Class3Environment Chapter4বিচিত্র প্রাণী » Dev Library\nClass3Environment Chapter4বিচিত্র প্রাণী, SEBA Chapter4বিচিত্র প্রাণী Class3Environment Study Question Answer to each chapter is provided in the list of SEBA so that you can easily browse through different chapters and select needs one. Assam Board Class3পৰিৱেশ অধ্যয়ন Question Answer can be of great value to excel in the examination.\n১। উত্তৰ লিখা :\n(ক) মাটি আৰু পানী দুয়ো ঠাইতে থাকিব পৰা এটা প্ৰাণীৰ নাম লিখা।\nউত্তৰ : ভেকুলী।\n(খ) দুবিধ মাংসভোজী প্ৰাণীৰ নাম লিখা।\nউত্তৰ : বাঘ, সিংহ।\n(গ) উৰিব নোৱাৰা দুটা চৰাইৰ নাম লিখা।\nউত্তৰ : উটপখী আৰু পেংগুইন।\n(ঘ) এটা চিকাৰী চৰাইৰ নাম লিখা।\nউত্তৰ : চিলনী।\n(ঙ) বেগাই দৌৰিব পৰা এটা চৰাইৰ নাম লিখা।\nউত্তৰ : উটপখী।\n২। ‘ক’ অংশৰ লগত ‘খ’ অংশ আঁচ টানি মিলোৱা :\n৩। খালী ঠাই পূৰ কৰা :\n(ক) জেঠী আৰু ভেকুলীয়ে ––––––খায়।\nউত্তৰ : জেঠী আৰু ভেকুলীয়ে পোক-পতংগ খায়।\n(খ) মাছে ––––––সহায়ত পানীত সাঁতুৰিব পাৰে।\nউত্তৰ : মাছে ফান আৰু ফিচাৰ সহায়ত পানীত সাঁতুৰিব পাৰে।\n(গ) ––––––চৰায়ে বহু দূৰলৈ উৰিব পাৰে।\nউত্তৰ : পাৰ, কাউৰী, বালিমাহী চৰায়ে বহু দূৰলৈ উৰিব পাৰে।\n(ঘ) উটপখীয়ে ––––––দৌৰিব পাৰে।\nউত্তৰ : উটপখীয়ে বেগাই দৌৰিব পাৰে।\n৪। পার্থক্য লিখা :\n(ক) তৃণভোজী আৰু মাংসভোজী প্রাণী।\nউত্তৰ : যিবোৰ প্ৰাণীয়ে ঘাঁহ-বন, গছৰ পাত আদি খায় তাকে তৃণভোজী প্রাণী বোলে। যেনে— গৰু, ছাগলী। আনহাতে, যিবোৰ প্রাণীয়ে মাংস খায় তাকে মাংসভোজী প্রাণী বোলে। যেনে—বাঘ, সিংহ।\n(খ) বনৰীয়া প্ৰাণী আৰু ঘৰচীয়া প্ৰাণী।\nউত্তৰ : কিছুমান প্রাণী বনত থাকে তাকে বনৰীয়া প্ৰাণী বুলি কোৱা হয়। যেনে—বাঘ, সিংহ। আনহাতে, কিছুমান প্রাণীক মানুহে ঘৰত পোহে তাকে ঘৰচীয়া প্ৰাণী বুলি কয়। যেনে—গৰু, ছাগলী, হাঁহ, পাৰ আদি।\n৫। হাঁহৰ ঠোঁটত থকা ফুটা দুটাৰ কাম কি ?\nউত্তৰ : হাঁহে খাদ্যত মিহলি হৈ থকা বোকা-পানীবোৰ ঠোঁটত থকা ফুটা দুটাৰে বাহিৰলৈ উলিয়াই দিয়ে।\n৬। ভেকুলীৰ জিভাখন ক’ত লাগি থাকে ?\nউত্তৰ : ভেকুলীৰ জিভাখন মুখৰ সমুখৰ ভাগত লাগি থাকে।\n৭। বুকুত ভৰ দি বগাই যোৱা তিনিবিধ প্ৰাণীৰ নাম লিখা।\nউত্তৰ : জেঠী, ঘৰিয়াল আৰু কাছ।\n৮। খাদ্যাভ্যাসৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি প্ৰাণীসমূহক কেইভাগত ভগাব পাৰি ? ভাগ কেইটাৰ নাম লিখা।\nউত্তৰ : খাদ্যাভ্যাসৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি প্ৰাণীসমূহক তিনিটা ভাগত ভাগ কৰা হৈছে। ভাগকেইটা হ’ল—\n(১) তৃণভোজী প্রাণী।\n(২) মাংসভোজী প্রাণী।\n(৩) সর্বভোজী প্রাণী।\n৯। চৰায়ে কিয় আকাশত উৰিব পাৰে ?\nউত্তৰ : চৰাইৰ দেহটো মাকোৰ নিচিনা, হাড়বোৰ, ফোঁপোলা হোৱা বাবে গাটো পাতল। চৰাইৰ ডেউকা আৰু নেজত পাখি থাকে। এনে পাখি থকা ডেউকাৰ বাবে চৰায়ে আকাশত উৰিব পাৰে।\n১০। নিজে কৰা।\n১। (ক) উভচৰ প্ৰাণী কাক বোলে ?\nউত্তৰ : মাটি আৰু পানী উভয়তে থাকিব পৰা প্ৰাণীকেই উভচৰ প্রাণী বোলে।\n(খ) মাছে কিহৰ সহায়ত সাঁতুৰিব পাৰে ?\nউত্তৰ : মাছৰ দেহৰ দুয়োফালে থকা ফান আৰু পিছ অংশত থকা ফিচাৰ সহায়ত মাছে পানীত সাঁতুৰিব পাৰে।\n(গ) চাৰিটা ঘৰচীয়া প্ৰাণীৰ নাম লিখা।\nউত্তৰ : গৰু, ছাগলী, হাঁহ আৰু কুকুৰা।\n(ঘ) গৰু, ছাগলী, ঘোঁৰা আদি প্রাণীবোৰে কি খাদ্য খাই জীয়াই থাকে?\nউত্তৰ : গৰু, ছাগলী, ঘোঁৰা আদি প্ৰাণীবোৰে ঘাঁহ-বন, গছৰ পাত আদি খাই জীয়াই থাকে।\n(ঙ) পাঁচোটা তৃণভোজী প্ৰাণীৰ নাম লিখা।\nউত্তৰ : হৰিণা, হাতী, গঁড়, জেব্রা আৰু জিৰাফ।\n(চ) পাৰ, ঘনচিৰিকা, ভাটৌ আদিয়ে কি খায় ?\nউত্তৰ : পাৰ, ঘনচিৰিকা, ভাটৌ আদিয়ে শস্য আৰু ফল-মূল খায়।\n(ছ) পাৰ চৰাইৰ ঠোঁট কেনেকুৱা ?\nউত্তৰ : পাৰ চৰাইৰ ঠোঁট চুটি, জোঙা আৰু টান।\n(জ) মাছৰোকা চৰায়ে কি খায় ?\nউত্তৰ : মাছৰোকা চৰায়ে মাছ খায়।\n(ঝ) বগলীয়ে কেনেকৈ পানীৰ তলৰ পৰা মাছ ধৰি খাব পাৰে ?\nউত্তৰ : বগলীৰ ঠেং আৰু ঠোঁট বৰ দীঘল হোৱাৰ কাৰণে একাঠু পানীত ডুব নোযোৱাকৈ থাকিব পাৰে আৰু এনেদৰে বগলীয়ে পানীৰ তলৰ পৰা মাছ ধৰি খাব পাৰে।\n(ঞ) ফেঁচা, চিলনী, শেন আদিয়ে কি খায় ?\nউত্তৰ : ফেঁচা, চিলনী, শেন আদিয়ে মাংস খায়।\nপ্রশ্ন ২। ফেঁচা, চিলনী, শেন, শগুণ আদিক কিয় চিকাৰী চৰাই বুলি কয়?\nউত্তৰ : ফেঁচা, চিলনী, শেন, শগুণ আদিক চিকাৰী চৰাই বুলি কয় কাৰণ ইহঁতৰ ঠোঁটবোৰ ধাৰ থকা আৰু বেকা, ঠেঙৰ নখবোৰ চোকা আৰু হাঁকোটাৰ দৰে। ইহঁতৰ হাতৰ পৰা চিকাৰ ওলাই যাব নোৱাৰে। এই কাৰণে এই চৰাইবোৰক চিকাৰী চৰাই বুলি কোৱা হয়।\nপ্রশ্ন ৩। সর্বভোজী প্রাণী কাক বোলে ?\nউত্তৰ : যিবোৰ প্ৰাণী সকলো ধৰণৰ খাদ্য খায় তাকে সর্বভোজী প্রাণী বোলে। যেনে—মানুহ, কাউৰী আদি।\nপ্রশ্ন ৪। পেংগুইনে কিহৰ সহায়ত সাঁতুৰিব পাৰে ?\nউত্তৰ : পেংগুইনে ডেউকাৰ সহায়ত পানীত সাঁতুৰিব পাৰে ৷\nপ্রশ্ন ৫। খালী ঠাই পূৰ কৰা :\n(ক) ভেকুলী ––––––প্রাণী।\nউত্তৰ : ভেকুলী উভচৰ প্ৰাণী।\n(খ) ঘৰচীয়া প্ৰাণীবোৰক থকা ঠাই ––––––ব্যৱস্থা কৰি দিয়ে।\nউত্তৰ : ঘৰচীয়া প্ৰাণীবোৰক থকা ঠাই মানুহে ব্যৱস্থা কৰি দিয়ে।\n(গ) নল গাহৰি ––––––প্রাণী।\nউত্তৰ : নল-গাহৰি তৃণভোজী প্রাণী।\n(ঘ) হাঁহৰ ঠোঁট বহল আৰু ––––––৷\nউত্তৰ : হাঁহৰ ঠোঁট বহল আৰু চেপেটা।\n(ঙ) জিৰাফ ডাঙৰ হাবি আৰু ––––––ত থাকে।\nউত্তৰ : জিৰাফ ডাঙৰ হাবি আৰু ওখ ঘাঁহনিত থাকে।\n(চ) জেঠী ––––––যায়।\nউত্তৰ : জেঠী বগাই যায়।\n(ছ) কণামুচৰিয়ে ––––––খায়।\nউত্তৰ : কণামুচবিয়ে মাছ খায়।\n৬। ‘ক’ অংশৰ লগত ‘খ’ অংশ মিলাই লিখা।\nবনৰীয়া ম’হ সর্বভোজী প্রাণী\nমানুহ মাংসভোজী প্রাণী\nভেকুলী তৃণভোজী প্রাণী\nসিংহ উভচৰ প্ৰাণী\nবনৰীয়া ম’হ তৃণভোজী প্রাণী\nমানুহ সর্বভোজী প্রাণী\nভেকুলী উভচৰ প্ৰাণী\nসিংহ মাংসভোজী প্রাণী\n৭। শুদ্ধ উত্তৰটো বাছি উলিওৱা :\n(ক) ঘোঁৰাই মাংস/ঘাঁহ খায়।\nউত্তৰ : ঘোঁৰাই ঘাঁহ খায়।\n(খ) হৰিণা, হাতী তৃণভোজী/মাংসভোজী প্রাণী।\nউত্তৰ : হৰিণা, হাতী তৃণভোজী প্রাণী।\n(গ) উটপখীয়ে উৰিব পাৰে/ নোৱাৰে।\nউত্তৰ : উটপখীয়ে উৰিব নোৱাৰে।\n(ঘ) মাছ মাটিত/পানীত থাকে।\nউত্তৰ : মাছ পানীত থাকে।\n(ঙ) বগলীয়ে মাছ/মাংস খায়।\nউত্তৰ : বগলীয়ে মাছ খায়।\n(চ) শিয়াল সর্বভোজী/মাংসভোজী প্রাণী।\nউত্তৰ : শিয়াল মাংসভোজী প্রাণী।\n(ছ) তেজপিয়া জপিয়াই/বগাই যায়।\nউত্তৰ : তেজপিয়া বগাই যায়।\n(জ) জেঠী আৰু ভেকুলীয়ে মাছ/পোক-পতংগ খায়।\n(ঝ) শেন, শগুণে মাংস/মাছ খায়।\nউত্তৰ : শেন, শগুণে মাংস খায়।\n(ঞ) কাউৰী তৃণভোজী/সৰ্বভোজী প্রাণী।\nউত্তৰ : কাউৰী সৰ্বভোজী প্রাণী।


List of Determiners আৰু ইয়াৰ কিছু ব্যৱহাৰ 2022 » Assamese Medium\nList of Determiners আৰু ইয়াৰ কিছু ব্যৱহাৰ 2022\nমোৰ মৰমৰ ছাত্ৰ ছাত্ৰী তথা পঢ়ুৱৈ বন্ধু বান্ধৱীসকল, আকৌ এবাৰ Assamese Medium ত English Grammar ৰ আন এক গুৰুত্বপূৰ্ণ আলোচনালৈ স্বাগতম জনাইছো। আজিৰ আলোচনাত আমি ইংৰাজী ব্যাকৰণৰ List of Determiners আৰু ইয়াৰ কিছু ব্যৱহাৰ উদাহৰণৰ সৈতে আলোচনা কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰিছোঁ। আশা কৰোঁ এই লিখনিয়ে আপোনাক উপকাৰ কৰিব। আপুনি যদি Class 10 ৰ শিক্ষাৰ্থী তেন্তে আপুনি পঢ়াৰ ওপৰিও আনৰ সৈতে ভাগ বতৰা কৰক যাতে আনেও উপকৃত হব পাৰে।\nইয়াৰ আগতে আমি Assamese Medium ত English Grammar ৰ আন আন বিষয় যেনে Articles, Sentences আদিৰ বিষয়ে সবিশেষ আলোচনা কৰিছোঁ, যদি আপুনি এতিয়াও পঢ়া নাই তেন্তে লিংকত ক্লিক কৰি এতিয়াই পঢ়িব পাৰে।\nDeterminers কি? List of Determiners ৰ কিছু উদাহৰণ দিয়া\nSome ৰ ব্যৱহাৰ\nAny ৰ ব্যৱহাৰ\nMany ৰ ব্যৱহাৰ\nMuch ৰ ব্যৱহাৰ\nMore ৰ ব্যৱহাৰ\nLittle,alittle, the little ৰ ব্যৱহাৰ\nLittle ৰ ব্যৱহাৰ\nA little ৰ ব্যৱহাৰ\nThe little ৰ ব্যৱহাৰ\nFew, A few, The few ৰ ব্যৱহাৰ\nFew ৰ ব্যৱহাৰ\nA few ৰ ব্যৱহাৰ\nThe Few ৰ ব্যৱহাৰ\nEach আৰু Every ৰ ব্যৱহাৰ\nEither আৰু Neither ৰ ব্যৱহাৰ\nBetween আৰু Among ৰ ব্যৱহাৰ\nConclusion on List of Determiners\nযিবােৰ word, Noun ৰ আগত বহি Noun বােৰৰ countable, uncountable, নির্দিষ্ট-অনির্দিষ্ট আদি নিৰূপণ কৰে, সেইবােৰক Determiners বােলে। কিছুমান গুৰুত্বপূৰ্ণ List of Determiners হল some, any, many, much, more, lots of,alot of, few,afew, the few, little,alittle, the little, each, every, no, not, enough, plenty of ইত্যাদি।\nওপৰত উল্লেখ কৰা List of Determiners ৰ বিষয়ে আমি তলত উদাহৰণৰ সৈতে আলোচনা কৰিছোঁ।\nসংখ্যা বা পৰিমাণ বুজাবলৈ countable আৰু uncountable দুয়ােবিধ Noun ৰ আগত some ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যেনে –\nThere are some boys present in the class.\nThe man has bought some mangoes for his children.\nThe girl went to the market with some money.\nMother has put some more salt in the curry.\nNote: সাধাৰণতে Assesrtive আৰু Affirmative Sentence অত ‘some’ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।\nসংখ্যা বা পৰিমাণ বুজাবলৈ countable আৰু uncountable দুয়ােবিধ Noun ৰ আগত সাধাৰনতে Negative আৰু Interrogative Sentence অত Any ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যেনে-\nDo you need any help from me?.\nThey did not know any man in this town.\nShe can’t buy any books now.\nDid they have any difficulty finding the house?\nকিন্তু, কেতিয়াবা Interrogative আৰু Negative Sentence অতাে Some ৰ ব্যৱহাৰ হ’ব পাৰে। যেনে—\nSome people don’t want wealth.\nঠিক তেনেদৰে Affirmative Sentence অতাে any ব্যৱহাৰ হ’ব পাৰে। যেনে-\nAny man can do this work.\nসংখ্যা বুজাবলৈ countable plural noun অৰ আগত Many ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। Many ৰ সলনি lots of ও ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। যেনে—\nThey have many relatives in this city.\nThis book contains many chapters.\nপৰিমাণ বুজাবলৈ uncountable noun ৰ আগত much ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, Much ৰ সলনিalot of ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যেনে—\nA rich man has much/a lot of money.\nThe passenger has much/a lot of luggage with him.\nদুটাৰ মাজত তুলনা বুজাবলৈ more ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যেনে-\nShe is much taller than her brother.\nRaju is much wiser than Biju.\nTendulkar plays much better than any other cricketer in India.\nRaju is more intelligent than Biju.\nHe got more help from his father than his mother.\nসাধাৰনতে little,alittle, the little কেৱল uncountable Singular Noun ৰ আগত ব্যৱহৃত হয়। ইয়াৰ বাহিৰে little,alittle, the little ৰ আন আন ব্যৱহাৰ few,afew, the few ৰ সৈতে প্রায় একেই। little,alittle, the little এ পৰিমানৰহে আভাস দিয়ে।\nপ্রায় নােহােৱা বা নথকা পৰিমাণ সূচাবলৈ little ব্যৱহাৰ হয়। যেনে-\nHe has little patience and so he gets irritated easily.\nA poor man has little money to spare.\nঅলপ পৰিমাণ অর্থalittle ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যেনে-\nThere is justalittle milk in the jug.\nOnlyalittle help will be enough for me.\nযি অলপ পৰিমাণ আছে তাৰে আটাইখিনিকে বুজাবলৈ the little ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যেনে-\nWe should utilize the little intelligence that we possess.\nI am very thankful to him for the little help he has offered to me.\nসাধাৰণতে few,afew আৰু the few, এই তিনিওটা countable plural noun অৰ আগত ব্যৱহাৰ হয়।\nFew প্রায় নথকা বা নােহােৱা অৰ্থত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যেনে-\nFew men live to be one hundred.\nThe class was canceled because few students were present.\nFew people were present and so the meeting was called off.\nNote: Just আৰু only ৰ পিছত countable noun থাকিলেafew আৰু uncountable noun থাকিলেalittle ব্যৱহাৰ হয়।\nঅলপ সংখ্যক অর্থতafew ব্যৱহাৰ কৰা হয়। just, only আৰু quite শব্দৰ পিছতােafew ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যেনে—\nThere areafew students present in the class today,\nOnlyafew friends helped him in his distress.\nQuiteafew people supported the view.\nযি অলপ সংখ্যক আছে তাৰে আটাইকে বুজাবলৈ the few ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যেনে-\nThe few friends I have are all poor.\nRaju bought the few books, he needed.\nThe few apples he bought are all rotten.\nদুটা বা তাতকৈ বেছিৰ ভিতৰত এটাক বুজাবলৈ Each, ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যেনে—\nEach of the two boys has boughtapen.\nআনহাতে, দুটাতকৈ বেছিৰ ভিতৰত এটাক বুজাবলৈ every ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যেনে—\nEvery boy in the class will getaprize.\nদুটাৰ এটা বা দুটাৰ প্ৰত্যেকটোকে বুজাবলৈ either ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যেনে—\nYou may write it either withapen or with a\nThe boy answered either of the questions.\nআনহাতে, দুটাৰ কোনােটোকে নুবুজাবলৈ neither ব্যৱহাৰ কৰা হয়।যেনে –\nNeither he nor his brother is guilty.\nBoth of the apples were rotten, he took neither.\nদুটাৰ মাজত বুজাবলৈ between ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যেনে\nAbdul is sitting between Raju and Rahim.\nDivide these mangoes between you two.\nআনহাতে, দুটাতকৈ বেছিৰ মাজত বুজাবলৈ among ৰ ব্যৱহাৰ কৰা। যেনে –\nWho among you can answer the question?\nThe boy distributed chocolates among his friends on his birthday.\nএতিয়ালৈকে আমি আজিৰ আলোচনাত List of determiners হিচাপে some, any, many, much, more, lots of,alot of, few,afew, the few, little,alittle, the little, each, every, no, not, enough, plenty of আদিৰ সবিশেষ আলোচনা কৰাৰ ওপৰিও উদাহৰণো কিছু দিবলৈ প্ৰয়াস কৰা হৈছে।\nযদি আপোনাৰ আমাৰ লিখনি ভাল লাগিছে তেন্তে ইয়াক আপোনাৰ বন্ধু বান্ধৱীৰ সৈতে ভাগ বতৰা কৰক। যদি আপোনাৰ কিবা প্ৰশ্ন থাকে তেন্তে Comment Section ত জনাব পাৰে। আমি যথা সময়ত উত্তৰ দিবলৈ প্ৰয়াস কৰিম। আপুনি ইচ্ছা কৰিলে Assamese Medium Facebook Page ক Follow কৰি আমাৰ সৈতে পোনপটীয়াভাৱে যোগাযোগ অব্যাহত ৰাখিব পাৰে।\n[…] List of Determiners আৰু ইয়াৰ কিছু ব্যৱহাৰ 2022 […]


HomeIndia GKAll presidents of India in Assamese ~ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি সকল ~ Assamese Gk for APSC and all govt job exam\nAssam Job Hub August 09, 2020\nভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি সকল ( List of all presidents of India ) :\n1.ডক্টৰ ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰসাদ ( Dr. Rajendra Prashad ):\n(26 জানুৱাৰী , 1950 - 13 মে' , 1962 )\n2.সৰ্বপল্লী ৰাধাকৃষ্ণণ ( Sarvepalli Radhakrishnan ) : ( 13 মে',1962 -13 মে', 1967 )\n3.জাকিৰ হুচেইন ( Zakir Hussain ):\n( 13 মে', 1967 -3মে', 1969 )\n4.বৰাহগিৰি ভেংকটগিৰি ( Varahagiri Venkatagiri ): ( 24 আগষ্ট , 1969 - 24 আগষ্ট , 1974)\n5.ফকৰুদ্দিন আলী আহমেদ ( Fakaruddin Ali Ahmed ) :\n( 24 আগষ্ট ,1974 - 11 ফেব্ৰুৱাৰী , 1977 )\n6. নীলম সঞ্জীৱ ৰেড্ডী ( Neelam Sanjib Reddy )\n: (19 মে' ,1977 - 1 জুন , 1982)\n7. গিয়ানী জাইল সিং ( Giyani Zail Singh ) :\n( 25 জুলাই, 1982 - 25 জুলাই , 1987 )\n8. ৰামস্বামী ভেংকটৰমণ ( Ramaswami Venkataraman ) :\n( 25 জুলাই , 1987 - 25 জুলাই ,1992 )\n9. শংকৰ দয়াল শৰ্মা ( Shankar Dayal Sarma ) :\n( 25 জুলাই , 1992 - 25 জুলাই , 1997 )\n10.কে.আৰ নাৰায়ণন ( K.R. Narayanan ):\n( 25 জুলাই , 1997 - 25 জুলাই ,2002 )\n11. এ. পি. জে আব্দুল কালাম ( A.P.J. Abdul Kalam ): ( 25 জুলাই , 2002 - 25 জুলাই ,2007 )\n12. প্ৰতিভা পাটিল ( Pratibha Patil ) :\n( 25 জুলাই , 2007 - 25 জুলাই , 2012 )\n13. প্ৰণৱ মূখাৰ্জী ( Pranab Mukherjee ) :\n( 25 জুলাই , 2012 - 25 জুলাই , 2017 )\n14. ৰামনাথ কোবিন্দ ( Ramnath Kovind ):\n( 25 জুলাই , 2017 - 25 জুলাই , 2022 )\n1.ডক্টৰ ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰসাদ : (26 জানুৱাৰী , 1950 - 13 মে' , 1962 )\nজন্ম : ১৮৮৪ চনত বিহাৰত ।\n-> 1616 চনত বিহাৰ আৰু ওড়িষ্যা উচ্চ ন্যায়ালয়ত উকীল হিচাপে যোগ দিয়ে ।\n-> 1911 ত কংগ্ৰেছত যোগদান ।\n-> 1934 চনত অনুষ্ঠিত বোম্বে অধিৱেশনত তেঁওক ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সভাপতি নিযুক্ত কৰা হয় ।তাৰ পিছত ক্ৰমে 1939 ত সুভাষ চন্দ্ৰ বসু আৰু 1947 ত জে.বি. কৃপালনিৰ পদত্যাগৰ পিছত দ্বিতীয় আৰু তৃতীয়বাৰৰ বাবে কংগ্ৰেছৰ সভাপতি হয় ।\n-> 1946 চনৰ2ছেপ্তেম্বৰত জৱাহৰলাল নেহেৰুৰ নেতৃত্বত গঠিত অন্তৰ্ৱৰ্তীকালীন চৰকাৰত তেঁও খাদ্য আৰু কৃষি বিভাগৰ মন্ত্ৰী হৈছিল ।\n-> 1946 চনৰ 11 ছেপ্তেম্বৰত তেঁওক ভাৰতীয় সংবিধান সভাৰ সভাপতি নিৰ্বাচিত কৰে ।\n-> 26 জানুৱাৰী , 1950 ত তেঁওক দেশৰ প্ৰথম ৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচিত কৰা হয় ।\n-> তেঁওৰ আত্মজীৱনী খনৰ নাম - "আত্মকথা"\n2.সৰ্বপল্লী ৰাধাকৃষ্ণণ: ( 13 মে',1962 -13 মে', 1967 )\nজন্ম :5ছেপ্তেম্বৰ , 1888 ( তামিলনাডু )\n-> তেঁও 1931-36 লৈ তেঁও অন্ধ্ৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য্য অাছিল । 1939 - 48 লৈ তেঁও বেনাৰস বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য্য হয় । 1953-62 লৈ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ হয় ।\n-> 1954 ত ভাৰতৰত্ন লাভ কৰে ।\n-> 1937 চনত তেঁওক নোবেল বটাৰ বাবে মনোনীত কৰা হৈছিল ।\n->1946 চনৰ তেঁওক ভাৰতীয় সংবিধান সভাৰ সভাপতি নিৰ্বাচিত কৰে ।\n-> 1946-52 লৈ তেঁও ভাৰতক UNESCO ৰ মজিয়াত প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল ।\n-> 1952 ত প্ৰথম গৰাকী হিচাপে উপৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচিত হয় ।\n3.জাকিৰ হুচেইন : ( 13 মে', 1967 -3মে', 1969 )\nজন্ম : 8 ফেব্ৰুৱাৰী , 1897 ( হাইদৰাবাদ )\n-> 1926 ত বাৰ্লিন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অৰ্থনীতিত ডক্তৰেট লাভ কৰে ।\n-> 1957-62 লৈ বিহাৰৰ ৰাজ্যপাল হৈ থাকে ।\n-> 1962-65 লৈ ভাৰতৰ দ্বিতীয় উপৰাষ্ট্ৰপতি নিৰ্বাচিত হয় ।\n-> 1963 ত ভাৰতৰত্ন লাভ কৰে ।\n4. বৰাহগিৰি ভেংকটগিৰি ( 24 আগষ্ট , 1969 - 24 আগষ্ট , 1974)\nজন্ম : 10 আগষ্ট , 1894\n-> 1936 ত বৃটিছ শাসিত ভাৰতবৰ্ষত তেঁও মাদ্ৰাছ বিধান সভাৰ সদস্য হয় । সেইসূত্ৰে 1937-39 লৈ তেঁও শ্ৰমিক আৰু উদ্যোগ মন্ত্ৰী নিৰ্বাচিত হয় ।\n->1956-60 লৈ উত্তৰ প্ৰদেশৰ ৰাজ্যপাল,, 1960-65 লৈ কেৰালাৰ ৰাজ্যপাল আৰু 1965-67 লৈ মাইছোৰৰ ৰাজ্যপাল হয় ।\n-> 1975 ত ভাৰতৰত্ন সন্মান লাভ কৰে ।\n5.ফকৰুদ্দিন আলী আহমেদ ( 24 আগষ্ট ,1974 - 11 ফেব্ৰুৱাৰী , 1977 )\nজন্ম : 13 মে' , 1905\n-> উত্তৰ পূৱৰ প্ৰথম MD ( Doctor of Medicine ) ডিগ্ৰী প্ৰাপ্ত ব্যক্তি ।\n-> 1948 চনত গোপীনাথ বৰদলৈ মূখ্যমন্ত্ৰী থকা সময়ত তেঁও বিত্ত , কৰ আৰু শ্ৰমিক মন্ত্ৰী আছিল ।\n-> বৰপেটা লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা তেঁও ক্ৰমে 1967 আৰু 1971 ত লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয় ।\n-> তেঁওৰ নিজৰ ৰাষ্ট্ৰপতি কাৰ্য্যকাল শেষ নহওতেই কাৰ্য্যালয়ৰ ভিতৰত মৃত্যু হয় ।\n6.নীলম সঞ্জীৱ ৰেড্ডী : (19 মে' ,1977 - 1 জুন , 1982)\nজন্ম : 19 মে' , 1913 ( অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ )\n-> 1956 ত তেঁও অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ প্ৰথম মূখ্যমন্ত্ৰী হয় ।\n-> 1960-63 লৈ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সভাপতি হয় ।\n-> লাল বাহাদুৰ শাস্ত্ৰী প্ৰধানমন্ত্ৰী থকা সময়ত তেঁও ষ্টিল আৰু খনি ( Steel and mines ) মন্ত্ৰী হৈছিল ।\n->1967-69 লৈ লোকসভাৰ চতুৰ্থ অধ্যক্ষ ( Speaker ) হয় ।\n-> ভাৰতৰ সৰ্বকনিষ্ঠ ৰাষ্ট্ৰপতি হয় ।\n7. গিয়ানী জাইল সিং ( 25 জুলাই, 1982 - 25 জুলাই , 1987 )\nজন্ম :5মে' , 1916 ( পঞ্জাৱ )\n-> 1972-77 লৈ পঞ্জাৱৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হয় । মুখ্যমন্ত্ৰী হৈ তেঁও গুৰু গোবিন্দ সিঙৰ নামত এটা ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ নিৰ্মাণ কৰে ।\n-> তেঁওৰ দিনত প্ৰধানমন্ত্ৰী আছিল ইন্দিৰা গান্ধী । ইন্দিৰা গান্ধীয়ে 1 জুন , 1984 ত জাইল সিঙক এবাৰো নজনোৱাকৈ পঞ্জাৱৰ স্বৰ্ণ মন্দিৰত " Operation Blue Star " চলাইছিল । ইয়াত কেবাজন শিখ সেনা নিহত হয় ।\n8. ৰামস্বামী ভেংকটৰমণ : ( 25 জুলাই , 1987 - 25 জুলাই ,1992 )\nজন্ম :4ডিচেম্বৰ , 1910 ( তামিলনাডু )\n-> 1958 ত জেনেভাত অনুষ্ঠিত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় শ্ৰমিক বৈঠক ( International Labour Conference )ত তেঁও ভাৰতীয় প্ৰতিনিধিমণ্ডল ক নেতৃত্ব দিছিল ।\n-> ইন্দিৰা গান্ধী প্ৰধানমন্ত্ৰী থকা কালত 1980-84 ৰ ভিতৰত তেঁও বিত্ত , গৃহ মন্ত্ৰালয় আৰু প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰী হয় ।\n-> 1984-87 লৈ গিয়ানী জাইল সিং ৰাষ্ট্ৰপতি থকা সময়ত তেঁও উপৰাষ্ট্ৰপতি হৈছিল ।\n9. শংকৰ দয়াল শৰ্মা ( 25 জুলাই , 1992 - 25 জুলাই , 1997 )\nজন্ম : 19 আগষ্ট , 1918 ( ভূপাল )\n-> 1972 ত নিখিল ভাৰত কংগ্ৰেছ কমিটিৰ সভাপতি হয় ।\n-> 1984 ত অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ ৰাজ্যপাল হয় ।\n-> 1985 ত শাসনাধীন ইন্দিৰা গান্ধীৰ কংগ্ৰেছ চৰকাৰ আৰু শিখ সেনাৰ মাজত হোৱা সংঘাতৰ মাজতে তেঁও পঞ্জাৱৰ ৰাজ্যপাল হয় ।\n-> 1986-87 লৈ মহাৰাষ্ট্ৰৰ ৰাজ্যপাল ( Governor ) হয় ।\n-> 1987-92 লৈ ৰামস্বামী ভেংকটৰমণ ৰাষ্ট্ৰপতি হৈ থকা কালত শংকৰ দয়াল শৰ্মা উপৰাষ্ট্ৰপতি আছিল ।\n10. কে.আৰ নাৰায়ণন : ( 25 জুলাই , 1997 - 25 জুলাই ,2002 )\nজন্ম :4ফেব্ৰুৱাৰী , 1921 ( কেৰালা )\n-> তেখেত দলিত সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰথম গৰাকী ৰাষ্ট্ৰপতি ।\n-> লোকসভা নিৰ্বাচনত ভোট দিয়া প্ৰথম ৰাষ্ট্ৰপতি ।\n-> ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ সোণালী জয়ন্তীত (Golden Jubilee ) তেখেতে সভাপতিত্ব কৰে ।\n-> 1976-78 লৈ চীনত ( China ) আৰু 1980-84 লৈ আমেৰিকাত ( United Sates ) ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰদূত ( ambassador ) হৈ আছিল ।\n->1992-97 লৈ ভাৰতৰ উপৰাষ্ট্ৰপতি ( Vice President ) হয় ।\n11. এ. পি. জে আব্দুল কালাম : ( 25 জুলাই , 2002 - 25 জুলাই ,2007 )\nজন্ম : 15 অক্টোৱৰ , 1931 ( তামিলনাডু )\n-> মাদ্ৰাছ কাৰিকৰী শিক্ষা প্ৰতিস্থান ( Madras Institute of Technology ) ৰ পৰা ডিগ্ৰী লয়\n-> তাৰ পিছত তেঁও ভাৰতৰ সুৰক্ষা গৱেষণা আৰু বিকাশ সংস্থাৰ ( DRDO - Defence Research and Development Organization ) অধীনত বৈমানিক বিকাশ স্থাপনা ( Aeronotical Development Establishment ) কেন্দ্ৰত বৈজ্ঞানিক ( Scientist ) হিচাপে যোগদান কৰে ।\n-> 1969 ত তেঁওক ভাৰতীয় মহাকাশ অনুসন্ধান সংস্থালৈ ( ISRO - Indian Space Research Organization ) বদলি কৰে । তাত তেঁও ভাৰতৰ প্ৰথম উপগ্ৰহ উৎক্ষেপণ যান SLV3( satellite launch Vehicle -3 ) ৰ প্ৰকল্প পৰিচালক ( Project Director ) হিচাপে আছিল ।\n-> 1980 ৰ জুলাই মাহত সফলভাৱে ৰোহিনী ( Rohini ) উপগ্ৰহ কক্ষপথত সংস্থাপন কৰে ।\n-> তেঁও অগ্নি ( Agni ) , পৃথ্বি ( Prithvi ) আদি মিচাইল সফলতাৰে উৎক্ষেপণ কৰে ।\n12. প্ৰতিভা পাটিল ( 25 জুলাই , 2007 - 25 জুলাই , 2012 )\nজন্ম : 19 ডিচেম্বৰ , 1934 ( মহাৰাষ্ট্ৰ )\n-> 1991 ত লোকসভাৰ সদস্য নিৰ্বাচিত হয় ।\n-> 2004-07 লৈ ৰাজস্থানৰ ৰাজ্যপাল হয় ।\n13.প্ৰণৱ মূখাৰ্জী ( 25 জুলাই , 2012 - 25 জুলাই , 2017 )\nজন্ম : 11 ডিচেম্বৰ , 1935 ( পশ্চিম বংগ )\n-> প্ৰধানমন্ত্ৰী পি. ভি. নৰসিংহৰাও ৰ সময়ত তেঁওক যোজনা আয়োগৰ উপাধ্যক্ষ ( Deputy Chairman of Planning commission ) নিযুক্ত কৰে ।\n-> মনমোহন সিং প্ৰধান মন্ত্ৰী থকা কালত তেঁও 2004-06 লৈ প্ৰতিৰক্ষা মন্ত্ৰী হয় , 2006-09 লৈ বিদেশ মন্ত্ৰালয়ৰ আৰু 2009-12 লৈ বিত্ত মন্ত্ৰী আছিল ।\n14. ৰামনাথ কোবিন্দ : ( 25 জুলাই , 2017 - 25 জুলাই , 2022 )\nজন্ম : 1 অক্টোৱৰ , 1945 ( কানপুৰ , উত্তৰ প্ৰদেশ )\n-> 1977 আৰু 1978 ৰ মাজ ভাগত তেতিয়াৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী মোৰাৰ্জী দেশাইৰ ব্যক্তিগত সহায়ক হিচাবে কাম কৰিছিল ।\n-> 1980-93 লৈ তেঁও ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ আইনী পৰামৰ্শদাতা হিচাপে আছিল ।\n-> 2015-17 লৈ বিহাৰৰ ৰাজ্যপাল আছিল ।\nVedic Period or Age in Assamese ~ বৈদিক কাল ~ Assamese GK ~ Assam Govt. exam & APSC preparation


যতিন মিপুন - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n১ আগষ্ট, ১৯৫২ (৬৯ বছৰ)\nনকছাৰী মৌজাৰ গন্ধীয়া মিচিং গাওঁ, যোৰহাট জিলা\n১০ জানুৱাৰী, ২০০৭ (৫৪ বছৰ)\nলেখক, প্ৰশাসনিক বিষয়া\nযতীন মিপুন (ইংৰাজী: Jatin Mipun) এজন লেখক আৰু ভাৰতীয় পুলিচ সেৱাত যোগদান কৰা প্ৰথমজন মিচিং জনগোষ্ঠীৰ লোক আছিল। 'মিক্‌চিজিলি' (Miksijili) শীৰ্ষক উপন্যাস খনৰ বাবে তেখেতে অসম সাহিত্য সভাৰ পৰা অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধাৰী বঁটা লাভ কৰিছিল।\n১৯৫২ চনৰ ১ আগষ্টৰ দিনা যোৰহাট জিলাৰ নকছাৰী মৌজাৰ অন্তৰ্গত গন্ধীয়া মিচিং গাঁৱত যতীন মিপুনৰ জন্ম হয়।\nযতীন মিপুনে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সমাজতত্ত্ব (Sociology) বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। 'মিচিং সমাজ আৰু সংস্কৃতিৰ পৰিৱৰ্তন আৰু প্ৰগতি’ শীৰ্ষক গৱেষণাৰ বাবে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৯৮ চনৰ এপ্ৰিলত পি.এইচ.ডি. লাভ কৰিছিল।\nধেমাজি মহাবিদ্যালয়ৰ সমাজতত্ত্ব বিভাগৰ প্ৰবক্তা হিচাপে তেওঁ কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলিছিল। তাৰ পিছত ১৯৭৯ চনত ডিফুত প্ৰথম জিলা গৱেষক বিষয়া (District Research Officer) হিচাপে যোগদান কৰিছিল। ১৯৮০ চনত অসম প্ৰশাসনিক সেৱাত যোগদান কৰে আৰু ধুবুৰীত অতিৰিক্ত সহকাৰী আয়ুক্ত (Extra Assistant Commissioner) নিযুক্তি লাভ কৰিছিল। তেওঁ ভাৰতীয় পুলিচ সেৱাত ১৯৮৩ চনত অসম-মেঘালয় কেডাৰত যোগদান কৰিছিল আৰু তেওঁ মিচিং জনগোষ্ঠীৰ পৰা প্ৰথম আছিল। ৩০ ছেপ্তেম্বৰ ১৯৯৭ চনত তেখেতে ৰাজ্যিক অগ্নি-নিৰ্বাপক বিভাগ (State Fire Service) সঞ্চালক হিচাপে যোগদান কৰিছিল। ২০০২ চনৰ ১৪ আগষ্টত আৰক্ষী মহাপৰিদৰ্শকলৈ (Inspector General of Police) পদোন্নতি হৈছিল।\nতেখেতে ১৯৬৮ চনৰ পৰাই বিভিন্ন আলোচনী আৰু বাতৰি কাকতত লিখা-মেলা কৰিছিল। 'মিক্‌চিজিলি' (Miksijili) শীৰ্ষক উপন্যাস খনৰ বাবে তেখেতে অসম সাহিত্য সভাৰ পৰা অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰী বঁটা লাভ কৰিছিল। এই উপন্যাসখন পৰৱৰ্তী সময়ত নাট্য ৰূপান্তৰণ কৰি দূৰদৰ্শনৰ জৰিয়তে সম্প্ৰচাৰ কৰা হৈছিল। তেওঁ 'বাৰ্তা পখিলী' নামৰ আলোচনীখনৰ মুখ্য সম্পাদক আছিল। ২০০৩ চনত India International Society-য়ে তেখেতক ভাৰত জ্যোতি বঁটা প্ৰদান কৰিছিল।\nতেখেতে ৰচনা কৰা আন আন গ্ৰন্থ সমূহৰ নাম হৈছে:\nলজ্জাৰ দেশত লাজ পাই আহিলোঁ\nকাতি বিহুৰ ৰূপৰেখা\nবাৰ্তা পখিলীৰ নিৰ্বাচিত গল্প\nদুপৰ নিশাৰ বাঁহীত (কবিতা সংকলন)\nThe Mishing of Assam,\nDevelopment ofanew lifestyle(গৱেষণামূলক গ্ৰন্থ)\n২০০৭ চনৰ ১০ জানুৱাৰীত যতীন মিপুনৰ গোৱাত মৃত্যু হয়। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁ পত্নী আৰু তিনি জন পুত্ৰক এৰি থৈ যায়। তেওঁৰ পত্নী নিলিমা মিপুনো এগৰাকী প্ৰশাসনিক বিষয়া।\n↑ 1.0 1.1 1.2 "Jatin Mipun passes away". 15-01-2007. https://assam.org/news/jatin-mipun-passes-away। আহৰণ কৰা হৈছে: 27-12-2019.\n↑ 2.0 2.1 "The Mising(miris) of Assam development ofanew lifestyle". https://www.stumagz.com/the-mising-miris-of-assam-development-of-a-new-lifestyle/। আহৰণ কৰা হৈছে: 27-12-2019.\n↑ 3.0 3.1 "Jatin Mipun passes away (The Sentinel.16.01.2007)". http://lists.assamnet.org/pipermail/assam-assamnet.org/2007-January/010537.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 27-12-2019.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=যতিন_মিপুন&oldid=242325"ৰ পৰা অনা হৈছে\nমিচিং জনগোষ্ঠীৰ ব্যক্তি\nএই পৃষ্ঠাখন ২৭ জুলাই, ২০২০ তাৰিখে ০৮:৪৮ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


বকচিচ - মুক্ত চিন্তা\nকাৰোবাৰ মাতত ভদ্ৰকান্তই খকমকাই সাৰ পালে। সাৰ পালে মানে,টোপনি ঠিক ধৰাও নাছিল। দিনটোৰ ভাগৰে তাক হেঁচা মাৰি ধৰিছে। ৰেডিঅ'ৰ আমনিদায়ক ঘোষণাবোৰ শুনি শুনি চকুৰ পতা দুখন জাপ খাব খুজিছিল মাত্ৰ। অন্ততঃ ডেৰ বজাৰ 'সৈন্যবাহিনীৰ উদ্দেশ্যে প্ৰচাৰিত অনুষ্ঠান'টিলৈকে টোপনি এনেকৈয়ে ধৰে। তাতে ভৰি দুটাত ধূলি লাগি থকাৰ বাবে সি কোণীয়াকৈ শুবলগা হৈছে। “উস্ কি গৰম!”― জেঠমহীয়া প্ৰখৰ ৰ'দ। বাহিৰত অলপ পৰ থাকিলে সিজি যোৱাৰ উপক্ৰম হৈছে। টিনপাতৰ গৰমত ঘৰৰ ভিতৰতো ঠাই নাই। পিছফালৰ বাঁহকেইজোপাৰ তলত অৱশ্যে সেই কথাৰ খেয়াল নাহে।\nপথাৰত কলাফুল তিতা পানী। বামৰ পিনে কোনোবাই কোনোবাই ৰুবলৈ আৰম্ভ কৰিলেই। ভদ্ৰকান্তহঁতৰ পিছফালৰ ভালেখিনি মাটি পাৱাৰটিলাৰে বায়ে শেষ কৰিলে। বাকী আধা দলনি, চেঁচুবনেৰে ভৰি আছে। আজিকালি গৰু-ম'হে হাল বোৱা দেখিবলৈকে নোহোৱা হ'ল। তথাপি গোঁসাই চোমনিৰ সিপাৰৰপৰা হাল বোৱাৰ টুকুৰা-টুকুৰ শব্দ ভাহি আহিছে। গৰু থকাবিলাকে হাল-বোৱা বন্ধ কৰি গৰুহাল ছাঁত বান্ধিছেহি। ৰ'দৰ তাপত পথাৰৰ পানী ভীষণ তপত হৈ পৰিছে। সেইগতিকে হাঁহবোৰ বেছি পৰ চৰিব নোৱাৰে। ৰোৱা মাৰে বুলি গিৰিহঁতে পথাৰত মেলিবলৈও ভয় কৰে। পিছে, ৰোৱা মৰাতকৈ কাউৰীলৈহে ভয়। নতুনকৈ ওলোৱা পোৱালিবোৰ কাউৰীয়ে চাবোন থপিওৱাৰ দৰে থপিয়ায়। ভদ্ৰকান্তই হাঁহকেইজনী আৰু পোৱালীকেইটা আনি অস্থায়ী গঁড়ালত বান্ধিলেহি। আবেলি হ'বলৈ এতিয়াও তিনি ঘণ্টামান বাকী। অলপ পাছতে গৰুজনী আনিবলৈও যাব লাগিব। দলনিসোপাতনো আৰু কিমান চৰিব? অ'ত-ত'ত কোমল ঘাঁহ দুডালমান পায়, তাৰ পাছত আকৌ দৰক দি ইফালে-সিফালে চাই থাকে। “কাইলৈৰপৰা ঘৰতে বান্ধিব লাগিব। দ-ৰপৰা ঘাঁহ লৈ আহিম”।\nৰাতিবোৰ লাহে লাহে চুটি হ'বলৈ ধৰিছে। সেয়ে দুপৰীয়া ভাত খাই উঠি এবেলা দীঘল দিবলৈ মন যায়। ঠিক টোপনি নগ'লেও ইকাতি-সিকাতি কৰিব পাৰিলেও অন্ততঃ হামিকেইটা নোহোৱা হয়। পিছফালৰ কঁঠালকেইজোপাৰ তললৈ 'ফল্ডিংখন' লৈ যাব পাৰি। পিছে, ওপৰৰপৰা সাপ-চাপ পৰে বুলিহে ভয়। ভিতৰত শোৱাই শ্ৰেয়।― এই সকলোবোৰ সমস্যাৰ 'যত কূটৰ ঘাই', এই উৎকট গৰম। শেতেলিৰপৰা উঠি যাবলৈ তাৰ অকণো ইচ্ছা নাই।\n“ঘৰ-জেউতি অনুষ্ঠানত এইবাৰ শুনক, যোৰহাট জিলাৰ পদুমনি টেঙাবাৰী গাঁৱৰ 'জোনাকী আত্মসহায়ক গোট'ৰ সদস্যাসকলে পৰিৱেশন কৰা কৰা আইনাম . . .”―ভদ্ৰকান্তই ৰেডিঅ'ৰ ভলিউমটো অলপ সৰু কৰি দিলে। পিছফালৰ বাৰাণ্ডাৰপৰা মিঠা নাৰীকণ্ঠটি পুনৰ ভাহি আহিল, “পোনাকণ পালেহিনে?”― বোধহয় পিছফালৰ দুৱাৰখন মৰা আছে। ভদ্ৰকান্তই ভিতৰৰপৰাই মাত দিলে, “আগফালে যাচোন। মনোৱে তাঁত বৈ আছে।”\nভদ্ৰকান্তৰ ঘৰটো পুৰণি 'এল-পেটাৰ্ন'ৰ ঘৰ। বাপেকেই সাজি থৈ যোৱা। সি যেনিবা তাকেই জোৰা-ফোটোৰা দি নতুন ৰূপ দিলে। হাফ ৱাল যদিও ঘৰটি ইমান ধুনীয়াকৈ লেপা (মাটিৰে) যে, ওচৰৰপৰা নাচালে চিমেন্টেৰে প্লাষ্টাৰ নকৰা বুলি কোনেও ধৰিব নোৱাৰে। বাপেকেও কিন্ত্ত বেছ কায়দা লগাই ঘৰটো সাজিছিল। একেটা কোঠাতে তিনি-চাৰিখনকৈ দুৱাৰ। দুখনমান বোলে বিয়া-সবাহ হ'লেহে খোলে, ভিৰ কমিবলৈ। এই আমাৰ অভাৰব্ৰিজৰ লেখীয়া কথা। সকাম-নিকাম থাকিলে, নতুবা ভিতৰত আলহী বহি থাকিলে মানুহে ঘৰৰ ভিতৰেদি যাবলৈ টান পায়। কেতিয়াবা ভিতৰখন মচি-কাচি থ'লেও মাটি এৰা খাই আহে বুলিও বহুতে সোমাবলৈ বেয়া পায়। গতিকে ঘৰৰ কাষেদি সৰুকৈ হ'লেও আগফাল-পিছফাল সংযোগী পথ এটা থাকে। সেইটো থাকিলে আৰু এটা লাভ হয়। গৰু-ছাগলী, হাঁহ-কুকুৰাবোৰকো পাৰ কৰাবলৈ সুবিধা হয়। আন বহুতৰে ঘৰত থকাৰ দৰে ভদ্ৰকান্তহঁতৰো তেনেকুৱা বাট এটা আছে। অনিমা সেইফালেদিয়েই আগফাল পালেগৈ।\nভদ্ৰকান্তৰ ঘৈণীয়েকে ভঁৰালৰ আগতে তাঁতখন মেলিছে। ভঁৰালৰ আগত মানে ৰ'দ পৰা ঠাইত নহয়। তাতো ৰ'দ-বৰষুণ নপৰাকৈ চালি এখন আছে। আনকালে ঠেলাখন থয়। তাঁত কাটি শেষ নোহোৱালৈকে সেইখনৰ ঠাই এতিয়া গোহালিত। মনোমতীয়ে ভাত খাই উঠিয়েই তাঁতত বহি যায়। নহ'লে তাই সময় উলিয়াব নোৱাৰে। পুৱা শুই উঠাৰপৰা শোৱাপাটীত পৰালৈকে তাইৰ এশ-এবুৰি কাম। বেছিকৈ লৰা-ঢপৰা হয়,এই ল'ৰা-ছোৱালীকেইটাক স্কুললৈ উলিয়াই পঠিয়াওঁতে। তাৰ পাছতো জানো কমসোপা কাম থাকে ? ঘৰ সৰা, কাপোৰ ধোৱা, ভাত ৰন্ধা, চাউল জৰা এইবোৰতো আছেই। পোকৰ পাছতেই পোনাকণ আহি ওলাওকহি। জপনা খুলিলে কি নুখুলিলে, “অ' মা, ভাত দে”। সি এতিয়া চতুৰ্থ শ্ৰেণীৰ। বায়েকজনী হাইস্কুলত। তাঁত বুলিলেতো তাই মৰি যাব। আচল তাঁত নাজানিলেও চকী-বেঞ্চতে ফু-চুঙাৰে মাকোঁ সৰকায়। আন নহ'লেও তাই যঁতৰটোতে মাকক সহায় কৰি দিয়ে। পোনাকণেও যঁতৰ ঘূৰায়। পিছে ঘূৰায়হে, সূতাডাল মাকে ধৰি দিব লাগে। ঘূৰণৰ কোবত সূতা ছিঙি যায়। তাক তাঁতৰ ওচৰলৈ নিবলৈকে ভয়। হয় তাঁতৰ খুঁটাতে ওলমিব, নহয় ছিৰি এডালকে উলিয়াই পেলাব। তাতকৈ যঁতৰকে ঘূৰাওক। মহুৰা বটাত অৱশ্যে আইতাকেও তাইক সহায় কৰে।\nপথাৰৰপৰা অহাৰ পাছত হাঁহকেইটা তাঁতশালৰ কাষতে চিমেন্ট গোলা ঠাইখিনিতে পানী খেলখেলাই থাকে। হাঁহকেইটা পানীডোঙাৰপৰা পেকপেকাই উঠি আহিল আৰু পাকঘৰ সাজিবলৈ থোৱা পকী খুঁটাকেইটাৰ ওপৰত পাখি কোবাই কোবাই ৰ'দ ল'বলৈ আহিল। বোধহয় অনিমাৰ খোজৰ শব্দত সিহঁত পানীৰপৰা লৰালৰিকৈ উঠিল। আগফালে কোনোবা অহাটো মনোৱে ঠিক অনুমান কৰিলে। তাইনো মাকোঁটোৰ কথাকে ভাবি আছেনে, দোৰপতিখনৰ কথাকে ভাবি আছে সেয়া তেৰাইহে জানে ! তাৰ তালে তালে গৰকাযোৰো তল-ওপৰ কৰিছে। সূতা শেষ হৈছে, মহুৰা সলাইছে। দুপৰীয়াৰ নিৰ্জনতাত তাঁতৰ আৱহ সংগীততো খুব স্পষ্ট হৈ পৰিছে। মাজে মাজে ভঁৰালৰ কাঠৰ মাৰলিৰ ওপৰেদি পাৰ হোৱা ডালশলীয়া আৰু কেৰ্কেটুৱা দুটামানৰ ধানৰ লেছেৰা টনা-নিয়া কৰা আৰু হাঁহকেইজনীৰ ডেউকাৰ শব্দৰ বাহিৰে একো সাৰ-সিকতি নাই। অনিমাই প্ৰথমে তাঁতৰ খুটাত ভেজাঁ দি একান্তমনে তাইৰ কাম চাই ৰ'ল। তাই তাঁত ব'ব নাজানে। পিছে,শিকিবলৈ যে হেঁপাহ নাই তেনে নহয়। ভদ্ৰকান্তৰ মাকক শিকাই দিবলৈ কাহানিবাৰপৰা কুটুৰি আছে। বুঢ়ীআয়েহে সময় উলিয়াব পৰা নাই। বুঢ়ীয়ে শিকাব বুলি কোৱাৰ দিন ধৰি তাই 'আয়োডেক্স'টো, গেষ্ট্ৰিকৰ টনিকটো, মাৰ্কিন চাদৰ আদিবোৰ দি দি বুঢ়ীক 'ৰইখা' নাইকিয়া কৰেহি। বোৱাৰীয়েকৰ তাঁতখন শেষ হোৱাৰ পাছতহে কাম আৰম্ভ কৰিব। বৰষুণকেইজাকৰ বাবে এইবাৰ তাঁত মেলাও দেৰি। এনেতে তাইৰ চকীখনৰ তলতে থকা তামোলৰ বঁটাটোলৈ চকু গ'ল। বঁটাটোৰপৰা এফলীয়া তামোল এডোখৰ লৈ শুঙা এটা মাৰি, পাণখনত চূণ-ধঁপাত সানি বেছ আমেজেৰে মুখত ভৰাই ক'লে,\n“এতিয়ালৈকে কেইখন কাটিলি?”\n“এখনো নাই কটা, 'একেবাৰে কাটিম” ― মনোৱে মূৰ নোতোলাকৈয়ে ক'লে।\n“ফুল নেবাছ নি?”\n“ছখনত বাছিলোঁ। এখন নামঘৰত দিম, এখনে ভলৌহেঁতৰ, এখনে ৰশ্মিহেঁতৰ বিয়া খাম। বাকীকেইখন তিয়নী, গা মচিবলে হ'ব। গামোচা লগালে যেনিবা আক-তাক বিলাওঁতেই শেষ হয়।”\n“চ-কায়ী সূতা নি?”\n“আমা এইখিনিত সূতা অকল পিকুমাকেহে পাইছে”।\n“যোৱা-বা যে বলকত টোলোঠা-চোলোঠাবো দিছিলে, এইবা দিবনে নিদিয়ে কিবা গম পাৱ?”\n“জা-নো পায়, জুৰিৰ মাকক সুধিবিচোন, তাইটো তালৈ গৈয়ে থাকে”।\n“সুধিলে ভালকে নকয় নহয়। চ-কায়ী কিবাকিবি আহিলে ক'ব লাগে। কোনোবা এবা দেৱাই দিয়া আঁঠুৱা দিছিলে, গমেই নাপালোঁ। একেটা গোটতে থাকোঁ, তাই কমচেকম মোক ক'ব পায় ন”।\nঅলপ পৰ ৰৈ―\n“তোৰ আৰু কিমান ব'বলে আছে? সোনকালে শেষ কৰ। মই তহঁতৰখনতে শিকিম”।― এইবুলি তাই ফুলৰ বহীখন চাবলৈ ধৰিলে। প্ৰত্যেকপাহ ফুলৰ প্ৰতি তাইৰ মতামত দি গ'ল। হঠাতে যেন তাইৰ কিবা মনত পৰিল। মনোৱে মূৰ দাঙি চালে।\n“অ, হেয়ি নহয়। পোনাকণ স্কুলৰপৰা আহিল ? আজি শনিবা নহয়”।\n“নাই অহা। কেলে ?”\n“আমাৰ দুলীয়াজানত থকাজন আহিছিল। যাবলে ওলাইছে। টীয়কত থ'বগে লাগে। . . . আহিলে পঠিয়াই দিবিচোন। এতিয়া বাৰু ভাত খাই আছে”।― মনোৱে তাইলৈ এতিয়াহে ভালকৈ চালে। মেখেলাখন পেটিকোটেৰে সৈতে কঁকালৰ খোঁচনিত। হাতত দাইলত তেল মৰা ঘোটনি মাৰিডাল। ফুলৰ বহীখন মহুৰাৰ খাংটোৰ ওপৰত থৈ তাই জপনাখনৰ ফালে আগ বাঢ়িল।\n“দুলীয়াজানত অনিমাহঁতৰ বৰজনাক থাকে। 'অইল'ৰ চাকৰি। ঘৰ-বাৰী তাতে কৰিলেগৈ। বুঢ়াটো থাকে মানে আহি আছে। তাৰ পাছত আৰু ক'ত আহিব? পৰিয়াল লৈ আহিলে গাড়ী-গোড়া লৈ আহে। নহ'লে অকলে আহে। আহে মানে বিহুৱে-সংক্ৰান্তিয়ে। এইবাৰ পিছে বিহুতো আহিব নোৱাৰিলে। নাহিলে কি হ'ব? টীয়কতে মাছ কিনি চেলেংহাটত থকা শহুৰেকৰ ঘৰলৈ যায়। তাৰ মানুহজনীক যে ইয়াৰ মানুহে দেখাই নাই নেকি? আনকি আচল নামটো যে মহেন্দ্ৰ, বহুতেই পাহৰি গৈছে। পিছে উপায়ো নাই, ছুটীও নেপায় চাগৈ। চাকৰিয়ালবিলাকৰ এইটোৱেই মহামস্কিল। পঢ়া-শুনা কৰিলেও চাকৰি-বাকৰি পালে বাহিৰলৈ ওলাই যাব লাগে, নকৰিলেও এই যুগত কি কৰি খাব? পোনাকণক লৈহে চিন্তা। মহেন্দ্ৰহঁতৰ কথা বেলেগ। তিনিটাকে ককায়েক-ভায়েক। আমাৰটো এটাহে। তাতে ছোৱালীজনীতো এদিন উলিয়াই দিব লাগিব”।\nঅভ্যাসৰ বলত চাইকেল আৰোহীয়ে যেনেকৈ গম নোপোৱাকৈয়ে পেডেল চলাই থাকে, ঠিক তেনেকৈ মনোৱেও মাকোঁ চলাই গল। সময় বুজি পুতল দুটা আগুৱাই নিলে। যদিও চিন্তাৰ সোঁত একেফালেই গ'ল। ঠিক চাইকেল চলাওঁতে ব্ৰেক মৰাৰ দৰে। ই বাহনখনৰ দিশ পৰিৱৰ্তনত বিশেষ বাধা নিদিয়ে। স্মৃতিয়ে ঢুকি পোৱালৈকে দুবাৰেই তাই মহেন্দ্ৰক দেখিছে। এবাৰ অনিমাৰ শাহুৱেক ঢুকাওঁতে আৰু এবাৰ অনিমাৰ বিয়াত। তাৰ মাজত কিমানবা ঘৰৰ লগত আহ-যাহ আছে, সেয়া নাজানে। যদিও অনিমাহঁতৰ ঘৰ সিহঁতৰ ঘৰ লগালগি। আচলতে, মানুহটো ঘৰৰপৰা নোলায়েই। নোলায়টো নোলায়, কথাও বৰ কম পাতে। বেছিভাগ প্ৰবাসী মানুহেই ঘৰলৈ আহিলে হুলস্থূলীয়া পৰিৱেশ এটা সৃষ্টি কৰে। পিছে, মহেন্দ্ৰৰ ক্ষেত্ৰত সেয়া ব্যতিক্ৰম। অৱশ্যে, এইটো স্বভাৱ তাৰ এতিয়াৰ নহয়। আগতেও বোলে সি মানুহটো ঘৰত থাকেনে নাই কোনেও গম নাপায়। সি যে এসময়ত অঞ্চলটোৰ এজন লেখত ল'বলগীয়া মেধাৱী ছাত্ৰ আছিল, সেইটো সকলোৰে জ্ঞাত। কিন্ত্ত, মেধাৱীসকলৰ প্ৰতি গাওঁখনতে বা চুবুৰিটোতে যি সহজাত মনোভাব থাকে, তাৰ পক্ষে তেনে নাছিল। সি যদিও পঢ়া-শুনাত ভাল, সি নিজক লৈয়ে বেছি ব্যস্ত আছিল। আনকি বাটত চিনাকী মানুহ পালেও মাত এষাৰো লগোৱা নাছিল। মানুহৰ মুখত অন্ততঃ এইষাৰ শুনিব পৰা হ'ব লাগে, “অমুকৰ ল'ৰাটোৱে ৰাস্তাত দেখিলে মাত এষাৰ দিয়ে দেই”।― পিছে, এইবোৰ চব মানুহৰ মুখেৰে শুনা কথাহে। মানুহজনক সাক্ষাৎ নেদেখাকৈ ইমানখিনি কথা কৈ দিব নোৱাৰি।\n“ঐ, মা ভাত দে”।― কথাবোৰ পাগুলি থাকোঁতে হঠাৎ পোনাকণৰ মাতত প্ৰায় চঁক খাই উঠিল। ভাবনাত যতি পৰিল। পোনাকণ কেতিয়া তাইৰ মুখৰ আগেদিয়েই পাৰ হৈ গ'ল, মনেই নকৰিলে। জপনা খোলাৰো শব্দ নহ'ল। অনিমাই পিছে জপনাখন নমৰাকৈয়ো যাব পাৰে। সি বেগটো বিছনালৈ দলিয়াই কাপোৰ নসলোৱাকৈয়ে মাকৰ ওচৰত থিয় দিলেহি। ছেণ্ডেলযোৰেৰে সৈতে তাৰ ভৰিকেইটা কুকুৰক কাটি দিলেও নোখোৱা অৱস্থা। কলাফুললৈকে ধূলি। যাওঁতে আৰু তেল-তোল ঘঁহি পঠিয়াবি, উভতিলে যিটো ৰূপ ল'ব! গোটেই বাটটো যেনিবা হাল বাইহে আহিছে। তাতে কোনোবা এদিনা পেণ্টৰ হুক্ ছিঙিব, কোনোবাদিনা চোলাৰ বুটাম,...। দুয়োটা কান্ধ ছাতিৰ নালৰ মামৰে নধৰা হ'ল। ছাতিটো দি পঠিয়ালে লাখুটিহে কৰে। কেতিয়াবা ছাতি পাহৰিব, কেতিয়াবা ছেণ্ডেল পাহৰিব আৰু কেতিয়াবা বহিবলৈ নিয়া বস্তাটো। পিঠিটোতনো কোনে ইমান কলমেৰে আঁকে? চিয়াঁহী অকল পিঠিতেইনে? কলমৰ সাঁফৰ খোলা-মেলা কৰোঁতে দাঁতে-মুখে গোটেই চিয়াঁহী। লিক্ কৰিলে কাপোৰ ধোৱা চাবোন অলপ লগাবলৈ কৈ কৈ মুখ বিষাল। কলমটো ফটাকানিৰে ধৰিলেও হাতলৈকে বিয়পে। খেনোৱে কলমত চিয়াঁহী ভৰাবলৈ পাহৰি চিয়াঁহী খোজক। দিয়ক নিব্ জোকাৰি জোকাৰি দুটোপালমান পেলাই...। অকল এয়াইনে? তাৰ বহীত কোনোবাই পেঞ্চিলেৰে আঁক এটা মাৰিলেও ইটো ল'ৰাৰ বহীত স্কেলেৰে জুখি সমানে দাগ এটা দিহে এৰিব। নহ'লে আক' মাস্টৰণীক আপত্তি দৰ্শাব, “অ বা-ই-দে-উ বো-লে, ই মোৰ বহীত আঁকি আছে”। তদুপৰি, শিলিখা, বেলফইৰ লগত ফলিগুটি সলনা-সলনি কাৰবাৰটোতো আছেই। বগৰী, আমলখি, জামুক এইবোৰ স্কুলত থকা সময়খিনিত মকতিয়াই থাকে। তাৰ পাছতো বাটে-বাটে আম, মধুৰীআমৰ ওৱাদানি। তথাপি, ঘৰলৈ আহি জপনা খুলিয়েই ক'ব, “ঐ মা, ভাত দে”।\nদোৰপতি আৰু ব-খিনিৰ মাজত মাকোঁটো থৈ মনো থিয় হ'ল আৰু ঢিলা হৈ যোৱা খোপাটো পুনৰ বান্ধি ল'লে। ষাঠি সূতাৰ চাদৰখনো ওপৰে ওপৰে ঠিক-ঠাক কৰি হয় মানে, পোনাকণে তাৰ স্কুটাৰত স্টাৰ্ট দিলে আৰু মুখেৰে 'পিঁট-পিঁট-ভু-উ-উ-'গাই মাকৰ আগে আগে লৰ দিলে।\n“ঐ লাহে লাহে, পয়িবি। প্ৰথমে মুখ-হাত ধুই ল, মই ভাত বাঢ়োঁ”।― মাকে জপনাখন মাৰি পাকঘৰত সোমাল।\nপোনাকণহঁতৰ চুকটোত তাৰ বয়সীয়া অকল সিহে চাইকেল চলাবলৈ শিকিছে। তাৰ সমবয়সীয়া বুলিবলৈ, গাঁৱৰ স্কুল গৈ থকা পিকু আৰু ভদীয়াৰ পুতেকহে আছে। বাকী যি দুই-চাৰিটা খেলৰ লগৰীয়া আছে, চব হাইস্কুল যোৱা। হাইস্কুলখন টীয়কত। তিনি মাইলৰ বাট। খোজ কাঢ়ি যোৱাই খোজ কাঢ়ি যায়, চাইকেল মাৰি যোৱাই চাইকেল মাৰি যায়। টীয়ক নগৰখন এ টি ৰোডৰ কাষতে। টীয়কনো কি, পোনাকণৰ আইতাকক আনোতে গোটেইখন বোলে হাবিয়েই আছিল। হাইস্কুলখন আকৌ তাৰো আগৰ। ঘৰততো কৈয়েই দিছে, ভালকৈ পঢ়া-শুনা নকৰিলে তাক হেনো জখৰীয়া স্কুলত নাম লগাই দিব। সেইখন গাঁৱৰ ওচৰৰে একেবাৰে ভঙা-ছিঙা স্কুল। দেউতাকে তাক এনেয়ে কয়নে, সঁচায়ে কয় একো ধৰিব নোৱাৰি। তাক টীয়কলে নপঠিয়ায় বুলি কৈ থকাৰ অৱশ্যে আৰু এটা কাৰণ আছে। সি বৰ খটাসুৰ। এল পি স্কুলত যি উৎপাত, সেইবোৰতো ঘৰত গমেই পাই থাকে। ওচৰৰ মানুহবোৰো কম নহয়। ৰাস্তাত যিয়েই নকৰক কিয়, ঘৰত আহি লগাবলৈ; বাপেকে সিহঁতক কি চকীদাৰ পাতি থৈছে নেকি? টীয়ক হাইস্কুলত পঢ়িব নোৱাৰিলে তাৰ বহুত লোকচান হ'ব। নগৰৰ গাড়ী-মটৰ, দোকান-পোহাৰ আদিবোৰ বহু বছৰলৈ নেদেখাকৈ থাকিব। সেইটো জানো কম কথা? সি এনায়েকৰ ঘৰলৈ যাওঁতে গাড়ীত উঠিবলৈ টীয়ক বাছষ্টেণ্ড পাবহি লাগে। গতিকে বছৰেকত কমেও দুবাৰ তাৰ টীয়ক দেখা-দেখি হয়। পিছে, চাইকেল চলাবৰপৰা কথাটো অলপ বেলেগ হ'ল। মাজে-সময়ে সি আলহী থ'বলৈ যাব লাগে। সেইখন শিকাও অৱশ্যে বেছিদিন হোৱা নাই। তলতে চলাই আছে। কেইদিনমান আগলৈকেতো চাইকেলৰ টায়াৰ, তামোলৰ ঢকুৱাহে চলাই ফুৰিছিল। সেইখন শিকিবৰ দিন ধৰি বাকীবোৰ খেলা বাদ পৰিল। কোনোবাই দোকানলৈ পঠিয়ালে চাইকেল লৈহে যায়। বাপেকৰ চাবি লুকুৱাবলৈ জেগা নাইকিয়া হৈছে। পিছফালে (ঘৰৰ) মানুহ থাকিলে, এইফালে চাইকেল লৈ উধাও।\n“সোনকালে খা, ৰিণিৰ বৰতাকক থ'বলে যাব লাগিব” ― পোনাকণ পীৰাত বহি ভাত খোৱাত ব্যস্ত। কাষতে বহি মাকে পুতেকক বিচনীৰে বিচি আছে। অলপ আগলৈকে সি যিটো গতিত খাই আছিল, তলৰখিনি 'আমৰলীয়া বৰণ' পৰিল ছাগৈ। পিছে, কথাষাৰ শুনাৰ লগে লগে পাতিহাঁহে খোৱাৰ দৰে খাবলৈ ধৰিলে। ভাত খাওঁতে এনেও বৰ লেহেম। কথাৰ মহলা মাৰিবলৈ পালে আৰু কিবা লাগেনে? তাক যেনিবা কোনোবাই সুধিছেহে। এগৰাহ মুখলৈ গ'ল কি নগ'ল, “অ' মা, আজি স্কুলত কি হ'ল গম পাৱ, প্ৰাঞ্জলে নহয়...”।― সেই সময়ত বাপেক থকাহেঁতেন নিশ্চয় ক'লেহেঁতেন, “খাবৰ সময়ত কিহৰ কথা? চুপ্-চাপ্ ভাত খা”।― তাৰ মনত এতিয়া আনন্দৰ সীমা নাইকিয়া হ'ল। খাই উঠি চিধাই আইতাকৰ কোঠাৰ পৰ্দাখনত মুখ মচিলেগৈ। মাকে আৰু কিবা কোৱালৈ বাটেই নাচালে, চাইকেল লৈ ৰিণিৰ ঘৰত হাজিৰ। আনদিনা হোৱা হ'লে দেবেন মহৰীৰ ঘৰত টিভি লগাইছেনে উমান লৈ থাকিলহেঁতেন। নহ'বা কাৰোবাৰ ধমকিত শুই থাকিব লাগিলহেঁতেন। সি এনেও চাইকেলখন উলিয়াই নিবলৈ চল চাইহে থাকে। কিন্ত্ত, আজি ইমান খৰ-খেদা কৰাৰ কাৰণ এইটো নহয় যে, সোনকালে নগ'লে ৰিণিৰ বৰতাকৰ দেৰি হ'ব। কাৰণটো হ'ল, এনেকুৱা একো নহওক যাৰ বাবে টীয়কলে তাক নপঠিয়াই অইন কাৰোবাক পঠিয়াবলগা হয়। সি যি নহওক, মহেন্দ্ৰৰ ভাড়াটো সি পালে।\nজেঠমহীয়া দুপৰীয়াৰ এই গেলা গৰমত কাৰোবাক টাউনত থ'বলৈ যোৱাটো কাৰোপক্ষে প্ৰীতিজনক নহয়। পোনছাটেই যে সকলোৱে 'না' কৰিব সেয়া স্বাভাৱিক। এনেকুৱা কামবোৰ সৰু ল'ৰাৰ হতুৱাই কৰালে আপত্তিৰ কোনো প্ৰশ্নই নুঠে। বৰং সিহঁতেও কিবা আনন্দহে পায়। অথচ সৰুবিলাকৰপৰা ডাঙৰে অনেক সময়ত আমনিহে পায়। এই ধৰক, কাৰোবাৰ বিয়া-সবাহ হ'লে ―\n“ঐ, ক'ত মানুহৰ মাজেদি লিং-লাং কৰি ফুৰিছ, একে জেগাতে বহি থাক”।\nবাপেক-মাকৰ কাজিয়া লাগিব, সৰুমখা হয় কটকী;\n“বাপেৰক ভাত খাবলে মাতিছে বুলি ক-গেচোন যা”।\nলাগিলে পঢ়িয়েই নাথাকক কিয়? দৰকাৰৰ সময়ত,\n“ভোলাৰ দোকানৰপৰা কাপোৰ-ধোৱা চাবোন এচিট্ আৰু মিঠাতেল ১০০ গ্ৰাম লৈ আনচোন। এইটো ২০ টকা ল। পেণ্টত পকেট আছেনে? নেহেৰুৱাবি”। আৰু কাৰোবাৰ বাবে ল'ৰা-ছোৱালী ভাল-বেয়া নিৰ্ধাৰিত হয় ঠিক এনেদৰেই। কয়, “অমুকৰ ল'ৰাটোৱে কিন্ত্ত কথা ক'লে শুনে দেই”। কিন্ত্ত, তাকে নকৰি যদি ল'ৰাটো বা ছোৱালীজনীয়ে ক'লেহেঁতেন, “এতিয়া যাব নোৱাৰিম। স্কুলত বাইদেৱে নেওতা মুখস্থ কৰিবলে দিছে” ― তেতিয়া! “এইবো লআ-ছোৱালী! এষা-দুষা কথাক যেন, কথা যেন নোবোলে! আমিবো স-ও থাকোঁতে এনেকুৱা নাছিলোঁ দেই!”।আন প্ৰায়বোৰ ল'ৰা-ছোৱালীৰ দৰে পোনাকণেও দোকানলৈ গৈ ভাল পায়। বিশেষকৈ পঢ়াৰ সময়ত পঠিয়ালেতো আনন্দৰ জোৱাৰ উঠে। লগতে এইষাৰ কথা শুনিবলৈ মন উদ্বাউল হৈ থাকে,“...বাকী এটকা এটা বাচিব, সেইটো তয়েই ল'বি”। পিছে, সেই টকাৰে সি পাবনো কি? এটকাত আজিকালি পায় কিটো? অৱশ্যে, চুঙাত ৰাখিব পৰা যায়। এনেকুৱা এটকীয়া-দুটকীয়া সি বুঢ়ীআইতাকৰপৰাও পাই থাকে। আইতাকে সকাম-নিকাম খাই খুচুৰা পইচা পালে তাকে দিয়েহি। ইয়াৰ বাহিৰে সি ঘৰৰ বাকীবিলাকৰপৰা ফুটাকড়ি এটাও নাপায়। বাপেকে কয়, “সৰু ল'ৰা, এতিয়াই টকা-পইচাৰ লগত ধেমালি নহয়”।― এবছৰমানৰপৰা সি চুঙাত পইচা থোৱা আৰম্ভ কৰিছে। পিছে, কিমাননো গোট খাইছে তাৰ উমান লৈয়ে অন্ত নহয়। দুই-তিনি দিনৰ মূৰে মূৰে চুঙাটোত ঢকিয়াই ঢকিয়াই খুচুৰা পইচাৰ 'ঝুনুক-ঝানাক' শুনি থাকে। কেতিয়াবা গোটেইখিনি টকা একেলগে চাবলৈ বৰ মন কৰে। সেয়ে, মাজে মাজে বাঁহৰ খুঁটাটোত কটাৰীৰ ঘাপ দিয়ে। পিছে, সেই কুমলীয়া হাতেৰে চুঙা কাটিবলৈ যোৱাটো জানো চুজা কথা! গতিকে চুঙাটোৰ আয়ুস অলপ বাঢ়ে। কিন্ত্ত, তাৰ এই জমা টকা সি নিজৰ ইচ্ছাৰে খৰছ কৰিব নোৱাৰে। টকাখিনিলৈ ঘৰৰ ডাঙৰসোপাই লুভীয়া দৃষ্টিৰে চায়। ক'ব, “তোক কি লাগে, মই কিনি দিম ওলাবি”।― যোৱাবেলি বিহু গোৱা পইচাৰে হাৱাই ছেণ্ডেল এযোৰ কিনিলে। কিন্ত্ত, সি সন্তুষ্ট নহয়। কাৰণ, তাৰে সিংহভাগ টকা ঘৰৰ ইটো-সিটো কামতে খৰচ হ'ল। দুই-এপইচা চুবলৈ পোৱাৰ আশাৰে যিদৰে সি বছৰেকৰ বিহুটিলৈ অপেক্ষা কৰে, ঠিক সেইদৰে অপেক্ষা কৰে, আলহীৰ আগমনলৈ। বেছিভাগ আলহীয়ে শুদামুখে আহিবলৈ বেয়া পাই বিস্কুট-মিঠাই কিবা-কিবি লৈ আহে। বিস্কুট ননা আলহী সি নিষ্পতি দেখিব নোৱাৰে। মাকে আলহীলৈ চাহ যতনোৱাৰ পৰত পৰ্দাৰে জুমি জুমি চাই থাকে, বিস্কুট এখন এৰক এৰক বুলি। সি কেতিয়াকৈ শুনিবলৈ পাব, “অ! পোনাকণচোন!, ইমান ডাঙৰটো হ'ল। ৰাস্তাত দেখা হ'লে চিনিয়ে নেপালোঁহেঁতেন। চাওঁ এইফালে আহ . . . সেই প্লেটত থকা বিস্কুটখন ল-চোন”।― সেইজন আলহী তাৰ কাৰণে ভাল, দেৱতাসদৃশ। কিছুমান আলহী দুদিনমান থকাকৈ আহে। সেইকেইদিন আৰু তাৰ পঢ়া-শুনা নাই। পঢ়ি থাকোঁতেও কাণখন জুহালৰ ফালেহে, আলহীয়েনো কি কথা পাতিছে? ৰাতি ভাত হোৱালৈকে দহবাৰমান পেচাব লাগিছে বুলি পিছফাললৈ অহা-যোৱা কৰে। পিছে আলহী ঘৰলৈ উভতিবৰ বেলিকা তাৰ মনটো একেবাৰে মৰি যায়। অৱশ্যে আন এটি কাৰণত ভালো লাগি থাকে। যিটো মুহূৰ্তৰ বাবে সি বহু আগৰপৰাই উচপিচাই থাকে, সেইটো হৈছে আলহীয়ে ঘৰৰ সকলোৰেপৰা বিদায় লোৱাৰ পাছত পদূলিমুখলৈ নতুবা তিনিআলিলৈকে আলহীক আগ বঢ়াই দিওঁতে। পিছে তেনেকুৱা সময়ত সি কেতিয়াবা স্কুলত থাকে। এই সোণালী সুযোগটো সি সতকাই হেৰুৱাব নোখোজাৰ ৰহস্যটো হৈছে একান্ত ব্যক্তিগত। যাবৰ পৰত আলহীয়ে সিহঁতৰ ঘৰৰ কাৰোবাক সুধিব, “পোনাকণ কেনি গ'ল? তাক মাতি দেচোন”।― সিও আহক আগফালে জেপ লগা চোলা এটা পিন্ধি, মানিবেগৰপৰা কাগজৰ নোট এখন উলিয়াই জোৰ কৰি জেপত ভৰাই ক'ব, “হ'ব হ'ব নেলাগে নেলাগে”।― মাত্ৰ কেইটিমান মূহুৰ্ত্ত, তাৰ পাছতে সেই চেপা উত্তেজনাটিৰ অৱসান ঘটে। কিন্ত্ত, সেইখিনি সময় আহে মানে তাৰ অৱস্থা চাবলগীয়া হয়। নিজৰ মাতটোও কিবা যেন বল দিহে উলিয়াব লাগে। লাজত গাল-মুখ ৰঙা-চিঙা পৰে। অথচ, টকা পোৱাৰ পাছত কি কৰিব, কি কি কিনিব তাৰ হিচাপ উলিয়াই সি কেতিয়াবাই সাজু। অৱশ্যে কি কিনিব সেয়া নিৰ্ভৰ কৰে আলহীজনৰ ওপৰত। কিছুমান আলহীয়ে এশ টকালৈকে দিয়ে। মুখেৰেহে কয় মিঠাই খাবি বুলি। মিঠাইৰ দামতকৈ অলপ বেছিহে দিয়ে। কিছুমানে আক' সঁচাকৈয়ে মিঠাইৰ দামটোহে দিয়ে। তেতিয়া আগৰ হিচাপত খেলিমেলি লাগে। আন কিছুমান আলহীৰ কাৰণে সি মিছা-মিছি বাজেট বনায়। মিছা-মিছিকৈ জেপ লগা চোলাটো পিন্ধে। মিছায়ে কল্পনাৰ আকাশত ভাহি থাকে। লগৰ কাৰোবাক হয়তো কৈয়েই থৈছিল, এইকেইদিনতে অমুকটো কিনিব বুলি। মুহূৰ্ততে সকলো ধূলিসাৎ হৈ পৰে।\nচাইকেলৰ হেণ্ডেলৰ দুয়োফালে দুটাকৈ গধুৰ মোনা। এটাত চাউল, চিৰা,কণীকেইটামান আৰু দৈৰ টেকেলি এটা। আনটোত কঁঠালৰ মুচি, ৰবাব টেঙা, বেল, কাজিনেমু কেইটামান। অনাহকতে মোনা দুটা বৰ গধুৰ হৈছে। 'নাই নাই' বুলিও ভাইবোৱাৰীজনীয়ে থেচি থেচি বস্তু দি পঠাইছে। টেঙা দিয়াৰ কাৰণে জলকীয়া কেইটামানো দি পঠাইছে চাগে! এইটো এটা লোকবিশ্বাস। কোনোবাই কোনোবাই চেনি-গুৰ আদিও দি পঠায়। মহেন্দ্ৰৰ বহুত দিন হ'ল, চাইকেল চলোৱা নাই। তাতে মোনা দুটাৰ অসমতুল ভৰৰ বাবে চাইকেলখনে এফালে টানি নিয়াৰ দৰে কৰিছে। কেৰিয়াৰখন নথকাৰ বাবে পোনাকণকো আগফালৰ ফ্ৰেমতে বহাবলগীয়া হ'ল। কিছুমান চাইকেলত সৰু লৰা-ছোৱালী উঠাবলে ফ্ৰেমতে সৰু চিট্ এটা থাকে। এইখনত তাকো নাই। গতিকে বহুতে গাৰু এটা, গামোচা বা অইন কাপোৰেৰে বান্ধি লয়। সেইটোও কৰিবলে নহ'ল। শিলগুটি দিয়া ৰাস্তা। মাটিৰপৰা ওলাই থকা এফলীয়া ইটাবোৰত পৰিলেই চাইকেলখন একেবাৰে জঁপিয়াই উঠে। বেচেৰা পোনাকণৰ বৰ কষ্ট হৈছে। সি ফ্ৰেমত কাতি হৈ বহিবও নাজানে। অলপ আগতে স্কুলৰপৰা আহোঁতে এৰি থৈ অহা জেগাবোৰ পুনৰায় দেখা পাবলৈ ধৰিলে। সেয়া, তপন দোকানৰ কাষৰ বাঁহজোপাৰ তলত 'টুৱেন্টি নাইন' চলিয়ে আছে। ৰিজুৰ মাক আৰু বৰানীৰ জেওৰাৰ দুয়োপাৰৰ মেলখন সামৰিবই হোৱা নাই। বাটতে লগৰ দুটামানক দেখি তাৰ লাজকুৰীয়া মুখখন প্ৰকট হৈ পৰিছে। সিহঁতে বোধহয় টিভি চাবলৈ যায়। কাৰণ, এঘৰত 'জুনিয়ৰ-জি' বোলা ধাৰাবাহিকখন 'ফুল-ভলিউম'ত লগাই থৈছে। হয়তো, আজি শনিবাৰ নহয় জানো ? “বাহ,কি মজা! কাইলৈ বিষ্ণুপুৰাণ, শক্তিমান, আবেলিলৈ চিনেমা”। পিছে, চিনেমা এখনো সম্পূৰ্ণকৈ চাবলৈ নাপায়। পাঁচ বাজিল কি নাবাজিল, মাকে চিৰিপনি এডাল লৈ বিচাৰি যাব। মুখেৰে ভোৰভোৰাই আহিব, “তোৰ ঘৰলৈ আহিবলে হ'লনে ? টিভি চাবলে পালে ভোক-খঁক নোহোৱা হয়। ৰাতি হ'লে টোপনিয়াবি”। টিভি চোৱাৰ মাজৰপৰাই কোনোবাই দেখুৱাই দিয়ে, “ঐ পোনাকণ, মাৰে আহিছে, লুকা লুকা”। এৰা, ঘৰত টিভি নহ'লে বৰ বেয়া দেই। ইমানখিনি সময় মহেন্দ্ৰৰ মাত এষাৰো নাই। পোনাকণে ভাবিছিল, একো নুসুধিলেও তাক অন্ততঃ নাম, কোন শ্ৰেণীত পঢ়ে তেনেজাতীয় দুই-এটা প্ৰশ্ন কৰিব বুলি। এতিয়া সেয়াতো বাদেই,“বহোঁতে কিবা অসুবিধা পাইছনি ?” বুলিও সোধা নাই। ইমান গহীন মানুহ আগতে দেখা তাৰ মনত নপৰে। মানুহটোৰ তেজগোড়া চকুহালে আৰু গোমোঠা স্বভাৱে তাক অস্বস্তিত পেলাইছে। সি কেৰাহিকৈ এবাৰ মহেন্দ্ৰৰ মুখলৈ চালে। চুলিবোৰ ৰং কৰা ৰঙা, মোচকোছাত পক ধৰিছে, গালে-মুখে বয়সৰ আঁচোৰ। সি বিবুধিত পৰিল।\nমহেন্দ্ৰই চাইকেলখন পুৰণা বেংকৰ সন্মুখতে ৰখালে। তাৰ পাছত পোনাকণলৈ চাই মতা পাতিহাঁহৰ দৰে ফিচফিচীয়া মাত এটাৰে ক'লে,\n“নাম”। হয়। নাম সোধা নাই! নামিবলৈহে কৈছে।\nচাইকেলৰপৰা নামিয়েই তাৰ ভৰি দুখন লেতু-সেতু হৈ গ'ল। ইমানপৰ একেৰাহে বহি থকা, জিনজিনাই গৈছেগৈ। তলুৱা দুখন তিতি, ছেণ্ডেলত লাগি থকা ধূলিবোৰৰ সৈতে একাকাৰ হৈ গৈছে। ছেণ্ডেলযোৰত পাতলকৈ বোকাৰ চামনি এটা পৰিল। তলুৱাখন পিছল হ'ল। সি লাহেকৈ জেপ দুটাত হাত ভৰালে। দুয়োটা জেপৰে ফুটা অতিক্ৰম কৰি আঙুলিকেইটা কৰঙনৰ চুকত লাগিলগৈ। সুলকিব খোজা পেন্টটো পুনৰ উজুৱাই ৰাস্তাৰে যোৱা গাড়ী চাবলৈ লাগিল। হাইস্কুল ছুটী দিছে। গাড়ীত উঠিবলৈ ৰৈ থকা ছোৱালীমখাৰ মাজত পোনাকণে তাইৰ বায়েককো দেখা যেন লাগিল। কিবা কিনিবলে আহিছিল চাগে এইফালে। মহেন্দ্ৰই চাইকেল থ'বলৈ ঠাই বিচাৰি পোৱা নাই। মোনাকেইটা নমাই তিনিআলিৰ বৰগছজোপাতে আঁওজাই থ'লে।\nমহেন্দ্ৰই বিশেষ ভংগিমা এটাৰে পিছফালৰ পকেটৰপৰা কিবা উলিয়াব খুজিলে। প্ৰথমে, ৰুমালখন ওলাই আহিল। ৰুমাল নহয় যেন, ডাষ্টবিনলৈ দলিয়াব পৰা বগা কাগজ এখিলা। ভালকৈ জাপি-কুচি থ'ব নজনা এই অভ্যাসটো তাৰ বাপেকৰো আছে। পোনাকণে অন্যমনস্কৰ দৰে অইন এফালে মুখ ঘূৰালে। তথাপি তাৰ কেৰাহি চকুৰে দৃশ্যটো চাই থাকিল। তাৰ বুকুৰ ধপধপনি বাঢ়িছে। মহেন্দ্ৰই ৰুমালখন সোঁ পকেটত ভৰালে। “এইবাৰ আকৌ পিছ পকেটলৈ হাত নিছে ! কি কিনে বা ! বিস্কুট-চানা, নাল লগা মৰ্টনৰ দোকানখন আগতেই থাকি আহিল নহয়। কিবা কিনিবলে মন থাকিলে তাতেই ৰখাব লাগিছিল। এতিয়া আকৌ ঘূৰিব লাগিব। ছেহ্! আগতে কৈ থোৱা হ'লে ময়ে মনত পেলাই দিব পাৰিলোঁহেঁতেন”।\nতাৰ সন্মুখত ৰখাই থোৱা 'ফ'ৰ-জিৰ'-ছেভেন'খন ষ্টাৰ্ট দিলে। অত দেৰি ঘেৰঘেৰাই থকা ইঞ্জিনটো আৰু হেণ্ডিমেনৰ 'ক'ত যাব, ক'ত যাব' টাইপৰ চিঞৰ-বাখৰবোৰো লাহে লাহে নোহোৱা হ'ল। সেইখন তাৰ আপায়েকৰ ঘৰলৈ যোৱা ধোদৰ আলিত চলালে হাতীৰ পিঠিত উঠি খাল-বিল এসোপামান পাৰ হোৱা নিচিনা লাগে ! মহেন্দ্ৰ ৰাস্তাৰ ইটো পাৰে থকা গুমটি দোকানখনৰপৰা ওলাই এইটো পাৰে ৰৈ থকা পোনাকণৰ ওচৰ পালেহি।\n“ঘৰলে যাগে যা। মাৰে চিন্তা কৰিব। মেইন ৰাস্তাত চলাব পাৰনে ?”\n“মায়ে আপুনি গাড়ীত নুঠালেকে ৰৈ থাকিবলে কৈছে”।\n(বি. দ্ৰ. : গল্পটোৰ চৰিত্ৰসমূহৰ কথা-বতৰাত উজনি অসমৰ কথিত ঠাঁচৰ প্ৰভাৱ পৰিছে।)\nNo Comments : "বকচিচ"


কবি নৱকান্ত বৰুৱাৰ কবিতাত প্ৰেম – চাহিন জাফ্ৰি – ফটাঢোল\nআধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ এগৰাকী সফল কবি নৱকান্ত বৰুৱাৰ জন্ম হৈছিল নগাঁৱত ১৯২৬ চনত। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম স্বৰ্গীয় নীলকান্ত বৰুৱা আৰু মাতৃ স্বৰ্ণলতা বৰুৱা। সাহিত্যৰ প্ৰায় আটাইকেইটা দিশৰেই জীৱনজোৰা সাধনা কৰা নৱকান্ত বৰুৱা বহুকেইটা ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সন্মানেৰে সন্মানিত হৈছিল। মূলতঃ কবি হিচাবে জনপ্ৰিয় যদিও তেওঁ কবিতা, গীত, উপন্যাস, আলোচনামূলক গ্ৰন্থ, ভ্ৰমণ বৃত্তান্ত, নাটক, শিশু সাহিত্য, অনুবাদ সংকলন আৰু সম্পাদনা এই সকলোবোৰতে দক্ষতাৰ পৰিচয় দিছিল।\nবাঁহী, জয়ন্তী, ৰামধেনু, মনিদীপ আদি আলোচনীৰ পাতত তেওঁৰ কবি জীৱনৰ উন্মেষ আৰু বিকাশ ঘটিছিল। তেওঁৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত কবিতাৰ গ্ৰন্থ সমূহ হৈছে – ‘হে অৰণ্য হে মহানগৰ'(১৯৫১), ‘এটি-দুটি এঘাৰটি তৰা’ (১৯৫৭), ‘যতি আৰু কেইটামান স্কেচ’ (১৯৬০), ‘সম্ৰাট’ (১৯৬২), ‘ৰাৱণ’ (১৯৬৩), ‘মোৰ আৰু পৃথিৱীৰ’ (১৯৭৩), ‘ৰত্নাকৰ’ (১৯৬৮), ‘এখন স্বচ্ছ মুখাৰে’ (১৯৬০), ‘দলঙৰ তামীঘৰা’ (১৯৯৯), ‘ৰাতি জিলমিল তৰা জিলমিল'(১৯৯৯)ইত্যাদি। ‘মোৰ আৰু পৃথিৱীৰ’ কাব্যগ্ৰন্থৰ বাবে তেওঁ অসম প্ৰকাশন পৰিষদ বঁটা(১৯৭৪), ‘ককাদেউতাৰ হাঁড়’ উপন্যাসৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা(১৯৭৫) আৰু অসম উপত্যকা বঁটাও(১৯৯৩)লাভ কৰে।\n‘ইয়াত নদী আছিল’ , ‘পলস’, ‘সম্ৰাট’ আদিৰ দৰে উৎকৃষ্ট চিন্তাৰ কবিতা ৰচনা কৰা কবি নৱকান্ত বৰুৱাৰ কবিতাৰ জগতখন আছিল গভীৰ সংবেদনশীল তথা অনুভূতিৰে পুষ্ট। অধ্যয়ন পুষ্টতা আৰু সামূহিক চিন্তাৰ বিশালতা তেওঁৰ কবিতাৰ মাজত দেখা যায়। ইয়াৰোপৰি তেওঁৰ কবিতা সমূহত দেখা যায় নগৰীয়া জীৱনৰ ক্লান্তি, নিঃসংগতা, জীৱনৰ সৌন্দৰ্য, প্ৰেমৰ মাধুৰীমা, মৃত্যুৰ ৰহস্য আদি বিভিন্ন দিশ। চিত্ৰকল্পৰ সুন্দৰ নিৰ্মাণ, তেওঁৰ কবিতাৰ অন্যতম প্ৰধান বৈশিষ্ট। অৱক্ষয় চেতনা, প্ৰেম চেতনা, প্ৰকৃতি চেতনা, ইতিহাস চেতনা, জীৱন জিজ্ঞাসা আৰু জীৱনবোধ, নিঃসংগ চেতনা, আধ্যাত্মিক আৰু আধুনিক চেতনা আদি সকলোবোৰ দিশ তেওঁৰ কবিতাবোৰৰ মাজত ফুটি উঠে। মুঠতে আধুনিক অসমীয়া কবিতাৰ ক্ষেত্ৰখনত কবি নৱকান্ত বৰুৱাই এক নতুন মাত্ৰা প্ৰদান কৰিলে বুলি বিনাদ্বিধাই ক’ব পাৰি।\nনৱকান্ত বৰুৱাৰ কবিতাত প্ৰেম :\nপ্ৰেম হৈছে এক স্বৰ্গীয় অনুভূতি। প্ৰেমৰ সুকোমল আৰু মধুৰ অনুভূতিৰ পৰা কোনো মানুহেই মুক্ত হ’ব নোৱাৰে। কবি সকলো পৰা নাছিল। পুৰণি কালৰে পৰা কবিতাৰ সৌন্দৰ্য সৃষ্টিৰ ঘাই আহিলা হিচাবে প্ৰেমকেই গণ্য কৰি অহা হৈছে। বৰ্তমান সময়ত আধুনিকতা আৰু বাস্তৱৰ পৰশ লাগি যদিও প্ৰেমে বহুমাত্ৰিক ৰূপ লাভ কৰিছে, তথাপিও কিন্তু প্ৰেমৰ আবেষ্টনীৰ পৰা কবি আৰু কবিতা মুক্ত হ’ব পৰা নাই। কবি নৱকান্ত বৰুৱাৰ কবিতাতো প্ৰেমানুভূতিৰ আবেগ তীব্ৰ ৰূপত প্ৰকাশ পাইছিল।\nনৱকান্ত বৰুৱাৰ কবিতাত প্ৰেম চেতনাই এক গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান অধিকাৰ কৰি আহিছে। প্ৰেমৰ সুকোমল অনুভূতিৰে তেওঁৰ কবিতাসমূহ সমৃদ্ধ হৈ থকা দেখিবলৈ পোৱা যায়।তেওঁৰ মতে প্ৰেমৰ চেতনা জীৱনৰ বাবে মাথোঁ প্ৰেৰণাই নহয়, পৃথিৱীৰ প্ৰতি থকা মোহ আৰু হেঁপাহো। এই প্ৰেমৰ অনুভূতিয়েই জীৱনৰ সকলো প্ৰকাৰৰ জটিলতা আৰু যন্ত্ৰণাৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিব পাৰে।\nকবি নৱকান্ত বৰুৱাই প্ৰেমৰ অজেয় আৰু অমেয় শক্তিক স্বীকাৰ কৰিছিল। অশান্ত জীৱনত প্ৰেমে মাথোঁ দিব পাৰে এটা শান্তিৰ দ্বীপৰ সন্ধান। সেই শান্তিৰ দ্বীপেই কবি নৱকান্তৰো জীৱন বিষাক্ত কৰিব পৰা নাই আৰু তাতেই তেওঁ জীৱনৰ অমৃত বিচাৰি পাইছে। তেওঁ কবিতাত এইবুলি কৈছিল যে –\n“প্ৰেম নোহে সমব্যথা, প্ৰেম সঞ্জীৱন আৰু/\nজীৱনৰ পৰিমাপ নাই।/\nপ্ৰেমতো নহয় তৃপ্তি, নোহে যি ত্যাগৰ শুভ্ৰ বৈৰাগ্য বিলাস/\nপ্ৰেমে পৰিপূৰ্ণ কৰে, নাই তাৰ সমবেদন অহমিকা।।\n(“সম্ৰাট”, মোৰ আৰু পৃথিৱীৰ)\n“হয়তো নহয় বন্ধু, সঁচাকৈয়ে আছে, মই জানো শান্তিৰ অকনি এটি দ্বীপ- য’ত আছে বাটি/চাই দেহত বসন্ত সাঁচি তোমাৰ প্ৰেয়সী, যি অমৃত আমাৰ নিশ্বাসে বিহ কৰি তোলা নাই /তাৰ আশ্বাস দিবৰ বাবে”।।\n(“স্বনিয়ন্ত্ৰন”, মোৰ আৰু পৃথিৱীৰ)\nনৱকান্ত বৰুৱাৰ কবিতাত প্ৰেমৰ অনন্ত ৰূপ তথা সৰ্ব ব্যাপ্ততাৰ কথাও প্ৰকাশ পোৱা দেখা যায় –\n…”প্ৰেম চিৰ বিকল্প বিহীন/\nপ্ৰেমতো নহয় কোনো পাৰ-পত্ৰ গভীৰ নিষ্ঠাৰ,/\nপ্ৰেমে পৰিপূৰ্ণ কৰে, নাই তাৰ সমবেদনা অহমিকা/\nপ্ৰেম নোহে অন্ধ মনসিজ, মনৰ সি সন্দীপন শিখা/\nপ্ৰেম নোহে মহীয়ান, মহত্বৰ জনক কেৱল।/\nপ্ৰেমৰ কৰিলোঁ পৰিমাপ তুলা যন্ত্ৰ আনি বৈৰাগ্যৰ”।\nকবি নৱকান্ত বৰুৱাৰ কবিতাত প্ৰেমৰ সুকোমল আবেশ এটাই আৱৰি থকা দেখা যায়, কিন্তু এই আবেশত থাকে বুদ্ধিদীপ্ততাও। চিত্ৰকল্পৰ সু-ব্যৱহাৰৰ ফলত তেওঁৰ কবিতাবোৰত প্ৰেমৰ মধুৰ সুৰ এটা সজীৱ হৈ উঠা দেখা যায়।\n“মনত পৰেনে অৰুন্ধতী/\nদুৱৰি বনত মুকুতাৰ মণি/\nচুলিৰ মেঘত লাহী আঙুলিৰ বহুতো জোন/\n(জোৱাৰৰ বাবে সাগৰ নাছিল)\nবৰফৰ দৰে চেঁচা পৰশতো /\nসি যে শান্তি /\n(“মনত পৰেনে অৰুন্ধতী”, মোৰ আৰু পৃথিৱীৰ)\nপ্ৰেমৰ বাবে অনন্ত অপেক্ষা স্বীকাৰ কৰি কবি নৱকান্ত বৰুৱাই মৃত্যুতকৈও মহান বুলি কৈছিল প্ৰেমক। যাক মৃত্যুৱেও মলিন কৰিব নোৱাৰে। তেওঁৰ মতে পৃথিৱীৰ সকলো ঠাইতেই প্ৰেম আছে আৰু থাকিব। য’ত একো নাই, তাতো হেনো প্ৰেমৰ ছাঁয়া আছে। অংকুৰৰ দৰে বিকশিত হয় আৰু মৰাপাটৰ দৰে খহি পৰিও পুনৰ বৃক্ষৰ দৰে বিকশি উঠে। বতাহ আৰু ঢৌৰ দৰে ই সকলোতে ব্যাপ্ত। অগ্নিৰ দৰে দহন কৰা এই প্ৰেমক হৃদয়ে যেন ধূপৰ দৰে জ্বলি বন্দনা কৰে। …\nবহুতো আকাশ পাৰ হৈ অহা/\nধুমুহা পানীৰ এটি লহমাৰ নীড়/\nবহুতো সপোন পাৰ হৈ অহা/\nকেঁচা টোপনিৰ ভিৰৰ মাজত/\nসেই এটা মাথোঁ উজাগৰ ৰাতি-/\nমনত পৰেনে অৰুন্ধতী?\n“প্ৰেম? সি যে উজাগৰ অবাধ আকাশ/\nঅনন্ত অপেক্ষা যাৰ-/\nঈশ্বৰৰ সপোনৰ বাবে।”\n(“ক্ৰুছত ডনজোউৱান”, মোৰ আৰু পৃথিৱীৰ)\nকবি নৱকান্ত বৰুৱাৰ মতে, প্ৰেম এক আবেগিক উম্মাদনা যদিও বিৰহলৈ ৰূপান্তৰিত হোৱা প্ৰেমৰ জ্বালা কিমান অসহ্যকৰ সেই কথাও কবিয়ে উপলব্ধি নকৰাকৈ থকা নাই। প্ৰেমৰ বিচ্ছেদ যন্ত্ৰনাক অনুভৱ কৰিয়েই কবিয়ে চাৰিওদিশে শূন্যতা আৰু বিষাদ দেখা পাইছে। মিলনবিহীন প্ৰেম আত্মনাশী বুলি তেওঁ অনুভৱ কৰিছিল। প্ৰেমৰ বিৰহে কিদৰে কবিক বিষাদগ্ৰস্থ কৰি তোলে, সেই কথা তলৰ কবিতাশাৰীৰ দ্বাৰা অনুভৱ কৰিব পাৰি –\n” তাৰ মুক্তি নাই, যদি/\nনহয় মিলন আজি তোমাৰ প্ৰেমৰ স’তে/\nআত্মনাশী মোৰ প্ৰণয়ৰ।/\nতুমিও হেৰাই যাবা – ময়ো যে হেৰাই যাম/\nকালৰ কীটানুবোৰে খুলি খাই খাই/\nআমাক কৰিব ইতিহাস,\n(“ৰাৱণ”, মোৰ আৰু পৃথিৱীৰ)\nকবিৰ মতে, প্ৰেমেই জীৱন সঞ্জীৱনী, প্ৰেমেই জীৱনৰ ক্ষুধা। তেওঁৰ মতে প্ৰেমেই অশান্ত জীৱনত শান্তি প্ৰদান কৰিব পাৰে। প্ৰেমৰ শক্তি অজেয় আৰু মোহময়। প্ৰেম চিৰন্তন মুক্তি প্ৰয়াসী। প্ৰেমত বেদনা আছে যদিও ই স্থায়ী নহয় আৰু এই বিষাদ-বেদনা আছে বাবেই প্ৰেমৰ অনুভৱ সজীৱ আৰু জীপাল হৈ আছে।\nকবি নৱকান্ত বৰুৱাৰ কবিতাত প্ৰেম বুলি ক’লে এটা কথা স্পষ্ট হৈ পৰে যে – তেওঁৰ কবিতাত প্ৰেমে অফুৰন্ত জীৱন প্ৰেৰণা হৈ দেখা দিয়ে। তেওঁৰ মতে প্ৰেম হৈছে জীৱন সঞ্জীৱনী। তেওঁ জীৱনৰ সৰ্বস্বত প্ৰেমৰ অমেয় সন্মোহন অনুভৱ কৰে। প্ৰেমে বিষাদ বেদনা দিলেও তাৰ বাবে কিন্তু প্ৰেম দায়ী নহয়, দায়ী মানুহহে। অৱশ্যে নৱকান্ত বৰুৱাৰ কবিতাত প্ৰেমে জীৱনৰ সৰ্বোচ্চ তথা মহত্বম প্ৰয়োজন হৈ ধৰা দিয়াৰ পৰিৱৰ্তে পিচলৈ পৃথিৱী প্ৰেমতহে নিমজ্জিত হ’লগৈ। সি যি কি নহওঁক, এটা কথা স্বীকাৰ কৰিবই লাগিব যে প্ৰেমৰ অনন্ত শক্তিৰ কথা স্বীকাৰ কৰি কবি গৰাকীয়ে প্ৰেমৰ এটা সুন্দৰ আৰু সজীৱ ৰূপ তেওঁৰ কবিতা সমূহৰ মাজত ফুটাই তুলিছে।\nদি দৌৰ – ৰাজদ্বীপ বৰা »\nধন্যবাদ মানস দা..\nবৰ সুন্দৰ বিষয় । ভাল লাগিল ।\nকবি নৱকান্ত বৰুৱাৰ কবিতাৰ বিষয়ত বৰ সুন্দৰ বিশ্লেষণ। লিখি থাকিবা।\nবৰ ধুনীয়াকৈ লিখিলা চাহিন৷ ভাল লাগিল!\nধন্যবাদ হেমন্ত দা.\nবঢ়িয়া লিখিছা । ভাল লাগিল\nমজা লিখিছা । ভাল লাগিল\nনৱকান্ত বৰুৱাৰ প্ৰায়বোৰ কবিতাতে প্ৰেমৰ চুফীগন্ধী সুবাস এটা পাও। ভাল লাগিল চাহিন।\nহয় দাদা..। ধন্যবাদ আপোনাক।\nনৱকান্ত বৰুৱাৰ কবিতাত প্ৰেমৰ সুন্দৰ উপস্থাপন চিহ্নিত কৰাটো ভাল লাগিছে\nবহুত বহুত ধন্যবাদ আপোনাক।\nপঢ়ি বহুত ভাল লাগিল


লোকসংস্কৃতি Class9Assamese Lesson 12 [নৱম শ্ৰেণীৰ]\nপাঠ লোকসংস্কৃতি class 9\nলোকসংস্কৃতি Class9Assamese Lesson 12\n-ড’ নবীন চন্দ্র শর্মা\n(ক) লােক কৃষ্টিৰ সাধাৰণ উত্তৰণক কি বােলা হয়?\nউত্তৰঃ লােক কৃষ্টিৰ সাধাৰণ উত্তৰণক লােক সংস্কৃতি বােলা হয়।\n(খ) লোক সমাজত কোন সময়ৰ কথাৰ অধিক সমাদৰ।\nউত্তৰঃ লােক সমাজত পুৰণি সময় বা দিনৰ কথাৰ অধিক সমাদৰ।\n(গ) লােক কৃষ্টি কাক বােলে?\nউত্তৰঃ লােক বা জ্ঞানৰ যি আচাৰ-অনুষ্ঠান, গীত-পদ, নৃত্য-নাচ, খােৱা-লােৱা, পিন্ধা- উৰা, পূজা-উপাসনা, ৰীতি-নীতি, উৎসৱ-অনুষ্ঠান, খেলা-ধূলা আদিৰ সমষ্টিকে লােক কৃষ্টি বােলে। লােক কৃষ্টিক লােক সংস্কৃতি বা গঞা সংস্কৃতি বুলিও ক’ব পাৰি। চমুকৈ জন সাধাৰণৰ বা লােক সাধাৰণৰ আচৰণৰ সমষ্টিয়েই হ’ল লােককৃষ্টি।\n(ঘ) লােক সংস্কৃতিৰ দৃশ্যমান দিশক কি বােলা হয় ?\nউত্তৰঃ লােক সংস্কৃতিৰ দৃশ্যমান দিশক ভৌতিক বা বস্তু সংস্কৃতি বােলা হয়।\n(ঙ) লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই সম্পাদনা কৰা সাধুকথাৰ পুথিখনৰ নাম কি?\nউত্তৰ: লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই সম্পাদনা কৰা সাধুকথাৰ পুথিখনৰ নাম হ’ল – ‘বুঢ়ী আইৰ সাধু’।\nপ্রশ্ন ২। লােকসমাজ সম্পর্কে কিছুমান লােকতত্ত্ববিদে দিয়া কি ধাৰণ৷ গ্ৰহণ কৰিৰ নােৱাৰি বুলি লিখকে কৈছে? এই ধাৰণা গ্ৰহণ কৰিব নােৱৰাৰ কাৰণ কি?\nউত্তৰঃ লােক সমাজ সম্পর্কে কিছুমান লােকতত্ত্ববিদে দিয়া ধাৰণাটো এয়ে যে লােক সমাজ সমাজৰ এটা নিম্ন স্তৰৰ অংগ। কিন্তু সেই চাম লােকতত্ত্ববিদৰ এনে ধাৰণা কেতিয়াও গ্ৰহণ কৰিব নােৱাৰি বুলি লিখকে স্পষ্টভাৱে কৈছে। তেওঁ কৈছে যে বিজ্ঞানসন্মত দৃষ্টিভংগী হলেই যে কোনো এখন সমাজ উচ্চতৰ হ’ব আৰু তাৰ বিপৰীত লােক বা গঞা সমাজ নিম্নৰ হ’ব লাগিব তাৰ কোনাে কথা নাই। লােক সমাজৰ অংগীভূত মানুহে প্রায়ে গাঁৱে-ভূঞে বাস কৰে আৰু অভিজাত লােক সকল নগৰ-চহৰ আদিত বাস কৰিলেও এই ধাৰণা সদা-সর্বদাই গ্রহণযােগ্য হ’ব নােৱাৰে, যিহেতু গাঁৱতাে শিক্ষিত মানুহ বাস কৰে। তাৰ বিপৰীতে চহৰ বা নগৰতাে গঞা লােকৰ বসতি দেখা যায়। নগৰ-চহৰ বিভিন্ন কাম- কাজৰ বাবে গঞা লােকৰ প্রয়ােজন হয়। তেতিয়া গাৱৰলােকে চহৰ-নগৰত থাকি মজদুৰ বা কামৰ ভূমিকা পালন কৰে আৰু এইদৰেই তেওঁলোেক চহৰ ৰা নগৰবাসী হয়।\nলোকসংস্কৃতি class 9\nপ্রশ্ন ৩। চমু টোকা লিখাঃ\nনিচুকনি গীত, মালিতা বা কাহিনী গীত, সাঁথৰ, জনশ্রুতি, জিকিৰ, দেহবিচাৰৰ গীত, হুচৰি গীত।\nউত্তৰঃ নিচুকনি গীত→ নিচুকনি গীত হ’ল ল’ৰা-ছােৱালী ওমলােৱা আৰু নিচুকুওৱা গীত। এইবােৰক ধাইনামাে বােলা হয়। মিঠা কোমল সুৰৰ এই গীতবােৰৰ যােগেদি শিশুমনক এক আনন্দৰ জগতলৈ লৈ যােৱা হয় যত কালৰ ভয় দৌৰাত্ম্য একো নাই। এইবােৰে লােক সমাজৰ মৌখিক তথা লােকগীত। যেনে –\n“আমাৰে মইনা শুব এ, বাৰীতে বগৰী ৰুব এ\nবাৰীৰে বগৰী পৰি সৰিব, আমাৰে মইনাই বুটলি খাব এ।”\nমালিতা বা কাহিনী গীতঃ পৌৰাণিক কাহিনী বা বুৰঞ্জী মূলক আখ্যান আদিৰ বৰ্ণনালে কেতবোৰ গীত লােক সমাজত প্ৰচলিত হৈ আহিছিল। এই গীতবােৰকে মালিতা বা কাহিনী গীত বােলে। ইয়াৰ লেখক, চন, তাৰিখ আদিৰ বিষয়ে একো জনা নাযায় যদিও কিছুমান বুৰঞ্জীমূলক গীতৰ বিষয় বস্তু অনুসাৰে ৰচনাৰ কাল কিছু অনুমান কৰিব পৰা যায়। ইংৰাজীত এই গীত বিলাকক ‘বেলাড’ বুলি কোৱা হয়। এই শ্রেণীৰ গীতক বিষয়বস্তু অনুসাৰে\nএকাধিক ভাগত ভাগ কৰিব পৰা যায়। পালা-পার্বতীৰ গীত, মণি কোঁৱৰৰ গীত, ৰাধিকা শান্তিৰ গীত, মানামতীৰ গীত, মণিৰাম দেৱানৰ গীত, বৰফুকনৰ গীত আদি এই শ্ৰেণীৰ গীত।\nসাঁথৰঃ সাঁথৰ হ’ল— সাধাৰণ জন সাধাৰণৰ আৰু কেতিয়াবা পণ্ডিতৰৰ বুদ্ধিজাত শব্দৰ ধেমালি। এইবােৰত কল্পনাৰ সূৰণ, কাব্যশ্ৰীৰ স্পৰ্শ আৰু অনুপ্রাস আদি শব্দালংকাৰৰ ব্যঞ্জনা দেখিবলৈ পােৱা যায়। অত্যানুপ্রাস এটি সাধাৰণ লক্ষণ। এটা সাঁথৰৰ উদাহৰণ – ইয়ে সিহে, পিঠিৰে দৌৰে কিহে – (নাও)\nজনশ্রুতিঃ পৌৰাণি কালৰে পৰা মানুহৰ মুখে মুখে শুনি অহা বা চলি অহা মাত-কথা, কাহিনী আদিকেই জনশ্রুতি বােলা হয়। সেইবােৰ মানুহে ইজনৰ মুখৰ পৰা সিজনে শুনি মনত ৰাখিছিল আৰু এনেদৰে পৰম্পৰাগতভাৱে চলি আহিছিল। শুনি মনত ৰখা একেটা কথাই কেতিয়াবা বিকৃত বা নানান ৰূপ লব পাৰে। এইবিলাক মৌখিক সাহিত্যৰ অন্তর্ভুক্ত।\nজিকিৰঃ ইছলাম ধর্ম প্রচাৰৰ উদ্দেশ্যে শাহ মিলন বা আজান পীৰ নামৰ এজন ধর্ম প্ৰচাৰকে জিকিৰ ৰচনা কৰিছিল। এই গীতসমূহৰ ৰচনা কাল ১০৪৫ হিজৰী বা ১৬৩৪ খ্রীষ্টাব্দ আৰু ১১৪৫ হিজৰী বা ১৭৩৪ খ্রীষ্টাব্দ বুলি অনুমান কৰা হৈছে। অনেক জিকিত বৈষ্ণৱ সাহিত্য আৰু লােক-গীতৰ প্রতিধ্বনি শুনা যায়। জিকিৰৰ এটা উদাহৰণ-\nচিন্তা হেৰা মােৰ মন আল্লাৰ নামত।\nভজা হেৰা মােৰ মন গুৰুৰ পাৱত।\nদেহবিচাৰৰ গীতঃ দেহবিচাৰৰ গীতসমূহ এক প্ৰকাৰ ভকতীয়া গীত। এই গীতবােৰত গুপ্ত সাধনা আৰু শৈৱ-শাক্তৰ তান্ত্রিক ৰূপ প্ৰকাশ হােৱা দেখা যায় পূর্ণসেৱা, বৰখেলীয়া, গােপীধৰা, বৰসেৱা, ৰাতিখােৱা, কণিপতীয়া ৰীতিয়া আদিৰ পন্থাৰ মানুহে সাধাৰণতে এই গীত সমূহ গাইছিল। দেহ বিচাৰৰ গীতত শৰীৰক কেতিয়াবা নাও, কেতিয়াবা ঘৰ, কেতিয়াবা চাকিৰ লগত তুলনা কৰা হয়। শৰীৰ “চতুৰ অধিক কুৰিজনৰ মন্দিৰ”, চৌৰিশ তত্ত্বৰ ঘৰ। এই ঘৰৰ নৱথান দ্বাৰ” এই ঘৰৰ ভিতৰৰাে “নিজঘৰত” পূর্ণ কৃষ্ণ” বা পূর্ণানন্দ নিবাস। মায়া নদীৰ ইপাৰে সিপাৰে থাকে “কাল-বিকাল পক্ষী”– জীবাত্মা আৰু পৰমাত্মা। – এনেবােৰ কথা দেহবিচাৰৰ গীতত গােৱা হয়।\nহুঁচৰিগীতঃ হুঁচৰি গীত সমূহ ধর্মীয় ভাবাপন্ন আশীর্বাদ-প্রার্থনামূলক গীত। বিহুৰ সময়তেই এই গীত সমূহ গাই গৃহস্থ, ৰাইজ সকলােৰে মঙ্গল কামনা কৰি আশীর্বাদ দিয়া হয় আৰু ভগৱানৰ ওচৰত প্রার্থনা জনােৱা হয়। তাৰােপৰি পৰিবেশ-পৰিস্থিতিৰৰ এই গীতবােৰৰ মাজেৰে আভাস পােৱা যায়।\nপ্রশ্ন ৪। “লােক জীৱন তিনিটা ভাগত বিভক্ত” —- লােক জীৱন কি কি তিনিটা ভাগত বিভক্ত? প্রত্যেকটি ভাগৰে চমু আভাস দিয়া।\nউত্তৰঃ লােকজীৱন তিনিটা ভাগত বিভক্ত। এই তিনিটা ভাগ হল –\n(ক) সামাজিক আচাৰ অনুষ্ঠান (খ) ভৌতিক বা বস্তু সংস্কৃতি আৰু (গ) লােক পৰিবেশ্য কলা।\nইয়াৰ চমু আভাস তলত দিয়া হ’ল –\n(ক) সামাজিক আচাৰ অনুষ্ঠানঃ মৌখিক সাহিত্য আৰু ভৌতিক সংস্কৃতিৰ মাজতে পৰম্পৰাগত জীৱন। পৰম্পৰাগত জীৱন, মৌখিক সাহিত্য আৰু ভৌতিক সংস্কৃতিৰ মাজৰ সংযােগ সেতু। সমাজ আৰু পৰিয়ালৰ মাজত অনুষ্ঠিত কৃষি বা খেতি-বাতি, জন্ম-বিবাহ- মৃত্যু আদি বিষয়ক ৰীতি-নীতি, আচাৰ ব্যৱস্থা অনুষ্ঠান আদিয়েই সামাজিক আচাৰ-অনুষ্ঠান। এইবােৰ প্রধানভাৱে লােক বিশ্বাসৰ সৈতে জৰিত। সামাজিক আচাৰ-অনুষ্ঠান আকৌ চাৰিটা ভাগত বিভক্ত। যেনে- উৎসৱ অনুষ্ঠান, অৱসৰ-বিনােদন আৰু খেল-ধেমালি, লােক-ঔষধ আৰু লােক ধর্ম।\n(খ) ভৌতিক বা বস্তু সংস্কৃতি → ভৌতিক বা বস্তু সংস্কৃতি লােক সংস্কৃতিৰ দৃশ্যমান দিশ। জীৱন ধাৰণৰ বাবে প্রয়ােজনীয় সমল নির্মাণ, নাইবা খােৱা-লােৱা বস্তু সামগ্রী আদিৰ ৰন্ধাবঢ়া, প্রস্তুতি আদিয়েই ভৌতিক বা বস্তু সংস্কৃতিৰ অধ্যয়নৰ সামগ্রী। ভৌতিক বা বস্তু সংস্কৃতিৰ উপৰিভাগ সমূহ হৈছে – লােক কলা, লোক শিল্প, লােক স্থপতি কলা, লােক আভৰণ আৰু লােক ৰন্ধন প্রণালী।\n(গ) লােক পৰিবেশ্য কলা → লােক জীৱনৰ শেষ ভাগ হৈছে লােক পৰিবেশ্য কলা। পৰম্পৰাগত সংগীত, নৃত্যনাচ আৰু নাট আদিয়েই লােক-বাদ্য যন্ত্র, নৃত্যৰ পােছাক- পৰিচ্ছেদ আৰু দৃশ্য বিৱৰণীৰ সৈতে ৰূপায়ণ কৰা পদ্ধতিৰ তুলনাত আকস্মিক ধৰণৰ। পৰিবেশ্য কলাৰ পৰিসৰে গীত, নৃত্ত নৃত্য, বাদ্যযন্ত্র আদিক সামৰে। লােকনাট, গীত আৰু নৃত্যৰ সমষ্টি। সংলাপৰ তুলনাত লােক নাটত গীত আৰু নৃত্যৰ গুৰুত্ব বেছি।\nআৰু পঢ়ক:- Class9Assamese chapter 6\nপ্রশ্ন ৫। বহলাই লিখাঃ\n(ক) সামাজিক আচাৰ-অনুষ্ঠান (খ) লোেক পাৰিবেশ্য কলা (গ) ভৌতিক বা বস্তু সংস্কৃতি।\nউত্তৰঃ (ক) সামাজিক আচাৰ-অনুষ্ঠানঃ প্রাচীন কালৰে পৰা লিখিত ৰূপ পােৱা সময়লৈকে পৰম্পৰাগতভাৱে চলি অহা গীত-মাত, ফকৰা-যােজনা, প্রবচন, সাধুকথা আদিয়েই মৌখিক সাহিত্য। জীৱন ধাৰণৰ বাবে প্রয়ােজনীয় সমল নির্মাণ নাইবা খােৱা-লােৱা বস্তু সামগ্রী আদিৰ ৰন্ধা বঢ়া, প্রস্তুতি আদি হৈছে ভৌতিক সংস্কৃতি অধ্যয়নৰ সামগ্রী। এই মৌখিক সাহিত্য আৰু ভৌতিক সংস্কৃতিৰ মাজতে মানুহৰ জীৱন। পৰম্পৰাগত জীৱন মৌখিক সাহিত্য আৰু ভৌতিক সংস্কৃতিৰ মাজৰ সংযােগ সেতু। সামাজিক আচাৰ- অনুষ্ঠানবােৰ সমাজ আৰু পৰিয়ালৰ মাজত অনুষ্ঠিত কৃষি বা খেতি-বাতি, জন্ম-বিবাহ মৃত্যু আদি বিষয়ক ৰীতিনীতি, আচাৰ-অনুষ্ঠান সমূহ। এইবােৰ প্ৰধানভাৱে লােক বিশ্বাসৰ সৈতে জৰিত। ইয়াৰ সত্যতা বা বিজ্ঞান সন্মত কথা বিচাৰ কৰা নহয়। এই সামাজিক আচাৰ অনুষ্ঠানসমূহ আকৌ চাৰিটা ভাগত বিভক্ত কৰা হৈছে। এই চাৰিটা হ’ল, – (১) উৎসৱ অনুষ্ঠান, (২) অৱসৰ বিনােদন আৰু খেল-ধেমালি\n(৩) লােক ঔষধ আৰু (৪) লােক ধর্ম।\n(১) উৎসৱ অনুষ্ঠান, – যেনে— লােক সমাজত প্রচলিত গৰখীয়া সভা, বিহু উৎসৱ। জন্মােৎসৱ, নামকৰণ, চূড়াকৰণ, ছােৱালী-মহিলা সকলৰ ক্ষেত্ৰত পালন কৰা উৎসৱ আদি।\n(২) অৱসৰ বিনােদন আৰু খেল-ধেমালি— যেনে – কড়ি খেল, তাছ খেল, টল খেল, খিউ, ঘূপী টোপ খেল ইত্যাদি।\n(৩) লােক ঔষধ, – যেনে – বিভিন্ন নীতি-নিয়মেৰে গাঁৱলীয়া বৈদৰ দ্বাৰা ব্যবহৃত নানান জৰা-ফুকা, বনৌষধী আদি।\n(৪) লােক ধর্ম— ধর্মীয় বিশ্বাসত সমাজত পালন কৰি অহা আইনাম, শীতলা পূজা, অন্যান্য পূজা-পাতল, গার্হস্থ্য ধর্ম পালন কৰা ধর্মীয় অনুষ্ঠান সমূহ।\n(খ) লােক পৰিবেশ্য কলা→ পৰম্পৰাগত সংগীত নৃত্যনাচ তাৰু নাট আদিয়েই লােকবাদ্য-যন্ত্র, নৃত্যৰ পােছাক-পৰিচ্ছদ আৰু দৃশ্য বিবৰণীৰ সৈতে ৰূপায়ণ কৰা পদ্ধতি তুলনাত আকস্মিক ধৰণৰ। পৰিবেশ্য কলাৰ পৰিসৰে গীত, নৃত্ত-নৃত্য, বাদ্যযন্ত্র আদিক সামৰে। লােকনাট গীত আৰু নৃত্যৰ সমষ্টি। ইয়াৰ নৃত্যৰ লগে লগে গীতৰৰ পয়ােভৰ হয়। নৃত্য আৰু গীতে নাটৰ এটা সুন্দৰ পৰিবেশ গঢ়ি তুলে। সংলাপৰ তুলনাত লােক নাটত গীত আৰু নৃত্যক প্রাধান্য দিয়া হয়। লোক নাট অংকীয়া নাট সমূহত আৰু খুলীয়া – ভাওনা সমূহত এই প্রাধান্য স্পষ্ট ৰূপত দেখা যায়।\n(গ) ভৌতিক বা বস্তু সংস্কৃতি → লােক সংস্কৃতিৰ দৃশ্যমান দিশ হ’ল – ভৌতিক বা বস্তু সংস্কৃতি। জীৱন ধাৰণৰ বাবে প্রয়ােজনীয় নানাবিধ সাসঁজুলি, সমল আদি নির্মাণ নাইবা খােৱা-লােৱা বস্তু সামগ্রী আদিৰ ৰন্ধা বঢ়া প্রস্তুতি আদি ভৌতিক বা বস্তু সংস্কৃতিৰ অন্তর্ভুক্ত। ইয়াক আকৌ পাঁচটা ভাগত বিভক্ত কৰিব পাৰি, – যেনে, (১) লােককলা, (২) লােক শিল্প, (৩) লােক স্থপতি কলা, (৪) লােক আভৰণ আৰু (৫) লােক ৰন্ধন প্রণালী। লােককলা হ’ল – কাৰুকার্য খটুৱাই অতি সুন্দৰকৈ সজোৱা বিভিন্ন সামগ্রী যাক- সৌন্দর্য বর্ধনৰ বাবে সজাই ৰখা হয়।\nলােক শিল্প হ’ল – চিত্রাংকন, বাঁহ-বেত কাঠ-লােহা আদিৰে সুন্দৰকৈ তৈয়াৰ কৰা নানাবিধ বস্তু আৰু কার্য ইত্যাদি।\nলােক স্থপতি কলা হ’ল – নানান কাৰু কার্য খচিত মঠ-মন্দিৰ, মূর্তি ইত্যাদি।\nলােক আভৰণ হ’ল — লোেক সমাজত নির্মিত আৰু ব্যৱহৃত নানান আ-অলংকাৰ, পােছাক পৰিচ্ছদ আদি।\nলােক ৰন্ধন প্রণালী হ’ল। — লােক সমাজত ব্যৱহৃত খাদ্যৰ ৰন্ধন আৰু সংৰক্ষণ প্রণালী সমূহ।\nপ্রশ্ন ৬। লােক নাট কিহৰ সমষ্টি বুলি লিখকে কৈছে? এই শ্ৰেণীৰ নাটত সংলাপৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হয়নে? তােমাৰ নিজৰ কথাৰে লিখা।\nউত্তৰঃ লােক নাট গীত আৰু নৃত্যৰ সমষ্টি বুলি লিখকে কৈছে। এই শ্ৰেণীৰ নাটত সংলাপৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া নহয়। উদাহৰণ স্বৰূপে লােক নাটৰ অন্তর্ভুক্ত অংকীয়া নাট সমূহ সংলাপতকৈ নৃত্য আৰু গীতৰহে পয়ােভৰ বেছি। সেইদৰে খুলীয়া ভাওনাৰােৰতাে গীত আৰু নৃত্যৰ জৰিয়তে নাটৰ বিষয় বস্তু আৰু উপস্থাপন উদ্দেশ্য আৰু সমাজলৈ নির্দিষ্ট বার্তা আদি প্ৰকাশ কৰা হয়। তাত সংলাপ মাথো গৌণ অংগ।\nপ্রশ্ন ৭। লােক সাহিত্য কেইটা আৰু কি কি উপভাগত ভগাব পাৰি? ভাগবােৰৰ নাম লিখা।\nউত্তৰঃ লােক সাহিত্যক বাচিক কলাও বােলে। ইয়াক লিখকৰ মতে পাঁচটা উপভাগত ভগাব পাৰি। সেইকেইটা হ’ল –\n(ক) লােক বা মৌখিক কবিতা বা বাচিক কবিতা বা লােকগীত।\n(খ) গদ্যধর্মী সাধুকথা, লােক কথা।\n(গ) প্রবচন, বচন, লােকোক্তি, যােজনা, পটন্তৰ।\n(ঘ) সাঁথৰ দিষ্টান্ত, আৰু\n(ঙ) লােক ভাষা।\nপ্রশ্ন ৮। ভৌতিক বা বস্তু সংস্কৃতিৰ অধ্যয়ন সামগ্রী কি ? ইয়াৰ উপবিভাগ কি কি ?\nউত্তৰঃ ভৌতিক বা বস্তু সংস্কৃতিৰ অধ্যয়ন সামগ্রী হ’ল জীৱন ধাৰণৰ বাবে প্রয়ােজনীয় সমল নির্মাণ, নাইবা খােৱা-লােৱা বস্তু সামগ্রী আদিৰ ৰন্ধা-বঢ়া প্রস্তুতি আদি। ইয়াৰ উপবিভাগ কেইটা হ’ল – লােক কলা, লােক শিল্প, লােক স্থপতি কলা, লােক আভৰণ আৰু লােক ৰন্ধন প্রণালী।\nপ্রশ্ন ৯। ‘অ’ মাই যশােদা হে, মাই হে যশােৱা ” গীতটি কোনে লিখিত ৰূপ দিছিল ?\nউত্তৰঃ “অ’মাই যশােৱা হে, মাই হে যশােৱা …..”এই গীতটিক পােনতে ড° ভূপেন হাজৰিকাদেৱে লিখিত ৰূপ দিছিল।\nপ্রশ্ন ১০। তাৎপর্য ব্যাখ্যা কৰা ?\n(ক) “লােক সংস্কৃতি পুৰণি হৈও নতুন নতুন হৈও পুৰণি।”\n(খ) “সমাজৰ পৰিবৰ্তনৰ লগে লগে লােক সংস্কৃতিৰাে পৰিবৰ্তন ঘটে।”\nউত্তৰঃ (ক) লােক সংস্কৃতি পুৰণি হৈও নতুন, নতুন হৈও পুৰণি! এই কথাষাৰ বৰ তাৎপর্যপূর্ণ। লােক সংস্কৃতি লােক-জনতাৰ হৃদয়ৰ বস্তু। ই লােক সমাজৰ অতি জনপ্রিয় আৰু ইয়াক অন্তৰেৰে লােক সমাজে গ্রহণ কৰি আহিছে। পুৰণি কালত ইয়াৰ যি সমাদৰ আধুনিক কালতাে লােক সমাজত একেই সমাদৰ। ইয়াৰ উপাদান সমূহ যুগে যুগে মুখ পৰম্পৰা প্ৰচলিত হৈ বা শিক্ষিত লােকৰ হাতত পৰি আধুনিক ৰূপ লৈ যুগ সাপেক্ষ বা সময় সাপেক্ষ স্থিতি লাভ কৰে। তথাপিতাে লােক সংস্কৃতিয়ে নিজৰ স্বৰূপ নেহেৰুৱায়। ইয়াৰ নতুন পুৰণিৰ চিন নাথাকে। সেই কাৰণে লিখকে লােক সংস্কৃতি পুৰণি হৈও নতুন, নতুন হৈও পুৰণি বুলি মন্তব্য কৰিছে।\n(খ) লােক সংস্কৃতিৰ উপাদান সমূহ যুগে যুগে মুখ পৰম্পৰা প্ৰচলিত হৈ আহি বর্তমান শিক্ষিত বা আধুনিক সমাজতাে প্রচলিত হৈছেহি। আগৰ সমাজ আছিল অশিক্ষিত, হােজা আৰু সেই সময়ত লােক সংস্কৃতি মানুহে যেনেদৰে ব্যৱহাৰ কৰিছিল, পালিছিল ৰা মানিছিল, শিক্ষিত সমাজত বা আধুনিক সমাজত ইয়াৰ কিছু পৰিবর্তন হােৱা স্বাভাবিক। কাৰণ সিবােৰ যুগ সাপেক্ষ হ’ব লাগিব। সেই কাৰণেই সমাজৰ পৰিবৰ্তনত সমাজৰ ৰুচি, পৰিবেশ আৰু প্রয়ােজন অনুসৰি ইয়াৰ পৰিবর্তন ঘটে; কিন্তু ইমানতে লােক সংস্কৃতিয়ে নিজৰ স্বৰূপ নেহেৰুৱায়। মাত্র পৰিবৰ্তিত সমাজত লােক সংস্কৃতিয়ে দ্বিতীয় অস্তিত্বত\nClass9assamese lesson 12\nপ্রশ্ন ১১। তলৰ শব্দ কেইটাত মূর্ধণ্য “গ” আৰু “য হােৱাৰ কাৰণ দশোৱা\nকৃষি, অনুষ্ঠান, ধাৰণ, আহৰণ\nউত্তৰঃ কৃষি→ ‘ঋ’ৰ পিছত স্বৰ বৰ্ণৰ ব্যৱধান থাকিলেও “ষ’ হয় কাৰণে ‘কৃষি’ শব্দত জীয়াই থাকে।\nঅনুষ্ঠানঃ -ৰ পিছত যুক্তাক্ষৰৰ স’ মূদ্ধণ্য ‘ষ’ হয় কাৰণে অথবা ট বর্গৰ আখৰৰ লগত যুক্ত হােৱা কাৰণে ‘ম হৈছে।\nধাৰণ, আহৰণ ? ‘ৰ’ৰ পিছত সাধাৰণতে ‘ণ হয় কাৰণে ধাৰণ, আহৰণ শব্দ দুটাত মূদ্ধণ্য ‘গ’ হৈছে।\nপ্রশ্ন ১৪। চমু উত্তৰ দিয়া।\n(ক) লােক সংস্কৃতি’ পাঠটিৰ লেখক কোন?\nউত্তৰঃড় নবীনচন্দ্র শর্মা।\n(খ) ড’ নবীনচন্দ্ৰ শৰ্মাৰ জন্ম কোন চনত হৈছিল।\nউত্তৰ ইং ১৯৩৮ চনত।\n(গ) ড° নবীনচন্দ্ৰ শৰ্মাৰ কোনখন পুথিৰে যােগেদি লােপ পাৰ খােজা ওজাপালি অনুষ্ঠানটোক অসমৰ ৰাইজৰ ওচৰত মেলি ধৰে?\nউত্তৰ অসমৰ ওজাপালি’ নামৰ পুথিখনৰ যােগেদি।\n(ঘ) লােক সাহিত্যৰ সন্ধানত ড° নবীনচন্দ্র শর্মা আমেৰিকাৰ কলৈ গৈছিল?\n(চ) ‘লােক’ শব্দৰ সলনি কি কি শব্দ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি?\nউওৰ লােক’ শব্দৰ সলনি জন, গা, গণ আদি শব্দ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।\n(ছ)লােক সংস্কৃতিক অন্য কি বুলিব পাৰি?\nউত্তৰ গা-সংস্কৃতি ৰা সৰ্বসাধাৰণৰ সংস্কৃতি।


ulfa-centre-peace-accord-news-paresh-baruah-clears-his-stand– News18 Assam\nএয়া অপপ্ৰচাৰহে, ব’হাগ বিহুৰ সময়ত আলোচনা অসম্ভৱঃ পৰেশ বৰুৱা, কিন্তু...!\nUpdated:January 29, 2020, 2:47 PM IST\nNews18ক ফোন যোগে কি ক’লে পৰেশ বৰুৱাই?\nLast Updated: January 29, 2020, 2:47 PM IST\nসঁচাকৈ আলোচনাৰ বাবে আহিব নেকি পৰেশ বৰুৱা? মঙলবাৰৰ পৰা কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ সৈতে আলফা স্বাধীন আলোচনাত বহিব বুলি চৰ্চা চলি থকাৰ সময়তে আলফা স্বাধীনৰ মুখ্য সেনাধ্যক্ষ পৰেশ বৰুৱাৰ News18ৰসৈতে ফোন!\nব’হাগ বিহুৰ সময়ত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ সৈতে আলফা স্বাধীনৰ কোনো আলোচনা অসম্ভৱ বুলি মন্তব্য কৰি পৰেশ বৰুৱাই কয় যে, ‘ ব'হাগ বিহুৰ সময়ত আলফা কোনোধৰণৰ আলোচনাৰ মেজলৈ নাহে। এয়া অসম্ভৱ কথা। ULFA-Iক লৈ এইবোৰ অপপ্ৰচাৰ চলাইছে।\nএইবোৰ অপপ্ৰচাৰত কোনো ভুল নাযাব। আমাৰ ছিংগল পইণ্ট এজেণ্ডা মানিলেহে সম্ভৱ আলোচনা। সাৰ্বভৌম স্বাধীন অসম আমাৰ মূল এজেণ্ডা।’\nউল্লেখযোগ্য যে, ৪১বছৰজোৰা সংগ্ৰামৰ অন্তত কেন্দ্ৰৰ সৈতে বহিবলৈ পৰেশ বৰুৱা আহি আছে বুলি চৰ্চা চলিছিল। আলোচনামৰ্মে এক শান্তি চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰিবলৈ আলফা (স্বাধীন)ৰ মুখ্য সেনাধ্যক্ষ পৰেশ বৰুৱাই বিহুৰ আগে পিছে ‘অভাৰগ্ৰাউণ্ড’ হোৱাৰ সম্ভাৱনা ব্যক্ত কৰিছিল ৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদমাধ্যম ‘আউটলুক ইণ্ডিয়াই’।\nFirst published: January 29, 2020, 2:47 PM IST


(Chinaৰ পৰা পুনঃনিৰ্দেশিত)\nৰাজধানী বেইজিং[lower-alpha 1]\n- President ছি জিনপিং[lower-alpha 4]\n- মুঠ ৯৫,৯৬,৯৬১ বৰ্গ কিমি [lower-alpha 5](3rd/4th)\n- জলভাগ (%) ০.২৮'"`UNIQ--ref-০০০০০০০F-QINU`"' ( বৰ্গ কিমি)\n- 2012 আনুমানিক ১,৩৫,০৬,৯৫,০০০'"`UNIQ--ref-০০০০০০১০-QINU`"' (১)\n- ২০১০ লোকপিয়ল ১,৩৩,৯৭,২৪,৮৫২'"`UNIQ--ref-০০০০০০১১-QINU`"' (১)\nRenminbi (yuan)(¥)[lower-alpha 7] (CNY)\nচীন ,চৰকাৰী ভাৱে গনপ্ৰজাতন্ত্ৰী চীন পূব এছিয়াৰ এখন ৰাষ্ট্ৰ। ১৩০ কোটি জনসংখ্যাৰ অধিকাৰী চীন পৃথিবীৰ সবাতোকৈ জনবহুল আৰু আয়তনৰ দিশৰ পৰা এছিয়াৰ সৰ্ববৃহৎ ৰাষ্ট্ৰ। ইয়াৰ আয়তন প্ৰায় আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সমান। পৃথিৱীৰ ৩য় বৃহত্তম ৰাষ্ট্ৰ চীনৰ উত্তৰে আছে মঙ্গোলিয়া; উত্তৰ পূবে ৰাছিয়া আৰু উত্তৰে কোৰিয়া; পূবে চীন সাগৰ; দক্ষিণে ভিয়েটনাম, লাওছ, ম্যানমাৰ, ভাৰত, ভূটান, নেপাল; দক্ষিণ পশ্চিম দিশে পাকিস্তান; পশ্চিমে আফগানিস্তান, তাজিকিস্তান, কিৰ্গিজিস্তান আৰু কাজাকিস্তান। এই ১৪খন দেশৰ উপৰিও চীনৰ পূবত পীত সাগৰৰ ওচৰত দক্ষিণ কোৰিয়া আৰু জাপান আছে; দক্ষিণ চীন সাগৰৰ বিপৰীত দিশত আছে ফিলিপাইন।\n↑ উদ্ধৃতি ত্ৰুটি: অবৈধ <ref> টেগ; census নামৰ refৰ বাবে কোনো পাঠ্য প্ৰদান কৰা হোৱা নাই\n↑ 11.0 11.1 11.2 "IMF estimates for 2014 GDP nominal". http://www.imf.org/external/pubs/ft/weo/2014/01/weodata/weorept.aspx?pr.x=55&pr.y=9&sy=2014&ey=2014&scsm=1&ssd=1&sort=country&ds=.&br=1&c=924&s=NGDPD%2CNGDPDPC%2CPPPGDP%2CPPPPC&grp=0&a=.\nঅপেন ষ্ট্ৰীট মেপত চীন বিষয়ক ভৌগোলিক তথ্য আছে।\nদক্ষিণ চীন সাগৰ\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=চীন&oldid=238549"ৰ পৰা সংকলিত\nএই পৃষ্ঠাখন ১৫ জুন, ২০২০ তাৰিখে ১৩:৩৫ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


ঘোষণা হ’ল ‘ইণ্ডিয়ান আইডল ১২’ ৰ ফলাফল! ১২ ঘণ্টা ধৰি চলিল গ্ৰেণ্ড ফিনালে – News Time Assam by Pratham Khabar\nঘৰ/মনোৰঞ্জন/ঘোষণা হ’ল ‘ইণ্ডিয়ান আইডল ১২’ ৰ ফলাফল! ১২ ঘণ্টা ধৰি চলিল গ্ৰেণ্ড ফিনালে\nজনতাৰ ভোটৰ আধাৰত ঘোষণা কৰা হ'ল ‘ইণ্ডিয়ান আইডল ১২’ৰ দাবীদাৰ\n0 249 1 মিনিট পঢ়া\nPawandeep Rajan wins, Arunita Kanjilal and Sayli Kamble are runners-up\nদেওবাৰে ঘোষণা কৰা হ’ল জনপ্ৰিয় সংগীত ৰিয়েলিটী শ্ব ‘ইণ্ডিয়ান আইডল ১২’ ৰ ফলাফল। ‘ইণ্ডিয়ান আইডল ১২- ২০২১ৰ’ বিজয়ৰ খিতাপ পিন্ধিলে উত্তৰাখণ্ডৰ বাসিন্দা পৱনদীপ ৰাজনে।\nউল্লেক্ষ্য যে, পৱনদীপে ২০১৫ চনত টিভি শ্ব’ ‘দ’ ভইচ’ ৰ খিতাপো জয় কৰিবলে সক্ষম হৈছিল।\nপৱনদীপ ৰাজনে সুন্দৰ গোৱাৰ লগতে কেইবাবিধো বাদ্যযন্ত্ৰ বজোৱাতো আছিল পাকৈত। সেয়েহে পৱনদীপ ‘ইণ্ডিয়ান আইডল ১২’ৰ খিতাপৰ প্ৰবল দাবীদাৰ আছিল।\nদেওবাৰে ‘ইণ্ডিয়ান আইডল ১২’ ৰ গ্ৰেণ্ড ফিনালে দুপৰীয়া ১২ বজাৰ পৰা নিশা ১২ বজালৈ ১২ ঘণ্টা ধৰি অনুষ্ঠিত হয়। ‘ইণ্ডিয়ান আইডল ১২’ শ্ব’ৰ ইতিহাসত এতিয়ালৈকে আটাইতকৈ দীৰ্ঘ সময় ধৰি চলা ছিজন আছিল এয়া।\n‘ইণ্ডিয়ান আইডল ১২’ ৰ ফিনালেত ৬গৰাকী প্ৰতিযোগী আছিল। প্ৰথমবাৰৰ বাবে ৬গৰাকী প্ৰতিযোগীয়ে একেলগে ফাইনেলত প্ৰৱেশ কৰিছিল। তাৰ ভিতৰত বিজয়ীৰ খিতাপ আজুৰে পৱনদীপ ৰাজনে\nসম্পূৰ্ণ জনতাৰ ভোটৰ আধাৰত নিৰ্বাচিত কৰা হয় এই শ্ব’ৰ বিজেতা। শ্ব’ৰ প্ৰতিগৰাকী প্ৰতিযোগীয়ে তেওঁলোকৰ কণ্ঠৰ যাদুৰে প্ৰায় এবছৰ ধৰি মন্ত্ৰমুগ্ধ কৰিছিল দৰ্শকক। আৰু অৱশেষত ৬গৰাকী প্ৰতিযোগীৰ মাজত বিজয়ীৰ খিতাপ দখল কৰিলে পৱনদীপ ৰাজনে।\nArunita Kanjilal Audience Celebration finale Indian Idol News Time Assam Pawandeep performance Pratham Khabar Pratham Khabar 24x7 Rajan Reality Show runners-up Sayli Kamble. Season 12 Singer Singing Show Song success winner


কামিকাজি - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nকামিকাজি (神風?, [kamiꜜkaze]; "পবিত্ৰ বতাহ"), আনুষ্ঠানিকভাৱে Tokubetsu Kōgekitai (特別攻撃隊?, "বিশেষ আক্ৰমণ ইউনিট") বুলিলে দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ শেষৰফালে মিত্ৰ পক্ষৰ জাহাজৰ ওপৰত আত্মঘাতী আক্ৰমণ চলোৱা জাপানী বৈমানিকসকলক বুজায়। পৰম্পাৰগত বিমান আক্ৰমণতকৈ অধিক ক্ষতি কৰিবলৈ এই পন্থা লোৱা হৈছিল। যুদ্ধৰ সময়ছোৱাত প্ৰায় ৩,৮০০ জন কামিকজি বিমান চালকৰ মৃত্যু হৈছিল আৰু তোঁলোকৰ আক্ৰমণত ৭,০০০ৰতকৈও অধিক নৌবাহিনীৰ লোকৰ প্ৰাণনাশ হৈছিল।\n১৯৪৫ চনৰ ১১ মে'ত USS Bunker Hill (CV-17)-ত বিমানেৰে খুন্দা মৰা কিয়'শ্বি অ'গাৱা\nপৰম্পৰাহত বিমানত সালসলনিক কৰি সজা কামিকাজি বিনাবোৰ প্ৰকৃততে চালক-নিয়ন্ত্ৰিত বিস্ফোৰক মিচাইলৰ দৰে আছিল। বিস্ফোৰক পদাৰ্থ, বোমা, টৰ্পেড' আৰু ভৰ্তি ইন্ধন টেংকেৰে এই বিমানবোৰ চালকে শত্ৰু জাহাজত খুন্দা মাৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। সাধাৰণ আক্ৰমণতকৈ এই পন্থাৰে লক্ষ্য সাধন বেছি ভাল আছিল, লগতে লগত নিয়া বস্তুবোৰৰ বাবে বিস্ফোৰণো ডাঙৰকৈ হৈৱ্হিল। প্ৰায় ১৯% কামিকাজি আক্ৰমণ সফল হৈছিল।\nকেইবাটাও গুৰুত্বপূৰ্ণ সামৰিক পৰাজয়ৰ পাছত জাপানে ১৯৪৪ চনৰ অক্টোবৰত এই আক্ৰমণবোৰ আৰম্ভ কৰে। ইতিমধ্যে পুৰণি বিমান আৰু কমি অহা পাৰদৰ্শী চালকৰ সংখ্যাৰ বাবে জাপানে আকাশী আধিপত্য হেৰুৱাইছিল। মিত্ৰ শক্তিৰ তুলনাত জাপানৰ অৰ্থনীতি দুৰ্বল হৈ যুদ্ধৰ ক্ষমতা কমি আহিছিল। লাহে লাহে মিত্ৰ শক্তি জাপানৰ দ্বীপপুঞ্জৰ ফালে অগ্ৰসৰ হৈছিল। এইবোৰ কাৰক আৰু লগতে আত্মসমৰ্পণৰ অনিচ্ছাৰ বাবে জাপানে কামিকাজি কৌশল ব্যৱহাৰৰ সিদ্ধান্ত লয়।\nজাপানৰ সামৰিক ভাৱনাত পৰাজয়, ধৰা পৰা আৰু লজ্জাতকৈ মৃত্যুক প্ৰাধান্য দিয়া পৰম্পৰা আছিল। চামুৰাই জীৱনশৈলী আৰু বুশ্বিড' নিয়মাৱলীৰ এটা প্ৰাথমিক পৰম্পৰা আছিল: মৃত্যু পৰ্যন্ত আনুগত্য আৰু সন্মান।\nজাপানী শব্দ কামিকাজেৰ অৰ্থ "পবিত্ৰ বতাহ" (কামিৰ অৰ্থ "ভগৱান", "অতিলৌকিক", বা "পবিত্ৰতা", আৰু কাজিৰ অৰ্থ "বতাহ")। ১২৭৪ চনত জাপান আক্ৰমণ কৰা কুবলাই খানৰ নৌবাহিনী ধ্বংস কৰা সাগৰীয় ধুমুহা বুজাবলৈ এই শব্দ ১২৮১ চনৰ পৰা ব্যৱহাৰ কৰা হৈ আহিছে।\n↑ 1.0 1.1 Zaloga, Steve. Kamikaze: Japanese Special Attack Weapons 1944-45. পৃষ্ঠা. 12. https://books.google.com/books?id=E95PKAJWMiAC&pg=PA12#v=onepage&q&f=false.\n↑ John W. Dower, War Without Mercy: Race & Power in the Pacific War p1 আই.এচ.বি.এন. 0-394-50030-X\n↑ John W. Dower, War Without Mercy: Race & Power in the Pacific War p216 আই.এচ.বি.এন. 0-394-50030-X\n↑ Haruko Taya Cook and Theodore F. Cook, Japan At War: An Oral History p264 আই.এচ.বি.এন. 1-56584-014-3\n↑ Meirion and Susie Harries, Soldiers of the Sun: The Rise and Fall of the Imperial Japanese Army p 413 আই.এচ.বি.এন. 0-394-56935-0\n↑ "Kamikaze origin". Online Etymology Dictionary. 11 December 2015. http://etymonline.com/index.php?term=kamikaze&allowed_in_frame=0.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=কামিকাজি&oldid=184234"ৰ পৰা অনা হৈছে\nশেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে 31 October 2018 তাৰিখে 09:57 বজাত\nএই পৃষ্ঠাখন ৩১ অক্টোবৰ, ২০১৮ তাৰিখে ১৫:২৭ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


বন বিভাগৰ মাটি বণিয়াক হস্তান্তৰৰ ব্লু-প্ৰিণ্ট বন বিষয়াৰ Prag News : Best Assamese News Channel, Latest Assam News Live Today , North East Breaking News\nবন বিভাগৰ মাটি বণিয়াক হস্তান্তৰৰ ব্লু-প্ৰিণ্ট বন বিষয়াৰ\nগুৱাহাটীঃ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ নিৰ্দেশৰ পাছত ৰাজ্যৰ বন বিভাগৰ তৎপৰতা দেখিবলৈ পোৱা গৈছে। বনাঞ্চলসমূহ বেদখলমুক্ত কৰাৰ আৰম্ভণি কৰিছে ৰাজ্যৰ বনবিভাগে। কিন্তু ইয়াৰ বিপৰীত ছবি এখন দেখিবলৈ পোৱা গৈছে যোৰাবাট খণ্ড বিষয়া কাৰ্যালয়ৰ চৌহদত।\nবন বিভাগৰ নিজৰ মাটিকে বণিয়াক হস্তান্তৰৰ ব্লু-প্ৰিণ্ট ৰচিছে অসাধু বন বিষয়াই! যোৰাবাটত মুখ্যমন্ত্ৰীৰ নিৰ্দেশ উলংঘা কৰি বন বিষয়াক মেনেজ কৰিছে এগৰাকী অনা অসমীয়া ব্যৱসায়ীয়ে। যোৰাবাটৰ খণ্ড বন বিভাগৰ কাৰ্যালয়ৰ মাটিত ‘Sarwan Automobile’ৰ স্বত্বাধিকাৰী সুৰেন্দ্ৰ সিঙৰ চকু! সুৰেন্দ্ৰ সিং টেডৱালৰ নেতৃত্বত বনবিভাগৰ একাংশ উচ্চপদস্ত বিষয়াক মেজেজ কৰি চৰকাৰী মাটি নিজৰ কৰাৰ চক্ৰান্ত ফাদিল হৈছে।\nবিভিন্নধৰণৰ দুৰ্নীতিৰ অভিযোগ আছে সিঙৰ বিৰুদ্ধে। ইয়াৰ পূৰ্বেও বিভিন্ন কৌশলেৰে বনাঞ্চলৰ ভূমি বেদখল কৰি টেডৱালে নিৰ্মাণ কৰিছে বৃহৎ বাণিজ্যিক প্ৰতিষ্ঠান!


মৌখিক পুৰাণ - ভীষ্ম হাজৰিকা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n“শুনিয়োক সৰ্বজন আমাৰ বচন\nমৌখিকৰ যাতনাৰ কথা শুনা সৰ্বজন ঐ শুনা সৰ্বজন”\nবহুদিনৰ আগৰ কথা ৷ আমাৰ গাঁৱত তেতিয়া এটা ৰাজহাঁহৰ দাম ৫০ টকা ৷ অলপ দয়ালু মানুহৰ ঘৰত কেতিয়াবা ৪০ টকাতো পায় ৷ দুটা একেলগে কিনিলে ৫ টকা মান কম হয় ৷ সেই তেতিয়াৰ দিনতেই আমাৰ গাঁৱৰ স্কুলবিলাকত চতুৰ্থ শ্ৰেণীলৈকে মৌখিক বুলি এটা বিষয় আছিল ৷ বিষয় ঠিক নহয় ই আমাৰ বাবে সদায় এটা ভয়লগা বস্তু হৈয়েই থাকিল ৷ এই বিষয়টোৰ পাঠদান নহয়, কেৱল প্ৰশ্ন হয় ৷ উত্তৰ দিব লাগে কাগজ কলম ব্যৱহাৰ নকৰাকৈ ৷ যিবোৰ ছাত্ৰ অংকত ভাল তেওঁলোকে অলপ সময় লৈ ভূল-শুদ্ধ কিবা উত্তৰ দিব পাৰে ৷ কিন্তু মোৰ নিচিনা ছাত্ৰ যি পঢ়াৰ নাম শুনিলেই সাত জাঁপ মাৰি উঠে, যাৰ মূৰত অংকই প্ৰবেশ কৰিবলৈ বাট বিচাৰি নাপায়, তেওঁলোকৰ কাৰণে মৌখিক যেন সাক্ষাৎ যমৰাজ ৷ এইফালে আকৌ মৌখিকৰ ক্লাছত হাতত যমৰ দণ্ড যেন বেত লৈ প্ৰবেশ কৰিব স্কুলৰ আটাইতকৈ খঙাল শিক্ষকজন ৷ প্ৰায়বিলাক স্কুলতে বোলে আটাইতকৈ খঙাল শিক্ষকজনেই মৌখিক লয় ৷\nসপ্তাহটোত এদিন মৌখিক থাকে, শনিবাৰে ৷হেডছাৰেও কিবা ৰাহু-কেতু গ্ৰহ গতি চাই মৌখিক থকা দিনটো নিৰ্দ্ধাৰণ কৰে ৷ শনিবাৰ দিনটো এনেও কিবা ভাল নালাগে ৷ সপ্তাহটোত শনিবাৰ নাথাকি অকল বাকীকেইটা বাৰ থকা হ’লেও কি মহাভাৰতখন অশুদ্ধ হ’লহেতেন ৷ অন্ততঃ আমি শান্তিৰে জীয়াই থাকিব পাৰিলোহেঁতেন ৷কেতিয়াবা কিবা-কিবি বেমাৰ হোৱাৰ নিখুঁত অভিনয় কৰি স্কুল যোৱাৰ পৰা বাচিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ এই দিনটোত ৷ অভিনয় নিখুঁত হলেই সেইদিনলৈ ৰক্ষা ৷ কেতিয়াবা নিখুঁত অভিনয় কৰি থকাৰ মাজতে হঠাৎ মুখৰ পৰা ওলাই যোৱা মিচিকিয়া হাঁহিটোৱে ভালেমান দিনলৈ স্কুল খতি নকৰাত অৰিহণা যোগায় ৷ দেউতাই মিঃ ইন্ডিয়াৰ ওমৰীশ পুৰীৰ ৰূপ ধৰি কঢ়া অধিসূচনা জাৰি কৰে “আজিৰ পৰা যি বেমাৰ হ’লেও স্কুল খতি কৰিব নোৱাৰ’ , মৰিলেও স্কুলতে মৰিবি ” ৷ লগতে মাতৃদেৱীয়ে আৰু দুষাৰমান যোগ কৰি হাতত হেতা বা ঝাৰু জাতীয় অস্ত্ৰ লৈ কেতিয়াও স্কুল খতি নকৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি আদায় কৰি লয় | কোনোপধ্যেই ৰক্ষা নাই ৷ স্কুল যাবই লাগিব ৷\nমৌখিক থকা দিনা ৰাতিপুৱা কাৰো লগত মাতবোল নকৰো ৷ মুখৰ পৰা যিকেইটা কথা ওলায় একেবাৰে থোকাথুকি হৈ ওলায় ৷ শুই উঠিয়েই থৰক-বৰক কৈ খোজ কাঢ়িবলৈ চেষ্টা কৰো ৷ বেছি দুৰ্বল হোৱা যেন দেখুৱাওঁ৷ মোৰ হাতত যেন আৰু বেছি সময় নাই, মা-দেউতা মোক ক্ষমা কৰিবা ৷ মই পৃথিৱীৰ সকলো ভোগ-বিলাস ত্যাগ কৰি আপোনালোকক অকলশৰীয়া কৰি এই জগতৰ পৰা বিদায় ল’বলৈ ওলাইছো ৷ নাই কোনো লাভ নাই ৷ কাৰো মোৰ প্ৰতি ভ্ৰূক্ষেপেই নাই ৷ ৰাতিপুৱাৰ নিয়মমাফিক কামখিনি সমাধা কৰি আবেগিক হৈ স্কুল যাবৰ বাবে সাজু হওঁ ৷ মাতৃদেৱীয়ে আগবঢ়াই দিয়া ভাতৰ কাঁহীখনৰপৰা মাত্ৰ দুগৰাহমান ভাত খাই বা কেতিয়াবা একেবাৰে নাখাই অন্তৰৰ দুখৰ কথা প্ৰকাশ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰো ৷ নাই কোনো প্ৰতিক্ৰিয়া নাই, মই যেন তেওঁলোকৰ সন্তান নহয়েই ৷ ইমান কঠিন অন্তৰৰ মাতৃ থাকিব লাগেনে ! চুবুৰীটোৰ বাকি লগৰবিলাকৰো একেই অৱস্থা ৷ এক গোমা পৰিবেশ ৷কাৰো মুখত মাত নাই ৷ সকলোৱে যেন একলগে বলিশাললৈ আগবাঢ়ি গৈ আছো | গৈ থাকোঁতে বাটত কোনোবাই ঘৰৰ পৰা চিঞৰি কয় “আমাৰ ই আজি স্কুল নেযায়, গা ভাল নাই ” ৷ মনতে ভাৱো, আমাৰেই দুৰ্ভাগ্য কিবা পাপৰ ফলত এনেকুৱা এখন ঘৰত জন্ম নহ’লো ৷ ভগৱানক হিয়া উজাৰি গালি পাৰো মোক এখন হৃদয়হীন মানুহৰ ঘৰত জন্ম দিয়া বাবে ৷ অনুভৱ হয়, আমাৰ মা-দেউতাই যেন এইখন ঘৰৰ পৰা বহুত শিকিবলগীয়া আছে ৷\nদুখে-বেজাৰে ম্ৰিয়মান হৈ স্কুল পাওঁগৈ ৷ তৃতীয় পিৰিয়দত মৌখিক ৷ প্ৰথম দুটা\nপিৰিয়দত কি পঢ়ায় আমাৰ মূৰত একো নোসোমায় ৷ আৰু বেছি সময় নাই ৷ দুই এজন বাদ দি সকলোৱে ত্ৰাসমান ৷ কি হ’ব ? হৃদস্পন্দন অস্বাভাৱিক গতিত বাঢ়ি যায় ৷ মনলৈ অহা সকলো দেৱ-দেৱতাক স্মৰণ কৰো, পাৰিলে নতুন দুজনমান দেৱতা সৃষ্টি কৰিও স্মৰণ কৰো ৷ সঘনাই বাহিৰলৈ যাওঁ | তৃতীয়\nপিৰিয়দত যমৰাজৰ প্ৰবেশ ৷ ক্লাছত অস্বাভাৱিক নিৰৱতা ৷ একমাত্ৰ যমৰাজৰ বাহিৰে সকলোৱে যেন উশাহ লবলৈ পাহৰিছে | ক্লাছত প্ৰৱেশ কৰিয়েই যমৰাজে যমাস্ত্ৰ নিক্ষেপ কৰা আৰম্ভ কৰিব এযোৰ ৰাজহাঁহৰ দাম ৯০ টকা হ’লে, তিনিটা ৰাজহাঁহৰ দাম কিমান ?\nচাৰিওফালে হাঁহাকাৰ অৱস্থা ৷ সকলোৱে নিৰৱে তলমূৰ কৰি আছে ৷ যমাস্ত্ৰ ইতিমধ্যে ধনুৰ পৰা ওলাই গৈছে ৷ লক্ষ্য বহুত ৷ যমাস্ত্ৰই এতিয়া কাৰ হৃদয় বিদীৰ্ণ কৰিব কোনো নিশ্চয়তা নাই ৷ সকলোৱে অবাঞ্ছিত মৃত্যুৰ ক্ষণ গণি আছে ৷ আজিয়েই আমাৰ বাবে শেষ দিন ৷\nহঠাৎ যমৰাজে মোৰ ফালে এক অদ্ভুত চাৱনি দিয়ে ৷ তাৰ মানে মই থিয় হৈ উত্তৰ দিব লাগে, মানে দিবই লাগে ৷ কোনো বিকল্প নাই ৷ যমাস্ত্ৰৰ অব্যৰ্থ লক্ষ্য ৷ মনত পৰা সকলো ভগৱানক আকৌ এবাৰ স্মৰণ কৰি লওঁ ৷ নিজৰ দুৰ্ভাগ্যক ধিক্কাৰ দিওঁ ৷ যমাস্ত্ৰই ইমানবোৰ লক্ষ্যৰ ভিতৰত মোকেই বিচাৰি পাব লাগেনে ! নিজকে কোনোমতে চম্ভালি লৈ কঁপি-কঁপি থিয় হওঁ ৷যিকণ সাহস বাকী থাকে সেইকণ সাহসেৰে উত্তৰ দিবলৈ চেষ্টা কৰো ৷ নহ’লে কোন মুহূ্ৰ্তত যমদণ্ড আমাৰ পিঠিত পৰিবহি ঠিক নাই ৷….. মূৰে একো কাম কৰা নাই ৷ এযোৰৰ দাম ৯০ টকা …..তিনিটাৰ দাম কিমান……? যমৰাজে কোৱা দামটো দেখোন আমাৰ গাৱঁৰ লগত মিলা নাই ৷ কিবা ভুল হ’ল নেকি ! মনত সাহস কৰি থোকাথুকি মাতেৰে সুধিলো” ছাৰ এযোৰৰ দাম কিমান ক’লে ? “\nঐ গৰু, এবাৰ ক’লে শুনা নাপাৱ? ৯০ টকা ৷ মনে-মনে হাঁহি উঠিল ৷ হওঁক দে , ছাৰে আমাক গৰুতকৈ তলৰ প্ৰাণী বুলি ভৱা নাই ৷আকৌ এবাৰ চেষ্টা কৰি চালোঁ ৷ নাই নোৱাৰি ৷ হঠাৎ মনত পৰিল দুদিনমান আগতে মা আৰু খুড়ীয়ে একোটাকৈ ৰাজহাঁহ বিক্ৰী কৰিছিল ৷…কিন্তু মায়ে বিক্ৰী কৰিছিল ৪০ টকাত আৰু খুড়ীয়ে বিক্ৰী কৰিছিল ৪৫ টকাত ৷ কিন্তু এতিয়া তিনিটাৰ দাম লাগে ৷ কি কৰা যায় ! মোৰ হিচাপ মতে দুটাৰ বা এযোৰৰ দাম হয় ৮৫ টকা , তেতিয়াও যমৰাজে কোৱা দামৰ লগত নিমিলে ৷ এতিয়া তিনি নম্বৰ হাঁহটোৰ দাম ৪০ টকা ধৰিম নে ৪৫ টকা ধৰিম ৷আৰু চিন্তা কৰিব নোৱাৰি ৷ মনৰ ভিতৰতে যোগ-বিয়োগ কিবা এটা কৰি কলোঁ\n: ছাৰ ১২৫ টকা\n: ঐ গৰু এইফালে আহ।\nবুজিলো , এই পৃথিৱীত আজিয়েই মোৰ শেষ দিন ৷ ইয়াৰ পাছত কি হ’ব তাক বৰ্ণনা দিবলৈ মই জীয়াই নাথাকো ৷কেনেবাকৈ জীয়াই থাকিলেও কি হ’ল কাকো একো নকওঁ | চতুৰ্থ শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ হলে কি হ’ব, আমাৰো মান-সন্মানৰ কথা আছে৷


xukhdukh.com September 14, 2015 CURRENT ISSUES, PRATIM PRATAP BARUA, প্ৰতিম প্ৰতাপ বৰুৱা, সাম্প্ৰতিক প্ৰসংগ,\nশাসকৰ হঠকাৰী সিদ্ধান্ত আৰু\nবুদ্ধিজীৱিৰ সংগতিহীন আলোচনা\nসিদ্ধান্তবিলাক অন্য কৰ’বাত, অন্য কোনোবাই অতি গোপনীয়তাৰে লয়। সিদ্ধান্তবিলাক ল’বলৈও কিছু সময় লাগে, বহুত অংক মিলাবলগীয়া হয়। সিদ্ধান্তবিলাক লোৱাৰ আগলৈকে সেইবিলাকৰ বিষয়ে সাধাৰণ জনগণে ঘুণাক্ষৰেও জানিবলৈ নাপায়। যাৰ ওপৰত এই সিদ্ধান্তবোৰ জাপি দিয়া হয় তেওঁলোকৰ লগত সিদ্ধান্তবোৰ লবৰ সময়ত কোনো ধৰণৰ আলোচনা কৰা নহয়। এইটো বৰ্তমান প্ৰচলিত কেন্দ্ৰীভূত গণতন্ত্ৰৰ এক বিড়ম্বনাই নহয়নে?\nএনেকুৱা সিদ্ধান্তৰ পিছত ৰাজহুৱা প্ৰতিক্ৰিয়া হোৱা স্বাভাৱিক আৰু সেয়েই সেইবিলাকৰ ওপৰত তৰ্ক-বিতৰ্ক, আলোচনা, সমৰ্থন, বিৰোধিতা, আন্দোলন আদি হয়। সেই আলোচনাবিলাকে কিন্তু পূৰ্বতে শাসকে উচ্চস্তৰত লোৱা সেই সিদ্ধান্ত সলনি কৰিব পৰাৰ উদাহৰণ কম। কিন্তু সেই আলোচনাবিলাকে কিছুমান মানুহৰ ব্যক্তিগত আৰু ৰাজনৈতিক চিন্তা-চৰ্চাৰ পৰিচয় দিয়ে।\nয়েতিয়াই কিছুমান অসহনীয়, বিতৰ্কিত সিদ্ধান্ত অসমৰ ওপৰত জাপি দিয়া হয় তেতিয়াই আমি লক্ষ্য কৰো যে মূল বিষয়টোৰ ওপৰত সিমান আলোচনা নহয়, বা ইচ্ছাকৃতভাৱে আলোচনাবোৰ অইন এফালে ঢাল খুওৱা হয়। প্ৰতিবাদৰ নামত বন্ধ দিয়াটো সমৰ্থনযোগ্য নহয়। বন্ধই কোনো সমস্যাৰ সমাধান নানে। কিন্তু বেছিভাগ আলোচনাত এই বন্ধ দিয়াটোকহে এটা ইছ্যু হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কালিৰ অসম বন্ধটোৰ বিৰুদ্ধে বহুত আলোচনা হৈছে। কিন্তু সেই বন্ধ ঘোষনা কৰাৰ মূল কাৰণটোৰ বিষয়ে, মানে চুবুৰীয়া বিদেশী ৰাষ্ট্ৰৰ পৰা ভাৰতলৈ (অসমলৈ) অবৈধ ভাৱে অনুপ্ৰৱেশ কৰা বিদেশী নাগৰিকসকলৰ মাজৰে অ-মুছলমানসকলক ভাৰতীয় নাগৰিকত্ব দিবলৈ লোৱা সিদ্ধান্তটোৰ বিষয়ে, বা সেই সিদ্ধান্তটোত অসমৰ খিলঞ্জীয়া লোকসকলৰ সমৰ্থন আছেনে নাই, সেই সিদ্ধান্তই ভবিষ্যতে অসমৰ জনগোষ্ঠীয় জীৱন, অসমৰ ভাষা-সংস্কৃতিৰ ওপৰত কেনে ধৰণৰ প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে সেই বিষয়ে সিমান আলোচনা হোৱা দেখা নাই। যিটো বুদ্ধিজীৱিয়ে দিক্-দৰ্শন দিব বুলি আশা কৰা সমাজ এখনৰ বাবে অতি দুৰ্ভাগ্যজনকেই নহয়নে?\nএকেসময়তে সেই সিদ্ধান্তটো সমৰ্থন কৰা বা বিৰোধিতা কৰাৰ বিষয়ে স্পষ্ট, সকলোৱে পৰিস্কাৰকৈ বুজি পোৱা, সহজ-সৰল মতামতো আমি সিমানকৈ দেখিবলৈ পোৱা নাই। (মূল বিষয়টোক পৰিস্কাৰকৈ, খোলাখুলিভাৱে সমৰ্থন বা বিৰোধিতা নকৰাকৈ বিভিন্ন আনুসংগিক বিষয় টানি আনি আলোচনা চলাই যাব পৰাটোও একধৰণৰ সুবিধাবাদ।) বন্ধৰ বিৰুদ্ধে বা আন কিছুমান আনুসংগিক বিষয়ে বিভিন্ন কথা আলোচনা কৰি মূল বিষয়টোক আলোচনাৰ পৰা আঁতৰত ৰাখিবলৈ উদ্দেশ্যপ্ৰণোদিতভাৱে চেষ্টা কৰা হৈছেনেকি – এইটো এটা চিন্তা কৰিবলগীয়া বিষয়।\nসন্দেহ নাই, মানৱীয়তাৰ নামত লোৱা এই সিদ্ধান্তবোৰৰ আঁৰত আচলতে ৰাজনৈতিক সুবিধাবাদ, ৰাজনৈতিক ক্ষমতা আহৰণৰ অংক আদি কথাবোৰহে জড়িত হৈ আছে আৰু ইয়াত সাধাৰণ জনতাৰ মত, স্বাৰ্থ আৰু অংশগ্ৰহণ আদি প্ৰায় শূণ্যই। কিন্তু সেই সিদ্ধান্তবোৰৰ ফলাফলে এসময়ত অসম আৰু অসমীয়া জাতি-জনগোষ্ঠী, অসমৰ ভাষা-সংস্কৃতিলৈ অতি গভীৰ সংকট কঢ়িয়াই আনিব বুলি আজি আমি পতিয়ন গৈছো। কিছুসংখ্যক ক্ষমতালোভী ৰাজনীতিক আৰু সেই ৰাজনীতিকসকলে প্ৰতিপালন কৰা বা সেই ৰাজনীতিকসকলৰ দ্বাৰা প্ৰতিপালিত হ'বলৈ ইচ্ছা কৰা কিছুসংখ্যক লোকৰ দুমুখীয়া, দায়বদ্ধতাহীন চৰিত্ৰ এইখিনি সময়ত ওলাই পৰিছে।\nহয়, মই প্ৰথমতে অসমীয়া, তাৰ পিছতহে ভাৰতীয়। অসম, অসমৰ সকলো জাতি-জনগোষ্ঠী, অসমৰ সকলো ভাষা-উপভাষা, অসমৰ সকলো সংস্কৃতি মোৰ আপোন। এইখিনি সম্পদলৈ সংকট নামি আহিলে মই উদাসীন হৈ থাকিব নোৱাৰো। অসমতে কোনোবাই “অসমীয়া মূৰ্দাবাদ” বুলি ধ্বনি দিলে মই আহত নোহোৱাকৈ থাকিব নোৱাৰো। মই জানো মোৰ একো কৰাৰ ক্ষমতা নাই। কিন্তু সেইবুলিয়েই নিজে নিৰাপদ দূৰত্বত ৰৈ ৰং চাবলৈ ইচ্ছা নকৰো আৰু কিছুমান অবিবেচক সিদ্ধান্তৰ সমৰ্থনো কেতিয়াও নকৰো। এয়া আবেগ নহয়, নিজৰ ভবিষ্যতক লৈ এক শংকাহে।


কি নথিৰ ভিত্তিত ১৯৫১ চনৰ পূৰ্বৰ লোক সকলক খিলঞ্জীয়াৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰিব চৰকাৰে? – News18 Assam\nকি নথিৰ ভিত্তিত ১৯৫১ চনৰ পূৰ্বৰ লোক সকলক খিলঞ্জীয়াৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰিব চৰকাৰে?\n»কি নথিৰ ভিত্তিত ১৯৫১ চনৰ পূৰ্বৰ লোক সকলক খিলঞ্জীয়াৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰিব চৰকাৰে?\nUpdated:February 20, 2020, 12:39 PM IST\nশিৱসাগৰ, ডিব্ৰুগড়কে ধৰি অসমৰ বৰ্তমানৰ ৬ জিলাৰ NRC নাই কাৰো হাতত।\nশেহতীয়াকৈ অসম চুক্তিৰ ৬ নং দফা ৰূপায়ণ কমিটিয়ে খিলঞ্জীয়াৰ সংজ্ঞা নিৰূপন কৰাৰ বিষয়টো সৰ্বত্ৰ চৰ্চিত হৈছে । কমিটি খনে ১৯৫১ চনৰ পূৰ্বৰ লোক সকলক খিলঞ্জীয়াৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰিবলৈ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰক পৰামৰ্শ আগবঢ়োৱাৰ বাতৰি প্ৰকাশ পাইছে সংবাদ মাধ্যমত । তাৰ কাৰণে ১৯৫১ চনৰ ৰাষ্ট্ৰীয় নাগৰিক পঞ্জী খনক ভিত্তি নথি হিচাপে গণ্য কৰাৰো পৰামৰ্শ দিয়া হৈছে বুলি চৰ্চিত হৈছে ।\nকিন্তু ২০১৫ চনতে অসম বিধান সভাত মুকলি কৰা তথ্য অনুসৰি অসমৰ ৬ খন জিলাৰ NRC আজিৰ তাৰিখত উপলদ্ধ নহয় । ওদালগুৰি, ডিব্ৰুগড়, শিৱসাগৰ, কাৰ্বি আংলং, কাছাৰ আৰু ডিমা হাচাও জিলাৰ NRC নাই চৰকাৰৰ হাতত ।\nআনহাতে দৰং, লখিমপুৰ, গোলাঘাট, কামৰূপ, তিনিচুকীয়া, বঙাইগাঁও, নলবাৰী, বৰপেটা, মৰিগাঁওৰ ১৯৫১ চনৰ NRCও সম্পূৰ্ণকৈ নাই চৰকাৰৰ হাতত।\n১৯৫১ চনৰ সম্পূৰ্ণ NRC উপলব্ধ হৈ থকা জিলা কেইখন হৈছে ধেমাজি, যোৰহাট, কৰিমগঞ্জ, হাইলাকান্দি, ধুবুৰী, গোৱালপাৰা, কোকৰাঝাৰ, নগাঁও আৰু শোণিতপুৰ । ধেমাজি জিলাৰ ১৯৬৬ চনৰ ভোটাৰ তালিকাও উপলব্ধ নহয় । তদুপৰি মাথোঁ ১৪ খন জিলাৰহে ১৯৭১ চনৰ ভোটাৰ তালিকা চৰকাৰৰ হাতত আছে ।\nঅসম বিধান সভাৰ এই তথ্য সমূহ সদৌ অসম সংখ্যালঘূ ছাত্ৰ সন্থাই উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ এখন লেখ আবেদনত সংলগ্ন কৰিছিল ।\nআনহাতে অসম সন্মিলিত মহাসংঘৰ কাৰ্যকৰী সভাপতি মতিউৰ ৰহমানে ৬ খন জিলাৰ পৰা NRC অন্তৰ্ধান হোৱা কাৰ্যক ষড়যন্ত্ৰমূলক আখ্যা দিয়ে । জিলা সমূহত উপায়ুক্ত আৰু আৰক্ষী অধীক্ষকৰ নিৰীক্ষণত থকাৰ পাছত কেনেকৈ নোহাৱা হ’ব পাৰে? এই প্ৰশ্ন কৰে ৰহমানে ।\n১৯৫১ চনতে স্বাধীন ভাৰতৰ প্ৰথমটো লোকপিয়লৰ পাছত তদানীন্তন ভাৰতৰ মহাপঞ্জীয়কে ৰাজ্য সমূহক পৃথকে চপা কৰি নিজ নিজ ৰাজ্যৰ নাগৰিকৰ তথ্য সুকীয়াকৈ সংৰক্ষিত কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল আৰু সেয়াই আছিল অসমৰ বেলিকা ৰাষ্ট্ৰীয় নাগৰিক পঞ্জী যি কাম কেৱল অসমতেই কৰা হৈছিল: মতিউৰ ৰহমান ।\nযদিওবা অসমৰ কিছু জিলাৰ NRC অন্তৰ্ধান হৈছে; ভাৰতীয় মহাপঞ্জীয়কৰ কাৰ্যালয়ৰ পৰা ১৯৫১ চনৰ লোকপিয়লৰ তথ্য সংগ্ৰহ কৰি উদ্দেশ্য সিদ্ধি কৰিব পৰা যায় বুলিও মন্তব্য কৰে ৰহমানে ।\nআনহাতে ভাৰতীয় নিৰ্বাচন আয়োগৰ হাতত উপলব্ধ ১৯৫২ চনৰ স্বাধীন ভাৰতৰ প্ৰথমটো সাধাৰণ নিৰ্বাচনৰ ভোটাৰ তালিকাখনকো ভিত্তি নথি কৰিব পৰা যায় বুলি মন্তব্য কৰে ৰহমানে।\nFirst published: February 19, 2020, 7:25 PM IST


05.11.19 Morning Assame Murli Om Shanti BapDada Madhuban\n"মৰমৰ সন্তানসকল – এই দুচকুৰে যি দেখিবলৈ পোৱা যায়, সেয়া দেখিও নাচাবা, সেইবোৰৰ পৰা মমত্ব আঁতৰাই দিয়া কিয়নো সেইবোৰত এতিয়া জুই লাগিব"\nঈশ্বৰীয় গভাৰ্নমেণ্টৰ গুপ্ত কৰ্তব্য কোনটো, যাক জগতৰ লোকে নাজানে?\nঈশ্বৰীয় গভাৰ্নমেণ্টে আত্মাসকলক পাৱন কৰি দেৱতা কৰি গঢ়ি তোলে - এইটো হৈছে বহুত গুপ্ত কৰ্তব্য, যাক মনুষ্যই বুজি নাপায়। যেতিয়া মনুষ্য দেৱতা হ’ব তেতিয়াহে নৰকবাসীৰ পৰা স্বৰ্গবাসী হ’ব পাৰে। মনুষ্যৰ কেৰেক্টাৰ (চৰিত্ৰ) বিকাৰে নষ্ট কৰি পেলালে। এতিয়া তোমালোকে সকলোকে চৰিত্ৰৱান কৰি তোলাৰ সেৱা কৰা, এইটোৱে তোমালোকৰ মুখ্য কৰ্তব্য।\nযেতিয়া ওঁম্ শান্তি বুলি কোৱা হয়, তেতিয়া নিজৰ স্ব-ধৰ্ম আৰু নিজৰ ঘৰ স্মৃতিলৈ আহে কিন্তু ঘৰতে বহি থাকিবতো নালাগে। পিতাৰ সন্তান হৈছা যেতিয়া নিশ্চয় স্বৰ্গৰ উত্তৰাধিকাৰো স্মৃতিলৈ আহিব। ওঁম্ শান্তি বুলি ক’লেও গোটেই জ্ঞান বুদ্ধিলৈ আহি যায়। মই আত্মা শান্ত স্বৰূপ, শান্তিৰ সাগৰ পিতাৰ সন্তান। যিজন পিতাই স্বৰ্গৰ স্থাপনা কৰে, সেইজন পিতাই আমাক পবিত্ৰ, শান্ত-স্বৰূপ কৰি তোলে। মুখ্য কথা হৈছে পবিত্ৰতাৰ। পবিত্ৰ সৃষ্টি আৰু অপবিত্ৰ সৃষ্টি। পবিত্ৰ সৃষ্টিত এটাও বিকাৰ নাই। অপবিত্ৰ সৃষ্টিত5বিকাৰ আছে সেইবাবে কোৱা হয় বিকাৰী সৃষ্টি। সেইখন হৈছে নিৰ্বিকাৰী সৃষ্টি। নিৰ্বিকাৰী সৃষ্টিৰ পৰা চিৰি নামি-নামি (অধঃপতিত হৈ) আকৌ তলৰ বিকাৰী সৃষ্টিলৈ আহে। সেইখন হৈছে পবিত্ৰ সৃষ্টি, এইখন হৈছে পতিত সৃষ্টি। ৰাম ৰাজ্য আৰু ৰাৱণ ৰাজ্য নাই জানো! সময় অনুসৰি দিন আৰু ৰাতি বুলি গায়ন কৰা হৈছে। ব্ৰহ্মাৰ দিন আৰু ব্ৰহ্মাৰ ৰাতি। দিন হৈছে সুখ আৰু ৰাতি হৈছে দুখ। ৰাতি হাবাথুৰি খাবলগীয়া হয়। এনেয়ে ৰাতি কোনো হাবাথুৰি খাব নালাগে কিন্তু ভক্তিক হাবাথুৰি খোৱা বুলি কোৱা হয়। তোমালোক সন্তানসকল ইয়ালৈ সৎগতি পাবৰ কাৰণে আহিছা। তোমালোক আত্মাসকলৰ5বিকাৰৰ কাৰণে পাপ আছিল, তাৰ ভিতৰতো মুখ্য হৈছে কাম বিকাৰ, যাৰ দ্বাৰাই মনুষ্য পাপ আত্মা হৈ যায়। এইটো প্ৰত্যেকে জানে যে মই পতিত। ভ্ৰষ্টাচাৰৰ দ্বাৰা জন্ম হৈছো। এক কাম বিকাৰৰ কাৰণে সকলো কোৱালিফিকেশ্বন (যোগ্যতা) নষ্ট হৈ যায় সেইবাবে পিতাই কয় – এই কাম বিকাৰক জয় কৰিলে জগতজিৎ নতুন সৃষ্টিৰ মালিক হৈ যাবাগৈ। গতিকে ভিতৰি ইমানখিনি আনন্দ থাকিব লাগে। মনুষ্য পতিত হ’লে একো বুজি নাপায়। এই কামৰ ওপৰতেই কিমান গণ্ডগোল হয়। কিমান অশান্তি, হাহাকাৰ হৈ যায়। এই সময়ত সৃষ্টিত হাহাকাৰ কিয়? কিয়নো সকলো পাপ আত্মা। বিকাৰৰ কাৰণেই অসুৰবুলি কোৱা হয়। এতিয়া পিতাৰ দ্বাৰা বুজি পাইছা আমিতো একেবাৰে কড়ি তুল্য ৱৰ্থ নট এ পেনি (একেবাৰে মূল্যহীন) আছিলো। যি কামৰ বস্তু নহয় তাক জুইত জ্বলাই দিয়া হয়। এতিয়া তোমালোক সন্তানসকলে বুজি পোৱা যে সৃষ্টিত কোনো কামৰ বস্তু নাই। সকলো মনুষ্য মাত্ৰই জুইত জাহ যাব। এই দুচকুৰে যি দেখিবলৈ পোৱা যায় সেই সকলোতে জুই লাগিব। আত্মাততো জুই নালাগে। আত্মাৰ যেন ইনশ্য’ৰ (বীমা) হৈয়ে আছে। আত্মাৰ কেতিয়াবা ইনশ্য’ৰ কৰে জানো? ইনশ্য’ৰতো শৰীৰৰ কৰে। সন্তানসকলক বুজোৱা হৈছে, এয়া হৈছে খেল। আত্মাতো ওপৰত5তত্বৰো ওপৰত থাকে।5তত্বৰ দ্বাৰাই সৃষ্টিৰ সকলো সামগ্ৰী গঠন হয়। আত্মাতো গঠন নহয়, আত্মাতো সদায় আছেই। মাত্ৰ পূণ্য আত্মা, পাপ আত্মা হয়।5বিকাৰৰ বাবে আত্মা কিমান লেতেৰা হৈ যায়। এতিয়া পিতা আহিছে পাপৰ পৰা মুক্ত কৰিবলৈ। বিকাৰৰ বাবে কেৰেক্টাৰ নষ্ট হয়। কেৰেক্টাৰ কাক কোৱা হয় - তাকো কোনেও নাজানে। গোৱাও হয় পাণ্ডৱ ৰাজ্য, কৌৰৱ ৰাজ্য। এতিয়া পাণ্ডৱ কোন, তাকো কোনেও নাজানে। এতিয়া তোমালোকে বুজি পোৱা আমি ঈশ্বৰীয় গভাৰ্নমেণ্টৰ। পিতা আহিছে ৰাম ৰাজ্য স্থাপন কৰিবলৈ। এই সময়ত ঈশ্বৰীয় গভাৰ্নমেণ্টে কি কৰে? আত্মাসকলক পাৱন কৰি দেৱতা কৰি গঢ়ি তোলে। নহ’লে আকৌ দেৱতাসকল ক’ৰ পৰা আহিল - এয়া কোনেও নাজানে সেইবাবে ইয়াক গুপ্ত গভাৰ্নমেণ্ট বুলি কোৱা হয়। হওঁতেতো এওঁলোকো মনুষ্য কিন্তু দেৱতা কেনেকৈ হ’ল, কোনে দেৱতা কৰি গঢ়ি তুলিলে? দেৱী-দেৱতাতো থাকেই স্বৰ্গত। তেন্তে তেওঁলোকক কোনে স্বৰ্গবাসী কৰি তুলিলে। স্বৰ্গবাসীৰ পৰা পুনৰ নৰকবাসী হয়। আকৌ নৰকবাসীৰ পৰা স্বৰ্গবাসী হয়। এইটো তোমালোকেও নাজানিছিলা। তেনেস্থলত অন্য লোকে কেনেকৈ জানিব। স্বৰ্গ সত্যযুগক, নৰক কলিযুগক কোৱা হয়। এয়াও তোমালোকে এতিয়া বুজি পাইছা। এই ড্ৰামাখন পূৰ্ব নিৰ্ধাৰিত। এই পঢ়া হৈছেই পতিতৰ পৰা পাৱন হোৱাৰ। আত্মাই পতিত হয়। পতিতৰ পৰা পাৱন কৰি তোলা - এইটো ধান্দা পিতাই তোমালোকক শিকাইছে। পাৱন হ’লে পাৱন সৃষ্টিলৈ যাবা। আত্মা পাৱন হ’লে তেতিয়া স্বৰ্গৰ লায়ক হ’ব। এই জ্ঞান তোমালোকে এই সংগমতেই পোৱা। পবিত্ৰ হোৱাৰ অস্ত্ৰ পোৱা। পতিত-পাৱন এজন পিতাকেই কোৱা হয়। এনেকৈ কয় আমাক পাৱন কৰি তোলা। এই লক্ষ্মী-নাৰায়ণ স্বৰ্গৰ মালিক আছিল। পুনৰ 84 জন্ম লৈ পতিত হৈ গ’ল। শ্যাম আৰু সুন্দৰ, এওঁৰ নামো এনেকৈ ৰাখিছে কিন্তু মনুষ্যই জানো অৰ্থ বুজি পায়। কৃষ্ণৰো ক্লিয়াৰ (স্পষ্ট) বুজনি পোৱা যায়। ইয়াত দুখন সৃষ্টি কৰি দিছে। বাস্তৱত সৃষ্টিতো এখনেই। সেইখনেই নতুন আৰু পুৰণি হয়। প্ৰথমে সৰু শিশু তাৰ পাছত ডাঙৰ হৈ বুঢ়া হয়। সৃষ্টিও নতুনৰ পৰা পুৰণি হয়। তোমালোকে বুজাবলৈ কিমান মগজ খটুৱাই থাকা। নিজৰ ৰাজধানী স্থাপনা কৰি আছা নহয় জানো। এৱোঁ বুজি পালে। বুজি লৈ কিমান মিঠা হৈ গ’ল। কোনে বুজালে? ভগৱানে। যুদ্ধ আদিৰতো কথাই নাই। ভগৱানে কিমান বুদ্ধিমান, জ্ঞানেৰে ভৰপূৰ কৰি তোলে। শিৱৰ মন্দিৰত গৈ নমন কৰে কিন্তু তেওঁ কি, কোন হয়, সেয়া কোনেও নাজানে। শিৱ কাশী বিশ্বনাথ গংগা……. বচ মাত্ৰ কৈ থাকে, অৰ্থ অলপো বুজি নাপায়। বুজালে ক’ব তোমালোকে আমাক কি বুজাবা, আমিতো বেদ-শাস্ত্ৰ আদি সকলো পঢ়িছো। তোমালোক সন্তানসকলৰ মাজত ক্ৰমানুসৰিহে ধাৰণা কৰে। কোনোৱেতো পাহৰি যায় কিয়নো একেবাৰে পাথৰ বুদ্ধিৰ হৈ গ’ল। গতিকে এতিয়া যিসকল পাৰস বুদ্ধিৰ হৈছে তেওঁলোকৰ কাম হৈছে আনকো পাৰস বুদ্ধিৰ কৰি তোলা। পাথৰ বুদ্ধিৰ এক্টিভিটিয়েই (কৰ্মকাণ্ডই) এনেকুৱা কিয়নো হংস আৰু বগলী নহয় জানো। হংসই কেতিয়াও কাকো দুখ নিদিয়ে। বগলীয়ে দুখ দিয়ে। তেওঁলোকক অসুৰ বুলি কোৱা হয়। পৰিচয়েই নাথাকে। বহুত চেণ্টাৰলৈ এনেকুৱা বিকাৰী অনেক আহি যায়। এনেয়ে কয় যে আমি পবিত্ৰতাত থাকো কিন্তু মিছা। কোৱাও হয় মিছা জগত…..। এতিয়া হৈছে সংগম। কিমান পাৰ্থক্য আছে। যিয়ে মিছা কয়, মিছা কাম কৰে, সেইসকলেই থাৰ্ড গ্ৰেডৰ (তৃতীয় শ্ৰেণীৰ) হয়। ফাৰ্ষ্ট, ছেকেণ্ড, থাৰ্ড গ্ৰেড নাথাকে জানো। পিতাই ক’ব পাৰে - এওঁ থাৰ্ড গ্ৰেডৰ।\nপিতাই বুজায় - পবিত্ৰতাৰ পুৰা প্ৰমাণ দিব লাগে। কোনোৱে কয় আপোনালোক দুয়ো একেলগে থাকিও পবিত্ৰ হৈ থাকে - এইটোতো অসম্ভৱ। কিন্তু সন্তানসকলৰ যোগবল নোহোৱাৰ কাৰণে ইমান সহজ কথাটিও পুৰা ৰীতিৰে বুজাব নোৱাৰে। তেওঁলোকক এইটো কথা কোনেও নুবুজায় যে ইয়াত আমাক ভগৱানে পঢ়ায়। তেওঁ কয় - পবিত্ৰ হ’লে তোমালোক 21 জন্ম স্বৰ্গৰ মালিক হ’বাগৈ। জবৰ্দস্ত লটাৰি পোৱা যায়। আমি আৰুহে আনন্দিত হওঁ। কোনো সন্তানে গন্ধৰ্ব বিবাহ কৰি পবিত্ৰতাত থাকি দেখুৱায়। দেৱী-দেৱতাসকল পবিত্ৰ নহয় জানো। অপবিত্ৰতাৰ পৰা পবিত্ৰতো এজন পিতাইহে কৰি তুলিব। এইটোৱো বুজোৱা হৈছে জ্ঞান, ভক্তি আৰু বৈৰাগ্য। জ্ঞান আৰু ভক্তি আধা-আধা আকৌ ভক্তিৰ পাছত বৈৰাগ্য। এতিয়া এই পতিত সৃষ্টিত থাকিব নালাগে, এই কাপোৰ (শৰীৰ) সোলোকাই ঘৰলৈ যাব লাগিব। 84ৰ চক্ৰ এতিয়া পূৰ্ণ হ’ল। এতিয়া আমি শান্তিধামলৈ যাওঁ। প্ৰথম কথা অল্‌ফক পাহৰিব নালাগে। এইটোও সন্তানসকলে বুজি পায় যে এই পুৰণি সৃষ্টি নিশ্চয় শেষ হৈ যাব। পিতাই নতুন সৃষ্টি স্থাপনা কৰে। পিতাই অনেকবাৰ নতুন সৃষ্টি স্থাপন কৰিবলৈ আহিছে তাৰ পাছত নৰকৰ বিনাশ হৈ যায়। নৰক কিমান ডাঙৰ, স্বৰ্গ কিমান সৰু। নতুন সৃষ্টিত এটাই ধৰ্ম থাকে । ইয়াততো কিমান অনেক ধৰ্ম আছে। লিখাও আছে শংকৰৰ দ্বাৰা বিনাশ। অনেক ধৰ্মৰ বিনাশ হয় আকৌ ব্ৰহ্মাৰ দ্বাৰা এক ধৰ্মৰ প্ৰতিষ্ঠা হয়। এইটো ধৰ্ম কোনে প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে? ব্ৰহ্মাইতো কৰা নাই! ব্ৰহ্মাই পতিতৰ পৰা পাৱন হয়। মোৰ ক্ষেত্ৰততো পতিতৰ পৰা পাৱন বুলি নক’ব। যেতিয়া পাৱন হয় তেতিয়া নাম লক্ষ্মী-নাৰায়ণ হয়, পতিত হৈ গ’লে নাম ব্ৰহ্মা হয়। ব্ৰহ্মাৰ দিন, ব্ৰহ্মাৰ ৰাতি। তেওঁক (শিৱবাবাক) অনাদি ক্ৰিয়েটৰ (সৃষ্টিকৰ্তা) বুলি কোৱা হয়। আত্মাসকলতো আছেই। আত্মাসকলৰ ক্ৰিয়েটৰ বুলি কোৱা নহ’ব সেইবাবে অনাদি বুলি কোৱা হয়। পিতা অনাদি গতিকে আত্মাসকলো অনাদি। খেলো অনাদি। এইখন অনাদি ৰচি থোৱা ড্ৰামা। আত্মাই নিজে সৃষ্টি চক্ৰৰ আদি, মধ্য, অন্তৰ ড্যুৰেশ্বন (সময় সীমা)ৰ জ্ঞান পায়। এয়া কোনে দিলে? পিতাই। তোমালোকে 21 জন্মৰ কাৰণে গৰাকী পাই যোৱা আকৌ ৰাৱণৰ ৰাজ্যত মাউৰা হৈ যোৱা। তাৰ পাছত কেৰেক্টাৰ নষ্ট হ’বলৈ ধৰে। বিকাৰ আছে নহয় জানো। মনুষ্যই ভাবে নৰক-স্বৰ্গ সকলো একেলগে চলে। এতিয়া তোমালোক সন্তানসকলক কিমান ক্লিয়াৰ (স্পষ্টকৈ) বুজোৱা হয়। এতিয়া তোমালোক গুপ্ত, শাস্ত্ৰত কি-কি লিখি দিলে। সূতাত একেবাৰে জঁট লাগি গ’ল। পিতাকেই মাতে আমি কোনো কামৰ হৈ থকা নাই। আহি পাৱন কৰি তুলি আমাৰ কেৰেক্টাৰ শুধৰোৱা। তোমালোকৰ কেৰেক্টাৰ কিমান শুধৰণি হয়। কিছুমানতো শুধৰণী হোৱাৰ পৰিৱৰ্তে আৰুহে বেয়া হৈ যায়। চলনৰ পৰাই গম পোৱা যায়। আজি হংস বুলি কয়, কাইলৈ বগলী হৈ যায়। বেছি সময় নালাগে। মায়াও বহুত গুপ্ত। ইয়াত জানো কিবা দেখিবলৈ পোৱা যায়। বাহিৰলৈ ওলালে দেখিবলৈ পোৱা যায় তাৰ পাছত আশ্চৰ্যজনকভাৱে শুনেও, আনকো শুনায় তাৰ পাছত বাবাৰ হাত এৰি গুছি যায়। ইমানেই জোৰেৰে পৰে যে হাড়-মূৰ ভাগি যায়। ইন্দ্ৰপ্ৰস্থৰ কথা। গমতো পোৱাই যায়। এনেকুৱা সকল সভালৈ আহিব নালাগে। অলপ-চলপ যদি জ্ঞান শুনিছে তেন্তে স্বৰ্গলৈ আহিয়েই যাব। জ্ঞানৰ বিনাশ নহয়। এতিয়া পিতাই কয় - পুৰুষাৰ্থ কৰি উচ্চ পদ লোৱা। যদি বিকাৰত যোৱা তেন্তে পদ ভ্ৰষ্ট হৈ যাব। এতিয়া তোমালোকে বুজি পোৱা যে এই চক্ৰ কেনেকৈ ঘূৰি থাকে।\nএতিয়া তোমালোক সন্তানসকলৰ বুদ্ধি কিমান পৰিৱৰ্তন হয় তথাপিও মায়াই নিশ্চয় প্ৰবঞ্চনা কৰে। ইচ্ছা মাত্ৰম্ অবিদ্যা (ইছাৰ বিষয়ে অজ্ঞ হৈ যোৱা)। কোনো ইচ্ছা ৰাখিলে সকলো হেৰুৱাবলগীয়া হয়। ৱৰ্থ ন’ট এ পেনি (একেবাৰে মূল্যহীন) হৈ যায়। ভাল-ভাল মহাৰথীসকলকো মায়াই নিশ্চয় প্ৰবঞ্চনা কৰে তেতিয়া তেওঁলোক অন্তৰত অধিষ্ঠিত হ’ব নোৱাৰে। কিছুমানতো এনেকুৱাও সন্তান আছে যিয়ে পিতাকো শেষ কৰি দিয়াত দেৰি নকৰে। পৰিয়ালকো শেষ কৰি দিয়ে। সেয়া হৈছে মহান পাপ আত্মা। ৰাৱণে কি-কি কৰাই দিয়ে। বহুত ঘৃণা ওপজে। এইখন কিমান ডাৰ্টী (লেতেৰা) জগত, ইয়াৰ প্ৰতি কেতিয়াও অন্তৰৰ আকৰ্ষণ ৰাখিব নালাগে। পবিত্ৰ হ’বলৈ বহুত সাহস লাগে। বিশ্বৰ বাদশ্বাহীৰ প্ৰাইজ (পুৰস্কাৰ) ল’বলৈ পবিত্ৰতা হৈছে মুখ্য। পবিত্ৰতাৰ ওপৰত কিমান হুলস্থুল হয়। গান্ধীয়েও কৈছিল - হে পতিত পাৱন আহা। এতিয়া পিতাই কয় - হিস্ত্ৰী-জিওগ্ৰাফী (বুৰঞ্জী-ভূগোল) আকৌ ৰিপিট (পুনৰাবৃত্তি) হ’ব। সকলোৱে উভতি আহিবই লাগিব, তেতিয়াহে একেলগে উভতি যাব পাৰিব। পিতাও জানো সকলোকে ঘৰলৈ লৈ যাবলৈ অহা নাই। পিতা নহালৈকে কোনেও উভতি যাব নোৱাৰে। অচ্ছা!\n(1) মায়াৰ প্ৰবঞ্চনাৰ পৰা ৰক্ষা পাবৰ কাৰণে কোনো প্ৰকাৰৰ ইচ্ছা ৰাখিব নালাগে। ইচ্ছা মাত্ৰম্ অবিদ্যা (ইচ্ছাৰ বিষয়ে অজ্ঞ) হ’ব লাগে।\n(2) বিশ্বৰ বাদশ্বাহীৰ (সাম্ৰাজ্যৰ) প্ৰাইজ (পুৰস্কাৰ) ল’বলৈ মুখ্য হৈছে পবিত্ৰতা, সেইবাবে পবিত্ৰ হোৱাৰ সাহস ৰাখিব লাগে। নিজৰ কেৰেক্টাৰ শুধৰাব লাগে।\nদয়াৰ ভাৱনাৰ দ্বাৰা নিমিত্ত ভাৱেৰে সেৱা কৰোঁতা সকলো আসক্তিৰ পৰা মুক্ত হোৱা\nবৰ্তমান সময়ত যিহেতু সকলো আত্মা ভাগৰি নিৰাশ হৈ দয়া ভিক্ষা কৰে গতিকে তোমালোক দাতাৰ সন্তান নিজৰ ভাই-ভনীসকলৰ প্ৰতি দয়াশীল হোৱা। কোনোবা যিমানেই বেয়া নহওক, তেওঁৰ প্ৰতিও দয়াৰ ভাৱনা থাকিলে তেতিয়া কেতিয়াও ঘৃণা, ঈৰ্শা বা ক্ৰোধৰ ভাৱনা উদয় নহ’ব। দয়াৰ ভাৱনাই সহজে নিমিত্ত ভাৱ ইমাৰ্জ (জাগ্ৰত) কৰি দিয়ে, আসক্তিৰ প্ৰতি দয়াশীল নহয় কিন্তু প্ৰকৃত দয়াৰ ভাৱনাই আসক্তিৰ পৰা মুক্ত কৰি দিয়ে কিয়নো তাত দেহ ভাৱ নাথাকে।\nআনক সহযোগ দিয়া মানেই নিজৰ খাতা (হিচাপ) জমা কৰা।


ৰাতি ৯ বজাৰ আগেয়ে ঘৰলৈ নাহিবা ! (- ৰাজীৱ বৰা ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nপত্নীসকলে আজিকালি বিচাৰে যাতে তেওঁলোকৰ পতিসকলে ৰাতি ৯ বজাৰ আগেয়ে ঘৰলৈ নাহে । কথাটো শুনিবলৈ অসঁজা, কিন্তু বৰ্তমানৰ পৰিস্থিতিত ইয়েই সত্য । পতিসকলে কামৰ পৰা ঘৰলৈ আহিনো কৰে কি ? টিভিত বাতৰি বা খেল চায় আৰু ম’বাইলটো ভালকৈ চলাব নোৱাৰি পঢ়াত ব্যস্ত হৈ থকা ল’ৰা-ছোৱালীক বাৰে বাৰে মাতি সিহঁতক আমনি কৰে । পতিসকলে ল’ৰা-ছোৱালীক পঢ়াত একো সহায় কৰি দিব নোৱাৰে, কাৰণ পাঠ্যক্ৰম আগতকৈ বহুত সলনি আৰু বহল-ডাঙৰ হ’ল । পাঠ্যক্ৰম বহল-ডাঙৰ হ’ল কাৰণেই ল’ৰা-ছোৱালীয়ে অনবৰতে মূৰ গুজি পঢ়ি থাকিব লাগে । সিহঁতে আগৰ প্ৰজন্মতকৈ বহুত বেছি পঢ়েও তথা বহুত বেছি জানেও, কিন্তু লেখত ল’বলগীয়া ব্যক্তিৰ সিহঁতৰ মাজত সৃষ্টি নহয়, কাৰণ বৰ্তমানৰ পাঠ্যক্ৰমে জ্ঞান নিদিয়ে, দিয়ে কেৱল তথ্য । সিহঁতে আনকি এইটোও নাজানে যে পঢ়ি থকা বিষয়বোৰৰ তাত্পৰ্য ই বা কি !\nমূৰ গুজি পঢ়ি থকা ল’ৰা-ছোৱালীক পত্নীয়ে মাজে মাজে গাখীৰ-বিস্কুট তথা জলপানৰ যোগান ধৰে আৰু টিভিত ধাৰাবাহিক চায় । ধাৰাবাহিক চোৱা সময়্খিনি পত্নীসকলৰ বাবে একান্ত সময় । ধাৰাবাহিকবোৰত তিৰোতাবোৰে ক’ৰবাত ফুৰিবলৈ যাবলৈ ওলোৱাৰ দৰে ধুনীয়া ধুনীয়া আৰু দামী দামী শাৰী তথা অলংকাৰ পিন্ধি আৰু প্ৰসাধন কৰি অনবৰতে সাজি-কাছি থাকে, আনকি ওঁঠত লিপস্টিক লৈয়েই পাটীত পৰে । তেওঁলোকে একো কাম-বন নকৰে যদিও এটা কাম অৱশ্যে মাজে-সময়ে কৰে — চচপেনত গাখীৰ উতলায় ! ধাৰাবাহিকবোৰত অভিনেত্ৰীসকলৰ এনে সুখ-আৰামৰ জীৱন দেখি পত্নীসকলক শোকে খুন্দা মাৰি ধৰে আৰু নিজৰ “গেবাৰি খাটি থকা জীৱনটোৰ” পৰা পৰিত্ৰাণৰ একো উপায় নেদেখি তেওঁলোকে বিলাপ কৰে : “অ’ দেউতা, তুমি কি দেখি মোক এওঁলৈ বিয়া দিছিলা ? এওঁলৈ বিয়া দি তুমি মোৰ জীৱনটো কিয় ধ্বংস কৰি দিলা ?!”\nধাৰাবাহিক চোৱা সময়খিনিত পত্নীসকল শোকে-তাপে জৰ্জৰিত হৈ থাকে কাৰণেই এই সময়ত তেওঁলোকে ওচৰত কোনো থকাটো নিবিচাৰে, বিশেষকৈ পতিসকলক, কিয়নো পতি নামৰ এই প্ৰাণীবিলাকেই তেওঁলোকৰ জীৱনটো ধ্বংস কৰি দিলে — পতিসকলে তেওঁলোকক সুখ-আৰামত ৰখা নাই, দামী দামী ৰেস্টুৰেন্টত খুউওৱা নাই, দামী দামী কাপোৰ আৰু অলংকাৰ পিন্ধিবলৈ দিয়া নাই, ভাল ভাল ঠাইত ফুৰুওৱা নাই, ইত্যাদি ইত্যাদি । এইসকলৰ লগত নহৈ যদি তেওঁলোকৰ আনৰ লগত বিয়া হ’লহেতেঁন, তেন্তে তেওঁলোকৰ জীৱনটো অনেক সুখ-আৰামৰ হ’লহেতেঁন । আনহাতেদি ধাৰাবাহিকৰ পুৰুষ চৰিত্ৰবোৰো কিমান স্মাৰ্ট, ইন্টেলিজেন্ট আৰু হেন্ডছাম ! তেওঁলোকে কিমান সুন্দৰ সুন্দৰ কাপোৰ পিন্ধে ! তেওঁলোকৰ ব্যৱ্হাৰ-পাতি আৰু কথা-বতৰা কিমান ভদ্ৰ ! অথচ নিজৰ নিজৰ পতিসকল একেবাৰে স্মাৰ্ট, ইন্টেলিজেন্ট আৰু হেন্ডছাম নহয় ! ব্যৱ্হাৰ-পাতি আৰু কথা-বতৰাৰ কথা নক’লোৱেই বা ! সেয়ে তেওঁলোকে বিচাৰে যাতে এই পতিসকল ৰাতি ৯ বজাৰ আগেয়ে ঘৰলৈ নাহে, কাৰণ “ভাল ভাল” ধাৰাবাহিকবোৰ ৯ বজালৈকে চলে, তদুপৰি ৯ বজাৰ পৰা ৰাতিৰ আহাৰৰ ব্যৱস্থা কৰিবলগীয়া হয় । ৰাতি ৯ বজালৈকে এই পতিসকল ক’ত থাকে থাকক, তাৰ পাচত ঘৰলৈ আহক আৰু খাই-বৈ শুই থাকক !\nধাৰাবাহিকবোৰৰ নাৰী চৰিত্ৰবোৰৰ সুখ-আৰামৰ জীৱন-শৈলী নিৰীক্ষণ কৰি পত্নীসকল ঈৰ্ষান্বিত হয় । চৰিত্ৰবোৰৰ সকলোৱেই ভাল লাগে — তেওঁলোকে চাকৰ-বাকৰ তথা মালী-দাৰোৱানৰে সৈতে ডাঙৰ আৰু সুদৃশ্য বাংলাত থাকে, ডাঙৰ আৰু দামী গাড়ীত ফুৰা-চকা কৰে । কিন্তু এটা কথাহে পত্নীসকলে হজম কৰিব নোৱাৰে । চৰিত্ৰবোৰে বাৰে বাৰে এটা কথা উল্লেখ কৰে : ‘বিৱাহ নাৰী-পুৰুষৰ মাজৰ কেৱল এটা জনমৰে নহয়, সাত জনমৰ বান্ধোন’ । পত্নীসকলৰ কথাটো অসজাঁ লাগে, কাৰণ বৰ্তমানৰ পতিসকলৰ লগত এটা জনম পাৰ কৰাই কঠিন হৈ পৰিছে, গতিকে সাতটাকৈ জনম কেনেকৈ পাৰ কৰিব ?!\nবহুতো ভাবি-গুণি পত্নীসকলে এই সমস্যাৰ সমাধানৰ পথো নিৰ্ণয় কৰি লৈছে । তেওঁলোকে দিনৌ দুবাৰকৈ পূজা-প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ তথা সপ্তাহত দুই-তিনি দিন ব্ৰত-উপবাস ৰাখিবলৈ লৈছে । পূজা-প্ৰাৰ্থনা কৰোঁতে তথা ব্ৰত-উপবাস ৰাখোঁতে তেওঁলোকে দেৱতাৰ ওচৰত এটাই প্ৰাৰ্থনা কৰে : যাতে অহা জনমত বৰ্তমানৰ পতিসকল সলনি হয় আৰু ধাৰাবাহিকবোৰত দেখাৰ দৰে স্মাৰ্ট, ইন্টেলিজেন্ট আৰু হেন্ডছাম পতি তেওঁলোকে পায় ! ফলাফল নিশ্চিত কৰিবৰ বাবে তেওঁলোকে জুখি-মাখিহে পূজা-প্ৰাৰ্থনা কৰে : যাতে নৰকত বা স্বৰ্গত থাকিবলগীযা নহৈ পুনৰ মানৱীৰ জন্ম লয় । এনেয়েও স্বৰ্গৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ আগ্ৰহ নাই (নৰকত থকাৰতো প্ৰশ্নই নুঠে !) , কাৰণ তাত অপ্সৰাসকলৰ কাবাৰে-নৃত্য আৰু সোমৰসহে আছে । এইবোৰৰে পত্নীসকলে কি কৰিব ? তদুপৰি অপ্সৰাসকলো এতিয়া বুঢ়ী হ’ল: হেলেনে যদি এই বয়সত কাবাৰে নাচে, চাই কাৰনো ভাল লাগিব ! অন্যহাতেদি সোমৰসৰ স্বাদ আমাৰ গেলাতকৈও বেয়া । পূজা-প্ৰাৰ্থনা কৰিলেও পত্নীসকলেও মাজে মাজে মদ্যপান কৰে, গতিকে গেলাতকৈও বেয়া সোমৰস তেওঁলোকেও খাব নোৱাৰিব । বিশ্বায়ন আৰু ইন্টাৰনেটৰ যুগত স্বৰ্গলোকৰ বহুত কথাই বৰ্তমান জানিব পৰা গৈছে ।\nভাৰতৰ পত্নীসকলে পূজা-প্ৰাৰ্থনাৰ আশ্ৰয় লৈ অহা জনমত পতি সলনি কৰাৰ উপায় লোৱাৰো কাৰণ আছে । এনেয়েও পৃথিৱীৰ প্ৰতি গৰাকী পত্নীয়ে বিয়াৰ এবছৰৰ ভিতৰতে উপলব্ধি কৰে যে পতি হিচাবে তেওঁ বিচৰা পুৰুষজন এইজন নহয় । এই উপলব্ধিৰ পাচত পশ্চিমৰ পত্নীসকলে বিৱাহ-বিচ্ছেদ ঘটাই অন্য পতি বাচি লয়, কিন্তু ভাৰতীয় পত্নীসকলে তাকো কৰিব নোৱাৰে : শাস্ত্ৰ, সমাজ আদিৰ ভয় আছে — বিৱাহ-বিচ্ছেদ কৰা পত্নীক সমাজ আৰু শাস্ত্ৰই কুলতা আখ্যা দিয়ে । গতিকে, প্ৰায় এক প্ৰকাৰ বাধ্যত পৰিয়েই, পত্নীসকলে এইজনমত নহ’লেও অহা জনমত সুখ-আৰাম আৰু শান্তিত থকাৰ ব্যৱস্থা কৰি লৈছে ।\nমানৱ প্ৰজাতিৰ বিৱৰ্তনৰ প্ৰক্ৰিয়াত নাৰী আৰু পুৰুষৰ মাজত প্ৰায় বিপৰীতধৰ্মী বৈশিষ্ট্য প্ৰোথিত হ’ল : নাৰী যদি আবেগিক-ৰোমান্টিক, তেন্তে পুৰুষ যুক্তিবাদী-বাস্তৱবাদী; নাৰীয়ে যদি কথা বেছি কয়, তেন্তে পুৰুষে কথা কয় কম; নাৰীৰ মুখমণ্ডলত যদি ভাবাবেগ সুস্পষ্ট ৰূপত প্ৰকাশ পায়, তেন্তে পুৰুষৰ মুখমণ্ডলত ই থাকে সুপ্ত ৰূপত; ইত্যাদি ইত্যাদি । কিন্তু ভাৰতীয় কথাছবি-ধাৰাবাহিক আদিত পুৰুষক আবেগিক-ৰোমান্টিক কৰি পৰিৱেশন কৰা হয়, আৰু তেওঁলোকক ইমানেই আবেগিক-ৰোমান্টিক দেখুওৱা হয় যে সহজাত বৈশিষ্ট্যৰে পুৰুষ তেনে হৈ উঠাতো সম্ভৱপৰেই নহয় । এই কাম কৰা হয় একমাত্ৰ নাৰীৰ কথা মনত ৰাখি, কাৰণ পুৰুষ তেনে হোৱাতো নাৰীয়ে বিচাৰে । প্ৰকাৰান্তৰে নাৰী দৰ্শক নহ’লে ভাৰতীয় ধাৰাবাহিকবোৰ ‘সফল’ হোৱাৰো সম্ভাৱনা নাই ।\nঅন্যহাতেদি, ভণ্ডামি, বাস্তৱতাৰ পৰা পলায়ন — এইবোৰ হ’ল ভাৰতীয়সকলৰ সহজাত বৈশিষ্ট্য । সেইবাবে ভাৰতীয় কথাছবি, ধাৰাবাহিক আদিত বাস্তৱৰ প্ৰতিফলন নঘটে । যি সময়ত ধাৰাবাহিকবোৰত নাৰীক বাস্তৱত ঘৰত থকাৰ দৰে দেখুৱাব লাগিছিল, সেই সময়ত তেওঁলোকক নতুন নতুন শাৰী আৰু অলংকাৰ পিন্ধাই তথা ক’ৰবাত ফুৰিবলৈ যাবলৈ ওলোৱাৰ দৰে প্ৰসাধন কৰোৱাই পৰিৱেশিত কৰা হয় । তদুপৰি ধনী আৰু অভিজাত মানুহৰ কাহিনী নহ’লে ধাৰাবাহিকবোৰৰ ‘গ্লেমাৰ’ নাথাকে ! আৰু ধাৰাবাহিকবোৰত কাহিনী, অভিনয় আদিৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াতকৈ পত্নীসকলে নজৰ দিয়ে অভিনেত্ৰীসকলৰ শাৰী-অলংকাৰৰ ওপৰতহে ।\nপত্নীসকলে জনা উচিত যে কথাছবি, ধাৰাবাহিক আদিত অভিনেত্ৰীসকলে অভিনয় কৰে ভাড়াৰ কাপোৰ-অলংকাৰ পিন্ধিহে । অভিনয়ৰ অন্তত তেওঁলোকে ভাড়াৰ কাপোৰ-অলংকাৰ স্টুডিঅ’ত এৰি ভাৰতীয় নাৰীয়ে সাধাৰণতে পিন্ধা কাপোৰ-অলংকাৰ পিন্ধিয়েই ঘৰলৈ যায় আৰু ঘৰত ভাৰতীয় নাৰীয়ে সাধাৰণতে থকা অৱস্থাতে তেওঁলোক থাকে ।—\nলিখকৰ ই-মেইল : [email protected]\nলেখকৰ ঠিকনা= চেগুণবাৰী ডাক- মাৰঘেৰিটা- ৭৮৬১৮১ জিলা- তিনিচুকীয়া\n← চিকিৎসকক কিয় ভগৱান বোলা হয় ? (দেৱপ্ৰতীম হাজৰিকা)\nউচ্চ ৰক্তচাপ! কি ব্যৱস্থা ল’ব? (-ডাঃ এন. এম. ৰফিক) →