চিলনী - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nচিলনী (Black Kite)\nবাংগালোৰত এটা চিলনী\nপ্ৰজাতি: M. migrans\nBlack and Yellow-billed Kite ৰ গোলকীয় বিতৰণ\nকমলা: বাৰিষা কাল\nসেউজীয়া: সমগ্ৰ বছৰ জুৰি\nনীলা: শীত কালত\nচিলনী (ইংৰাজী: Black Kite, বৈজ্ঞানিক নাম:Milvus migrans) এবিধ মধ্যমীয়া আকাৰৰ মাংসহাৰী চিকাৰী(bird of prey) চৰাই। অন্যান্য দিবাচৰ (diurnal) মাংসহাৰী চৰাইৰ পৰা ইয়াৰ পাৰ্থক্য এয়ে যে ই সুবিধাবাদী চিকাৰী (opportunistic hunter) আৰু কেতিয়াবা মৃত প্ৰাণীও আহাৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰে (scavenge)। খাদ্যৰ সন্ধানত ইহঁতে প্ৰায়ে আকাশত উৰি ফুৰে। চিলনীৰ কোণীয়া ডেউকা আৰু স্পষ্টকৈ বিভক্ত নেজ (forked tail) ৰ সহায়ত ইয়াক সহজেই চিনাক্ত কৰিব পৰা যায়।\n2 ক্ৰমবিৱৰ্তন আৰু টেক্সন’মি\nচিলনীৰ আকাৰ অন্যান্য মাংসহাৰী চৰাইতকৈ তুলনামূলক ভাৱে সৰু। ইয়াৰ নেজ কিছু অংশলৈকে বিভক্ত আৰু বৰণ সাধাৰণতে গাঢ় হয়। মতা আৰু মাইকী উভয়ে দেখাত একে। দেহৰ উপৰভাগ মুগা (brown) কিন্তু মূৰ আৰু ডিঙি কিছু শেঁতা বৰণৰ হয়। চকুৰ তলৰ অংশ কিছু গাঢ় হয়। ডেউকা ক'লা বৰণৰ আৰু পথালিকৈ ডাঠ আঁচ (cross bars) থকা দেখা যায়। দেহৰ তলৰ ভাগ শঁতা মুগা ৰঙৰ। চিলনীৰ ঠোঁট ক'লা, কাষটো হালধীয়া। ইয়াৰ ঠেং হালধীয়া। চিলনীৰ এটা স্পষ্ট আৰু তীক্ষ্ণ হুইচেলৰ দৰে মাত (shrill whistle followed byarapid whinnying call) আছে। \nক্ৰমবিৱৰ্তন আৰু টেক্সন’মি[সম্পাদনা কৰক]\nবৰ্তমানলৈকে চিলনীৰ কেইবাটাও উপ-প্ৰজাতি চিনাক্ত কৰা হৈছে। এই উপ-প্ৰজাতি সমূহ হ'ল-\nইউৰোপ আৰু পাকিস্তানত প্ৰজনন কৰে বুলি জনা যায়। শীতকালত আফ্ৰিকা লৈ প্ৰব্ৰজন কৰে।\nচাইবেৰিয়া ৰ পৰা আমোৰলেণ্ড (Amurland) আৰু হিমালয়ৰ পৰা উত্তৰ ভাৰত, উত্তৰ ইণ্ডোনেছিয়া আৰু দক্ষিণ চীন, জাপান লৈকে বিস্তৃত।\nMilvus migrans govinda (Sykes, 1832): Small Indian Kite (formerly Pariah Kite)\nপূব পাকিস্তান, ভাৰত, শ্ৰীলংকা, ইণ্ডোনেচিয়া আদিত পোৱা যায়।\nSulawesi, পপুৱা নিউ গিনি ( Papua New Guinea) আৰু অষ্ট্ৰেলিয়াত পোৱা যায়।\nটাইৱান আৰু হাইনান (Hainan) ত বিস্তৃত হৈ আছে।\nঅষ্ট্ৰেলিয়াত উৰন্ত অৱস্থাত এটা চিলনী\nMilvus migrans' ৰ মূৰ অংশ\nচিলনী ইউৰোপ, এছিয়া, আফ্ৰিকা আৰু অষ্ট্ৰেলিয়াত বহুলভাৱে বিস্তৃত। নাতিশীতোষ্ণ (temperate) অঞ্চলৰ চিলনী সমূহে প্ৰব্ৰজন কৰে বুলি জনা যায় কিন্তু ক্ৰান্তীয় (tropical) চিলনী সমূহ ঘাইকৈ থলুৱা। উদাহৰণস্বৰূপে [ইউৰোপ]]আৰু এছিয়াৰ উপ-প্ৰজাতি যেনে M. m. milvus আৰু M. m. lineatus আদিয়ে শীতকালত ক্ৰন্তীয় অঞ্চললৈ প্ৰব্ৰজন কৰে কিন্তু ভাৰতৰ M. m. govinda (Pariah Kite), বা অষ্ট্ৰেলিয়াৰ M. m. affinis (Fork-tailed Kite) আদি উপ-প্ৰজাতি সমূহ থলুৱা।\nভাৰতবৰ্ষত M. m. govinda উপ-প্ৰজাতিৰ জনসংখ্যাই আটাইতকৈ বেছি আৰু ইহঁতক মানুহৰ ঘন আবাদীপূৰ্ণ অঞ্চলতে ঘাইকৈ দেখা যায়। ই বনাঞ্ছলত বসবাস নকৰে। ১৯৬৭ চনত নতুন দিল্লীত ১৫০ বৰ্গ কিল'মিটাৰ জোৰা এটা অঞ্চলত অধ্যয়ন কৰি মুঠ ২২০০যোৰ চিলনী পোৱা গৈছিল। \nচিলনীয়ে সাধাৰণতে আকাশত উৰি থাকি চিকাৰৰ সন্ধান কৰে। চিকাৰ দেখিলে চোঁ মাৰি নামি আহি জীৱন্ত অৱস্থাতে ধৰি নিয়ে। ই এবিধ সুযোগসন্ধানী চিকাৰী। মাছ, নিগনি, চৰাই আদি ইয়াৰ প্ৰধান খাদ্য।  ইহঁত সাধাৰণতে ধোঁৱা বা জুইৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হয় কাৰণ এনে অৱস্থাত পলাবলৈ ধৰা চিকাৰ ধৰিবলৈ সহজ।  এই আচৰণৰ বাবেই অষ্ট্ৰেলিয়াৰ অধিবাসীসকলে চিলনীয়ে জ্বলি থকা ডাল আদি শুকান ঘাঁহনিত পেলাই জুই লগাব পাৰে বুলি বিশ্বাস কৰে।  ভাৰতৰ চিলনী সমূহ নগৰ অঞ্চলত বসবাস কৰাত অভ্যস্ত। সেয়ে ইহঁতক ঘন আবাদীপূৰ্ণ ঠাইতো দেখিবলৈ পোৱা যায়। আনকি কোনো কোনো অঞ্চলত ই চোঁ মাৰি আহি মানুহৰ পৰা খাদ্যবস্তু কাঢ়ি নিয়াৰো বাতৰি পোৱা যায়।  চিলনীয়ে কেতিয়াবা অন্য চিলনীৰ বাহতো চিকাৰ কৰে। তদুপৰি চিলনীয়ে কেতিয়াবা কণী বা পোৱালিৰ আশাত টোকোৰা চৰাইৰ বাহ চিঙি কঢ়িয়াই লৈ যোৱা দেখা যায়\nভাৰতত চিলনীৰ প্ৰজনন শীতকালত আৰম্ভ হয়। বাৰিষাৰ সময়লৈকে পোৱালিয়ে উৰিব পৰা হয়। চিলনীয়ে গছৰ ডালিৰে বাহ সাজে।  চিলনীয়ে বাহটো কেতিয়াবা উজ্জ্বল সামগ্ৰী যেনে বগা পলিথিনৰে সজোৱাৰ তথ্য পোৱা গৈছে।  মতা-মাইকী উভয়ে মিলি বাহ সাজে আৰু পোৱালিৰ যত্ন লয়। এবাৰত ২-৩টা কণী পাৰে। পোৱালি জন্মৰ পৰা দুমাহ পৰ্যন্ত বাহত থাকে।  পোৱালিৰ মাজত দন্দ্ব হয় আৰু আটাইতকৈ দুৰ্বল পোৱালিটো প্ৰায়ে মৃত্যুমুখত পৰে।  জ্নমৰ দুবছৰৰ পিছৰ পৰা চিলনী প্ৰজননক্ষম হৈ উঠে।\nমাত মাতি থকা অৱস্থাত Milvus migrans govinda\nMilvus migransৰ কণী\nউৰন্ত অৱস্থাত হংকঙত Milvus migrans lineatus\nঅষ্ট্ৰেলিয়াত এটা চিলনী\n↑ BirdLife International (2012). "Milvus migrans". IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1. International Union for Conservation of Nature. http://www.iucnredlist.org/apps/redlist/details/160032423। আহৰণ কৰা হৈছে: 16 July 2012.\n↑ 2.0 2.1 2.2 Whistler, Hugh (1949). Popular handbook of Indian birds (4 সম্পাদনা). Gurney and Jackson, London. পৃষ্ঠা. 371–373. ISBN 1-4067-4576-6. http://www.archive.org/stream/popularhandbooko033226mbp#page/n422/mode/1up/.\n↑ Agoramoorthy, G (2005). "Disallow caste discrimination in biological and social contexts". Current Science খণ্ড 89 (5): 727. http://www.ias.ac.in/currsci/sep102005/727.pdf.\n↑ Blanford WT (1896). Fauna of British India. Birds. Volume 3. Taylor and Francis, London. পৃষ্ঠা. 374–378. http://www.archive.org/stream/faunaofbritishin03oate#page/374/mode/1up/.\n↑ Badley, John and Philip Hyde (2006). "The Black-eared Kite in Lincolnshire -anew British bird". Birding World খণ্ড 19 (11): 465–470.\n↑ Galushin V M (1971). "A huge urban population of birds of prey in Delhi, India". Ibis খণ্ড 113: 552.\n↑ Narayanan, E (1989). "Pariah Kite Milvus migrans capturing Whitebreasted Kingfisher Halcyon smyrnensis". J. Bombay Nat. Hist. Soc. খণ্ড 86 (3): 445.\n↑ Chisholm AH (1971). "The use by birds of tools and playthings". Vict. Nat. খণ্ড 88: 180–188.\n↑ 10.0 10.1 Ali, S & S D Ripley (1978). Handbook of the birds of India and Pakistan. 1 (2 সম্পাদনা). Oxford University Press. পৃষ্ঠা. 226–230. ISBN 0-19-562063-1.\n↑ Veiga, J. P. and Hiraldo, F. (1990). "Food habits and the survival and growth of nestlings in two sympatric kites (Milvus milvus and Milvus migrans)". Holarct. Ecol. খণ্ড 13: 62–71.\n↑ Wesley,H Daniel; Relton,A; Moses,A Alagappa (1991). "A strange predatory habit of the Pariah Kite Milvus migrans". J. Bombay Nat. Hist. Soc. খণ্ড 88 (1): 110–111.\n↑ Sergio, Fabrizio; Paolo Pedrini and Luigi Marchesi (2003). "Adaptive selection of foraging and nesting habitat by black kites (Milvus migrans) and its implications for conservation:amulti-scale approach". Biological Conservation খণ্ড 112 (3): 351–362. doi:10.1016/S0006-3207(02)00332-4.\n↑ Sergio, F; J. Blas; G. Blanco; A. Tanferna; L. López; J. A. Lemus; F. Hiraldo (2011). "Raptor Nest Decorations AreaReliable Threat Against Conspecifics". Science খণ্ড 331 (6015): 327–330. doi:10.1126/science.1199422. PMID 21252345.\n↑ Kimiya Koga, Satoshi Siraishi and Teru Aki Uchida (1989). "Breeding Ecology of the Black-eared Kite Milvus migrans lineatus in the Nagasaki Peninsula, Kyushu". Jap. J. Ornithol খণ্ড 38 (2): 57–66. doi:10.3838/jjo.38.57.\n↑ Desai,JH; Malhotra,AK (1979). "Breeding biology of the Pariah Kite Milvus migrans at Delhi Zoological Park". Ibis খণ্ড 121 (3): 320–325. doi:10.1111/j.1474-919X.1979.tb06849.x.\n↑ Viñuela, Javier (1999). "Sibling aggression, hatching asynchrony, and nestling mortality in the black kite ( Milvus migrans )". Behavioral Ecology and Sociobiology খণ্ড 45 (1): 33–45. doi:10.1007/s002650050537.\nDesai, J. H.; Malhotra, A. K. (1982). "Annual gonadal cycle of Black Kite Milvus migrans govinda". J. Yamashina Inst. Orn. খণ্ড 14: 143–150.\nHardy, J. (1985). "Black Kite capturing small passerines". Australasian Raptor Association News খণ্ড 6: 14.\nAmerican Ornithologists' Union (2000). "Forty-second supplement to the American Ornithologists' Union Check-list of North American Birds". Auk খণ্ড 117 (3): 847–858. doi:10.1642/0004-8038(2000)117[0847:FSSTTA]2.0.CO; 2.\nCrochet Pierre-André (2005). "Recent DNA studies of kites". Birding World খণ্ড 18 (12): 486–488.\nForsman Dick (2003). "Identification of Black-eared Kite". Birding World খণ্ড 16 (4): 156–60.\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত Milvus migrans সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\nৱিকিপ্ৰজাতিত Milvus migrans সম্পৰ্কে অধিক তথ্য আছে\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=চিলনী&oldid=244249"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ২১ আগষ্ট, ২০২০ তাৰিখে ১৩:০৬ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


সম্পাদকীয় - এপ্ৰিল, ২০১৮ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nভাৰতৰ কিছু কিছু ৰাজ্য কৃষিক্ষেত্ৰৰ পৰা আঁতৰি গৈছে যদিও অসম এতিয়াও মূলতঃ কৃষিপ্ৰধান ৰাজ্য হৈয়েই আছে ৷ অসমৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ শতকৰা সত্তৰ ভাগ বাসিন্দাই এতিয়াও কৃষিৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰ কৰি জীৱন যাপন কৰি আছে ৷ তেন্তে কিয় আজি অলপ দিনৰ পৰা কৃষি কৰ্ম কৰিবলৈ আমাৰ অসমীয়া মানুহবোৰৰ ইমান অনীহা হৈছে ? পাৰিলে কৃষিভূমি খিনি বিক্ৰী কৰি, সেই টকাৰে হঠাতে ধনী- মানি হৈ সচ্ছল জীৱন এটাৰ প্ৰতিহে মোহৱিষ্ট হৈ পৰিছে । তেখেতসকলৰ পৰা কৃষিভূমি কিনা সকলৰ প্ৰায়ভাগেই কিন্তু অসমীয়া নহয় ৷ সিদিনা মোৰ কৰ্মক্ষেত্ৰৰ ওচৰৰ এখন অসমীয়া গাঁৱত বছৰত দুটা খেতি কৰাৰ প্ৰশিক্ষন দিবলৈ গৈ, দুটা খেতিৰ আগ্ৰহী খেতিয়ক এজনো নেপালো ৷ খেতি কৰাত কৰে, কিন্তু কেৱল শালিধানৰ খেতিটোহে ৷ কাৰণ শালিধানৰ খেতিত কৃষকসকল অনবৰতে পথাৰত লাগি থাকিবলগীয়া নহয় ৷ বৰষুণৰ লগে লগে কঠীয়া পাৰি, কঠীয়া মূল পথাৰত ৰুই থৈ অহাৰ পিছত সৰহ সংখ্যাক খেতিয়কে খেতিৰ কাম শেষ বুলি ধৰি লয় ৷ ইয়াৰ পাচৰ প্ৰয়োজনীয় যত্ন খিনি লবলৈও যেন তেওঁলোক অপাৰগ।“হেৰৌ, মাজতে যে খেতিডৰা পুৱা-গধূলি পোক পতংগ লাগিছে নেকি?, কিবা বেমাৰ আজাৰ হৈছে নেকি?, চাবলৈ টো যা” ৷ নাই নাযায় ৷ বাৰিষা বতৰ যিহেতু পথাৰত পানী থাকেই ৷ গতিকে জলসিঞ্চনৰো দৰকাৰ নহয় এই খেতিত ৷ গতিকে নেযায় ৷ মাজতে এবাৰ এখন পথাৰত শুঁৰপোকৰ আক্ৰমনৰ খবৰ পাই আমি তাৎক্ষণিক ব্যৱস্থা ল’লো ৷ তাৎক্ষণিক ব্যৱস্থা লোৱাৰ সেই অলপমান সময় তেওঁলোকৰ কি দপদপনি৷ কিন্তু আচল কথাটো হ’ল ধানখিনি ৰোৱাৰ পিছৰ পৰা খেতিডৰাৰ কোনো খা-খবৰ নৰখা খেতিয়ক কেইজনে কাতিবিহুৰ দিনা সন্ধিয়া পথাৰত চাকি জ্বলাবলৈ গৈহে পথাৰত যে শুঁৰপোকৰ আক্ৰমণ হৈছে গম পাইছিল ৷ পিছদিনা পুৱা আমি শুঁৰপোক নিয়ন্ত্ৰন কৰিবলৈ গৈ পথাৰ পোৱালৈ বগলীয়ে পথাৰৰ সমস্ত শুঁৰপোক খাই যে প্ৰাকৃতিকভাৱেই শেষ কৰিলে, তেওঁলোকে গমেই পোৱা নাছিল ৷ আমাক দেখাৰ পিছত কৃষি বিভাগৰ কাম নাই বুলি চিঞঁৰ-বাখৰ কিন্তু থিকেই কৰিছিল। যেন কৃষি বিভাগৰ ওপৰত নিজৰ দুৰ্দশাৰ দায়িত্ব খিনি ঠেলি দিলেই সকলো সমস্যাৰ ওৰ পৰিব। আমি সেই ঘটনাটোৰ পৰা এটা কথাই যেন বুজিছিলো, তেওঁলোকৰ খেতিপথাৰখনো পুৱা-গধূলি পৰীক্ষা কৰি থকাটো যেন কৃষি বিভাগৰহে দায়িত্ব ৷\nবাৰু যি হ’ল হ’ল, শালি খেতিভাগ গ’ল যেনেতেনে ৷ যিহেতু বছৰত মাথোঁ এটা খেতিৰে কৃষকৰ অৰ্থনৈতিক দিশটো উন্নত নহয়, সেয়েহে বহু খেতিয়কক লগ ধৰিলো বছৰৰ দুই নম্বৰ খেতিটো কৰাবৰ বাবে ৷ কাৰণ কৃষিভূমি কমি অহাৰ বিপৰীতে মানুহৰ জনসংখ্যা দিনে দিনে বৃদ্ধি পাই আহিছে ৷ গতিকে এটুকুৰা কৃষিভূমিতে দুটাৰ পৰা তিনিটা খেতি কৰিলেহে কৃষকৰ অৰ্থনৈতিক দিশটো সচ্ছল হব ৷ কিন্তু শালি খেতিৰ পিছৰ খেতিটো অসমীয়া মানুহে কৰিব কেনেকৈ? সেই সময়ত বৰষুণ নপৰে, পানী যোগানৰ সুব্যৱস্থা নাই ৷ তৰোপৰি পথাৰ শুকান দেখি ৰাইজে পথাৰলৈ গৰু, ছাগলী বা গাহৰি মেলি দিয়ে ৷ গতিকে দুই নম্বৰ খেতিটো নকৰে ৷ কিন্তু চলিবলৈটো টকা পইচা লাগিবই ৷ আৰু এটা খেতিৰ পৰা পোৱা ধনেৰে ঘৰ নচলে ৷ গতিকে মাটিকে এটুকুৰা বিক্ৰী কৰি দিয়ে ৷ বিনা কষ্টতে তেওঁলোকে “ইজি মানি” পোৱাৰ দৰে পায় এই টকাখিনি ৷ কিন্তু তেওঁলোকে ভাবি নাচাই যে এই মাটিখিনিতে যদি বছৰত দুটা বা তিনিটা খেতি কৰিলেহেঁতেন, মাটিখিনিও চিৰদিনলৈ নিজৰ হৈ থাকিলহেঁতেন, লগতে দুই-তিনিটা খেতিৰ পৰা তেওঁলোকৰ অৰ্থনৈতিক অৱস্থাৰো যথেষ্ঠ উন্নতি হ’লহেঁতেন ৷\nমই এই লিখনিৰ দ্বাৰাই সকলো অসমীয়া কৃষকক আহ্বান জনাব খোজো যে আপোনালোকে মাথোঁ এটা খেতি কৰাৰ অভ্যাসটো এৰি এডৰা খেতিমাটিতে দুটাৰ পৰা তিনিটা খেতি কৰক ৷ পথাৰখন খালী কৰি নেৰাখিবই ৷ তাৰবাবে আপোনালোকে ভাল “ক্ৰপ চিকুয়েঞ্চৰ (শস্যানুক্ৰম)” কাৰনে ওচৰৰ কৃষি বিষয়াৰ লগত যোগাযোগ কৰক ৷ খৰাং বতৰত গাওঁ এখনৰ কেৱল এজন-দুজন মানুহে খেতি কৰিলেহে গৰু-ছাগলীৰ সমস্যাটো পাব ৷ গতিকে সেই পথাৰখনৰ লগত জড়িত প্ৰতিজন খেতিয়কে খেতি কৰক ৷ যদি বাৰিষা বতৰত গৰু-ছাগলী গোহালিত বান্ধি ৰাখিব পাৰে, তেন্তে খৰাং বতৰতো পাৰিব ৷ পানীৰ বাবে কৃষিবিভাগ বা জলসিঞ্চন বিভাগৰ লগত যোগাযোগ কৰক ৷ পৰাপক্ষত ৰাসায়নিক সাৰ বৰ্জন কৰক আৰু জৈৱিক সাৰ প্ৰয়োগ কৰক ৷\nশেষত মোৰ নিজৰ জীৱনৰ এটি কাহিনী কওঁ ৷ দুজন যুৱক, শোণিতপুৰ জিলাৰ ৷ খেতি নকৰে বুলি খাটাং কৰিছিল তেওঁলোকে ৷ শালি খেতি কৰি যিকেইটা টকা পাই তাৰে ঘৰ চলাবলৈ নাটে তেওঁলোকক ৷ গতিকে হায়দৰাবাদ নে কেৰেলাত ক’ৰবাত ব্যক্তিগত নিৰাপত্তাৰক্ষীৰ চাকৰি কৰিবলৈ যাব বুলি থিৰাং কৰিছিল ৷ আমাৰ ইয়াতহে এইবোৰ চাকৰিৰ দৰমহা দুহেজাৰ বা তিনিহেজাৰ টকা ৷ বাহিৰত হেনো সাত-আঠ হাজাৰ ৷ গতিকে যাবই যাব ৷ মোকেই ৰেলৰ টিকটৰ ভাৰাৰ বাবে পইচা বিচাৰিলে ৷ মই তেওঁলোকক সুধিলো, “এটা কম দিনীয়া অথচ বেচি টকা উপাৰ্জন হোৱা খেতি কৰিবা?” তেওঁলোকে সুধিলে, ” কি খেতি?” মই ক’লো, “তৰমুজ খেতি ৷” কিবা এটা ভাবি তেওঁলোকে তৰমুজৰ খেতিৰ বাবে ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিলে। কেৰেলা, হায়দৰাবাদৰ চিন্তা এৰি গাভৰু নদীৰ বালিচৰত তৰমুজৰ খেতিত লাগিল৷ প্ৰথম বাৰ খেতিত হবলগীয়া খৰচখিনি ময়েই বহন কৰিলো, তেওঁলোকে কেৱল দেহে-কেহে খাতিলে ৷ এইদৰেই এটা তিনিমহীয়া খেতিত তেওঁলোকে প্ৰথমবাৰতে আঢ়ৈ লাখ টকা উপাৰ্জন কৰিলে ৷ তৰমুজৰ পিছতে দ-মাটিত শালিখেতি, তাৰপিছত অগভীৰ নলীনাদ ব্যৱহাৰ কৰি বড়োখেতি ৷ লগতে পুনৰ তৰমুজৰ খেতি ৷ মুঠতে তেওঁলোকে বাহিৰত গৈ ব্যক্তিগত নিৰাপত্তাৰক্ষীৰ চাকৰি কৰাৰ কথা পাহৰিলে আৰু খেতিত নিচা লাগিল৷ তেওঁলোকৰ উপাৰ্জনৰ কথা মই আৰু এতিয়া আপোনালোকক নকলেও বুজিব পাৰিছে নিশ্চয় ৷\nগতিকে খেতি কৰিও ধনী হব পাৰি ৷ “ইজি মানি”ৰ কথা পাহৰি আমাৰ কৃষকসকলেও যদি এলাহ নিৰাশা পৰিহাৰ কৰি এৰি এটুকুৰা মাটিতে দুটাৰ পৰা তিনিটা খেতি কৰে, কৃষকসকলৰ লগতে অসমৰো অৰ্থনৈতিক অৱস্থা উন্নত হোৱাটো নিশ্চিত ৷\n← আমাৰ কৃষি শিক্ষা, কৃষি বিভাগ, খেতিয়ক আৰু স্বগতোক্তি — ড. লোচন শইকীয়া\nদহি কচুৰ লগত মাছ – গীতাশ্ৰী গগৈ →\nসাহিত্য ডট অৰ্গৰ অন্য কিবা শিতানত চকু ফুৰাবলৈ সময় নাপালেও সম্পাদকীয়টো সদায় পঢ়া হয়। সেইবাবেই কথা এষাৰ সুধিবলৈ মন গ’ল – এইবাৰ সাহিত্যৰ সম্পাদকীয়টোৰ বাক্যৰ গাঁথনি আৰু বানান পৰীক্ষা কৰা নহ’ল চাগৈ? অনুগ্ৰহ কৰি এবাৰ চকু ফুৰাই চাবচোন।\nbohut val kotha jonala thanks..


আস্, নষ্টালজিয়া..! - মামনি দাস - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nটিনপাতৰ চালত বৰষুণ পৰিলে হোৱা শব্দটোৰ সৈতে কিমান বছৰৰ চিনাকি আছিল বাৰু! পঢ়া টেবুলত বহোঁ যদিও মনোযোগ নাই৷ চিয়াঁহী পেনৰ নিবটো পথালিকৈ হেঁচি চিয়াঁহীৰ দাগ বহুৱাই থাকো বহীৰ শেষ পাত লুটিয়াই৷ কাৰেণ্ট নাথাকে৷ সন্মুখত লেম্পচাকিটো৷ বৰষুণ পৰি থাকে টিনপাতৰ চালত৷ কাণখনত সোপা মাৰি ধৰো জোৰকৈ, লাহে লাহে এৰি দিওঁ৷ “হঅঅঅঅ…..“ ডাঙৰৰ পৰা সৰু হৈ যোৱা এটা শব্দ৷ আকৌ ধৰোঁ, আকৌ এৰি দিও… এইবাৰ অলপ গতিটো বঢ়াই দিওঁ….“হঅঅ“ “হঅঅ“ শব্দ৷ নতুনকৈ কিবা এটা বস্তু যেন আৱিষ্কাৰ কৰিছোঁ৷ নিজৰ মাজতে মছগুল হৈ হৈ মুখত এটা মিচিকীয়া হাঁহি৷ ওচৰত থকা ভাইটিকো দেখুৱাও- “ঐ, এনেকৈ সোপা মাৰি কাণখন এৰি দেচোন, চা কেনে লাগে“ ….সিও মোলৈ চাই একেদৰে কৰে৷ কি মজা! তাৰপিছত দুয়োটাই ফূৰ্তিটো একেলগে পাই খিলখিল হাঁহি৷ হাঃ হাঃ হাঃ হাঃ…… টেবুলত থপৰিয়াই থপৰিয়াই হাঁহোতে গ’ল নহয় লেম্পচাকিটো পৰি৷ মাৰ ৰঙা চকু… দেউতাৰ ধমক… কাৰেণ্ট আহে…জ্বলি উঠে চৌপাশ…যেন এটা নতুন পৰিৱেশ! .. আজিৰ ইনভাৰ্টাৰৰ যুগত যিটো অনুভৱ কৰিব নোৱাৰি৷ “য়ে আহিল আহিল“…. আমাক ভাত খুৱোৱা কাম আৰম্ভ হৈ যায়৷ জানেই, যিমানখিনি নৌটংকী কৰিম, আমাক খুৱাই মাহঁতে নিজেও খাই আজৰি হৈগৈ মানে ভালেখিনি ৰাতি হ’বগৈ৷ আকৌ ভাতৰ পাতত সদায় একেখন নাটক- “না না নাখাওঁ, বেয়া পাওঁ, নাখাওঁ“…..প্ৰথমতে মৰমৰে, অঁকৰামি বেছি হ’লে আগত এডাল এচাৰি লৈ মাৰ ৰঙা চকু, উপায় নাপালে দুই-এচাট….. “ভেএএএ, মোক মাৰিছে, “- চকুপানী মচি মচি কন্দনমুৱা মুখখন ফুলাই উচাৎ মাৰি আনটো ৰুমলৈ দৌৰ৷ ভাতৰ পাতত আধা ভাত থৈ লৰ মাৰিছো৷ মাহঁতক যে কিমান আমনি দিছো- তাৰ কোনো চিন্তা নাই, কোনো দুখ নাই৷ নিজৰ মৰ্জিত খঙ…অভিমান…অকঁৰামি…বদমাছি… শুই যাওঁ পিছলৈ কাৰোবাৰ কান্ধত নিমাখিত মুখ এখন লৈ৷ ৰাতিপুৱা সাৰ পাওঁ বিছনাত৷ সৰু অকণমাণি দেহটোত মাই সাৱট মাৰি ধৰা এখন হাত৷ দিনবোৰ যায়, ৰাতিবোৰ যায়৷ কোনো জঞ্জাল নাই৷ জোনাক নিশা জোনটোক লৈ ক’ত যে কি গুজৱ! দেওবাৰে আটাইবোৰে অকণিৰ মেল শুনিবলৈ ৰাতিপুৱাতে ৰৈ থাকো৷ আঁত ধৰোঁতা বাইদেউজনীৰ মাতটো শুনিয়েই কিবা এটা ভাল লাগি গৈছিল৷ এবাৰ অংশগ্ৰহণ কৰাত তেওঁক লগো পাইছিলো৷ পিছে নিচেই কাষতে পাই ভালকৈ মতাতো দূৰৰে কথা, হেবাঙটো হৈহে গুচি আহিলো৷ তথাপিও কোনো আক্ষেপ নাই৷ দুখ নাই৷ কিবা এটা ভুল কৰিছো, পাহৰিছো৷ কিবা এটা ভাল কৰিছো, কিৰিলিয়াইছো৷ কোনোবাই কিবা ইতিকিং কৰিছে, বক্ৰোক্তি কৰিছে, একো বুজিয়েই পোৱা নাই৷ নিজৰ মৰ্জিত নিজৰ জগতত মছগুল হৈ উটি গৈছো৷ নিজৰ জয়ত নিজেই হাঁহিছো, ওচৰত থকাটোক কৈছো- “চা, চা, মই কি ধুনীয়া বস্তু বনালোঁ…“ কাগজৰ নাও…কাগজৰ ফুল…. লিচুৰ গুটিত ধূপৰ কাঁঠি সুমুৱাই চকৰি….পথাৰে পথাৰে গৈ ফৰ্মূটিয়াইছো মিঠা মিঠা বগৰী..\nউফ্, নষ্টালজিয়া! সেয়া শৈশৱ৷ সেয়া কান্দিয়েই ৰণ জিকা দিন, চিঞৰিয়েই ৰজা হোৱাৰ দিন৷ কিৰিলি, যেন চাৰিওফালে কিৰিলি৷ সৰু সৰু খঙবোৰ, দুখবোৰ কৰ্পূৰৰ দৰে উৰি যোৱা দিন৷ এঠাঁ লগা দুখবোৰ বুজিবলৈ তিলমানো ক্ষমতা নথকা দিন আছিল সেয়া৷ আজি শাওণমহীয়া বৰষুণজাকৰ সৈতে কথাবোৰ সৰসৰকৈ নামিছে৷ কথাবোৰ ৰৈ গৈছে৷ কথাবোৰ কবিতা হৈছে, গান হৈছে৷ এনে কোনো কথা নাছিল যে অনুভৱবোৰ সাঁচি থ’ম, কৰ’বাত টুকি ৰাখিম, কাৰোবাক বিলাই দিম, কাৰোবাক শুনোৱাম, কৈ কৈ হাঁহিম, কৈ কৈ কান্দিম! …. বহুত মানুহ দেখিছোঁ যিয়ে কথাবোৰ ধৰি ৰখাৰ বাবে পাত্ৰ বিচাৰি হামৰাও কাঢ়ি ফুৰে, শৈশৱক সাঁচি ৰাখিব নোৱাৰাৰ দুখত চকুপানী মচে, খং-আক্ষেপত টেবুলতেই ঢকা মাৰি কয়- “চাল্লা কি জীৱন পালোঁ, গান এটা শুনিবলৈ, কবিতা এটা পঢ়িবলৈ সময় নাই“….. মই সুখী! পাই পাই কিবা এটা হেৰুওৱাৰ দৰে, হেৰুৱাই হেৰুৱাই কিবা এটা পোৱাৰ আনন্দত মই ভীষণ সুখী! ! কিবা এটা সতেজ আৱিষ্কাৰ কৰাৰ আনন্দত মই আজি আকৌ কিৰিলিয়াইছোঁ৷ এনে লাগিছে, বিষাদৰ ৰাগীৰে মই ভৰুণ প্ৰেমিকা! সেই দিনবোৰৰ সৈতে বিচ্ছেদৰ বিষাদ! কিমান মাতাল আছিলো বাৰু! বুজিছোঁ, উজাগৰী ৰাতিবোৰত শূন্যতাক খেপিয়াম বুলি কৰা মোৰ প্ৰচেষ্টাবোৰ কি মূৰ্খামি আছিল! মাতলামিতেই শূন্যতাক নিজৰ প্ৰেমিক বুলি দাবী কৰা কথাবোৰ কি হাস্যকৰ আছিল! আজি বুজিছোঁ, আমি ভৱাৰ দৰে শূন্য হৈ নাথাকে একো৷ শূন্য আৱিষ্কাৰ কৰা ইমান সহজ নহয়! এৰি থৈ অহা ধূলিয়ৰি বাট এটাৰ এৰি অহা অংশলৈ উভতি চালে আপাত দৃষ্টিত শূন্যতা দেখিলেও প্ৰকৃততে তাত বিচ্ছেদৰ এক ভৰুণ বিষাদ থাকে… আগলৈ চালে পোৱা-নোপোৱাৰ উৎসুকতা, আশংকা ইত্যাদিৰ মিশ্ৰণ এটা দুলি থাকে বুকুত! আমি আগবাঢ়ো….আহি থকা বাটত আমি কেতিয়াবা নিৰ্বিকাৰভাৱে দলি এচটা বুটলোঁ….আকৌ দলিয়াওঁ নৈৰ বুকুলৈ ভাৱলেশহীনভাৱে.. যিদৰে আমাৰ ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে জীৱনে আমালৈ বিষাদ দলিয়াই… ভৰি পৰে কিবা এটাৰে জীৱন৷ আমিবোৰে বুজাতহে কিছু ভুল কৰো৷\nহেৰুৱাই হেৰুৱাই পোৱাৰ আনন্দত মই দিনকদিনে যিমানেই অনভ্যস্ত হৈ পৰিছো, পাই পাই হেৰুওৱাৰ বিষাদত সিমানেই নিখুঁতভাৱে অভ্যস্ত হৈ গৈছোঁ৷ আজি আকৌ এবাৰ বিষাদৰ প্ৰেমিকা বুলি চিঞৰি চিঞৰি দাবী কৰিবৰ মন গৈছে৷\nআস্, নষ্টালজিয়া! কি এক এৰাব নোৱাৰা আউল-বাউল নিচা!!\n← খেল – কৌশিক শান্দিল্য\nজীৱন আৰু কিছু প্ৰাসংগিক চিন্তা- গীতালী বৰপাত্ৰগোঁহাই →\nতুমি কি কৰা এতিয়া (বি. জে. ৰঞ্জন)\nমহিমা কীৰ্ত্তন (নিতুল বৰা)


us-6-month-old-baby-makes-world-record-in-water-skiing-in-utah-viral-video-manju-b– News18 assam\nHome » photogallery » world »Six Month Old Baby World Record : ৬ মহীয়া কেঁচুৱাই গঢ়িলে বিশ্ব অভিলেখ, কাণ্ড দেখিলে তবধ মানিব আপুনি!\nSix Month Old Baby World Record : ৬ মহীয়া কেঁচুৱাই গঢ়িলে বিশ্ব অভিলেখ, কাণ্ড দেখিলে তবধ মানিব আপুনি!\nৰিছৰ স্কিয়িং ভিডিঅ'টো যোৱা ১৩ ছেপ্টেম্বৰত ইনষ্টাগ্ৰামত শ্বেয়াৰ কৰা হৈছিল, এতিয়ালৈকে লাখ লাখ লোকে এই ভিডিঅ'টো চাইছে আৰু মন্তব্যও কৰিছে।\n| September 28, 2021, 16:32 IST\nআমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ (US) এটি ৬ মহীয়া মৰম লগা শিশুৱে ৱাটাৰ স্কিয়িং (Water Skiing)ত বিশ্ব অভিলেখ ভংগ কৰিছে। এই শিশুটোৰ ভিডিঅ' ছচিয়েল মিডিয়াত প্ৰচাৰ হোৱাৰ লগে লগে দ্ৰুত গতিত ভাইৰেল হৈ পৰিছে। ৰিছ হাম্ফ্ৰীছ নামৰ শিশুটিয়ে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ উটাহ ৰাজ্যৰ পাৱেলত এই ৱাটাৰ স্কিয়িং কৰিছিল।\nভিডিঅ'টোত দেখা গৈছে যে শিশুটোৱে নাওখনৰ সৈতে সংযোজিত লোহাৰ ৰডডালত টানকৈ মুঠিমাৰি ধৰি আছে। আনহাতে তেওঁৰ দেউতাকে আনএখন নাৱত উঠি তেওঁলৈ চাই কাষে কাষে আহি আছে । শিশুটোৱে লাইফ জেকেট পিন্ধি আছে।\nভিডিঅ'টো যোৱা ১৩ ছেপ্টেম্বৰত ইনষ্টাগ্ৰামত শ্বেয়াৰ কৰা হৈছিল, এতিয়ালৈকে লাখ লাখ লোকে এই ভিডিঅ'টো চাইছে আৰু মন্তব্যও কৰিছে। ভিডিঅ'টো টুইটাৰতো শ্বেয়াৰ কৰা হৈছে।\nছচিয়েল মিডিয়াত বিভিন্নজনে বিভিন্ন মতামত দিছে। কিছুমানলোকে কৈছে যে ৱাটাৰ স্কিয়িংৰ বাবে শিশুটোৰ বয়স অতি কম আছিল। আন কিছুমানে দেউতাকে পুত্ৰক সম্পূৰ্ণ সুৰক্ষাৰে নদীত নমাইছে বুলি প্ৰশংসাও কৰিছে।\nৰিছৰ এই ধুমুহা সদৃশ ভিডিঅ'টো সামাজিক মাধ্যমত মানুহে চাই খুব ভাল পাইছে। লগতে মন্তব্যবোৰত ৰিছৰ ভৱিষ্যত পৰিকল্পনাৰ বিষয়েও সুধি পেলাইছে। এজন ইউজাৰে লিখিছিল, 'পৰৱৰ্তী কি, বাঞ্জি জাম্পিং'। আন কিছুমান ব্যৱহাৰকাৰীয়ে ৰিচক এজন চুপাৰ কিড বুলি অভিহিত কৰিছে।\nৰিছৰ এই ভিডিঅ' আৰু ফটোবোৰ এতিয়ালৈকে কেইবালাখ লোকে ইনষ্টাগ্ৰামত লাইক কৰিছে।


নীলা খামৰ চিঠিৰ-ৰিজু শইকীয়া বৰদলৈ\nHomeৰিজু শইকীয়া বৰদলৈ\nমৰম লবা ।আশা কৰোঁ তুমি কুশলে আছা । তুমি বিপিনৰ হাতত দি পঠোৱা চিঠিখন পঢ়ি মোৰো হৃদয় তোমাৰ নামেৰেই উন্মাদ হৈ পৰিছে জানা । সেয়েহে আজি মনৰ হেঁপাহবোৰ চিঠিৰেই জনাওঁ বুলি হাতত কলমটো তুলি ললোঁ । নাজানো শেষ কৰিব পাৰিম নে নাই ।এক অজান আশংকাত বুকুখন কঁপি উঠিছে । ক'ৰ পৰা আৰম্ভ কৰোঁ ভাবিয়েই পোৱা নাই ।\nতোমাক সেইদিনা বিয়াখনত প্ৰথম দেখাৰে পৰাই মোৰ হৃদয়ৰ চাপৰিত জিলিকি উঠিল জোনৰ তিৰবিৰণি ।তোমাৰ সোণবৰণীয়া চকুদুটিত দেখিছিলোঁ মৰমৰ এখন নৈ । ক্ষণিকতে ভৰি পৰিল মোৰ হিয়াৰ উকা দস্তাবেজ ।\nমই থৰ হৈ চাই ৰৈছিলোঁ ঠিক তোমাৰ দৰেই ...\nতোমাৰ মুখৰ ৰং দেখি জানিছিলো বুকুৰ পাৰভঙা উত্তাপ ।সেইদিনা শুনিছিলোঁ হৃদয় শাঁত পেলোৱা আলফুলীয়া এটি গীতৰ কলি । দুয়ো যেন বিলীন হৈ পৰিছিলোঁ চিঙ্গাপুৰৰ সমুদ্ৰ তীৰত ।দুহাত মেলি বসন্ত ঢাকি মনৰ একোণত চিঞৰি উঠিছিলোঁ তোমাক ভাল পাওঁ বুলি । কিন্তু ফুটাই ক’বলৈ ভয় আৰু শঙ্কাই হেঁচা মাৰি ধৰিলে । কালি অজানিতে তোমাৰ চিঠিখন পাই বুকুত সাহ বান্ধি তোমাৰ বাবে অনুভূতিবোৰ লিখি গৈছোঁ ।ভুল হ'লে শুধৰাই পঢ়িবা ।\nঅনাবিল আনন্দৰ সীমাহীন অনুভৱে শিপাই পেলোৱা তোমাৰ ৰঙীন হৃদয়খনৰ কথাবোৰ মই সেইদিনাই পঢ়ি পেলাইছিলোঁ কৃপাঞ্জল ।\nকিন্তু বহুতো কথা ভাবি চিন্তি মই আঁতৰি থাকিছিলোঁ ।কাৰণ, আমি গাঁৱৰ বোকা মাটিৰে লুতুৰি পুতুৰি হৈ ডাঙৰ হোৱা ছোৱালী । নাহৰৰ পাতে পাতে ব'হাগে লিখি যোৱা প্ৰতিশ্ৰুতিৰ কথাবোৰ আমাৰ আয়ত্বৰ বাহিৰত । অভাৱ অনাটনে জুৰুলা কৰা হৃদয়খনে কামিনীকাঞ্চন বুকুত ফুলাই মতলীয়া হব নোৱাৰোঁ । সৰল সহজ জীৱনৰ গতি আমাৰ ।কৃষকৰ ঘৰৰ ছোৱালী । প্ৰেম, ভালপোৱা আমাৰ দৰে ছোৱালীৰ হিয়াতে লুকুৱাই ৰাখি ঘৰুৱা কাম কৰি যাব লাগে ।তুমি স্পষ্টকৈ লিখা কথাখিনি, মোৰ তোমাৰ প্ৰতি থকা অগাধ মৰম আৰু ভালপোৱাত ইন্ধন যোগালে ।প্ৰেমৰ ওপৰত জ্ঞান সীমিত যদিও তোমাৰ কথাৰেই কওঁ,\n'ভাল পাওঁ তোমাক ।'\nতোমাৰ নামেৰেই ভৰুণ মোৰ হিয়া ।\nতোমাতেই বিলিন মোৰ উশাহ\nকিমান যে আমেজ ভৰা বিয়াৰ দিনটো ।মোৰ জীৱনৰ এটা উল্লেখনীয় দিন ।যিটো দিনত তোমাৰ দৰে এজন সৎ কৰ্মোদ্যোগী ল'ৰাক লগ পালোঁ । তেতিয়াৰে পৰাই সংগোপনে সাঁচি থৈছোঁ এমুঠি মৰম আকলুৱা জোনাক । অপেক্ষিত সময়ক হিচাপ কৰি থাকোঁতেই তোমাৰ হৃদয়ৰ স্পন্দনত মোৰ আকুলতা বাঢ়ি আহিল কৃপাঞ্জল । সময়ৰ সোঁতত তোমাক মই কেতিয়ানো ভাল পাই পেলালোঁ গমকে নাপালোঁ । পল অনুপল অনুভৱ কৰিছোঁ তোমাক ভাল লগা পৃষ্ঠাবোৰ । মোৰ এই দীঘলীয়া যাত্ৰাত তোমাৰ দুহাত মোৰ হাতৰ মুঠিত লৈ আগবাঢ়িব খোজোঁ ।মিঠা লগা অন্তহীন গতিত মগ্ন হোৱা জোনাকী ৰাতিবোৰত সপোন সজাব বিছাৰোঁ ।তুমিয়েই যেন ঠাঁহ খাই থকা আশাবোৰত ৰং ঢালিবলৈ শিকালা ।মানৱতাৰ গানেৰে সকলোকে আপোন কৰিবলৈ শিকালা ।\nসেইদিনা কি হ’ল জানা , ঢেঁকীশালত আইৰ লগত চিৰা খুন্দি থাকোঁতে তোমাৰ চকুদুটাই মোকেই চাই থকা যেন লাগিল আৰু মই অলক্ষিতে চুবুক চুবুক ঢেঁকী দি আছোঁ যদিও তোমাকেই চাই আছোঁ যেন । আইৰ ভয়ঙ্কৰ মাততহে ঢেঁকীটো দাঙি ধৰিলোঁ । নিজৰ ওচৰতেই নিজৰে লাজ লাগি গ'ল ।আয়ে বা কি ভাবিলে !\nঅহৰ্নিশে দুলি থাকা তুমি মোৰ হৃদয়ত ।ঢলপুৱাতেই যেতিয়া বাঢ়নীটাৰী লওঁ সাৰি শেষ নোহোৱা পৰ্যন্ত তোমাৰ অথাই মন গহনত দুলি থাকে জানা! বিহুৰ আগদিনাখন জেতুকা পিহি থাকোঁতে ...এহ্ নকওঁ আৰু । তামোল হোৱা হ'লে ফালি দেখুৱালোহেঁতেন তোমাক মই কিমান ভাল পাওঁ ! ঢলপুৱাৰে পৰা টোপনি নোযোৱালৈকে তুমি যেন মোৰ কাষতেই থাকা ।অনুভৱী মনটোৱে অনবৰতে উমান পাই থাকে । তোমাক লগ কৰি কথাখিনি কোৱাৰ সাহস মোৰ নাই বাবে হিয়াতে থাপি ৰাখিছিলোঁ । তোমাৰ সঁহাৰি পাই প্ৰত্যুত্তৰত চিঠিৰেই সবিশেষ জনালোঁ ।যদিহে তোমাৰ ইচ্ছাৰ বিপৰীতে এই প্ৰস্তাৱটি আগবঢ়াইছোঁ তেন্তে এটা ভয়ানক সপোন বুলি সকলো পাহৰি যাবা ।তোমাৰ বাহিৰে কাৰো লগতে মই সুখী হ'ব নোৱাৰোঁ ,জনাই থলোঁ ।\nনিলিখো বুলিও বহু কথা লিখি পেলালোঁ ।ক'ৰবাত ভুল ৰৈ গ’লে ক্ষমা কৰিবা ।\nশেষত বিষাদে বিধস্ত কৰা সময়ৰ সদুত্তৰ পোৱাৰ আশা কৰিলোঁ । তোমাৰ মংগল আৰু সু স্বাস্থ্যৰ কামনাৰে , অজুত প্ৰীতিভৰা আন্তৰিকতাৰে বহুতো মৰম আৰু অনিশেষ ভাল পোৱা আঁকোৱালি ল'বা বুলি আগ্ৰহেৰে বাট চাই ৰলোঁ ।\nতোমাৰ আজন্ম প্ৰেমিকা\n✍ৰিজু শইকীয়া বৰদলৈ\nগোলাঘাট, মৰঙি ।\nTags: ৰিজু শইকীয়া বৰদলৈ


ই-প্ৰশাসন — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / ই-প্ৰশাসন\nভাৰতত ই-প্ৰশাসন বিভাগটোৱে দেশৰ নাগৰিক, ব্যৱসায়, চৰকাৰী সংগঠন, চৰকাৰী অভিকৰণ আৰু ৰাজ্য চৰকাৰৰ বিভিন্ন বিভাগসমূহত বিভিন্ন ধৰণৰ সেৱা আগবঢ়াই এক গুৰুত্বপূৰ্ণ পদক্ষেপ আগবঢ়াইছে। ২০০৬ চনত গঠন হোৱা ৰাষ্ট্ৰীয় ই-প্ৰশাসন পৰিকল্পনাৰ লক্ষ্য অনুসৰি সকলো সাধাৰণ জনসাধাৰণে স্থানীয়তা অনুসৰি সাধাৰণ সেৱা কেন্দ্ৰসমূহত যিকোনো সেৱা উপলব্ধ হ’ব।\nই-প্ৰশাসন ব্যৱস্থাই ভাৰতত এক প্ৰশংসনীয় আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰি আহিছে\nই-প্ৰশাসন ব্যৱস্থাই বিভিন্ন ৰাজহুৱা সেৱাসমূহ প্ৰদান কৰি দেশৰ নাগৰিকৰ জীৱন-যাত্ৰাই সলনি কৰি পেলাইছে। আমাৰ এই প্ৰগতিপেডিয়া শিতানৰ প্ৰধান উদ্দেশ্য হৈছে জনসাধাৰণৰ মাজত ৰাজ্য আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ৰ বিভিন্ন অনলাইন সেৱাসমূহৰ বিষয়ে সজাগতা সৃষ্টি কৰা।\nঅৰুণোদয় কেন্দ্ৰ পৰিচালকক সৱলীকৰণ\nঅৰুণোদয় কেন্দ্ৰ হৈছে জ্ঞান বিতৰণৰ সমূহীয়া সেৱা কেন্দ্ৰ। য’ত দেশৰ সকলো নাগৰিকে স্থানীয় ভিত্তিত কেন্দ্ৰৰ সেৱাসমূহ গ্ৰহণ কৰিব পাৰে। প্ৰগতিপেডিয়া শিতানৰ জৰিয়তে গ্ৰাম্য উদ্যমীসকল আৰু জ্ঞানৰ সৱলীকৰণৰ ক্ষেত্ৰত অৰুণোদয় কেন্দ্ৰৰ পৰিচালকসকলে তেওঁলোকৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ পদক্ষেপ আগবঢ়াই ৰাইজক উপকৃত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।\nএই ক্ষেত্ৰত তথ্য যোগাযোগ প্ৰযুক্তিৰ ভূমিকা অনবদ্য। এই পৰ্টেলত ই-প্ৰশাসনৰ তথ্যকে ধৰি বিভিন্ন সেৱাসমূহৰ বিষয়ে স্থানীয় ভাষাত দৰিদ্ৰ লোকসকলকে ধৰি সকলো পৰ্য্যায়ৰ লোকে পঢ়িব পৰাকৈ আলোচনা কৰা হৈছে।\nতথ্য আৰু যোগাযোগ প্ৰযুক্তিৰ লাভসমূহত স্বচ্ছতা, সঠিক সময়ৰ মান্যতা, আৰু কোনো আহুকাল নোহোৱাকৈ নাগৰিকৰ ওচৰলৈ বিনামূলীয়াকৈ সেৱা আগবঢ়োৱাৰ উদ্দেশ্যেৰে, ভাৰত চৰকাৰে ই-প্ৰশাসন আঁচনি ১৯৯০ চনৰ পৰা আমাৰ দেশত আৰম্ভ কৰিছে। ইয়াৰ পিছত কেন্দ্রীয় চৰকাৰে ৰাষ্ট্ৰীয় ই-প্ৰশাসন আঁচনি (ৰাষ্ট্ৰীয় ই-প্ৰশাসন আঁচনি এনইজিপি ৰ অনুমোদন দিছে। ইয়াৰ অন্তৰ্গত ২৭ টা অভিযানমূলক কাৰ্য্যসূচী আৰু ৮ টা বিষয় বস্তু থাকিব। এই আঁচনিখন ভাৰতত ই- প্ৰশাসনক যথেষ্ট শক্তি যোগাবলৈ ৮ মে, ২০০৬ চনত আৰম্ভ হৈছে। তথ্য প্ৰযুক্তি বিভাগ আৰু প্ৰশাসনীক সংস্কাৰ আৰু ৰাজহুৱা ওজৰ বিভাগে ৰাষ্ট্ৰীয় ই-প্ৰশাসন আঁচনি প্ৰস্তুত কৰে।\nতথ্য জনা অধিকাৰ আইন, ২০০৫ ৰ বিষয়ে\nএই শিতানত তথ্য জনাৰ অধিকাৰ আইন, ২০০৫ ৰ বিষয়ে আলোচনা হৈছে।\nএই শিতানত গ্ৰাম্য উদ্যমীয়ে আগবঢ়াব পৰা বিভিন্ন সেৱাসমূহ আৰু অৰুণোদয় কেন্দ্ৰত উপলব্ধ বিভিন্ন সেৱাসমূহৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে।\nএই শিতানত ৰাইজৰ বাবে থকা অনলাইন সেৱাসমূহৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে।\nএই শিতানত ৰাজ্যৰ ই-প্ৰশাসনৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছে।\nঅনলাইন আইন সংক্ৰান্তীয় সেৱা\nভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ত ই-ফাইলিং ব্যৱস্থাৰ সুবিধা আৰম্ভ কৰা হৈছে ০২ অক্টোৱৰ, ২০০৬ চনৰ পৰা। এই সুবিধাৰ ফলত যিকোনো ব্যক্তিয়ে তেওঁলোকৰ মোকর্দ্দমা বিলাক ইন্টাৰনেটৰ যোগেদি যিকোনো ঠাইৰ পৰাই দাখিল কৰিব পাৰে। যিকোনো ব্যক্তিয়ে নাম নথিভুক্ত কৰি লৈ এই পৰিসেৱাৰ সুবিধা ল'ব পাৰে।\nনাজবিন চুলতানা Mar 18, 2016 03:34 PM\nভাল লাগিল বহূত।।।\nবিকি বৰ্মন Dec 07, 2015 11:49 AM\nবিদ্যুত বিল, আৰু অন্য তেক্ষ ভৰাবৰ বাবে প্ৰৱোধান কৰিব লাগে. মাতিৰ সমস্ত ৰেকোৰ্দ্স উপোলব্ধ হোবো লাগে. অন্য আৱেদনৰ বাবে ৰাইজোৰ লোই বেবোস্থ হোবো লাগে\nরাজেশ বৰ্মন Sep 09, 2015 03:25 PM\nড্ৰাইভিং লাইচেন্স উপলব্ধ কৰোৱা উচিত।\nদিব্য জ্যোতি বৰুৱা Jul 03, 2015 11:09 AM\nসোনকালে মাটিৰ নথি পত্ৰ / জমাবন্দি উপলব্ধ কৰোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰাতো উচিত\nশেহতীয়া উন্নীতকৰণ: Jun 07, 2018


যোৰহাটত সমুখ সমৰত দুই গোস্বামী! এইবাৰ কাৰ দখললৈ সন্মানীয় যোৰহাট সমষ্টি? আত্মবিশ্বাসী হিতেন্দ্ৰনাথ গোস্বামী jorhat-costituency-seat-key-fight-between-hiten-goswami-and-rana-goswami-tvgoutam– News18 assam\nযোৰহাটত সমুখ সমৰত দুই গোস্বামী! এইবাৰ কাৰ দখললৈ সন্মানীয় যোৰহাট সমষ্টি? আত্মবিশ্বাসী হিতেন্দ্ৰনাথ গোস্বামী\nশেহতীয়াকৈ জমি উঠিছে যোৰহাট বিধানসভা সমষ্টিৰ নিৰ্বাচনী যুঁজখন।\nযোৰহাট বিধানসভা সমষ্টিত আগন্তুক নিৰ্বাচনৰ বাবে কঁকালত টঙালি বান্ধিছে বিজেপি আৰু কংগ্ৰেছ দলে। বিজেপি বিধায়ক হিতেন্দ্ৰ নাথ গোস্বামীয়ে উন্নয়নক আধাৰ হিচাপে লৈ নিৰ্বাচনৰ প্ৰস্তুতি চলোৱাৰ বিপৰীতে প্ৰাক্তন কংগ্ৰেছী বিধায়ক ৰাণা গোস্বামীয়ে যোৰহাটৰ বিধায়কগৰাকীক এগৰাকী জনবিচ্চিন্ন বিধায়ক আখ্যা দি আক্ৰমণৰ লক্ষ্য কৰি লৈছে । বিধায়ক হিতেন্দ্ৰ নাথ গোস্বামীয়ে বিগত সময়চোৱাত যোৰহাট সমষ্টিয়ে উন্নয়নমূলক কামৰ বাবে প্ৰায় এহাজাৰ কোটি টকা লাভ কৰাৰ তথ্য দাঙি ধৰাৰ বিপৰীতে কংগ্ৰেছে কিন্তু বিধায়কগৰাকীৰ বিৰুদ্ধে আনিব পৰা নাই কোনো দূৰ্নীতি তথা অনিয়মৰ অভিযোগ।\nকিন্তু শেহতীয়াকৈ জমি উঠিছে যোৰহাট বিধানসভা সমষ্টিৰ নিৰ্বাচনী যুঁজখন। এইবাৰ যোৰহাটত নিৰ্বাচনত মূল প্ৰতিদ্বন্দিতা হ'ব দুই গোস্বামীৰ মাজত। প্ৰাক্তন কংগ্ৰেছী বিধায়ক ৰাণা গোস্বামীৰ মতে, 'যোৰহাটত বিজেপিৰ শাসনকালত অতিষ্ঠ হৈ বৰ্তমান কংগ্ৰেছেই নহয় জনসাধাৰণো আগ্ৰহেৰে অপেক্ষা কৰি আছে নিৰ্বাচনলৈ, যাতে বিজেপিক উৎখাত কৰিব পাৰে।' ৰাণা গোস্বামীয়ে যোৰহাটৰ বিধায়ক হিতেন্দ্ৰ নাথ গোস্বামীক আখ্যা দিছে 'নট ৰিছেবল' বিধায়ক হিচাপে। কাৰণ বিধায়কগৰাকীৰ হেনো জনসাধাৰণৰ সৈতে সম্পৰ্ক কম আৰু যোৰহাটত আপদ-বিপদৰ সময়ত তেওঁক ৰাইজে কাষত নাপায়।\nকিন্তু বিধায়ক হিতেন্দ্ৰ গোস্বামীয়ে এই সন্দৰ্ভত প্ৰতিক্ৰিয়া ব্যক্ত কৰি কয় যে, তেওঁ আনৰ বিষয়ে বেয়া মন্তব্য কৰিবলৈ ভাল নাপায়। আনহাতে ৰাইজৰ সৈতে বিধায়ক হিচাপে তেওঁৰ সম্পৰ্ক অটুট থকা বুলি উল্লেখ কৰি বিধায়কগৰাকীয়ে কয় যে, অৱশ্যে তেওঁ বিধান সভাৰ অধ্যক্ষ হিচাবে ব্যস্ত থাকিব লগা হোৱা বাবে তোলনি বিয়া , সকাম , জন্মদিন আদি খাবলৈ যাবলৈ সময় নাপায় । হিতেন্দ্ৰ নাথ গোস্বামীয়ে আনকি ৰাণা গোস্বামীক তেওঁক ৰাইজে যোৱাবাৰ প্ৰত্যাখান কৰা কাৰণসমূহ পুনৰ এবাৰ বিবেচনা কৰি চাবলৈ আহ্বান জনায়।\nআনহাতে উন্নয়নৰ প্ৰসংগৰ আঁত ধৰি যোৰহাটত কংগ্ৰেছৰ বিগত ১৫ বছৰীয়া শাসনকালত বহু উন্নয়ন হোৱা বুলি মত ব্যক্ত কৰিছে ৰাণা গোস্বামীয়ে। জ্যেষ্ঠ কংগ্ৰেছ নেতা গোস্বামীয়ে সৰু সৰু পথ নিৰ্মাণ কৰাটোৱে উন্নয়ন হোৱাটো নুবুজায় বুলি বিজেপিক সমালোচনা কৰে।\n" পঞ্চায়তৰ পথসমূহৰ পকীকৰণ কংগ্ৰেছৰ দিনত হৈছিল । যোৰহাটত মেডিকেল কলেজ , প্লেনেটৰীয়াম , এন আই ডি , হোটেল মেনেজমেণ্ট ইনষ্টিটিউট , মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়কে ধৰি বহু উন্নয়নমূলক কাম আমাৰ কাৰ্যকালত হৈছে । সমষ্টিটোৰ সৰুসুৰা পথসমূহৰ নিৰ্মাণৰ আধাৰশিলা কৰাটোৱে উন্নয়ন নুবুজায় ।", যোৰহাটৰ ভূতপূৰ্ব কংগ্ৰেছী বিধায়ক ৰাণা গোস্বামীয়ে এনেদৰে কয় ।\nৰাণা গোস্বামীৰ সমালোচনাৰ বিপৰীতে বিধায়ক হিতেন্দ্ৰ নাথ গোস্বামীয়ে পুনৰ কয় যে, বিগত চাৰে চাৰি বছৰত যোৰহাট সমষ্টিয়ে বিভিন্ন উন্নয়নমূলক কামৰ বাবে প্ৰায় এহেজাৰ কোটি টকা লাভ কৰিছে। ইয়াৰে বহুখিনি কাম হৈছে আৰু কোভিড19 পৰিস্থিতিৰ বাবে বহু কাম পিচপৰি ৰ'ল। যোৰহাটত হোৱা উন্নয়নমূলক কামসমূহৰ খতিয়ান স্বচ্ছ আৰু সেয়া সংশ্লিষ্ট বিভাগসমূহৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছে বিধায়কগৰাকীয়ে ।\nবৰ্তমান এনেদৰেই যোৰহাটত সাজু হৈছে নিৰ্বাচনত মূল প্ৰতিদ্বন্দিতা হ'ব লগা দুই দল কxগ্ৰেছ আৰু বিজেপি। কিন্তু যোৰহাট সমষ্টিত বিগত সময়ত গ্ৰহণ কৰা বিভিন্ন উন্নয়নমূলক কামৰ বাবে ৰাইজৰ মাজত বিধায়ক হিতেন্দ্ৰ নাথ গোস্বামীয়ে আস্থা অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হোৱাটো পৰিলক্ষিত হৈছে ।\nFirst published: February 25, 2021, 16:45 IST\nHiten GoswamijorhatRana Goswami


NDLI: বদমাচ কুকুৰ\nবদমাচ কুকুৰ বদমাচ কুকুৰ\nPublisher Date 2016-10-19\nNaughty Dog / ತುಂಟ ನಾಯಿ\nNaughty Dog / అల్లరి కుక్క\nNaughty Dog / দুরন্ত কুকুর\nVilain petit chien\nAng Pilyong Aso\nChó con tinh nghịch\nSiaw nga Iro\nΤο άτακτο σκυλί\nব্যস্ত পৰুৱা বিলাক\nমালু, কালু ... আৰু কোন ?\nকি কৰিবা আৰু কি নকৰিবা\nমই বস্তু তৈয়াৰ কৰিব পাৰো\nঘূৰণীয়া আৰু ঘূৰণীয়া\nশকত ৰজা আৰু খীণ কুকুৰটো\nআব্দুল নামৰ অক্টোপাছ টো\nআম গছ জোপা\nমই কৰা নাই !\nটমী আৰু টিংগু\nচহৰৰ মৰম ।\nলাৰা নামৰ হালধীয়া সোন পৰুৱাজনী\nএইটো কি ?\nকিমান বেচি ?


মানসিক স্বাস্থ্যৰ বাবে যোগ — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / স্বাস্থ্য / মানসিক স্বাস্থ্য / মানসিক স্বাস্থ্যৰ বাবে যোগ\nমানসিক স্বাস্থ্যৰ বাবে যোগ\nমানসিক স্বাস্থ্যৰ বাবে যোগৰ বিষয়ে লিখা হৈছে ।\nআধুনিক সমাজ-ব্যৱস্থাত আমি সকলোৱে কম- বেছি পৰিমাণে শাৰীৰিক আৰু মানসিক চাপত আক্ৰান্ত । সকলোৱে বৰ্তমান সময়ৰ পৰিৱেশ-পৰিস্থিতি, যেনে- অফিচৰ দায়িত্ব, ৰজনীতিৰ পৰিৱৰ্তন, পৰীক্ষা ব্যৱস্থা, শাৰীৰিক সক্ষমতা, সামাজিক পৰিস্থিতি-এনে অনেক অঘোষিত প্ৰতিযোগিতৰ মেৰপাকত পৰি এক বিশৃংখল আৰু মানসিক চাপযুক্ত জীৱন নিৰ্বাহ কৰিবলগীয়া হৈছে ।\nপ্ৰতিটো চিন্তাই শৰীৰৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলায় । অত্যধিক চিন্তাই হৃৎপিণ্ড, ৰক্তচাপ, মধুমেহ, মানসিক চাপ, বৃক্ক বিকলতা আদিৰ সৃষ্টি কৰে । আজিকালি সৰু বৰ সকলো ব্যক্তিয়ে মনোদৈহিক চাপৰ চিকাৰ হৈছে । অত্যধিক মানসিক চাপে মানুহৰ মনত দু:চিন্তা ,উদ্বেগ, উৎকণ্ঠা, হিংসা, বিচ্ছেদ বাঢ়ি গৈ আনকি ছুইচাইড পৰ্যন্ত চূড়ান্ত ৰুপ লয়গৈ ।\nসি যি নহওক, এনেধৰণৰ মাৰাত্মক সমস্যাৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ সমগ্ৰ বিশ্বৰ জনতা যোগৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হৈ উঠিছে আৰু বহুতো সুফলো লাভ কৰিছে । যোগে আমাক মানসিক চাপৰ পৰা মুক্ত কৰি মানসিক শান্তি আৰু আনন্দ প্ৰদন কৰিব পাৰে । যোগৰ জৰিয়তে শাৰীৰিক আৰু মানসিকভাৱে আমি বহু ক্ষেত্ৰত লাভান্বিত হ’ব পাৰো ।\n১) আন্তৰিক শক্তি বৃদ্ধিৰ বাবে যোগ :-\nআপুনি এনে যোগ অভ্যাসী দেখিছেনে, যি প্ৰায় হাঁহি-স্ফূৰ্তি আনন্দত থাকে । যদি দেখিছে হয়, ই যোগৰে এক অন্যতম সুফল । যোগৰ দ্বাৰাই ভিতৰৰ পৰা গভীৰ প্ৰশান্তি, লগতে ইতিবাচক শক্তি বিস্তাৰিত হৈ ব্যক্তিক স্থিতপ্ৰজ্ঞ অৱস্থালৈ উন্নীত কৰাব পাৰে ।\n২) একাগ্ৰতা আৰু মানসিক শক্তি বৃদ্ধি :-\nআমি সকলোৱে বেছিভাগ সময় ভবিষ্যৎ আৰু অতীতৰ ঘটনাৰাজিৰ বিষয়ে চিন্তা কৰি সময় নষ্ট কৰো । কিন্তু যোগৰ সিদ্ধান্ত অনুসৰি আমি বৰ্তমান সময়ক লৈ বেছিকৈ শক্তি কেন্দ্ৰিত কৰিব লাগে । এই ধাৰণা বুজি উঠাৰ অসুবিধা হয়, কিন্তু নিৰন্তৰ যোগাভ্যাসৰ পৰা এই কথা বুজা গৈছে যে শৰীৰ- মনক স্ংযোগ কৰিব নোৱৰা এই অৱস্থাটোক লাহে লাহে শাৰীৰিক সঞ্চালন আৰু শ্বাস-প্ৰশ্বাসৰ দ্বাৰা নিয়ন্ত্ৰণ কৰি এটা নিৰ্দিষ্ট বিন্দুত কেন্দ্ৰীভূত কৰিব পৰা যায় । ইয়াৰ দ্বাৰাই ৰক্ত সঞ্চালন আৰু অক্সিজেব ঊৰ্ধ্বমুখী কৰাত সহায় কৰে আৰু দিনটো যিকোনো পৰিস্থিতি মোকাবিলাক কৰিবলৈ সক্ষম কৰি তোলে ।\n৩) ওজন নিয়ন্ত্ৰণ ৰখাত যোগ :-\nৰোগৰ দ্বাৰা ওজন কমোৱা বা ওজন নিয়ন্ত্ৰণ ৰখা বিষয়টো এক সহজলভ্য হৈ পৰিছে । শৰীৰত ওজন কেনেকৈ কমাব বুলি বহি থকাতকৈ একো নকৰাতকৈ কিবা এট কৰাটো বেছি ব হাল । যদি আপুনি নিতৌ যোগাভ্যাস কৰে। তেন্তে শৰীৰৰ স্থূলতা নাইকিয়া হৈ শাৰীৰিক গঠন সুন্দৰ-সুঠাম হয় । ইয়ে আপোনাৰ আত্মবিশ্বাস আৰু উৎসাহ দুগুণ বৃদ্ধি কৰিব ।\n৪) শক্তি, নমনীয়তা আৰু ভাৰসাম্য বৃদ্ধি :-\nনিজৰ শৰীৰটো সময়ত লোহাৰ দৰে কঠিন আৰু ৰবৰৰ দৰে ঢিলা কৰি দিব পৰাটো যোগৰ অন্যতম সক্ষমতা। যেতিয়া নিয়মিতভাৱে যোগাভ্যাস কৰা হয়, তেতিয়া শাৰীৰিক স্থিতি সুন্দৰ হয় আৰু আঘাতৰ পৰা বা বাৰ্ধক্যজনিত দুখ-কষ্ট লাঘৱ কৰিব পাৰি । আৰম্ভণিতে সহজ যৌগিক ক্ৰিয়াসমূহ কৰি লাহে লাহে অভিজ্ঞ যোগ বিশেষজ্ঞৰ তত্ত্বাৱধানত থাকি নিজৰ অভ্যাস আগুৱাই লৈ যাব লাগে ।\nবৰ্তমান সময়ত মানুহৰ জীৱন ধাৰণ প্ৰণালীটো অতি ব্যস্ততাপূৰ্ণ হৈ পৰিছে । যিয়ে নেকি ব্যক্তিয়ে একঘেয়ামী চিন্তাই দিনকদিনে অপ্ৰাকৃতিক আৰু নিৰস কৰি তুলিছে । যদিহে আমি কিছুমান আসন, প্ৰাণায়াম, মুদ্ৰা অভ্যাস কৰো তেন্তে এটা সুন্দৰ চাপমুক্ত জীৱন উপভোগ কৰিব পাৰো । তাৰ বাবে দিনটোৰ ভিতৰত ৪৫ মিনিট সময় উলিয়াই নিয়মিতভাৱে যোগাভ্যাস কৰিব লাগিব । কিছুমান নিৰ্দিষ্ট আসন-প্ৰাণায়ামে আমাক শাৰীৰিক আৰু মানসিকভাৱে ৰোগমুক্ত কৰি উপকাৰ সাধিব পাৰে । তাৰে যোগাভ্যাসৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব পৰা আসন-প্ৰাণায়াম হিচাপে আমি সূৰ্য নমস্কাৰ, ভুজংগাসন, শলভাসন, বিপৰীতকৰণী, সেতুবন্ধাসন, বক্ৰাসন, বালাসন, শীতলী প্ৰাণায়াম, দীৰ্ঘশ্বাস, নাড়ী শুদ্ধি, ভ্ৰামৰি প্ৰাণায়াম অভ্যাস কৰিব পাৰো ।\nতদুপৰি সহজতে বোধগম্য হোৱা পৃথিৱীৰ আদি শব্দ ওঁকাৰ বা প্ৰণৱ সাধনা কৰি প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে নি:সন্দেহে নিজৰ জীৱন সুন্দৰ কৰিব পাৰে । বিদ্যালয়-মহাবিদ্যালয়ত কৰা গৱেষণাৰ পৰা প্ৰমাণিত হৈছে যে দৈনিক ওঁকাৰ উচ্চাৰণ কৰিলে মানসিক চাপ কম হয় আৰু নিতৌ ইয়াৰ অভ্যাস ৰাখিলে এনে অৱস্থাৰ সৃষ্টি হয় যে মানসিক চাপ উৎপন্ন হয় ।\nএইখিনিতে লক্ষ্য ৰখা উচিত যে শৰীৰৰ জিৰণি তেতিয়াহে হ’ব, যেতিয়া মনৰ জিৰণি হ’ব । যদি মনৰ জিৰণি নিদি শৰীৰৰ জিৰণি দিব বিচৰা হয় তেন্তে মানসিক চাপ আঁতৰ নহয়, বৰং বেছি গাঢ় আৰু দীৰ্ঘম্যাদী হ’ব ।\nলেখক :- ভাস্কৰ হাজৰিকা\nউৎস :- জি এনআৰচি স্বাস্থ্য\nমানসিক হেঁচা আৰু মনোৰোগ চিকিৎসা\nস্মৃতিশক্তি বৃদ্ধি কৰিব পাৰিনে?\nআমাৰ সমাজত প্ৰচলিত ৰোগ সম্পৰ্কীয় কেতবোৰ অন্ধবিশ্বাস\nনি:সংগতা দূৰ কৰো আহক\nজীৱনৰ বাটত কাউন্সেলিং\nশিশুৰ মানসিক ৰোগ\nহতাশাবোধঃ কাৰণ আৰু নিৰাময়\nডিপ্ৰেছন বা গভীৰ দুখানুভূতি: মুক্তিৰ উপায় কি?\nচাইকো-চ’মেটিক ডিজিজৰ বিষয়ে চমুকৈ দুআষাৰ\nকম্পিউটাৰৰ খেলে চিজ’ফ্ৰেনিয়াৰ সমস্যা দূৰ কৰিব\nমানসিক স্বাস্থ্যৰ মৰ্যাদা\nআত্মহত্যা : বিশ্বব্যাপী এক চিন্তনীয় সমস্যা\nব্যস্ততাৰ মাজতো বিচাৰক সান্নিধ্যৰ দুটি পল\nঅকলশৰীয়া নাৰী আৰু ব্যক্তিত্ব\nক্লেপটোমেনিয়া : এক মানসিক সমস্যা\nব্যক্তিগত পৰিস্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতা মানি চলক\nমানুহৰ ছয়ধৰণৰ ব্যক্তিত্বৰ কথা\nমানসিক অৱসাদ আৰু জীৱনশৈলী\nনিচাযুক্ত দ্ৰব্য আৰু যুৱ মানসিকতা\nমানসিক চাপ আৰু উদ্বিগ্নতা\nআনন্দ পূৰ্ণ জীৱনৰ বাবে ফুলনি বাগিছা\nশিশুটি যদি অবাটে যায়\nহতাশাত ভোগাৰ লক্ষণ\nউদ্বিগ্নতা দূৰত ৰাখক\nব্যক্তিত্বৰ প্ৰতি সজাগ হওঁক\nহতাশা আতৰোৱাৰ উপায়\nষ্ট্ৰেছ আৰু ইয়াৰ নিৰাময়\nএলজেইমাৰ ডিমেনচিয়া-আন ডিমেনচিয়াৰ পৰিচৰ্যাৰ কেন্দ্ৰ\nব্যক্তিত্ব কেনেদৰে আকৰ্ষণীয় কৰি তুলিব\nমানসিক চাপৰ কাৰণ আৰু উপশমৰ উপায়\nমানসিক স্বাস্থ্য আৰু মানসিক স্বাস্থ্য-বিজ্ঞান\n৭ টা বিপজ্জনক বদ অভ্যাস\nমানসিক স্বাস্থ্য আৰু আমিঃ\nমন মাপক যন্ত্ৰঃ\nঅ’ চি ডি- পৰিয়ালৰ লোকৰ ভূমিকাঃ\nআধুনিক জীৱনশৈলী সু-স্বাস্থ্যৰ অন্তৰায়ঃ\nমানসিক চিন্তামুক্ত ব্যক্তিত্ব-\nস্মৃতিশক্তি বৃদ্ধি সম্ভৱ হয়নে-\nষ্ট্ৰেছ আৰু হাৰ্ট এটেকঃ\nস্মৃতিশক্তি বিকাশৰ বাবে দৈনিক যোগাভ্যাসঃ\nমানসিক ৰোগ আৰু ৰোগজনিত সাঁচ\nআপুনি কিমান খঙাল\nসুস্থ জীৱন যাপনৰ আঁৰৰ কথা\nআপুনি খঙাল স্বভাৱৰ নেকি?\nনিঃসংগতাক দূৰ কৰো আহক\nমানসিক চাপৰ পৰা নিষ্কৃতি\nখং এৰাই চলক\nঅত্যধিক আৱেগে আনে মনোবিকাৰ\nঅনুতাপ আৰু অনুতাপ বিতৃষ্ণা\nদেহ, মন আৰু আত্মিক আনন্দ:\nউইন্টাৰ ব্লু(শীতকালত হোৱা মানসিক সমস্যা):\nবিষণ্ণতা, হতাশা, মানসিক চাপ আৰু মানসিক শক্তি\nদেহৰ ভাগৰ মনৰ ভাগৰ\nজ্যেষ্ঠ নাগৰিকৰ মনৰ অসুস্থতা\nসদভ্যাস সুস্থ জীৱনৰ আধাৰ:\nস্মৃতি শক্তি বৃদ্ধিৰ ২৫টা কৌশল:\nমগজুৰ স্বাস্থ্য আৰু স্মৃতিশক্তি\nমই মানুহজন স্বাভাৱিকনে নে, মোৰ মনটো ক’তো স্থিৰে নাথাকি বৰকৈ ঘূৰি ফুৰে?\nমগজুৰ সামৰ্থ বঢ়োৱাৰ উপায়\nসুখ-শান্তি-প্ৰেম আৰু স্বাস্থ্য সাধনা:\nমনোব্যাধি বা উন্মাদ ৰোগ\nনেতিবাচক চিন্তাই ক্ষতি কৰে ৰূপ, স্বাস্থ্যৰ\nসু-স্বাস্থ্যৰ বাবে সু-নিদ্ৰাঃ\nজটিল মানসিক ৰোগ অ’চিডি\nবতৰো হতাশাৰ কাৰণ\nমানসিক ৰোগ সম্পৰ্কে\nবাৰ্ধক্য জীৱনৰ এক অনাকাংক্ষিত সমল:\nমানসিক বাধাগ্ৰস্ততা,সজাগতা আৰু আমাৰ কৰণীয়\nএটি হতাশমুক্ত জীৱনৰ বাবে\nআলস্য আৰু মানসিক স্বাস্থ্য\nসুখী হ’বলৈ আমাক কাৰণৰ প্রয়োজন হয় নেকি?\nব’ডী ডিছমৰ্ফিক ডিছঅৰ্ডাৰ\nক্ৰমাৎ বাঢ়িছে মানসিক ৰোগীৰ সংখ্যা :\nআপোনাৰ সন্তান মানসিক ৰোগত ভুগিছে নেকি?\nআবেশিক-বাধ্যবাধকতা ব্যাধি :\nবিষাদগ্ৰস্ততা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ স্বাস্থ্যত ইয়াৰ প্ৰভাৱ :\nমানসিক স্বাস্থ্য ধৰি ৰখাৰ উপায় :\nমানসিক চাপ প্ৰশমনৰ উপায়:\nশাৰীৰিক আৰু মানসিক সুস্বাস্থ্যৰ বাবে আমাৰ কৰণীয়\nসুস্বাস্থ্য ৰক্ষাত মানসিক প্ৰভাৱ :\nমানসিক চাপত ভুগিছে নেকি :\nমানসিক চিন্তাৰ সমাধান আপোনাৰ হাততেই\nমানসিকভাৱে স্বাস্থ্যৱান মানুহৰ ৫ টা বৈশিষ্ট্য :\nসুস্থ মানসিকতাৰ প্ৰতিফলনেই সুস্বাস্থ্য :\nআচৰণ সংশোধনৰ মনোবৈজ্ঞানিক দিহা\nযুৱ প্ৰজন্ম আৰু মানসিক স্বাস্থ্য :\nপৌঢ় জীৱনৰ মানসিক স্বাস্থ্য :\nশাৰীৰিক আৰু মানসিক স্বাস্থ্য :\nমানসিক টেনচন, আয়ুৰ্বেদ আৰু আমিবোৰ\nঅতিপাত ইণ্টাৰনেট ব্যৱহাৰ এক মানসিক বিসংগতি\nমানসিক স্বাস্থ্য সজাগতা :\nশেহতীয়া উন্নীতকৰণ: Aug 11, 2020


কোন দিশেদি আহে স্বাধীনতা\nbyRinku Rajowar Posted at Saturday, August 15, 2020\nসংগ্ৰাম বা বিপ্লৱৰ পথ সদায়েই কাঁইটীয়া। এটা নিৰ্দিষ্ট সোঁতত গৈ থকা জীৱনধাৰা বা মানসিকতালৈ হঠাৎ এটা পৰিবৰ্তন অহাটো গৰিষ্ঠসংখ্যকেই সহজভাৱে ল'ৱ নোৱাৰে । আনহে নালাগে শোষণৰ বিৰুদ্ধে শোষিত শ্ৰেণীয়ে এদিনতে মূৰ তুলি প্ৰতিবাদ কৰা পৰিলক্ষিত নহয় । পদাৰ্থ বিজ্ঞানত নিউটনৰ এটা সূত্ৰ আছে - law of inertia, সেই অনুসৰি বাহ্যিক বল প্ৰয়োগ নোহোৱা পৰ্যন্ত ৰৈ থকা বস্তু ৰৈ থাকিব আৰু গৈ থকা বস্তু গৈয়েই থাকিব বিচাৰে । সমাজতো তেনেদৰে যি চলি আছে মানুহে তাক সলনি কৰাৰ প্ৰৱণতাটো সতকাই আপোন কৰিব নোৱাৰে। সেয়েহে ক্ৰমান্বয়ে গুঞ্জৰিত হ'ব ধৰা পৰিবৰ্তনশীল মনোভাৱ বা বিপ্লৱৰ প্ৰতি এক প্ৰচণ্ড বাধা সোঁতত ভাঁহি থাকিব বিচৰা সুবিধাগ্ৰহনকাৰী শ্ৰেণীটোৰ পৰা সদায়েই পোৱা হয়। গতিকে বিপ্লৱৰ পথেৰে অগ্ৰসৰ হোৱা বিপ্লৱীৰ যাত্ৰাপথ সদায়েই কণ্টকময়। ত্যাগৰ পথ আদৰি যন্ত্ৰণা আৰু ভীতিগ্ৰস্ততা জয় কৰিব পাৰিলেহে বিপ্লৱৰ পথেৰে খোজ দিয়াটো সম্ভৱ।\nআজি আমি যিখন ভাৰতবৰ্ষত জীয়াই আছো, যি ন্যায় আৰু স্বাধীনতা উপভোগ কৰিছো তাত এনেদৰে বিপ্লৱৰ পথ আকোৱালি লৈ সংগ্ৰাম কৰা হাজাৰজন ভাৰতীয়ৰ অশেষ কষ্ট আৰু আত্মত্যাগ নিহিত হৈ আছে। ৰাজতন্ত্ৰ আৰু সামন্তবাদী প্ৰথাৰ অৱসান ঘটি আমাৰ জীৱনবোৰলৈ স্বাধীনতাৰ আগমনৰ এই পথ অতিকৈ জটিল আছিল। দেশৰ জনগনৰ স্বাধীনতা আৰু ন্যায়ৰ স্বপ্নৰে এদিন ভাৰতৰ লক্ষ লক্ষ জনতা ৰাজপথলৈ ওলাই গৈছিল। ব্ৰিটিছৰ অমানুষিক অত্যাচাৰ, নিৰ্যাতন সোণালী ভবিষ্যতৰ স্বাৰ্থত হেলাৰঙে অতিক্ৰম কৰিছিল । কোনোজন বছৰৰ পাছত বছৰ কাৰাবন্দী হৈছিল, আন্দামানৰ অন্ধকাৰ কাৰাগাৰৰ সৰু কোঠালীত আজীৱন আবদ্ধ হৈ কটাইছিল দুৰ্বিসহ জীৱন, কোনোজন ঘূণীয়া হৈছিল, কোনোৱে হেৰুৱাইছিল অমূল্য জীৱন চৰকাৰৰ স্বাৰ্থপৰতাৰ বৰ্বৰ হাতোৰাত । নিৰ্যাতনত যমৰ জীয়াতু ভোগা আমাৰ পূৰ্বপুৰুষ সকলে এই সংগ্ৰাম নিজৰ ব্যক্তিগত স্বাৰ্থসিদ্ধিৰ বাবে কৰা নাছিল, কৰিছিল ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে, কৰিছিল দেশমাতৃৰ হকে- আমাৰ পোহৰময় ভৱিষ্যতৰ বাবে নিৰ্মম মৃত্যু অথবা নিৰ্যাতিত জীৱনজোৰা অন্ধকাৰ হাঁহি হাঁহি বৰণ কৰিছিল আমাৰ পূৰ্বজসকলে।\nএই স্বাধীনতা, যাৰ সুবিধাত আমি নিজৰ স্বাৰ্থসিদ্ধিৰ বাসনাত মতলীয়া হৈ আছো, যি স্বাধীনতাত ভৰ দি দেশ শাসনলৈ প্ৰক্ষেপিত হৈছে আমাৰ নেতাসকল আৰু লংকালৈ যোৱাৰ অন্তত কেৱল ৰাৱণ হোৱাৰ অখৰা কৰিব ধৰিছে, এই স্বাধীনতা ফুল, তৰা, গানৰ সুসজ্জিত পথেৰে প্ৰাপ্ত নাছিল যে আমি মুক্তহস্তে অপপ্ৰয়োগ কৰিম, বৰঞ্চ বুকুৰ তেজ ঢালি আজুৰি অনা হৈছিল আমাৰ স্বাধীনতা । সেই স্বাধীনতাক ক্ৰমে বিপন্ন কৰি তোলাত প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষভাৱে জড়িত হোৱা আমি প্ৰতিজনেই নৈতিকভাৱে স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ মহান মনিষীসকলৰ আত্মাৰ ওচৰত দায়ী ।\nমোৰ প্ৰথম প্ৰশ্ন নিজলৈ আৰু আমাৰ প্ৰতিজনলৈ, আমি কি কৰি আছো আৰু আমাৰ কৰণীয় কি হোৱা উচিত । আমি বৰ্তমান কোৰোণাৰে ধান চপোৱাৰ দৰে নিজলৈ চপাইছো অৰ্থ, সম্পত্তি, ক্ষমতা, যশস্যা আদিবোৰ । পুণ্যও চপাইছো, কিন্তু জীৱৰ কল্যাণ সাধনাৰে নহয়, মন্দিৰত সেৱা-পূজা, দান-দক্ষিণা, ভোজ-ভাত এইবোৰেৰে । কিন্তু তাৰ বিপৰীতে ক্ৰমশ পিঠি দিবলৈ আৰম্ভ কৰিছো সমূহীয়া স্বাৰ্থৰ প্ৰতি। নিজৰ লাভৰ চিন্তা কৰোতে এই কথা আমাৰ আওতালৈ নহাকৈ ৰৈ গৈছে যে আমাৰ কামে আনৰ ক্ষতি কৰিছে নেকি? যেতিয়ালৈকে নিজে আৰামেৰে আছো কাষৰ জনৰ কষ্ট চকুত পৰা নাই বা পৰিলেও দৃষ্টি ফিৰাই লৈছো। দেশপ্ৰেম, জাতীয় ঐক্য, বন্ধুত্ব, ভাতৃত্ববোধ, ধৰ্মনিৰপেক্ষতা এই শব্দবোৰ কেৱল আনক দেখুৱাবৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা শব্দ হৈ পৰিছে, তাৰ অন্তৰালত লুকাই থকা মূল্যবোধৰ গূঢ়াৰ্থ অনুধাৱন কৰাটো অামাৰ চিন্তা-চেতনাৰ পক্ষে টান হৈ পৰিছে । সমাজৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ ব্যক্তিৰ এই অৱহেলা, নিস্ক্ৰিয়তা তথা জ্ঞান বিমুখীতা আৰু আত্মকেন্দ্ৰীকতাৰ সুবিধা গ্ৰহন কৰিছে সুবিধাবাদী চতুৰ ব্যক্তিসকলে । তেওঁলোকে ৰাজনীতি, ধৰ্মনীতি, প্ৰশাসন, ন্যায় এই সকলো ব্যৱস্থাতে নিজৰ স্বাৰ্থসিদ্ধিৰ কু অভিসন্ধিমূলক জাল একোখন পেলাই ৰাখিছে । জনগনক আভুৱা ভৰি ক্ৰমশ আমাৰ জীৱনবোৰ সংকোচিত কৰি আনিছে। জনগনৰ মনত ভয়ৰ উদ্ৰেক হৈছে এনেদৰে ৰ্বদ্ধিত ক্ষমতালিপ্সাই এদিন গণতন্ত্ৰৰ গাঁথনি সলনি কৰি পেলাব নেকি?\nমোৰ দ্বিতীয় প্ৰশ্ন গণতন্ত্ৰৰ ৰক্ষাৰ ভাৱত অভিনয় কৰা ভক্ষকসকলৰ প্ৰতি । চৰকাৰ মানে যদি দুৰ্নীতিৰে টকা আত্মসাৎ কৰা মেচিন হয়, চৰকাৰ মানে যদি ক্ষমতাৰ ৰাগীত জনসাধাৰণৰ মত, আশা আক্যাংক্ষাক ভৰিৰে গুৰিয়াই দিয়া মাতাল হয়, তেন্তে এনে চৰকাৰৰ স্বাৰ্থসিদ্ধিৰ বাবেই আমাৰ পূৰ্বপুৰুষে আত্মত্যাগ কৰিছিল নে? চৰকাৰতন্ত্ৰৰ মন্ত্ৰী আমোলাসকলৰ এই অদ্ভূত লালসা কিহৰ বাবে? তেওঁলোকে বিশৃংখল কৰি যোৱা সমাজখনত জ্বলা দাবানলত এদিন যদি তেওঁলোকো জ্বলি নাশ হয় ! চৰকাৰে ইচ্ছাকৃত ভাৱে সমস্যাৰ জন্ম দিব বিচাৰে বা সমস্যা পুহি ৰাখে কিয়? আৰু চৰকাৰৰ এনেবোৰ অবিচাৰৰ বিপৰীতে মাত দিলে আজিৰ সময়ত একোজন প্ৰকৃত দেশপ্ৰেমিক দেশদ্ৰোহী খ্যাত হৈ পৰে । দোষ নথকাকৈ ষড়যন্ত্ৰমূলকভাৱে জেল স্বাধীন ভাৰতীয় গণতন্ত্ৰত সুলভ, এতিয়া ক্ৰমশ মৃত্যুও সুলভ হোৱাৰ দিশত আগবাঢ়িছে ।\nব্ৰিটিছে শাসনকালত দেশক ভাল পোৱা মানুহবোৰে নিৰ্যাতন ভুগিছিল বিদেশীৰ হাতত। এতিয়াও দেশক ভাল পালে নিৰ্যাতনৰ সন্মুখীন হয়। আপোন তেজ মঙহৰ ক্ষমতাশালী চৰকাৰৰ দ্বাৰা। মানুহক ভাল পোৱা দেশক ভাল পোৱা অধ্যয়নশীল মানুহৰ জাতীয় চেতনা সদায়েই ক্ষমতাশালী সুবিধাবাদীৰ চকুৰ কূটা দাঁতৰ শূল।সংবিধানে নাগৰিকক দেশৰ অনিষ্ট নোহোৱাকৈ কথা কোৱাৰ স্বাধীনতা দিছে, কিন্তু সুবিধাবাদী ক্ষমতাশালী শাসনতন্ত্ৰই দিছে ভীতিগ্ৰস্ততা। প্ৰতিবাদ কৰাটো যেন সহ্যই কৰিব নোৱাৰে বৰ্তমানৰ চৰকাৰখনে। হক কথাত মাত মতা প্ৰতিবাদী কণ্ঠৰ নেলুত ধৰিব খোজা এই চৰকাৰখন কিন্তু তেওঁলোকৰ সমৰ্থক আৰু ষড়যন্ত্ৰৰ অংশীদাৰ সাম্প্ৰদায়িকতাৰ বিষবাষ্প সিঁচা এচাম ব্যক্তিৰ প্ৰতি আশ্বৰ্যজনক ভাৱে নিস্পৃহ। তেনে এচাম মানুহে হকে বিহকে সামাজিক মাধ্যমত কেতিয়াবা অভিনেত্ৰীক অশালীন মন্তব্য কৰিব, কেতিয়াবা ধৰ্ম, জাতিক সামৰি উত্তেজিত কথা ক'ব। সকলো ক্ৰিয়াৰে সমান আৰু বিপৰীতমূখী প্ৰতিক্ৰিয়া থাকে ।এই বিভেদমূলক শব্দবোৰৰো প্ৰতিক্ৰিয়া নিশ্চয় হৈছে৷ চৰকাৰে এতিয়াও চকু মুদা কুলি হৈ থাকি একনায়কত্ববাদ, সাম্প্ৰদায়িকতা আদি বিষয়সমূহ নিৰপেক্ষভাৱে দমন নকৰিলে আমাৰ সোণৰ দেশখন চূড়মাৰ হৈ যাবলৈ বেছি পৰ নালাগিব। সেইজাক ধুমুহাই কেৱল খাটি খোৱা জনগণকে নহয়, ক্ষমতাশালী শাসকগোষ্ঠীকো তচনচ কৰি উৰুৱাই নিব। গতিকে বিবেকেৰে মানৱীয় প্ৰমূল্যবোধ আৰু সংবিধানৰ আদৰ্শ সৰোগত কৰি কাম ল'বলৈ মই অন্ততঃ অসমীয়া গাদীধাৰীসকলক বিনম্ৰতাৰে অনুৰোধ জনালোঁ।\n🖋সংগীতা দোলাকাষৰীয়া, যোৰহাট\nLabels#মনৰ কথা, #সংগীতা দোলাকাষৰীয়া


পৰিক্ৰমা - কৃষ্ণা বৈশ্য - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nপৰিক্ৰমা – কৃষ্ণা বৈশ্য\nধনক পদূলিমুখৰ গেটলৈকে আগবঢ়াই দি ঘূৰি আহি আগফালৰ বাৰাণ্ডাত থকা চকীখনতে ধুপুচকৈ গাটো এৰি দিলে সুনীতাই। কিমান বছৰৰ মূৰত যে আজি ধন আহিছিল তাইৰ ঘৰলৈ। অথচ এসময়ত সুনীতা আৰু ধনে ইজনে সিজনৰ দাঁতত ভাত লাগিলেও কথাটো গম পাইছিল। কিন্তু যোৱা কেইবছৰমানৰ পৰা সিহঁত দুটাৰ মাজত একেবাৰেই মাত-বোল নাই। আনকি ফোন এটা কৰি বা মেছেজ এটাৰেও সিহঁতে এজনে আনজনৰ খবৰ এটা নলয়। অহা যোৱা কৰা দূৰতে থাকক।\nসুনীতাৰ মাক মোহিনীৰ ডাঙৰ বায়েক ৰেণুৰ ল’ৰা ধন। একেখন চহৰতে থকা সুনীতাহঁতৰ মাকৰ ঘৰৰ পৰা ধনহঁতৰ ঘৰলৈ তামোল এখন খোৱাৰ বাট। তাইতকৈ বয়সত দুবছৰ ডাঙৰ ধন। আচলতে সি সুনীতাৰ ককায়েক ৰূপমৰ কাণসমনীয়া। কিন্তু সৰুৰে পৰাই তাই ৰূপমক মতাৰ দৰেই ধনকো নাম কাঢ়ি মাতে। এসময়ত ৰূপমতকৈও ধনৰ লগতহে সুনীতাৰ বেছি বন্ধুত্ব আছিল।\nল’ৰা-ছোৱালী বুলিবলৈ সুনীতাহঁতৰ ঘৰখনত আছিল তাই আৰু ককায়েক ৰূপম। তাইৰ দেউতাকে স্থানীয় কলেজখনত ইংৰাজী পঢ়ুৱাইছিল। দেউতাকৰ দৰমহাৰ টকা কেইটাৰে মাকে আটোমটোকাৰিকৈ চলাইছিল সিহঁতৰ ঘৰখন। আকালো নাই , ভঁৰালো নাই। জেঠায়েকৰ আকৌ ল’ৰা-ছোৱালী এগাল। ল’ৰাৰ আশা কৰি থাকোঁতে থাকোঁতে প্ৰথমে ছয়জনীকৈ ছোৱালীৰ জন্ম হ’ল। সাত নম্বৰতহে ল’ৰা, ধনৰ ককায়েক সোণ। ধন একেবাৰে নুমলীয়া, আঠ নম্বৰ।\nজেঠুৱেক আছিল প্ৰাইমেৰী স্কুলৰ শিক্ষক। অভাৱ অনাটনেৰে ভৰা এখন ঘৰ। এফালে টাপলি মাৰিলে আনফালে ফুটা ওলায়। গিৰিয়েকৰ তাকৰীয়া দৰমহাৰ টকাকেইটাৰে ভৰা ঘৰখনৰ ভাত কাপোৰৰ দিহা কৰিবলৈ যাওঁতে জেঠায়েকৰ খঙটো চুলিৰ আগতে থাকে। ল’ৰা-ছোৱালীকেইটাই মাকক বাঘৰ দৰে ভয় কৰিছিল। সুনীতাহঁতৰ মাকৰ স্বভাৱটো আছিল আকৌ ওলোটা। সুনীতাহঁতক মাৰ-ধৰতো নকৰিছিলেই, টানকৈ কথা এষাৰো কোৱা নাছিল মাকে। বায়েকৰ ল’ৰা ছোৱালীকেইটাকো তেওঁ বৰ মৰম কৰিছিল। ধনহঁতৰ আটাইকেইটা ভায়েক ভনীয়েকে সৰুতে সুনীতাহঁতৰ ঘৰতে উমলি জামলি ডাঙৰ হৈছিল। বায়েকৰ ঘৰৰ অৱস্থা জানিয়েই সুনীতাৰ মাকেও ধনহঁতক মৰমেৰে যি পাৰে ৰান্ধি-বাঢ়ি খুৱাইছিল।\nধন আৰু তাইৰ ককায়েক ৰূপম সৰুৰে পৰা একেখন স্কুলতে একেটা শ্ৰেণীতে পঢ়া। সুনীতাৰ দেউতাকে প্ৰায়ে গধূলি ৰূপমৰ লগতে ধনৰ পঢ়া শুনাখিনিও চাই দিছিল। সুনীতা আছিল সিহঁততকৈ এশ্ৰেণী তলত। বজাৰৰ পৰা তাইৰ চুলিত মৰা ৰঙা ফিটাডাল, ফোঁটৰ পেকেটটো অথবা চহৰৰ একমাত্ৰ চিনেমা হলটোৰ সন্মুখৰ ৰামধন চাচাৰ দোকানৰ পৰা চানা ভজা এপেকেট আনি দিয়া কামবোৰ তাইক ধনেই কৰি দিছিল।\nধন সৰুৰে পৰা কিতাপৰ পোক। সুনীতাইও কিতাপ পঢ়ি, বিশেষকৈ বাহিৰা কিতাপ পঢ়ি বৰ ভাল পাইছিল। ধনৰ স্কুলৰ কিতাপ বহীৰ জোৰা মাৰিবলৈকে জেঠায়েকহঁতৰ টকাৰ টনাটনি, বাহিৰা কিতাপ কিনিবলৈ তেওঁলোকে তাক পইচা দিব ক’ৰপৰা! অৱশ্যে তাৰো উপায় ওলাইছিল। সুনীতাৰ ফৰমাইচ ম’তে দেউতাকে তাইক তাইৰ প্ৰিয় লেখকৰ কিতাপবোৰ কিনি দিছিল। দেউতাকে নিজেও কিতাপ পঢ়ি বৰ ভাল পাইছিল। তেওঁৰ পঢ়া-শুনা কৰা কোঠাটো দেশ-বিদেশৰ বিখ্যাত লেখকসকলৰ কিতাপেৰে ভৰি আছিল। ধনে সিহঁতৰ ঘৰৰ পৰাই নি কিতাপবোৰ পঢ়িছিল। অৱশ্যে সময়মতে ঘূৰায়ো দিছিল। কোনোখন কিতাপৰ কাহিনী বা লেখকজনক লৈ ধন আৰু সুনীতাৰ মাজত কত কথাৰ যে আলোচনা নহৈছিল!\nমাজে মাজে কিবা কথাত মতৰ অমিল হ’লে ভীষণ কাঁজিয়াও হৈছিল দুয়োটাৰ মাজত। ধন তেতিয়া দুদিনমান সিহঁতৰ ঘৰলৈ নাহিছিল। গধূলি পঢ়াবলৈ লৈ দেউতাকে ৰূপমক ধনৰ খবৰ সোধে।\n“কি হ’ল , ধন অহা নাই যে?”\nসুনীতাৰ মনটো লাহে লাহে বেয়া লাগিবলৈ ধৰে। মনতে ভাৱ হয়, কি দৰকাৰ আছিল কোনোবা অচিন লেখক এজনৰ বাবে নিজৰ মাজত কাজিয়া কৰাৰ। অৱশ্যে দুদিন যোৱাৰ পাছতে চুচুক চামাককৈ ধন আহি সিহঁতৰ ঘৰ ওলায়হি। লগত লৈ আনে সুনীতাই খাই ভালপোৱা বগৰী বা জলফাই দুটামান।\nকিযে সোণসেৰীয়া দিন আছিল সেইবোৰ!\nপঢ়া-শুনাত সৰুৰে পৰা ধন আছিল অতি তীক্ষ্ণ বুদ্ধিৰ। ৰূপম আকৌ মধ্যমীয়া। সৰুতে সুনীতাৰ দেউতাকে ধনৰ দেউতাকক কোৱা মনত আছে,-\n“শালপতি , ই ধনে ডাঙৰ হ’লে ভালকৈ একঠা খাব দেই।”\nহয় , সুনীতাৰ দেউতাকৰ কথা আখৰে আখৰে ফলিয়াইছিল। কলেজ , ইউনিভাৰ্ছিটিত খুৱ ভাল ৰিজাল্ট কৰি ধনে অসম চৰকাৰৰ ৰাজপত্ৰিত বিষয়া হিচাপে নিযুক্তি পাইছিল। চাকৰিত যোগদান কৰাৰ দিনা জেঠুৱেক আৰু জেঠায়েকৰ কিমানযে স্ফূৰ্তি! ডাঙৰকৈ ভোজভাতৰ আয়োজন কৰি ওচৰ-পাঁজৰৰ আটাইখিনি মানুহক ভালদৰে এসাঁজ খুৱাইছিল। জেঠায়েকৰ বাবে আটাইতকৈ ভাল লগা কথাটো আছিল, ধনৰ চাকৰিৰ পো’ষ্টিঙ হৈছিল সিহঁতৰ চহৰখনৰ পৰা দহমাইল দূৰত্বত থকা চাৰ্ক’ল অফিচ এটাত। সেইকাৰণে ধনে ঘৰৰ পৰাই আহ যাহ কৰি চাকৰি কৰিব পাৰিছিল। একেসময়তে ৰূপমেও পঢ়া শুনা শেষ কৰি দূৰণিৰ চহৰ এখনৰ অফিচ এটাত কেৰাণীৰ চাকৰিত যোগদান কৰিছিল। ধনৰ নিচিনা ঘৰৰ ভাত খাই চাকৰি কৰাৰ ভাগ্য নাছিল ৰূপমৰ।\n“বাইদেউ , তোৰ বৰ ভাগ্য দেই!”-কেতিয়াবা কেতিয়াবা সুনীতাৰ মাকে বায়েক ৰেণুক কৈছিল।\nসেইসময়ত জেঠায়েকে মুখেৰে একো মতা নাছিল। কিন্তু ওঁঠত বিৰিঙিছিল এটা প্ৰশান্তিৰ হাঁহি। মানুহজনীৰ খং-ৰাগবোৰো আগতকৈ বহুত কমি আহিছিল।\nধনে পঢ়ি থাকোঁতেই আটাইকেইজনী বায়েক বিয়া হৈ আন এঘৰলৈ ওলাই গৈছিল। ককায়েক সোণে পঢ়া-শুনাত বৰ বেছি উধাব নোৱাৰিলে। কোনোমতে ডিগ্ৰীটো লৈ সৰু-সুৰা ব্যৱসায় কৰি ঘৰ চলোৱাত দেউতাকক হাত উজান দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। অত্যাধিক শাৰীৰিক আৰু মানসিক পৰিশ্ৰমৰ ফলত জেঠায়েকৰ দেহা পৰি আহিছিল। অকলে অকলে ঘৰৰ কামবোৰ কৰিবলৈ অসুবিধা হৈছিল মানুহজনীৰ। অলপ সহায় হ’ব বুলিয়েই সোণৰ বিয়াখন সোনকালে পাতি দিলে তেওঁলোকে। ছোৱালীজনী ঘৰৰ ওচৰৰে। দেখাই শুনাই ভাল। কামে কাজেও পাৰ্গত। মেট্ৰিক পাছ। ছোৱালীৰ বাপেক ধনৰ দেউতাকে চাকৰি কৰা স্কুলখনৰে প্ৰধান শিক্ষক। সোণৰ ঘৈণীয়েক ৰীতাই বিয়াৰ পাছৰ পৰাই ঘৰ বাহিৰ সমানে চম্ভালি লৈ শাহুৱেকক ৰান্ধনি ঘৰৰ পৰা আজৰি দিলে।\nধনে চাকৰি পোৱাৰ পিছৰ বছৰতেই দেউতাকে চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ লৈছিল। অৱসৰৰ লোৱাৰ দুবছৰ হৈছিলহে মাথোন। হঠাতে এদিন ৰাতি ভাত পানী খোৱাৰ পাছতে বুকুখন বিষাইছে বুলি কৈ বিচনাত পৰিল তেখেত। সোণে গৈ চহৰৰে চিনাকী চিকিৎসকজনক লৈ আহি পোৱালৈকে বাটেই নাচালে মানুহজনে। কাকো একো কৰাৰ সুবিধা নিদিয়াকৈয়ে একেবাৰেই গুচি গ’ল মানুহজন।\nগিৰিয়েকৰ মৃত্যুৰ পাছৰ পৰাই জেঠাই জুপুকা মাৰি বহি থকা হ’ল। দিনটো বোৱাৰীয়েকে যোগান ধৰা চাহ ভাত টেবুলত বহি খোৱা মানুহজনীয়ে অৱশ্যে গধূলিৰ ফালে ক’ৰ পৰা জানো অলপ শক্তি ঘূৰাই পায়। অফিচৰ পৰা উভতি অহা সৰু পুতেকৰ বাবে নিজেই চাহকাপ বাকি আনে। ৰাতিৰ সাঁজতো ধনে ভালপোৱা দুই এপদ খাদ্য ৰান্ধিবলৈ ৰান্ধনি ঘৰত সোমায়। বোৱাৰীয়েক ৰীতাই নালাগে বুলি ক’লেও নুশুনে।\nএইবোৰ সুনীতাই নিজে দেখা কথা। তাই বিয়া হৈ জন্মৰ চহৰখনৰে বোৱাৰী হ’ল। মাকৰ ঘৰলৈ গ’লে মাজে মাজে ধনহঁতৰ ঘৰতো এপাক মাৰে তাই। ৰীতা বৌৱেকে আথেবেথে আগবঢ়াই দিয়া চাহকাপ খাই জেঠায়েকৰ লগত দুই এষাৰ সুখ দুখৰ কথা পাতে।\nসাধাৰণতে মাকবোৰৰ মনত আটাইবোৰ ল’ৰা-ছোৱালী সমান হয়। সুনীতাহঁতৰ মাকেও ৰূপম আৰু তাইক ডাঙৰ দীঘল কৰোঁতে দুয়োৰে মাজত কোনো ভেদ ভাৱ ৰখা নাছিল। কিন্তু জেঠায়েকে বাকীকেইটা ল’ৰা-ছোৱালীতকৈ সৰুৰে পৰা ধনক অলপ বেছি মৰম কৰিছিল। নুমলীয়া বুলিয়েই হওক বা পঢ়া শুনাত চোকা শান্ত ল’ৰা বুলিয়েই হওক বাকীকেইটা সন্তানৰ তুলনাত ধনৰ প্ৰতি তেওঁৰ টানটো আছিল অলপ বেছি। নিজৰ ভাগৰ মাছকণ, ঘৰৰ গাইজনীৰ গাখীৰ টোপা, মুৰ্গী মাংসৰ ডাঙৰ টুকুৰাটো ককায়েক-বায়েকহঁতে গম নোপোৱাকৈ ধনক মনে মনে মাতি নি খাবলৈ দিছিল। ধনৰ পৰীক্ষাৰ সময়ত যে কি কষ্ট হৈছিল মানুহজনীৰ। বেচেৰীয়ে টোপনি ক্ষতি কৰি আধাৰাতিলৈকে তাৰ পঢ়া টেবুলৰ কাষতে ঊণৰ চুৱেটাৰ এটা গুঠি বা এৰীৰ টাকুৰীটো ঘূৰাই বহি থাকিছিল । ধনৰো জানো সেইসময়ত মাকৰ প্ৰতি কম মৰম আছিল। সৰুকালৰ কথা বাদেই , চাকৰি কৰাৰ পাছতো মাজে মাজে সি মাকৰ কোঁচত মূৰ থৈ দিনটোৰ দুখ ভাগৰ মাৰিছিল। মাহৰ মূৰত দৰমহাৰ টকাকেইটা মাকৰ হাতত তুলি দিছিল।\n“মোকনো টকা পইচা কেলেই? বুঢ়ী হ’লোঁ। তহঁতেই ঘৰখন চলাচোন।”-জেঠায়েকে মাজে মাজে আপত্তি কৰিছিল। পিছে ধনে শুনিলেহে!\nবাপেক মৰাৰ এবছৰ বাগৰাৰ পাছতে জেঠায়েকে ধনৰ বিয়াৰ কথা ভাৱিলে। সৰু পুতেকৰ ঘৰখন পাতি দি নগ’লে সিপুৰীতো শান্তি নাপাব তেখেতে। ছোৱালী এজনী চোৱাহে কথা। ডাঙৰ বোৱাৰীয়েক ৰীতাৰ লগত এইবোৰ কথাকে পাগুলি থাকি এদিন ধনৰো কাণ চোৱাইছিল তেখেতে কথাটো।\n“তোমালোকে মোৰ বিয়াৰ কাৰণে ছোৱালী চাব নালাগে মা। মই বহুদিন আগতেই ছোৱালী ঠিক কৰি থৈছোঁ।”\nজেঠাই যেন আকাশৰ পৰাহে সৰি পৰিছিল। এই নিবোকা, শান্ত ল’ৰাটোৱে কেতিয়া ছোৱালী চালে? কাৰ ঘৰৰ ছোৱালী?\nধনে এটা এটাকৈ উত্তৰ দি গৈছিল মাকৰ প্ৰতিটো প্ৰশ্নৰ। মাকে জানেই দেখোন , সি কলেজত পঢ়ি থকা সময়ত পঢ়া-শুনাৰ খৰছ উলিয়াবলৈকে ওচৰে-পাঁজৰে টিউচন কৰি ঘূৰি ফুৰিছিল। তেনেকৈয়ে এদিন তাৰ চিনাকী হৈছিল মধুচন্দ্ৰাৰ লগত। মধুচন্দ্ৰাৰ মাক-দেউতাক দুয়োজনেই কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ ৰাজপত্ৰিত বিষয়া। ক্লাচ নাইনত পঢ়া একমাত্ৰ সন্তান মধুচন্দ্ৰা পঢ়া-শুনাত বেয়া নহয় যদিও গণিত বিষয়টো অলপ টান পাইছিল তাই। গণিতত অলপ সহায় কৰিবলৈ এজন ভাল ঘৰুৱা শিক্ষকৰ সন্ধান কৰিছিল তেওঁলোকে। কোনোবাই তেওঁলোকক ধনৰ কথা কৈছিল। ভাল পঢ়ুৱায়। এদিন তেওঁলোকে ধনক মাতি নি মধুচন্দ্ৰাক গণিত শিকোৱাৰ দ্বায়িত্ব দিলে। সেইযে আৰম্ভ হ’ল, ঘৰখনৰ লগত সম্বন্ধ এটা গঢ়ি উঠিল ধনৰ। মধুচন্দ্ৰাই মেট্ৰিক পাছ কৰিলে, পি উ পাছ কৰিলে। ধনৰো টিউচন শেষ হ’ল। কিন্তু মানুহঘৰৰ লগত সম্বন্ধটো ৰৈ গ’ল। সময়ত গৈ তাই ইংৰাজীত এম .এ ও পাছ কৰিলে। ইয়াৰ মাজতে কোন সময়ত জানো তাৰ আৰু মধুচন্দ্ৰাৰ মাজত হৃদয়ৰ সেতু এখন গঢ় লৈ উঠিল ততকে ধৰিব নোৱাৰিলে সি। তলমূৰ কৰি পঢ়া-শুনাতে ব্যস্ত থকা ল’ৰাজনৰ মনৰ মাজত যেন ৰামধেনুৰ সাতোটা ৰঙেই ভৰ কৰিলেহি।\nঅকণো লুক ঢাক নকৰাকৈ মাকক সকলো কথা ভাঙি-পাতি ক’লে ধনে। কথাবোৰ শুনাৰ পাছত মাকেও তাৰ আৰু মধুচন্দ্ৰাৰ সম্পৰ্কটো মানি নোলোৱাৰ কোনো কাৰণ নেদেখিলে।\n“ল’ৰা নোহোৱা ঘৰখনৰ পৰা ছোৱালী বিয়া কৰোৱাৰ আগতে কথাটো ভালদৰে চিন্তা কৰি লবি বাইদেউ।”-কথাবোৰ গ’ম পোৱাৰ পাছত সুনীতাৰ মাকেহে বায়েকক কৈছিল।\nকিন্তু ধনৰ পছন্দৰ ওপৰতৰ সম্পূৰ্ণ বিশ্বাস আছিল জেঠাইৰ। ধনে ভুল নকৰে। ধনে ভুল কৰিব নোৱাৰে।\n“ল’ৰা নহ’লে কি হ’লনো? ধনেই তেওঁলোকৰ ল’ৰাৰ দ্বায়িত্ব পালন কৰিব পাৰিব। একেখন চহৰতে ঘৰ যেতিয়া ধন আৰু মধুচন্দ্ৰাই মন গ’লেই গৈ মাক-দেউতাকৰ মাত এষাৰ লগাই থৈ আহিব পাৰিব। বিপদে আপদে তেওঁলোকৰ সহায় হ’ব পাৰিব।”- জেঠায়েকে সুনীতাৰ মাকৰ মুখখন বন্ধ কৰিছিল।\nদুয়োখন ঘৰৰ আশীৰ্বাদ লৈ অতি ধুমধামেৰে ধন আৰু মধুচন্দ্ৰাৰ বিয়াখন হৈ গৈছিল। প্ৰথম কেইমাহমান কথাবোৰ ঠিকে আছিল। মধুচন্দ্ৰাৰ দৰে সুশীল, সুন্দৰী বোৱাৰীয়েকক পাই জেঠায়েক সুখী হৈছিল।\n“দেখাই শুনাই কামে-কাজে লখিমী এজনী।”- ঘৰলৈ যোৱা আলহীৰ আগত বোৱাৰীয়েকৰ গুণ গাই ততকে নাপাইছিল মানুহজনীয়ে।\nকিন্তু সময়ৰ লগে লগে কথাবোৰ সলনি হৈছিল। ঠিক কেতিয়াৰ পৰা সলনি হ’বলৈ ধৰিছিল সেইটোহে ভালদৰে মনত নাই সুনীতাৰ।\nমাহৰ মূৰত দৰমহাৰ টকাকেইটা মাকৰ হাতত দিয়া ধনে বিয়াৰ দুমাহমান পাছতে এদিন কৈছিল,-\n“মা, এইমাহৰ দৰমহাৰ টকাকেইটা মধুচন্দ্ৰাৰ হাততে দিছোঁ। তোমাক কিবা লাগিলে তাইৰ পৰা লৈ ল’বা।”\n“মোকনো কেলেই লাগে অ’ টকা পইচা? হ’ব দে, তহঁতৰ সুখেই মোৰ সুখ।”- ধনক মুখেৰে তেনেকৈ ক’লেও মাকৰ মনৰ মাজেৰে সেইদিনা এজাক ধুমুহা বলিছিল। ঠিক টকাখিনিৰ কাৰণে নহয়। পুতেকৰ ওপৰত থকা অধিকাৰৰ মোনাখনহে অলপ পাতল হৈ পৰা বুলি অনুভৱ হৈছিল তেখেতৰ।\n“মা, মধুচন্দ্ৰাৰ দেউতাকৰ গা বেয়া। তাই কেইদিনমান ঘৰতে থাকক গৈ দিয়া।”-এদিন কৈছিল ধনে।\n“সজ কথা। তাই গ’লে বিয়নীৰো অলপ সহায় হ’ব।”- মাকে শলাগিছিল।\n“মা, মধুচন্দ্ৰাৰ দেউতাকৰ গাটো বেছি বেয়া হৈছে। ময়ো দুদিনমান তাৰ পৰাই অফিচলৈ অহা যোৱা কৰিম বুলি ভাৱিছোঁ।”\nমাকৰ অনুমতি বিচাৰি নহয়, সিদ্ধান্তটো জনাবলৈহে যেন ধনে মাকৰ আগত কথাষাৰ কৈছিল।\nসেইযে ওলাই গ’ল, ধন আৰু ঘৰলৈ উভতি নাহিল। মধুচন্দ্ৰাৰ দেউতাক ঢুকাল। মাক অকলশৰীয়া হ’ল। থাকোঁতে অৱশ্যে মধুচন্দ্ৰাৰ মাকৰ লগত সিহঁতৰ মোমায়েকৰ ল’ৰা এজন থাকে। তথাপি মাকক তাৰ ভাৰসাত থৈ আহি শহুৰৰ ঘৰত থাকিবলৈ আপত্তি কৰিলে মধুচন্দ্ৰাই।\n“মা, আমিতো একেখন চহৰতে থাকিম। তোমাৰ খবৰ বাতৰি লৈয়ে থাকিম সদায়। ইয়াত তোমাক চাবলৈ দাদা-বৌহঁত আছেই নহয়।”\nধন আৰু মধুচন্দ্ৰাই মাজতে এদিন আহি ট্ৰাক এখনত সিহঁতৰ বস্ত-বাহানিবোৰ বোজাই কৰি লৈ গৈছিল। মাকে সেইদিনা দিনটো একো এটা মুখত দিয়া নাছিল ।\n“এই পৰিস্থিতিত শাহুৱেকক দেখ-ভাল কৰাটো ধনৰ দ্বায়িত্ব। সি শাহুৱেকক আনি লগত ৰাখিলে মই বেয়া নাপালোহেঁতেন। তাকে নকৰি ঘৰখন এৰি, মোক এৰি গুচি গ’ল সি।”- এদিন সুনীতা আৰু মাকে খবৰ কৰিবলৈ যাওঁতে সিহঁতৰ আগত কথাবোৰ কৈ জেঠায়েকে উচুপি উঠিছিল।\nসেইদিনা ধনৰ ওপৰত খুৱ খঙ উঠিছিল সুনীতাৰ। ঘৰ জোঁৱাই হ’বলৈ সিদ্ধান্তটো লওঁতে এবাৰো বুঢ়ী মাকজনীৰ কথা মনত পৰি হৃদয় কঁপি উঠা নুঠিলনে তাৰ।\nপ্ৰথম অৱস্থাত দহ পোন্ধৰদিনৰ মূৰে মূৰে মাকৰ খবৰ কৰিবলৈ আহি আছিল ধন। মাজতে পুত্ৰ সন্তান এটাৰ বাপেক হ’ল সি। সময়ৰ লগে লগে চাকৰিৰো ব্যস্ততা বাঢ়িল। ঘৰ পৰিয়াল, চাকৰি সকলো মিলাই একেখন চহৰতে থকা মাকৰ খবৰ কৰিবলৈ আহিবলৈ মাহেকত এবাৰো সময় উলিয়াব নোৱাৰা হ’ল সি। মধুচন্দ্ৰাইতো বছৰৰ মূৰতহে কেতিয়াবা এপাক শাহুৱেকৰ ওচৰলৈ আহে। তাকো এঘণ্টাও নাথাকে। কাম আছে বুলি খৰধৰকৈ গুচি যায়। সুনীতা গ’লে তাইৰ আগত এইবোৰ কথাকে কৈ চকুপানী টোকে জেঠায়েকে। সুনীতাই মুখেৰে একো নকয় যদিও ধনৰ ওপৰত খংটো বাঢ়ি গৈ থাকে তাইৰ।\nএইবোৰ দুখতে মানুহজনীৰ শৰীৰটোত নানানটা বেমাৰে লম্ভিলে। মনৰ দুখত ভালদৰে খোৱা-বোৱাও নকৰা হ’ল মানুহজনীয়ে। ডায়েবেটিছ, হাই ব্লাড প্ৰেছাৰ, কিডনিৰ অসুখে জেঠায়েকক ঘূণীয়া কৰি পেলালে একেবাৰে। মাকৰ ঘৰলৈ গলেই সুনীতাই জেঠায়েকৰ খবৰ এটা কৰি আহে। দেহে মনে দুখত জৰ্জৰিত মানুহজনীক দেখিলে বুকুখনত শোকে খুন্দা মাৰি ধৰে তাইৰ।\nএদিন ৰাতিপুৱাই মাকে সুনীতাক ফোন কৰি খবৰ দিলে,-\n” বাইদেউৰ গাটো বেছি বেয়া হৈছে। সোণে নি যোৱাকালি লুইত নাৰ্চিং হোমত ভৰ্তি কৰাইছে। পাৰিলে তই আজি খবৰ এটা কৰি আহিবিগৈ।”\nগিৰিয়েক সুদীপ তেতিয়া অফিচিয়েল ট্যুৰত গোৱাত। ল’ৰা-ছোৱালী দুটাৰ স্কুল আছে। ঘৰত বেমাৰী শাহুৱেক। শহুৰেক সুনীতাৰ বিয়াৰ আগতে ঢুকাইছিল। লৰালৰিকৈ ল’ৰা-ছোৱালী দুটাক স্কুললৈ পঠিয়াই শাহুৱেকক ভাতকেইটা বাঢ়ি দিলে তাই। কাপোৰ সাঁজ সলাই অ’টো এখন লৈ খৰধৰকৈ ওলাই আহিল। জান আৰু জুৰি ঘৰ আহি পোৱাৰ আগতে তাই উভতি আহিব লাগিব। শাহুৱেকৰ বয়স হৈছে। আজিকালি নাতি-নাতিনীৰ জেঙা মাৰিবলৈ টান পায় তেখেতে।\nনাৰ্চিঙ হোমখনৰ ৰিচিপছনত বহা ছোৱালীজনীক সুধি জেঠায়েক থকা দ্বিতীয় মহলাৰ কেবিনটোলৈ চিৰি বগাই উঠি গ’ল তাই। চিৰিতে লগ পালে সোণদাদাকক।\n“জেঠাই কেনেকুৱা আছে সোণদাদা? তুমি ক’লৈ যোৱা?”\n“মাৰ খবৰ ভাল নহয়। মই অলপ ঘৰৰ পৰা আহোঁ। যোৱাকালিৰ পৰাই নাৰ্চিং হোমতে আছোঁ। ঘৰলৈ গৈ অলপ গা-পা ধুই আহোঁগৈ! ধন আৰু মধুচন্দ্ৰা আহিছে মাৰ খবৰ ল’বলৈ। সিহঁতক বহুৱাই থৈ আহিছোঁ। পাৰিলে মই ঘূৰি আহি পোৱালৈকে তই মাৰ কাষত থাকিবিচোন দেই।”- খৰধৰকৈ কথাকেইটা কৈ চিৰি বগাই তললৈ নামি গ’ল সোণদাদাক।\nধন আহিছে? কিন্তু কিয়? মাকৰ মৰা মুখখন চাবলৈ? অথচ ইমানদিনে মানুহজনী বেমাৰ হৈ ঘৰত পৰি থাকোঁতে এদিনলৈ মাকক চাবলৈ আহিবলৈ সময় নাপালে সিহঁতে। ল’ৰাৰ বছৰেকীয়া পৰীক্ষা, মধুচন্দ্ৰাৰ মাকৰ ভৰিৰ বিষ, চাকৰিৰ ব্যস্ততা আদি কিমান যে বাহানা নেদেখুৱালে! অথচ সৰুতে এবাৰ ধনৰ জ্বৰ হৈ হস্পিতেলত ভৰ্তি থাকিবলগা হওঁতে জেঠায়েকে খোৱা-শোৱা বাদ দি দহদিন একেৰাহে বহি বহি চৰকাৰী হস্পিতেলতে কটাই দিছিল। এইবোৰ কথা সঁচাকৈয়ে পাহৰি গৈছেনে ধনে!\nএইবোৰ কথাকে ভাৱি চিন্তি জেঠায়েক থকা কোঠাটোলৈ সোমাই গ’ল সুনীতা। আই ওই দেহি! বিচনাখনৰ লগত সমান হৈ পৰি আছে মানুহজনী। চকুদুটা আধামুদা। মুখখন শেঁতা। গাটো নীলা ৰঙৰ বিচনা চাদৰ এখনেৰে ডিঙিলৈকে ঢাকি থোৱা আছে। সোঁহাতৰ মণিবন্ধনৰ ওচৰতে নিডল এটা সুমুৱাই চেলাইন এটা দিয়া আছে। কাষৰ চকীখনত মাকৰ মুখলৈ চাই বহি আছে ধন। ৰুমটোৰ এমুৰত থকা চোফাখনত বহি মধুচন্দ্ৰাই মেগাজিন এখন চকুৰ আগত মেলি থৈছে। সিহঁত দুটাক দেখিয়েই খং এটা ভৰিৰ পৰা মূৰলৈকে উজাই আহিল সুনীতাৰ। এসময়ত পুতেক বোৱাৰীয়েকক এবাৰ চাবলৈ মানুহজনীয়ে কম হাবিয়াসখন কৰিছিলনে! অথচ ব্যস্ততাৰ দোহাই দিয়ে ইমানদিনে সিহঁতে মাকৰ পৰা আঁতৰি থাকিল। এতিয়া মাক মৃত্যুশয্যাত পৰি থাকোঁতে কি কৰিবলৈনো মাকৰ ওচৰলৈ আহিছে সিহঁত। লাজ লগা নাইনে? নে সমাজৰ নিন্দাৰ ভয়ত আৰু দ্বায়িত্বৰ খাতিৰত মাকক শেষবাৰৰ বাবে এবাৰ চাই যাবলৈ আহিছে!\n“অ’ সুনীতা। আহা আহা।”- কেবিনৰ দুৱাৰখন খোলোঁতে হোৱা শব্দটোত পিছফালে ঘূৰি চাই মধুচন্দ্ৰাই সুনীতাক দেখি যেন সকাহহে পালে।\n“আমি এই অকমান আগতে পালোঁহি! ৰাতি দাদাই খবৰটো দিছিল যদিও আহিব নোৱাৰিলোঁ। মোৰ অফিচতে ৰাতি দহ বাজি গ’ল। মধুচন্দ্ৰাই মাকক এৰি থৈ অকলে আহিবলৈ বেয়া পালে। তাতে ৰিতমৰো বছৰেকীয়া পৰীক্ষা চলি আছে নহয়।”-সুনীতাই একো নোসোধাকৈয়ে ধনে তাইক কৈফিয়ৎ দিয়াৰ নিচিনাকৈ কথাবোৰ ক’লে।\n“মইও আজিহে গ’ম পালোঁ। ইহঁতক স্কুললৈ পঠিয়াই আহিব লগা হ’ল।”-একো নক’লে বেয়া দেখিব বুলিয়েই ক’লে সুনীতাই।\n“ইমান দেৰি মাৰ কাষত বহি মাতি আছোঁ। মায়ে চকু মেলা নাই। সোণদাদাই কৈছে, মায়ে আমি অহাৰ আগে আগে হেনো অলপ চকু দুটা মেলি চাইছিল। অলপ আগতে ডাক্টৰ এজন আহি মাক পৰীক্ষা কৰি গৈছে। পাৰিলে অলপ ৰঙা চাহ আৰু থিন এৰাৰুট বিস্কুট দুখনমান খুৱাই দিব দিছে। চাহ ফ্লাক্সত আনি থোৱা আছে। অথনিৰে পৰা চেষ্টা কৰি আছোঁ। চকু মেলিয়েই চোৱা নাই। চাহ বিস্কুট খুৱাম কেনেকৈ!”- ধন যেন অসহায় হৈ পৰিল।\nৰোগীৰ বিছনাখনৰ কাষতে বহি লৈ তাই জেঠায়েকৰ চেলাইন গৈ থকা হাতখনত এবাৰ মৰমেৰে হাত বুলাই দিলে। জেঠায়েকৰ চকুৰ পতা দুটা লৰচৰ কৰি উঠিল। এইবাৰ তাই সোঁহাতেৰে জেঠায়েকৰ কপালত পৰি থকা চুলিখিনি আঁতৰাই দিলে। তাৰ পাছত নিজৰ মুখখন জেঠায়েকৰ কাণৰ কাষলৈ লৈ গৈ মৰমেৰে মাতিলে,-\n“জেঠাই, মই সুনীতা। চোৱাচোন, ধনদা আৰু মধুচন্দ্ৰা বৌও আহিছে।”\nজেঠায়েকে চকু দুটা মেলি তাইলৈ চালে। মুহুৰ্তৰ বাবে মানুহজনীৰ চকুদুটাত বিজুলী খেলাই গ’ল। কিবা এটা ক’বলৈ চেষ্টা কৰিলে তাইক। কিন্তু স্পষ্ট নহ’ল কথাষাৰ।\n“মা, আমি আহিছোঁ।”- ধন আগবাঢ়ি আহিল। সুনীতাই আঁতৰি দিলে। জেঠায়েকৰ কাষতে বহি ল’লে ধনে।\nএইবাৰ জেঠায়েকে চকু দুটা মুদি মুখখন বেৰৰ ফালে ঘূৰাই দিলে। বন্ধ চকুৰ পতাৰে দুটোপাল চকুলো বাগৰি আহিল।\nসুনীতাই বুজি পালে। অভিমান। বুকুৰ মাজত বৰফ হৈ থকা জেঠায়েকৰ অভিমানবোৰে গলি গলি বোৱতী নদীৰ ৰূপ লৈছে।\nইমান দেৰি মৌন হৈ থকা মধুচন্দ্ৰা এইবাৰ শাহুৱেকক চাহ বিস্কুট খুৱাবলৈ তৎপৰ হৈ পৰিল। ফ্লাক্সৰ পৰা ৰঙা চাহ অকমান এটা বাটিত ঢালি ল’লে তাই। ধনে উঠি আহি বিচনাখনৰ এটা মূৰত থকা হেণ্ডেলৰ সহায়ত মাক শুই থকা বিচনাখনৰ মূৰৰ ফালটো অলপ ওখ কৰি দিলে। তাৰপিছত কাষতে থকা টাৱেলখন তিয়াই লৈ মাকৰ চকু মুখ মোহাৰি দিলে।\n“মা চকু মেলকচোন।”-মধুচন্দ্ৰাই চাহৰ বাটিটো লৈ শাহুৱেকৰ কাষৰ চকীখনতে বহিল।\nশাহুৱেকে চকু দুটা মেলিলে যদিও তাত অকণো ভাৱান্তৰ দেখা নগ’ল।\n“মুখখন খোলকচোল মা।”-চামুচখনত এচামুচ চাহ হাতত লৈ মধুচন্দ্ৰাই মাতিলে শাহুৱেকক।\nশাহুৱেকে কিন্তু মধুচন্দ্ৰাৰ কথাষাৰ বুজি পোৱা যেন নালাগিল। মুখখন জাপ খায়েই থাকিল তেখেতৰ। এইবাৰ চামুচখন মুখৰ একেবাৰে ওচৰলৈ লৈ গৈ মধুচন্দ্ৰাই আকৌ ক’লে,-” মুখখন খোলক মা, চাহটোপা খালে গাটো অকমান ভাল পাব আপুনি।”\nমৃতপায় মানুহজনীৰ হঠাতে ক’ৰপৰা ইমান শক্তি পালে জানো! চেলাইন গৈ থকা হাতখন উঠাই লৈ জোৰকৈ মধুচন্দ্ৰাৰ হাতখন ঠেলি দিলে তেখেতে। চাহখিনি দূৰলৈ ছিটিকি পৰিল। অকমান চাহে জেঠায়েকে উৰি থকা নীলা বিচনা চাদৰখনৰ এটা অংশ তিয়াই পেলালে। ভাগ্য ভাল। চাহখিনি বেছি গৰম নাছিল বুলিহে। নহ’লে সেইদিনা ডাঙৰ অঘটন এটা ঘটিলহেঁতেন।\nধন আৰু মধুচন্দ্ৰা মুহুৰ্তৰ বাবে কিংকৰ্তব্যবিমূঢ় হৈ পৰিল। মধুচন্দ্ৰাৰ চকু মুখত খঙৰ স্পষ্ট ৰেঙনী এটাও দেখা গ’ল। তাই শাহুৱেকৰ কাষৰ পৰা উঠি আহিল।\n“হেৰা, মাক ঔষধ খুৱাবৰ সময় হৈছে। মায়ে নিজে চিনি নাপায় নহয় ঔষধ। মই গৈহে খুৱাই দিব লাগিব। সুনীতা আছেই যেতিয়া আমি ঘৰলৈকে যাওঁগৈ বলা। গধূলি আকৌ আহিম।”- অলপ ৰৈ তাই ধনক ক’লে।\nধন যেন অসহায় হৈ পৰিল। কি কৰিব ভাৱি পোৱা নাই। বুজি পাইছে সি সকলো কথা। ভালদৰেই বুজিছে সি, সিহঁত থকালৈকে মাকে আৰু চকু নেমেলে।\n“তই সোনদাদা অহালৈকে বহিবিচোন দেই সুনীতা। আমি ঘৰলৈকে যাওঁ। এওঁক ঘৰত থৈ মই অফিচতো এপাক মাৰিব লাগিব।”-ধনৰ মাতটো বৰ কৰুণ শুনা গ’ল।\nধন আৰু মধুচন্দ্ৰা ওলাই যোৱাৰ অলপ পাছতে চকু মেলি চালে জেঠায়েকে। শেঁতা পৰা চকু দুটাত দুটা পুখুৰীয়ে তলবল কৰিছে। মুখখন মোহাৰি দি জেঠায়েকৰ চুলিখিনি ফণিয়াই দিলে সুনীতাই। তাৰ পাছত কাপোৰ-কানিখিনি অলপ ঠিক ঠাক কৰি দি উঠি ফ্লাক্সৰ পৰা চাহ বাকি দুখন বিস্কুট তিয়াই খুৱাই দিলে।\n“মোহিনী?”- অস্ফূট স্বৰেৰে বিৰবিৰালে জেঠায়েকে। বুজি পালে সুনীতাই, জেঠায়েকে ভনীয়েকক অৰ্থাৎ তাইৰ মাকক বিছাৰিছে।\n“ৰূপম অফিচৰ পৰা আহি পালে মা গধূলি এপাক আহিব জেঠাই। আজিকালি মাৰ গাটো বৰ ভাল নাথাকে। ৰূপম বা বৌৱে নিনিলে ক’লৈকো অকলে যাব নোৱাৰে।”\nভনীয়েক আহিব বুলি শুনি মুখখন পোহৰ হৈ উঠিল মানুহজনীৰ। বায়েক ভনীয়েকৰ মাজত বৰ মিল।\nসোণদাদাক অহাৰ পাছত সুনীতাও ঘৰলৈ ঘূৰি আহিছিল সেইদিনা।\n“তই আহি থাকিবি দেই সুনীতা। মায়ে ভাল পাব।”-ঘূৰি আহিবৰ সময়ত সোণদাদাকে কৈছিল তাইক।\nহস্পিতেলৰ পৰা ঘূৰি আহি সেইদিনা গোটেই দিনটো জেঠায়েকলৈ মনত পৰি মনটো বেয়া লাগি আছিল তাইৰ। কমতো দুখতনো মানুহজনীয়ে পুতেক আৰু বোৱাৰীয়েকক চকু মেলি নাচালেনে! কিমান দুখত চাগে বেচেৰীয়ে মধুচন্দ্ৰাৰ হাতেৰে চাহটোপা খাবলৈ অমান্তি হৈছিল।\nসোণদাদাকৰ আগত ‘হ’ব বাৰু’ বুলি কৈ আহিলেও সুনীতাৰ আৰু নাৰ্চিং হোমলৈ গৈ জেঠায়েকৰ খবৰ কৰা হৈ নুঠিল। তাইৰ গিৰিয়েকো সেইসময়ত চাকৰিৰ খাতিৰত গোৱাত আছিলগৈ। ল’ৰা-ছোৱালী দুটা আৰু শাহুৱেকৰ যত্ন লোৱাৰ উপৰিও বজাৰ কৰা, বেংকৰ লেন-দেন আদি সকলো কাম তাইৰে চম্ভালিব লাগে। খবৰ ল’বলৈ যাব যাব বুলি ভাৱি থাকোঁতেই দুদিন পিছতেই হস্পিতেলতে ঢুকাই থাকিল জেঠায়েক।\nসোণ আৰু ধনে মিলি মাকৰ দহা-শ্ৰাদ্ধ আদি বৰ ডাঙৰকৈ পাতিলে। ইমান দিনে মাকেনো কেনেকৈ আছে খবৰ এটাকে নোলোৱা ধনে মাকৰ শ্ৰাদ্ধ আৰু ভোজত হাত খুলি খৰচ কৰিলে। জীয়াই থাকোঁতে ইমান অৱহেলা কৰা মাকৰ মৃত্যুৰ পাছত সকামত ৰাইজখনক ডাঙৰকৈ ভোজভাত খুওৱাৰ কোনো অৰ্থই বিছাৰি নাপালে সুনীতাই। নিমন্ত্ৰিত মানুহবোৰে পিছে ছয়গাঁৱৰ তেলাল খাহী মাংস, পদ্মাৰ ঈলিছ, সৰ্থেবাৰীৰ দৈ আৰু ক্ৰীম, ওৰাঙৰ ৰসগোল্লা টকালি পাৰি খালে। কিন্তু মৃতকক বাৰীৰ পাছফালে আগবঢ়াই দিয়া ভাতসাঁজহে হেনো কাউৰী কুকুৰেও চুবলৈ নাহিল। দুদিন পাছত নিজে নিজে পচি ঠাইখন ভেকেটা ভেকেটি গোন্ধ এটা ওলাল।\nএইবোৰ কথা অৱশ্যে সুনীতাই পাছত মাকৰ মুখতহে শুনিছিল। তাই জেঠায়েকৰ শ্ৰাদ্ধ ভোজলৈ নগ’ল। শাহুৱেকৰ গাটো বৰ ভাল নাছিল। অৱশ্যে ইচ্ছা কৰিলে তাই খৰধৰকৈ হ’লেও পাক এটা মাৰি আহিব পাৰিলেহেঁতেন। কিন্তু আচল কথাটো হ’ল, তাইৰ যাবলৈ মন নগ’ল। ধন আৰু মধুচন্দ্ৰাৰ ওপৰত জেঠায়েকৰ ক্ষোভ আৰু অভিমান খিনিৰ স্মৃতিয়ে বহুদিনলৈ সুনীতাক আমনি কৰি থাকিল।\nসেই তেতিয়াৰ পৰাই ধন আৰু সুনীতাৰ সম্বন্ধটো আৰু সহজ হৈ নুঠিল। পৰিয়ালৰ সকামে নিকাম, বিয়া-বাৰুত লগ পালেও দূৰৰ পৰাই জোৰ কৰি মৰা হাঁহি এটা বা ভালনে বুলি সোধা শব্দটোতে সিহঁত দুটাৰ সম্বন্ধটো সীমাবদ্ধ হৈ পৰিল। মাজতে কত বছৰ পাৰ হৈ গ’ল। সুনীতাৰ শাহুৱেক আৰু মাক-দেউতাক ঢুকাল। সুদীপৰো চাকৰিটো কাষৰ চহৰখনলৈ বদলি হ’ল। ঘৰখন এৰি সুনীতাই নতুন ঠাইখনলৈ যাবলৈ মন নকৰিলে। এনেও সুদীপৰ অৱসৰৰ সময় কাষ চাপি আহিছে। অৱসৰৰ পাছততো নিজৰ ঘৰলৈকে উভতিব লাগিব। এতিয়া সুদীপে এঘৰত পেয়িঙ গেষ্ট হিচাপে থাকি লৈছে। জান আৰু জুৰিয়ে পঢ়া-শুনা শেষ কৰি বাঙ্গালুৰুতে চাকৰি কৰিছেগৈ। কোম্পানীৰ চাকৰি। বছৰেকৰ মূৰতহে ঘৰলৈ আহিবলৈ পায়। অৱশ্যে দুয়ো ফোনত সদায়ে এবাৰ খবৰ লয় মাকৰ। সিহঁতে মাকক সিহঁতৰ লগত থাকিবলৈ মাতিয়েই থাকে। কিন্তু সুনীতাই যাবলৈ মন কৰা নাই। শনিবাৰ দেওবাৰে সুদীপ আহে ঘৰখন বুলি! দুটা দিন সুখ-দুখৰ কথা পাতিবলৈ পায়। তাই বাঙ্গালুৰুলৈ গ’লে তেওঁৰ কি হ’ব! তাতকৈ তাই ইয়াতে থাকিব। সুদীপ অৱসৰৰ পাছত আহিবই। মাজত এটা বছৰহে। তাৰপাছত দুয়ো একেলগে বাঙ্গালুৰু-গুৱাহাটী তাঁত-বাটি কৰি থাকিব পাৰিব। অৱশ্যে এইবোৰ মনেৰে ভৱা কথাহে। ভাগ্যত বা কি লিখা আছে।\nধনৰ ল’ৰা ৰিতমে শিলচৰৰ আৰ ই চিৰ পৰা ইঞ্জিনিয়াৰিঙ পাছ কৰি বাঙ্গালুৰুৰে মাল্টি নেচ’নেল কোম্পানী এটাত চাকৰি কৰি আছে।\nপাছত কোম্পানীৰ পৰাই সুবিধা পাই আমেৰিকালৈ উৰা মাৰিলেগৈ। যোৱামাহত ঘৰলৈ যাওঁতে ৰূপমৰ মুখত শুনিছিল সুনীতাই, ৰিতমে হেনো আৰু ভাৰতলৈ ঘূৰি আহিবলৈ মন কৰা নাই। আমেৰিকাৰে ছোৱালী এজনীক বিয়াও কৰালে সি। বিয়া পাতি উঠিহে হেনো মাক দেউতাকক খবৰ দিছিল।\nআজি দুপৰীয়া ভাত পানী খাই সুনীতা অকমান বিচনাখনত পৰিছিল। চিলিমিলিকৈ টোপনিও আহিছিল তাইৰ। হঠাতে কলিং বেলৰ শব্দত সাৰ পাই উঠিল। এই অসময়তনো কোন আহিছে বুলি অলপ আমনিও পালে তাই। খৰধৰকৈ আহি দুৱাৰখন খুলি দিহে আচৰিত হ’ল সুনীতা।\nআজি অত বছৰৰ মূৰত! দৰ্জাৰ বাহিৰত ধন থিয় হৈ আছিল।\n“তই!”- মনৰ ভাৱ লুকুৱাব নোৱাৰিলে সুনীতাই!\n“আলহীক ভিতৰলৈ নামাত নেকি?”- ধনে সহজ হ’বলৈকে যেন ক’লে।\nতেতিয়াহে মন কৰিলে সুনীতাই, দুৱাৰখন আগুৰি থিয় হৈ আছে তাই।\n“অ’ চ’ৰি। আহ, আহ। ভিতৰলৈ সোমাই আহ।”\nধনক ড্ৰয়িঙ ৰুমতে বহিবলৈ দি ভিতৰলৈ গৈ ফ্ৰীজৰ পৰা ঠাণ্ডা এপ’ল জুছ এগিলাচ লৈ আহিল তাই। ধনলৈ জুছ গিলাচ আগবঢ়াই দি তাই নিজেও ধনৰ কাষৰ চোফা খনতে বহি ল’লে। ধনৰ বৰ পিয়াহ লাগি আছিল চাগে। একে উশাহে জুচ গিলাচ পি ল’লে সি। তাৰপিছত হাতত অনা বেগটোৰ পৰা চিঠি এখন উলিয়াই তাইৰ হাতত দিলে।\n“ৰিতমৰ বিয়া। আচলতে ঠিক বিয়া নহয়। সি ইতিমধ্যে যোৱামাহতে আমেৰিকাৰে ছোৱালী এজনী বিয়া কৰালে। অহামাহত বোৱাৰীক লৈ অসমলৈ অহাৰ কথা। ভাৱিছোঁ, পৰিয়ালৰ মানুহখিনিক আৰু আমাৰ বন্ধু-বান্ধৱক এটা ৰিচিপছন পাৰ্টি দিওঁ। চিনাকি হোৱাও হ’ব আৰু লগ পোৱাও হ’ব। অহামাহৰ দহ তাৰিখে হোটেল গুলমাৰ্গত পাৰ্টি এটা দিছোঁ। আহিবি। সময় গধূলি ছয়বজাৰ পৰা ৰাতি দহ বজালৈ।”\n“যাবলৈ চেষ্টা কৰিম বাৰু। জানই নহয়, এঁৱো আজিকালি ইয়াত নাথাকে। মই একেবাৰে অকলশৰীয়া। গধূলি পৰাপক্ষত ক’লৈকো নোলাওঁ মই।”- গা এৰা দিয়া ধৰণেৰে কথাখিনি ক’লে সুনীতাই। ইমান বছৰৰ পাছতো জেঠায়েকৰ দুখবোৰ পাহৰি যাব পৰা নাই তাই।\n“তই বিয়ালৈ আহিলে মই ভাল পাম সুনীতা। পাৰিলে মোক, এই অক্ষম ককায়েৰটোক ক্ষমা কৰি দিবি।”-সুনীতাই নোকোৱাকৈয়ে যেন বিয়ালৈ যাব নোখোজাৰ আচল কাৰণটো তাইৰ মুখখনত পঢ়ি পেলাইছিল সি।\n“মই আহোঁ।”-চকু দুটা চলচলীয়া হৈছিল ধনৰ। সি যিমান সোনকালে পাৰে সিমান সোনকালে যেন তাইৰ পৰা আঁতৰি পলাব বিচাৰিছিল।\nপৰিৱেশটো হঠাতে গোমা হৈ পৰিছিল। ধনক কি উত্তৰ দিব মনলৈ অহা নাছিল সুনীতাৰ। মৌনভাৱে গেটলৈকে আগবঢ়াই দিলে তাক।\nচকীখনত বহি স্মৃতিৰ ডায়েৰিখনৰ পাতবোৰ লুটিয়াই গ’ল তাই।\nআজি যেতিয়া ৰিতমে আমেৰিকাত থাকি যাবলৈ সিদ্ধান্ত ল’লে, তেতিয়াহে মাকক দিয়া দুখবোৰ বুজি পালে নেকি ধনে!\nতাই বাৰু ধনক ক্ষমা কৰি দিব। পাহৰি যাব ধনৰ পুৰণি কথা। কিন্তু জেঠায়েকে জীয়াই থকা হ’লে পাৰিলেহেঁতেননে ধনক ক্ষমা কৰি দিবলৈ? মাতৃৰ হৃদয় বৰ উদাৰ। হয়তো পাৰিলেহেঁতেন। কিন্তু ধনক ক্ষমা কৰি দিলেই জেঠায়েকৰ বুকুৰ মাজত তাৰ অৱহেলা আৰু অৱজ্ঞাই সৃষ্টি কৰা কেঁচা ঘা টুকুৰা নাইকীয়া হৈ গ’লহেঁতেন জানো!!!\n← প্ৰতিৰোধকাৰী : ইংৰাজীঃ (দ্যা ডিফেণ্ডাৰ) অপৰাজিতা দত্ত – অসমীয়া অনুবাদ :দেৱজিত নাথ\nবুদ্ধ পূৰ্ণিমা – অসমী গগৈ →\n২০০৩- ৰি ইউনাইটেড ( অমিতাভ মহন্ত )


কুসংস্কাৰ আৰু অন্ধবিশ্বাসৰ বিৰুদ্ধে যুক্তিবাদী বিজ্ঞানমনস্কতা - গণিত চ’ৰা\n25 Apr কুসংস্কাৰ আৰু অন্ধবিশ্বাসৰ বিৰুদ্ধে যুক্তিবাদী বিজ্ঞানমনস্কতা\nPosted at 15:01h in পৰ্যালোচনা, বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তি by ভাৰ্গৱ বৰঠাকুৰ3Comments\nবিৱৰ্তনৰ জৰিয়তে প্ৰথম আদিম মানুহ (Homo erectus), তাৰ পাছত আধুনিক বা চিন্তাশীল মানৱ (Homo sapiens) আৰু শেষত আহিছিল কাৰিকৰী মানৱ (Homo faber)৷ এই বিৱৰ্তনৰ প্ৰক্ৰিয়াতে মানুহে চিন্তাৰ ক্ষমতা লাভ কৰিছিল, লাভ কৰিছিল “গাঠনিকভাৱে বিৰোধসমৰ্থ বৃদ্ধাঙ্গুষ্ঠি”৷ বিৱৰ্তন প্ৰক্ৰিয়াত গাঠনিক পৰিৱৰ্তনৰ ফলত মানুহৰ হাতখনে নিৰ্মাণ কৰাৰ বা পৰীক্ষামূলক কাম-কাজত লগাৰ যি সামৰ্থ গোটাইছিল, তাক সমাজবিজ্ঞানীসকলে ‘বিৰোধসমৰ্থ বৃদ্ধাঙ্গুষ্ঠি’ বুলি কৈছে। অৰ্থাৎ, আনকেইটা আঙুলিৰ মুখামুখিকৈ বুঢ়া আঙুলি মানুহৰহে আছে, আন প্ৰাণীৰ নাই৷ মানুহৰ বৈজ্ঞানিক আৰু কাৰিকৰী উন্নতিৰ অন্তৰালতেই আছে বিৱৰ্তনৰ ফলত হোৱা এই পৰিৱৰ্তন বিলাক৷ এই বিৱৰ্তন প্ৰক্ৰিয়াতে সঞ্চিত হৈ আছিল অবিৰাম চিন্তা প্ৰক্ৰিয়াৰ সজল বীজ৷ সেই চিন্তা-বুদ্ধিৰেই মানুহে বিভিন্ন সময়ত প্ৰকৃতিৰ বিষ্ময়কৰ ৰহস্যসমূহ উদঘাটন কৰিবলৈ যত্ন কৰিছিল আৰু যিবোৰ ক্ষেত্ৰত বিফল হৈছিল অৰ্থাৎ তেওঁলোকৰ জ্ঞান-বিজ্ঞানৰ মাজত ফাঁক দেখা পাইছিল তাতেই বিভিন্ন দেৱতাকে ধৰি বিভিন্ন ধৰণৰ অন্ধবিশ্বাসৰ জন্ম দিয়া হৈছিল৷ যাৰ বাবেই পৰম্পৰা বুলিয়েই পশুবলি, নৰবলি, ডাইনী হত্যা, ভূমি-পূজা, নদী-পূজা, গ্ৰহ-পূজা, জ্যোতিষ আদিৰ দৰে অসংখ্য অন্ধবিশ্বাসসমূহ এচাম মানুহৰ মন-মগজুত আজিও বাৰুকৈয়ে খোপনি-পিতি আছে৷ প্ৰাচীন কালত মানুহে প্ৰকৃতিৰ বিষয়ে যিমানখিনি জানিছিল তাৰ হিচাপতেই চিন্তা-চৰ্চা কৰি কোৱা কথাবোৰ বা ধৰি লোৱা বিশ্বাসসমূহ সেইসময়ৰ বাবেহে শুদ্ধ আছিল৷ আধুনিক কালৰ নতুন তথ্যৰ আধাৰত সেইবোৰ ভুল প্ৰমাণিত হোৱাৰ পাছতো কিন্তু তাকে যিসকলে খামুচি ধৰি থাকিব বিচাৰে সেইসকলেই অন্ধবিশ্বাসী৷ বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ চমৎকাৰী অৱদানসমূহে বাহ্যিকভাৱে আধুনিকতাৰ সাজ-পাৰ পিন্ধিলেও, অন্ধবিশ্বাসত ডুব গৈ থকা আদিম মানসিকতাৰে পৰিপুষ্ট মানুহৰ সংখ্যাই আমাৰ দেশৰ অগ্ৰগতিত বাধা প্ৰদান কৰি আহিছে৷ বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ চমৎকাৰী আৱিষ্কাৰত ভেঁজাদি গঢ়ি উঠা বস্তুশাস্ত্ৰ, ফ্ৰেনচুই আদিৰ দৰে অন্ধবিশ্বাসসমূহত ‘কম্পিউটাৰ পদ্ধতি’ৰে কৰা গণনা প্ৰক্ৰিয়াত আকৰ্ষিত হৈ বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰেই অন্ধবিশ্বাসৰ আশ্ৰয় লোৱা সমস্যা-জৰ্জৰিত মানুহৰো অভাৱ নাই৷ তদুপৰি বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ নতুন নতুন চমৎকাৰী অৱদানবোৰৰ দৰেই অন্ধবিশ্বাসীৰ বজাৰত নতুন নতুন বাবাজী-মাতাজীৰ আবিৰ্ভাৱ বৃদ্ধি পোৱা বিষয়টোও অতিকৈ চিন্তনীয়৷ ইয়াৰ মূলতে হ’ল বিজ্ঞানমনস্কতা আৰু যুক্তিবাদী চিন্তাৰ অভাৱ৷ এফালে ‘ইছৰো’ৰ ১০৪টা উপগ্ৰহ উৎক্ষেপনৰ সফলতাক লৈ বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ জয়ঢোল, আনফালে ধৰ্মীয় আৱেগ সানি অন্ধবিশ্বাস, কুসংস্কাৰসমূহৰ ৰাজনীতিকৰণ! বিজ্ঞানমনস্কতা আৰু যুক্তিবাদী চিন্তাৰ অন্যতম বাৰ্তাবাহক তথা বিখ্যাত বিজ্ঞানী পুষ্প. এম. ভাৰ্গৱৰ এইক্ষেত্ৰত উষ্ম মন্তব্য— “Indian has had many rich traditions but not of objective, rational and scientific thinking.” (P. Bhargava/Chandan Chakraborti, Angels, Devils and Science, P-273.)\nৰসায়ন বিজ্ঞানৰ ন’বেল বঁটা বিজয়ী ভাৰতীয়মূলৰ বিজ্ঞানী Venkatraman Ramakrishnan-এ শেহতীয়াকৈ এটা বক্তৃতা-অনুষ্ঠানত কৈছিল— “Europe was backward for centuries and it is only when it become rational, it became advanced. … India is the only country where constitution says that it should promote scientific temper.” কথাটোৰ উদাহৰণ বেলেগ নালাগে আমি জ্যোতিষৰ ওপৰতে ল’ব পাৰো৷ ১৯৭৫ চনত বিশ্বৰ ১৮৬ জন বিজ্ঞানীয়ে (সেই সকলৰ ১৮ জন ন’বেল বঁটা বিজয়ী) জ্যোতিষশাস্ত্ৰৰ সাৰশূন্যতাৰ বিষয়ে ঘোষণা কৰি জ্যোতিষৰ কোনো বৈজ্ঞানিক ভিত্তি নাই বুলি এখন ইস্তাহাৰত স্বাক্ষৰ কৰিছিল৷ আনহাতে আমাৰ দেশৰ সংবিধানে ৫১(ক) দফা অনুসৰি কৈছে— “To develop scientific temper, humanism and the spirit of inquiry and reform.” কিন্তু এইখন দেশতেই আকৌ জ্যোতিষ শাস্ত্ৰক ২০০১-২০০২ চনত ‘হিন্দুত্ববাদী’ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ ৰাজনৈতিক পৃষ্ঠপোষকতাতেই UGCত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল৷ কেৱল বিজ্ঞানীসকলেই নহয়, যুক্তিবাদী চিন্তা আৰু বৈজ্ঞানিক মানসিকতাৰে চলা দেশৰ বৌদ্ধিক মহলে চৰকাৰ আৰু UGCৰ এইকাৰ্যক তীব্ৰ বিৰোধিতা কৰিছিল৷ তেতিয়া সিদ্ধান্তৰ সাপেক্ষে ইউজিচিৰ এটা যুক্তি হ’ল— “আজিৰ যুৱক-যুৱতীয়ে যেতিয়া জানিব পাৰিব তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষে কি অসামান্য মৌলিক কাম কৰি গৈছে, তেওঁলোকৰ আত্মমৰ্যদাবোধ বাঢ়িব৷” সেই সময়তেই জ্যোতিষবিদ্যাক ‘জ্যোতিষবিজ্ঞান’ বুলি প্ৰচাৰ চলাবলৈ যত্ন কৰা হৈছিল৷ এইদৰে প্ৰচীন ধৰ্মশাস্ত্ৰ, আৰু তাৰ লগত সংলগ্ন অন্ধবিশ্বাসসমূহৰ গ্ৰহণযোগ্যতা বঢ়াবলৈ যধে-মধে ‘বিজ্ঞান’ৰ লেভেল লগাই প্ৰভাৱশালী কৰা কাৰবাৰটো নতুন নহয়, যাৰ বাবে পদাৰ্থবিজ্ঞানী মেঘমাদ সাহাৰ ‘আয়নীকৰণতত্ব’টোও সাৰি যোৱা নাছিল৷ সাধাৰণ মানুহৰ কথা বাদ দিলেও, এচাম বিজ্ঞানৰ উচ্চ-ডিগ্ৰীধাৰীয়েও প্ৰাচীন ঐতিহ্যৰ ওপৰত যধে-মধে বিজ্ঞানৰ লেবেল লগাই কৰা বিজ্ঞানৰ অপপ্ৰচাৰে মানুহক দোমোজাত পেলোৱা উদাহৰণো অলেখ আছে৷ জ্যোতিষশাস্ত্ৰ যে বিজ্ঞান নহয় সেইকথা বিখ্যাত বিজ্ঞানী পদ্মবিভূষণ জয়ন্ত. ভি. নাৰ্লিকাৰৰ চিন্তাগধুৰ তথা গভীৰ বিশ্লেষাণত্মাক ৰচনাসমূহৰ পৰা সহজেই বুজিব পাৰি৷ তদুপৰি বিজ্ঞান আৰু জ্যোতিষৰ মাজত থকা ভৱিষ্যতবাণীসমূহৰ মাজত আকাশ-পাতাল পাৰ্থক্য আছে৷ জ্যোতিষে গ্ৰহ-নক্ষত্ৰৰ স্থানৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি মানুহৰ ভৱিষ্যত বা ভাগ্য নিৰ্ধাৰণ কৰিব পাৰে, য’ত বিজ্ঞানৰ দৰে কঠিন পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা তথা গভীৰ বিশ্লেষণৰ ঢাপবোৰ অতিক্ৰম কৰি সত্যক প্ৰতিষ্ঠা নকৰে৷ কিন্তু বিজ্ঞানে মানুহক, প্ৰমাণ কৰি চাব পৰা ভৱিষ্যতবাণীহে দিয়ে৷ বিজ্ঞানীৰ এই ক্ষমতাৰ বাবে চন্দ্ৰত মানুহে খোজ পেলাব পাৰিলে, জ্যোতিষত অমংগলৰ কাৰক হিচাপে বিশ্বাস কৰা শনি, মংগল আদি গ্ৰহলৈ ব্যয়বহুল অভিযান কৰিব পাৰিলে৷ জ্যোতিষৰ ইতিহাসত এনে কোনো ভৱিষত্যবাণী সঁচা হোৱা নাই৷ ব্যক্তিগত জীৱনৰ দুই এটা কথা আকস্মিকভাৱে মিলি গ’লেই কোনো যুক্তিবাদী, বিজ্ঞানমনস্ক মানুহে জ্যোতিষক বিজ্ঞানৰ লগত ৰিজোৱাৰ চেষ্টা নকৰে৷ সেয়েহে বিজ্ঞানী Venkatraman Ramakriahnan-এ বৈজ্ঞানিক মানসিকতাৰ ওপৰত দিয়া এক বক্তৃতা অনুষ্ঠানত জ্যোতিষৰ ওপৰত দিয়া মন্তব্য এনেধৰণৰ— “There is no basis for how movements of starts or planets can influence our fate. Moreover, there is no reason why the time of birth should influence something decades later, this is complete nonsense.”\nবিজ্ঞানৰ আৱিস্কাৰে পোহৰলৈ অনা, পৃথিৱীৰ ‘চুম্বকীয় ক্ষেত্ৰ’ আৰু ‘অজ’ন স্তৰ’-এ পৃথিৱীক সৌৰজগতৰ আন গ্ৰহতকৈ বেলেগ কৰিছে৷ মহাজাগতিক পৰিঘটনাৰ দ্বাৰা সৃষ্টি হোৱা এই দুই ৰক্ষাকৱচে পৃথিৱীক জীৱকুলৰ বাবে উপযোগী কৰি তুলিছে৷ অৰ্থাৎ, সূৰ্যৰ ‘নিউক্লীয়াৰ ফিউজন’ৰ ফলত উৎপন্ন হোৱা আধান যুক্ত ধুমুহা যাক ‘solar wind’ বোলা হয়, তাৰ পৰা জীৱকুলক ৰক্ষা কৰি আছে পৃথিৱীৰ এই চুম্বকীয় ক্ষেত্ৰখনে৷ দ্বিতীয়তে পৃথিৱীৰ ‘অজ’ন স্তৰে’ সূৰ্যৰ অতিবেঙুনীয়া ৰশ্মিৰ পৰা জীৱকুলক ৰক্ষা কৰি আছে৷ এই চুম্বকীয় ক্ষেত্ৰ আৰু অজ’ন স্তৰৰ সৃষ্টি এক প্ৰাকৃতিক পৰিঘটনা৷ এতিয়া অনুসন্ধিৎসু মনৰ সকলোৰে প্ৰশ্ন আহিব, তেন্তে জ্যোতিষীয়ে মানুহক বিভিন্ন গ্ৰহৰ Radiation, ৰশ্মিৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ দিয়া ‘গ্ৰহৰত্ন’ বিধানৰ কাম কি? গ্ৰহবোৰ বিভিন্ন গেছ, শিল, বৰফ আদিৰে গঠিত৷ নক্ষত্ৰসমূহৰ দৰে গ্ৰহবোৰত কোনো ‘নিউক্লীয়াৰ ফিউজন’ বিক্ৰিয়া নহয়, যাৰ বাবে গ্ৰহৰ নিজা পোহৰো নাই৷ ‘নিউক্লীয়াৰ ফিউজন’ নোহোৱা মানে গ্ৰহৰ পৰা কোনো ধৰণৰ আধানযুক্ত কণিকাৰো সৃষ্টি নহয়৷ এয়া বিজ্ঞানৰ সত্য৷ গতিকে বিভিন্ন গেছেৰে গঠিত এই পদাৰ্থপিণ্ডবোৰক তুষ্ট কৰিবলৈ বুলি লোৱা পাথৰৰ (/ৰত্নৰ) কাম কি? সেইবোৰ কাৰ্যকাৰী হোৱাহেঁতেন মহাকাশ গৱেষণাৰ বাবে নিৰ্ভয়ে পাথৰযুক্ত আঙুঠি, ৰঙাসূতা, কলাসূতা পিন্ধিয়েচোন সৌৰজগতৰ আন গ্ৰহবোৰলৈ ইমান দিনে যাব পৰা হ’লহেঁতেন! তদুপৰি জ্যোতিষত ‘গ্ৰহৰত্ন’সমূহ গ্ৰহৰ ৰঙৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি দিয়া হয়৷ কিন্তু এই গ্ৰহৰ ৰঙবোৰৰ লগত একে ৰঙৰ পাথৰ পিন্ধিলে ‘কিদৰে’ প্ৰতিকাৰ পাব পাৰি? এই প্ৰতিকাৰৰ বৈজ্ঞানিক ভিত্তি কি? বিজ্ঞানৰ উচ্চ-ডিগ্ৰীধাৰী নহলেও, সাধাৰণ যুক্তিবাদী মানুহ এজনৰ বাবে কথাবোৰ অযুক্তিকৰ নহয় নে? আমি যাক ‘গ্ৰহৰত্ন’ (পাথৰযুক্ত আঙুঠি) হিচাপে মহাজাগতিক পৰিঘটনাৰ পৰা সৃষ্টি হোৱা পদাৰ্থপিণ্ড কিছুমানক তুষ্ট কৰিবলৈ পিন্ধো, ভূ-বিজ্ঞানৰ মতে সি আচলতে সাধাৰণ পাথৰেই৷ ৰাসায়নিক পৰীক্ষাৰ পৰা জনা গৈছে যে এইবিলাক অক্সাইড হিচাপে গঢ়ি উঠা কিছুমান মিশ্ৰ পদাৰ্থৰ বাহিৰে একো নহয়৷ গতিকে এই গ্ৰহৰ ৰঙৰ লগত একে পাথৰ আৰু তাৰ পৰা মানুহৰ জীৱনত হ’ব পৰা শুভ-অশুভ কাৰকসমূহক নিয়ন্ত্ৰণত আনিবলৈ যোৱা ব্যৱস্থাটো অন্ধবিশ্বাসৰ বাদে একো নহয়৷ সুযোগ পালেই আধুনিক বুলি জাহিৰ কৰা, বিশেষকৈ উচ্চশিক্ষাৰ পোহৰ পোৱা লোকসকলে এইবোৰ বিষয়ৰ ওপৰত নিজৰ উদ্ভট বিশ্বাস আৰু আচৰণৰ যৌক্তিকতাক ফঁহিয়াই নোচোৱাটো সঁচাকৈ চিন্তনীয় বিষয়৷\nসাধাৰণতে আমি কিছুমান ধৰ্মীয় আবেগৰ লগত জড়িত কথাক সত্য প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ কিছুমান উদাহৰণ দাঙি ধৰোঁ; বিখ্যাত মানুহে বিশ্বাস কৰে বাবেই শুদ্ধ বা গৰিষ্ঠসংখ্যকে ভাবে বাবেই কথাটো শুদ্ধ বুলি প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ যত্ন কৰোঁ৷ কিন্তু বিখ্যাত, গুণী, জ্ঞানী মানুহে ক’লেই বা বিশ্বাস কৰিলেই একোটা সত্য প্ৰতিপন্ন হৈ নাযায়৷ তেনেধৰণৰ লোকসকলে সেইসময়ৰ জ্ঞানৰ আধাৰতে কিছুমান কথা কৈছিল বা বিশ্বাস কৰিছিল যিবোৰ পাছৰ সময়ত আধুনিক প্ৰমাণে মিছা প্ৰমাণিত কৰিলে৷ যেনে— এৰিষ্টটল আছিল তেওঁৰ সময়ৰ (৩৮৪ -৩২২ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব) অতি বিখ্যাত ব্যক্তি, তেওঁ কৈছিল পৃথিৱী হৈছে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ কেন্দ্ৰ আৰু পৃথিৱীক কেন্দ্ৰ কৰি গ্ৰহ-নক্ষত্ৰসমূহ ঘূৰে৷ প্ৰায় ১৭০০ বছৰ ধৰি সেই ধাৰণাটো মানুহৰ মাজত জীয়াই আছিল, পাছত বিজ্ঞানৰ সূৰ্যকেন্দ্ৰিক ধাৰণাটোৱে ইয়াক মিছা প্ৰমাণিত কৰিলে৷ কিন্তু এই সোঁতৰ বিপৰীতে গৈ বিজ্ঞানৰ সত্যক মানি ল’বলৈ সকলোৰে মানসিকতা সদায় প্ৰস্তুত নাথাকে৷ য’ত ধৰ্মীয় গোড়ামিও অন্যতম কাৰক৷ যাৰ কাৰণেই বহুতে বিজ্ঞানৰ সত্যসমূহক হৃদয়ংগম কৰিব নোৱাৰি আজিৰ তাৰিখতো জ্যোতিষ, বাস্তুশাস্ত্ৰ, তন্ত্ৰ-মন্ত্ৰ আদিৰ দৰে অন্ধবিশ্বাসৰ আশ্ৰয় লৈছে। তদুপৰি এই বিজ্ঞানৰ সত্যসমূহক যুক্তিসহকাৰে সমাজৰ আগত দাঙি ধৰিবলৈ যাওঁতে বিভিন্নজন ধৰ্মীয় ৰোষৰ বলি হ’বলগীয়া হৈছে৷ গান্ধী-অনুৰাগী গোপালৰাজ ৰামচন্দ্ৰ ৰাও— যাক গোৰা বুলি জনা যায়, তেওঁ সমাজৰ অন্ধবিশ্বাসসমূহৰ বিৰোদ্ধে অতিকৈ সৰৱ আছিল৷ “গ্ৰহণ”ৰ সময়ত গৰ্ভৱতী মহিলা বাহিৰলৈ ওলালে বিকলাংগ হয় বুলি এটা জনবিশ্বাস আছে৷ এই অন্ধবিশ্বাসটোক মিছা প্ৰমাণিত কৰিবলৈ বিজ্ঞানমনস্কতাৰে পৰিপুষ্ট গোৰা আৰু তেওঁৰ পত্নীয়ে গৰ্ভধাৰণ কৰাৰ চাৰিমাহৰ পাছতেই গ্ৰহণৰ সময়ত বাহিৰ ওলাইছিল৷ কিন্তু দেখা গৈছিল গৰ্ভস্থ শিশুৰ কোনো ক্ষতি নহ’ল, যথা সময়ত কোলালৈ আহিল এটা স্বাস্থ্যৱান নৱজাতক৷ কিন্তু কিবা কাৰণত সন্তানটো যদি বিকলাংগ হৈ জন্ম হ’লহয় তেতিয়া কিন্তু তাৰ কোনো অন্তনিৰ্হিত কাৰণ বিশ্লেষণ নকৰাকৈয়ে পোনচাটেই গ্ৰহণৰ কথাটো টানি আনিলহয়! তদুপৰি ‘সূৰ্য-কেন্দ্ৰিক (heliocentric) বিশ্বতত্ব’ৰ বাবে ক’পাৰনিকাছ, গেলিলিও আৰু ‘বিৱৰ্তন তত্ব’ৰ বাবে কঠোৰ ধৰ্মীয় ৰোষৰ বলি হোৱা ঘটনাসমূহৰ কথা আজি সকলোৰে জ্ঞাত৷ ক’পাৰনিকাছৰ সূৰ্যকেন্দ্ৰিক বিশ্বতত্বক মানি ল’বলৈ অস্বীকাৰ কৰা গোড়া ধাৰ্মিকসকলৰ গৰিষ্ঠ সংখ্যকেই তেওঁক ঠাট্টা-বিদ্ৰুপ কৰিবলৈ উঠি-পৰি লাগিছিল, কিন্তু ক’পাৰনিকাছে এই কথা জানিব পাৰি বন্ধুসকলক মিচিকিয়াই ক’লে— “তেওঁলোকক তেনে কাৰ্য কৰি যাবলৈ দিয়া৷ ঠাট্টা-বিদ্ৰুপ অথবা এই মূৰ্খসকলে জনোৱা সন্মান— কোনো এটাৰে গ্ৰহ-নক্ষত্ৰাদিৰ গতি তিলমানো প্ৰভাৱিত নহয়৷”\nবিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰে দোপত দোপে আগুৱাই যোৱা ভাৰতৰ দৰে দেশত অন্ধবিশ্বাসীৰো অভাৱ নাই৷ জ্যোতিষেই হওঁক বা ধৰ্মীয় আবেগৰ লগত সানমিহলি আন আন অন্ধবিশ্বাসৰ বিপৰীতে বৈজ্ঞানিক সত্য প্ৰতিষ্ঠা কৰিবগৈ ৰবীন্দ্ৰ নাথ টেগুৰ, মেঘনাদ সাহা, ডাঃ নৰেন্দ্ৰ দাভোলকাৰ, পদ্মবিভূষণ প্ৰাপ্ত জয়ন্ত ভি. নাৰ্লিকৰ, অসমৰ কুসংস্কাৰবিৰোধী যুঁজৰ অন্যতম বাটকটীয়া তথা অসমীয়া ভাষাৰ ওজা হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা আদিৰ দৰে আমাৰ যুক্তিবাদী তথা বৈজ্ঞানিক মানসিকতাৰে চলা বহু ব্যক্তিত্বইয়ো এচাম ৰক্ষণশীল সমাজৰ ঠাট্টা-বিদ্ৰুপৰ পৰা হাত সাৰি যোৱা নাই৷ আত্যন্ত পৰিতাপৰ বিষয় এই যে যোৱা কেইবছৰমানৰ আগতে মহাৰাষ্ট্ৰৰ কুসংস্কাৰ আৰু অন্ধবিশ্বাসী বিৰোধী আন্দোলনৰ পথপ্ৰদৰ্শক ডাঃ নৰেন্দ্ৰ দাভোলকাৰ আৰু গোবিন্দ পানচাৰে মহাৰাষ্ট্ৰৰ উগ্ৰ সাম্প্ৰদায়িকতা, জাত-পাতৰ প্ৰভেদ আদিৰ ওপৰত তিনি দশক ধৰি চলোৱা যি আন্দোলন তাক নিঃশেষ কৰাৰ ষড়যন্ত্ৰোৰে গোড়া হিন্দুত্ববাদী এচাম ঘাতকে অতি নৃশংসভাৱে তেওঁলোকক হত্যা কৰিছিল৷ কেৱল দাভোলকাৰ আৰু পানচাৰেই নহয়, ২০১৫ চনত কৰ্নাটকৰ যুক্তিবাদী চিন্তক তথা কুসংস্কাৰ-অন্ধবিশ্বাসবিৰোধী প্ৰবক্তা M M Kalburgiকো ফেচিবাদী কয়দাৰে হত্যা কৰা হৈছিল৷ এইদৰে ধৰ্মৰ নামত ৰক্ষণশীল সমাজৰ উন্মাদ এটা চক্ৰই বিভিন্ন প্ৰকাৰে অন্ধবিশ্বাস, কুসংস্কাৰৰ বিৰোদ্ধে বিজ্ঞান-মনস্কতাৰ প্ৰচাৰ চলোৱা প্ৰগতিশীল, সংস্কাৰী মনিষীসকলৰ ওপৰত ধাৰাবাহিক আক্ৰমণ চলাই আহিছে৷\nযিখন দেশৰ সংবিধানত বৈজ্ঞানিক মানসিকতাৰ কথা কোৱা হৈছে, সেইখন দেশতেই বৈজ্ঞানিক মানসিকতা, যুক্তিবাদী চিন্তাৰে জনগণক সজাগ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা লোকসকলক হত্যা কৰা হৈছে অথবা মৃত্যুভয় দেখুওৱা হৈছে৷ কিন্তু এই ফেচিবাদী কয়দাৰে কিমান দিনলৈ ধৰ্মীয় আবেগৰ বাবে যুক্তবাদীসকলৰ মুখ বন্ধ কৰি বিজ্ঞানৰ সত্যক লুকুৱাই ৰাখিব? এইখিনিতে ন’বেল বঁটা বিজয়ী এচ. চন্দ্ৰশেখৰৰ ন’বেল বঁটা লোৱাৰ সময়ত দিয়া ভাষণৰ এটা বাক্য উল্লেখ কৰিব পাৰি, তেওঁ কৈছিল— “সত্যৰ মোহৰ হ’ল সৰলতা, সত্যৰ জ্যোতি হ’ল সৌন্দৰ্য৷” গতিকে ফেচীবাদেৰে বিজ্ঞান নহয়; সৰলতা আৰু জ্যোতি— এই দুটাহে বৈজ্ঞানিক তথ্য তথা বিজ্ঞানীৰ চাব-মোহৰ৷ বিৱৰ্তনৰ প্ৰক্ৰিয়াত মানুহৰ চিন্তাধাৰাৰ আমূল পৰিৱৰ্তন ঘটাৰ ফলতহে ‘ডিজিটেল’, “বিশ্বায়ন’ আদি শব্দবোৰ আজি আমি শুনিবলৈ পাইছোঁ৷ অতীতত মানুহে প্ৰকৃতিৰ পৰিঘটনাবোৰৰ আঁৰত আলৌকিক শক্তিৰ হাত আছে বুলি, নিজৰ জ্ঞান-বিজ্ঞানৰ মাজত থকা ফাঁকবোৰত বিভিন্ন অন্ধবিশ্বাসৰ সৃষ্টি কৰি প্ৰকৃতিক নিয়ন্ত্ৰণৰ চেষ্টা কৰিছিল৷ কিন্তু আজিৰ বিজ্ঞানে প্ৰকৃতিৰ ৰহস্যসমূহ ভেদ কৰাত বহু পৰ্যায় আগবাঢ়ি গ’ল৷ বৰ্তমান Large hadron colliderত যি পৰ্য্যয়ৰ ব্যয়বহুল পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা চলি আছে তাৰ পৰা বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টিৰ বহু তথ্য পোহৰলৈ আহিব বুলি আশা কৰা হৈছে৷ বিৱৰ্তনৰ কোনোবা এটা পৰ্যায়ত মানুহৰ মস্তিস্কৰ ক্ষমতা উন্নত আৰু জটিল হ’ল, আৰম্ভ হ’ল নানা প্ৰসংগত অনুসন্ধিৎসাজাত প্ৰশ্ন কৰাৰ৷ সেইদৰে অনুসন্ধিৎসু বহুতৰে মনত উদয় হোৱা স্বাভাৱিক প্ৰশ্ন— ঈশ্বৰ বা সৃষ্টিকৰ্তাই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডক সৃষ্টি কৰিছে যদি তেওঁক কোনে সৃষ্টি কৰিছে? আকৌ ঈশ্বৰ যদি স্বয়ম্ভু, তেন্তে এই মহাবিশ্ব স্বয়ম্ভু (পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ কোৱাণ্টাম ফ্লাক্সুৱেচনৰ যোগেৰে সৃষ্টি) হ’ব কিয় নোৱাৰে? সঁচাকৈয়ে ঈশ্বৰ যদি মংগলময়, পৃথিৱীত তেন্তে কিয় ইমান মহাপাপ? বিজ্ঞানৰ উত্তৰণে আজিৰ মানুহৰ চিন্তা-বুদ্ধিক এনে এটা স্তৰলৈ আনিছে যে এনেবোৰ প্ৰশ্নৰ অৱতাৰণা অযুক্তিৰ বুলি দলিয়াই পেলাব পৰা বিধৰ নহয়৷ ইফালে বিশ্ববিশ্ৰুত বিজ্ঞানী ষ্টিফেন হকিঙে ঈশ্বৰৰ অস্তিত্বক অস্বীকাৰ কৰি কৈছে— “অংকবিদ্যাৰ জ্ঞান যিসকলৰ পৰ্যাপ্ত নহয় কেৱল তেওঁলোকেই ঈশ্বৰত বিশ্বাস কৰিব পাৰে৷” (K. M. Shrimali, the age of iron and the religious revolution, new delhi, 2011, P-109.) ঠিক সেইদৰে আজিৰ পৰা বহু বছৰৰ আগতেই বহুজনৰ মনত এনে প্ৰশ্নৰ উদয় হৈছিল তাৰ ভিতৰত অন্যতম প্ৰথিতযশা বিজ্ঞানী তথা কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ল্যাণ্ট ফিজিঅ’লজিৰ প্ৰাক্তণ অধ্যাপক তাৰক মোহন দাসৰ স্পষ্ট মত— বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰে ঈশ্বৰৰ অস্তিত্ব প্ৰমাণিত নোহোৱালৈকে তেওঁ ঈশ্বৰত বিশ্বাস নকৰে৷ দ্বিতীয়তে ঈশ্বৰ, ধৰ্মৰ বিভাজনমূলক সামাজিক ভূমিকা সম্পৰ্কে সচেতন বিজ্ঞানীজনৰ মন্তব্য— “বিজ্ঞানৰ দৃষ্টিত মানুহৰ মাজত কোনো পাৰ্থক্য নাই৷ ধৰ্মৰ নামত মানুহেই পাৰ্থক্যৰ সৃষ্টি কৰিছে৷” (সুকুমাৰী ভট্টচাৰ্য, এয়োতি এবং, কলকতা, ২০০৪, পৃ: ২৮)৷ বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ অৱদানৰ ওপৰত ভেঁজা দি বিভিন্ন কৌশলেৰে বিজ্ঞানক আক্ৰমণ কৰিব যোৱাসকলে ইয়াত ‘বৈজ্ঞানিক গোড়ামি’ৰ গোন্ধ পালেও, বিজ্ঞানী হিচাপে তেওঁলোকৰ কথাবোৰ অযুক্তিকৰো নহয়৷ সমগ্ৰ বিশ্বতে এতিয়া নিৰশ্বৰবাদলৈ গতি কৰাৰ যি এক প্ৰৱণতা বা অনুশীলন সেয়াও এক বৈজ্ঞানিক পৰিক্ৰমা। এই পৰিক্ৰমাতেই নতুন নতুন তথ্যৰে নতুন ধ্যান-ধাৰণা গ্ৰহণ কৰাৰ স্পষ্ট প্ৰমাণ পোৱা যায়৷ গতিকে বিজ্ঞানমনস্ক চিন্তা আৰু বিশ্লেষণে এনেবোৰ প্ৰশ্ন খণ্ডন নকৰি ফেচিবাদী কয়দাৰে মুখ বন্ধ কৰিব গ’লে সমাধান সূত্ৰ ওলাব জানো?\nএচাম গোড়া ধৰ্মান্ধই সততে যুক্তিবাদী চিন্তা বা বিজ্ঞানমনস্কতাৰে চলা মানুহক দাম্ভিক, অহংকাৰী, ধৰ্মবিৰোধী, নাস্তিক আদি বিভিন্ন বিশেষণেৰে গৰিহনা দিয়া দেখা যায়৷ ঈশ্বৰৰ বিশ্বাস আৰু ধৰ্মীয় আবেগৰ লগত সম্পৰ্ক থকা অন্ধবিশ্বাসসমূহক বিৰোধিতা কৰা বাবে এনে পৰিস্থিতিৰ সততে সৃষ্টি হয়৷ তদুপৰি অন্ধবিশ্বাসৰ বিৰোধে যুক্তিবাদী চিন্তা আৰু বিজ্ঞানমনস্কতাৰে কথা কোৱা মানুহবোৰক নাস্তিক নহ’লেও নাস্তিক সজাই তুচ্ছ-তাচ্ছিল্য কৰাও দেখা যায়৷ এইক্ষেত্ৰত স্পষ্টবাদী বিজ্ঞানমনস্ক লোকৰ প্ৰতি সাধাৰণতে যি অহংকাৰৰ কথা উত্থাপন হয়, তাক ভগৎ সিঙে “Why I am an atheist” নামৰ ৰচনাটোত আৰম্ভণিতে লিখিছে যে ঈশ্বৰৰ বিশ্বাসৰ পৰা মুক্ত হোৱাৰ লগত অহংকাৰ, দম্ভৰ সম্পৰ্ক কি? তদুপৰি যুক্তিবাদ আৰু বিজ্ঞানমনস্কতাৰ কথা ওলালে বহু গোড়া ধাৰ্মিক আৰু জ্যোতিষীয়ে নিজৰ স্থিতিক প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিৰ পাৰ্থক্য নুবুজি বিভিন্ন প্ৰকাৰে বিজ্ঞানক আক্ৰমণ কৰে৷ বিজ্ঞানৰ কথা ওলালে এচামে মাৰণাস্ত্ৰ, প্ৰদূষণ আদিৰ কথা কৈ বিজ্ঞানৰ বিধ্বংসী ৰূপটোৰ কথা কৈ তাচ্ছিল্য কৰা দেখা যায়৷ নিঃসন্দেহে প্ৰযুক্তিৰ অপব্যৱহাৰে মানৱ জাতিৰ ক্ষতি কৰিছে৷ ৰবীন্দ্ৰ নাথ টেগুৰৰ দৰে যুক্তিবাদী, বিজ্ঞানমনস্ক সাহিত্যিকে এই বিষয়টো তাহানিতেই হৃদয়ংগম কৰি কৈছিল— “আমি আমাৰ লোভৰ বাবে যন্ত্ৰক দোষ দিওঁ, মাতলামিৰ বাবে শাস্তি দিওঁ তালগছক৷” মানুহৰ অনুসন্ধিৎসু মনটো থকালৈকে বিজ্ঞানৰ ন-ন আৱিস্কাৰ হৈ থাকিব কিন্তু মানৱ জাতিৰ ক্ষতি নোহোৱাকৈ তাক প্ৰয়োগিক দিশত কেনেকৈ লগাব পাৰি সেই কথাও মানুহৰ ওপৰতেই নিৰ্ভৰ কৰিব৷ গতিকে অন্ধবিশ্বাসীয়ে অন্ধবিশ্বাসৰ কথাবোৰক প্ৰশ্ৰয় দিবলৈ এনেবোৰ বিষয়ত বিজ্ঞানক টানি অনাটো বাতুলতাৰ বাহিৰে একো নহয়৷ কথাটো এনেকুৱা ধৰণৰ যেতিয়া বৈজ্ঞানিক ধাৰণাৰ বিৱৰ্তন ঘটি সি প্ৰযুক্তিগত ধাৰণাৰ স্তৰ পায় আৰু যদি লাভ কৰে মানৱীয় পৰিবেশৰ উপযোগী একোটা প্ৰয়োগিক দিশ, তেতিয়াই সি আদৰ্শ হয়৷ উদাহৰণস্বৰূপে কথাটো এনেকুৱা ধৰণৰ— বিজ্ঞানী অট’হানে ‘পাৰমাণৱিক বিভঙ্গন’ (Nuclear fission) নামৰ বৈজ্ঞানিক ধাৰণাটো আৱিস্কাৰ কৰিছিল৷ যাৰ সহায়ত এনৰিক’ফাৰ্মিয়ে ইয়াৰ ভিত্তিত প্ৰচুৰ শক্তি উৎপাদনক্ষম যি ‘শৃংখল বিক্ৰিয়া'(Chain reaction)ৰ ধাৰণাটো আৱিস্কাৰ কৰিলে সি হ’ল প্ৰযুক্তিগত ধাৰণা৷ শক্তি নিৰ্গমৰ ধাৰণাৰ ভিত্তিত এফালে ওলাল পৰমাণু বোমা, আনফালে ওলাল পাৰমাণৱিক ৰিয়েক্টৰৰ পৰা বিদ্যুত শক্তি উৎপাদনৰ প্ৰক্ৰিয়া৷ প্ৰথমটোৰ ব্যৱহাৰ হ’ল ধ্বংসৰ কামত, আনহাতে দ্বিতীয়টোৱে এটা ধাৰণাক আদৰ্শলৈ ৰূপান্তৰ কৰিলে।\nপূৰ্বৰ তুলনাত অসমত বিজ্ঞানৰ মহাবিদ্যালয় আৰু বিজ্ঞানৰ উচ্চডিগ্ৰীৰ অভাৱ নাই, অভাৱ কেৱল বিজ্ঞানমনস্কতাৰ৷ বিজ্ঞানমনস্কতা গঢ় দিয়াৰ ক্ষেত্ৰত পাঠ্যপুথিৰ জ্ঞানৰ বাহিৰেও সামাজিক, ৰাজনৈতিক, সাংস্কৃতিক পৰিবেশৰো বহু অৰিহণা থাকে৷ কিন্তু বিজ্ঞানমনস্কতা প্ৰচাৰৰ ক্ষেত্ৰত আমাৰ শাসক পক্ষৰ যি উদাসীন স্থিতি তাক শেহতীয়াকৈ ‘নমামি’ উৎসৱেই প্ৰমাণ কৰি দিলে৷ নমামিৰ দৰে বৃহৎ চৰকাৰী অনুষ্ঠান এটাত আন ৰাজ্যৰ পুৰোহিত আনি পূজা পতাতকৈ, দেশ-বিদেশৰ অভিজ্ঞ বিজ্ঞানী, অভিযন্ত্ৰাৰে এটা আলোচনা-চক্ৰৰ প্ৰয়োজনীয়তাহে অধিক আছিল!! গতিকে কেৱল পূজা-অৰ্চনাক গুৰুত্ব দিয়া শাসকীয় পক্ষৰ পৰা বিজ্ঞানমনস্কতা প্ৰসাৰৰ বাবে আমি আৰু কি আশা কৰিব পাৰো?\nবৰ্তমান বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তিৰ অভূতপূৰ্ব সফলতাৰ সমান্তৰালকৈ ধৰ্মই সমাজৰ এচাম সুবিধাবাদী ব্যক্তিৰ হাতত পৰি ধৰ্মীয় বিশ্বাসৰ নামত যি বিভিন্ন অন্ধবিশ্বাস, কুসংস্কাৰ, সাম্প্ৰদায়িক সংঘৰ্ষ, শ্ৰেণী বিভাজনৰ এক বিকৃত ৰূপ পালে সেই কথা আজি সকলোৰে অনুমেয়৷ গতিকে ধৰ্মৰ লগত যুক্ত হৈ থকা অন্ধবিশ্বাস আৰু কুসংস্কাৰৰ আবেষ্টনীৰ পৰা মুক্ত হোৱাৰ লগতে ধৰ্মীয় মৌলবাদ আৰু গোড়ামী ত্যাগ কৰিব নোৱাৰিলে আমি কেতিয়াও সুস্থ আধুনিক সমাজ এখন আশা কৰিব নোৱাৰো৷ এখন সুস্থ সমাজৰ আশা তেতিয়াহে কৰিব পাৰি যেতিয়া সমাজৰ প্ৰতিজনেই ধৰ্ম, ঈশ্বৰৰ নামত চলা বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ ৰাজনীতিৰ মেৰপাশৰ পৰা মুক্ত হৈ বিজ্ঞানমনস্ক সুস্থ চিন্তাৰে আগবাঢ়িবলৈ শিকিব৷ ধৰ্মীয় অন্ধবিশ্বাস আৰু কুসংস্কাৰ বিৰোধী মানেই আকৌ নাস্তিক বা ধৰ্মবিৰোধী নহয়৷ এই কথাটো গেলিলিঅ’ৰ উদাহৰণেই মোখনি মাৰিব পৰা যায়৷ ব্যক্তিগতভাৱে গেলিলিঅ’ ধৰ্মপৰায়ণ হ’লেও ধৰ্মীয় বিশ্বাসবশতঃ অন্ধতাক কিন্তু তেওঁ প্ৰশ্ৰয় দিয়া নাছিল৷ যাৰ বাবে ধৰ্মৰ বিপৰীতে দিয়া ক’পাৰনিকাছৰ সূৰ্যকেন্দ্ৰিক বিশ্ববিন্যাসৰ ধাৰণাটোক নিজে সমৰ্থন কৰাৰ লগতে প্ৰচাৰো কৰিছিল৷ সেয়েহে এবাৰ এজন যাজকে উপদেশ দিব বিচাৰোঁতে বিৰক্ত হৈ চিঠিত লিখিছিল— “The Bible was intended to teach men how to go heaven and not how the heavens go.”\nঅন্ধবিশ্বাস, কুসংস্কাৰ, বিজ্ঞানমনস্কতা, যুক্তিবাদ\nRaju Kr Moran\nPosted at 11:46h, 29 August Reply\nভাল লেখা হৈছে ৷ বহুদিনৰ বিৰতিত মোৰ পচন্দৰ বিষয়ত লেখা এটা পঢ়িবলৈ আৰু কিছু কথা জানিব পাৰিলোঁ ৷ আগলৈও পামবুলি আশা কৰিছোঁ ৷\nPosted at 23:12h, 02 July Reply\nপ্ৰৱন্ধটো সময়োপযোগী হৈছে৷ ধৰ্ম আৰু বিজ্ঞান দুয়োটাৰে প্ৰকৃত উৰ্দেশ্য হৈছে মানৱৰ কৈল্যাণ সাধন৷ কিন্তুু ধৰ্মব্যৱস্থাৰ লগত জড়িত হৈ থকা কিছুমান কুসংস্কাৰ আৰু অন্ধবিশ্বাসে ধৰ্মৰ প্ৰকৃত উৰ্দেশ্যেত বাধাৰ সৃষ্টি কৰে৷ একেদৰে বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ অপপ্ৰয়োগেে মানৱ সমাজলৈ ভাবুকিৰ সৃষ্টি কৰিছে৷ উচ্চ আধ্যাত্মিক চিন্তা আৰু বৈজ্ঞানিক চিন্তাধৰাৰ পৰিপুৰক প্ৰয়োগৰ দ্বাৰাহে এখন সুন্দৰ মানৱ সমাজ গঠন সম্ভৱ৷\nPosted at 11:18h, 12 July Reply


অসম আৰু অসমৰ ক্ৰীড়া : এটি অৱলোকন\nঅসমীয়া হিচাপে অন্তিমবাৰৰ বাবে সকলোৱে সৰ্বাত্মকভাৱে গৌৰৱ কৰি উলাহত ফাটি পৰাৰ অন্তিমটো সুযোগ আহিছিল অসমে ২০০৭ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়াত ফুটবলত স্বৰ্ণ পদক পোৱাৰ সময়ত।\nএইটো সুযোগ বাৰে বাৰে অসমবাসী ৰাইজৰ বাবে আহিলে আনন্দৰ সীমা নেথাকিলে হেঁতেন। মূলসুঁতিৰ ভাৰতীয়ৰ তুচ্ছ-তাচ্ছিল্যৰ প্ৰতি এইবিধ হ’ল হেঁতেন আমাৰ শাণিত অস্ত্ৰ! ফাইনেলতকৈয়ো ভাল লাগিছিল যেতিয়া অসমে বংগক ৪-০ত হৰুৱাইছিল, স্বৰ্ণপদকৰ নায়ক গ’লৰক্ষক উৰন্ত গোবিন্দ বড়ো, দুৰন্ত ষ্ট্ৰাইকাৰ সংঞ্জীৱা ৰংপি (২০০৬ চনৰ বৰদলৈ ট্ৰফীৰ ফাইনেলত এওঁ দিয়া গ’লটোৰ বিৱৰণি ৰেডিঅ’ত শুনি বিস্ময়ত আত্মহাৰা হৈছিলোঁ ), থৈবা সিং ,মিণ্টু বড়ো, বীৰ্জৱ মুছাহাৰী (এ‍ৱেঁই বংগক হেডাৰেৰে গ’লটো দি জিভা উলিয়াই বন্য উল্লাস প্ৰদৰ্শন কৰি বংগীয় ফুটবল জাত্যাভিমানক উপলুঙা কৰিছিল) আদি খেলুৱৈবোৰ ক’ত হেৰাল কোনোৱে খবৰ নেৰাখিলে।\nস্বৰ্ণপদক দখল কৰিলেও অসম দলটোৱে চৰকাৰৰ ফালৰ পৰা কোনো উপযুক্ত সঁহাৰি পোৱা নাছিল, মহাৰাষ্ট্ৰৰ লগত ৪-১ত জিকা খেলখন গুৱাহাটী ক্ৰীড়া সন্থাৰ পৰা ধাৰ কৰা জাৰ্চিৰে খেলিব লগা হৈছিল, চৰকাৰৰ পৰা পোৱা বুটৰ অৱস্থা আছিল অতিকে দুখলগা!\nফুটবলৰ সমন্বিতে অসমৰ ক্ৰীড়াৰ বিষয়টো অসম সংক্ৰান্তত চলা বিতৰ্ক আৰু আলোচনাৰ পৰা সকলোৰে মন-মগজুত, চিন্তা-চেতনাত বিস্তাৰিত হোৱাৰ সময় আহি উপস্থিত হৈছে, অসমীয়াত্ব এতিয়া গভীৰ সংকটত, অসমীয়াৰ সম্পদৰ অধিকাৰ বহিৰাগতৰ হাতত, অসমৰ অৰ্থনীতিৰ ভাগ্যনিয়ন্তা অকল বহিৰাগত পুঁজিপতি, আমাৰ স্বাভিমান গামোচাও তৈয়াৰ হয় কোনো অচিন কাৰখানাত, আমাৰ খাদ্যাভ্যাসো অন্যৰ পৰা আমদানিকৃত, তদুপৰি স্বাধীন অসমৰ স্বপ্ন এতিয়া অতি ধূসৰ, বাৰুদৰ গোন্ধত অসমীয়া সমাজ জীৱনত গভীৰ অৱক্ষয় পৰিলক্ষিত হৈছে।\nশক্তিশালী ৰাষ্ট্ৰযন্ত্ৰ থকাৰ পৰিপেক্ষিতত এই মুক্তি সংগ্ৰাম বাস্তৱত ৰূপায়িত হব নোৱাৰে, অসমীয়াৰ জাতি-মাটিৰ গৌৰৱ ৰাজনৈতিক দলবোৰে অজস্ৰ সীমাবদ্ধতাৰ বাবে ৰক্ষা বহন কৰিব নোৱাৰে, তেন্তে আমি অসমীয়া হিচাপে গৌৰৱ কৰাৰ থল ক’ত থাকিল?\nঅৱশ্যেই আছে, উত্তৰ হ’ল ফুটবল আৰু এথলেটিকছ, বক্সিং, অসমৰ জনজাতীয় গ্ৰামাঞ্চল অজস্ৰ সম্ভাৱনাৰে ভৰপূৰ। মংগোলীয় মানৱ ঠালৰ ফুটবল খেলুৱৈসকল জন্মগত যুঁজাৰু। সহজতে হাৰ মানিবৰ বাবে ইচ্ছুক নহয়, শাৰীৰিকভাৱে অতি শক্তিশালী, মানসিকভাৱেও তেওঁলোক শক্তিশালী, অসমৰ পূৰ্ববংগীয় মুছলমানসকল কাবাদী আৰু এথলেটিকছত যথেষ্ট প্ৰতিভাশালী, ৰংয়িঙতো অসমৰ খেলুৱৈৰ অযুত সম্ভাৱনা লুকাই আছে। নাছিফা ছাদিক জুনিয়ৰ এছিয়ান চেম্পিয়ন নিম্নতম সুবিধাৰ মাজেৰেই সৃষ্টি হৈছে, উপযুক্ত সুবিধা পালে অসম ৰয়িঙৰ শক্তিকেন্দ্ৰ হৈ পৰিব বুলি আশা কৰিব পাৰি।\nইপিনে ইতিমধ্যেই গুৱাহাটীৰ অভিজাত স্কুলবোৰে প্ৰণালীবদ্ধ প্ৰশিক্ষণৰ জৰিয়তে দবাখেলৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰাৰ ফলত ভাল দবাৰুৰ জন্ম দিব পাৰিছে। ভলীবলতো অসমৰ গ্ৰামাঞ্চলত প্ৰচুৰ প্ৰতিভা লুকাই আছে। অসমৰ অপ্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত খেলুৱৈয়ে উচ্চ প্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত ৰেইলৱে’/ বি এছ এফ দলক কেনেকৈ পৰ্য্যুদস্ত কৰিছিল তাৰ মই চাক্ষুষ সাক্ষী আছিলোঁ। এখন খেলত গোৱালপাৰাৰ ভিতৰুৱা গাঁৱৰ হিমাংশু দাস নামৰ মধ্য উচ্চতাৰ স্মেচাৰ এজনে অকলেই ৰেইলৱে’ দলক ঢোকে ঢোকে পানী খুৱাইছিল। অসমৰ অনেক যুৱকে ভলীবলৰ জৰিয়তেই সেনাবাহিনীত সন্মানসহকাৰে নিযুক্তি লাভ কৰিছে। গতিকে উচ্চ প্ৰশিক্ষণ পালে অসমৰ যুৱক কিমান দুৰ্ধৰ্ষ হৈ উঠিব পাৰে সেয়া সহজেই অনুমেয়।\nঅভিজিৎ ভট্টাচাৰ্য্য আৰু স্বাক্ষৰ তালুকদাৰৰ পিছত অসমে ৰাষ্ট্ৰীয় স্তৰত প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব পৰাকৈ অন্য প্ৰতিভাৰ সৃষ্টি কৰিব পৰা নাই। এই ক্ষেত্ৰত প্ৰতিভাৰ অভাৱতকৈ চৰকাৰী অৱহেলাহে বেছি দোষী। বক্সিঙত অসম অন্যতম পাৱাৰ হাউছত পৰিণত হ’ব পাৰে, অংকুশিতা বড়ো, যমুনা বড়ো, শিৱ থাপা আদি এই ক্ষেত্ৰত অন্যতম পথীকৃত।\nকিছু বছৰ পূৰ্বে অসম ভ্ৰমণলৈ অহা ভাৰতৰ বিখ্যাত বেডমিণ্টন খেলুৱৈ চেতন আনন্দে অসমৰ খেলুৱৈৰ শাৰীৰিক গঠন চীনৰ খেলুৱৈৰ লেখীয়া বুলি ব্যক্ত কৰিছিল, গতিকে অসমৰ পৰা বেডমিণ্টনত ভাল খেলুৱৈ ওলোৱাৰ সম্ভাৱনা তেওঁ ব্যক্ত কৰিছিল। গতিকে স্বাভাৱিকতেই অসম বেডমিণ্টনৰ উল্লেখনীয় উৰ্বৰ ভূমি হ’ব পাৰে।\nইতিমধ্যেই অস্মিতা চলিহাই ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ত খ্যাতি অৰ্জন কৰিছে। স্মৰ্তব্য যে অলিম্পিয়ান দীপাংকৰ ভট্টাচাৰ্য্যৰ প্ৰশিক্ষণেৰে পুষ্ট হৈয়ে অশ্বিনী পুনাপ্পাই ভাৰতক বহুকেইটা আন্তজাৰ্তিক পদক উপহাৰ দিছিল। গতিকে নিজৰ মুলকত তেওঁ যে অন্য অশ্বিনী পুনাপ্পাৰ জন্ম দিব পাৰিব সেয়া ভাবিবৰ নিশ্চয় থল আছে!\nঅসমত ক্ৰিকেটৰ প্ৰতিভাও যথেষ্ট, অসমৰ বেগীবলাৰে ছেগাচোৰোকাকৈ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্য্যায়ত ভাল প্ৰদৰ্শন কৰি আহিছে। অনুপ ঘটক, আবু নেচিম, সুজয় তৰফদাৰ, কৃষ্ণ দাস, অৰূপ দাস আদিবোৰ জ্বলন্ত নাম, কিন্ত এইবোৰ খেলুৱৈ এচাম ক্লাবৰ ঐকান্তিক নিস্বাৰ্থ চেষ্টাৰ ফচল, বৰপেটাৰ শিৱশংকৰ ক্লাব ইয়াৰ বাবে ধন্যবাদৰ পাত্ৰ! কিন্ত অসম ক্ৰিকেট সংন্থাৰ অৱদান এইক্ষেত্ৰত নগণ্য। বেগীবলাৰৰ প্ৰাচুৰ্য্য থাকিলেও অসমৰ পৰা এতিয়ালৈকে নাম কৰিব পৰাকৈ ভাল বেটছমেন ওলোৱা নাই, ভাল বেটছমেনৰ অভাৱতেই অসমে ৰঞ্জিট্ৰফীত মুখথেকেচা খাব লগা হয়। আশাকৰো চৰকাৰে আন্তঃগাঁথনি উন্নত কৰি ভাল প্ৰশিক্ষক নিযুক্তি দি অনাগত সময়ত বিৰাট কোহলী, ৰোহিত শৰ্মাৰ লেখীয়া সম্ভাৱনাৰ জন্ম দিব!\nকিন্ত ইয়াৰ বাবে লাগিব সুসংহত প্ৰণালীবদ্ধ এটা গাঁথনি। জিলা পৰ্য্যায়ৰ লগতে মহকুমা পঞ্চায়ত পৰ্য্যায়ৰ গাঁথনি প্ৰস্তত কৰি আগ বাঢ়িব লাগিব। এই নীতিক বাস্তৱত ৰূপায়িত কৰিবৰ বাবে চৰকাৰী কৰ্তৃপক্ষই অচিৰেই স্থানীয় ক্লাবৰ লগত চুক্তি কৰি উপযুক্ত প্ৰশিক্ষণৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে। অসমৰ অৰ্ধেক সংখ্যক বিদ্যালয়ৰ নিজা খেলপথাৰ আছে। তাত সামান্যভাৱেই আন্তঃগাঁথনি উন্নত কৰি চেণ্টাৰ অব এক্সিলেণ্স স্থাপন কৰিব পৰা যায়।\nমহাবিদ্যালয়সমূহেও বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগৰ সাহায্য লাভ কৰি উন্নতমানৰ ইণ্ড’ৰ ষ্টেডিয়াম গঠন কৰিছে। ইয়াৰ পৰাও নিয়মীয়া অনুশীলন আৰু প্ৰশিক্ষণৰ যোগেদি ভৱিষ্যতে উন্নত মানৰ খেলুৱৈ সৃষ্টি হ’ব পাৰে! অসমৰ ক্ৰীড়া ক্ষেত্ৰত প্ৰতিভা সৃষ্টি নোহোৱাৰ অন্যতম কাৰণ হৈছে জিলা ক্ৰীড়া সংস্থাবোৰত দুৰ্নীতিৰ পয়োভৰ।\nঅচিৰেই সংস্থাবোৰৰ ক্ষমতা আৰু পুঁজি কৰ্তন কৰি স্থানীয় ক্লাব বা বিদ্যালয়লৈ স্থানান্তৰ কৰিব লাগিব। তেতিয়াহে ভৱিষ্যতে খেলুৱৈ সৃষ্টিৰ সোণালী পথৰ নিৰ্মাণ হব! এনেকুৱা গাঁথনি এটাৰ অস্তিত্ব থাকিলেহে খেলুৱৈৰ নিয়মীয়া উৎপাদন হ’ব, কেৱল উৎপাদন হ’লেই নহ’ব হাৰিয়ানাৰ দৰে খেলুৱৈক সংস্থাপন কৰাৰ নীতি ল’ব লাগিব।\nকোৱা বাহুল্য যে জয়ন্ত তালুকদাৰৰ দৰে খেলুৱৈয়ে উপযুক্ত চাকৰি নোপোৱাৰ পৰিপেক্ষিতত অন্য ৰাজ্যৰ হৈ খেলিবলৈ বাধ্য হৈছিল। তেনে পৰিস্থিতিৰ দুনাই উদ্ভৱ হ’বলৈ দিব নালাগে। ভাল গাঁথনি এটা থকাৰ বাবেই বোম্বাই চহৰে ভাৰতীয় দলক খেলুৱৈ যোগান ধৰি আছিল। উপযুক্ত গাঁথনি থকাৰ বাবেই মণিপুৰ দলৰ খেলুৱৈ নহ’লে ভাৰতীয় হকী দল গঠন নহয়। বক্সিঙৰ কথা নকৱেঁই যেনিবা। কোঠাজিত সিং আৰু চিংলাস্তানা ভাৰতীয় হকীৰ অনন্য সম্পদ, ৰক্ষণ বিভাগৰ ৰাজহাড় স্বৰূপ। ফুটবলতো এতিয়া মণিপুৰৰ খেলুৱৈৰ একাধিপত্য। চুবুৰীয়া ৰাজ্যৰ পৰা শিক্ষা লৈ অসমে যদি ক্ৰীড়াৰ উপযুক্ত গাঁথনি প্ৰস্তুত কৰি বাস্তৱত ফলৱৰ্তী কৰাৰ প্ৰচেষ্টা চলায়, তেন্তে অসমীয়াৰ জাতীয় আৱেগ, স্বাভিমান, শৌৰ্য্য-বীৰ্য্য প্ৰকাশৰ বাবে ক্ৰীড়া হ’ব উপযুক্ত অস্ত্ৰ!\nলেখক কটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ স্নাত্তোকোত্তৰৰ দ্বিতীয় ষাণ্মাষিকৰ ছাত্ৰ।


কলিমা - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nকালিমা হ'ল ইছলামৰ মৌলিক বিশ্বাস সংবলিত কেইটামান আৰৱী পংক্তিৰ নাম। ইয়াৰ মাধ্যমেই ইছলামৰ প্ৰথম স্তম্ভ শ্বাহাদাহ পূৰ্ণতা পায়। ইছলামৰ মূল বিশ্বাস হ’ল আল্লাহৰ একত্ব বা তৌহিদ/কলিমা। আল্লাহৰ একত্ব ইছলামৰ পাঁচটি মূল স্তম্ভৰ মাজৰ প্ৰথম, যাক শ্বাহাদাহ বুলা হয়। ইয়াৰ আসমীয়ানুবাদ হ'ল-\nমই সাক্ষ্য দি আছোঁ যে, আল্লাহৰ বাহিৰে উপাসনাৰ যোগ্য আন একো নাই, আনহাতে মই সাক্ষি দি আছোঁ যে, মুহাম্মাদ(ছঃ) আল্লাহৰ বাৰ্তাবাহক। " এইটো পাঠৰ মাধ্যমত এজনে স্বীকাৰ কৰে যে, (এক) আল্লাহ ব্যতীত অন্য কোনো উপাস্য নাই আৰু (দুই) মুহাম্মাদ(ছাঃ) তেওঁৰ প্ৰেৰিত বাণীবাহক।\nছূৰা এখলাছত আল্লাহৰ একত্ববাদৰ বৰ্ণনা এনেদৰে দিয়া হৈছে,\n1 পাচঁ/ছয়টা কলিমা\n2 প্ৰথম কালিমা\n2.2 অসমীয়া উচ্চাৰণ\n2.3 ইংৰাজী অনুবাদ\n2.4 অসমীয়া অনুবাদ\n3 দ্বিতীয় কালিমা\n3.2 অসমীয়া উচ্চাৰণ\n3.3 ইংৰাজী অনুবাদ\n4 তৃতীয় কালিমা\n4.2 অসমীয়া উচ্চাৰণ\n4.3 ইংৰাজী অনুবাদ\n4.4 অসমীয়া অনুবাদ\n5 চতুৰ্থ কালিমা\n5.2 অসমীয়া উচ্চাৰণ\n5.3 ইংৰাজী অনুবাদ\n5.4 অসমীয়া অনুবাদ\n6 পঞ্চম কালিমা\n6.2 অসমীয়া উচ্চাৰণ\n6.3 ইংৰাজী অনুবাদ\n6.4 অসমীয়া অনুবাদ\n7 তৌহিদৰ সংজ্ঞাঃ\n8 তৌহিদৰ প্ৰকাৰঃ\nপাচঁ/ছয়টা কলিমা[সম্পাদনা কৰক]\nমুঠ কলিমা পাঁচটা/ছয়টা। কলিমাৰ সমষ্টিত মুঠ পাঁচটা/ছয়টা ভাগ আছে যদিও কলিমা বুলি ক'লে সাধাৰণতে সাক্ষী দিয়া কলিমাটোকেই বুজোৱা হৈ থাকে।\nপ্ৰথম কালিমা[সম্পাদনা কৰক]\nপ্ৰথম কালিমাৰ নাম হ'ল- কালিমায়ে তাইয়্যেবা। ইয়াৰ অৰ্থ হ'ল পৱিত্ৰ বাক্য। সাঁচ:অডিও\nঅসমীয়া উচ্চাৰণ[সম্পাদনা কৰক]\nলা-ইলা-হা ইল্লাল্লাহু মুহাম্মাদুৰ ৰাছূলুল্লাহ্।\nThere is no God but Allah, Muhammad (Sall-Aallahu Alayhi wa Sallam) is the messenger of Allah.\nআল্লাহ অবিহনে কোনো উপাস্য নাই, হজৰত মুহাম্মাদ(ছাঃ) তেখেতৰ প্ৰেৰিত ৰাছূল(বাৰ্তাবাহক)।\nদ্বিতীয় কালিমা[সম্পাদনা কৰক]\nপ্ৰধান প্ৰবন্ধ: শ্বাহাদাহ\nদ্বিতীয় কালিমাৰ নাম হৈছে- কালিমায়ে শ্বাহাদাত। ইয়াৰ অৰ্থ হ'ল সাহ্ম্য বাক্য। সাঁচ:অডিও\nআশ্ব্হাদু আল-লা-ইলা-হা ইল্লাল্লা-হু ওয়াহ্‌দাহু-লা-শ্বৰীকালাহু ওয়া আশ্ব্হাদু আন্না মুহাম্মাদান আ'বদুহু ওয়া ৰাছূলুহু।\nI bear witness that (there is) no God except Allah; He has no partner, and I bear witness that Muhammad (Sall-Allahu Alayhi wa Sallam) is His Servant and Messenger.\nআমি সাক্ষ্য দি আছো যে, আল্লাহ অবিহনে কোনো উপাস্য নাই। তেখেত এক, অদ্বিতীয় আৰু সাক্ষ্য দি আছো যে, মুহাম্মাদ(ছাঃ) তেখেতৰ বান্দা আৰু প্ৰেৰিত ৰাছূল।\nতৃতীয় কালিমা[সম্পাদনা কৰক]\nতৃতীয় কালিমাৰ নাম হৈছে- কালিমায়ে তামজীদ। অৰ্থ হ'ল শ্ৰেষ্ঠত্ববাদ বাক্য। সাঁচ:অডিও\nছুবহানআল্লাহী ওয়ালহামদু লিল্লাহী ওয়ালা ইলাহা ইল্লাল্লাহু ওয়াল্লাহু আকবাৰ, ওয়ালা হাওলা ওয়ালা কুয়াতা ইল্লা বিল্লাহিল আলিইল আযীম।\nমহিমান্বিত আল্লাহৰ, সমস্ত প্ৰশংসা আল্লাহৰ। আল্লাহ অবিহনে কোনো মাবুদ নাই। আল্লাহ মহান। সমস্ত পৱিত্ৰতা আল্লাহৰ, সকল প্ৰশংসা আল্লাহৰ। আল্লাহ অবিহনে কোনো শক্তি নাই, কোন ক্ষমতা নাই, তেখেত সম্মানিত, তেখেত মহান।\nচতুৰ্থ কালিমা[সম্পাদনা কৰক]\nচতুৰ্থ কালিমাৰ নাম হৈছে- কালিমায়ে তাওহীদ। ইয়াৰ অৰ্থ হ'ল একত্ববাদ বাক্য। সাঁচ:অডিও\nলা ইলাহা ইল্লাল্লাহু ওয়াহদাহু লা শ্বাৰিকা লাহু, লাহুল মুলকু ওলাহুল হামদু উহয়ী ওয়া ইয়োমিতু ওয়া হুয়া হাইয়ুল লা ইয়ামুতু আবাদান আবাদা জুল জালালি ওয়াল ইকৰাম বি ইয়াদিহিল খাইৰ ওয়া হুয়া আলা কুল্লি শ্বাইয়িন কাদিৰ\nআল্লাহ অবিহনে কোনো উপাস্য নাই, তেখেত এক আৰু অদ্বিতীয়। তেখেতৰ কোনো অংশীদাৰ নাই। সকলো ক্ষমতা আৰু প্ৰশংসা তেখেতৰ বাবেই। তেখেত জীৱন আৰু মৃত্যুৰ মালিক। তেখেত চিৰঞ্জীৱ, তেখেত সকলো সম্মানৰ মালিক। তেখেতৰ হাততেই সকলো মঙ্গল আৰু তেখত সবলো বস্তুৰ ওপৰত ক্ষমতা ৰাখে।\nপঞ্চম কালিমা[সম্পাদনা কৰক]\nই অনুশোচনামূলক বাক্য হিচাপেও পৰিচিত। ইয়াৰ নাম কালিমা-ই-আস্তাগফেৰ। সাঁচ:অডিও\nআস্তাগফিৰুল্লাহা ৰাব্বি মিন কুল্লি জামবি আয নাবতুহু আমাদান আওখাতাআন ছিৰৰান আওয়ালা নিয়াতান ওয়াতুবু ইলাইহি মিনাযযামবিল্লাজি ওয়ামিনাযযামবিল্লাজি লা আলামু ইন্নাকা আনতা আল্লামুল গুয়ুবী ওয়া ছাত্তাৰুল উইয়ুবী ওয়া গাফফাৰুজজুনুবি ওয়ালা হাওলা ওয়ালা কুয়াতা ইল্লা বিল্লাহিল আলিউল আযীম।\nমই আল্লাহৰ ওচৰত ক্ষমা বিচাৰো সকলো পাপৰ পৰা, যিটো মই সংঘটিত কৰিছো মোৰ জ্ঞাতসাৰে অথবা অজ্ঞাতসাৰে, গোপনে বা প্ৰকাশ্যে আৰু মই মোৰ পালনকৰ্তাৰ আশ্ৰয় বিছৰো সেই পাপৰ পৰা, যিটো পাপ মই জানো আৰু যিটো পাপ মই নাজানো। অৱশ্যেই আপুনি লুকাৱা আৰু গোপন (ভুল) পাপ সম্পৰ্কে জানে আৰু ক্ষমাশীল। আল্লাহ অবিহনে কোনো শক্তি নাই, কোনো ক্ষমতা নাই, তেখেত সম্মানিত, তেখেত মহান।\nতৌহিদৰ সংজ্ঞাঃ[সম্পাদনা কৰক]\nতৌহিদ/তাওহীদৰ সকলো প্ৰকাৰৰ সমন্বিত পূৰ্ণাঙ্গ সংজ্ঞা হৈছেঃ পৰিপূৰ্ণ গুণৰ সমন্বয়ত ৰব বা প্ৰতিপালকৰ একত্বতা সম্পৰ্কে বান্দাৰ জ্ঞান, বিশ্বাস, স্বীকৃতি আৰু ঈমান আৰু ইয়াত ৰবক (প্ৰতিপালকক) একক হিচাপে মানা, এই বিশ্বাস স্থাপন কৰা যে, তেওঁৰ কোনো অংশীদাৰ নাই, তেওঁৰ পূৰ্ণতাৰ কোনো উপমা নাই, তেওঁ সকলো বান্দাৰ বাবে ইলাহ আৰু মা‘বুদ (ইবাদতৰ একমাত্ৰ যোগ্য), আনকি সকলো ধৰণৰ ইবাদতৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁক একক বুলি স্বীকাৰ কৰা (আন কাকো অংশীদাৰ স্থাপন নকৰা)।\nতৌহিদৰ প্ৰকাৰঃ[সম্পাদনা কৰক]\n↑ কোৰআনঃ 112/1-4\n↑ 2.0 2.1 Namaz k Ahkam, page 11 : http://www.dawateislami.net/book/read/20/volume/344/ur#section:page_11\n↑ 3.0 3.1 3.2 Namaz k Ahkam, page 12 : http://www.dawateislami.net/book/read/20/volume/344/ur#section:page_12\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=কলিমা&oldid=234528"ৰ পৰা অনা হৈছে


সংখালঘু কল্যাণ আৰু বিকাশৰ বাবে ধাৰ্য কৰা আঁচনি ৰূপায়ণত ব্যাপক বিসংগতি\nসংখালঘু কল্যাণ আৰু বিকাশৰ বাবে ধাৰ্য কৰা আঁচনি ৰূপায়ণত ব্যাপক বিসংগতিৰ অভিযোগ\nৰাজ্যৰ সংখ্যালঘু উন্নয়ন ব’ৰ্ডৰ অধীনত ধৰ্মীয় সংখ্যালঘু সম্প্ৰদায়ৰ যুৱক-যুৱতীৰ কল্যাণ আৰু বিকাশৰ নামত লোৱা আঁচনি ৰূপায়নত ব্যাপক বিসংগতি সংঘটিত হোৱাৰ তথ্য পোহৰলৈ আহিছে। কৃষক শ্ৰমিক উন্নয়ন পৰিষদ, অসমৰ সভাপতি প্ৰদীপ কলিতাই এক আৰ টি আই যোগে লাভ কৰা তথ্যত পোহৰলৈ আহিছে এই কথা।\nসংখ্যালঘু উন্নয়ন ব’ৰ্ডে চলিত বৰ্ষত ধৰ্মীয় সংখ্যালঘু সম্প্ৰদায়ৰ নিবনুৱা যুৱক-যুৱতীক এ এন এম, জি এন এম, বি এছ চি নাৰ্ছিং, ডি ফাৰ্ম আৰু বি ফাৰ্ম, ডি এম এল টি আৰু বি এম এল টি, ডি টি পি আৰু বি পি টি, আই চি ইউ/অ’টি ডাইল’চিচ টেকনিশ্যিয়ানৰ শিক্ষা প্ৰদানৰ বাবে আঁচনি ঘোষণা কৰিছিল। ব’ৰ্ডে যোৱা ৯ জুলাইৰ ভিতৰত ইচ্ছুক প্ৰাৰ্থীক আবেদন কৰিবলৈ আহ্বান জনাই বাতৰি কাকতত বিজ্ঞাপনো প্ৰকাশ কৰা কৰিছিল।\nউল্লেখ্য যে, এই পাঠ্যক্ৰম সমুহৰ বাবে ধৰ্মীয় সংখ্যালঘু সম্প্ৰদায়ৰ নিৰ্বাচিত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক অসম সংখ্যালঘু উন্নয়ন ব’ৰ্ডৰ ৯০ শতাংশ অৰ্থ সাহাৰ্যত শিক্ষা প্ৰদান কৰাৰ কথা আছিল। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে এই পাঠ্যক্ৰমত নামভৰ্তীৰ বাবে মাত্ৰ ১০ শতাংশ খৰচ বহন কৰিবলগীয়া আছিল।\nআচৰিত হ’বলগীয়া কথাটো হ’ল, ব’ৰ্ডে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ পৰা যোৱা জুলাই মাহতে আবেদন গ্ৰহণ কৰিলে যদিও আঁচনি অনুসৰি ব’ৰ্ডে খৰচ কৰিবলগীয়া ৯০ শতাংশ ধনৰ বাবে বিত্ত বিভাগৰ পৰা কোনো পুঁজি ধাৰ্য হোৱা নাই। এই কথা প্ৰদীপ কলিতাই আবেদন কৰা আৰ টিৰ উত্তৰত প্ৰকাশ পাইছে।\nকলিতাৰ অভিযোগ অনুসৰি আজি পৰ্যন্ত নিৰ্বাচিত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ পাঠ্যক্ৰম আৰম্ভ হোৱা নাই। লগতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক ক’ত শিক্ষা প্ৰদান কৰা হ’ব তাৰ বাবে প্ৰতিষ্ঠানো আনকি স্থিৰ হোৱা নাই বুলি কলিতাই অভিযোগ উত্থাপন কৰে।\nকলিতাই কয়, ‘’সংখ্যালঘু উন্নয়ন ব’ৰ্ডে এই ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক কণা হাঁহক পতান দিয়াৰ দৰে কৰিছে। তেওঁলোকক শিক্ষা প্ৰদানৰ বাবে কোন কোন প্ৰতিষ্ঠানত নামভৰ্তীৰ ব্যৱস্থা কৰিব তাৰ বাবে নিবিদা আহ্বান কৰিব লাগে। নিবিদা অনুযায়ী যিকেইখন প্ৰতিষ্ঠানে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক নামভৰ্তী কৰোৱাৰ বাবে অনুমতি পায় সেই অনুসৰি নামভৰ্তী কৰাব। কিন্তু আজিলৈ নিবিদা আহ্বানেই হোৱা নাই।‘’\nইপিনে, ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ বাচনিৰ বাবে কোনো ধৰণৰ সাক্ষাৎকাৰ অনুষ্ঠিত নকৰা বুলিও কলিতাই জানিবলৈ দিয়ে। যাৰ বাবে যোগ্য প্ৰাৰ্থী বঞ্চিত হোৱা বুলিও তেওঁ অভিযোগ কৰে।\nআনহাতে, প্ৰদীপ কলিতাৰ এই অভিযোগ ভিত্তিহীন আখ্যা দিয়ে অসম সংখ্যালঘু উন্নয়ন ব’ৰ্ডৰ অধ্যক্ষ মুমিনুল আৱালে।\nআৱালে কয়, ‘‘নিৰ্বাচিত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ নামভৰ্তী হৈ গৈছে আৰু তেওঁলোকৰ পাঠ্যক্ৰম চলি আছে। গুৱাহাটীৰ কেইবাটাও প্ৰতিষ্ঠানত তেওঁলোকৰ পাঠদান চলি আছে। প্ৰতিষ্ঠান কেইটাও নিবিদাৰ জৰিয়তেই বাচনি কৰা হৈছিল।‘’\nআৱালে গুৱাহাটীৰ, প্ৰতীক্ষা হাস্পতাল, দিচপুৰ হাস্পতাল, এছিয়ান ইষ্টিটিউট অৱ নাৰ্ছিং এডুকেশ্যনকে ধৰি শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ স্বাস্থ্য বিজ্ঞান বিশ্ববিদ্যালয়ৰ দ্বাৰা স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত কেইবাটাও প্ৰতিষ্ঠানত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি থকা বুলি কয়। লগতে এই পাঠ্যক্ৰম সমুহৰ নামভৰ্তীৰ বাবে সাক্ষাৎকাৰৰ সলনি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ মেধাৰ ভিত্তিত নামভৰ্তী কৰোৱা হৈছে বুলি তেওঁ জানিবলৈ দিয়ে।\nকিন্তু এতিয়া প্ৰশ্ন উত্থাপন হৈছে যে এই আঁচনিৰ বাবে পুঁজিৰ আৱন্টন নোহোৱাকৈ অসম সংখ্যালঘু উন্নয়ন ব’ৰ্ডে বিভিন্ন প্ৰতিষ্ঠানত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰাই আছে কেনেকৈ?\nদ্বিতীয়তে, যদি প্ৰতিষ্ঠান বাচনিৰ বাবে নিবিদা আহ্বান কৰা হৈছিল তেনেহ’লে প্ৰদীপ কলিতাৰ আৰ টি আইৰ উত্তৰত নিবিদাৰ তথ্য ব’ৰ্ডে দিব পৰা নাছিল কিয়?\nএই সমগ্ৰ ঘটনা সন্দৰ্ভত প্ৰদীপ কলিতাই এক উচ্চ পৰ্যায়ৰ তদন্ত কৰাৰ বাবে মুখ্য মন্ত্ৰীক আহ্বান জনায়।