প্ৰথম অসমীয়া মহিলা (বৰ্ণালী হাজৰিকা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nপ্ৰথম অসমীয়া মহিলা :\nপ্ৰথম গ্ৰেজুৱেট — সুখলতা দুৱৰা আৰু সুধালতা দুৱৰা\nকেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী — ৰেণুকা দেৱী বৰকটকী (শিক্ষা আৰু সমাজ কল্যাণ)\nমুখ্যমন্ত্ৰী — চৈয়দা আনোৱাৰা টাইমূৰ (৬ ডিচেম্বৰ, ১৯৮০)\nমহাবিদ্যালয়ৰ মহিলা অধ্যক্ষা — ৰাজবালা দাস\nগুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় অধ্যক্ষা — লীলা দেৱী\nবিলাতত চিকিত্‍সা শিক্ষা লাভ — ডাঃ নিৰ্মলপ্ৰভা চলিহা\nফ্ৰান্সত পি.এইচ.ডি. লাভ — ডঃ কমলা ৰায়\nলণ্ডনত পি.এইচ.ডি. লাভ — ডঃ তিলোত্তমা গগৈ\nআই.এ.এছ. — পাৰুল দাস (১৯৭৪ চন)\nএ.ছি.এছ. — শুচিব্ৰতা ৰায় চৌধুৰী\nপদ্মশ্ৰী — নলিনীবালা দেৱী\nঅসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি — নলিনী বালা দেৱী (১৯৫৪ চন-যোৰহাট অধিবেশন)\nগ্ৰন্থকাৰ — পদ্মাৱতী দেৱী ফুকননী\nযমুনালাল বাজাজ বঁটা — অমল প্ৰভা দাস (১৯৮০)\nৰাষ্ট্ৰীয় ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগৰ বঁটা — নিৰুপমা বৰুৱা (১৯৩৯)\nসাহিত্য অকাডেমী বঁটা — নলিনী বালা দেৱী (‘অলকানন্দা’-১৯৬৮)\nকথা পুৰষ্কাৰ বঁটা — মামণি ৰয়চম গোস্বামী (১৯৯৩)\nজ্ঞানপীঠ বঁটা — মামণি ৰয়চম গোস্বামী (২০০০)\nভাৰত সেৱা বঁটা — শাস্ত্ৰীয় নৃত্যশিল্পী পুষ্পা ভূঞাঁ (১৯৯৪)\nঅৰ্জ্জুন বঁটা — মনালিছা বৰুৱা মেহতা (১৯৮৩)\nসাহিত্যিক পেঞ্চনাৰ — নলিনী বালা দেৱী\nঅসম সাহিত্য সভাৰ উপাধি লাভ – ধৰ্মেশ্বৰী দেৱী বৰুৱানী (‘কাব্য-ভাৰতী’ ১৯৫৬)\nৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী – মলয়া গোস্বামী (‘ফিৰিঙতি’)\nপূৰ্ব্ব পাকিস্তানৰ কথাছবিত অভিনয়- ইভা আচাও (‘দূৰ হ্যায় সুখ কী গাওঁ)\nউঃপূঃ সীমান্ত ৰেলৱে’ৰ মুখ্য স্বাস্থ্য বিষয়া- ডাঃ বাণী ভট্টাচাৰ্য্য (১৯৯০)\nযুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ যোৱা বীৰঙ্গনা — মূলা গাভৰু\nমাতৃভূমিৰ স্বাধীনতাৰ বাবে শ্বহীদ- কনকলতা বৰুৱা (২০ চেপ্তেম্বৰ ১৯৪২)\nস্বাধীনতাৰ বাবে কাৰাবাস — গুণেশ্বৰী দেৱী, মুক্তেশ্বৰী দেৱী (১৯২১)\nবিংশ শতিকাৰ স্বনামধন্য কেইগৰাকীমান অসমীয়া মহিলা :\nধৰ্মেশ্বৰী দেৱী বৰুৱানী :\nৰমন্যাসিক কাব্যধাৰাৰ এগৰাকী প্ৰতিভাশালী কবি হ’ল – ধৰ্মেশ্বৰী দেৱী বৰুৱানী । গুৱাহাটীৰ পঞ্চৱতী আশ্ৰমত ১৮৯২ চনত জন্মগ্ৰহণ কৰা ধৰ্মেশ্বৰী দেৱীৰ পিতৃৰ নাম আছিল যজ্ঞেশ্বৰ দেৱশৰ্মা । অসমত সেই সময়ত স্ত্ৰী-শিক্ষাৰ বিশেষ প্ৰসাৰ নথকা হেতুকে আহোম ৰাজত্বৰ শেষ স্বৰ্গদেউ কন্দৰ্পেশ্বৰ সিংহৰ মোক্তাৱ যজ্ঞেশ্বৰ শৰ্মাই, ঘৰতেই কন্যাৰ শিক্ষাৰ সু-ব্যৱস্থা কৰি দিছিল । উজানবজাৰৰ প্ৰখ্যাত ব্যৱসায়ী দুগ্ধনাথ বৰুৱাৰ স’তে ১৯০৪ চনত তেওঁৰ বিবাহ হয় । কিন্তু বিবাহৰ কিছুবছৰ পিছৰেপৰা শাৰীৰিক ভাৱে পঙ্গু হৈ পৰা কবিগৰাকীয়ে ৰোগশয্যাত পৰি থাকিয়ে সাহিত্য সাধনা কৰিবলৈ লয় । ‘বাঁহী’, ‘ঘৰ-জেউতি’ত প্ৰকাশিত হোৱা কবিতাবোৰৰে ‘ফুলৰ শৰাই’ নামৰ তেওঁৰ প্ৰথমখন কাব্যগ্ৰন্থ ১৯২৯ চনত প্ৰকাশ পায় । ডক্টৰ মহেশ্বৰ নেওগ , ডক্টৰ সত্যেন্দ্ৰ নাথ শৰ্মা আদিৰ দৰে সু-সাহিত্যিকেও কবিগৰাকীৰ কবিতাৰ উচ্চমানৰ প্ৰশংসা কৰি থৈ গৈছে । দেৱী বৰুৱানীক তেওঁৰ কাব্য সৃষ্টিৰ বাবে স্বীকৃতি জনাই অসম সাহিত্য সভাই ১৯৫৬ চনত ‘কাব্য ভাৰতী’ উপাধিৰে বিভূষিতা কৰে । ১৯৬০ চনৰ ৯ মাৰ্চত ৬৮ বছৰ বয়সত তেখেত স্বৰ্গগামী হয় ।\nৰাজবালা দাস :\n১৮৯৩ চনৰ ৮ মাৰ্চ তাৰিখে ডিব্ৰুগড়ত ৰাজবালা দাসৰ জন্ম হৈছিল । তেওঁৰ পিতৃ ৰমাকান্ত বৰুৱা আৰু মাতৃ কমলা বৰুৱা। ১৯১৫ চনত কলিকতাৰ বেথুন কলেজৰ পৰা তেখেতে এণ্ট্ৰেণ্স পৰীক্ষা পাছ কৰে। ১৯২০ চনত স্নাতক আৰু ডাঃ জ্যোতিষ চন্দ্ৰ দাসৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হোৱাৰ পিছত প্ৰাইভেট প্ৰাৰ্থী হিচাপে এম.এ. পৰীক্ষাতো সুখ্যাতিৰে উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯২৮ চনত “স্ত্ৰী শিক্ষাৰ বাবে কেই আষাৰমান” নামৰ গ্ৰন্থৰে তেওঁ সাহিত্য জগতত প্ৰৱেশ কৰে। ১৯৩৯ চনত তেওঁ গুৱাহাটীত মহিলাৰ শিক্ষা অনুষ্ঠান “সন্দিকৈ ছোৱালী মহাবিদ্যালয়” স্থাপন কৰে আৰু অসমৰ প্ৰথম মহিলা অধ্যক্ষা ৰূপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে । কটন কলেজত ছাত্ৰী সকলে শিক্ষা গ্ৰহণৰ সুবিধা পোৱাৰ ক্ষেত্ৰত অসমত স্ত্ৰী-শিক্ষাৰ বাটকটীয়া এই গৰাকী মহিয়সী নাৰীৰ ভূমিকা গুৰুত্বপূৰ্ণ । ১৯৮৫ চনৰ ২৩ এপ্ৰিলত তেখেতৰ মৃত্যু হয় ।\nসুধালতা দুৱৰা :\n১৮৯৬ চনত জন্ম সুধালতা অসমীয়া প্ৰথমগৰাকী মহিলা স্নাতক । নিৰক্ষৰতা, অন্ধবিশ্বাস দূৰীকৰণত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰা এই গৰাকী বিদুষী মহিলাৰ ১৯২৮ চনত দেহাৱসান ঘটে ।\nকমলালয়া কাকতি :\nপ্ৰথম অসমীয়া মহিলা আলোচনী ‘ঘৰ-জেউতি’ৰ প্ৰকাশ আৰু সম্পাদনা কৰা কমলালয়া কাকতিৰ ১৮৯৬ চনত জন্ম আৰু মৃত্যু ১৯৪৬ চনত ।\nনলিনীবালা দেৱী :\nঅসমৰ মুকুট-বিহীন সম্ৰাট ‘কৰ্মবীৰ’ নবীন চন্দ্ৰ বৰদলৈৰ সুপুত্ৰী নলিনীবালা দেৱী, স্কুল-কলেজৰ মুখ নেদেখাকৈয়ে কাব্যগ্ৰন্থ ৰচনা কৰি সাহিত্য অকাডেমীৰ দৰে সন্মানীয় সাহিত্য বঁটা লাভ কৰা প্ৰথম গৰাকী অসমীয়া মহিলা লেখক । ১৮৯৮ চনৰ ২২ মাৰ্চত বৰপেটাত জন্ম গ্ৰহণ কৰা নলিনীবালাক ১৯৬৮ চনত তেওঁৰ কাব্যগ্ৰন্থ ‘অলকানন্দা’ৰ বাবে অসম সাহিত্য সভাই এই বঁটা প্ৰদান কৰে । স্ত্ৰী-শিক্ষাৰ সু-ব্যৱস্থা নথকা সেই সময়ত গৃহ শিক্ষকৰ তত্ত্বাৱধানত তেওঁ ঘৰতেই মাতৃভাষাৰ উপৰিও বাংলা, সংস্কৃত, ইংৰাজী, ভূগোল, বুৰঞ্জী, অংক আদি বিষয়ৰো জ্ঞান লাভ কৰিছিল । বাল্যবিবাহৰ ৰীতি মতে ১৯০৯ চনত মাত্ৰ এঘাৰ বছৰ বয়সত জীৱেশ্বৰ চাংকাকতিৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হোৱা নলিনী বালাই পাঁচটি সন্তানৰ মাতৃত্বৰ গধুৰ বোজাৰ লগতে ১৯১৯ চনত একৈশ বছৰ বয়সত অকাল বৈধব্য গ্ৰহণ কৰিব লগীয়া হয় । ১৯২৮ প্ৰথম কাব্যগ্ৰন্থ ‘সন্ধিয়াৰ সুৰে’ নলিনীবালাক সাহিত্য জগতত কবি ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে । আজীৱন সাহিত্য সেৱা কৰা নলিনীবালা একেধাৰে সমাজসেৱিকাও আছিল । গুৱাহাটীৰ পবিত্ৰ ঈদগাহ সমিতিৰ সভানেত্ৰীৰ পৰা অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিলৈকে বহুতো অনুষ্ঠানৰ মুৰব্বী আছিল তেওঁ । ১৯৫৪ আৰু ১৯৫৫ চনত একেৰাহে দুবছৰ ধৰি অসম সাহিত্য সভাৰ মুৰব্বীৰ পদ অলংকৃত কৰিছিল । ১৯৫৮ চনত ‘পদ্মশ্ৰী’ লাভ কৰা তেখেত প্ৰথম অসমীয়া মহিলা । প্ৰথম অসমীয়া মহিলা সাহিত্যিক পেঞ্চনাৰ! অনেকবাৰ সৰ্বভাৰতীয় পৰ্য্যায়ৰ সভা-সমিতিত যোগদান কৰা অসাধাৰণ প্ৰতিভাসম্পন্ন কবি গৰাকীয়ে ১৯৭৭ চনৰ ২৪ ডিচেম্বৰত ইহলীলা সম্বৰণ কৰে ।\nচন্দ্ৰপ্ৰভা শ‍ইকীয়ানী :\nআজীৱন ‘বিদ্ৰোহিনী’ মহিলা পদ্মশ্ৰী চন্দ্ৰপ্ৰভা শ‍ইকীয়ানীৰ জন্ম কামৰূপ জিলাৰ শিঙৰা গাঁৱত ১৯০১ চনৰ ১৬ মাৰ্চত ! পিতৃ ৰতিৰাম শইকীয়া আৰু মাতৃ গৰ্দপ্ৰিয়াৰ সাহসী কন্যা চন্দ্ৰপ্ৰভা ৰাজহুৱা স্থানত বক্তৃতা দিয়া প্ৰথম গৰাকী অসমীয়া মহিলা । সাহিত্য সভা, ছাত্ৰ সন্মিলন, অসম এছোচিয়েচন আদিত অংশগ্ৰহণ কৰি স্বদেশী আন্দোলনৰ এগৰাকী সক্ৰিয় কৰ্মী ৰূপে কাম কৰিব বিচৰা চন্দ্ৰপ্ৰভাই চৰকাৰী চাকৰি ত্যাগ কৰি অসমীয়া সমাজৰপৰা জাতিভেদ দূৰ কৰা, মাদক দ্ৰব্য নিবাৰণ, বাল্য বিবাহ বন্ধ কৰা, বেশ্যা বৃত্তি, পৰ্দা প্ৰথাৰ বিলুপ্তি আৰু মহিলাৰ উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে প্ৰচাৰ আৰু আন্দোলন চলাই কাৰাবাসো খাটিছিল । অসমত চাইকেল চলোৱা তেৱেঁই প্ৰথম গৰাকী মহিলা ! ১৯৩৭ চনত ‘পিতৃভিঠা’ নামৰ উপন্যাসেৰে তেওঁ সাহিত্য জগতত বিখ্যাত হৈ পৰিছিল । ১৯৭২ চনত এইগৰাকী সাহসী মহিলাৰ মৃত্যু ঘটে !\nইন্দিৰা মিৰি :\nবিশিষ্টা শিক্ষাবিদ ইন্দিৰা মিৰিৰ ১৯১০ চনত গুৱাহাটীত জন্ম হৈছিল !\nঅমলপ্ৰভা দাস :\n১৯১১ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত জন্ম । অসমত বুনিয়াদী শিক্ষাৰ বাটকটীয়া । কস্তুৰবা গ্ৰামসেৱিকা বিদ্যালয়ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক। ১৯৯৪ চনৰ ৩১ ডিচেম্বৰত তেখেতৰ মৃত্যু হয়।\nআজলীতৰা নেওগ : ১৯১৩ চনত জন্ম। শিশু সাহিত্যৰ বাটকটীয়া। ‘অসম গৌৰৱ সাহিত্য জীৱনীমালা’ আৰু ‘আৰৱীয় আৰু অন্যান্য সাধুমালা’ৰ প্ৰণেতা ।\nপুষ্পলতা দাস :\n১৯১৫ চনৰ সাতাইশ মাৰ্চত জন্ম । ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত যোগ দি কাৰাবাস খাটিছিল। পদ্মশ্ৰী সন্মানেৰে বিভূষিতা এই গৰাকী বিদূষী মহিলাই সংসদৰ মজিয়াতো বিশেষ বুত্‍পত্তি প্ৰদৰ্শন কৰিছিল ।\nস্নেহ দেৱী :\nজন্ম ১৯১৬ চনত যোৰহাটত। অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ চুটি গল্প লেখিকা।‘প্ৰয়োজন’নামৰ গল্পটোৰ প্ৰকাশেৰে তেওঁ সাহিত্যিক জীৱনৰ পাতনি মেলে ১৯৫২ চনত প্ৰেমধৰ ৰাজখোৱা সম্পাদিত ‘সৌমাৰ জ্যোতি’ পত্ৰিকাৰ পৃষ্ঠাত। নতুন অসমীয়া, ৰামধেনুৰ পাতত তেওঁৰ অনন্য লেখন শৈলীৰে স্বাক্ষৰ ৰাখি গৈছে এই গৰাকী সুলেখিকাই। ১৯৮৭ চনত শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া গল্প সাহিত্যৰ বাবে অসম সাহিত্য সভাৰ ‘বাসন্তী বৰদলৈ বঁটা’, ১৯৯০ চনত “স্নেহ দেৱীৰ একুকি গল্প” পুথিৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমী, সদৌ অসম লেখিকা সমাৰোহৰ বৰপেটা অধিবেশনৰ সভানেত্ৰী, কামপুৰত অনুষ্ঠিত অসম সাহিত্য সভা অধিবেশনৰ স্মৃতিগ্ৰন্থ উন্মোচনৰ বিৰল সন্মানেৰে সন্মানিতা তথা অসম চৰকাৰৰ সাহিত্যিক পেঞ্চন প্ৰাপ্ত জনপ্ৰিয় লেখিকা গৰাকীৰ অনেক চুটি গল্প হিন্দি ভাষালৈয়ো অনূদিত হৈছে । ১৯৯০ চনত এই বিশিষ্টা লেখিকা গৰাকীৰ দেহাৱসান ঘটে ।\nআইদেউ সন্দিকৈ :\nঅসমৰ ৰূপালী পৰ্দাত অভিনয় কৰা প্ৰথমগৰাকী অসমীয়া মহিলা আইদেউ সন্দিকৈৰ জন্ম গোলাঘাট জিলাৰ মহুৰা মৌজাৰ পানী-দিহিঙীয়া গাঁৱত ১৯১৫ চনৰ চ’ত মাহত । দেউতাক নীলাম্বৰ সন্দিকৈ আৰু মাক মালক্ষী সন্দিকৈ । কঠোৰ বাস্তৱ জীৱনৰ নানা সংঘাত আৰু ঘাত-প্ৰতিঘাতৰ সন্মুখীন হ’ব পৰাৰ সাহস আছিল এই গৰাকী দুৰ্দান্ত সাহসী মহিলাৰ ! জাহাজ চাবলৈ গৈ…. ‘জ্যোতি ককাইদেউ’ৰ প্ৰথম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ ‘জয়মতী’ত নাম ভূমিকাত অভিনয় কৰিবলগীয়া হ’ল যদিও তেওঁ যি সাহস আৰু প্ৰতিভাৰ পৰিচয় দিলে সেয়া সেই সময়ৰ অসমীয়া মহিলাৰ ক্ষেত্ৰত বিৰল! ‘টকী’ত অভিনয় কৰা বাবে জাত যোৱা, ৰাইজে এঘৰীয়া কৰা ছোৱালীজনীক ঘৰৰ সন্মুখত এটা জুপুৰি ঘৰ সাঁজি অকলশৰীয়া কৈ থাকিবলৈ বাধ্য কৰোৱা হৈছিল ‘জয়মতী’ত অভিনয় কৰি ঘৰলৈ ওভতাৰ পিছত । আৰু এনেকৈয়ে ওৰেটো জীৱন আবিয়ৈ হৈ কটাবলগীয়া হৈছিল…জ্যোতিপ্ৰসাদৰ সপোন বাস্তৱ কৰিবলৈ গৈ নিজৰ জীৱনত ইমান ত্যাগ স্বীকাৰ কৰা চিৰস্মৰণীয় এই গৰাকী মহীয়সী নাৰীয়ে! ২০০২ চনৰ ১৭ ডিচেম্বৰত ইহলীলা সম্বৰণ কৰা আইদেউ সন্দিকৈ মহীয়সী অসমীয়া নাৰীৰ অন্যতম প্ৰতিভূ …।\nকনকলতা বৰুৱা :\n১৯২৭ চনত শোণিতপুৰ জিলাৰ বৰঙাবাৰীত জন্ম । পিতৃ কৃষ্ণকান্ত বৰুৱা আৰু মাতৃ কনকেশ্বৰী বৰুৱা । ১৯৪২ চনৰ ২০ ছেপ্তেম্বৰত গহপুৰ থানাত ভাৰতৰ ত্ৰিৰংগ পতাকা উত্তোলন কৰিবলৈ গৈ বৃটিছৰ গুলী বুকু পাতি লৈছিল ।\nশুচিব্ৰতা ৰায়চৌধুৰী :\nঅসমকেশৰী অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰীৰ সুযোগ্যা কন্যা শুচিব্ৰতা ৰায়চৌধুৰীৰ জন্ম ১৯২৯ চনত । অসমৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা প্ৰশাসনীয় সেৱাৰ বিষয়া তথা বিশিষ্ট লেখিকা ।\nনিৰুপমা বৰগোহাঞি :\nগুৱাহাটী উজানবজাৰৰ যোৰপুখুৰী-পাৰত ১৯৩২ চনত অসমৰ সাহিত্য জগতৰ এই গৰাকী উজ্জ্বল জ্যোতিষ্কৰ জন্ম হৈছিল । মাতৃ কাশীশ্বৰী তামুলী আৰু পিতৃ যাদৱ চন্দ্ৰ তামূলীৰ সুযোগ্যা কন্যা নিৰুপমা তামূলীয়ে তাৰিণী চৰণ ছোৱালী বিদ্যালয়ৰপৰা মেট্ৰিকুলেচন, কটন কলেজৰ পৰা বি.এ. আৰু কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী বিষয়ত এম.এ. পাছ কৰে ! ১৯৫৮ চনত সু-সাহিত্যিক হোমেন বৰগোহাঞিৰ লগত বিবাহ পাশত আবদ্ধ হোৱাৰ পিছত ১৯৬৫ চনত তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা অসমীয়া বিষয়তো এম.এ. পাছ কৰে। প্ৰথমে অধ্যাপনা তাৰপিছত সাংবাদিকতা আৰু তাৰপিছত সম্পাদনা……! বাতৰিকাকতৰ ডেৰ শ বছৰীয়া উদ‍যাপন সমিতিয়ে সংবাদ জগতলৈ আগবঢ়োৱা তেওঁৰ মহান বৰঙণিৰ বাবে ১৯৯৬ চনত সম্বৰ্ধিত কৰে । ‘এনথ্ৰ’পলজিৰ সপোনৰ পিছত’..গল্পটিৰে অসমীয়া সাহিত্যৰ জগতত নিজৰ স্থিতি গজগজীয়া কৰাৰে পৰা আৰু থমকি নোৰোৱাকৈ ‘অনেক আকাশ (১৯৬১), জলছবি (১৯৬৯), শূন্যতাৰ কাব্য (১৯৬৯), খিৰিকি কাষৰ গছ (১৯৮৬), জননীৰ সন্ধানত এজন ডেকা মানুহ, ইপাৰ-সিপাৰ, নিৰ্বাচিত গল্প সংকলন, প্ৰেমৰ বাবে স্বপ্নৰ বাবে আদি গল্প সংকলন, ‘সেই নদী নিৰবধি’ (১৯৬৩)‘এজন বুঢ়া মানুহ’(১৯৬৬),অন্তঃস্ৰোতা(১৯৬৮),‘ছায়া আৰু ছবি’(১৯৭০),‘হৃদয় এক নিৰ্জন দ্বীপ’, ‘দিনৰ পিছত দিন’,‘সামান্য-অসামান্য’,‘কেকটাচৰ ফুল’,‘ভৱিষ্যতৰ ৰঙা সূৰ্য্য’, ‘চিনাকী-অচিনাকী’,‘গোহানী আই গোসানী আই, ‘ইপাৰৰ ঘৰ সিপাৰৰ ঘৰ’,‘অন্য জীৱন’, ‘একেই জোন একেই বেলি’, ‘দিন-প্ৰতিদিন’, ‘চম্পাৱতী’, ‘পুৱাৰ পূৰবী সন্ধ্যাৰ বিভাস’,‘নিজৰ পৰা নিলগত’,‘তিনিকন্যা’ ইত্যাদি অসংখ্য উপন্যাস, গল্প , আত্মজীৱনী, অনুবাদ, ভ্ৰমণ কাহিনীৰ মেটমৰা সম্ভাৰ তেওঁ অসমীয়া সাহিত্য জগতলৈ আগবঢ়াইছে । ১৯৮০ চনত তেখেতে সাহিত্যিক পেঞ্চন লাভ কৰে। ১৯৮৮ চনত ‘অন্যজীৱন’ উপন্যাসৰ বাবে সাহিত্য সভাৰ ‘বাসন্তী দেৱী বৰদলৈ’ বঁটা লাভ কৰে।‘অভিযাত্ৰী’ উপন্যাসৰ বাবে ১৯৯৪ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ হেম বৰুৱা বঁটা আৰু একেই উপন্যাসৰ বাবে ১৯৯৬ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে । ২০০৩ চনত তেওঁ অসম উপত্যকা মেগৰ ন্যাসৰ সাহিত্য বঁটাও লাভ কৰে । ‘নীলাচল’ কাকতৰ সহকাৰী সম্পাদক ৰূপে তেৰ বছৰ ধৰি কাম কৰাৰ পিছত ‘সাপ্তাহিক জনজীৱন’ৰ সম্পাদক, ‘সাপ্তাহিক সাঁচিপাত’ৰ মুখ্য সম্পাদক আৰু ‘পষেকীয়া চিত্ৰাঙ্গদা’ৰ মুখ্য সম্পাদক ৰূপে বৰঙণি আগবঢ়োৱাৰে পৰা আজিৰ দিনলৈকে তেওঁ সাহিত্য জগতৰ লগত ওতঃপ্ৰোত ভাৱে জড়িত ।\nনিৰ্মল প্ৰভা বৰদলৈ :\n১৯৩৩ চনৰ ২০ জুনত শিৱসাগৰত জন্ম হয় অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ কালজয়ী লেখিকা ড০ নিৰ্মল প্ৰভা বৰদলৈৰ । বাল্যবিবাহ প্ৰথা অনুসৰি মাত্ৰ এঘাৰ বছৰ বয়সতে বিবাহ, তেৰ বছৰত এটি কন্যা সন্তানৰ মাতৃ আৰু চৈধ্য বছৰ বয়সত বিবাহ-বিচ্ছেদ ! ১৯৪৮ চনত প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ শিৱসাগৰ কলেজৰ পৰা আই.এ. পাছ কৰে, সন্দিকৈ ছোৱালী কলেজৰ পৰা বি.এ. পৰীক্ষাত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিতৰতে সৰ্বোচ্চ নম্বৰ লাভ কৰে । ১৯৫৪-৫৫ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অসমীয়া বিভাগত এম.এ. পাছ কৰে । ‘Treatment of Nature in Poetry’ শীৰ্ষক গৱেষণা গ্ৰন্থৰ বাবে ১৯৭২ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। সাহিত্যত ডক্টৰেট পোৱা অসমৰ ভিতৰত তেৱেঁই প্ৰথম মহিলা । ১৯৭৫ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত ক্ৰমে ৰীডাৰ, চিনিয়ৰ ৰীডাৰ, আৰু বিভাগীয় মুৰব্বী হয়গৈ । সাংবাদিকতা আৰু গুৱাহাটী আকাশবাণীৰ লগতো তেওঁ জড়িত আছিল। মনফৰিঙৰ ৰং(১৯৬৭), দিনৰপিছতদিন(১৯৭৭), সমীপেষু(১৯৭৭), অন্তৰংগ(১৯৭৮), The Dawn, শব্দৰ ইপাৰে আদি তেওঁৰ প্ৰকাশিত কবিতা পুথি । অসমীয়া সংস্কৃতিৰ বিভিন্ন দিশ সামৰি লিখা ২৭টা প্ৰৱন্ধ সমৃদ্ধ গ্ৰন্থ ‘অসমৰ লোক সংস্কৃতি’। ‘দেৱী’ নামৰ গ্ৰন্থত সৰ্বভাৰতীয় দেৱীৰ প্ৰসংগত অসমৰ স্থানীয় দেৱী তথা শক্তিতত্ত্ব সম্বন্ধীয় বিশদ আলোচনা আছে, সেইদৰে ‘শিৱ’ত শিৱৰ বিষয়ে দৰ্শনতত্ত্ব আৰু চিন্তাৰ বিশ্লেষাত্মক আলোচনা আছে, ‘সূৰ্য্য’ নামৰ গ্ৰন্থত সূৰ্য্যৰ তত্ত্ব আৰু মৌলিক দৰ্শনৰ উপৰিও বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন জাতি-উপজাতি আৰু সভ্যতাৰ বিভিন্ন স্তৰত চলি অহা সূৰ্য্য উপাসনাৰ বিষয়ে আলোচনা আৰু বিচাৰ কৰা হৈছে। কেইবাখনো মৌলিক আৰু গৱেষণামূলক গ্ৰন্থ, শিশুসাহিত্য, গীতৰ পুথি, নাটক, কাব্য নাটক, গীতি নাট্য, ইংৰাজী গ্ৰন্থ, অনুবাদ গ্ৰন্থ, সম্পাদিত গ্ৰন্থ ইত্যাদিৰ মেটমৰা সম্ভাৰেৰে চহকী কৰি থৈছে সাহিত্যৰ ভঁৰাল । তাৰোপৰি হাজাৰৰো অধিক গীত ৰচনা কৰিছে, তেওঁৰ কবিতা বিভিন্ন ভাৰতীয় ভাষা আৰু বিদেশী ভাষালৈ অনূদিত হৈছে । বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগৰ দ্বাৰা জাতীয় অধ্যাপিকা ৰূপে নিৰ্বাচিত হোৱা ড০ বৰদলৈ জাৰ্মানী আৰু জাপানত বহা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আলোচনা চক্ৰৰ সঞ্চালিকা আছিল । আন্তৰ্জাতিক সন্মিলনত আমন্ত্ৰিত হৈ আমেৰিকা ইংলেণ্ড, জাপান , জাৰ্মানী আদি ভ্ৰমণ কৰিছে তেওঁ । বিভিন্ন বঁটা, সন্মান আদিৰে বিভূষিতা হোৱাৰ উপৰিও ‘চিল চিল চিলা’ নামৰ শিশু সাহিত্যৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰপতি বঁটাও লাভ কৰিছে। ১৯৮৭ চনত তেওঁক ‘সৰস্বতী’ উপাধি প্ৰদান কৰা হয়। ১৯৮৩ চনত ‘সুদীৰ্ঘ দিন আৰু ঋতু’ কাব্য গ্ৰন্থৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰিবলৈ সমৰ্থ হয় এই গৰাকী সুলেখিকাই ! ১৯৭৬ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ টিহু অধিবেশনত কবি সন্মিলনৰ সভানেত্ৰী আছিল তেওঁ, ১৯৯১ চনত দুধনৈত হোৱা অসম সাহিত্য সভাৰ সপ্ত-পঞ্চাশতম অধিবেশনৰ সভাপতিও আছিল ।\nপ্ৰতিমা পাণ্ডে বৰুৱা :\nভাৰতৰ ৰাজপৰিয়ালৰ ইতিহাসত মোগল সম্ৰাট ঔৰংজেৱৰ কন্যা মেহেৰুন্নিছাৰ পিছত গৌৰীপুৰৰ ৰাজপৰিয়ালৰ জীয়াৰী প্ৰতিমা বৰুৱা একমাত্ৰ নাৰী যি ৰাজপৰিয়ালৰ সকলো আভিজাত্য দলিয়াই সৰ্বসাধাৰণ মানুহৰ সতে সাধাৰণ জীৱন যাপন কৰিছিল । প্ৰখ্যাত শিল্পী প্ৰমথেশ বৰুৱাৰ ভাতৃ প্ৰকৃতিশ বৰুৱাৰ ঔৰসত আৰু মালতীলতা বৰুৱাৰ গৰ্ভত লোকসংগীত শিল্পী প্ৰতীমা পাণ্ডে বৰুৱাৰ জন্ম হয় ১৯৩৫ চনৰ অক্টোবৰ মাহত। সংগীতৰ কোনো আনুষ্ঠানিক শিক্ষা নাছিল তেখেতৰ ! লোকসংগীতৰ মণি-মুকুতা বুটলি লৈছিল চহা জনজীৱনৰ পৰাই ! ১৯৬৬ চনত অধ্যাপক জি.এছ. পাণ্ডেৰ স’তে তেখেতৰ বিবাহ সম্পন্ন হয় । সাধাৰণ মানুহৰ জীৱনযাত্ৰা, তেওঁলোকৰ অন্তৰৰ আবেগ-অনুভূতিক তেওঁৰ দৰদী কণ্ঠেৰে সৰ্বসাধাৰণৰ মাজলৈ উলিয়াই অনা এই গৰাকী প্ৰখ্যাত শিল্পীক ১৯৮৯ চনত ’সংগীত নাটক অকাডেমী বঁটা’ আৰু ১৯৯১ চনত ‘পদ্মশ্ৰী’ সন্মানেৰে বিভূষিত কৰা হৈছিল। গৌৰীপুৰৰ স্থানীয় লোকেই গাবলৈ লাজ কৰা ‘চাচা-ভুচা’ গীতবোৰক তেওঁ যি মৰ্য্যদা প্ৰদান কৰিলে সি অনস্বীকাৰ্য্য । ২০০২ চনত তেখেতৰ মৃত্যু হয় ।\nদীপালী বৰঠাকুৰ : অতি কম সংখ্যক গীতেৰে শ্ৰোতাৰ মাজত প্ৰচুৰ জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰা সুকণ্ঠী গায়িকা গৰাকীৰ জন্ম হয় ১৯৪১ চনত শিৱসাগৰৰ ম’হখুটিত । ‘সোণৰ খাৰু নেলাগে মোক …’ ‘চেনাই ম‍ই যাওঁ দেই’ ‘বন্ধু..সময় পালে আমাৰ ফালে এবাৰ আহি যাবা..’ আদি সোণসেৰীয়া গীত উপহাৰ দিয়া ‘পদ্মশ্ৰী’ দীপালী বৰঠাকুৰ স্বনামধন্য চিত্ৰশিল্পী নীলপৱন বৰুৱাৰ সুযোগ্যা পত্নী । দুৰাৰোগ্য ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ আজি তেওঁৰ কণ্ঠৰুদ্ধ যদিও এই এমুঠি গীতেই তেওঁক সংগীত জগতত ভোটাতৰাৰ দৰে জিলিকাই ৰাখিব!\nমামণি ৰয়চম গোস্বামী :\nইন্দিৰা গোস্বামী ওৰফে মামণি গোস্বামীৰ ১৯৪৭ চনৰ ১৪ নবেম্বৰত গুৱাহাটীত জন্ম । পিতৃ শিক্ষাবিদ উমাকান্ত গোস্বামী আৰ মাতৃ অম্বিকা দেৱী । ১৯৫৭ চনত গুৱাহাটী তাৰিণী চৰণ চৌধুৰী বিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰৱেশিকা, কটন কলেজৰ পৰা বি.এ. আৰু গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা এম.এ. পাছ কৰে। ১৯৭১ চনৰপৰা তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ত আধুনিক ভাৰতীয় ভাষা বিভাগত অসমীয়া বিভাগৰ অধ্যাপকৰূপে কাম আৰম্ভ কৰি সেই বিভাগৰে মুৰব্বী অধ্যাপিকা হিচাপে অৱসৰ লয় । ১৯৭৩ চনত তেওঁ “তুলসীদাস আৰু মাধৱ কন্দলী ৰামায়ণৰ তুলনামূলক অধ্যয়ন” গৱেষণা গ্ৰন্থৰ বাবে ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। মামণি গোস্বামীৰ বিবাহ সম্পন্ন হয় ১৯৬৫ চনত মাধৱেন ৰয়চম আয়েঙ্গাৰৰ লগত। ১৯৬২ চনত ‘চিনাকী মৰম’ নামৰ গল্প সংকলনেৰে প্ৰথম সাহিত্য ৰচনাৰ পাতনি মেলা মামণিৰ কলম আৰু থমকি ৰোৱা নাই… ! ক‍ইনা (১৯৬৬), চেনাবৰ স্ৰোত (১৯৭২), নীলকণ্ঠী ব্ৰজ (১৯৭৬),অৰিহণ(১৯৮০), দঁতাল হাতীৰ উঁয়ে খোৱা হাওদা (১৯৮৮), মামৰে ধৰা তৰোৱাল, জখমী যাত্ৰী (১৯৯০),হৃদয় এক নদীৰ নাম (১৯৯০), মামণি ৰয়চম গোস্বামীৰ প্ৰিয় গল্প (১৯৯৮), তেজ আৰু ধূলিৰে ধূসৰিত পৃষ্ঠা(১৯৯৮) ইত্যাদি, তাৰোপৰি আত্মজীৱনী-আধালেখা দস্তাবেজ, জীৱনীমূলক গ্ৰন্থ- মহীয়সী কমলা (১৯৫৫), গৱেষণা গ্ৰন্থ (Ramayana from Ganga to Brahmaputra ), অনূদিত গ্ৰন্থ- প্ৰেমানন্দৰ চুটি গল্প,আধাঘণ্টা সময়, জাতক কথা, কলম, ইত্যাদি ; ইংৰাজী লৈ অনূদিত গ্ৰন্থ ( The Shadow of the Dark God and the Sin, Selected works of Indira Goswami , An Unfinished Autobiography, Saga of south Kamrup ), হিন্দিলৈ অনূদিত গ্ৰন্থ ( Neel Kanthi Braja 1988, Jeevan koyi Sauda Nahi 1992, Dakhini Kamrup Ki Katha 1997) ; এই বিশাল সাহিত্য সম্ভাৰৰ উপৰিও মামণি গোস্বামীয়ে বিভিন্ন বিষয়ৰ এলানি গৱেষণামূলক প্ৰৱন্ধ ৰচনা কৰিছিল\n। অসম তথা অসমৰ বাহিৰৰ বিভিন্ন গৱেষণামূলক পত্ৰিকাত সেইবোৰ প্ৰকাশ হৈছিল । তেওঁৰ লেখাৰ এক সুকীয়া বৈশিষ্ট্য আছে । ১৯৮২ চনত ‘মামৰে ধৰা তৰোৱাল’ৰ বাবে তেখেতে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে । বিভিন্ন অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠানৰ লগত জড়িত মামণি ৰয়চম ভাৰত নিৰ্মাণ বঁটা, সৌহাদ্য বঁটা, কথা বঁটা, কমলকুমাৰী বঁটা আদিৰেও বিভূষিতা । সৃষ্টিশীল সাহিত্যৰ জৰিয়তে ভাৰতীয় ভাষা সাহিত্যলৈ আগবঢ়োৱা বৰঙণিৰ বাবে ২০০০ চনত তেখেতলৈ বিৰল সাহিত্য সন্মান জ্ঞানপীঠ বঁটা আগবঢ়োৱা হয়(এই বঁটাত থাকে নগদ ৫ লাখ টকা, এখন প্ৰশস্তি পত্ৰ আৰু ব্ৰঞ্জৰ বাগদেৱীৰ মূৰ্ত্তি)। অসমীয়া মহিলা লেখক সকলৰ ভিতৰত এটা গৌৰৱৰ নাম মামণি ৰয়চম গোস্বামীৰ ২০১১ চনৰ ২৯ নবেম্বৰত মৃত্যু হয় যদিও অসমীয়া প্ৰতিজন গ্ৰন্থপ্ৰেমীয়ে তেওঁক বুকুৰ মাজত আলফুলে জীয়াই ৰাখিব চিৰদিন !\nড০ জয়ন্তী চুতীয়া :\n১৯৪৮ চনৰ ১ আগষ্টত শিৱসাগৰ জিলাত জামগুৰিত ড০ জয়ন্তী চুতীয়াৰ জন্ম । মাতৃ কুঞ্জলতা আৰু পিতৃ সোণাৰাম চুতীয়া । ১৯৬৭ চনত জয়ন্তী চুতীয়াই গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পদাৰ্থ বিজ্ঞানত বি.এছ.চি আৰু ১৯৬৯ চনত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা এম.এছ.চি. পাছ কৰে। ১৯৮১ চনত সেই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰাই Solid state Physics বিষয়ত ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৮১ৰ পৰা ১৯৮৩লৈ CSIR-ৰ Post Doctorate Fellow ৰূপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে। ১৯৮৫ৰ পৰা ১৯৮৬লৈ Institute of Advanced Studies in Science and Technology-ৰ সহকাৰী অধ্যাপকৰূপে নিযুক্তি লাভ। ১৯৮৮ চনত Institute of space and Astronautical science, জাপানত গৱেষণাৰ কামত নিযুক্ত হয় ।এবছৰ জাৰ্মানী বিশ্ববিদ্যালয়ত Visiting বিজ্ঞানী ৰূপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে। বৰ্ত্তমান তেখেত গুৱাহাটীৰ Institute of Advanced Studies in Science and Technology-ৰ অধ্যাপক আৰু বিভাগীয় মূৰব্বী তথা ৰিচাৰ্চ গাইড । তেখেতে দেশ-বিদেশৰ বহুতো চেমিনাৰ, কনফাৰেণ্স, চামাৰ স্কুলত অংশগ্ৰহণ কৰিছে ।১৯৭৬ চনত কলিকতাত International Seminar on Solid state physicsৰে এই ভ্ৰমণ পৰিক্ৰমা অৰম্ভ কৰে । তাৰ পিছৰপৰাই পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ বিভিন্ন বিষয়বস্তুৰ ওপৰত আহমেদাবাদ, ইন্দোৰ, জাপানৰ হিৰোশ্বিমা বিশ্ববিদ্যালয়, কলিকতাৰ যাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়, নতুন দিল্লীৰ জৱাহাৰলাল নেহৰু বিশ্ববিদ্যালয়, আমেৰিকাৰ উইলিয়ামচবাৰ্গ,বোম্বে বিশ্ববিদ্যালয়, জাৰ্মানী,এলাহবাদ বিশ্ববিদ্যালয়, কুৱালালামপুৰৰ মালয় বিশ্ববিদ্যালয়, বেংককৰ চোলালাংকাৰ্ণ বিশ্ববিদ্যালয়, বেংগল’ৰ. লণ্ডন, ইটালী আদি ঠাইত বিভিন্ন চেমিনাৰ, ৱৰ্কশ্বপত অংশগ্ৰহণ কৰি পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ বিভিন্ন বিষয়ৰ ওপৰত বক্তৃতা প্ৰদান কৰি ৰাজ্যলৈ গৌৰৱ কঢ়িয়াই আনিছে। জয়ন্তী চুতীয়াই বিজ্ঞানলৈ আগবঢ়োৱা বিশিষ্ট অৱদানৰ বাবে বিভিন্ন বঁটাৰে বিভূষিত হৈছে । বিজ্ঞানক জনপ্ৰিয় কৰিবৰ বাবেই তেওঁ ভালেখিনি গ্ৰন্থও ৰচনা কৰিছে ।\nপাৰৱীন চুলতানা :\nহিন্দী বোলছবি ‘কুদৰত’ত গোৱা ‘হমে তুমচে প্যাৰ কিতনা’ গীতটিৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰা অসমৰ সুকণ্ঠী শাস্ত্ৰীয় সংগীত শিল্পী পাৰৱীন চুলতানাৰ জন্ম ১৯৫০ চনৰ মে’ মাহত নগাঁৱত । ভাৰতৰ শাস্ত্ৰীয় সংগীত জগতত তেওঁ এক সুকীয়া স্থান দখল কৰি আছে ।\n← ভাগ্য, দুৰ্ভাগ্য, সৌভাগ্য আৰু এখন চিনেমা (বনজিত পাঠক)\nঅ’হোহো মহোহো (দীপুল হালৈ) →


बाइबिल छंद विषय पर: दयालुता -> अच्छा चरित्र\nअच्छा चरित्र : [दयालुता]\n১ কৰিন্থীয়া 13:4-7\n প্ৰেম সহনশীল আৰু স্নহশীল; প্ৰেমে হিংসা নকৰে বা গৰ্ব নকৰে; ই অহংকাৰী বা অশিষ্টাচাৰী নহয়, ই নিজৰ লাভ নিবিচাৰে, সহজে কুপিত নহয় আৰু ই অন্যায় আচৰণ নকৰে৷ ই অধাৰ্মিকতাত আনন্দ নকৰে, কিন্তু সত্যতাত আনন্দ কৰে, প্ৰেমে সকলোকে আকোৱালি লয়, সকলোকে বিশ্বাস কৰে, সকলোকে আশা কৰে আৰু সকলোকে সহ্য কৰে।\nআপোনালোকৰ মুখৰ পৰা কোনো বেয়া কথা নোলাওক, কিন্তু শুনা সকলক অনুগ্ৰহ দান কৰিবলৈ ভাল কথা কওক।\nহে মনুষ্য, যিহোৱাই যি ভাল, সেই বিষয়ে তোমালোকক কৈছিল; আৰু যিহোৱাই তোমালোকৰ পৰা এইবোৰ বিচাৰে: ন্যায়ৰূপ কাৰ্য কৰা, দয়াশীলতাক ভাল পোৱা, আৰু তোমালোকে ঈশ্বৰৰ সৈতে নম্রভাৱে চলা।\nএতেকে ঈশ্বৰৰ মনোনীত প্ৰিয় আৰু পবিত্ৰ লোক সকলৰ যি উপযুক্ত, সেই মতে দয়া, স্নেহ, মধুৰ ভাব, নম্ৰতা, মৃদুতা আৰু চিৰসহিষ্ণুতা, এই সকলোকে পিন্ধক;\nঈশ্বৰে এই কাম কৰিলে, যাতে খ্রীষ্ট যীচুত আমাৰ বাবে তেওঁৰ যি স্নেহ, তাৰ দ্বাৰাই যেন ভাবী যুগত তেওঁৰ অনুগ্রহৰ মহা ধন যুগে যুগে প্রকাশ কৰিব পাৰে।\nতেনেহলে তুমি বেদিৰ আগত তোমাৰ নৈবেদ্য ৰাখি থৈ প্রথমে তোমাৰ ভায়েৰাৰ সৈতে মিলন হোৱা আৰু তাৰ পাছত পুণৰ আহি নৈবেদ্য উৎসৰ্গ কৰা।\nনে আপুনি তেওঁৰ স্নেহশীল অনুগ্ৰহ, ধৈৰ্য আৰু চিৰসহিষ্ণুতাৰূপ ধন হেয়জ্ঞান কৰিছে? যি ঈশ্বৰৰ অনুগ্ৰহে আপোনাক মন-পালটন কৰাৰ পথত লৈ যায়, সেই বিষয়ে আপুনি নাজানে নে?\nকিন্তু আত্মাৰ ফল হ’ল, প্ৰেম, আনন্দ, শান্তি, চিৰসহিষ্ণুতা, দয়া, মঙ্গলভাৱ, বিশ্বাস,\nধাৰ্মিক লোকে মোক প্ৰহাৰ কৰক, সেয়া মোৰ বাবে এক দয়া হ’ব; তেওঁ মোক অনুযোগ কৰক, সেয়া মোৰ মূৰত দিয়া তেলৰ নিচিনা হ’ব; মোৰ মূৰে তাক গ্রহণ কৰিবলৈ অগ্ৰাহ্য নকৰক। কিন্তু মোৰ প্রার্থনা সকলো সময়তে দুষ্টবোৰৰ কার্যৰ বিৰুদ্ধে থাকিব।\nঅত্যন্ত ক্রোধত, মই ক্ষন্তেকৰ বাবে তোমালোকৰ পৰা মোৰ মুখ লুকুৱাইছিলোঁ; কিন্তু অনন্তকলীয়া বিশ্বাসযোগ্য চুক্তিৰে মই তোমালোকক দয়া কৰিম,” তোমালোকক উদ্ধাৰ কৰা যিহোৱাই কৈছে,\nআনুগত্য মানুহৰ ইচ্ছাৰে হয়, আৰু মিছলীয়াতকৈ দৰিদ্ৰ লোক ভাল।\n১ পিতৰ 4:8\nবিশেষকৈ আপোনালোকৰ মাজত পৰস্পৰে আগ্ৰহযুক্ত প্ৰেম ৰাখক; কিয়নো প্ৰেমে আনৰ পাপ সমূহ নিবিচাৰে।\n২ পিতৰ 1:5-7\n ঈশ্বৰে যি সকলো কৰিলে, তাৰ কাৰণে আপোনালোকৰ বিশ্বাসৰ মাধ্যমেৰে সদগুণ লাভ কৰিবলৈ নিজে সম্পূর্ণৰূপে যত্ন কৰক। সদগুণৰ লগতে আপোনাৰ জ্ঞানো বৃদ্ধি কৰক। জ্ঞানৰ লগত ইন্দ্ৰিয়-দমন, ইন্দ্ৰিয়-দমনৰ লগত ধৈৰ্য, ধৈৰ্যৰ লগত ঈশ্বৰভক্তি, ঈশ্বৰ-ভক্তিৰ লগত পৰস্পৰৰ মাজত ভাতৃ-স্নেহ আৰু ভাতৃ-স্নেহৰ লগত প্ৰেম বৃদ্ধি কৰক।\nইষ্টেৰে হেগয়ক সন্তুষ্ট কৰি তেওঁৰ অনুগ্রহ লাভ কৰিলে। লগে লগে তেওঁ ইষ্টেৰক প্রসাধন আৰু তেওঁৰ ভাগৰ খাদ্য দিলে। ৰাজপ্রসাদৰ পৰা সাত গৰাকী দাসী তেওঁৰ বাবে নিযুক্ত কৰিলে, আৰু দাসী সকলৰ সৈতে তেওঁক মহিলা গৃহৰ উত্তম ঠাইলৈ স্থানান্তৰ কৰিলে।\nপৰস্পৰৰ প্ৰতি স্নেহশীল হওক আৰু কোমল চিত্তৰ লোক হওক; ঈশ্বৰে আপোনালোকক যেনেকৈ খ্ৰীষ্টত ক্ষমা কৰিলে, তেনেকৈ আপোনালোকেও পৰস্পৰে ক্ষমা কৰক।\nএই হেতুকে আহক, সুযোগ পালে সকলোৰে বাবে, বিশেষকৈ পৰিয়াল স্বৰূপ বিশ্বাস কৰা লোক সকলৰ বাবে উত্তম কৰ্ম কৰোঁ আহক।\nকিন্তু তোমালোকে নিজৰ শত্ৰুবোৰক প্ৰেম কৰিবা আৰু উপকাৰ কৰিবা। কেতিয়াও কোনো বস্তু ঘূৰাই পাবলৈ আশা নকৰি ধাৰ দিবা; এইদৰে উচিত কৰ্ম কৰিলে তোমালোকৰ পুৰস্কাৰ অধিক হ’ব আৰু তোমালোক সৰ্বোপৰি জনাৰ সন্তান হ’বা। কিয়নো তেওঁ অকৃতজ্ঞ আৰু দুষ্ট সকলৰ প্ৰতিও দয়াৱান হয়।\nতেওঁ প্ৰজ্ঞাৰ কথা ক’বলৈ নিজৰ মুখ মেলে; আৰু তেওঁৰ জিভাত দয়াৰ শিক্ষা থাকে।\n১ পিতৰ 3:9\nঅপকাৰৰ সলনি অপকাৰ, আৰু তিৰস্কাৰৰ সলনি তিৰস্কাৰ নকৰক, বিৰোধিতাত পুনৰায় আশীৰ্বাদ কৰক, কিয়নো ইয়াৰ বাবে আপোনালোক আমন্ত্ৰিত, আপোনালোক ক্ষমতাপূৰ্ণ আশীৰ্বাদৰ উত্তৰাধিকাৰ পোৱা লোক৷ কিয়নো আশীৰ্বাদৰ অধিকাৰী হ’বৰ কাৰণে আপোনালোক আমন্ত্ৰিত হ’ল।\n তেতিয়া নয়মীয়ে নিজ বোৱাৰীয়েকক ক’লে, “সেই সৰ্ব্বশক্তিমান ঈশ্বৰে জীৱিত আৰু মৃত লোকলৈ দয়া কৰিবলৈ এৰা নাই, তেওঁ যিহোৱাৰ পৰা আশীৰ্ব্বাদ পাওক।” নয়মীয়ে পুনৰ ক’লে, “সেই ব্যক্তিজন আমাৰ সম্পৰ্কীয়, আৰু আমাৰ উদ্ধাৰ পোৱা জাতি সমূহৰ মাজৰ এজন।” পাছত মোৱাবীয়া ৰূথে ক’লে, “তেওঁ মোক ইয়াকো ক’লে যে, ‘মোৰ ধান আটাইবোৰ দাই শেষ নোহোৱালৈকে তুমি মোৰ দাস-দাসীসকলৰ লগ নেৰিবা’।”\nতেতিয়া তেওঁ ক’লে, “আইটি তুমি যিহোৱাৰ আশীৰ্ব্বাদ প্ৰাপ্ত হোৱা; কিয়নো তুমি ধনী বা দুখীয়া কোনো ডেকা পুৰুষৰ ওচৰলৈ নগৈ, প্ৰথমতকৈ শেষত পুনৰ অধিক প্রেম দেখুৱালা।\nতেওঁলোকে শুনিবলৈ মান্তি নহল, আৰু আপুনি তেওঁলোকৰ মাজত কৰা আচৰিত কাৰ্যৰ কথা তেওঁলোকে চিন্তা নকৰিলে। কিন্তু তেওঁলোক আঁকোৰগোঁজ হৈছিল, আৰু তেওঁলোকৰ বন্দী অৱস্থালৈ উভতি যাবলৈ বিদ্ৰোহ কৰি এজন নেতা নিযুক্ত কৰিলে। কিন্তু আপুনি ক্ষমাৱান ঈশ্বৰ, কৃপাময়, আৰু অনুগ্ৰহেৰে পৰিপূৰ্ণ, ক্ৰোধত ধীৰ আৰু দয়াত মহান, সেয়ে আপুনি তেওঁলোকক ত্যাগ নকৰিলে।\nযিহোৱা ধন্য হওঁক; যেতিয়া মই ঘেৰি থকা এখন নগৰৰ মাজত আছিলোঁ, তেওঁ মোলৈ আশ্চর্যজনক ভাৱে তেওঁৰ গভীৰ প্রেম দেখুৱালে।\n হে সমুদায় জাতি, যিহোৱাৰ প্ৰশংসা কৰা; হে সমুদায় লোক, তেওঁৰ মহিমা কীর্তন কৰা। কিয়নো আমালৈ যিহোৱাৰ প্রেম অসীম, যিহোৱাৰ বিশ্ৱস্ততা অনন্তকাল স্থায়ী। তোমালোকে যিহোৱাৰ প্ৰশংসা কৰা।\nতোমাৰ এই দাসৰ ওচৰত তুমি যি প্রতিজ্ঞা কৰিলা, সেই অনুসাৰে তোমাৰ গভীৰ প্রেম মোৰ সান্ত্বনা হওঁক।\nযদিও পৰ্ব্বতবোৰ ধ্বংস হ’ব, আৰু পাহাৰবোৰ কঁপিব; তথাপিও তোমালোকৰ পৰা মোৰ বিশ্বাসযোগ্য চুক্তি আঁতৰি নাযাব, বা মোৰ শান্তিৰ চুক্তি লৰচৰ নহব, যি জনে তোমালোকক অনুগ্ৰহ কৰে সেই যিহোৱাই কৈছে।\nযেন, কাণে শুনাকৈ যিৰূচালেমৰ প্রতিজনলৈ এই কথা প্ৰচাৰ কৰা হয়। আৰু তেওঁ কৈছিল যে, মই যেন এই কথা তেওঁলোকক কওঁ: “মই, যিহোৱাৰ, অতি পুৰ্বে তুমি মোক মানি চলা আৰু আমাৰ অংগীকাৰত বিশ্বাস কৰা সেই সকলো কথা মোৰ মনত আছে। বাগ্দান কৰা কালত কন্যাই দৰাক কৰাৰ দৰে মোক আনন্দিত কৰিছিলা; তুমি মোক প্রেম কৰিছিলা, আৰু মৰুভূমিৰ মাজেৰে মোৰ পাছে পাছে তুমি গমন কৰিছিলা;\nআৰু তোমালোকে তোমালোকৰ বস্ত্ৰ নিছিৰি, হৃদয় ছিৰা, তোমালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱালৈ ঘুৰা। কিয়নো তেওঁ কৃপাময় আৰু দয়ালু, ক্ৰোধত ধীৰ আৰু দয়াত মহান, আৰু অমঙ্গলৰ পৰা নিজকে ঘূৰাওঁতা।\n তেওঁ যিহোৱাৰ আগত প্ৰাৰ্থনা কৰি ক’লে, “হে যিহোৱা, মই নিজ দেশত থাকোঁতেই ভাবিছিলো যে, এনেকুৱাই হ’ব। সেই কাৰণেই মই প্রথমে তৰ্চীচলৈ পলাই গৈছিলোঁ; কিয়নো মই জানিছিলোঁ যে, আপুনি কৃপালু ঈশ্বৰ, প্রেমেৰে পৰিপূৰ্ণ, ক্ৰোধত ধীৰ, দয়াত মহান আৰু ধ্বংস কৰাৰ পৰা মন পৰিবর্তন কৰোঁতা। এতিয়া হে যিহোৱা, মিনতি কৰোঁ, আপুনি মোৰ প্ৰাণ লওক; কিয়নো মই জীয়াই থকাতকৈ মৰি যোৱাই ভাল।”\nতাত থকা স্থানীয় লোক সকলে আমাক বিদেশী বুলি কেৱল মৰম দেখুৱাই নহয়, কিন্তু তেতিয়া ঘন বৰষুণ আৰু জাৰৰ কাৰণে তেওঁলোকে জুই জ্ৱলালে আৰু আমাক মৰমেৰে গ্ৰহন কৰিলে৷\nইচহাকৰ বাবে যি গৰাকী যোগ্য হ’ব তেওঁ যদি আমাক কলহ নমাই পানী খাবলৈ দিয়ে। তেতিয়া ‘বিনয় কৰোঁ তুমি কলহ নমাই মোক পানী খাবলৈ দিয়া’, এই কথা মই যি ছোৱালীক ক’ম, সেই ছোৱালীয়ে যদি কয়, ‘খাওক আৰু আপোনাৰ উটবোৰকো খুৱাওঁক’, তেন্তে সেই ছোৱালী জনীয়েই আপোনাৰ দাস ইচহাকৰ কাৰণে আপোনাৰ নিৰূপিত কন্যা হওক; আৰু ইয়াৰ দ্বাৰাই যে মোৰ প্ৰভুলৈ আপুনি দয়া কৰিছে, সেই বিষয়ে মই জানিম।”\nএই হেতুকে মই এতিয়া বিনয় কৰোঁ যে, মই তোমালোকলৈ দয়া ব্যৱহাৰ কৰাৰ কাৰণে তোমালোকেও মোৰ পিতৃ বংশলৈ দয়া ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ,\n২ কৰিন্থীয়া 6:6\nশুদ্ধতা, জ্ঞান, চিৰসহিষ্ণুতা, মৰম, পবিত্ৰ আত্মাত, অকপট প্ৰেম অৰ্থাৎ স্নেহ;\nকিন্তু যেতিয়া আমাৰ ত্ৰাণকর্তা ঈশ্বৰৰ মধুৰ স্নেহ স্বভাব আৰু মনুষ্য জাতিলৈ প্ৰেম প্ৰকাশিত হল,\nতেতিয়া সেই দাসে ক’লে, “হে মোৰ প্ৰভু অব্ৰাহামৰ ঈশ্বৰ যিহোৱা, মই বিনয় কৰোঁ, আজি মোক সহায় কৰি সফল কৰক। মোৰ প্ৰভু, অব্ৰাহামৰ পুত্রৰ বাবে এগৰাকী যোগ্য পাত্ৰী বাচিবলৈ সহায় কৰক। অনুগ্ৰহ কৰি মোৰ প্রভু অব্রাহমক এই দয়া কৰক।


পৃষ্ঠা:ঈশ্বৰলৈ অভিযোগ.pdf/১৬ - ৱিকিউৎস\nদৰে লগা এজন সৰু ল'ৰা— যাৰ লগত হয়তো কেতিয়াবা আপুনি সময় কটাবলৈ বুলি কথা পাতিছিল, চে‘চ খেলিছিল। তেতিয়া অপোনাৰ কেনেকুৱা লাগিব কওকচোন? অসহায় যেন নালাগিব? ক'ৰবাত, এটা নিৰ্ভৰ আশ্ৰয় বিচাৰি যাম যেন নালাগিব?\nযি সময়ত মহিলা সমিতিত, কেইগৰাকীমান উচ্চ শিক্ষিতা সমাজৰ মুধা-ফুটা মহিলাই প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰিলে তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ নামৰ কেয়াৰ অব্ত স্বামীৰ নাম নিলিখে। তেওঁ লোকৰ চিঠি খোদ্ তেওঁলোকৰ নামতে আহিব— কাৰো কেয়াৰ অব্’ত নহয়। ঠিক সেই সময়তো কোনোবা এগৰাকী মহিলাই স্বামীৰ উৎপীড়ণত জৰ্জৰিত হৈ কান্দি কান্দি ঘৰৰপৰা ওলাই আহি মহিলা-সমিতিৰ শিবিৰত উপস্থিত হৈছে। কোনোবা উচ্চ শিক্ষিতা পত্নীয়েও আকউ অবাটে যোৱা স্বামীক হাজাৰ চেষ্টাৰেও ঘূৰাই আনিব নোৱাৰি অসহায় ভাবে কেৰাচিন ঢালি নিজকে জ্বলাই দিছে। শিক্ষিতা মহিলাই হওক বা অশিক্ষিতা তিৰোতাই হওক জীৱনৰ শিক্ষা কিন্তু দুয়োৰো একেই। মাথো পদ্ধতিটো বেলেগ ধৰণৰ।\n‘বহু পাপৰ ফলত নাৰী জনম ললো’ বুলি প্ৰায়েই তিৰোতা- সকলে দুখত পৰিলে আক্ষেপ কৰে। ল'ৰা-ছোৱালী মাকৰ যত্নত ভাল হ‘লেও প্ৰায়ে দেউতাকৰ নামৰ চিনাকি দি দেউতাকৰ গুণ- গান কৰাহে দেখা যায়। দেউতাকেও আনন্দেৰে গৌৰৱৰ ভাগ অকলেই লয়। কিন্তু কেনেবাকৈ বেয়া হ'লে মাকৰ গাত হে দোষতো পৰেগৈ। দেউতাকেও তাকে ক'বলৈ ভালপায়।\nকিন্তু পুৰুষসকল স্বাৰ্থপৰ হ'লেও তিৰোতাৰ সকলো আলৈ - আথানি দুখ - দুৰ্দশাৰ গুড়িত এগৰাকী তিৰোতাই সদায় জড়িত থাকে। তেওঁ কোনোবা এজন পুৰুষৰ ( ভাই-ককাই-স্বামী-পিতৃ) বায়েকেই হওক, ভনীয়েকেই হওক, মাকেই হওক, পত্নীয়েই হওক,নবৌৱেকেই হওক বা কোনোবা প্ৰেমিকাই হওক। তিৰোতাৰ\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=পৃষ্ঠা:ঈশ্বৰলৈ_অভিযোগ.pdf/১৬&oldid=116977"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ৫ মে' ২০২১ তাৰিখে ১১:১৮ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


Love Poetry ৰোমান্তিক - ShareChat Assamese: Funny, Romantic, Videos, Shayari, Quotes\n🥰📝 প্ৰেমৰ কবিতা\nmd nurjahammed sk\nछोटु राम आपका कॉल आ रहा है कॉल उठाओ\nbishal chandra das\namu kub balobase\n@gmail.com Taimul al8\nকিছু ধেমালী// কিছু মৰম __\_ ইয়াকে সাৱোটি লৈ আছো জীৱনৰ বাটত খোজ আগবঢ়াই___ আৰু আছে কিছুমান অবুজ মীঠা অনুভৱ তোমাৰ ____ জানানে!!!! 💝💝💝💝💝💝\nManasa Dubai Park\nHahaha! 😂So funny, must see! Alon Sarania gives you 50Rs 💰, get it now👇👇 http://dl.videoohot.com/su/uUF3ue\nতোমাৰবিহনে থাকোনো কেনেকৈ__ কোৱাচোন তুমিয়েই তোমাক নেদেখাকৈ সময়ও পাৰকৰু কিদৰে__// কোৱাচোন তুমি মাতিলেও নামাতা তুমি সময়ৰ খুবেই অভাৱ চাগে তোমাৰ বাবে____//\nজীৱনত এনেকুৱা এজনী জীৱন সংগীনি পাব বিচাৰো,যিজনী আয়না আৰু ছাঁৰ দৰে হয়, কাৰণ আয়না কেতিয়াও মিছা কথা নকয় আৰু ছাঁ কেতিয়াও এৰি নাযায়।\nফাগুনৰ বতাহ জাক ✍পংকজ সোণোৱাল (জান) বুকুত সৰকিছে বতৰা আউলী বাউলী হৈ এজাক - - - - - - - ফাগুনৰ বলিয়া বতাহ - - -! মোৰ চাকিটো নুনুমাবি অ মুকলি ঘৰটো পায়------! আকাশ দেখা ঘৰ খনে মোৰ ঘৰ ফাগুনৰ বলিয়া বতাহ জাক তোৰ ভাগে জাগৈ অ মোৰ বুকুত ৰৈ কি কৰিবি 11 /2/2019 লখিমপুৰ\nমনৰ বজাৰত ধনৰ মূল্য জোখা নহয়, প্ৰেম হৈ গলে ৰূপৰ মূল্য জোখা নহয়, মাথোঁ এজনকে সপি দিয়া জীৱনৰ সমস্ত, কিয়নো পচন্দ হোৱা কোনো বস্ত্তৰ মূল্য জোখা নহয় ।\n"ভালপোৱাত কি বিচৰা তুমি?" তেওঁ সুধিছিল... একাকীত্বত নিমগ্ন এটি ৰাতি... মৌনতাৰ গড়াল খুলি, পাৰ ভাঙি বৈ আহিছিল আবেগৰ ঢৌ... "আকাশৰ জানো সীমা বিচাৰি পায় কোনেও ?? অথবা চুবলৈ তাক??" মই কৈছিলোঁ... নাজানো...হয়তো নাপায়... তেওঁৰ সহজ উত্তৰ... এৰা...বৰ বেছি নভবাকৈয়ে, কিছুমান কথা কৈ দিব পাৰি.. দি দিব পাৰি সহজ উত্তৰ... অথবা নিজে নভবাকৈয়ে কাৰোবাক ভাৱনাত বিভোৰ হ'বলৈ দিব পাৰি... এই যে তুমি হঠাতেই সুধি দিলা কথাষাৰ... ভালপোৱাত কি বিচাৰো মই...?? মই?? বৰ বেছি একো নিবিচাৰো জানা... বিচাৰো মাথোঁ... এসাগৰ ভালপোৱা...\nজীৱন … জীৱন নে জেতুকাৰ ৰং কেতিয়াবা পূৰ্ণীমা আৰু কেতিয়াবা অমাৱস্যা জীৱনত পোহৰ-আন্ধাৰৰ কতই না খেল তথাপিও জানো থমকি ৰম?? পোৱা -নোপোৱাৰ দোমোজাৰ চাকনৈয়াত বিষাদৰে জৰ্জৰিত তথাপি… তথাপিও নিৰাশ নহওঁ কেতিয়াবা আন্ধাৰৰ মাজেৰে দেখা পাওঁ পোহৰৰ ৰেঙনি। নীলিম আকাশত তৰাৰ জিকমিকনি আগবাঢ়ি যাওঁ জীৱন বাটত জীৱন জীয়াৰ সন্ধানত সফল নে বিফল হওঁ নাজানো পিছলি পৰা পথত পুনৰ এবাৰ খোজ দিছো নাজানো জীৱন। ***Robbany Alom***\nনীল লাহিঙীয়া . যান্ত্ৰনা প্ৰেমৰ খন্তেকীয়া মায়াজাঁল মোৰ হৃদয়ত মেলি দিলা..! প্ৰেম নাছিল..! আছিল মাঁথো তোমাৰ মিঁছা অভিনয়ৰ খেলা প্ৰেম প্ৰেম লগা কিমান যে নিশা; প্ৰেম নাছিল..! আছিল মাঁথো.. সপোনৰ খেলা নিশা ডুবি বেলি উঠিল.. প্ৰেম নাছিল..! আছিল মাঁথো..; সপোনৰ খেলা..সপোনৰ খেলা..\nনিৰ্জনতা প্ৰিয় মোৰ বাবে___ নীশাৰ জোনাক যিদৰে প্ৰিয় মোৰ বাবে___ নিৰ্জনতাত কথা পাতো নিজৰ মনৰ লগতে হাঁহো -কান্দো… …… অভিমান কৰু // তোমাৰ ভাৱনাত মগ্ন হব পাৰু ছবি আঁকিব পাৰু___ মন দাপুনত তোমাৰ কেৱল তোমাৰ____ ভাৱনাৰ সাগৰত বুৰ যাৱ পাৰু ____ তোমাৰ সুকোমল দোহাতত হাত থৈ_____ ভালপাব পাৰু ……… বুকুৰ মাজত সাৱোটি আলফুলে______\nঅচিনা এচাটি বতাহ হৈ আহিছিলা তুমি__ তুমি হৈ মোৰ জীৱনলৈ ৷৷ কিন্তু বুজি উঠাৰ আগতেই তুমি __ তুমি হৈ গুছি গলা দূৰৈলৈ___৷৷ তুমিতে বিচাৰিব খুজিছিলো সুখবোৰৰ উমান কিন্তুু তুমি তুমিকো লৈ গলাগৈ মোৰ দুচকো সেমেকাই 💝💝💝\nযিদিনা বুজিবা ভুল তোমাৰে আছিল, সিদিনা মোক পাগলৰ দৰে বিচাৰিবা আৰু চকু পানীৰ পৰিমানটো মোতকৈও বেছি হ'ব তেতিয়া ।\nকল্পনাৰ সাগৰত মৰম কিয় হয় গভীৰ মৰমবোৰ অভিমান হৈয় কিয় ৰয় সুধিছো ভগৱানক বাৰে বাৰে... যাক পাবই নোৱাৰি জীৱনত তেওঁৰ লগতহে প্ৰেম কিয় হয়\nকি লৱনু দিলা মোক ....দেৱজীত বৰা তোমাৰ পুলক পৰশ – লাগি ফুলিল যি মোৰ ফুল হে প্ৰিয় ! ফুলিল যি মোৰ ফুল, তাৰ গোন্ধত জীৱন – মৰণ বিভোৰ বিয়াকুল হে প্ৰিয় ! বিভোৰ বিয়াকুল! মোৰ দিন – খেনবোৰ মন্থন কৰি কি লৱণু দিলা মোক হে প্ৰিয় ! কি লৱণু দিলা মোক ? তাৰ বাবে আজি হাবাথুৰি খাই ক্ষিপ্ত লোক আলোক হে প্ৰিয় ! ক্ষিপ্ত লোক আলোক |\nভালপোৱা পুৱাতেই ৰ’দবোৰ সামৰি ঔফুলীয়া মেঘে বিজুলীক নেপূৰ পিন্ধালে মাগুৰ বৰণীয়া দুভৰিৰে নৃত্যৰতা বিজুলীয়ে গুণগুণালে আৰু টুপুককৈ সৰি পৰিল এজাক প্ৰেমৰ বৰষুণ ৷ .... দেৱজীত বৰা\nফুলক মই ভাল পাও পাতক নহয় তুমাক মই ভাল পাও আনক নহয়\nসোৰভ জ্যোতি হাজৰিকা\nকোনেও মোক ভাল নাপালেও কিন্তু দুখ-কষ্টবোৰে মোক ঠিকেই ভাল পায় । সকলোৱে মোক এৰি গ’লেও কিন্তু দুখ -কষ্টবোৰে মোক কেতিয়াও এৰি নাযায় । - জ্যোতি প্ৰকাশ বৰুৱা\nপ্ৰেম আৰু ভালপোৱাৰ বিষয়ে কেইটামান সৰু অনুভৱ (১) প্ৰেম হ’ল বন্দুকৰ পৰা ওলোৱা এটা বুলেট । যদি হৃদয়ৰ সোঁ-মাজত লাগে তেন্তে অমৰ আৰু যদি হৃদয়ৰ আশে-পাশে লাগে তেন্তে দেৱদাস । (২) ভালপোৱা হ’ল এনে এটা সম্পৰ্ক যি জীৱনলৈ আহে সুখ হৈ আৰু গুচি যায় জীৱনৰ পৰা দুখ হৈ । ভালপোৱাৰ সুখবোৰ হ’ল ক্ষন্তেকীয়া কিন্তু দুখবোৰ হ’ল চিৰদিনীয়া । (৩) ভালপোৱা গঢ়ি উঠে ভাল লগাৰ পৰা, সপোন সৃষ্টি হয় কল্পনাৰ পৰা অনুভৱ সৃষ্টি হয় অনুভূতিৰ পৰা বন্ধুত্ব গঢ়ি উঠে মনৰ গভীৰতাৰ পৰা ।\nমোৰ মনৰ কিতাপ খন এবাৰ মেলি চাবা চোন প্ৰথম পৃষ্ঠাৰ পৰা শেষ পৃষ্ঠাৰ লৈকে কেৱল তোমাৰে নাম...!\nতুমি মোৰ , কপালত নাই ,, কিন্ত অন্তৰত আছা ,,, আৰু সদায় থাকিবা ।\n❤❤❤❤🌷☘💐💗 उदास नहीं होना, क्योंकि मैं साथ हूँ, सामने न सही पर आस-पास हूँ, पल्को को बंद कर जब भी दिल में देखोगे, मैं हर पल तुम्हारे साथ हूँ! ❤❤❤❤🌷☘💐💗\nমোৰ জীৱনত এনেকুৱা মানুহ নালাগে যি মোৰ সাধাৰণ এটা ভুলৰ অজুহাত লৈ মোৰ পৰা আঁতৰি যায় , মোক এনে এজন সংগীৰ প্ৰয়োজন, যিয়ে মোৰ ভুলবোৰক শুধৰাই মোক আঁকোৱালি লব পাৰে ।\nসৰুতে যতিয়া কথা ক’বই নাজানিছিলোঁ … তেতিয়া কথা নোকোৱাকেও মায়ে আমাক বুজি পাইচিল কিন্তু এতিয়া ডাঙৰ হৈ কথা কব পৰা হলত কথাই কথাই আমি মাক কৈ থাকোঁ বাদ দিয়া মা, তুমি বুজি নোপোৱা।\nলাজে লাজে চালো গমকে নাপালো কেতিয়া হ'লো #তোমাৰ ।\nঅ তোমাৰ আবেলি আজুৰি মই আনো কেনেকৈ তোমাৰ অভিমান কৰি চুৰি মই ৰাখোঁ কেনেকৈ দূৰ হলে জানা দুখনি হিয়া মৰমে টানিব কাষলে জানা পাতিবলে মনৰে কথা ঐ জান পাতিবলে মনৰে কথা ...\nমনৰ নিজানত জোনাক হৈ আহিছা তুমি পোহৰাই তুলিছামোক প্ৰেমৰ জোনাকৰে অকলশৰীয়া অনুভৱ বোৰ দূৰ দূৰত্ব কৰিছা তুমি তুমাক পাই আপোন পাহৰা হৈ পৰিছোঁ মই তুমি মোক অকলশৰীয়া কৰি নাযাবা মোৰ জান\nজীবনে অনেক বন্ধু পাওয়া যায়। কিন্তু...... অনেকেই বন্ধু হয়, স্বার্থ উদ্ধারের চিন্তা নিয়ে। অনেক বন্ধু আছে, যারা শুধুই বন্ধু। না সুসময়ের না অসময়ের। আবার কিছু বন্ধু আছে, যাদের শুধু সুসময়ে খুঁজে পাওয়া যায়। দুঃসময়ে ইঙ্গিত পাওয়ার সাথে সাথেই কেটে পড়ে। তবে এমনও কিছু বন্ধু রয়েছে, যারা সব সময় পাশে থাকে\nএটাৰ লগত আনটো খোপ্ জোৰা লগাই গলে শিকলি তৈয়াৰ হৈ যায়, "কৰ্ম আৰু পৰিশ্রম"ক জোৰা লগাই গলে ভাগ্য তৈয়াৰ হৈ যায় ।\nমই বিছনাত পৰি আছিলো। পত্নীয়ে লাহে লাহে মোৰ মুৰত হাত বুলাই আছিল। মই লাহে লাহে টোপনি গ'লো। যেতিয়া সাৰ পালো, তেতিয়া পত্নীয়ে মোৰ ডিঙিত ভিক্স লগাই আছিল। মই চকু মেলোতেই পত্নীয়ে সুধিলে " এতিয়া অলপ আৰাম পাইছেনে?" মই অ বুলি মুৰটো লৰালো। তাই আকৌ সুধিলে " কিবা খাব নেকি?" মোৰ ভোক লাগিছিল,মই খাম বুলি ক'লো। মই কোৱাৰ লগে লগে তাই ফটা-ফট্ ভাত, দাইল, ভাজি,চালাড আনি মোৰ সন্মুখত ৰাখিলে আৰু তাই নিজ হাতে মোক খুৱাই দিবলৈ ধৰিলে। মই মনে মনে খাই থাকিলো আৰু খোৱা শেষ হ'লত মোৰ মুখখন ধুৱাই চাদৰ খনৰ আগটোৱে মুখখন মচি দিলে। মই আকৌ বিছনাত বাগৰ দিলো। তাই মোক নিজৰ হাতে খুৱাই কিমান সুখ অনুভৱ কৰিছিল সেয়া তাই হাঁহি থকা উজ্জল চকুযুৰিলৈ চাই মই বুজি উঠিছিলো। মই বিছনাত শুই শুই ভাবি আছিলো, আমি পুৰুষবোৰ যে কেনেকোৱা ধৰণৰ। কেইদিন মানৰ আগতে পত্নীৰ জ্বৰ হৈছিল। তেতিয়া মই তাই কৰাৰ দৰে একোৱেই কৰা নাছিলো। আনকি মই অফিচৰ পৰা ফোন এটা কৰি তাই কিবা খালেনে বুলি খবৰ এটাও লোৱা নাছিলো। অফিচৰ পৰা আহোতে "ব্ৰেড" এটা আনি তাইক খাবলৈ দি নিজে এটা ডাঙৰ কাম কৰিলো বুলি গৌৰৱ কৰিছিলো। তাইৰ জ্বৰনো কিমান উঠিছে মই এইটো জানিবলৈ অকনো চেষ্টা নকৰিলো। মই তাইৰ কৰা দৰে জ্বৰ হোৱাৰ সময়ত তাইৰ কোনো শুশ্ৰূষা, তাই যে অকলশৰীয়া অনুভৱ নকৰক, তেনেকোৱা মই একোৱেই নকৰিলো। কিন্তু, মোৰ সামান্য পানী লগা জ্বৰ হ'ল, আৰু তাই তেতিয়া মোক এগৰাকী মা হৈ আলপৈচান ধৰিলে। এতিয়া ভাবিছো, সঁচাকৈ ভগৱানে নাৰীক এখন বেলেগ অন্তৰ দিছে। ভগৱানে মহিলা সকলৰ অন্তৰত যি কৰুণা আৰু মমতা দিছে, পুৰুষ সকলৰ নাই নেকি? মই এতিয়া ভাবিছো, যিদিনা পত্নীৰ জ্বৰ হৈছিল, তাইৰ যেতিয়া ভোক লাগিছিল,বেচেৰীয়ে চাগে বিচনাৰ পৰা উঠিও যাব পৰা নাছিল। তেতিয়া চাগে তাই ভাবিছিল যদি আজি তাইৰ স্বামী তাইৰ কাষত থাকিল হেতেন !তেন্তে…… মই লাগিলে এতিয়া যিয়ে নাভাবো, কিন্তু পুৰুষ সকলেও পত্নীক বুজিবলৈ যিমান পাৰে চেষ্টা কৰিব লাগে, কাৰণ ইমান সহজ নহয় এগৰাকী নাৰী…… ইমানো সহজ নহয় নাৰী হোৱা,পত্নী হোৱা,মাতৃ হোৱা,ভগ্নী হোৱাতো। টোকা = কেতিয়া এবাৰ ভাবি চাব সকলোৱে।\nমোৰটো প্ৰেমৰ আছে অযুত কাহিনী, ভঙা নাঁও আৰু যেন গতিহীন পানী, এপাহ গোলাপ আছে কিতাপৰ মাজতে মৰহী, সেই গোলাপটো সোমাই আছে মোৰ ভালপোৱাৰ আন এক সমাধি ।\nতুমি ক’বা, প্রেম চিৰন্তনলগতে কঢ়িয়াই থাকে কিছু আশা, ভৰসা আৰু বিশ্বাস,প্রেম থকা মানেই বিষাদৰ এই ধৰণীতআমি এমুঠি সুখ অনুভৱ কৰিব পাৰো ।মই ক’ম, প্রেমে দিয়ে এই জগতত স্বৰ্গৰ অনুভুতিজোন-বেলি-তৰা থকা দিনলৈকে তোমাক মই প্রেম কৰি যাম,তেতিয়া তুমি কিছু ক্ষান্ত হৈ মোলৈ জনাবা“আই লাভ ইউ মাই জান” ।তেতিয়া মই ক’ম, প্রেমেই মোৰ বাবে জীৱনৰ উপনামবিষাদৰ নগৰীত প্রেমেই দিয়ে আনন্দৰ বৃষ্টিপাত !!\nআই লাভ শেয়ারzx zxuu x mcncxc j cc cc ik..ikuumkmccxcccচ্যাট\nTu iss kadar mujhe apne kareeb lagta hai, Tujhe alag sochu to ajeeb lagta hai, Ye dosti ye chahate ye mohabat sab kya hai, Tu to mujzhe mera naseeb lagta hai.\nপ্ৰতিটো অন্ধকাৰ সভ্যতাৰ এটা বিশেষ গুৰুত্ব আছে -ই প্ৰতিটো উজ্জ্বল সভ্যতাৰ জন্মদাতা !ইতিহাসৰ পাতে পাতে ইয়াৰ উদাহৰণ আছে । তুমি যদি অন্ধকাৰত আছাচিন্তা নকৰিবা,ই হল তোমাৰ ভৱিষ্যত উজ্জ্বল জীৱনৰ এক মাৰ্গদর্শকহে মাথোঁ !\nএই আধুনিক পৃথিৱীত সকলোকে আধুনিকতা লাগে !সকলোৱে আধুনিক হবৰ মন কৰে !সকলো আধুনিকতাৰ যাত্ৰী !কিন্তু মোৰ এটা অনুৰোধ আছে যাত্ৰী সকলৰ জন্যে,যিমানেই আধুনিক হওক কথা নাইকিন্তু "মৰম"ক আধুনিক নবনাব !!কাৰণ বৰ্তমানৰআধুনিক মৰমত কৃপনালী, স্বাৰ্থ...আৰু বহুতো নীচ কথাৰে ভৰি আছেযিবোৰ কথা মই মুখেৰে ব্যক্ত কৰাত মই অপাৰগ ।\nআশা আছে জীৱন যুৰি, সফল হোৱা নাই । ৰং আছে আঁকিবলৈ ,ছবি পোৱা নাই ।মন আছে হাঁহিবলৈ , আনন্দহে নাই ।দুখ আছে কান্দিবলৈ আপোন কোনো নাই। মনত আছে বহু সুৰ, গীতৰ ভাষা নাই। মৰম আছে হৃদয় জুৰি, দিবলৈ আছো বাট চাই ।\nমই যদি এটা চৰাই হ’লোহেতেন পুৱাতেই গৈ তোমাৰ কোঠাৰ খিৰিকীত পৰিলোগৈহেতেন। মোৰ পাখি মেলি খিৰিকীৰে সোমোৱা ৰ’দ ঢাকি ধৰিলোহেতেন।তুমি যেতিয়া সাৰ পালাহেতেন মই কলোহেতেন Good Morning.\n😀😀😀😀😀😀😀 मेरी मोहब्बत है वो कोई मज़बूरी तो नही, वो मुझे चाहे या मिल जाये, जरूरी तो नही, ये कुछ कम है कि बसा है मेरी साँसों में वो, सामने हो मेरी आँखों के जरूरी तो नही! 😀😀😀😀😀😀😀


অসমীয়াৰ বিভ্ৰান্তি কিহত ? (অসমীয়া চেতনা কলম) » Gana Adhikar\nHome অসম অসমীয়াৰ বিভ্ৰান্তি কিহত ? (অসমীয়া চেতনা কলম)\nড০ জাকিৰুল আলম, ১৫ ডিচেম্বৰ : বৰ্তমানৰ জৰুৰীকালীন পৰিৱেশত কোৰোনা মহামাৰী, লকডাউন, অৰ্থনীতিৰ ভঙা কঁকাল, আকাশলংঘী মূল্যবৃদ্ধি, খাদ্য সংকট, লাখ লাখ হেক্টৰ মাটিত উচ্ছেদিত জনতা, দ্ৰুতগতিত লাখৰ হিচাপত চাকৰি হেৰুৱাই ভযংকৰ নিবনুৱা সমস্যা আদি কৰি হাজাৰটা সমস্যাৰে জৰ্জৰিত অসমীয়া হঠাৎনো কি জিনৰ বিজুতি ঘটিল যে শেহতীয়া দুই-তিনি বছৰত চৰিত্ৰ পৰিৱৰ্তন হৈ অতি ধৰ্মকেন্দ্ৰিক, সাম্প্ৰদায়িককেন্দ্ৰিক, জাতিকেন্দ্ৰিক, ভাষাকেন্দ্ৰিক হৈ পৰিল যে। বৈজ্ঞানীক দৃষ্টিভংগীত ইয়াৰ বিশ্লেষণ কৰি চোৱা হ’ল, কিন্তু জাতিটোৰ জিনৰ পৰিৱৰ্তন বা বংশগতিৰ পৰিৱৰ্তন হঠাৎ হোৱাটো সম্ভৱ নহয় বা মনোবিজ্ঞানৰো পৰিৱৰ্তন কৰাটো পূৰ্বৰ পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাই এই পৰিৱৰ্তন গ্ৰহণ নকৰে। অসমৰ সকলোধৰণৰ গণ মাধ্যম আৰু সংবাদ মাধ্যম মাত্ৰ অতি সাম্প্ৰদায়িক, জাতি কেন্দ্ৰিক, ভাষা কেন্দ্ৰিক, গোষ্ঠীকেন্দ্ৰিক, ধৰ্মকেন্দ্ৰিক জাতীয় বাতৰি, আলোচনা, সাক্ষাৎকাৰ অবিৰত ৰূপত সম্প্ৰচাৰিত বা প্ৰকাশ কৰি আহিছে। যেনিবা ভয়ংকৰ ৰূপত সমাজখনক গ্ৰাস কৰি দুৰ্বল কৰি পেলোৱা প্ৰথম শাৰীত উল্লেখিত সমস্যাসমূহ যেনিবা বাতৰিয়ে নহয়, এহসমূহ যেনিবা ক্ষতিকাৰক সামাজিক উপাদান নহয়েই, এই সমূহ যেনিবা অসমীয়া জাতিৰ প্ৰতিজন সদস্যৰ লগত সংলগ্ন উপকৰণ নহয়েই। সকলো ধৰণৰ সংবাদ বা গণমাধ্যমৰ দ্বাৰা সমাজক এনেধৰণৰ শিক্ষিত কৰিব বিচাৰিছে যেনিবা হঠাৎ আন মৌলিক অধিকাৰ, দায়িত্ব, কৰ্তব্য আদিৰ জীৱনত প্ৰয়োজন নাই। মাত্ৰ অতি সাম্প্ৰদায়িক, অতি ধাৰ্মিক, অতি জাতীয়তাবাদী, অতি গোষ্ঠীবাদী, অতি ভাষাকেন্দ্ৰিক আচৰণেই সমগ্ৰ জাতিৰ লগতে ব্যক্তিগত অস্থিত্ব বহন কৰি জীৱন সাফল্যমণ্ডিত কৰিব পৰা অত্যাৱশ্যকীয় উপাদান যেনিবা, সেই হিচাপে প্ৰক্ষেপিত কৰিছে। ইয়াৰ অন্তৰালৰ উদ্দেশ্য কি? এটা বৃহৎ পৰিকল্পনা খুব সন্তৰ্পনে আগবাঢ়িছে, যি পৰিকল্পনাৰ শুংসূত্ৰ প্ৰতিজন অসমীয়াৰ অজ্ঞাতে কিন্তু মুকলিকৈ চকু-কাণৰ সন্মুখতে ৰূপায়ণ কৰি আছে। কিন্তু আমাৰ শক্তিশালী বিবেকৰ অভাৱত বা সংজ্ঞাত্মকতাৰ দুৰ্বলতাৰ বাবে এই ষড়যন্ত্ৰসমূহক পঞ্চইন্দ্ৰিয়ই অনুভৱ কৰিব নোৱাৰা হৈছে। এই ষড়যন্ত্ৰৰ এটা প্ৰধান বৈশিষ্ট্য যাৰ বাবে আমি প্ৰতিজন শিক্ষিত-অশিক্ষিত, ধনী-দুখীয়া, জ্ঞানী-অজ্ঞানী, চৰকাৰী-বেচৰকাৰী, ব্যৱসায়ীক-দৈনিক মজদুৰ, হিন্দু-মুছলিম-খ্ৰীষ্টান-বুদ্ধিজ আদি বিভিন্ন সম্প্ৰদায়, জনগোষ্ঠী, ভাষিক আদিৰ প্ৰতিজন অসমীয়াই এই ষড়যন্ত্ৰৰ মাজত আবদ্ধ হৈয়ো ষড়যন্ত্ৰ বুলি অনুভৱ কৰিবলৈ বিবুদ্ধিত পৰিছে। যাৰ বাবে আমি এটা সময়ত অনৰ্থক, ষড়যন্ত্ৰ, ক্ষতিকাৰক আদি ঋণাত্মক উপাদান বুলি যিবোৰৰ পৰা আঁতৰি থাকো, একেখিনিক পুনৰ আন এটা সময়ক একেখিনিয়ে প্ৰয়োজনীয় বা স্বকীয়তা ৰক্ষাৰ আৱশ্যকীয় উপাদান বুলি গ্ৰহণ কৰো। অৰ্থাৎ এই ষড়যন্ত্ৰ সম্পূৰ্ণ ৰূপে মনোবৈজ্ঞানীক দিশত সামঞ্জস্য ৰাখি খূব সন্তৰ্পণে পদক্ষেপ আগবঢ়াইছে। এইটোৱেই এই ষড়যন্ত্ৰৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য। কিয়নো, বৰ্তমান আধুনিক বিশ্বৰ বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তি বিদ্যাৰ বিস্ফোৰণৰ যুগত, শিক্ষাৰ বিে¦ফাৰণৰ যুগত জাতি-ধৰ্ম-বৰ্ণ-ভাষা-সম্প্ৰদায় আদিৰ নামত বৈষম্য বা সংঘাতৰ প্ৰশ্ন উঠিব নোৱাৰে। সেয়ে এই আধুনিক বিশ্বৰ আধুনিক অসমীয়াক কেনেকৈ ষড়যন্ত্ৰত লিপ্ত কৰাই ষড়যন্ত্ৰকাৰীসকলৰ নিজস্ব ব্যক্তিগত স্বাৰ্থ পূৰণত সফল হ’ব পাৰি তাৰ এটা দীৰ্ঘদিনীয়া পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা চলিল। ষড়যন্ত্ৰকাৰীসকলৰ গৱেষণাৰ পৰা তেওঁলোকে বুজি পালে যে ভাৰতত আদিম যুগৰ পৰা নহ’লেও আৰ্য যুগৰ পৰা কিন্তু সমাজখন মূলত চাৰিটা ভাগত বিভাজন কৰি সেই মতে বংশানুক্ৰমিক সামাজিক মৰ্যাদা বৰ্তাই ৰখাটো এটা ৰক্ষণশীল সামাজিক মানসিকতালৈ ৰূপান্তৰ হ’ল। উচ্চ শ্ৰেণীখিনি সদায় উচ্চ হৈ থাকিব, নিম্ন শ্ৰেণীখিনি সদায় নিম্ন হৈয়ে থাকিব, লাগিলে সেই অসমীয়া বা ভাৰতীয়জন যিমানে শিক্ষিত নহওক, বা পদমৰ্যাদা উচ্চ নহওক কিয়। মোগলে ভাৰতবৰ্ষত শাসনভাৰ লৈ এই প্ৰথা বিলুপ্তি ঘটাবলৈ প্ৰচেষ্টা কৰিছিল যদিও আংশিকভাৱেহে সফল হ’ল, তাৰ পাছত ঊনবিংশ শতিকাত ইংৰাজে ভাৰতবৰ্ষ শাসন কৰি এই প্ৰথাৰ বিলুপ্তি ঘটাবলৈ একাংশ বৃটিছে প্ৰচেষ্টা কৰাৰ সমান্তৰালকৈ আন এচামে শাসনৰ স্বাৰ্থত জনসাধাৰণক বশ কৰিবলৈ পুনৰ এনে বিভাজনক গুৰুত্ব দি সমাজখনৰ জাত-পাত-ধৰ্ম-বৰ্ণ আদিত ভাগ ভাগ কৰি নিশকটীয়া কৰি শাসন কাৰ্য দীঘলীয়া কৰিবলৈ সমৰ্থ হৈছিল। এইবোৰ কথা শিক্ষিত সমাজখনে বুজি উঠি মহাত্মা গান্ধীৰ নেতৃত্বত কংগ্ৰেছ এক সৰ্বভাৰতীয় কমিটীৰ দ্বাৰা এই বিভাজনবোৰ আঁতৰাই সমগ্ৰ ভাৰতবাসীৰ লগতে অসমবাসীক একত্ৰিত কৰি অত্যাচাৰী, শোষণকাৰী ইংৰাজ শাসকৰ বিৰুদ্ধে প্ৰায় ৬১ বছৰ কঠোৰ সংগ্ৰাম, লাখ লাখ জীৱন ত্যাগৰ দ্বাৰা দেশ স্বাধীন হ’ল। কিন্তু তাৰ মাজতো একাংশৰ এই বৈষম্যৰ মানসিকতা সজীৱ দেখি ইংৰাজে সাৰপানী যুগুত কৰি ১৯২৫ চনত প্ৰথম তাৰ পাছত দুটামান সাম্প্ৰদায়িক সংগঠনৰ জন্ম দি ইংৰাজক তলে তলে সমৰ্থন কৰি নিজৰ সুবিধা আদায় কৰি আছিল আৰু যিসকলে সদায় কোনো সংগ্ৰাম নকৰি, ত্যাগ নকৰি জীৱন দান নকৰি মাত্ৰ সাম্প্ৰদায়িক- জাতি-ধৰ্ম- বৰ্ণ-ভাষা আদিৰ নামত বৈষম্যৰ আচৰণৰ দ্বাৰা শাসক পক্ষৰ পৰা মলাইৰ সৈতে গাখীৰ খাবলৈ পাই থাকে তেনেক্ষেত্ৰত এই আচৰণত কিয় ত্যাগ কৰিব। গান্ধী, নেহেৰু, মৌলানা আব্দুল কালাম আজাদ, চৰদাৰ বল্লভভ ভাই পেটেল আদিৰ দৰে উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণৰ বাবে যি ত্যাগ কৰিছিল, কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰিছিল, তাৰ পাছত চৰকাৰৰ উচ্চ পদত অধিষ্ঠিত নহৈ পুনৰ এক কঠোৰ আৰু ভয়াৱহ সংগ্ৰামত জঁপিয়াই পৰি দেশমাতৃক স্বাধীন কৰিবলৈ প্ৰায় ৬১ বছৰ কাল অবিৰত ৰূপত ত্যাগ আৰু অগ্নি পৰীক্ষাৰ সন্মুখীন হৈ আহিছিল, তেনেক্ষেত্ৰত এই সাম্প্ৰদায়িক সংগঠন কেইটাৰ এজনৰো তাকো তেওঁলোকে লিখা ইতিহাসৰ পাতত নাম উল্লেখিত নহ’ল। কাৰণ তেতিয়াৰ এই ভণ্ড চৰিত্ৰৰ বৈষম্যৰ নেতা সকলে কেৱল মাত্ৰ নিজৰ ব্যক্তিগত জীৱনৰ ভোগ-বিলাসৰ, লাভা-লাভৰ আদৰ্শৰ বাহিৰে এটি মাত্ৰ সামাজিক আদৰ্শ ইতিহাসৰ পাতত উল্লেখিত নহ’ল। ইতিহাসে মাত্ৰ সংঘটিত হোৱা উল্লেখনীয় ঘটনাহে বহন কৰে, সেই ভণ্ড সকলে কিবা তেনেকুৱা সংঘটিত কৰা হ’লে নিশ্চয় ইতিহাসে অস্বীকাৰ নকৰে। কিন্তু সমান্তৰালকৈ এই ভণ্ড স্বাধীনতা আন্দোলনকাৰী বা দেশপ্ৰেমিক বুলি দাবী কৰাসকলৰ কিন্তু বাৰে প্ৰতি ইংৰাজ চৰকাৰক ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা কৰি দিয়া আবেদন বা চিঠি সমূহ হুবহু লিপিৱদ্ধ আছে। চোৰাত-পাত গছৰ গুটিত আপেল নগজে আৰু আপেলৰ গুটিত চোৰাত পাত নগজে। সেই চোৰাত পাতৰ বুঢ়াগছৰ গুটিবোৰ সময়ে সময়ে অস্থিত্ব বহন কৰি একোজোপা গছলৈ ৰূপান্তৰিত হয়। চোৰাত পাতবোৰ মানুহৰ গাত লাগিলে অসহ্যকৰ খজুৱতিৰ সৃষ্টি কৰে কাৰণে য’তে দেখে ত’তে কাটি দিয়া হয়। কিন্তু সচৰাচৰ আমি দেখো যে যিবোৰ স্থানলৈ মানুহ বা আন জীৱ-জন্তু নাযায়, তেনে পৰিত্যক্ত ঠাইতহে এনে চোৰাত গছ ঠন ধৰি উঠিবলৈ আমাৰ অজ্ঞাতে সুবিধা পায়। এই সাধাৰণ অৱহেলাই কিন্তু মূৰকত এনেকুৱা ব্যাপক ৰূপত বিস্তাৰিত হোৱাত সহায় কৰা দেখা যায়, যাৰ বাবে পাছত সেই ঠাইডোখৰ ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ বা যাবলৈ আমাৰ সাহস নহয়, বৰঞ্চ তালৈ গ’লে প্ৰথমে আমাক ক্ষতি কৰিব।\nএকেদৰে আমাৰ এই সাম্প্ৰদায়িক ধৰ্ম-বৰ্ণ-ভাষা-বৈষম্যৰ প্ৰতি থকা অৱহেলিত মনোভাৱৰ বাবে দিনক দিনে ৰঘূমলাৰ দৰে সমাজখনক গ্ৰাস কৰি দুৰ্বল কৰি পেলাইছে। মূলতে আমি এক প্ৰয়োজনীয়, ঘৃণনীয় বুলি থিকে আঁতৰি থাকো আৰু এই ৰক্তবীজবোৰে ঠন ধৰি উঠিবলৈ সুবিধা পাইছে, মাত্ৰ আমাৰ প্ৰতিৰোধ চাঁপ নথকাৰ বাবে। সমাজৰ ক্ষতিকাৰক বুলি মাত্ৰ আঁতৰি থাকিলেই যথেষ্ট নহয় বৰঞ্চ এই পলায়নবাদী চৰিত্ৰৰ বাবে এইবোৰ দ্ৰুপদ দ্ৰুপে ৰক্তবীজৰ দৰে প্ৰসাৰিত হৈছে।\nএই অসমীয়া সমাজ যি বিভিন্ন জাতি-জনগোষ্ঠী, ভাষা, বৰ্ণ, সম্প্ৰদায়ৰে সমাহৰ ঘটি বৈচিত্ৰতাৰ মাজত ঐক্যতাৰে এক বৃহৎ জাতি গঠনৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ ফলশ্ৰুতি। পূৰ্বতে, প্ৰায় ১২৫০ খ্ৰীঃলৈকে অসমত বৰাহী ৰাজ্য, মৰাণ ৰাজ্য, মটক ৰাজ্য, ভূঞা ৰাজ্য, চুতীয়া ৰাজ্য, মিচিং, তিৱা, কোচ, কাৰ্বি আদি কৰি সৰু সৰু ৰাজ্যত নিজৰ সম্প্ৰদায়ৰ সৈতে বিভক্ত হৈ আছিল। সেই সময়ত এই জনজাতি আৰু অজনজাতি সকলৰ নিজস্ব লোকসংস্কৃতি, পৰম্পৰাগত ধৰ্মীয় দৰ্শন, ভক্তিভাব, কৰ্মসংস্কৃতিৰে এক সহজ-সৰল প্ৰকৃতিৰ লগত মিলিব পৰা জীৱন ধাৰা আছিল। ১২২৮ খ্ৰীষ্টাব্দত চাও-ল্যুং-চ্যুকাফা অসমলৈ আহি ১২৫৩ চনত চৰাইদেউত ৰাজধানী পাতি ক্ৰমান্বয়ে সকলোৰে লগত মিলিব পৰাকৈ শাসনভাৰ চলাই সাত ৰাজ্য সামৰি এক ৰাজ কৰি সকলো জাতি-জনগোষ্ঠী-ভাষা-সম্প্ৰদায়-ধৰ্মক লৈ এক বৃহৎ অসমীয়া জাতিৰ ধাৰণাৰ সূচনা কৰা হ’ল। তাৰ পাছত ১৫শ শতিকাত শংকৰদেৱ আৰু আজান ফকীৰ আদি কৰিসকলোৱে এক বৃহৎ মহামিলনৰ জাতি গঠনৰ বাবে প্ৰচেষ্টা কৰিছিল। সেই সময়তো অসমৰ চহা অসমীয়া জাতিৰ ধৰ্মৰ জ্ঞান বিশেষ নাছিল, মাত্ৰ লোক সংস্কৃতি-পৰম্পৰা মাজতে আৱদ্ধ। তাৰ পাছত ব্ৰিটিছৰ শাসনভাৰ সময়তো জাতিৰ চেতনাৰ বাহিৰে ধৰ্মীয় চেতনা বিশেষ নাছিল। অসমত সেই সময়ত অনুসূচিত জাতি-জনজাতি, বিশেষ পাছ-পৰা জনগোষ্ঠীসমূহ মূলতে বাসিন্দা হোৱা তেওঁলোকৰ মাজত সিমান ভেদ ভাবে স্থান পোৱা নাছিল। এইসকল মূলতে খেতি কৰি, কষ্ট কৰি দুবেলা দুমুঠি খাই-বৈ জীয়াই থকা চহা মানুহ। বৈষম্য বা বিভাজন সৃষ্টি কৰি লোকৰ উপাৰ্জনৰ টকাৰে ঘৰ-সংসাৰ চলোৱা বিধৰ জাতি নাছিল। ক্ৰমান্বয়ে শেহৰ বিধৰ পয়োভৰ অসমত ঘটা বাবে অসমীয়া জাতিয়ে অস্থিৰতা অনুভৱ কৰিছে। এই জাতিটো স্থবিৰ আৰু সহজ-সৰল অসমীয়া জাতিটোক বহু পৰিমাণে ক্ষতি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। ইহঁতে ‘ধৰ্ম-সম্প্ৰদায়-ভাষা-জনগোষ্ঠীয় বৈষম্য’ নামৰ বৃহৎ নাৰিকলটো হোজা অসমীয়া জাতিৰ মূৰৰ ওপৰত মাৰি ভাঙি নিজৰ জন্মগত বা উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে পোৱা চৰিত্ৰ অনুযায়ী লোকৰ পিঠাৰে বিহু পতাৰ দৰে শান্ত অসমীয়া জাতিক অন্যপথৰে বিভাজন কৰিব নোৱাৰি এই শেহতীয়া ধৰ্ম, সম্প্ৰদায়, ভাষা, জনগোষ্ঠী আদিৰ নামত মনোবৈজ্ঞানীক দিশেৰে ক্ৰিয়া কৰি বিভাজন কৰিবলৈ অহৰহ প্ৰচেষ্টা কৰি আহিছে, যাতে তেওঁলোকৰ ৰাজনৈতিক বজাৰখন, ক্ষমতামূলক পদবীত বহি সকলো সুখ স্বাচ্ছ্যন্দৰ ভোক্তা হৈ এই হোজা অনুসূচিত জাতি আৰু জনজাতি আৰু অন্যান্য পাছপৰা সকলক কুকুৰা যুঁজৰ দৰে আৱদ্ধ কৰি বিভাজনৰ ছুৰীৰে ছুৰিকাঘাত কৰি এক আদিম হৰ্ষোল্লাস দেখা পোৱা গৈছে। আৰু এই কুকুৰা যুঁজত আমি অনাহকতে ইজনে সিজনক ক্ষতি কৰাৰ উত্তেজনা কিন্তু অজ্ঞাতে চলি আছে। মানৱ জাতিৰ জন্মগত বা প্ৰকৃতিগত বৈশিষ্ট হিচাপে প্ৰবৃত্তি আৰু আবেগ লাভ কৰিছে। প্ৰতিটো প্ৰবৃত্তিৰ বিপৰীতে একোটা আৱেগ জড়িত আছে বা প্ৰতিটো আৱেগৰ উৎপত্তিৰ অন্তৰালত একোটা প্ৰবৃত্তি জড়িত আছে। বিবেকৰ বা সংজ্ঞাত্মকতাৰ কাম হৈছে স্বয়ংক্ৰিয় আৱেগ আৰু প্ৰবৃত্তিক সুচাৰুৰূপে সময়নুযায়ী নিয়ন্ত্ৰণ কৰা।\nঅসমীয়া সমাজ পূৰ্বৰ পৰাই ভৌগোলিক পৰিৱেশৰ প্ৰতিকূলতাৰ বাবে আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ ফালৰ পৰা উন্নত নহ’লেও কিন্তু নিজৰ প্ৰবৃত্তি আৰু আৱেগক বহু পৰিমাণে নিজৰ লোক-সংস্কৃতি আৰু পৰম্পৰাগত ধৰ্মৰ শিক্ষাৰ পৰা নিয়ন্ত্ৰণ কৰি এক খুব উদাৰ আৰু সহজ-সৰল চৰিত্ৰৰ প্ৰকাশ ঘটাবলৈ সক্ষমতাৰ দ্বাৰা চানেকী বহন কৰিছিল। তেতিয়া অসমীয়া সকল ধৰ্মীয় জাতি-সম্প্ৰদায়-ভাষা আদিৰ বৈষম্য নামৰ আফিংৰ পৰা বহুত নিলগত, শেহতীয়া এটা দশকতহে ইয়াৰ বিৰূপ প্ৰভাৱ অসমীয়া জাতিৰ ওপৰত পৰা দেখা গৈছে। বিংশ শতিকাৰ ষাঠী দশকত ভাষা-বৈষম্যতাৰ নামত প্ৰথম ভাঙোন আহিছিল যদিও আশীৰ আৰু নÍববৰ দশকত একাংশ উদত্ত ৰাজনৈতিক ব্যৱসায়িক সকলৰ ব্যক্তিগত লাভালাভৰ বাবে এই সাম্প্ৰদায়িক, ধৰ্মীয় আৰু ভাষাৰ বৈষম্যৰ দ্বাৰা এটা দশক অসমক অসম আন্দোলনৰ নামত জ্বলাই অসমীয়া জাতিৰ যি কঁকাল ভাঙিলে এতিয়ালৈকে চল্লিশ বছৰ পাৰ হোৱা পাছতো জোৰা লগাব পৰা হোৱা নাই। ২০০৩-০৪ বৰ্ষত অসমীয়া-ডিমাচা, ২০১১-১২ চনত অসমীয়া-বড়ো, ২০০০-০৩ চনত অসমীয়া-মাৰোৱাৰী-বিহাৰী আদি কৰি আৰু বহুতো সাম্প্ৰদায়িক আৰু গোষ্ঠীগত সংঘৰ্ষ সময়ে সময়ে ঘটি আহি অসমীয়া জাতি ছিন্ন-ভিন্ন হৈ বৰ্তমানৰ নিশকতীয়া জাতিলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ল। বিংশ শতিকাৰ সত্তৰ-আশীৰ দশকত কিছুমান সাম্প্ৰদায়িক সংগঠন আৰু ৰাজনৈতিক দল খুব সন্তৰ্পনে কেইজনমান শিয়াল জাতীয় ব্যক্তিগত লাভালাভৰ বাবে উচ্চকাংশী তথাকথিত অসমীয়া যুৱকক দংশন কৰাত, এক ৰাজনৈতিক লাভালাভৰ বাবে অসম আন্দোলনৰ সৃষ্টি কৰি সমগ্ৰ অসমীয়াক প্ৰথমবাৰলৈ ঘূণীয়া কৰাৰ ষড়যন্ত্ৰৰ আৰম্ভ হ’ল। সেই সময়ত অসমীয়া জাতি খুব উদাৰ আছিল এৰু উগ্ৰ ধৰ্মীয়তা পৰিচয় চৰিত্ৰত নাছিল, যাৰ বাবে উত্তৰ ভাৰতৰ মূলৰ উচ্চ বৰ্ণৰ কেন্দ্ৰিক সাম্প্ৰদায়িক সংগন আৰু ৰজনৈতিক দলে প্ৰকাশ্যই প্ৰভাৱ পেলোৱাৰ মৰসাহ নকৰি এই শিয়াল জাতীয় নেতাক পাঠ শিকালে, যিখিনি কথা আন্দোলনকাৰী সকলে তেওঁলোকৰ ইতিহাসৰ কিতাপ লিখি প্ৰকাশ কৰিছে। বৰ্তমানৰ দিছপুৰ সমষ্টিৰ বিধায়ক আৰু তেতিয়াৰ মন্ত্ৰী অতুল বৰা ডাঙৰীয়াৰ তেওঁৰ ‘অসম গণ সংগ্ৰাম পৰিষদৰ পৰা অসম গণ পৰিষদলৈ’ কিতাপখনত বিস্তাৰিত ৰূপত প্ৰকাশ কৰিছে এই চৰিত্ৰসমূহক। অসম আন্দোলন একো নাছিল এটা ৰাজনৈতিক উচ্চাকাংশী ডেকা কেইজনমানৰ মনৰ বাসনা পূৰণৰ আহিলা আছিল। ইতিহাসত লিপিবদ্ধ সেই শিয়ালবোৰ যেতিয়া শাসনৰ গাদীত বহিয়ে অসম আন্দোলনৰ উদ্দেশ্য আৰু লক্ষ্যৰ এটা শব্দও মনত ৰাখি চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ নকৰিলে। তেতিয়া অসমীয়া প্ৰথমবাৰলৈ নিজৰ সৰলতাৰ সুযোগ লৈ আৱেগিক কৰি কেনেদৰে জাতিক দুৰ্বল কৰিলে তাক অনুভৱ কৰিলে। এই আন্দোলনৰ পাছৰ পৰাই হিন্দু বেংগলী সম্প্ৰদায় বৃহৎসংখ্যকে নিজকে অসমীয়া জাতিৰ পৰিচয়ৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখিলে, তাৰ ফলত বৰাক উপত্যকা অসমীয়া ভাষাক সম্পূৰ্ণৰূপে বৰ্জন কৰিছে। তাৰ সমান্তৰালকৈ বাংলাভাষী মুছলিমসকলৰ কিছুসংখ্যক বৰাক উপত্যকালৈ প্ৰভাম্বিত হৈছে। এই আন্দোলনৰ ছত্ৰছায়াত বা আদৰ্শত হিন্দী ভাষী বিহাৰী-মাৰোৱাৰী, পঞ্জাবী আদিক আক্ৰমণ কৰিব ধৰিলে তেওঁলোকেও ক্ৰমান্বয়ে অসমীয়া জাতিৰ পৰিচয়ৰ বিপৰীতে নিজস্ব জাতিৰ পৰিচয়েৰে বিভিন্ন সংগঠন খুলি পৃথক পৰিচয়েৰে অসমীয়া জাতিৰ পৰা অসমতে নিলগাই ৰাখিবলৈ বাধ্য কৰালে। নবৈবৰ দশকত এই সকলৰ শাসন কালতে বৈষম্যতাৰ বাবে বড়ো সকলে নিজস্ব স্বকীয়তাৰে পৃথক ৰাজ্যৰ দাবীৰ শুভৰাম্ভণী কৰিলে আৰু নিজকে অসমীয়া জাতিৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ নহয় বুলি বীৰদৰ্পে ঘোষণা কৰে আৰু সেই প্ৰক্ৰিয়া অব্যাহত আছে।\nশেহতীয়াকৈ অসমীয়া জাতি ধ্বংসৰ কফিনত শেষৰ গজালটো মাৰিবলৈ প্ৰচেষ্টা কৰি থকা হৈছে। এক তৃতীয়াংশ অসমীয়া জনসংখ্যা থকা মুছলিম সম্প্ৰদায়ক উত্তেজিত কৰি ৰখা হৈছে যাতে তেওঁলোকেও অসমীয়া জাতিৰ স্বকীয়তাৰ পৰা ওলাই আনবোৰৰ দৰে নিজস্ব স্বকীয়তা বহন কৰক, যাৰ বাবে শেষৰ পাঁচ-ছয় বছৰত বিভিন্ন ধৰণে ষড়যন্ত্ৰ কৰি অহা হৈছে মাত্ৰ কেইজনমান উচ্চ বৰ্ণৰ ৰাজনৈতিক নেতাৰ উচ্চাকাংক্ষা পূৰণৰ বাবে। কিয়নো অসমীয়া জাতি এক হৈ থাকিলে এই বিশেষ উচ্চ বৰ্ণৰ শ্ৰেণীটোৰ ক্ষমতা, ধন-সম্পত্তি আদি আহৰণত বাস্তবায়িত নহ’ব আৰু তেওঁলোকৰ জনসংখ্যা এক শতাংশও নহয়। সেয়ে একত্ৰিত নহয় অসমীয়া জাতিক ভাগ ভাগ কৰা আৰু পুনৰ পৃথকে পৃথকে এই সকলৰ ওচৰলৈ গৈ শুকুণিৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ন কৰি পৰস্পৰে পৰস্পৰ শত্ৰুতা কৰি তোলা। উত্তৰ ভাৰতৰ মূলৰ এই সকলৰ ৰাজনৈতিক ক্ষমতা লাভালাভৰ প্ৰতি লালায়সিত চৰিত্ৰ তেজৰ সোঁততে আছে, যাৰ বাবে হাজাৰ হাজাৰ বছৰ ধৰি সমাজত নিজৰ সুত্ৰৰ দ্বাৰা উচ্চ-নীচ বিভিন্ন শ্ৰেণীত ভাগ কৰি পুনৰ এই উচ্চ-নীচ শ্ৰেণীৰ কষ্টৰে উপাৰ্জিত ধনৰ ওপৰতে লাহবিলাসত জীৱন যাপন কৰাটো এই শ্ৰেণীৰ বাবে ধৰ্মলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছে। ইয়াৰ ফলস্বৰূপে তেওঁলোকে নিজৰ এই উচ্চ পদবীত বহি সমাজৰ শীৰ্ষস্থানত যিকোনো প্ৰকাৰে অধিস্থিত হৈ থাকিবলৈ যিকোনো স্তৰৰ কাম কৰিবলৈ সদায় প্ৰস্তুত থাকে। তাৰ বাবে যি সম্প্ৰদায়, গোষ্ঠী আদিৰ নাম লৈ সমাজত সদায় বিভাজন কৰি ৰাখি আৰু সেই সমাজখনৰ ওপৰত নিজৰ প্ৰভূত্ব বৰ্তাই ৰাখিবলৈ যুগসূত্ৰৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ন কৰে, কিন্তু এই চৰিত্ৰ এটা ষড়যন্ত্ৰকাৰীৰ চৰিত্ৰহে।\n২০১১ চনৰ লোকপিয়ল তথ্য মতে অসমীয়া ভাষী লোক মাত্ৰ অসমত ৪৮ শতাংশ, ২০২১ চনৰ মতে (এতিয়াও অপ্ৰকাশিত এই সংখ্যা ৩০ শতাংশ তললৈ নমাৰ আশংকা আছে। কাৰণ ইতিমধ্যে বড়ো, ডিমাছা, কাৰ্বি, বেংগলী, হিন্দী ভাষী, মিচিং, তিৱা, ৰাভা, কোচ আদিৰ প্ৰায়বোৰ জনগোষ্ঠীয়ে নিজৰ জনগোষ্ঠীয় ভাষাকহে মাতৃভাষা হিচাপে চিনাকী দিছে আৰু ইয়াৰ সমান্তৰালকৈ বৰ্তমানৰ চৰকাৰেও তেওঁলোকৰ ভাষাসমূহ শিক্ষানুষ্ঠানৰ পৰা অসমীয়া দ্বিতীয় বা তৃতীয় শাৰীলৈ আনি প্ৰথম স্থানত ৰাখি শিক্ষাদানৰ মাধ্যম হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাত পদক্ষেপ লৈছে। এই ৪৮ শতাংশত মুঠ জনসংখ্যাৰ তিনি ভাগৰ এক অংশ মুছলিম সম্প্ৰদায়ৰ আছিল। বৰ্তমানৰ দৰে ষড়যন্ত্ৰ অবিৰত হৈ থাকিলে নামনি অসমৰ, বৰাক উপত্যকাৰ আৰু চৰ-চাপৰিৰ মুছলিমসকলে অসমীয়াৰ পৰিৱৰ্তে বাংলা ভাষাক নিৰ্বাচন কৰিলে অসমীয়া ভাষা কোৱা লোকৰ সংখ্যা মাত্ৰ ১৬ৰ পৰা ১৯ শতাংশ মানৰ ভিতৰত হ’ব। নিজস্ব ভাষাৰ বাহিৰে কোনো জাতি জীয়াই থাকিব নোৱাৰে। সেয়ে এই জাতি যাতে শিপাৰ পৰা মৰি আহে তাৰে এক মুকলি ষড়যন্ত্ৰ। বৰ্তমানে বাহিৰৰ বিজতৰীয়া শক্তিসমূহেও শোষিত-বঞ্চিত দৰিদ্ৰ মুছলিম সমাজৰ কাষলৈ গৈছে অসমীয়া ভাষাৰ লগতে অসমীয়া জাতিৰ চিনাকী কাগজে পত্ৰই নিলিখিবলৈ। কিন্তু জানি গৌৰৱ হ’ব যে এই অশিক্ষিত দৰিদ্ৰ শ্ৰেণীটো নিজস্ব ভাষা ব্যৱহাৰ কৰিলেও অসমীয়া ভাষাক মাতৃভাষা স্থানৰ পৰা আৰু অসমীয়া জাতি নিজৰ চাৰিত্ৰিক সত্তাৰ পৰা গুচাবলৈ ইমান সহজ হৈ থকা নাই।\nPrevious articleবিজেপিৰ বৰপেটা জিলা সংখ্যালঘু মৰ্চাৰ নৱ নিৰ্বাচিত বিষয়ববীয়াক আদৰণি\nNext articleদক্ষিণ শালমাৰা জিলাত ভূমি আৱণ্টন কেলেংকাৰী তদানীন্তন উপায়ুক্ত আতিকা চুলতানালৈ চইবুৰৰ আঙুলি: মই কেৱল এজন সদস্যহে


শান্তিৰ উপসৰ্গ (দিগন্ত যাদৱ শৰ্মা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nশান্তি! আমাৰ সকলোৰে হেঁপাহৰ এটা শব্দ! দেহ, হিয়া, মন, প্ৰাণ পুলকিত কৰা এটা মিঠা অনুভৱ! আজিৰ এই দুখ অশান্ত জৰ্জৰ সমাজখনত শান্তি আহিবনে কেতিয়াবা? আজিকালি অমল বেজবৰুৱাই এইবোৰেই ভাবি থাকে। আচলতে বহুদিন ধৰি মুখামুখি হৈ থকা অশান্তিবোৰৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ বিচাৰে। সম্বন্ধবোৰৰ মাজতো যে কিমান ধৰণৰ অশান্তিৰ সৃষ্টি হৈছে আজিকালি! সম্বন্ধ শব্দটোৰ লগতো যে কিমান ধৰণৰ অৰ্থ নিহিত হৈ থাকিব পাৰে! অমলে মনতে লেখি চাইছিল। নিজৰ পঞ্চাশ বছৰীয়া জীৱনটোত শান্তিৰ সৈতে সম্বন্ধবোৰৰ সংগতি যোগ-বিয়োগ কৰি চাইছিল। স্বাৰ্থপৰতা, কুটিলতা, অসততা, অসাধুতা, ধূৰ্ততা ইত্যাদি ইত্যাদি ….কিমান ধৰণৰ যে অশান্তিৰ সৈতে সম্বন্ধবোৰ বন্ধা আছে! অৱশ্যে ইয়াৰ মাজতো কিছু হ’লেও সাধুতা, সৰলতা, সততাৰ লগত শান্তিৰ সম্বন্ধ আছে! বেজবৰুৱাৰ জীৱনতো যেন সম্বন্ধসমূহত আউল লাগিছে। শেহান্তৰত নিজ পৰিয়ালৰ মাজতে অশান্তি এখনৰ সৃষ্টি হৈছে। নিজৰ অতি ওচৰৰ লোক কিছুমানৰ অপকৰ্ম ইমান নিম্নস্তৰলৈ নামি গৈছেনে? নিজৰ বাবে, নিকটাত্মীয় সকলৰ বাবে শান্তি ঘূৰাই আনিবলৈ তেওঁ চেষ্টা নকৰা নহয়! কিন্তু ইমানখিনি চেষ্টা কৰাৰ পিছতো আজিলৈকে জীৱনটোক সুখময় কৰি তুলিব নোৱাৰিলে। শান্তি নাহিল। সম্বন্ধবোৰৰ মাজত ইমান স্বাৰ্থপৰতা, কুটিলতা আহি পৰিছে যে অমল বেজবৰুৱাৰ দৰে দুৰ্বল হৃদয় সকলৰ জীয়াই থকাটোৱেই টান কাম হৈ পৰিছে। এই বিশ্বাস-অবিশ্বাসৰ দোমোজাত জীয়াই থকাটোৱেই যে কি এক বিড়ম্বনা!\nঅমলে আগতে বহুতো কিতাপ পঢ়িছিল। কেতিয়াবা কিতাপবোৰৰ মাজতো অমলে শান্তিৰ সন্ধান কৰে। পথে-ঘাটেও বিচাৰি চায় কৰবাত কিজানি শান্তিৰ সমল পায়েই! লোকৰ মুখত শুনি আজিকালি অমলে শান্তিৰ সন্ধানত দূৰদৰ্শনৰ ভক্তিৰসৰ অনুষ্ঠান কিছুমানো চাবলৈ লৈছে। বিভিন্ন ধৰ্মপুস্তক পঢ়িবলৈ গোটাই থৈছে। শান্তিৰ সন্ধানত। অমলৰ বাবে কিন্তু ইয়াত কোৱা কথাবোৰ আসোঁৱাহযুক্ত যেন লাগে। কথাবোৰ বুজিবলৈ অসুবিধা হয়। আজিকালি বিশেষ কাম নাথাকিলে তেওঁ বাহিৰলৈও নাযায়। ঘৰতে সোমাই থাকে যদিও কাৰো লগত কথা নাপাতে। এটা সময়ত ষ্টেফি গ্ৰাফ, মনিকা চেলেচহঁতৰ খেল চাবলৈ নাপালে টোপনি নহা মানুহজনৰ আজিকালি টেনিছ চাবলৈও যেন আগ্ৰহ হেৰুৱাই পেলাইছে। এয়া সময়ৰ দাবী নে আজিৰ এই অশান্তিকৰ পৰিৱেশটোৰ বাবেই হৈছে, অমলে ইয়াৰ কিন্তু কোনো সদুত্তৰ উলিয়াব নোৱাৰিলে।\nহৈ যোৱা শিৱৰাত্ৰিটোত ওচৰতে থকা শিৱ মন্দিৰটোত পত্নীৰ লগত গাখীৰ ঢালিবলৈ গৈছিল। আচলতে তেওঁ নিজেই যোৱা নাছিল। পত্নীয়েহে জোৰ কৰি লৈ গৈছিল- “বোলো ঘৰত আৰু কি আবোল তাবোলখন ভাবি থাকে। অকণমান ওলাই গ’লে ভাল লাগিব। তাতে আকৌ মন্দিৰ বুলি পবিত্ৰ পবিত্ৰ লগা পৰিৱেশ এটা!” তাত থকা পণ্ডিতজনে তেওঁলোকক কৈছিল- “আজিকালি ধৰ্মৰ পোচাকত অধৰ্মৰ পয়োভৰ, গোষ্ঠী সংঘৰ্ষ, সন্ত্ৰাসবাদ, হত্যা, বলাৎকাৰ, সীমাহীন দুৰ্নীতি দৈনন্দিন চলিব ধৰিছে আৰু এইবোৰ সাধাৰণ খবৰত পৰিণত হৈছে। এইবিষয়ে চৰ্চা কৰাটোৱে অনৰ্থক হৈ পৰিছে। প্ৰকৃততে আমাৰ বিশ্বৰ বাবে ই এক কঠিন সময়…”। পণ্ডিতে আৰু হয়তো বহুত কিবাকিবি ক’লেহেতেঁন। কিন্তু মানুহৰ ভিৰৰ বাবে আৰু অমলৰো শুনিবলৈ বিশেষ ইচ্ছা নথকাত তাৰ পৰা প্ৰস্থান কৰিছিল।\nবিপদত পৰিলে খেৰকুটাত আশ্ৰয় লোৱাৰ নিচিনাকৈ অমলৰো এদিন জানিবলৈ মন গ’ল পণ্ডিতৰ হাতত শান্তিৰ ঔষধ আছে নেকি? কাৰণ সেইদিনা তেওঁ বহুতো তত্বগধূৰ কথা কৈছিল। তেওঁ শিৱ মন্দিৰটোলৈ গ’ল। পণ্ডিতজনক নাপালে। ঘোৰ শিৱভক্ত বাবা এজনকহে লগ পালে। শিৱভক্ত বাবাই অমলক পাই ভালেই পালে। বাবাই কৈছিল “বৰ্তমান পৃথিৱীত সংগমযুগ চলি আছে। ই হৈছে কলিযুগৰ অন্তিম ক্ষণ আৰু সত্যযুগৰ সংগম সময়। গতিকে আমি সকলোৱে পৰমাত্মা শিৱক পূজা-অৰ্চনা কৰিব লাগে। আৰু পৰমপিতা নিৰাকাৰ শিৱই ঘোৰ অন্ধকাৰৰ শত্ৰুক বিনাশ কৰি দুখ অশান্তিৰ পৃথিৱীক সুখ-শান্তিময় স্বৰ্গ কৰি পেলাব। … ব’ম্ ব’ম্ ভোলেনাথ…” নাই কথাবোৰ ভালকৈ হৃদয়ঙ্গম কৰিব নোৱাৰিলে তেওঁ। আচলতে অমলৰ এই কথাবোৰত বিশ্বাস কৰিবলৈও মন নগ’ল।\nঘৰলৈ ঘূৰি আহি বিছনাখনতে শুই শুই ভাবিবলৈ ধৰিলে “শিৱক সৰুৰে পৰাই দেখি আহিছে। আহঁত গছৰ তলত, মন্দিৰত। বাঘৰ ছালৰ দৰে লগা কাপোৰ এখনৰ ওপৰত বহি থকা অৱস্থাত। মাক-বায়েকহতঁকো দেখিছে আহঁত গছৰ তলত থকা শিৱক গাখীৰ ঢালি পূজা কৰা। লগত অগণন মানুহো। তেওঁ কি ইমানদিনে সন্তুষ্ট হোৱাই নাইনে? কেতিয়াকেনো আমাক সুখ-শান্তিৰে ওপচাই পেলাব। অমলে এনে কেইবাজনকো জানে যিয়ে গোটেই জীৱনটো শিৱক আৰাধনা কৰিও অকালতে প্ৰিয়জনক হেৰুৱাইছিল। দুখৰ বাহিৰে একো সুখ পোৱা নাছিল। নাই, এইবোৰ মিছা কথা। ইমানদিনৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰা দেখিছে এইবোৰ প্ৰকৃততে অন্ধবিশ্বাসহে। অলৌকিক, অপাৰ্থিৱ, অনৈসৰ্গিক বস্তুবোৰৰ প্ৰতি মানুহে কিয় বাৰু ইমান অৰ্থ আৰু সময় অপচয় কৰে। বাবাই যে কৈছিল আজিৰ এই মনুষ্যৰূপী দানৱসকলক অজ্ঞান নিদ্ৰাৰ পৰা জগাবৰ বাবে পৰমাত্মাৰ আৱিৰ্ভাব হ’ব। সেইকাৰণে আমি সকলোৱে তেওঁক পূজিব লাগে। অমলৰ খং উঠে আৰু মনতে ভাবে যদি শিৱ বোলাজন আছে তেন্তে তেওঁহে অজ্ঞান নিদ্ৰাত নিমজ্জিত হৈ আছে। আৰু এই শিৱ যে কেতিয়াবা নিদ্ৰাৰ পৰা জাগি উঠিব তাৰো কোনো বিশ্বাসযোগ্যতা নাই।\nশিৱভক্ত বাবাৰ কথাবোৰ বিশ্বাস নকৰিলে যদিও কিয় জানো কিবা এটা দুৰ্বাৰ আকৰ্ষণে অমলক সন্ধিয়া সময়ত আকৌ এদিন মন্দিৰটোলৈ টানি লৈ গ’ল। এনেকৈ মাজে মাজে অমলে শিৱ মন্দিৰটোলৈ যাবলৈ ধৰিলে। সহজ সৰল পত্নীয়ে আৰু তেওঁৰ একমাত্ৰ ল’ৰাটোৱেও কথাটোত বেয়া নাপালে। অনবৰতে ঘৰখনত অশান্তি কৰি সোমাই থকা মানুহজনে আজিকালি মাজে মাজে বাহিৰত ওলাবলৈ ধৰিছে। বিশেষকৈ পত্নী বেছ আনন্দিত হ’ল। একেবাৰে কথা নোকোৱা মানুহজনে পৰিয়ালৰ লগত বিভিন্ন ধৰণৰ ৰস লগা কথাও পাতিবলৈ ধৰিলে। খোৱা-বোৱাত একেবাৰে মন-কাণ নিদিয়া মানুহজনে ভালকৈ খোৱা-বোৱাও কৰা হ’ল। লাহে লাহে কিন্তু দশম শ্ৰেণীত পঢ়া পুতেক ৰিতুলৰ দেউতাকৰ এই কথাবোৰ বৰ এটা হজম নহ’ল। দেউতাকৰ হঠাৎ এই পৰিৱৰ্তনৰ ৰহস্য ক’ত? কিবা যেন এক অস্বাভাৱিকতাৰ লক্ষণ! আজিকালিৰ ল’ৰা। যুক্তি সহকাৰে নুবুজিলে বা নুবুজালে এই ভূত-ভগৱান, এই ধৰণৰ অলৌকিক কথাবোৰত ৰিতুলে বিশ্বাস নকৰে। পুতেকে মাকৰ লগত আলোচনা কৰিলে। হোজা মাকে গুৰুত্ব নিদিলে, ভাবিলে এয়া নিশ্চয় শিৱ আৰু শিৱমন্দিৰৰ মহিমা। এনে পৰিৱৰ্তনৰ এটাৰ নিশ্চয় আৱশ্যক আছিল। মানুহজন দিনক দিনে কি যেন এক বিষন্নতা, নৈৰাশ্য, ভগ্নপ্ৰত্যাশাত ভুগি আছিল। অমলৰ পত্নীৰ বিশ্বাস জন্মিল সঁচাকৈয়ে তেওঁৰ ঘৰখনলৈ, তেওঁৰ স্বামীলৈ শান্তি ঘূৰি আহিল। তেওঁ ৰাতিপুৱা নিয়মিতভাবে শিৱমন্দিৰত গাখীৰ ঢালিবলৈ ধৰিলে। গুৱালজনৰ পৰা এপোৱা গাখীৰ বেছিকৈহে লোৱা হ’ল।\nহয়! অমল বেজবৰুৱাই যেন ঈপ্সিত বস্তুবিধ বিচাৰি পালে। অমলৰ বাবে এয়াহে প্ৰকৃত শান্তি। সঁচাকৈয়ে শিৱৰ মহিমা কিয় ইমানদিনে বুজা নাছিল? অমলৰ নিজৰ ওপৰতে ধিক্কাৰ উপজিল। যিয়েই নহওক শিৱভক্ত বাবাইহে অমলক প্ৰকৃত শান্তিৰ গূঢ়াৰ্থ বুজালে। ধন্য এই জীৱন। ততাতয়াকৈ কামবোৰ সামৰি সন্ধিয়া অমলে নিয়মিত মন্দিৰটোলৈ যাবলৈ ল’লে।\nএই শান্তি অৱশ্যে বেছিদিনলৈ স্থায়ী হ’বলৈ নাপালে। কিয়নো শান্তিৰ উপসৰ্গসমূহে দেখা দিবলৈ ধৰিলে। মানুহজন সন্ধিয়া হ’লে ঘৰত থাকিব নোৱাৰা হ’ল। ঘৰত আহি বিদ্বান লোকৰ দৰে কথা কয়। পুতেকে আলেঙে-আলেঙে গৈ কথাবোৰ বুজি আহিল। বাপেকৰ গাত হঠাতে শান্তিৰ উভৈনদী হোৱাৰ ৰহস্যৰ দুৱাৰ মুকলি হ’ল। অমলৰ পত্নীয়ে অৱশ্যে কেইদিনমানৰ পৰা এটা কথা লক্ষ্য কৰিছিল যে যদিও স্ফুৰ্তিত থাকে মানুহজনে কিছুমান কথা আজিকালি পাহৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। কম্পিউটাৰৰ সন্মুখত বহি এদিন ৰিতুলে ‘গুগল’ খুলি মাকক মাতিলে। কাষত বহুৱাই বিশ্বাস অবিশ্বাসৰ দোমোজাত থকা হোজা মাকক পুত্ৰ ৰিতুলে ‘গুগল’ত দেখুৱালে আৰু বুজালে… দেউতাকৰ শান্তিৰ ৰহস্য!\nঅন্য নাম- গাঞ্জা, গঞ্জিকা, গাঁজা, Cannabis, Hemp। ইয়াক সেৱনৰ ফলত মন প্ৰফুল্লিত, আহ্লাদিত আৰু হৰিষিত হয়।\nঅহেতুক আনন্দ উল্লাস কৰাও দেখা যায়। ভোক বঢ়ায়। মাজে সময়ে ভাং সেৱন কৰা জনে দাৰ্শনিক আৰু প্ৰাজ্ঞলোকৰ দৰে কথা-বতৰা কৰে। ভাং সেৱনৰ মাত্ৰাধিক্যই উদ্বিগ্নতা আৰু আশংকাৰ সৃষ্টি কৰে। খোজ থৰক বৰক হ’ব পাৰে। চকু ৰঙা পৰিব পাৰে। কথা কিছুমান পাহৰিব পাৰে। ভাং ‘চিলিম’, ‘চিগাৰেট’ত সুমুৱাই অথবা লাড়ু হিচাপেও সেৱন কৰিব পাৰে।……\nকিছুদিন আগেয়ে পত্নীয়ে অমল বেজবৰুৱাৰ পেন্টৰ পকেটত দুটা ‘চিলিম’ দেখিছিল। তেওঁ ভাবিছিল সেয়া শিৱক পূজা কৰাৰ উদ্দেশ্যেহে অনা বুলি।\n← মা কচম (উজ্জ্বল ফুকন)\nএখন নাটক, কিছু চৰিত্ৰ আৰু বহু অনুভৱ…(অয়ন উত্তম) →


xukhdukh.com September 10, 2014\n"মেৰী কম" চোৱাৰ আনন্দ!\nবক্সিংৰ পাঠ লৈ আগুৱাই পাঁচবাৰকৈ বিশ্ব চেম্পিয়নৰ খিতাপ জয় কৰা এগৰাকী নাৰীৰ বিজয়গাঁথাৰ কাহিনীৰে মুক্তি লাভ কৰিছিল "মেৰী কম" ছবিখনে, শিক্ষক দিৱসৰ দিনটোতে। নিৰ্মাণৰ সময়ৰ পৰাই এই ছবিখনে যথেষ্ট আগ্ৰহৰ সৃষ্টি কৰিছিল। যেতিয়া অলিম্পিকত সোণৰ পদকৰ দাবীদাৰৰ ৰূপত ৰাষ্ট্ৰীয় মেডিয়াই প্ৰথমবাৰৰ বাবে অলিম্পিকত অন্তৰ্ভুক্ত হোৱা মহিলা বক্সিংৰ ৰিঙত মেৰী কমৰ নামৰ চৰ্চা কৰিছিল, তেতিয়া আমিও দেশৰ ৰাইজৰ লগতে প্ৰাৰ্থনা জনাইছিলো, যাতে অলিম্পিকত সফল হয় আমাৰ মেৰী কম! অলিম্পিকৰ পদক জিনি মেৰী কম উভতি আহিছিল, সেই সময়তে দেশৰ কথাছবিৰ প্ৰাণকেন্দ্ৰ মুম্বাইত এই সম্পৰ্কে চিন্তা-চৰ্চা আৰম্ভ হৈছিল।\nমেৰী কমৰ মুম্বাই আগমনৰ বতৰা কঢ়িয়াই আনিছিল, পেজ-থ্ৰীত মেৰী কমক মডেল সজাই সুন্দৰকৈ ৰেম্পত খোজ দিয়াৰ ফটোৱে। তাৰ পাছত মেৰী কমে দিল্লীত হোৱা নৰ্থ ইষ্ট ফেষ্টিভেলতো ৰেম্পত খোজ দি উত্তৰ-পূৱ বাসীৰ মনত আপোন আপোন ভাৱ পুনৰবাৰ সঞ্চাৰ কৰিছিল। তাৰ মাজতে সঞ্জয় লীলা ভাঞ্চালীৰ দৰে দেশৰ খ্যাতি সম্পন্ন ছবি নিৰ্মাতাই মেৰী কম জীৱনৰ লৈ ছবি নিৰ্মাণ কৰিবলৈ ওলোৱাৰ সুখবৰো পোৱা গৈছিল। তাৰ পাছতে এদিন একালৰ বিশ্ব-সুন্দৰী প্ৰিয়ঙ্কা চোপ্ৰাই মণিপুৰলৈ যোৱা, তাত মেৰী কমৰ জীৱন-শৈলী, পৰিবেশ, সংস্কৃতি আদিৰ ওপৰত জ্ঞান লোৱাৰ কথাও পঢ়িবলৈ পাইছিলো। প্ৰিয়ঙ্কা চোপ্ৰাই মেৰীৰ চোতালত পৰম্পৰাগত নৃত্যও পৰিবেশন কৰাৰ ছবি সংবাদ মাধ্যমত দেখিবলৈ পাইছিলো। লাহে লাহে ছবিৰ কাম আগবাঢ়ি ছ'চিয়েল মেডিয়া, ইউ-টিউব, টিভি আদিত ছবিখনৰ "জিদ্দি হ্যেই" কে ধৰি গীতবোৰ, ট্ৰেইলাৰ আদি মুক্তি দিয়া দেখা গ'ল। ছবিখনৰ গীত কেইটিয়েও ইউ টিউবত কেইবালাখো ক্লিক সংখ্যা অথবা দৰ্শনাৰ্থী লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হ'ল। এক অৰ্থত ইয়েই ছবিখনক লৈ দেশবাসীৰ বিভিন্ন স্তৰত সৃষ্টি হোৱা আগ্ৰহ তথা উতসুকতাক উজ্বলাই তুলিছিল। মুক্তিৰ দিন গণিবলৈ ধৰাৰ লগে লগেই মহাৰাষ্ট্ৰ, উত্তৰ প্ৰদেশ আৰু অসম চৰকাৰে ছবিখনক কৰমুক্ত ঘোষণা কৰাৰো ভাল খবৰ প্ৰকাশিত হ'ল।\nছবিখনৰ কাম শেষ হোৱাৰ লগে লগেই ছবিখনত অভিনয় কৰা উত্তৰ-পূৱ তথা অসমৰ শিল্পী সকলৰ কথাও ছ'চিয়েল মেডিয়া যোগে জানিব পাৰিছিলো। বহুতো লোকেই প্ৰিয়ঙ্কা চোপ্ৰাতকৈ উত্তৰ-পূৱৰ কোনো নাৰীক কিয় মূল ভূমিকাত স্থান দিয়া নহ'ল তাকে লৈও প্ৰশ্ন তুলিছিল। এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ বিচাৰি ৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ মাধ্যমেও প্ৰথমে এনে চিন্তা-চৰ্চা চলা বুলি প্ৰকাশ কৰিছিল আৰু সেই বাতৰিৰ উৰহী-গছৰ ওৰ বিচাৰি এগৰাকী সংবাদিকে কেইবাগৰাকী মণিপুৰী ছবিৰ নায়িকাৰ জীৱন তথা বলিউদমুখী সংগ্ৰামক লৈ এক প্ৰৱন্ধও প্ৰকাশ কৰিছিল। সেই প্ৰৱন্ধতে সেই প্ৰতিভাশালী নায়িকাই কেনেকৈ বলিউডত খোপনি পুতিবলৈ সুযোগ লাভ কৰোতেই মণিপুৰৰ উগ্ৰপন্থী সংগঠনে ফোনযোগে দিয়া ভাবুকিত ঘৰৰ ছোৱালী ঘৰলৈ উভতি যাব লগা হৈছিল তাৰো কৰুণ বৰ্ণনা আছে। সেই লেখাটোত মেৰী কমৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰিবলৈ সক্ষমতা থকা তথা খ্যাতি থকা উত্তৰ-পূৱীয় মূলৰ তথা বিশেষকৈ মণিপুৰী নায়িকাৰ কথা সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছিল। যি গৰাকী নায়িকাই মুম্বাইতে সফলতাৰ বাট বুলিব পৰাৰ সম্ভাৱনা আছিল, তায়ো এতিয়া উগ্ৰপন্থীৰ ভাবুকিত উভতি গৈ মণিপুৰী চিনেমাৰ ক্ষুদ্ৰ পৰিসৰতে বন্দী হৈ ৰ'ল।\nসেই লেখাটিত উত্তৰ-পূৱৰ অভিনেত্ৰী সকলক বলিউদে মুখমণ্ডলৰ মংগোলীয় উপাদান বা পৰিচয়ৰ বাবেই মূল নায়ক/নায়িকাৰ ভূমিকাত ভাৰতীয় মূল ভূ-খণ্ডৰ লোক সকলে গ্ৰহণ নকৰিব ধৰণৰ এটি মানসিকতা বলিউদৰ পৰিচালক, নিৰ্মাতাই পোষণ কৰে বুলিও প্ৰকাশ কৰিছে। সেয়ে তেনে অভিনেতা বা অভিনেত্ৰী সকলক বিদেশী, চীনা মূলীয় আদি চৰিত্ৰৰ বাবেহে কাষ্টিং কৰিব খোজাৰ কথাও উজ্বলি উঠিছে। মংগোলীয় মুখৰ "ভাৰতীয় মুখ"ক হিন্দী চিনেমাৰ তথাকথিত দৰ্শকে কেতিয়ালৈ সহজে ভাৰতীয় নায়ক, নায়িকাৰ চৰিত্ৰত গ্ৰহণ কৰিব পাৰিব, সেয়াও এক সামাজিক দৃষ্টিকোণৰ পৰা চিন্তনীয় বিষয়েই! এই পূৰ্ৱবৰ্তী ধাৰণাৰ ফলতেই মূলত মেৰী কমৰ ৰূপতো উত্তৰ-পূৱীয় নায়িকাক কাষ্টিং কৰা নহ'ল বুলি নিৱন্ধকাৰে মত পোষণ কৰিছে। পোন্ধৰ কোটি টকাৰ বিশাল বাজেটৰ প্ৰকল্প এটাৰ বাবে বজাৰ, সাৰ্বজনীন গ্ৰহণযোগ্যতা আৰু ব্যৱসায়িক সফলতাৰ দিশটোও যে এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা সেয়াও আমি উপলদ্ধি কৰিব লাগিব।\nএই বিষয়টোত মেৰী কমৰ প্ৰশিক্ষক এম নৰজিত সিঙৰ প্ৰতিক্ৰিয়া আইবিএনৰ বেৱচাইটে প্ৰকাশ কৰিছে এইদৰে, "মণিপুৰী অভিনেত্ৰী নাথাকিলে কি হ'ল, কাহিনীটো আমাৰেই! আমি ভাৰতীয় হিচাবে এই সফলতাৰ গাঁথাক লৈ গৌৰৱ কৰো!" প্ৰশিক্ষক গৰাকীৰ এই মতামতে তেখেতৰ শিষ্যাৰ সফলতাৰ কাহিনীয়ে যি কোনো উপায়েৰে দেশ-বিদেশৰ বেছিভাগ মানুহৰ হৃদয় জয় কৰাকলৈহে তেওঁৰ আগ্ৰহকেই প্ৰকাশ কৰিছে। সফলতাৰ এই যাত্ৰাক আঞ্চলিক ভিত্তিৰ সমালোচনাৰ গণ্ডীৰে সীমাবদ্ধ কৰিবলৈ তেখেত নিশ্চয়কৈ ৰাজী নহয়।\nআগ্ৰহেৰে পৰিয়ালসহ "মেৰী কম" ছবিখন চাবলৈ ওলাওতেই এফ এম ৰেডিঅ'ত মুম্বাইৰ জনপ্ৰিয় ৰেডিঅ' জ'কি জিতুৰাজৰ কণ্ঠ ভাঁহি আহিল। জিতুৰাজে ছবিখনক সামগ্ৰিক ভাৱে তিনিটা ষ্টাৰ দিছে বুলি ঘোষণা কৰাৰ লগতে সকলো শ্ৰোতাকে ছবিখন চাবলৈ "ৰিকমেণ্ড" কৰাৰ কথা ভাঁহি আহিছে। শুনিয়েই মনটো ভাল লাগি গ'ল। সমালোচক সুভাষ কুমাৰ ঝাই পাঁচটা তৰাসহ নিজৰ পৰ্যালোচনাত প্ৰেৰণাময় ক্ৰীড়াসুলভ ছবিৰ শ্ৰেষ্ঠ উদাহৰণ এই ছবি বুলিও উল্লেখ কৰিছে। অন্ততঃ বলিউদৰ প্ৰতিষ্ঠিত প্ৰডাকচন হাউচ ভাঞ্চালী প্ৰডাকচন আৰু ভায়াকম-১৮ৰ পৃষ্ঠপোষকতাৰ বাবেই ছবিখনৰ সৱল প্ৰচাৰ প্ৰায়বোৰ মাধ্যমতে কাৰ্যকৰী ৰূপতেই দেখা গৈছে। মাত্ৰ ছবি নিৰ্মাণ কৰিলেইতো নহব, বেছি সংখ্যক দৰ্শকৰ সমুখত ছবিখন তুলি ধৰিব পৰাটোও নিৰ্মাতা প্ৰযোজকৰ এটা গধুৰ দ্বায়িত্বই!\nইফালে ২০০০চনৰ পৰা হিন্দী চিনেমা মণিপুৰত "ৰিভলিউচনাৰী পিপলচ ফ্ৰণ্ট" নামৰ উগ্ৰপন্থী সংগঠনে নিষিদ্ধ ঘোষণা কৰি ৰখাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত গৃহ ৰাজ্যতে মেৰী কমৰ জীৱন গাঁথাৰে নিৰ্মিত ছবিখন প্ৰদৰ্শিত হোৱা নাই। এই বিষয়টোকো আন্তৰ্জাতিক সংবাদ মাধ্যম ""ৱাল ষ্ট্ৰীট জাৰ্নেলে"ও এক প্ৰৱন্ধত সামৰি লৈ তাৰ বাবে মণিপুৰৰ ছবি নিৰ্মাতা সকলৰ এখন মঞ্চ "ফিল্ম ফৰাম"য়ে এই বিষয়টোক লৈ উগ্ৰপন্থী সংগঠনটোৰ সৈতেও আলোচনাৰ চেষ্টা চলাই বিফল হোৱাৰ কথাও প্ৰকাশ কৰিছে। মঞ্চৰ সভাপতি এল. সূৰ্যকান্ত শৰ্মাই তেওঁলোকে ছবিখন মণিপুৰী ৰাইজে চোৱাতো বিচাৰিছে বুলিও প্ৰকাশ কৰিছে। ৰাজ্যখনৰ ভাষা, সংস্কৃতি আৰু পৰম্পৰাক বচাই ৰখাৰ স্বাৰ্থতে হিন্দী চিনেমাৰ নিষিদ্ধকৰণৰ পাছত এতিয়া ৰাজ্যখনৰ ৮০টাকৈ হলত কেৱল মণিপুৰী ছবি প্ৰদৰ্শিত হয় বুলিও প্ৰকাশ কৰিছে। লগতে তামিল, তেলেগু আদি দুই এটা আঞ্চলিক ভাষাৰ ছবিও তাত প্ৰদৰ্শিত হোৱাৰ কথাও তেখেতে উল্লেখ কৰাৰ লগতে "তিবেতো-বাৰ্মা"ৰ সংমিশ্ৰিত ভাষালৈ ছবিখন ডাবিং কৰিবৰ বাবেও আহ্বান জনাইছে। মেইটি জনগোষ্ঠীয়ে ব্যৱহাৰ কৰা এই ভাষালৈ ছবিখনৰ ডাবিং কৰিলে মণিপুৰত ছবিখন প্ৰদৰ্শন কৰিব পৰাৰ সম্ভাৱনা থকা বুলিও তেখেতে আঙুলিয়াই দিয়াৰ কথা ৱাল ষ্ট্ৰীট জাৰ্নালে প্ৰকাশ কৰিছে।\nপিছে বৰ্তমানেও হিন্দী চিনেমা নিষিদ্ধ ঘোষিত হৈ থকা মণিপুৰ, মিজোৰাম আৰু নাগালেণ্ডৰ বহু লোকেই ছবিখনৰ প্ৰতি ইমানেই আগ্ৰহী হৈ উঠিছে যে তেওঁলোকে সেই ছবি চাবৰ বাবে সমীপবৰ্তী মেঘালয়, অসম আদি ৰাজ্যলৈ ঢাপলি মেলিছে। ৰাইজৰ আগ্ৰহৰ বাবেই ছবিখনে "সোণৰ খনি"ৰ সন্ধান পাইছে বুলি উত্তৰ-পূৱৰ চিনেমা হ'লৰ বক্স অফিচৰ সঁহাৰিৰ উদ্ধৃতি দিয়েই ৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ পত্ৰই বাতৰি প্ৰকাশ কৰিছে। দেশ-বিদেশৰ সঁহাৰিৰে প্ৰথম পাঁচটা দিনত প্ৰায় ৪৫কোটি টকাৰ ব্যৱসায় ছবিখনে লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱাৰ খবৰ প্ৰকাশিত হৈছে। এনে বহু কথাই মনত দোলা দি থকাৰ মাজতে গৈ ছবিগৃহত আমি বহি পৰিলোগৈ। ছবি আৰম্ভ হোৱাৰ আগে আগে "জন গণ মন অধি.." আৰম্ভ হোৱাৰ লগে লগেই সকলো দৰ্শক থিয় হ'ল। উঠি ইফালে সিফালে চালো, হল ভৰ্তি এজাক দৰ্শক, যি এগৰাকী ভাৰতীয় নাৰীৰ, উত্তৰ-পূৱৰ ভনীৰ বিজয়গাঁথা চাবলৈ আগ্ৰহেৰে ৰৈ আছে, মনতো সঁচাই ভৰি পৰিল।\nছবিখন এগৰাকী সাধাৰণ দৰ্শক হিচাবে এটা শব্দত সফল ছবি বুলিয়েই অভিহিত কৰিব বিছাৰিছো। কাহিনীভাগ আগবঢ়াৰ লগে লগেই দৰ্শককো অনুভূতিয়ে ক্ৰমাত গ্ৰাস কৰি অনাতোৱেই ছবিখনৰ সফলতাৰ শ্ৰেষ্ঠ উপাদান। দুখ, বেদনা, শোক আদি অনুভূতিবোৰ যেন বাৰে বাৰে ছবিখন চাই থাকোতে বুকুত উথলি উঠিছে, মেৰী কমৰ সংগ্ৰামৰ মুহূৰ্তবোৰে চুই গৈছে, মন্ত্ৰমুগ্ধ হৈ ৰৈছো। ইফালে সিফালে চাই আন্ধাৰতো কাষৰ দৰ্শকৰো চকু সেমেকি উঠিছে নেকি চাবলৈ আগ্ৰহী হৈ উঠিছো! সেয়াও জানো ছবিখনৰ সফলতাৰ এক মাপকাঠি নহয়!\nনাৰী এগৰাকীৰ জীৱনৰ বাটত শিশু-কিশোৰ কালৰ ঘৰখন, অনুষ্ঠানৰ শিক্ষা, প্ৰতিষ্ঠাৰ সংগ্ৰাম, তাৰ মাজতে হাত-বাউলি দিয়া প্ৰেম-ভালপোৱাৰ আকৰ্ষণৰ ঢৌ-খেলা ছায়া-ছবিৰ মাজত সাধাৰণ দৰ্শকে নিজকে মেৰী কমৰ চৰিত্ৰৰ মাজত বিচাৰি পাবলৈ যেন সক্ষম হৈছে ছবিখনত। উদাৰ প্ৰেমিকৰ সান্নিধ্য, প্ৰেৰণা লাভ কৰা মেৰী কমৰ সেই সৌভাগ্যৰ অধিকাৰী হবলৈনো কোন নাৰীয়ে আকাংক্ষা নকৰিব? বিখ্যাত হিন্দীছবি "অভিমান"ৰ সোঁতৰ বিপৰীতে মেৰী কমৰ সাংসাৰিক জীৱনৰ সৰলতা তথা প্ৰেৰণাময় স্বামীৰ সাহচৰ্য লাভৰ সৌভাগ্যৰ কাহিনীয়ে কোনো নাৰীৰেই হৃদয় স্পৰ্শ নকৰাকৈ থাকিব নোৱাৰে। এগৰাকী মাতৃৰ হৃদয়ে নিজ শিশুৰ নৰীয়াৰ সময়কণত তাক বুকুৰ মাজত ডেউকাৰ মাজত সাবটি ৰখাৰ পৰা বঞ্চিত হোৱাৰ অনুভৱৰ ক্ষণত সমুখত থিয় দিয়া বিশ্ব বিজয়ৰ প্ৰত্যাহ্বানো যে তুচ্ছ হৈ পৰে, সেই সাৰ্বজনীন অনুভূতিক অতি সফল ৰূপত ছবিখনে তুলি ধৰিছে। তাৰ বাবে চিত্ৰনাট্য, পৰিচালক, ছবিখনৰ কলা-কুশলী তথা আঁৰৰ ব্যক্তিসকলৰ শলাগ নলৈ নোৱাৰি। আমাৰ একালৰ সহপাঠী সংঘমিত্ৰা বৰগোহাঞিয়ে আমেৰিকাত ছবিখন চাই ফেচবুকৰ পাতত লিখা অনুভৱখিনিকেই সেই অনুভূতিয়ে চুই যোৱা মুহূৰ্তবোৰত সঁচা বুলি মানি লবলৈ বাধ্য হৈছিলো। এগৰাকী মাতৃ হিচাবে সেমেকা চকুৰে চিনেমা চোৱাৰ অনুভৱৰ কথা বান্ধৱী গৰাকীয়ে ব্যক্ত কৰি সকলোকে সেইখন চাবলৈ আহ্বান জনাইছিল। তেওঁৰ কথাতেই আমাৰো অনুভৱখিনি যেন অনুৰণিত হৈ পৰিছে।\nশিক্ষক দিৱসৰ দিনাই মুক্তি দিয়া ছবিখনে "গুৰু-শিষ্যা"ৰ পবিত্ৰ আৰু সুদৃঢ় পাৰস্পৰিক আশা-ভৰসাকো সুন্দৰকৈ প্ৰতিফলিত কৰিছে। সেই কথায়ো আমাক বৰ আনন্দিত কৰিলে। শিষ্যাৰ ত্ৰুটি আৰু বিচ্যুতিয়ে ক্ষণিকো শান্তিৰে থাকিবলৈ নিদিয়া এগৰাকী অপৰূপ গুৰুক আমি ৰূপালী পৰ্দাত দেখিবলৈ পালো। মণিপুৰৰ "চাই"ৰ প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰৰ দৰেই দেশৰ প্ৰান্তে প্ৰান্তে ক্ৰীড়া প্ৰতিভাক নিজৰ প্ৰতিনিয়ত চৰ্চা তথা শিকনিৰে একোখন বিশাল মঞ্চলৈ তুলি নিয়া এজাক আনচাঙ-হিৰো'জ প্ৰশিক্ষকৰ বাবে এই ছবিখন আমাৰ দৃষ্টিত এক প্ৰকৃত গুৰু-দক্ষিণাই। এই ছৰিত্ৰত সফল অভিনয়েৰে চৰিত্ৰটিক মহীয়ান কৰি তোলা সুনীল থাপাৰ শলাগ লৈছো।\nআমাৰ দৃষ্টিত এগৰাকী আদৰ্শ, প্ৰেৰণাময় আৰু সকলো নাৰীৰ সপোন স্বৰূপ স্বামীৰ ৰূপত উজ্বলকৈ তুলি ধৰা মেৰী কমৰ স্বামীৰ চৰিত্ৰটোও অতিশয় সফল চৰিত্ৰ। অভিনেতা দৰ্শন কুমাৰে এই চৰিত্ৰক অধিক অৰ্থবহ ৰূপত তুলি ধৰি দৰ্শক সমাজক মোহিত কৰিছে। এগৰাকী নাৰীৰ বাবে আত্ম-প্ৰতিষ্ঠা, কেৰিয়াৰৰ পথত সংসাৰ, সঁচাই এক প্ৰত্যাহ্বান। এগৰাকী প্ৰেমিকাৰ পৰা পত্নী, বোৱাৰী, মাতৃ হোৱাৰ এই ৰূপান্তৰৰ পৰ্যায়টোত কেৰিয়াৰৰ পথৰ পৰা পথচ্যুত হোৱা নাৰীৰ সংখ্যাই আমাৰ দেশত সৰ্বাধিক। এইদিশৰ পৰা বিবেচনা কৰিবলৈ গলে, মেৰী কমৰ জীৱনী সংসাৰ গঢ়া নাৰীসকলক পুনৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ প্ৰত্যাহ্বান গ্ৰহণৰ বাবে জাগৰিত কৰিব পৰাৰ এক শিক্ষামূলক ছবিয়েই।\nদুটাকৈ সন্তানৰ মাতৃত্ব লভাৰ পাছতো সংসাৰৰ বোজাৰ পৰা পত্নীক আজৰাই দি পুনৰ বিশ্ব চেম্পিয়ন হোৱাৰ পথলৈ উলিয়াই দিব পৰাটো স্বামী অনলেৰ কমৰো এক প্ৰশসংনীয় কৃৰ্তিত্বই। "মাতৃত্বই এগৰাকী নাৰীক শক্তিশালীহে কৰি তোলে" শীৰ্ষক সংলাপটোও আমাৰ দৃষ্টিত এক শ্ৰেষ্ঠ সংলাপ! বক্সিংৰ ৰিঙলৈ এগৰাকী মাতৃয়ে প্ৰত্যাবৰ্তন কৰি সফলতাৰ শিখৰ আৰোহন কৰাৰ বাবেই "মেগনিফিচেণ্ট মেৰী" ৰূপে খেলুৱৈ গৰাকী বিশ্বৰ সমুখত উজ্বলি উঠিছে। এগৰাকীৰ সফলতাৰ আঁৰত সংসাৰৰ সাৰথি গৰাকীৰ কিমান শক্তিশালী অৱদান থাকিব পাৰে, তাকো এই ছবিয়েই তুলি ধৰা নাইনে? এই ছবিৰ পৰা দেশৰ বৰ-মতা স্বামী সকলেও কিছুপাঠ আহৰণ কৰাৰ প্ৰয়োজন আছে। প্ৰেম-সংসাৰ-কেৰিয়াৰ যুঁজৰ মাজৰ দোদুল্যমান পৰ্যায়টোত এক গ্ৰহণীয় আদৰ্শকেই যেন মেৰী কমৰ আত্ম-জীৱনীমূলক ছবিখনে তুলি ধৰিছে। এগৰাকী খেলুৱৈৰ সংঘাতময় জীৱনৰ সৈতে সংসাৰৰ এই সাৰ্বজনীন উপাদানবোৰেই ছবিখনক আমাৰ দৃষ্টিত এক অনন্য ৰূপ প্ৰদান কৰিছে।\nআনহাতেদি মেৰী কমৰ আত্মজীৱনী ""আন-ব্ৰেকেবল" পঢ়া দৰ্শক সকলে কিন্তু ছবিখনত আত্ম-জীৱনীটোত সন্নিবিষ্ট বহু-বিস্ফোৰক কথাই এৰি থৈ যোৱা বুলি অনুভৱ কৰিছে। ক্ৰীড়া প্ৰশাসকৰ অহঙ মনোভাৱ, ফেডাৰেছনৰ দুৰ্বলতা, ভাৰতীয় গোষ্ঠী বৈষম্যতাক আৰু উজ্জ্বলকৈ তুলি ধৰাৰ প্ৰাসংগিকতা আছিল বুলিও প্ৰকাশ কৰিছে। আনকি ফাৰ্ষ্ট পোষ্ট.কমত সমালোচকে মেৰী কমৰ বিষয়ে জানিবলৈ ছবিখন নহয়, আত্ম-জীৱনীখন পঢ়ক, বুলিও এক আহ্বান জনাইছে।\n"ইণ্ডিয়া মেৰা দিল মে হেই" শীৰ্ষক সংলাপৰ দৃশ্যাৱলীক বৰ্তমানৰ ৰূপতকৈ অধিক স্পৰ্শ কৰিব পৰাকৈ উপস্থাপন কৰাৰ প্ৰয়োজন আছিল বুলি মনে ধৰে। উত্তৰ-পূৱৰ লোকৰ প্ৰতি দেশত সংবাদ শিৰোনামা দখল কৰা বৈষম্যৰ বিৰুদ্ধে মেৰী কমৰ জীৱনীমূলক এই ছবিত নিশ্চয়কৈ অধিক শক্তিশালী বাৰ্তা দিয়াৰ মাধ্যম ৰূপে ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা গ'লহেতেন। কিন্তু ছবিখনৰ পৰিচালক উংগ কুমাৰ, কাহিনী-চিত্ৰনাট্যকাৰ চাইৱন কোৱাড্ৰাছে ছবিখনক সামাজিক বাৰ্তাবাহকৰ এনে কাৰ্যকুশল মাধ্যম ৰূপে ব্যৱহাৰ কৰি দেশৰ ঐক্য, সংহতি আৰু অখণ্ডতাৰ প্ৰতি পালন কৰিব পৰা এই দায়বদ্ধতা তথা অৱকাশক চাগৈ অনুভৱ কৰিব নোৱাৰিলে। আৰু সেই কথা চাগৈ আমি উত্তৰ-পূৱৰ বাসিন্দা হিচাবে স্পৰ্শকাতৰভাৱে পোষণ কৰা দৃষ্টিভংগী বা আশাও হব পাৰে। মণিপুৰত শ্বুটিং কৰি অধিক ভৌগোলিক সাৰ্থকতা প্ৰদান, মণিপুৰৰ সমস্যা, ইৰম শৰ্মিলাৰ অনশন, ৰাষ্ট্ৰীয় সন্ত্ৰাস আদিকো সৱল ৰূপত ছবিখনত তুলি ধৰাৰ প্ৰয়োজন আছিল বুলিও একাংশ দৰ্শক, সমালোচকে অনুভৱ ব্যক্ত কৰিছে।\nএগৰাকী পৰিচালক, প্ৰযোজকৰো নিজা অভিব্যক্তি, লক্ষ্য, পৰিকল্পনা থাকে, সেয়া তেখেতসকলৰ স্বাধীনতা! গ্ৰন্থ এখনৰ স্বকীয় সুবিধা কিছুমানৰ তুলনাত ছবি এখন নিৰ্মাণত প্ৰয়োজন হোৱা গতিশীলতা, নাটকীয়তাৰ প্ৰয়োজনেই চাগৈ নিৰ্মাতাসকলক সীমাবদ্ধ নকৰাকৈ থকা নাই। তথাপি সকলোৰে উৰ্ধত আমাক এগৰাকী নাৰীৰ সংকল্পপূৰ্ণ সংগ্ৰামৰ চিত্ৰায়ণ কৰি এখন সুন্দৰ ছবি উপহাৰ দিছে, তাৰ বাবে ধন্যবাদৰ পাত্ৰ। আনে নিৰ্মাণ কৰা হ'লে ছাগৈ একেখন ছবিৰেই ৰং, ৰূপ, ৰস বেলেগ হলগৈহেতেন। এগৰাকী সাধাৰণ কিশোৰীৰ বিশ্ব বিজয়ী যাত্ৰাৰ খলাবমা পথক সঠিক ৰূপত উপস্থাপন কৰাত নিৰ্মাতাৰ সৈতে প্ৰিয়ঙ্কা চোপ্ৰাইও শাৰিৰীক, মানসিক তথা বৌদ্ধিক দিশত যথেষ্ট কষ্ট কৰি চৰিত্ৰটোক ন্যায় দান কৰিছে, সেয়া ছবিখন চোৱা প্ৰতিগৰাকী দৰ্শকেই অনুভৱ কৰিছে। ছবিখন চোৱাৰ আগতে কামনা কৰিছিলো যে "ভাগ মিলখা ভাগ" ছবিখনে যেনেকৈ মিলকা সিঙক এক "পৃথিৱীত নতুন ৰূপত নৱজীৱন" দিলে, তেনেকৈ যাতে "মেৰী কমে"ও সফলতা পায়, দেশ-দুনীয়াৰ সমুখত উজ্বলি উঠে ভগ্নী মেৰী কমৰ এই যাত্ৰা। এই আশা নিশ্চয়কৈ পূৰণ হৈছে।\nআশাকৰো অন্য এখন ছবিৰে বলিউদৰ নিৰ্মাতা সকলে উত্তৰ-পূৱৰ ৰাইজে আশা কৰা ধৰণেৰে সামাজিক দ্বন্দ্ব, সমস্যা সমূহকো তুলি ধৰিব। উগ্ৰপন্থী হৈ হাবিত বাট হেৰুওৱা প্ৰতিভাবান "লালবয়" সকলৰ জীৱনো ৰূপালী পৰ্দাত তুলি ধৰি অন্য এক অন্বেষণৰ সোৱাদ দিব। হয়তো অন্য এক চিনেমা, অন্য এক দিনত ৰাষ্ট্ৰীয় সংহতিৰ বাণীৰে বলিউদে অন্য এক দায়বদ্ধতাৰ পৰিচয় নিশ্চয়কৈ দিব।\nBy xukhdukh.com on September 10, 2014


জীৱনে-মৰণে এক হৈ থকাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি! মৃত্যু পৰ্যন্ত বিপিন ৰাৱটৰ লগ নেৰিলে পত্নী মধুলিকাই -\nHomeৰাষ্ট্ৰীয়জীৱনে-মৰণে এক হৈ থকাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি! মৃত্যু পৰ্যন্ত বিপিন ৰাৱটৰ লগ নেৰিলে পত্নী...\nজীৱনে-মৰণে এক হৈ থকাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি! মৃত্যু পৰ্যন্ত বিপিন ৰাৱটৰ লগ নেৰিলে পত্নী মধুলিকাই\nজীৱনে-মৰণে এক হৈ থকাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি! শেষ উশাহ পৰ্যন্ত বিপিন ৰাৱটৰ লগ নেৰিলে পত্নী মধুলিকাই\nডিজিটেল ডেস্কঃ এহাল পতি-পত্নী। জীৱনে-মৰণে এক হৈ থকাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰে জীৱনসংগী হৈছিল দুয়ো দুয়োৰে। জীৱনৰ বাটত হাতে হাত ধৰি দুয়ো আগুৱাই গৈছিল আৰু মৃত্যু পৰ্যন্ত সেই হাত এৰ নাখালে। শেষ উশাহ পৰ্যন্ত লগ নেৰা এইহাল পতি-পত্নী আন কোনো নহয়, তেওঁলোক হ’ল দেশৰ চীফ অব ডিফেন্স ষ্টাফ জেনেৰেল বিপিন ৰাৱট আৰু তেওঁৰ পত্নী মধুলিকা ৰাৱট।\n৯ ডিচেম্বৰ-২০২১,বুধবাৰে এক কৰুণ দুৰ্ঘটনাই জোকাৰি গল সমগ্ৰ দেশকে। চি়ডিএছ বিপিন ৰাৱটৰ আকস্মিক মৃত্যু হ’ল হেলিকপ্টাৰ দুৰ্ঘটনাত। দেশৰ প্ৰতিৰক্ষাৰ গধুৰ ভাৰ বহন কৰি থকা বিপিন ৰাৱটৰ জীৱন কুটিল নিয়তিৰ পৰা কোনেও ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰিলে। ছুলুৰ বায়ুসেনা ঘাটীৰ পৰা ৱেলিংটনত থকা ডিফেন্স ছাৰ্ভিচেজ কলেজলৈ গৈ থকাৰ বাটতে তামিলনাডুৰ কুন্নুৰৰ নাঞ্জাপাঞ্চাথিৰামত ভয়ংকৰ দুৰ্ঘটনাত পতিত হয় হেলিকপ্টাৰখন।\nভাৰতীয় বায়ুসেনাৰ Mi-17V5 হেলিকপ্টাৰখনৰ দুৰ্ঘটনাত নীলগিৰি পাহাৰৰ সেউজীয়াৰ মাজত বিপিন ৰাৱটৰ লগতে জীৱন নাট সামৰিলে পত্নী মধুলিকা ৰাৱটেও। হেলিকপ্টাৰখনত পাইলটসহ চৈধ্যজন আৰোহী আছিল। ৰাৱট দম্পতীকে ধৰি ১৩জনকৈ লোকে মৃত্যুক আঁকোৱালি লয় এই কৰুণ দুৰ্ঘটনাত।এগৰাকীয়ে এতিয়াও জীৱন-মৃত্যুৰ সৈতে যুঁজ দি আছে। এই কৰুণ মৃত্যুৰ পিছত বিপিন ৰাৱটৰ সমানে সমানে মধুলিকা ৰাৱটৰ বিষয়ে জানিবলৈও ব্যগ্ৰ হৈ পৰিছে দেশবাসী।\nকোন এই মধুলিকা ৰাৱট?\nচিডিএছ বিপিন ৰাৱাটৰ পত্নী মধুলিকাৰ জন্ম হৈছিল ১৯৬৩ চনত মধ্যপ্ৰদেশৰ শ্বাহডোলত । মধুলিকাই তেওঁৰ জীৱনৰ প্ৰতিটো পৰ্যায়তে স্বামীক সমৰ্থন কৰিছিল আৰু মৃত্যু পৰ্যন্ত একেলগে আছিল। মধুলিকা মধ্যপ্ৰদেশৰ প্ৰয়াত প্ৰাক্তন মন্ত্ৰী মৃগেন্দ্ৰ সিঙৰ কন্যা। তেওঁৰ পিতৃ ৰাজনীতিত সক্ৰিয় আছিল আৰু দুবাৰকৈ বিধায়কো হৈছিল। মধুলিকাৰ শিক্ষা জীৱনৰ আৰম্ভণি শ্বাহডোলতে হৈছিল। যেতিয়া তেওঁ চতুৰ্থ শ্ৰেণীত পঢ়ি আছিল তেতিয়া তেওঁক গোৱালিয়ৰৰ বিখ্যাত সিন্ধিয়া গাৰ্লছ স্কুললৈ পঠোৱা হৈছিল। এই স্কুলৰ পৰাই মধুলিকাই দ্বাদশ শ্ৰেণীলৈকে শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰিছিল।\nতাৰপাছত তেওঁ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা মনোবিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। মধুলিকা আৰু বিপিন ৰাৱটৰ বিবাহ সম্পন্ন হয় ১৯৮৬ চনত। হোমৰ জুইক সাক্ষী কৰি জীৱনে-মৰণে এক হৈ থকাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি লৈছিল দুয়োৱে। সেই সময়ত সেনাবাহিনীৰ অধিনায়ক আছিল বিপিন ৰাৱট । স্বামী বিপিন ৰাৱট দেশ সেৱাত ব্যস্ত আৰু মধুলিকা ব্যস্ত হৈ পৰিছিল ঘৰখন সুচাৰুৰূপে পৰিচালনা কৰাত। চিডিএছ বিপিন ৰাৱাট আৰু মধুলিকাৰ দুগৰাকী কন্যা আছে।\nডাঙৰ কন্যাৰ নাম কৃতিকা। বিবাহসূত্ৰে কৃতিকা মুম্বাইৰ বাসিন্দা। সৰু কন্যাৰ নাম তাৰিণী। তাৰিণী বৰ্তমানেও অধ্যয়ন কৰি আছে। তেওঁ মাক দেউতাকৰ সৈতে দিল্লীত বাস কৰিছিল। স্বামী ৰাৱটৰ ব্যস্ত সময়সূচী আৰু পাৰিবাৰিক দায়িত্ব স্বত্বেও মধুলিকা সামাজিক কাৰ্যকলাপত অতি সক্ৰিয় আছিল। তেওঁ বহুতো সামাজিক সংগঠনৰ সৈতে জড়িত আছিল।মধুলিকাই পাৰিবাৰিক অনুষ্ঠানতো ব্যাপকভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। সকলো আত্মীয়ৰ সৈতে সম্পৰ্ক সুন্দৰকৈ বৰ্তি থকাত মধুলিকাই আগভাগ লৈছিল।\nমধুলিকা ‘আৰ্মি ৱাইভছ ৱেলফেয়াৰ এছ’চিয়েচন’ৰ সভাপতি আছিল। এই পদত অধিষ্ঠিত হৈ থাকোতে মধুলিকা ৰাৱটে প্ৰতিৰক্ষা সেৱাৰ সৈতে জড়িত সেনা পৰিয়ালৰ কল্যাণৰ বাবে কাম কৰাৰ লগতে শ্বহীদ সেনাৰ পত্নীসকলৰ উন্নত জীৱনৰ বাবে যথেষ্ট কাম কৰিছিল। তেওঁ শ্বহীদ সেনাৰ পত্নীসকলক টেইলাৰিং, বিউটিছিয়ান, চকলেট নিৰ্মাণৰ প্ৰশিক্ষণ ল’বলৈ উৎসাহিত কৰিছিল, যাতে তেওঁলোক আৰ্থিকভাৱে স্বাৱলম্বী হ’ব পাৰে। মধুলিকা ৰাৱটে বিশেষভাৱে সক্ষম শিশু আৰু কৰ্কট ৰোগীসকলৰ সহায়ৰ বাবেও বহু কাম কৰি থৈ গৈছে। বিপিন ৰাৱট, মধুলিকা ৰাৱট নেদেখা সিপাৰে কুশলে থাকক এয়াই কামনা দেশবাসীৰ।\nPrevious articleবনানিকৰণৰ জৰিয়তেও গঢ়িব পাৰি কেৰিয়াৰ, শিক্ষকে দেখুৱালে স্বাৱলম্বিতাৰ নতুন পথ\nNext articleএম আই ভি-৫; কিহত বিশেষ আছিল ৰাৱটৰ মৃত্যুদূত হেলিকপ্টাৰ?


জানকীয়ে নাপালে পাতাল – প্ৰথম খবৰ\nHome/ সাহিত্য/ গল্প/জানকীয়ে নাপালে পাতাল\nজানকীয়ে নাপালে পাতাল\nকিয়? কোনে সুধিছিল সেই জানকীক পাতালৰ তল বিচাৰি জননীক বিনাওঁতে? এৰাতো “ৰামৰ দৰে খৰমযুৰীয়া ভৰি মোৰ, মই ভগৱানেই তোমাৰ” ঘোষণাৰে তাইকতো জানকী সজাইছিল সেই তাইৰ গৰাকীজনে। না: অন্য বিশেষণ নাহিল সেই জন্ম মৃত্যুৰ লগৰী বুলি সামাজিক স্বীকৃতি আদায় কৰা মানুহজনৰ বাবে।\nসেই যে ন-ছোৱালী সাজি অহা নগৰখন তাহানিৰ? ন-ছোৱালী, তাইক এই নামেৰে সম্বোধিছিল এই নগৰীৰ নগৰীয়াবোৰে। মৰমতে? হমম…. তাইৰ গৰাকীজন সন্দিহান হৈ উঠিছিল ভীষণ ভাৱে। তাই মৰম আদৰা মানুহেই আছিল, … তাইৰ নতুন ৰূপ, সেয়ে ন- ছোৱালী.. খুব ভাল লগা। কিন্তু তাই যে জানকী সাজিব কোনে জানিছিল? তাকো ৰামৰ কাৰেঙত?\nৰত্নগিৰিয়ে… গুৱাহাটী এৰি অহাৰ সময়ত “জানকী” বিস্মৃত আছিল তাইৰ সেই অধ্যায়ৰ পৰা। ধীৰে ধীৰে যেতিয়া সোমাই পৰিছিল সেউজীয়া চাহবোৰৰ মাজে মাজে অকস্মাতে ভাঁহি আহিল “বাইদেউ, পহাড় লাইনেদি আহিল? ” নেপালী সুৰীয়া কথাষাৰ সুধি তাইলৈ চাই ৰোৱা নেপালীভাষী দিদিজনী দেখুন। জানকীয়ে নুবুজাত তাইৰ মুখলৈ চাই থকাত দিদিয়ে ভেদ ভাঙিছিল—নুমলীগড়। নুমলীগড়েই দিদিয়ে কোৱা পহাড় লাইন। আকৌ হেৰাই থাকিল দিদি ,”ৰত্নগিৰি” ৰ খিড়ীকীৰে দেখা নাতিদূৰৰ কাৰ্বি পাহাৰত হেৰাল নেকি?\nবাল্য কালত তুৰাৰ পাহাড়ী পথৰ একাবেকাত লৱৰি-ঢাপৰি ডাঙৰ হোৱা তাইৰ বাবে নুমলীগড় ন অতি উচ্চ যেন লাগিছিল তাইৰ বাবে,দিদিৰ “পহাড়”টো। তাতে লেটেকুজান, লৱনঘাট, তেল গৰমৰ হাবি ভাঙি উদঙোৱা সেই বিশাল ভূমি, শোধনাগাৰ হ’ব লাগিব… দিন ৰাতি তাৰেই সাধনা দেখে তাই কাৰিকৰী মানুহৰ, সেই উদং, নগ্ন ভূমিত। তাই নেদেখা সেই অৰণ্যৰ দুখত কাতৰ হৈছিল।\nৰূপাই চাবলৈ আহিছিল দুভৰিত পায়েল পিন্ধি জুনজুনাই ফুৰা একঁকাল ক’লাৰে উজলি উঠিব খোজা সেই ন-ছোৱালীক। “মায়ে সদায় কয় কি যে লাগে দেখি, তই চাই থাকিবি বুলি, মোৰ আপোনাক চাব মন যায় “, ৰূপা ,সেই দিদিৰ ছোৱালী।\nৰত্নগিৰি আগুৱাই আহি থাকিল –” টাউনশ্বীপ, লৱনঘাট, তেল গৰম, মৰঙী, দৈগ্ৰোং নে দৈগোৰোং–“এটা সময়ত ৰৈ গ’লহি ৰত্নগিৰি। তাই নামি পৰিল সেই নগৰত যি নগৰত ভূলুণ্ঠিত হৈছিল…..\nঅট’ এখন আগবাঢ়ি আহিল জানকী, ন-ছোৱালীক লৈ যাবলৈ। তাইৰ বুকুত অনুৰণিত হ’ব ধৰিলে সেইবোৰ কেতিয়াও মচ্ নোযোৱা কথাবোৰ। কিয় হ’ল পুনৰাগমন.. তাইৰ মন কিহৰ বাবে মৰ্মাহত? সদ্যমৃতকৰ বাবে নে তাইৰ নুশুকোৱা ঘাঁৰ বেদনাত। মৃতক হলেইবা তাইৰ কোনোবা, গৰাকীজনৰ, ৰামৰ আত্মজ, কিয়, কি বুটলিবলৈ আহিল? যিবোৰ বান্ধোন তেজিছে কিহৰ আশাত তাই সেই বান্ধোনৰ পৰিধিলৈ আহিব খুজতে? জানকীয়ে পৃথিবী তেজিছিল দু:খ আৰু অপমানত ,সেই দুখে ন-ছোৱালীকো দহিলে, যেনেকৈ দহন হৈছিল খাণ্ডবৰ।\nপুৰণি ঘাঁবোৰ বুকুত বান্ধি সেই লংকাত ভৰি থৈছিল জানকীয়ে, য’ত বন্দী হৈছিল ৰামৰ হাতত অকল্পনীয় কাহিনীৰে।\nমৃতকৰ ঘৰ ক্ষন্তেকলে সৰৱ হৈ পৰিল। “ক’ত সেই ৰংবোৰ হেৰুৱাই আহিলা ন-ছোৱালী? তেজে ৰঙা কৰা বগা, গুলপীয়াবোৰ? ” তাই বিতত হৈ পৰিল এই মৰমী মানুহবেোৰৰ অগোচৰে কাহিনী যিবোৰ ৰচিত হৈছিল, কি দোষ এই পুৰণি ,পৰক আপোন কৰা মানুহবোৰৰ? দোষ তো অদৃষ্টৰ। কি দোষত বাৰে বাৰে পৰীক্ষা হৈছিল তাইৰ শৰীৰৰ, দেহৰ, মনৰ। ক্ষত- বিক্ষত হৈ বাগৰি পৰিছিল আত্মাৰ পৰিচয়।\nৰামৰ বিচাৰত জানকী বনবাসী হৈছিল এবাৰ, তাইৰ গৰাকীৰ বিচাৰত অহোৰাত্ৰী বব লাগিছিল নতুন অপবাদ। সেই অপবাদে সাঙুৰিছিল কিছুমান পবিত্র সম্পর্ক। …. ভুলুন্ঠিত হৈ বাগৰি পৰিছিল কিছুমান সত্যতা। পৰীক্ষা বোৰত উত্তীর্ণ হৈ গৈ আছিল আৰু বন্দী হৈ গৈছিল দিন দিন প্ৰতিদিন।\n“কিয় গৈছিলা মাতিলে বুলিয়েই, সেই ডেকা ল’ৰাটো দেখি? জানকী,নহয় নহয় তাই দিনে দিনে সাজি লৈছিল লেটা,সোমাই থাকিছিল ভীত,সন্ত্ৰস্ত হৈ। দিনে দিনে এক নতুন খিতাপ পাবলৈ লৈছিল সেই মৰমীয়ালবোৰৰপৰা। “গুৱাহাটীৰ ছোৱালী, অহংকাৰী, কি বুজিব মৰম- চেনেহ? ” তাই বুজিছিল মৰম আৰু বুজিছিল তাইৰ পৃথিবী নি:শেষ হোৱাৰ কাহিনীও।তাই গৰাকীৰ বীজ ধাৰণ কৰি পৰীক্ষা দিছিল বীজৰ প্ৰকৃত পৰিচয়ৰ। হাহাকাৰ ,তাইৰ চাৰিওফালে মানুহ আছিল, কিন্তু সিহঁতৰ দোষ কি তাইক নুবুজাৰ? বন্দী ন-ছোৱালী ৰামৰ হাতত কোনে পটিয়াব? মৃত্যুৱে পটিয়াব। বাট চাইছিল বীজটো পুৰঠ হোৱালৈ।\n” আপুনি ইয়াৰ পৰা নাযাব। ইয়াতে থাকক, ইয়াত মানুহ নোহোৱা হ’ব দুদিন পাছত, তেতিয়া দুয়ো লগ হৈ থাকিব, নাপাব ইমান শান্তি, গুৱাহাটী বা আন কতো।” তাইৰ পৰিত্যক্ত সম্বন্ধ এটাই কৈ উঠিল। দুয়ো মানে সেই আত্মজ, অকালতে মৃত্যু বিচাৰি লোৱা ৰামৰ ভতিজাৰ পত্নী, আৰু তাইৰ?\nতাইটো নিৰ্বাসন ল’লে সেই ৰামৰূপী গৰাকীৰ পৰা, বহুকেইটা দিন হৈ গ’ল। তাই পাতাল বিচাৰিছিল লুন্ঠিত হোৱাৰ দিন ধৰি, নোপোৱাত নিৰ্বাসন সাৱটি থকা মানুহ হ’ল।\nকেনেকৈ সেই বোৰ নগৰীয়াক আকৌ আপোন কৰিব যিখন নগৰত বহু পুৰণি ইতিহাস লিখা হৈছিল গৌৰৱৰ?\n“ইমান কিহৰ উৎপাত, গিৰিয়েকৰ লগত থাকিবলে”– থকা – সৰকা হৈছিল তাইৰ পূজনীয় নতুন মানুহৰ আক্ৰমণত। সাবালক, যুবক, গৰাকীৰ আপোন বোৰৰ সন্মুখত কথাৰে উদং হৈছিল তাই। নিমাতে আঁতৰি গৈছিল তাইৰ ৰাম, ৰামে তাইক এই নগৰলৈ আহিবলৈ বাধ্য কৰিছিল, ৰামৰ আত্মীয়াৰ সন্মতি অবিহনে। আৰু ৰোষত পৰি জানকী পদানত হৈছিল। দোষ? নাজানিছিল।\nকিয় সেই অদ্ভুত কাহিনীৰ নায়িকা সজালে ৰামে, তাইক বুজিবলৈ লাগিছিল আৰু এটা যুগ। আৰু বুজি পোৱাৰ পাছত জানকীয়ে বিচাৰি লৈছিল তাইৰ পাতাল। সেই জানকীক কোনোৱে নুশুধিলে পাতাল প্ৰিয়তাৰ কথা, এই জানকী সাৰি নাযায় প্ৰতিনিয়ত,উত্তৰ দিয়াৰ দায়িত্বৰ পৰা।\n” মই কাইলৈ যাবগৈ লাগিব” মৰমীয়াল মানুহবোৰক ক’লে।”আহিবগৈ”। নাজানে তাই পাৰিবনে সহিব ইমান ভাৰ, ইমান বিৰহ? এই জানকীয়ে কিয় নাপায় পাতাল? দুটোপাল পানী দুগালেৰে নামি আহিল অলক্ষ্যে।\nএচোতাল আশাত বন্দী মানুহক, বগা কাপোৰৰ ৰভাৰ দুখে ঢাকি থোৱা তাইৰ পৰিত্যক্ত ৰামৰ আপোনবোৰক এৰি আহি থাকিল তাই, “ৰত্নগিৰি” ৰৈ আছে তাইক ওভটাই নিবলৈ, সেই একাকী পথেৰে তাইৰ একান্ত জীৱনটোলৈ।\nশিৱসাগৰ হাঁ‌হচৰাত ৰজাদিনীয়া সা-সম্পত্তি উদ্ধাৰ\nনিশা কাজিৰঙাৰ ঘাই পথত ঢেকীয়াপতীয়া বাঘ\nনাজিৰা প্ৰশাসনৰ কুইজ প্ৰতিযোগিতা\nপ্ৰথম খবৰৰ কবিতাৰ সন্ধান প্ৰতিযোগিতালৈ ব্যাপক সহাঁৰি


তেলেগু চিনেমাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া-অসীমা দত্ত শইকীয়া – ফটাঢোল\nতেলেগু চিনেমাৰ প্ৰতিক্ৰিয়া-অসীমা দত্ত শইকীয়া\nআগতে দেওবাৰে তামিল-তেলেগু চিনেমা খুব চাওঁ। একো নুবুজোঁ কিন্তু কন্দাকণ আৰু হঁহাকণহে বুজোঁ অকল। আমাৰ লগত মিলে সেইকণহে। তাকে চাবলে বহি থাকোঁ।\nএদিন ঘৰত তেনেকুৱা এটা ভাষাত দুখ কৰিবৰ মন গ’ল। এনেয়ো বহুত দুখ তেতিয়া, কোনোবা পলাই গ’লে মাৰ খাওঁ মই, এয়ো যাব বুলি; সিফালে মোক সৱেই ল’ৰা বুলিয়েই ভাবে। কোনোবাই ফেইল কৰিলেও মায়ে মোকে পিটে, এয়ো ফেইল কৰিব বুলি। কোনোবাই ক’ৰবাত কথা লগালেও মাৰে মোক, এয়ো এনে হ’ব। মাত্ৰ গাঁৱত কাৰোবাৰ ডেলিভাৰী হ’লেহে মোক নেমাৰে মায়ে, এয়ো পাব বুলি..।\nমনটো মাৰি বহি আছোঁ পঢ়া টেবুলত। সেইফালেদি মাৰ অহা-যোৱা বাট গোঁসাই ঘৰলৈ। চুইছ বেঙ্কো সেইটোৱেই তেওঁৰ আগৰ, গোঁসাই থাপনাখন। অহা যোৱা কৰোঁতে মোক মন কৰি সুধিলে,\n: কি হ’ল কোনটো পৈয়েৰলে মনত পৰি পঢ়া টেবুলত তেনেই পকা ঔটেঙা পৰাদি পৰি আছ।\nতেতিয়া মন মৰা মানেই প্ৰেমত পৰা বুলি ভাবে, লাগিলে তোমাৰ ভিতৰি পেলুৱে দিগদাৰ কৰি শুকুৱাই পেলাওক, ভাবে কাৰোবাৰ চিন্তাতহে শুকাইছে।\nমাক তামিল ভাষাতে দুখ কৰিবৰ মন গ’ল, বিজ্ঞানৰ কিতাপত ‘নিউটনৰ সূত্ৰ’ লেচনটো পঢ়ি আছিলোঁ। মুখস্থ দিব লাগিব সূত্ৰসোপা স্কুলত। দুখতে বহি আছিলোঁ তাকে চাই। তাৰপৰাই ক’লোঁ,\n: ইল্লে প্ৰতিটো ক্ৰিয়াৰে জী, বিপৰীত মুখীজী প্ৰতিক্ৰিয়া থকা জী ইল্লে। নিউটনাই য়েল্লে (?? অশ্লীল) লিখি মাথাটো কৰ কৰ জী চোবাল্লে জী।\nমায়ে চক খাই, মূৰতো হাওলাই কিতাপখন চাই সোধে,\n: কি কৈছ আকৌ ক’চোন।\nমই পুনৰ ক’লোঁ,\n: ইল্লে নিউটনাজী মাথাটো জী চোবাই আছেই জী,ওপৰঞ্চি মাষ্টৰৰ ওৱাইফ জী ইল্লে শিৰতে বহি লল্লেজী।\nমা ঢপলিয়াই দে’তাৰ ওচৰত পায়গৈ,\n: এই কি বকিছে শুনকহি। কিবা লম্ভিলে গাত। পৰ চাট পৰিছে।\nদে’তাই আহি সোধে,\n: কি কৈছ তই?\n: ইল্লে, নিজে নুবুজি জী, ঢেমাধৰা মানুহটোকো জী গোট্টাই, লগে ভাগে ইল্লে আহিছে দেখৌ জী। দুইট্টাই ফাল্লিব জী মোক, ইল্লে নিউটনৰ সূত্ৰই নফলা কণ জী, চেৰ চেৰকে জী ফালন খাব। আমাক ইল্লে মাৰিবলেকে ইল্লে পালে জী এই দুটাই।\nমই খৰকে সুৰত কোৱা কথাবোৰ দে’তাই নুবুজিলেও শেষৰ কণ ঠিক বুজি পালে। ‘মাৰিবলৈকে পালে’ কণ।\nমোক চোঁচৰাই দে’তাই চোতাললে আনি বিধুম গালি বৰষে-\n: গুণহঁতৰ ঘৰৰ টিভিটো লম্ভিছে এইৰ। বেলেগ লম্ভা নাই। দেশৰ মানে তেলেগু চিনেমাবোৰ চাই তোকে মোকে ইল্লে ফিল্লে লগাই এই গালি দি আছে। মাৰ চাট পৰা নাই বহুদিন, চিনেমা লম্ভিছে জীয়েৰৰ।\nবাকীকণ নকওঁ……তেলেগু ভাষাতে সৰুপানী চুই দিছোঁ দে’তাৰ মাৰ খাই।\n« দত্তনীৰ ৰঙালাও প্ৰীতি-ৰীতা লীনা সোণোৱাল\nল’ৰালিৰ দুষ্টামি-মৌচুমী গগৈ »


দস্যুৰত্নাকৰৰ তপস্যা, যমৰাজ আৰু আমি ( অপ্রাসংগিক) (-নিয়ৰ পাৰ্থ প্ৰতীম বৰুৱা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nদস্যুৰত্নাকৰৰ তপস্যা, যমৰাজ আৰু আমি ( অপ্রাসংগিক)\nনিয়ৰ পাৰ্থ প্ৰতীম বৰুৱা\nযমৰাজে এইমাত্র টোপনিৰ পৰা উঠি আধা চকুমেলাকে চেম্বাৰৰ চাটাৰ খন উঠালে। দেখিলে বাহিৰত\nচিত্রগুপ্তই হাতত টেবলেট এটা লৈ কিবা হিচাব নিকাচত ব্যস্ত।\nযমৰাজ- হেৰা চিত্র তুমিনো এই ৰাতিপুৱাই বাহিৰতনো কিয় ৰৈ আছাহে? কলিং বেলটো বজালেই হয়। আহা আহা, বৌয়েৰাই চাহকাপ বনাইছেই। একেলগে খাই লওঁ।\nচিত্রগুপ্ত- নাই ছাৰ ক’তনো সোনকালে অহা দেখিলে। আঠ বাজিলেইছোন। মোৰ মানে ৰাতি ভালকে\nযমৰাজ- এহ কিয়হে? ময়তো কওঁ, যিয়েই নহওঁক ৰাতি অন্ততঃ ভালকে শুব লাগে। তেতিয়াহে গা মন ভালে\nথাকে। হয়নে নহয়? এ হেৰা চাহ হ’লনে?\nপৰিৱেশ ১- যমৰাজৰ চেম্বাৰ\nযমৰাজ- অ, কোৱাচোন।\nচিত্রগুপ্ত- মানে ছাৰ, মোক এজন ছেক্রেটেৰী লাগিছিল।\nযমৰাজ- এহ কিনো কোৱাহে এই ৰাতিপুৱাই পুৱাই। কিহৰ ছেক্রেটেৰী লাগেহে তোমাক? তোমাৰ দেখোন\nআধা কাম ময়েই চাই দিও।\nচিত্রগুপ্ত- ছাৰ আপুনি বুজা নাই। এইকেদিন আমাৰ বিজনেছ সাংঘাতিক বাঢ়িব। মোক কালি সন্ধিয়া আমাৰ ইন্দ্র দাৰ লগত থকা জ্যোতিষি হিৰো ইয়াং ডাঙৰীয়াই কৈছে। আৰু আপোনাক কিবা হাতীৰ দাঁত নে গঁড়ৰ খর্গৰে বনোৱা আঙুঠি এটা পিন্ধাৰ কথাও কৈছে।\nযমৰাজ- হেই কিনো সৰুল’ৰাৰ দৰে কথা কৈ থাকাহে? আমিও যদি এইবিলাক পিন্ধা কৰো, তেন্তে মানুহে কি\nচিত্রগুপ্ত- ধেৎ তেৰি ছাৰ। আপুনিও কিবাধৰণৰ মানুহ হে। আমাৰ ইয়াত কোন মানুহ আহি ঘুৰি যাব পাৰে কওঁকচোন। আৰু ফেচবুকত ফটো দিলে অকল মুখখন দিম, হাত দুখন নেদেখুৱালেই হ’ল ন’।\nযমৰাজ- হেৰা গুপ্ত, এ মোৰ কথা আৰু কি কি কৈছেহে? মানে আসামতে থাকিব লাগিব নে, বাহিৰৰ ফালেও\nটেণ্ডাৰ পেলাব পাৰিম হে?\nচিত্রগুপ্ত- গুড কুৱেশ্যন ছাৰ। আপোনাৰ বৃহস্পতি একেবাৰে মুৰৰ ওপৰত উঠি আছে, এইবাৰ ধেৰ\nকনট্রেক্ট পাব ছাৰ। এটাৰ পিছত এটা, এটাৰ পিছত এটা। দেখা নাই যোৱাকালি সন্ধিয়া ফুটিলেই কার্বি\n-আংলং আৰু লক্ষীমপুৰত। এয়াই আৰম্ভনি ছাৰ। এইবাৰহে এটা মৰিছে। নেক্সত চাই থাকক না, গানেশগুড়ী, চান্দমাৰী এইবিলাক আছেই। মাত্র আপুনি এতিয়া আঙুঠিটো পিন্ধক, শনি আঁতৰিলেই হ’ল। আলোচনা ছালোচনা এইবিলাক একো নহয়। চব লাইনত আহি যাব কেইদিনমান পিছত।\nযমৰাজ- হুম কথাটো নোহোৱা নহয় হে। বাৰু এই আমাৰ কাজিৰঙাৰ মিনিষ্টাৰক ফোন কৰি অর্ডাৰটো\nচিত্রগুপ্ত- অকে অকে থেংক ইয়ু, ইয়েছ ছাৰ মই এতিয়াই whatsapp ত কাজিৰঙাৰ মিনিষ্টাৰক মেছেজ কৰি\nযমৰাজ- হেৰা হেৰা গুপ্ত কি ক’লাহে এইটো মুখৰ ভিতৰতে? কি what up নে কি ক’লা?\nচিত্রগুপ্ত- উহ মাই ওল্ড মাইন্ডেদ ছাৰ। এইটোক whatsapp বুলি কয়। মানে আমাৰ ফেচবুক, টুইটাৰৰ\nআদিৰ দৰে আকৌ।\nযমৰাজ- কিনো কথা বিলাক কৈ থাকাহে তুমি? এই তেওঁলোকেও এইবিলাক কৰে নেকিহে? এহ মইয়ে পিছ পৰি আছো নেকি হে?\nচিত্রগুপ্ত- ইয়েছ ছাৰ। আজিকালি প্রত্যেকজনৰ হাতে হাতে এইবিলাক। দেখা নাই আমাৰ নগাঁওৰ ফালৰ যে\nডেকা জনে বিধান সভাত ফেচবুক কৰি থকা দেখুৱাইছিলো আপোনাক। বাৰু বাৰু দুখ নকৰিব না ছাৰ,\nআপোনাৰ কাৰনে মই এতিয়াই snapdeal ত এটা এন্ড্রইড ফোনৰ অর্ডাৰ দিম।\nযমৰাজ আৰু চিত্রগুপ্ত অসম আহিছে তেওঁলোকৰ নিয়মীয়া ছমহীয়া চার্ভেৰ কাৰনে। আহিয়ে পল্টনবজাৰ খন\nএপাক মাৰো বুলি ভাবিলে। ইফালে যমৰাজৰ তেখেতেও কিবা কিবি বজাৰ কৰি নিব দিছে। গতিকে সাতে\nসোঁতৰই মিলি ওলাল। (দেখিছে যমৰাজেই হওঁক বা আমাৰ মাজৰে কোনোবা এজন নিজৰ ঘৈনিয়েকক ভয় নকৰা মানুহ কিন্তু নাই দেই।)\nদুয়ো আমাৰ ৰেল ষ্টেছনৰ প্লেটফর্মত খোজ কাঢ়ি আছে। এনেতে দেখিলে কেইজনমান সৰু-সৰু ল’ৰাই মুখত\nৰুমাল একোখন লগাই বহি আছে।\n“হেৰা চিত্রগুপ্ত, এইবিলাক কি কৰি আছেহে? চবে যে ৰুমাল বান্ধিছে কথাটো কি? কিবা বেমাৰ চেমাৰ ওলাইছে নেকি হে? “\n-” ছাৰ তেঁওলোকৰ ৰুমাল কেইখন এনেই লোৱা নাই। তাত ড্রেনড্রাইত আছে ছাৰ, তাকে শুঙি আছে ।\nএইটো কৰিলে বোলে ধুনীয়া নিচা হয়, তৰা নক্ষত্র গোটেই বিলাক কাষত আহি যায় হেনো।”\n” ইছ ইছ ইছ!! কি শুনিছো মই এইবিলাক। এনেকৈ এই সৰুল’ৰা ছোৱালী বিলাক ধ্বংস হৈ গৈ আছে?\nএওঁলোকৰ মাক-দেউতাক ক’লৈ গ’ল বাৰু? আৰু মাক দেউতাকক নালাগে বাৰু, ষ্টেছনত কিমান মানুহ আছে,\nপুলিছ আছে; কোনেও একো নকয় কিয়? ইছ ইছ ইমান পাপ কাম হৈ আছে আমাৰ অগোচৰে। হেৰা হেৰা\nচিত্রগুপ্ত ইয়াত যিমান মানুহ আছে সকলোৰে নাম লিখা।”\n-” ছাৰ বাদ দিয়ক না, নর্মেল কেছ। এইবিলাক চাৰিওফালে হৈয়ে আছে।”\n” চিত্র তুমি মোৰ কামত বাধা দিব কোন হে? লিখা বুলি কৈছো লিখা। ইয়াত থকা পুলিছ, সাধাৰণ মানুহ\nযিয়ে সেই বিষ খাই থকা ল’ৰা কেইটা দেখি আছে সকলোৰে নাম লিখা। আৰু পাৰিলে সেই ল’ৰা কেইটাৰ মাক-দেউতাকৰ নামো লিখিবা।” যমৰাজৰ ধমক খাই চিত্রগুপ্তই লগে লগে টেবটোত মাইক্রছফট এক্সেল উলিয়াই কামত লাগি গ’ল। যমৰাজৰ মনটো বেয়া লাগি লগে-লগে তাৰ পৰা ওলাই আহিল, আৰু এইবাৰ চিধাই পোনালেহি মালিগাঁওৰ ফালে।\nযমৰাজে মাটিত ভৰি থবকে নাপালে কাষেৰে ভু-ভুৱাই চাৰি-পাঁচ টা কিবা পাৰ হৈ গ’ল।\n” আল ইজ ৱেল, আল ইজ ৱেল। হেৰা চিত্র এইবিলাক কি গ’লহে? কিবাকেহে গাত নুখুন্দিয়ালেহে।”\n-“ছাৰ এইবিলাক আমাৰ অসমৰ পৱন পুত্র। আমাৰ হনুমানতকৈয়ো বেছি জোৰত যাব পাৰে। সেই যে\nসেইদিনা ৰাতি এজন গৈছিল আমাৰ চেম্বাৰত, এওঁলোকৰে লগৰ আছিল, এহ ইয়াৰে মালিগাঁওৰ পৰাই গৈছিল\nসেইজনা। সেইদিনা তাৰ বেছেৰাৰ শনি তুংগত আছিল, গতিকে চিধা আপোনাৰ ওচৰ পালেগৈ।”\n” ধেৎ তেৰি কি হৈ গৈ আছে এইবিলাক। বাইক হ’ল বুলিনো ইমান জোৰত চলাব লাগেনে? এই ৰাতিখন ভালকে একো মনিবই নোৱাৰি, তাতেই ইমান গতি। ইছ ৰাম এই পঢ়া-শুনা কৰা বয়সত এইবিলাক কিয় বাৰু? ইমান ৰাতি ঘৰ নোসোমালে ঘৰত একো নকয় নেকি হে?”\n– ” নাই ছাৰ এতিয়া কোনেও কাৰো কথা নুশুনা যুগ। সেই ৰামো নাই, সেই হুইষ্কিও নাই। অহ ছৰি ছাৰ,\nভেৰি ছৰি। সেই ৰামো নাই, সেই অযোধ্যাও নাই। ঘোৰ কলি কাল। ট্রেফিক পুলিছৰ কথাই নুশুনে আৰু\nক’ত মাক দেউতাকৰ কথা শুনিবহে? আজিকালি এনেকুৱা কেছ ধেৰ পাই থাকো আমি। দিনে তিনি চাৰিটা আহিয়ে থাকে।”\n“চিত্রগুপ্ত কি ক’লা? দিনে তিনি চাৰিটা আহে, আৰু ,মই গমেই নাপাও। ইমান ডাঙৰ ঘটনা তুমি মোক কিয়\n-” ছাৰ কিমান কম আপোনাক? কিমান ঘটি থাকে।গতিকে এনেকুৱা সৰু-সুৰাবোৰ ময়েই মেনেজ কৰি দিও।”\n“কি?? এইবিলাক সৰুকথা? সৰুল’ৰা বা সৰু ছোৱালী এজনী মৰাতো সৰুকথা? তুমি এটা কথা পাহৰি নাযাবা\nচিত্র, আমাৰ ডিপার্টমেন্টটো জীৱহত্যা কৰিবৰ কাৰনে বনোৱা নাই। আমাক বিছাৰ কৰিব দিছে, কোনে\nকি ভাল কৰে, কোনে কি বেয়া কৰে। দিনে দিনে তোমাৰ বুদ্ধি ভ্রষ্ট হৈ গৈছে। দিনৰ দিনটো ইন্দ্রৰ\nৰাজসভাত থাকি নাছ গাণ চাই থাকিবা, ক’ত কামত মন দিবা তুমি?”\n– ” ছাৰ আই এম ভেৰি ছৰি। আপুনি বেয়া পোৱা কাম মই কেতিয়াওঁ নকৰো ছাৰ। আচলতে ইন্দ্র দাৰ\nকেবিনত এ চি আছে। সেইকাৰনেই গৰমত থাকিব নোৱাৰিলে তাত গৈ সোমাই থাকো।”\n“চুপ। কথা নকবা। এতিয়া নাম লিখা ইহঁতৰ। এইবাৰ সকলোকে চাই ল’ম।”\n-” ছাৰ, এই জোৰত বাইক চলোৱা ল’ৰা কেইটাৰ নাম লিখিমনে?”\n“নহয়। এওলোকক বাইক কিনি দিয়া অভিভাবক বা মাক দেউতাকৰ নাম লিখা। আৰু আৰু এই ইয়াৰ পৰিবহন বিষয়াৰ নামটোও লিখা। এই পিলিঙা কেইটাৰ বয়সটো ১৮ বছৰ হোৱা নাই। কেনেকৈ অনুজ্ঞাপত্র পালে? লিখা লিখা সবৰে নাম ভৰাই দিয়া।”\nএনেকৈ আৰুদু টা দিন যমৰাজে গুৱাহাটীত ঘুৰিলে। আমাৰ সচিবালয়, ছেবাৰ কার্য্যালয়, কেইটামান মন্দিৰ\nএইবিলাক চালে। জি এম চি তো পাক এটা মাৰিলে বোলে। গোটেই দিন ঘুৰি ফুৰি ৰাতি হোটেলৰ কোঠাত\nজিৰণী লৈছে। চিত্রগুপ্ত কাষৰ বিছনা খনত শুইছে। যমৰাজৰ টোপনি অহা নাই আসামৰ উন্নতি বিলাক দেখি-শুনি। এনেতে চিত্রগুপ্তৰ ফালে চাই মাত লগালে-\n” হেৰা চিত্র, এই পৰীক্ষাৰ বহী গৰুই কেনেকৈ পালেহে? আচৰিত কথা দেই। এনেকুৱা ঘটনাটো আমেৰিকাতো\nনহয়, লণ্ডনটো নহয়, ইয়াত কেনেকে হ’ব পালে হে? আনকি এনেকুৱা কথাটো বাংলাদেশটো হোৱা নাই আজিলৈ।\nআচ্ছা, এই গৰুকেইটা বেছি জ্ঞানী হৈছে নে, ছেবাৰ মানুহ কেইটা বেছি হাৰামী হৈছে মই ধৰিব পৰা নাই হে। মই নিজেই নাম কেইটা লিখি থঁও। এই ছেবাৰ অধ্যক্ষ ডাল মই শাস্তি নিদিওতেই মৰি যাব লাগিছিল। ইমান নিলাজ প্রানী, এতিয়াও দপদপাব এৰা নাই। চাই লম তোক। আহিবি মোৰ ছেম্বাৰত। আৰু তুমি কি কৰি থাকাহে চিত্র, একোডাল গমেই নোপোৱা দেখোন। হেৰা চিত্রগুপ্ত তোমাৰ সেই টেবলেটটোত গুপ্তচিত্র চাই থাকা চাগে ন’ অনবৰত। সেইকাৰনে বেলেগ কথা একো গমেই নোপোৱা।”\n“হেৰা চিত্র মাতবোল নাই যে? শুলাই ছাগে ন’?”\nঠিক আছে কালি ৰাতিপুৱাই আলোচনা কৰিম কথাখিনি। এতিয়া মইয়ো অলপ শুই লওঁ কাৰেণ্ট থাকোতেই।\nকেতিয়া যায় ঠিকটো নাই।\nএইবাৰ যমৰাজ আৰু চিত্রগুপ্ত ওলাল আমাৰ ভাঙাগড়ৰ মেডিকেল কলেজলৈ। বোলে চায়েই আহো, এই ডাবাং\nস্বাস্থমন্ত্রীজনে কিনো ইমান আমুল পৰিবর্তন আনিছে। সকলোৱে দেখোন ভাল বুলিয়ে কয়। তেওঁলোকে মেডিকেলৰ চৌহদত সোমায়েই দেখা পালে দুখন হর্ডিং লগোৱা আছে দুয়োফালে। Emargency Dial: 108, 104\nযমৰাজঃ হেৰা চিত্র কিহে এইবিলাক? কাৰ ম’বাইলৰ নম্বৰ বা এই দুটা। খুব প্রয়োজনত ফোন কৰিব দিছে\nযে। হিমন্তৰ নম্বৰ নেকি বাউ??\nচিত্রগুপ্তঃ নহয় হে ছাৰ। এই দুটা হ’ল দুটা আঁচনি। স্বাস্থ্য বিভাগৰ দুটা যুগান্তকাৰী আঁচনি । এই ১০৮\nটোত ফোন কৰি দিলেই এম্বুলেঞ্চ আহি বেমাৰীক মেডিকেললৈ লৈ যায়, আৰু ১০৪ টো আৰু এখোপ চৰা;\nকিবা বেমাৰ হ’লেই এওঁলোকক ফোন কৰি দিলেই হ’ল। ফোনতে বেমাৰ ভাল হৈ যায়। তামাম দিছে কিন্তু\nদেই হিমুই। হয়নে ছাৰ?\nযমৰাজঃ অ হে। বেলেগ আঁচনি দেই। দুদিন মান পিছত ফোনতে তেজ দিয়া লোৱা কৰিবও পাৰিব নেকি হে?\nচিত্রগুপ্তঃ চু…………। ছাৰ লাহে লাহে কওঁক। ইমান ডাঙৰকে তেজ বুলি নিচিঞৰিব। মাৰি পেলাব আমাক।\nযমৰাজঃ হেহ কি কথা কোৱাহে। আল ইজ ৱেল, আল ইজ ৱেল। এই মৰা চৰাৰ কথা কিয় কোৱাহে গুপ্ত ? আৰু কথাটো কিহে? আসামৰ মানুহকতো মই জানো। খুব শান্তিপ্রিয়। এনেইতো এওঁলোকে মাৰপিট নকৰে।\nচিত্রগুপ্তঃ ছাৰ মানে কেচটো নগেন। দুদিন মান আগতে মংগলদৈৰ ফালে ব্লাড বেংকৰ তেজত কিবা HIV নে\nকিবাৰ বিজানুপাইছে, লগে লগে গোটেই খন অমংগল হৈ গ’ল। এতিয়া সেই তেজ দিয়া দালাল দেখিলেই কোবাই পিঠি গৰুবজাৰ কৰি দিয়ে। দালাল কেইটালৈহে বেয়া লাগে। এতিয়া যে কি কৰি খাব?\nযমৰাজঃ এহ কি কোৱাহে? তেজ দিয়াতো কিবা দালাল লাগে? এই মানুহ বিলাক ইমান তললৈ নামিল।\nচিত্রগুপ্তঃ ছাৰ এই অসমৰ সাধাৰণ মানুহ বিলাকো খুব সাংঘাতিক জানেনে? চিধা চিধিকে কামেই কৰিব\nনোখোজে। সবেই দেখোন দালালৰ ওচৰলৈহে আগতে যায়। কিহত দালাল নাই কওঁকচোন। এই তেজত\nদালাল। এম্বুলেঞ্চ থিক কৰোতে দালাল। ভাল ডাক্তৰ এজনৰ হতুৱাই চিকিৎসা কৰিবলৈ দালাল। এই যে\nমামনি, মাজনি, সোনজনী এইবিলাক আঁচনি দিছে, এইবিলাকৰ ধন লবলৈও আগতে দালালৰ ওচৰলৈহে যায়।\nনিজে কষ্ট কৰি শাৰীপাতি কামটো কৰিব কাৰো সময়ে নাই। সকলোকে আগতে লাগে। এনেকেই একোটা\nসুন্দৰ আৰম্ভনি খুব দুখ লগাকৈ শেষ হৈ যায়।\nযমৰাজঃ চিত্র। তুমি আজি ইমান ভাল কথা কৈছা। ইমান ধুনীয়া বিশ্লেষণ কৰিছা কথাবোৰৰ। মই\nআহ্লাদিত চিত্রগুপ্ত। মই জানোতো তুমি খুব ভাল কাম কৰিব পাৰা। কিন্তু এই ইন্দ্রৰ লগত ডিস্কো কৰি থাকিলেহে সকলো পাহৰি যোৱা। হয়নে? বাৰু এতিয়া সেইবিলাক বাদ দিয়া। এই নাম বিলাক লিখা অধম কেইটাৰ। সোনকাল কৰা, আৰু যাব লগা আছে।\nচিত্রগুপ্তঃ ছাৰ গোটেইকেইটা দালালৰ নাম লিখোনে?\nযমৰাজঃ নহয়। ভুল দালালে কৰা নাই। সুবিধা দিলে, সকলোৱে সুবিধা লবই। গতিকে দালালৰ হতুৱাই তেজ লোৱা বা দিয়া মানুহ কেইটাৰ নাম লিখা। লেবৰটৰীত বহা, তেজ পৰীক্ষা কৰিব নজনা জধামূর্খ কেইটাৰ নাম লিখা। দুখীয়া বেমাৰীক চিকিৎসাত অৱহেলা কৰি নার্চিংহোমত ব্যস্ত ডাক্তৰ কেইজনৰ নাম লিখা। অ’ মই এতিয়াহে গম পালো, ইমান বিলাক আঁচনি আৰু ফোন নম্বৰ থাকোতেও কিয় দিনে ইমান মানুহ মোৰ চেম্বাৰ পায়হি ।\nএইবাৰ আমাৰ মহাৰজ ওলাল কাঁজিৰঙালৈ বুলি। সেইকেইদিনা খুব হাহাকাৰ লাগি আছিল, কাঁজিৰঙাক বিশ্বৰ\nঅষ্টম আচ্যর্য ঘোষনা কৰিব লাগে বুলি। আমাৰ যমৰাজেও ভাবিলে বোলো চায়েই আহোচোন, বহুত\nনাম শুনি আছো। ভাল লাগিলে অষ্টম আচ্যর্যৰ দাবীটোৰ স্মাৰক পত্রখন ময়েই লৈ যাম ওপৰলৈ। ইফালে\nআঙুঠিটোৰ কথাও আছে ।\nএনেকৈ যমৰাজ আৰু চিত্রগুপ্তই নগাঁও, জখলাবন্ধা পাৰ হৈ কাঁজিৰঙাত প্রৱেশ কৰিলে। কাঁজিৰঙাৰ মূখ্য\nপ্রৱেশৰ সন্মুখতে দেখা পালে ধেৰ মানুহ। ৰাষ্টাৰ দুয়োপাৰে দুটা দলত ভাগ হৈ খুব চিঞঁৰ-বাখৰ কৰি আছে। যমৰাজঃ হেৰা চিত্র, ইমান মানুহ যে, কিবা মেলা পাতিছে নেকিহে?\nচিত্রঃ না না ছাৰ। মেলা নহয় হে। প্রতিবাদ কার্যসূচী চলিছে ছাৰ। অহিংস প্রতিবাদ ছাৰ।\nযমঃ এই কিনো কোৱাহে। আল ইজ ৱেল, আল ইজ ৱেল। আসাম আৰু অহিংস। কিবা এটা নিমিলেহে এই দুটা শব্দৰ মাজত। বাৰু মহাত্মা গান্ধীৰ আত্মাতো কাৰ গাত সোমালেহি বাউ?\nচিত্রঃ এহ ৰবচোন ছাৰ ঠাট্টা নকৰিব। গম পালে আপোনাকো মুর্দাবাদ ধ্বনি দিব। বাৰু এই যে দুটা দল\nদেখিছে, তাৰে এটা হ’ল “খেতিয়ক মুক্তি সমিতি” আৰু এটা হ’ল “অল আসাম ছাত্র সমিতি”। যমঃ আচ্ছা। এই প্রথমটোৰ নাম নতুনকে শুনিছো হে। বাৰু বাৰু, তেঁওলোকৰ দাবী বিলাক কি? চিত্রঃ গুড কোৱেশ্বন ছাৰ। খেতিয়ক মুক্তিৰ দাবী হ’ল যে কাঁজিৰঙাত থকা লুঙি পিন্ধা(বাংলাদেশী?) বিলাকক খেদিব লাগে, আৰু ছাত্র সমিতিৰ দাবী হ’ল যে কাঁজিৰঙাত গঁড় হত্যা বন্ধ কৰিব লাগে।\nযমঃ উৱা! ইমান প্রব্লেম চলি আছে? গঁড় হত্যাৰ কথাটো বাৰু মাজে মাজে শুনি থাকো। কিন্তু ইয়াতো\nবাংলাদেশী? ৰাম ৰাম।\nচিত্রঃ- এক্সকিউজ মি ছাৰ। ৰাম ৰাম নহয়। ৰাম-লক্ষ্মণ হ’ব লাগে।\nযমঃ- ধেই ৰ’বাহে। নলগা কথাত লাগি থাকা অনবৰত। ইমান বিলাক ছিৰিয়াচ কথা চলি আছে, তাৰ মাজতো ফতুৱামি কৰা। মইতো কওৱেই, ইন্দ্রৰ লগত ডিক্স’ নে কি সেইবিলাক চাই চাই তুমি বজৰুৱা হৈ গৈছা।\nচিত্রঃ- ছৰি ছাৰ, ভেৰি ভেৰি ছৰি। মই এতিয়া তামাম ছিৰিয়াচ ছাৰ। আপুনি কওঁক মাত্র, গোটেই বাংলাদেশী আৰু গঁড় ইয়াৰ পৰা আউট কৰাই দিম। তেতিয়া কোনেও প্রতিবাদ নকৰে।\nযমঃ ধেই কি কোৱাহে। পাগল হৈছা তুমি। বাংলাদেশীক আউট কৰাটো ডাঙৰ কথা নহয়, কিন্তু এই\nঅভয়াৰণ্য খনতো সোমাব কেনেকে পালে সেইটো হে ডাঙৰ কথা। কেইটাক খেদিবা? সোমোৱা ৰাষ্টাটো\nবন্ধ কৰাৰ কথা ভাবা। তেতিয়াহে সুফল পাবা। আৰু এই মানুহ বিলাক মিঞাঁই হওঁক বা অসমীয়াই হওঁক, ইয়াত কেনেকে সোমাব ? ঘন-জংঘল দিনে দিনে নোহোৱা হৈ গৈয়ে আছে। যিখিনি আছে তাতো যদি মানুহে ঘৰ সাজিব লৈছে, জীৱ-জন্তুকেনেকৈ থাকিব হে?\nচিত্রঃ বাৰু ছাৰ, সেইবিলাক বাদ দিয়ক । আমাৰ আঙুঠি দুটাৰ কাৰনে …………………\nযমঃ অ কেচটো নগেন। আমাৰ দৰে ডাঙৰ নেতা পালিনেতাই যদি আঙুঠিৰ কাৰনে গঁড়, হাতী হত্যা কৰাত সহযোগ কৰো, তেন্তে এইবিলাক ক’ত বন্ধ হ’ব? ৰাষ্টাটো দেখোন আমিয়ে খুলি দিছো, এতিয়া চিঞঁৰ বাখৰ কৰি থাকি কি লাভ হ’ব। ইমান দিনে মানে এইবিলাকে ঘটি আছে। লিখা লিখা নাম লিখা। সবৰে নাম লিখা,\nফৰেষ্ট মিনিষ্টাৰৰ নামটোও লিখিবা এইবাৰ ।\nআৰু কিছুমান ঠাই চাব মন আছিল যমৰাজৰ। কিন্তু আৰম্ভ হ’লেই নহয় অসম বন্ধৰ উৎসৱ, লাগিলেই ১৪৪।\nগতিকে উপাই নাপাই যাব লগা হ’ল উভতি। কি থিক, কিমান দিন বা ফচিব লগা হয়। ইফালে চেম্বাৰতোঁ\nবোলে মানুহৰ ভিৰ বাঢ়িছে। নিউজ চেনেল বিলাকত দেখিয়ে আছে, পৰিস্থিতি আৰু বেয়া হোৱাৰ সম্ভাবনা\nআছে। গতিকে এইবাৰৰ ভ্রমণ সামৰি টালি-টোপোলা বান্ধি ওলাল। (আচলতে মোৰো বিৰক্তি লাগিছে\nলিখি লিখি, গতিকে শেষ কৰো আৰু)\n( অ আৰুএটা কথা, যোৱাৰ আগতে যম মহোদয়ে অসমবাসীক বাই বাই দিও বুলি ফেচবুকত আপদেত এটা দিব খোজোতেই দেখা পালে নহয় আমাৰ গোটতো, ‘অসমীয়াত কথা বতৰা’ । এইটো কি বস্তুবুলি চাব খোজোতেই দেখা পালে ৰোমান লিপিত লিখা সকলৰ তর্ক-বিতর্ক বোৰ, আৰু কেইজন মান বেলেগৰ লিখা চুৰ কৰি নিজৰ বুলি প্রকাশ কৰা ভদ্রলোক। উঠি গ’ল টিঙচকৈ খংটো। পিছে তেওঁলোকৰ নাম কেইটা লিখিলে নে, নিলিখিলে সেইটোহে গম নাপালো দেই। তথাপিও সাৱধান দেই।)\nযমৰাজৰ চেম্বাৰঃ এইকেইদিন যম আৰু চিত্র খুব ব্যস্ত। ইমান বিলাক মানুহৰ নাম লিখি আনিছে। ধাৰা অনুযায়ী নাম বিলাক মিলাব লাগিব। ন’টিচ পঠাব লাগিব। ইফালে দৈনিক দুই-চাৰিজন আহিয়েই থাকে। সেইবিলাকো চাব লাগে। মুঠতে খুব ব্যস্ত।\nযমঃ কোৱা। ছূটিৰ কথা নকবা দেই এইকেইদিন। এইবিলাক শেষ কৰিহে ছুটি পাবা।\nচিত্রঃ নহয় ছাৰ, মই ছুটিৰ কথা কোৱা নাই। এই আমিযে ইমান বিলাকৰ নাম লিখি আনিলো। এতিয়া\nএওঁলোকৰ বিছাৰ প্রক্রিয়াটো কি হ’ব?\nযমঃ সেইটো আৰু কি নতুন কথা? আমাৰ বিছাৰ প্রক্রিয়া যেনেকে চলে তেনেকেই হ’ব। আমাৰ ইয়াততো ভি\nআই পি বুলি আৰু তিহাৰ জেলৰ দৰে সুবিধা নিদিওঁ। সবকে লৈ আনা, বিছাৰ হ’ব, তাৰ পিছত শাস্তি অনুযায়ী যাক যি কৰিব লাগে কৰিম।\nচিত্রঃ ছাৰ আপুনি যিমান সহজ বুলি ভাবিছে সিমান সহজ নহয় কথাটো। ইমান বিলাক মানুহ একেলগে কেনেকৈ মাৰি আনিব? আৰু এনেকৈ কি লাভ হ’ব?\nযমঃ তুমি কি কব খুজিছা, বুজাই কোৱাছোন।\nচিত্রঃ চাওঁক, আমি এনেকৈ ৫০০ মানুহ আনি গোট খুৱালে কিডাল লাভ হ’ব? ইমান মানুহ আনা মানে ইনকাম টেক্সৰ ঝামেলা আহি যাব। আকৌ আমাৰ মানব দৰদী নে কি সংস্থা এটাও নাই যানো? এইবিলাকে হাল্লা লগাই দিব লগেলগে।আৰু এটা কথা, তেঁওলোকক আমি মাৰি আনিলো বাৰু, শাস্তিও দিলো, কিন্তু বেয়া কাম কৰিলে যে শাস্তি পায় সেই কথাটো বাকী বিলাকে কেনেকে গম পাব? আকৌ আগৰ দৰেই চলি থাকিব।\nযমঃ ৱাহ চিত্র ৱাহ। অনন্য তুমি। ইমান ভাল চিন্তা কৰিলা তুমি। মইতো কওঁ, তোমাকে অহাবাৰ আমাৰ\nশিক্ষামন্ত্রী আৰু মেডিকেল মন্ত্রী দুয়োটা বনাই দিওঁ।\nচিত্রঃ নাই ছাৰ, এইটো মোৰ দায়িত্ব।\nযমঃ বাৰু তেন্তে কি কৰা যায় বাৰু?\nদিন ৰাতি একাকাৰ কৰি যমৰাজ আৰু চিত্রগুপ্তই ভাবি আছে। কি শাস্তি দিব দোষী সকলক, কি পদ্ধতিত\nশাস্তি দিব এওঁলোকক। কিন্তু দোষ ধৰা পৰিছে যাতে শাস্তিতো ভুগিবই লাগিব। খোৱা লোৱা সকলো\nবাদ, মাত্র চিন্তা। কিন্তু নাই, শেষত গৈ একো নোলাই হে নোলাই। এনেকৈ গৈ আছে দিনবোৰ। এদিন ৰাতি হঠাৎ যমৰাজে কিবা এটা মনত পৰি বিছনাৰ পৰা জপিয়াই উঠিল। আৰু লগে লগে ফোনতো উলিয়াই ডায়েল কৰিলে @#৳%&&* ঁ। (এইটো আমাৰ চিত্র চাহাবৰ নম্বৰ)। আৰু ৰাতিপুৱাই মাতি পঠিয়ালে যিমান সোনকালে পাৰে।\nযমঃ চিত্র মই বহুত ভাবিলো। বহুত ভাল আৰু বেয়া দিশ চিন্তা কৰিলো। শেষত ভাবিলো, এই মানুহ\nখিনিক ইয়ালৈ নানো।\nচিত্রঃ তেন্তে ছাৰ, তেঁওলোকে শাস্তি কেনেকৈ পাব?\nযমঃ আছে চিত্র, তাৰো সমিধান আছে। কিন্তু তাৰ আগতে এটা কথা কওঁ। এই যে মানুহ বিলাক, তেওঁলোকক আমি জন্ম দিলো। নিজে উশাহ-নিশাহ ল’ব নোৱাৰালৈকে মাকৰ গর্ভতে ৰখাৰ ব্যাৱস্থা কৰিলো। আকৌ তেওঁলোকক নিজৰ মগজুপৰিপক্ক নোহোৱালৈকে মাক- দেউতাকৰ হোটেলত যাৰ যিমান সাধ্য তেনেকৈ ৰখাৰ ব্যাৱস্থা কৰি দিলো। তাৰ পিছতো মাজে সময়ে কোনোবাই কাতৰ অনুৰোধ জনালে সহায় কৰি দিওঁ। তাৰ পিছতো আমাৰ কিবা দায়িত্ব থকা বুলি ভাবা জানো? গোটেই জীৱনতো পাপ কৰিব, মৰাৰ পিছত আহি ইয়াতে শাস্তি দিম, সেইটো কিবা কথা হ’ল নেকি হে?\nচিত্রঃ হয় ছাৰ।\nযমঃ আৰু আমাৰ দায়িত্বতো কাৰোবাক কিবা কাম কৰি দিয়া, কাৰোবাক শাস্তি দিয়া এইবিলাক নহয়।\nআমাৰ দায়িত্ব হ’ল তেওঁলোকক বাট দেখুওৱা মাত্র।\nচিত্রঃ আপুনি সঠিক কথাই কৈছে ছাৰ। কিন্তু এওঁলোকৰ এতিয়া হ’ব কি?\nযমঃ হ’বলৈ একো নাই। এওঁলোকৰ শাস্তি এওঁলোকে নিজে পাব, তেওঁলোকৰ ঠাইতেই পাব।\nচিত্রঃ উহ! কি কথা এয়া। কালৰো কাল বিপৰীত কাল, যমে নতৰে শাস্তিৰ জাল।\nযমঃ চিত্র, তোমাৰ ঋষি বাল্মিকীৰ কথা মনত আছেনে?\nচিত্রঃ হেহ মহোদয় কি কথা কয়হে। মোৰ স্মৃতি শক্তি সাংঘাতিক। নিশ্চয় মনত আছে। তেওঁৰে আগৰ ভার্চনটো আগতে দস্যু ৰত্নাকৰ নাছিল জানো?\nযমঃ হুমম। তেওঁৰ কথাই কৈছো। জীৱনৰ প্রথম কালছোৱাত তেওঁ বহুত পাপ কৰিলে। অন্যায় কৰি বহু\nসম্পত্তি অর্জন কৰিলে, কিন্তু লাভ কি হ’ল? তেওঁৰ সেই পাপার্জিত সম্পত্তিৰ ভাগ কোনেওঁ নাখাওঁ বুলি ক’লে । কাৰণ পাপৰ ভাগ কোনেও লব নোখোজে। আনকি নিজৰ পুত্র পত্নীয়েও নলয়। সেয়ে জানো\nতেওঁৰ কাৰণে চৰম শাস্তি নাছিল? সেই শাস্তি জানো মই দিব লগা হৈছিল?\nচিত্রঃ হেই ছাৰ, আপুনিও সত্য যুগতে আছেহে। অ আজিকালি সেই দিন নাই। গিৰিয়েকে টেবুলৰ তলেদি পইছা নিনিলে ঘৈনিয়েকে ঘৰত সুমুৱাবই নিদিয়ে। সদায় মাছ-মাংসৰে দকছি খাব লাগে, ৰাতি ক্লাবত বিহু নাচিব লাগে। এইবিলাকৰ ধন ক’ৰ পৰা গোটাই?\nযমঃ কিন্তু চিত্র, সত্যযুগৰ সূর্য্যটো দেখোন এতিয়াও পুবতে ওলাই পছিমতে মাৰ যায়। কিছুমান কথা\nকেতিয়াও সলনি নহয় চিত্র, মাথো সলনি হয় তাৰ প্রকাশৰ লক্ষন বিলাক হে। বাৰু এটা কথা কোৱাছোন\nকিমান জন দুর্নীতি পৰায়ন ব্যক্তিৰ ঘৈনিয়েক তেওঁৰ লগত জেললৈ গ’ল? কিন্তু দুর্নীতি কৰিবলৈতো ঘৈনিয়েকেই কৈছিল। মুঠতে আনে কৰা পাপৰ ভাগ আনে কেতিয়াও নলয়।\nচিত্রঃ সেইটো হয় বাৰু, কিন্তু কেনেকৈ শাস্তি পাব সেইটো হে এতিয়ালৈ বুজি নাপালো।\nযমঃ চোৱা, তুমি যিমান এনেকুৱা ব্যক্তি দেখিছা, তেওঁলোকে যেতিয়ালৈ পাৰে তেতিয়ালৈ পাপ কৰি যায়, ধন\nসম্পত্তিৰ পাহাৰ ওখ কৰাই যায়, কিন্তু যেতিয়াই তেওঁ পইছা ঘটাত অসমর্থ হৈ যায়, তেতিয়াই তেওঁৰ শাস্তিৰ\nপর্ব ও আৰম্ভ হৈ যায়। ল’ৰা-ছোৱালী বা আন আত্মীয় সকলৰ ব্যাৱহাৰ তেওঁৰ প্রতি ক্রমাত ৰুক্ষ হৈ\nযায়। কাৰণ তেওঁৰ চিনাকী বা প্রয়োজন অকল তেওঁৰ পইছা কেইটাতহে। যেতিয়া পইছা দিব নোৱাৰা হ’ব তেতিয়াই তেওঁৰ প্রয়োজনো শেষ হ’ব। গোটেই জীৱন অন্যায় কৰি ধন সম্পত্তি গোটালে, কিন্তু লাভ কি\nহ’ল? এয়াই তেওঁৰ কাৰণে কিমান ডাঙৰ শাস্তি ভাবাছোন।\nতেওঁলোকৰ শাস্তিৰ সীমা নাই। তেওঁলোকে কাকো উপদেশ দিব নোৱাৰে, কাকো আদেশ দিব নোৱাৰে।\nকাৰোবাক কিবা ক’লে চিধাই ক’ব তুমিনো কিডাল ভাল কাম কৰিলা? তেতিয়া তেওঁৰ কেনেকুৱা লাগিব\nভাবাছোন। তেওঁক বেলেগকৈ মই কিবা শাস্তি দিয়াৰ প্রইয়োজন আছেনে? এসময়ত দস্যু ৰত্নাকৰে যেতিয়া নিজৰ ভূল বুজিছিল, তেওঁ নিজকে তপস্যাত ব্রতী কৰি এসময়ত ঋষিমুনি হৈছিল। তপস্যাৰ সময়ত তেওঁ সম্পূর্ণ অনাহাৰে আছিল, বহুপাকৃতিক তথা মানসিক শাস্তি ভুগিব লগা হৈছিল দিনে ৰাতি। কিন্তু তেওঁ পিছ হোহোকা নাছিল। সেয়ে তেওঁ মহামানৱ হ’ল। সেইদৰে আমাৰ এই সকল মনুস্যও নিজকে দোষমুক্ত কৰিব পাৰিব, কিন্তু তেওঁলোকেও নিজৰ পাপৰ শাস্তি ভোগ কৰিবি লাগিব। জীয়াই থকা দিন কেইটা যিমান পাৰে সিমানেই অন্য মানুহক পাপ কামৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখিব লাগিব। নিজে কৰি অহা ভুল বিলাক আনক নকৰিবৰ কাৰনে সকিয়াই থাকিব লাগিব। এনেকেহে তেওঁ চিৰশান্তি লভিব পাৰিব।\n← মই অসমীয়া (-ভৃগু ফুকন ডেকা)\nঅসমীয়া গ্ৰেনেড (-ৰাতুল বেজবৰুৱা) →