Zylotor F in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Zylotor F ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nउत्पादक: Elinor Pharmaceuticals Pvt Ltd\nZylotor F के प्रकार चुनें\nZylotor F ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Zylotor F Price and Pack Size in Assamese - Zylotor F ar mulya aaru pakor size\nZylotor F Tablet ₹75.0 दवा खरीदें\nZylotor F की जानकारी\nZylotor F ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Zylotor F Benefits & Uses in Assamese- Zylotor F ar laabh aaru byavaharsamuh\nZylotor F ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Zylotor F Dosage & How to Take in Assamese - Zylotor F ar paali aaru xeya kenedore lobo\nZylotor F ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Zylotor F Side Effects in Assamese- Zylotor F ar parshwakriyasamuh\nZylotor F সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Zylotor F Related Warnings in Assamese- Zylotor F xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Zylotor Fৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Zylotor F with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Zylotor F ar gurutor kriya-pratikriya\nZylotor F মতভেদসমূহ- Zylotor F Contraindications in Assamese- Zylotor F nishedhsamuh\nZylotor F ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Zylotor F in Assamese- Zylotor F ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Zylotor F ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Zylotor F Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Zylotor F kriya-pratikriya\nZylotor F ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Zylotor F Benefits & Uses in Assamese - Zylotor F ar laabh aaru byavaharsamuh\nZylotor F তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nZylotor F ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Zylotor F Dosage & How to Take in Assamese - Zylotor F ar paali aaru xeya kenedore lobo\nZylotor F-ৰ উপাদানসমূহ - Zylotor F Active Ingredients in Assamese - Zylotor F-ar upadaansamuh\nZylotor F ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Zylotor F Side Effects in Assamese - Zylotor F ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Zylotor F ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nZylotor F সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Zylotor F Related Warnings in Assamese - Zylotor F xonkranta xatarkatabanisamuh\nZylotor F-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nগৰ্ভৱতী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত Zylotor F ৰ সুৰক্ষাৰ বিষয়ে কোনো গৱেষনা কৰা হোৱা নাই। গতিকে, Zylotor F টো গৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত সুৰক্ষিত হয় নে নহয় সেয়া কব নোৱাৰি।\nZylotor F-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত Information about safety of Zylotor F ৰ সুৰক্ষাৰ বিষয়ে কোনো তথ্য উপলব্ধ নহয় কাৰণ এইটো বিষয়ৰ ওপৰত এতিয়ালৈকে কোনো বৈজ্ঞানিক গৱেষনা কৰা হোৱা নাই।\nবৃক্কত Zylotor F কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nZylotor Fৰ বৃক্ক ত মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক। এই ঔষধটো পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nযকৃতত Zylotor F কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nZylotor F গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত কলিজা ত প্ৰতিকূল প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। আপুনি আপোনাৰ দেহত যদি কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পায় তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা বন্ধ কৰক। কেৱল আপোনাৰ চিকিতসকে পৰামৰ্শ দিলেহে পুনৰ আৰম্ভ কৰিব।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Zylotor F ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nZylotor F গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত আপোনাৰ হৃদয় ত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অনুভৱ কৰিব পাৰে। যদি এয়া হয় তেন্তে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ বন্ধ কৰিব। আপোনাৰ চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ লওক আৰু তেখেতে কোৱা অনুসৰি কৰক।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Zylotor Fৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Zylotor F with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Zylotor F ar gurutor kriya-pratikriya\nZylotor F তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nZylotor F মতভেদসমূহ - Zylotor F Contraindications in Assamese - Zylotor F nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Zylotor F লোৱা অনুচিত যাতে -\nZylotor F ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Zylotor F in Assamese - Zylotor F ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Zylotor F-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nZylotor Fৰে অভ্যাস গঠনৰ কোনো কথাৰ প্ৰতিবেদন পোৱা নাই।\nহয়, Zylotor F লোৱাৰ পিছত এনে কাৰ্যকলাপ বা কাম কৰা নিৰাপদ যিহেতু ই আপোনাক তন্দ্ৰাচ্ছন্ন নকৰে।\nহয়, কিন্তু আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Zylotor F লোৱা উচিত।\nZylotor F য়ে মানসিক বিসংগতিৰ চিকিত্সা কৰাত বা নিৰাময় কৰাত অক্ষম।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Zylotor F ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Zylotor F Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Zylotor F kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Zylotor Fৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nZylotor F য়ে প্ৰভাৱ পেলোৱাৰ ক্ষেত্ৰত কেতোৰ খাদ্যৰ সেৱনে সময়ৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। আপুনি এইবিষয়ে ডাক্তৰৰ সৈতে পৰামৰ্শ কৰি লোৱা উচিত।\nমদ আৰু Zylotor Fৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nগৱেষণাৰ অভাৱত, Zylotor F লোৱাৰ সময়ত মদ্যাপন কৰা সম্পৰ্কত একো ক'ব পৰা নাযায়।\nZylotor F ৰ অনুকল্প - Substitutes for Zylotor F in Assamese\nZylotor F के लिए सारे विकल्प देखें\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Zylotor F লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Zylotor F ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Zylotor F সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Zylotor F ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Zylotor F সেৱন কৰে?


ব্ৰাহ্মণ সংবাদ, নাৰী অধ্যয়ন আৰু ইয়াৰ গুৰুত্ব ( দিতিমণি গোস্বামী ) – বৌদ্ধিক বিচাৰ\nচ’ৰাঘৰ / ডেকা চাং / ব্ৰাহ্মণ সংবাদ, নাৰী অধ্যয়ন আৰু ইয়াৰ গুৰুত্ব ( দিতিমণি গোস্বামী )\nজানুৱাৰী 1, 2017\tডেকা চাং মন্তব্য কৰক 488 দৰ্শন\nল’ৰালি ৷৷ বিদিশা দুৱৰা৷৷\nঅক্টোবৰ 3, 2018\nএপ্ৰিল 1, 2017\nডিচেম্বৰ 1, 2016\n‘ব্ৰাহ্মণ’ বুলিলে সাধাৰণতে পূজা-পাতল কৰা মানুহৰ শ্ৰেণীকে বুজায়। এক কথাত ক’বলৈ গ’লে পুৰোহিত শ্ৰেণী। ইতিহাসৰ বিভিন্ন স্তৰত ব্ৰাহ্মণ বা বিপ্ৰ সম্পৰ্কে আখ্যান শুনিবলৈ বা পঢ়িবলৈ পোৱা যায়৷ কিন্তু, জাতিত উচ্চ বংশ বুলি পৰিচিত এগৰাকী ব্ৰাহ্মণ নাৰীৰ স্থান সমাজত কেনেকুৱা? ‘লাও যিমানে ডাঙৰ নহওক কিয়, সদায় পাতৰ তল’ বোলা কথাষাৰ ব্ৰাহ্মণ সমাজৰ নাৰীৰ ক্ষেত্ৰতো খাটে৷ বিশেষকৈ ব্ৰাহ্মণৰ বিধৱা নাৰীৰ ক্ষেত্ৰত৷ ব্ৰাক্ষ্ণণ সমাজত স্বামীৰ মৃত্যুৰ পাছত এগৰাকী নাৰীৰ জীৱললৈ যি পৰিৱৰ্তন আহে, সেয়া কল্পনাৰো অগোচৰ। ‘নাযাবি’, ‘নাপায়’, ‘নাখাবি’, ‘নুচুবি’ আদি অন্ধবিশ্বাসেৰে নাৰীৰ জীৱনটোক দুৰ্বিসহ কৰি তোলে।কিন্তু পত্নীহাৰা ব্ৰাহ্মণ পুৰুষ এজনে তেনে বাধা-নিষেধৰ সন্মুখীন হ’ব লগা নহয়। এগৰাকী বিধবা ব্ৰাহ্মণ নাৰী বহু সময়ত পৰিয়ালৰ লোকৰ বাবেও বোজা হৈ পৰে। পূজাৰীৰ ঘৰৰ বিধৱা হ’লেতো কথাই সুকীয়া। শুধ বগা সাজেৰে একো গৰাকী জীৱন্ত মৃত নাৰী মূৰ্তি– য’ত প্ৰাণ থাকে সচাঁ, কিন্তু জীয়াই থকাৰ বাসনা নাথাকে।\nসাধাৰণতে ব্ৰাহ্মণৰ বিধৱা নাৰী এগৰাকীয়ে বগা সাজ পৰিধান কৰি একমাত্ৰ ‘ঈশ্বৰ’ৰ আৰাধনা কৰিয়েই দিন পাৰ কৰিবলগীয়া হয়। ‘ঈশ্বৰ’ৰ অংশ শালগ্ৰাম গোসাঁইক স্বামী থকা নাৰীয়ে স্নান কৰোৱাৰ ক্ষেত্ৰত নিষেধ। সেয়া একমাত্ৰ ব্ৰাক্ষ্ণণ অথবা বিধৱা ব্ৰাহ্মণ পত্নীৰহে কৰ্তব্য। অথচ, শালগ্ৰাম গোসাঁই সকলোৰে পূজ্য। তেনেক্ষেত্ৰত নাৰীৰ বাবেহে এই নিয়ম কোনে বান্ধি দিলে? বৰ্তমান সময়ত বিধৱা বিবাহৰ প্ৰচলন হ’লেও এই বিবাহক এতিয়াও বহুতে ভাল দৃষ্টিৰে নাচায়। আমিষ ব্যঞ্জন গ্ৰহণ কৰাৰ ফলত যৌনগ্ৰন্থীসমূহ সক্ৰিয় হৈ উঠে বাবে বিধৱা নাৰীৰ যৌনতা দমন কৰি ৰাখিবৰ বাবে তেওঁলোকক আমিষ খাদ্য খাবলৈ দিয়া নহয়৷ বৰ্তমানেও শিক্ষিত সমাজত দেখা যায় বিধৱা নাৰীৰ খোৱা-বোৱাত অনেক বাধা আছে।\nব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালৰ ছোৱালী হিচাপে এনেবোৰ দৃশ্য দেখি আহিছোঁ। আইতাই ফুলকুমলীয়া বয়সতে দেহত বগা সাজ পৰিধান কৰিবলগীয়া হৈছিল। প্ৰচলিত পৰম্পৰাৰ গ্ৰাসৰ পৰা আমাৰ ঘৰখনো সাৰি যাব পৰা নছিলে। জীৱনৰ বহু ৰঙৰ পৰা বঞ্চিত আইতাই জীৱনৰ অন্তিম কালছোৱাত মাছ খোৱাৰ ইচ্ছাহে ব্যক্ত কৰিছিল। আনকি বেঙেনা জাতীয় খাদ্যবস্তু খাবলৈ দিলে মাছ নেকি বুলি সুধিছিল। সেই সময়খিনিত কেনেকুৱা অনুভৱ হৈছিল , হিয়াৰ মাজত কোনখিনিত তীব্ৰ বিষ হৈছিল– বুজাব নোৱাৰি। যিটো কথাই আজিও বুকুত শেলে বিন্ধাদি বিন্ধে।\nএই নীতি-নিয়মবোৰ সংশোধন হোৱাটো খুবেই জৰুৰী।\n‘নাৰী অধ্যয়ন’ আৰু ইয়াৰ গুৰুত্ব:\nবহুতৰ মাজত কেতিয়াবা প্ৰশ্ন উদয় হয় ‘নাৰী অধ্যয়ন’ বিষয়টোনো কি? ইয়াত অকল ‘নাৰীবাদ’ৰ শিক্ষা দি পুৰুষৰ সত্বাক উলাই কৰা হয় নেকি? দৰাচলতে নহয়। ‘নাৰী অধ্যয়ন‘ নামৰ বিষয়টোৱে মাথোঁ এই কথা শিকাই যে নাৰীয়ে নিজৰ অস্তিত্ব ভালদৰে উপলব্ধি কৰা উচিত।গাৰ্হস্থ্য হিংসা, যৌন হিংসাৰ উচিত প্ৰত্যুত্তৰ দি সমাজখনক সৎ পথে পৰিচালিত কৰাটো নিতান্তই আৱশ্যক। এইক্ষেত্ৰত বৰ্তমান সময়ত এটা শুভ লক্ষণ পৰিলক্ষিত হৈছে। বহুসংখ্যক পুৰুষ এই বিষয়টোৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হৈ এই বিষয়ত অধ্যয়ন কৰিবলৈ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰাও পৰিলিক্ষিত হৈছে।\nপূৰ্বৱৰ্তী লেখা ধৰ্ষণৰ সংখ্যা বাঢ়িছে কিয় ? ( অৰুণজ্যোতি দাস)\nপৰৱৰ্তী লেখা গুঃ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ‘নাৰী অধ্যয়ন’ বিভাগৰ মূৰব্বী অধ্যাপক ড: পলী ভক্ লিনৰ সৈতে কথা-বাৰ্তা


ব্যক্তি এজনেই, পিছে পৰিচয় অলেখ! প্ৰৱঞ্চনাৰে অভিলেখ ৰচিলে ছলমানে– News18 assam\nব্যক্তি এজনেই, পিছে পৰিচয় অলেখ! প্ৰৱঞ্চনাৰে অভিলেখ ৰচিলে ছলমানে\nবিগত সময়ছোৱাত আবু ছলমানে প্ৰায় ৪৯ লাখ টকাৰ ইলেকট্ৰনিক সামগ্ৰী বিক্ৰী কৰিছে।\nLast Updated : April 25, 2022, 09:07 IST\nপ্ৰৱঞ্চনাৰে অভিলেখ ৰচিলে ছলমানে। নগাঁৱৰ জুৰীয়াৰ আবু ছলমান নামৰ এজন যুৱকৰ কৰ্মকাণ্ডই হতচকিত কৰিছে সকলোকে। আবু ছলমান নামৰ এইজন যুৱকজনে দীৰ্ঘদিন ধৰি ভুৱা পৰিচয়ৰে বহু অনলাইন সামগ্ৰী ঋণ লৈ ক্ৰয় কৰিছিল। ভুৱা পেন কাৰ্ড, ভুৱা আধাৰ কাৰ্ড আৰু ভুৱা পৰিচয়েৰে তিনিটাকৈ বেংকত একাউণ্ট খুলি আবু ছলমানে অনলাইনৰ পৰা ঋণযোগে ক্ৰয় কৰে সামগ্ৰী। ইয়াৰ পিছতে সেই সামগ্ৰীসমূহ নগাঁও চহৰ আৰু নগাঁও জিলাৰ বিভিন্ন ঠাইত কম মূল্যত বিক্ৰী কৰি বৃহৎ টকা উপাৰ্জন কৰে।\nবিগত সময়ছোৱাত আবু ছলমানে প্ৰায় ৪৯ লাখ টকাৰ ইলেকট্ৰনিক সামগ্ৰী বিক্ৰী কৰিছে। নগাঁও চহৰৰ হয়বৰগাঁৱৰ ইলেকট্ৰনিকছ সামগ্ৰী বিক্ৰী কৰা এখন বিপণীও এই কাৰ্যত জড়িত থকাৰ সন্দেহ কৰিছে আৰক্ষীয়ে। ইতিমধ্যে শনিবাৰে মাজনিশা হয়বৰগাঁও আৰক্ষীৰ ভাৰপ্ৰাপ্ত বিষয়া তৰংগ পাটোৱাৰীয়ে অতি কৌশলৰে এই আবু ছলমানক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। অৱশ্যে ছাদ্দিক আৰু ছাদ্দাম নামৰ ছলমানৰ দুই সহযোগীৰ লগতে চক্ৰটোৰ আন বহুকেইজন সদস্য এতিয়াও পলাতক হৈ আছে।\nমৈৰাবাৰীৰ এজন মৌলবীৰ নেতৃত্বৰ এই সমগ্ৰ কু-কাৰ্য চলি থকাৰো সন্দেহ কৰিছে আৰক্ষীয়ে। সন্দেহৰ আৱৰ্তত সোমাই পৰিছে নগাঁৱৰ ব্লু ডাৰ্ট কুৰিয়াৰ ছাৰ্ভিছৰ কৰ্মচাৰীও। কাৰণ চক্ৰটোৱে সকলো সামগ্ৰী এই কুৰিয়াৰ ছাৰ্ভিছৰ জৰিয়তেই নগাঁৱলৈ আনিছিল।\nইতিমধ্যে আৰক্ষীয়ে আবু ছলমানে প্ৰৱঞ্চনাৰে ক্ৰয় কৰা শীত-তাপ নিয়ন্ত্ৰিত যন্ত্ৰ, ফ্ৰীজ, মোবাইল ফোন আদি উদ্ধাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। আবু ছলমানৰ স্বীকাৰোক্তিৰ ভিত্তিত হয়বৰগাঁও আৰক্ষীয়ে ব্লু ডাৰ্ট কুৰিয়াৰ আৰু ইটাচালিৰ দুটাকৈ ভাড়াঘৰৰ পৰা সামগ্ৰীখিনি উদ্ধাৰ কৰিছে। ঘটনা সংক্ৰান্তত নগাঁও আৰক্ষীয়ে অভিযান অব্যাহত ৰাখিছে।\nFirst published: April 25, 2022, 09:07 IST


আভাস কাব্য/জোচেফাইন - ৱিকিউৎস\n< আভাস কাব্য\nআভাস কাব্য (১৯১৪)\nলেখক: হিতেশ্বৰ বৰবৰুৱা\n7514আভাস কাব্যহিতেশ্বৰ বৰবৰুৱা১৯১৪\n[ ৬৮ ] জোচেফাইন । (JOSHIPHINE)\n“জোচেফাইন” ফ্ৰান্সৰ ৰজা নেপোলিয়ানৰ ৰাণী আছিলে। সেই সময়ত অষ্ট্ৰিয়া ৰজাৰ জীয়েক অগষ্টা মেৰিয়া পৃথিবীৰ ভিতৰত অদ্বিতীয়া সুন্দৰী বুলি প্ৰখ্যাতি পাইছিল। নেপোলিয়ানে তেঁওৰ ৰূপত মুগ্ধ হই, তেঁওক বিয়া কৰাবলৈ ইচ্ছা কৰিলে। ভয়তেই হওক, বা আন কোনো কাৰণেই হওক, অষ্ট্ৰিয়া ৰজাই নেপোলিয়ানলৈ জীয়েকক দিবলৈ সন্মত হ’ল। কিন্তু জোচেফাইনৰ জীৱদ্দশাত, দেশাচাৰ মতে, তেঁও আৰু এজনী তিৰুতা বিয়া কৰাব নোৱাৰে। যি জোচেফাইনৰ অতুলনীয় প্ৰণয়ত, যি জনি তিৰুতাৰ প্ৰেমময় হাঁহি মুখ দেখি, যাৰ মধুৰি মধুৰি কথা বিলাক শুনি, নেপোলিয়ানে সামান্য সৈনিকৰ পদৰ পৰা, অৱশেষত ফান্সৰ সিংহাসনত ৰজা হ'লগৈ, তেনে জনী তিৰুতাক তেঁও কেনেকৈ পৰিত্যাগ কৰিব? নেপো– লিয়ানে ভাবি অবাক হ’ল!!\nকিন্তু তেঁওৰ প্রাণসমা তিৰুতা জোচেফাইনে আন আন মানুহৰ মুখে এই বিলাক কথা এদিন শুনিব’লৈ পালে।”—— [ ৬৯ ] জোচেফাইনৰ ভালপোৱা জোচেফাইনৰ নিজৰ নিমিত্তে নহয়। তেঁও যে নেপোলিয়ানক প্ৰাণতকৈও অধিক ভাল পায়, সেইটোও কেৱল নেপোলিয়ানৰ নিমিত্তেহে। কাজেই, ফুলৰ সিংহাসনে স’তে প্ৰাণতকৈও প্ৰিয় নেপোলিয়াণক এৰি দিয়াটো, জোচেফাইনব পক্ষে একো টান কাম বুলি বোধ নহ’ল। অগষ্টামেৰিয়াক বিয়া কৰি নেপোলিয়ান সুখী হ’ব, তেঁওৰ প্ৰাণৰ নেপোলিয়ান নিৰাপদ হ’ব, ইয়াত জোচেফাইনৰ আনন্দত বাজে আৰু কি হ’ব পাৰে? জোচেফাইনে নেপোলিয়ানৰ সুখৰ নিমিত্তে প্ৰাণ পৰ্য্যন্ত দিবলৈও পৰা পৰামুখ নহয়।\nগধুলী হ’ল;—ৰাজ কাৰ্য্যৰ পৰা নেপোলিয়ান নিজৰ শোৱা কোঠালৈ (অৰ্থাং জোচেফাইনৰ ওছৰলৈ) গ’ল। জোচেফাইনে নেপোলিয়ানক দেখিলে জগত পাহৰি যায়,—ওছৰতে নেপোলিয়ানক দেখি, মূহুৰ্তৰ ভিতৰতে জোচেফাইনৰ হৃদয়ৰ পৰা সকলো বিলাক। চিন্তা ভাবনা দূৰ হ’ল। তেঁও হাঁহি ২ নেপোলিয়ানৰ বুকৰ মাজত মুৰটো সুমালেগৈ; কিন্তু নেপোলিয়ানৰ হৃদয়ত সেই দিনা সেই দৃশ্য সহ্য নহ’ল! যি নেপোলিয়ানৰ হৃদয় শিকতকৈও টান বুলি জগতে জানে, যুদ্ধ ক্ষেত্ৰত মনুহৰ তেজেৰে দেশ ৰাঙ্গলী কৰিও যাৰ হৃদয় ক্ষন্তেকৰ নিমিত্তেও গলি [ ৭০ ] যোৱা নাই, যাৰ চকুত কেতিয়াও কোনেও এটোপা চকুৰ পানী দেখা নাছিলে, সেই নেপোলিয়ানে সেই দিনা জোচেফাইনৰ দিঙ্গিত ধৰি, কান্দিবলৈ ধৰিলে কিন্তু জোচেফাইনে নাকান্দিলে,—তেঁও গিৰিয়েকৰ চকুৰ চকুলো মুছি দি ক’লে, “নাথ! মই সকলো বিলাক শুনিবলৈ পাইছে।; কিন্তু, চোৱাছোন –মই দেখোঁ কন্দা নাই; তুমি কান্দিছা কেলৈ?”\nজোচেফাইনে যদি কান্দিলে হেতেন, কান্দি কান্দি যদি গিৰিয়েকৰ বুকু চকুৰ পানীৰে বুৰাই দিলে হেতেন, কিম্বা যদি খঙ্গ কৰিলে হেতেন, তেনেহ’লে নেপোলিয়ানে মনত সিমান দুখ নাপালে হেতেন!! নেপোলিয়ানে ক’লে,—“জোচি! তুমি স্বৰ্গৰ দেবী; মই। পশুতকৈও অধম, "মই নৰকৰ পিশাচ!—সেই কাৰণেই তুমি কন্দা নাই, কিন্তু মই কান্দিছে!” জোচেফাইনে আকৌ ক’লে, “নাথ! তোমাৰ নিমিত্তে মই জ্বলা জুইত জাপ দিব পাৰো, তোমাক পৰিত্যাগ কৰি থাকিম, এইটো একো টান কাম নহয়। তোমাৰ সুখৰ নিমিত্তে, তোমাৰ নিৰাপদৰ নিমিত্তে, তোমাৰ ৰাজ্যৰ নিমিত্তে, ফ্ৰান্সৰ নিমিত্তে, মই নিজকে নিজে বলি দিব পাৰোঁ,—এইটো কি টান কাম? নাথ! মই যদি ইয়াত দুখ পালো হেতেন, [ ৭১ ] মই যদি ইয়াত কান্দিলো হেতেন,—তেনে হ'লে হ’লে তুমি শোক পালা হেতেন,—কিন্তু যি স্থলত মই কন্দা নাই, মই দুখ পোৱা নাই,--তুমি কান্দিছা কেলৈ? শোক কৰিছা কিয়?” —কিন্তু নেপোলিয়ানৰ কান্দোন মাৰ নগল! জোচেফাইনে আকৌ ক’লে, “নাথ! জোচীৰ প্ৰাণৰ প্ৰাণ! আজি মোৰ সুখৰ শেষ দিন; আজি মোক সুখী হ’বলৈ দিয়া, আজি মোক শেষ হঁহি হাঁহিবলৈ দিয়া। আজি মই তোমাৰ সুখৰ নিমিত্তে তোমাক পৰিত্যাগ কৰি যাম। আজি মোৰ বৰ সুখৰ দিন, আজি মই কান্দিম কিয়?”— তাৰ পাছ দিনা, জোচেফাইনে গিৰিয়েকৰ সুখৰ নিমিতে, গিৰিয়েকক পৰিত্যাগ কৰি ফৰাচী ৰাজ্যৰ সিংহাসন এৰি দি, ৰাজ ভোগত জলাঞ্জলি দি, আমেৰিকাৰ ফালে যাত্ৰা কৰিলে! যেতিয়ালৈকে জাহাজৰ পৰা ফ্ৰান্সৰ ঘৰ দুৱাৰ বিলাক দেখা গৈছিলে, তেতিয়ালৈকে জোচে ফাইনে হাঁহি হাঁহি আছিলে; কিন্তু তাৰ পাছত, তেঁও যিটো কোঠাত সোমাইছিলে, তাৰ পৰা তেঁওক আৰু কোনেও ওলোৱা নেদেখিলে!!\nমানবী নোহোৱা তুমি, দেবী অৱতাৰ,\nমানবীৰ ৰূপধৰি আছিলা মৰ্ত্যত।\n[ ৭২ ]\nনহ’লে কি তোমাদৰে, হৰিষ মনেৰে\nৰমণীয়ে নিজ স্বাৰ্থ এৰে জগতত?\n“তিৰুতাৰ আত্মদান” স্বামীৰ নিমিত্তে,\nজানো, জোচি! এনে চিত্ৰ পঢ়িছোঁ বহুত\nপ্ৰাচীন কাব্যত আৰু বুৰঞ্জী পুথিত,\nতোমাৰ দ্বিতীয় কিছু নপৰে চকুত॥\nআহাহা! স্বামীৰ দেখি মুখ বিষাদত,\nচিন্তাত বিভোৰ আৰু, শুধিলা যেতিয়া\nসুমধুৰ ভাবে, জোচি! “কি ভাবিছা, নাথ?\n“তোমাক বিমন দেখি বিদৰিছে হিয়া।\nকোৱোঁ, নাথ! নাভাবি দেখো কি কাৰণে\nচিন্তাত বিভোৰ আজি, বিষাদিত মন?\nকি ভাবিছা? কি আশঙ্কা? মনত তোমাৰ\nকোৱাঁ নাথ! কিয় আজি এনে উচাটন॥\nঅদ্ধাঙ্গী তোমাৰ জোচী, তুমি জোচী প্ৰাণ,\nকি দুখত সুখী তুমি জোচীয়ে নাজানে,\n[ ৭৩ ]\nই কথা ভাবিলে শেল বাজে হৃদয়ত,\n“কান্দি কান্দি উঠে প্রাণ, প্রবোধ নামানে।৷”\nআহা! জোচি! কথা শুনি স্বামীয়ে তোমাৰ\nকিবা ক’ব, কি নক’ব বিচাৰি নাপালে!\nএটী হুমুনীয়া কাঢ়ি বিষাদ মনত,\nটোপা টোপে চকুপানী যেতিয়া টুকিলে,\nস্বামীৰ হাতত ধৰি, বুলিব’ ধৰিলা,\nহাঁহি হাঁহি ৰঙ্গমনে, “কান্দা কি কাৰণে?\nকি দুখত, কোৱাঁ, নাথ? কিবা শোক পাই\nটুকিছা চকুৰ পানী সঘনে সঘনে?\nনাকান্দিবা আৰু, নাথ! নোটোকাঁ চকুলো,\nনকৰাঁ বেজাৰ, মই পাৰিছোঁ জানিব\nকি কাৰণে বিষাদিত অন্তৰ তোমাৰ,\nঅষ্ট্ৰিয়াৰ মেৰিয়াক * খুজিছা আনিব॥\nদেশাচাৰ মতে * নাথ! এজনী তিৰুতা\nথাকোতে লগত, আৰু আনিব নোৱাৰে;\nসি কাৰণে, জানো তুমি এনে উচাটন।\nসি কাৰণে, জানো, আজি চকুপানী সৰে॥\nমেৰিয়াৰ কথা মোৰ পৰিলে কানত,\n[ ৭৪ ]\nজানো, মোৰ অসন্তোষ জনমে মনত;\nজানো, মই কৰোঁ খঙ্গ, সেই বুলি নাথ!\nকৰিছা মনত তুমি এনুৱা বিষাদ?\nদেশাচাৰ মতে, যদি আনা মেৰিয়াক,\nজোচেফীক তিয়াগিব লাগিব তোমাৰ,\nসি বুলি তোমাৰ, জানো, এনুৱা বিষাদ,\nটুকিছা নীৰলে বহি, চকুলো দুধাৰ॥\nকিন্তু, নাথ! কিয় কান্দা? কিয় কৰা শোক?\nআানাঁ তুমি মেৰিয়াক, দুখী নোহোঁ মই।\nবৰঞ্চ সুখিনী মই তোমাৰ সুখত,\nস্বাৰ্থপৰা জোচী, নাথ! নহয় নহয়!!\nপ্ৰাণতো অধিক জোচী ভাল পায়, নাথ!\nতোমাক অন্তৰে স’তে, সেই ভাল পোৱা\nকিন্তু, নাথ! মোহে মোৰ নিমিত্তে নিজৰ,\nতিয়াগিব পাৰোঁ প্ৰাণ যদি তুমি কোৱেঁ॥\nমই যে তোমাক, নাথ! অত ভাল পাওঁ,\nসেই ভাল পোৱা মাথোঁ নিমিত্তে তোমাৰ।\nমেৰিয়াক বিয়া কৰি, সুখী হ’বা নাথ!\nতাতনো জোচীৰ হ’ব পাৰেনে বেজাৰ?\n[ ৭৫ ]\nএনুৱা কালত, নাথ! এই দুৰ্দিনত *\nসকলো দেশৰ ৰজা বিপক্ষ তোমাৰ;\nমেৰিয়াক বিয়া কৰি, হ’বা নিৰাপদ\nমিত্ৰতা দোলেৰে বান্ধি ৰজা অষ্ট্ৰিয়াৰ॥\nতোমাৰ জোচীৰ, নাথ! আনন্দ ইয়াত;\nকিয় তুমি কৰ শোক? কিয় বিষাদিত!\nমই কন্দা নাই নাথ! কিয় কান্দা তুমি?\nচকুপানী মৰি সৰি পৰিছে মাটিত?”\nইবুলি যেতিয়া জোচি! ৰ'লা মনে মনে,\nহুক হুক কৰি পুনু কান্দিব ধৰিলে,\nটোপাটোপে উলিয়াই চকুলো দুধাৰ!\nআহা, জোচি! তুমি যাদি কান্দিলা হেতেন,—\nকান্দি কান্দি চকুলোৰে বুকু স্বোৱামীৰ\nবুৰালা হেতেন যদি, স্বামীয়ে তোমাৰ\nনহ’লে হেতেন এনে শোকত অধীৰ॥\nকি, জোচি! তুমি দেবী, তুমি হাহি হাহি।\nসুমুৱালা মুখ খনি স্বামীৰ বুকত\n* এই সময়ত প্ৰায় গোটেই ইউৰোপ নেপোলিয়নৰ বিপক্ষ হৈ উঠিছিল। [ ৭৬ ]\n(আহ, কি মধুৰ ভাব! স্বৰগৰ ছবি!)\nনস'লে ইদৃশ্য কিন্তু স্বামীৰ প্ৰাণত॥\nশিলতো অধিক টান বুলি যাৰ হিয়া\nজনা আছে জগতত, সমৰ ক্ষেত্ৰত\nতেজেৰে বোৱাই নই, কনা মাত্ৰো হায়!\nনজনমে মায়া, দুখ যাৰ অন্তৰত।\nতেনুৱা তোমাৰ জোচি! প্ৰাণৰ স্বামীয়ে\nকান্দিব' ধৰিলে লই তোমাক কোলাত;—\nসাদৰি বুলিলা তুমি “কন্দা নাই মই,\nকিয় কান্দা তুমি? কিয় কৰিছা বিষাদ।”\nস্বামীয়ে তোমাৰ কান্দি বুলিব ধৰিল,—\n“জোচি! তুমি দেৱকন্যা, মই নৰাধম\nনৰকৰ কীট মই সি কাৰণে প্ৰিয়ে!\nকান্দো মই, দেবী তুমি নকৰা ক্ৰন্দন॥”\nসাদৰে আকউ জোচি! বুলিব ধৰিলা,\n“তোমাৰ নিমিত্তে পাৰোঁ জাঁপ দিব মই\nজ্বলা অগণিতো, নাথ! বলিআপোনাক\n* এই ঘটনাৰ অগৈয়ে নেপোলিয়ানক কোণেও কেতিয়াও কন্দা বা চকুলো টোকা দেখা নাই। [ ৭৭ ]\nদিব পাৰোঁ নিজে নিজে স্বোৱামীৰ হই॥\nৰাজ ভোগ মই, নাথ। নকৰোঁ হেপাহ,\nতোমাৰ নিমিত্তে মই হৰিষ মনত\nতিয়াগিম ফৰাচীৰ ৰাজ সিংহাসন\nতুমিয়ে, সইতে, নাথ। এই মুহুৰ্তত॥\nনাকান্দিবা আৰু নাথ। অজি শেষ দিন,\nজোচীৰ তোমাৰ, দিয়াঁ হাঁহিব জোচীক;\nশেষ চোৱা লওঁ চাই তোমাৰ মুখত\nঅমিয়া মধুৰ সেই মুখৰ হাঁহিক॥”\nএই বুলি, আহা ' জোচি! স্বামীক সাদৰী\nৰঙ্গে আলিঙ্গন কৰি, যেতিয়া হাঁহিলা\nলাবণ্য প্ৰতিমাখনি সৰলতা ভৰা\nসৰলতা মুৰ্ত্তি যেন মৰ্ত্ত্যত শোভিলা।\nআহা। কি মধুৰ! ভাব! স্বৰগৰ ছবি।\nসি ছবি তোমাৰ, জোচি। কি কৰি আঁকিম?\nআমি দুৰ্ভগীয়া অতি, নোহোঁ। চিত্ৰকৰ,\nদুৰ্ব্বলা লেখনী মোৰ কিৰূপে লিখিম্?\nকিন্ত জোচি! (ফাটে হিয়া!) থাকি সেই ৰাতি\nস্বামীৰ লগত সুখে হৰিষ মনত\n[ ৭৮ ]\nফৰাচী বাসীক আৰু এৰি স্বোৱামীক,\nপুনা বেলা হাঁহি হাঁহি উঠি জাহাজত,\nগ’লা তুমি (আহা! জোচি!) আমেৰিকা ফালে\nআনন্দ মনেৰে চিন্তি হিত স্বোৱামীৰ;—\nযাদৱধি দেখে তুমি চাইছিলা সুখে\nএকেথিৰে, অধালাগি শোভা ফৰাচীৰ!!\nদেখোতে দেখোঁতে হায়! জাহাজ তোমাৰ\nযেতিয়া অদৃশ্য হ’ল ফৰাচী ৰাজ্যৰ\nটুকিছিলা মাথোঁ তুমি দুধাৰি চকুলো!!\nআৰু এটী হুমুনীয়া—হতাশ প্ৰাণৰ!!\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=আভাস_কাব্য/জোচেফাইন&oldid=19302"ৰ পৰা অনা হৈছে\n১৯১৪ চনৰ সাহিত্যকৰ্ম\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ২১ ফেব্ৰুৱাৰী ২০১৯ তাৰিখে ১৪:২৮ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


Tikleen in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Tikleen ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nTikleen 100 Mg Tablet - ₹64 (₹80, 20% छूट)\nTikleen 250 Mg Tablet - ₹64 (₹80, 20% छूट)\nTikleen ৰ মূল্য আৰু পেকৰ চাইজ - Tikleen Price and Pack Size in Assamese - Tikleen ar mulya aaru pakor size\nTikleen 100 Mg Tablet ₹64.0 दवा खरीदें\nTikleen 250 Mg Tablet ₹64.0 दवा खरीदें\nTikleen की जानकारी\nTikleen ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Tikleen Benefits & Uses in Assamese- Tikleen ar laabh aaru byavaharsamuh\nTikleen ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Tikleen Dosage & How to Take in Assamese - Tikleen ar paali aaru xeya kenedore lobo\nTikleen ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Tikleen Side Effects in Assamese- Tikleen ar parshwakriyasamuh\nTikleen সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Tikleen Related Warnings in Assamese- Tikleen xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Tikleenৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Tikleen with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Tikleen ar gurutor kriya-pratikriya\nTikleen মতভেদসমূহ- Tikleen Contraindications in Assamese- Tikleen nishedhsamuh\nTikleen ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Tikleen in Assamese- Tikleen ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Tikleen ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Tikleen Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Tikleen kriya-pratikriya\nTikleen ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Tikleen Benefits & Uses in Assamese - Tikleen ar laabh aaru byavaharsamuh\nTikleen তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nTikleen ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Tikleen Dosage & How to Take in Assamese - Tikleen ar paali aaru xeya kenedore lobo\nTikleen-ৰ উপাদানসমূহ - Tikleen Active Ingredients in Assamese - Tikleen-ar upadaansamuh\nTikleen ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Tikleen Side Effects in Assamese - Tikleen ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Tikleen ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nTikleen সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Tikleen Related Warnings in Assamese - Tikleen xonkranta xatarkatabanisamuh\nTikleen-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nগৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত Tikleenএ মধ্যমীয়া পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া কৰিব পাৰে। আপুনি যদি ইয়াৰ ক্ষতিকৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰে, তেন্তে এই ঔষধটো গ্ৰহণ কৰা লগে লগে বন্ধ কৰক, আৰু চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Tikleen পুনৰাই গ্ৰহণ নকৰিব।\nTikleen-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nTikleen ৰ স্তন্যপায়ীসকলৰ ক্ষেত্ৰত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া অতি কম বা নায়েই। গতিকে আপুনি ইয়াক চিকিতসকৰ পৰামৰ্শ অবিহনেই গ্ৰহণ কৰিব পাৰে।\nবৃক্কত Tikleen কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nবৃক্ক ৰ বাবে Tikleen কেতিয়াবাহে ক্ষতিকাৰক।\nযকৃতত Tikleen কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nআপোনাৰ কলিজা ত Tikleenৰ সুতীব্ৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া হব পাৰে। চিকিতসকে নোকোবাকৈ গ্ৰহণ নকৰিব।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Tikleen ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদয় ৰ বাবে Tikleen কেতিয়াবাহে ক্ষতিকাৰক।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Tikleenৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Tikleen with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Tikleen ar gurutor kriya-pratikriya\nTikleen তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nTikleen মতভেদসমূহ - Tikleen Contraindications in Assamese - Tikleen nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Tikleen লোৱা অনুচিত যাতে -\nTikleen ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Tikleen in Assamese - Tikleen ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Tikleen-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, Tikleenয়ে অভ্যাসৰ সৃষ্টি নকৰে।\nহয়, আপুনি আৰামত মেচিনেৰী চলাব পাৰে বা বাহন চলাব পাৰে, যিহেতু Tikleen লোৱাৰ পিছত ই আপোনাৰ টোপনি ভাৱ নানে।\nহয়, কিন্তু আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অনুসাৰেহে Tikleen লোৱা উচিত।\nনহয়, Tikleenয়ে কোনোধৰণৰ মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সা কৰিব নোৱাৰে।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Tikleen ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Tikleen Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Tikleen kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Tikleenৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nআপনি খাদ্যৰ সৈতে Tikleen ল'ব পাৰে।\nমদ আৰু Tikleenৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nগৱেষণাৰ অভাৱত, Tikleen লোৱাৰ সময়ত মদ্যাপন কৰা সম্পৰ্কত একো ক'ব পৰা নাযায়।\nTikleen ৰ অনুকল্প - Substitutes for Tikleen in Assamese\nCol (Gufic) 685\nTikleen के लिए सारे विकल्प देखें\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Tikleen লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Tikleen ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Tikleen সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Tikleen ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Tikleen সেৱন কৰে?


মন্ত্ৰীৰ সকীয়নি অসাৰ, কলহভাঙা গাঁও পঞ্চায়তত লুণ্ঠনৰাজ! -\nHomeআঞ্চলিকমন্ত্ৰীৰ সকীয়নি অসাৰ, কলহভাঙা গাঁও পঞ্চায়তত লুণ্ঠনৰাজ!\nমন্ত্ৰীৰ সকীয়নি অসাৰ, কলহভাঙা গাঁও পঞ্চায়তত লুণ্ঠনৰাজ!\nবৰপেটাৰোডঃ পঞ্চায়ত আৰু গ্ৰামোন্নয়ন বিভাগৰ আঁচনি ৰূপায়ণৰ ক্ষেত্ৰত দুনীতি-অনিয়ম সহ্য কৰা নহ’ব-বুলি বিভাগীয় মন্ত্ৰী ৰণজিৎ কুমাৰ দাসে প্ৰায়ে সকীয়নি প্ৰদান কৰি আহিছে৷ মন্ত্ৰীগৰাকীৰ কলহভাঙা গাঁও পঞ্চায়ততে যেন অসাৰ মন্ত্ৰী ৰণজিৎ কুমাৰ দাসৰ সকীয়নি৷ মন্ত্ৰীগৰাকীৰ সকলো সকীয়নিক আওকাণ কৰি কলহভাঙা গাঁও পঞ্চায়তৰ সভাপতি আবু তাহেৰে পঞ্চায়ত সচিবৰ সহযোগত আঁচনিৰ ধনত চলাইছে লুণ্ঠন৷\nনামমাত্ৰ কাম কৰিয়েই সৰভোগ সমষ্টিৰ কলহভাঙা গাঁও পঞ্চায়তৰ সভাপতি আৰু সচিবগৰাকীয়ে মিলি আত্মসাৎ কৰিছে আঁচনিৰ নামত আবণ্টিত কোটি কোটি টকা৷ এনৰেগা আঁচনি ৰূপায়ণৰ নামত সৰভোগ সমষ্টিৰ কলহভাঙা গাঁও পঞ্চায়তত চলিছে লুণ্ঠনৰ প্ৰতিযোগিতা৷ গাঁওখনত তাৰা পাম্প আৰু ষ্ট্ৰীট লাইটৰ নামত কোটিটকীয়া কেলেংকাৰি সংঘটিত হোৱাৰ লগতে গাঁওখনৰ নৱজাগৰণ এম স্কুল চৌহদৰ পুৰণি দেৱালৰ ওপৰতে ইটা গাঁঠি আত্মসাৎ কৰিছে ৬লাখ টকা৷ তদুপৰি পথ নিৰ্মাণ, ভেটি নিৰ্মাণ আদি আঁচনিৰ নামতো আত্মসাৎ কৰিছে লক্ষ লক্ষ টকা৷ উপযুক্ত তদন্তৰ জৰিয়তে দোষীক গ্ৰেপ্তাৰ কৰাৰ দাবী উত্থাপন কৰিছে স্থানীয় ৰাইজে।\nPrevious articleমাতৃৰ বুকুৰপৰাই অন্তৰ্ধান দেৱশিশু, অনুসন্ধান অব্যাহত\nNext articleজনাকীৰ্ণ অঞ্চলত প্ৰৱেশ ঢেঁকীয়াপতীয়াৰ, উপস্থিত বন বিভাগ-আৰক্ষীৰ দল


জীৱনৰ সৰু সৰু ৰসাল ঘটনাবোৰ- স্বপ্নালী বৰদলৈ – ফটাঢোল\nJanuary 1, 2022 ধাৰাবাহিক\nবিয়াৰ পিছৰে কথা। নতুনকৈ বিয়া হোৱাৰ পিছত ন কইনা-দৰা আত্মীয় তথা চিনাকি মানুহৰ ঘৰত ফুৰিবলৈ যোৱাৰ যি পৰম্পৰা সেই পৰম্পৰাক ৰক্ষা কৰি আমি দুয়ো ইঘৰ সিঘৰকৈ ফুৰিবলৈ ধৰিলোঁ। পিচে ফুৰিবলৈ গ’লেই গৃহস্থই ভাত নোখোৱাকৈ নপঠিয়ায়। তেলাল পাতি হাঁহ-কোমোৰাকে ধৰি বিভিন্ন খাদ্য খাই খাই ভালেই লাগিছিল পিচে পেটে তাৰ ভৰ নসহিছিল। কেতিয়াবা এনেকুৱাও হৈছিল যে একেলগে তিনি চাৰিঘৰত ভাত খাব লগাত পৰিছিলোঁ। তদুপৰি ভাত খোৱাৰ আগতে চাহ-মিঠাই এইবোৰটো আছেই। মুঠতে গৃহস্থৰ মৰমৰ অত্যাচাৰত আমাৰ দুয়োৰে পেটৰ অৱস্থা বেয়া। এদিনাখন আমাৰ চিনাকি পৰিয়াল এটালৈ ফুৰিবলৈ গ’লোঁ। চাহ, পুৰি-ভাজি দিলে। পুৰি-ভাজি দেখি আমি ভালেই পালোঁ তাৰমানে আৰু ভাত খাব নালাগে। পিচে আমি খাই থাকোঁতে কুকাৰে হুইছেল মৰা শুনিলোঁ। চাহ খাবলৈ দি বাইদেউ গৰাকীয়ো বহু দেৰি ভিতৰত আছে। মোৰ চিন্তা আৰম্ভ হৈ গ’ল। এইখিনি খাই আকৌ ভাত কেনেকৈ খাম! এপাকত সুধিয়ে দিলোঁ গৃহস্থক বাইদেউ ক’ত গ’ল বুলি। তেখেতে ক’লে,\n: বাইদেৱে ভাত ৰান্ধিছে।\n: ই …..ভাত আকৌ কিয় ৰান্ধিব লাগে? ইমানবোৰ খাই ভাত কেনেকৈ খাম? নালাগে নালাগে!!\n: নহয় মানে ভাত আমালৈহে ৰান্ধিছে।\nইছ ৰাম ৰাম!\nমই লাজতে মৰি যোৱা যেন হ’লোঁ। গৃহস্থই কি ভাবিছে চাগে এইজনী কম খকুৱানী নহয়। ভাত খোৱাৰ সপোন দেখিলেই নিজেই!\nশ্ৰীমানৰ ফালে চালোঁ মিচিক-মাচাককৈ হাঁহি চাহ খাই আছে। মোৰ লাজতে পেটলৈ একো নগ’ল। গৃহস্থও বোধকৰোঁ অপ্ৰস্তুত হৈছিল। আমাক বাৰে বাৰে ভাত খাই আহিবলৈ জোৰ কৰিছিল। পিচে আমিহে বুজিছিলোঁ ভাত খাবলৈ নিদিয়াৰ বাবে আমি কিমান আনন্দ পাইছিলোঁ। বেলেগ এদিন ভাত খোৱাকৈ অহাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দি আমি ঘৰমুৱা হ’লোঁ। ঘৰত আহি মোৰ কাণ্ড কোৱাত সকলো হাঁহিত ফাটি পৰিল। কাণত ধৰিলোঁ সেইদিন ধৰি কাৰোবাৰ ঘৰত ফুৰিবলৈ গ’লে কেতিয়াও খোৱাৰ কথা লৈ একো মাত নিদিওঁ বুলি।\nমোৰ স্কুল ঘৰৰ ওচৰতে হোৱাৰ বাবে খোজকাঢ়িয়ে গৈছিলোঁ। কিন্তু কলেজ ঘৰৰ পৰা আঁতৰত হোৱাৰ বাবে চাইকেলেৰে অহা যোৱা কৰিছিলোঁ। চাইকেল চলাবলৈ পোৱাৰ বাবে মনত অপাৰ আনন্দ। পিচে মোৰ সমস্যাটো আছিল যে ভিৰত চাইকেল চলাবলৈ মোৰ খুব ভয় লাগিছিল। নাৰ্ভাছ কৰিছিলোঁ। অলপ ভিৰ দেখিলেই চাইকেলৰ পৰা নামি দিওঁ। কলেজলৈ যাওঁতে নাৰিকল গুৰি চাৰিআলি বুলি চাৰিআলি এটা পাৰ হৈ যাব লাগে। সেইকণ চাইকেল চলাই পাৰ হৈ যাবলৈ মোৰ সাহসে নুকুলাইছিল সেয়ে সদায় নামি পাৰ হৈ যাওঁ। পিচে এদিনাখন নাজানো মোৰ কি শনি লাগিছিল বান্ধৱী এগৰাকীৰ লগত চাইকেল লৈ গৈ থাকোঁতে বান্ধৱী সাউত্কৈ চাৰিআলিটো পাৰ হৈ যোৱা দেখি ময়ো তাইৰ পিছে পিছে দিলোঁ পাৰ হৈ। পিচে পাৰ হৈ যাওঁতে ল’ৰা এজন চাইকেল লৈ সন্মুখেৰে অহা দেখি মই অগাদেৱা কৰি এপাকত দিলোঁ খুন্দা মাৰি ল’ৰাজনৰ চাইকেলত। মই চাইকেলৰ পৰা সৰি পৰিলোঁ। চাইকেলো এঠাইত চিটিকি পৰিল। দুখ পোৱা নাছিলোঁ যদিও মই লাজতে বহু সময় ধৰি পৰা ঠাইতে পৰি ৰ’লোঁ। চাৰিআলিটো সেইসময়ত মানুহেৰে গিজগিজাই আছিল। বহুত মানুহ গোট খালে। এজনে মোক উঠাই দিলে। এজনে চাইকেলখন উঠাই ব্ৰেক নাই নেকি বুলি মোক সুধিলে। মোৰ মুখৰ মাত তেতিয়া নাছিল। তাতে কোনোবা এজনে মই খুন্দিওৱা ল’ৰাজনক মিহিকৈ ধমকি এটা দিওঁতে ল’ৰাজনে হাঁহি হাঁহি যেতিয়া ক’লে যে তাইহে মোক খুন্দিয়াই দিলে মইতো নিজৰ ছাইদতে আছিলোঁ তেতিয়া মই আৰু মৰা যেন হ’লোঁ লাজতে। ফাট মেলা বসুমতী পাতালে লুকাওঁ। ইফালে মোৰ বান্ধৱী চাইকেল চলাই চলাই ক’ৰবাত পালেগৈ। মোৰ এক্সিডেণ্টৰ কথা গমেই নাপায়। যেনেতেনে ঘৰ পালোঁগৈ। ঘৰতো কাকো নক’লোঁ। পিছদিনা লাজতে কলেজলৈ নগ’লোঁ। তাৰপিছদিনা কলেজলৈ যাবলৈ ওলালোঁ চাইকেল নোলোৱাকৈ খোজকাঢ়ি লগত এটা ছাতি। সেইদিনা আকৌ ৰ’দো নাই বৰষুণো নাই । তথাপি ছাতি মেলি গৈ আছোঁ। ছাতি এইবাবেই লৈছোঁ যাতে চাৰিআলিৰ মানুহে মোৰ মুখখন দেখা নাপায়। গৈ আছোঁ লাহে লাহে। চাৰিআলি পাওঁতে মুখখন যিমান পাৰোঁ ছাতিৰে ঢাকি খোজ খৰ কৰিলোঁ। পিচে দোকান এখনৰ ওচৰ পাওঁতেই কোনোবা এজনে কোৱা শুনিলোঁ,\n: এইজনীয়ে নহয় জানো সিদিনাখন চাইকেলৰ পৰা পৰি যোৱা ছোৱালীজনী?\nকথাষাৰ শুনি মই ইমান নাৰ্ভাছ কৰিলোঁ যে ৰাস্তাৰ শিল গুটিত উজুটি খাই পৰি গ’লোঁ। আকৌ দুজনমান উৰা মাৰি আহিল মোক উঠাবলৈ। মোৰ অৱস্থা কাঢ়িল। যেনেতেনে উঠি কলেজ পালোঁগৈ। ঘৰত এইবিষয়ে একো কোৱা নাছিলোঁ বাবে বিন্দাচ আছিলোঁ পিচে এদিনাখন কলেজলৈ আকৌ চাইকেল লৈ ওলাওঁতে দাদাই গহীনকে কৈ উঠিল,\n: চাবি আকৌ কাৰোবাক খুন্দিয়াই থৈ নাহিবি ! বুৰ্বক ছোৱালী!\nনাজানো কোন বেহুদাই দাদাক মোৰ পৰাৰ কাহিনী কৈ দিলে।\nএবাৰ মোৰ পৰিয়ালৰ লোকৰ সৈতে আমাৰ লগত ভাল সম্পৰ্ক থকা চিনাকি মানুহ এঘৰলৈ গৈছিলোঁ। ৰাতি ভাত পানী খাই উঠি গৃহস্থৰ ঘৰৰ বাৰাণ্ডাত আড্ডা মাৰি আছোঁ। গৰমৰ দিন…\nবাৰাণ্ডাৰ লাইট অফ কৰি বিভিন্ন ধৰণৰ কথা পাতি আড্ডা জমাই আছোঁ। বাৰাণ্ডাখনৰ ৰাস্তাৰ ফালে মুখ কৰি মই গৃহস্থ, ভনীজোঁৱাই আৰু অন্য দুজনমান পৰিয়ালৰ লোকৰ সৈতে বহি আছোঁ। আমাৰ মুখামুখিকৈ আমাৰ সন্মুখত গ্ৰীলৰ কাষতে মোৰ ননদ। বিভিন্ন কথা পাতি থাকোঁতে এপাকত ওলাল সাপৰ কথা। সাপ বুলি ক’লেই মই সাত জাপ মৰা মানুহ তাতে সেই ৰাতিখন আন্ধাৰে-মুন্ধাৰে সাপৰ কাহিনী শুনি মোৰ অৱস্থা বেয়া তথাপি ভৰি-হাত তুলি কাহিনী শুনি আছোঁ। গৃহস্থই এবাৰ ক’লে যে তেওঁলোকৰ বাৰীত বৰ দীঘল ক’লা ৰঙৰ সাপ এডাল বহু বছৰ ধৰি আছে। মাজে মাজে তেওঁলোকে দেখে। তেওঁ এনেধৰণৰ কথাবোৰ কৈ থাকোঁতেই মই কাষৰ ৰূমৰ পৰা অহা পোহৰত চকামকাকৈ দেখিলোঁ ননদ বহি থকা চকীখনৰ কাষেৰে গ্ৰীলৰ ফাঁকেদি ক’লা সাপ এডাল বগাই আহিছে। মই লগে লগে “অ’ মা সেইটো সাপ!” বুলি চিঞৰি জঁপিয়াবলৈ ধৰিলোঁ। মোৰ ননদজনীয়ে লগে লগে ভয়তে তাইৰ সন্মুখত বহি থকা গিৰিয়েকৰ কোলালৈ এক জাঁপ মাৰি কোলাত উঠি গ’ল। তাইৰ পৰা প্ৰায় দুই মিটাৰমান আঁতৰত বহি থকা মানুহজনৰ গালৈ কেনেকৈ একেজাঁপে উঠিলে সেইটো আজিও মোৰ বাবে সাঁথৰ আৰু দৃশ্যটো মনত পৰিলে মই আজিও হাঁহি ৰখাব নোৱাৰা হওঁ।\nইফালে গৃহস্থ আগেভাগে দৌৰি ভিতৰ সোমালে, মই পলাবলৈ বাট বিচাৰি নাপাই পৰুৱাই পোৱা মানুহৰ দৰে একে ঠাইতে ঘূৰি আছোঁ। ভনীজোৱায়ে নিজৰ মানুহজনী কোলাত লৈ “অ’ এতিয়া মই কি কৰোঁ” বুলি বিলাপ কৰি আছে। মুঠতে গোটেইখন হুৱাদুৱা। ঠিক পৰেশ ৰাৱাল বা ৰাজপাল যাদৱ থকা কমেডি চিনেমাবোৰত সকলোৰে দৌৰা-ঢপৰা লগা কোনো এটা দৃশ্যহে যেন। চিঞৰ-বাখৰ লাগি থকাৰ মাজতে এবাৰ মোৰ সাপটোৰ ওপৰত চকু পৰিল। কাষৰ ৰূমৰ পৰা অহা পোহৰত দেখিলোঁ সাপডাল দেখোন একেঠাইতেই লৰচৰ কৰি আছে। আৰু লগতে দেখিলোঁ সাপৰ ক’লা ৰং গৈ নীলা আৰু ৰূপালী ৰং হৈছেগৈ। চকু দুটা মোহাৰি আৰু অকণ ভালকৈ চাই দেখিলোঁ আৰে এইটো দেখোন সাপ নহয় চিপছৰ ফলা পেকেট এটাহে! তাকে মই আন্ধাৰত ক’লা দেখিলোঁ তাতে বাৰাণ্ডাৰ ফেনৰ বতাহত লৰি থকা যেন দেখি বগাই আহিছে বুলি ভাবিলোঁ। সাপৰ প্ৰকৃত ৰূপ দেখি মই মুখত হাত দি হাঁহিবলৈ ধৰিলোঁ। সকলোকে আচল কথাটো ক’বলৈও লাজ লাগিল। তেনে সময়তে কোনোবা এজনে জাঠি-জোং লৈ আহি সাপ মাৰিবলৈ যেতিয়া বাৰাণ্ডাৰ লাইটটো জ্বলাই দিলে তেতিয়া লাইটৰ পোহৰত সাপৰ ৰূপটো দেখি সৱ আকৌ বেহুচ। অলপ সময়ৰ পিছত আমাৰ সকলোৰে হাঁহিত ঘৰৰ চাদ উৰোঁ উৰোঁ যেন অৱস্থা। ননদক আজিও কওঁ,\n: সেই জাঁপটো মাৰিবলৈ তুমি শক্তি পাইছিলা ক’ত? আৰু এইটো জাঁপ স্কুল-কলেজত মৰা হ’লে কিমান মডেল পালাহেঁতেন ঠিক নাই!\nগৰমৰ দিন আহিলেই এই সাপৰ কাহিনীয়ে আমাৰ মুখত সদায় হাঁহি বিৰিঙায়।\nএইটো কাহিনীও মোৰ চাইকেলখনৰ লগত জড়িত। আচলতে দাদাৰ চাইকেলখনকে মেৰামতি কৰি মই চলাই ফুৰিছিলোঁ। ‘জ্যোতি’ কোম্পানীৰ চাইকেলখন ল’ৰা-ছোৱালী উভয়ে চলাব পৰা আছিল। দেউতাই চাকৰি কৰিছিল যদিও বিশেষ কাৰণত চাকৰি ৰিজাইন দি ব্যৱসায়ত লাগিছিল। ব্যৱসায় বৰ লাভজনক হোৱা নাছিল তাতে টাউনত মাটি কিনি ঘৰ বনাই তিনিটাকৈ ল’ৰা-ছোৱালীক পঢ়াবলগীয়া হোৱাৰ বাবে আমি অন্য বিলাসিতা কৰাৰ কথা ভাবিবই পৰা নাছিলোঁ। মোৰ বাবে নতুন চাইকেল এখন কিনাটোও এটা বিলাসিতাই আছিল। গতিকে দাদাই চলাবলৈ এৰা চাইকেলখনকে লৈ মই কলেজ বা টিউছনলৈ গৈছিলোঁ। “মিছ ইণ্ডিয়া”, “লেডী বাৰ্ড”ৰ দিনত মোক “জ্যোতি”ক চলাই থকা দেখি বহুতে ঠাট্টা কৰি হাঁহিছিল। মই নিজেই চাইকেলখনক ‘খাটাৰা চাইকেল’ বুলি কৈ হাঁহিছিলোঁ যদিও সেইখন মোৰ বৰ মৰমৰ আছিল। সেইখনতে উঠি প্ৰথম চাইকেল চলাবলৈ শিকিছিলোঁ।\nবাৰু, যি কি নহওঁক এদিনাখন পুৱা মই আৰু মোৰ বান্ধৱী নাজনীন অংকৰ টিউছন কৰিবলৈ ছাৰ এজনৰ ঘৰলৈ গ’লো। মূল পথৰ পৰা ফাটি যোৱা, কোনোমতে দুজন মানুহ একেলগে যাব পৰা ঠেক লুংলুঙীয়া পথ এটাৰ মূৰত ছাৰৰ ঘৰটো আছিল। সেই পথটো বাৰিষা হ’লে পানীত ডুবি থাকিছিল। পথটোৰ দুয়ো কাষে কঁচু, কলমৌ আদি গজি হাবি কৰি থৈছিল। তাতে গাহৰি, হাঁহ-কুকুৰা চৰি থাকে। পথটো মূল পথটোতকৈ যথেষ্ট চাপৰ। গতিকে মূল ৰাষ্টাৰ সৈতে সংযোগ হোৱা ঠাইকণ এটা থিয় গৰাৰ দৰে, যিকণ সাধাৰণতে মই সদায় চাইকেলৰ পৰা নামি যাওঁ। কিন্তু সেই দিনাখন কি হ’ল মোৰ বান্ধৱীক দেখি ময়ো সাহস কৰি চাইকেলত উঠিয়ে ওখ গৰাকণৰ পৰা তললৈ গুচি গ’লোঁ। খুব জোৰত নামি গৈ মোৰ ভালো লাগিছিল কিন্তু মোৰ চাইকেলৰ ব্ৰেকডালৰ শোচনীয় অৱস্থাৰ কথা ভাবি ভয়ো লাগিছিল। উৰি উৰি যোৱাদি সোঁ-সোঁৱাই গৈ থাকোঁতে হঠাতে দেখিলোঁ মোৰ অলপ আগত দুজনী ছোৱালী দেখোন খোজকাঢ়ি গৈ আছে। মই ইমান জোৰত নামি গৈছিলোঁ যে কেনেবাকৈ সিহঁতক খুন্দিয়ালে সিহঁতে ডাঙৰ আঘাত পোৱাটো খাটাং। ইফালে মোৰ চাইকেলৰ ব্ৰেকডাল দুদিনমানৰ আগতে বেয়া হৈছিল। মই সিহঁতক দেখি ইমানেই নাৰ্ভাছ কৰিলোঁ যে টিলিঙা বজাবলেও পাহৰি “হেই হেই” বুলি চিঞৰি চাইকেলখন বাওঁফালে কাটি দিলোঁ। মোৰ চিঞৰ শুনি ছোৱালী দুজনীয়ে ঘূৰি চালে যদিও কাকো নেদেখিলে। মোৰ বান্ধৱীয়েও মোক বিচাৰি আহিল পিচে মোক দেখা নাপায় চিঞৰি মোক মাতিবলৈ ধৰিলে। অলপ দেৰি বিচাৰি এবাৰ বাটৰ কাষৰ দ’ খালটোৰ কঁচুৱনীৰ মাজত কাৰোবাৰ হাঁহি শুনি ভালদৰে চাই দেখিলে এসোপামান কলমৌ, কঁচু ঢেকীয়াৰ মাজত চাইকেলখন আৰু তাৰ তলত মই সোমাই খুকখুকাই হাঁহি আছোঁ। সেইদিনা গোটেই পুৱাটো আমাৰ হাঁহিত সাৰ পাই উঠিছিল।\nউল্লেখযোগ্য যে এই বান্ধৱীগৰাকী সেই একেগৰাকীয়ে যাক অনুকৰণ কৰিবলৈ গৈ মোৰ চাইকেল এক্সিডেণ্ট হৈছিল। তাই মোৰ চাইকেল চলোৱাৰ গুৰু আৰু মই শিষ্য আছিলোঁ। পিচে শিষ্য সদায় ফে’ল হৈছিল।\nমোৰ আঙঠি পিন্ধোৱাৰ কিছুদিনৰ আগৰ কথা। সেইদিনা বজাৰ কৰিবলৈ মোৰ বান্ধৱী ধৰণ্যাৰ লগত দেৰগাঁও চাৰিআলিলৈ ওলাই গৈছিলোঁ। জুলাই মাহৰ উৎকট গৰম। ৰ’দে খাওঁ খাওঁ মূৰ্তি ধৰি আছিল। গৰমৰ বাবেই মই ঘৰত যেনেদৰে আছিলোঁ তেনেদৰেই ওলাই গৈছিলোঁ। “এহ কোনেনো মোক চাই থাকিব এই গৰমত আৰু সোনকালে আহিমেই দেখোন!” এনেকুৱা এটা ভাৱ লৈ মই ৰং যাবলৈ ধৰা চুৰিদাৰযোৰ আৰু মাৰ ক’লা ৰঙৰ মোলৈ এহাতমান দীঘল ধপলা চেণ্ডেল এযোৰ পিন্ধি চুলিখিনি ওপৰে ওপৰে আঁচুৰি মুখত লিপষ্টিক অকণমানো নলগোৱাকৈ ওলাই গ’লোঁ। গৈ থাকোঁতে বাটতে মোৰ তেতিয়া হ’বলগীয়া স্বামীৰ বন্ধু এজনে ফোন কৰি মই ক’ত আছোঁ সোধে। মই বজাৰ কৰিবলৈ যোৱাৰ কথা কওঁ। তেতিয়া তেওঁ মোক কয় যে তেওঁ যোৰহাটলৈ আহিছিল যাওঁতে দেৰগাঁও হৈ যাব আৰু মোক বিশেষ দৰকাৰ এটাত লগ কৰি যাব। লগ কৰাৰ কথা শুনি মই অতি অপ্ৰস্তুত হ’লোঁ কাৰণ মই যিটো ৰূপত গৈছোঁ বন্ধুজনে চাগে দেখিয়েই বেহুচ হ’ব। তাৰপিছত ভাবিলোঁ এহ তেওঁৰ বন্ধুহে তেওঁতো নহয় গতিকে সংকোচ কিহৰ! তেওঁক লগ কৰিম বুলি ক’লোঁ। বন্ধুজনে দেৰগাঁও পাওঁতে মোক ফোন কৰে আৰু তেওঁ কোৱামতেই দোকান এখনৰ সন্মুখত তেওঁক লগ পাওঁ। তাৰপিছত মোক ক’লে যে তেওঁৰ গাড়ীখন অকণমান আঁতৰত ৰখাই থৈছে তাতে তেওঁৰ বন্ধু এজন বহি আছে আৰু সেই বন্ধুজনৰ লগত মোক তেওঁ চিনাকি কৰাই দিব বিচাৰে। মই যাওঁ নাযাওঁকৈ থেৰোগেৰো কৰি থকা দেখি মোৰ বান্ধবীজনীয়ে টানি মোক গাড়ীৰ ওচৰলৈ লৈ যায়। গাড়ীৰ ওচৰত গৈ দেখিলোঁ সেই বন্ধুজন আন কোনো নহয় মোৰ হ’বলগীয়া মানুহজন। মিচিক-মাচাককৈ হাঁহি মোলৈকে চাই আছে। আয়ৈ মই লাজতে মূৰ ঘূৰাই যেন পৰি যাম! ফাটমেলা বসুমতী পাতালে লুকাঁও বুলি বিৰবিৰাই বান্ধৱীৰ গাৰ আঁৰতে নিজক লুকুৱাবৰ বাবে বৃথা চেষ্টা চলালোঁ। মোক চাৰপ্ৰাইজ দিবলৈ আহি মোৰ জাধলী ৰূপ দেখি বেচেৰা নিজেই চাৰপ্ৰাইজড হৈ গৈছিল চাগে! কাৰণ তেওঁ বৰ চৌখিন। ধুনীয়াকৈ পৰিপাটিকৈ থাকি ভাল পাইছিল। বেলেগো তেনেকৈ থকাটো বিচাৰিছিল। গতিকে ভাবি পত্নীক এই ৰূপত দেখি অবাক হোৱাটো স্বাভাৱিক।\nআমাৰ বিয়াখন ঘৰৰ পৰা ঠিক কৰা। তেওঁক আঙুঠি পিন্ধোৱাৰ আগতে বৰকৈ লগ পোৱাই নাছিলোঁ। ফোনতে যি কথা পতা হয়। সেইদিনা মই যে বজাৰলৈ যাম তেওঁক কৈছিলোঁ। তেওঁৰ কৰ্মস্থলী তেতিয়া যোৰহাট আছিল। সেইদিনা তেওঁ বন্ধুজনৰ সৈতে দেৰগাঁও হৈ ঘৰলৈ যোৱাৰ প্লেন কৰিছিল। যাওঁতে মোক চাৰপ্ৰাইজ দিবলৈ ফোন কৰাইছিল বন্ধুৰ যোগেদি। মোৰ মনলৈয়ো একো সন্দেহ ভাৱ অহা নাছিল।\nযি কি নহওঁক তাৰ পিছত আমি চাহ খালোঁ ওচৰৰ ৰেষ্টুৰেণ্ট এখনত। তেওঁক হঠাতে লগ পাই মোৰো অৱশ্যে খুব ভাল লাগিছিল। হ’লেও মই লাজতে মূৰ তুলি কথা ক’ব পৰা নাছিলোঁ। ইফালে তলমূৰ কৰিলেই মাৰ ধপলা চেণ্ডেলযোৰত চকু পৰে। কি যে বিড়ম্বনা! পিছত ঘৰলৈ গৈ মোক তেওঁ ফোনত কয় যে,\n: তুমি আজি ইমান চিম্পলকৈ গৈছিলা।\nএইটো তেওঁৰ ভদ্ৰতা আছিল যে জাধলি শব্দটোক তেওঁ চিম্পল বুলি কৈছিল।\nতেওঁৰ কথাত মইতো আৰু লাজ পাইছিলোঁ। হ’লেও দমি নগৈ চিম্পল লিভিং হাই থিংকিঙৰ ওপৰত এটা দীঘলীয়া ভাষণে দি দিলোঁ। ভাষণ শুনি তেওঁ সেইফালেই তাপ মাৰিলে। সেইদিন ধৰি মই যদি কাষৰ ঘৰলৈও যাওঁ ধুনীয়াকৈ যাওঁ। ৰিস্ক নলওঁ। কথাবোৰ এতিয়া মনত পৰিলে খুব হাঁহি উঠে।\n« ১ – ১ = ০-দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য\nজন্মৰ ইতিহাস – ৰঞ্জিত কুমাৰ শৰ্মা »


বিশ্লেষণঃ আচল আয়ুর্বেদ বনাম পতঞ্জলীৰ 'কোৰোনিল'ৰ ব্যৱসায়িক ভাওনা ::পাৰভিন চুলতানা - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome ANALYSIS ARTICLE PARVIN-SULTANA RECENT পাৰভিন চুলতানা প্ৰৱন্ধ বিশ্লেষণ বিশ্লেষণঃ আচল আয়ুর্বেদ বনাম পতঞ্জলীৰ 'কোৰোনিল'ৰ ব্যৱসায়িক ভাওনা ::পাৰভিন চুলতানা\nবিশ্লেষণঃ আচল আয়ুর্বেদ বনাম পতঞ্জলীৰ 'কোৰোনিল'ৰ ব্যৱসায়িক ভাওনা ::পাৰভিন চুলতানা\nxukhdukh.com August 10, 2020 ANALYSIS, ARTICLE, PARVIN-SULTANA, RECENT, পাৰভিন চুলতানা, প্ৰৱন্ধ, বিশ্লেষণ,\nআচল আয়ুর্বেদ বনাম পতঞ্জলীৰ 'কোৰোনিল'ৰ ব্যৱসায়িক ভাওনা\nসৰুতে কাহঁ, পানী লগা জ্বৰ হলে তুলসীৰ লগত মধু খোৱা, গৰম মিঠা তেল বুকুত মালিচ কৰা আমাৰ প্রত্যেকৰে শৈশৱৰ স্মৃতি বুলি ক’লে ভুল নহব। এইবোৰ আছিল ‘দাদিমাৰ ঘৰুৱা নুস্খা’। তদুপৰি বিভিন্ন বিষৰ বাবে তেল-হালধীৰ মিশ্রণ, চর্মৰোগৰ বাবে হালধী-মেহেন্দী-নীম পাতৰ প্রয়োগ, সৰু লৰা ছোৱালীৰ পেলু সমস্যাৰ বাবে তিতা বা হালধীৰ ৰস ইত্যাদি বনৌষধিৰ লগত আমি সকলোৱে পৰিচিত আৰু এই ঔষধিবোৰৰ প্রভাৱৰ বিষয়ে আৰু এইবোৰৰ পার্শ্বক্রিয়াৰ অনুপস্থিতিৰ বিষয়েও আমাৰ মনত কোনো সন্দেহ নাই।\nভাৰতবর্ষই পৃথিৱীক যোগ ব্যায়ামৰ উপহাৰ দিছে। যি সময়ত পশ্চিমীয়া দেশবোৰৰ মানুহ বিভিন্ন জীৱনশৈলীৰ লগত জড়িত বিভিন্ন ব্যাধিত ভুক্তভোগী হৈ পৰিছিল, সেই সময়ত এটি উন্নত আৰু সুস্থ জীৱনৰ বাবে যোগ ব্যায়ামৰ ফলপ্রসূতা বহুত জনপ্রিয় হৈ পৰিছিল। কিন্তু পৰম্পৰাগত ভাৰতীয় চিকিৎসা শাস্ত্র আয়ুর্বেদৰ এফালে যেনেকৈ জনপ্রিয়তা বাঢ়ি আছে আনফালে মাজে সময়ে এনে কিছু ঘটনা সংঘটিত হয় যিবোৰ ঘটনাই মানুহক এই পৰম্পৰাগত চিকিৎসাশাস্ত্রৰ ওপৰত প্রশ্ন কৰিবলৈ বা ইয়াৰ উপকাৰিতাক নাকচ কৰিবলৈ সুযোগ দিয়ে।\nশেহতীয়াভাৱে সংঘটিত ঘটনাটো হ’ল জনপ্রিয় যোগ-ব্যায়ামৰ প্রচাৰক আৰু পতঞ্জলীৰ যোগপীঠৰ প্রমূখ বাবা ৰামদেৱে কৰা এক দাবীক লৈ। বাবা ৰামদেৱে কোৰোনিল নামৰ এটা ঔষধৰ আৱিস্কাৰৰ কথা জনায় আৰু তেওঁৰ মতে মাত্র ৫৪৫ টাকত উপলব্ধ এই ঔষধে কোৰোণাৰ দৰে মহামাৰীক ভাল কৰি পেলাব। তেওঁ দাবী কৰে যে প্রায় ১০০ জন ক'ৰোণা আক্রান্তৰ ওপৰত চলোৱা পৰীক্ষাই এইটো প্রমাণ কৰি দিছে যে কেৱল ১৪ দিনৰ ভিতৰতে এই ঔষধ সেৱন কৰা ১০০% ৰোগী সম্পূর্ণৰূপে সুস্থ হৈ উঠিছে।\nতেওঁৰ এই দাবীৰ লগে লগে একাংশ সংবাদ মাধ্যমে ভাৰতবর্ষই সর্বপ্রথমতে কৰোণাৰ ঔষধ আৱিস্কাৰ কৰা বুলি প্রচাৰ কৰা আৰম্ভ কৰিলে। কিন্তু কিছু ঘন্টাৰ ভিতৰতে আয়ূষ মন্ত্রণালয়ৰ পৰা বাবা ৰামদেৱক এই ঔষধৰ প্রচাৰ কৰিবলৈ নিষেধ কৰা হয় আৰু তেওঁ চলোৱা পৰীক্ষাৰ সবিশেষ তথ্য মন্ত্রণালয়ক জনাবলৈ নির্দেশ দিয়া হয়। উত্তৰাখণ্ডৰ আয়ুর্বেদ বিভাগৰ লাইচেঞ্চ প্রদান কৰা বিষয়াৰ মতে পতঞ্জলীৰ ফালৰ পৰা কাহঁ- সর্দী আৰু প্রতিৰোধ শক্তি বর্ধন কৰিব পৰা ঔষধৰ লাইচেঞ্চৰ বাবেহে আবেদন পত্র দিয়া হৈছিল, তাত ক'ৰোণাৰ কোনো ধৰণৰ উল্লেখ নাছিল। তেনে ক্ষেত্রত এই ঔষধক ক'ৰোণাৰ প্রতিকাৰ বুলি প্রচাৰ কৰা কিমান নৈতিক আৰু বৈধ?\nপতঞ্জলীয়ে দাখিল কৰা তথ্য মতে তেওঁলোকে বাচি লোৱা ট্রায়াল 'সাবজেক্ট'সকলৰ কোনেও দহ বছৰৰ তলৰ বা ৫৯ বছৰ বয়সৰ ঊর্ধ্বৰ নাছিল। লগতে এওঁলোক কোনো গম্ভীৰ স্বাস্থ্যজনিত সমস্যাত ভুক্তভোগী নাছিল। অর্থাৎ এওঁলোক এসীম্পটোমেটিক ৰোগি আছিল। এনে ৰোগীৰ ক্ষেত্রত সাধাৰণ ফ্লুৰ দৰেই চিকিৎসা কৰা হয় আৰু চৰকাৰী তথ্য মতে ভাৰতবর্ষত কম বয়সীয়া 'এসীম্পটোমেটিক' ৰোগীবোৰৰ সুস্থ হৈ উঠাৰ হাৰ বহুত আশাজনক। গতিকে আৰম্ভণিতে কৈ থব পাৰি যে এই ঔষধ গম্ভীৰভাৱে অসুস্থ ব্যক্তিসকলৰ বাবে বৰ বেছি ফলপ্রসূ নহয়।\nইয়াৰ ওপৰিও সাধাৰণতে নতুন ঔষধ বা ভেক্সিনৰ ক্ষেত্রত এলোপেথীয়ে দীর্ঘদিন ধৰি বহুস্তৰীয়া পৰীক্ষামূলক গৱেষনা চলায় যেন ইয়াৰ প্রভাৱৰ বিষয়ে কোনো সন্দেহ উৎপন্ন নহয়। তেনে ক্ষেত্রত এটা নতুন ব্যাধি যাৰ বিষয়ে দিনক দিনে নতুন তথ্য সন্মুখত আহি আছে, তেনে ব্যাধিৰ ঔষধ কেৱল এমাহত আৰু মাত্র এশজন ৰোগীৰ ওপৰত পৰীক্ষা কৰি বজাৰত সহজলভ্য কৰি দিয়াটো সমীচিন জানোঁ? এনেও পৰিলক্ষিত হৈছে যে কিছু মানুহৰ শৰীৰত এই ৰোগে ভিন ভিন লক্ষণ দেখুৱাইছে। তেনে ক্ষেত্রত এই ঔষধ সকলোৰে ওপৰত সমানভাৱে কাৰ্যকৰী নহবও পাৰে আৰু এইটো জনা অতিকৈ দৰকাৰী। ইয়াৰ বাবে প্রয়োজন আৰু দীঘলীয়া পৰীক্ষণৰ।\nপিছে এই প্রশ্নবোৰ উত্থাপন হোৱাৰ লগে লগে পতঞ্জলীৰ বাবা ৰামদেৱে বিতর্কটোক এক ভিন্ন দিশ দিয়াৰ চেষ্টা কৰিছে। আধুনিক সময়ত বাবা ৰামদেৱে যোগ ব্যায়ামক জনপ্রিয় কৰি তোলাত এক গুৰুত্বপূর্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে। আনকি তেওঁ প্রস্তুত কৰি উলিওৱা বিভিন্ন সামগ্রী বজাৰত যথেষ্ট সমাদৃত হৈছে। কিন্তু আমি মনত ৰখা উচিত যে আয়ুর্বেদৰ ঐতিহ্য আৰু পৰিসৰ পতঞ্জলীতকৈ বহুত বহল। গতিকে পতঞ্জলীক প্রশ্ন কৰাৰ অর্থ আয়ুর্বেদক প্রশ্ন কৰা নহয়।\nদুর্ভাগ্যজনকভাৱে এই প্রশ্নবোৰৰ সন্তোষজনক উত্তৰ দিয়াৰ ঠাইত বাবা ৰামদেৱে নিজকে বহুজাতিক ফার্মাচিউটিকেল কম্পেনীৰ ষড়যন্ত্রৰ ভুক্তভোগী সজাবলৈ চেষ্টা কৰিছে। কিন্তু এই অভিযোগ- প্রত্যাভিযোগৰ মাজত ক'ৰোণাত আক্রান্ত ৰোগীসকলৰ স্বার্থ যেন গৌণ কৰা হৈছে। উল্লেখযোগ্য যে বাবা ৰামদেৱৰ বাবে এয়া প্ৰথম বিতর্ক নহয়। ইয়াৰ আগতেও তেওঁ এনে কিছু মন্তব্য কৰিছিল যাৰ বাবে বহু সমালোচনাৰ সন্মুখীন হব লগা হৈছিল। উদাহৰণস্বৰূপে তেঁও দাবী কৰিছিল যে তেওঁ সমকামিতাৰ দৰে ‘ব্যাধি’, এইডছ আনকি কর্কট ৰোগ ঠিক কৰি দিব পাৰে, পতঞ্জলীৰ দিব্য পুত্রবীজক বীজে পুত্র সন্তানৰ জন্ম নিশ্চিত কৰিব পাৰে ইত্যাদি। যি দেশত আইনী নিষেধাজ্ঞা থকা সত্ত্বেও কন্যা ভ্রূণ হত্যা বন্ধ হোৱা নাই, তেনে পৰিস্থিতিত এনে ঔষধৰ প্রচাৰ কিমান ভয়ঙ্কৰ হব পাৰে!\n২০১৬ চনত পতঞ্জলীক ১১ লাখ টকাৰ জৰিমনা কৰা হৈছিল বিভ্রান্তমূলক বিজ্ঞাপন প্রচাৰ কৰাৰ বাবে। সেই সময়ত পতঞ্জলীয়ে প্রস্তুত কৰি উলিওৱা মধু, নিমখ, মিঠা তেল, জ্যাম, বেসন ইত্যাদিয়ে ধৰি দিয়া মানদণ্ড ৰক্ষা কৰিব পৰা নাছিল। ২০১৭ চনত সেনাই তেওঁলোকৰ কেন্টীনত পতঞ্জলীৰ আমলা জুচৰ বিক্রি বন্ধ কৰি দিছিল নিম্ন মানদণ্ডৰ বাবে। Advertising Standard Council of India (ASCI)য়ে পতঞ্জলীৰ জনপ্রিয় দন্তকান্তিৰ প্রচাৰো বন্ধ কৰি দিছিল প্রমাণবিহীন দাবীৰ বাবে।\nএই কথাবোৰ চিন্তাজনক কাৰন বাবা ৰামদেৱ ভাৰতীয়সকলৰ মাজত যথেষ্ট জনপ্রিয়। তেওঁৰ অনুগামীসকলে তেওঁৰ দাবীৰ সত্যতাৰ প্রমাণলৈ বাট চাই নাথাকিব। বাবা ৰামদেৱক নির্দেশ দিয়া হৈছে যে কোৰোণিলক কাহঁ-সর্দীৰ ঔষধৰূপেহে প্রচাৰ কৰিব পাৰিব। কিন্তু কৰোনাত সংক্রমিত ৰোগীৰ সংখ্যা যি হাৰে দিনক দিনে বাঢ়ি আছে আৰু ক'ৰোণাক লৈ চাৰিওপিনে আজিও যি ধৰণে কিছু বিভ্রান্তিমূলক ধাৰনা বাহৰ পাতি আছে, তেনে ক্ষেত্রত কোনো ব্যক্তিয়ে নিজৰ শৰীৰত কৰোণাৰ লক্ষণ পৰিলক্ষিত কৰিও যদি চিকিৎসালয়লৈ নগৈ এই কোৰোনিল সেৱন কৰে আৰু সেৱনৰ ফলত তেওঁৰ কোনো ক্ষতি নহলেও, যদি তেওঁৰ আন কোনো সমস্যা থাকে তেনেহলে উচিত চিকিৎসা তেও সময়মতে নাপাব পাৰে। এনে ঘটনা যেন সংঘটিত নহয়, এইটো সুনিশ্চিত কৰাৰ নৈতিক দায়িত্ব কিন্তু বাবা ৰামদেৱৰ।\nব্যাধিৰ প্রতি এলোপেথী আৰু আয়ুর্বেদ, য়ুনানী, সিদ্ধা চিকিৎসাৰ দৃষ্টিভংগী ভিন্ন। গতিকে চিকিৎসাৰ ক্ষেত্রতো সাদৃশ্য নথকাটোৱে স্বাভাৱিক। দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপিকা মধুলিকা বেনার্জী সুদীর্ঘ তিনিটা দশকৰ পৰা আয়ুর্বেদৰ ওপৰত অধ্যয়ণ কৰি আছে। তেওঁৰ মতে আয়ুর্বেদৰ পৰিসৰ পতঞ্জলী, ডাবৰ বা হিমালয়ৰ দৰে কিছু কম্পেনীতকৈ বহু বহল। তেওঁ শুদ্ধভাৱে আয়ুর্বেদ চিকিৎসা আগবঢ়োৱা বহু চিকিৎসকক লগ পাইছে আৰু বিভিন্ন মহাবিদ্যালয়, বিশ্ববিদ্যালয়ত আয়ুর্বেদকলৈ গৱেষণা কৰি থকা গৱেষক, অধ্যাপককো লগ পাইছে আৰু তেওঁৰ মতে দিনক দিনে আয়ুর্বেদৰ প্রাচীন জ্ঞানৰ লগত নতুন বহু কথা সংযোজন হৈ আছে।\nআয়ুর্বেদ আৰু এলোপেথীক – একে আনটোৰ বিৰোধী বা পৰিপন্থী বুলি ভবা অনুচিত। আয়ুর্বেদে জীৱনশৈলীৰ প্রতি এটি সামগ্রিক দৃষ্টিভংগী গ্রহণ কৰি শৰীৰত প্রতিৰোধৰ ক্ষমতা বৃদ্ধি কৰাৰ ওপৰত গুৰুত্ব প্রদান কৰে। এনে এক দৃষ্টিভঙ্গীৰ আমাৰ দেশত বহুত প্রয়োজন কাৰণ বর্তমান ভাৰতবর্ষত মধুমেহ, উচ্চ ৰক্তচাপ, হৃদৰোগত ভোগা ব্যক্তিৰ সংখ্যা দ্রূতগতিত বাঢ়ি আছে। এটি সুস্থ জীৱনশৈলী, খাদ্যাভ্যাসে এনে বেমাৰৰ পৰা বহুতকে সুৰক্ষা প্রদান কৰিব পাৰে। ইয়াৰ ওপৰিও ভাৰতবর্ষৰ প্রাচীন গ্রন্থ কিছুমান – যেনে শুশ্রূতাসমহিতা, চাৰাকাসমহিতা ইত্যাদিক পুনৰ অধ্যয়ন কৰিলে চিকিৎসা শাস্ত্রৰ এক গৌৰৱোজ্জ্বল ইতিহাস দৃষ্টিগোচৰ হয় আৰু এই ক্ষেত্রত কৰিবলগীয়া যে বহুত কাম আছে সেইটো স্পষ্ট হৈ পৰে।\nকিন্তু এনে এক ঐতিহ্যৰ প্রতি প্রত্যাহ্বান কঢ়িয়াই আনে কিছু প্রমাণবিহীন বিভ্রান্তিমূলক দাবীয়ে। লগতে আয়ুর্বেদক এলোপেথীৰ বিকল্পৰ ঠাইত পৰিপূৰকৰূপেহে আমি চোৱা উচিত। এটা কথা নুই কৰিব নোৱাৰি আজিও হোমিওপেথী, আয়ুর্বেদ, য়ুনানী আদি চিকিৎসা ব্যৱস্থাত যথেষ্ট উন্নতমানৰ গৱেষণাৰ প্রয়োজন আৰু সম্ভাৱনা আছে। লগতে এই গৱেষণাবোৰ বহুলভাৱে প্রচাৰ কৰাৰ বাবে উন্নতমানৰ গৱেষক পত্রিকাৰ প্রয়োজন আছে। এইবোৰ সুনিশ্চিত কৰাৰ ক্ষেত্রত চৰকাৰৰ আয়ূষ মন্ত্রণালয়ে এটা গুৰুত্বপূর্ণ ভূমিকা গ্রহণ কৰিব পাৰে।\nকিন্তু ইয়াতে আন এটা কথাও মনত ৰখা উচিত। প্রত্যেক বছৰ 'অল্টার্নেটিভ মেডিচিনৰ' কর্ছত শিক্ষাগত অর্হতা অর্জন কৰি ওলাই আহি ছাত্র ছাত্রীয়ে প্রয়োজনীয় চাকৰি নাপায়। বহু ৰাজ্যৰ লগতে অসমতো নিয়োগ বিচাৰি হোমিওপেথীৰ ছাত্র ছাত্রীয়ে বহুবাৰ প্রতিবাদ কৰিছিল। এই ঘটনাবোৰেও এই চিকিৎসা ক্ষেত্রবোৰক আৰু টনকিয়াল কৰি তোলাৰ প্রয়োজন উনুকিয়াই দিয়ে।\nকোৰোনিলৰ চাৰিওপিনে গঢ়ি উঠা বিতর্কই আয়ুর্বেদৰ আৰু উন্নতমানৰ গৱেষণাৰ পথ প্রশস্ত কৰি দিয়ক। ভাৰতবর্ষৰে আন কিছু ফার্মা কম্পেনীয়ে কৰোণাৰ ভেক্সিন তৈয়াৰ কৰি আছে আৰু অতি শীঘ্রেই এই ভেক্সিনৰ ফলপ্রসূতাৰ বিষয়ে আমি গম পাম। কিন্তু তেতিয়ালৈকে আয়ুর্বেদে উচিত গৱেষণাৰ ভিত্তিত ক'ৰোণাৰ সংক্রমণ নিয়ন্ত্রণ কৰাৰ বাবে কিছু প্রতিষেধকৰ বিষয়ে মানুহক অৱগত কৰালে সকলোৱে লাভাৱান্বিত হব আৰু আমাৰ ৰাজহুৱা স্বাস্থ্য ব্যৱস্থাৰ ওপৰত হেঁচা কমকৈ পৰিব।\nলেখিকাৰ ফোনঃ ৮০১১৯০৩৬২৩, তেখেতৰ প্ৰকাশিত লেখাবোৰৰ একত্ৰ লিংকঃ\nTags # ANALYSIS # ARTICLE # PARVIN-SULTANA # RECENT # পাৰভিন চুলতানা # প্ৰৱন্ধ # বিশ্লেষণ\nBy xukhdukh.com on August 10, 2020\nLabels: ANALYSIS, ARTICLE, PARVIN-SULTANA, RECENT, পাৰভিন চুলতানা, প্ৰৱন্ধ, বিশ্লেষণ


জিৰাকপুৰৰ আবেলি – ভাল খবৰ\nHome/ সৃজন/জিৰাকপুৰৰ আবেলি\nপ্ৰীতিষা গোস্বামী, সৰভোগ\nbhalkhabar October 3, 2019\n0 ৩৬৯5minutes read\nশাৰী শাৰী অৰ্জুন গছৰ মাজত লাহে লাহে বেলিটো লুকুৱাইছিল। চণ্ডীগড়ৰ চেক্টৰ ২২ আৰু চেক্টৰ ১৭ অভিমুখে ৰাজপথেৰে যোৱা গাড়ীৰ দ্ৰুত হৈছিল গতি। জিৰাকপুৰৰ ৰেডিচন হোটেলৰ সন্মুখত থকা বগা গুলঞ্চজোপাই সুবাস বিলাই দিছিল জিৰাকপুৰৰ চৌপাশে। হোটেলৰ প্ৰথম শাৰী কোঠাৰ সন্মুখৰ পৰা দেখা গৈছিল ওখ ওখ দালানৰ শাৰী। দূৰৈত কাউৰীৰ কিচিৰ-মিচিৰ শব্দই জাননী দিছিল আবেলিৰ। সেই কাউৰীৰ কন্ঠই সোঁৱৰাই দিছিল, উজান বজাৰৰ সুমধুৰ স্মৃতি। উমানন্দৰ বুকুত জাহ যোৱা আবেলিৰ ৰঙা বেলিটো কেনেকৈ আকাংক্ষাৰ ছাকি হৈ জ্বলিছিল বুকুত। সময়ৰ হাতোৰাই মোহাৰি পেলোৱা বহুতো সপোনৰ অৱশিষ্ট বাৰিষাৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰই থৈছিল সামৰি। পানবজাৰৰ কিতাপৰ অৰণ্যত সপোনবোৰে বগাই ফুৰিছিল জীৱনৰ পৃষ্ঠাবোৰ।আবেলিৰ আন্ধাৰবোৰ আঁতৰাই পোহৰক আমন্ত্ৰণৰ বাবে হোটেলৰ কোনোবাতো কোঠাত জ্বলি উঠা নাছিল বিজুলী বাতি। কোনোবাতো কোঠাত হোৱা হাঁহিৰ বিস্ফোৰণত আহত হৈছিল আন এটা চুবুৰি। কোনোবাতো কোঠাত নীৰৱ চকুলোৰে সেমেকি উঠিছিল আবেলিটো। নিয়ন লাইটৰ তীব্ৰ পোহৰত মানুহৰ মনৰ বুৰঞ্জী হেৰাই গৈছিল আৰু জীৱনৰ ভূগোল ক্ৰমশ: হৈ পৰিছিল অস্পষ্ট। লিফ্টত উঠি এটাৰ পিছত এটা মহলা বগাওঁতে আনুষ্ঠানিকতা ৰক্ষাৰ বাবেই কেৱল হৈছিল কুশল বাৰ্তাৰ বিনিময়। অতিপাত প্ৰসাধনত লুকাই ঢকা ছোৱালীজনীৰ হাঁহিৰ উৎস গম নোপোৱাকৈয়ে পাৰ হৈছিল আবেলি। অকাৰণ সতৰ্কতাৰ আঁৰত লুকাই থকা বৃদ্ধ মানুহজনৰ চকুপানীৰ উৎসবোৰ নেদেখাকৈয়ে আগমন ঘটিছিল আন এটি দিনৰ। সময়বোৰ ব্যস্ত আছিল আৰু সম্পৰ্কবোৰ আছিল কৃত্ৰিম। কৰ্তব্যৰ এডাল মাত্ৰ মিহি সুঁতাৰে বন্ধা আছিল সকলোবোৰ।\nমোবাইলৰ পৰ্দাত জিলিকি উঠিছিল ভনীয়েকৰ এটি সৰু বাৰ্তা। ‘কেতিয়া আহিবি? প্ৰতি বাৰ্তা প্ৰেৰণ হৈছিল, ‘কিয়?’\nএই কিয়ৰ কোনো উত্তৰ নাছিল। কাৰণ ভনীয়েকে জানে তাই কেতিয়া উভতি যাব। তথাপি সুধিছিল, অধৈৰ্য সময়ৰ তাগিদাত। কোনো এক আত্মীয়ই মাকক জোৰ দিছিল তাইৰ বিয়াৰ বাবে। তাইৰ অবৰ্তমানত তাইৰ অজ্ঞাতে বিয়া ঠিক কৰি পেলোৱাৰ এক ভিত্তিহীন প্ৰস্তাৱ দাঙি ধৰিছিল মাকৰ সন্মুখত। সেইবাবেই ভনীয়েকে হঠাতে ফোন কৰিছিল তাইলৈ।\nকোনো কৃত্ৰিমতা বুজি নোপোৱা আৰু মাটি চুই, ফুলৰ সৈতে কথা পাতি, চৰাই হৈ আকাশত উৰাৰ কল্পনা কৰা ছোৱালীজনীয়ে বন্ধন ভালপোৱা নাছিল। সামাজিক ৰীতি-নীতিৰ উশাহ বন্ধ হোৱা কদৰ্যতা আৰু সমাজৰ জটিলতাৰ পৰা বহু দূৰত তাই অৱস্থান কৰিছিল। সেইবুলি ঘৰৰ দায়িত্বৰ ক্ষেত্ৰত কোনোদিনে অৱহেলাও কৰা নাছিল। সামান্য এটা কথাতে ঘৰৰ সৈতে সম্পৰ্ক ছিন্ন কৰা বায়েকৰ কাৰণে তাই যিমান চিন্তিত হৈছিল, সিমানে চিন্তিত হৈছিল মাকৰ উদ্বিগ্নতাত। অসুস্থ মাকক একমাত্ৰ কৰ্তব্যৰ তাগিদাতে এৰি থৈ আহিবলগীয়া হৈছিল। সংসাৰৰ কোনো আও-ভাও বুজি নোপোৱা ভনীয়েকজনীৰ ওচৰত মাকক এৰি থৈ অহাৰ সময়ত বুকুখন গধুৰ হৈ পৰিছিল তাইৰ। মনত অনবৰতে কঢ়িয়াই ফুৰা অভিমান আৰু অভিযোগৰ দীঘলীয়া তালিকাখনৰ আঁৰত লুকাই থকা দেউতাকৰ ভাৱলেশহীন মুখখন তাই কেতিয়াবা জুমি চাবলৈ চেষ্টা কৰে। কিন্তু মনৰ অন্ধকূপত শতিকাজুৰি পালিত অনাদৰ আৰু অৱহেলাৰ আন্ধাৰে তাইক একো চোৱাৰ সুযোগ দিয়া নাছিল কোনোদিনে। ক্ৰমশ: চণ্ডীগড়ৰ বিখ্যাত ৰ’জ গাৰ্ডেনত অস্থিৰ হৈ উঠিছিল সময়। চণ্ডীগড়ত যেতিয়া প্ৰবাসী অসমীয়াৰ সান্নিধ্যত আবতৰীয়া বিহুৰ ৰোল উঠিছিল; তাইৰ বুকুত বাজি উঠিছিল এটি নামহীন ঢোলৰ চেঁৱ। ৰিণি ৰিণি কাণত পৰিছিল বাঁহীৰ কৰুণ সুৰ। মাকৰ দীৰ্ঘদিনীয়া মৌনতা, দেউতাকৰ অন্তহীন অভিযোগ, বায়েকৰ সীমাহীন ক্ষোভ আৰু ভনীয়েকৰ অকাৰণ উদ্বিগ্নতাৰ মাজত একো একোখন মহাকাব্য লুকাই আছিল। কিন্তু এই সকলোবোৰৰ মাজত কিয় তাই এক নামহীন সেঁতু হৈ সদায়ে ওলমি থাকে এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ তাইৰ ওচৰত নাছিল। মনৰ কথাবোৰ ক’ব নোৱাৰাৰ ভৰতে তাই মৌন হৈ আছিল বেছিভাগ সময়। তাই জানে তাইক কোনেও নুবুজে। এটা সময়ত তাই কৈ কৈ ভাগৰি পৰিল বাবেই এতিয়া নিশ্চুপ হৈ থাকে। তাইৰ ভাৱৰ পৃথিৱীত, শব্দৰ কোলাহল তাই নিবিচাৰে। অন্যায়ৰ পথাৰত তাই ন্যায় সিঁচিবলৈ কীটনাশকো হ’ব পাৰে, কিন্তু অন্যায়ৰ হাতত ধৰি তাই পাহাৰ আৰোহণ কৰি বিজয়ৰ মুকুট পিন্ধিব কেতিয়াও নিবিচাৰে। কোনেও ভাল বুলি প্ৰশংসা নকৰক তাইক। তাই তাই হৈ থকাৰ বাবেই, ডুব যোৱা হাঁহিৰ অৱশিষ্ট বুটুলি চকুলো হৈ সৰাতেই পায় স্বৰ্গীয় আনন্দ। লাহে লাহে চৌপাশ সেউজীয়াৰে বুলাই থোৱা ধুনীয়া চহৰখনৰ প্ৰশান্তিময় কোচত বহি অস্থিৰ হৈ পৰিছিল আবেলিটো। আন্ধাৰে মেৰিয়াই ধৰিছিল পৃথিৱীখন।\nমৌনতাৰ দীৰ্ঘ হুমুনিয়াহ হৈয়ে পাৰ হৈ গ’ল দুটা দিন। জিৰাকপুৰত সূৰ্য্য উঠিল আৰু সূৰ্য্য ডুবিল। উদিত সূৰ্য্যৰ ঈষৎ ৰঙাৰ আঁৰত যে অস্তাচলৰ বিদায়ী বেলিৰ দুখৰ ৰঙ লুকাই আছিল কোনেও খবৰ নাৰাখিলে! তাই জানে, কংক্ৰিটেৰে গঢ়া চেক্টৰ-১ ৰ ৰ’ক গাৰ্ডেনত থকা নিষ্প্ৰাণ ভাস্ক্যৰ্যৰ বুকুত কাহানিও নুঠে অনুভৱৰ ঢৌ? তথাপি তাইৰ কিয় জানো অনুভৱ হৈছিল, ৰ’ক গাৰ্ডেনত সেই আবেলি, ভঙা কাঁচৰ টুকুৰাৰে সজা বান্দৰবোৰে হঠাতে গছৰ ডালে ডালে বগাই কিৰিলি পাৰি উঠিছে। তাকে দেখি আনন্দৰ উলাহত ময়ূৰজাকেও চালি ধৰিছে। হৰিণবোৰে মাটিৰ কলহৰ পৰা পানী খাই তৃষ্ণা নিবাৰণ কৰিছে। আচৰিত কথা, সকলোতে জাগি উঠিছিল প্ৰাণৰ স্পন্দন। তাই জীৱিত হৈয়ো জীৱনৰ জটিলতাৰ ভৰত মৃত আৰু নিষ্প্ৰাণ, নিষ্প্ৰভ হৈ থাকে অথচ এই মৃত পৃথিৱীখনত প্ৰাণৰ কি অদ্ভূত সঞ্চাৰণ! সকলো আশ্বৰ্য! চণ্ডীগড়ত ড’ল হাউচৰ প্ৰাচীন পুতুলাবোৰেও দেখোন কাঁচৰ বাকচৰ পৰা ওলাই আহি তাইৰ সন্মুখত নৃত্য কৰিবলৈ ধৰিছে।\nপৃথিৱীৰ সনাতন সত্যৰ প্ৰাচীন শিলালিপি হয়তো ইয়াতেই হৈ আছে খোদিত। আশাবোৰ কেতিয়াও নমৰে। ইচ্ছাবোৰ নহয় পৰাজিত ! ডুব যোৱা বেলিৰ বিপৰীত দিশতে হয়, সদায় সূৰ্যোদয়।\nচণ্ডীগড়ৰ পৰা আহি গুৱাহাটীত ভৰি থওঁতে তাই সকলো ঠিৰাং কৰি পেলাইছিল। মাকৰ হাৰ্টৰ জটিল অস্ত্ৰোপচাৰ সুকলমে হৈ গৈছিল। কিন্তু বায়েকক খবৰ দিয়া হোৱা নাছিল। গুৱাহাটীৰ হোষ্টেলত স্নাতকোত্তৰ চূড়ান্ত পৰীক্ষাৰ বাবে সন্মুখত কিতাপ মেলি লওঁতেই তাই মনৰ মাজত দাহ কৰি পেলাইছিল ক্ষোভৰ জুইৰে সকলো নিকট আত্মীয়-স্বজনৰ মৃতদেহ। গতিকে কোনো আত্মীয়কো তাই ওচৰত বিচৰা নাছিল। সেই তেতিয়াই নি:সংগতা আৰু অসহায়বোধৰ সূঁতাৰে তাই গাঁঠি পেলাইছিল অকলশৰে চলাৰ বাবে এখন আত্মবিশ্বাসৰ শক্তিশালী আৰু পৈণত জাল। অস্ত্ৰোপচাৰৰ পূৰ্বে বাৰে বাৰে মাকে ফোন কৰিছিল বায়েকলৈ। ভাগিনীয়েকৰ জন্মদিনৰ দিনা যাব নোৱাৰাৰ বাবেই বায়েকে কাজিয়া কৰিছিল মাকৰ লগত। সকলো সম্পৰ্ক ছিন্ন কৰি পেলোৱাৰ কথা চিঞৰি চিঞৰি কৈছিল। সেই ৰাতি মাকে উজাগৰে কটাইছিল বহুসময়। বেছি অসুস্থ হৈ পৰিছিল দুশ্চিন্তাত। তাইৰ লগত বৈষম্য আচৰণ কৰা বুলি অভিযোগ তুলিছিল বায়েকে। কৈছিল মাকে, ভনীয়েক আৰু তাইক বেছিকৈ মৰম কৰে। মাতৃৰ মনত সন্তানৰ প্ৰতি চাগে কোনোদিনে এনে বৈষম্যৰ ভাৱ উদয় নহয়। কিন্তু সন্তানৰ প্ৰতি অভিমান থাকে। তায়ো আগতে কেইবাবাৰো মাকৰ ওচৰত এই অভিযোগ কৰিছিল। আজিকালি নকৰে। তাইৰ ইচ্ছা-আকাংক্ষা, অভিযোগ-অভিমানৰ সামান্যতম ভূ-ও তাই কাকো পাবলৈ নিদিয়ে। তাই বুজে ঘৰখনৰ বাবে এতিয়া তায়ে সাহস। সকলো প্ৰতিকূলতাৰ সৈতে মুখামুখি হ’বলৈ তাই নিজকে সদায় সাজু কৰি ৰাখে। নিজৰ সপোনক পূৰ্ণতা দিবলৈ গৈ মাক-দেউতাকৰ চকুৰ সকলো সপোন কাঢ়ি নিয়া বায়েকক তাই ক্ষমা কৰিব নোৱাৰে কোনোদিনে। অকল নিজৰ সুবিধা আদায় আৰু স্বাৰ্থ পূৰণৰ বাবেই তাই মাক-দেউতাকৰ আৱেগৰ লগত কৌশলপূৰ্ণ খেল এখন খেলি আহিছে চিৰদিন। তাই এই সকলোবোৰৰ নীৰৱ সাক্ষী। তথাপিও তেজৰ সম্পৰ্কক দলিয়াই দিব নোৱাৰে বাবেই আৰু আত্মীয়তাৰ বান্ধোন শিথিল কৰি দিব নোৱাৰে বাবেই তাই বায়েকক ভাল পাইছিল। বায়েকৰ সমস্যাক লৈ চিন্তিতও হৈছিল। পাৰ্যমানে সহায়ো কৰিছিল। অথচ তাইৰ বাবে ঘৰখনে কৰা ত্যাগৰ তাই শলাগ ল’বলৈকো কোনোদিনে সময় উলিয়াব নোৱাৰিলে। মাকৰ তপত চকুপানীবোৰে তাইক বোবা কৰি তুলিছিল। কিন্তু এটি ক্ষণৰ বাবেও তাই দুৰ্বল হোৱা নাছিল। তাইৰ মনত আছিল বায়েকৰ অভাৱৰ দিনকেইটাত মাক-দেউতাকে কেনেকৈ সাঁচতীয়া টকাকেইটা বায়েকৰ হাতত নিসংকোচে তুলি দিছিল। তেতিয়া বায়েকক সিহঁতৰ প্ৰয়োজন হৈছিল। আৰু এতিয়া মাকক বায়েকৰ প্ৰয়োজন! অপ্ৰিয় হ’লেও সঁচা যে মাক-দেউতাকৰ প্ৰথম সন্তানটোৰ প্ৰতি ভালপোৱা আৰু মোহ, সৰ্বাধিক। একেদৰে নুমুলীয়া সন্তানৰ প্ৰতিও মোহ থাকে বেছি। মাকৰ মনৰ কথা বুজিও তাই এটা সিদ্ধান্ত লৈছিল। মাকে অস্ত্ৰোপচাৰ কক্ষৰ পৰা ওলাই দুৰ্বল কন্ঠেৰে, বায়েকক মাতি পঠিয়াবলৈ কোৱাত তাই এই পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে মাকৰ ওচৰত এটা চৰ্ত ৰাখিলে, বায়েক আহিলে তাই মাকৰ ওচৰত নাথাকে। হয় তাই থাকিব, নহ’লে বায়েক। সিদ্ধান্ত মাকৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। নিজৰ সকলো ইচ্ছাক জলাঞ্জলি দি সকলো সময়তে ঘৰৰ স্বাৰ্থত থিয় দিয়া তাইক লাগিব নে, ঘৰৰ সকলো ইচ্ছাক মষিমূৰ কৰি নিজৰ সপোন পূৰণৰ বাবে ঘৰৰ অমতত বিয়া হোৱা, স্বাৰ্থপূৰণৰ বাবে বাৰে ঘৰখনক ব্যৱহাৰ কৰা বায়েকক লাগিব, এই সিদ্ধান্ত আজি মাকে ল’ব!! তাই আৰু এটা শব্দও মুখুৰে উচ্চাৰণ কৰা নাই, নকৰে। মাকৰ বুকুত কামোৰ মাৰিবলৈ তাই আৰু কোনোদিনে বায়েকক মাকৰ ওচৰ চাপিবলৈ নিদিয়ে। আজি যে মাক অসুস্থ, তাৰ একমাত্ৰ কাৰণ বায়েক।\nমাকৰ ফালে তাই চোৱা নাছিল। আৱেগৰ আতিশয্যত তাই আজি আৰু কোনো কাৰণতে দুৰ্বল নহয়। হস্পিটালৰ খিৰিকীৰে তাই বাহিৰলৈ চালে। সূৰ্যটো ডুবো ডুবো হৈছে। চৌদিশে ৰঙা আভাবোৰ সিঁচৰতি হৈ পৰিছে। সেই ৰঙীন পোহৰত তাই চণ্ডীগড়ৰ ৰ’ক গাৰ্ডেনত দেখা পোৱা শিল আৰু চিমেন্টৰ ভঙা টুকুৰাৰে নিৰ্মিত মানুহৰ মূৰ্তিবোৰে খোজকাঢ়ি থকা দেখা পালে। দূৰত থকা কলগছজোপাত বান্দৰবোৰে উলাহতে জপিয়াই জপিয়াই কলবোৰ টকালি পাৰি খাইছে। ভীতিহীনভাৱে হৰিণবোৰে চৰি ফুৰিছে। জাকপাতি পথৰ দুয়োকাষে থকা সেইজীয়া ঘাঁহবোৰ তৃপ্তিৰে খাইছে। তাইৰ অনুভৱত জীৱন্ত হৈ উঠা চণ্ডীগড়ৰ ৰ’ক গাৰ্ডেনৰ মূৰ্তিবোৰে তাইক অসমৰ এটা কোণত অৱস্থিত আপোন নগৰখনৰ বুকুতো দিছে প্ৰেৰণাৰ উমাল স্পৰ্শ। পেলনীয়া সামগ্ৰীৰে সঁজা নিটোল মূৰ্তিবোৰে ক্ৰমশ: মৰি অহা তাইৰ সপোনটোক বুকুৰ ভিতৰত পুনৰ জগাই তুলিছে। তাইক সাহস দিছে জীৱনৰ সৈতে যুঁজিবলৈ।\nহঠাতে তাই প্ৰচণ্ড তৃষ্ণা অনুভৱ কৰিলে। টেবুলৰ ওপৰত থকা পানীৰ বটলটো তুলি ল’বলৈ হাত দুখন মেলোতেই, তাই তাইৰ হাতত এক মৃদু স্পৰ্শ অনুভৱ কৰিলে। মূৰ দাঙি চাই দেখিলে ৰ’ক গাৰ্ডেনত হাতত মাটিৰ কলহ লৈ থকা এটি মূৰ্তি জীৱন্ত মানুহ হৈ তাইৰ সন্মুখত থিয় হৈ আছে। তাই মন্ত্ৰমুগ্ধ হৈ হাতৰ আঁজলি পাতি দিলে, মানুহজনে কঢ়িয়াই অনা কলহটোৰ পৰা নিৰ্মল পানী তাইৰ হাতত ঢালি দি থাকিল।\nসৰভোগত মহাত্মা গান্ধীৰ ১৫০সংখ্যক জন্মজয়ন্তী পালন\nগান্ধী জয়ন্তী উপলক্ষে বৰপেটাত চিত্ৰাংকন প্ৰতিযোগিতা\nবৃদ্ধাশ্রম আৰু সংস্কাৰ\nছ’চাইটী ফৰ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱৰ কলাক্ষেত্ৰত সাঁচিপতীয়া পাণ্ডুলিপি প্ৰস্তুতকৰণ আৰু পৰম্পৰাগত মুখা প্ৰস্তুতকৰণ কৰ্মশালাৰ সফল সামৰণি\nমৃত শিল্প : এক অনুভৱ\nঅসমীয়াৰ ন খােৱা উৎসৱ


তুৰ্কমেনিস্তান - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nস্থানাংক: 40°N 60°E / 40°N 60°E / 40; 60\nস্বাধীন আৰু নিৰপেক্ষ তুৰ্কমেনিস্তানৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংগীত\nতুৰ্কমেনিস্তানৰ অৱস্থান (red)\n(আৰু বৃহত্তম নগৰ) আশগাবাত\nএকক ৰাষ্ট্ৰপতি শাসিত গণতন্ত্ৰ\n- ৰাষ্ট্ৰপতি গোৰ্বাঙুলি বেৰডিমুহম্মদৌ\n- মেজলিছৰ অধ্যক্ষ অকজা নুৰবেৰদিয়েৱা\n- খিভাৰ খানাতে ১৫১১\n- তুৰ্কীস্তান স্বায়ত্ত্বশাসিত ছোভিয়েট সমাজতান্ত্ৰিক গণতন্ত্ৰ ৩০ এপ্ৰিল ১৯১৮\n- তুৰ্কমেন ছোভিয়েট সমাজতান্ত্ৰিক গণতন্ত্ৰ ১৩ মে ১৯২৫\n- ছোভিয়েট ইউনিয়নৰ পৰা ঘোষণা ২৭ ডিচেম্বৰ ১৯৯১\n- স্বীকৃতি ২৫ ডিচেম্বৰ ১৯৯১\n- মুঠ ৪,৯১,২১০ বৰ্গ কিমি (৫৩ তম)\n১,৮৮,৪৫৬ বৰ্গ মাইল\n- জলভাগ (%) ৪.৯ (২৪,০৬৯ বৰ্গ কিমি)\n- ২০১৪ আনুমানিক ৫১,৭১,৯৪৩'"`UNIQ--ref-০০০০০০০১-QINU`"' (১১৭তম)\n- মুঠ $৯৩.২৭১ বিলিয়ন\n- জনমুৰি $১৭,০৭২\nজিডিপি (নামমাত্ৰ) ২০২৬ আনুমানিক\n- মুঠ $৩৫.৩৯৮ বিলিয়ন\n- জনমুৰি $৬,৪৭৯\nজিনি সহগ? (১৯৯৮) 40.8\nমানৱ উন্নয়ন সূচক (২০১৪) ০.৬৮৮ (১০৯ তম)\nতুৰ্কমেন নতুন মানাত (TMT)\nতুৰ্কমেনিস্তান মান সময় (TMT) (ইউটিচি+৫)\nতুৰ্কমেনিস্তান (তুৰ্কমেন ভাষা: Türkmenistan ত্যুৰ্কমেনিস্তান্) মধ্য এছিয়াৰ দক্ষিণ-পশ্চিম অংশৰ এখন প্ৰজাতান্ত্ৰিক ৰাষ্ট্ৰ। ইয়াৰ উত্তৰে কাজাখাস্তান আৰু উজবেকিস্তান, পূবে উজবেকিস্তান আৰু আফগানিস্তান, দক্ষিণে আফগানিস্তান আৰু ইৰান আৰু পশ্চিমে কাস্পিয়ান সাগৰ অৱস্থিত। আশগাবাত ইয়াৰ ৰাজধানী আৰু বৃহত্তম চহৰ।\nতুৰ্কমেনিস্তানৰ চৰকাৰী ভাষা তুৰ্কমেন। তুৰ্কমেন সকল এই অঞ্চলৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠ জাতি। পূৰ্বতে দেশখন তুৰ্কমেন ছোভিয়েট সমাজতান্ত্ৰিক প্ৰজাতন্ত্ৰ নামে পৰিচিত আছিল। লগতে ই ছোভিয়েট ইউনিয়নৰ অংশ আছিল। ১৯৯১ চনত ই স্বাধীনতা ঘোষণা কৰে আৰু ১৯৯২ চনত নতুন সংবিধান কাৰ্যক্ষম হয়।\nতুৰ্কমেনিস্তান এখন ৰাষ্ট্ৰপতিশাসিত প্ৰজাতন্ত্ৰ ৰাষ্ট্ৰ। ৰাষ্ট্ৰপতি একাধাৰে ৰাষ্ট্ৰ আৰু চৰকাৰৰ প্ৰধান। তুৰ্কমেনিস্তানত বৰ্তমানে একদলীয় শাসনব্যৱস্থা বিদ্যমান। কিন্তু সম্প্ৰতি দেশখনত বহুদলীয় ৰাজনৈতিক ব্যৱস্থা প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছে। ২০০৭ চনত গুৰ্বাঙুলী বেৰ্ডিমহম্মদৌ ইয়াৰ ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচিত হয়। কিন্তু এই নিৰ্বাচনক বিদেশী পৰ্যবেক্ষক সকলে ভুৱা বুলি আখ্যা দিয়ে। তুৰ্কমেনিস্তান পৃথিৱীৰ একমাত্ৰ দেশ যত ১৯৯১ চনৰ পৰা গেছ, বিদ্যুৎ আৰু পানীৰ সুবিধা বিনামূল্যে প্ৰদান কৰা হয়।\nতুৰ্কমেনিস্তানৰ ভূসংস্থানিক মানচিত্ৰ\nতুৰ্কমেনিস্তান মধ্য এছিয়াৰ এখন স্থলবেষ্টিত ৰাষ্ট্ৰ। ইয়াৰ পশ্চিমে কাস্পিয়ান সাগৰ, দক্ষিণে ইৰান আৰু আফগানিস্তান, উত্তৰ-পূবে উজবেকিস্তান, আৰু উত্তৰ-পশ্চিমে কাজাখাস্তান অৱস্থিত।\nতুৰ্কমেনিস্তানৰ অধিকাংশ অঞ্চল সমতল বা বালিময় মৰুভূমি। এই মৰুভূমি সমূহৰ কিছু কিছু স্থানত বালিয়াৰী দেখিবলৈ পোৱা যায়। দক্ষিণে ইৰানৰ লগত সীমান্তত সুউচ্চ পৰ্বতমালা অৱস্থিত। কাৰাকুম মৰুভূমিৰ ওচৰত অৱনমিত ভূমি দেখিবলৈ পোৱা যায়।\nতুৰ্কমেন ভাষা আৰু ৰুছ ভাষা তুৰ্কমেনিস্তানৰ চৰকাৰী ভাষা। তুৰ্কমেন পাৰ্চী ভাষাৰ এটি উপভাষা। তুৰ্কমেন ভাষা ৰি অঞ্চলৰ জনগণৰ প্ৰায় ৮০% আৰু ৰুছ ভাষা প্ৰায় ৮% ব্যৱহাৰ কৰে। ইয়াত প্ৰচলিত আন আন ভাষাসমূহ হল; বেলুচি ভাষা আৰু উজবেক ভাষা।\nচিআইএ ৱৰ্ল্ড ফেক্টবুকৰ মতে, জনসংখ্যাৰ ৮৯% লোক মুছলমান আনহাতে ৯% লোকে পৰম্পৰাগত খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম পালন কৰে আৰু বাকী ২% লোক ধৰ্মবিহীন। ২০০৯ চনৰ পেও ৰিছাৰ্চ চেণ্টাৰৰ এক প্ৰতিবেদন অনুসৰি ৯৩.১% লোক মুছলমান। ইয়াৰোপৰি তুৰ্কমেনিস্তানত অতি কম সংখ্যক আমেৰিকান এপ'ষ্টলিক ক্ৰাচ, ৰোমান কেথলিক ক্ৰাচ, পেণ্টেকষ্টেল খ্ৰীষ্টান, প্ৰটেষ্টেন ৱৰ্ড অৱ লাইফ ক্ৰাষ্ট, গ্ৰেটাৰ গ্ৰেচ ৱৰ্ল্ড আউটৰিচ ক্ৰাচ, নিউ এপ'ষ্টলিক ক্ৰাচ, জেহ'ৱাহ'ছ ৱিটনেছ, জিয়ুছ, বহুতো ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ খ্ৰীষ্টান সম্প্ৰদায় আছে। তদুপৰি অতি নগণ্য সংখ্যক বাহাই, বেপিষ্ট, ছেভেন-ডে এডভেনটিষ্ট আৰু হৰে কৃষ্ণা লোকো আছে।\nতৰ্কমেনিস্তানৰ শিক্ষা সৰ্বজনীন আৰু মাধ্যমিক পৰ্যায়লৈকে বাধ্যতামূলক, মুঠ সময় ১০ বছৰৰ পৰা ৯ বছৰলৈ হ্ৰাস কৰা হৈছে।\n↑ Department of Economic and Social Affairs Population Division (2009) (PDF). World Population Prospects, Table A.1. 2008 revision. United Nations. http://www.un.org/esa/population/publications/wpp2008/wpp2008_text_tables.pdf। আহৰণ কৰা হৈছে: 12 March 2009.\n↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 "Turkmenistan". International Monetary Fund. http://www.imf.org/external/pubs/ft/weo/2016/01/weodata/weorept.aspx?pr.x=44&pr.y=15&sy=2016&ey=2020&scsm=1&ssd=1&sort=country&ds=.&br=1&c=925&s=NGDPD%2CNGDPDPC%2CPPPGDP%2CPPPPC%2CLP&grp=0&a=। আহৰণ কৰা হৈছে:2June 2016.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=তুৰ্কমেনিস্তান&oldid=319675"ৰ পৰা অনা হৈছে


"জোনাকে বিচাৰে কি?" আৰু Jibon Unplugged ৰ আন এক সফলতাঃ | Rupaliparda.com\nআমি প্ৰায় জীৱনৰ পিছত দৌৰো; বহু সময়ত আমি এইটো ভাবি নাপাওঁ যে আমাৰ জীৱননো ক’ত! হতাশা অথবা কোনো এগৰাকী বিশেষ ব্যক্তিক জীৱন বাটত আকৌ এবাৰ লগ পোৱাৰ আশাৰেই আমি স্থবিৰতা সানো। জীৱন যাত্ৰাত আমি দৌৰি দৌৰি কেতিয়াবা কোনোবাখিনিত ভাগৰি পৰিলেও প্ৰাপ্তিৰ দিশে আগবাঢ়োতে আমাৰ ওচৰে-পাজৰে থকা সুখানুভূতিক অনুভৱ কৰিবলৈ আহৰিয়ে নাপাওঁ। দৌৰি থকাৰ মাজতে খোৱা ৫ টকীয়া চাহ কাপ অথবা সন্ধিয়াৰ আকাশত তিৰবিৰাই থকা তৰা কেইটাইও কেতিয়াবা যে আমাক আমোদ প্ৰদান কৰিব পাৰে; এয়া আমি পাহৰিয়ে থাকো। পাৰ্থিৱ সুখৰ দিশে আগবাঢ়োতে আমি হেৰুৱাই দিওঁ নিজস্বতা। শেহতীয়াকৈ Youthzkorner ৰ বেনাৰত নিৰ্মিত অসমীয়া ৱেব চিৰিজ “Jibon Unplugged” ৰ তৃতীয়টো খণ্ড “জোনাকে বিচাৰে কি” য়ে মুক্তি লাভৰ পিছতেই লাভ কৰিছে দৰ্শকৰ সমাদৰ। ৬ মিনিটৰ ভিতৰতে এটা কাহিনীক ইমান সুন্দৰকৈ উপস্থাপন কৰা ক্ষেত্ৰত সদায় সফল হয় উক্ত নৱপ্ৰজন্মৰ দলটো। এইবাৰো এই কথাষাৰকেই প্ৰমাণ কৰি আগবাঢ়িছে “জীৱন আনপ্লাগ্ড” ৰ সৈতে জড়িত সমগ্ৰ কলা-কুশলী।\n“জোনাকে বিচাৰে কি” খণ্ডটোত অভিনয় কৰিছে কিশোৰ দাস আৰু সুৰভী দাসে। কাহিনী ভাগ লিখিছে পাৰ্থ গোস্বামী আৰু পৰিচালনাৰ দায়িত্বত আছে অনুপ্ৰাস দাস। অনুপ্ৰাস দাস আৰু জগদীশ দাসৰ দৃশ্যগ্ৰহণেৰে উক্ত খণ্ডটোৰ সম্পাদনাৰ দায়িত্বত আছে পৰিচালক গৰাকী নিজেই। ডেইজী তেৰাংগপীৰ ৰূপসজ্জাৰে এনিমেশ্বনৰ দায়িত্বত আছে সৌৰভ হাজৰিকা। গ্ৰাফিক্স সাগৰিকা বি ৰিকুৰ; আনহাতে, সহঃ পৰিচালনা মনোজ হাজৰিকাৰ আৰু সহঃ দৃশ্যগ্ৰহণ ভৈৰৱ কুমাৰ দাসৰ। খণ্ডটোত পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে দেখিবলৈ পোৱা নতুন যুঁটি ক্ৰমে সুৰভী দাস আৰু কিশোৰ দাসৰ যুঁটিটোকো পচন্দ কৰিছে দৰ্শকে। মুঠতে, প্ৰতিটো কাহিনীৰ শেষ পৰ্যায়টো দৰ্শকৰ মাজত এৰি দিয়াত পৰিচালক অনুপ্ৰাস দত্ত যে সফল সেয়া একাষাৰে কৈ দিব পৰা যায়।\nমনোৰঞ্জন ক্ষেত্ৰখনৰ প্ৰত্যেকটা মাধ্যমত অংকিত কৰি লোৱা নৱপ্ৰজন্মৰ নামে সঁচাকৈ উৎসাহিত কৰিছে সকলোকে। আনহাতে, Youthz Korner ৰ তৰফৰ পৰা কৰা এই নতুন প্ৰচেষ্টাটোকো ৰূপালীপৰ্দাৰ ফালৰ পৰা জনাইছো শুভকামনা।\nAnuprash Das Asssamese Web Series Jibon Unplugged Jonake Bisare Ki Kishor Das Surabhi Das Youthz Korner


এনএইচপিচিত মুকলি হৈছে নিযুক্তি লাভৰ সোণালী সুযোগ; ১৭৩ পদৰ বিজ্ঞাপন – Guwahati Times\nJobs - Assam Job Infoএনএইচপিচিত মুকলি হৈছে নিযুক্তি লাভৰ সোণালী সুযোগ; ১৭৩ পদৰ বিজ্ঞাপন\nএনএইচপিচিত মুকলি হৈছে নিযুক্তি লাভৰ সোণালী সুযোগ৷ অর্হতাসম্পন্ন প্রার্থীৰ পৰা আবেদন আহ্বান কৰি এনএইচপিচি কর্তৃপক্ষই এক নিয়োগ বিজ্ঞাপন প্রকাশ কৰিছে৷\nপ্রকাশিত বিজ্ঞাপনৰ তথ্য অনুসৰি, খালী পদসমূহৰ ভিতৰত আছে–Senior Medical Officer (১৩), Assistant Rajbhasha Officer (৭), Junior Engineer-Civil (৬৮), Junior Engineer-Electrical (৩৪), Junior Engineer-Mechanical (৩১),Sr. Accountant (২০)ৰ পদ৷\nSenior Medical Officer পদৰ প্রার্থীMBBSৰ ডিগ্রীধাৰী হোৱাৰ লগতে বৈধ পঞ্জীয়ন নম্বৰ থকা হ’ব লাগিব৷ দুবছৰীয়াPost Internship থকা হ’ব লাগিব৷ দৰমহাৰ নিৰিখ মাহে ৬০,০০০–১,৮০,০০০ টকা৷Assistant Rajbhasha Officer পদৰ প্রার্থী স্নাতক ডিগ্রীধাৰী হ’ব লাগিব৷ দৰমহাৰ নিৰিখ মাহে ৪০,০০০–১,৪০,০০০ টকা৷Junior Engineer-Civil পদৰ প্রার্থীCivil Engineeringৰ ডিগ্রীধাৰী হোৱাৰ লগতেAuto CADৰ জ্ঞান থকা হ’ব লাগিব৷ দৰমহাৰ নিৰিখ মাহে ২৯,৬০০–১,১৯,৫০০ টকা৷\nJunior Engineer-Electrical পদৰ প্রার্থী Electrical Engineeringৰ ডিগ্রীধাৰী হোৱাৰ লগতে Auto CADৰ জ্ঞান থকা হ’ব লাগিব৷ দৰমহাৰ নিৰিখ মাহে ২৯,৬০০–১,১৯,৫০০ টকা৷Junior Engineer-Mechanical পদৰ প্রার্থীMechanical Engineeringৰ ডিগ্রীধাৰী হোৱাৰ লগতেAuto CADৰ জ্ঞান থকা হ’ব লাগিব৷ দৰমহাৰ নিৰিখ মাহে ২৯,৬০০–১,১৯,৫০০ টকা৷ Sr. Accountant পদৰ প্রার্থীIntermediate CA অথবাCMAৰ ডিগ্রীধাৰী হ’ব লাগিব৷ দৰমহাৰ নিৰিখ মাহে ২৯,৬০০–১,১৯,৫০০ টকা৷\nপৰীক্ষা Ahmedabad, Bengaluru, Bhopal, Bhubaneswar, Chandigarh, Chennai, Dehradun, Delhi, Gangtok, Guwahati, Hyderabad, Itanagar, Jaipur, Jammu, Kochi, Kolkata, Lucknow, Mumbai, Panaji, Ranchi, Raipur আৰু Shimla ত অনুষ্ঠিত হ’ব৷ বয়স ১ জুলাই, ২০২১ লৈ উল্লিখিত পদ অনুযায়ী ক্রমে ৩৩ বছৰ, ৩৫ বছৰ, ৩০ বছৰ, ৩০ বছৰ, ৩০ বছৰ আৰু ৩০ বছৰ৷ আবেদন দাখিলৰ বাবে https://cdn.digialm.com//EForms/configuredHtml/1258/72639/Instruction.html নাইবা http://www.nhpcindia.com/Default.aspx·id=128&lg=eng& ভিজিট কৰিব পাৰে৷\nবিজ্ঞাপন বিষয়ক অধিক তথ্যৰ বাবে এনএইচপিচিৰ ৱেবছাহট https://cdn.digialm.com//EForms/configuredHtml/1258/72639/login.html লগ–ইন কৰিব পাৰে৷ আবেদনৰ অন্তিম তাৰিখ ৩০ ছেপ্ঢেম্বৰ, ২০২১৷


সিন্ধি – গীতিকা শইকীয়া – ফটাঢোল\nবাপুকনৰ ঘৰত যোৱা ৰাতি কোনোবা চোৰে সিন্ধি খান্দিলে৷ খবৰটোৱে গাঁওখন তথা ওচৰ-পাঁজৰৰ গাঁওবোৰতো এক প্ৰকাৰৰ হুলস্থূলেই লগাই দিলে৷ ক’বলৈ গ’লে গাঁওকেইখনত বহুত বছৰ ধৰি কাৰো ঘৰতে একো চুৰি-টাৰি হোৱা নাই৷ মানে গাঁৱৰ ৰাইজে হ’বলৈ দিয়া নাই৷ দুই-এবাৰ গাঁৱৰেই কাম-বন নকৰাকৈ থকা দুটামানে দুই-এঘৰত চুৰি কৰিছিল, গাঁৱৰ মানুহে ধৰি নামঘৰলৈ নি আঁঠু কঢ়াই কাণত ধৰাই ৰাইজৰ আগত শপত লোৱালে যে নিজৰ তথা ওচৰ-পাঁজৰৰ গাঁওকেইখনত যেন চুৰি-টাৰি নকৰে৷ দুই-এজনে সিহঁতক পুলিচত দিয়াৰ কথা কৈছিল৷ কিন্তু গাঁৱৰ মানুহে পুলিচত দিয়াৰ কথা ভাবিবও নোৱাৰে৷ তেতিয়াৰে পৰা যোৱা প্ৰায় দশকজুৰি কাৰো ঘৰতেই চুৰি হোৱা নাই৷\nসেয়ে বাপুকনৰ ঘৰত চোৰে সিন্ধি খান্দি চুৰি কৰাৰ কথাটোৱে গোটেইকেইখন গাঁৱতে বতাহৰ দৰে বিয়পি পৰিল৷ মানুহবোৰ যিয়ে যেনেকৈ আছিল ওলাই আহিল৷ পুৰুষখিনিয়ে বাপুকনৰ চোতালত ভিৰ কৰিলেগৈ, মহিলাখিনিয়ে ওৰণি-বাৰণি লৈ ৰাস্তাৰ পৰাই চাই থাকিল৷ অৱশ্যে আইতাকেইজনীমানে গৈ কান্দি কান্দি লেবেজান হৈ পৰা বাপুকনৰ ঘৈণীয়েক মাকণক সান্ত্বনা দিবলৈ ব্যস্ত হৈ পৰিল৷ মানুহবোৰে চোৰে খন্দা সিন্ধিটো চাবলৈ যাবলৈ বিচাৰিলে৷ কিন্তু বাপুকনৰ ডাঙৰ পুতেক দুলালে সকলোকে মানা কৰিলে যে পুৱাই ৰূপকক পুলিচ থানালৈ পঠিয়াইছে, পুলিচক লৈ আহি পাইহিহে লাগে, সেয়ে কোনেও যাতে ঘৰৰ ভিতৰলৈ নোসোমায়৷ কান্দোনৰ মাজতো অলপ ৰৈ মাকে পুতেকৰ গুণ-গান গাবলৈ ধৰিলে-\n“দেখিছেনে, সি কিমান জ্ঞানী, সেই দোকমোকালিতেই পাকঘৰৰ ফালে ঘুটুং মুটুং শুনি আমাৰ সকলোৰে টোপনি ভাঙিল৷ খকমককৈ উঠি শব্দ উঠাৰ ফালে গৈ দেখোঁ পাকঘৰত মস্ত এটা সিন্ধি, ইফালে পাকঘৰৰ বাচন-বৰ্তন সকলো নোহোৱা হৈ গ’ল৷ বাকী ৰুমবোৰ চাবলৈ লওঁতেই দুলালে আমাক ক’লে যে এনেকুৱা চুৰি হ’লে আমি ক’তো হাত নিদিয়াকৈ থাকিব লাগে৷ তেতিয়া হেনো পুলিচে চোৰক লগে লগেই ধৰিব পাৰে৷ মানে চোৰে য’ত য’ত হাত দিছে সেইবোৰ চায়েই পুলিচে কৈ দিব পাৰে কোনে চুৰি কৰিছে বুলি! দেখিছেনে, আমাৰ ল’ৰা কিমান জ্ঞানী, আৰু এই চোৰসোপা, কাম নাই সিহঁতৰ আনৰ ঘৰত সিন্ধি খান্দি চুৰ কৰে….. (আকৌ কান্দোন).. নিলে অই৷ মোৰ ঘৰৰ সকলো নিলে…..আমি শেষ হৈ গ’লোঁ…! ”\nমাজতে কেটলী দুটাত লাল চাহ-কাটা বিস্কুট লৈ দুজনীমান বোৱাৰীয়ে মানুহবোৰক বিলাবলৈ আহিল৷ দুজনীমানে কাপ-গিলাচবোৰ মানুহখিনিৰ হাতে হাতে বিলাই গ’ল৷ মাকণক ঘেৰি থকা আইতাকেইজনীয়ে একোকাপ চাহ নিজলৈ লৈ এগৰাকীয়ে মাকণকো একাপ দি ক’লে –\n“হু ডিঙিটো তিয়াই ল’ অকমান, সেই কাহিলীপুৱাৰ পৰাই কান্দি আছ! পৰভূ ভগৱন্তই কৰিলে চব পাই যাবি৷ তহঁত মানুহকিটা যে ঠিকে-ঠাকে আছ সেয়ে বহুত…৷ ” লগতে থকা বাকীকেইগৰাকীয়ে বুঢ়ীৰ কথাৰ শলাগ লৈ পুৰণি দিনত চুৰি-টাৰি হওঁতে কিমান কি হৈছিল সেইবিষয়ে ক’বলৈ লাগিল৷ মাকনেও চব পাহৰি চাহ খাই খাই কাহিনী শুনি শুনি টোপনিত ঢলি পৰিল৷\nতেনেতে ৰূপকে দুজন পুলিচকৰ্মীক লগত লৈ আহি বাপুকনৰ ঘৰ পালেহি৷ চোতালতে আথে-বেথে দুখন চকী পুলিচকৰ্মী দুজনলৈ আগবঢ়াই দিয়া হ’ল৷ প্ৰাথমিক কথাখিনি সুধি পুলিচকৰ্মী দুজনে বাপুকনৰ ঘৰৰ ভিতৰলৈ গ’ল৷ লগতে বাপুকন, দুলাল সহিতে গাঁৱৰ বহুকেইজনো ভিতৰলৈ গ’ল৷ প্ৰথমে সিন্ধি খন্দা ঠাইখন, মানে পাকঘৰলৈ গ’ল৷ সিন্ধিটো বৰ এটা ডাঙৰো নহয়, সৰুও নহয়৷ খিন-মিন মানুহ এটাহে কষ্ট কৰি সোমাব পৰা ধৰণৰ সিন্ধি৷ পাকঘৰৰ পৰা বাহিৰলৈ যোৱা দুৱাৰখন খোলা অৱস্থাত আছে৷ ওলাই চাওঁতে দেখা গ’ল পাকঘৰৰ বাচনবোৰ দমকলৰ কাষৰ চোঁৱা-পাতনিৰ অ’ত ত’ত সিঁচৰতি হৈ পৰি আছে৷ তাকে দেখি পুলিচকৰ্মীদুজনৰ এজনে ক’বলৈ ধৰিলে-\n“খুব সম্ভৱ চোৰে একো নিয়া নাই৷ অন্ততঃ পাকঘৰৰ পৰা! আৰু এনে লাগিছে এয়া এজন চোৰৰহে কাম, তাকো গভাইত চোৰ নহয়৷ নতুন কোনোবাহে হ’ব৷ আৰু খুব সম্ভৱ চোৰে কিবা বস্তু চোৰ কৰিবলৈ অহা নাছিল৷”\nপুলিচৰ কথা শুনি বাপেক-পুতেকে ইটোৱে সিটোৰ মুখলৈ চালে৷ পুলিচে পুনৰ সুধিলে-\n“বাকী ঘৰৰ ৰুমবোৰ চাইচানে? ”\nদুলালে বুকু ফিন্দাই ক’বলৈ ধৰিলে-\n“নাই চাৰ, মই কাকো সোমাবই দিয়া নাই! দোকামোকালিতে শব্দ শুনি সকলোকে উঠাই আমি বাহিৰৰ চোতালতে থাকিলো৷ আপোনালোক আহিলে চোৰৰ হাত লগা ঠাইবোৰ চালেই যে চোৰ ধৰিব পাৰে সেইটো মই ক’ৰবাত পঢ়িছিলো, সেয়ে কাকো একো চুবলৈয়ে দিয়া নাই৷”\nদুলাললৈ ঘোপাকৈ চাই পুলিচ দুজনে নিজৰ মাজতে ক’বলৈ ধৰিলে, -“বৰ একে চিআইডি হ’বলৈ আহিছে৷ মাটিৰ বেৰত ক’ত হাতৰ ছাপ থাকিব পাৰে! আৰু নিবলৈ দেখোন একোডাল নাইয়েই৷”\nইতিমধ্যে মানুহবোৰ পুলিচকৰ্মী দুজনৰ আশে-পাশেই ব্যস্ত হৈ আছে৷ বাপুকনৰ চোতালত মানুহৰ ভিৰ বাঢ়ি গৈছে৷ তেনেতে দেখা গ’ল বাপুকনৰ মাজুজনী জীয়েক সৰুমণিয়ে লাহে লাহে চুচুক-চামাককৈ চোতালৰ পৰা পদূলীলৈ ওলাই গৈছে৷ হাতত এটা টোপোলা৷ পদুলীৰ পৰা ৰাস্তাত ভৰি দিয়াৰ লগে লগেই ক’ৰবাৰ পৰা গাঁওখনৰ সিটো চুকৰ অকন ওলালহি৷ অকনে সৰুমণিৰ হাতত ধৰি তাৰ ঘৰৰ ফালে লাহে লাহে গৈ ক্ৰমে দৌৰিবলৈ ধৰিলে৷ বাপুকনৰ খুৰায়েকৰ পুতেক সৰুপাইএ চোতালৰ পৰাই হঠাতে সিহঁতক তেনেকৈ দৌৰিবলৈ ধৰা দেখি চিঞৰিবলৈ ধৰিলে-\n“নিলে নিলে নিলে অই! ছোৱালী নিলে অই, ধৰ ধৰ, ধৰ তাক, ধৰ এই ছোৱালী চোৰক৷ আচল চোৰ ই অকনহে! বাপুকন কাইদৌ অই! সউমণিক নিলে অই এই অঘৰীটোৱে….!”\nবাপুকনৰ চোতালত গোট খোৱা মানুহখিনি কিছুসময় হতভম্ব হৈ থাকিল যদিও ইতিমধ্যে চিঞৰি থকা সৰুপাইৰ মাতত সম্বিত ঘূৰাই কিছুমান সিহঁতৰ পিচে পিচে দৌৰিবলৈ ধৰিলে৷ ভিতৰৰ পৰা বাপুকন, দুলালো উধাতু খাই দৌৰি আহিল৷ চিঞৰত মাকনো সাৰ পাই উঠিল, পিচে একো তত্ধৰণি নাপালে৷ হঠাতে ৰাস্তাইদি সৰুমণিক অকনৰ হাতত ধৰি দৌৰি গৈ থকা দেখি চিঞৰি চিঞৰি কান্দিবলৈ ধৰিলে৷ বাপুকনে ভৰালৰ গাধৰিৰ পৰা দাখন লৈ দৌৰিবলৈ ধৰিলে৷ খঙত ধুতীৰ গাঠি খুলি ধুতিখনো প্ৰায় সুলকি পৰাৰ দৰে হ’ল৷ কোনোবা এজনে বাটতে ৰখাই ধুতিখন লুঙীৰ দৰে পিন্ধাই দিলে৷\nআঁতৰৰ পৰা চাই থকা অকনৰ মাহীমাকৰ পুতেক গোবিন তথা লগৰ মানুহখিনিয়ে ’আনিলে আনিলে’ বুলি চিঞৰি উধাই-মুধাই উৰুলি দিবলৈ ধৰিলে৷ তাৰ মাজতে গোবিনে চিঞৰি চিঞৰি ক’বলৈ ধৰিলে –\n“ চাই ল’বি দেই! মোৰ ভাইক যাতে সিহঁতে মাৰিব নোৱাৰে৷”\nজুমটোৰ কিছুৱে গোবিনে নুশুনাকৈ ফুচফুচালে –\n“মাহীমাকৰ পুতেক বুলি ইফালে দেখিবকে নোৱাৰে৷ এতিয়া আকৌ বেথা চোৱা! ”\nগোবিনে কথাখিনি শুনিলে যেন লাগিল–\n“হ’ল কি হ’ল সি মোৰ মাহীমাইৰ ল’ৰা৷ হওঁতেতো ঘৰৰে ল’ৰা৷ আমি ঘৰত যি লাগো আমাৰ কথা৷ বাহিৰত তাক কোনোবাই মাৰিব, মই চাই থাকিম! ”\nইতিমধ্যে ডেকা-গাভৰুহাল আহি গোবিনহঁতৰ ওচৰ পালেহি! পায়েই দুয়ো গোবিনক সেৱা কৰিলে৷\n“ব’ল ব’ল, ঘৰলৈ গৈ নিয়ম-কানুনখিনি কৰিমগৈ”- বুলি গোবিনে কৈ উঠি গোটেই জুমটো উৰুলি ধ্বনিৰে ওচৰতে থকা অকনৰ ঘৰলৈ গ’ল৷\nবাপুকন তথা খেদি অহা মানুহখিনিৰ জুমটো আহি অকনৰ ঘৰৰ সন্মুখ পাই মানে নিয়ম-কানুন কৰি সৰুমণিৰ শিৰত ফোট-সেন্দূৰ দি উঠি গোঁসাই সেৱা কৰি অঁটাই কইনাক ঘৰৰ ভিতৰ সোমোৱালেগৈ! বাপুকনে অকনৰ ঘৰৰ পদূলীমুখত ৰৈ তৰ্জন-গৰ্জন কৰিবলৈ ধৰিলে-\n“ওলাই আহ অই ছোৱালী চোৰ! এতিয়া সোমাই আছ কিয়? কিহৰ ভয়, আহ চোন তোৰ কিমান কলিজা আছে? সি কটা, ছোৱালী চোৰ কৰিবলৈ মোৰ ঘৰত সিন্ধি খান্দে! হয়, হয়, ই অকনেই মোৰ ঘৰত সিন্ধি খান্দিছে যাতে আমি ব্যস্ত হৈ পৰোঁ, আৰু সি মোৰ ছোৱালী পলুৱাই আনিব পাৰে! সি মোৰ, মোৰ ঘৰত সিন্ধি খান্দিবলৈ সাহ কৰে!\nমানুহখিনিয়ে বুজাবলৈ চেষ্টা কৰিছে, গাঁৱৰে বীৰেণ বৰ্তাই গলখেঁকাৰি এটা মাৰি ক’বলৈ ধৰিলে-\n“অ’ বাপুকন, হ’ব দে! শিৰত ফোট-সেন্দূৰ দিলেই যেতিয়া, এতিয়া আৰু কি কৰিবি! স্বীকাৰ কৰি ল, এনেও ইমানো বেয়া ঘৰ নহয়৷ তোৰ ঘৰতকৈ ভাল হে ঘৰ৷ সুখেৰে থাকিব, এৰা-ধৰা কৰ৷”\nবাপুকন গৰজি উঠিল-\n“পকা ঘৰৰ লেকচাৰ দিব আহিছ? পকা ঘৰে খুৱাব! মোৰ অজলা ছোৱালীজনীক সি ভুলালে! ঘৰখনো কম হ’বলা! বিয়া-বাৰু পাতি পইচা-পাতি খৰচ নকৰে, কৰাইচ ক’ৰবাৰ! ”\n“কিয়, অকনহঁতৰ ঘৰৰ পৰা বিয়াৰ প্ৰস্তাৱ দেখোন দিছিলেই! তই হে মানা নাছিলি৷ ”- কোনোবা এটাই কৈ উঠিল৷\n“কেনেকৈ মানিম, কচোন কাইটি, কেনেকৈ মানিম? সেই কেলেহুৱাটোক মোৰ ছোৱালী দিম? ঘৰতে বুঢ়ী হওক, তথাপিও নিদিওঁ!”\nঘৰটোলৈ লক্ষ্য কৰি, – “আহ অই! ওলাই আহ, তোক মই ইয়াতে দুচেও কৰিম…”\nতেনেতে অকনৰ ককায়েক গোবিনে হাতযোৰ কৰি পদূলীলৈ ওলাই আহিল, –\n“বাপুকন কাইদৌ অ’, খং চং এৰি দে৷ সিহঁতৰ মাজত ভালপোৱা আছিল, তই বিয়া নিদিয়, সেয়ে তেনেকৈ আহিবলগীয়া হ’ল৷”\n“খবৰদাৰ গোবিন, তই কিয় মাতিছ? আচলতে তই হে যত’কূটৰ ঘাই৷ তই সেই তাহানিতেই ছোৱালী পলুৱাই আনি আমাৰ গাঁওখনত আগে নোহোৱা নোপজা কাণ্ড কৰিছিলি৷ সেয়ে তোৰ মাহীমাৰৰ পুতেৰেও একে কামকে কৰিলে৷ একে ককাই-ভাই যে, চাল্লা, তহঁতৰ তেজেই বেয়া৷ সেয়ে একেই বেয়া কাম কৰিছ৷”\nলগে লগেই অকনৰ ঘৰৰ ফালৰ মানুহ মানে কলিতা চুকৰ মানুখিনি জঁকি উঠিল৷\n“কাক কৈছ, কাৰ তেজ বেয়া বুলি কৈছ? ”\nগাঁৱৰ বয়োজেষ্ঠ মানুহখিনিৰ চেষ্টাত কথাবোৰ শাম কাটিবলৈ লৈছিল৷ তথাপিও বাপুকন সেই ঠাইৰ পৰা যাবলৈ ৰাজী নহ’ল৷ মানে জীয়েকক ওভতাইহে ঘৰলৈ যাব৷ ইফালে ইতিমধ্যেই জোঁৱাই হৈ পৰা অকনৰ নামত গালিৰ বৰ্ষণো চলাই আছিল৷ তেনেতে ঘৰৰ বাৰাণ্ডাৰ পৰাই অকনৰ চিঞৰ শুনিবলৈ পোৱা গ’ল –\n“অই কাইদৌ, তোৰ ছোৱালী এতিয়া মোৰ মানুহজনী হ’ল৷ মই তাইক নপঠাওঁ আৰু তায়ো নাযায়৷ গতিকে তইয়ো ঘৰলৈ যাগৈ! ইতিমধ্যে সিন্ধি খন্দা কেচটোত যে পুলিচ মাতিছিলি সিহঁত তোৰ ঘৰত এতিয়াও বোধহয় বহিয়েই আছে৷”\nতেনেতে সিফালৰ পৰা বাপুকনৰ ঘৰলৈ অহা পুলিচকৰ্মী দুজনক আহি থকা দেখা গ’ল৷ তেওঁলোক ওচৰ পোৱাত বাপুকনে চিঞৰি উঠিল-\n“চাৰ, তাক ধৰক চাৰ, সি মোৰ ছোৱালীজনীক দিনদুপৰতে পলুৱাই আনিছে৷”\nঘৰৰ বাৰাণ্ডাৰ পৰাই অকনৰ চিঞৰ-\n“অই কাইদৌ, মিছা কথা কেলেই কৈছ হয় নে? তয়েই দেখোন ফিতাহী মাৰিছিলি যে ইমান যদি সাহস আছে দিন-দুপৰতে মোৰ ছোৱালীক পলুৱাই নি চাচোন! সেইকাৰণেই মই দিনতেই তোৰ ছোৱালীক পলুৱাই আনিলো৷ এতিয়া আকৌ মোক দোষ দিবলৈ আহে৷ অই কাইদৌ, তোৰ আচলতে ছোৱালী বিয়া দি পইচা খৰচ কৰিবলৈ মনেই নাছিল৷ সেয়েহে মোক ফিতাহী মাৰি দেখাইছিলি যাতে মই তাইক পলুৱাই আনোঁ৷”\n“অ’ চাৰ, মই পলুৱাই অনা ছোৱালীজনী এই বাপুকন কাইটিৰে ছোৱালী৷ বিশ-একৈশ বছৰমান হৈছে৷ মোৰ ঘৰৰ পৰা বিয়াৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল৷ এই খেৰ লোৱা খেতিয়ক বাপুকন কাইটিয়ে মোলৈ বিয়া নিদিওঁ বুলি ক’লে৷ সেয়ে মই কৈছিলো পলুৱাই আনিম বুলি৷ কাইটিয়ে ভাবিলে মই ছাগৈ তাইক ৰাতিৰ অন্ধকাৰত পলুৱাই আনিম৷ সেয়ে মোক ধমকি দিলে যে সাহ আছে যদি দিনৰ পোহৰতে পলুৱাই নি দেখা! আৰু এয়া আজি আপোনালোক বাপুকন কাইটিৰ ঘৰত বহি থাকি সিন্ধি চোৰৰ কথা পাতি থকা সময়তেই মই তাইক পলুৱাই আনিলো৷”\nবাপুকন পিচ হুহকা নাছিল৷ পুলিচলৈ চাই ক’বলৈ ধৰিলে-\n“অ’ চাৰ, কিবা এটা কৰক৷ মোৰ চব মান-সন্মান গ’ল৷ আৰু ছোৱালীজনীও বিয়া দিব পৰাকৈ ডাঙৰ নহয়৷ একে সউ ছোৱালী, কিবা বোলে নে নাবালিক নে কি কয় যে…? ”\nইমান সময়ে চাই-শুনি থকা কলিতা চুকৰ তথা অকনৰ খুৰীয়েক জকজকাই উঠিল-\n“অ’ বাপুকন, হ’ল বুলিনো ছোৱালীজনীৰ বয়স ইমান কমাব লাগেনে? তাই আমাৰ তৰুলতাৰ লগতে দেখোন ইচকুল যাবলৈ লৈছিল৷ পঢ়াত গেধা বাবে ফেল কৰি কৰি ইচকুলেই নোযোৱা হ’ল৷ মোৰ ছোৱালী এতিয়া কিবা বি এ পাছ কৰিব৷”\nপুলিচকৰ্মী দুজনে অৱস্থাটো বুজিব পাৰি বাপুকণক বুজাবলৈ চালে-\n“চাওক, আপোনাৰ ছোৱালী প্ৰাপ্তবয়স্ক, মানে নিজৰ সিদ্ধান্ত নিজে ল’ব পাৰে৷ সেয়ে তেওঁ কালৈ পলাই গৈছে বা কিয় গৈছে বুলি আমি প্ৰশ্ন সুধিব নোৱাৰোঁ৷ আৰু যিহেতু আপোনাৰ ঘৰত সিন্ধি খান্দি চোৰে একো এটা বস্তুৱেই নিয়া নাই গতিকে আমি কৰিবলগীয়া একো নাই৷ আমি যাঁওহে, আপুনি ছোৱালী-ল’ৰা, মানে দৰা-কইনাক আশীৰ্বাদ দিয়ক৷ আৰু দুয়োঘৰ মিলি ভোজভাত খুৱাওক, থানাৰ পৰা আমিও সকলো আহিম৷”\nভোজৰ নাম শুনিয়েই বীৰেণ বৰ্তাই লচপচ কৰি উঠিল-\n“সেইয়া দেখিলি নে, মই কি কৈছিলো, বাদ দে…এতিয়া দুইঘৰ মিলি ল’ৰা-ছোৱালীক আশীৰ্বাদ দি ভোজ-ভাতৰহে ব্যৱস্থা কৰিব লাগে৷”\nবাপুকনৰ খং শাম কটা যোৱা দেখা নগ’ল৷ ভেকাহী মাৰি বীৰেণ বৰ্তাক ক’লে-\n“কাইটি অ’, তোৰ খালি খোৱা-বোৱাৰ ধাণ্ডা! তই কি বুজিবি, তোৰো তিনিওজনী পলায়েই গৈছিল যে! সেয়ে মনে মনে ছাগৈ ভালেই পাইছ৷ মই হ’লে এনে হ’বলৈ নিদিওঁ৷ তাইক লৈহে ঘৰলৈ যাম৷ ”\nএইবাৰ বীৰেণ বৰ্তাও জকজকাই উঠিল-\n“কিহৰ ইমান ডেমাগি দেখাইছ অ বাপুকন? ডাঙৰজনী দেখোন তিনিবছৰৰ আগতেই পলাই গ’ল৷ তেতিয়াতো এনেকুৱাখন কৰা নাছিলি৷ এতিয়া গাঁৱতে হোৱা কাৰণে নামঘৰত তোক কথা শুনাই বুলিহে এনেকুৱাখন কৰিছ যেন লাগিছে৷”\nবাপুকনে অলপ সময় একো নমতাকৈ থাকিল৷ এইবাৰ পুলিচৰ ফালে চাই ক’লে-\n“চাৰ, আপোনালোকে কৈছে যে সিন্ধি খান্দি চোৰে মোৰ ঘৰৰ পৰা একো নিয়া নাই৷ গতিকে চোৰ বিচৰাৰ দৰকাৰো নাই৷ কিন্তু চোৰ দেখোন আপোনালোকৰ চকুৰ সন্মুখতেই আছে৷ মই এতিয়াহে বুজিছো, সি বেটা অকনেই মোৰ ছোৱালী চোৰ কৰিবলৈকেই মোৰ ঘৰত সিন্ধি খান্দিছিল৷ কৰক চাৰ, এতিয়াই তাক ধৰক, মোৰ ঘৰত সিন্ধি খান্দি মোৰ ছোৱালীক পলুৱাই নিছে, তাৰ বাবে তাক ধৰক…৷ ”\nতাকে শুনি বাৰাণ্ডাৰ পৰাই অকনৰ তিতকাৰী-\n“অই কাইদৌ, সম্বন্ধত তই এতিয়া মোৰ শহুৰ হ’লি, কমচেকম জোঁৱায়েৰৰ ইমান বদনাম নকৰিবিচোন! সঁচা কথাটো দেখোন পুলিচৰ সন্মুখতেই হৈছে৷ আৰু ইমান অকণমান সিন্ধি খান্দি সেইটোৱেদি তোৰ জীয়েৰক কেনেকৈ আনিম কচোন! মই দেখোন চাৰসকল তোৰ চোতালত বহি থাকোঁতেই তোৰ সন্মুখদিয়েই তাইক লৈ আনিছো, তাকো দিনে-পোহৰে, তই কোৱাৰ দৰেই! থুই কটা, তই নামঘৰৰ নামতি-বিলনীয়া হৈ ইমান মিছা কথা কৱ! ”\nবাপুকন খঙত গৰজি উঠিল –\n“তোক আজি সঁচাকৈয়ে কাটি দুচেও কৰি মোৰ ছোৱালীকো বিধৱা কৰিম”- বুলি বাপুকনে ঘৰটোৰ বাৰাণ্ডাৰ ফালে চোঁচা ল’ব খুজিলে৷\n“অ’, তাৰমানে তই স্বীকাৰ কৰিলি যে মই তোৰ জীয়েৰৰ গিৰিয়েক, হেৰৌ, বেয়া নালাগিল, জীয়েৰৰ বিয়া হোৱাৰ এঘণ্টাও হোৱা নাই, তই তাইক বিধৱা কৰাৰ কথা ক’লি, ইচ ইচ! ”- বাৰাণ্ডাৰ পৰাই অকনৰ উক্তি৷ তাকে শুনি বাপুকনে সঁচাকৈয়ে অকনহঁতৰ চোতালৰ ফালে নামি গ’ল৷\nএইবাৰ যেনিবা পুলিচে সঁচাকৈয়ে হকা-বাধা কৰিলে-\n“এতিয়া আপোনাকে ধৰি লৈ থানালৈ লৈ যাব লাগিব দেখোন! ঠিক আছে, এটা কাম কৰক, আমি সকলো ল’ৰাৰ ঘৰলৈ যাওঁ, সকলোৰে সন্মুখত ছোৱালীৰ লগত কথা পাতোঁ, তেওঁ এবাৰ কৈ দিয়ক যে তেওঁ নিজৰ ইচ্ছামতে আহিছে৷ ইয়াৰ পাছত আপুনি দিগদাৰ দিলে ধৰি-বান্ধি নি একেবাৰে জেলৰ ভাতেই খুৱামগৈ৷\nকিবা অলপ ভাবি বাপুকনে লাহেকৈ ক’লে-\n“ঠিক আছে, কিন্তু মই সিহঁতৰ ঘৰত ভৰি দিবলৈও নাযাওঁ৷ তাইক এই পদূলীলৈকে মাতক৷”\nপুলিচৰ কথাত গাঁৱৰে কেইজনমান তথা অকনৰ ককায়েকো ঘৰলৈ গৈ সকলোখিনি বুজাই ক’লে৷ মূৰত দীঘলকৈ উৰণি লৈ লাহে লাহে সৰুমণি, মানে বাপুকনৰ জীয়েক তথা অকনৰ পত্নীয়ে কইনা খোজেৰে আহি পদূলী পালেহি৷ অলপ সময়ৰ আগতে সৰুমণিৰ কপালত আঁকি দিয়া সেন্দূৰৰ প্ৰলেপে কপাল, নাক চুলিলৈকে বিয়পি আছে৷ সৰুমণিৰ লগতে কলিতা চুকৰ বহুকেইগৰাকী বোৱাৰী-জীয়ৰীও কইনা ধৰা হিচাবে আহিল৷ সৰুমণিক তেনেকৈ আহি থকা দেখি বাপুকনৰ পুতেক দুলালৰ খংটো ভমককৈ উঠি আহিল, মনতে ভাবিলে-\n“তাইৰ কোব চা, এইমাত্ৰ পলাই আহি এতিয়া আকৌ লাজ কৰি কইনা হৈ দেখাইছে…”\nপুলিচকৰ্মী দুজন ৰৈ থকা বাবে সি একো নমতাকৈ থাকিল৷ পুলিচে সৰুমণিক সুধিলে-\n“তোমাৰ নামটো কোৱাচোন? ”\n“হেৰা, এতিয়া বআ নহয় আৰু, বওৱাহে, বওৱা বুলি কোৱা আকৌ!”—অকনে টপককৈ ক’লে\nতাকে দেখি দুলালে অকনলৈ বুলি চোঁচা লোৱাৰ দৰে কৰিলে৷ দুজনমানে ফেপেৰী পাতি ধৰিলে৷ দুলাল ৰৈ গ’ল৷\nপুলিচকৰ্মীজনে লিখি গ’ল-\n“আট্চা, সৰুমণি বৰুৱা, কোৱাচোন তোমাক কোনোবাই মানে এই ল’ৰাজন, কি নাম আছিল তেওঁৰ, —? ”\n“অকন, অকন বৰুৱা “– অকনৰ লগতে কেইবাজনেও চিঞৰি উঠিল৷\n“অকনে তোমাক বাৰু ফুচুলাইছে নেকি? ”—পুলিচে আকৌ সুধিলে৷\nসৰুমণিয়ে কঁপি কঁপি ক’লে-“ নাই, তেওঁ মোক ফুচুলোৱা নাই৷ মোৰ ঘৰৰ মানুহেহে মোক খুউব মায়ি থাকে৷ সেয়ে মই তেওঁৰ লগত গুচি আহিলো৷”\nএইবাৰ বাপুকন আৰু পুতেক দুলাল একেসময়তে গৰজি উঠিল-\n“তাইৰ কথা চা, এই বয়সতে পেৰেম কৰি পলাই আহিছে, আৰু আমি নামাৱাকৈ থাকিম! ”- বুলি দুয়ো সৰুমণিলৈ চোঁচা ল’লে৷\nতাকে দেখি পুলিচ দুজন আগবাঢ়ি আহিল-\n“আপোনালোকে আমাৰ বহুত সময় নষ্ট কৰিলে৷ আৰু নহ’ব৷ মনে মনে ঘৰলৈ যাওক, নহ’লে থানালৈ বলক৷ আৰু কোনো কথা নহ’ব৷”\nএইবাৰ বাপুকন আৰু পুতেক দুলাল দুখোজমান পিচুৱাই গ’ল৷ সৰুমণিলৈ ঘোপাকৈ চাই “তই আমাক জীৱনত কেতিয়াও নাপাৱ”- বুলি আটাহ পাৰি দুয়ো উভতিবলৈ ধৰিলে৷ অকনৰ ককায়েকে পুলিচ দুজন তথা উপস্থিত ৰাইজক চাহ অকন খাবলৈ ঘৰলৈ মাতি লৈ গ’ল৷\nআচলতে অকণক গাঁৱত কথকী বুলিয়েই সকলোৱে জানে৷ উফাইদাং মৰা কথাত অকনৰ সমান আৰু ওচৰ-পাঁজৰৰ কোনো গাঁৱতেই নাই বুলিব পাৰি৷ অকন কথকী, অকন উফাইদাং ইত্যাদি নামবোৰ অকনৰ নামৰ লগত কেতিয়াবাতে যোগ হ’ল৷ অকনৰ দেউতাকৰ দুজনী ঘৈণীয়েক৷ সিহঁত গাঁৱৰ অৱস্থাপন্ন মানুহ৷ ডাঙৰজনীৰ ফালৰ তিনিটা ল’ৰা৷ সৰুজনীৰ ফালৰ অকন, তাৰ ভায়েক টংক আৰু দুজনী ভনীয়েক চাৰু আৰু বিভা৷ মাহীমাকৰ ল’ৰাকেইজনৰ লগত প্ৰায়েই কাঁজিয়া হৈ থাকে বাবে অকনৰ মাকে তাক সৰুতেই মোমায়েকৰ ঘৰলৈ পঠিয়াই দিলে৷ বিহুৱে-সবাহে অকনৰ মাকৰ পৰা পোৱা সহায়ৰ কথা মনত ৰাখি মোমায়েকেও তাৰ দায়িত্ব লৈছিল৷ পিচে অকনৰ মাকৰ ফালৰ ল’ৰা-ছোৱালীকেইটা খুটি খাব পৰা হোৱাৰ আগতেই অকনৰ দেউতাক ঢুকাই থাকিল৷ মাটি-বাৰী অজস্ব৷ সেয়ে মাহীয়েকৰ পুতেকহঁতৰ লগত ভাগ-বটোৱাৰা হোৱাৰ পাছতো সিহঁতৰ অৱ্স্থা ভালকৈয়ে খাই-মেলি থাকিব পৰাবিধৰ৷\nযিনহওক, অকনৰ পঢ়া-শুনাত সিমান মন-কান নাছিল৷ দিনটো টলৌ টলৌকে ঘূৰি ফুৰি ভোক লাগিলে এপেট খাই তিনিআলি, দোকানে-বজাৰে কথাৰ মহলা মাৰাতহে সি ওষ্টাড৷ দুবাৰমান মেট্ৰিক পৰীক্ষা দি “এই বহি বহি পৰীক্ষা দিয়াবোৰ এলেহুৱা মানুহৰ কাম”- বুলি মোমায়েকক আৰু পৰীক্ষা নিদিওঁ বুলি ঘোষণা কৰি দিলে৷ ইফালে মোমায়েকে অকনৰ মাকক “ভাগিনক মানুহ বনাইহে ঘৰলৈ পঠিয়াম” বুলি কথা দি আহিছিল৷ সেয়ে বহুত ভাবি চিন্তি অকণক মফচলীয়া টাউনখনৰ লাইটৰ দোকানখনতে কাম শিকিবৰ বাবে লগাই দিলে৷ কি জানো হ’ল, অকনে দেখোন কম দিনৰ ভিতৰতে প্ৰায়খিনি কাম শিকি পেলালে৷ পিচে কাম শিকি থাকোঁতেই ওচৰতে থকা বিহাৰী ঘোড়াৱালাৰ ছোৱালীজনীৰ লগত অকণক সঘনাই দেখা গ’ল৷ কথা বুলিলেই বতাহ৷ মোমায়েকৰ গাঁৱত অকনৰ বিহাৰী ছোৱালীৰ লগত পিৰিতিৰ খবৰে তোলপাৰ লগাই থাকিল৷ মোমায়েকে জুৰ পৰি হাত পোৱাৰ আগতেই হেস্ত-ন্যস্ত কিবা এটা কৰা ভাল বুলি এদিন সকলো টোপোলা-টাপলি বান্ধি অকণক লৈ বাপেকৰ গাঁও পালেহি-\n“বাইটি অ’, তোক কথা দিয়া মতেই মই অকণক মানুহ বনালো৷ সি এতিয়া একঠা নিজে খাব পাৰিব৷ তহঁতৰ গাঁৱৰ, ওচৰ পাঁজৰৰ সকলো গাঁৱতে আজিকালি লাইটৰ কাম কাজ হ’বলৈ লৈছে যে, অকনে কাম পাই যাব৷”\nঅৱশ্যে মোমায়েকে অকনৰ বিহাৰী বেটিৰ কাহিনীটো মাকক নোকোৱাকৈ থাকিল৷\nযিনহওক মোমায়েকৰ ঘৰত থকাৰ পৰাই মাজে-মধ্যে অকন গাঁৱলৈ আহিলে তাৰ কথা কোৱা স্বভাৱটোৰ বাবে সকলোৰে মাজত সন্ত্ৰাস হৈ যোৱাৰ পৰিস্থিতি প্ৰায়েই হৈছিল৷ বিশ্ব-ব্ৰহ্মাণ্ডৰ আজে-বাজে কথাৰ পৰা চাহ-ভাত খোৱালৈ সকলো বিষয়তে অকনে আড্ডাবোৰ ৰমৰমীয়া কৰি ৰাখিছিল৷ সেইবাৰ অকন একেবাৰে গাঁৱলৈ অহা বুলি বাতৰিটো ৰৌজাল-বৌজালকৈ বিয়পি পৰিবলৈ অলপো সময় নালাগিল৷ কিছুদিনলৈ অকনৰ কথাৰ মহলাত লাগি থাকিবলৈ ভাল পোৱা মখাই অনবৰতে অকনৰ লগতে থাকিল৷ এইবাৰ আন কথাৰ লগতে অকনে লাইটৰ বিভিন্ন কামৰ কথা, ৱাৰিঙৰ কথাৰ বৰিষণো কৰিবলৈ ধৰিলে৷ তাৰমাজতে দুই এঘৰে অকণক মাতি ঘৰৰ লাইটৰ কাম আদি কৰিবলৈ দি আচৰিত হ’ল৷ বিদ্যুত সৰবৰাহৰ লগত জড়িত যিকোনো কামৰ বাবেই বহুদূৰৰ গাঁও এখনৰ ৰমেশকে মাতি থাকিব লাগিছিল৷ এতিয়া কথা কৈ থকাৰ মাজতেও যে লাইটৰ কামবোৰ ভালকৈ কৰা বাবে মানুহবোৰে অকণকে বিচাৰিবলৈও ল’লে৷ এইবাৰ অকনৰ নামৰ পিচত আন এটা নাম যোগ হ’ল, অকন লাইটমেন৷\nঅকন লাইটমেনৰ আড্ডাবাজী চলি থকিল৷ তিনি আলিৰ খুকনৰ দোকানত গোটেই দিনটো বকবকাই থকা অকণক দেখি এনে লাগিবলৈ লৈছিল যে অকনে কথা কোৱাৰেহে কিবা ট্ৰেইনিং লৈ আহিছে৷ ইতিমধ্যে কথাৰ লাচতে অকনে বিহাৰী বেটি বিজুলীৰ বিষয়েও গাঁৱৰ সকলোকে কৈ পেলাইছিল৷ মানুহৰ মাজত বু বু-বা বা হ’বলৈ লৈছিল৷\nখুকন দোকানীয়ে দুপৰীয়া ঘৰলৈ নগৈ ঘৰৰ পৰা লৈ অনা ভাত দোকানতে খাই অকণমান ভাতঘুমতি মাৰে৷ ভাত খাই অটাই মানে অকনে ঘৰলৈ গৈ টুপুক কৰে ভাত খাই আকৌ আহি খুকনৰ দোকান পাবলৈ ল’লে৷ তাকে দেখি অতিষ্ঠ হৈ খুকন দোকানীয়ে দুপৰীয়া ঘৰলৈ যোৱাটোকে ঠিক কৰিলে৷ তথাপিও বন্ধ দোকানৰ সন্মুখত থকা বাঁহৰ বেন্সখনতে অকনে অকলে অকলে বহি কিবা কথা কৈ থকা যেন কোনোবাই দেখিবলৈ ল’লে৷ গাঁৱৰ মানুহবোৰে কোৱা-কুই কৰিবলৈ ল’লে যে অকনৰ জৰুৰ কিবা মাথাৰ গণ্ডগোল আছে৷ গাঁওখনত কথাৰ ফোপজহী আৰু দুটামান আছে, চন্দ্ৰ দাইটি আৰু সোণাৰাম৷ অকন গাঁৱলৈ একেবাৰে অহাৰ পৰা সিহঁতদুটাই অকণমান কমকৈ পাত্তা পোৱা যেন অনুভৱ কৰিবলৈ লৈছিল৷ সেয়ে এই লাচতে সিহঁতে অকনৰ নামত এটা কাহিনীয়েই বনাই পেলালে৷\nটাউনত লাইটৰ কাম শিকি থাকোঁতে এদিন বোলে অকণক লাইটৰ শ্বক লাগিল৷ অলপমান জুলুকা লাগি থাকিবলৈ লৈছিল৷ মাথাটো বেয়া হ’ব লৈছিল তেতিয়াই! তেনে সময়তেই কাষৰ ঘোড়াৱালাৰ জীয়েক বিজুলীৰ লগত প্ৰায়েই কথা পাতা দেখি বিজুলীৰ বাপেকে অকণক গুৰুলা-গুৰুলকৈ পিতিছিল৷ সেয়ে তাৰ মাথাৰ গণ্ডগোল হ’ল আৰু মোমায়েকে দেৰি হোৱাৰ আগতেই ঘৰত থৈ গ’লহি!\nকথা বুলিলেই বতাহ৷ অকন-বিজুলীৰ প্ৰেম কাহিনীৰে, অকনৰ মাথাৰ গণ্ডগোলৰ কথাই গাঁৱৰ পথাৰ, নদীৰ ঘাটবোৰ, তিনিআলিৰ জুমবোৰ ৰমৰমীয়া হৈ থাকিল৷ গাঁৱৰ বহু মানুহে অকনৰ চৰিত্ৰ বেয়া বুলিও ক’বলৈ ল’লে৷ লগতে গাঁৱৰ জীয়ৰী ছোৱালীবোৰক বিশেষভাৱে সাৱধান কৰি দিয়া হ’ল যে কোনেও যাতে অকনৰ জালত নপৰে৷ এইক্ষেত্ৰত খুকনৰ দোকান থকা ৰাস্তাটোৰ সন্মুখত থকা বাপুকনৰ উচপিচ বেছিকৈ হ’বলৈ ল’লে৷ বাপুকন গাঁওখনৰ নামঘৰৰ নামতি৷ গাঁৱৰ ’ল’ৰা-ছোৱালীবোৰ চব অধঃপতনে গ’ল’- বুলি সকলোকে দবিয়াই থাকিছিল৷ কিন্তু তিনিবছৰমানৰ আগতে বাপুকনৰ ডাঙৰ জীয়েকজনী এদিন হঠাতেই নাইকিয়া হ’ল৷ বহুত বিচাৰ-খোচাৰ চলিল৷ কোনো শুংসূত্ৰ নাই৷ সন্মান যোৱাৰ ভয়ত পুলিচকো জনাব বিচৰা নাই৷ ইফালে নামঘৰত সুবিধা পাই সকলোৱেই কথা শুনাবলৈ লৈছিল৷ বহুদিনৰ মূৰত জানিব পৰা গ’ল যে কলিতা চুকৰ সেই অকনৰ পেহীয়েকৰ পুতেকে গাঁৱলৈ আহোঁতে চিনাকি হৈ বাপুকনৰ ডাঙৰ জীয়েক আইমণিক পলুৱাই নিছিল৷ অৱশ্যে অকনৰ ঘৰৰ মানুহে পাছতহে গম পাইছিল বোলা কথাষাৰ বাপুকণে বিশ্বাস কৰিবলৈ টান পালে৷ তেতিয়াৰে পৰা অকনৰ ঘৰখনৰ লগত বাপুকনৰ অহি-নকুল সম্বন্ধ৷ কথাই প্ৰতি বাপুকনে অকনৰ ককায়েক, ভনীয়েক, মাকক কথা শুনাই থাকে৷ নামঘৰত নাম শেষ হৈ প্ৰসাদ বিতৰণ কৰোঁতে অকনৰ ঘৰৰ মানুহলৈ আঁতৰৰ পৰা দলিয়াই দিয়াৰ নিচিনাকৈহে বাপুকনে প্ৰসাদৰ পাত আগবঢ়াইছিল৷ নদীৰ ঘাটতো বাপুকনে অকনৰ ঘৰৰ মানুহক দেখিলে নদীৰ পানী গাত লৈ কিবা পৰাচিত কৰাৰ দৰে কৰি দেখুৱাইছিল৷ এদিন অতিষ্ঠ হৈ অকনৰ মাকে কৈয়েই দিলে-\n“অই বাপুকন! তই এইবোৰ কি কৰি আছ? তোৰ জীয়েৰে আমাৰ ভাগিনলৈ পলাই গ’ল, তাত আমি কি কৰিব পাৰোঁ? আৰু ভালহে দে, তোৰ জীয়েৰ এতিয়া কলিতানি হ’ল৷ কোচৰ পৰা উদ্ধাৰ পালে, ভালহে পাব লাগিছিল৷ তই এইবোৰ কি বলকি থাকিবলৈ লৈছ৷”\nবাপুকন গৰগৰাই উঠিল, –\n“কলিতানি হৈনো কি এনেডাল কিবা কৰি আছ? কলিতানি হ’ল কি হ’ল, নামঘৰত দেখোন এই কোচৰ নামতিৰে নাম শুনি ধন্য হৈছে৷ এই কোচৰ বিলনীয়েৰে দিয়া প্ৰসাদেই মুখত লৈছ৷”\nসিহঁতৰ কাজিয়াত গোটেই গাঁওখনেই নদীৰ পাৰত গোট খালে৷ ইমানদিনে সমিলমিলেৰে থকা গাঁৱৰ মানুহখিনি কোচ আৰু কলিতা এইদুটা ভাগত বিভক্ত হৈ পৰিল৷ বাকী দুই এঘৰ আহোম তথা নাথ মানুহ আছিল তেওঁলোকে কাকো সমৰ্থন নকৰি আঁতৰতে ৰৈ থাকিল৷\nগাঁওখনত কোচ, কলিতা, আহোম, নাথ উপাধিৰ মানুহখিনিয়েই আছে যদিও কোচ আৰু কলিতা মানুহখিনিৰ সংখ্যা সৰহ৷ নিজৰ জাতক লৈ সৰু-সুৰা খুত-খাঁট লাগি থাকে যদিও কিবাকৈ মিত-মাত হৈ থাকে৷ বাপুকন বহুত বছৰ ধৰি নামঘৰৰ নামতি হৈ থকা কথাটোক আঙুলিয়াই দিয়া বাবে কলিতা চুকৰ পূৰ্ণকো প্ৰথমে দেউৰী বাব দিয়া হ’ল৷ লাহে লাহে পূৰ্ণইও নামতি হ’বলৈ জেদ কৰিবলৈ ধৰিলে৷ সেয়ে বাপুকন আৰু পূৰ্ণৰ মাজত অলপ মনোমালিন্য চলিয়েই আছে৷ তাৰে গইনা লৈ মানুহখিনিৰ মাজত কোচ-কলিতা বুলি সৰু-সুৰা অৰিয়াঅৰি চলিয়েই থাকিবলৈ লৈছিল৷\nইফালে অকনৰ মাকৰ নিজৰ কলিতা জাতক লৈ বৰ অহংকাৰ৷ গাঁৱৰ মহিলাসকলৰ আই নাম, সবাহ আদিত সদায়েই তেওঁক সকলোতকৈ আগত আসন দিয়াটো বিচাৰে৷ তেওঁৰ মতে কলিতা ওপৰৰ জাত৷ গতিকে নামত সকলোতকৈ আগত স্থান পাব লাগে৷ এইবোৰ চলিয়েই আছিল, তেনেতে বাপুকনৰ ডাঙৰ জীয়েকক অকনৰ পেহীয়েকৰ পুতেকে পলুৱাই নিয়াক লৈ নদীৰ ঘাটত অকনৰ মাকৰ লগত বাপুকনৰ কাজিয়াখন হ’ল৷\nসেই কাজিয়াৰ পাছৰ পৰাই বাপুকনে নিজৰ মাজু তথা সৰু জীয়েকক গাঁৱত ওলোৱা সোমোৱাও প্ৰায় বন্ধ কৰি দিছিল৷ দিনৰ প্ৰায় দহমান বজাত নদীত কাপোৰ ধুবলৈ গাঁৱৰ ছোৱালী-বোৱাৰীবোৰ একেলগে যায়৷ বাপুকনে মাজু জীয়েক সৰুমণিক ভৰ দুপৰীয়া নিমাওমাও হৈ থকা নদীৰ ঘাটত কাপোৰ ধুবলৈ পঠিয়ায়৷ ইতিমধ্যে অকন গাঁৱলৈ আহি খুকনৰ দোকানত দিনৰ দিনটো বহি থাকিবলৈ লৈছিল৷ তেনেকৈয়ে খুকনৰ দোকানৰ বাহিৰত অকলে অকলে বহি থকা অকনৰ লগত সৰুমণিৰ প্ৰেম হ’বলৈ ল’লে৷ আগতে গাঁৱৰ ছোৱালীবোৰৰ লগত কাপোৰ ধুবলৈ নদীৰ ঘাটলৈ যাব নোপোৱাৰ বাবে কন্দা-কটা কৰা সৰুমণিয়ে হাঁহি হাঁহিয়েই ভৰ দুপৰীয়াখন কাপোৰ ধুবলৈ নদীৰ ঘাটলৈ যাবলৈ ভাল পোৱা হ’ল৷ লাহে লাহে খুকনৰ বন্ধ দোকানৰ আগৰ বেঞ্চত অকলে অকলে বহি থকা অকন দেখোন নবহা হ’ল৷ সেইখিনি সময়ত গাঁৱৰ প্ৰায়বোৰ মানুহেই ভাত ঘুমতি মাৰে৷ সেয়ে গাঁৱৰ কোনোৱেই কথাটো মন কৰা নাছিল৷ পিচে কথাটো লাহে লাহে বজাৰৰ পৰা উভতি অহা সিখন গাঁৱৰ ইটো-সিটোৰ চকুত পৰিবলৈ ধৰিলে৷ মানুহৰ মাজত বু বু-বা-বা হ’বলৈ বেছি দিন নালাগিল৷ কথাটো শুনি আটাইতকৈ সুখী হ’ল খুকন দোকানী৷ ঘৰলৈ গৈ ভাত খাই শুলে বহু দেৰি হৈ যায়৷ দোকান খোলাও দেৰি হৈ যায়৷ তেতিয়া কোনো কোনো গ্ৰাহকে সিখন গাঁৱৰ চন্দ্ৰ দোকানীৰ দোকানলৈ যায়গৈ! সেয়ে অকনৰ ওপৰত খুকনৰ খং উঠি আছিল৷ যিনহওক খুকনে আকৌ দোকানতেই দুপৰীয়াৰ সময়ছোৱা কটাবলৈ ল’লে৷\nএদিন ভাতঘুমতি মাৰি থকা অৱস্থাত খুকনৰ দোকানৰ দুৱাৰত কোনোবাই ঢকিয়াবলৈ ধৰিলে৷ ’এই ভৰ দুপৰীয়াখন কাৰ কি হ’ল’ – বুলি খুকনে দোকানৰ পাত্তাখন খুলোঁতে দেখে সন্মুখত দীপকে ফোঁপাই-জোপাই ৰৈ আছে৷ খুকনে কিবা কওঁ বোলোতেই দীপকে ক’বলৈ ধৰিলে-\n“খুৱাদৌ অউ! এই অকনটো বৰ অসভ্য দেই! সি তোৰ দোকানত নবহি ক’ত থাকে জাননে, সেই নদীৰ ঘাটত সউমণিৰ লগত কথা পাতি থাকে৷ মই আজি গাভিনী গৰুজনীক হেম্বেলিয়াই থকা কাৰণে পথাৰৰ পৰা আনিবলৈ গৈ গৰম পৰা বাবে গোটেইজাক গৰুকে লৈ আনিলো৷ ভাবিলো নদীত জোবোৰা মৰাই আনো, সেয়ে নদীৰ ঘাটলৈ গৈছিলো৷ মই ’হুইট হুইট’কৈ গৰু খেদি যোৱা শব্দৰ কাৰণেই নে কি নাজানো দুইটা জোপোহানিৰ পৰা ওলাই আহিল৷ কিমান দিন ধৰি এইবোৰ কাণ্ড হৈ আছে কোনে জানে! ইফালে আকৌ বাপুকন খুৱাদৌ আৰু অকনৰ মাকৰ মাজত আগৰে পৰাই দেখোন কাজিয়া চলিয়েই আছে! কি যে হ’ব গাঁওখনত! আকৌ ডাঙৰ কাজিয়া হ’ব ছাগৈ! ”\nকথাখিনি শুনি খুকন দোকানীৰো খং উঠিল৷ –\n“হয় দে, এই অকনৰ স্বভাৱ ভাল নহয়৷ নহ’লে একে গাঁৱৰে ল’ৰা-ছোৱালী ভাই-ভনীহে হয়৷ হওঁতে আমাৰ গাঁৱৰ ছোৱালী বেলেগ গাঁৱৰ ল’ৰালৈ পলাই গৈছে, বেলেগ গাঁৱৰ পৰাও আমাৰ গাঁৱৰ ল’ৰাই ছোৱালী পলুৱাই আনিছে৷ পিচে একেখন গাঁৱৰে ল’ৰা-ছোৱালীয়ে এনে বেয়া কাম কৰা, বুঢ়া হ’লোহি, কেতিয়াও শুনাও নাই, দেখাও নাই৷ কি যে দিন আহিল! ”\nদীপকে পুনৰ ক’লে-\n“এটা কাম কৰোঁ নেকি! বাপুকন খুৱাদৌক কৈ দিওঁ নেকি! নহ’লে আপুনিয়েই কওক৷ মোক অকন আৰু সউমণিয়ে দেখিছে৷ মোকেই সন্দেহ কৰিব৷ আৰু অকনৰ যিহে মুখ, মোক য’তে ত’তে গালি পাৰি থাকিব৷ ভয় লাগে অ’ খুৱাদৌ! মই ইমান কথা ক’ব নোৱাৱোঁ৷”\n“ময়ো নোৱাৰিম হে”-খুকন দোকানীয়ে ক’লে, –\n“কিয় জান? এই দোকানখনেৰেই ঘৰখন চলাই আছো৷ মোৰ খেতিৰ মাটিও তহঁতৰ সমান নহয়৷ গাঁওখনত কোচ, কলিতাৰ মাজৰ যুঁজখন চলিয়েই থাকে৷ অথচ মোৰ দোকানলৈ সকলো আহে৷ মই বাপুকন কাইদৌক ক’লে কলিতা মানুহখিনি মোৰ দোকানলৈ নহা হ’ব আৰু অকনৰ মাকক ক’লে কোচ মানুহখিনিও নহা হ’ব৷ গতিকে কাকো ক’ব নালাগে, কথাবোৰ নিজে নিজেই ওলাব৷”\nলাহে লাহে অকন-সৰুমণিৰ পিৰিটিৰ কাহিনীয়ে গাঁওকেইখন ৰজনজনাই গ’ল৷ বাপুকনে গম পাই সৰুমণিক খুব পিতিলে৷ ঘৰৰ পৰা ওলোৱা বন্ধ কৰি দিলে৷ তেতিয়াৰে পৰা অকণক আকৌ খুকনৰ দোকানত সকলো সময়তে দেখা গ’ল৷ এদিন বাপুকনৰ সীমাৰ জেওৰাখনৰ কাষত অকণক জুপি থকা অৱস্থাতে দুলালে ধৰা পেলাই ঘৰৰ চোতাললৈ আনিলে৷ কথাটো গম পাই কোচ-কলিতা দুয়ো চুকৰ মানুহখিনি দৌৰি আহিল৷ অকণক ধৰি অনা অথবা অকনে বাপুকনৰ সীমাত জুপি থকা কথাটোতকৈ আকৌ একেই সেই কোচ-কলিতা মানুহখিনিৰ মাজৰ কাজিয়াহে হৈ পৰিল৷ অৱশ্যে শেষত সকলোৱে ক’বলৈ ধৰিলে যে যিহেতু অকন-সৰুমণিৰ মাজত ভালপোৱা হৈছে সিহঁতক বিয়া পাতি দিয়াই ভাল হ’ব৷ ঘেঁহো-নেহোঁকৈ অকনৰ মাকো মান্তি হ’ল৷ কিন্তু বাপুকনে কোনো পধ্যেই এই বিয়াৰ বাবে সন্মত নহ’ল৷ তাকে দেখি অকনৰ মাকৰ আকৌ সেই কলিতা তেজ উঠি আহিল, –\n“নিজৰ ল’ৰা বুলিয়েই কলিতা হৈও তোৰ জীয়েৰক বোৱাৰী মানিবলৈ মান্তি হৈছো৷ নহ’লে তহঁতৰ হাতেৰে পানী এগিলাছো নাখাওঁ, বুজিছনে!”\nবাপুকন জাঙোৰ খাই উঠিল –\n“বৰ একেবাৰে কলিতা কলিতা কৰি থাকে, পুতেৰে দেখোন কোচৰ ছোৱালীহে বিচাৰি থাকে৷”\n“তোৰ ছোৱালীও জানো কম? কোনো গাভৰু ছোৱালীয়ে ভৰ দুপৰীয়াখন নদীৰ পাৰত, জোপোহানিৰ আঁৰত ডেকা ল’ৰাৰ লগত গা-ঘেলাই নাথাকে৷ আগতে নিজৰ জীয়েৰক শাসন কৰ৷”\n“নিজৰ ছোৱালী বেঙী, সেয়ে এনে কাম কৰিব পাৰিছে৷ পুতেৰে যে মোমায়েকৰ ঘৰত থাকোঁতেই বিহাৰী ছোৱালীৰ লগত লেটি-পেটি কৰি ফুৰিছিল সেইটোত কি ক’বি? ”-বাপুকনো এৰি দিয়া ভকত নহয়৷\n“কলিতা হ’লি বুলিয়েই ইমান অসভ্য ল’ৰালৈ বিয়া দিয়াতকৈ মোৰ ছোৱালীক ঘৰতে বুঢ়ী হ’বলৈ দিম, তথাপিও অকনলৈ নিদিওঁ৷”\nইমান সময়ে কোনো মতে একো নোকোৱাকৈ থকা অকনে ক’বলৈ ধৰিলে-\n“কাইদৌ অ’, বিহাৰী ছোৱালীৰ কথাখিনি মই নোকোৱা হ’লে কোনেও গমেই নাপালেহেঁতেন! তইনো কি জান? হৈছিল আও কিবা ভালপোৱা! পিচে এইবাৰ সউমণিক সঁচাকৈয়ে ভাল পাই পেলাইছো৷ গাঁৱৰ সকলোৱেই কৈছে, বিয়া দে, স-সন্মানেৰে তাইক বিয়া কৰাই লৈ যাওঁ৷ নহ’লে আও যি দেখিছো সউমণিক পলুৱায়েই নিব লাগিব৷ “\n“তোক কাটি দুচেও কৰিম মই, তই যদি তাইক বিয়া কৰোৱাৰ কথা কৱ৷ আৰু তোৰ দম আছে মোৰ ছোৱালীক পুলৱাই নিবলৈ! মই নামঘৰৰ নামতি হয়৷ তহঁতক মই এঘৰীয়া কৰিম৷”\n“তই নামতি হ’লি বুলিয়েই কোনেও তোক অধিকাৰ দি থোৱা নাই যে কাৰোবাক তই খেলৰ পৰা এঘৰীয়া কৰিবি”- ইমান সময়ে শুনি থকা অকনৰ মাহীমাকৰ ল’ৰা গোবিন এইবাৰ আগবাঢ়ি আহিল৷ লগতে কলিতা চুকৰ আৰু বহুকেইজন আগবাঢ়ি আহিল৷ তাকে দেখি কোচৰ ফালৰো কোনো বহি নাথাকিল৷ ফেপেৰী পতাৰ যুঁজখন আৰু অলপ দেৰি চলিল৷ বয়সীয়াল কেইজনমানে লাগি মেলি যুঁজখন কোনোমতে ৰখালে৷ বাপুকনৰ গুঁজৰণি চলি থাকিল, –\n“তোক মই চাই ল’ম কেনেকৈ তই মোৰ ছোৱালী পলুৱাই নিয়! তোৰ ইমান তাগজেই নাই৷ মোৰ বাৰীৰ সীমাত জুপি থকাৰ দৰে ৰাতিৰ ৰাতিটো খপি থাকিবি, কিন্তু মোৰ ছোৱালী তোৰ হাত নালাগে”… –বাপুকনে আৰু কিবা-কিবি বকি থাকিল৷\nমানুহবোৰ আকৌ উত্তেজিত হৈ উঠিল৷ এইবাৰ অকনে গহীন হৈ মাত দিলে-\n“বহুত ক’লি তহঁতে! কৈছ নহয় মই পলুৱাই নিব নোৱাৰোঁ৷ জুপি জুপি আহি তহঁতৰ বাৰীৰ ঢাপত চোৰৰ দৰে ৰৈছিলো বুলি, শুনি ল, মই তাইক চোৰ কৰি নিবলৈ, পলুৱাই নিবলৈ অহা নাছিলো৷ লগ পাবলৈহে আহিছিলো৷ তহঁতে তাইক মাৰি-পিটি আছ বাবেই আহিছিলো তাইক চাবলৈ! বেয়া লাগি আছিল, মোৰ বাবেই তাইক তহঁতে মাৰি আছ! আৰু যদি পলুৱাই নিবই লাগে, তেন্তে মই অকনে কৈছো তোক, তোৰ ছোৱালীক মই দিনে-পোহৰতেই, সমজুৱাৰ আগৰ পৰাই পলুৱাই নিম৷ এয়া সমাজৰ আগতেই কৈ থ’লোঁ৷ তাইক পলুৱাই নিব নোৱাৰিলে মই জীৱনত বিয়াই নাপাতোঁ৷ শুনি ল বাপুকন কাইদৌ, মই তোৰ ছোৱালী সউমণিক এদিন নহয় এদিন সমজুৱাৰ আগতে, দিন দুপৰতেই পলুৱাই নিম৷ “- এইবুলি কৈ অকন গপ-গপকৈ যাবলৈ ধৰিলে৷\nহঠাতে অকনৰ এনে গহীন কথা শুনি মানুহবোৰ থৰ লাগিল৷ লাহে লাহে তাৰ পিচে পিচে কলিতা চুকৰ মানুহখিনিও গৈ থাকিল৷ ইফালে কোচৰ ফালৰখিনিয়ে বাপুকণক সৰুমণিৰ ওপৰত তথা অকনৰ ওপৰতো চকু ৰাখিবলৈ ক’লে৷ লগতে সৰুমণিক কোনোবা ল’ৰা চাই সোনকালেই বিয়া দিয়াৰ কথাও ক’লে৷\nগাঁওখনত দুদিনমান কিবা এক নিস্তব্ধতাই গ্ৰাস কৰিলে৷ তেনেতে গাঁৱৰ বছৰেকীয়া বৰসবাহৰ দিন স্থিৰ কৰিবলৈ গাঁৱৰ ধন ভৰালীয়ে সকলোকে নামঘৰলৈ মাতিলে৷ তেতিয়াহে সকলোবোৰ অলপ সহজ হৈ পৰিল৷ সকলো মিলি বৰসবাহৰ যো-জাত ব্যস্ত হৈ পৰিল৷\nঅকণকো দুদিনমান অ’ত-ত’ত আমন-জিমনকৈ বহি থকা দেখা গ’ল৷ তাকে দেখি এইবাৰো চন্দ্ৰ দাইটি আৰু সোণাৰামে অকনে বাপুকনৰ ঘৰত দি অহা চেলেঞ্জৰ কথাক লৈ ঠাট্টা কৰিবলৈ লাগিল-\n“ই নিজৰ বাবেই একো এটা কৰি খাব নোৱাৰে, ছোৱালী পলুৱাই নিয়াৰ ধমকি দিয়ে৷ তাকো দিন-দুপৰতে, সমজুৱাৰ আগতে হেনো সউমণিক পলুৱাই আনিব বোলে! এই সউমণিয়েও আৰু বেলেগ ল’ৰা নাপালে আও দেই! তাইক নি কি খুৱাবি অই! অকণমান লাইটৰ কাম কি জানে, তাতেই বৰ ফিতাহী৷ ”\nঅকনৰ সেইবোৰলৈ খবৰ নাই৷ কেইদিনমান কিবা ভাবি থকাৰ দৰে লাগিল৷ লাহে লাহে আকৌ সেই নিয়মীয়া আড্ডা মাৰাৰ স্বভাৱত অকণক অনবৰতে খুকনৰ দোকানত বহি থকা দেখা গ’ল৷ কোনোবাই ঠাট্টা কৰি সুধিও দিয়ে-\n“অকন অই! তই কি তোৰ সেই চেলেঞ্জ পাহৰি গ’লি নেকি? শুনা মতে সউমণিক বোলে সিদিনা কোনোবা ল’ৰাই চাই গৈছে৷ সকলো ঠিক হ’লে বিয়া বোলে এই বহাগতেই হ’ব৷ তই এই দোকানৰ বেঞ্চতে বহি সউমণিৰ বিয়া চাবি দেই! ছেহ! তোলৈ বেয়াই লাগিছে৷ মিছাতে তই তাইক নেপালে জীৱনত বিয়া নাপাতোঁ বুলি কৈ আহিলি! ”\nতেতিয়া অলপ সময়ৰ বাবে অকণক মুজৰি যোৱা যেন লাগে৷ পিচে অলপ পাছতেই আকৌ একেই তত্পৰতাৰে আড্ডাথলি মুখৰিত কৰি তোলে৷ অকনৰ এই অন্যমনস্কতা দেখি মানুহবোৰে ধৰি ল’লে যে অকনে সউমণিক পলুৱাই নিব নোৱাৰাটো খাটাং৷ সেয়ে অকনে সেই বিষয়টোক লৈ একো নোকোৱা হ’ল৷ অলপদিন তেনেকৈয়ে গ’ল৷ গাঁওখনত স্বাভাৱিক অৱস্থা ঘূৰি আহিল৷ মানুহবোৰ খেতি-খোলাত ব্যস্ত হৈ পৰিল৷ বহাগ বিহুৰো কেইদিনমান গ’ল৷ অহুকানে-পহুকানে সৰুমণিৰ বিয়াৰ আয়োজন চলিছে বুলিও কোনোবাই কোনোবাই ক’বলৈ ধৰিলে৷ কিন্তু সঠিককৈ কোনেও ক’ব নোৱাৰিলে৷ অকণক অন্যমনস্ক হৈ থকা দেখি মানুহবোৰে তাক জোকোৱাটোও এৰি দিলে৷\nতেনেতেই এদিন মাজৰাতি বাপুকনৰ ঘৰৰ পিচফালেদি গৈ কোনোবা এজনে হাতত চিপৰাং লৈ পাকঘৰৰ কেঁচা মাটিৰ ভেঁটি খান্দিবলৈ লাগিল৷ কাহিলীপুৱালৈ এটা খীন-মিন মানুহ সোমাব পৰা গাঁত হ’ল৷ সেই গাঁতেদি সোমাই চোৰে বাপুকনৰ পাকঘৰৰ পৰা পিচফাললৈ যোৱা দুৱাৰখন খুলি লৈ পাকঘৰৰ সমস্ত বাচন-বৰ্তন, চৰু-কেৰাহী লৈ লাহে লাহে দমকলৰ ওচৰৰ চুৱা-পাতনিত পেলাবলৈ ধৰিলে৷ শেষৰফালে দৌৰা-দৌৰিত দুটামান বাচন হাতৰ পৰা পৰি শব্দ হোৱাত চোৰ লগে লগেই উধাও হৈ গ’ল৷ সেই শব্দতেই বাপুকনৰ ঘৰৰ সকলো টোপনিৰ পৰা সাৰ পালে৷ পুতেক দুলালে ঘৰৰ একো বস্তু চুবলৈ নিদি ঘৰৰ বাহিৰলৈ ওলাই আহি পোহৰ হোৱালৈকে চোতালতে ঢাৰি পাতি বহি থাকিল৷\nপোহৰ হোৱাৰ লগে লগেই বাপুকনৰ ঘৈণীয়েক মাকনৰ আটাহ পৰা চিঞৰত গাঁওখনে সাৰ পালে৷ চিঞৰ শুনি অকনে সৰুমণিক পলুৱাই অনা বুলি ভাবি মাকে অকনৰ ৰুমলৈ গৈ আলনাত কেঁচা মাটি লাগি থকা অকনৰ কাপোৰসাজ দেখি উচপ খাই উঠিল৷ দুৰ্ঘোৰ টোপনিত থকা অকণক জোৰ কৰি উঠাই দিলে, –\n“তই কি কৰিলি? সউমণি ক’ত? বাপুকনৰ ঘৰৰ পৰা মাকনৰ কান্দোন শুনিছো যে! তই যদি তাইক পলুৱাই আনিছ তেন্তে ক’ত থৈছ.? সোনকালে নিয়ম-কানুন কৰি ফোট সেন্দূৰ দি দিলে বাপুকনে একো কৰিব নোৱাৰে৷”\n“হেই মাই! তাইক অনাই নাই ৰহ! আনিম হে এতিয়া৷ তই সকলো সাজু ৰাখ৷ মই গোবিন ককাইকো এবাৰ কৈ যাওঁ৷ দৰকাৰ হ’লে সহায় কৰিব বুলি কৈছিল৷ “\n“ৰচোন! বাপুকনৰ ঘৰত হৈছে কি তেন্তে?”\nঅকনে হাঁহি হাঁহি ক’লে, – “চোৰে সিন্ধি খান্দিছিল…! ”\nআলনাত থকা কেঁচা মাটি লগা অকনৰ কাপোৰসাজলৈ আঙুলিয়াই মাকে সুধিলে, –\n“ তাৰমানে তয়েই সিন্ধি খান্দিছিলি? ছিঃ ছিঃ তই কিয় এনে কৰিলি? আমাৰ বংশৰ ল’ৰাই সিন্ধি খান্দি চোৰ কৰিবলৈ যায়! ” –ৰাওচি জুৰি অকনৰ মাকে কান্দিবলৈ ধৰিলে৷ কান্দোন শুনি মাহীমাকৰ ফালৰ ককায়েকহঁত তথা বংশৰ মানুহখিনিও আহিল৷\nতাকে দেখি অকন সচকিত হৈ পৰিল-\n“হেই মাই, ৰ’বি, এনেকৈ কান্দি মোৰ কামখিনিত বাধা নিদিবি৷ মই একো চোৰ কৰা নাই৷ তহঁত সকলো সাজু হৈ থাকিবি৷ মই তাইক লৈ আহি আছো৷”\n“তাই জানে জানো যে তই আজি তাইক আনিবি বুলি! ”- মাকে আকৌ সুধিলে৷\n“হ’ব, তই সেইটো চিন্তা নকৰিবি৷ কথা পাতিব পৰা নাই৷ কিন্তু তাই বুজি পাব, ”-কিবা এক গভীৰ বিশ্বাসেৰে কথাখিনি কৈ অকনে জীৱনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে মাকক সেৱা এটি কৰি ওলাই গ’ল৷\nইতিমধ্যে বাপুকনৰ চোতালত মানুহৰ জুম৷ অকনৰ ইংগিতত কলিতা চুকৰ কিছু মানুহো বাপুকনৰ চোতাল পাইছিলগৈ৷ সকলোৱে চোৰৰ নামত গালি পাৰি আছে৷ কোনো কোনোৱে সৰুমণিৰ বিয়াৰ বাবে জা-যোগাৰ কৰাৰ বাবেই সেইবোৰ চুৰ কৰিবলৈকে চোৰে সিন্ধি খান্দি সোমাল বুলিও মন্তব্য কৰিলে৷ তেনেতে পুলিচো আহিল৷ মানুহবোৰ পুলিচৰ লগত ব্যস্ত হৈ পৰিল৷ এই ছেগতে ইফালে-সিফালে আমন-জিমনকৈ থিয় হৈ থকা সৰুমণিক কলিতা চুকৰ এজনে সাউতকৈ কিবা ক’লে৷ তাই লগে লগেই ঘৰৰ ভিতৰলৈ গৈ টোপোলা এটা লৈ ওলাই আহিল৷ বাপুকন, পুতেক দুলাল পুলিচৰ লগত পাকঘৰৰ সিন্ধি খন্দা ঠাইত আছিল৷ মাক মাকনে কান্দি কান্দি ভাগৰি ইতিমধ্যে চোতালৰ ঢাৰিতে শুই পৰিছিল৷ সৰু ভায়েক-ভনীয়েকহাল নিজৰ নিজৰ লগৰবোৰৰ লগত খেলি আছিল৷ সৰুমণিয়ে ৰাস্তালৈকে ওলাই অহালৈকেহে চুচুক-চামাক কৰি আছিল, ৰাস্তাত অকণক দেখাৰ লগে লগেই তাৰ হাতত ধৰি অকনৰ ঘৰৰ ফালে দৌৰিবলৈ ল’লে৷\nলাহে লাহে অকন লাইটমেনৰ আন বহুতো নামৰ লগতে আৰু এটা নাম যোগ হ’ল, অকন ছোৱালী চোৰ৷\n« আমি অসমীয়া – ডাঃপাৰ্থ সাৰথি ভূঞা\nভাজুক – ঈশান জ্যোতি বৰা »\nগল্পটো পঢ়ি অসামান্য তৃপ্তি পালো বা।\nধন্যবাদ তৃষ্ণা। গল্পত তোমাৰ হাত যথেষ্ট পৰিপক্ক\nবাঃ ! মনোৰম !\nএকেবাৰে খাটি গাঁৱলীয়া সমাজখনহে তুলি ধৰিলে যেন। খুব ভাল লগা এটি গল্প\nতোমাৰ কথাই সদায়েই প্ৰেৰণা দি আহিছে। মৰম।\nদীঘল হৈছে যদিও একেবহাতে পঢ়িলো।গাঁৱৰ পৰিবেশ চিত্ৰণ নিখুত হৈছে।অকন আৰু সৰুমণিলৈ শুভকামনাৰে।\nহয়, যথেষ্ট দীঘল হ’ল। চমুৱাবলৈ সময়ৰ নাটনি হ’ল। অশেষ ধন্যবাদ।\nএকেবাৰে সহজ সৰল ভাষাৰে অসমীয়া গ্ৰাম্য জীৱনৰ জাত পাতৰ খিয়লা খিয়লিৰ মাজতে ঘটা এটা আমোদজনক ঘটনা চিত্ৰিত কৰিলা গীতিকা। ভাল লাগিল\nধন্যবাদ বা। আপোনালোকৰ উত্সাহভৰা কথাবোৰেই প্ৰেৰণা যোগাই আহিছে।\nখুব ধুনীয়া ৷\nআপোনাৰ লিখনশৈলী খুব সুন্দৰ আৰু সাৱলীল। ভাল লাগিল পঢ়ি\nএকে উশাহে পঢ়িলোঁ। বৰ সুখপাঠ্য গল্প।\nইমান দীঘল যদিও একে উশাহতে পঢ়িলোঁ। বৰ ভাল লাগিল।\nদীঘল হৈছে যদিও একেবাৰতে পঢ়িলোঁ, বৰ ভাল লাগিল।\nগ্ৰাম্য ভাষাৰে সমৃদ্ধ এটা ৰসাল গল্প ৷ বৰ্ণনাশৈলী বৰ ভাল পালোঁ গীতিকা বা ৷ লিখি থাকিব এনেকৈয়ে সদায় ৷ ধন্যবাদ ৷\nঅ’ বা দুবাৰ পঢ়িলোঁ৷আকৌ পঢ়িম পিছবেলা৷বেলেগ সোৱাদ পাইছো৷\nধন্যবাদ দেই! তোমাৰ মন্তব্যই সঁচাকৈয়ে উত্সাহিত কৰিলে।


আজিৰে পৰা আৰম্ভ ৰেপিড’ সুবিধা, ৩ টকাতে মহানগৰবাসীয়ে কৰিব পাৰিব যাত্ৰা... - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nসন্মুখত লোকসভা নিৰ্বাচন! ইমান সহজতেই অনলাইনযোগে লাভ কৰক…\nআদালতৰ সময়সীমাৰ পূৰ্বেই এৰিকছনক ৪৬২ কোটি আদায় দিলে অনিল…\nসৰ্থেবাৰীত স্বামীয়ে ডিঙি চেপি হত্যা কৰিলে পত্নীক!\nগোৱাৰ নতুন মুখ্যমন্ত্ৰীৰূপে সোমবাৰে নিশাই শপত ল’লে…\nছত্তীশগড়ত আইইডি বিস্ফোৰণঃ আহত ৬ চিআৰপিএফ জোৱান\nসোণ ক্ৰয় কৰিম বুলি ভাৱি থকা সকলৰ বাবে ভাল খবৰ…\nআজিৰে পৰা আৰম্ভ ৰেপিড’ সুবিধা, ৩ টকাতে মহানগৰবাসীয়ে কৰিব পাৰিব যাত্ৰা…\nনাহৰকটীয়াত আৰক্ষীৰ জালত দুই ড্ৰাগছ ব্যৱসায়ী • বিজেপিত খহনীয়া, ২ মন্ত্ৰী আৰু ৫ বিধায়কে আজি যোগ দিব নতুন দলত! • পুনৰ অশান্ত ভাৰত-পাকিস্তান সীমান্ত, সোমবাৰে ওৰেনিশা পাক সেনাৰ গুলিবৰ্ষণ... • মহানগৰীৰ পূব জ্যোতিনগৰৰ চোৰৰ লুটপাত... • তেজপুৰত নিশা বাহনৰ ভিতৰতে হানি-খুঁচি হত্যা এজন যুৱকক... • আজি অৰুণাচল, মণিপুৰলৈ কংগ্ৰেছ অধ্যক্ষ ৰাহুল গান্ধী... • আজি অৰুণাচল, মণিপুৰলৈ কংগ্ৰেছ অধ্যক্ষ ৰাহুল গান্ধী... • গোৱাৰ নতুন মুখ্যমন্ত্ৰীৰূপে সোমবাৰে নিশাই শপত ল'লে প্ৰমোদ সাৱন্তে... • নিশা ১১ বজাত কংগ্ৰেছৰ পঞ্চমখন নিৰ্বাচনী তালিকা প্ৰকাশ... • সৰ্থেবাৰীত স্বামীয়ে ডিঙি চেপি হত্যা কৰিলে পত্নীক!\nঅসমীয়া প্ৰতিদিন ৰ দ্বাৰা\t Dec 17, 2018 ত\nডিজিটেল ডেস্কঃ আজিৰে পৰা মহানগৰবাসীয়ে লাভ কৰিব অতি কম খৰচত বাহনত যাত্ৰা কৰাৰ সুবিধা। কিয়নো অতি কম খৰচতেই এতিয়া গুৱাহাটীৰ এঠাইৰ পৰা আন ঠাইলৈ চাৰিচকীয়াৰ পৰিৱৰ্তে দুচকীয়া বাহনত যাত্ৰা কৰিব পাৰিব আপুনি। ১৭ ডিচেম্বৰ অৰ্থাৎ আজিৰে পৰা বাংগালুৰুৰ ‘ৰেপিড’ নামৰ এক প্ৰতিষ্ঠানে আৰম্ভ কৰিলে বাইক টেক্সী সেৱা। শিক্ষামন্ত্ৰী আৰু গুৱাহাটী উন্নয়ন দপ্তৰৰ মন্ত্ৰী সিদ্ধাৰ্থ ভট্টাচাৰ্যই খানাপাৰাৰ পশু চিকিৎসা কলেজ খেলপথাৰৰ সমুখৰ ৱাকিং জ’নত শুভাৰম্ভণি কৰে ৰেপিড’ সেৱাৰ।\nউল্লেখযোগ্য যে বাইক আৰোহীজনে হেলমেট ব্যৱহাৰ নকৰিলে বা বাইকত যাত্ৰা কৰা যাত্ৰীগৰাকীক হেলমেট যোগান নধৰিলে বাইক ৰাইডাৰ্ছগৰাকীৰ অনুজ্ঞাপত্ৰ কৰ্তন কৰি দিয়া হ’ব বুলিও সকীয়াই দিয়ে মন্ত্ৰীগৰাকীয়ে। পূৰ্বতেও চাৰিচকীয়া বাহনৰ অ’লা-উবেৰ এপৰ দ্বাৰা মহানগৰবাসী বহু উপকৃত হৈছে। এতিয়া দুচকীয়া বাহনৰ এই সুবিধাগ্ৰহণ কৰি এজন যাত্ৰীয়ে মহানগৰীৰ যিকোনো স্থানলৈ নিৰাপতে যাত্ৰা কৰিব পাৰিব বুলি সংবাদ মাধ্যমৰ আগত কয়\nমহানগৰবাসীয়ে অ’লা-ওবেৰৰ দৰেই মোবাইল এপৰ দ্বাৰা এই সুবিধা লাভ কৰিব পাৰিব। মটৰচাইকেলৰ দ্বাৰা উপলব্ধ হ’বলগীয়া এই সেৱাত এজন যাত্ৰীয়ে নিৰাপদে গুৱাহাটীৰ যিকোনো ঠাইলৈ যাত্ৰা কৰিব পাৰিব বুলি সংবাদ মাধ্যমৰ আগত জানিবলৈ দিয়ে ৰেপিড’ৰ অসম শাখাৰ অপাৰেশ্ব্যন এক্সিকিউটিভ সিদ্ধাৰ্থ সোণোৱালে।\nইয়াৰোপৰি, অসমত বৰ্তমানলৈ বাইকত যাত্ৰা কৰা দুজন লোকে দুটা হেলমেট পৰিধান কৰাতো দেখিবলৈ পোৱা হোৱা নাই। সেয়েহে সামাজিক সচেতনতা সৃষ্টিৰ বাবে ৰেপিড’ই পোন প্ৰথমবাৰলৈ বাইকসমূহত দ্বৈত হেলমেটৰ ব্যৱস্থা কৰি দিছে। বাইকত যাত্ৰা কৰা যাত্ৰীসকলৰ নিৰাপত্তাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি ৰেপিড’ই একোটাকৈ হেলমেটৰ ব্যৱস্থাও কৰিছে বুলি জানিবলৈ দিয়ে সোণোৱালে।\nআনহাতে, অতি কম খৰচতে যাত্ৰীসকলে যাত্ৰা কৰাৰ সুবিধা লাভ কৰিব বুলি জানিবলৈ দি সিদ্ধাৰ্থ সোণোৱালে কয়- ‘দৈনিক হিচাপত ১৫ টকাকৈ তথা প্ৰতি কিলোমিটাৰত মাত্ৰ ৩ টকাকৈ নাইবা প্ৰতি মিনিটত ১টকাকৈ যাত্ৰা কৰিব পাৰিব যাত্ৰীসকলে।‘\nইতিমধ্যে কামৰূপ (মেট্ৰ’)ৰ স্থানীয় শতাধিক বাইক আৰোহীয়ে নাম পঞ্জীয়ন কৰিছে আৰু প্ৰথম অৱস্থাত ১০০খন বাইকেৰে এই সেৱা আৰম্ভ কৰিব।\nৰেল বিভাগলৈ চৰকাৰৰ পত্ৰঃ ‘বীৰাংগনা সতী সাধনী সেতু’ নাম কৰক বগীবিল দলঙৰ\nবিশ্বনাথ জিলা কংগ্ৰেছৰ সভাপতিৰ নেতৃত্বৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহ ঘোষণা\nআগৰ\tপিছৰ 1 of 2,050


बाइबिल छंद विषय पर: ड्रग्स -> अतिरिक्त\nদ্ৰাক্ষাৰসেৰে মতলীয়া নহব; কিয়নো তাত নষ্টামি আছে; কিন্তু পবিত্ৰ আত্মাৰে পৰিপূৰ্ণ হওক;\n এতিয়া মাংসৰ কাৰ্যবোৰ দৃশ্যমান৷ সেয়ে ব্যভিচাৰ, অশুচি কাৰ্য, লম্পট আচৰণ, মূৰ্তিপূজা, মায়াকৰ্ম্ম, নানা বিধ শত্ৰুতা, বিবাদ, ঈৰ্ষা, খং-ৰাগ, বিৰোধ বিভেদ, নানামত অসূয়া, মত্ততা, হিংসুক, মতলীয়া, মতলীয়া হৈ হাই-কাজিয়া কৰা, আৰু এইবোৰৰ নিচিনা আন আন অপৰাধ কৰ্ম; এই সকলো বিষয়ৰ ওপৰত মই যেনেকৈ পূৰ্বতে আপোনালোকক সাৱধান কৰি কৈছিলোঁ, তেনেকৈ এতিয়াও কৈছোঁ, যি সকলে এনে আচৰণ কৰে, তেওঁলোকে ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যত অধিকাৰ নাপাব।\n১ পিতৰ 5:8\nসচেতন হওক, পৰ দি থাকক। আপোনালোকৰ শত্ৰু চয়তানে গুজৰি থকা সিংহৰ নিচিনাকৈ যি কোনো এজনকে গ্ৰাস কৰিবলৈ গোপনে উপায় বিচাৰি ফুৰিছে।\n১ কৰিন্থীয়া 5:11\nমই এতিয়া আপোনালোকলৈ লিখিছোঁ যে, খ্রীষ্টত ভাই বা ভনী বুলি পৰিচিত কোনো মানুহ যদি ব্যভিচাৰী, লুভীয়া, মূৰ্তিপূজক, নিন্দক, মতলীয়া, প্রৱঞ্চক হয়, তেনেহলে তেওঁৰে সৈতে আলাপ-ব্যৱহাৰ, এনে কি, খোৱা বোৱাও নকৰিব।\n১ তীমথিয় 5:23\nতুমি কেৱল পানী নাখাবা, কিন্তু তোমাৰ পেটৰ কাৰণে আৰু সঘনাই হৈ থকা অসুখৰ কাৰণে অলপ দ্ৰাক্ষাৰস পান কৰিবা।\nদ্ৰাক্ষাৰস নিন্দক, আৰু সুৰা দ্বন্দ্ব-কাজিয়া কৰা লোক; যি কোনোৱে সুৰা পান কৰি মতলীয়া হয়, তেওঁ জ্ঞানী নহয়।\nপ্ৰকাশিত বাক্য 21:8\nকিন্তু যি সকল ভয়াতুৰ, অবিশ্বাসী, ঘিণলগীয়া, নৰবধী, ব্যভীচাৰি, মায়াবী, মূৰ্তিপূজক আৰু সকলো মিছলীয়া সকলে জ্বলি থকা গন্ধক আৰু জুইৰ সৰোবৰত নিজ নিজ ভাগ পাব৷ সেয়াই দ্বিতীয় মৃত্যু।”\nপ্ৰকাশিত বাক্য 9:21\nতেওঁলোকে নৰ-বধ, মায়া কৰ্ম, ব্যভিচাৰ, চুৰ, সেইবোৰৰ পৰাও মন-পালটন নকৰিলে।\n১ পিতৰ 4:7\nকিন্তু সকলোৰে শেষ ওচৰ চাপিছে; এতেকে প্ৰাৰ্থনাৰ কাৰণে সুবোধ আৰু সচেতন হৈ থাকক;\nসকলো অধ্যৱসায়ৰ দ্বাৰাই তোমাৰ হৃদয়ক অধিক যত্নেৰে ৰক্ষা কৰা, কিয়নো তাৰ পৰাই জীৱন উৎপন্ন হয়।\n১ পিতৰ 1:13\nএতেকে মনৰ কঁকাল বান্ধক৷ আপোনাৰ চিন্তা শান্ত হওক৷ যীচু খ্ৰীষ্ট প্ৰকাশিত হোৱা কালত আপোনালোকলৈ যি অনুগ্ৰহ দিয়া হ’ব, সেই অনুগ্ৰহত সম্পূৰ্ণৰূপে ভাৰসা ৰাখক৷\nপ্ৰকাশিত বাক্য 18:23\nচাকিৰ পোহৰ তোমাৰ মাজত কেতিয়াও দেখা নাযাব৷ দৰা আৰু কন্যাৰ মাত তোমাৰ মাজত কেতিয়াও শুনা নাযাব, কিয়নো তোমাৰ সদাগৰ সকল পৃথিৱীৰ ৰাজকুমাৰ আছিল, আৰু তোমাৰ মায়াকৰ্ম্মৰ দ্বাৰাই সকলো জাতিবোৰ ভ্ৰান্ত হ’ল।\nতাতে তেওঁলোকে তেওঁক তিতাৰে মিহলি দ্ৰাক্ষাৰস পান কৰিবলৈ দিলে; কিন্তু তেওঁ তাক চেকি চাই পান কৰিবলৈ ইচ্ছা নকৰিলে।\n১ কৰিন্থীয়া 6:9-19\n যি সকলে অধর্ম আচৰণ কৰে তেওঁলোক যে ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যৰ অধিকাৰী নহ’ব, সেই সেই বিষয়ে নাজানে নেকি? আপোনালোক ভ্ৰান্ত নহ’ব; যি সকল অনৈতিক যৌনাচাৰত ব্যভিচাৰী, অধৰ্মি, মূৰ্তিপূজক, পৰস্ত্ৰীগামী, পুৰুষ বেশ্যা, পুংমৈথুনী আদি অভ্যাসত লিপ্ত হয়, যি সকল চোৰ, লুভীয়া, মতলীয়া, পৰনিন্দাকাৰক আৰু প্রতাৰক, তেওঁলোক ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যৰ অধিকাৰী নহ’ব। আপোনালোকো কোনো কোনো তেনেকুৱা লোক আছিল; কিন্তু এতিয়া আমাৰ প্ৰভু যীচু খ্ৰীষ্টৰ নামেৰে আৰু ঈশ্বৰৰ আত্মাৰে আপোনালোক ধৌত হ’ল, পবিত্ৰীকৃত হ’ল, আৰু ধাৰ্মিক বুলি গণিত হ’ল। “মোলৈ সকলো বিধান সন্মত”, কিন্তু সকলোৱেই হিতজনক নহয়। সকলো কৰিবলৈ মোৰ অধিকাৰ আছে, কিন্তু একোৰে মই দাস নহ’ম। “পেটৰ কাৰণেই আহাৰ; আহাৰৰ কাৰণেও পেট”; কিন্তু ঈশ্বৰে এই দুয়োকো লোপ কৰিব। তথাপি শৰীৰ ব্যভিচাৰৰ কাৰণে নহয়, প্ৰভুৰ কাৰণেহে আৰু প্রভুও শৰীৰৰ কাৰণেহে; ঈশ্বৰে নিজৰ শক্তিৰে প্ৰভুক তুলিলে আৰু আমাকো তুলিব। আপোনালোকৰ শৰীৰ যে, খ্ৰীষ্টৰ অঙ্গ-প্ৰত্যঙ্গ, ইয়াক আপোনালোকে নাজানে নে? তেনেহলে, খ্ৰীষ্টৰ অঙ্গ-প্ৰত্যঙ্গবোৰ লৈ, বেশ্যাৰ দেহৰ সৈতে যুক্ত কৰিব নে? এনে নহওক। যি জন বেশ্যাত আসক্ত লোক, তেওঁ তাইৰে সৈতে এক দেহ হয়, ইয়াক আপোনালোকে নাজানে নেকি? কিয়নো শাস্ত্রত আছে, “তেওঁলোক দুয়ো এক দেহ হ’ব”। কিন্তু যি জন প্ৰভুত আসক্ত লোক, তেওঁ তেৱেঁ সৈতে এক আত্মা হয়। ব্যভিচাৰৰ পৰা পলাওক। মানুহে যি পাপ কার্য কৰে, সেইবোৰ তেওঁৰ শৰীৰৰ বাহিৰত কৰে; কিন্তু যি কোনোৱে যৌনপাপ কৰে, তেওঁ নিজৰ শৰীৰৰ বিৰুদ্ধেই পাপ কৰে। আপোনালোকৰ শৰীৰ যে ঈশ্বৰৰ মন্দিৰ আৰু ঈশ্বৰৰ পৰা পোৱা পবিত্ৰ আত্মা যে আপোনালোকৰ অন্তৰত থাকে, ইয়াক আপোনালোকে নাজানে নে কি? আপোনালোক এতিয়া নিজৰ নহয়।\n১ থিচলনীকীয়া 5:6-8\n এই হেতুকে আহক, আমি আন লোকবোৰৰ নিচিনাকৈ টোপনিয়াই নাথাকি, পৰ দি আৰু সংযত হৈ থাকোহঁক। কিয়নো যি সকলে টোপনিয়াই, তেওঁলোকে ৰাতিহে টোপনিয়ায়; যি সকল মদ্যপায়ী, তেওঁলোক ৰাতিহে মাতাল হয়। কিন্তু আমি হলে দিনৰ সন্তান হোৱাত, আহক আমি সংযমী হওঁ; বিশ্বাস আৰু প্ৰেমৰ বুকুবৰি পিন্ধি, মূৰত পৰিত্রাণৰ আশাৰূপ নিশ্চয়তাৰ টকয়া পিন্ধোহঁক।\n১ কৰিন্থীয়া 10:13\nযি যি প্ৰলোভন মানুহবোৰৰ মাজলৈ আহে, সেইবোৰৰ বাহিৰে আন পৰীক্ষা আপোনালোকলৈ ঘটা নাই; কিন্তু ঈশ্বৰ বিশ্বাসী; তেওঁ আপোনালোকলৈ শক্তিৰ অতিৰিক্ত পৰীক্ষা ঘটিবলৈ নিদিব; কিন্তু আপোনালোকে যেন সহিব পাৰিব, তাৰ কাৰণে পৰীক্ষাৰ সৈতে সাৰিবলৈ তেওঁ উপায়ো কৰি দিব।\n কাৰ দুৰ্দশা আছে? কাৰ দুখ আছে? কোনে কাজিয়া কৰে? কোনে অভিযোগ কৰে? কোনে অকাৰণে মাৰ খায়? কাৰ চকু ৰঙা হয়? যিসকলে বহুদিন দ্ৰাক্ষাৰসত লিপ্ত থাকে, আৰু যিসকলে দ্ৰাক্ষাৰসৰ মিহলাবলৈ চেষ্টা কৰে। যেতিয়া দ্ৰাক্ষাৰস ৰঙা হৈ থাকে, পাত্ৰত দগমগায়, আৰু সহজে পেটলৈ যায়, তেতিয়া তালৈ দৃষ্টি নকৰিবা। শেষতে সেয়ে সাপৰ নিচিনাকৈ কামুৰিব, আৰু বিষাক্ত সাপৰ দৰে ইয়াৰ দংশন। তোমাৰ চকুৱে আচৰিত বস্তু দেখিব, আৰু তোমাৰ হৃদয়ে মন্দ কথা কব; প্রচণ্ড সমুদ্ৰৰ ওপৰত শোৱা জনৰ দৰে, বা জাহাজৰ মাজস্থলৰ ওপৰত শোৱা লোকৰ দৰে হবা; তুমি কবা, “তেওঁলোকে মোক মাৰিলে!” কিন্তু মই আঘাত পোৱা নাই, তেওঁলোকে মোক প্ৰহাৰ কৰিলে, কিন্তু মই অনুভব কৰা নাই। মই যেতিয়া সাৰ পাম? তেতিয়া মই পুনৰ দ্রাক্ষাৰস পান কৰিম।”\nচোৰে কেৱল চুৰ, বধ, আৰু বিনাশ কৰিবলৈহে আহে; কিন্তু মই হ’লে, তেওঁলোকে যেন জীৱন পায় আৰু তাকেই যেন প্ৰচুৰকৈ পায়, এই কাৰণে আহিলোঁ।\n১ থিচলনীকীয়া 5:6\nএই হেতুকে আহক, আমি আন লোকবোৰৰ নিচিনাকৈ টোপনিয়াই নাথাকি, পৰ দি আৰু সংযত হৈ থাকোহঁক।\n১ কৰিন্থীয়া 6:10\nযি সকল চোৰ, লুভীয়া, মতলীয়া, পৰনিন্দাকাৰক আৰু প্রতাৰক, তেওঁলোক ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যৰ অধিকাৰী নহ’ব।\nআৰু দ্ৰাক্ষাৰসেৰে মতলীয়া নোহোৱালৈকে বহু ৰাতিলৈকে বহি থাকে তেওঁলোকৰ সন্তাপ হ’ব।\n অধ্যক্ষকৰ বাবে এয়ে প্ৰয়োজনীয়, যিহেতু তেওঁ ঈশ্বৰৰ লোক সকলৰ পৰিচাৰক; সেয়েহে, তেওঁ নিষ্কলংক হোৱা উচিত৷ তেওঁ অহংকাৰী, অলপতে ক্ৰোধী, মদপী, প্ৰহাৰক আৰু কুচ্ছিত, লাভ বিচৰা হব নালাগে৷ কিন্তু অতিথি সেৱক, সাধুক প্ৰেম কৰোঁতা, বিবেচক, ন্যায় কৰোঁতা, পবিত্ৰ আৰু আত্মসংযমী হ’ব লাগে৷\nতুমি তেখেত সকলক সোঁৱৰাবা; তেখেত সকলে যেন শাসনকৰ্তা আৰু ক্ষমতা পোৱা লোক সকলৰ বশীভুত হৈ তেওঁলোকৰ আজ্ঞা পালন কৰে, সকলো সৎকর্ম্মত যুগুত হয় থাকে, আৰু\nএই বাক্য আদিতে ঈশ্বৰে সৈতে আছিল।\nৰঙ্গৰস, মত্ততা, লম্পট আচৰণ, কামাভিলাষ, বিবাদ আৰু ঈৰ্ষা, এইবোৰ ত্যাগ কৰি, দিনৰ উপযুক্ত শিষ্টাচৰণ কৰোঁহক।\nকিন্তু মই কওঁ, আপোনালোকে আত্মাৰে চলক; তাতে কোনোমতে আপোনালোকে মাংসৰ অভিলাষ পুৰ নকৰিব।\n প্ৰত্যেক ব্যক্তিয়ে শাসনকৰ্তা সকলৰ বশীভূত হওক; কিয়নো ঈশ্বৰৰ পৰা নাহিলে, কোনোৱে কতৃত্ব নাপায়; আৰু যি যি আছে, সেইবোৰ ঈশ্বৰৰ দ্বাৰাই নিৰূপিত। এতেকে যি জনে সেই ক্ষমতাৰ প্ৰতিৰোধ কৰে, তেওঁ ঈশ্বৰৰ আজ্ঞাৰ প্ৰতিৰোধ কৰে; আৰু যি সকলে প্ৰতিৰোধ কৰে, তেওঁলোকে নিজেই নিজলৈ দণ্ডাজ্ঞা মাতি আনে।\n১ কৰিন্থীয়া 6:9-10\n যি সকলে অধর্ম আচৰণ কৰে তেওঁলোক যে ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যৰ অধিকাৰী নহ’ব, সেই সেই বিষয়ে নাজানে নেকি? আপোনালোক ভ্ৰান্ত নহ’ব; যি সকল অনৈতিক যৌনাচাৰত ব্যভিচাৰী, অধৰ্মি, মূৰ্তিপূজক, পৰস্ত্ৰীগামী, পুৰুষ বেশ্যা, পুংমৈথুনী আদি অভ্যাসত লিপ্ত হয়, যি সকল চোৰ, লুভীয়া, মতলীয়া, পৰনিন্দাকাৰক আৰু প্রতাৰক, তেওঁলোক ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যৰ অধিকাৰী নহ’ব।\n১ পিতৰ 5:10\nআপোনালোকে অলপ সময় দুখভোগ কৰাৰ পাছত, সকলো অনুগ্ৰহৰ ঈশ্ৱৰ, যি জনে অনন্ত গৌৰৱৰ বাবে আপোনালোকক খ্ৰীষ্টত আমন্ত্ৰণ কৰিছে, তেৱেঁই আপোনালোকক সিদ্ধ, সুস্থিৰ আৰু বলৱন্ত কৰিব।\nএতেকে আপোনালোকে যেন পবিত্ৰ আত্মাৰ শক্তিৰে আশাত উপচি পৰিব পাৰে, তাৰ বাবে আশাৰ আকৰ ঈশ্বৰে আপোনালোকক আৰু বিশ্বাস কৰাৰ সকলোকে আনন্দ আৰু শান্তিৰে পৰিপূৰ্ণ কৰক।\nধাৰ্মিক লোকে সহায়ৰ কাৰণে কাতৰোক্তি কৰিলে যিহোৱাই শুনে; যিহোৱাই সকলো সঙ্কটৰ পৰা তেওঁলোকক ৰক্ষা কৰে।