সদস্য বাৰ্তা:JyotiPN - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nসদস্য পৃষ্ঠা আলোচনা\nআলোচনা যোগ কৰক\n1 “ৱিকি লাভ্‌ছ ৱুমেন ২০১৯ - ভাৰত” সম্পাদনা মাৰাথনলৈ আমন্ত্ৰণ\n2 Mahatma Gandhi 2020 edit-a-thon: Token of appreciation\n3 Festive Season 2020 edit-a-thon\n4 Reminder: Festive Season 2020 edit-a-thon\n5 Token of appreciation: Festive Season 2020 edit-a-thon\n6 Reminder: Wikipedia 20th celebration "the way I & my family feels"\n7 Universal Code of Conduct consultation\n8 অক্লান্ত কৰ্মী পদক\n9 Wikimedia Foundation Community Board seats: Call for feedback meeting\n10 ৱিকি শতক পদক\n11 ২০২১ চনৰ ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেচন নিৰ্বাচনৰ বাবে মনোনয়ন আহ্বান\n12 2021 Wikimedia Foundation Board elections: Eligibility requirements for voters\n13 দক্ষিণ এছীয় সম্প্ৰদায়ৰ সৈতে প্ৰাৰ্থীসকলৰ মুখামুখী অনুষ্ঠান\n14 Feedback for Mini edit-a-thons\n15 ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেচন নিৰ্বাচনৰ ভোটদান আৰম্ভ হৈছে\n16 Mahatma Gandhi 2021 edit-a-thon to celebrate Mahatma Gandhi's birth anniversary\n17 WLWSA-2021 Newsletter #6 (Request to provide information)\n19 অসমীয়া টাইপিং\n“ৱিকি লাভ্‌ছ ৱুমেন ২০১৯ - ভাৰত” সম্পাদনা মাৰাথনলৈ আমন্ত্ৰণসম্পাদনা কৰক\nঅসমীয়া ৱিকিপিডিয়াত “ৱিকি লাভ্‌ছ ৱুমেন ২০১৯ - ভাৰত” শীৰ্ষক এখন সম্পাদনা মাৰাথনৰ আয়োজন কৰা হৈছে। উক্ত সম্পাদনা মাৰাথনত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ আপোনাক আমন্ত্ৰণ জনালোঁ।\nএই প্ৰকল্পৰ লক্ষ্য হৈছে ভাৰতীয় নাৰীৰ বিষয়ে জীৱনীমূলক প্ৰবন্ধ সৃষ্টি কৰা আৰু ৱিকিপিডিয়াত লৈংগিক সমতা ৰক্ষা কৰা। এই সম্পাদনা মাৰাথনৰ সময়সীমা ২০১৯ বৰ্ষৰ ১০ ফেব্ৰুৱাৰীৰ পৰা ৩১ মাৰ্চলৈ। অংশগ্ৰহণ কৰক আৰু লাভ কৰক আকৰ্ষণীয় উপহাৰ!\nৱিকিপিডিয়া:ৱিকি লাভ্‌ছ ৱুমেন ২০১৯\n--MediaWiki message delivery (talk) 16:53, 11 February 2019 (ইউ.টি.চি.)\nMahatma Gandhi 2020 edit-a-thon: Token of appreciationসম্পাদনা কৰক\nNamaste, we would like to thank you for participating in Mahatma Gandhi 2020 edit-a-thon. Your participation made the edit-a-thon fruitful. Now, we are sendingatoken of appreciation to them who contributed to this event. Please fill the Google form for providing your personal information as soon as possible. After getting the addresses we can proceed further. Please find the form here. Nitesh (CIS-A2K) (talk) 17:58, 26 October 2020 (ইউ.টি.চি.)\n@Nitesh Ji: Gift received. Thanksalot. JyotiPN (talk) 08:37, 30 November 2020 (ইউ.টি.চি.)JyotiPN\nFestive Season 2020 edit-a-thonসম্পাদনা কৰক\nReminder: Festive Season 2020 edit-a-thonসম্পাদনা কৰক\nToken of appreciation: Festive Season 2020 edit-a-thonসম্পাদনা কৰক\nReminder: Wikipedia 20th celebration "the way I & my family feels"সম্পাদনা কৰক\nMarajozkee (talk) 15:20, 1 January 2021 (ইউ.টি.চি.)\nUniversal Code of Conduct consultationসম্পাদনা কৰক\nঅক্লান্ত কৰ্মী পদকসম্পাদনা কৰক\nৱিকিপিডিয়াত আপোনাৰ মূল্যবান অৱদানৰ বাবে কৃতজ্ঞতা জনালোঁ। আশাকৰোঁ আপুনি আগলৈও এনেকৈয়ে ৱিকিপিডিয়াক সমৃদ্ধিশালী কৰাৰ নিস্বাৰ্থ প্ৰয়াস কৰি থাকিব। 𝓚𝓾𝓵𝓭𝓱𝓪𝓻 𝓡𝓪𝓫𝓱𝓪 (বাৰ্তা) 15:22, 1 March 2021 (ইউ.টি.চি.)\n@𝓚𝓾𝓵𝓭𝓱𝓪𝓻 𝓡𝓪𝓫𝓱𝓪: মৰমৰ কুলধৰ, তোমাৰ আগ্ৰহ আৰু মৰমক আন্তৰিকতাৰে মোৰ প্ৰাপ্তিৰ টোপোলাত ভৰাই পদকটি গ্ৰহণ কৰাত মোৰ অপাৰগতা প্ৰকাশ কৰিলোঁ। ৱিকিত তোমাৰ সক্ৰিয়তাৰ সমান্তৰালকৈ তোমাৰ সংবেদনশীলতা দেখিছোঁ। আশাকৰোঁ তুমি মোক বুজিবা। JyotiPN (বাৰ্তা) 18:05, 1 March 2021 (ইউ.টি.চি.)JyotiPN\nWikimedia Foundation Community Board seats: Call for feedback meetingসম্পাদনা কৰক\nৱিকি শতক পদকসম্পাদনা কৰক\nসু-হৃদ, এক শতক মূল্যৱান প্ৰবন্ধৰে অসমীয়া ৱিকিপিডিয়াক শক্তিশালী কৰি তোলাৰ বাবে ধন্যবাদ আৰু কৃতজ্ঞতাসহকাৰে আপোনালৈ এই পদকটো আগবঢ়োৱা হ’ল। এই গতি সদায়েই অব্যাহত থাকক...!--অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া সমাজ\n২০২১ চনৰ ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেচন নিৰ্বাচনৰ বাবে মনোনয়ন আহ্বানসম্পাদনা কৰক\nব্যৱহাৰিক জীৱনৰ অন্য কাম-কাজ লৈ ব্যস্ত হৈ থকা বাবে, এইমুহূৰ্তত ৱিকিৰ এই নিৰ্বাচন প্ৰক্ৰিয়াত মোৰ ভূমিকা কি হ'ব পাৰে বা কি হোৱা উচিত সেই লৈ মই অনিশ্চিত। অৱশ্যে এইক্ষেত্ৰত মই অম্লান বসুমতাৰী, বাবুল বৈশ্য আৰু ঈশানজ্যোতি বৰাক এই পদৰ বাবে যোগ্য প্ৰাৰ্থী বুলি ভাবোঁ আৰু তেখেতেসকলে এই পদৰ বাবে প্ৰাৰ্থিত্ব আগবঢ়োৱা উচিত বুলি ভাবোঁ। JyotiPN (বাৰ্তা) 16:59, 12 June 2021 (ইউ.টি.চি.)JyotiPN\n2021 Wikimedia Foundation Board elections: Eligibility requirements for votersসম্পাদনা কৰক\nদক্ষিণ এছীয় সম্প্ৰদায়ৰ সৈতে প্ৰাৰ্থীসকলৰ মুখামুখী অনুষ্ঠানসম্পাদনা কৰক\nআপুনি নিশ্চয় জ্ঞাত যে ৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেশ্যনৰ প্ৰশাসন পৰিচালনা কৰা বোৰ্ড অফ ট্ৰাষ্ট্ৰীজৰ ৪খন আসনৰ বাবে নিৰ্বাচন প্ৰক্ৰিয়া চলি আছে। অহা ৪ আগষ্টৰ পৰা ১৭ আগষ্টলৈ উক্ত আসন কেইখনৰ বাবে ভোটদান অনুষ্ঠিত হ’ব। বিশ্বৰ বিভিন্ন দেশৰ পৰা নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হোৱা মুঠ ২০জন প্ৰাৰ্থীয়ে ৩১ জুলাই ২০২১ তাৰিখ, শনিবাৰে ভাৰতীয় সময় আবেলি ৪.০০ বজাৰ পৰা ৬.৩০ বজালৈ (আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মান সময় ১০.৩০ বজাৰ পৰা ১.০০ বজালৈ) দক্ষিণ এছীয় আৰু ই.এচ.ই.এ.পি. সম্প্ৰদায়ৰ সৈতে মুখামুখী হ’ব। এই অনুষ্ঠানত আপুনিও অংশগ্ৰহণ কৰিব পাৰে আৰু প্ৰাৰ্থীসকলৰ প্ৰতি কিবা প্ৰশ্ন থাকিলে সুধিব পাৰে।\nFeedback for Mini edit-a-thonsসম্পাদনা কৰক\nৱিকিমিডিয়া ফাউণ্ডেচন নিৰ্বাচনৰ ভোটদান আৰম্ভ হৈছেসম্পাদনা কৰক\nMahatma Gandhi 2021 edit-a-thon to celebrate Mahatma Gandhi's birth anniversaryসম্পাদনা কৰক\nMahatma Gandhi 2021 edit-a-thon\nHope you are doing well. Glad to inform you that A2K is going to conductamini edit-a-thon to celebrate Mahatma Gandhi's birth anniversary. It is the second iteration of Mahatma Gandhi mini edit-a-thon. The edit-a-thon will be on the same dates 2nd and 3rd October (Weekend). During the last iteration, we had created or developed or uploaded content related to Mahatma Gandhi. This time, we will create or develop content about Mahatma Gandhi and any article directly related to the Indian Independence movement. The list of articles is given on the event page. Feel free to add more relevant articles to the list. The event is not restricted to any single Wikimedia project. For more information, you can visit the event page and if you have any questions or doubts email me at nitesh@cis-india.org. Thank you MediaWiki message delivery (বাৰ্তা) 17:32, 28 September 2021 (ইউ.টি.চি.)\nWLWSA-2021 Newsletter #6 (Request to provide information)সম্পাদনা কৰক\n06:25, 17 November 2021 (ইউ.টি.চি.)\nA questionসম্পাদনা কৰক\nWhat is the correct "Transliteration" of the Bengali Word "ব্রাহ্মণবাড়িয়া"? Is it "ব্ৰাহ্মণবাৰিয়া"? ≈ MS Sakib «কওক...» 15:13, 17 November 2021 (ইউ.টি.চি.)\n@MS Sakib:বঙালী ভাষাৰ বাড়ি মানে অসমীয়া ভাষাত ঘৰ। ঘৰ-বাৰী। সেইহিচাপে ব্ৰাহ্মণবাড়ি বা ব্ৰাহ্মণবাৰি নহৈ ব্ৰাহ্মণবাৰী হ’লে বোধহয় বানানটো শুদ্ধ হ'ব। এই জিজ্ঞাসাৰ বাবে ধন্যবাদ। JyotiPN (বাৰ্তা) 16:30, 17 November 2021 (ইউ.টি.চি.)JyotiPN\nThanksalot for your reply. It'saplace name. This "বাড়িয়া" does not meanahouse (ঘৰ). So it doesn't means "Brahman's House". Actually, I've wanted to know the Assamese form of Bengali ড় as per the pronunciation. ≈ MS Sakib «কওক...» 16:38, 17 November 2021 (ইউ.টি.চি.)\nHere and here this word is written as "ব্ৰাহ্মণবাৰিয়া". ≈ MS Sakib «কওক...» 16:45, 17 November 2021 (ইউ.টি.চি.)\nঠাইবিশেষে নামৰ বুৰঞ্জীলৈ চালৈ এখন ঘৰ বা এটা সম্প্ৰদায়ৰ বসতি ৰূপে এটা অঞ্চলে পৰিচিতি লাভ কৰে আৰু সেইহিচাপত অঞ্চলটোৰ নামাকৰণ কৰা হয়; যেনে:- কুমাৰপাৰা। সেইফালৰপৰা চাবলৈ গ’লে বাৰি, বাড়ি নহৈ বাৰী লিখিবপৰা যায়। ধন্যবাদ।JyotiPN (বাৰ্তা) 17:52, 17 November 2021 (ইউ.টি.চি.)JyotiPN\nThe meaning of ব্রাহ্মণবাড়িয়া is "To evict the Brahmins", not "The house of Brahmins". ≈ MS Sakib «কওক...» 18:00, 17 November 2021 (ইউ.টি.চি.)\nআচ্ছা JyotiPN (বাৰ্তা) 18:22, 17 November 2021 (ইউ.টি.চি.)\nঅসমীয়া টাইপিংসম্পাদনা কৰক\nকম্পিউটাৰত অসমীয়া ভাষা টাইপ কৰিবলৈ আপুনি কোনটো ছফ্টৱেৰ ব্যৱহাৰ কৰে? ≈ MS Sakib «কওক...» 06:23, 19 November 2021 (ইউ.টি.চি.)\nৰ'দালি JyotiPN (বাৰ্তা) 19:06, 19 November 2021 (ইউ.টি.চি.)\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=সদস্য_বাৰ্তা:JyotiPN&oldid=306894"ৰ পৰা অনা হৈছে\nশেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে 19 November 2021 তাৰিখে 19:06 বজাত\nএই পৃষ্ঠাখন ১৯ নৱেম্বৰ, ২০২১ তাৰিখে ০০:৩৬ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।\nআন একো উল্লেখ নাথাকিলে এই বিষয়বস্তু CC BY-SA 3.0 ৰ আওতাত উপলব্ধ। এই পৃষ্ঠাটোৰ সংক্ষিপ্ত ইউ.আৰ.এল. : https://as.wikipedia.org/?curid=49849।


জেষ্ঠ সাংবাদিক বসন্ত শৰ্মা দুৰ্ঘটনাত পতিত হৈ গুৰুতৰভাৱে অসুস্থ\nজেষ্ঠ সাংবাদিক বসন্ত...\n| 8 Nov 2018 11:13 AM GMT\nযোৱা ৩০ অক্টোবৰত নগাঁও জিলাৰ বেবেজীয়া আৰক্ষী চকীৰ অধীনস্থ ঘাঁহীত এক পথ দুৰ্ঘটনাত পতিত হৈ জেষ্ঠ সাংবাদিক তথা নগাঁৱৰ দক্ষিণপাট সত্ৰ নিৱাসী বসন্ত শৰ্মা বিগত আঠদিন ধৰি গুৱাহাটী ৰ ছয়মাইলস্থিত জি. এন. আৰ. চি হস্পিতালৰ ICU ত চিকিৎসাধীন হৈ থকা খবৰে উদ্বিগ্ন কৰি তুলিছে তেখেত ৰ পৰিয়ালবৰ্গ লগতে শুভাকাংক্ষীসকলক ।\nপৰিয়াল ৰ সূত্ৰে জানিব পৰামতে, ৩০ অক্টোবৰৰ পুৱা শৰ্মাই তেওঁৰ ভাগিন অভয় গোস্বামীক নগাঁও চহৰস্থিত খ্ৰাইষ্টজ্যোতি বিদ্যালয়ত থ'বলৈ তেখেতৰ AS01 BX 3121 নম্বৰৰ মটৰচাইকেলেৰে গৈ থকা অৱস্থাত একেদিশেৰে আহি থকা AS 02 V 2944 নম্বৰৰ এখন আই টেন গাড়ীখনে খুন্দা মাৰে। ফলত মটৰ চাইকেলসহ দুয়ো পথৰ পৰা বহু দূৰৈত ছিটিকি পৰে। দুৰ্ঘটনাটোৰ ফলত ভাগিন অভয় সামান্যভাৱে আঘাতপ্ৰাপ্ত হয় যদিও শৰ্মাৰ মূৰৰ পৰা অত্যধিক হাৰত ৰক্তক্ষৰণ হ'বলৈ ধৰে ।\nলগে লগে স্থানীয় ৰাইজৰ তৎপৰতাত শৰ্মাক '১০৮ মৃত্যুঞ্জয় সেৱা' ৰ বাহনেৰে নগাঁও ভোগেশ্বৰী ফুকননী অসামৰিক চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰোৱা হয় আৰু চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি সেইদিনাই শৰ্মাক গুৱাহাটীৰ জি.এন.আৰ.চি হস্পিতালত ভৰ্তি কৰোৱা হয়। বৰ্তমান কেইবাজনো বিশেষজ্ঞ চিকিৎসকৰ তত্ত্বাৱধানত ICU কক্ষতে শৰ্মাৰ চিকিৎসা চলাই থকা হৈছে।\nউল্লেখ্য যে, এসময়ৰ বহুল প্ৰচলিত দৈনিক বাতৰি কাকত 'আজিৰ বাতৰি' ত নগাঁও জিলাৰ সংবাদদাতা হিচাপে নিজৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰা বসন্ত শৰ্মাই সাপ্তাহিক কাকত ৰংপুৰ, নতুন সময় আদিতো সংবাদ সেৱাৰ লগতে ধাৰাবহিকভাৱে প্ৰৱন্ধ লিখি গৈছিল। জনপ্ৰিয় দৈনিক বাতৰি কাকত 'আজি' আৰু 'অগ্ৰদূত' ৰ উপ-সম্পাদক ৰূপেও কৰ্মৰত আছিল শৰ্মা।পৰৱৰ্তী সময়ত বৈদ্যুতিন সংবাদ মাধ্যম প্ৰাইম নিউজ আৰু প্ৰাগ চেনেলত জেষ্ঠ সাংবাদিকৰূপে কৰ্ম সম্পাদন কৰা শৰ্মাৰ আশু আৰোগ্য কামনা কৰিছে তেওঁৰ শুভাকাংক্ষীসকলে।


প্ৰতি ভগৱান (ৰাতুল বেজবৰুৱা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nপ্ৰতি ভগৱান (ৰাতুল বেজবৰুৱা)\nৰত্নেশ্বৰ দাস মানুহ জন দুখীয়া হ’লেও গাওঁ খনৰ ল’ৰাৰ পৰা বুঢ়ালৈকে সকলোৰে মাজত বৰ জনপ্ৰিয় আছিল। বিয়া-সবাহ, ভাওনা, থিয়েটাৰকে আদি কৰি গাৱৰ সকলো উৎসৱৰ কামবোৰত ৰাইজৰ মুখত প্ৰথমে অহা নামটো আছিল ৰত্নেশ্বৰ দাস। মানুহ জনৰ তাতোতকৈ ভাল লগা গুনটো আছিল ভগৱানৰ প্ৰতি থকা ভক্তি। নিজে এসাজ খাবলৈ নোপোৱাকৈ থাকিলেও কিন্তু মিঠাতেলৰ ৯০ টকা প্ৰতি লিটাৰৰ দিনতো সদায় পুৱা গধুলি ভগৱানৰ ওচৰত এগচি বন্তি জ্বলাবলৈ কৃপনালি নকৰিছিল।\nএই দুখ বোলা বস্তুটো কোনে সৃষ্টি কৰিলে জানো! এই বস্তুটোৱে কিন্তু মানুহক বৰকৈ লটি ঘটি কৰে। ৰত্নেশ্বৰ দাসকো এই বস্তুটোৱে বাৰুকৈয়ে লগ দিছে। আজি তাৰিখলৈকে মানুহ জনে সুখৰ মুখ দেখা নাই। সৰুতে মাক-দেউতাকক হেৰুৱা দুখৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সতি সন্তান নোহোৱা লৈকে মুঠতে মানুহ জনে পাইছে কেৱল দুখ আৰু দুখ। তথাপিতো মানুহ জনৰ মুখত সদায় এটা হাহি বিৰিঙি থাকে। কোনেও নাজানে সেই হাহিটো দুখৰ নে সুখৰ।\nযোৱাবাৰৰ বানৰ পাছত মানুহ জনৰ অবস্থা আৰু বেয়া হৈছে। পগলা জিয়াধলে খেতি মাটি কেই বিঘাত তিনি ফুট মান ওখকৈ বালি পেলাই থৈ গৈছিল। তাৰ পাছৰ পৰা মানুহ জনে আৰ ঘৰে তাৰ ঘৰে সৰু সুৰা কাম কৰি কোনো মতে ভাত মুঠি যোগাৰ কৰি আছিল। কিন্তু অলপ দিনৰ পৰা মানুহজনীৰ কিবা এটা ধৰিব নোৱৰা বেমাৰ হ’লত মানুহ জনো কাম বিচাৰি যাব নোৱাৰা হ’ল। কেতিয়াবা গ’লেও আধাতে কাম এৰি গুচি আহিব লগা হয়। সিদিনা কামত থাকোতে ঘৰৰ ওচৰৰ ল’ৰা এটাই আহি খবৰ দিলেহি যে মানুহজনীৰ যোৱা থোৱা অবস্থা, সোনকালে ঘৰলৈ যাব লাগে। দাসে কাম এৰি আহি ঘৰ পালেহি। সচাকৈ মানুহজনীৰ অবস্থা বেয়া, মুখেৰে ফেন উলিয়াই মাটিত পৰি কেকাই আছিল। খৰধৰকৈ মানুহজনীক চহৰৰ হস্পিতেলখন পোৱালেগৈ। ডাক্টৰে চাই চিতি ৫ বিধমান টেষ্ট কৰাব দি ৪ বিধমান ঔষধ আনিবলৈ দিলে। কিন্তু খেলিমেলিতো সেইখিনিতে লাগিল। ইমানবোৰ টেষ্ট আৰু ঔষধ কিনিবলৈ টকা আছে ক’ত? দাসে হস্পিতেল খনৰ বাৰাণ্ডাতে মূৰে কপালে হাত দি বহি কি কৰিব চিন্তা কৰাত লাগিল। মানুহজনীকতো এনেকৈ মৰিবলৈ এৰি দিব নোৱাৰি। হঠাৎ কিবা এটা চিন্তা কৰি ঘপকৈ বহাৰ পৰা উঠি মানুহজনীক তাতে এৰি খৰধৰকৈ গাৱলৈ আহিল আৰু চিধাই হাজৰিকা মাষ্টৰৰ ওচৰ পালেহি। মাষ্টৰক সকলো বিবৰি কৈ অলপ টকা বিচাৰিলে। কিন্তু মাষ্টৰে দাসক ৪ মাহ মান দৰমহা পোৱা নাই গতিকে হাতত টকা নাই বুলি কৈ সহায় কৰিব নোৱাৰো বুলি ক’লে। দাসে অকনো দেৰি নকৰি ভদাই গাওবুঢ়াৰ ওচৰ পালেহি। গাওবুঢ়াইও কিবা কিবি আজুহাত দেখুৱাই সহায় নকৰিলে। দাসে গাৱৰ ধনীমানুহ বুলি পৰিচিত আৰু ৫/৬ মান মানুহৰ ওচৰতো সহায় বিচাৰিলে কিন্তু কোনেও ফুটাকঢি এটাও নিদিলে। দাসৰ মুখখন শেঁতা পৰি আহিল।\nদাসে কি কৰিব ক’ৰপৰা টকা গোটাব একো ধৰিব নোৱাৰা হ’ল। অৱশেষত এটা সিদ্ধান্ত ল’লে। এনেদৰে মানুহৰ ওচৰত সহায় বিচাৰি থাকি কোনো লাভ নাই। যি কৰিব ভগৱানেহে কৰিব পাৰিব। আজি ৫২ বছৰে ভগৱানৰ সেৱা কৰি আহিছে। দাসৰ বিশ্বাস ভগৱানে কিবা এটা সহায় কৰিবই। গতিকে ভগৱানকে সকলো দাইৰেক্ট জনাব। এইবুলি দাস ঘৰলৈ আহিল আৰু বহুত বছৰ টক্তাৰ ওপৰত থকা বাকছটোৰ পৰা বগা ৰঙৰ পৰা হালধীয়া হোৱা কাগজ এখিলা উলিয়াই কলমটোত চিয়াহী ভৰাই লৈ আৰম্ভ কৰিলে-\nমোৰ অতি শ্ৰদ্ধাৰ ভগৱান,\nপ্ৰভু প্ৰথমে মোৰ সেৱা গ্ৰহন কৰিবা। মোৰ বৰ্ত্তমান অবস্থা বহুত বেয়া। যোৱা বছৰৰ পৰা বহুত সমস্যাত কোনোমতে চলি আছো। খেতি বাতি বুলিবলৈ একো নাই। মাটি কেই বিঘাত জিয়াধলে বালি পেলাই গ’ল। মানুহৰ ঘৰত কাম বিচাৰি আজিকালি পাবলৈ নাইকিয়া হ’ল। তাতে মানুহজনীৰ কিবা এটা অচিন বেমাৰ হৈছে। মই মানুহজনীক এৰি কাম বিচাৰিও যাব নোৱৰা হৈছো। আজি আকৌ মানুহজনীৰ একে বাৰে যোৱা থোৱা অবস্থা। হস্পিতেলত ভৰ্তি কৰাই আহিছো। ডাক্টৰে ধেৰ কিবা কিবি কিনিবলৈ দিছে। কিন্তু মই কিনো কেনেকৈ? হাতত যে ফুটাকঢ়ি এটাও নাই। গাৱৰ মাষ্টৰ, গাওবঢ়া আৰু ভালে কেইজন মানুহক সহায় বিচাৰিলো যদিও কোনেও মোক সহায় নকৰিলে। তুমিয়ে কোৱা প্ৰভু মই এতিয়া কি কৰো। গতিকে এই বিপদৰ সময়ত মোক সহায় কৰা প্ৰভু। নহ’লে মানুহজনী মৰি থাকিব। আৰু মই জানো তুমি তোমাৰ ভক্তক কেতিয়াও মৰিবলৈ নিদিয়া। সেয়ে প্ৰভু তোমাক অনুৰোধ কৰিছো মোলৈ যিমান পাৰা সিমান সোনকলে টকা ৭০০০ পঠায় দিয়া। আৰু বেছি নিলিখো। শেষত পুনৰ সেৱাৰে।\nতোমাৰ একান্ত ভক্ত\nচিঠিখন খাম এটাৰ ভিতৰত ভৰাই খামটোৰ ওপৰত প্ৰতি ভগৱান আৰু তলত নিজৰ ঠিকনাটো লিখি আঠা লগাই কোনো দিন ব্যবহাৰ কৰি নোপোৱা গাৱৰ ডাকঘৰটোৰ চিঠি ভৰোৱা বাকচটোত ভৰাই দিলে।\nকেইদিন মানৰ পাছত চিঠি খন আহি জিলাৰ সদৰ ডাকঘৰ পালেহি। সদৰৰ পিয়ন জনে চিঠি খন কাক দিব কলৈ দিব একো ধৰিব নোৱাৰি আহি পোষ্ট মাষ্টৰক দি গ’লহি। পোষ্ট মাষ্টৰে চিঠিখনত বেছি গুৰুত্ব নিদি নিজৰ কামত লাগি থাকিল। এনেকৈ আৰু কেইদিনমান পাৰ হ’ল। এদিন হঠাৎ পোষ্ট মাষ্টৰৰ চকুত চিঠিখন পৰিল। বহুত চিন্তা চৰ্চা কৰি চিঠি খন খুলি পঢ়ি চালে। পোষ্ট মাষ্টৰৰ মনটো অলপ সেমেকি আহিল। লগে লগে ডাকঘৰৰ সকলো কৰ্মচাৰীক মাতি আনি চিঠি খনৰ কথা ক’লে আৰু যিয়ে যিমান পাৰে সহায় কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিলে। ডাকঘৰৰ মানুহ খিনিয়েও সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিল। ১০ টকাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ৫০০ টকালৈকে বৰঙণি গোট খালে। কিন্তু দাসে বিচৰা ধৰণে ৭০০০ টকা হবলৈ ৫৫০ টকা কম হ’ল। পোষ্ট মাষ্টৰে ৬৪৫০ টকাকে ৰত্নেশ্বৰ দাসলৈ মনি অৰ্ডাৰ কৰি পঠোৱাৰ ব্যবস্থা কৰি দিলে। দুদিনমান পাছত গাৱৰ পিয়নজনে মনি অৰ্ডাৰৰ টকা খিনি দাসক দি গ’লহি। চৰকাৰৰ ঘৰৰ পৰা দিয়া ঔষধ খাই দাসৰ মানুহজনী কোনোমতে উশাহতো লৈ জীয়াই আছিল। টকা খিনি পাই দাস বহুত সুখী হ’ল। লগে লগে যাৱতীয় ঔষধ পাতি কিনি চিকিৎসা কৰাত লাগিল। ভগৱানৰ ওপৰত দাসৰ বিশ্বাস আৰু দুগুন বাঢ়িল। নাই এনেকৈ নহ’ব। ভগৱানক ধন্যবাদ জনাবই লাগিব। দাসে আৰু এখন চিঠি লিখিবলৈ ঠিৰাং কৰিলে। সেইদিনা ঘৰলৈ আহি আকৌ কাগজ কলম উলিয়াই দাস বহিল-\nমোৰ অতিকৈ শ্ৰদ্ধাৰ ভগৱান,\nপ্ৰভু, প্ৰথমে মোৰ সেৱা গ্ৰহন কৰিবা। তুমি দিয়া টকা খিনি মই পালো। তোমাক কি বুলি ধন্যবাদ জনাম মই শব্দ বিচাৰি পোৱা নাই প্ৰভূ। মই জানো তুমি তোমাৰ ভক্তক কেতিয়াও বিপদত নেপেলোৱা। মানুহজনীৰ স্বাস্থ্য এতিয়া আগতকৈ অলপ ভাল হৈছে। ডাক্টৰে সোনকালে ভাল হব বুলি কৈছে। অ’ প্ৰভু আৰু এটা কথা, আগলৈ যদি মই তোমাক পইচা বিচাৰো তুমি নিজে আহি মোক দি যাবাহি। এই ডাকঘৰৰ মানুহবোৰ বৰ ভাল নহয়। এইবাৰ তুমি দিয়া ৭০০০ টকাৰ খিনিৰ মোক মাত্ৰ ৬৪৫০ টকাহে দিলে। গতিকে কথাতো এতিয়াই কৈ থলো। আৰু দীঘল নকৰো। পুনৰ সেৱাৰে।\nতাৰ পাছত দাসে চিঠিখন খাম এটাৰ ভিতৰত ভাৰাই আগৰ বাৰৰ দৰে গাৱৰ ডাকঘৰটোৰ চিঠি ভৰোৱা বাকচটোত ভৰাই দিলে।\n← নিজৰ পৃথিৱী, নিজৰ দেশ, নিজৰ মানুহ (ড° মাখনলাল দাস)\nউলুৱনী জয়পুৰৰ ডাঙৰীয়া দেউতা (যুগল চন্দ্ৰ বৰা) →\nচেনিমৰা বাগানৰ চিঠি -(অনন্ত বৰা)\nঅপাৰেচন নকআউট (স্যামন্ত কুমাৰ গোস্বামী)


Aclind in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Aclind ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nAclind की जानकारी\nAclind ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Aclind Benefits & Uses in Assamese- Aclind ar laabh aaru byavaharsamuh\nAclind ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Aclind Dosage & How to Take in Assamese - Aclind ar paali aaru xeya kenedore lobo\nAclind ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Aclind Side Effects in Assamese- Aclind ar parshwakriyasamuh\nAclind সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Aclind Related Warnings in Assamese- Aclind xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Aclindৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Aclind with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Aclind ar gurutor kriya-pratikriya\nAclind মতভেদসমূহ- Aclind Contraindications in Assamese- Aclind nishedhsamuh\nAclind ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Aclind in Assamese- Aclind ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Aclind ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Aclind Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Aclind kriya-pratikriya\nAclind ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Aclind Benefits & Uses in Assamese - Aclind ar laabh aaru byavaharsamuh\nAclind তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nAclind ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Aclind Dosage & How to Take in Assamese - Aclind ar paali aaru xeya kenedore lobo\nAclind-ৰ উপাদানসমূহ - Aclind Active Ingredients in Assamese - Aclind-ar upadaansamuh\nAclind ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Aclind Side Effects in Assamese - Aclind ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Aclind ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nAclind সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Aclind Related Warnings in Assamese - Aclind xonkranta xatarkatabanisamuh\nAclind-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nAclind ৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত বহুতো ভয়ানক পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া আছে, গতিকে ইয়াক চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ অবিহনে গ্ৰহণ নকৰিব।\nAclind-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nআপুনি যদি স্তন্যপায়ী মহিলা, আপুনি Aclind ৰ ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱৰ সম্মুখীন হব পাৰে। আপুনি যদি এইবোৰৰ সম্মুখীন হয়, চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ নোলোৱাকৈ গ্ৰহণ নকৰিব। চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিয়া অনুসৰি কৰক।\nবৃক্কত Aclind কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nAclindৰ বৃক্কত মৃদু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকিব পাৰে। বেছিভাগ মানুহেই বৃক্ক ত কেতিয়াও একো প্ৰভাৱ পৰা নেদেখিব।\nযকৃতত Aclind কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nAclindৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াই কেতিয়াবাহে কলিজা ক প্ৰভাবিত কৰে।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Aclind ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদয় ৰ বাবে Aclind ক্ষতিকাৰক নহয়।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Aclindৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Aclind with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Aclind ar gurutor kriya-pratikriya\nAclind তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nAclind মতভেদসমূহ - Aclind Contraindications in Assamese - Aclind nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Aclind লোৱা অনুচিত যাতে -\nAclind ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Aclind in Assamese - Aclind ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Aclind-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, আপনি Aclindৰ প্ৰতি আসক্ত নহয়।\nAclind আপোনাক টোপনি নলগায় বা তন্দ্ৰাচ্ছন্ন নকৰে। আপুনি মেচিন আদি চলাব পাৰে।\nহয়, চিকিত্সা পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Aclind লওক।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Aclindৰ ব্যৱহাৰ প্ৰভাৱশালী নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Aclind ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Aclind Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Aclind kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Aclindৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nআপনি খাদ্যৰ সৈতে Aclind ল'ব পাৰে।\nমদ আৰু Aclindৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nAclind আৰু মদৰ প্ৰতিক্ৰিয়া সন্দৰ্ভত এতিয়ালৈ কোনো তথ্য উপলব্ধ নহয় কিয়নো এই বিষয়ত এতিয়ালৈ গৱেষণা হোৱা নাই।\nAclind ৰ অনুকল্প - Substitutes for Aclind in Assamese\nAclind ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Aclind Price and Pack Size in Assamese - Aclind ar mulya aaru pakor size\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Aclind লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Aclind ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Aclind সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Aclind ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Aclind সেৱন কৰে?


নষ্টালজিয়াঃ (নিতুল বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n১)এপলকৰ বাবে যদি উভতি চাওঁ:\nপ্ৰায় ৭ টা বসন্তৰ আগৰ কথা, ঠিক ২০০৬ চন মান হব। একে ৰাতিৰ ভিতৰতে চিলঙৰ কোম্পানীৰ চাকৰি ত্যাগপত্ৰখনি মহাপ্ৰবন্ধকৰ মুখলৈ মাৰি দি ঘৰলৈ উভতি আহিলোঁ, কিয় তেনে কৰিলোঁ সেয়াও এক অধ্যায়, বাৰু পিছলৈ থ’লো সেই অধ্যায়! চিলঙৰ পৰা অহাৰ পিছত দুমাহ মান ঘৰতে সৰুসুৰা কাম-বনত লাগি আছিলো। এদিন বাল্যবন্ধু ৰঞ্জিতে খৱৰ দিলে তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত এটি চাকৰি ওলাইছে, ফোনতে ক’লে কেনেকৈ যোগাযোগ কৰিব লাগে। মই লগে লগে ইণ্টানেটত চাৰ্চ কৰিলোঁ—tezu.arnet.in বুলি, ফলাফল মনিটৰত ভাঁহি আহিল, কিছুসময়ৰ অধ্যয়নৰ পিছত জানিব পাৰিলোঁ, উক্ত পদটোৰ বাবে মই দেখোন আবেদন কৰিব পাৰোঁ। পদ আছিল ষ্টেনগ্ৰাফাৰ গ্ৰেড ৩, এটাই পদ, উপাচাৰ্য্যৰ ব্যক্তিগত চেক্ৰেটাৰীৰ পদ। আগপিছ একো নাভাবি আবেদন কৰি দিলোঁ আৰু। বেছ কেইমাহমানৰ পিছত নিমন্ত্ৰনী পত্ৰখনো পালোঁ, যথাসময়ত সাক্ষাৎকাৰৰ দিন আহি পালেহি, ময়ো সাজু কৰিলোঁ নিজকে যিমান পাৰো।\nপিছদিনা সাক্ষাৎকাৰৰ দিন আছিল বাবে আগদিনাই গৈ বন্ধুৰ কোৱাৰ্টাৰত হাজিৰ হ’লোঁগৈ, বন্ধুৱেও যিমান পাৰে চেষ্টা কৰিলে, লিখা পৰীক্ষাত কি ধৰণৰ প্ৰশ্ন আহিব পাৰে আগতীয়াকৈ কিছু আভাসো দিলে।\nপুৱা ৮ মান বজাতেই উঠি সাজি কাঁচি সাজু হৈ সকলোঁ নঠিপত্ৰ সাজু কৰি ল’লোঁ। বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বাছতেই তিনিও বিশ্ববিদ্যালয়লৈ বুলি যাত্ৰা কৰিলোঁ, তেজপুৰ চহৰৰ পৰা বিশ্ববিদ্যালয়লৈ প্ৰায় ১৫ কি.মি.মান দুৰ হয়। বাটে বাটে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কৰ্মচাৰীবোৰ উঠাই উঠাই বছখনে প্ৰায় ৪০ মিনিট মানৰ পিছত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ চৌহদত প্ৰবেশ কৰিলে। আমিও নিদিষ্ট বিভাগলৈ বুলি বাট বুলিলোঁ। সময়তকৈ কিছু আগতীয়াকৈ উপস্থিত হোৱা বাবে তেতিয়ালৈ দুই-চাৰিজনৰ বাহিৰে আন বোৰ প্ৰাৰ্থী আহি পোৱাই নাছিল, ৰঞ্জিতে ক’লে তুমি ইয়াতে কিছুসময় বহা, মই অলপ কামত লাগো। নিদিষ্ট কোঠাটোত কিছু সময় বহাৰ পিছত প্ৰাৰ্থীসকল আহি পালে। ৰঞ্জিতৰ পৰা উৱাদিহ লৈ গম পালোঁ যে উক্ত পদটিৰ বাবে উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ বাঘা বাঘা প্ৰাৰ্থী আহিছে, তেওঁলোঁকৰ কোনোৱে আন কৰবাত আগৰে পৰা খাটি আছে, কোনোবা ব্যক্তিগত খণ্ডত কৰি আছে, কাৰোবাৰ ২ বছৰ অভিজ্ঞতা, কাৰোবাৰ ৩, ৪, ৫ বছৰ অভিজ্ঞতা। তেওঁলোঁকৰ বিষয়ে জানিব পাৰি মোৰ পেটতে হাত-ভৰি লুকুৱাৰ অৱস্থা, নহবনো কিয়, মই গৈছো অনভিজ্ঞ একেবাৰে কেঁচা হৈ। সেই বাঘা বাঘা ৰথী-মহাৰথী সকলৰ মাজত মই কোন কূটা, মনতে ভাবি ভাবি এপাকত বন্ধু ৰঞ্জিতক কৈয়েই পেলালোঁ, বোলোঁ হে’ৰা মিতা—মই ইণ্টাৰভিউ নিদিওৱেই নেকি?\nবন্ধুৱে বহলকৈ চকু কেইটা মেলি আচৰিত হৈ সুধিলে—বোলে কিয়? মই বোলোঁ ইমানবোৰ অভিজ্ঞতা সম্পন্ন প্ৰাৰ্থীৰ লগত মইনো কি তক্কৰ দিম, সেয়ে নিদিয়াই ভাল।\nবন্ধুৱে কলেঃ- হেৰা, আহিছা যেতিয়া দি যোৱাচোন সাক্ষাৎকাৰটো, পোৱা নোপোৱা, হৰা-জিকা এইবোৰ থাকেই আৰু, সেইবুলি নিদিবানে তুমি? দিনটো এনেয়ে যোৱাতকৈ সাক্ষাৎকাৰটো দিয়া এটা অভিজ্ঞতাও হ’ব, জানিব পাৰিবা এনেধৰণৰ পদৰ বাচনিত কেনেকুৱা প্ৰশ্ন বা পৰীক্ষা লোঁৱা হয়। তাতে ঔদ্যোগিক প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা উৰ্ত্তীণ, সেইফালৰ পৰা তুমি অলপ আগত থাকিবা আনতকৈ, আন বহুতৰে তেনে অৰ্হতা নাথাকিবও পাৰে। মই আছো নহয়, তুমি দিয়াচোন বাৰু! দেখা যাওঁক কৰ পানী কলৈ যায়। তুমি মাথো মনটো ডাঠ কৰা।\nবন্ধুৰ কথাত অলপ সাহস পালোঁ, তেতিয়াহে মনটো ভাল লাগিছিল, হয়তো ঠিকেই কৈছে বন্ধুৱে। তেতিয়ালৈ বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা অহা সৰ্বমুঠ ৭৮ গৰাকী প্ৰাৰ্থী আহিছে।\nযথাসময়ত লিখা পৰীক্ষা আৰম্ভ হৈছে, সকলোৰে হাতে হাতে ৰুলিং পেজ আৰু কাঁঠ পেঞ্চিল দিয়া হৈছে। ষ্টাৰ্ট, ৰেডি বুলি কৈ ইংৰাজী শ্ৰুতলিপি দিয়া আৰম্ভ কৰি দিলে, প্ৰাৰ্থী সকলে সাংকেতিক চিহ্নৰে সেইবোৰ লিখিবলৈ লাগিল, ময়ো যি পাৰো লিখি গৈছো। প্ৰায় ২০ মিনিটমান শ্ৰুতলিপি দিয়াৰ পিছত আমাক একো একোটা কম্পিউটাৰৰ সম্মুখত বহিবলৈ দিলে, সেই সাংকেতিক চিহ্নৰে লিখা আখৰবোৰ, বাক্যবোৰ ইংৰাজী লিপিলৈ লিখিবলৈ।\nময়ো পাৰোমানে কম সময়তে গোটেই পেৰাগ্ৰাফ কেইটা লিখি উলিয়াও আৰু উত্তৰ বহীৰ সহিতে টাইপিং কৰা কাগজখিল গাঁঠি দি জমা দিলোঁ, একেদিনাই অৰ্থাৎ প্ৰায় ২ ঘণ্টামানৰ পিছতে ৰিজাল্ট দিব আৰু লিখিত পৰীক্ষাত যিসকল উৰ্ত্তীণ হ’ব তেওঁলোঁকে লগেলগেই মৌখিক পৰীক্ষাৰ বাবে সাজু থাকিব লাগি বুলি জানিব পাৰিলোঁ। মাজত কিছু সময় পালোঁ বাবে বন্ধুৰ সহিতে আহাৰ গ্ৰহণৰ বাবে ওলাই গলোঁ। ঘুৰি আহি দেখা পালোঁ ফলাফল এখন জাননী ফলকত আঁৰিবলৈ সাজু কৰিছে। সকলোঁৱে হেঁতা-ওপৰা লগাইছে, মই দুৰতে ৰৈ চাই আছো, মনতে ভাবিলোঁ ক’তনো মোৰ নাম থাকিব, এহ নাচাওঁ মই, যি হৈছে হৈছে আৰু!\nবন্ধুৱে ক’লে ৰিজাল্ট চালানে..?\nমই বোলোঁ নাইচোৱা অ’, চাইনো কিয় মনটো বেয়া কৰোঁ, তাতকৈ নোচোৱাকৈয়ে মই উভতোঁ দিয়া, নাপাওঁ যে খাটাং মই।\nবন্ধুৱে বোলে, সেইবুলি নাচাবানে বাৰু! ৰ’বা তুমি ইয়াতে বহা, ময়েই চাই আহোঁ। মোৰ বুকু দুৰু দুৰু, আনবোৰ প্ৰাৰ্থীয়ে তেতিয়ালৈ নিজৰ নিজৰ ফলাফল লৈ কোনো কোনোৱে আনন্দত মতলিয়া হৈছে। বন্ধু যিমানে জাননী ফলকৰ ওচৰলৈ গৈছে মোৰো সিমানে বুকুখনে ধানবনাদি বানিবলৈ লৈছে। সেইফালে নোচোৱাকৈ আমন জিমনকৈ বহি আছো। কিছু সময়ৰ পিছত\nবন্ধুৱে আহি মাতিলেহি, হেৰা মিতা, তুমি পাছ কৰিছা অ’, তোমাৰ নাম আছে। তুমি উত্তীৰ্ণ মুঠ ১০ জনৰ ভিতৰত ৮ নম্বৰত আছা। মই বন্ধুৰ কথা বিশ্বাসেই কৰিব পৰা নাই, দুচকু কব নোৱাৰাকৈয়ে সেমেকি উঠিছিল, আনন্দতে বন্ধুক সাবতি ধৰিলোঁ।\nএতিয়া মনটো আৰু ডাঠ কৰা মৌখিক পৰীক্ষালৈ। এই বুলি কৈ বন্ধু নিজৰ কামত ব্যস্ত হৈ পৰিল।\nবিয়লি ঠিক ৩ মান বজাৰ পৰা মৌখিক পৰীক্ষা আৰম্ভ হৈছিল, এক দুই কৈ ওলাইছে সোমাইছে প্ৰাৰ্থী সকল, সাক্ষাৎকাৰ দি অহা দুই একক সুধি জানিবলৈ বিচাৰিলোঁ কেনেধৰণৰ প্ৰশ্নবাণ কৰিছে। সন্ধিয়া ৭ বজাত মোৰ পাল পৰিল, সোমাবলৈ অনুমতি লৈ সম্ভাষণ জনাই বহিবলৈ দিয়াত বহিলোঁ, এজন এজনকৈ প্ৰায় ৭জন মানে অসমীয়া, ইংৰাজীতে বিভিন্ন প্ৰশ্ন কৰিলে, পাৰোমানে শুদ্ধকৈ উত্তৰ দিবলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ। নজনাটো ভুল উত্তৰ নিদি নাজানো বুলিয়েই ক’লোঁ। তাৰে মাজৰ এজন মাধৱ বৰা (বৰ্তমান প্ৰয়াত) মোৰ দেউতাৰ একালৰ সহোদৰ বন্ধু আছিল, মই কিন্তু চিনাকি দিয়াৰ পক্ষপাতী নাছিলোঁ। এককথাত কবলৈ গ’লে কাৰো অনুগ্ৰহত মই চাকৰি লোঁৱাৰ পক্ষপাতী নাছিলোঁ, চিনাকি দিয়া হলে নিশ্চয় অলপ হ’লেওঁ সঁহাৰি পালোঁ হয়। কিন্তু তেনে কৰিবলৈ মনটোৱে নকলে। মই প্ৰায় ২৫ মিনিটমান মোক প্ৰশ্ন কৰাৰ অন্তত মোক যাবলৈ দিলে, তাৰ পিছতহে উশাহটো ঘুৰাই আনিব পাৰিলোঁ।\nপোনে পোনে বন্ধুৰ ৰুমলৈ আহি ভাগৰতে বাগৰি পৰিলোঁ বিচনাত। প্ৰায় এসপ্তাহৰ পিছত খৱৰ লৈ গম পালোঁ, তেজপুৰৰে এগৰাকী মহিলাক পদটোৰ বাবে উপযুক্ত বুলি বিবেচনা কৰিলে।\nমোৰ এজন একালৰ ব্যক্তিগত শিক্ষাগুৰুৱে মোক উদ্দেশ্যি কৈছিল—যে জীৱনত কেতিয়াও হাৰ নামানিবা, আনে পুতৌ কৰিব পৰা সুবিধা নিদিবা, মই জীৱনত ১০৮ টা ইণ্টাৰভিউ দিছো, ১০৯ নম্বৰত বেংকত চাকৰি পাইছো, তুমিও পাৰিবা। তেখেতৰ সেই উপদেশকে আৰ্হি হিচাপে লৈ পিছলৈ নোচোৱাকৈ মই এনেকৈ প্ৰায় ৭৭ টা বিভিন্ন সাক্ষাৎকাৰ দি শেষত ৭৮ নম্বৰৰ সাক্ষাৎকাৰটোৰ লিখিত পৰীক্ষা, মৌখিক পৰীক্ষা আৰু ব্যৱহাৰিক পৰীক্ষাত আন কোনো ব্যক্তিৰে অনুগ্ৰহ নোহোৱাকৈ সুখ্যাতিৰে উৰ্ত্তীণ হৈ অৱশেষত জনস্বাস্থ্য কাৰিকৰী বিভাগত যোগদান কৰিলোঁ। এনে বহু অভিজ্ঞাই জীৱনটো ভৰি আছে, সময়ে সময়ে পাঠকৈ আগবঢ়াবলৈ চেষ্ট কৰি যাম।\n← পেটৰ অসুখৰ আনন্দ (বিক্ৰমজিৎ কাকতি)\nথুলুকৰ পুনৰজনম (ৰাজীৱ ৰঞ্জন) →


মথি 18 - पवित्र बाइबिल [ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন] - (মথি 18)\nসেই সময়ত শিষ্য সকলে যীচুৰ ওচৰলৈ আহি সুধিলে, “প্ৰভু, স্বৰ্গৰাজ্যত শ্ৰেষ্ঠ কোন?”\nতেতিয়া যীচুৱে এটি শিশুক ওচৰলৈ মাতি আনি তেওঁলোকৰ মাজত থিয় কৰাই কলে,\n“মই তোমালোকক সঁচাকৈ কওঁ, যদি তোমালোকে মন পৰিৱর্তন কৰি শিশু সকলৰ দৰে হব নোৱাৰা, তেনেহলে কোনোমতেই স্বৰ্গৰাজ্যত প্ৰৱেশ কৰিব নোৱাৰিবা৷\nএতেকে যি কোনোৱে এই শিশুটিৰ দৰে নিজকে নম্ৰ কৰে, তেৱেঁই স্বৰ্গৰাজ্যত সর্ব্বশ্ৰেষ্ঠ৷\nআকৌ যি কোনোৱে এনে এটি শিশুক মোৰ নামেৰে গ্ৰহণ কৰে, তেওঁ মোকেই গ্ৰহণ কৰে।\nমোক বিশ্বাস কৰা এই নম্ৰ সকলৰ মাজৰ কোনোবা এজনক যদি কোনোৱে পাপৰ পথত লৈ যায়, তেনেহলে তেওঁক ডিঙিত এটা ডাঙৰ জাঁত বান্ধি বৰং সমুদ্ৰৰ গভীৰ পানীত ডুবাই দিয়াই তেওঁৰ পক্ষে ভাল হব।\nহায়! বিঘিনিৰ সময়ৰ কাৰণে এই জগত; কিয়নো বিঘিনিৰ সময় অৱশ্যেই আহিব৷ কিন্তু যি মানুহৰ দ্বাৰাই বিঘিনি হয়, তেওঁৰ সন্তাপ হ’ব৷\nতোমালোকক পাপলৈ নিয়াৰ কাৰণ যদি তোমালোকৰ হাত বা ভৰি হয়, তেনেহলে তাক কাটি দূৰলৈ দলিয়াই পেলোৱা; দুই হাত বা দুই ভৰি লৈ অনন্ত জুইত পেলোৱা হোৱাতকৈ, কোঙা বা খোৰা হৈ জীৱনত প্ৰৱেশ কৰাই তোমালোকৰ পক্ষে ভাল।\nতোমালোকৰ চকুৱে যদি তোমালোকক পাপৰ পথলৈ নিয়ে, তেনেহলে তাকো কাঢ়ি তোমালোকৰ পৰা দূৰলৈ দলিয়াই পেলোৱা; দুই চকু লৈ অনন্ত অগ্নিময় নৰকত পেলোৱা হোৱাতকৈ, বৰং কণা হৈ জীৱনত সোমোৱাই তোমালোকৰ পক্ষে ভাল।\nকাৰণ যি হেৰাল, তাক বিচাৰি ৰক্ষা কৰিবলৈ মানুহৰ পুত্ৰ আহিল।\nতোমালোকে কি ভাবা? যদি কোনো এজন মানুহৰ এশটা মেৰ আছে অাৰু তাৰ মাজৰ পৰা যদি এটা ভুল পথে গৈ হেৰাই যায়, তেতিয়া তেওঁ জানো নিৰানব্বৈটা মেষক পাহাৰৰ দাঁতিত এৰি থৈ হেৰোৱা মেষটোক বিচাৰি নাযাব?\nআৰু যদি হেৰোৱাটোক কেনেবাকৈ পায়, তেনেহলে মই তোমালোকক সঁচাকৈ কওঁ যে, ভুল পথে নোযোৱা সেই নিৰানব্বৈটা মেষতকৈ, যিটো হেৰাই গৈছিল সেই মেষটোক ঘূৰাই পোৱাত তেওঁ অধিক আনন্দ কৰিব।\nএইদৰে এই সৰু সকলৰ মাজৰ এটিও নষ্ট হোৱাটো স্বৰ্গত থকা তোমালোকৰ পিতৃয়ে ইচ্ছা নকৰে।\nকিন্তু তোমাৰ ভায়েৰাই যদি তোমাৰ বিৰুদ্ধে পাপ কৰে, তেনেহলে তেওঁ অকলে থাকোতেই ওচৰলৈ গৈ তেওঁৰ দোষ দেখুৱাই দিয়া। তেওঁ যদি তোমাৰ কথা শুনে, তেনেহলে তুমি তোমাৰ ভায়েৰাক ঘূৰাই পালা।\nকিন্তু যদি নুশুনে, তেনেহলে দুই এজন ভাইক তোমাৰ লগত লৈ যোৱা, যাতে দুই বা তিনি জন সাক্ষীৰ কথাত প্ৰত্যেকটো বিষয় সত্য বুলি প্ৰমাণিত হয়।\nযদি তেওঁ তেওঁলোকৰ কথাও নুশুনে, তেনেহলে মণ্ডলীক জনাবা; মণ্ডলীৰ কথাও যদি নুশুনে, তেনেহলে তেওঁ তোমাৰ ওচৰত অনা-ইহুদী আৰু কৰ সংগ্ৰহকাৰী সকলৰ দৰে হওক।\nমই তোমালোকক সঁচাকৈয়ে কওঁ, তোমালোকে পৃথিৱীত যিহকে বান্ধিবা, সেয়ে স্বৰ্গতো বন্ধ কৰা হ’ব আৰু পৃথিৱীত যিহকে মুকলি কৰিবা, সেয়ে স্ৱৰ্গতো মুকলি কৰা হব।\nপুনৰায় মই তোমালোকক কওঁ, পৃথিৱীত তোমালোকৰ দুজনৰ যদি প্ৰাৰ্থনীয় কোনো বিষয়ত এক মন হয়, তেনেহলে স্বৰ্গত থকা মোৰ পিতৃৰ দ্বাৰাই তেওঁলোকলৈ সেই বিষয় সিদ্ধ কৰা হ’ব\nতেতিয়া পিতৰে যীচুৰ ওচৰলৈ আহি তেওঁক ক’লে, “হে প্ৰভু, মোৰ ভায়ে মোৰ অহিতে কিমান বাৰ পাপ কৰিলে মই তেওঁক ক্ষমা কৰিম? সাত বাৰলৈকে নে?”\nযীচুৱে তেওঁক ক’লে, “সাত বাৰলৈকে বুলি মই তোমাক নকওঁ; কিন্তু সাত সত্তৰ গুণ বাৰ বুলিহে কওঁ।\nস্বর্গৰাজ্যক এনেদৰে তুলনা দিয়া হয়; যেনেকৈ, এজন ৰজাই নিজৰ দাস সকলৰ ওচৰত হিচাব বিচাৰিলে৷\nযেতিয়া তেওঁ হিচাব লবলৈ আৰম্ভ কৰিলে, তেতিয়া তেওঁৰ আগলৈ এনে এজন দাসক অনা হ’ল যি জনৰ ৰজাৰ ওচৰত দহ হাজাৰ ৰূপৰ ঋণ আছিল।\nকিন্তু পৰিশোধ কৰিবলৈও তেওঁৰ ক্ষমতা নাছিল৷ তেতিয়া ৰজা জনে এই আদেশ দিলে যে, সেই লোক জনৰ সৈতে তেওঁৰ স্ত্ৰী, ল’ৰা-ছোৱালী আৰু তেওঁৰ সৰ্ব্বস্ব বিক্ৰী কৰি যেন ঋণ পৰিশোধ কৰা হয়।\nতেতিয়া সেই দাসে মাটিত পৰি ৰজাৰ ভৰিত ধৰি ক’লে, ‘হে প্ৰভু, ধৈর্য ধৰক, মই আপোনাৰ আটাইখিনি ঋণ পৰিশোধ কৰিম।’\nতেতিয়া সেই ৰজা জনে মৰম কৰি সেই দাসক এৰি দিলে আৰু তাৰ ঋণও ক্ষমা কৰি দিলে।\nপাছত সেই দাসে বাহিৰলৈ গৈ তেওঁৰ এজন সহকর্মীক দেখা পালে৷ তাৰ ওচৰত সেই সহকর্মী জনৰ প্ৰায় এশ মুদ্ৰা ঋণ আছিল৷ দাস জনে সেই সহকৰ্মী জনৰ ডিঙি চেপি ক’লে, ‘তই যি মুদ্ৰা ধাৰে লৈছিলি, সেই মুদ্ৰা এতিয়া পৰিশোধ কৰ’।\nতেতিয়া তাৰ সহকৰ্মী জনে মাটিত পৰি কাকুতি-মিনতি কৰি ক’লে, ‘ধৈর্য ধৰছোন, মই তোৰ সকলো ধাৰ পৰিশোধ কৰিম’।\nকিন্তু তেওঁ সন্মত নহ’ল৷ বৰং পৰিশোধ নকৰা পর্যন্ত তেওঁক বন্দীশালত বন্দী কৰি থলে।\nতেতিয়া তেওঁৰ সহদাসবোৰে এই ঘটনা দেখি অতিশয় দুঃখিত হ’ল৷ সিহঁতে ৰজাৰ ওচৰলৈ গৈ যি যি ঘটিল, সেই সকলো বিষয় তেওঁক জনালে।\nতেতিয়া ৰজাই সেই দাসক মাতি কলে, ‘দুষ্ট দাস! তই মোক কাকুতি-মিনতি কৰাত মই তোৰ সকলো ধাৰ ক্ষমা কৰিলোঁ\nতেনেহলে মই যেনেকৈ তোক দয়া কৰিছিলোঁ, তয়ো তেনেকৈ তোৰ সহদাসক দয়া কৰা উচিত নাছিল নে’?\nতেতিয়া ৰজাৰ খং উঠিল আৰু দিবলগীয়া আটাইখিনি ঋণ পৰিশোধ নকৰা পর্যন্ত দাস জনক যাতনাকাৰীৰ হাতত শোধাই দিলে।\nঠিক সেইদৰে তোমালোক প্ৰতিজনে যদি তোমালোকৰ ভাইক অন্তৰেৰে সৈতে ক্ষমা নকৰা, তেনেহলে মোৰ স্বৰ্গীয় পিতৃয়েও তোমালোকক এইদৰে কৰিব।”


যোৰহাটত অসমীয়া যুৱকৰ উলংগ প্ৰতিবাদ : শেষ হৈ গ’ল নেকি প্ৰতিবাদৰ আন ভাষা?\nযোৰহাট , January 12, 2019 11:24 am\nযোৰহাটত মন্টু দত্ত নামৰ যুৱকজনে শুকুৰবাৰে নাগৰিকত্ব বিধেয়কৰ বিৰুদ্ধে নগ্ন হৈ প্ৰতিবাদ সাৱ্যস্ত কৰে।\nকেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়ক ২০১৬’ গৃহীত কৰাৰ প্ৰতিবাদত নতুন দিল্লীত অসমীয়া যুৱকৰ উলংগ প্ৰতিবাদে দেশজুৰি সৃষ্টি কৰা চাঞ্চল্য মাৰ নৌযাওঁতেই এইবাৰ যোৰহাটতো ঘটিল একেই ঘটনাৰ পুনৰাবৃত্তি।\nঅসমীয়াৰ আৱেগ-অনুভূতিৰ প্ৰতি উদাসীন কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে অসমীয়াৰ প্ৰতিবাদক গুৰুত্ব নিদি জোৰকৈ জাপি দিব বিচৰা বিধেয়কখনৰ বিৰুদ্ধাচৰণ কৰি ৰাজ্যখনত উলংগ হ’ল এগৰাকী অসমীয়া যুৱক।\nশুকুৰবাৰে দিনৰ প্ৰায় ১২ বজাত জিলাৰ উপায়ুক্তৰ কাৰ্যালয়ৰ সন্মুখত যুৱকজনৰ এই উলংগ প্ৰতিবাদে প্ৰশাসনক অস্থিৰ কৰি তোলা দেখা যায়।\nবিধেয়কখনৰ বিৰুদ্ধে চলি থকা ধাৰাবাহিক প্ৰতিবাদী আন্দোলনৰ বাবে যোৰহাট প্ৰশাসন সতৰ্ক হৈ আছিল যদিও এনেধৰণৰ প্ৰতিবাদ সন্দৰ্ভত কোনো ধাৰমা নাছিল। যুৱকজনৰ এনে প্ৰতিবাদে স্বাভাৱিকতে প্ৰশাসনত অথন্তৰ সৃষ্টি কৰে। প্ৰশাসনৰ অৱস্থাৰ সুযোগ লৈ যুৱকজনে তেওঁৰ প্ৰতিবাদ সম্পূৰ্ণ কৰি তোলে।\nআনহাতে, প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰা মণ্টু দত্ত নামৰ যুৱকজনে চৰকাৰখনেই জাতিধ্বংসী কাৰ্যকলাপত জড়িত হোৱাটো জাতিটোৰ বাবে চৰম দুৰ্ভাগ্যজনক বুলি অভিহিত কৰে। গণতান্ত্ৰিক প্ৰতিবাদক মষিমূৰ কৰি জনসাধাৰণে নিবিচৰা সিদ্ধান্ত জাপি দিয়াৰ প্ৰৱণতাৰ বাবেই একাংশ যুৱক আলফালৈ আকৰ্ষিত হৈছে বুলিও যুৱকজনে মন্তব্য কৰে।\nদেখা গৈছে যে গণতান্ত্ৰিক আন্দোলনৰ প্ৰতি চৰকাৰে গুৰুত্ব নিদিয়াৰ বাবে অসমৰ যুৱ সমাজে চৰম প্ৰতিবাদৰ ভাষা হিচাপে উলংগ হৈ প্ৰতিবাদ কৰাৰ দৰে জংগী সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিবলগীয়া হৈছে। কিন্তু প্ৰশ্ন হৈছে, সঁচাকৈয়ে গণতান্ত্ৰিক আন্দোলনৰ সকলো বিকল্প শেষ হৈ গৈছে নে? চৰকাৰে এনে প্ৰতিবাদ সৃষ্টিৰ আঁৰৰ কাৰণবোৰ গমি চোৱা দৰকাৰ বুলিও সচেতন মহলে মত প্ৰকাশ কৰিছে।


অসম এৰি যাবলৈ সাজু পদ্মশ্ৰী উদ্ধৱ ভৰালী! - Dainandin Barta- দৈনন্দিন বাৰ্তা\nঅসম এৰি যাবলৈ সাজু পদ্মশ্ৰী উদ্ধৱ ভৰালী!\nBy দৈনন্দিন বাৰ্তা\t Last updated Jan 6, 2022\n‘মই গভীৰ ষড়যন্ত্ৰৰ বলি হৈছো’ – এই মন্তব্য পদ্মশ্ৰী উদ্ধৱ ভৰালীৰ ৷ এগৰাকী কিশোৰীক যৌন নিৰ্যাতন চলোৱাৰ গুৰুতৰ অভিযোগ উত্থাপিত হৈছে উদ্ভাৱক, বিজ্ঞানী উদ্ধৱ ভৰালীৰ বিৰুদ্ধে ৷ বিভিন্ন বঁটা-বাহনেৰে ৰাষ্ট্রীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্রীয় পর্যায়ত নিজৰ লগতে অসমৰ নাম উজলাবলৈ সক্ষম হোৱা বিজ্ঞানী উদ্ধৱ ভৰালীৰ বিৰুদ্ধে উত্থাপিত হোৱা এই অভিযোগ খণ্ডণ কৰি ন্যস্ত স্বাৰ্থ জড়িত এচামে ষড়যন্ত্ৰ কৰিছে বুলি মত প্ৰকাশ কৰে উদ্ভাৱকগৰাকীয়ে ৷\nজানিব পৰা মতে, লখিমপুৰৰ এটা শিশু গৃহৰ পৰা ভৰালীয়ে ২০২০ৰ আগষ্ট মাহত এগৰাকী ১৩ বছৰীয়া কিশোৰীক এবছৰৰ বাবে নিজা আশ্রমলৈ নি ৰখাৰ পাছত দীর্ঘদিন ধৰি কিশোৰীগৰাকীক যৌন নির্যাতন চলোৱাৰ অভিযোগ উত্থাপিত হৈছে৷ যোৱা ১৭ ডিচেম্বৰত লখিমপুৰ শিশু কল্যাণ সমিতিয়ে এই সন্দর্ভত জিলা আইন সেৱা প্রাধিকৰণক বিষয়টো অৱগত কৰোৱাৰ পাছতে জিলা আইন সেৱা প্রাধিকৰণে জিলা মুখ্য ন্যায়িক দণ্ডাধীশক বিষয়টো লিখিতভাৱে অৱগত কৰে৷\nএই অভিযোগত ভিত্তিত ভৰালীয়ে কয়, “মই কি কৰিলো, নিজেই নাজানো৷ সামাজিকভাবে মোক মৃত্যু ঘটাই হত্যা কৰাৰ ষড়যন্ত্ৰ কৰিছে৷ হেৰাই যাম বুলি ভাবিছিলো যদিও মই এতিয়া যুঁজিম৷’ লগতে তেওঁ কয়, এই যুঁজত জয়ী হৈ মই অসম এৰি গুছি যাম৷ মই বহু তলৰ পৰা আহি আজি এই স্থান পাইছো৷ আৰু বহু কৰিবলৈ বাকি আছে ভাৰতবাসীৰ বাবে ৷”\nউল্লেখ্য যে লখিমপুৰ সদৰ থানাত আৰক্ষীয়ে ভৰালীৰ বিৰুদ্ধে 1332/2021 আৰু পকছ’ আইনৰ ৬নং ধাৰা, IPC- 376 (I), 376 (A) আৰু 354 ধাৰাত এটা গোচৰ পঞ্জীভুক্ত কৰি তদন্ত অব্যাহত ৰাখে৷ ইফালে যোৱা ২৮ ডিচেম্বৰতে এই ঘটনা সন্দর্ভত অভিযুক্ত ভৰালীয়ে গুৱাহাটী উচচ ন্যায়ালয়ৰ পৰা অন্তৱর্র্তীকালীন জামিন লাভ কৰে৷\nডালিমৰ গুটি গুচোৱা এটা যন্ত্ৰ উদ্ভাৱনেৰে তেওঁলৈ আনিছিল প্ৰথমটো আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় স্বীকৃতি ৷ ২০০৯ চনত ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে প্ৰদান কৰা “ৰাষ্ট্ৰীয় তৃণমূল উদ্ভাৱন বঁটা” , ২০১০ চনত অসম সাহিত্য সভাই প্ৰদান কৰা “প্ৰযুক্তি-ৰত্ন” উপাধিকে ধৰি বহু বঁটা আৰু সন্মান তেওঁ ইতিমধ্যে লাভ কৰিছে। অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ে ২০১৪ চনত তেওঁক সন্মানীয় ডক্টৰ অৱ চায়েঞ্চ (DSc) ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰিছে৷ লোভনীয় চাকৰিৰ প্ৰস্তাৱ প্ৰত্যাখ্যান কৰি নিজৰ সৃষ্টিৰাজিৰে জগত জিনিবলৈ সক্ষম হোৱা ভৰালীয়ে নিজ জন্মস্থানতে আৰম্ভ কৰিছিল উদ্ভাৱনৰ কাম৷ ইয়াৰোপৰি তেওঁৰ প্ৰায়সমূহ উদ্ভাৱনেই খাটিখোৱা মানুহ, দৰিদ্ৰ গ্ৰাম্য লোক, শাৰীৰিক-মানসিক অক্ষমতা থকা লোকৰ সুবিধাৰ্থে সৃষ্টি কৰা কৰিছিল৷ তেখেতৰ সৃষ্টিৰাজিৰ ভিতৰত বিশেষকৈ কঠীয়া ৰোৱা যন্ত্ৰ, মৰণা মৰা যন্ত্ৰ, ‘গ্ৰীণ টী’ তৈয়াৰী যন্ত্ৰ, ভীমকলৰ গুটি গুচোৱা যন্ত্ৰ, খৰি লুৰি খোৱা মানুহৰ বাবে কম ইন্ধন খৰচী চৌকা, মাছৰ বাকলি গুচোৱা যন্ত্ৰ আদিয়ে স্থান লাভ কৰিছিল৷\nৰাজপথত কোলাত সিংহ লৈ যাত্রা এগৰাকী মহিলাৰ\nনলবাৰীত ১৩৬ বেটেলিয়ান চি.আৰ.পি.এফ বাহিনীৰ প্ৰসংসনীয় পদক্ষেপ


শৈশৱৰ পৰা মৃত্যু পৰ্যন্ত লগ নেৰিলে চাৰি বন্ধুৱে! চাৰি বন্ধুৰ জীৱনৰ অন্তিম ছেলফী ভাইৰেল -\nHomeআন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়শৈশৱৰ পৰা মৃত্যু পৰ্যন্ত লগ নেৰিলে চাৰি বন্ধুৱে! চাৰি বন্ধুৰ জীৱনৰ অন্তিম...\nশৈশৱৰ পৰা মৃত্যু পৰ্যন্ত লগ নেৰিলে চাৰি বন্ধুৱে! চাৰি বন্ধুৰ জীৱনৰ অন্তিম ছেলফী ভাইৰেল\nডিজিটেল ডেস্কঃ সকলোৱে জানিছিল চাৰিওজন বৰ নলে লগা বন্ধু। কিছুমানে তেওঁলোকৰ বন্ধুত্বক লৈ ঈৰ্ষাও কৰিছিল। প্ৰতিটো সুখ আৰু দুখৰ মূহুৰ্তত ইজনে সিজনৰ লগ এৰা নাছিল। শৈশৱৰ পৰা গঢ় লোৱা সেই বন্ধুত্ব চাৰিও যেন পালন কৰি গ’ল মৃত্যু পৰ্যন্ত। জীৱনৰ অন্তিমখন ছেলফী লোৱাৰ কেইঘণ্টামানৰ পাছতে একেলগে মৃত্যুক আঁকোৱালি ল’লে নলে গলে লগা চাৰি বন্ধুৱে। নিয়তিয়েও যেন বিচাৰিছিল মৃত্যুৰ পাছতো চাৰি বন্ধু একেলগে থাকক। বাল্যকালৰ পৰা একেলগে থাকি ডাঙৰ-দীঘল হৈ একেলগে ব্যৱসায়ো আৰম্ভ কৰিছিল আছাদ খান, ছুহেল খান আৰু দুই বিলাল খানে। বিলাল খান নামটো দুজন বন্ধুৰে একে নাম আছিল। ফুৰিবলৈ বুলি গৈ বৰফৰ মাজত আৱদ্ধ হৈ বাহনৰ ভিতৰতে প্ৰাণ হেৰুৱালে চাৰি বন্ধুৱে। এই ঘটনা পাকিস্তান অধিকৃত পঞ্জাৱ প্ৰদেশৰ। ২,২৯১ মিটাৰ উচ্চতাত অৱস্থিত পাকিস্তানৰ আটাইতকৈ প্ৰিয় পৰ্যটনস্থলী হ’ল মুৰী। মুৰীৰ তুষাৰপাতে সকলো পৰ্যটককে বৰ আকৰ্ষণ কৰে।\nসেই মুৰী ভ্ৰমণ কৰিবলৈ যোৱাই কাল হ’ল চাৰি বন্ধুৰ বাবে। মৃত্যু হোৱাৰ পূৰ্বে দিনৰ ভাগতে সুন্দৰভাৱে ঘুৰা ফুৰা কৰি ছেলফীয়ো লৈছিল চাৰিও। যোৱা ৪৮ ঘণ্টাত মুৰী আৰু ইয়াৰ চাৰিওফালৰ পাহাৰীয়া অঞ্চলত প্ৰচণ্ড তুষাৰপাত হয়, যাৰ ফলত ৰাস্তাত কেইবাখনো বাহন আৱদ্ধ হৈ পৰিছিল। কিন্তু সেইনিশাই অঞ্চলটোত অধিক তুষাৰপাত হোৱাৰ বাবে বাটতে আৱদ্ধ হৈ পৰে বহু কেইখন বাহন। আৱদ্ধ বাহন কেইখনৰ মাজত চাৰি বন্ধুৰ গাড়ীখনো আছিল। ৪ ফুট বৰফৰে ভৰ্তি পথবোৰ পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ সংগ্ৰাম কৰি থকাৰ সময়ত যান-জঁটত আৱদ্ধ হৈ থকা হাজাৰ হাজাৰ পৰ্যটকে তেওঁলোকৰ গাড়ীত ৰাতিটো কটাইছিল। বহুতে তেওঁলোকৰ গাড়ীৰ ইঞ্জিন ষ্টাৰ্ট কৰি ৰাখিছিল আৰু বাহিৰত জমা হোৱা শীতল বৰফৰ পৰা নিজকে সুৰক্ষিত ৰাখিবলৈ হিটাৰবোৰ জ্বলাই ৰাখিছিল। আনকি নিশা ৯ মান বজাত চাৰি বন্ধুৱে নিজ নিজ ঘৰলৈ ফোন কৰিও জনাইছিল সুস্থ হৈ থকাৰ বাৰ্তা।\nআছাদ খান, ছুহেল খান আৰু বিলাল খানহঁতে তেওঁলোকৰ গাড়ীৰ চাৰিওফালে তুষাৰপাত হোৱাৰ ফলত চাইলেন্সাৰটো বন্ধ কৰি দিছিল, যাৰ ফলত কাৰ্বন মন’অক্সাইড গাড়ীলৈ উভতি অহা বাবে চাৰিওজনৰ মূৰ ঘূৰাইছিল আৰু উশাহত কষ্ট পাইছিল তাৰপাছত তেওঁলোকৰ মৃত্যু হৈছিল। স্থানীয় লোকসকলে চাৰিওকে গাড়ীত অচেতন অৱস্থাত উদ্ধাৰ কৰিছিল আৰু হাস্পতালত তেওঁলোকক মৃত বুলি ঘোষণা কৰা হয়। সেই দিনটোত অত্যধিক তুষাৰপাতৰ ফলত মুঠ ২২ জন লোকে প্ৰাণ হেৰুৱায়। মধুৰ স্মৃতি সুঁৱৰিবলৈ চাৰি বন্ধুয়ে তোলা ছেলফীখন ভাইৰেল হৈ পৰিছে আৰু সকলোকে আৱেগিক কৰি তুলিছে।\nআৰু পঢ়কঃ বিশেষজ্ঞৰ সকীয়নি-এই ভুলৰ বাবে পুনৰ বৃদ্ধি পাইছে কৰ’নাৰ সংক্ৰমণ! কি ভুল?\nPrevious articleবণিয়াৰ পৰা লৈ বণিয়াকে দিছে বিজেপিয়ে, ইথানলৰ আঁৰৰ কাহিনীটো\nNext articleকোচ-ৰাজবংশীসকলক জনজাতিকৰণ নকৰিলে অসম জ্বলোৱাৰ হুংকাৰ!\nA H Hussanoor Zaman জানুৱাৰী 11, 2022\tAt\t12:36 অপৰাহ্ন


বিগত এটা দশকৰ পৰা ন অসমীয়া সংগীত শিল্পীসকলে যি ধূম-ধামেৰে সংগীত উৎপাদন কৰি ‘চি.ডি.’ বা ‘কেছেট’ ৰূপত বজাৰত এৰি দিছে,সেয়া মন কৰিলে বুজিব পাৰি যেতেওঁলোকৰ সংগীত-সাধনাৰ আগ্ৰহতকৈ ব্য‌ৱসায়মুখী জনপ্ৰিয়তা অৰ্জনৰ আকাংক্ষা বেছি । মন কৰিবলগীয়া কথাটো হৈছে যে অসমীয়া ৰাইজে(বিশেষকৈ যু‌ৱ-সমাজে) তেওঁলোকৰ গীত শুনিছেও, অৰ্থাৎ তেওঁলোক বাণিজ্যিকভা‌ৱে সফল আৰু জনপ্ৰিয়ও হৈছে । আমি ভা‌ৱোঁ, ইয়াৰ ফলত অসমীয়া সংগীতৰ জগতখন কিছু পৰিমাণে হ’লেও প্ৰদূষিত হৈছে ।\nএতিয়া আপুনি প্ৰশ্ন কৰিব,গীতৰ মান যদি নিম্নই হয়,তেন্তে সেয়া জনপ্ৰিয় হৈছে কেনেকৈ? ভাল নলগাকৈ মানুহে এটা গান আঁকো‌ৱালি ল’ব পাৰেনে?\nজিতুল, জুবিনকে আদি কৰি এই সোঁতত সমিল(চামিল!) হো‌ৱা প্ৰায় সকলো সংগীত-শিল্পীয়েই পশ্চিমীয়া সংগীতৰ অনুকৰণেৰে বা অনুপ্ৰেৰণাৰে(প্ৰাৰ্থক্য নাই বুলিবই পাৰি এই ক্ষেত্ৰত!) নানা পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰি নতুন আধুনিক অসমীয়া গীত কিছুমান সৃষ্টি কৰি এটা ধাৰা বোৱাই আনিছে । তেওঁলোকে এই গীতবোৰত অনা-থলু‌ৱা বাদ্য-যন্ত্ৰও সংগত কৰিছে ।এনে সংগীতেৰে অসমৰ আকাশ-বতাহ ভৰি পৰাৰ ফলতে পশ্চিমীয় সংগীতৰ জোৱাৰে অসমীয়া ডেকা-ডেকেৰীক বাৰুকৈয়ে প্ৰভা‌ৱান্বিত কৰিছে । বিশ্বজনীন জ্ঞানৰ দু‌ৱাৰ গৰকা মহাবিদ্যালয়ত অধ্যয়নৰত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ কথা বাদেই, বিদ্যালয়ৰ চৌহদ গচকি নো‌পো‌ৱা পেন্দোকণাহঁতৰ মুখতো ‘চাকিৰা’, ‘মাইকেল’, ‘একন’ৰ গীত নিত্য বিদ্যমান হৈ উঠিছে ।বহুতেই আকৌ বুজি নাপালেও হকে-বিহকে কিছুমান ইংৰাজী গান শুনি বা শুনি দেখু‌ৱাই নিজকে ‘সময়তকৈ আগত দৌৰা’সকলৰ মাজৰে এজন বুলি জাহিৰ কৰিবলৈ ভাল পোৱা হৈছে । ই সিমান এটা শুভ লক্ষণ বুলি আমাৰ মনে নধৰে ।\nবয়স্ক সকলৰ লগতে জুবিন,দীক্ষুহঁতৰ গান শুনি ভালপো‌ৱাৰো অধিকাংশই স্বীকাৰ কৰিব যে পুৰণী অসমীয়া গীতসমূহে আজিও তেওঁলোকৰ মন-প্ৰাণ জুৰ পেলায় । দেখা যায় যে ,লতা-কিশোৰ-ৰফি-মুকেশ-য়েচুদাসৰ পুৰণি হিন্দী গীতবোৰে কে‌ৱল ভাৰতবৰ্ষতেনহয়,সমগ্ৰ বিশ্বতে মানুহৰ অন্তৰ জিনিব পাৰিছে আৰু শ শ বছৰলৈ সিবোৰ অমৰ হৈথাকি মানুহক সংগীতৰ অমিয়া সুধা বিলাই থাকিব পাৰিছে বা পাৰিব ।ইয়াৰ কাৰণ হিচাপে আমি ক’ব খুজিম যে সিবোৰ গীতত কথা,সুৰ আৰু সংগীতৰ শ্ৰেষ্ঠতম সংমিশ্ৰণ ঘটিছে য’ত গীতিকাৰৰ কথাংশ ভাৰতীয় থলু‌ৱা লোকসংগীত আধাৰিত (বা লোকসংগীত-উদ্ভুত) সুৰেৰে সুনিৰ্দিষ্ট তাল-লয়ৰে সংযোজিত হৈ গায়ক/গায়িকাৰ গীতটিৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত কন্ঠৰ মাজেৰে প্ৰকাশ পাই পূৰ্ণৰূপ ধাৰণ কৰিছে ।\nযো‌ৱা দশকটোৰ অসমীয়া গীতৰ বিশ্লেষণ কৰিবলৈ যাওঁতে জুবিন গাৰ্গদে‌ৱৰ নাম উল্লেখ কৰিবই লাগিব ।কাৰণ তেওঁ এনে এটা যুগৰ একছত্ৰী সংগীত-সে‌ৱক ৰূপে ইতিমধ্যেই চিহ্নিত আৰু যু‌ৱ-প্ৰজন্মৰ হিয়াৰ মণি হিচাপে পৰিগণিত হৈছে । আমি এনে জুবিন-অনুগামী বান্ধ‌ৱৰ সান্নিধ্যও পাইছোঁ, যিয়ে তেখেতৰ যিকোনো গীতৰ সংকলন মুক্তি পো‌ৱাৰ দিনাই কিনি আনি শুনিবলৈ আগ্ৰহেৰে ৰৈ থাকে । মাহেকজোৰা একেকেইটা গান শুনা আৰু শুনো‌ৱা কাৰ্যসূচীৰ পিছত বিশ্লেষণাত্মক মন্তব্য আহে ,- ‘‘বুজিছা, জুবিনৰ গান প্ৰথমবাৰ শুনি কোনেও ভাল নাপায়,চাৰি-পাঁচবাৰ শুনি চো‌ৱা,তাৰ পিছত দেখিবা তুমি‘এডিক্টেড’ হৈ গৈছা!”। যদি বান্ধ‌ৱৰ কথাই সঁচা\nতেন্তে জুবিন গাৰ্গদে‌ৱৰ গীতে দেখোন প্ৰথম শ্ৰ‌ৱণতে আমাক সন্মোহিত কৰিব নো‌ৱাৰে,তাক জোৰ কৰি আমিহে চিনাকী ভাললগা গীত কৰি লওঁ ! এইবোৰ বৰ পাকলগা কথা!\nআৰু আমাৰ বিশ্বাস, এয়াই ঘটি আছে আমাৰ অসমীয়া সংগীত জগতত! আমাক জোৰ কৰি শুনো‌ৱা হৈছে অনা-থলু‌ৱা সুৰ-সংগীতৰ তথাকথিত আধুনিক সংগীত ।এইবোৰকে আমি ভাল পাবলৈ লৈছোহঁক ।\nজী‌ৱবিজ্ঞানীসকলে বিভিন্ন পৰীক্ষা আৰু গ‌ৱেষণাৰদ্বাৰা দাবী কৰে যে পিতৃ-মাতৃৰ দৈহিক গঠনৰ লগতে বিভিন্ন মানসিক গুণাগুণ আৰু প্ৰতিভাও তেঁওলোকৰ সতি-সন্ততিয়ে জন্মসূত্ৰে লাভ কৰে । সেই হিচাপত পুৰণি গীতৰ অনুৰাগী সকলো মাক-দেউতাকৰ সন্তানেও সুমধুৰ গীত পছন্দ কৰাৰ এটা জৈ‌ৱিক কাৰক ইতিমধ্যেই শৰীৰত কঢ়িয়াই ফুৰিছে । কিন্তু তৎসত্ত্বেও আমাৰ আজিৰ যু‌ৱ-প্ৰজন্মই হুলস্থুলীয়া তেজোদ্দীপক সংগীত ভাল পাবলৈ লো‌ৱাৰ কাৰণ হৈছে ,আমাৰ দৃষ্টিত এটাই!\nসি হ’ল-মানুহ হৈছে এনে এক জী‌ৱ,যি যিকোনো অস্বাভা‌ৱিক পৰিস্থিতিতে পাৰ্যমানে নিজকে খাপ খু‌ৱাই বৰ্তিব পাৰে (adaptation)। আমাৰ কণমানিহঁতক আমি বিভিন্ন মাধ্যমযোগে তাৰ কাণৰ পৰ্দাত যেনে ধৰণৰ সংগীত শুনাইছোঁ, সি তেনেধৰণৰ সংগীতেই ভালপো‌ৱা হ’ব । আৰু সেয়াই হৈ উঠিব আমাৰ ন-প্ৰজন্মৰ সংগীত ।\nলোকসংগীতৰ চৰ্চা ইমানেই কমি গৈছে যে,বিশেষ পৰ্ব, দি‌ৱস অবিহনে আমি এইবোৰৰ স্মৃতিচাৰণ নকৰোঁহক। কিন্তু চাবলৈ গ’লে লোকসংগীতবোৰ প্ৰকৃততে মানুহৰ দৈনন্দিন জী‌ৱনৰ গীত, এইবোৰ স্বত:স্ফূৰ্ত স্বাভা‌ৱিক সংগীত । এই পৃথি‌ৱীত লোকসংগীত বিহীন এটা জাতিৰ অস্তিত্ব নিশ্চয় নোলাব ।আৰু এক কথাত ক’বলৈ গ’লে এটা সংস্কৃতিবান জাতি গঠন প্ৰক্ৰিয়াতো লোকসংগীতৰ অৱদান অপৰিসীম ।\nবিশ্বৰ সম্মুখত আমি আমাৰ ‘অসমীয়া সংগীত’ক কেনেদৰে উপস্থাপন কৰিম ?অন্য দেশৰ বা জাতিৰ জনপ্ৰিয় সংগীতেৰে অনুপ্ৰাণিত হৈ সৃষ্টি কৰা পশ্চিমীয়া সুৰ-শৈলীৰ গীতেৰে নে আমাৰ চহকী লোকসংগীতৰ ভঁৰালেৰে ?\nকাইলৈ আপোনাক যদি এজন ইংৰাজ লোকে ঔৎসুকতাবশত: এটা অসমীয়া গীত বজাই শুনাবলৈ কয়, আৰু আপুনি যদি আপোনাৰ ভাল লগা জুবিন গাৰ্গদে‌ৱৰ ‘পামনে মই ঘুৰাই আকৌ এবাৰ জী‌ৱনত’ বা ‘অমানিশা সাৰে আছে আৰু সাৰে আছোঁ মই’ গীতটি শুনায়,তেওঁ হয়তো আটাহ পাৰি উঠিবও পাৰে এইবুলি :-‘ইচ্ এইটো আকৌ কেনেকৈঅসমীয়া গীত হ’ল ? কথা কেইটাহে অসমীয়া!’ । অন্য‘আকাশে-বতাহে তোমাকে দেখিছোঁ’ শীৰ্ষক গীতটি শুনিলেও একেটাকে ভোঁৰভোঁৰাব।\n[অসমত চৌৰ্যবৃত্তিৰে সংগীত সাধনা কৰা ‘শিল্পী’ৰ অভা‌ৱ নাই । তেৰাস‌ৱৰ মতে সিবোৰ চুৰি কৰা গীত নহয়, মাথোঁ সুৰৰ মিল থকা গীত! আৰু বিশ্বৰ অতসোপা সংগীত শিল্পীৰ দুই একোজনৰ ভা‌ৱ একে নহৈ পাৰেনে? ]\nআমাৰ বোধেৰে ন অসমীয়া সংগীত-শিল্পীসকলে যদিহে নিজকে এই মাটিৰ মানুহ হিচাপে পৰিচয় দিব বিচাৰে তেন্তে কামিজত ‘খাঁটি-অসমীয়া’ বুলি লিখি প্ৰাশ্চাত্য-সংগীতৰ বৰতাল বজোৱাতকৈ লোকসংগীতৰ চৰ্চাত নিজকে নিয়োগ কৰিবলৈ শিকা উচিত । এই দেশৰ চিনাকী গীত-মাতবোৰ হৃদয়ত প্ৰতিষ্ঠা কৰি তাৰ আধাৰত ন-অসমীয়া সংগীত সৃষ্টি কৰক ।\nপ্ৰতিবেশী ৰাজ্যখনতে দেখা পো‌ৱা সাধাৰণ দৃশ্য :- চহৰৰ ধনীজনেই হওক অথবা গা‌ৱঁৰ চহাজনেই হওক, আজৰি সময়ত লগ হৈ একেলগে আনন্দেৰে ৰবীন্দ্ৰ সংগীতৰ এটা সুন্দৰ আবেলি পাৰ কৰে । ৰবীন্দ্ৰ সংগীতে প্ৰতিজন বাঙ্গালীৰ হৃদয়ত এক সুকীয়া আসন দখল কৰি আছে ,যিকোনো মূহুৰ্ততে সুখী কৰিব পৰাকৈ! আমাৰ বৰগীত, লোকগীতে তেনে স্থান লৈ আছে নে আমাৰ বাবে ? আৰু তেওঁলোকৰ ৰাজ্যৰপৰা কিমানজন গায়ক-গায়িকাই সৰ্বভাৰতীয় পৰ্যায়ত প্ৰতিষ্ঠিত হ’ব পাৰিছে তাৰ নিশ্চয় হিচাপ নাই !\nআমি ৰক্ষণশীল মনোভা‌ৱ পোষণ কৰি অসমীয়া পুৰণী গীতৰ দৰেই আজিও কে‌ৱল তেনেধৰণৰ গীতেই সৃষ্টি কৰিব লাগিব বুলি দাবী কৰা নাই ।অথবা কে‌ৱল হাৰমনিয়াম,তাবলা,দোঁতাৰাৰেই গীত হ’ব লাগিব বুলিও দোহৰা নাই ।এই বিশ্ব-ব্ৰহ্মাণ্ডত এটাই মাথোঁ ধ্ৰু‌ৱক(Constant), সি হৈছে ‘ৰূপান্তৰ’ (Change)। গতিকে নতুনক আমি আদৰি ল’বই লাগিব।\nআমি জোৰ দিয়া কথাটো হ’ল এয়ে যে, ন শিল্পীসকলে থলু‌ৱা গীত-মাত অথবা শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ ওপৰত আধাৰ কৰি নতুন অসমীয়া গীত সৃষ্টি কৰক, য’ত আমাৰ লোকসংগীত সমূহৰ প্ৰতিফলন ঘটে আৰু যি সংগীতে নিমিষতে আমাৰ মন-প্ৰাণ জুৰ পেলায় ।\nপুলক বেনাৰ্জী,সংগীতা বৰঠাকুৰ,তৰালী শৰ্মা- এনেধৰণৰ দুই একোজন শিল্পীয়ে আজিও শাস্ত্ৰীয় সংগীত আধাৰিত আধুনিক অসমীয়া গীত গাই আছে ; কিন্তু তেওঁলোকক খুব কমেইহে চিনি পায়, কাৰণ তেওঁলোকে জনপ্ৰিয় হ’বৰ বাবে গীত নাগায় ।\nগতিকে এনে এক ন-জাগৰণ অসমৰ সংগীতৰ ইতিহাসত হ’বৰ বাবে মই ভা‌ৱোঁ অসমৰ থলু‌ৱা লোকসংগীত সমূহৰ প্ৰচলন,জনপ্ৰিয়তা,প্ৰসাৰ আৰু সংৰক্ষণ অতিকেই জৰুৰী হৈ পৰিছে ।\nউৎসঃ লেখকৰ ব্লগঃ http://www.arunjyotisworld.blogspot.in/\nফেচবুকৰ ব্যৱহাৰ আৰু অপব্যৱহাৰ\n#প্ৰতিম প্ৰতাপ বৰুৱা\nচ’ছিয়েল নেটৱৰ্কিং চাইট “ফেচবুক”ৰ ব্যৱহাৰকাৰীসকলৰ সপক্ষে আৰু বিপক্ষে বিভিন্নজনে বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন ধৰণৰ মন্তব্য কৰা আমাৰ দৃষ্টিগোচৰ হৈছে। সেই মন্তব্যসমূহৰ বিষয়ে ক’ব লগা একো নাই। কাৰণ প্ৰতিটো আহিলাৰে ভাল-বেয়া দুয়োটা দিশেই থাকে। কোনটো দিশে প্ৰাধান্য পাব সেইটো ব্যৱহাৰকাৰীজনৰ ব্যক্তিগত পচন্দ-অপচন্দৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।\nকিন্তু অসমকে ধৰি ভাৰতৰ তথা বিশ্বৰ বিভিন্ন ঠাইত বসৱাস কৰা অসমীয়াসকলৰ এটা গৰিষ্ঠ সংখ্যকে ইতিমধ্যে জানিছে যে ফেচবুককে মাধ্যম হিচাপে লৈ প্ৰযুক্তি-বিদ্যাৰ সহায়ত সমগ্ৰ বিশ্বতে বিয়পি থকা অসমৰ এটা সু-সংগঠিত প্ৰজন্মই ইতিমধ্যে অসমীয়া ভাষা আৰু সাহিত্যৰ হকে নিস্বাৰ্থভাৱে কাম কৰি আছে। আজিৰ পৃথিৱীত তথ্য-প্ৰযুক্তিবিদ্যাই একেটা কামতে নিমগ্ন দুজন মানুহৰ মাজৰ শাৰীৰিক দূৰত্বৰ ধাৰণাটোকে নাকচ কৰি দিছে আৰু ফলত এতিয়া তথ্য-প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ সহায়ত সমগ্ৰ বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত থকা এজাক নিস্বাৰ্থ মানুহে একেলগে নিজৰ মাতৃভাষা আৰু সাহিত্যৰ হকে কাম কৰাতো উজুহে হৈ পৰিছে।\nফেচবুককে সংযোগৰ মাধ্যম হিচাপে লৈ কেনে ধৰণৰ কাম কৰা হৈছে সেই বিষয়ে দুটামান কথা উল্লেখ কৰিব বিচাৰোঁ। পেৰিচ, দিল্লী, বাংগালোৰ, ট্ৰনধেইম, বাৰ্লিন, গুৱাহাটী, ইটানগৰ আদিত ইজনে সিজনৰ পৰা হাজাৰ হাজাৰ মাইল দূৰত বহি থাকি কেইজনমান মানুহে প্ৰযুক্তি-বিদ্যাৰ সহায়ত একেসময়তে এখন কালজয়ী অসমীয়া নাটকৰ শ্ৰব্যৰূপ দিছে। সেই শ্ৰব্যৰূপ ইণ্টাৰনেটৰ সহায়ত নিমিষতে সমগ্ৰ বিশ্বত বিয়পি পৰিছে। এই মানুহ্কেইজনে ইজনে সিজনক আজিলৈকে লগেই পোৱা নাই বা তেওঁলোক প্ৰত্যেকেই প্ৰত্যেকৰ ফেচবুকৰ বন্ধু তালিকাতো নাই (থকাৰ প্ৰয়োজনো নাই আচলতে)। কিন্তু\nঅসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ বাবে কাম কৰি থকা কেইটামান ফেচবুক গোটৰ (যেনে – অসমীয়াত কথা-বতৰা, Assamese Wikipedia Community, ইত্যাদি) সদস্য হিচাপে থকা এইসকল মানুহৰ কামৰ উদ্দেশ্যৰ মিলে ইজনক সিজনৰ ওচৰ চপাই আনিছে। ইণ্টাৰনেট জগতত আজি অসমীয়া ভাষা এটা প্ৰতিস্থিত ভাষা হৈছে। অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া আৰু ৱিকিচৰ্চৰ সৃষ্টি হৈছে।\nবিশ্বৰ বিভিন্ন ঠাইত থকা, ফেচবুকৰ যোগেদি একেলগ হোৱা, কিছু সংখ্যক ইজনে সিজনৰ প্ৰায় অচিনাকী অসমীয়া যুৱক-যুৱতীৰ দলগত প্ৰচেষ্টাত শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ কীৰ্ত্তন পুথিভাগৰ লগতে আন কেইবাখনো পুথি আৰু ভূপেন হাজৰিকাৰ প্ৰায় ৭০০ গীতৰ কথা আজি ইন্টাৰনেটত উপলব্ধ। এই লিখকে ব্যক্তিগত প্ৰচেষ্টাৰে শ্ৰী শ্ৰী মাধৱদেৱ বিৰচিত “নাম-ঘোষা” পুথিভাগ ইউনিক’ডত লিখি ৱিকিচৰ্চত আৰু ব্যক্তিগত ব্লগৰ যোগেদি ইন্টাৰনেটত উপলব্ধ কৰোৱাইছে।\nনগাঁৱৰ যুৱক শ্ৰী নিতুল বৰাই একক প্ৰচেষ্টাৰে পাৰিজাত হৰণ, স্যমন্তক হৰণ, কালীয় দমন, অজামিল উপাখ্যান, উদ্ধৱ সংবাদ, গুৰুদুজনা বিৰচিত বৰগীতসমূহ, শিশু লীলা, মিৰি জীয়ৰী আদিকে ধৰি আৰু কেইবাখনো পুথি ইউনিক’ডত লিখি ৱিকিচৰ্চত উপলব্ধ কৰাইছে। অসমীয়া ভাষাত অসংখ্য ব্লগ সৃষ্টি হৈছে আৰু অসমীয়া অনলাইন আলোচনীৰ সংখ্যা দিনে দিনে বাঢ়ি আহিছে। ফেচবুকৰ “অসমীয়াত কথা-বতৰা” গোটে প্ৰকাশ কৰা মাহেকীয়া অনলাইন আলোচনীwww.xahitya.org ৰ নিয়মীয়া পাঠক বিশ্বৰ প্ৰায় ৫৫ খন দেশত বিয়পি আছে। এয়া হয়তো অবিশ্বাস্য, কিন্তু সত্য।\nব্লগ আৰু অনলাইন আলোচনীৰ সংখ্যা বঢ়া মানেই মাতৃভাষা চৰ্চা কৰা এজাক নতুন লেখক-লেখিকা সমাজৰ মাজলৈ ওলাই অহা। ফেচবুকতে লগ হোৱা তেনে কিছুসংখ্যক লেখক-লেখিকাই নিজাববীয়াকৈ বা দলগতভাৱে উদ্যোগ লৈ কেইবাখনো কিতাপো প্ৰকাশ কৰিছে। মাহেকীয়া অনলাইন আলোচনী www.xahitya.org ত যোৱা এবছৰত প্ৰকাশিত লেখাসমূহৰ শ্ৰেষ্ঠ লেখাখিনিয়ে যোৱা ২২ ডিচেম্বৰ, ২০১২ তাৰিখে “অসমীয়া সাহিত্যৰ e-সঁফূৰা – ১ম খণ্ড” নামেৰে ছপা আকাৰত আত্মপ্ৰকাশ কৰিছে।\n১৫ জন বিশ্বৰ বিভিন্ন ঠাইত থকা, ফেচবুকৰ যোগেদি একেলগ হোৱা, ইজনে সিজনৰ প্ৰায় অচিনাকী মানুহে দলগতভাৱে উদ্যোগ লৈ যোৱা ২৩ ডিচেম্বৰ, ২০১২ তাৰিখে “ৰাতিৰ ৰামধেনু” নামেৰে এখন কাব্য সংকলন প্ৰকাশ কৰিছে। ফেচবুককে মাধ্যম হিচাপে লৈ নতুন প্ৰজন্মৰ এজাক যুৱক-যুৱতীয়ে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ বাবে আৰম্ভ কৰা কামসমূহৰ এয়া এক ক্ষুদ্ৰ আৰম্ভণি বুলিহে আমি বিশ্বাস কৰোঁ। এইবিলাক কামৰ আৰম্ভণিহে আছে, অন্ত নাই।\nআজিৰপৰা বহুত বছৰৰ পিছত যেতিয়া কোনোবাই আধুনিক অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ উত্তৰণৰ ইতিহাস অধ্যয়ণ কৰিব, তেওঁ নিজৰ গৱেষণা-পত্ৰখনত কি লিখিব? তেওঁৰ গৱেষণা-পত্ৰখনৰ এটা বিশাল অংশত নিশ্চিতভাৱে লিখা থাকিব ইণ্টাৰনেট জগতত অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ বাবে প্ৰযুক্তি-বিদ্যাৰ সহায়ত বিশ্বৰ বিভিন্ন ঠাইত থকা আজিৰ এটা প্ৰজন্মই আৰম্ভ কৰা কামখিনি। আৰু এই কামখিনিত ফেচবুকে এই মুহূৰ্তত এটা অনন্য ভুমিকা লৈ আছে।\n- প্ৰতিম প্ৰতাপ বৰুৱা\nমই হ’ম লাচিত বৰফুকন\n# টুৱাৰাম দত্ত\nশৈশৱৰ অসম আন্দোলনৰ সময়ত দেখিছিলো এজাক কৰ্মঠ, বাহুবলী, বুদ্ধিদীপ্ত তৰুণ-তৰুণী। “জয় আই অসম” ধ্বনিৰে ৰাজপথ কঁপাই তুলিছিল। সেই সময়ত মোৰ কুমলীয়া মনটোৱে আন্তৰিকতাৰে বিশ্বাস কৰিছিল যে এইদৰে ডেকা-গাভৰু সকলে যিমানে চিঞৰিব সিমানেই কিবা এটা পৰিৱৰ্তন হ’ব। উন্নতি হ’ব। হয়তো ধনে-ধানে সৰ্ৱত্ৰ উভৈনদী হ’ব। অন্ততঃ সেই সময়ৰ পৰিৱেশে আমাক তেনেদৰেই ভাবিবলৈ শিকাইছিল। সৰুতে আমাক যদি কোনোবাই সোধে তুমি আগলৈ কি হ’বা, মই তপৰাই উত্তৰ দিও “ লাচিত বৰফুকন”ৰ দৰে হ’ম। দেশৰ বাবে, স্বজাতিৰ বাবে নিজৰ মোমাইকো কাটিবলৈ কুন্ঠাবোধ নকৰো। আচলতে তেতিয়া এটা পদ্য পঢ়িবলৈ পোৱা মনত আছে। পদ্যটো পাহৰিছো। ঠিক “মই হ’ম কৰ্মবীৰ, কামতো নৱীন চিৰ উন্নত শিৰ......” তেনেকুৱা। পদ্যটোৰ প্ৰকৃত ভাৱাৰ্থ বুজি পোৱা নাছিলো চাগে’। মনতে ঠিক কৰি লৈছিলো মই হ’ম লাচিত বৰফুকন। ঘৰৰ পিছফালৰ বাঁহজোপাৰ আঁৰত মেচি দা এখন লৈ অকলে অকলে অনুশীলনো কৰিছিলো, সন্মুখৰ কাল্পনিক শত্রু ফুটুকানি জোপোহাবোৰক এফালৰ পৰা কাটি কাটি তহিলং কৰিছিলো।\nএতিয়া বুজন হ’লো। সময় সলনি হ’ল। তেতিয়াৰ দিনতকৈ ঘৰে-বাহিৰে সকলোতে বহুত উন্নতি হ’ল। এতিয়া মোৰ সীমিত জ্ঞানেৰে “জয় আই অসম” ৰ অৰ্থটো অলপ বেলেগকৈ বুজো।\nআজি কোনোবা এজন অসমীয়াই কম্পিউটাৰত অসমীয়াত লিখিব পৰা চফটৱেৰ আৱিস্কাৰ কৰিলে। যাৰ সহায়ত আপুনি মই ইচ্ছা কৰিলে কম্পিউটাৰত অসমীয়াতে লিখিব পৰা হ’লো। সেই আৱিস্কাৰক জনে ৰাষ্টালৈ ওলাই আহি “জয় আই অসম” নকলেও সকলোৱে জানে বা জনাটো উচিত তেখেতে অসমী আইৰ মান কিমান উজলালে।\nডাঃ বিকুল দাসে দেশৰ বাহিৰত গৱেষণা কৰি অসমৰ নাম উজলাইছে। উদ্ধৱ ভৰালীয়ে ঘৰতে থাকি নিত্য-নতুন গৱেষণাৰে ন ন সঁজুলি উদ্ভাৱন বা আৱিস্কাৰ কৰি আছে। আৰু বহুত আছে। কোনো বাই গল্প-কৱিতা লিখিছে। কোনোবাই মূম্বাইত গৈ গান গাইছে। অভিনয় কৰিছে। কোনোবাই ঘৰৰ বাৰীডৰাত বিজ্ঞান-সন্মতভাৱে কৃষি-কাৰ্য্য কৰিছে, পশুপালন কৰিছে। তেওঁবিলাকৰ সকলোৱে অসমী আইৰ পূজাৰ বেদীত নিজৰ অৰিহণা যোগাইছে। আচলতে সকলোৱে নিজ নিজ ক্ষেত্র এখন বাছি লৈ ঐকান্তিক চেষ্টাৰে কাম কৰি গলেই অসমী আইৰ মুখ উজলি উঠিব। “জয় আই অসম” বুলি ৰাষ্টালৈ ওলাই আহি ডিঙি ফুলাই চিঞৰ বাখৰ নকৰিলেও হ’ব।\nএবাৰ প্রান্তিকৰ আনুমানিক ৯৫-৯৬ ৰ কোনোবা এটা সংখ্যাৰ (এতিয়া সঠিক কৈ পাহৰিছো) শেষ পৃষ্ঠাত প্রয়াত ডঃ ভবেন্দ্রনাথ শইকীয়াৰ এটা লেখাৰ কেইটামান বাক্য এতিয়াও মনৰ মনিকোঠাত সযতনে সোমাই আছে। “আমাৰ ডেকাহঁতে বন্দুক চলাব জানিলেই নহব। বন্দুক এটা তৈয়াৰ কৰিবৰ বাবে প্রয়োজনীয় লোৰ আকৰ ক’ত পোৱা যাব সেই লোৰ আকৰ কি দৰে নিষ্কাশন কৰা হব সেইবোৰো জানিব লাগিব”।\nসন্ধিয়া টি ভিৰ চেনেল কেইটা পকাই থাকোতে এটা অসমীয়া চেনেলৰ কাৰ্যসূচী দেখি ৰৈ গ’লো। কেইজনমান বিশ্ব অভিলেখকাৰী অসমীয়াৰ সাক্ষাৎকাৰ। কোনোবা এজনে চলন্ত বাইকৰ ওপৰত যোগাসন কৰিছিলে, কোনোবা এজনে পিছলৈ মূৰ কৰি ঘন্টাত ইমান কি. মি. দৌৰিছে বা খোজ কাঢ়িবলৈ সমৰ্থ হৈছে। মনটো ভাল লাগি যায়। বিশ্ব দৰবাৰত গৌৰৱ কৰিবলগীয়া অসমীয়া মানুহ আজি কিছুদিনৰ ভিতৰতে বহুতজন ওলাল। এই হাৰত আগলৈও যদি ওলাই থাকে বিশ্ব-অভিলেখকাৰী অসমীয়াৰে বিৰ্ দি বাট নোপোৱা হ’ব। এটা কথাত সন্দেহ নাই যিসকলে এই অভিলেখবোৰ কৰিছে তেখেতসকলে প্রচুৰ পৰিশ্ৰম কৰিছে, সাধনা কৰিছে।\nপিছে শৈশৱতে দেখা কৰ্মঠ, বুদ্ধিদীপ্ত ডেকা-গাভৰুহঁতেও “জয় আই অসম” ধ্বনি দিওতেও কমখন কষ্ট কৰা নাছিলনে? প্রখৰ ৰ’দ, ধাৰাষাৰ বৰষুণ, ধুমুহাকো আওকাণ কৰি হাজাৰ হাজাৰ কন্ঠত নিনাদিত হৈছিল “জয় আই অসম”। পুলিচ-মিলিটাৰীৰ অত্যাচাৰ, সন্ত্রাসকো আওকাণ কৰি যি এক নির্ভীকতা আৰু সাহসেৰে তেওঁলোক ৰাজপথলৈ ওলাই আহিছিল আজিৰ প্রজন্মই নিজ-চকুৰে নেদেখিলে কেতিয়াও বিশ্বাস নকৰিব।\nযোৱা আঘোণৰ বতৰত গাঁৱলৈ গৈছিলো। পূৰ্ববংগীয় মূলৰ (তেওঁলোকক বিদেশী বা বাংলাদেশী বুলি কব বিচৰা নাই) ভালেমানে ধান দাইছে, মাৰিছে, ঘৰলৈ কঢ়িয়াইছে। পুৱাই চাইকেলত কণীৰ ভাৰ লৈ ঘৰে ঘৰে বেচিছে। নগৰলৈ অহা-যোৱা কৰা ৰিক্সাবোৰ চলাইছে। এসময়ত “জয় আই অসম” বুলি চিঞৰা ৰমেশ দাৰ অট্টালিকাটোও তেঁওলোকৰ মানুহেই বনাই আছে। সেইসময়ৰ দাদাবোৰৰ বহুতেই এতিয়া দালালী কৰে। কবলৈ বেয়া লাগিলেও পঞ্চায়ত নিৰ্বাচন, জব্ কাৰ্ড, গাঁৱৰ ৰাষ্টাটোৰ মেৰামতিৰ বাবে অহা ধনৰ চান কঢ়া, সকলোতে তেঁওলোকৰ অবাধ অধিকাৰ। সৰহভাগেই এতিয়া প্রগতিশীল কংগ্ৰেছী। মানে দিনত কংগ্ৰেছী কৰে, সন্ধিয়া সিবিধত ধৰে।\nমনৰ মাজতে কেতিয়াবা কেতিয়াবা সপোন দেখো। অমুকে ব্রহ্মপুত্রৰ প্রলয়ঙ্কাৰী বানপানী প্রতিৰোধক এটা পদ্ধতি আৱিস্কাৰ কৰি্লে। নগৰৰ নাতিদূৰৈত গঢ়ি উঠা চিমেন্ট কাৰখানাটোৰ সমগ্র কাৰিকৰী খুটিনাতি চোৱাচিতা কৰে গাঁৱৰে টোকোনা নন্দ খুৰাৰ পুতেক বাবুলে। গুৱাহাটীৰ জাবৰৰ গেলা দ’ম বোৰ তীব্রগতিত জীণ যাব পৰা পদ্ধতি এটা আৱিস্কাৰ কৰিলে দেৱব্ৰত বৰাই। হঠাতে গুৱাহাটীৰ কৃত্রিম বানপানীৰ সমস্যাৰো বিজ্ঞান সন্মত সমাধান পদ্ধতি এটা বাহিৰ হ’ল। ব্রহ্মপুত্রৰ জলপথেৰে মাল বস্তু , যাত্রী অহা-যোৱা কৰাটো সুগম হোৱা বাবে সকলো বস্তুৰে পৰিবহন ব্যয় বছৰত হাজাৰ কোটিলৈ কমি গ’ল। বহাগ বিহুৰ বতৰত মৰিলেও চান্দা তোলা ডেকা বিচাৰি নোপোৱা হ’ল। এইবিলাক সপোন যদি কেনেবাকৈ বাস্তৱত পৰিণত হয় আমাক বিশ্ব-অভিলেখ নালাগে।\nচহৰীয়া জীৱন , "চিৰ-চেনেহী মোৰ ভাষা জননী " আৰু অলপ ভাষিক সচেতনতা\nযান্ত্রিকতা যিমানেই নাহক জীৱনলৈ অথবা এই যান্ত্রিকতা যিমানেই শক্তিশালী নহওঁক কিয় আত্মপৰিচয় পাহৰোৱাই পেলাব পৰাকৈ বস্তুবাদ কেতিয়াওঁ শক্তিশালী হ'ব নোৱাৰে। বাংগালুৰুকে ধৰি ডাঙৰ চহৰত কাম কৰা প্রায় সকলোবোৰৰ দিনটোৰ সৰহভাগ সময় অনা-অসমীয়া ভাষা ব্যবহাৰ কৰিয়ে পাৰ কৰিব লগা হয়। মুলতঃ ইংৰাজী। বৃত্তিৰ তাগিদাত গতিকে গত্যান্তৰ নাই।দৈনন্দিক জীৱনত ই সৃষ্টি কৰে এক বৃহৎ 'মাতৃভাষিক ভেকুৱাম' কিন্তু ইয়াক ব্যক্তিগত জীৱনলৈ সুঁচৰিবলৈ দিয়াতো অনুচিত।\nআজিকালি প্রতিখন ডাঙৰ চহৰতে উচ্চ শিক্ষিত আৰু সাধাৰণতে উচ্চ স্থানত থকা অসমীয়াৰ মাজত (মধ্যবিত্তীয়ও) গঢ় লৈ উঠা এক ঘাটক প্রৱণতা হৈছে শিশুকালৰ পৰাই নিজৰ শিশুক ইংৰাজী শিকাবলৈ মাক-দেউাকে (মাম্মি-পাপা) অসমীয়াক বিসৰ্জন দি দৈনন্দিন জীৱনতো ইংৰাজীক মাতৃভাষাস্বৰূপে গ্রহণ কৰাতো। জাতি আৰু ভাষাৰ উপৰিও নিজৰ আৰু নিজৰ সন্তানৰ প্রতি কৰা ই এক চূড়ান্ত বিশ্বাসঘাটকতা। এটা ভুৱা ভাষিক পৰিচয়ৰে গঢ় দিয়া সন্তানটিৰ জীৱনৰ ভেঁটি কেনেকৈ সচাঁ অৰ্থত সৱল কৰিব এই অদ্ভুত প্রচেষ্টাই? কথাখিনি এই কাৰণে লিখিলো যে কিছুদিন পিছতে অসমৰ বাহিৰৰ প্রায় প্রতিখন চহৰতে ৰঙালী বিহু উদযাপন কৰা হ'ব। আমাৰ নিজা পৰিচয়ৰ লগত ৰঙালীৰ একাত্মতাৰ এই অনুভৱৰ মাজৰ সাকোঁডালেই হৈছে আমাৰ মৰমৰ অসমীয়া ভাষাটি। এই সাকোঁখন নিজ সন্তানৰ জীৱনত দুৰ্ব্বল কৰাৰ পৰিবৰ্ত্তে (যিহেতু আমি অসমৰ পৰা নিলগে আছো) ইয়াক অত্যাধিক উৎসাহেৰে সৱল কৰাত মনোনিবেশ কৰিব লাগে। অন্যাথা অনাগত দিনত বাংগালুৰু নিচিনা আন সৰু বৰ যান্ত্রিক চহৰবোৰত এনে বিহু দেখিবলৈ বা উদযাপন কৰিবলৈ হয়তো মানুহ বিচাৰি পাবলৈ অতি কঠিন হ'ব। ইংৰাজী এটা গ্লবেল ভাষা আৰু জীৱনত আগুৱাবলৈ এই ভাষা আয়ত্ব কৰাটো অতিকৈ প্রয়োজনীয় কিন্তু তাৰ বাবে মাতৃভাষাক আহুঁতি দিয়াতো কালিদাসে ডালত বহি গছ কটাৰ লেখীয়া এক মূৰ্খামী। ই এক ঘাটক মানসিকতা।\nভাষাই আধুনিকতা নানে । আধুনিকতাই নিশিকাই কাহানি নিজৰ মাতৃভাষাক পাহৰিবলৈ। আধুনিকতা হৈছে পৰিবৰ্তনক সচেতনতাৰে আকোৱালি লৈ নিজৰ স্থিতি আৰু পৰিচয় অটুত ৰাখি সময়ৰ লগত খোজ মিলোৱাটোহে। এজন অসমীয়াৰ পৰিচয় চিৰকাল হাড়ে-হিমজুৱে অসমীয়াই হৈ থাকক পৃথিৱীৰ যি কোণতে অৱস্থিতি নহওক লাগে। আহক প্রতি\nজন অসমীয়া পিতৃ-মাতৃয়ে নিজ শিশুক "বা বা ব্লেক শ্বীপ" "জনি জনি" ৰ উপৰিওঁ অন্ততঃ এবাৰ হ'লেও “চিৰ-চেনেহী মোৰ ভাষা জননী শিকাবলৈ চেষ্টা কৰো”।\nধৰ্ম আৰু ধৰ্মাচাৰঃ আজিৰ যুগৰ এক প্ৰসহন আৰু ব্যৱসায়\nঅতি প্ৰাচীন কালৰে পৰা পৃথি‌ৱীত এচাম ধূৰ্ত আৰু চতুৰ মানুহৰ জন্ম হৈ আহিছে ,যিয়ে কে‌ৱল ঠগ-প্ৰৱঞ্চনা আৰু কৌশলেৰে নিজৰ লাভালাভৰ হিচাপ কৰিবলৈ শিকিছে ।পৃথি‌ৱীৰ প্ৰতিখন সমাজতে এনে ধুৰন্ধৰ মানুহ বৰ্তমান । এওঁলোকৰ মগজুৰ তিক্ষ্ণতা আন বহুজনতকৈ বেছি বুলিব লাগিব, কাৰণ চলে-বলে-কৌশলে আন এজনক লুটি ল’ব পৰাৰ হাজাৰটা উপায় এওঁলোকৰ হাতৰ মুঠিত ।\nএনে প্ৰৱঞ্চকসকলৰ পাৰ্গতালিৰ প্ৰয়োগক্ষেত্ৰ ঠাইবিশেষে বেলেগ বেলেগ হয় ।যদি জাপানত কোনো এজনে অন্য এজনৰ ৰবট এটাক কু-কৰ্ম শিকাইছে তেন্তে আমেৰিকাত আন এজনে হয়তো আন্তৰ্জালৰ তথ্য ‘হেক্’ কৰি টকা লুটি লৈছে । শতাধিক কোটি জনসংখ্যাৰে ভাৰতবৰ্ষ এখন এনে অনুন্নত অশিক্ষিত দেশ,য’ত এই প্ৰবঞ্চকৰ সংখ্যাটোও তুলনামূলক ভা‌ৱে বহুতেই বেছি।\nআজিৰ সমাজত নিবনু‌ৱাৰ সংখ্যা বাঢ়ি গৈছে । শিক্ষিতআৰু বুদ্ধিহীনসকলৰ বাবে দৈনিক জী‌ৱন-ধাৰণ একোটা বোজাস্বৰূপ হৈছে ।শিক্ষিত সকলৰো নিজৰ ওপৰত আস্থা নাইকীয়া হৈছে । কাৰণ এইটো গুপ্ত সত্য যে টকা অবিহনে এটা চৰকাৰী চাকৰি পো‌ৱাটো আজিৰ অসমৰ ৰাজনৈতিক প্ৰেক্ষাপটত প্ৰায় অসম্ভ‌ৱ হৈ পৰিছে । এলেহু‌ৱা অসমীয়াৰ চিন্তাধাৰাৰ মতে হেনো চৰকাৰী চাকৰী নহ’লে জীয়াই থকাই বৃথা । আৰু আমাৰ তথাকথিত শিক্ষিত সকলে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ ঘোঁচবিহীন চাকৰিৰ বিষয়ে সঁচা অৰ্থত গমেই নাপায় । গতিকে তাৰবাবে আবেদন কৰা আৰু প্ৰস্তুত হো‌ৱাৰ প্ৰশ্নই উত্থাপিত নহয় । সেয়েহে হ’বলা আমাৰ ন-প্ৰজন্ম অথবা বৰ্তমান প্ৰজন্মৰ ‘সহজতে আৰ্জিবপৰা ধন’ৰ প্ৰতি মোহ বেছি । ই নিতান্তই স্বাভা‌ৱিক কথা যেন হৈ পৰিছে । তাৰে ফলস্বৰূপে আমাৰ সৰহসংখ্যকেই সংগঠন খুলি,ঠিকা লৈ,দাবী-ধমকিৰে সৰকাই,প্ৰলোভন দি ইত্যাদি নানানটা ৰাষ্টা সহজেই পছন্দ কৰিবলৈ লৈছে আৰু বিনা দ্বিধাৰে তেনে পথত বহু যু‌ৱক-যু‌ৱতীয়ে ইতিমধ্যেই বাট লৈছে ।কাৰণ এনে পন্থাৰে প্ৰকৃতাৰ্থত অতি কম সময়তে চাকৰিতকৈ বহু বেছি ধন অৰ্জন কৰিব পাৰি ।অসমৰ নৈতিক জলবায়ুৰ এনে প্ৰদুষণ ঘটিছে যে, বিয়াৰ বজাৰত এনেকে সেইজন চাকৰিয়ালকহে উচ্চ স্থান দিয়া হয়, যাৰ ‘বাহিৰা টকা’ উপাৰ্জন কৰাৰ সুৰুঙা আছে ।এয়া হৈছে আমাৰ মূল্যাঙ্কনৰ মাপকাঠি ।\nগতিকে সৰু-সুৰা মানুহবোৰ ,যাৰ শিক্ষা-দিক্ষা কম অথবা একেবাৰে নাই আৰু যিসকলক তথাকথিত উচ্চ সমাজৰ মাজত নিজকে মূৰ দাঙি থিয় হ’বলৈ সুযোগেই দিয়া নহয়,তেঁওলোকে চুৰি-ডকাইটি কৰিবলৈ বাধ্য হৈছে । আজিৰ সমাজত নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ জ্ঞান,কৰ্মতকৈ টকাৰহে প্ৰয়োজন বেছি । গতিকে নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰা আৰু বৰ্তি থকাৰ এই যুঁজত এইসকলে নিজৰ মগজুৰ অ‌ব্যৱহৃত স্থিতিশক্তিৰ উচিত প্ৰয়োগ কৰিবৰ বাবে বিভিন্ন ক্ষেত্ৰ আৰু ৰাষ্টা বিচাৰি উলিয়াইছে । তেনে টকা ঘটাৰ ভিন্ন পথ অন্বেষণৰ ফলতে কিছুমান বুধিয়ক মানুহে বিচাৰি পাইছে এটা সহজতম উপায় । সি হৈছে-‘ধৰ্মৰ নামত ব্যৱসায়’,য’ত আপোনাক মূলধনৰো প্ৰয়োজন নহয়, আৰু নালাগে কোনো অৰ্হতাৰো !মাথো লাগে এটা চতুৰ মগজু আৰু উচিত কাৰ্যপন্থা ।\nআপুনি সদায় চাৰিআলিৰ তামোলখো‌ৱা দোকানখনৰ কাষত অথবা ওখ বটজো‌পাৰ তলতে সৰুকৈ এখন শি‌ৱৰ আলোকচিত্ৰৰে আপোনাৰ ব্যৱসায়ৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰক । এলেকাটো পু‌ৱা গধূলি ধুপ-ধুনা-চাকিৰে শুশোভিত কৰি কিছু প্ৰাৰ্থনা বা আৰতি জাতীয় কাৰ্যা‌ৱলীৰে মাংগলিক পৰি‌ৱেশ এটা গঢ়ি তুলিবলৈ যৎপৰোনাস্তি কৰক । আপোনাক নিৰাশ নকৰি ভক্তগণে লাহে লাহে আপোনাৰ মন্দিৰত দৰ্শন দিবলৈ ল’ব ।দুটিমান টিলিঙা আৰু ৰঙা পতাকা আঁৰি দিয়ক । হয়তো কোনো এজন ভক্তৰ আশীৰ্বাদত আপোনাৰ সপোনৰ মন্দিৰটোত এদিন টিনৰ চালি আৰু বেৰাও হৈ উঠিব ।এখন দুখনকৈ ৰাষ্টাৰে পাৰহৈ যো‌ৱা বিলাসী গাড়ীৰ আৰোহীসকলৰ আগমণে (আৰু তেৰাসকলৰ বৰঙণিয়ে) আপোনাৰ বুকুখন লাহে লাহে ওখ কৰি তুলিব ।ভগ‌ৱানৰ সে‌ৱাত নিজকে উচৰ্গিত কৰিবলৈ পাই আপুনি নিজকে ধন্য মানিব । আৰু ভগ‌ৱানেও আপোনাৰ সে‌ৱাত পৰম সন্তোষ লভি আপোনাক লাহে লাহে ধনী-মানী কৰি তুলিব !\nসিদিনা পৰীক্ষা এটা দিবৰ বাবে ঘৰৰপৰা ওলাই যাবলৈ লৈছো । পদূলিমুখতে দুজন সাধুৰ আৱিৰ্ভা‌ৱ হ’ল । পিতবস্ত্ৰ পৰিহিত আৰু চুলি-দাৰিৰ ভাঁজে ভাঁজেসন্যাসিত্বৰ চিন মূৰ্তমান । মই ক’লো, “ঘৰ মে অভি আদমী নহি হেঁ । আপলৌগ কৃপয়া বাদ মে আয়িয়ে ।” তেওঁলোকে ক’লে –‘চাধু কৌ এইছে বিনা হাথছে যানে মদ দিজিয়ে । ঈশ্বৰ আপকৌ ভলাঈ কৰেগা ’। এনে এটা বাক্যবাণে যিকোনো ধৰ্মপ্ৰাণ মানুহৰে অন্তৰ গলাব পাৰিব । তাৰমানে তেওঁলোকে কিবা এটা দক্ষিণা বা দান বিচাৰিছে । (ঈশ্বৰে মোক সহায় কৰিব, আৰু বিনিময়তমই তেওঁলোকক সহায় কৰিব লাগে !)\nতেওঁলোকে হয়তো যদি নিজৰ দুখ দুৰ্দশা বৰ্ণাই আপোনাক কিছু সহায়ৰ বাবে আৱেদন কৰিলেহেঁতেন তেন্তে নিশ্চয় আপুনি ফুটাকড়ি এটাও নিদিলেহেঁতেন !কিন্তু যিহেতু ইয়াত আপোনাৰ ঈশ্বৰ ভক্তিৰ কথা আহি পৰিছে, গতিকে আপুনি চকু মুদি পাচঁ টকা হ’লেও দিবই । এইটো‌ৱেই এই ব্য‌ৱসায়ৰ আধাৰ সূত্ৰ ।ধনী মানুহ এজনক আন মানুহৰ দুৰ্দশাৰ বিলাপ আপুনি কাহিনী হিচাপেই কওঁক অথবা চকুৰে দেখুও‌ৱাই পতিয়ন নিয়াবলৈ চাওক ;অথবা জী‌ৱনত হঠাতে আপুনি সম্মুখীন হো‌ৱা প্ৰাকৃতিক/অপ্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগৰ কথাকে কওঁক , তেওঁ কাহানিও আপোনাক কিছু টকাৰে সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়ি নাহে ,কিন্তু আপুনি ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানৰ বাবে আহিছোঁ বুলি এবাৰ কৈ চাওঁক –তেওঁ তৎমূহুৰ্ততে হাজাৰ টকা দান হিচাপে দিবলৈ ৰাজী ।\n‘ধৰ্মৰ বাবে’ বুলি কিবা এটা যেতিয়া এজন মানুহৰ মনত সোমাই যায়,তেতিয়া তেওঁ লাখটকাৰ দান দিবলৈও কুন্ঠাবোধ নকৰে ,কাৰণ সেই দানে তেওঁক স্বৰ্গগামী কৰিব বুলি তেওঁ দৃঢ়ভা‌ৱে বিশ্বাস কৰে । অথচ একেজন মানুহেই খাবলৈ নোপো‌ৱা ৰাষ্টাৰ ভিক্ষাৰীজনক ১টকা এটাৰে সহায় কৰিবলৈ,তেওঁৰ প্ৰতিবেশী দুখীয়া ছাত্ৰজনক কিতাপ এখন কিনি দিবলৈ ইচ্ছাবোধ নকৰে ,কাৰণ তেওঁৰ মতে ঈশ্বৰ মন্দিৰ/মছজিদ/গীৰ্জাত হে থাকে ।আৰু আমাৰ সকলো‌ৰে মনত ধৰ্মৰ প্ৰতি থকা এই আস্থাৰ সুযোগ লৈছে ধুৰন্ধৰ বেজ/পণ্ডিত আৰু আন বহুতে ।\nআজিকালি দেখা যায়, ৰেল-আস্থানৰ সমীপতে হওঁক অথবা বজাৰৰ ভিৰতে হওঁক,হঠাতে আপোনাৰ ইচ্ছা-অনিচ্ছালৈ কেৰেপ নকৰি মূহুৰ্তৰ বাবে ভক্তিভা‌ৱেৰে মন-প্ৰাণ উচপচপ্ কৰাই তুলিব পাৰে প্ৰসাদ আৰু ৰঙা ফোঁটৰ অলংকৰণকাৰী দুই একোজন ভক্ত পূজাৰীয়ে ।আপোনাৰ মংগলাৰ্থে সে‌ৱা আগবঢ়ো‌ৱা এনে চলমান ক্ষুদ্ৰ মন্দিৰত তাৎক্ষণিক ঈশ্বৰ-সে‌ৱাৰ বাবে আপোনাৰ ব্যস্ততাপূৰ্ণ জী‌ৱনৰ অতিৰিক্ত কোনো সময়ৰ প্ৰয়োজন নহয় , সকলো সম্মুখতে হাজিৰ ; আপুনি মাথোঁ অৰিহণা হিচাপে কিছু টকা দান কৰিলেই হ’ল !\nকোনোবা এখন বাতৰি-কাকতত পঢ়িবলৈ পালো যে দুদিনমান আগতে এজন মানুহে ত্ৰিশূল আৰু দম্বৰু লৈ হঠাৎ আহি গাড়ীৰআগতে হওঁক বা মানুহৰ ঘৰৰ আগতে হওঁক ৰৈ দিয়ে আৰুনাচিবলৈ লয় । তেওঁৰ ভাষ্য হ’ল এয়ে যে তেওঁৰ গাতসদাশি‌ৱই দেখা দিছে আৰু মানুহৰ মংগলৰ অৰ্থে পঠাইছে ।কোনো কোনোজনক তেওঁ বিধানো দিলে মংগলাৰ্থে কি কিনীতি-নিয়ম পালিব লাগিব । আমাৰ বিশ্বাস , কিছুমান চতুৰমানুহৰ ধৰ্মৰ গইনা লৈ টকা ঘটাৰ বিভিন্ন পথ অন্বেষণৰ বাবেকৰা গ‌ৱেষণাৰে এয়া এক পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা !\nবিহু,পূজা,জন্মোৎস‌ৱ আদিৰ আগে আগে গাঁৱে-চহৰে সকলোতে চান্দা তোলাৰ ধূম উঠে । পুলিছে ট্ৰাক-মটৰৰপৰা কৰ সংগ্ৰহ কৰা আৰু পূজা সমিতিয়ে এনে চান্দা তোলাৰ মাজত আজিকালি একো প্ৰাৰ্থক্য নাই যেনেই লাগে ।আপুনি যদি পাঁচটকা এটা অৰিহণা হিচাপে আগবঢ়ায়, তেনেহ’লে তেওঁলোকৰ তীৰ্যক বাক্যবাণ তথা হুমকিৰে আপোনাৰ অ‌ৱস্থা তথৈবচ হৈ পৰিব । ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানৰ বাবে আগবঢ়ো‌ৱা দান-বৰঙণিত দেখোন কোনো নিন্ম-সীমা থাকিব নালাগিছিল ,যাৰ যি ইচ্ছা বা যিমান পাৰে ;সিমানেই দিব পাৰিব লাগিছিল !\nআৰু এই যে পূজাৰ মণ্ডপ গলিয়ে প্ৰতি একোটাকৈ হয় ,তাৰ কিবা ধৰা-বন্ধা নিয়ম আছে নেকি ? যে আমাৰ চুবুৰীত নাপাতিলে আমাক পাপে চুব ! কিয় আমি এখন চহৰৰ বা গাঁৱৰ আটাইখিনি মানুহে গোট খাই সম্প্ৰীতিৰে মাত্ৰ এঠাইতে পূজা পাতিব নো‌ৱাৰো ? কিয় ? কাৰণ সকলোৰে সেই একেই ইচ্ছা, নিজৰ পকেট গৰম কৰা ! চান্দা-অৰিহণাৰ টকা আৰু খৰছৰ হিচাপবোৰ কিমান ৰাজহু‌ৱা হয় সেয়া সকলো‌ৱে জানে ।\nধৰ্মীয়া অনুষ্ঠান,উৎস‌ৱে হেনো একতাৰ দোলেৰে সমাজখন বান্ধে । আজিৰ সমাজত এনে ভাগে ভাগে হো‌ৱা এই উৎস‌ৱবোৰে আমাক চোন বিচ্ছিন্ন হে কৰিছে ।\nআজিকালিৰ মন্দিৰবোৰত আধুনিকতাৰ ইমানেই পৰশ পৰিছে যে এটা মন্দিৰ বনাবলৈ কোটি টকালৈকে খৰছ কৰা হয় ,যি সময়ত হাজাৰ হাজাৰ গৃহহীন নৰ-নাৰীয়ে তাৰ কাষতে মুকলি আকাশৰ তলত বাস কৰে ।মাৰ্বল-পাথৰ, ‘টাইলছ’ৰে নিৰ্মিত গৃহটিৰ চৌপাশে আকৌ সন্ধ্যা বেলা চকু চাঁট মাৰি ধৰা উজ্জ্বল ৰঙীন পোহৰৰ খেলা ! ঈশ্বৰ আৰাধনাৰ বাবেতো ইমান ৰাজকীয় পৰি‌ৱেশৰ প্ৰয়োজন নাছিল ! কিয় লাগে এইবোৰ ? এইবোৰ আচলতে একো একোটা বিজ্ঞাপন । সেই ধৰ্মানুষ্ঠানটোৰ অ‌ৱস্থিতি আৰু উপস্থিতিৰ বিষয়ে যাতে অধিক মানুহ জ্ঞাত হয় । অধিক মানুহ আকৰ্ষিত হওঁক –অধিক দান বৰঙণি উঠক । আৰু দানকৰ্তাৰ মাজত প্ৰতিযোগিতাৰ সৃষ্টি কৰা হওঁক-যাতে মন্দিৰ সমিতি(তথা বিষয়ববীয়াসকল) তাৰপৰা উপকৃত হ’ব পাৰে । আমি শংকা কৰো কিছুদিন পিছত চাগৈ দুখীয়া মানুহৰ প্ৰ‌ৱেশ এইবোৰত নিষিদ্ধ কৰা হ’ব ।\nএটকীয়া পইচা দলি মাৰি দিয়া হনুমান মন্দিৰৰ দৈনিকশ শ টকাবোৰ ক’লৈ যায় ? ভগ‌ৱানে কাহানিও দৈনিক হিচাপত ইমান টকাৰ বৰঙণি গ্ৰহণ নকৰে । শুদ্ধ মনোকামনাৰে দিয়া যৎসামান্য অৰিহণাতে হেনো তেৰা সন্তোষিত হয় । যেনেদৰে দে‌ৱীলৈ আগবঢ়াই দিয়া বলিৰ পাথা ছাগলী বা হাঁহ-কুকুৰাবোৰ প্ৰসাদস্বৰূপে ভক্তস‌ৱেই গ্ৰহণ কৰে । সেইদৰেই এই হাজাৰ হাজাৰ দানৰ মুদ্ৰাবোৰো নিশ্চয় কাৰোবাৰ পকেতস্থ হয় ।\nনতুনকৈ গঢ় লো‌ৱা সৰু সৰু মন্দিৰ/মঠবোৰ ৰাষ্টাৰ কাষতে যে হ’বলৈ পায় ,কি কাৰণে ?অলপ ভিতৰতো হ’ব পাৰিছিল । কাৰণ , তেওঁলোকৰ ‘টাৰ্গেত’ হ’ল এইসকল ‘ফ্লাইং কাষ্টমাৰ’ । অৰ্থাৎ এখন গাওঁ,চহৰ বা এটা এলেকাৰ সীমিত জনসংখ্যাৰে উপাৰ্জন বা লাভালাভৰ অংকটো সদায় সৰু হৈয়েই থাকিব, গতিকে কিছুমান যদি ‘উৰণীয়া গ্ৰাহকে’ দৈনিক ভূমুকি মাৰেহি তেওঁলোকৰ চোতালত,তেন্তে সেই লাভালাভৰ অংকটো‌ৱেও মোটা পৰিমাণলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ব । এইবোৰ হৈছে ব্যৱসায়ৰ সৰলতম সূত্ৰ ।\nশনি মন্দিৰবোৰ দেখা যায় বজাৰৰ চুকত বা গলিৰ কাষত । মহানগৰত এহাত মানৰ আঁতৰে আঁতৰে শনি মন্দিৰ ।‘তোমাৰ শণি বেয়া ।শণি লাগিছে ।গতিকে শনি মন্দিৰত গৈ ইমান টকা আৰু এনে বিধানেৰে তেওঁক সন্তোষিত কৰিব লাগিব । ’-এইবোৰ কথাত আমাৰ মানুহ ভোল যায় আৰু নিজৰ ভাগ্যক দোষ দি নেদেখাজনক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ উঠিপৰি লাগি যায় ।আচলতে কোনো মানুহৰে শনি নালাগে (বা শনি বেয়া নহয়) । তেওঁলোকক আপাতত বিশ্বাস কৰো‌ৱা হয় এইবোৰৰ সপক্ষে , যাৰ আঁৰত কিছু সুবিধাবাদী চতুৰ মানুহৰ অভিসন্ধি লুকাই থাকে ! নিজৰ হাত দুখনক বিশ্বাস কৰা আৰু বিবেকক প্ৰাধান্য দিয়া যিকোনো মানুহে তথাকথিত শনিৰ উপদ্ৰ‌ৱৰ পৰা নিজকে সকলো সময়তে বচাই ৰাখিব পাৰে !\nআপুনি নিশ্চয় ‘মোবাইল ফোন’ত ‘এচ.এম.এচ.’ পায় –“আপুনি ব্যৱসায়ত কিয় সফল হো‌ৱা নাই /আপোনাৰ পঢ়া-শুনা তথা কেৰিয়াৰত ক’ত বাধা আছে/চাকৰি কিয় পো‌ৱা নাই” –এইবোৰৰ উত্তৰ পাবলৈ অমুক নম্বৰত ডায়েল কৰক । যেন তেওলোক সাজু হৈ আছে আপোনাৰ সহশ্ৰ সমস্যাৰ সমাধান এক মিনিটতে দি আপোনাক সুখী কৰি তুলিবলৈ । ধন-মান-ঐশ্বৰ্যৰে আপোনাক সমৃদ্ধিবান কৰিবলৈ ।দূৰদৰ্শনৰ পৰ্দাতোহাজাৰটা বিজ্ঞাপন –‘আমাৰ অমুক অমুক ৰক্ষাকবচ লওক আৰু নানান অশুভ শক্তিৰ পৰা নিজকে দূৰত ৰাখক ।এই মালা পৰিধান কৰক –কোনোধৰণৰ কূপদৃষ্টিয়ে আপোনাক আৰু আপোনাৰ পৰিয়ালক চুব নো‌ৱাৰে ।’ ইত্যাদি । আটাইতকৈ আমোদজনক কথা এয়ে যে এনে বিজ্ঞাপনত কেতিয়াবা সন্যাসী একোজনেও ভাগ লয় ;যাৰ কথা কো‌ৱাৰ ধৰণতে কোনো কোনোধৰ্মভীৰুয়ে সেই মালা বা ৰক্ষাকবচ কিনিবলৈ মন মেলে । ধৰ্মৰ বাণিজ্যিকিকৰণৰ এনে প্ৰভা‌ৱ যে এনে ধৰ্মীয়সা-সৰন্জামৰ লগতো আকৌ ‘বিনামূলীয়া সামগ্ৰী’ বাউপধৌকন উপলব্ধ হয় ।\nশংকৰী সমাজ বা অন্য ব্ৰাহ্মণ সমাজতো কিছুমান বিধি-বিধান মানি চলা দেখা যায় ।তেনে দুই এটা হ’ল--গাহৰি বা কুকুৰা চৰাই ঘৰত পোহা নিষিদ্ধ ,সম্বন্ধীয় মানুহৰ লগত আৰু অন্য জাত-কুল-ধৰ্মৰ মানুহৰ লগত বিয়া হো‌ৱাটো নিষিদ্ধ । ঠিক তেনেদৰে সমাজে এৰি থো‌ৱা অথবা অন্য ধৰ্মা‌ৱলম্বী বা অন্য পন্থাৰ মানুহৰ লগত খা‌ৱন-শো‌ৱনো নিষিদ্ধ বা ছো‌ৱালী পলু‌ৱাই নিয়াও পাপ । এনে বিধানবোৰৰ যুক্তিগত বা বিজ্ঞানসন্মত দিশ সদ্যহতে আলোচনা নকৰি একে সময়তে আমি যদি লক্ষ্য কৰোঁ,এনে নীতি-নিয়ম ভংগ কৰাসকলক, পুণৰ একে সমাজতে সসন্মানে থকাৰ অধিকাৰ দিয়া হৈছে‘প্ৰায়শ্চিত্ত’ৰ জৰিয়তে ।প্ৰায়শ্চিত্তৰ বাবে দোষীয়ে কৰিবলগীয়া কাজ হ’ল মাথো নিৰ্ধাৰিত পৰিমাণৰ শুল্ক(Penalty Fine)ৰে সৈতে ৰাইজৰ ওচৰত আঁঠু লো‌ৱা আৰু নাম-কীৰ্তনসহ ভকতসকলক ভোজন কৰো‌ৱা(সমাজভেদে কিছু বেলেগ হ’ব পাৰে) । সঁচা ধৰ্মানুভ‌ৱেৰে এই প্ৰায়শ্চিত্ত যথাৰ্থ ।কিন্তু আজিৰ সমাজৰ ৰেহ-ৰূপলৈ লক্ষ্য কৰিলে এনে লাগে এই প্ৰায়শ্চিত্ত যেন এটা তেনেই টুলুঙা ভেলেকীবাজী !কাৰণ প্ৰায়শ্চিত্ত আছে বুলি জানিয়েই বহুতো সাহসী ডেকাই উপৰোক্ত বিধি-বিধানবোৰ হেলাৰঙে উলংঘণ কৰি আহিছে । তেওঁলোকৰ মতে ‘বুঢ়াভকত কেইটাক ফিটিং কৰিলেই হ’ল!’। এয়া একপ্ৰকাৰৰ অধৰ্ম নহয়নে ?\nবহু সমাজত দেখা যায়, নামঘৰৰ মুখীয়াল বুঢ়া ভকত কেইজন,যিয়ে সমাজখন সুধৰ্ম সুসংস্কৃতিৰে আগু‌ৱাই নিয়াত আগভাগ ল’ব লাগিছিল ,তেওঁলোকেই নানান বেমেজালিত লিপ্ত হৈছে । গাভৰু ছো‌ৱালীয়ে ৰন্ধা ভাত তেৰা সকলে নাখায়, বিবাহিত আৰু দিক্ষা লো‌ৱা ভক্ত বৈষ্ণ‌ৱে ৰান্ধিলেহে খাব । কিন্তু দেখা পাব, তেনে দুজনমানেচোন চহৰৰ হোটেলত আপোনমনে উদৰ পূৰাই খো‌ৱা বোৱা কৰে, য’ত ৰান্ধনীৰ জাত-পাত আৰু চাফ-চিকুণতাৰ অলপো প্ৰশ্ন কৰা নহয় ! ভাঁওনাৰ ৰাতি কোনোবাজনে হয়তো সেই পনীয়াবিধেৰেই আত্মশুদ্ধি কৰিছে ।\nঅ‌ৱশ্যে এই ধৰ্মস্খলন অকল হিন্দু সমাজতে নহয়, ইছলাম বা খ্ৰীষ্ট ধৰ্মও নৈতিক প্ৰদূষণৰ বলি হৈছে । পৃথি‌ৱীৰ বহু মছজিদ জেহাদি সকলৰ শিবিৰ হৈ পৰিছে । বহু ঠাইত ‘ফাদাৰ/চিষ্টাৰ’সকলৰ অনৈতিক কাণ্ড-কাৰখানাৰ কথাও শুনা যায় ।\nধৰ্মৰ প্ৰতি সাধাৰণ মানুহৰ আস্থা থকাতো নিতান্তই অপৰিহায্য । কিয়ণো ধৰ্ম হৈছে এনে এক অস্ত্ৰ যাক সকলো মানুহেই একপ্ৰকাৰৰ ভয় আৰু ভৰসা কৰে । ধৰ্ম অবিহনে আজিৰ পৃথি‌ৱীত মানুহ বৰ্তি থকাই অসম্ভ‌ৱ হ’লহেঁতেন । নিজৰ মাজতে কটা-চিঙা আৰু মাৰ-ধৰ,কাজিয়া কৰি ‘মানুহ’ নামৰ জী‌ৱবিধ ডাইনোছৰৰ দৰে বিলুপ্ত হৈ পৰিলহেঁতেন । কাৰণ, ‘পাপ লাগিব’ বা ‘নাপায়’ বোলা কথাষাৰে মানুহৰ আদিম চেতনা আৰু বহুক্ষেত্ৰত কাম-ক্ৰোধ-লোভ-মোহ আদিকো দমন কৰি ৰাখিবলৈ সক্ষম হৈছে ।ই অতিকেই জৰুৰী ।\nআমি আশা কৰোঁ, সাধাৰণ মানুহে যাতে ধৰ্মৰ নামত চলি থকা ব্যভিচাৰ তথা প্ৰহসনবোৰ চিনি পায় আৰুযেন সেইবোৰলৈ সহযোগিতা আগ নবঢ়ায় । সমাজত ধৰ্মই একতা বঢ়াওক । মানুহক নম্ৰ ,বিনয়ী, পৰো‌পকাৰী হ’বলৈ শিকাওক । মান‌ৱতাৰ জয়গান গাওঁক....\n( প্ৰগতিশীল ভাৱধাৰা বহন কৰা নৱ-প্ৰজন্মৰ লেখক অৰুণজ্যোতি দাস, আইজলস্থিত, ৰাষ্ট্ৰীয় তথ্য কেন্দ্ৰৰ অভিযন্তা ৷ তেখেতৰ অন্যান্য লেখাৰ বাবে http://www.arunjyotisworld.blogspot.in চাওক)\nPosted by Ajoy lal Dutta at 9:30 AM No comments:\nPosted by Ajoy lal Dutta at 9:29 AM No comments:


Ampilong Ds in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Ampilong Ds ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nAmpilong Ds के सारे विकल्प देखें\nAmpilong Ds ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Ampilong Ds Benefits & Uses in Assamese- Ampilong Ds ar laabh aaru byavaharsamuh\nAmpilong Ds ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Ampilong Ds Dosage & How to Take in Assamese - Ampilong Ds ar paali aaru xeya kenedore lobo\nAmpilong Ds ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Ampilong Ds Side Effects in Assamese- Ampilong Ds ar parshwakriyasamuh\nAmpilong Ds সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Ampilong Ds Related Warnings in Assamese- Ampilong Ds xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Ampilong Dsৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Ampilong Ds with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Ampilong Ds ar gurutor kriya-pratikriya\nAmpilong Ds মতভেদসমূহ- Ampilong Ds Contraindications in Assamese- Ampilong Ds nishedhsamuh\nAmpilong Ds ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Ampilong Ds in Assamese- Ampilong Ds ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Ampilong Ds ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Ampilong Ds Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Ampilong Ds kriya-pratikriya\nAmpilong Ds ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Ampilong Ds Benefits & Uses in Assamese - Ampilong Ds ar laabh aaru byavaharsamuh\nAmpilong Ds তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nAmpilong Ds ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Ampilong Ds Dosage & How to Take in Assamese - Ampilong Ds ar paali aaru xeya kenedore lobo\nAmpilong Ds-ৰ উপাদানসমূহ - Ampilong Ds Active Ingredients in Assamese - Ampilong Ds-ar upadaansamuh\nAmpilong Ds ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Ampilong Ds Side Effects in Assamese - Ampilong Ds ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Ampilong Ds ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nAmpilong Ds সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Ampilong Ds Related Warnings in Assamese - Ampilong Ds xonkranta xatarkatabanisamuh\nAmpilong Ds-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nAmpilong Ds ৰ গৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া জনা নাযায় কাৰণ এইটো বিষয়ৰ ওপৰত এতিয়ালৈকে কোনো বৈজ্ঞানিক গৱেষনা কৰা হোৱা নাই।\nAmpilong Ds-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাই Ampilong Dsৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰিব পাৰে। আপুনি যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই Ampilong Ds গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক। আপোনাৰ চিকিতসকৰ সৈতে কথা পাতক আৰু আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ লৈহে পিছত ব্যৱহাৰ কৰিব।\nবৃক্কত Ampilong Ds কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nAmpilong Dsএ আপোনাৰ বৃক্ক ৰ ক্ষেত্ৰত সুতীব্ৰ প্ৰভাৱ দেখুৱাব পাৰে, গতিকে আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ নোহোৱাকৈ গ্ৰহণ নকৰিব।।\nযকৃতত Ampilong Ds কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nAmpilong Ds গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত কলিজা ত প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। আপুনি আপোনাৰ দেহত যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Ampilong Ds ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদয় can be affected by Ampilong Dsৰ দ্বাৰা [Organ] প্ৰভাবিত হব পাৰে। আপুনি যদি এইবিধ ঔষধৰ ক্ষতিকৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। চিকিতসকৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহে আপুনি ইয়াক পুনৰাই গ্ৰহণ কৰা উচিত।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Ampilong Dsৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Ampilong Ds with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Ampilong Ds ar gurutor kriya-pratikriya\nAmpilong Ds তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nAmpilong Ds মতভেদসমূহ - Ampilong Ds Contraindications in Assamese - Ampilong Ds nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Ampilong Ds লোৱা অনুচিত যাতে -\nAmpilong Ds ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Ampilong Ds in Assamese - Ampilong Ds ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Ampilong Ds-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, আপনি Ampilong Dsৰ প্ৰতি আসক্ত নহয়।\nAmpilong Ds য়ে তন্দ্ৰাভাৱ বা টোপনিৰ উন্মেষ নঘটায়, সেয়ে আপনি বাহন চলাব পাৰে বা মেচিন আদি অপৰেট কৰিব পাৰে।\nহয়, চিকিত্সা পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Ampilong Ds লওক।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Ampilong Dsৰ ব্যৱহাৰ প্ৰভাৱশালী নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Ampilong Ds ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Ampilong Ds Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Ampilong Ds kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Ampilong Dsৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Ampilong Dsৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ কোনো তথ্য নাই, এইবিষয়ত গৱেষণাৰ অভাৱৰ হেতু।\nমদ আৰু Ampilong Dsৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nগৱেষণাৰ অভাৱত, Ampilong Ds লোৱাৰ সময়ত মদ্যাপন কৰা সম্পৰ্কত একো ক'ব পৰা নাযায়।


মানাহত হৃদয়ৰ বৰষুণ (জলী বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nএটা সৰু কোঠা৷ নিশ্চিদ্ৰ অন্ধকাৰ আৰু নিৰ্জনতাই গিলি থৈছে কোঠাটোক ৷ সেই কোঠাটোৰে চেঁচা মজিয়াত উদ্ভ্ৰান্ত দৰে পৰি আছে মানসী৷ ঘোপমৰা অন্ধকাৰত তাই নিজকে চিনিব পৰা নাই৷ অখণ্ড নিৰ্জনতা ভংগ কৰি চিঞৰি উঠিবলৈকো সাহস হেৰুৱাই পেলাইছে তাই কিবা এক অজান আশংকাত৷ মনটো যেন অসাৰ হৈ গৈছে৷ ক’ত আছে, কিয় আছে সেইবোৰ একোকে চিন্তা কৰিব পৰা নাই তাই৷ কিমান সময় তেনেদৰে পৰি ৰ’ল মানসীয়ে ক’ব নোৱাৰে, হঠাতে তাই কাৰোবাৰ খোজৰ শব্দ শুনা পালে৷ শব্দটো ক্ৰমাৎ কোঠাৰ কাষ চাপি আহিছে৷ এয়া, একমাত্ৰ দুৱাৰখনেদি পোহৰৰ ক্ষীণ ৰশ্মি এটা কোঠাটোৰ ভিতৰলৈ সোমাইছে৷ এটা চেপা আৰ্তনাদ কৰি দুৱাৰখন লাহেকৈ মেল খাইছে৷ ক্ৰমান্বয়ে পোহৰ ৰশ্মিটোৰ আকাৰ বাঢ়ি আহিছে৷ বহুপৰ অন্ধকাৰত থকাৰ বাবেই কিজানি উজ্বল পোহৰত তাইৰ চকুযোৰ স্বতঃস্ফূৰ্তভাৱে মুদ খাই গৈছে৷ কিন্তু মনে মনে শিহৰিত হৈ উঠিছে তাই উদ্ধাৰৰ আশাত৷ সঁচাকৈ তাইক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ কোনোবা আহিছে৷ কাৰোবাৰ দুখন হাতে দুবাহুত ধৰি জোকাৰি দিছে তাইক ৷ মানসীয়ে জোৰকৈ দুচকু মেলি দিলে৷ কিন্তু এয়া কি? তাইৰ দুবাহুত ধৰি এয়াচোন ৰীমাহে৷ সেই অন্ধকাৰ কোঠাটোৰ পৰিৱৰ্তে তাই দেখোন পুৱাৰ পোহৰেৰে আলোকিত এটি কোঠাৰ বিছনাত৷\n: ‘কি হ’ল? মোলৈ ট ট কৈ চাই আছ যে?’-ৰীমাই ক’লে৷\n: মানে?- মানসীয়ে থতমত খালে৷\n: সপোন দেখিলি?\n: অ’—মানসীয়ে সপোনটো ভালকৈ মনত পেলাবলৈ চেষ্টা কৰিলে৷\n: সপোন বাদ দে এতিয়া৷ দিঠকলৈ আহ৷ মানাহ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত আছো আমি৷ সপোন দেখি দেখি শুই থাকিলে আমাৰ এইটো শিক্ষামূলক ভ্ৰমণ নহৈ স্বপ্নৰাজ্য ভ্ৰমণহে হ’বগৈ, বুজিছনে?’\nনিজৰ কথাতে ৰস পাই ৰীমাই সশব্দে হাঁহি উঠিল৷ মানসীয়ে গুৰুত্ব নিদিয়া যেন দেখুৱাই বিছনাৰ পৰা নামিল৷ কোঠাৰ এচুকত খেলিমেলিকৈ থোৱা এয়াৰ বেগবোৰৰ পৰা তাই নিজৰটো উলিয়াই আনিলে আৰু কিবা এটা বিচাৰিবলৈ ধৰিলে৷ অলপ সময়ৰ ভিতৰতে টুথপেষ্ট, ব্ৰাছ আৰু টাৱেলখন উলিয়াই তাই ব্ৰাছ কৰিবলৈ লাগি গ’ল৷\n‘মানসী, এই শব্দটো শুনিছনে?’- ৰীমাই ক’লে৷\nব্ৰাছ কৰা বন্ধ কৰি ক্ষন্তেক ৰৈ মানসীয়ে শব্দটো ভালকৈ শুনিবলৈ চেষ্টা কৰিলে৷ পানীৰ প্ৰচণ্ড হো-হোৱনিৰ শব্দ৷ যিমান উৎসাহেৰে তাই ব্ৰাছ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল তাতকৈ দুগুণ হতাশাৰে বেছিনত মুখ ধুলেগৈ৷ কালি নিশা মাত্ৰ সিহঁতৰ বাইশজনীয়া কলেজীয়া দলটো আহি পাইছেহি৷ আজি পুৱাই যদি এনেকৈ কলহৰ কাণে ঢলা বৰষুণ দিবলৈ হয়, তেন্তে সকলোৰে আশাত চেঁচা পানী পৰিব৷\n: ক’ আকৌ৷- ৰীমাই সুধিলে\n: কিহৰ শব্দ এইটো?\n: বৰষুণ দিছে৷—অলপ বিৰক্তিৰে ক’লে মানসীয়ে৷ ৰীমাৰ হাঁহিৰে উজ্বল মুখখন দেখি তাইৰ খঙো উঠিল৷ পিছে ৰীমাৰ সেইবোৰলৈ ভ্ৰূক্ষেপ নাই৷ মানসীৰ কথা শুনি তাইৰ হাঁহিটো আৰু অলপ বহল হৈহে গ’ল৷ ‘ব’ল’ বুলি একপ্ৰকাৰ জোৰ কৰিয়েই মানসীক বাহিৰলৈ টানি লৈ আহিল৷\nবাৰাণ্ডাত ভৰি দিয়ে মানসী বিস্ময়াভিভূত হৈ পৰিল৷ ইয়াততো এটোপালো বৰষুণ নাই৷ বৰং ৰৌদ্ৰজ্বল পুৱা এটাৰহে সম্ভাৱনাহে প্ৰকট হৈ পৰিছে৷ অথচ শব্দটো তাই দেখোন এতিয়াও শুনি আছে৷ একমুহূৰ্তৰ বাবে তাইৰ সন্দেহ হ’ল৷ এয়া পুনৰ অন্য এক সপোন নহয়তো! ৰীমালৈ চোৱাত তাই খিলখিলাই হাঁহি উঠিল৷ একো নকৈ তাই আগবাঢ়ি গ’ল৷ মানসীয়ে কৌতুহলী হৈ তাইৰ পিছ ল’লে৷\nএটা সৰু টিলাৰ ওপৰত সিহঁত থকা দুই মহলীয়া ট্যুৰিষ্ট বাংলোটো৷ বাৰাণ্ডা আৰু সৰু চোতালখন পাৰ হৈয়ে এঢলীয়াকৈ তললৈ নামি যোৱা চিৰি৷ সেই চিৰিত ভৰি দিয়ে মানসীয়ে দেখিলে ট্যুৰিষ্ট বাংলোৰ নিচেই কাষেদি প্ৰচণ্ড শব্দ কৰি দক্ষিণলৈ বৈ গৈছে এখন তীব্ৰবেগী পাহাৰীয়া নৈ৷ পূবৰ আকাশত ডাৱৰ ফালি সূৰুযৰ কিৰণ সিঁচৰতি হৈ পৰিছে৷ চাৰিওফালে গভীৰ অৰণ্য৷ সেউজীয়াৰ অপূৰ্ব সমাহাৰ৷ চিনাকি অচিনাকি অনেক চৰাইৰ মাত৷ যেন সকলো মিলি স্বাগতম জনাইছে সিহঁতক এই প্ৰাচুৰ্যময় পৃথিৱীখনলৈ৷\nদুয়ো উল্লাসিতভাৱে নৈৰ পাৰলৈ ঢাপলি মেলিলে৷ সৰু-বৰ শিলবোৰ বগাই গৈ নৈৰ পাৰ পালেগৈ সিহঁত৷ বিজিত, পৰাণ, জুৰি, সৌৰভ, মৃদুল সকলো ইতিমধ্যে তাৰ পাইছিলগৈ৷ মানসী আৰু ৰীমাক দেখি সিহঁতে চিঞৰি উঠিল৷ আগদিনাৰ দীঘলীয়া ক্লান্তিকৰ যাত্ৰাৰ কোনো অৱশেষ নাই সিহঁতৰ দেহ-মনত৷ কোনোবাই পানী ছটিয়াইছে, কোনোবাই ইটোৰ পৰা সিটো শিললৈ জঁপিয়াইছে, কোনোবাই আকৌ ঢৌবোৰ চাই চাই আত্মহাৰা হৈ পৰিছে৷ মানসী আগবাঢ়ি গৈ লাহেকৈ পানীত ভৰিখন দিয়ে শিয়ৰি উঠিল৷ ইমান চেঁচা! স্ফটিকৰ দৰে ফটফটীয়া পানী৷ প্ৰচণ্ড বেগত আহি ঢৌবোৰে শিলে শিলে খুন্দা খাইছে ৷ তীব্ৰ খলকনি তুলি পুনৰ আগবাঢ়ি গৈছে পূৰ্বতকৈ অধিক বেগেৰে৷ মানসীৰ এনে লাগিল যেন নৈখনে আনন্দত কথা ক’ব ধৰিছে, গীত জুৰিছে সুৱদি কন্ঠেৰে৷ …তেন্তে এইখনেই অসম-ভূটান সীমান্তৰে প্ৰবাহিত হৈ থকা বেঁকী নৈ ৷ ছাৰে সিহঁতক মানাহৰ বিষয়ে আভাস দিওঁতে বেঁকী নৈৰ কথাও কৈছিল৷ অৱশ্যে নৈখনে যে অবিৰাম এনেকৈ কথা কয় সেয়া কোৱা নাছিল৷\nমানসীৰ হাঁহি উঠিল৷ অলপ আগেয়ে নৈখনৰ এই সুৱদি মাত-কথাবোৰকে সপোন-দিঠকৰ মায়াজালত বৰষুণৰ শব্দ বুলি ভুল কৰিছিল তাই৷ এই সপোন-দিঠক, সুখ-দুখ, বুজা-নুবুজাৰ দোমোজাতে মানুহে চাগৈ কিমান ভুল কৰে৷ কিমান কথা, ঘটনা-অঘটনা চাগৈ শুদ্ধ ৰূপত নিচিনাকৈ-নজনাকৈ থাকি যায়! অনুপমলৈ মনত পৰিল তাইৰ৷ অনুপমক জানিলেনে তাই? তাৰ প্ৰকৃত ৰূপটো চিনিলেনে তাই? অনুপম- ঋজু দেহৰ বগাকৈ সেই ল’ৰাটো৷ সাধাৰণ বেশভূষাৰে অন্য দহজনৰ সৈতে মিলি যাব যদিও অনুপমৰ এটা বিশেষত্ব আছিল৷ শিশুসুলভ এক সৰলতাই বৰ সৌন্দৰ্যময় কৰি তুলিছিল তাৰ হাঁহিটো৷ হাঁহিটো দেখিলে আনা লাগে যেন সেই হাঁহিৰ গৰাকীৰ হৃদয়ক কেতিয়াও কোনো কলুষতাই স্পৰ্শ কৰা নাই, কাহানিও যন্ত্ৰণাত নীল বৰণীয়া হোৱা নাই সেই হৃদয়! প্ৰথম লগ পোৱাৰ দিনটোৰ পৰা প্ৰায় ডেৰ বছৰ ধৰি এই হাঁহিটোৱে খেদি ফুৰিলে মানসীক৷ সেই ডেৰ বছৰত অসংখ্যবাৰ অনুপমৰ মুখামুখি হ’ল তাই৷ অথচ তাৰ দুচকুত বাঢ়নী পানীৰ দৰে বাঢ়ি অহা ব্যাকুলতা দেখিও তাই অকণো দুৰ্বলতা প্ৰকাশ নকৰিলে৷ মাথোঁ নীৰৱে সহি গ’ল সেই ব্যাকুল দুচকু আৰু নিষ্পাপ হাঁহিৰ আমনি৷\nকাৰোবাৰ চিঞৰত মানসী বাস্তৱলৈ উভতি আহিল৷ ঘূৰি চাই দেখিলে, ছাৰে সকলোকে পুৱাৰ আহাৰৰ বাবে মাতিছে৷ ছে: এই সুন্দৰ পুৱাটোত কি যে কথাবোৰে আমনি কৰিলেহি! নৈখনৰ স’তে কথা পাতিবলৈ আহি নিজৰ সৈতেই কথা পাতি থাকিল দেখোন তাই৷ মানসীয়ে এবাৰ চাই পঠিয়ালে নৈখনলৈ৷ মনতে ক’লে, ‘বেঁকী, অভিমান নকৰতো?’ এইবাৰ পানীৰ শব্দটো খিলখিলনিৰ দৰে লাগিল তাইৰ৷ এইখন পাহাৰীয়া চঞ্চল নৈ৷ দুখ-অভিমান সাঁচি থ’ব নাজানে এই নৈয়ে৷ সকলো ঢৌৰ স’তে উটি গুচি যায় অজান দেশলৈ৷ নিশ্চিত হৈ তাই দৌৰ দিলে ট্যুৰিষ্ট বাংলোলৈ৷ যাওঁতে মনে মনে ভাবি গ’ল, ‘ মানুহৰ হৃদয়ো যদি এনে হ’লহেঁতেন!!’\nনৱেম্বৰ মাহৰ শেষ ভাগ যদিও বৰ বিশেষ জাৰ পৰা নাই ইয়াত৷ ব্ৰেড-জাম, ফল-মূল আদি খাই পুৱা আঠ বজাতে সিহঁত ট্ৰেকিঙৰ বাবে ওলাল৷ প্ৰত্যেকৰ লগত মজলীয়া জোখৰ একোটা বেগ৷ বেগত কেমেৰা, নোটবুক, কলম আৰু পানীৰ বটল৷ প্ৰথমে ছাৰ, ছাৰৰ পিছে পিছে এজন এজনকৈ শাৰীপাতি সকলো আগবাঢ়িল৷ সিহঁতৰ লগত দুজন ফৰেষ্ট গাৰ্ডও নিৰাপত্তাৰ বাবে গ’ল৷\nমথনগুৰি অৰ্থাৎ ট্যুৰিষ্ট বাংলো থকা ঠাইৰ উত্তৰ দিশত ভূটানৰ অটব্য অৰণ্য৷ তাৰ কাষেদিয়ে দক্ষিণলৈ বৈ গৈছে বেঁকী নৈ৷ বেঁকীৰ এইপাৰে ট্যুৰিষ্ট বাংলোটো৷ বাংলোৰ পৰা দক্ষিণ-পশ্চিমমুৱাকৈ থকা অৰণ্যলৈ যোৱা বাটটোৰে দলটো আগবাঢ়িল৷ প্ৰায় এক কি: মি: ব্যৱধানত থকা জংৰং আৰু চংৰং সুঁতি দুটা পাৰ হৈ দুইমুখত উপস্থিত হ’লগৈ সিহঁত৷ এই দুইমুখতে জংৰং আৰু চংৰং লগ লাগিছে৷ ইমান বৃহৎ দলটোত কেমেৰাৰ ‘ক্লিক ক্লিক’ৰ বাহিৰে এটাও শব্দ নাই৷ কাৰণ সকলোকে আগতেই সকীয়াই দিয়া হৈছে যে অৰণ্যৰ জীৱ-জন্তুক সিহঁতৰ স্বাভাৱিক বাসস্থানত পৰ্যবেক্ষণ কৰিবলৈ হ’লে নীৰৱতাই সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ পন্থা৷\nপ্ৰত্যেকৰে সন্ধানী দুচকু চাৰিওফালে ঘূৰি ফুৰিছে নতুন কিবা এটা দেখাৰ আশাত৷ অৱশ্যে সিহঁত বিমুখো নহ’ল৷ প্ৰথম চকু গ’ল পৰাণৰ৷ ওখ ওখ নাম নজনা গছকেইজোপাত জাক জাক বন্দৰ৷ অন্য ঠাইত অন্য সময়ত হোৱা হ’লে সি হয়তো স্ফূৰ্তিতে চিঞৰ দুটামান মাৰিলেহেঁতেন৷ এতিয়া তাৰে নিয়ন্ত্ৰিত ৰূপ হিচাপে সি ঔফুলীয়া হাঁহি এটা মাৰি উত্তেজিত কন্ঠেৰে কিন্তু ফুচফুচাই ছাৰক ক’লে- ‘ছাৰ, ছাৰ, ওপৰলৈ চাওঁকচোন৷’\nছাৰৰ লগতে সকলোৱে ওপৰলৈ চালে৷ ছাৰে ক’লে,-‘এইবোৰ টুপীমূৰীয়া বান্দৰ৷’ প্ৰায় দহমিনিট সময় সকলোৱে নীৰৱে বান্দৰজাকৰ খেলা উপভোগ কৰিলে৷ তাৰ পিছত ছাৰে কোৱাত অনিচ্ছাসত্বেও সকলো আগবাঢ়িল৷ ৰোৱাৰ যে সময় নাই কাৰো৷ এয়া যে অৰণ্য, প্ৰকৃতিৰ ৰাজ্য। ইয়াত খোজে প্ৰতি নতুনত্বৰ সোৱাদ৷\nবহুদূৰ সুঁতিৰ কাষেদি বালিত খোজ কাঢ়িলে দলটোৱে৷ কেইবাৰো শিলে শিলে জঁপিয়াই জংৰং সুঁতি পাৰ হ’ল৷ প্ৰথমবাৰ পাৰ হওঁতে পিছল শিলত ভৰি দি জুৰি পানীত পৰিল৷ সশব্দে হাঁহিব নোৱাৰিলেও কোনেও নহঁহাকৈ নাথাকিল৷ পিছৰবাৰত এজন এজনকৈ পিছলিল বিজিত, মানসী আৰু একেবাৰে শেষত পৰাণ৷ গোটেইটো পানীত তিতি জুৰুলি-জুপুৰি হৈ পৰাণে ক’লে- ‘এহ, শিলবোৰ বৰ পিছল অ’৷ এইবাৰো সকলোৰে হাঁহিয়ে নিয়ন্ত্ৰিত ৰূপ ল’লে৷\nতেনেকৈয়ে এক কিলোমিটাৰমান গৈ সিহঁত জ্ঞাতি কেম্প পালেগৈ৷ তিতা কাপোৰ গাতে শুকালে- তালৈ কাৰো ভ্ৰূক্ষেপ নাই৷ বালিত সিহঁতে চিনাকি-অচিনাকি অনেক জন্তুৰ খোজৰ চিন পালে৷ ছাৰে সিহঁতক দেখুৱাই দিলে তাৰে কোনবোৰ বাঘৰ, কোনবোৰ বনৰীয়া ম’হ বা নলগাহৰিৰ৷ জ্ঞাতিৰ পৰা সিহঁতৰ ওভতনি যাত্ৰা আৰম্ভ হ’ল৷ কি যে প্ৰচণ্ড উৎসাহত অকণো জিৰণি নোলোৱাকৈ প্ৰায় বাৰ কি:মি: বাট খোজকাঢ়িলে সেয়া সিহঁতে নিজেই ক’ব নোৱাৰিলে৷ হয়তো মানাহৰ ইতিহাস শুনি শুনি তাৰে বৰ্তমান নিজ চকুৰে পৰ্যবেক্ষণ কৰি অভিভূত হৈ পৰিছিল সিহঁত৷ আশীৰ দশকত উগ্ৰপন্থীৰ সক্ৰিয় ঘাটি হৈ পৰাত মানাহৰ সমগ্ৰ আন্তঃগাঁথনিৰ বিস্তৰ ক্ষতি হয়৷ সেই ক্ষতিপূৰণ এতিয়াও সম্পূৰ্ণকৈ হৈ উঠা নাই৷ বন্যকৰ্মীৰ নিৰলস প্ৰচেষ্টাতহে প্ৰকৃতিৰ অপূৰ্ব লীলাভূমি মানাহে আজি জীয়াই থকাৰ সপোন দেখিছে৷\nভৰ দুপৰীয়া ট্যুৰিষ্ট বাংলো পালেহি মানসীহঁত৷ বাংলোৰে কৰ্মচাৰী কালাচান, জয়, বীৰবলহঁতৰ উদ্যোগত ৰন্ধা-বঢ়া ইতিমধ্যে সম্পূৰ্ণ হৈ উঠিছিল৷ প্ৰত্যেকেই নিজৰ বাবে বাচন-বৰ্তন লৈ গৈছিল৷ অন্য কোনো বিকল্প ব্যৱস্থাই প্ৰাকৃতিক পৰিবেশ দূষিত কৰাৰ আশংকাতেই এই সতৰ্কতা লোৱা হ’ল৷ এটা দীঘলীয়া শাৰী৷ প্ৰত্যেকৰে হাতত থাল৷ দুজনমানে ভাত-দাইল বিলাইছে, দুই-একে ঠাট্টা মস্কৰা কৰিছে৷ সৰু সৰু কথাতে সকলোৱে গিৰ্জনি মাৰি হাঁহিছে৷\nমনটো এনেয়ে ভাল লাগি গ’ল মানসীৰ৷ কেতিয়াও এনে পৰিবেশ পোৱা মনত নপৰে তাইৰ৷ ব্যৱসায়ী দেউতাক আৰু সমাজসেৱিকা মাক নিজৰ ক্ষেত্ৰতে অতি ব্যস্ত৷ আধুনিক জীৱনৰ যান্ত্ৰিকতাত ৰং হেৰুৱাই পেলোৱা এটা শৈশৱ পাৰ কৰি আহিছে মানসীয়ে৷ সেয়ে সৰুৰে পৰা তাই নিসংগতা প্ৰিয়৷ সামাজিক অনুষ্ঠানবোৰৰ পৰাও পৰাপক্ষত আঁতৰি থাকে তাই৷\n‘জলকীয়া দিওঁ?’- বিজিতে সুধিলে৷\n‘হাঃ, অ’ দিয়া৷’- মানসীৰ সম্বিৎ ঘূৰি আহিল৷\nট্যুৰিষ্ট বাংলোৰ সন্মুখৰ বিস্তৃত ঘাঁহনিৰ অ’ত-ত’ত বহি খাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল সকলোৱে৷ মুকলি আকাশৰ তলত প্ৰকৃতিৰ কোলাত বহি খোৱাৰ আমেজ যেন মানসীয়ে আজিহে অনুভৱ কৰিলে৷ টিলাটোৰ পৰা তললৈ নামি যোৱা চিৰিত ৰীমা আৰু তাই বহিলগৈ৷ সিহঁতক দেখি জুৰি, মৃদুল, সৌৰভহঁতো আহিল৷ সন্মুখত বেঁকী নৈ৷ সিপাৰে গভীৰ অৰণ্য৷ চহৰৰ যান্ত্ৰিক কোলাহল, গতানুগতিক ব্যতিব্যস্ত জীৱনৰ পৰা বহু আঁতৰত এয়া যেন কোনোবা তপস্বীৰ শান্তি আশ্ৰমহে৷ মানসীৰ মনৰ ভাৱ চুৰ কৰি পঢ়িয়েই হয়তো ৰীমাই উচ্ছাসেৰে কৈ উঠিল৷\n‘ আস! কি যে সুন্দৰ পৰিবেশ৷ ইয়াতে যদি থাকি যাব পাৰিলোহেঁতেন!’\n‘হয়নে? পিছে থকাৰ বন্দবস্ত কৰিলে কেৱল নিজৰ বাবেই নকৰিবি৷ সৌৰভৰ কথাও চিন্তা কৰিবি৷’-বিজিতে ক’লে৷\nৰীমা আৰু সৌৰভৰ পৰস্পৰৰ প্ৰতি থকা দুৰ্বলতাৰ কথা সিহঁতৰ কাৰোৰে অবিদিত নহয়৷ সেয়ে সুবিধা পাই বিজিতে খোঁচটো মাৰিলে৷ এফালে পাহাৰীয়া জুৰিৰ দৰে প্ৰাণোচ্ছল ৰীমা আৰু অন্যফালে বয়সৰ হিচাপত অত্যাধিক গম্ভীৰ, অন্তৰ্মুখী সৌৰভ- দেখাত দুটা বিপৰীত মেৰু যেন লাগে৷ কিন্তু তাৰ মাজত যে এক অদৃশ্য চুম্বক আছে সেয়াও সঁচা৷ অৱশ্যে অজ্ঞাত কাৰণত সেই চুম্বক এতিয়াও দৃশ্যমান হৈ উঠা নাই৷ সেয়ে ৰীমাই বিজিতক কৃত্ৰিম ডাবি দিলে, ‘বিজিত, মজা পাবি কিন্তু৷’\nতাইৰ কথাষাৰ শেষ হ’ল কি নহ’ল, মৃদুলৰ আৰ্তনাদ শুনা গ’ল, ‘ নিলে নিলে ঐ মোৰ মাছ টুকুৰা৷’ লগে লগে ভাতৰ থাল লৈয়ে পৰাণৰ দৌৰ৷ পিছে পিছে মৃদুল৷ অলপ সময়ৰ পিছত দুয়ো ঘুৰি আহিল৷ মৃদুলৰ মুখত বিজয়ীৰ হাঁহি৷ ক’লে-‘আধাটুকুৰা পালো৷’\nমানসীয়ে বেছ উপভোগ কৰিলে এই নিৰ্দোষ ধেমালিবোৰ৷ ইয়াৰ আগলৈকে ৰীমাৰ বাহিৰে অন্য কাৰোৰে সৈতে বিশেষ ঘনিষ্ঠতা নাছিল তাইৰ৷ কলেজত প্ৰায়ে তাই বন্ধু-বান্ধৱৰ সংগ এৰাই ফুৰে৷ কাৰো স’তে মনৰ অনুভৱবোৰ ভাগ-বাটোৱাৰা কৰিব নোখোজে তাই৷ প্ৰকৃততে একধৰণৰ আত্মাভিমান গঢ় লৈ উঠিছিল তাইৰ মনত৷ এই অহংকাৰৰ বাবেই ডেৰ বছৰ হৃদয়ৰ সমস্ত ব্যাকুলতা লুকুৱাই প্ৰতিক্ৰিয়াহীন হৈ ৰৈছিল তাই অনুপমৰ আগত৷ আহোঁ আহোঁ কৰি থকা বৰষুণজাকক বাট ভেটি ধৰি ভাবিছিল, সেইজাক বৰষুণত অনুপমৰ সৈতে কেতিয়াও একেলগে নিতিতে তাই৷ মাথোঁ স্মৃতিৰ জোলোঙাত সংগোপনে সাঁচি থ’ব ডাৱৰে ওন্দোলাই অনা এখন আকাশৰ কথা৷ ভবামতে নহ’ল৷ বাৰিষাৰ প্ৰথমজাক বৰষুণক কোনোবাই বাধা দি ৰাখিব পাৰে জানো? তায়ো নোৱাৰিলে৷\nসিদিনাই আবেলি এঘন্টামান জিৰণি লোৱাৰ পিছত সকলো পুনৰ ট্ৰেকিঙলৈ ওলাল৷ মানাহৰ পূব দিশে ট্যুৰিষ্ট বাংলোৰ কাষেৰে যোৱা বাটটোৰে দলটো আগবাঢ়িল৷ এঘন্টামান খোজকাঢ়ি গৈ সিহঁত ভাৰত-ভূটান সীমান্ত পালেগৈ৷ তাৰ পৰা বিশফুটমান তলেদি বৈ গৈছে বেঁকী৷ পাৰলৈ নামি যোৱা লুংলুঙীয়া বাটটো একেবাৰে থিয় আৰু পিছল৷ বৰ সাৱধানতাৰে খুপি খুপি প্ৰত্যেকেই আগবাঢ়িল৷ এইবাৰ কিন্তু কোনেও পিছল নাখালে৷ ইয়াত অৱশ্যে বেঁকী সেই অবিৰাম কথা কোৱা বেঁকী নহয়৷ ইয়াত বেঁকীৰ শান্ত সৌম্য ৰূপ৷ নাৱেৰে বেঁকী পাৰ হৈ ভূটানৰ ৰয়েল মানাহ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত সিহঁতে ভৰি দিলেগৈ৷ ভূটান ৰজাৰ বাংলোটো পাই দলটো তাতে ক্ষন্তেক ৰ’ল৷ সেই অঞ্চলত ফটো তোলা নিষেধ৷ ঘূৰি পকি চাই সকলোৱে সেয়ে মনৰ কেমেৰাতে বন্দী কৰি ল’লে সেই স্মৃতি৷\nট্যুৰিষ্ট বাংলোলৈ ঘূৰি অহাৰ পিছত গধূলি চাহৰ পৰ্ব৷ জুৰি, বৰ্ণালী, মৃদুলহঁতে চৌকাতে জুই ধৰি চাহ কৰিলে৷ বাকীবোৰেও লাগি ভাগি দিলে৷ ছাৰ কিবা কামত ব্যস্ত হৈ নিজৰ কোঠাতে আছে বুলি গম পাই ৰীমাই ক’লে,\n‘যাচোন মানসী, ছাৰক চাহকাপ তাতে দি আহগৈ৷’\nমানসীয়ে ট্ৰে এখনত চাহ একাপ আৰু প্লেটত ব্ৰেড-জাম লৈ ছাৰৰ কোঠালৈ আগবাঢ়িল৷ দুই মহলীয়া বাংলোটোৰ তলৰ মহলাৰ তিনিটা আৰু ওপৰ মহলাৰ দুটা কোঠা দিয়া হৈছে সিহঁতৰ দলটোক৷ তলৰ মহলাৰ এটাত মানসীহঁত আৰু অন্য দুটাত ল’ৰাকেইজন৷ ছাৰৰ কোঠা ওপৰ মহলাত৷ কিন্তু এতিয়া ওপৰলৈ গৈ মানসীৰ খেলিমেলি লাগি গ’ল৷ ছাৰ বা কোনটো কোঠাত আছে! কাৰোবাক সুধি ল’বলৈকো বাহিৰত কোনো নাই৷ অনুমানতে তাই এটা কোঠাৰ দুৱাৰত টোকৰ মাৰিলে৷ কোনো সঁহাৰি নাই৷ অলপপৰ ৰৈ আকৌ এবাৰ টুকুৰিয়াবলৈ লওঁতেই দুৱাৰখন খোল খালে৷ দীৰ্ঘদেহী এক যুৱক দুৱাৰমুখত৷ উজ্জল দুচকুৰে কান্তিময় মুখখনত ৰুক্ষ চুলিবোৰ যেন চন্দ্ৰৰ গাত থকা কলংকহে৷ মানসী অপ্ৰস্তুত হ’ল, খৰধৰকৈ ক’লে তাই,\n‘বেয়া নাপাব৷ মিছাতে আপোনাক আমনি কৰিলোঁ আপোনাক৷ মই এইটো ছাৰৰ কোঠা বুলি ভাৱিছিলোঁ৷’\nল’ৰাজনে প্ৰথমে তাইলৈ আৰু তাৰ পিছত তাইৰ হাতত থকা ট্ৰেখনলৈ চাই মিচিকিয়াই হাঁহিলে৷ ক’লে-\n‘ইটছ অ’কে৷ তুমি সেই কলেজীয়া দলটোৰ লগত আহিছা, নহয় জানো? তোমালোকৰ ছাৰৰ কোঠা সেই একেবাৰে কাষৰটো৷’\nতেওঁক ধন্যবাদ জনাই মানসী ছাৰৰ কোঠালৈ গ’ল৷ সিহঁতৰ দলটোৰ বাহিৰে অন্য কোনোবা বাংলোত থকাৰ কথাটো সিহঁতে গম পোৱা নাছিল৷ মাথোঁ ভাত খোৱাৰ পৰত কৰ্মচাৰী এজনে বৰ ৰস লগাকৈ কৈছিল পাঁচদিন ঘূৰা-পকাৰ পিছত দুজন বিদেশীয়ে কালি মানাহ এৰাৰ কথা- বৰ আগ্ৰহেৰে হাতলেম্পকেইটাৰ ফটো তোলাৰ কথা৷ ক’তা-এওঁৰ কথাটো কোনেও কোৱা নাই৷\nছাৰক চাহকাপ দি পাকঘৰলৈ উভতি গৈ মানসীয়ে কিবা এটা ভাবিলে৷ আগৰ দৰেই ট্ৰেত চাহ একাপ সজাই তাই ওপৰলৈ আহিল৷ পুনৰ টোকৰ পৰিল সেই অচিনাকি যুৱকৰ দুৱাৰত৷ দুৱাৰ খোলাৰ লগে লগে এইবাৰ অকণো সংকোচ নকৰাকৈ স্মিত হাঁহিৰে মানসীয়ে ক’লে-\n‘অথনি চাহকাপ আপোনাৰ দুৱাৰমুখৰ পৰাই উভতাই নিলোঁ ৷ বেয়া নাপায় যদি এয়া নতুনকৈ বাকি আনিছোঁ-খাব৷’\nঅপ্ৰস্তুত ভাবটো লুকুৱাই ধন্যবাদ দি চাহকাপ ল’লে তেওঁ৷ তললৈ নামি আহোতেহে মানসীৰ খেয়াল হ’ল, তেওঁনো কোন তাকে নুসুধিলে তাই৷……\nনিশাও এটা ট্ৰিপ হ’ল সিহঁতৰ৷ চাৰিটা দলত বিভক্ত হৈ পৃথকে পৃথকে গাড়ীৰে সিহঁত নৈশ অভিযানত ওলাল৷ ঘূৰি আহি প্ৰত্যেকৰে উত্তেজনাপূৰ্ণ বৰ্ণনা৷ গাড়ীৰ সন্মুখতে আহি পৰা শৰপহু, দল-হৰিণ, বনৰীয়া মেকুৰী দেখা পোৱাৰ বৰ্ণনা৷ ঢেঁকীয়াপতিয়া বাঘ দেখা নোপোৱাৰ দুখ এইবোৰে যথেষ্ট পাতলালে৷\nনিশা ভাত হোৱালৈকে চোতালতে জুই একুৰা ধৰি ঘূৰণীয়াকৈ সকলো বহিল৷ জুৰি, ৰীমা আৰু পৰাণে সৰু সৰু আলু আনি ৰঙা আঙঠাৰ মাজে মাজে ভৰাই দিলেহি৷ নানা কথাৰ মাজত মানাহৰ কথাই বেছিকৈ পাতিলে সিহঁতে৷ বিজিতৰ কথাৰ পৰা মানসীয়ে গম পালে, তাই আজি লগ পোৱা যুৱকজন কলকাতাৰ পৰা অহা গৱেষক সুমিত ভট্টাচাৰ্য৷ বিগত দুটামাহ ধৰি তেওঁ মানাহতে থাকি গৱেষণা কৰি আছে৷ তেওঁৰ লগত ছাৰে কথা পতা দেখিছিল বিজিতে৷ পিছত সি ছাৰক সোধাত ছাৰে তেওঁৰ কথা ক’লে হেনো৷ মানসীয়ে তাৰ কথাবোৰ নীৰৱে শুনি থাকিল৷ কিন্তু তাইৰ যে ইতিমধ্যে সেই সুমিত ভট্টাচাৰ্যৰ স’তে দেখা-সাক্ষাৎ হৈ গৈছে সেয়া তাই কাকো নক’লে৷\nআড্ডা ইতিমধ্যে জমি উঠিল৷ সকলোৱে সৌৰভক গান গাবলৈ অনুৰোধ কৰিলে৷ সৌৰভে খুউব সুন্দৰকৈ গান গায়৷ প্ৰথমেই সি আৰম্ভ কৰিলে, ‘এই ধুনীয়া গধূলি লগন…৷’ সকলো নিজম পৰিল৷ কি যে এক দৰদী কন্ঠ সৌৰভৰ! এক অজান দুখবোধে স্পৰ্শ কৰি গ’ল প্ৰত্যেকৰে হৃদয়৷ ৰীমাই পোৰা আলু এটা উলিয়াই বাকলি গুচাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল৷ হাতৰ আলু হাততে থাকিল তাইৰ৷ থৰ হৈ চাই ৰ’ল তাই সৌৰভলৈ৷ সি তেতিয়াও আত্মবিভোৰ হৈ গাই আছে৷\nপ্ৰেম যেন বহুতৰ কটাৰীৰ খেল\nশানিত কটাৰীৰ চালে\nশন শন শৱদে বুকু ভেদিলে\nবাধা দিব কোন কৌশলে……\nগান শেষ হ’ল৷ সকলো নীৰৱ-নিথৰ৷ নিৰ্জনতা ভেদি জুৰিয়ে আৱেগেৰে কৈ উঠিল, ‘এনে গান কিয় গাইছ সৌৰভ?’ একো নকৈ সৌৰভে মাথোঁ হাঁহিলে আৰু আৰম্ভ কৰি দিলে অন্য এটা গান৷\n‘গা গা আজি গাই যা যা এই গীতকে গা……’\nতাৰ লগে লগে পৰাণে গাই গাই নাচিবলৈ ধৰিলে৷ বিজিত, বৰ্ণালী, মৃদুলহঁতেও যোগ দিলে৷ পুনৰ সজীৱ হৈ উঠিল পৰিবেশটো৷ ভাত খোৱাৰ পৰলৈকে সিহঁতৰ মাজত ইটোৰ পিছত সিটোক গানৰ মজলিছ বহি গ’ল৷\nদিনটোৰ পৰিশ্ৰমৰ অন্ততো নিশা বহু পৰলৈকে টোপনি নাহিল মানসীৰ৷ ৰীমা তাইৰ নিচেই কাষতে একেখন লেপৰ তলত৷ তাই মানসীৰ ফালে পিঠি দি শুই আছে৷ ওপৰমুৱাকৈ শুই চিলিঙৰ ফালে চাই চাই ৰীমাৰ কথাকে ভাৱিলে মানসীয়ে৷ ইমান প্ৰাণ চাঞ্চল্যৰে ভৰা ছোৱালীজনী আজি গম্ভীৰ হৈ পৰিছিল সৌৰভৰ গান শুনি৷\n…এনেতে ৰীমাই কাতি হৈ তাইৰ ফালে মুখ ঘুৰালে৷ চিলিঙৰ পৰা দৃষ্টি উভতাই আনি ৰীমালৈ চায়ে থতমত খালে মানসীয়ে৷ স্থিৰ দৃষ্টিৰে তাইলৈকে চাই আছে ৰীমাই৷\n‘ৰীমা, তই শুৱা নাই?’\n‘ওহো৷’ মানসীয়ে বুজিলে তাইৰ দৰেই ৰীমাৰো দুচকুত অনিদ্ৰাই বাহৰ পাতিছে৷\n‘এটা কথা কওঁ?’ মানসীয়ে ক’লে৷\n‘তহঁত কিমান দিন এনেদৰে থাকিবি?’\n‘একেলগে একেটা বাটেৰে গৈ থাকিও কিমানদিন ইটোৱে সিটোক নেদেখাৰ ভাও ধৰি থাকিবি?’\nমানসীৰ আশংকা হৈছিল, ৰীমা হয়তো আৱেগিক হৈ পৰিব৷ কিন্তু তাইক অলপ আচৰিত কৰি অকণো আৱেগিক নোহোৱাকৈ শান্তভাৱেই ৰীমাই ক’লে-\n‘নাজানো৷ মাথোঁ জানো, ভালপোৱা স্বতঃৰ্স্ফুত৷ কাৰোবাৰ ওপৰত জোৰ কৰি যেনেকৈ ইয়াৰ অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰিব নোৱাৰি, তেনেকৈ হাজাৰ চেষ্টাৰেও বাধা দি ৰাখিব নোৱাৰি ইয়াৰ চিৰপ্ৰবহমান গতিক৷ যিমান সময় লাগে লওক সি৷ মই বাট চাম৷’\nদুয়ো নীৰৱ হৈ ৰ’ল৷ মানসীৰ মনত এজাক প্ৰবল বৰষুণ আৰম্ভ হ’ল৷ স্মৃতিৰ বৰষুণ৷ বৰষুণৰ প্ৰতিটো টোপাল হৈ অনুপম সৰিল- এখন নৈ হ’ল আৰু দিহিঙে দিপাঙে বুৰাই পেলালে৷ কিয় এনে হ’ল? কিয় তাইৰ বাবে প্ৰেম যন্ত্ৰণাৰ অন্য এক নাম হ’ল? ইমান নিবিড়তাৰে, হৃদয়ৰ সমস্ত আন্তৰিকতাৰে গঢ়ি উঠা স্বত্বেও সিহঁতৰ সম্পৰ্ক স্থায়ী নহ’ল৷ সৰু সৰু কথাতে শিশুৰ দৰে অভিমান কৰা ল’ৰাটো হঠাতে যেন পৰিপক্ক হৈ উঠিল৷ হঠাতে এদিন সি বুজি উঠিল, সিহঁত পৰস্পৰে পৰস্পৰৰ বাবে নহয়৷ সিহঁত প্ৰকৃততে ৰে’লৰ আলিৰ সমান্তৰাল চিৰি দুডালৰ দৰে৷ বহুদূৰৈৰ কোনোবা এটা বিন্দুত লগ হোৱা যেন দেখিলেও সেয়া চকুৰ ভ্ৰমহে৷ প্ৰকৃততে কেতিয়াও ইডাল সিডালৰ সৈতে লগ নহয়৷ অলপ কষ্টতে মানসীয়ে গম পালে, অনুপমৰ হৃদয়লৈ পুনৰ বসন্ত নামিছে৷ তাইৰ বাবে নহয়-অন্য কাৰোবাৰ বাবে৷ কোনো কাজিয়া বা ভুল বুজাবুজি নোহোৱাকৈ দুয়ো আঁতৰি আহিল৷ কোনোধৰণৰ উষ্মা প্ৰকাশ নকৰাকৈ, একো কৈফিয়ৎ নিবিচৰাকৈ নীৰৱ হৈ ৰ’ল মানসী৷\nপিছদিনা পুৱা এলাৰ্মৰ শব্দত সাৰ পালে মানসীয়ে৷ ৰীমা তেতিয়াও টোপনিত৷ মানসী বাহিৰলৈ ওলাই আহিল৷ ৰাতি পুৱাবলৈ তেতিয়াও কিছুসময় বাকী৷ অৱশিষ্ট আন্ধাৰখিনিয়ে অস্তিত্বৰ বাবে পোহৰৰ স’তে শেষ সংগ্ৰামত উঠি-পৰি লাগিছে৷ কিন্তু তিষ্ঠিব নোৱাৰি অন্ধকাৰ কেনিবা পলাই ফাঁট মাৰিছে৷ মানসীয়ে গৈ ছিৰিবোৰৰে কোনোবা এটাত বহিলগৈ৷ বেঁকীৰ পাৰলৈ যাবলৈ মন গৈছিল তাইৰ৷ কিন্তু এই সময়ত অকলশৰে তালৈ যোৱাটো বিপজ্জনক হ’ব পাৰে বুলি আশংকা হোৱাত সেই ইচ্ছা সম্বৰণ কৰিলে৷ নিশা যে বনৰীয়া জীৱ-জন্তু ট্যুৰিষ্ট বাংলোৰ চোতাল পায়হি সেয়া সিহঁতক আগেয়ে জনোৱা হৈছিল৷\n‘গুডমৰ্নিং’ কাৰোবাৰ মাত শুনি মানসীয়ে ঘূৰি চালে৷ দেখিলে, তাইৰ পিছফালে থিয় দিছেহি সুমিত ভট্টাচাৰ্য৷ পিন্ধনত পাতল সেউজীয়া ৰঙৰ চাৰ্ট আৰু খাকী ৰঙী ট্ৰাউজাৰ৷ হাতত কেমেৰা, দূৰবীণ আৰু পিঠিত মজলীয়া জোখৰ এটা বেগ৷ মানসীয়ে স্মিত হাঁহিৰে ক’লে-\n‘গুড মৰ্ণিং৷’ আপুনি ক’ৰবালৈ যায় নেকি?’\n‘নাই, মই এঠাইৰ পৰা ঘূৰি আহিলো এইমাত্ৰ৷’ বেগ-কেমেৰা এইবোৰ থৈ তাইৰ কাষতে বহি পৰিল তেওঁ৷\n‘ইমান ৰাতিপুৱাই ক’লৈনো গৈছিল আপুনি?’- তাই পুনৰ সুধিলে৷\nমিচিকিয়া হাঁহিৰে তেওঁ ক’লে,\n‘মানাহলৈ নতুনকৈ পবিতৰাৰ পৰা আনি মুকলি কৰা গঁড়কেইটাৰ কথা জানা নহয়? আমি সেই গড়ঁকেইটাত সংযোগ কৰি থোৱা ৰেডিঅ’ কলাৰৰ সহায়ত সিহঁতৰ চাল-চলনৰ বিষয়ে গম পাই থাকোঁ ৰুমত বহিয়েই৷ কালি এটা গঁড় কাটাঝাৰ কেম্পৰ ফালে চৰি ফুৰা বুলি গম পাইছিলোঁ৷ সেয়ে আজি ৰাতিপুৱাই চাই আহিলোগৈ ৷ আচৰণৰ বিষয়ে ডাটা অলপ দৰকাৰ আছিল৷\n‘আপোনাৰ ভয় নালাগেনে এনেকৈ অকলশৰে ঘূৰি ফুৰিবলৈ?’\n‘প্ৰথমে লাগিছিল৷ জীৱ-জন্তুৰ আচৰণৰ বিষয়ে যথেষ্ট শিকিছোঁ বাবে এতিয়া নালাগে৷ আজি দুমাহ ধৰি এইখনেইতো মোৰ পৃথিৱী৷ …বাৰু এটা কথা মন কৰিছানে তুমি?’ তেওঁৰ দুচকুত কৌতুক৷\n‘আমি যে এতিয়ালৈকে চিনাকিয়েই হোৱা নাই?’\nমানসীৰ হাঁহি উঠি গ’ল৷ হাঁহি হাঁহিয়েই ক’লে তাই,\n‘আপোনাৰ পৰিচয় মই আগতেই পালো৷ আৰু মোৰ চিনাকি? মোৰ নাম মানসী!’\n‘ঠিক আছে মানসী৷ পিছত আকৌ কথা পাতিম তোমাৰ স’তে৷ এতিয়া মোৰ অলপ কাম আছে৷’\nসুমিত ভট্টাচাৰ্যই বিদায় লোৱাৰ পিছতো মানসী কিছুপৰ তাতে বহি ৰ’ল৷ অৱশ্যে কিছু সময়ৰ পিছতে ৰীমা, বিজিত, পৰাণহঁত আহি হুলস্থুল লগাই দিলেহি তাই নীৰলে বহি কবিতা ৰচি আছে বুলি৷ তাই উঠিব লগা হ’ল৷\nসেইদিনা সমগ্ৰ দিনটোত সিহঁত এবাৰেই ট্ৰেকিঙলৈ গ’ল৷ এই ট্ৰেকিঙটো যথেষ্ট দীঘলীয়া হ’ল৷ জ্ঞাতি পাৰ হৈ পহুফিল্ড পাই তাৰ পৰা দুই কি:মি: দূৰত্বত থকা বাঁহবাৰী ৰেঞ্জ অফিচলৈকে দলটোৱে ট্ৰেকিং কৰিলে৷ মুঠতে বিশ কি:মি: ট্ৰেকিঙত নলগাহৰি যোৱা লুংলুঙীয়া বাটেৰে, বাট নথকা ঠাইত হাবিৰ মাজেৰেই দলটো আগবাঢ়িল৷ এঠাইত ওখ ওখ বিৰিণাৰ মাজেদি ঠেক বাট এটাৰে যাওঁতে প্ৰায় সকলোৰে হাত-মুখত বিৰিণাই কাটিলে৷ অলপ দূৰ তেনেকৈয়ে যোৱাৰ পিছত পৰাণে খন্তেক ৰৈ পিন্ধি থকা জেকেটটো খুলি মূৰ ঢাকি আগবাঢ়িল৷ বিৰিণাৰ পৰা মুখখন ৰক্ষা কৰিব পাৰি সি স্বস্তিৰ নিশ্বাস এৰিলে৷ তাক দেখি সকলোৱে যি পালে তাৰেই মূৰ ঢাকি ঢাকি আগবাঢ়িল৷ ভাগ্য ভাল যে এই সময়লৈ জোকৰ উপদ্ৰৱ যথেষ্ট কম৷\nট্যুৰিষ্ট বাংলোলৈ উভতি আহি ভাত-পানী খাই সকলোৱে অলপ জিৰণি ল’লে৷ প্ৰায় আবেলি হৈছিল তেতিয়া ৷ বাহিৰৰ চোতালতে অ’ত-ত’ত বহি প্ৰত্যেকেই কামত লাগি গ’ল৷ মানসী আৰু সৌৰভে ট্ৰেকিঙৰ বৰ্ণনা লিখিলে, মৃদুলে ফৰেষ্ট গাৰ্ডকেইজনৰ সহায়ত ট্ৰেকিংপথৰ স্কেচ্ছ আঁকিলে, জুৰি আৰু ৰীমাই এই দুদিনৰ অভিযানত দেখা জীৱ-জন্তু, বনাঞ্চলৰ প্ৰকাৰ সম্পৰ্কে ছাৰৰ লগত আলোচনা কৰিলে৷ কাৰো আদেশক্ৰমে নহয়, প্ৰত্যেকেই এইবোৰ কৰি গ’ল একমাত্ৰ নিজৰ আন্তৰিক আগ্ৰহৰ বাবে৷ প্ৰাণচাঞ্চল্যৰে টগবগাই থকা বয়স এইটো অথচ প্ৰত্যেকেই নিজৰ কৰ্তব্যৰ প্ৰতি সদা-সচেতন৷\nকামবোৰ শেষ কৰি সাঁজ লগাৰ আগে আগে ৰীমা আৰু মানসী নৈৰ পাৰলৈ গ’ল৷ নৈৰ পাৰত শিলত বহি লৈ মানাহৰ কথা পাতি থাকোঁতে কিমান সময় পাৰ হৈ গ’ল দুয়ো গমকে নাপালো৷ হঠাতে কাৰোবাৰ মাত শুনি দুয়োৰে সম্বিতৎ আহিল৷ ঘূৰি চাই দেখিলে, সৌৰভ ওপৰত ৰৈ আছে, সিহঁতকো ওপৰলৈ আহিবলৈ ইংগিত দিছে৷ ৰীমা আৰু মানসী নৈৰ পাৰৰ পৰা উঠি আহিল৷ সূৰুযৰ শেষ কিৰণ চতুৰ্দিশে বিয়পি পৰিছে তেতিয়া৷ শিলবোৰ বগাই ওপৰলৈ আহোঁতে মানসী ৰীমাতকৈ অলপ আগবাঢ়িল৷ ওপৰ পাই তাই দেখিলে, সৌৰভ নামি গৈছে খৰধৰকৈ৷ এটা পিছল শিলত থাউনি নাপাই ৰীমাই অন্য এটা শিলত ধৰিবলৈ লওঁতেই সৌৰভে হাতখন আগবঢ়াই দিলে তাইলৈ৷ এপলকৰ বাবে তাই তাৰ চকুলৈ চালে আৰু লাহেকৈ তাৰ হাতত ধৰিলে৷ দুয়ো পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে কোনো দ্বিধা বা জড়তা নোহোৱাকৈ পৰস্পৰে পৰস্পৰৰ মুখামুখি হ’ল৷ অ’তদিনৰ সাঁচতীয়া আৱেগখিনি যেন সেই ক্ষণতে পাৰ ভাঙি বৈ গ’ল বেঁকীৰ সোঁতে সোঁতে৷ সৌৰভে সেই একেই স্বভাৱগত গম্ভীৰ সুৰত ক’লে, ‘যাওঁ ব’লা৷’ এটাও মাত নমতাকৈ দুয়ো আগবাঢ়িল ট্যুৰিষ্ট বাংলোলৈ৷ মানসী ইতিমধ্যে তাৰ পাইছিলগৈ৷\nসম্পূৰ্ণ এটা সপ্তাহ সিহঁতে মানাহত অতিবাহিত কৰিলে৷ মানহৰ চুকে-কোণে অক্লান্তভাৱে ঘুৰি ফুৰিলে কলেজীয়া দলটো৷ এনিশা ছাৰৰ অনুৰোধক্ৰমে সুমিত ভট্টাচাৰ্য্যই প্ৰজেক্টৰৰ সহায়ত মানাহৰ ওপৰত কৰা ডকুমেন্টেৰী দেখুৱালে সিহঁতক৷ ইখনৰ পিছত সিখনকৈ নানা তথ্য আৰু নতুনত্বৰে ভৰা ডকুমেন্টেৰী চাই সকলো আপ্লুত হৈ পৰিল৷ মানাহৰ বিষয়ে, প্ৰকৃতিৰ বিষয়ে সোধা প্ৰতিটো প্ৰশ্নৰে তেওঁ সাৱলীলভাৱে উত্তৰ দি গ’ল৷ সকলোৰে লগত এটা সপ্তাহতে আন্তৰিকতা গঢ়ি উঠিল তেওঁৰ৷ প্ৰত্যেকৰে বাবে হৈ পৰিল সুমিতদা৷ অত্যন্ত ব্যস্ততাৰ মাজতো ক্ষন্তেক আজৰি সময় পালেই তেওঁ সিহঁতৰ সৈতে সময় কটাবলৈ ভাল পোৱা হ’ল৷\nপ্ৰকৃতিৰ কোলাত, বন্ধুত্বৰ উমাল স্পৰ্শত দিনবোৰ কেনেকৈ যে পাৰ হৈ গ’ল মানসীয়ে ধৰিবই নোৱাৰিলে৷ কিন্তু নতুনকৈ এটা অস্বস্তিয়ে তাইৰ অনুভৱৰ সাগৰত অশান্ত ঢৌৰ সৃষ্টি কৰিলেহি৷\nএদিন ট্ৰেকিঙৰ পৰা ঘূৰি আহি ভাত-পানী খাই ওপৰ মহলাৰ বাৰাণ্ডাৰ এমূৰত বহিছিল তাই৷ দূৰবীণ লৈ বেঁকীৰ সিপাৰৰ অৰণ্যখনৰ শোভা উপভোগ কৰি আছিল৷ এনেতে সুমিত আহিল৷ মানসীৰ স্মিত হাঁহিৰ প্ৰত্যুত্তৰত তেৱোঁ হাঁহিলে আৰু ক’লে,\n‘নৈখন চাইছা ?’\n‘অ’’ নৈখন চাইছোঁ। লগতে সিপাৰৰ অৰণ্যখনো৷’\n‘এই বেঁকী নৈৰ ভূটানত নাম কি জানানে?’\n‘ওহো নাজানো৷ কওকচোন৷’ মানসীয়ে দূৰবীণটো নমাই থ’লে৷\n‘ভূটানত ‘ডামেচ্ছু’ আৰু ‘মাংদেচ্ছু’ নামৰ দুখন নৈ লগ হৈ বেঁকী হৈছে৷ ভূটানী ভাষাত ‘চ্ছু’ মানে নদী৷ এই বেঁকী নৈ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ মাজেদি বৈ গৈ তিনিটা সুঁতিত ভাগ হৈছে-মানহ, বেঁকী আৰু হাকোৱা৷ পঞ্চাশ কি: মি: পশ্চিমত গৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰত তিনিওটা সুঁতি লগ লাগিছেগৈ৷’\n‘তেন্তে আমি দেখা এই নৈখন প্ৰকৃততে বেঁকীৰ সুঁতিহে নেকি?’\n‘অ’ বেঁকী নৈৰ ওপৰত বিশেষভাৱে এখন ডকুমেন্টেৰী বনাই আছোঁ৷ বেছিদিন নালাগেই চাগৈ৷ তেতিয়া ভালকৈ বুজি পাবা৷’\n‘কিমান দিন লাগিব?’\n‘এই ধৰা, দহ-বাৰ দিন৷’\n‘আমিতো নাথাকিম তেতিয়ালৈ৷ আৰু এদিন পিছতেই আমি মানাহ এৰিব লাগিব৷’\nসুমিতে যেন অপ্ৰত্যাশিত কিবা এষাৰহে শুনিলে৷ এই প্ৰথমবাৰৰ বাবে মানসীয়ে তেওঁৰ হাঁহিৰে উজ্বল মুখখন বিষণ্ণ হৈ পৰা দেখিলে৷ আচৰিত হৈ তাই সুধিলে,\n‘কি হ’ল আপোনাৰ ?’\n‘নাই, তোমালোক যে যাবাগৈ সেইটো মনলৈকে অহা নাছিল৷’\nতেওঁ যেন কিবা এটা লুকুৱাবলৈ আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰিছে- এনে লাগিল মানসীৰ৷ কিছু সময় দুয়ো নীৰৱ৷ মৌনতা ভাঙি গম্ভীৰ মাতেৰে সুমিতে কৈ উঠিল,\n‘মোৰ খুউব বেয়া লাগিব৷’\n‘বিশেষকৈ তোমাক মিছ কৰিম৷’\n‘কিয়?’ কথাটো সুধিয়ে তাই থতমত খালে৷ সুমিতৰ গম্ভীৰ মাতটোৱে ইতিমধ্যে ভয় খুৱাই দিছে তাইক৷ কিন্তু তেওঁ অকণো খোকোজা নলগাকৈ ক’লে,\n‘তুমি আনতকৈ ভিন্ন, সেইবাবে৷’\nমানসীয়ে লগে লগে প্ৰতিবাদ কৰি উঠিল,\n‘নক’ব তেনেকৈ৷ মই আনতকৈ ভিন্ন নহওঁ, হ’বও নিবিচাৰো৷ প্ৰত্যেক মানুহৰ দৰেই মোৰ দুখ আছে৷ আছে পাহৰিব নোৱাৰা কিছুমান স্মৃতি৷ সেই সকলোবোৰ বুকুত সাবটি লৈয়ো মই সপোন দেখোঁ সুখী জীৱন এটাৰ৷….’\nহঠাৎ ৰৈ গ’ল তাই৷ তাই এইবোৰ কি কৈ পেলাইছে! কেতিয়াওতো কাকো কোৱা নাই এইবোৰ কথা-তেন্তে আজি কিয় কৈ পেলালে? কিয়?\n‘কোৱা মানসী-কৈ যোৱা৷ কিয় ৰৈ গ’লা৷ কিয় নিজকে ইমান লুকুৱাই ৰাখা তুমি?’- সুমিতৰ অধৈৰ্য কন্ঠস্বৰ৷\nমানসী শংকিত হৈ উঠিল৷ কিছুদিনৰ চিনাকি এই মানুহজনে কেনেকৈ তাইক ইমান বেছিকৈ জানি পেলাইছে! তাইক জানিবলৈ, বুজি পাবলৈ মাক-দেউতাক আছিল, অনুপম আছিল, তেওঁলোকে বুজি নাপালে যদি এওঁ কোন ইমান বেছিকৈ জানিবলৈ! তাই দৃঢ় হ’ল৷ লাহেকৈ ক’লে,\n‘ছৰী৷ মোৰ অলপ কাম আছে, মই যাওঁ৷’\nসুমিতে একো নক’লে৷ মাথোঁ মূৰ দুপিয়াই মিচিকিয়াই হাঁহিলে৷ সেই হাঁহিত জয়ৰ এক বিনম্ৰ অহংকাৰ সন্নিহিত হৈ থকা যেন লাগিল মানসীৰ৷ এবাৰো উভতি নোচোৱাকৈ তাই দুপদুপাই চিৰিয়েদি তললৈ নামি গ’ল৷\nপিছদিনা দিনটো কামৰ ফাঁকে ফাঁকে মানসীয়ে সুমিতৰ কথাকে ভাবি থাকিল৷ একো বুজি নোপোৱাৰ ভাও ধৰি থকা মানুহৰ শাৰীত নপৰে তাই৷ তাই ঠিকেই বু্জি পালে আৰু এই ঠিককৈ বুজি পোৱা কথাটোৱে তাইক ভিতৰি ভিতৰি অস্থিৰ কৰি তুলিলে৷\nজীৱনে কি যে বিচিত্ৰ ৰূপ দেখুৱায় মানুহক! জীৱনৰ মোহত বন্দী মানুহে মৰিচীকাৰ পিছে পিছে দৌৰি ফুৰে-কিহৰ সন্ধানত হয়তো সেয়া নিজেই নাজানে৷ সঁচাকৈ, কেনেকৈ বাৰে বাৰে প্ৰেমত পৰে মানুহ? প্ৰেমত হ’ব পাৰেনে প্ৰথম, দ্বিতীয় বুলি কিবা হিচাপ? হৃদয়ত এবাৰ কাৰোবাৰ প্ৰতিচ্ছবি অংকিত হৈ যোৱাৰ পিছত মচ খাব পাৰেনে সেয়া ? তেন্তে কিয় তাই কোনোমতেই পাহৰিব পৰা নাই অনুপমৰ সান্নিধ্য? কিয় তাইৰ হৃদয়ত আগৰ সমানেই উজ্জ্বলতাৰে জিলিকি আছে অনুপম নামৰ এক সত্তা-য’ত পাৰ্থিৱ ঘটনা-অঘটনা আৰু সময়ৰ প্ৰভাৱো ব্যৰ্থ হৈ গৈছে! নাই নাই, প্ৰেম বাৰে বাৰে হ’ব নোৱাৰে৷ মানুহৰ জীৱনত প্ৰেম এবাৰেই হয়-মাথোঁ এবাৰেই৷ বাকীবোৰ পাৰস্পৰিক বুজাবুজি মাত্ৰ, যাক মানুহে প্ৰেম বুলি ভুল কৰে৷\nতেন্তে সুমিত ভট্টাচাৰ্য নামৰ দুদিনীয়া চিনাকী বঙালী যুৱকজনৰ স’তে গঢ়ি উঠা এই সহমৰ্মিতাৰ নাম কি? তেওঁৰ এষাৰ কথাতে কিয় তাই কাকো নোকোৱা কথা কিছুমান কৈ পেলালে? …নাই, এই সম্পৰ্কৰ কোনো নাম নাই৷ কোনো সংজ্ঞা, চৰ্ত বা দাবীও নাই এই সম্পৰ্কত৷ সামাজিক মূল্যবোধে সংজ্ঞা স্থিৰ\nসিদ্ধান্ত (মল্লিকা শৰ্মা)\nডাইনী- দেৱজিৎ চুতীয়া


OPINION- সমষ্টিলৈ যোৱাৰ পৰিৱৰ্তে জে'লৰ পৰাই প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰি জয়ী হব পাৰিবনে অখিল গগৈ? দেশত আছেনে এনে উদাহৰণ? akhil-gogoi-contest-assam-assembly-election-from-jail-chance-of-win-opinion-tvpartha– News18 assam\nOPINION- সমষ্টিলৈ যোৱাৰ পৰিৱৰ্তে জে'লৰ পৰাই প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰি জয়ী হব পাৰিবনে অখিল গগৈ? দেশত আছেনে এনে উদাহৰণ?\nঅখিল গগৈ এইবাৰ জে’লৰ পৰা নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হৈছে। গুৱাহাটীত তেওঁ বন্দীত্বৰ জীৱন কটাইছে আৰু শিৱসাগৰত অৱতীৰ্ণ হৈছে।\nLast Updated : March 12, 2021, 21:26 IST\nদেশৰ ৰাজনীতিত জর্জ ফাৰ্নাণ্ডেজে এটা পৰিচিত নাম। মোৰাৰজী দেশাই আৰু বাজপায়ী মন্ত্ৰীসভাৰ বহুকেইটা বিভাগৰৰ দায়িত্বশীল মন্ত্ৰী আছিল তেওঁ । কৰ্ণাটকত জন্ম হৈ মুম্বাইৰ পৰা প্ৰথমটো লোকসভা নিৰ্বাচন জয়লাভ কৰি জৰুৰীকালীন অৱস্থাৰ পিছৰটো নিৰ্বাচন জে’লত থাকি বিহাৰৰ পৰা জয়লাভ কৰা নেতা ভাৰতীয় ৰাজনীতিৰ ইতিহাসত বিৰল।\nবোম্বে টেক্সি ইউনিয়নৰ সভাপতি হৈ থাকোতেই মাত্ৰ ৩৭বছৰ বয়সত বোম্বেৰ পৰা সংসদত প্ৰৱেশ কৰিছিল ফাৰ্নাণ্ডেজে। ১৯৭৩চনত তেওঁ নিখিল ভাৰত ৰে’ল কৰ্মচাৰী ফেডাৰেছনৰ সভাপতি হৈছিল। ১৯৭৪ চনৰ ৮ মে’ৰ দিনা তেওঁৰ এটা আহ্বানত বন্ধ হৈ পৰিছিল সমগ্ৰ দেশৰে ৰে’ল চলাচল। প্ৰধানমন্ত্ৰী ইন্দিৰা গান্ধীয়ে দেশত জৰুৰীকালীন অৱস্থা ঘোষণা কৰাৰ ই আছিল প্ৰথম আৰু অন্যতম কাৰণ।\nজৰুৰীকালীন অৱস্থাৰ সময়ত ১৯৭৬ চনৰ ১০ জুন তাৰিখে কলিকতাৰ পৰা গ্ৰেপ্তাৰ হৈছিল জৰ্জ ফাৰ্নাণ্ডেজ। বোমা সৰবৰাহ কৰি চৰকাৰী প্ৰতিষ্ঠানত বিস্ফোৰণ ঘটোৱাৰ ষড়যন্ত্ৰত লিপ্ত হোৱাৰ অভিযোগত তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল। এই গোচৰৰ ৩০০০ পৃষ্ঠাৰ অভিযোগনামা তদন্তকাৰী প্ৰতিষ্ঠানে জমা দিয়াৰ পাছত তেওঁ জামিন পাই যদিও তেওঁক পুনৰ MISAৰ অধীনত গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয়।\n১৯৭৭চনৰ ২১মার্চত জৰুৰীকালীন অৱস্থা প্ৰত্যাহাৰ কৰা হয় আৰু দেশত সাধাৰণ নিৰ্বাচন ঘোষণা কৰা হয়। ফাৰ্নাণ্ডেজে সেইসময়ত তিহাৰ জে’লত বন্দীত্বৰ জীৱন কটাই আছিল। জয় প্ৰকাশ নাৰায়ণৰ হেঁচাত তেওঁ জে’লৰ পৰাই বিহাৰৰ মুজাফ্ৰপুৰ সমষ্টিত জনতা পাৰ্টীৰ টিকটত নিৰ্বাচন খেলিবলৈ সন্মত হয়। অভিযুক্ত হিচাপে তেওঁ নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিলে ঠিকেই কিন্তু সমষ্টিলৈ যোৱাৰ সুযোগ নাপালে। পুলিচকর্মীৰ মাজত শিকলিৰে বন্ধা হাতৰে ৰাইজক অভিবাদন জনাই থকা এখন কলা-বগা ফটোৱেই আছিল তেওঁৰ প্ৰচাৰৰ সমল। সমষ্টিৰ এটা অংশও বাদ পৰা নাছিল এই ফটো খনৰ পৰা। মাত্ৰ এখন ফটোৰেই এবাৰো সমষ্টি ভ্ৰমণ নকৰাকৈ ৩ লাখ ভোটত জয়লাভ কৰিছিল এই নেতা জনে।\nনিৰ্বাচনৰ ফলাফল ঘোষণা হোৱাৰ দিনা জর্জ ফাৰ্নাণ্ডেজৰ আদালতত শুনানি আছিল। শুনানিৰ সময়তে তেওঁৰ জয়ৰ বাতৰি বিয়পি পৰিল। বহু বিশ্লেষকে ক’ব খোজে আদালত কক্ষত ৰাইজৰ ভিৰ আৰু উৎসাহৰ সন্মুখত ন্যায়াধীশৰ জামিন প্ৰদান কৰাৰ বাবে গত্যন্তৰ নাছিল।\nঅখিল গগৈ আৰু জৰ্জ ফাৰ্নাণ্ডেজৰ ৰাজহুৱা জীৱনত কিছু সাদৃশ্য দেখা পোৱা যায়। অৱশ্যে ফাৰ্নাণ্ডেজৰ পৰিসৰ সৰ্ব ভাৰতীয় আছিল। তেওঁ অঞ্চল বিশেষে জাতীয়তাবাদত বিশ্বাসী নাছিল।\nঅখিল গগৈও এইবাৰ জে’লৰ পৰা নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হৈছে। গুৱাহাটীত তেওঁ বন্দীত্বৰ জীৱন কটাইছে আৰু শিৱসাগৰত অৱতীৰ্ণ হৈছে। ফাৰ্নাণ্ডেজ গ্ৰেপ্তাৰ হৈছিল বিস্ফোৰণৰ ষড়যন্ত্ৰ কৰাৰ অভিযোগত আৰু অখিলৰ বিৰুদ্ধে ৰুজু হৈছে UAPAৰ অধীনত গোচৰ। অখিলে পত্ৰ লিখে ভোটাৰলৈ আৰু ফাৰ্নাণ্ডেজে টেপ ৰেকৰ্ডাৰত বাণীবদ্ধ কৰিছিল ভাষণ।\nকিন্তু ১৯৭৭চনৰ পটভূমি ২০২১চনতকৈ পৃথক । সেয়া আছিল দেশৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচন আৰু এইয়া অসমৰ বিধানসভা নিৰ্বাচন। ফাৰ্নাণ্ডেজে জয়লাভ কৰি মন্ত্ৰী হৈছিল। আনহাতে জনতা পাৰ্টী আৰু নৱগঠিত অসমৰ দল কেইটাৰ ৰাজনৈতিক দূৰদৰ্শিতা আৰু পৰিপক্কতা আকাশ পাতাল পাৰ্থক্য। অসম মুলুকত পুলিচৰ অত্যাচাৰৰ বলি হোৱাৰ পিছত ১৯৬৭চনত কলাগুৰু বিষ্ণু ৰাভাই তেজপুৰৰ পৰা নিৰ্বাচন জয়ী হৈছিল। এইবাৰ অখিলে ইতিহাস দোহাৰিবলৈ সক্ষম হ’ব নে নাই সেয়া ২ মে’ত গম পোৱা যাব।\nভাৰতীয় ন্যায়িক ব্যৱস্থাত জামিন লাভ কৰাৰ পৰা বঞ্চিত অভিযুক্তও নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হ’ব পাৰে। কিন্তু তেওঁ প্ৰচাৰ কৰিবলৈ মুকলি আকাশ তললৈ আহিব নোৱাৰে। আইনবিদ সকলৰ মতে যিহেতু এজন ব্যক্তিক দোষী সাব্যস্ত নোহোৱালৈকে ভাৰতীয় ন্যায়িক ব্যৱস্থাত নিৰ্দোষী বুলি গণ্য কৰা হয়; সেয়ে নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হোৱাটো তেওঁৰ সাংবিধানিক অধিকাৰ; কিন্তু প্ৰচাৰ কৰিবৰ কাৰণে তেওঁ জামিনৰ আবেদন জনালে আদালতে গ্ৰহণ নকৰিব । তেওঁ ‘in absentia' নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিব লাগিব । আনহাতে Representation of People's Actৰ দফা ৮(৩)ৰ মতে নিম্ন আদালতে দোষী সাব্যস্ত কৰা এজন অপৰাধীৰ যদি শাস্তিৰ ম্যাদ দুই বছৰ বা তাতোধিক তেওঁ নিৰ্বাচন খেলিব নোৱাৰিব।\nFirst published: March 12, 2021, 21:26 IST\nAkhil GogoiAkhil gogoi contest from sivsagarAkhil Gogoi in JailAssam Assembly Election 2021