি যাব পাৰিব বুলিতো আশা কৰা যায়৷ আশা সফল হবনে? কৈ থলোঁ যে দৈবাৎ শিকিয়াডাল ছিগে যদিও, উঠোতাজন বৰ ওখৰপৰা নপৰে৷ নিশ্চয়৷\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=পাতমুগী&oldid=9620"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ৬ মে' ২০১৬ তাৰিখে ০৯:১৪ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


জাহিৰ খান - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n(জাহীৰ খানৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\n৭ অক্টোবৰ, ১৯৭৮ (৪২ বছৰ)\nশ্ৰীৰামপুৰ, আহমেদনগৰ জিলা, মহাৰাষ্ট্ৰ, ভাৰত\nজেক, জিপ্পী আৰু জেক্কী\nবাওঁহতীয়া মধ্যম বেগী\nটেষ্ট অভিষেক (মুঠ খেল ২৩১)\n১০ নৱেম্বৰ ২০০০ বনাম বাংলাদেশ\n১৪–১৮ ফেব্ৰুৱাৰী ২০১৪ বনাম নিউজীলেণ্ড\nODI অভিষেক (মুঠ খেল ১৩৩)\n৩ অক্টোবৰ ২০০০ বনাম কেনিয়া\n৪ আগষ্ট ২০১২ v শ্ৰীলংকা\nটি২০ অভিষেক (মুঠ খেল ৫)\n২ অক্টোবৰ ২০১২ বনাম দক্ষিণ আফ্ৰিকা\n২০০৮, ২০১১–২০১৩ ৰয়েল চেলেঞ্জাৰ্ছ বাংগালোৰ\n২০০৯–২০১০, ২০১৪ মুম্বাই ইণ্ডিয়ান্‌ছ\n২০১৫ - বৰ্তমান দিল্লী ডেয়াৰডেভিল্‌ছ\n৯২ ২০০ ১৬৪ ২৫৩\n১,২৩০ ৭৯২ ২,৩৬১ ১০৪৭\n১১.৯৪ ১২.০০ ১৩.৪৯ ১২.১৭\n১৮,৭৮৫ ১০,০৯৭ ৩২,৯০ ১২,৭৪৫\n৩১১ ২৮২ ৬৫৩ ৩৫৭\n৩২.৯৫ ২৯.৪৪ ২৭.৫৫ ২৯.০৭\n১১ ১ ৩৪ ১\nউৎস: ESPNCricinfo, ২৫ ডিচেম্বৰ ২০১৩\nজাহীৰ খান (জন্ম ৭ অক্টোবৰ ১৯৭৮) এজন প্ৰাক্তন ভাৰতীয় ক্ৰিকেট খেলুৱৈ। ২০০০ চনৰপৰা ২০১৪ চনলৈ তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় ক্ৰিকেট দলৰ সদস্য আছিল। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ কাউণ্টী ক্ৰিকেটত ছাৰে' আৰু ৱৰ্চেষ্টাৰ্শ্বায়াৰ দলৰ হৈ, ভাৰতীয় ঘৰুৱা ক্ৰিকেটত বৰোদা আৰু মুম্বাইৰ হৈ আৰু ইণ্ডিয়ান প্ৰীমিয়াৰ লীগত ৰয়েল চেলেঞ্জাৰ্ছ বাংগালোৰ, মুম্বাই ইণ্ডিয়ান্‌ছ আৰু দিল্লী ডেয়াৰডেভিল্‌ছৰ হৈ খেলিছে। কপিল দেৱৰ পাছতেই তেওঁ টেষ্ট ক্ৰিকেটত ভাৰতৰ দ্বিতীয় সফলতম বেগী বলাৰ।\nবৰোদাৰ হৈ জাহীৰ খানে ঘৰুৱা ক্ৰিকেট জীৱন আৰম্ভ কৰে। কেৰিয়াৰৰ প্ৰথমছোৱাত তেওঁ তেওঁৰ বেগী আৰু ছীম বলিঙৰ বাবে, বিশেষকৈ নিখুঁত য়ৰ্কাৰসমূহৰ বাবে জনাজাত হৈ পৰিছিল। বলিং উন্নত কৰিবলৈ তেওঁ ইংলেণ্ডলৈ যায় আৰু ২০০৬ চনত ৱৰ্চেষ্টাৰশ্বায়াৰ কাউণ্টী ক্ৰকেট দলৰ হৈ কিছুদিন খেলে। বাওঁহতীয়া বেগী বলাৰ খান উইকেটৰ দুয়ো দিশে বল কৰিব পৰা ক্ষমতা আৰু পুৰণি বল ছুইং কৰিব পৰা ক্ষমতাৰ বাবে বিখ্যাত আছিল। তদুপৰি খানে লাহে লাহে পুৰণি বল ৰিভাৰ্ছ ছুইং কৰাৰ ক্ষেত্ৰতো পাৰদৰ্শিতা অৰ্জন কৰিলে। ভাৰত উপমহাদেশীয় ফ্লেট পিট্‌চত তেওঁ দেখুওৱা প্ৰদৰ্শন আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ ক্ৰিকেট বলৰ ওপৰত তেওঁৰ নিয়ন্ত্ৰণৰ কাৰণে তেওঁ প্ৰশংসা লাভ কৰে। ৯খন খেলত ২১টা উইকেটেৰে তেওঁ ২০১১ চনৰ এদিনীয়া ক্ৰিকেট বিশ্বকাপ বিজয়ী ভাৰতীয় দলৰ তেওঁ অন্যতম সদস্য আছিল। ২০১১ চনত তেওঁ ৰাষ্ট্ৰপতিৰপৰা ভাৰতৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ ক্ৰীড়া সন্মান অৰ্জুন বঁটা লাভ কৰে। তেওঁ আঘাতৰ বাবে বহুবাৰ ক্ৰিকেটৰপৰা আঁতৰি থাকিবলগীয়া হয় আৰু ই তেওঁৰ আন্তৰ্জাতিক কেৰিয়াৰত প্ৰভাৱ পেলায়। ইয়ো এটা কাৰণ যাৰ বাবে তেওঁ Adrian Le Roux আৰু এন্দ্ৰিউ লেইপাছৰ সৈতে মিলি প্ৰ'স্প'ৰ্ট ফিটনেছ এণ্ড ছাৰ্ভিচেজ নামৰ এক বিশেষ ফিটনেছ প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰে।\n২০০৮ চনত তেওঁ ৱিজডেন ক্ৰিকেটাৰ্ছ অৱ দ্য ইয়েৰৰ এজন হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। ২০১৫ চনৰ অক্টোবৰত তেওঁ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰিকেটৰপৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।\n2.1 টেষ্টৰ ১০ উইকেট দখল\n2.2 টেষ্টৰ এক ইনিংছত ৫ উইকেট দখল\n2.3 এদিনীয়াত ৫ উইকেট দখল\n১৯৭৮ চনৰ ৭ আক্টোবৰ তাৰিখে মহাৰাষ্ট্ৰৰ শ্ৰীৰামপুৰত এক মাৰাঠী মুছলিম পৰিয়ালত জাহীৰৰ জন্ম হৈছিল। পিতৃ-মাতৃ জাকিয়া আৰু বখ্‌টিয়াৰ খান, দুজন ভ্ৰাতৃ জীছান আৰু আনীছ। নিউ মাৰাঠী প্ৰাইমাৰী স্কুল আৰু কে. জে. ছ'ময়া ছেকেণ্ডেৰী স্কুলত তেওঁ শিক্ষালাভ কৰে। শৈশৱত শ্ৰীৰামপুৰৰ স্থানীয় ৰেভিনিউ কলনী ক্ৰিকেট ক্লাবত (RCC) তেওঁ খেলিছিল।\nটেষ্টৰ ১০ উইকেট দখল[সম্পাদনা কৰক]\n১ ১০/১৪৯ ৭০ বাংলাদেশ শ্বেৰ ই বাংলা ঢাকা বাংলাদেশ ২০১০\nটেষ্টৰ এক ইনিংছত ৫ উইকেট দখল[সম্পাদনা কৰক]\n১ ৫/৫৩ ২৩ নিউজিলেণ্ড বেছিন ৰিজাৰ্ভ ৱেলিংটন নিউজিলেণ্ড ২০০২\n২ ৫/২৯ ২৪ নিউজিলেণ্ড ছেদ্দন পাৰ্ক হেমিল্টন নিউজিলেণ্ড ২০০২\n৩ ৫/৯৫ ২৭ অষ্ট্ৰেলিয়া গাব্বা ব্ৰিছবে'ন অষ্ট্ৰেলিয়া ২০০৩\n৪ ৫/৩৪ ৪৭ বাংলাদেশ শ্বেৰ ই বাংলা ঢাকা বাংলাদেশ ২০০৭\n৫ ৫/৭৫ ৪৯ ইংলেণ্ড ট্ৰেণ্ট ব্ৰিজ নটিংহাম ইংলেণ্ড ২০০৭\n৬ ৫/৯১ ৫৭ অষ্ট্ৰেলিয়া এম চিন্নাস্বামী বাংগালোৰ ভাৰত ২০০৮\n৭ ৫/৬৫ ৬৫ নিউজিলেণ্ড বেছিন ৰিজাৰ্ভ ৱেলিংটন নিউজিলেণ্ড ২০০৯\n৮ ৫/৭২ ৬৮ শ্ৰীলংকা ব্ৰেব'ৰ্ণ ষ্টেডিয়াম মুম্বাই ভাৰত ২০০৯\n৯ ৭/৮৭ ৭০ বাংলাদেশ শ্বেৰ ই বাংলা ঢাকা বাংলাদেশ ২০১০\n১০ ৫/৯৪ ৭৩ অষ্ট্ৰেলিয়া পি চি এ ষ্টেডিয়াম ম'হালি ভাৰত ২০১০\n১১ ৫/১৭০ ৯২ নিউজিলেণ্ড বেছিন ৰিজাৰ্ভ ৱেলিংটন নিউজিলেণ্ড ২০১৪\nএদিনীয়াত ৫ উইকেট দখল[সম্পাদনা কৰক]\n১ ৫/৪২ ১১৬ শ্ৰীলংকা নেহৰু ষ্টেডিয়াম মাৰগাঁও ভাৰত ২০০৭\nজাহীৰ খানে টেষ্টত ৫ বাৰ আৰু এদিনীয়াত ৬ বাৰ 'প্লেয়াৰ অৱ দ্য মেচ' সন্মান অৰ্জাৰ লগতে টেষ্টত ৩ বাৰ আৰু এদিনীয়াত এবাৰ 'প্লেয়াৰ অৱ দ্য ছিৰিজ'ৰ সন্মান অৰ্জন কৰে।\n↑ Premachandran, Dileep. "Zaheer Khan". Cricinfo. Archived from the original on 2007-11-15. http://web.archive.org/web/20071115163114/http://content-aus.cricinfo.com/ci/content/player/30102.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 2007-02-14.\n↑ "clean bowled by reverse swing by zaheer khan". YouTube (Australia tour of India 2010/11, 13 Oct). http://www.youtube.com/watch?v=eB8vsiWqcGg। আহৰণ কৰা হৈছে:9February 2014.\n↑ "2nd Test India v Australia at Bangalore, Oct 9–13, 2010 Cricket Scorecard". ESPN Cricinfo. http://www.espncricinfo.com/india-v-australia-2010/engine/match/464527.html। আহৰণ কৰা হৈছে:9February 2014.\n↑ "Zaheer and I remain friends: Isha Sharvani". http://articles.timesofindia.indiatimes.com/2012-07-08/tv/32578155_1_isha-sharvani-zaheer-khan-wash-dirty-linen। আহৰণ কৰা হৈছে: 1 December 2013.\n↑ "Wisden Cricketer of the Year 2008 Zaheer Khan". http://www.espncricinfo.com/wisdenalmanack/content/story/344697.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 1 December 2013.\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত জাহিৰ খান সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\nখেলুৱৈ প্ৰফাইল: জাহিৰ খান ই এচ পি এন ক্ৰিকইনফ'ৰ পৰা।\nখেলুৱৈ প্ৰফাইল: জাহিৰ খান ক্ৰিকেট আৰ্কাইভৰ পৰা।\nটুইটাৰত জাহীৰ খান\nভাৰতীয় জাতীয় একাদশ\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=জাহিৰ_খান&oldid=287514"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ২২ জুলাই, ২০২১ তাৰিখে ১৪:০৭ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


জয় আই অসম – ডা° বিকাশ বৰুৱা – ফটাঢোল\nএই কাহিনীটো এনে বিচিত্ৰ যে ইয়াৰ লগত কেইবাটাও বছৰ পাৰ হৈ গুচি গ’ল। প্ৰতি বছৰেই ভাবো, লিখি পেলাওঁ। পিচুৱাই থকাটো মুঠেও ভাল কথা হোৱা নাই। পিচে ঠিক লিখিম বুলি লওঁহে, আকৌ কিবা এটা অঘটন ঘটে। কাহিনীটো আকৌ সলনি হৈ যায়। এইবাৰ কিন্তু শেনৰ এজাত। একদম খাটাংকৈ সিদ্ধান্ত লৈছোঁ, লিখিমেই। ইমানতে যদি লিখি নেপেলাওঁ, কোনোবা দিনা ঘপহকৈ চকু দুটা মুদ খাই গ’লে ইও লগতে যাব।\nকাহিনীৰ আৰম্ভণি ঠিক কেতিয়া হৈছিল বছৰটো সঠিককৈ মনত পেলাব পৰা নাই। পিচে এটা কথা খাটাং যে সেই বছৰেই ‘টাৰ্জান’ নামৰ হিন্দী ছবিখনে মুক্তিলাভ কৰিছিল। কাপোৰ-কানি পিন্ধিবলৈ সুবিধা নোপোৱা নতুন নায়িকা কিমি কাটকাৰক লৈ তেতিয়া চৌদিশে বেছ এটা হুলস্থুল। আটাইতকৈ সাংঘাতিক, পপুলাৰ বস্তু আছিল গানটো। ‘টাৰ্জান মাই টাৰ্জান’। যিকোনো মানুহৰ মুখে মুখে। আনকি হাবিৰ মাজত টাৰ্জানে মৰা চিঞৰটোও ৰাইজে চান্স পালেই অবিকল মাৰি দিয়ে।\nতেতিয়া আমাৰ এখন ভ্ৰাম্যমান চিকিৎসালয় আছিল। হস্পিটেল অন হুইলছ। যিবিলাক ভিতৰুৱা ঠাইত ডাক্তৰ বা চিকিৎসালয় নাই তাত গৈ বিনামূলীয়াকৈ কিছু ডাক্তৰী সেৱা আগবঢ়াইছিলোঁ। এদিনত এখনকৈ সপ্তাহটোত ছখন ঠাই। প্ৰতিখন ঠাইত কেইবাখনোকৈ গাওঁৰ দুখীয়া মানুহে আমি গৈ পোৱালৈ বাট চাই থাকিছিল।\nতাৰে এখন ঠাই বৰ সুন্দৰ। দেখি প্ৰথমদিনাই মন-চন ভাল লাগি গ’ল। চৌদিশে ওখ ওখ গছ। গৰমৰ দিনত সুন্দৰ ছাঁ। ফিৰফিৰীয়া বতাহ। মাজতে এখন পঢ়াশালি। এজাক কণ কণ শিশু। এবাৰ গৈ দেখিলোঁ, পঢ়াশালীখনৰ সন্মুখত এগালমান বাঁহ। কেইবাটাও ডেকা ল’ৰা। হাতে হাতে দা-কটাৰী। এডাল এডালকৈ বাঁহবোৰ ফালিছে, চুঁচিছে, সমান কৰিছে। খুটা আৰু কামিবোৰ ভাগ ভাগকৈ নি এটা চুকত দ’ম কৰিছে। কাৰো ভাগৰ লগা নাই। কোনো বহি থকা নাই। কাষতে এখন টেবুল। তাতে কেইটামান খুলি থোৱা কামিজ, তিনিটা হাতঘড়ী, দুটা মানিবেগ আৰু এটা ট্ৰানজিষ্টৰ।\nআমাক দেখি দা-কটাৰী থৈ তাৰে এজন ল’ৰা আগবাঢ়ি আহিল।\n: “আহক ছাৰ। ভালে আছে ?”\nপঢ়াশালিখনৰ একমাত্ৰ শিক্ষকজনেও ওলাই আহি মাত লগালে। খা-খবৰ ল’লে।\nবাঁহ কাটি থকা ডেকাহঁতেনো ইয়াত কি কৰিব খুজিছে সেই বিষয়ে সুধিব লগা নহ’লেই। ল’ৰাজনে নিজেই কৈ গ’ল।\n: “গছ ৰুব খুজিছোঁ। এইযে দেখিছে, এইখিনিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি এ-ক্-কেবাৰে সেই বাঁহনিডৰালৈকে। কমেও দুই-আঢ়ৈ হাজাৰ গছ হ’ব। সামাজিক বনানীকৰণ আঁচনিৰ অধীনত গছপুলিখিনি চৰকাৰে দিব। জেওৰা দিয়া, পুলিত পানী দিয়া, গৰু-ছাগলীৰ পৰা ৰক্ষা কৰা, এইবিলাক আমাৰ দায়িত্ব। যোৱা তিনিটা দিন কেৱল জেওৰাৰ কামতে লাগি আেছাঁ। আন কাম প্ৰায় বাদ দিয়াৰ নিচিনাই।”\n: “বাহ্। সাংঘাতিক ভাল কথা দেখোন। লাগি যোৱা।”\nপ্ৰথম অৱস্থাত ৰেডিঅ’টোত এটা বৰ ধুনীয়া অসমীয়া গান বাজি আছিল। পিচে তেনেকুৱা চাৰিটামান বজাৰ পিচতেই ‘অনুষ্ঠানটিৰ ইমানতে অন্ত পৰিল..’। লগে-লগে এটা ফুৰ্তিবাজ ক্ষীণ-মীন ল’ৰাই আন এটালৈ চাই হুকুম দিলে।\n: “ঐ খাপ্লাং, যাচোন টে’পটো লৈ আহগৈ।”\nহুকুম হ’ল কি নহ’ল, সিটোৱে চাইকেলত দোপ দিলেই। ই আকৌ চিঞৰিলে।\n: “খাপ্লাং ৰ। শুন। শ্বাহৰুখৰ তাত টাৰ্জানৰ কেছেটটো আছে, সেইটোও লৈ আহিবি। যা। ফটাফট যা, ফটাফট আহ।”\nখাপ্লাং ঘূৰি অহাৰ লগে-লগেই ফুল ভলিউমত গানটো আৰম্ভ হৈ গ’ল। টাৰ্জান মাই টাৰ্জান..। আস্ কি অপূৰ্ব গান। কি তাল, মান, লয়। কি সুৰ, কি গলা। ল’ৰাবোৰৰ লগতে ময়ো একান্তমনে কাণ পাতি শুনি থাকিলোঁ। ক’ব নোৱাৰাকৈয়ে আঙুলিৰ আগত দুটামান টিলিকিও আহি গ’ল।\nলাহে লাহে মই এখন সম্পূৰ্ণ বেলেগ পৃথিৱীত প্ৰৱেশ কৰিলোঁ। ঠিক যেন এটা সপোনহে। এওঁলোকে ৰোৱা গছৰ পুলিবিলাক চকুৰ পচাৰতে লহপহকৈ বাঢ়ি আহিছে। চাওঁতে চাওঁতেই আকাশ পালেগৈ। আকাশৰ পৰা মহাকাশ। এখন বিশাল অৰণ্য হ’ল। চাৰিওফালে কেৱল ডাঠ সেউজীয়া ৰং। থোপাথোপে ফুল। কুলি-কেতেকীৰ গান। ডালে ডালে পাতে পাতে অজস্ৰ চৰাই। সিহঁতৰ কণ্ঠত লাখ লাখ বেলেগ বেলেগ ৰিংট’ন। আফ্ৰিকান চাফাৰিত দেখাৰ নিচিনাকৈ জাকে জাকে দৌৰি ফুৰা পহু। আঁকবাঁক ধুনীয়া ধুনীয়া জেব্ৰা। বাঘ, সিংহ, হাতী। ওখ ওখ গহীন গহীন জিৰাফ। পানীৰ সুমধুৰ কুলু কুলু শব্দেৰে দুটামান জান, জুৰি। সৰু সৰু জলপ্ৰপাত।\nআৰু পানীৰ মাজত অকণমানি বগা ফ্ৰকটো পিন্ধি সেয়া কিমি কাটকাৰ। প্ৰাণ ঢালি গাইছে, নাচিছে, দৌৰিছে। মাজে মাজে টাৰ্জানক সাৱট মাৰি ধৰিছে। শুইছে। বহিছে। এডাল লতাত ওলমি টাৰ্জানে মস্ত মস্ত গছবোৰৰ ইজোপাৰ পৰা সিজোপালৈ হেলাৰঙে জঁপিয়াই আছে। পিচে পিচে কেইটামান বান্দৰ। দুজনী বান্দৰী। পাঁচটামান পোৱালী..\nভৰ দুপৰীয়াৰ সপোনটো ঠিক জমিছিলহে, হঠাৎ এণ্টি-ক্লাইমেক্স আহি গ’ল। যেন ‘কাবাব মে হাড্ডি’। এজন চকুচৰহা আপোনপেটীয়া বেমাৰীয়ে কিমি কাটকাৰৰ উমাল সান্নিধ্যৰ পৰা মোক অতি নিৰ্দয়ভাৱে আঁতৰাই আনিলে। সন্মুখতে বহি লৈ তেওঁ হেনো কেতিয়াবাৰে পৰা কিবাকিবি বেমাৰৰ কথা কৈ আছিল। মইহে শুনা নাই।\nএটা সময়ত ৰোগী চোৱা কাম শেষ হ’ল। সকলোকে মাত-বোল লগাই গুচি আহিলোঁ।\nধাৰাবাহিকৰ প্ৰথম খণ্ডটোৰ সামৰণি পৰিল ঠিকেই, পিচে কিমি আৰু টাৰ্জান গোটেই সপ্তাহটো চকুৰ আগত ভাঁহি থাকিল। পিচৰটো বাৰত গৈ দেখো, বাঁহ কটা আৰু জেওৰা দিয়াৰ কাম প্ৰায় শেষেই হৈছে। কিন্তু অঞ্চলটোহে যেন কিবা খালী খালী। এইটো আকৌ কি কথা? বুজি নাপাই এজন ডেকাক সুধিয়ে পেলালোঁ।\n: “ঠাইখিনি ইমান চাফা চাফা লাগিছে। কিয় বা.. যোৱাবাৰ দেখোতে এনেকুৱা নাছিল।”\n: “আমি নতুনকৈ গছ ৰুম যে.. সেইকাৰণে পুৰণা গছবোৰ কাটি ঠাইখিনি মুকলি কৰি ল’লোঁ। এতিয়াহে ৰুই ভাল লাগিব।”\nতৃতীয় সপ্তাহত যাওঁতে জেওৰাৰ কাম শেষ। গতিকে ল’ৰাও কম। দা-কটাৰীৰ সলনি এইবাৰ চিপ্ৰাং। পুলি ৰুবৰ বাবে তিনিজনমানে হাতত চিপ্ৰাং লৈ গাঁত খান্দিছে। চৰকাৰী মানুহে ইতিমধ্যে এক ট্ৰাক গছপুলি পেলাই থৈ গৈছেহি।\nকাষ চাপি গৈ পুলিবোৰ চোৱাত লাগিলোঁ। অৱস্থা অতি সংকটজনক। বেচেৰাহঁতক বহুতদিন কোনেও পানী-দুনী দিয়া নাই। বেছিখিনি শুকাইছেই।\nএজন বয়সীয়াল মানুহ ওচৰ চাপি আহিল। ‘ছাৰক কিবা দুই-এটামান লাগিবনেকি? লাগে যদি নিয়ক।’\n: “নাই নালাগে। কিহৰ কিহৰ পুলি দিেছ এনেয়ে এবাৰ চাইছোঁহে।”\n: “ভাল ভাল পুলি যিকেইটা আছিল, ৰাইজে নি অতালে।”\n: “খুব ভাল কথা। ঘৰত হ’লেওতো ৰুব। গছ যিমানে হয় সিমানে ভাল।”\nমানুহজেন এইবাৰ নিচেই কাষলৈ ওচৰ চাপি আহি ফুচফুচাই কথা কোৱা আৰম্ভ কৰিলে।\n: “জেওৰাৰ বাবে চৰকাৰে কেইহাজাৰমান টকাও দিছিল নহয়। অলৰেডি খাই হজম। বাঁহ ঘৰৰ। বনুৱা ঘৰৰ। না এডাল বাঁহ কিনিছে না কাৰোবাক হাজিৰা দিছে। লালচাহ, বিস্কুট, তামোল আৰু খৈনীতে কাম শেষ।”\nকথাবোৰ বোধকৰো মিছা নাছিল। কাৰণ ঘাইজনা লীডাৰে চাইকেল এৰি এখন স্কুটাৰ লৈ আমাৰ কাষেৰেই ধূলি উৰুৱাই গুচি গ’ল। সেইখন লোৱা হেনো চাৰি দিনমানহে হৈছে। চেকেণ্ড হেণ্ড বাজাজ। বঢ়িয়া বস্তু।\nইতিমধ্যে পুলি ৰোৱা হৈ গ’ল। পাছৰ ফালে ল’ৰাহঁতৰ চাগৈ ভাগৰ লাগিল। পুলিও কম হ’ল। গতিকে দুই ইঞ্চি দ যিমানবোৰ গাঁত খান্দিছিল তাৰে আধাতকৈয়ো বেছি খালী হৈ থাকিল। ৰোৱা পুলিকেইটাৰ কাষেৰে এপাক মাৰিলোঁ। গুৰিৰ মাটি মৰুভূমিৰ দৰে শুকান। টান। খৰখৰীয়া। পাতৰ ৰং হালধীয়া। বেচেৰাহঁতে পানী দিবলৈ নিশ্চয় সময় পোৱা নাই।\nওচৰতে এগৰাকীক পাই সুধিলো,- ‘পানী দিয়া নাইনেকি? বেছিখিনিয়েই দেখোন ডেই-পুৰি গ’ল।’\n: “পানী দিওঁগৈ বুলি কৈ এদিন এটা ল’ৰা আহিছিল। শুদা হাতে। তাৰ পিচত সিও নাই। বাদ দিলে।”\nআধুনিক যুগৰ মেইন্টেনেন্স-ফ্ৰী বেটেৰিবোৰলৈ মনত পৰি গ’ল। সেইবিলাকত হেনো ঘনে ঘনে পানী ভৰাই নাথাকিলেও হয়। বহুত দিনৰ মূৰতহে এবাৰমান লাগে। আমাৰ অৰণ্য নিৰ্মাতাসকলে বোধকৰো গছপুলিবোৰকো সেই ধৰণৰ বস্তু বুলিয়ে ধৰি ল’লে।\nএমাহৰ পিচত দেখা গ’ল, সাত-আঠটামান একেছিয়া পুলি যেনেতেনে থিয় হৈ আছে। বাকী আৰু একো নাই। সকলোৰে আত্মাবিলাকে এই পৃথিৱীৰ মায়ামোহ সমূলঞ্চে ত্যাগ কৰি সিপুৰীত, মানে পৰলোকত পৰমাত্মাৰ সতে বিলীন হ’লগৈ। জেওৰাৰো আধাহে আছে। প্ৰথমে হেনো বাঁহনিৰ ফালৰ চুকটো গৰুৱে ভাঙিলে। পিচে গৰুৱে ভাঙিবলৈহে পালে, সেইপিনেৰে দুঠেঙীয়াৰ লাইন লাগিল। কাৰণ সেইটো সুৰুঙাৰে আহিলে ৰাস্তাটো বহুত ‘ছৰ্ট’ হৈ যায়। সকলোৰে সুবিধা হয়। গন্তব্য স্থান সোনকালে পোৱা যায়। জেওৰাখন দিয়াৰ বাবে মাজতে কিছুদিন ‘সৌফালেদি ঘূৰি আহিব লগা হৈছিল’।\nদুমাহ পিচত সকলো শেষ। সুন্দৰকৈ গঢ় লৈ উঠিব লগা অৰণ্যখনে আৰামত ‘জন গণ মন’ গাই দিলে। গাওঁবিলাকত আজিকালি খৰি-খেৰৰ বৰ অভাৱ। প্ৰায় নোহোৱাই হৈছে বুলি ক’ব পাৰি। ইফালে জুহালত ৰান্ধনীক দুডালমান শুকান বাঁহখৰি নহ’লেই নহয়। জুহালৰ জুইকুৰা কোনোপধ্যেই জ্বলিব নোখোজে। ভাতমুঠি ৰন্ধা বাদেই, চাহপানীটোপাৰে সমস্যা। এতেকে আৰু কোনে পায়৷ গৰুকে ধন্যবাদটো জনাই আহোঁতে-যাওঁতে এডাল-দুডালকৈ জেওৰাখুটি ঘৰলৈ আনি থাকিল। আনোতে আনোতে এদিন শেষ। ড্য এ’ণ্ড।\nইতিমধ্যে আহিন মাহ সোমাল। আহিন মানেই শাৰদীয় পূজাৰ বতৰ। নগৰবিলাকত উখল-মাখল। চাৰিওফালে পূজাই পূজা। সেইবোৰ দেখি দেখি ডেকাহঁতেও এটা নতুন আইডিয়া পাই গ’ল। অঞ্চলটো যেতিয়া ইমান ধুনীয়াকৈ মুকলি হৈ পৰিলেই, এইবাৰ ইয়াতে পূজা পতা যাওক। বৰ মজা লাগিব। প্ৰস্তাবটোত সকলোৱেই সন্মতি দিলে। লগে-লগে চান্দা বৰঙণিৰ কথা আহি পৰিল। সেইফেৰা মহান কৰ্মৰো সম্পূৰ্ণ গুৰুদায়িত্ব লীডাৰকেইজনেই মূৰ পাতি ল’লে। আৰুনো ল’ব কোনে? যথাসময়ত বেলুন, পেঁপা, পিষ্টল, ৰাইফলেৰে মুখৰিত হৈ এশ শতাংশ নগৰীয়া কায়দাত, সুচাৰুৰূপে ‘পূজাভাগি’ উদযাপিত হৈ গ’ল। এক নতুন পৰম্পৰাৰ আৰম্ভণিয়ে গাওঁবাসীৰ নিৰ্মল আনন্দখিনিক কুলাই-পাচিয়েও নধৰা কৰি পেলালে। এই সকলোবোৰৰ চিন স্বৰূপে দেৱালীৰ আগনিশা মেইন লীডাৰজনে এখন চিকমিকিয়া ব্ৰেণ্ড নিউ হিৰ’হোন্দা কিনি আনি ঘৰ সুমুৱালেহি। ‘হওক হেৰৌ, গাওঁত এখন ধুনীয়া মটৰ চাইকেলো হৈছে’ বুলি গাওঁবাসীয়ে হেঁপাহ পলুৱাই তেৰাক আশীৰ্বাদ দিলে। যথাযোগ্য শ্ৰদ্ধা, ভক্তি আৰু সন্মানেৰে ৰাজহুৱাকৈ সম্বৰ্ধনা জনালে।\nচাওঁতে চাওঁতেই ইংৰাজী নতুন বছৰ আহিল। সেই একেখিনি ঠাইতে বেছ উখল-মাখলকৈ সৰস্বতী পূজা পতা হ’ল। সুন্দৰী নগৰীয়া ছোৱালীৰ আদৰ্শৰে অনুপ্ৰাণিত হৈ গাওঁৰ কেইবাজনীও পাখৰীয়ে পুৱাৰ পৰা গধূলিলৈকে গোটেই দিনটো ওঁঠত বিভিন্ন বৰণৰ লিপষ্টিক আৰু দুচকুত অ’ভাৰছাইজ, মুখখনৰ সমানেই ডাঙৰ, ক’লা ক’লা ছানগ্লাছ পিন্ধি থাকিল। সকলো ৰাইজেই আহি পেট ভৰাই খিচিৰি আৰু লাব্ৰা খালে। জীৱনত এদিনো পঢ়াশালীলৈ গৈ নোপোৱা, অ-আ-ক-খ নজনা, মাজে মাজে স্কুলৰে চকী-বেঞ্চ চুৰ কৰা বিখ্যাত চোৰ আৰু গাধাকেইজনেও আহি লাং খাই খাই পৰি আই বীণাপাণিক পৰম ভক্তিভাবেৰে সেৱা জনালে।\nইয়াৰ পাচতে তিথি, দিৱস, উৎসৱ আৰু উদযাপনৰ লাইন লাগিল। ভৰ বাৰিষা কোনোবাই যেন মথাউৰিহে কাটি দিলে। সুৰাময় ধোঁৱাভৰা উৰুকাৰে সৈতে মাঘমাহৰ ভোগালী বিহু হ’ল। নগৰৰ পৰা হাজাৰটকীয়া মাছ আৰু বাংলাদেশীয়ে চালান দিয়া পাচলি আহিল। পাছৰ মাহত তাতে কোনোবাই ‘ছাৰ্কাছ’ দেখুৱালেহি। আন এটা পাৰ্টিয়ে পুতলা নাচ দেখুৱালে। এই সকলোবোৰতে ৰাইজৰ আদৰ যত্ন আৰু ভৰিৰ গচকত অঞ্চলটো অধিক চফা আৰু মুকলি হৈ গৈ থাকিল। বিশেষকৈ মাঘৰ বিহুৰ উৰুকা, মেজি, ভেলাঘৰ, ভোগালীৰ ভোজ আদিৰ সময়ত যথেষ্ট পৰিমাণে ৰাইজৰ কোৰ-কটাৰী চলিল, যাৰ ফল স্বৰূপে সৰু সৰু ঘাঁহ-বনকেইডালিয়েও সোঁ-শৰীৰেৰে স্বৰ্গধামলৈ গতি কৰিলে।\nএবাৰ দেখিলোঁ,- স্কুলখনৰ চাৰিওফালে টিনপাতৰ বেৰ।\n: “এইবাৰ কি হ’ব?”\n: “ভিডিঅ’ ৰামায়ণ।”\nআটাইবোৰে বিচুৰ্তি খালোঁ। চিৰি বিষ্টু, সেইটো আকৌ কি?\n: “ইহঁতে ভিডিঅ’ আনিছে। টিকেট চিষ্টেম। ৰাতি ৰাতি চিনেমা দেখুৱায়। বৰ্তমান ৰামায়ণ চলি আছে। মহা জমনি। এইখন শেষ হ’লেই মহাভাৰত আৰম্ভ হ’ব।”\nহওক, গাওঁবাসীয়ে জংগলত টাৰ্জান নেদেখিলে কি হ’ল, হনুমান, জটায়ু পক্ষী, জাম্ববান, সোণৰ হৰিণ আদিকতো দেখা পালে। হৈ যাব। ম’ৰ দেন্ এনাফ্। তাৰ উপৰিও তাৰকা ৰাক্ষসী, শূপৰ্ণশা, ঘটোৎকচ, হিড়িম্বা..। কি বেয়াটো?\nনবেম্বৰত ভ্ৰাম্যমান থিয়েটাৰ আহি পালেহি। বিৰাট তম্বু। প্ৰকাণ্ড তোৰণ। পিচফালে টয়লেট, অস্থায়ী ‘পায়খানা’। বিয়াগোম পাকঘৰ। বিশাল ডাইনিং স্পে’ছ। ‘দৰ্শকৰ প্ৰৱল দাবীত’ এসপ্তাহতকৈয়ো বেছি ‘বছৰৰ শ্ৰেষ্ঠ’ থিয়েটাৰ, ‘আটকধুনীয়া’ নৃত্য নাটিকা আদি চলাৰ পাচত দেখা গ’ল, কিমি কাটকাৰৰ অটব্য অৰণ্যখন এইবাৰ এখন সুন্দৰ, আহল-বহল ষ্টেডিয়াম। ইচ্ছা কৰিলে ইয়াত এতিয়া অলিম্পিকো খেলাব পাৰি। থিয়েটাৰৰ মানুহে ঠাইখিনি ইতিমধ্যে সমান কৰি পেলাইছিলেই, ল’ৰাহঁতে লাগি-মেলি, কোৰেৰে চুঁচি-বাচি তাক অধিক মনোমোহা কৰি তুলিলে। আনকি ‘দৰৱত দিবলৈ’ ক’ৰবাত এডাল সামান্য ঘাঁহো বাকী নাথাকিল। ঐশ্বৰ্য ৰয়ৰ গাল দুখনৰ দৰেই মাটিবোৰ মিহি হৈ পৰিল। কাৰণ অত্যুৎসাহী ক্ৰীড়ামোদীয়ে এতিয়াৰে পৰা তাত দিনে-নিশাই ভলী খেলিব। সেই উপলক্ষ্যে দুটা খুটাৰ মাজত এখন নে’ট অনবৰতেই ওলমি থাকিবলৈ ল’লে। তলেৰে ক্ৰিকেট, ফুটবল, টাংগুটি আদিও সমানেই চলি থাকিল। সামাজিক বনানীকৰণৰ স্মৃতিত আৰু সন্মানাৰ্থে যি দুই-চাৰিডাল দুবৰি বন গজিব খুজিছিল, খেলুৱৈসকলৰ ভৰিৰ গোৰোহনিত তাৰো মুদা মৰিল। অৰ্থাৎ নৌ গজোতেই মৰি আদায় হ’ল।\nহঠাৎ এদিন ৰাইজে অনুভৱ কৰিলে, গাওঁত এটা স্থায়ী মঞ্চৰ প্ৰয়োজন। প্ৰতি বছৰেই উলহ-মালহেৰে শ্ৰীকৃষ্ণৰ ৰাসলীলা, অখণ্ড ভাগৱত পাঠ, ভাওনা আদি পতাটো যেতিয়া কম্পালছৰিয়েই, এটা পাৰ্মানেণ্ট ষ্টেজ আৰু ডাঙৰকৈ এখন পেণ্ডেল সাজি লোৱাই ভাল। সকলোৰে সুবিধা হয়। যেতিয়াই যি মন যায়, অন্য ফাংছনো পাতি থাকিব পৰা যাব। পিচে প্ৰস্তাৱ দিব লগা নহ’লেই। আগেয়েই গৃহীত হ’ল। স্থান নিৰ্বাচনৰো প্ৰশ্ন নুঠিল। সকলোৱে এক মুখেৰে ক’লে,- বেলেগ আৰু ক’ত মাটি বিচাৰিব লাগিছে? এইডোখৰেই হ’ব। দেখিলেই মৰম লগা সুন্দৰ ৰাজহুৱা আহল-বহল ঠাই। কাষতে নামঘৰটোও আছে।\n‘লগালগ’ কাম আৰম্ভই হৈ গ’ল। খেলপথাৰৰ এটা মূৰ ৰাইজে দকৈ খান্দি পেলালে। সেই মাটিৰেই মঞ্চৰ ভেটি ক্ৰমান্বয়ে ওখ হৈ আহি থাকিল। মাটি খন্দা কামটো বৰ টান। বিহাৰী বনুৱাইহে পাৰে। গতিকে অসমীয়া ডেকাহঁতৰ ভাগৰ লগাটো স্বাভাৱিক। এসপ্তাহ খান্দি তেওঁলোকে বাদ দি দিলে। ভেটিৰ পৰ্যায়তে মঞ্চ নিৰ্মাণৰ যৱনিকা পৰিল। সেইটো পৰ্ব সিমানতে শেষ হ’ল।\nশেহতীয়াকৈ এতিয়া তাত ‘প্ৰচণ্ড ধামাকা’ৰে ৰঙালী বিহু চেলিব্ৰেছন। বিৰাট আয়োজন। সাংঘাতিক কাৰবাৰ। প্ৰকাণ্ড পেণ্ডেল, হুচৰি কম্পিটিছন, আলোচনা চক্ৰ, চেমিনাৰ, মুকলি সভা, বিহু সুন্দৰী, পিঠা প্ৰতিযোগিতা, বিশিষ্ট অতিথি, শ্বহীদ তৰ্পণ, পতাকা উত্তোলন, সাংস্কৃতিক সন্ধিয়া.. এভ্ৰিথিং। পাপন, জুবিন, বাবু, দিকছু, ছিমান্তছেখৰ, প্ৰিয়ংকা, জুবিলি আটাইবোৰ আহিব। গৰুবিহুৰ দিনা খেল-ধেমালি হ’ব। এশ মিটাৰ দৌৰ, মাৰাথন, লং জাম্প, শ্বটপুট, জেভলিন থ্ৰ’..\nএশ মিটাৰ আৰু মাৰাথন দৌৰ ঠিক কোনখিনিৰ পৰা কোনখিনিলৈ হ’ব দেখুৱাই দিবৰ বাবে মেইন লীডাৰজন আগবাঢ়ি আহিল।\n: “এই যে খুটিটো দেখিছে ইয়াৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সেইযে ভেটিটো.. তালৈকে দৌৰিব।”\nএদিন এইজনেই ঠিক এইখিনিতে থিয় হৈ কৈছিল, ‘গছ ৰুব খুজিছো। এইযে দেখিছে, এইখিনিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি এক্কেবাৰে সেই বাঁহনিডৰালৈকে..। কমেও দুই-আঢ়ৈ হাজাৰ গছ হ’ব..।’ হ’ব, কোনো কথা নাই। টাৰ্জান আৰু কিমি কাটকাৰে দৌৰি নুফুৰিলেও বাপতিসাহোন বিহুটো বুলি ল’ৰাকেইটামানে দৌৰিব। কেইবাহাজাৰো গছ, লতা, সাপ, জোকেৰে ভৰা এখন ডাঠ হাবিৰ মাজেৰে দৌৰাতকৈ আহল-বহল মুকলি ফিল্ডৰ মাজেৰে দৌৰিব। একো বেয়া নহয়। এতিয়াতো ইয়াত হাবি বা জংগল বুলিবলৈ কচু বা ঢেকীয়া এডালো নাই। অতি সুন্দৰ, ফু মাৰি ভাত খাব পৰা চাফ-চিকুণ পৰিৱেশ।\nল’ৰাটো ওচৰ চাপি আহিল। “ইমান একান্তমনে কি ভাবি আছে ছাৰ?”\n: “আপোনালোকৰ কথাকে ভাবিছোঁ। ইমান উৎসাহী, পৰিশ্ৰমী, দূৰদৰ্শী মানুহ গাওঁখনে ভাগ্যৰ বলতহে পাইছে। কেতিয়াও কোনো কামতে ঢিলাই নিদিব। দমটো অটুত ৰাখি উৰাই ঘূৰাই লাগি থাকক। এনেকুৱা মানুহ থাকিলে দেশৰ, দহৰ, নিজৰ সৰ্বতোপ্ৰকাৰ উন্নতি অনিবাৰ্য। জয় আই অসম!”\n« শৈশৱ সোঁৱৰণ – দেৱাংগ পল্লৱ শইকীয়া\nছাৰ্লি চ্যেপলিন আৰু আজিৰ লটকনবোৰ- সঞ্জীত কুমাৰ বৰদলৈ »\nবৰ ভাল লাগিল। আগলৈও ফটাঢোলত আপোনাৰ লেখা আশা কৰিলোঁ।\nনিৰ্মম সত্য। খুব ভাল লাগিল\nপঢ়ি খুব ভাল লাগিল। লিখিবলৈ সময় লোৱাৰ বাবে আমি ধাৰাবাহিক পৰিবৰ্তনবোৰ দেখা পালো। ধন্যবাদ ।


Sirolimus - ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Sirolimus in Assamese\nSirolimus की जानकारी\nSirolimus ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Sirolimus Benefits & Uses in Assamese- Sirolimus ar laabh aaru byavaharsamuh\nSirolimus ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Sirolimus Dosage & How to Take in Assamese - Sirolimus ar paali aaru xeya kenedore lobo\nSirolimus ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Sirolimus Side Effects in Assamese- Sirolimus ar parshwakriyasamuh\nSirolimus সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Sirolimus Related Warnings in Assamese- Sirolimus xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Sirolimusৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Sirolimus with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Sirolimus ar gurutor kriya-pratikriya\nSirolimus মতভেদসমূহ- Sirolimus Contraindications in Assamese- Sirolimus nishedhsamuh\nSirolimus ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Sirolimus in Assamese- Sirolimus ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Sirolimus ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Sirolimus Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Sirolimus kriya-pratikriya\nSirolimus ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Sirolimus Benefits & Uses in Assamese - Sirolimus ar laabh aaru byavaharsamuh\nSirolimus তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nSirolimus ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Sirolimus Dosage & How to Take in Assamese - Sirolimus ar paali aaru xeya kenedore lobo\nSirolimus-ৰ উপাদানসমূহ - Sirolimus Active Ingredients in Assamese - Sirolimus-ar upadaansamuh\nSirolimus ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Sirolimus Side Effects in Assamese - Sirolimus ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Sirolimus ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nSirolimus সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Sirolimus Related Warnings in Assamese - Sirolimus xonkranta xatarkatabanisamuh\nSirolimus-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nSirolimus ৰ গৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া জনা নাযায় কাৰণ এইটো বিষয়ৰ ওপৰত এতিয়ালৈকে কোনো বৈজ্ঞানিক গৱেষনা কৰা হোৱা নাই।\nSirolimus-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত Sirolimusৰ বৈজ্ঞানিক গৱেষনাৰ অভাৱত, Sirolimusৰ সুৰক্ষাৰ বিষয়ে তথ্য উপলব্ধ নহয়।\nবৃক্কত Sirolimus কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nSirolimusৰ বৃক্কত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকিব পাৰে। বেছিভাগ মানুহেই বৃক্ক ত কেতিয়াও একো প্ৰভাৱ পৰা নেদেখিব।\nযকৃতত Sirolimus কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nSirolimus গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত কলিজা ত প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। আপুনি আপোনাৰ দেহত যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Sirolimus ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nআপোনাৰ হৃদয় ত Sirolimusৰ সুতীব্ৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে। চিকিতসকে নোকোবাকৈ গ্ৰহণ নকৰিব।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Sirolimusৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Sirolimus with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Sirolimus ar gurutor kriya-pratikriya\nSirolimus তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nSirolimus মতভেদসমূহ - Sirolimus Contraindications in Assamese - Sirolimus nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Sirolimus লোৱা অনুচিত যাতে -\nSirolimus ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Sirolimus in Assamese - Sirolimus ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Sirolimus-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Sirolimus লোৱাটোৱে কোনো আসক্তিৰ সৃষ্টি নকৰে।\nSirolimus য়ে তন্দ্ৰাভাৱ বা টোপনিৰ উন্মেষ নঘটায়, সেয়ে আপনি বাহন চলাব পাৰে বা মেচিন আদি অপৰেট কৰিব পাৰে।\nহয়, আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহ Sirolimus লোৱাটো নিৰাপদ।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Sirolimus ব্যৱহৃত নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Sirolimus ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Sirolimus Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Sirolimus kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Sirolimusৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nSirolimusৰ সৈতে খাদ্য খোৱাৰ বিষয়ে কোনো গৱেষণা উপলব্ধ নহয়।\nমদ আৰু Sirolimusৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nSirolimus আৰু মদৰ প্ৰতিক্ৰিয়া সন্দৰ্ভত এতিয়ালৈ কোনো তথ্য উপলব্ধ নহয় কিয়নো এই বিষয়ত এতিয়ালৈ গৱেষণা হোৱা নাই।\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Sirolimus লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Sirolimus ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Sirolimus সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Sirolimus ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Sirolimus সেৱন কৰে?


কিতাপ পঢ়াৰ আনন্দ | Assam.MyGov.in\nStart Date: 30-04-2021\nআমাৰ বৌদ্ধিক বিকাশৰ এক অন্যতম আধাৰ হ’ল গ্ৰন্থ অধ্যয়ন। গ্ৰন্থ ...\nআমাৰ বৌদ্ধিক বিকাশৰ এক অন্যতম আধাৰ হ’ল গ্ৰন্থ অধ্যয়ন। গ্ৰন্থ অধ্যয়ন কেৱল জ্ঞান বৃদ্ধিৰ অন্যতম উৎসই নহয়, বাল্যকাল তথা কিশোৰাৱস্থাত গঢ়ি উঠা গ্ৰন্থ চৰ্চাৰ অভ্যাসে পাছলৈ মানসিক উৎকৰ্ষ সাধনতো প্ৰভূত বৰঙণি আগবঢ়ায়।\nছাত্ৰাৱস্থাত ভাল ভাল গ্ৰন্থ পঢ়াৰ প্ৰতি ধাউতি বঢ়োৱাৰ উদ্দেশ্যে মাই গভ অসমে অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ সহযোগত গ্ৰহণ কৰিছে এক বিশেষ পদক্ষেপ। ছাত্ৰ –ছাত্ৰীসকলে নিজৰ প্ৰিয় তিনিখন গ্ৰন্থৰ নাম উল্লেখ কৰি গ্ৰন্থকেইখন পঢ়ি ভাল লগাৰ কাৰণ সম্পৰ্কীয় একোটাকৈ লেখা আমালৈ প্ৰেৰণ কৰিব পাৰে।\nঅংশগ্ৰহণকাৰী শ্ৰেণী: পঞ্চম শ্ৰেণীৰ পৰা দ্বাদশ শ্ৰেণীলৈ\nশ্ৰেষ্ঠ দহগৰাকী অংশগ্ৰহণকাৰীলৈ আগবঢ়োৱা হ’ব অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ তৰফৰ পৰা কিতাপৰ টোপোলা আৰু একোখনকৈ প্ৰশংসা পত্ৰ\nঅংশগ্ৰহণৰ অন্তিম তাৰিখ: ৩১ মে’ ২০২১\nলেখাৰ লগত নিজৰ নাম, ঠিকনা, বিদ্যালয়ৰ নাম, যোগাযোগ নম্বৰ প্ৰেৰণ কৰাটো বাধ্যতামূলক। লেখা প্ৰেৰণ কৰিব পাৰে তলত মন্তব্য আকাৰে।\nমুঠ অৱদান (\t71) অনুমোদিত অৱদানসমূহ (67) পৰ্যালোচনাৰ বাবে ৰখা অৱদানসমূহ (4) জমা বন্ধ\n67 তথ্য পোৱা গ’ল\nPori Saikia5হিচাপ 1 দিন পূৰ্বে\nSchool- Karhalgaon Bapuji high school,Majuli\nPin code- 785110\nNimisha Bora5হিচাপ 1 সপ্তাহ পূৰ্বে\nHimakshiSaikia5হিচাপ 1 সপ্তাহ পূৰ্বে\nMiss - Himakshi Saikia\nRoll no - 4\nSchool - Bhogeswar Hazarika Girls H.S. School .\nBebejia .Nagaon (Assam)\nPhone number - 6001712395\nHimakshiPatowary5হিচাপ 1 সপ্তাহ পূৰ্বে\nনাম : হিমাক্ষী পাটোৱাৰী\nৰামদিয়া ছোৱালী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়\nঠিকনা : ৰামদিয়া (পাটোৱাৰীছোপা)\nডাকঘৰ : মাজৰকুৰি\nডাক সূচকাংক : ৭৮১১০২\nভ্ৰাম্যভাষ : ৭৬৩৬৯২৫৪১০\nজিলা : কামৰূপ\nChiyaSarma5হিচাপ 1 সপ্তাহ পূৰ্বে\nmy contact No.9678469930\nBhaskar Kapinjal5হিচাপ 1 সপ্তাহ পূৰ্বে\nনাম: ভূমিকা বৰ্মন\nস্কুল: আমনি জনকল্যাণ হাইস্কুল\nপিন নং- ৭৮১৩০৬\nNilotpal Patowary5হিচাপ 1 সপ্তাহ পূৰ্বে\n'কিতাপ পঢ়াৰ আনন্দ' প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে-\nBiman Kalita5হিচাপ 1 সপ্তাহ পূৰ্বে\nকিতাপ পঢ়া আনন্দ লৈ\nBidishaDevi5হিচাপ 1 সপ্তাহ পূৰ্বে\nname : Bidisha Devi\naddress : Sipajhar