ডিজিটেল মাধ্যমত অসমীয়া ভাষা সমৃদ্ধিকৰণত উচ্চ শিক্ষাৰ দায়িত্ব আৰু ভূমিকা - ভাস্কৰ ভূঞা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nযুগ পৰিৱৰ্তনৰ লগে লগে সমাজ, সভ্যতা আৰু সংস্কৃতিয়ে নতুন নতুন সাজ আৰু ৰূপ লাৱণ্যৰে নিজক সমৃদ্ধ কৰি গতিশীল কৰি ৰাখে৷ যেতিয়াই সময়ৰ সৈতে সমান ৰূপত সমাজ, সভ্যতা, সংস্কৃতিয়ে গতি কৰিব নোৱাৰে, সেই সভ্যতা বা সংস্কৃতিটো তেতিয়াই অন্য কোনো প্ৰভাৱশালী সমাজ, সংস্কৃতিয়ে গ্ৰাস কৰি লোৱাৰ সুযোগ লয়৷ সেয়েহে এটা সভ্যতা বা সংস্কৃতিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ এটা জাতি, এখন দেশ বা এখন ৰাজ্যৰ প্ৰধান কাম হ’ল নিজৰ সামগ্ৰিকতাক চৌদিশৰপৰাই সময়ৰ সৈতে যুগোপযোগী কৰি ৰখা৷ ডিজিটেল মাধ্যম হৈছে বৰ্তমান একবিংশ শতিকাৰ এনে এক চৰ্চিত আৰু প্ৰভাৱশালী উপকৰণ৷ যাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি আধুনিক সমাজ-সভ্যতা-সংস্কৃতি বৰ্তি আছে৷ একবিংশ শতিকাৰ যুগটো তথ্য-প্ৰযুক্তি, যোগাযোগৰ মহাবিস্ফোৰণৰ যুগ৷ ছপা যন্ত্ৰৰ পৰৱৰ্তী সময়ত বিংশ শতিকাৰ শেষৰফালৰপৰা বিশ্বৰ সমাজ-সভ্যতাৰ প্ৰতিটো বস্তুৱেই ছপা মাধ্যমৰ লগে লগে ডিজিটেল [Digital] মাধ্যমত উপলব্ধ হোৱাৰ পথত আগবাঢ়ি গৈছে৷ ডিজিটেল মাধ্যম হৈ পৰিছে যোগাযোগৰ সমান্তৰালভাৱে তথ্য, জ্ঞান, মনোৰঞ্জন, বিনোদন, সাহিত্য-সমাজ-সংস্কৃতি চৰ্চাৰ জনপ্ৰিয় আৰু সহজ মাধ্যম৷ সেইদৰে ইণ্টাৰনেটৰ সূচল প্ৰয়োগৰদ্বাৰা ডিজিটেল মাধ্যম হৈ পৰিছে ‘ই-সংগ্ৰহালয়’ বা ‘ই-ভঁৰাল’ সদৃশ৷ সমান্তৰলাভাৱে ডিজিটেল মাধ্যমত তথ্যৰ উৎস আৰু তাৰ শ্ৰব্য, দৃশ্যৰ সংযোজনৰ ব্যৱস্থাও আছে৷ ই ক্ষিপ্ৰ আৰু সকলো সময়তে উপলব্ধ হৈ থাকিব পৰাকৈ সক্ষম৷ সেইদৰে এটা সংস্কৃতি, এটা ভাষা কিমান সমৃদ্ধ; সেই কথা জাহিৰ কৰাৰো বৰ্তমান উপযুক্ত মাধ্যম হ’ল ডিজিটেল মাধ্যম৷ বিশ্বৰ উন্নত সমাজ, সংস্কৃতি আৰু উন্নত জাতিবোৰে ছপা যন্ত্ৰৰ সমান্তৰলাভাৱে তেওঁলোকৰ সামগ্ৰিক সভ্যতাটোকে ডিজিটেল মাধ্যমত বিভিন্ন প্ৰক্ৰিয়াৰে উপলব্ধ কৰোৱাৰ প্ৰচেষ্টাত অৱতীৰ্ণ হৈছে৷ কাগজ-কলম-কিতাপৰ পৰিসীমাৰ পৰা উন্নত অৱস্থালৈ গতি কৰি ইণ্টাৰনেটৰ মাধ্যমেৰে মোবাইল, লেপটপৰ মাজত জ্ঞান-প্ৰজ্ঞা-চিন্তাৰ লগতে সমাজনীতি-অৰ্থনীতি-ৰাজনীতি-ব্যৱসায় আৰু সাহিত্য-সমাজ-সংস্কৃতিৰ সামগ্ৰিক উপকৰণবোৰ নিজৰ হাতৰ মুঠিতে পাব পৰা এটা অৱস্থাৰ সৃষ্টি হৈছে৷ এনে হোৱাৰ ফলশ্ৰুতিত সেই উন্নত সমাজ আৰু জাতিবোৰৰ জীৱন ধাৰণৰ মান উন্নত হোৱাৰ সমান্তৰালভাৱে মানসিকভাৱে গোটেই পৃথিৱীখনকে তেওঁলোকেই তেওঁলোকৰ কাৰ্যাৱলীৰ দ্বাৰা শাসন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে৷ সভ্যতাৰ ডিজিটেলকৰণৰ এই প্ৰক্ৰিয়াটোৰ লগতে প্ৰত্যেকটো ভাষা আৰু ভাষাটোৰ ইউনিক’ডৰ প্ৰসংগটোৱেও সমানে প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰিছে৷\nউত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল বা অসমত বসবাস কৰা ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ জাতি-জনগোষ্ঠীবোৰেও তেওঁলোকৰ সমাজ-সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ সমলবোৰ ইণ্টাৰনেটৰ জৰিয়তে আৰু ডিজিটেল পৃথিৱীখনত সংৰক্ষণৰ বাবে কাম কৰিছে৷ কিন্তু এতিয়াও আমাৰ ভাষা-সংস্কৃতি-সাহিত্যৰ বহুতো সমল বা বিষয় ডিজিটেল মাধ্যমত উপলব্ধ হ’বলৈ বাকী৷ অসমীয়া ভাষাই আজিৰ তাৰিখতো ইউনিকড ফ’ৰামত নিজৰ ভাষিক স্থান পৃথকভাৱে পাবলৈ সক্ষম হোৱা নাই৷ ইয়াৰ মূল কাৰণ হৈছে আমাৰ ভাষাটোৰ ডিজিটেল সমল ইণ্টাৰনেটত অতি তাকৰ আৰু ডিজিটেল মাধ্যমত ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিক সমৃদ্ধ কৰিবলৈ তাৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱা তাত্ত্বিক কথাবোৰ বুজিব পৰা আৰু তাৰ বাবে কাম কৰিবপৰা মানুহৰ সংখ্যা তেনেই কম পৰিমাণৰ৷ ডিজিটেল মাধ্যমত এটা জাতিৰ সামগ্ৰিক বিষয়বোৰ উপলব্ধ কৰাবলৈ হ’লে তাৰ বাবে একাংশ মানুহে নিশ্চয়কৈ কাম কৰিব লাগিব৷ তাৰ ভিতৰত ৱিকিপিডিয়া, ৱিকিউৎসত লিখা, ই-আলোচনী, ব্লগ আদিত ছপা মাধ্যমৰদৰেই লিখা-মেলা কৰা৷ সংস্কৃতিৰ বিষয়বোৰ ইউটিউবত সংৰক্ষণ কৰা আদি৷ কিন্তু এইকামবোৰ কোনে কৰিব? ইয়াৰ বাবে কেনেধৰণৰ জ্ঞানৰ প্ৰয়োজন হ’ব?\nপ্ৰস্তাৱিত গৱেষণাপত্ৰখনত উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণ প্ৰদান কৰা শৈক্ষিক অনুষ্ঠান, শিক্ষক সমাজ আৰু উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰা শিক্ষাৰ্থীসকলৰ যৌথ প্ৰচেষ্টাত কেনেদৰে শিক্ষা গ্ৰহণৰ সমান্তৰালভাৱে শিক্ষাৰ এটি অংশ হিচাপেই অসমীয়া সমাজ-সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ সামগ্ৰিক বিষয়বস্তুক ডিজিটেল মাধ্যমত উপলব্ধ কৰাব পাৰি, সেই সম্পৰ্কে এক প্ৰস্তাৱনামূলক আলোচনা কৰা হৈছে৷\n★ডিজিটেল মাধ্যমসমূহত অসমীয়া ভাষাৰ সমল সংৰক্ষণত উচ্চ শিক্ষানুষ্ঠানসমূহৰ ভূমিকাঃ\nডিজিটেল মিডিয়াৰ বহুতো প্ৰকাৰ আছে৷ ইয়াৰে একাংশ কেৱল মনোৰঞ্জন আৰু বিনোদনৰ লগত জড়িত৷ কিছুমান মাধ্যম তথ্য আৰু যোগাযোগৰ লগত জড়িত৷ সেইদৰে এনে কিছু মাধ্যম আছে যিবোৰ শিক্ষা, সমাজ, সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিৰ সৈতে জড়িত৷ শিক্ষাৰ লগত জড়িত মাধ্যমসমূহে মূলতঃ শিক্ষাৰ্থীসকলৰ সহায়ক হোৱাৰ সমান্তৰালভাৱে একো একোটা জাতি, জাতিটোৰ সমাজ-সাহিত্য-সংস্কৃতিক প্ৰতিষ্ঠা কৰাতো গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে৷ বৰ্তমান সময়ত ডিজিটেল মাধ্যমত যদি ভাষা এটাৰ প্ৰতিষ্ঠা সবলৰূপত কৰিব নোৱাৰি; তেন্তে সেই ভাষাটো প্ৰায় মৃত ভাষাৰ দৰেই হৈ পৰিব৷ অসমৰ ক্ষেত্ৰতে লক্ষ্য কৰিলে দেখা যাব যে নতুন প্ৰজন্মই ইংৰাজী হিন্দী ভাষা গ্ৰহণ কৰাৰ মূল কাৰণটোৱেই হৈছে ডিজিটেল মাধ্যমত ইংৰাজী বা হিন্দী ভাষাৰ প্ৰভাৱ৷ অসমীয়া ভাষাত বিচৰা সমল পাবলৈ নাই৷ গতিকে সাম্প্ৰতিক সময়ত নিজৰ স্থানীয় বা মাতৃভাষা সবল ৰূপত প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ হ’লে ডিজিটেল মাধ্যমক এলাগী কৰি চলিলে নহ’ব৷ উচ্চ শিক্ষাও বৰ্তমান সময়ত কেৱল এটা ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰাতে সীমাবদ্ধ হৈ থকা নাই৷ উচ্চ শিক্ষাৰ দায়িত্ব আৰু কৰ্তব্য পূৰ্বৰ সময়ৰ তুলনাত বহুগুণে বৃদ্ধি পাইছে৷ একবিংশ শতিকাৰ যুগটো হৈছে বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ যুগ৷ প্ৰযুক্তিৰ নতুন নতুন উপকৰণসমূহৰ সৈতে জাতি এটা বা সভ্যতা এটাক লৈ যোৱাত উচ্চ শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানৰো যথেষ্ট দায়িত্ব৷ ভাষা এটা বা সেই ভাষাটো কোৱা সমাজ এখনক ডিজিটেল মাধ্যমত প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ কোনোবাই নহয় কোনোবাই আগভাগ ল’বই লাগিব৷ প্ৰস্তাৱিত গৱেষণাপত্ৰত উচ্চ শিক্ষাৰ লগত জড়িত শিক্ষক আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলেনো কেনেদৰে এই আগভাগ লোৱা কাৰ্যটোত ভূমিকা ল’ব পাৰে; সেই সম্পৰ্কে আলোচনা কৰা হৈছে৷ বিষয়টো যিহেতু প্ৰস্তাৱনামূলক; সেয়েহে এই বিষয়ত পৰৱৰ্তী সময়ত অধিক অধ্যয়ন আৰু গৱেষণাৰ প্ৰয়োজনীয়তা আছে৷\n★উচ্চ শিক্ষাৰ প্ৰশাসন, অধ্যাপকসকলৰ ভূমিকাঃ\nডিজিটেল মাধ্যমত অসমীয়া ভাষাটো সবল ৰূপত প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ হ’লে উচ্চ শিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ প্ৰশাসনৰ লগত জড়িত ব্যক্তিসকলৰ প্ৰধান ভূমিকা হ’ব এনেধৰণৰ–\n১৷ ডিজিটেল ক্ষেত্ৰখনত ভাষাটো প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ ফলত হ’ব পৰা¸ লাভালাভ আৰু সুবিধা সম্পৰ্কে প্ৰথমে নিজেই বুজি উঠাৰ লগতে শিক্ষাৰ্থীসকলক সজাগ আৰু সচেতন কৰি তোলা৷ পৰৱৰ্তী সময়ত প্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত ৱিকিপিডিয়ান বা তেনেধৰণৰ ব্যক্তিৰ দ্বাৰা ৱিকিপিডিয়া, ৱিকিউৎস, ৱিকিকমন্স আদিত লিখিবলৈ বা বিষয় এটা আপল’ড কৰা, সংৰক্ষণ কৰা, ইডিট কৰা আদি বিষয়বোৰ শিকাবলৈ কৰ্মশালা অনুষ্ঠিত কৰা৷ কাৰণ এনেধৰণৰ কৰ্মশালা কৰিলে শিক্ষকসকলে প্ৰথমে নিজেই শিকি ল’ব পাৰিব আৰু শিক্ষাৰ্থীসকলকো পৰৱৰ্তী সময়ত শিকাব পাৰিব৷ সেইদৰে বৰ্তমান মোবাইল বা লেপটপৰ লগত জড়িত প্ৰায়খিনি মানুহেই ইউটিউবত ভিডিঅ’ আপল’ড কৰিব জানে; গতিকে অসমীয়া সাহিত্য সংস্কৃতিৰ ভাল ভাল অনুষ্ঠানসমূহ, লোক-সংস্কৃতিৰ সমলসমূহ ইউটিউবত উপলব্ধ কৰোৱাৰ বাবে বিদ্যায়তনিকভাৱে কাৰ্যপণ্ঠা হাতত ল’ব লাগে৷ প্ৰত্যেকখন কলেজ, বিশ্ববিদ্যালয়ৰ নিজাকৈ এটা ইউটিউব চেনেল থকাৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে৷ জাতিটোৰ ঐতিহ্য আৰু বুৰঞ্জীৰ সমলসমূহ সংৰক্ষণ কৰাৰ লগতে সাহিত্য-সমাজ-সংস্কৃতিৰ ভিডিঅ’, অডিঅ’, চিত্ৰসমূহ এই চেনেলৰ দ্বাৰা সংৰক্ষণ লগতে বিশ্বৰ আগত চিনাকি কৰি দিব পাৰে৷ সেইদৰে বৰেণ্য ব্যক্তিসকলৰ সাক্ষাৎকাৰ গ্ৰহণ কৰি সেই সাক্ষাৎকাৰ আপল’ড কৰিব পাৰে৷ কলেজ এখন অনুষ্ঠিত হোৱা বিভিন্ন চেমিনাৰ, মিটিং, উৎসৱ, প্ৰতিযোগিতাৰ ভিডিঅ’ সমূহো এই চেনেলটোৰ দ্বাৰা সংৰক্ষণ কৰিব পাৰি৷ বৰ্তমান গৱেষণাৰ বাবে জড়িত ব্যক্তিসকলে ক্ষেত্ৰ অধ্যয়ন [ফিল্ড ষ্টাডি] কৰাটো এটা প্ৰয়োজনীয় কৰ্ম৷ কিন্তু কাৰ্যক্ষেত্ৰত প্ৰায়ভাগ গৱেষকেই ক্ষেত্ৰলৈ [ফিল্ড] নোযোৱাকৈ কিতাপ বা ফোনৰ দ্বাৰা মৌখিক যোগাযোগ কৰিয়েই গৱেষণাৰ সমল সংগ্ৰহ কৰা দেখা যায়৷ গতিকে গৱেষকে ক্ষেত্ৰলৈ গৈ সংগ্ৰহ কৰি অনা ভিডিঅ’সমূহ ইউটিউবত আপল’ড কৰাৰ নিয়ম থাকিব লাগে৷\n২৷ বিশেষকৈ স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ চিলেবাছ [প্ৰশ্ন কাকত]ত এই বিষয়বস্তুটো অন্তৰ্ভুক্ত কৰা৷ কাৰণ বৰ্তমান শিক্ষা ব্যৱস্থাটো মূলতঃ নম্বৰকেন্দ্ৰিক শিক্ষা ব্যৱস্থা৷ গতিকে ভাষাৰ ডিজিটেলকৰণৰ প্ৰস্তাৱিত প্ৰক্ৰিয়াটোৰ সৈতে শিক্ষাৰ্থীয়ে বিদ্যায়তনিক ক্ষেত্ৰখনত নম্বৰ পোৱাৰ ব্যৱস্থাটোও সংযোগ কৰিব লাগিব৷ কাৰণ ৱিকিপিডিয়া বা এইধৰণৰ মাধ্যমসমূহত লিখাৰ বিনিময়ত কোনো প্ৰতিষ্ঠান বা চৰকাৰৰ পৰা মূল্য পোৱা নাযায়; ব্যক্তিয়ে স্বেচ্ছাসেৱক হিচাপহে অৱদান আগবঢ়াব লাগে৷ গতিকে বহুতো আগ্ৰহী মানুহ বা শিক্ষাৰ্থীয়েও ব্যক্তিগত কাম-বন এৰি এইধৰণৰ কাম কৰিব নিবিচাৰে৷ যিহেতু স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰৰ প্ৰতিটো বিভাগৰে শিক্ষাৰ্থীসকলে প্ৰতিটো ষান্মষিকতে গৱেষণা পত্ৰ [চেমিনাৰ] বা গৃহ-কাৰ্য [হ’ম এচাইণ্টমেণ্ট] জমা দিব লাগেই; বছৰে বছৰে একো একোটা বিষয়তে চেমিনাৰ, হ’ম এচাইণ্টমেণ্ট দি চৰ্বিত-চৰ্বন কৰি থকাতকৈ দুই এখন কাকতত চেমিনাৰ বা হ’ম এচাইণ্টমেণ্ট দি বাকীবোৰ কাকতত অভ্যন্তৰীণ নম্বৰ পাবলৈ ৱিকিপিডিয়াত একো একোটা ভাল প্ৰবন্ধ জমা দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিব পাৰে৷ চেমিনাৰ, হ’ম এচাইণ্টমেণ্টত নম্বৰ দিয়াৰ পাছত সেয়া বিভাগৰ এচুকত পৰিহে থাকে৷ তাতকৈ ৱিকিপিডিয়াত লিখিলে কলেজখনৰ বৌদ্ধিক দিশটো সমৃদ্ধি হোৱাৰ লগতে গোটেই অসম দেশ আৰু অসমীয়া ভাষাটোৱেই সমৃদ্ধিশালী হ’ব৷ ইয়াৰ কাৰণে উচ্চ শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানসমূহে প্ৰয়োজনীয় পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিব পাৰে৷ ইতিমধ্যেই বিশ্বৰ বহুকেইখন বিশ্ববিদ্যালয়, কলেজে এই কামটো আৰম্ভ কৰিছে৷\n৩৷ কলেজ, বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰশাসনে ৱিকিপিডিয়া, ৱিকিউৎস, ই-আলোচনী, গুগ’ল ট্ৰেন্সেলেটৰ আদিত লিখিবলৈবা অনুবাদ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিবলৈ বিভিন্ন ধৰণৰ প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত কৰিব পাৰে৷ বাৰ্ষিক অধিৱেশন বা কলেজ উইকৰ প্ৰতিযোগিতাসমূহৰ ভিতৰত ‘ৱিকিপিডিয়াত প্ৰবন্ধ লিখা প্ৰতিযোগিতা’ অনুষ্ঠিত কৰিব পাৰে৷ সেইদৰে ‘পুৰণি গ্ৰন্থ বিচৰা প্ৰতিযোগিতা’ বা ‘ৱিকিউৎস’ ত পুৰণি গ্ৰন্থ আপলোড কৰা প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত কৰিব পাৰে৷ একো একোখন কলেজৰ প্ৰত্যেকটো বিভাগতে কিছু সংখ্যক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ গ্ৰন্থ মজুত থাকেই৷ বা এই গ্ৰন্থসমূহ বৰ্তমান সময়ত বিভিন্ন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ লাইব্ৰেৰীত পিডিএফ ৰূপত পোৱা যায়৷ কিন্তু ৱিকিউৎসত এই গ্ৰন্থসমূহ ইউনিক’ড ৰূপত উপলদ্ধ কৰোৱাৰ প্ৰয়োজন আছে৷ ইউনিক’ড ৰূপত উপলব্ধ হ’লেহে বিষয় এটা চাৰ্চ কৰিব পৰা যাব৷ আৰু ইউনিক’ডত ভাষাটোৰ সমল বৃদ্ধি হ’ব৷\n৪৷ প্ৰত্যেকখন কলেজৰে পৰা যেনেকৈ প্ৰতিটো বছৰতে একোখন বাৰ্ষিক আলোচনী প্ৰকাশ হয়; ঠিক সেইদৰে কলেজবোৰে নিজাকৈ এখন ই-আলোচনী [e-megazine] প্ৰকাশ কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে৷ এই ই-আলোচনীখন প্ৰতিটো বছৰতে এটা বা দুটা সংখ্যা হ’লেও প্ৰকাশ কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে৷ বৰ্তমান গৱেষণাৰ বাবেও ই-আলোচনীসমূহে পাঠক আৰু গৱেষকক বিভিন্ন প্ৰকাৰে সহায় কৰি আহিছে৷ ই-আলোচনী এখনত প্ৰকাশিত লেখাবোৰে ইউনিক’ডত অসমীয়া ভাষাটোৰ সমল বৃদ্ধিৰ ক্ষেত্ৰতো যথেষ্ট সহায় কৰে৷ অসমীয়া ইউনিক’ডে আজিও বাংলা ভাষাৰ সৈতে একেটা ডমেইনতে স্বীকৃতি লাভ কৰি আছে৷ অসমীয়া হিচাপে পৃথক ডমেইন নোপোৱাৰ মূলতে হৈছে ইণ্টাৰনেটত ভাষাটোৰ সমলৰ অভাৱ৷\n৫৷ UGC ৰ অন্তৰ্গত ছমহীয়া চাৰ্টিফিকেট ক’ৰ্চবোৰৰ দৰে ৱিকিপিডিয়া বা ৱিকিউৎসত লিখা বিষয়টোকো লৈ এটা চাৰ্টিফিকেট ক’ৰ্চ খুলিব পৰা যায়৷ এনে কৰিলে স্থানীয় ৰাজ্যসমূহৰ ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ সমল ইণ্টাৰনেটত বৃদ্ধি পাব৷ ভাৰত চৰকাৰে কিছু বছৰৰ পৰা বৈদ্যুতিন আৰু তথ্য প্ৰযুক্তি মন্ত্ৰালয়ৰ সহযোগত ‘বিকাশপেডিয়া’ [vikashpedia] শীৰ্ষক নামেৰে এটা পৰ্টেল খুলি ভাৰতৰ সমাজ-সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ কিছু তথ্য ইণ্টাৰনেটত আপল’ড কৰাৰ চেষ্টা কৰিছে৷ এইধৰণৰ চৰকাৰী পৃষ্ঠপোষকতাত বিভিন্ন ভাষাৰ ডিজিটেলকৰণৰ বাবে কাম কৰাৰ প্ৰয়োজন আছে৷ নৰ্থ লখিমপুৰ কলেজে [অটনমাছ] নিজাকৈ এখন কাকত প্ৰস্তুত কৰিছে; য’ত অসমীয়া ভাষাত ডিটিপি শিকোৱা, আৰ্হিপাঠ চাবলৈ শিকোৱা আদি কামৰ লগতে আন বহুতো সময়োপযোগী কাম হাতত লৈছে এইধৰণৰ কাকত অসমৰ বিশ্ববিদ্যালয়, মহাবিদ্যালয়সমূহে গ্ৰহণ কৰা দৰকাৰ৷ অসমীয়া ভাষাত কম্পিউটাৰত ডিটিপি কৰা লোকৰ সংখ্যা বাঢ়িলেহে ভাষাটোৰ ডিজিটেলকৰণৰ কাম ক্ষিপ্ৰ হ’ব৷\n৬৷ অসমীয়া ভাষাৰ ডিজিটেলকৰণৰ বিষয়টোক লৈ উচ্চ শিক্ষাই ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ গৱেষণা পত্ৰ [national seminar], বক্তৃতা প্ৰতিযোগিতা আদিৰ আয়োজন কৰি জনসাধাৰণক বিষয়টোৰ প্ৰতি সজাগ আৰু সচেতন কৰিব পাৰে৷\nডিজিটেল মাধ্যমত অসমীয়া ভাষাটো সবল ৰূপত প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ হ’লে উচ্চ শিক্ষাৰ প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ শিক্ষাৰ্থীসকলৰ প্ৰধান ভূমিকা হ’ব–\n১৷ উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণৰ সমান্তৰালভাৱে নিজৰ ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিটোৰ প্ৰতি শিক্ষাৰ্থীসকলো দায়বদ্ধ হোৱাটো প্ৰয়োজনীয়৷ আৰু এই দায়বদ্ধ ভাৱটো আনি দিব লাগিব উচ্চ শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানসমূহে৷ যদি সমসাময়িক সমাজ ব্যৱস্থাৰ সৈতে সমাজখনৰ প্ৰচলিত সামগ্ৰিক দিশবোৰ সক্ষম কৰি ৰাখিব নোৱাৰি; তেন্তে অন্য প্ৰভাৱশালী জাতি, সংস্কৃতিয়ে আমাৰ থলুৱা সংস্কৃতি গ্ৰাস কৰিব৷ স্বাভিমানী কোনো জাতিয়েই নিজৰ বৰ্ণিল সংস্কৃতি ত্যাগ কৰি পশ্চিমীয়া সংস্কৃতি গ্ৰহণ কৰাৰ পক্ষপাতি নহয়৷ আনৰ ভাল সংস্কৃতি গ্ৰহণ কৰা যেনেদৰে প্ৰয়োজনীয়; ঠিক সেইদৰে নিজৰ সমাজ, সংস্কৃতিক বিশ্বৰ আগত প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ দায়িত্বও আমি মূৰ পাতি ল’ব লাগিব আৰু বৰ্তমান সময়ত ডিজিটেল মাধ্যমে এই কামটো কৰাৰ সহজ সুবিধা প্ৰদান কৰিছে৷ বৰ্তমান সময়ত নব্য মাধ্যমসমূহৰ এনে বহুতো পৰ্টেল আছে; য’ত শিক্ষাৰ্থীসকলে নিজৰ বিদ্যায়তনিক ক্ষেত্ৰখনৰ লগতে জাতি, সমাজ, সংস্কৃতিৰ সংৰক্ষণ আৰু সংবদ্ধৰ্নৰ বাবেও কাম কৰিব পাৰে আৰু এই পৰ্টেলবোৰত এবাৰ কিবা তথ্য সংৰক্ষণ কৰাৰ পাছত যুগ যুগ ধৰি ভৱিষ্যত প্ৰজন্মৰ বাবে সংৰক্ষণ হৈ থাকিব৷ মুঠতে শিক্ষাৰ্থীসকলে এই দিশবোৰ অনুধাৱন কৰি কাম কৰি গ’লেই হ’ল৷\n২৷ বৰ্তমান শিক্ষিত নৱ-প্ৰজন্মই নিজা উদ্যোগতে বহুখিনি কাম কৰিব পাৰে৷ বিকিপিডিয়া, ৱিকিউৎস, বিকাশপিডিয়া, গুগ’ল মেপ, গুগ’ল ট্ৰেন্সেলেটৰ বা ব্লগ আদিত কাম কৰিবলৈ তেওঁলোকৰ মাত্ৰ আগ্ৰহ থাকিলেই হ’ল৷ যিকোনো নতুন ঠাই, ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান, ৰাজহুৱা স্থান, বজাৰ, বিদ্যালয়, পৰ্যটনৰ স্থান আদিবোৰ সকলোৱেই গুগ’ল মেপত চিনাক্ত কৰি ইংৰাজী ভাষাৰ সমান্তৰালভাৱে নিজৰ স্থানীয় ভাষাতো ‘লেবেল’ সৃষ্টি কৰিব পাৰে৷ এনে কৰিলে নিজৰ ভাষাটো প্ৰতিষ্ঠা হোৱাৰ লগতে যোগাযোগ, যাতায়াত আদিৰ বাবেও সাধাৰণ মানুহখিনিৰ যথেষ্ট সহায়ক হ’ব৷ বৰ্তমান ঠাই চিনাক্ত কৰিবলৈ গুগ’ল মেপ আটাইতকৈ সহজ আৰু সৰল মাধ্যম৷ সেইদৰে ‘গুগ’ল ট্ৰেন্সেলেটৰ’ পৰ্টেলটোত অসমীয়া ভাষাৰ সমল বৃদ্ধিৰ বাবে যথেষ্ট কাম কৰিবলৈ এতিয়াও বাকী আছে৷ গুগ’লে নিৰ্দেশ কৰা নিৰ্দিষ্ট বাক্যবোৰ অসমীয়া ভাষালৈ অনুবাদ কৰিলে অসমীয়া ভাষাও এসময়ত গুগ’ল ট্ৰেন্সলেটৰত স্থান পাবলৈ সক্ষম হ’ব৷ সেইদৰে নতুন প্ৰজন্মই সাহিত্য চৰ্চাৰ বাবে ইণ্টাৰনেটৰ ফেচবুক মাধ্যমক গ্ৰহণ কৰিছে যদিও নিজাকৈ ব্লগ খুলি সেই ব্লগৰ মাধ্যমেৰেও সাহিত্য চৰ্চা কৰিব পাৰে৷\n৩৷ নতুন প্ৰজন্মই বিদ্যায়তনিক কাম-কাজত ইণ্টাৰনেটৰ দ্বাৰা যথেষ্ট সহায় লাভ কৰে৷ উচ্চ শিক্ষাৰ ইংৰাজী মাধ্যমৰ প্ৰায়বোৰ বিষয়েই বৰ্তমান ইণ্টাৰনেটত উপলব্ধ হৈছে৷ কিন্তু অসমৰ ক্ষেত্ৰত এটা প্ৰধান সমস্যা হ’ল অসমীয়া সাহিত্য-সমাজ-সংস্কৃতিৰ প্ৰায়বোৰ বিষয় ইণ্টাৰনেটত পাবলৈ নাই৷ পাবলৈ নাই মানে ইণ্টাৰনেটৰ যিকোনো পৰ্টেলত এই বিষয়বোৰ লিখা মানুহৰ অভাৱ৷ আকৌ ইণ্টাৰনেটত যিকোনো তথ্য বিচাৰিলে বেছিভাগ লেখাই অসমীয়া ভাষাৰ পৰিৱৰ্তে ইংৰাজী, হিন্দী বা বঙলা ভাষাতহে পোৱা যায়৷ যাৰ ফলত অসমৰ নতুন প্ৰজন্মটোৱে অসমীয়া ভাষা শিকাৰ সলনি ইংৰাজী ভাষা শিকিবলৈহে আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰে৷ যদি নতুন প্ৰজন্মটোৱে এনেদৰে নিজৰ ভাষা এৰি অন্য ভাষাৰ আশ্ৰয় ল’ব লগা হয়; তেন্তে ভৱিষ্যতে অসমীয়া ভাষা কোৱা লোকৰ সংখ্য অধিক কমি আহিব আৰু ভাষাটোৰ মৃত্যু হ’ব৷ গতিকে আমি ডিজিটেল ক্ষেত্ৰখনত নিজৰ ভাষাটো সমৃদ্ধি কৰাটো অতি প্ৰয়োজনীয়৷ যাতে ব্ৰাউজাৰত কিবা এটা চাৰ্চ কৰিলে কিছু হ’লেও নিজৰ ভাষাটোত সমল বিচাৰি পোৱা যায়৷ এই কামটো কৰিব লাগিব শিক্ষিতসকলে৷ গতিকে ছ’চিয়েল মিডিয়াত সময় দিয়াৰ লগে লগে এইধৰণৰ কামবোৰতো মনোযোগ দিয়া দৰকাৰ৷ আৰু এই কামবোৰ কৰিবলৈ শিক্ষাৰ্থীসকলক উচ্চ শিক্ষাই অনুপ্ৰাণিত কৰিব লাগিব৷\n৪৷ কলেজ-বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ‘ছাত্ৰ একতা সভা’ৰ বিষয়ববীয়াসকলে অসমীয়া ভাষাটোৰ ডিজিটেলকৰণৰ বিষয়টোত গুৰুত্ব দিব লাগে৷ ছাত্ৰ একতা সভাই প্ৰশাসনযন্ত্ৰক ভাষাটোৰ ডিজিটেলকৰণৰ বাবে পদক্ষেপ ল’বলৈ বাধ্য কৰিব পাৰে; সেইদৰে ছাত্ৰ একতা সভাবোৰেও নিজা প্ৰচেষ্টাত শিক্ষাৰ্থীসকলৰ মাজত কৰ্মশালা, আলোচনা চক্ৰ আদি অনুষ্ঠিত কৰি সজাগ আৰু সচেতন কৰিব পাৰে৷\n★ডিজিটেল মাধ্যমত অসমীয়া ভাষাৰ সমল সংৰক্ষণত উচ্চ শিক্ষানুষ্ঠানৰ ভূমিকাঃ সমস্যা আৰু সম্ভাৱনা\nডিজিটেল মাধ্যমত অসমীয়া ভাষাৰ সমল সংৰক্ষণত উচ্চ শিক্ষানুষ্ঠানৰ ভূমিকাৰ কথা কওঁতে সমস্যাৰ কথা আলোচনা কৰাটোও উচিত হ’ব৷ সমস্যা বুলি ক’লে যিকোনো এটা সমস্যাৰ কথা চিনাক্ত কৰিব নোৱাৰি৷ কাৰণ উচ্চ শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ আগ্ৰহ হ’লে এই কামটো কৰাৰ ক্ষেত্ৰত কোনো সমস্যাৰ সৃষ্টি নহয়৷ কিন্তু শিক্ষক, অধ্যাপকসকলে ভাষাটোৰ ডিজিটেলকৰণৰ পৰা হ’ব পৰা লাভৰ সম্পৰ্কে নিজে অৱগত হ’ব লাগিব৷ সেইদৰে বিশ্ববিদ্যালয়সসমূহৰ চিলেবাছ আৰু প্ৰশ্ন কাকত সৃষ্টি কৰা নিৰ্বাচকসকলৰ ইচ্ছা আৰু আগ্ৰহ হ’লে চিলেবাছতো এই গতিশীল আৰু সময়োপযোগী বিষয়টো অন্তৰ্ভুক্তি কৰিব পাৰে৷ কিন্তু যদিহে বিষয়টোৰ গুৰুত্ব নেতৃস্থানীয় অধ্যাপক, প্ৰশাসনৰ লগত জড়িত ব্যক্তিসকলেই বুজি নুঠে; তেতিয়া প্ৰস্তাৱিত বিষয়বোৰ প্ৰচলন কৰাত যথেষ্ট অসুবিধা হ’ব৷ আৰু দুটা সমস্যাৰ কথা উল্লেখ কৰিব পাৰি৷ সেয়া হ’ল–\n১৷ উচ্চ শিক্ষানুষ্ঠানত পৰ্যাপ্ত পৰিমাণে কম্পিউটাৰ শিক্ষা বা ‘কম্পিউটাৰ লেব’ থাকিব লাগিব৷ কাৰণ কিছুমান কাম মোবাইলেৰে সম্পাদন কৰিব পাৰি যদিও কম্পিউটাৰত এই কাম কৰিবলৈ বেছি সুবিধাজনক হয়৷\n২৷ ইণ্টাৰনেটৰ উপযুক্ত সুবিধা থাকিব লাগিব৷ কলেজ, বিশ্ববিদ্যালয়বোৰত ফ্ৰি-ৱাইফাইৰ ব্যৱস্থা কৰাৰ প্ৰয়োজন আছে৷ আৰু বহুতো কলেজত ইতিমধ্যেই এই সুবিধা আছে৷\nবৰ্তমান অসমৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি থকা শিক্ষাৰ্থীৰ লগতে অন্যান্য বহুতো ব্যক্তিয়ে স্বেচ্চাসেৱক হিচাপে এই ডিজিটেল মাধ্যমবোৰত কাম কৰি আছে৷ তেওঁলোকে নিজৰ জাতিটোৰ প্ৰতি দায়বদ্ধ বা ভাষাটোৰ প্ৰতি থকা ভালপোৱাৰ বাবেই এই কাম কৰি আছে৷ তেওঁলোকক ৰাজহুৱা কোনো স্বীকৃতি দিয়াটো নহয়েই; আনকি তেওঁলোকে কৰি থকা কামটো বুজি পোৱা লোকৰ সংখ্যাও অসমত তেনেই কম৷ সেয়েহে অসমৰ উচ্চ শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানসমূহে ভাষাটোৰ ডিজিটেলকৰণৰ এই বিষয়টোত মনোযোগ দিয়া দৰকাৰ৷\nডিজিটেল মাধ্যমত অসমীয়া ভাষাৰ সমল সংৰক্ষণত উচ্চ শিক্ষানুষ্ঠানৰ ভূমিকাৰ কথা কওঁতে সম্ভাৱনাৰ কথা আলোচনা কৰাটোও উচিত হ’ব৷ বহুতৰে মনত প্ৰশ্ন হয় যে কি কাৰণেনো ডিজিটেল মাধ্যমত ভাষাটো প্ৰতিষ্ঠা কৰিব লাগে৷ ডিজিটেল মাধ্যমত ভাষাটো সমৃদ্ধি কৰা মানে ছপা মাধ্যমক বাদ দিয়াটো নুবুজায়৷ বৰঞ্চ ডিজিটেল মাধ্যমে ছপা মাধ্যমক অধিক শক্তিশালীহে কৰি তুলিব৷ বৰ্তমান সমাজৰ গৰিষ্ঠ সংখ্যক ব্যক্তিৰ হাততে স্মাৰ্টফোন আছে৷ ইচ্ছা কৰিলেই ছেকেণ্ডতে যিকোনো তথ্য এই স্মাৰ্টফোনৰ দ্বাৰা বিচাৰিব পাৰি৷ গতিকে যেতিয়া গ্ৰাহকে এটা তথ্য বিচাৰোতে প্ৰয়োজনীয় তথ্যখিনি নাপাব বা বিচৰাখিনি পালেও নিজৰ ভাষাটোত নাপাব; তেতিয়া তেওঁ সেই ভাষাটোৰ প্ৰতি অনীহা প্ৰকাশ কৰিব আৰু অন্য ভাষা শিকিবলৈ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰিব৷ এনেদৰেই প্ৰজন্মৰ পাছত প্ৰজন্মই নিজৰ ভাষাটো ব্যৱহাৰ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে আন ভাষাত কাম কৰিবলৈ বাধ্য হ’ব৷ গতিকে অসমৰ ৰাজ্যভাষাটোক গুৰুত্ব দিয়াটো সামাজিক প্ৰতিষ্ঠান হিচাপে অসমৰ উচ্চ শিক্ষানুষ্ঠানসমূহৰ প্ৰাথমিক দায়িত্বও৷ যদিহে শিক্ষক, ছাত্ৰসকলে প্ৰতিবছৰে নিৰ্দিষ্ট কাৰ্যপদ্ধতিৰ দ্বাৰা ভাষাটোত উপলব্ধ বিভিন্ন বিষয়বস্তুক ডিজিটেল মাধ্যমত উপলব্ধ কৰাৰ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰে; চৰকাৰেও এই বিষয়টো গুৰুত্ব সহকাৰে লয়৷ তেতিয়া প্ৰজন্মৰ পাছত প্ৰজন্মলৈ এই একেখিনি ডিজিটেল তথ্য মজুত থাকিব আৰু ভাষাটোৰ লগতে জাতিটোৱেই সমৃদ্ধিশালী হ’ব৷\nছপা মাধ্যমৰ বহুতো কিতাপ বৰ্তমান পাবলৈ নাই বা কিতাপবোৰৰ ৰি-প্ৰিণ্ট নাই৷ কিতাপসমূহৰ মূল বিষয়বস্তুসমূহ যদি ডিজিটেল মাধ্যমবোৰত ৱিকিউৎসৰ দ্বাৰা উপলব্ধ কৰোৱা হয়; তেন্তে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ লগতে গৱেষক-গৱেষিকাসকলো যথেষ্ট উপকৃত হ’ব৷ সেইদৰে অসমীয়া সমাজ জীৱনৰ লগতে বিশ্বলৈ অৱদান আগবঢ়াই যোৱা ব্যক্তিসকলৰ বিষয়ে, সমাজ-সংস্কৃতিৰ বিষয়ে ৱিকিপিডিয়াত নিজৰ নিজৰ স্থানীয় ভাষাত তথ্য মজুত কৰা মানে সেই ব্যক্তিসকলক বা সেই সমাজ-সংস্কৃতিক এক ৰাজহুৱা স্বীকৃতি দিয়া হয়৷ বহুতে আশংকা প্ৰকাশ কৰিব পাৰে যে ডিজিটেল মাধ্যমৰ বিষয়বস্তুবোৰৰ তথ্যৰ সত্যা-সত্য কেনেধৰণৰ হ’ব৷ কিন্তু ৱিকিপিডিয়া বা এইধৰণৰ পৰ্টেলবোৰত যিকোনো বিষয় লিখিলে গৱেষণা পত্ৰৰ দৰেই প্ৰসংগসূত্ৰ দিয়াটো বাঞ্ছনীয়৷ সঠিক প্ৰসংগসূত্ৰ নাথাকিলে সেই প্ৰবন্ধটো ৱিকিপিডিয়া, ৱিকিউৎসৰ যিকোনো সদস্যই ইডিট, ডিলিট আদি কৰিব পাৰে৷\nডিজিটেল মাধ্যমত ভাষাটোৰ বিভিন্ন সমল মজুত থকা মানে আমি যিকোনো মুহূৰ্ততে প্ৰয়োজন সাপেক্ষে নিজৰ মোবাইলটোৰ দ্বাৰাই সেয়া চাব পাৰো৷ প্ৰয়োজনমতে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰো৷ কিতাপ, আলোচনী, বাতৰি-কাকত আদিও বৰ্তমান ডিজিটেল মাধ্যমতে চাব পৰাকৈ উপলব্ধ হৈছে৷ গতিকে প্ৰযুক্তিৰ এই সা-সুবিধাসমূহ আমাৰ অসমীয়া জাতিয়েও গ্ৰহণ কৰি বিশ্বৰ আগত নিজৰ স্থান অক্ষুণ্ণ ৰখা দৰকাৰ আৰু অসমৰ উচ্চ শিক্ষাই এই প্ৰত্যাহ্বান গ্ৰহণ কৰি সমগ্ৰ বিষয়টোতে অভিভাৱকৰ দৰে ভূমিকা গ্ৰহণ কৰা প্ৰয়োজন আছে৷\nপৰিশেষত গৱেষণাৰ পৰা নিম্নোক্ত সিদ্ধান্তসমূহত উপনীত হ’ব পাৰি৷\n১৷ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল বা অসমত বসবাস কৰা ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ জাতি-জনগোষ্ঠীবোৰেও তেওঁলোকৰ সমাজ-সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ সমলবোৰ ইণ্টাৰনেটৰ জৰিয়তে আৰু ডিজিটেল পৃথিৱীখনত সংৰক্ষণৰ বাবে নিজা আৰু ব্যক্তিগত প্ৰচেষ্টাৰে কাম কৰি আছে৷ কিন্তু এতিয়াও আমাৰ ভাষা-সংস্কৃতি-সাহিত্যৰ বহুতো সমল বা বিষয় ডিজিটেল মাধ্যমত উপলব্ধ হ’বলৈ বাকী৷ অসমীয়া ভাষাই আজিৰ তাৰিখতো ইউনিক’ড ফ’ৰামত নিজৰ ভাষিক স্থান পৃথকভাৱে পাবলৈ সক্ষম হোৱা নাই৷ ইয়াৰ মূল কাৰণ হৈছে আমাৰ ভাষাটোৰ ডিজিটেল সমল ইণ্টাৰনেটত অতি তাকৰ আৰু ডিজিটেল মাধ্যমত ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিক সমৃদ্ধ কৰিবলৈ তাৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱা তাত্ত্বিক কথাবোৰ বুজিব পৰা আৰু তাৰ বাবে কাম কৰিবপৰা মানুহৰ সংখ্যা তেনেই কম পৰিমাণৰ৷ এই ক্ষেত্ৰত উচ্চ শিক্ষানুষ্ঠান আৰু চৰকাৰৰ অনেক কৰণীয় আছে৷\n২৷ ডিজিটেল ক্ষেত্ৰখনত ভাষাটো প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ ফলত হ’ব পৰা লাভালাভ সম্পৰ্কে প্ৰথমে উচ্চ শিক্ষাৰ লগত জড়িত ব্যক্তিসকলে নিজেই বুজি উঠাৰ লগতে শিক্ষাৰ্থীসকলক সজাগ আৰু সচেতন কৰি তুলিব লাগিব আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত প্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত ৱিকিপিডিয়ান বা তেনেধৰণৰ ব্যক্তিৰ দ্বাৰা কৰ্মশালা অনুষ্ঠিত কৰিব লাগিব৷\n৩৷ উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণৰ সমান্তৰালভাৱে নিজৰ ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিটোৰ প্ৰতি শিক্ষাৰ্থীসকলো দায়বদ্ধ হোৱা প্ৰয়োজনীয়৷ কাৰণ উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিও তেওঁলোক জীয়াই থাকিব লাগিব এইখন সমাজতে৷ যদি সমসাময়িক সমাজৰ সৈতে সমাজখনৰ সামগ্ৰিক দিশবোৰ সক্ষম কৰি ৰাখিব নোৱাৰি; তেন্তে অন্য প্ৰভাৱশালী জাতি, সংস্কৃতিয়ে আমাৰ থলুৱা সংস্কৃতি গ্ৰাস কৰিব৷ স্বাভিমানী কোনো জাতিয়েই নিজৰ বৰ্ণিল সংস্কৃতি ত্যাগ কৰি পশ্চিমীয়া সংস্কৃতি গ্ৰহণ কৰাৰ পক্ষপাতি নহয়৷ আনৰ ভাল সংস্কৃতি গ্ৰহণ কৰা যেনেদৰে প্ৰয়োজনীয়; ঠিক সেইদৰে নিজৰ সমাজ, সংস্কৃতিক বিশ্বৰ আগত প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ দায়িত্বও আমি মূৰ পাতি ল’ব লাগিব\n৪৷ ডিজিটেল মাধ্যমত অসমীয়া ভাষাৰ সমল সংৰক্ষণত উচ্চ শিক্ষানুষ্ঠানৰ ভূমিকাৰ কথা কওঁতে সমস্যাৰ কথা আলোচনা কৰাটোও উচিত৷ সমস্যা বুলি ক’লে যিকোনো এটা সমস্যাৰ কথা চিনাক্ত কৰিব নোৱাৰি৷ কাৰণ উচ্চ শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ আগ্ৰহ হ’লে এই কামটো কৰাৰ ক্ষেত্ৰত কোনো সমস্যাৰ সৃষ্টি নহয়৷ কিন্তু শিক্ষক, অধ্যাপকসকলে ভাষাটোৰ ডিজিটেলকৰণৰ পৰা হ’ব পৰা লাভৰ সম্পৰ্কে নিজে অৱগত হ’ব লাগিব৷ সেইদৰে বিশ্ববিদ্যালয়সসমূহৰ চিলেবাছ আৰু প্ৰশ্ন কাকত সৃষ্টি কৰা নিৰ্বাচকসকলৰ ইচ্ছা আৰু আগ্ৰহ হ’লে চিলেবাছতো এই গতিশীল আৰু সময়োপযোগী বিষয়টো অন্তভূক্তি কৰিব পাৰে৷ কিন্তু যদিহে বিষয়টোৰ গুৰুত্ব নেতৃস্থানীয় অধ্যাপক, প্ৰশাসনৰ লগত জড়িত ব্যক্তিসকলেই বুজি নুঠে; তেতিয়া প্ৰস্তাৱিত বিষয়বোৰ প্ৰচলন কৰাত যথেষ্ট অসুবিধা হ’ব৷\n৫৷ অসমৰ ৰাজ্যভাষাটোক গুৰুত্ব দিয়াটো সামাজিক প্ৰতিষ্ঠান হিচাপে অসমৰ উচ্চ শিক্ষানুষ্ঠানসমূহৰ প্ৰাথমিক দায়িত্বও৷ যদিহে শিক্ষক, ছাত্ৰসকলে প্ৰতিবছৰে নিৰ্দিষ্ট কাৰ্যপদ্ধতিৰ দ্বাৰা ভাষাটোত উপলব্ধ বিভিন্ন বিষয়বস্তুক ডিজিটেল মাধ্যমত উপলব্ধ কৰাৰ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰে; তেতিয়া প্ৰজন্মৰ পাছত প্ৰজন্মলৈ এই একেখিনি তথ্য মজুত থাকিব আৰু ভাষাটোৰ লগতে জাতিটোৱেই সমৃদ্ধি হ’ব৷\n৬৷ ‘ডিজিটেল মাধ্যমত অসমীয়া ভাষাৰ সমল সংৰক্ষণত উচ্চ শিক্ষানুষ্ঠানৰ ভূমিকাঃ সমস্যা আৰু সম্ভাৱনা’ শীৰ্ষক বিষয়টো যিহেতু প্ৰস্তাৱনামূলক; সেয়েহে এই বিষয়ত পৰৱৰ্তী সময়ত সূক্ষ্ম অধ্যয়ন আৰু গৱেষণাৰ প্ৰয়োজনীয়তা আছে৷\n১, https: //wikispaces.psu.edu/…/IS…/Definition+of+Digital+Media\n২, নৰ্থ লখিমপুৰ কলেজ, অসমীয়া বিভাগৰ কাকত, ২০১৯, ১০৫ কাকত, ক’ৰ পেপাৰ ৪\n← বিশ্বাস, অন্ধবিশ্বাসৰ অৰ্থনীতি – গায়ত্ৰী গোস্বামী অধ্যাপক\nসম্পাদকীয়-অষ্টম বৰ্ষ, অষ্টম সংখ্যা, ফাগুন ১৯৪১ শক →


তাই (আদিত্য ৰঞ্জন দত্ত) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nতাই মোৰ প্ৰেয়সী। মই প্ৰেমিক চৰাই, তাইৰ কাষে কাষে! তাই মোক কবিতা ভাল পাবলৈ শিকাইছিল। মই তাইক শিকাইছিলোঁ জীৱনক ভাল পাবলৈ। তাই গান গাইছিল। ডিক্ৰঙৰ বুকুৰ কিছু সজালধৰা সুৰ তুলি মই তাইক দিছিলোঁ। তাইৰ বুকুত গোজ মেলিছিল নতুন এখন ডিক্ৰঙে। কেতিয়াবা তাই মোৰ মাৰ দৰে হৈ পৰে, মোক শাসন কৰে। তাইৰ উমাল বুকুত কি বিচাৰি পাওঁ নাজানো। মই অৱশ্যেই হেৰাই যাওঁ। মোৰ দুখত ওলোৱা তাইৰ চকুপানীবোৰত আকাশখন হেৰাই যায়। তাই কবিতা নিলিখা হয়। দুখ তাইৰ শত্ৰু সদায়। তাইৰ বুকুত তিল এটা আছিল। কেতিয়াবা লাজৰ আঁচোৰ সেই তিলটোতো পৰিছিল। তাই ৰঙা হৈ পৰে। হাস্নাহানা হৈ ৰাতি ফুলিছিল তাই। তাই সাৱট মাৰি ধৰিছিল মোক, জোৰকৈ। তাইৰ আকৌ চকুপানী ওলাইছিল। মোৰ বুকুতো ধপধপনি এটাই বাহ লৈছিলহি। মই প্ৰেমত পৰিছিলোঁ, তাইৰ তিলটোৰ। তাইৰ বুকুখনৰ। তাই গুচি আহিছিল, মোৰ কোঠালৈ একেবাৰে। খটখটীটোৰে তাইৰ গধুৰ ট্ৰাংকটো দুয়োটাই ধৰি ওপৰলৈ উঠাইছিলোঁ। ভাগৰ লাগি মাজতে এবাৰ বহি দিছিল তাই। মোক সাৱটি ধৰিছিল আকৌ, জোৰকৈ। মৰমবোৰ বাঢ়ি আহিছিল। সেইনিশা মাতাল হৈ পৰিছিলোঁ দুয়োটা। পুৱালৈকে মোৰ কোঠাটো মোৰ হৈ থকা নাছিল। মেজখনৰ ওপৰত থকা আধাখোৱা চিগাৰেটৰ টুকুৰাবোৰৰ স্থান লৈছিলহি ফুলদানী এটাই। বেৰৰ গজালটোত ওলমি ৰৈছিল আমাৰ এখন যুগ্ম ছবি। পাকঘৰত দুদিন ধৰি নোধোৱাকৈ থকা বাচনবোৰো নোহোৱা হৈ পৰিছিল। লাহে লাহে ঠাণ্ডা নামিছিল। তাইৰ গাভৰু হাঁহিটো মোৰ নামত উছৰ্গা কৰিছিল। শিহৰণবোৰে কবিতাৰ নাম লৈছিল। তাইৰ লগত কাশ্মীৰলৈ গুচি গৈছিলোঁ। বৰফৰ মাজত জোনাক বুটলিছিলোঁ নিশাবোৰত। আকাশখনে মৰম ঢালি দিছিল। আমি একেখনে হৃদয়তে বাস কৰিবলৈ লৈছিলোঁ। এৰাতিৰ কথা। মোৰ ঘৰৰ চাদত বহি সেইনিশা আমি আকাশৰ তৰা গণিছিলোঁ। তৰাৰ মাজে মাজে উৰি ফুৰিছিলোঁ। লাহে লাহে আমাক লৈ গুজব ওলাইছিল। তাইক বদনামী কৰি তুলিছিল সমাজ এখনে। তাইৰ চৰিত্ৰত আঘাত লগাকৈ মোৰ বন্ধুবোৰে মোক কথা শুনাইছিল। তাইক পণ্য কৰি তোলা হৈছিল। তথাকথিত সমাজ এখনে আমাৰ চৰিত্ৰবোৰক লৈ নিষিদ্ধ অভিযান চলাইছিল। তাইৰ ব্লাউজ খুলি অন্তৰ্বাসৰ ফাঁকে ফাঁকে জুমি চোৱা হৈছিল, কিজানি পোৱা যায় নিষিদ্ধ কিছু সংবাদ! কোনেও কিন্তু জুমি চোৱা নাছিল তাইৰ হৃদয়খনত কিমান দুখ লুকাই আছিল! তথাপি তাই মোক এৰি যোৱা নাছিল। মোৰ বুকুৰ ভিতৰত তাই এটি সাহস হৈ পৰিছিল। তৰা বঁচা ৰাতিবোৰত তাইৰ বুকুত মূৰ থৈ শুই পৰিছিলোঁ মই। তাই ওৰে ৰাতি চাই আছিল মোৰ মুখ। লাহে লাহে গছে পাত সলাইছিল। বসন্তৰ উকমুকনি। আমাৰ প্ৰেমে ৰং বোলাইছিল। বাহিৰৰ সমাজখনক আমি খিড়ীকিৰ সিপাৰে আঁতৰাই থৈছিলোঁ। বুজি উঠিছিলোঁ সমাজত সস্তীয়া কিছুমান মনোভাবেহে আগস্থান পায়। আমি এঘৰীয়া হৈ সুখত আছিলোঁ। ৰং খেলাৰ সময় এইয়া। ফাকুৱা! মনে মনে ভাবি থৈছিলোঁ ফাকুৱাৰ আগনিশাটোত গোটেই ৰাতি ৰং সানিম তাইৰ উদং দেহাত। বাউল কৰিম তাইক। সন্ধিয়া সাৱটি ধৰি গালে মুখে সানি দিছিলোঁ এসোপা ৰং। তাই যেন হৈ পৰিছিল সন্ধিয়াৰ ৰাঙলী বেলিটো। ৰংবোৰে ঢাকি দিছিল তাইৰ উদং বুকুৰ নিলাজ তিলটো। তাই কান্দি দিছিল। বাথৰূমত সোমাই দৰজাখন বন্ধ কৰি দিছিল। হুকহুকাই থকা কিছুমান শব্দ শুনিছিলোঁ মই মাথোঁ। দৰজাখন ঢকঢকাই ভাগৰ লাগি গৈছিল মোৰ। তাই ওলাই আহিছিল এঘণ্টামানৰ পাছত। চকু দুটা উখহি পৰিছিল। বোধহয় বহুত কান্দিছিল। কথা পাতিব খুজিও পাতিব পৰা নাছিলোঁ। মুক হৈ পৰিছিলোঁ মই, মুক হৈ পৰিছিল সময়। শেষৰাতিলৈ তাই কথাবোৰ ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিছিল, এটা এটাকৈ। মোৰ প্ৰিয় তাইৰ ক’লা তিলটোত লাগি থকা কেঁচা তেজখিনিৰ কথা। তাইৰ উঠন বুকুত থকা বেথাবোৰৰ কথা।\n***** স্কুলত পঢ়ি থকা সময়ৰ কথা। দ্বিতীয় নে তৃতীয় শ্ৰেণীত আছিল তাই। সেইদিনা ফাকুৱা আছিল। দিনটো ফাকু খেলি খেলি ভাগৰি পৰিছিল আৰু সন্ধিয়াতে টোপনি আহিছিল তাইৰ । মাজনিশালৈ তাই অনুমান কৰিছিল কাৰোবাৰ এখন হাতে তাইৰ মুখখন মেলিব নোৱাৰাকৈ টিপি ধৰিছে আৰু আনখন হাতে তাইৰ বুকুৰ তিলটোত লিৰিকি বিদাৰি আছে। তাই পগলাৰ দৰে হৈ পৰিছিল। আন্ধাৰ কোঠাটোত কোনোবাই তাইক উলংগ কৰি উপভোগ কৰিছিল। কাৰোবাৰ নখ লাগি তিলটোৰ পৰা তেজ ওলাইছিল। তাই ৰঙা হৈ পৰিছিল। তাই ধৰ্ষিতা হৈছিল। শেষনিশাহে পাষাণ হাতদুখনে তাইক এৰি দিছিল। তাই অৱশ হৈ পৰিছিল আৰু ভয়তে কম্বলখনকে সজোৰে সাৱটি ধৰিছিল। ৰাতিপুৱালৈকে তাই কোঙা হৈ পৰিছিল। বাথৰুমত সোমাই নিজকে বন্ধ কৰি থৈছিল তাই। মাকে বাহিৰৰ পৰা ঢকঢকাই চিঞৰি আছিল, “মাইনা ওলাই আহ আকৌ বাথৰুমৰ পৰা। চহৰৰ পৰা কালিয়েই তোৰ খুড়াৰ আহিছে নহয়। মাত লগাই যাহি!”\nউপসংহাৰ: তাই মোৰ বাবে আজিও তাইয়েই। তাইৰ কোনো নাম নাই মোৰ বাবে। তাইৰ অস্তিত্ব আছে মাথোঁ মোৰ লগত। তাইৰ প্ৰতিটো আলিংগণত আজিও মোৰ বাবে একেই মৰম সোমাই আছে। তাইৰ হৃদয়খনত মোৰ নাম এতিয়াও আছে। তাই মোৰ বাবে নাৰী। আৰু নাৰীৰ কোনো ভাগ নাই।\n← এনেকৈয়ে নজনাকৈয়ে (প্ৰাঞ্জল কলিতা)\nচাওদাংসকলৰ ৰাতিবিহু : এটি আলোকপাত :: অৰূপ জ্যোতি বৰা →


Who is next ? BJP লৈ আৰু আহিব বিৰোধী বিধায়ক ! বিজেপি বিনে একাংশ বিৰোধীৰ গত্যন্তৰ নাই, ক'লে সভাপতি ভৱেশ কলিতাই...– News18 Assam\nWho is next ? BJP লৈ আৰু আহিব বিৰোধী বিধায়ক ! বিজেপি বিনে একাংশ বিৰোধীৰ গত্যন্তৰ নাই, ক'লে সভাপতি ভৱেশ কলিতাই...\n»Who is next ? BJP লৈ আৰু আহিব বিৰোধী বিধায়ক ! বিজেপি বিনে একাংশ বিৰোধীৰ গত্যন্তৰ নাই, ক'লে সভাপতি ভৱেশ কলিতাই...\nUpdated:August 23, 2021, 5:08 PM IST\nআৰু দুই-তিনিজন বিৰোধী বিধায়কে BJPত যোগ দিব বুলি সোমবাৰে সদৰী কৰিলে BJPৰ ৰাজ্যিক সভাপতি ভৱেশ কলিতাই ৷ ইয়াৰ মাজত তিতাবৰৰ কংগ্ৰেছী বিধায়ক ভাস্কৰ বৰুৱাও থাকিব পাৰে বুলি ইংগিত দিলে ভৱেশ কলিতাই ৷\nLast Updated: August 23, 2021, 5:08 PM IST\nএজনৰ পিছত আনজন বিৰোধী পক্ষৰ বিধায়কে দল ত্যাগ কৰি শাসকীয় BJPত যোগদান কৰাৰ সময়তে আৰু দুই-তিনিজন বিৰোধী বিধায়কে BJPত যোগ দিব বুলি সোমবাৰে সদৰী কৰিলে BJPৰ ৰাজ্যিক সভাপতি ভৱেশ কলিতাই ৷ ইয়াৰ মাজত তিতাবৰৰ কংগ্ৰেছী বিধায়ক ভাস্কৰ বৰুৱাও থাকিব পাৰে বুলি ইংগিত দিলে ভৱেশ কলিতাই ৷\n"BJP বিনে যেন একাংশ বিৰোধীৰ গত্যন্তৰ নাই! আৰু দুই-তিনিজন বিৰোধী বিধায়ক যাব BJPলৈ ৷”- এই কথা সোমবাৰে অসম বিধানসভাৰ চৌহদত সদৰী কৰিলে BJPৰ ৰাজ্যিক সভাপতি ভৱেশ কলিতাই ৷\nইতিমধ্যে মৰিয়ণী সমষ্টিৰ চাৰিবাৰৰ বিধায়ক ৰূপজ্যোতি কুৰ্মী আৰু থাওৰা সমষ্টিৰ বিধায়ক সুশান্ত বৰগোহাঁইয়ে বিধায়ক পদ আৰু কংগ্ৰেছ দল ত্যাগ কৰি যোগ দিছে শাসকীয় BJPত। অহা এক ছেপ্টেম্বৰত ভৱাণীপুৰৰ AIUDFৰ বিধায়ক ফণী তালুকদাৰেও বিধায়ক পদ আৰু AIUDF ত্যাগ কৰি যোগ দিব পাৰে BJPত ৷\nইয়াৰ মাজতে নাম চৰ্চাত থকা তিতাবৰ সমষ্টিৰ কংগ্ৰেছী বিধায়ক ভাস্কৰজ্যোতি বৰুৱাই সোমবাৰে যোগ দিলে কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱালৰ আৰ্শীবাদ যাত্ৰাত ৷ BJPৰ এই কাৰ্যসূচীত উপস্থিত থাকি কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱালক আদৰণি জনালে কংগ্ৰেছী বিধায়ক ভাস্কৰজ্যোতি বৰুৱাই ৷ ইয়াৰ পৰা প্ৰায় স্পষ্ট হ'ল যে কংগ্ৰেছী বিধায়ক ভাস্কৰজ্যোতি বৰুৱা আহি আছে BJPলৈ ৷\nভাস্কৰজ্যোতি বৰুৱাৰ প্ৰসংগত ৰাজ্যিক BJPৰ সভাপতি ভৱেশ কলিতাক প্ৰশ্ন কৰাত কলিতাই ক'লে- “কেৱল ভাস্কৰজ্যোতি বৰুৱাই নহয়, আৰু আছে তালিকাত ৷ আৰু দুই-তিনিজন আহিব BJPলৈ ৷”\nমুঠতে এজন এজনকৈ বিৰোধী বিধায়কে বিৰোধীৰ আসন এৰি শাসকীয় আসন শুৱনি কৰিবলৈ সাজু হৈছে ৷ ইয়াৰ ভিতৰত নাম চৰ্চাত আছে বটদ্ৰৱাৰ কংগ্ৰেছী বিধায়ক শিৱামণি বৰাৰ নামো ৷ অৱশ্যে শিৱামণিয়ে BJPত যোগদান নকৰে বুলি একাধিকবাৰ সদৰী কৰিছে ৷\nFirst published: August 23, 2021, 5:02 PM IST


ঘৰতে কেনেদৰে diabetes নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰি?– News18 assam\nক'ৰোণাকালীন সময়ত অনিয়ন্ত্ৰিত Diabetesক লৈ চিন্তিত হৈ পৰিছে নেকি? ঘৰুৱা উপায়েৰে এনেদৰে নিয়ন্ত্ৰণ কৰক diabetes...\nজীৱনশৈলীৰ পৰিৱৰ্তন আৰু ঔষধৰ সহায়ত মধুমেহ ৰোগ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰি। মেডিকেল নিউজ টুডেৰ মতে, কিছুমান ঘৰুৱা উপায় অৱলম্বনেৰে আপুনি প্ৰকাৰ ২ Diabetes নিয়ন্ত্ৰণ বা উন্নত কৰিব পাৰে ।\nLast Updated : May 26, 2021, 12:28 IST\nকোৰোণাৰ সংহাৰৰ মাজতে দেশৰ কেইবাখনো ৰাজ্যত এতিয়া ব্লেক ফাংগাছৰ ত্ৰাসে আতংকিত কৰি ৰাখিছে সকলোকে । লগতে মধুমেহত আক্ৰান্ত লোকসকল এই ব্লেক ফাংগাছত অধিক আক্ৰান্ত হোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে । এনে পৰিস্থিতিত নিজকে ডায়েবেটিচৰ পৰা বচাই ৰাখিবলৈ আৰু ডায়েবেটিচ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ সকলোৱে প্ৰচেষ্টা অব্যাহত ৰাখিছে । জীৱনশৈলীৰ পৰিৱৰ্তন আৰু ঔষধৰ সহায়ত ডায়েবেটিচ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰি,যদিও মেডিকেল নিউজ টুডেৰ মতে, কিছুমান ঘৰুৱা উপায় অৱলম্বনেৰে আপুনি প্ৰকাৰ ২ Diabetes নিয়ন্ত্ৰণ বা উন্নত কৰিব পাৰে । গতিকে ব্লাড চুগাৰৰ স্তৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ আপুনি কি কি ঘৰুৱা উপায় অৱলম্বন কৰিব পাৰে, সেই বিষয়ে জানি লওক সকলো...\n১. ছাল কুঁৱৰী বা Aloe Veraৰ ব্যৱহাৰ কৰা\nছাল কুঁৱৰী বা Aloe Veraৰ হৈছে এনে এবিধ উদ্ভিদ, যাক ভিন্ন বস্তুত ব্যৱহাৰ কৰা হয় । বেছিভাগ লোকে ইয়াক ছালৰ যত্নৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰে, কিন্তু জানি লওক যে ইয়ে ডায়েবেটিচৰ প্ৰকাৰ২ হ্ৰাস কৰাতো অতি কাৰ্যকৰী। ইয়াত এণ্টিঅক্সিডেণ্ট গুণ আছে, যি বিটা চেল মেৰামতি কৰাত অতি উপযোগী। আপুনি ইয়াক ৰস বা কেপচুল হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে।\n২. ডালচেনি গ্ৰহণ কৰা -\nঘৰৰ পাকঘৰত সদায়েই থকা ডালচেনি গ্ৰহণেৰেও ব্লাড চুগাৰৰ স্তৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰে। এই ক্ষেত্ৰত আপুনি ৰাতিপুৱা চাহ খোৱাৰ আগতে দৈনিক ইয়াক গ্ৰহণ কৰা উচিত। দৈনিক ১ গ্ৰাম ডালচেনি গ্ৰহণে আপোনাক ডায়েবেটিচৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখিব পাৰে।\n৩. চজিনাৰ পাতৰ ব্যৱহাৰ -\nআয়ুৰ্বেদত চজিনাৰ গুৰুত্ব অধিক । আয়ুৰ্বেদৰ মতে, যদি আপুনি চজিনাৰ লগতে ইয়াৰ পাত গ্ৰহণ কৰে,তেন্তে ইয়ে আপোনাৰ ব্লাড চুগাৰৰ স্তৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰি আৰু ডায়েবেটিচ প্ৰতিৰোধ কৰিব ।\n৪. নিম পাত -\nনিম পাতত ইনচুলিন ৰিচেপ্টৰ সংবেদনশীলতা বৃদ্ধি কৰাৰ গুণাগুণ আছে। এয়াই নহয়, ইয়ে শৰীৰত ৰক্ত সঞ্চালন বজাই ৰখাত সহায় কৰে, যাতে আপোনাৰ ডায়েবেটিচ নিয়ন্ত্ৰণত থাকে । এই ক্ষেত্ৰত, ডায়েবেটিচ ৰোগীসকলে প্ৰতিদিনে খালী পেটত নিম পাতৰ ৰস খাব লাগে ।\n৫. তুলসী পাতৰ ব্যৱহাৰ -\nযদি আপুনি ডায়েবেটিচৰ পৰা আঁতৰি থাকিব বিচাৰে, আপুনি প্ৰতিদিনে খালী পেটত ২ৰ পৰা ৩টা তুলসী পাত চোবাব লাগে। দৰাচলতে ইয়াত যথেষ্ট পৰিমাণে এণ্টিঅক্সিডেণ্ট উপাদান থাকে, যি শৰীৰত ইনচুলিন মুকলি কৰাত আৰু কোষবোৰ স্বাস্থ্যৱান ৰখাত সহায় কৰে।\n৬. মেথিৰ ব্যৱহাৰ -\nমেথিও সকলোৰে পাকঘৰত পোৱা যায়। এই ক্ষেত্ৰত, আপুনি বিচাৰিলে ইয়াক দৈনিক সেৱন কৰি ডায়েবেটিচ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰে। ৰাতি শুবলৈ যোৱাৰ পূৰ্বে যদি আপুনি এগিলাচ পানীত ১ চামুচ মেথিগুটি তিয়াই ৰাখি ৰাতিপুৱা খালী পেটত সেই পানী সেৱন কৰে, তেনেহ'লে স্বাস্থ্যৰ বাবে ই যথেষ্ট উপকাৰী হিচাপে বিবেচিত হ'ব পাৰে ।\nFirst published: May 26, 2021, 12:28 IST\nBlood sugarDiabetesHealth Tipshealthy lifestylehome remedies


হোমিঅ’পেথিৰে কিডনী পাথৰৰ চিকিৎসা — Vikaspedia\nকিডনীৰ পাথৰনো কি ?\nকিডনীত পাথৰ হোৱাৰ কাৰণ, কোন কোন অংশত হ’ব পাৰে?\nকিডনীত পাথৰ হ’লে কি কি লক্ষণে দেখা দিয়ে?\nকিডনীত পাথৰ হ’লে কি কি কৰিব আৰু নকৰিব?\nহোমিঅ’পেথিক চিকিৎসাৰ দ্বাৰা কিদৰে কিডনীৰ পাথৰ আঁতৰাব পাৰি\nহোমিঅ’পেথিত কিডনী ষ্টোন আঁতৰোৱাৰ সম্ভাৱনা আছেনে?\nকিমান দিন সময় লাগে। কিডনী ষ্টোনৰ হোমিঅ’পেথি চিকিৎসাত\nবহুতৰ মনত ভয় থাকে কিবা অসুবিধা হ’ব পাৰে নেকি?\nবহুক্ষেত্ৰত দেখা যায় কিডনী ষ্টোন অস্ত্ৰোপচাৰৰ কিছুদিন পিছত পুনৰ হয়। ইয়াৰ কাৰণ হিচাপে যিসকলৰ এবাৰ কিডনীত ষ্টোন হয়, সেইসকলৰ কিডনীত ষ্টোন হোৱাৰ প্ৰৱণতা থাকে। আনহাতে, ঔষধ নিদিয়াকৈ আঁতৰাবৰ চেষ্টা কৰিলে কিডনীত পাথৰ হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকি যায়। একমাত্র হোমিঅ’পেথি ঔষধ দিয়েই এই প্রৱণতাকে সমুলি নির্মূল কৰা সম্ভৱ’। যেতিয়াই এই প্রৱণতা নিঃশেষ হৈ যাব; তেতিয়াই কিডনীয়ে তাৰ সম্পূৰ্ণ কার্যক্ষমতা ঘূৰাই পাব অথবা কোনোদিনেই কিডনীত পাথৰ হোৱাৰ সম্ভাৱনা নাথাকিব।\nকিডনীৰ পাথৰ হোৱাটো আমাৰ এক ঘৰুৱা সমস্যা। আমাৰ দেশৰ প্ৰতি ২০জন মানুহৰ মাজত কমেও এই সমস্যাত ভোগা দেখা যায়। যেতিয়া কোনো লোকে গম পায় যে তেওঁৰ কিডনীত পাথৰ হৈছে, তেতিয়া তেওঁৰ ঘৰখনত সকলোৰে হৃৎপিণ্ড কঁপিবলৈ আৰম্ভ কৰে। কপালত চিন্তাৰ ৰেখা স্পষ্ট ৰূপত ধৰা দিয়ে। কিয়নো\n(১) অপাৰেচনৰ ভয়\n(২) অর্থনৈতিক সংকট\n(৩) ওচৰ-চুবুৰীয়া আৰু আত্মীয়ৰ নানা মন্তব্য আদিৰ ফলস্বৰূপে সাধাৰণ মধ্যবিত্ত পৰিয়ালৰ মানুহে শাৰীৰিক আৰু মানসিকভাৱে ভাঙি পৰা দেখা যায়। সেয়ে যিসকলে এনে ধৰণৰ সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈছে বা এতিয়াও হোৱা নাই, তেওঁলোকৰ উদ্দেশ্যে কোৱা হৈছে যে ইমান চিন্তাৰ কোনো কাৰণ নাই। সৰু সৰু হোমিঅ’পেথিক ঔষধৰ বড়িৰ জৰিয়তে ‘কিডনী ষ্টোন’ৰ সমস্যা সমাধান কৰিব পৰা যায়।\nআমাৰ দেহত কিডনী দুটাই শৰীৰত চেকনিৰ কাম কৰে। চেকনিৰ মাজেদি পানী নিষ্কাশনৰ সময়ত যি লেতেৰা আৱৰ্জনা পায়, সেইবোৰৰ কিছু অংশ কিডনীৰ মাজত সোমাই থাকে। আৰু সেই সকলো আৱৰ্জনা জমা হৈ শেষত পাথৰৰ সৃষ্টি হয়। সাধাৰণতে ৩০ৰ পৰা ৩৫ বছৰ বয়সৰ লোকৰ মাজত এই সমস্যাই দেখা যায়।\n(১) ভিটামিন A ৰ অভাৱত ।\n(২) কিডনী ইনফেকচন।\n(৩) পানী কমকৈ খালে।\n(৪) তেজত ইউৰিক এচিডৰ পৰিমাণ অধিক হ’লে পাথৰ হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে।\n(২) ইউৰেটৰ, অৰ্থাৎ কিডনী আৰু মূত্রথলীৰ সংযোগকাৰী নলীৰ মাজত\n(৩) মুত্রথলীৰ মাজত আৰু\n(৪) মুত্ৰনলীৰ মাজত পাথৰ হ’ব পাৰে।\n(১) বহু ক্ষেত্ৰত কোনো ধৰণৰ লক্ষণ নাথাকে। যাক ছাইলেন্ট ষ্টোন বুলি কোৱা হয়। এক্স-ৰে বা ছনোগ্রাফী কৰিলেহে ধৰা পৰে।\n(২) বহু সময়ত কমৰ বা পিঠিৰ তলফাল মেৰুদণ্ডৰ ওচৰত বিষ অনুভৱ হয়। এটা কম পৰিমাণৰ বিষ সকলো সময়তে থাকে।\n(৩) কিডনীৰ বিষ বহু সময়ত পিঠিৰ পৰা ক্ৰমশঃ তল ফাললৈ গতি কৰে, কেতিয়াবা ইয়াৰ তীব্রতা ইমান বেছি হয় যে ৰোগী বিছনা ল’বলগীয়া হয়।\n(৪) বিষৰ তীব্ৰতা বৃদ্ধিৰ লগে লগে বমি বা বমি বমি ভাব মনলৈ আহিব ধৰে।\n(৫) প্ৰস্ৰাৱত ই সংক্রমিত হোৱাৰ ফলত কমকৈ প্ৰস্ৰাৱ হয়।\n(৬) মাজে মাজে জ্বৰ আদিও হ'ব পাৰে।\n১। পানী বেছিকৈ খাব লাগে, পৰিণত বয়সৰ মানুহে দিনে ৪ লিটাৰতকৈ অধিক পানী খাব লাগে।\n২। প্ৰ’টিনজাতীয় খাদ্য কমকৈ খাব লাগে।\n৩। ক’লড্রিংকছ কমকৈ খাব লাগে।\n৪। ফলত ৰস বেছি খাব লাগে।\n৫। ভিটামিনজাতীয় খাদ্য কমকৈ খাব লাগে।\nহোমিঅ’পেথিক চিকিৎসাত কিডনী ষ্টোনৰ কোনো নির্দিষ্ট ঔষধ নাই। ৰোগীয়ে যি ধৰণৰ লক্ষণৰ বিষয়ে জনায়, তাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিয়েই ঔষধ দিয়া হয়। হোমিঅ’পেথী চিকিৎসাত ৰোগীৰ কিডনী ষ্টোনৰ লক্ষণ সম্পৰ্কত ৰোগীৰ কেতিয়াৰ পৰা বিষ আৰম্ভ হৈছে, কেনেধৰণৰ অসুবিধা হয়, প্রস্রাৱ জ্বলা-পোৰা হয় নেকি আদি বিভিন্ন প্ৰশ্নৰে ৰোগীৰ ৰোগ সম্পৰ্কত বুজ লৈ ৰোগৰ ঔষধ দিয়া হয়। কিডনী ষ্টোনৰ বিভিন্ন লক্ষণৰ ঔষধো ভিন্ন। বাৰে বাৰে প্ৰস্ৰাৱ কৰিব লগা, প্ৰস্ৰাৱ কৰোঁতে কষ্ট বা বিষ অনুভৱ হোৱা, কিডনীৰ ষ্টোনৰ ৰোগৰ ক্ষেত্ৰত ঔষধো ভিন্ন। সেয়ে হোমিঅ’পেথিত কিডনীৰ ষ্টোন আঁতৰাবৰ বাবে ঔষধতকৈ চিকিৎসকৰ পাৰদৰ্শিতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। ঠিক মতে ঔষধ পৰিলে ৫ মিঃমিঃ জোখৰ পাথৰো লাহে লাহে গলি প্ৰস্ৰাৱৰ সৈতে ওলাই যায়।\nবহুক্ষেত্ৰত দেখা যায় কিডনী ষ্টোন অস্ত্ৰোপচাৰৰ কিছুদিন পিছত পুনৰ হয়। ইয়াৰ কাৰণ হিচাপে যিসকলৰ এবাৰ কিডনীত ষ্টোন হয়, সেইসকলৰ কিডনীত ষ্টোন হোৱাৰ প্ৰৱণতা থাকে, আনহাতে, ঔষধ নিদিয়াকৈ আঁতৰাবৰ চেষ্টা কৰিলে কিডনীত পাথৰ হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকি যায়। একমাত্ৰ হোমিঅ’পেথি ঔষধ দিয়েই এই প্ৰৱণতাক সমূলি নিৰ্মূল কৰা সম্ভৱ। যেতিয়াই এই প্রৱণতা নিঃশেষ হৈ যাব; তেতিয়াই কিডনীয়ে তাৰ সম্পূৰ্ণ কার্যক্ষমতা ঘূৰাই পাব অথবা কোনোদিনেই কিডনীত পাথৰ হোৱাৰ সম্ভৱনা নাথাকিব। কিডনী ষ্টোনৰ ক্ষেত্ৰত হোমিঅ’পেথি সঠিক চিকিৎসা হয়নে ?\nচিকিৎসাৰ আৰম্ভণিতে আট্রা ছ’নোগ্রাফী বা আই ভি ইউ বা এক্স-ৰে কৰি পাথৰৰ স্থান, জোখ, তেজত ইউৰিয়া তথা ক্রিয়েটিবিনৰ মাত্ৰা কিমান আছে জানি লোৱাটো অত্যন্ত জৰুৰী। তিনি মাহৰ অন্তৰে অন্তৰে এই পৰীক্ষাসমূহ কৰি পাথৰৰ জোখ, স্থান আদি। পৰিৱৰ্তন হৈছে নে নাই সেয়া জনাটো অতিশয় প্রয়োজনীয়। যদি ক্ৰমশঃ পাথৰটো সৰু হৈ আহে, তেতিয়া চিকিৎসা চলাই যাব লাগে আৰু যদি পাথৰ গলি গৈ আঁতৰ হোৱাৰ পথত, তেনেহ’লে আৰু চিকিৎসাৰ প্ৰয়োজন নাই।\nহোমিঅ’পেথি চিকিৎসাৰ ম্যাদ নিৰ্ভৰ কৰে পাথৰৰ আয়তন আৰু স্থানৰ ওপৰত। পাথৰ যদি কিডনীৰ মাজত থাকে তেনেহ’লে ৬-৮ মাহ সময় লাগিব পাৰে। পাথৰ যদি ইউৰেটাৰ অথবা মূত্ৰনলীৰ মাজত থাকে; তেনেহ’লে অনেক কম সময় লাগে।\nচিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ অনুসৰিহে সঠিকভাৱে হোমিঅ’পেথি ঔষধ খালে আৰু মাজে মাজে পৰীক্ষাসমূহ কৰাই থাকি ব্যৱস্থা গ্রহণ কৰিলে অসুবিধা হোৱাৰ কোনো সম্ভাৱনা নাথাকে। কিডনীত পাথৰ হ’লেও ভয় খাবলগীয়া নাই। কম খৰচতে, সামান্য পৰিমাণৰ হোমিঅ’পেথি ঔষধ খালেই কিডনীৰ পাথৰ আঁতৰাই সুস্থ তথা স্বাভাৱিক জীৱন যাপন কৰিব পৰা যায়।


আমি অসমীয়া (সুৰজিত নেওগ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nআমি অসমীয়া (মানে অসমত বসবাস কৰা) মানুহবোৰ যিকোনো আইন কানুন বা নিয়্ম ভংগ কৰাত আগৰণুৱা নেকি ?\nবহু দিনৰ পৰাই মনত এটা ভাৱে দোলা দি আছিল । বিশেষকৈ কোনো উৎসৱ পাৰ্বণৰ সময়ত এই ভাৱটো আৰু তীব্র হৈ উঠে । খোলাখুলিকৈ কবলৈহে অলপ খোকোজা লাগে । যিকি নহওক পাতনিটো অলপমান চমুকৈ কৈ থওঁ । কেইবা বছৰৰ মুৰত মুম্বাইলৈ যাব লগা হৈছিল অলপ দীঘলীয়াকৈ থাকিবৰ বাবে ২০০৭ চনত । দেউতাৰ চিকিৎসাৰ সংক্রান্তত। প্রায় এমাহমান আছিলোঁ ল’ৱাৰ পেৰেলৰ আমাৰ কোম্পানীৰ অতিথিশালাত । দিনটো চিকিৎসালয়ত বিভিন্ন পৰীক্ষা আদি কৰোৱাৰ লগতে জিৰণি নোহোৱাৰ বাবে ভাগৰ লাগি থাকে আৰু সেয়ে দেউতাই খাই বৈ সোনকালে শুই পৰিছিল । সেই সময়ত T20 বিশ্বকাপৰ খেলো চলি আছিল আৰু আমি মাজে খেল চাই ৰাতি কিছু সময় কটাইছিলোঁ । ঠিক তেনে সময়তে গণপতি পূজা আৰম্ভ হৈছিল; মহাৰাষ্ট্রৰ গণপতি পূজা মানে আমাৰ ইয়াৰ দূৰ্গা পুজাৰ দৰেই পৰিবেশ । উৎসৱৰ বতৰ, চাৰিও ফালে উখল মাখল । আমাৰ অতিথিশালা থকা অট্টালিকাটোৰ ঠিক তলতেই এভাগ যথেষ্ঠ ডাঙৰকৈ পূজা হৈছিল । যদিও আমি ২২ মহলাত আছিলোঁ, তলৰ উখল মাখল পৰিবেশ, মাইকত বজোৱা গান বাজনা সম্পূৰ্ণৰূপে শুনা গৈছিল । প্রথম দিনা আমি অলপ চিন্তিত হ’লোঁ; কাৰণ পূজাৰ এনে উখল মাখল পৰিবেশ বহু ৰাতিলৈকে থাকে আৰু গতিকে মাইকত উচ্চস্বৰত নিশ্চয়কৈ গান বাজনা ওৰে ৰাতি ধৰি চলিব । নিৰ্ঘাত টোপনি খতি । আমি, মানে মই আৰু দেউতাই ঠিক কৰিলোঁ, যিমান দেৰি পৰা যায় ক্রিকেট খেল চাম; উপায়টো নাই । ৮ বাজিল, ৯ বাজিল, ১০ বাজি কেই মিনিট মান গৈছে; হঠাৎ চাৰিওফালে নিমাও মাও । মনতে ভাবিলো, চাউণ্ড চিষ্টেমৰ কিবা বিজুতি ঘটিল হবলা ; মনে মনে অপেক্ষা কৰিবলৈ ধৰিলোঁ কেতিয়াকে বাজে আকৌ …. নাই চাৰে দহ মান বাজিল; মাইক হলে নাবাজিল । আমিও শুই পৰিলোঁ । দ্বিতীয় দিনাও একে ঘটনাৰ পুনৰাবৃত্তি । অলপ আচৰিতেই হ’লোঁ । পিছদিনা পুৱা অতিথিশালাৰ ল’ৰাজনক কথাটো সোধাত ক’লে, ‘চাৰ, আমাৰ ইয়াত ৰাতি ১০ বজাৰ পিছত কোনো ধৰণৰ PA চিষ্টেম বজোৱা মানা । আনকি দিৱালীতো ৰাতি ১০ টাৰ পিছত ফটকা আদি ফুটুওৱা মানা ।” অলপ সময় তভকমাৰি চিন্তা কৰিবলৈ ধৰিলোঁ, ই কেনেকৈ সম্ভৱ ? হঠাৎ মনত পৰিল উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ এই বিষয়ে দিয়া ৰায়টোলৈ । এৰা, প্ৰ্শাসন আৰু ৰাইজৰ সহযোগিতাত সকলোৰে হিতৰ বাবে লোৱা এক সুন্দৰ ব্যৱস্থা ।\n. . . আপুনি কল্পনা কৰকছোন আমাৰ ইয়াৰ পৰিবেশ !! বিহু, পূজা, দেৱালীৰ সময়ত আমাৰ ইয়াৰ অৱস্থা । বহাগ বিহুৰ সময়ত বহাগী আদৰনীৰ পৰা জেঠৰ শেষলৈকে বহাগী বিদায়বোৰৰ সাংস্কৄতিক সন্ধিয়া (ৰাতি !!) আৰম্ভ হয় ১ মান বজাত । পূজাটো আজিকালি অসমীয়াৰ উৎসৱ হোৱাৰ পৰা তাতো একেই অৱস্থা । দেৱালীৰ কথা কি ক’ম ? প্ৰ্শাসনৰ ফালৰ পৰা প্রেছ বিবৄতি এটা দিয়েই দায় সাৰে । তাৰোপৰি আমাৰ ধৰ্মপ্রাণ লোক সকলৰ মাজে মাজে মাইক বজাই ‘হৰে ৰাম হৰে কৄঞ্চ” কৈ ৩-৪ দিন অখণ্ড ভাগৱত পাঠ আছেই । কোনো পূজা নাই, কোনো পাৰ্বন নাই; আপুনি হঠাৎ ৰাতি ১ বজাত ফটকাৰ বিকত শব্দত সাৰ পাই গ’ল । অলপ টং কৰি বুজিলে, কাষৰ বিবাহ ভৱনত দৰা আহিছে !!\nমই যি ঠাইত থাকো তাত বহাগবিহুৰ সময়ত দুৰাতি পুৱা ৫ টা মান বজালৈকে বিহু ফাংচন হয় ! সৌ সিদিনা দেৱালীৰ ৰাতি (দেওবাৰে নিশা) সাংস্কৃতিক সন্ধিয়া হ’ল সোমবাৰে পুৱা ৫ বজালৈকে । এনে ধৰণৰ অভিজ্ঞতা আপোনালোকৰো নিশ্চয় হয় কম-বেছি পৰিমাণে ।\nএই কথাবোৰে কি সুচায় বাৰু ? আমাৰ ইয়াৰ (অসমীয়া বা অসমৰ) মানুহবোৰে নিয়ম, আইন-কানুন ভংগ কৰিবলৈ এধানমানো কুণ্ঠাবোধ নকৰে কিয় ? নে তেওঁলোক এই বিষয়ত অজ্ঞ ? এটা who cares attitude নহয়নে ? আপুনি যদি প্রশাসনৰ লগত যোগাযোগ কৰে, তেতিয়া কি উত্তৰ পাব জানেনে.. “এহ, বিহুৰ কেইদিন এনে হ’বই আৰু । অলপমান ধৈৰ্য্য ধৰক ।” বা “ফটকা দেৱালীৰ সময়ত ফুটিবই; আপুনিও ফুটাওঁক !” . . . অথচ মহামান্য উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ ৰায়দান কাৰ্য্যকৰী কৰোতাও আকৌ এই প্রশাসনেই । প্ৰতি পদে পদে আপুনি আইন ভংগকাৰি দেখিব । ট্রেফিক পইন্টত চাওঁক, ট্রেফিক আইনৰ সম্পূৰ্ণ অৱজ্ঞা । ৰাস্তা পাৰ হোৱা মানুহৰ প্র্তি গাড়ীচালকৰ চৰম ভ্ৰূকুটি । NO Parking Zone ত গাড়ী ৰাখিবলৈ হেতা ওপৰা । চিটিবাচ চালকৰ, অট’ৰিক্সাৰ উদ্ভণ্ডালি । আইন ৰক্ষক ব্যস্ত দকা হকা দি ঘোচ খোৱাত . . .\nএয়াই কি আমাৰ চৰিত্র ? অসমীয়াৰ বা অসমত বাস কৰা লোকৰ এনে মানসিকতা কিয় ? আনৰ কষ্টৰ প্ৰতি আমি ইমান indifferent কেনেকৈ হ’ব পাৰোঁ ? আইন-কানুন ভৰিৰে গচকি থোৱাৰ এই প্ৰৱণতা কেনেকৈ হয় ? আমাৰ কেতিয়াবা শুধৰণী হ’ব নে ? নে আমি সদায় এনেকৈয়ে নিয়্ম, আইন-কানুন নমনা জাতি হিচাপেই সদায় আনৰ আগত পৰিচয় দিম ?\nনাট্যালোচনাঃ টোপনি এ তোৰে কলাতলত ঘৰ (ধ্ৰুৱজ্যোতি শৰ্ম্মা)


মোৰ স্মৃতিৰ গৰ্ভৰ পৰা (২) (প্রদ্যুতজ্যোতি শইকীয়া) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nমোৰ স্মৃতিৰ গৰ্ভৰ পৰা (২) (প্রদ্যুতজ্যোতি শইকীয়া)\nমোৰ স্মৃতিৰ গৰ্ভৰ পৰা\nআজিৰ পৰা প্ৰায় ১০ বছৰৰ আগৰ ঘটনা। ম‍ই তেতিয়া অষ্টম শ্ৰেণীত। তেতিয়া আকৌ কথা এফাঁকি প্ৰায়েই শুনিছিলোঁ ককাৰ পৰা। ক্লাছ এইট, গুণ্ডা গেইট। মানে অষ্টম শ্ৰেণী পালেই ল’ৰাবোৰ গুণ্ডা হয়। গুণ্ডা পাচতহে হ’লোঁ। তাৰ আগতে হ’লোঁ উ‍ত্‍পতীয়া। আমাৰ ঘৰৰ মানুহৰ ভাষাত “খটাসুৰ”। স্কুললৈ অহাৰ পাছত স্কুলবেগটো দলিয়াই আমাৰ খটাসুৰগিৰি আৰম্ভ হৈছিল। খৰালি হাবিৰ মাজত বিভিন্ন খেল। গৰম কালি ফল-মূল বিচাৰি ফুৰাই প্ৰধান কাম আছিল। তাৰ লগতে আছিল বানপানী হ’লে ভূঁৰ সাজি খেলি ফুৰা। মুঠতে নানা ৰকমৰ কাণ্ড কাৰাখানা।\nতেনেকুৱা এটা গৰমদিনতে আমাৰ তাত বানপানী এটা হৈছিল। ঘৰৰ চোতাল পাওঁ পাওঁ হৈছিল। স্কুললৈ যাব নোৱাৰা অবস্থা। ঘৰতেই বন্দী। পিছে কাম ওলাল। ভূঁৰ এখন সাজি ল’লোঁ জেঠাইৰ ল’ৰাটোৰ লগ লাগি। জালিয়া তাৰ নাম। সিয়ে ময়ে সমনীয়া। কামে কথাই দেখাই শুনাই সমান। দুইটা লগ খালে ঘৰৰ মানুহে গম পায়েই আৰু আজি কিবা এটা অঘটন ঘটিব। গতিকে লগ হ’বলৈ নিদিয়ে। দুইটাই তিনিডাল শকত-আৱত ভীমকল বগৰাই ভূঁৰখন সাজিলো কোনোমতে। ইতিমধ্যে জেঠুৱে জালিয়াক মোৰ লগত দেখিলে‍ই। লগালগ কাণতলীয়া এটাৰে মুহুদী কৰাই কাণত ধৰি লৈ গ’ল তাক। ভূঁৰখন সজাৰ প্ৰধান উদ্দেশ্য আছিল বৰালি মাছৰ কাৰণে পথাৰৰ বানপানীৰ পৰা ওলাই থকা ঠাইবোৰত বৰশী পতা। খাঃ বাপ্পেকে ভীমকলটো! কি কৰ কৰ এতিয়া? সোঁহাতখনেই চিগিল। পিছে চয়তানি মাথাত বুদ্ধি এটা ওলাল। বৰালি মাছ কালিলৈ খাম। আজি দেখোন ভোকোলাহঁতৰ বৰজামুকজোপাৰ জামুক খাব পাৰি। শুনিছোঁ বোলে পকিছে। ভোকোলাৰ পিতাক ঘটোত্‍কচ ৰখীয়া হৈ থাকে। পিছে জামুক ৰখিবলৈ নহয়। জামুক খাবলৈ আহি তলত থকা কঠীয়া নষ্ট কৰে বুলিহে। কাৰণ গছজোপালৈ যাবলৈ হ’লে কঠীয়ানীডৰাৰ মাজেৰে যাব লাগে। অলপ নষ্ট হয় এবেগেতমান ওখ হোৱা কঠীয়াবোৰ। মনতে ভাবিলো “যাঃ, এই বানপানীৰ দিনত কোন থাকিব কঠীয়া ৰখি। বানত বুৰিলেই কিজানি কঠিয়ানী। ” সাত পাঁচ নগণি ভূঁৰ এৰি দিলোঁ। এনেও সাত পাঁচ বাদ দিয়া, এশ দুশও গণা মানুহ ম‍ই নহয়। মেলি দিলো ভূঁৰ লুকুমজানৰ ভটীয়নী সোঁতত। বেছি দূৰ নহয় দুইৰ পৰা তিনি কি:মি:ৰ ভিতৰত হ’ব কঠীয়ানীখন। গামোচাৰ খুচনিত দেউতা আৰু ককাইদেউৰ কাৰণে জামুক আনিবলৈ পলিথিন এটা খোঁচ মাৰি ল’বলৈ পাহৰা নাই। চতুৰ্দিশ পানী। কলমৌবোৰৰ টিকনিবোৰ সাগৰৰ ডলফিনবোৰৰ দৰে পানীৰ পকনীয়াত পৰি এবাৰ পানীৰপৰা ওলাইছে আৰু এবাৰ সোমাইছে। অৱশ্য কাণ্ডটো পানীত ডুব যোৱা মানুহৰ লগতো ৰিজাব পাৰি। ওলাইছে সোমাইছে। পুঠিমাছ আৰু দৰিকনাবোৰে ভূঁৰৰ কাষে কাষে জপিয়াইছিল। তামাম ভাল লাগে চাই। সদ্য অলপ ডেকা ডেকা ভাৱ এটা মনলৈ আহিছেহে। ভাল লাগি যায় অকলে অকলে পথাৰৰ মাজত। পিছে ভয়ো লাগে ককাই শুই থাকোতে কোৱা কাহিনীবোৰৰ কেঁচা মাছ খোৱা বাঁকবোৰলৈহে।\nলাহে লাহে গৈ কঠীয়ানীখনৰ ওচৰ পালোঁ। আচলতে কঠীয়ানী বুলি ক’লে ভুল কোৱা হ’ব। কঠীয়ানীৰ নাম গোন্ধেই নাই। সব পানীৰ তলত। একমাত্ৰ জামুকগছজোপা ওলাই আছে, কাষত থকা অন্য এখন কঠীয়ানীৰ বাঁহ এজোপা। দুডালমান হালি আহি জামুকজোপাটো লাগিছেহি। পানী ইমান বাঢ়িছে বুলি ধৰিব পৰা নাছিলোঁ। জামুকজোপালৈ চালোঁ। লমালমে লাগি পকি আছে বৰজামুক। গছজোপাৰ গুৰিত উঠিবলৈ সহজ যদিও ওপৰৰ ডালবোৰ অলপ ঠিয়। অলপ কষ্ট হয়। পিছে অমুকাৰো এটা সুনাম আছে নহ্য় “যেনেকুৱাই গছ নহওক, গা-গছৰ ব্যাসৰ অলপ বেছিলৈকে যদি সাৱটিব পাৰোঁ তেন্তে অমুকা উঠিব পাৰে। ৰেকৰ্ড আছে। আমাৰ গাঁৱত এজোপাও অন্তত ফল-মূলৰ গছ নোলাব যি জোপাত মই বগোৱা নাই। হেঃ হেঃ”। কঠীয়ানীখন পানীত বুৰিল কাৰণে ঘৰৰ মানুহ কোনো নাই ৰখীয়া হৈ। মনটো নাচি উঠিল। “জয় বাবা ভোলানাথ” বুলি জামুকজোপাত লাফ মাৰি উঠিলোঁ। লফিয়াই উঠি গ’লো ওপৰলৈ। তাৰ পাচত ডালে ডালে ভৰি দি একেবাৰে “টিকো” পালোঁগৈ। একেবাৰে ওপৰতহে আচল পকা পকা জামুকবোৰ আছে। বগলী দুটামান উৰি গ’ল ওপৰলৈ মোক উঠি অহা দেখি। কেইটামান অন্য এটা ডাললৈ উৰি গ’ল। মন নাই সিহঁতৰ উৰি যাবলৈ। যাব ক’লৈ? বহুত দূৰ যাব লাগিব অন্য এজোপা গছলৈ যাবলৈ হ’লে। গতিকে ইমান কষ্ট নকৰাই ভাল বুলি ভাবিলে চাগৈ! নহ’লে মোকো কোনোবা বানপানীত আতুৰ প্ৰাণী বুলি ভাবিলে চাগৈ। পকা জামুক দুটামান খাই জিভাখন বেঙুনীয়া কৰি বাকীবোৰ পলিথিনটোত ভৰাবলৈ লাগি গ’লোঁ। ককাইদেউলৈ মনত পৰিল। সি প্ৰথমে গালি পাৰিব যদিও পাচত বিচাৰিব। জামুক খাই ভাল পাই সি। বেলি পৰাৰ আগতে উভতিব লাগিব। সোনকালে পলিথিন ভৰ্তি কৰাত গুৰুত্ব দিলোঁ। গৰমৰ দিন। মাটিৰ পৰা প্ৰায় ৫০-৬০ ফুট ওপৰত থকা কাৰণে ফিৰফিৰীয়া বতাহ এজাক লাগি আছে। বৰ ভাল লাগি আছে। গাত গেঞ্জী এটা। মোৰ বহি থকা ডালটোৰ পৰা অলপ তলৰ ডাল এটালৈ হাত মেলি জামুক চিঙিব লওঁতেই “ফোঁচ” কৰি শব্দ এটা শুনিলো। থমকি ৰ’লো। আকৌ হাত খন আগবঢ়াব লওঁতেই “ফোঁচ”। তেতিয়াহে দেখিলো। তলৰ ডালটোত স্বয়ং শিৱ বাবা বিৰাজমান। মানে ঠানি দুটামানত পাতে চাতে পকাই প্ৰকাণ্ড ধুন্দুলী ফেঁটি এটাই মোলৈকে চাই ফনা তুলি ৰৈ আছে। তেখেতৰে ফোঁচ ফোঁচ শব্দ। মোৰ পৰা ছয় ফুট মান দূৰৈত। মাটিখিনিক “বেছ” হিচাপে ল’লে কিজানি তাৰ আৰু মোৰ কোণীয়া-কোণী অৱস্থান ৬O ডিগ্ৰীমান হ’ব। গোটেই গাটো ভৰিৰ ফালৰ পৰা চেঁচা লাগি আহিল। ঢোক এটা গিলিলোঁ। “ঘুটুক!” আচলতে মই ওপৰলৈ আহোঁতে নাগ বাবাজী উঠি অহা নাছিল। পাচত ঠানিটোৰ কাষতে লাগি থকা বাঁহজোপা দেখিহে বুজি পালোঁ। মই উঠোঁতে সিও কিজানি সেই হালি থকা বাঁহডালত আছিল। জামুকৰ লোভত ওপৰলৈ চাওঁতে বাঁহজোপালৈ মন কৰিবলৈ নহ’ল। এতিয়া আহি আহি ওচৰ পালে। নাগ বাবাজী ওপৰলৈ উঠি অহাৰ একো কাৰণ বিচাৰ নাপালোঁ। অৱশ্য বতাহ খাবলৈও আহিব পাৰে। পিছে এতিয়া দেখিছো বাবাজীৰ কিবা বিষেদাগাৰ। কাৰণ বতাহত অলপ হালিলেও তেৰাই ফোঁচ ফোঁচ কৰি উঠে। হে হৰি কোনটো পানী খোৱা পুখুৰীত বিহ দিছিলোঁ তোমাৰ! এনেয়ে তোমাৰ নাম নলওঁ কিন্তু সেই বুলি কোনো নামঘৰৰ আগত ম‍ই মুতা নাই। অলপ ল’ৰামতীয়া মনটোত তেতিয়া সেইটোৱেই ভাৱ আহিছিল, কাৰণ মায়ে দঢ়াই দঢ়াই কৈছিল “নামঘৰৰ আগত নুমুতিবি। ভগৱানে দোষ ধৰিব।” ম‍ই অলপ কষ্ট কৰি ওপৰলৈ উঠিব লওঁতেই কেৰেক কৰি উঠিল ডাল এটা। ইফালে বাবাজীও ফোঁচ কৰি এফুটমান উঠি আহিল। পলিথিনটো এহাতত আৰু এহাতে ডালত ধৰি বান্দৰ বহাদি বহি আছোঁ। সিও নমাৰ নাম নলয় আৰু সি নানামিলে ময়ো নামিব নোৱাৰোঁ। কাৰণ বাবাজীয়ে পকাই ধৰি থকা ঠানিটোৰ এহাতমান কাষেদিয়ে ম‍ই নামি যাব লাগিব। “জয় বাবা ভোলানাথ” বুলি নামি যাব পাৰোঁ। কিন্তু বাবাজীয়ে মৰমতে বা খঙতেই হওক চেলেক এটা মাৰি দিলেই মোৰ আয়ুসৰ কলহত থকা চাউল শকত-আৱত ফুটাইদি সৰসৰকৈ তললৈ পৰিবলৈ বেছি সময় নলগাব। এনেও ধুন্দুলী ফেঁটিৰ বিষ বেছি বুলি সুনাম এটা নথকা নহয়। বাবাজীও বহি আছে ম‍য়ো ৰৈ আছোঁ। অলপ লৰচৰ হ’লেই ফোঁচ। পিছে অলপো লৰচৰ নকৰাকৈ এখন হাতেৰে এবাৰ এটা অলপ বুজন ঠানি এতা পাতে চাতে ভাঙি ল’লোঁ। শেষ উপায়। বাবাজী যদি আৰু ওপৰলৈ আহে দুবাৰ মান চাটৌপ চাটৌপ দিয়েই তললৈ জাপ দিম। চাই ল’লোঁ কোনখিনিত পানী দ’ হ’ব পাৰে। ৮ ফুটমান দূৰৈত দুইখন কঠীয়ানীৰ মাজৰ বহল খালটো। তালৈকে জপিয়াই দিম বাপ্পেকে। ইতিমধ্যে বাবাজী নাগৰাজৰ আগমনত হতাশ মনেৰে বগলীকেইটাই আকাশৰ তলত দূৰ দিগন্তলৈ ঢাপলি মেলিলে। বেলিও পৰোঁ পৰোঁ হ’ল। নাগৰাজ নানামেহে নানামে। কিজানি বতাহখোৱা ঠাই টুকুৰা ম‍ই অধিকাৰ কৰাৰ বাবে এই বিষেদাগাৰ। প্ৰায় গধূলি হ’বৰে হ’ল। চিন্তাও লাগি আহিল। থাকোঁৱেই বাৰু বাবাজী ননমালৈকে। কিন্তু আন্ধাৰ হোৱাৰ লগে লগে একো নেদেখিম। বাবাজীৰ সেইটো ক্ষেত্ৰত অলপ এদভানটেজ আছে। কিবা বোলে ছ’নগ্ৰাফীক পাৱাৰ আছে। মালৈ মনত পৰিল। দঢ়াই দঢ়াই কৈ থাকে “ত‍ই জামুক বিছাৰি য’তে ত’তে উঠি নুফুৰিবি। সাপ থাকে গছত। ” পিছে ভাগ্যই সেইদিনা আয়ুসৰ কলহটোত ফুটা হোৱাটো বিচৰা নাছিল কিজানি। হঠাতে অলপ বেছিকৈয়েই বতাহ এজাক আহিল। মোকটো অলপ বিপৰীত দিশে হলাই লৈ গ’লেই। ইফালে বাবাজীয়ে মহতিয়াই ধৰি থকা ঠানি দুটাৰ এটাই ফেটেৰ কৰি এৰখাই গ’ল। লগতে বাবাজীও ধুপুচকৈ কাষৰে বাঁহ হালি পৰি থকা ফেৰেঙনিটোত পৰিলগৈ। ম‍ই সময়ৰ অপচয় নকৰি দুমুহাৰ গতিৰে নামি আহিলোঁ। ১২ ফুটমান থাকোঁতেই জাপ মাৰি দিলোঁ ভূঁৰখনলৈ। মুখত জামুকেৰে ভৰ্তি পলিথিনৰ গাঁঠি মৰা টোপোলাটো। ভূঁৰত পৰিয়েই সৰ্ব শক্তিৰে চৈ মাৰিত হেঁচা দিলোঁ। ৫০০ মিটাৰমান আঁতৰিহে উশাহ ল’লোঁ। কলমৌৰ মাজত আকৌ কিবা ওলাব পাৰে বুলি পথাৰৰ ওপৰেৰে ভূঁৰ চলাই নিলোঁ বহি বহি। অলপ সাহস আহিবলৈকে তেতিয়া ৰেকৰ্দত শুনা মোৰ প্ৰিয় গানটো গাবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ….”টু শ্ৰী নয়ন কাকতি ,,,পি অ’ নাহৰজান মোৰ জান ঐ…..”\n১৯৯৫ চন। মোৰ বয়স তেতিয়া সাত বছৰ। তৃতীয় শ্ৰেণীত পঢ়ি আছোঁ। গৰমৰ দিন। গৰমৰ দিনটো ম‍ই ককাৰ লগত শুওঁ। খুব চিগাৰেট খায় ককাই তেতিয়া। ৰাতি আকৌ ম‍ই ককাৰ লগত শুলেহে ককাৰ টোপনি আহে। প্ৰথমে কিন্তু টোপনি নাহে চিগাৰেটৰ গোন্ধত। তথাপি শুব লাগে। মায়ে নিদিয়ে লগত শুবলৈ। ম‍ই হেনো খুব মুৰামুৰি কৰি থাকোঁ টোপনিত। দেউতা আৰু দাদাৰ ওচৰলৈ যাব‍ই নোৱাৰি। গতিকে ককাৰ বাহিৰে অন্য গত্যন্তৰ নাই। ম‍ই আৰু ককা শুৱা বিচনাখনেই মোৰ পঢ়া টেবুল , শুৱা আৰু খেলা ঠাই। নিজাকৈ টেবুল নাই। ঘৰত এখনেই টেবুল। তাকো ককাইদেউৱে ব্যৱহাৰ কৰে। তাৰ নিজৰ বেপাৰ-বাণিজ্যৰ হিচাপৰ পৰা পঢ়া কিতাপলৈকে সকলোবোৰ থাকে। শুৱা বিচনাখনৰ কাষতে থাকে মোৰ ফলি-পুথি। যেতিয়াই মন যায় তেতিয়াই পঢ়িব পাৰি। গ্ৰেট এদভানটেজ। ৰাতিপুৱা ককাই সুন্দৰ কবিতা এটাৰ সৈতে মোক জগাই দিয়ে। অলপ অলপ মনত আছে মোৰ কবিতাটো –\n“উঠা সোণ ফেৰি উঠা গিৰি খায়\nৰাম হৰি যদু উঠিল আটায়\nপূব আকাশত সৌ ৰঙা বেলিটিয়ে\nউকি মাৰি আহি ধলফাট দিলে…”…\nআৰু আছিল। বৰ দীঘলীয়া কবিতাটো। কিন্তু খুব সুন্দৰ। জগাই দিয়াৰ পাচতেই এবাৰ পিঠিখন খজুৱাই দিয়ে ককাই। গৰম দিনত ঘামচি ঢেৰ ওলায় মোৰ পিঠিত। তাৰ পাচত উঠিয়েই মুখ-হাত নোধোৱাকৈ আৰম্ভ হৈ যায় মোৰ ককাই শিকোৱা নেওতা “এঘাৰং এঘাৰং এশ একৈশ……। ভুল হ’লে চাহ বাকি থকা মায়ে চিঞৰে ” ঐ ধুন….ভুল হৈছে তোৰ। চিটিপনি পোৱা নাই নহয় বহুত দিন। ৰহ গৈছোঁ”। তাৰ আগতেই ককায়ে মেছ-ফিক্সিং কৰি গেজু খেলাৰ নিচিনাকৈ শুধৰাই দিয়ে ভুলটো। আকৌ প্ৰথমৰ পৰা আৰম্ভ কৰো “এঘাৰং এঘাৰং এশ একৈশ …..”।\nসেই কেইটা দিনতে আমাৰ ব্লেক এণ্ড হোৱাইট টিভিটোত ভাৰত আৰু কোনোবা এখন দেশৰ ক্ৰিকেট খেল চলি আছিল। ক্ৰিকেট ভক্ত ককাৰ স্থিৰ দৃষ্টি টিভিত। মাজে মাজে উত্তেজনাত অলপ ভোৰভোৰাই উঠে। মুখত কেপষ্টেইন চিগাৰেট। মোক অৰ্ডাৰ দিয়ে মাজে মাজে। “ঐ অকণি , পেপৰ এখিলা জোখত কাটচোন “। ম‍ইও কাটি দিওঁ। হাজাৰ চেষ্টা কৰাৰ পাচতো চিগাৰেট নেৰে ককাই। আইতাই ১৯৮৬ তে এৰি গ’ল। ম‍ই নেদেখিলোঁৱেই। ককাইদেউৰ ৰিণিকি ৰিণিকি মনত আছে হেনো। তাৰ পাচৰ পৰাই হেনো চিগাৰেট খোৱা আৰম্ভ কৰিলে ককাই। “এহ ইণ্ডিয়া হাৰিব যেন পাইছোঁ, বুজিছ! মাৰক ক’ লাল চাহ এটোপা খাই লওঁ। পেঞ্চনৰ কথা সুধিবলৈ পদ্মেশ্বৰ ফুকনৰ ঘৰলৈয়ো যাবলৈ আছে।” মাজতে এবাৰ ককা উঠি যাওঁতেই হঠাৎ টিভিটো থকা টেবুলৰ এচুকত লাগি টিভিটো পৰিছিলেই। ভাগ্য কাষতে থকা কনডাইয়ে( একেবাৰে সৰুজন দদাইদেউ) ধৰিলে বুলিহে। ককা অলপ তলকা মাৰি ৰ’ল। কনদাইক উদ্দেশ্যি ক’লে “কাঠ মিস্ত্ৰী শংকৰক মাত। টিভি টেবুল এখন সাজক। ” কনদাই অলপ আচৰিতেই হ’ল। তেতিয়া আমাৰ ঘৰৰ অৱস্থা চাই ইমান দামী টিভি টেবুল এখন সজোৱাটো অলপ টাম কাম আছিল। কিন্তু এবাৰ কথা ক’লে পিছ হুঁহুকি নহা বিধৰ মানুহ মোৰ ককা। ককাই ক’লে “যি হ’ব দেখা যাব। শংকৰক মাত।” শংকৰক মাতি কনদাই গ’লগৈ পলিটেকনিকৰ হোষ্টেললৈ।\nপাছদিনা পুৱাই বিহাৰৰ কাঠমিস্ত্ৰী শংকৰ আহি ওলালহি। ককাৰ লগত বহি বহি কেনে হ’ব টিভিৰ টেবুলখন ডিজাইনসহ দামৰ বিৱৰণ দিলে। মজবুত হ’বনে বুলি সোধোতে শংকৰে ক’লে,”আপুনি ওপৰত উঠি নাচি থাকিব পাৰিব”। ১৩ হাজাৰ টকাত দাম দৰ ফিক্স কৰি পিচবেলাৰ পৰাই কাম আৰম্ভ কৰিলে শংকৰে। মোৰ তামাম ফূৰ্তি। স্কুলৰ পৰা আহিয়েই কাঠৰ চুচঁলি সোপা লৈ উমলি থাকোঁ। জেঠাইৰ ল’ৰা জালিয়াৰ স’তে কোমল কোমল লগা কাঠৰ চুচবোৰৰ ওপৰত জপিয়াওঁ। সৰু সৰু ৰাহি হোৱা কাঠৰ টুকুৰাবোৰেৰে কিবাকিবি সাজোঁ। তেতিয়াই মোৰ জীৱনৰ প্ৰথম কাঠৰ পীৰা এখন সাজিছিলোঁ। বহুত দিন আছিল ঘৰত সেইখন। পাচলৈ বাৰু দদাই আৰু দুই ভতিজা মিলি তিনিখন সুন্দৰ পালেং সাজি উলিছিলোঁ। কিন্তু কাঠৰ কাম হিচাবে সেই পীৰাখন ম‍ই বহুত দিন সাঁচি ৰাখিছিলোঁ। বাৰু যাহওক শংকৰে বৰ খৰখেদাকৈ কাম কৰিছিল। শংকৰহঁতে নিজৰ ভাষাত আমাৰ ঘৰৰ কাৰণে সজা টিভি টেবুলখনক এটা বিশেষ নামেৰে মাতিছিল। নামটো শুনিবলৈ আচহুৱা বাবে জালিয়া আৰু ম‍ই খুব আওঁৰাইছিলো। কিবা “চত্তৰ পাল্লা মজিত টিভি টেবিল”। মানে চাউণ্ড বক্স থ’ব পৰা ঠাইৰ সহিতে টিভি টেবুল। চত্তৰ পাল্লা মজিত টিভি টেবুল। শংকৰে ভাত খাবলৈ গ’লেই তিনিখলপীয়া টিভিৰ টেবুলখনৰ একেবাৰে ওপৰলৈকে উঠি চাওঁ। কিমান মজবুত হৈছে। শংকৰ অহাৰ আগতেই নামোঁ। পিছে সি দেখিলেও একো নকয়। টেবুলখন লাহে লাহে সম্পূৰ্ণ হৈ উঠিছিল। কেৱল মাত্ৰ লক লগাবলৈ বাকী আছিল। মোৰ চখো বাঢ়ি গৈছিল টেবুলখনত উঠাৰ।\nপাচদিনাই শংকৰে টেবুলখন ককাক গতালে। টকা প‍ইচাৰ লেনা দেনা শেষ কৰি শংকৰক বিদায় দি পেঞ্চনৰ কামৰ বাবে ককা শিৱসাগৰলৈ গ’ল। দেউতা আছে। দেউতাক কোনে পাত্তা দিয়ে। এনেয়ো খুব কমেই পিতে মোক দেউতাই। ঘৰত কম মানুহ থকাৰ সুবিধা লৈ খুব উঠিলোঁ টিভি টেবুলখনৰ ওপৰত। আবেলি কোন তলকত আহি ককা ওলালহি গমেই নাপালোঁ। টিভি টেবুলৰ ওপৰতে ম‍ই। ককাই মোক একো নক’লে। তাৰ মানে একো অসুবিধা নাই। পিচে কোমলকৈ এবাৰ ক’লে “নামি আহ”। ম‍ই গুৰুত্ব‍ই নিদিলোঁ। ওপৰত উঠি ঘৰৰ চটিটোত উঠাৰ চেষ্টা কৰি আছোঁ। কোনফালৰ পৰা আহি জানো ককাই সোঁহাতখনত ধৰি টান মাৰি এনেকুৱা এটা ঠেকেচা দিলে! ঠেকেচা মাৰিয়েই নহয় মজিয়াখনলৈ দলি মাৰি দিলে মোক। দলি মাৰি দিয়াৰ মুহূৰ্ততে সোঁহাতখনৰ মাজত এলব’ৰ(elbow joint) পৰা অলপ তলত কেৰেক কৰি উঠিল। পাছত গম পাইছিলোঁ পেঞ্চনৰ কাম একো আগ নবঢ়াৰ বাবে খুব খঙত আহিছিল ককা। দেউতাই ককাৰ খং দেখি দৌৰি আহি মোক ডাঙি নিলে মাৰ ওচৰলৈ। বিষত তৎ পোৱা নাই। উখহি উঠিছে অলপ। ককাৰ খং মিশ্ৰিত চিঞৰ “তাক নালাগে যত্ন ল’ব, পৰি থাকক দে”। মায়ে সুধিলে, “বেছি বিষাইছে নেকি?” “নাই বিষোৱা মা”, তপৰাই উত্তৰ। ম‍ই এনেয়ো দুখ পালে ঘৰত নকওঁ। উখহি থকা দেখি মনদায়ে (মাজু দদাইদেউ) ফটাকানি অলপেৰে সৈতে হাতখন ডিঙিত ওলমাই বান্ধি দিলে। পিছে বিষ ভাল নহ’ল। দুদিন মান স্কুললৈয়ো গ’লোঁ তেনেকৈয়ে। লিখাৰ চেষ্টা চলাওঁ কিন্তু আঙুলিটোৱে পেঞ্চিলডালকে ধৰিব নোৱাৰি। ভাগ্য গৰমৰ বন্ধ দিলে এমাহ তেতিয়াই। আৰাম হ’ল মোৰ।\n৮ দিনমান হ’ল ককাৰ লগত শুৱা নাই। প্ৰচণ্ড অভিমানী আছিলোঁ সৰুতে। কিন্তু দোষ মোৰেই। হালধি বান্ধি থোৱা হাতখনৰ সৈতে মাৰ লগত শুইছোঁ। মাজে মাজে মাৰ হাত লাগিলেই বিষ উঠে। নদিনৰ দিনা কনদাই আহি চায়েই ক’লে “ভাগিল হ’বলা।” তাৰ পাচত মোক নি শিৱসাগৰ অসামৰিক চিকিত্‍সালয় পোৱালেগৈ। ডাঃ বাবুল শ‍ইকীয়া ছাৰে এক্সৰে কৰিলে। এক্সৰেখন ডাঙি চাই আছে শ‍ইকীয়া ছাৰে। ম‍য়ো জুমি জুমি চাই আছোঁ। তাকে দেখি খুব আমোদ পালে ছাৰে। এক্সৰেখন দেখুৱাই সুধিলে কি দেখিছ ? জুপি চাই দেখো পাতল বগা এখিনিৰ মাজত অলপ ডাঠ বগা সাপৰ দৰে দুদাল মাৰিৰ নিচিনা বস্তু। মাজতে অলপ বেঁকা হৈ এটুকুৰা উঠি গৈছে। মোক এক্সৰে কৰোঁতে চাই আছিলোঁ সেই কলা ফ্লিমখন। সকলোবোৰ জুকিয়াই লৈ হাতখনলৈ চাই উত্তৰ দিলোঁ “ভাগিলে ছাৰ”। ছাৰে হাঁহি উঠিল। লগতে নাৰ্ছ বাইদেউৱেও। “ঐ তীখৰ আহ, প্লাষ্টাৰ কৰি দিওঁ” ছাৰে মাতিলে কাষৰ কোঠালৈ। ছাৰে প্লাষ্টাৰ কৰি দিলে ধুনীয়াকৈ। ২১ দিন পাছত মাতিলে আমাক। গুছি আহিলোঁ ঘৰলৈ। তাৰ পাচত ঘৰত কি আদৰ! পেহীয়ে খুৱাই-পিন্ধাই দিয়ে, মায়ে ঢাৰি পাৰি বহুৱাই পেপাৰখন দিয়ে চিঞৰি চিঞৰি মাতিবলৈ। ককাই মোক এইকেইদিন মতাও নাই। পেপাৰ পঢ়িবলৈও দিয়া নাই। ম‍ই নিজেহে পেপাৰ পঢ়ি দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰাৰ বৃথা চেষ্টা চলাইছোঁ।\nম‍ই তেতিয়াও মাৰ লগতে শুই আছোঁ। দুদিনমানৰ পাচতে ককাই মাতিলে “ঐ অকণি এইফালে আহ”। মোৰ টোপনি ধৰা নাই এই কেইদিন। আজি লগত শুবি। ম‍য়ো ক’লোঁ “নোৱাৰোঁ, হাতত প্লাষ্টাৰ। ৰাতি পানী খাবৰ হ’লেও মায়েহে খুৱাই দিয়ে “। ককাই আকৌ ক’লে “এহ এনে বৰ পানী খোৱাটো ৰাতিখন। মোৰ লগতেই শুই আহিছ ইমান বছৰ। ৰাতি দেখোন ত‍ই পানী নাখাৱ”। ককাই ভেকাহি মাৰি উঠিল। ম‍ই আকৌ ক’লোঁ “ঠিক আছে শুম। কিন্তু আপুনি আৰু কেপষ্টেইন চিগাৰেট খাব নোৱাৰিব। নহ’লে ম‍ই আপোনাৰ লগত কেতিয়াও নুশুওঁ, কেতিয়াও নুশুওঁ” অলপ তলকা মাৰিলে ককাই। ” হ’ব দে নাখাওঁ” স্থিৰ উত্তৰ ককাৰ। ককাৰ কাষতে বহি ভাত খোৱাৰ পাচত ৰাতিলৈ সেইদিনাৰ পৰা আকৌ ককাৰ লগত শুলোঁ। শুৱাৰ পাচতেই মোৰ কণমানি শৰীৰটোত সাৱধানে হাত ফুৰাই দিলে ককাই। লাহে লাহে টোপনি গ’লোঁ ম‍ই। ৰাতিপুৱা আকৌ আগৰ দৰে গতানুগতিক কবিতাৰে আৰম্ভ হ’ল। ভগা সোঁহাতখন লৈ আকৌ আৰম্ভ হ’ল নেওতা “বাৰং বাৰং এশ চৌৰাল্লিছ…\n( বিঃ দ্ৰঃ- সম্পূর্ণ এমাহৰ মূৰত মই ঠিক হৈছিলোঁ। বাবুল শইকীয়া ছাৰেই প্লাষ্টাৰ কাটিছিল। ককাই নিজৰ কথা ৰাখিছিল। ঘৰৰ সকলো মানুহ আচৰিত হৈছিল পাচদিনা। কাৰণ পাচদিনাৰ পৰাই ককাই চিগাৰেট বাদ দিছিল। লগৰ মানুহে চিগাৰেট আগবঢ়ালে খুব আনন্দৰে উত্তৰ দিছিল “সৰু নাতিটোৱে বেয়া পায়। নাখাওঁ দিয়ক”। সেইদিনাৰ পৰা ম‍য়ো ঘৰত থাকিলে এদিনো বাদ নেপেলাই ককাৰ লগত শুইছিলোঁ। হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীর্ণ হোৱাৰ পাছত শিৱসাগৰ চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বহুমুখী বালক বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ আৱাসলৈ যোৱাৰ দিনালৈকে শুইছিলোঁ ককাৰ লগত। ঘৰলৈ আহিলেই ককাৰ লগত। ককাৰ অন্তিম যাত্ৰাৰ সময়তো ম‍ইয়েই আছিলোঁ লগত। এতিয়াও ককা শুৱা পালেংখনত ম‍ই শুওঁ। অকলে। ককাৰ হাতৰ পৰশ এতিয়াও লাগে সপোনত| লেখাটি ২০১০ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত দেহান্ত হোৱা মোৰ ককাৰ চৰণত উত্‍সৰ্গা কৰিলোঁ। )\nম‍ই মলিয়াচুক গাঁৱৰ শংকৰদেৱ মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ত পঢ়ি থকা দিনৰ কথা। ষষ্ঠ শ্ৰেণীৰ পৰা সপ্তম শ্ৰেণীলৈ মাত্ৰ উত্তীৰ্ণ হৈছোঁ। জানুৱাৰী মাহ। পঢ়া শুনা বিশেষ নাই। মাত্ৰ খেল খেল আৰু খেল। তেতিয়া মাৰ্বল আৰু কাবাদীয়েই বেছি। যিহেতু আমাৰ স্কুলখন চৰকাৰী নাছিল, সেয়ে খেলা-ধূলা সামগ্ৰীৰ অলপ অভাৱ। খেলাৰ নামত একোৱেই নাই। গতিকে নিজৰ মাজত খেলিব পৰা বস্তুবোৰেই বেছি। তাৰেই কাম চলাওঁ। আমাৰ স্কুলৰ চকীদাৰ মলিয়াচুকৰ বীৰেন মলিয়া নামৰ এজন বৰ মৰমিয়াল ব্যক্তি আছিল। আমিও মৰমতে মাতিছিলো বীৰেনকাই বুলি। বীৰেনকাইয়েও আমাক নিজৰ ভায়েক ভনীয়েকৰ দৰে মানিছিল।\nমোৰ দদাইদেউ যিহেতু সেইখন স্কুলৰে হেদমাষ্টৰ আছিল, গতিকে খেলাৰ সামগ্ৰীৰ কথা ম‍ই কেপ্তেইন হিচাপে ক’ব নোৱাৰিছিলোঁ। কিন্তু বীৰেনকাইক কুটুৰী কুটুৰী ফুটবল এটা খেলাৰ বাবে লাগে বুলি কথাষাৰ হেডমাষ্টৰ আৰু স্কুল কৰ্ত্তৃপক্ষৰ কাণ পোৱালোগৈ। আমাৰ প্ৰতি সদয় হৈ এটা ফুটবল ল’ৰাবোৰোৰ বাবে আৰু তিনি চাৰিডালমান স্প্ৰীং ছোৱালীবোৰ জপিয়াবৰ বাবে অনাৰ অনুমোদন হ’ল। তাৰ দুদিন পাচতেই বীৰেনকাইয়ে “অসম গৌৰৱ” লিখা ফুটবল এটাৰে সৈতে ওলালহি। এইবাৰ আৰু আমাক পাই কোনে। স্কুল থাকে ৯ টাত আমি আহোঁ ৮ টাত। উদ্দেশ্য নিজকে মাৰাডোনা হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত কৰা। বকতাৰ মাৰাডোনা। আমি গোটেই মখা জপিয়াই পৰোঁ ফিল্ডত আমাৰ মৰমৰ “অসম গৌৰৱ”টোৰ পাছত।\nপ্ৰথমে ঠিকেই আছিল। কাৰণ খৰালি ফুটবল খেলিলেও গাত বোকা নালাগে। কিন্তু বাৰিষা অহাৰ লগে লগেই দিগদাৰ আৰম্ভ হ’ল। ফুটবল খেলিলেই গোটেই লেতেৰা হৈ যায় চাৰ্ট-পেণ্ট। পিছে আমিও কম নহয়। উপায় ওলাল। ফিল্ডৰ কাষতে থকা শৰ্ম্মা দদাইটিহঁতৰ ঘৰৰ টিউবেলত লেতেৰা কাপোৰ ধুই আকৌ নতুন কাপোৰ পিন্ধি লওঁ। পিছে তাতো পয়মাল। এখন টাৱেল আৰু এযোৰ ইউনিফৰ্মৰ পেণ্ট-চাৰ্ট লগা হ’ল। তাৰো উপায় ওলাল। বেগত সদায় এযোৰ চাৰ্ট-পেণ্ট আৰু এখন গামোছা থাকেই সেইবাবে। মায়ে আৰু মোৰ ইউনিফৰ্ম ধোৱাৰ সুযোগেই নোপোৱা হ’ল। সদায় পেণ্ট-চাৰ্ট নিজেই শৰ্মাহঁতৰ ঘৰত ধুই স্কুলৰ জেওৰাত ছাৰহঁতে নেদেখাকৈ মেলি দিওঁ।\nএই বাৰিষাৰ দিন কেইটাতে ফিল্ডৰ কাষতে থকা ৰাষ্টাৰ সিপাৰৰ পুখুৰীটো পানীৰে ভৰ্ত্তি হয়। সংসাৰৰ গেলা-পঁচা আৰু মেটেকাৰে ভৰা পুখুৰীটোত কেতিয়াবা আমাৰ “অসম গৌৰৱ” লিখা ফুটবলটো গৈ পৰে। হাঁকুটীয়াই আনিব পৰা হ’লে আনো পানীত ননমাকৈ। কিন্তু কেতিয়বা ঢুকি নোপোৱা হয়গৈ। তেতিয়া তাত জপিয়াই পৰি ফুটবল অনাৰ দায়িত্ব আমাৰ তিনিটাৰ মাত্ৰ। জালিয়া, ধৰ্মেন্দ্ৰ আৰু মোৰ। পাল পাতি পাতি থওঁ। কাৰণ আমি তিনিটাই ভালকৈ সাঁতুৰিব জানো। পানীত নামিলে চাৰ্ট পেন্ট তিতাৰ ভয়ো নাই। কাৰণ, ইতিমধ্যে এযোৰ পেণ্ট-চোলা বেগত ৰিজাৰ্ভ থাকেই। গতিকে আগ-পাছ নুগুণি জপিয়াই দিওঁ। পুখুৰীৰ পাৰতে গজেন দদাইটিৰ ঘৰ। তিনিজনী ছোৱালী আৰু ঘৈণীয়েকৰ সৈতে। আমাৰ ল’ৰামখাক সদায় খুৰীয়ে ফুটবল খেলা চাই থাকে। কিন্তু আমাক পুখুৰীত নমা কেতিয়াও দেখা নাছিল তেওঁ। কাৰণ তেওঁ নিজৰ সৰু ছোৱালীজনী পুখুৰীত পৰে বুলি ভয় কৰে চাগৈ। সেয়ে ছোৱালীজনী লৈ প্ৰায়ে তেওঁ ঘৰৰ ভিতৰতে থাকে। আমাৰো পুখুৰীত জপিওৱাৰ সুবিধা হয়।\nসেইদিনা আছিল সোমবাৰ। বতৰ অলপ সেমেকা। ম‍ই আৰু আমাৰ সৈন্যগণ পুৱা ৮ টাতেই গৈ ফিল্ডত হাজিৰ। খেল আৰম্ভ হ’ল। খুৰীটি সেইদিনা আগফালে কামত ব্যস্ত। এবাৰ দীপকৰ এটা তীব্ৰ শ্বট গ’লকীপাৰক ভেদি গেলা পুখুৰীটোত পৰিলগৈ। দুৰ্ভাগ্যক্ৰমে সেইদিনা পুখুৰীত নমাৰ দায়িত্ব মোৰ। জাপ দি দিলোঁ জপংকৈ। এনেয়ো মোৰ কিবা কৰাৰ আগত চিন্তা কৰিবলৈ সময় নাথাকে। পানীত কিবা পৰাৰ শব্দ শুনিয়েই চাগৈ খুৰীটি লৰ মাৰি আহিল। কিন্তু তাৰ আগতেই ম‍ই খুৰীয়ে নেদেখাকৈ পাৰলৈ বলৰ সৈতে উঠি আহিলোঁ। চোলা গেঞ্জী খুলি আকৌ খেলত জপিয়াই পৰিলোঁ। খেল শেষ হোৱাৰ পাছত শৰ্মা দদাইটিহঁতৰ ঘৰত গা পা ধুই ওলাই অহাৰ পাচত খুৰীটিয়ে মোকেই আগ ভেটি সুধিলে “অ’ ভাইটী, পুখুৰীত পৰাটো উঠিলনে ?” ম‍ইও অলপ ৰগৰ কৰাৰ ভাৱেৰে ক’লো “জানো , নাই উঠা নেকি ?” ঘণ্টা পৰিল স্কুলৰ, প্ৰাৰ্থনাৰ সময়। পিচে মোৰ পিছে পিছে আহি সমস্ত ঘটনা খুৰীটিয়ে আমাৰ আটাইতকৈ খঙাল ছাৰ “গোপাল ছাৰ”ৰ কাণতহে পেলালে। গোপাল চাৰে হেড ছাৰক কৈ ডাঙৰ দুডাল বেত লৈ আমাৰ ক্লাচলৈ আহিল। আহিয়েই ক’লে ” কোন নামিছিলি পুখুৰীত ক’বিনে ? ডুবি মৰি যোৱা হ’লে কি হ’লহেঁতেন ? ক’বিনে নে গোটেই মখাই মাৰ খাবি ” ছোৱালীবোৰক আঁতৰাই আমাক পিটিবৰ বাবে উদ্যত হ’ল গোপালছাৰ। কোনেও মোৰ নাম কোৱা নাই। ম‍য়ো মনে মনে আছোঁ। নাই সৈ নাকাঢ়িলোঁ আৰু। পিটন খোৱাৰ পৰা ৰক্ষা পৰিলোঁ যদিও মোৰ কাৰণে(?) গোটেই মখাই আঁঠু কাঢ়িব লগা হ’ল। ছুটীৰ পাছত ৰাষ্টাত লগৰ এটায়ো মতা নাই। দীপক, ধৰ্মেন্দ্ৰ, জালিয়া, অচ্যুত, মুনু কোনেও মতা নাই। মানে “ৰফা খফা হেই মোঝপৰ”। বাৰু মনাম তহঁতক পিচবেলা বুলি ঘৰত সোমাওঁতেই দদাইদেউৰ পাচফালৰ পৰা চিটিপনিৰ চাটৌপ চাটৌপ পিটনৰ লগতে বকনি ” হোঃ পুখুৰীত নমাটো তোৰ বাহিৰে বেলেগ হ’ব‍ই নোৱাৰে , গোটেইমখাৰ তয়েই চৰ্দাৰ বুলি নাজানো বুলি ভাবিছ নেকি ? কালিৰ পৰা ফুটবল খেলিলেই ভৰি ভাঙি দিম “। পিটন পোৱাৰ পাচতো শাস্তি হিচাবে আমাৰ সাজি থকা ঘৰটোৰ প্লাষ্টাৰ কৰি থাকোঁতে মছলা ট্ৰে ধৰিবলৈ পালোঁ আৰু গোটেই অংকৰ কিতাপখনৰ অংক তিনিদিনত শেষ কৰিব লগা হ’ল। মোৰ মাৰডোনা হোৱাৰ সপোন সেইদিনাৰ পৰাই শেষ হ’ল। পাছদিনাৰ পৰা ৯টা বাজিবলৈ ৫ মিনিট থাকিলেহে ঘৰৰ পৰা ওলোৱাৰ হুকুম হ’ল। মৰি গ’ল মনটো। এতিয়া মাজে মাজে ফুটবল খেল দেখিলেই আঁঠু কঢ়া আৰু ঘৰত পোৱা শাস্তি কেইটালৈ মনত পৰে।\n(বিঃদ্ৰঃ -এটা কথা নক’লে আধাৰুৱা হ’ব।আমাৰ সেই মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়খন ভাগি গ’ল। জালিয়া এতিয়া সফল কুটীৰ শিল্প আৰু ব্ৰয়লাৰ ব্যৱসায়ী। দীপকে বিয়া কৰালে, নিজৰ গাড়ী চলায় অ.এন.জি.চিত। ধৰ্মেন্দ্ৰ গুৱাহাটীত ঘৰৰ পেইণ্টিঙৰ কাম কৰে। অচ্যুতেও ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিছে। মুনুৱেও গাড়ীৰ ব্যৱসায়ত হাত দিছে। গোপাল ছাৰে বিয়া কৰাই খেতিত মন মেলিছে। মোৰ হেড মাষ্টৰ দদাইদেউৱে জুনিয়ৰ ইঞ্জিনীয়াৰৰ পদবীত কোম্পানীত যোগদান কৰিলে। বীৰেনকাই ঘৰতে আছে বিয়া কৰাই। আমাৰ সেই “অসম গৌৰৱ” ফুটবলটো‍ও নাই, স্কুলখনো নাই। কিন্তু কেতিয়াবা মনটোত আকৌ পুখুৰীত জাপ দি বল তুলি আনি বকতাৰ মাৰাডোনা হোৱাৰ হেঁপাহ জাগি উঠে।)\n১৯৯৩ চনৰ আগভাগ। ম‍ই প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ আছিলোঁ হ’বলা। দৰা-ক‍ইনা খেলা ছোৱালীৰ আগত লাজৰ কথা। সেইবাবে দৰা ক‍ইনা বাদ দিছোঁ যদিও জেঠাইৰ পুতেক জালিয়াৰ লগত কেতিয়াবা লুকাই চুৰকৈ আমি খেলোঁ। তাৰ কাৰণে নিজেই ঘৰত দুটামান ফটাকাণিৰ পুতলা তৈয়াৰ কৰি লৈছিলোঁ। যেতিয়া ছোৱালীবোৰে স্কুলত দৰা ক‍ইনা খেলে তেতিয়া আমি পেঞ্চিলেৰে ক্লাছৰ বহা বেঞ্চত কেৰম বৰ্ডৰ নিচিনাকৈ খেলা এবিধ খেলোঁ। প্ৰায় ডেৰ মিটাৰমান দূৰত্বত থকা এডাল পেঞ্চিলত ষ্ট্ৰাইকাৰ হিচাপে লোৱা আন এডালে লগালেই খেলত জিকা। অৰ্থাৎ বিপক্ষৰ পেঞ্চিল নিজৰ। কিন্তু মনে মনে দৰা-ক‍ইনাৰ প্ৰতি আগ্ৰহ নথকাও নহয়। উলিয়াইও নিদিওঁ। কাৰণ চতুৰ্থ মানৰ ল’ৰাবোৰে জাবৰৰে তৈয়াৰ কৰি লোৱা বলটো খেলিবলৈ নাপাবও পাৰোঁ। আমাৰ দ্বিতীয়মানৰ কেইটাৰ মাজৰ পৰা গ’লকীপাৰ ৰাখে চতুৰ্থমানৰ কেইটাই। ম‍ই তাৰ মাজৰে এটা। থপিয়াই বল ধৰিব পাৰোঁ। গ’লকীপাৰ হোৱাৰ পাছৰ পৰা আৰু দৰা ক‍ইনা খেলা বন্ধ হ’ল। টেঙা বল আৰু লুকাভাকু খেলিবলৈ ল’লোঁ। পাছত সন্ধ্যা ভাগৰত আহি ককাৰ কাষত শুই শুই ইংৰাজৰ দিনত হোৱা ঘটনাবোৰৰ বর্ণনা নহ’লে মাৰ কাষত বহি সাধু। ককাই কথা কোৱাৰ ধৰণবোৰ বৰ্ণনামূলক হোৱা বাবে শুনি ভাল লাগিছিল কথাবোৰ।\nপ্ৰায় এলাগী হোৱা পুৰণি দৰা-ক‍ইনা খেলা পুতলাবোৰ ম‍ই ককাইদেউক অন্য এটা কামত ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ দিলোঁ। মোৰ মৰমৰ বেঞ্চি(প্ৰথম)ক প্ৰশিক্ষণ দিয়াৰ উপযুক্ত সামগ্ৰী হৈ পৰিল সেইটো। সেই ফটাকাণিৰ পুতলাটোৰে বেঞ্চিক জপিয়াবলৈ আৰু চিকাৰ মুখেৰে কামুৰি আনি মুখৰ আগত পেলাবলৈ শিকাইছিল মোৰ দুই ককাইদেউৱে। ম‍ই আমাৰ আগফালৰ বননিখনত শুই থাকিলে পিঠিত উঠি বহি থাকিবলৈও শিকাইছিলোঁ তাক। শুই থাকিছিল সি মোৰ গাত মূৰ-কাণ পেলাই। হেণ্ডচেক কৰিবলৈও শিকাইছিলোঁ তাক। কিন্তু সেইটোতকৈ বেঞ্চিয়ে ফটাকাণিৰ পুতলাটোহে আঁজুৰি ফালি আনন্দ পাইছিল। সেইটো মুখেৰে ধৰি ফালিব পাৰিলেহে তাৰ শান্তি।\nসেই সময়তে আৰম্ভ হ’ল আলফা ধ্বংসকাৰী অপাৰেচন ৰাইন’। মোৰ দেউতা এনেও মানসিক ভাৱে বাধাগ্ৰস্ত। তেওঁ পুলিছ আৰু আৰ্মী বহুত ভয় কৰে। ভয় কৰে মনে দেখিব‍ই নোৱাৰে। অৱস্থাই বেয়া হৈ যায়। আমাৰ ঘৰটো তেতিয়া কেঁচা আছিল। বন্ধৰ দিন এটাতে খেলি আছিলোঁ চোতালত বেঞ্চিৰ স’তে। লগত মোৰ দেউতা। দেউতা আৰু ম‍ই বেঞ্চিৰ স’তে আঁজুৰি আছোঁ ফটাকানিৰ পুতলাটো। হঠাৎ গুৰুপ-গুৰুপ শব্দৰে আমাৰ কেঁচা আলিবাটটোত আগবাঢ়ি আহিল চিপাহীৰ পল্টন এটা। সেই কেইদিন শুনি আছিলোঁ চিপাহীৰ পল্টন গাঁৱত ঘূৰি ফুৰা। মা আৰু ককাইদেউৱে দৌৰ মাৰি আহি বেঞ্চিৰ লগত খেলি থকা পুতলাটোত আমাৰ ককাৰ দুনলীয়া বন্দুকটোৰ গুলী চাৰিটা সোমোৱালে। তাৰ পাছত পলিথিন এটাত পুতলাটো সুমুৱাই দলিয়াই দিলে আমাৰ নেওৰাৰ(পানীপতাত পতা টিং) ওপৰলৈ। আমি তিনিওটা ভূত লগাদি থৰ লাগিলোঁ। আনকি বেঞ্চিয়েও ঘটনাটোত একো উৱাদিহ নাপালে।ওপৰলৈ চাই ভুকি থাকিল। কিন্তু হঠাতে দেউতাই ঘৰৰ আগফালে আৰ্মী দেখি পগলা হোৱাৰ দৰে হ’ল। লৰ মাৰি গৈ সোমাল পাকঘৰত। দৃশ্যটো দেখি প্ৰায় ২০ টামান চিপাহী সোমাই গ’ল বন্দুক টোঁৱাই আমাৰ ভাতৰ চৰুলৈ। পাছে পাছে বেঞ্চি। আৰ্মী এটাই বন্দুকেৰে খুন্দা মাৰি দিয়াত বেঞ্চিয়ে কেঁকাই কেঁকাই আঁতৰি গ’ল।দৃশ্যটো মোৰ মনে সহ্য কৰিব নোৱাৰা বিধৰ। ম‍য়ো আৰ্মী ভয় কৰিছিলোঁ। সেই বাবেই কিজানি মাৰ আঁচলৰ পাছফালে ম‍ই আৰু বেঞ্চি দুইটা সোমালোঁগৈ।আৰ্মী সোপাই দেউতাক দৌৰি যোৱা দেখি ভাবিয়েই লৈছিল কিজানি দেউতা কোনোবা সংগঠনৰ লগত জড়িত মানুহ বুলি। মা, ককা আৰু বাকী কাৰো বুজনিত ওলাই নহাত অসমীয়া নুবুজা চিপাহীকেইটাই আৰু সন্দেহ কৰিলে। টানি টানি পাকঘৰৰ পৰা চোঁচৰাই উলিয়াই লৈ আনিলে কথাও ভালকৈ ক’ব নজনা দেউতাক। দেউতাই মাত্ৰ চিঞৰি চিঞৰি কান্দিছিল। মাৰ পাছ ফালে থাকিলেও দেউতাক টনা-আঁজোৰা কৰা দেখি ক্ষোভত মোৰ কণমানি মনটো কিবা হৈ গৈছিল। মন গৈছিল তেতিয়া ঘৰত থকা দুনলীয়া বন্দুকটোত টিঙৰ ওপৰলৈ দলি মাৰি দিয়া গুলীকেইটা খাজি গোটেই কেইটাৰ লাওখোলা উলিয়াই দিয়াৰ। কথাটো ভাগ্যে হিন্দীজনা গাঁৱৰে অসমীয়া প্ৰাক্তন চিপাহী এজনে আহি গোটেই ঘটনাটো সিহঁতক বুজাই ক’লে। তাৰ পাছত লাহে লাহে ওলাই গ’ল চিপাহীৰ দলটো। মোৰ সেই ঘটনাটোৱে খুব সৰুতেই মনত আৰ্মীৰ প্ৰতি এটা ঘৃনাৰ ভাৱ সৃষ্টি কৰিছিল, যিটো হয়তো এতিয়াও অৱচেতন মনত কম বেছি পৰিমাণে বিৰাজমান।\n← হেণ্ডচামৰ বিলৈ (গুণীন্দ্র নাথ)\nবিষয় – সঞ্চয় আৰু বিনিয়োগ (২) (প্রতিম প্রতাপ বৰুৱা) →\nহিতেন শৰ্ম্মাৰ দিনলিপি −১০ -(ধ্ৰুৱজ্যোতি শৰ্মা)\nআম্ৰপালী: বৰ্ণিল দস্তাবেজৰ স্বৰ্ণীল লিপি (সপ্তম খণ্ড) – পৰী পাৰবীন


অসমীয়া জাতিৰ ভেটি গঢ়োতা চাওলুং ছ্যু-কা-ফা – Mahabahoo\nHome/ Assam News & Articles/অসমীয়া জাতিৰ ভেটি গঢ়োতা চাওলুং ছ্যু-কা-ফা\nঐতিহ্য চেতনা আমাৰ জাতীয় জীৱনৰ বাবে অনুপ্ৰেৰণাৰ উৎস। ইতিহাসক পাহৰি যোৱা সমাজ এখনে কেতিয়াও নিজকে ভালদৰে চিনিব নোৱাৰে, স্বাভিমানো আয়ত্ত কৰিব নোৱাৰে। আজিৰ তাৰিখত মহান ব্যক্তিত্বৰ অধিকাৰী চাওলুং ছ্যু-কা-ফাই মাওলুঙৰপৰা লগত কঢ়িয়াই অনা বুৰঞ্জী চৰ্চাৰ ধাৰাৱাহিকতা অসমবাসীয়ে অব্যাহত ৰাখিব নোৱৰাটো দুৰ্ভাগ্যজনক বিষয় হিচাপেই বিবেচিত হৈছে। আমাৰ শিক্ষানুষ্ঠানসমূহৰ কোনো পাঠ্যক্ৰমতে অসমীয়া জাতি গঠনৰ প্ৰক্ৰিয়া সম্পৰ্কত বিশদ পৰ্যালোচনা অন্তৰ্ভুক্ত নকৰাৰ বাবে নতুন প্ৰজন্মৰ জাতি গঠন সম্পৰ্কে কোনো স্পষ্ট ধাৰণা নাই। আমি উপলব্ধি কৰো যে বহুধা বিভক্ত হৈ পৰা অসমীয়া জাতিক একতাৰ এনাজৰীৰে বান্ধি ৰাখিবলৈ হ’লে আৰু ভাঙোনমুখী অসমীয়া জাতিৰ ভৱিষ্যৎ সুৰক্ষিত কৰিবলৈ হ’লে আমাৰ নতুন প্ৰজন্মই অসমীয়া জাতি গঠনৰ ঐতিহাসিক প্ৰক্ৰিয়াৰ বিষয়ে অৱধাৰিতভাৱে জানিব লাগিব।\nঅসমীয়া জাতি গঠনৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিবলৈ ল’লে পোনেই মনৈল আহে চাওলুং-ছ্যু-কা-ফাৰ নাম, যিগৰাকী ক্ষণজন্মা ব্যক্তিয়ে ত্ৰয়োদশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকালৈ আহি আহোম ৰাজ্য স্থাপনেৰে অসমীয়া জাতি গঠনৰ প্ৰক্ৰিয়া সূচনা কৰিছিল। চাওলু-ছ্যু-কা-ফাৰ সৌমাৰলৈ অহাৰ সময়ত সৌমাৰখণ্ড ৰাজনৈতিক, সামাজিক আৰু গোষ্ঠীগতভাৱে খণ্ডিত হৈ আছিল। ছ্যু-কা-ফাৰ আগমনেহে ভৌগোলিক, ৰাজনৈতিক, সাংস্কৃতিক আদি সকলো দিশতে অসমত এক সুদূৰপ্ৰসাৰী প্ৰভাৱ পেলাবলৈ সক্ষম হৈছিল আৰু ইয়াৰ প্ৰভাৱ আজিও অসমৰ সকলো ক্ষেত্ৰতে বিদ্যমান হৈ আছে।\nছ্যু-কা-ফাৰ সমসাময়িক বা পৰৱৰ্তী কালৰ বিশ্বৰ অন্যান্য অভিযানকাৰীসকললৈ লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায় যে তেওঁলোকে কেৱল জলপথেদিহে যাত্ৰা কৰিছিল। কিন্তু, ছ্যু-কা-ফাই পৰ্বত, নদ-নদী, ঘন অৰণ্যৰ মাজেৰে অভিযান চলাই সৌমাৰত ভৰি থৈছিল। পদে পদে বনৰীয়া জীৱ-জন্তুৰ লগত যুঁজি-বাগি তেওঁ আগুৱাই আহিব লগা হৈছিল। তেওঁৰ সমসাময়িক বিশ্ব ইতিহাসৰ অন্যান্য অভিযানকাৰীসকলৰ ভিতৰত কলম্বাছ, মেগলান, ড্ৰেক, কুক্ আদিৰ নাম ল’ব লাগিব। ধনে-জনে বলীয়ান এই ইউৰোপীয় অভিযানকাৰীসকলৰ অভিযানৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত উপনিৱেশ স্থাপন কৰা। তেওঁলোকৰ বাবে মানৱতাবোধ, শান্তি-সম্প্ৰীতি আদি সুদূৰ পৰাহত আছিল। কিন্তু চাওলুং-ছ্যু-কা-ফাই য’লৈ গৈছিল, তালৈ কঢ়িয়াই নিছিল শান্তি, মানৱতা, সম্প্ৰীতি আৰু সমন্বয়ৰ বাৰ্তা। ছ্যু-কা-ফাই অভিযান কালত কেতিয়াও অমানৱীয়তা আৰু জোৰ-জুলুম প্ৰদৰ্শন কৰা নাছিল। তেওঁ সামৰিক শক্তি প্ৰয়োগ নকৰি মিলা-প্ৰীতিৰে থলুৱা মানুহৰ অন্তৰ জয় কৰিব বিচাৰিছিল। ছ্যু-কা-ফা আৰু তেওঁৰ অনুগামীসকলৰ অগতানুগতিকতা, অভিযানৰ উদ্দেশ্যৰ বিষয়ে ফৰাচী পণ্ডিত জৰ্জ কোৰ্ডে এনেদৰে মন্তব্য আগবঢ়াইছে— “Throughout whole of their history, the Tais have always had to remarkable capacity for assimilation and wherever they stayed have all ways raising themselves to the level of the most enlightened section of the society of their.”\nতেজ-মঙহেৰে গঢ়া সাধাৰণ মানুহ হৈও অসাধাৰণ ব্যক্তিত্বৰ অধিকাৰী ছ্যু-কা-ফা আছিল এজন প্ৰকৃত নেতা, যাৰ নেতৃত্ব সকলোৱে মানি লৈছিল, এজন সমৰ বিশাৰদ, যিকোনো ৰণতে পৰাজিত হোৱা নাছিল। এজন ৰাজনীতিবিদ, সাত ৰাজ মিলি এখন ডাঙৰ ৰাজ্য গঠন কৰিব পাৰিছিল। এজন নিপুণ অৰ্থনীতিবিদ, যাৰ বাবে তেওঁৰ ৰাজ্যৰ লোকসকলে সুখ-সন্তোষেৰে জীৱন-নিৰ্বাহ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। আছিল শিক্ষানুৰাগী, যাৰ বাবে অসমত বুৰঞ্জী চৰ্চা চলিছিল। ছ্যু-কা-ফাই সকলোকে সমভাৱে আদৰি লোৱা এজন উদাৰ মনৰ ব্যক্তি আছিল বাবেই তেওঁ যেনিয়েই অগ্ৰসৰ লৈছিল, তেনিয়েই সকলো জাতি তেওঁৰ বশৱৰ্তী হৈছিল। তেওঁ বৰাহীৰ লগত মিল হৈ “বৰাহীক কাঠকটীয়া, চাংমাই ও ৰান্ধনী ও জৰাধৰা ও বেজ ও কুকুৰচোৱা এনে বনুৱা কৰি লৈছিল।” (অসম বুৰঞ্জীৰ সাৰ, সম্পাদনা প্ৰতাপ চন্দ্ৰ চৌধুৰী, পৃ. ১০)। এইদৰে মিলিজুলি সকলোৰে লগত বাস কৰিবলৈ লোৱাত “বৰাহীসকলে আলোচনা কৰিবলৈ ধৰিলে যে এই ৰজাই আহি ছলেৰে আমাক বনুৱা কৰিলে। যদিও আমি থাকি বেয়া পোৱা নাই, এতেকে ইহঁত দেও সঁচৰ মানুহ, ইহঁতৰ সম কোনো নাই, ইহঁত অসমৰ মানুহ। এইৰূপে ৰাজ্যত কৈ ফুৰোতে ‘অসম’ নাম খ্যাত হ’ল দেখি তেতিয়াৰপৰা ৰজা ও লগত অহা প্ৰজাসকলকো অসম বুলিলে। এই অসমৰে দেশ হ’ল কাৰণে অসম দেশ বোলে আৰু এই জাতিটোক আহম জাতি বোলে।” কালক্ৰমত আহম শব্দটোৰপৰা আহোম জাতি আৰু ‘অসম’ দেশ খ্যাত হৈ পৰিল। (ডঃ সূৰ্যকুমাৰ ভূঞা, সম্পাদনা, অসম বুৰঞ্জী, পৃ. ১৩)। এই আহোমসকলে এই দেশ অধিকাৰ কৰাৰ আগতে এই ‘আহোম’ শব্দ এই ঠাইখণ্ডৰ ক’তো ব্যৱহাৰ কৰা নাছিল আৰু কোঁচ ৰজাসকলৰ বংশাৱলীত উল্লেখ কৰা মতে এই শব্দ জাতিটোৱে শাসন কৰা দেশখনত ব্যৱহাৰ নকৰি ‘আহোমসকলৰ’ ক্ষেত্ৰতহে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। গতিকে নিঃসন্দেহে যে এই শব্দটো বৰ্তমান ‘আহোমসকলক’ দিয়া পদৱীৰপৰা ওলাইছে। (হিতেশ্বৰ বৰবৰুৱা, আহোমৰ দিন)।\nউল্লেখযোগ্য যে চাওলুং ছ্যু-কা-ফাৰ লগত মাওলুঙৰপৰা টাই ভাষা-সংস্কৃতিহে আহিছিল। সেয়ে সেই সময়ত সকলো কথা বা ঘটনা টাই ভাষাতেই লিখা হৈছিল। সেই সময়ত থলুৱা জাতি-উপজাতিবিলাকৰ মাজত নিজৰ সুকীয়া মাত-কথা প্ৰচলন আছিল আৰু সেইবোৰ মাত-কথাৰে তেওঁলোকে অন্যৰ লগত মনৰ ভাব প্ৰকাশ কৰিছিল। চাওলুং ছ্যু-কা-ফাই এটা মাথোন ভাষাত শব্দ-ধ্বনি সকলোৰে মাজত উমৈহতীয়া যেন অনুভৱ কৰি তাকেই সংযোগী ভাষা হিচাপে লৈছিল। সেই ভাষাকে প্ৰচলন কৰি ৰজাঘৰীয়া স্বীকৃতি দিছিল। সেই ভাষাটোৱেই বৰ্তমানৰ অসমীয়া ভাষা। তেতিয়াৰেপৰা অসম নামৰ এইখন ৰাজ্যত বসবাস কৰা পুৰণি তথা নতুন সকলো ধৰণৰ মানুহৰ পৰিচয় হ’লগৈ অসমীয়া। চাওলুং ছ্যু-কা-ফা অহাৰ আগতে সৌমাৰত থকা বৰাহী-মৰাণসকলৰ বংশধৰসকলো অসমীয়া, ছ্যু-কা-ফাৰ লগত অহাসকলৰ বংশধৰ সকলো অসমীয়া। কালক্ৰমত কনৌজৰপৰা অহা নাতি-পুতিও অসমীয়া। বাঘ হাজৰিকাৰ নাতি-পুতিও অসমীয়া হ’ল। অসমৰ চাহ বাগিচাত কাম কৰিবলৈ চোটনাগপুৰৰপৰা গিৰমিটীয়া হৈ অহাসকলৰ নাতি-পুতিও অসমীয়া হ’ল। নিজকে অসমীয়া বুলি কৈ সকলো জাতি-জনজাতিৰ লোকে গৌৰৱ অনুভৱ কৰিবলৈ ধৰিছে। এয়াই আছিল চাওলুং ছ্যু-কা-ফাৰ অৱদান। ছ্যু-কা-ফা সৌমাৰলৈ নহা হ’লে এই দেশৰ নাম অসম, ইয়াত বাস কৰা মানুহখিনি অসমীয়া আৰু তেওঁলোকে ব্যৱহাৰ কৰা ভাষাটোৰ নাম অসমীয়া ভাষা কেতিয়াও নহ’লহেঁতেন। সেইবাবেই চাওলুং-ছ্যু-কা-ফাক অসমীয়া জাতিৰ প্ৰথম পুৰুষ বুলি কোৱা হয়।\nচাওলুং ছ্যু-কা-ফাই ১২৫৩ চনৰপৰা চৰাইদেউত ৰাজধানী পাতি ছশ বছৰতকৈ অধিক কাল তিষ্ঠি থকা টাই আহোম ৰাজত্বৰ শুভাৰম্ভ কৰিলে। এইজনা ৰজাই ১২২৮ খ্ৰীষ্টাব্দৰপৰা ১২৬৮ খ্ৰীষ্টাব্দলৈকে সৰ্বমুঠ ৩৯ বছৰ ৪ মাহ দিন অসমত প্ৰবল প্ৰতাপেৰে ৰাজত্ব কৰি ৮২ বছৰ বয়সত ইহলীলা সম্বৰণ কৰে। চাওলুং ছ্যু-কা-ফাই কায়িকভাৱে গতি কৰিলেও তেওঁ আত্মিকভাৱে অমৰ হৈ ৰ’ল। অসমীয়া জাতি যিমান দিনলৈকে জীয়াই থাকিব, ছ্যু-কা-ফাৰ জীৱনাদৰ্শও সিমান দিনলৈকে জীয়াই থাকিব।


নপামৰ বাছ - সন্ধান\nYou are at:Home»কথাশিল্প»নপামৰ বাছ\nBy দীপাংকৰ চেতিয়া on February 9, 2014 কথাশিল্প\nগাড়ীখন আহি ৰোৱাৰ লগে লগে, বিবেকে দৌৰি গৈ ভিৰ ফালি খিড়িকিৰে যেনে তেনে হাতখন বাহিৰৰ পৰা সুমুৱাই পিঠিৰ বেগ দুটা ভিতৰৰ চিট দুটাত পেলাই দিলে। “হৈ গ’ল! হৈ গ’ল! পেলালোঁ, ব’ল এতিয়া চাহ একাপ খায় লওঁগৈ, যাবলৈ আধা ঘন্টাতকৈ বেছি সময় আছে”, এ.এচ.টি.চি.ৰ বাচ আস্থানৰ বেঞ্চ এখনত বহি থকা তাক বিবেকে একেটা উত্‍সাহতে আহি ক’লেহি।\nদুয়োটাই বাছ আস্থানৰ ভিতৰতে থকা চাহ মিঠাই পোৱা হোটেলখনত চাহ দুকাপ লৈ বহিল, বিবেকে তাক কিবা কিবি সুধিছিল, সি হয় নহয় কিবা চুটিকৈ উত্তৰ দিলে, সি কিবা কথাত আজি অন্যমনস্ক হৈ থকাটো বিবেকেও লক্ষ্য কৰিছিল চাগে সেয়ে সিও আৰু বেছি একো নুসুধিলে। তাৰ মনটো দুপৰীয়াৰ পৰা ভাল লাগি থকা নাই, বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আহি থকা প্ৰযুক্তিবিদ্যা উত্‍সৱত সিহঁতৰ বিভাগৰ পৰা আয়োজন কৰিব লগা জ্যোতিৰ্পদাৰ্থবিদ্যাৰ প্ৰদৰ্শনীখনৰ বাবে তাকে ধৰি মুঠ তিনিজনক আৰ্হি নিৰ্মাণ কৰিবলৈ দিয়া হৈছিল, সি প্ৰায় নিশ্চিত আছিল তাৰ টোৱেই নিৰ্বাচিত হ’ব বুলি, কিন্তু তাক নিৰাশ কৰি বাকী ছাত্ৰ সকল আৰু শিক্ষক সকলে আন এটাহে আৰ্হিহে চূড়ান্ত কৰিলে। যোৱা কেইবাদিনো দিনে ৰাতিয়ে কৰা কষ্টখিনি অথলে যোৱাত সি বৰ হতাশ হ’ল, তাৰ মতে যিটো আৰ্হি নিৰ্বাচিত হ’ল সেইয়া একেবাৰেই অপৈণত মনৰ আৰ্হি, ৰংচঙীয়া কিবা এটা হ’লেই সকলো সেইটোৰ ফালে কিয় ঢাল খাই সি বুজিব নোৱাৰে, সি আশা কৰিছিল শিক্ষক সকলে অন্ততঃ তাৰ আৰ্হিটো পচণ্ড কৰিব নাই তেওঁলোকেও সেই আনটোৱেই ভাল পালে। লগৰ এটাই তাক ক’লে, “ত‍ই কষ্ট কৰিছিলি কিন্তু এইটো দিলে মানুহে বৰ ব’ৰ খাই যাব অ’।” তাৰ খং উঠিছিল, কেতিয়াবা তাৰ আচৰিত লাগে, লগৰ আটাইসোপাকে এল পি স্কুলত পঢ়ি থকা ল’ৰা ছোৱালী যেন লাগে। কিন্তু নিজৰ যুক্তিতে সি হাৰি যায়, সকলোৰে গাত দোষ আৰু সি অকলে কেৱল নিৰ্দোষী এনেকুৱা হ’ব পাৰে নেকি, সিয়েই হয়তু অপৈণত, নতুবা তাৰেই চিন্তাবোৰ চাগে কিবা উদ্ভত ধৰনৰ। সি আচৰিত হয় নতুন চিনেমা এখন ওলালে চিনেমা খনৰ আনে সকলোতকৈ কমকৈ শুনা গানটো তাৰ ভাল লাগে সদায়, বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আটাইতকৈ কমকৈ মানুহ জমা অনুষ্ঠানবোৰত সি সদায় বহি থাকে, আৰু এনেকুৱা দুটা এটা কাম কৰি সি ভাল পায় যিটো সি থকা হোষ্টেলটোত আৰু কোনোৱেই নকৰে। লগৰ দুই এটাই সি কৰা কামবোৰৰ বাবে তাক ধেমেলীয়া কাট মাৰে, সি এইবোৰ নিজেই ভাল বুলি জনাৰ পাছতো, তাৰ গাৰ কোনোবাখিনিত সেই ধেমেলীয়া কথাবোৰে কাটি থৈ যায়। লগৰবোৰে একো চিন্তা নকৰাকৈ কৰা বহু কাম কৰাৰ আগত সি হাজাৰ বাৰ ভাবিব লগা হয়, এইটো কৰাটো থিক হ’বনে? কেতিয়াবা তাৰ এনেবোৰ কথাত নিজকে বৰ অকলশৰীয়া যেন লাগে, তাক ভালপোৱা তাৰ বহুত বন্ধু আছে, কিন্তু চেষ্টা কৰিও সিহঁতৰ লগত কেতিয়াও সি এক হৈ যাব‍ই নোৱাৰে, কোনোবাখিনিত সদায়েই এটা সুৰুঙা ৰৈ যায়।\n৭:৪৫ হোৱাৰ লগে লগে গাড়ীখন চলিল, ভিতৰৰ থিয় হ’বলৈও ঠাই নোহোৱাৰ দৰে, সিহঁতে আগতে ৰাখি থোৱা চিট দুটাত বহিছে, প্ৰায়বোৰ ল’ৰা ছোৱালিয়েই চাৰি পাচঁটাকৈ দল বান্ধি বান্ধি আহে তেজপুৰলৈ, বাছত উঠিয়েই সকলোৱেই সেই নিজৰ নিজৰ দলবোৰৰ মাজত আকৌ মেল আৰম্ভ কৰিছে। দুটা ল’ৰাই জোৰ জোৰকৈ হাঁহিছে লগত থকা ছোৱালীজনীৰ মুখখন অলপ ৰঙা পৰিছে, তাইক কিবা এটা কথাত সিহঁত দুটাই কামুৰিছে* ছাগে, লগৰ আনজনী ছোৱালীয়েও মুখ টিপি হাঁহি আছে। দুই এটাই কাণত হেডফ’ন লগাই গান শুনাত ব্যস্ত হৈছে, ৰক পাৰ্ক নহলে গনেশ ঘাটত ফুৰি অহা কেইটাই কেমেৰাত অলপ আগতে তোলা ফ’টোবোৰ চোৱাত ব্যস্ত, গণেশ ঘাটৰ পৰা সন্ধিয়াৰ কলিয়াভোমোৰা দলংখন বৰ ধুনীয়া দেখি। পিছৰ চিটবোৰৰ কোনোবাটোত কোনোবাই কাষৰ চিটত বহা আপোনজনৰ সৈতে মনৰ কথাবোৰ পাতিছে, আনৰ কথা শুনিবলৈ তেওঁলোকৰ এতিয়া সময় নাই আৰু ৪৫ মিনিটহে আছে হাতত একেলগে থাকিবলৈ। সি ভাল পায় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বাছত এই তেজপুৰলৈ অহা যোৱা কৰাৰ কাৰবাৰটো, সকলোৰে কাণ্ড কাৰখানাবোৰ লক্ষ্য কৰাত এক অন্য মজা আছে। বাছখন মিছন চাৰিআলিয়েদি নগৈ মাজগাৱেঁদি সোমাল, এইফালে গ’লে সোনকালে পাইগৈ, ৰাস্তা অলপ বেয়া পিছে। সিও গান শুনো বুলি পকেটত হেডফ’ন ডাল বিচাৰিলে, চেহ্ সেইডাল আজি হোষ্টেলতে এৰি আহিলে হ’বলা। বিবেকৰ ডাল খুজিব বুলি তাৰ ফালে চালে, সি থিয়হৈ থকা কোনোবা এটাৰ লগত কথা পতাত ব্যস্ত। এইবাৰ সি হেডফোনডাল নোহোৱাকৈয়েই ম’বাইলটোত গান এটা লগাই দিলে, তাৰ ম’বাইলটোৰ স্পিকাৰটোৰ মাত সৰু গাড়ীৰ ঘটং মটং মাতৰ মাজত যেনে তেনে শুনি যাব পাৰি আৰু, চছমা কোঁৱলৰ তাৰ এটা প্ৰিয় গীত বাজিছে মোবাইলটোত সি বাহিৰলৈ চাই কিবা এটা ভাবিব ধৰিলে, দুপৰিয়াৰ কথাটো সি এতিয়াও মনৰ পৰা আতৰাব পৰা নাই। তাৰ পাছত আন দুটা গান বাজিছে, তেনেতে সি শুনিলে থিক পিছৰ ছিটটোত কোনোবা এজনী ছোৱালীয়ে, লগৰ জনীক খুবসম্ভৱ হেঁচুকি কৈ উঠিছে, “শুন না! আগৰ চিটত কোন ল’ৰা বহিছে জানো, ইমান ধুনীয়া গান কেইটামান বজাই আহিছে, কেতিয়াবাৰ পৰা মই এইকেইটা বিচাৰি ফুৰিছিলোঁ।” নাই হুলস্থুল মাজতো সি ভুল শুনা নাই সি, তেনেকৈয়েই কৈছে তাই, সি একো নুশুনাৰ দৰে বহি থাকিল। অলপ পাছত পিছৰটো গান, “ঐ শুন্ না!”, নাই লগৰ জনী বেলেগ কিবাত ব্যস্ত তাই এইবোৰত মন দিয়াৰ প্ৰয়োজনবোধ কৰা নাই। সি কাণ দুখন থিয় কৰি এইবাৰ শুনিবলৈ চেষ্টা কৰিছে তাই আৰু কি কৈছে লগৰ জনীক। নাই তাই এইবাৰ লগৰ জনীক খাতিৰ কৰি থকা নাই, তাৰ ম’বাইলত বাজি থকা গানটো তাই লগে লগে গুণগুণাইছে এইবাৰ, ৱাহ তাইৰ মাতটো ধুনীয়া! নে সি ভালপোৱা গানবোৰ গোৱাৰ বাবে সি ধুনীয়া শুনিছে। এইবাৰ সি সঁচাই কিবা এক অচিন উত্তেজনাৰ মাজত সোমাই পৰিছে, বিবেকলৈ চালে, সি এতিয়াও ল’ৰাটোৰ লগত কথা পতাত ব্যস্ত। সি বহি থকা চিটটোত মূৰটো অলপ উজাই দিলে, অঁ এতিয়া পৰিষ্কাৰকৈ শুনিছে সি, আনমনা হৈ সৰুকৈ গাইছে তাই, গাড়ীৰ শব্দৰ মাজত টুকুৰা টুকুৰিকৈ তাৰ কাণত পৰিছেহি কোমল মাতটি। বাজি থকা গানটো শেষ হ’ল, সি লৰা লৰিকৈ গানৰ লিষ্টখন চালে ম’বাইলত আৰু আন এটা তাৰ পচন্দৰ গান ম’বাইলটোত বাজি উঠিল, এইবাৰ তাৰ অলপ ভয় লাগিল, এইটো গান বা তাই গাবনে? গাইছে, আকৌ তাই, সি লাহে লাহে হেৰাই গ’ল মাতটোত, তাৰ পাছত আৰু এটা গান। তাই হয়তু গম পোৱা নাই সি ম’বাইলত বাজি থকাবোৰ শুনা বাদ দি তাইৰ মাতত বিভোৰ হৈ আহিছে। বাছখন দোলাবাৰী চাৰিআলিয়েদি, পাচঁমাইল খলা বমা ৰাস্তাটো পাৰ হৈ কেতিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ মুখ পালেহি সি গমেই নাপালে, গেটৰ মুখৰ ফ্লাদ লাইটটোৰ উজ্জল পোহৰত সি আৱেশটোৰ পৰা ওলাই আহিল। গেটৰ কাষতে থকা শ্বপিং কম্প্লেক্সত বাছখনৰ প্ৰায় আধাখিনি ল’ৰা ছোৱালী নামিল, তইয়ো নামি গ’ল নেকি বাৰু? কিবা এটা কাৰণত সি পিছলৈ চাব পৰা নাই। বাছখন আকৌ চলিল, লগৰ জনীয়ে এইবাৰ তাইক কিবা কৈছে, তাই কিবা এটা সৰুকৈ উত্তৰ দিছে। টেনিচৰ ক’ৰ্টখন পাৰ হৈ বাছখন পাটকাই আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ ছাত্ৰাবাসৰ সন্মুখত ৰৈছে, তাৰ পাছৰ খেলপথাৰৰ কাষৰ ষ্টপেজটোত সিও নামিব, তাৰ মনটো এইবাৰ অলপ বেয়া লাগিল।\nখন্তেক পাছতে সিহঁতৰ ষ্টপেজটোত বাছখন আকৌ ৰ’লহি কাঞ্চনজংঘা, নীলাচল আৰু সিহঁতৰ চৰাইদেউ হোষ্টেলৰ ল’ৰাবোৰ লাহে লাহে বাছখনৰ পৰা নামিছে। বিবেকে কলে, “অই গীত ব’ল আকৌ, কি হ’ল!”, সি পিঠিত বেগটো লগাই লৈ তাৰ পাছে পাছে উঠি আহিল, বাছৰ দুৱাৰখনৰ ওচৰৰ পৰা সি এবাৰ তাইক উভতি চাবলৈ মূৰ ঘূৰালে হঠাৎ কিবা এটা ভাবি সি তাইক নোচোৱাকৈ নামি গ’ল। নাই সি তাইক চাব নিবিচাৰে সি ভাল পোৱাবোৰ ভাল পোৱা মানুহ আৰু কোনোবা আছে সেয়াই তাৰ বাবে বহুত, আন কোনোবা মানুহ হয়তু আছে যি তাৰ দৰে কথাবোৰ ভাবে, তাইক দেখাৰ পাছত হয়তু তাৰ কিবা এটা ভাল নালাগিবও পাৰে, এনে হোৱাতো সি নিবিচাৰিব। চৰাইদেউ ছাত্ৰাবাসৰ দীঘল পদুলিটোৱেদি সি সোমাই গ’ল, দুপৰীয়াৰ কথাবোৰ তাৰ মনৰ পৰা কেতিয়াবাই ওলাই গ’ল, অলপ আগতে অনুভৱ কৰা ভাল লগা উত্তেজনাটোৱে তাক আকৌ এবাৰ চানি ধৰিলে। তাইয়ো চাগে এতিয়া সোৱণশিৰি, ধনশিৰি, প্ৰাগজ্যোতিকা বা আন কোনোবা এটা ছাত্ৰীনিৱাসত নামিছে, কি থিক তাইয়ো তাৰ দৰেই বিচাৰি ফুৰা কিবা এটা বিচাৰি পাইছে।\n(দীপাংকৰ চেতিয়াৰ ব্লগত পঢ়িবলৈ ক্লিক কৰক)\n– দীপাংকৰ চেতিয়া,\nআশা আৰু সপোনৰ কেইটামান টুকুৰা...\nPrevious Articleবন্ধুত্ব-এক সঁচা অনুভৱ\nNext Article মৰিগাঁও জিলাৰ ৰূপ ৰেখা (২)


Ladakh - The Cross Current\nJust In – লাডাখৰ ভাৰত-চীন সীমান্তত চীনে ভাৰতলৈ লক্ষ্য কৰি সাজু কৰিছে যুদ্ধ বিমানঃ কিন্তু কিয়?\nভাৰত আৰু চীনৰ সংঘাত কোনো নতুন কথা নহয়। কিন্তু লাডাখৰ ভাৰত-চীন সীমান্তৰ পৰা আহিছে এটা উদ্বেগজনক খবৰ। চীন-ভাৰত সীমান্তত বাঢ়িছে উত্তেজনা। চীনে পূব সীমান্তত মোতায়েন কৰিছে প্ৰায় ৫০ হাজাৰ সেনা। গোগৰা হাইটচ আৰু ইয়াৰ পাৰ্শ্বৱৰ্তী এলেকা ড্ৰোনেৰে…\nলাডাখৰ পৰিস্থিতি আচলতে কি ?\nলাডাখৰ সীমান্তত চীনৰে সৈতে ভাৰতৰ সেনাৰ সংঘাতপূ্ৰ্ণ পৰিস্থিতিকলৈ চৰকাৰক স্থিতি স্পষ্ট কৰাৰ বাবে এইবাৰ দাবী জনাইছে ৰাহুল গান্ধীয়ে ৷ মঙলবাৰে কংগ্ৰেছৰ প্ৰাক্তন সভাপতি ৰাহুল গান্ধীয়ে কয় যে "লাডাখ সীমান্তৰ বৰ্তমানৰ পৰিস্থিতি সম্পৰ্কে অবিলম্বে…


সাংস্কৃতিক আন্দোলনৰ পণ ল'লে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ সমাজে - NE FOCUS\nসাংস্কৃতিক আন্দোলনৰ পণ ল’লে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ সমাজে\nগুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্নাতকোত্তৰ ছাত্ৰ সন্থাৰ কাৰ্য্যালয়ত কালি ছাত্ৰ সন্থাৰ উদ্যোগত শিল্পী দিৱস উদযাপন হয়।জাতি ধ্বংসী নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়কৰ বিৰোধিতা কৰি সকলোৱে ক’লা বেজ পৰিধান কৰি প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰে।সন্থাৰ উপসভাপতি জিতুমণি কলিতাই জাতিটোৰ সংকটৰ কালত ৰূপ কোঁৱৰৰ আদৰ্শৰে অনুপ্ৰাণিত হ’বলৈ আহ্বান জনায়।সন্থাৰ সহকাৰী সম্পাদিকা হেলেনা স্বৰ্গীয়াৰীয়ে যুক্তিনিষ্ঠ, আবেগ বৰ্জিত আন্দোলন আগবঢ়াই নিবলৈ সকলোকে শপত বাক্যপাঠ কৰায়।সভাত সন্থাৰ সাহিত্য আৰু সুকুমাৰ কলাৰ সম্পাদক বিদ্যুৎ বিকাশ বৰুৱা, সাংস্কৃতিক সম্পাদক হীৰক জ্যোতি শৰ্মা,কৰ্মচাৰী সকল, বিভিন্ন কলেজৰ পৰা অহা ছাত্ৰ প্ৰতিনিধি, বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বহুসংখ্যক ছাত্ৰ ছাত্ৰী উপস্থিত থাকে।\nPrevPreviousবীৰুবালা জীৱনৰ আধাৰত তেজস্বিনী\nNextবৰষা ৰাণী বিষয়াই মুকলি কৰিল দ্য ৰয়েল ক্ৰাউনNext\nসমীক্ষাত প্ৰকাশ পাইছে-ৰাজ্যখনৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে সোণোৱালেই ভোটাৰৰ প্ৰথম পছন্দৰ প্ৰাৰ্থী\nadmin January 19, 2021 11:28 AM\nবিজেপি নেতা তথা অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱালেই ৰাজ্যখনৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে ভোটাৰৰ প্ৰথম পছন্দ। আইএএনএছ-চি-ভোটাৰৰ সমীক্ষাত এইকথা প্ৰকাশ পাইছে।\nসমীক্ষা অনুসৰি ৰাজ্যখনৰ শাসনভাৰ পুনৰ চলাবলৈ ভোটাৰসকলে নিৰ্বাচিত কৰিবলগীয়া নেতাসকলৰ ভিতৰত সোণোৱালেই হৈছে উপযুক্ত ৰাজনীতিবিদ।অহা ৩১মে’ত সমাপ্ত হ’বলগীয়া বিধানসভাৰ ১২৬টা সমষ্টিৰ সঁহাৰি জনোৱা লোকৰ মাজত ৩০ শতাংশৰেই সোণোৱালক পছন্দ কৰে।\nসকলো বিধানসভা সমষ্টিক সামৰি ৫,০০০তকৈয়ো অধিক লোকৰ মাজত চলোৱা সমীক্ষাটোৱে দেখুৱাইছে যে ২১.৬শতাংশ নাগৰিকে বিজেপি নেতা বৰ্তমানৰ বিত্তমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাক মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে পছন্দ কৰিছে।আনহাতে, কংগ্ৰেছ নেতা গৌৰৱ গগৈক মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে ১৮.৮শতাংশ লোকে বিচাৰিছে আৰু ইয়াৰ পাছতে আছে এআইয়ুডিএফ নেতা বদৰুদ্দিন আজমল আৰু প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী হিতেশ্বৰ শইকীয়াৰ পুত্ৰ কংগ্ৰেছ নেতা দেবব্ৰত শইকীয়া।প্ৰায় ২০ শতাংশ অসমৰ লোকে আন ৰাজনৈতিক নেতাক ৰাজ্যখনৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে বিচাৰিছে।\nadmin January 18, 2021 7:54 PM\n৭দিনীয়া কাৰ্যসূচীৰে ১৮জানুৱাৰীৰ পৰা আৰম্ভ ধেমাজি গ্ৰন্থ উৎসৱ\nadmin January 18, 2021 11:35 AM\nআজিৰে পৰা ২৪ জানুৱাৰীলৈকে ৭ দিনীয়া কাৰ্যসূচীৰে ধেমাজি জিলা প্ৰশাসন আৰু ধেমাজি ছাত্ৰ সন্থাৰ উদ্যোগত অনুষ্ঠিত হ’ব গ্ৰন্থৰ উৎসৱ।ধেমাজি ডি. আৰ. ডি. এ প্ৰাংগণত অনুষ্ঠিত হোৱা এই উৎসৱ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলৰ বৌদ্ধিক বিকাশৰ উদ্দেশ্য আগত ৰাখি অনুষ্ঠিত কৰা হৈছে।এই উৎসৱত ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলৰ মাজত চিত্ৰাংকন,ৰচনা,কুইজ,তৰ্ক,প্ৰাচীৰ পত্ৰিকা প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত হ’ব।লগতে ব্যক্তিত্ব আৰু নেতৃত্ব বিকাশ কৰ্মশালা, কেৰিয়াৰ পৰামৰ্শ, গ্ৰন্থ শোভাযাত্ৰা, জনগোষ্ঠীয় সাংস্কৃতিক সমাৰোহ,কবি সন্মিলন, চিত্ৰ প্ৰদৰ্শনী,সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান, ভাওনা প্ৰদৰ্শন আদি অনুষ্ঠিত হ’ব।\nটাকাম মিচিং পৰিন কেবাঙৰ সোণালী জয়ন্তী অনুষ্ঠানত উপস্থিত থাকে মুখ্যমন্ত্ৰী\nadmin January 18, 2021 11:23 AM\nমুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোনোৱালে কালি ধেমাজি জিলাৰ জোনাই উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় খেলপথাৰত আয়োজিত টাকাম মিচিং পৰিন কেবাঙৰ সোণালী জয়ন্তী উদযাপনৰ শুভাৰম্ভনী অনুষ্ঠানত মুখ্য অতিথি হিচাপে অংশগ্ৰহণ কৰে।উল্লেখযোগ্য যে টাকাম মিচিং পৰিন কেবাং হ’ল মিচিং জনগোষ্ঠীৰ এক শক্তিশালী ছাত্ৰ সংগঠন।এই সংগঠনটো ১৯৭১ চনত প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল।\nএই উপলক্ষে আয়োজিত সভাত ভাষণ প্ৰদান কৰি মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে কয় যে মিচিং সকল হ’ল ৰাজ্য খনৰ এক সাংস্কৃতিক তথা বৌদ্ধিক ভাৱে সবল জনগোষ্ঠীৰ।এই জনগোষ্ঠীৰ টাকাম মিচিং পৰিন কেবাঙে ইয়াৰ জনমলগ্নৰে পৰা জনগোষ্ঠীটোক শৈক্ষিক তথা অন্যান্য দিশেৰে আগুৱাই নিয়া দিশত বিশেষ ভূমিকা পালন কৰি আহিছে।সেয়েহে বিগত ৫০ বছৰ ধৰি এই সংগঠনটোৱে মিচিং জনসাধাৰণৰ পৰা যথেষ্ট মৰম আৰু সন্মান লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।সংগঠনটোৱে ভৱিষ্যতেও মিচিং জনগোষ্ঠীৰ নৱ প্ৰজন্মক দক্ষতা আৰু জ্ঞান আহৰণ দিশত উদ্ধুদ্ধ কৰি জনগোষ্ঠীটোৰ সৰ্বাংগীন বিকাশৰ দিশত পদক্ষেপ লৈ যাব লাগিব বুলি তেওঁ কয়।\nমিচিং জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে বান আৰু গৰাখহনীয়া দৰে প্ৰত্যাহ্বান নেওচি সকলো দিশতে সফল হ’বলৈ সক্ষম হৈছে বুলি উল্লেখ কৰি মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে কয় যে লাইকা দধিয়াৰ ভূমিহীন জনসাধাৰণক অতিশীঘ্ৰে সংস্থাপিত কৰা হ’ব। ইয়াৰ বাবে ৰাজ্যৰ বনমন্ত্ৰী গৰাকীৰ নেতৃত্বত ৰাজ্য চৰকাৰে এখন বিশেষজ্ঞ কমিটি ইতিমধ্যে গঠন কৰি দিছে বুলিও মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে কয়। মিচিংজনগোষ্ঠীক বৃহত্তম অসমীয়া জাতিৰ এক শক্তিশালী আৰু অবিচ্ছেদ্য অংগ বুলি উল্লেখ কৰি মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে কয় যে এই জনগোষ্ঠীৰ তৰুণ চন্দ্ৰ পামেগাম, ইন্দিৰা মিৰি,ড° টাবুৰাম টাইড, যাদৱ পায়েং আৰু বহু সংখ্যক ব্যক্তিয়ে ৰাজ্য খনৰ সামগ্ৰীক উত্তৰণৰ দিশত বলিষ্ঠ ভূমিকা পালন কৰি আহিছে।\nজোনাইত নিজৰ শৈশৱৰ স্মৃতি স্মৰণ কৰি মুখ্যমন্ত্ৰী য়ে কয় যে মিচিং সকল হ’ল অত্যন্ত হৃদয়ৱান,নম্ৰ আৰু উচ্চ চিন্তা ধাৰাৰ জনগোষ্ঠী। মিচিংজনগোষ্ঠীক সাংবিধানিক সুৰক্ষা দিয়াৰ বাবে বৰ্তমানৰ ৰাজ্য চৰকাৰে সকলো ধৰণৰ পদক্ষেপ লৈ যাব বুলি উল্লেখ কৰি মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে টাকাম মিচিং পৰিন কেবাঙক জনগোষ্ঠীটোৰ যুৱ শক্তিক শৈক্ষিক দিশেৰে আগুৱাই নিয়াৰ দিশত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লোৱাৰ বাবে আহ্বান জনায়।মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে শিক্ষাৰ লগতে সাংস্কৃতিক আৰু ক্ৰীড়াৰ দিশতো যুৱ চামক উদ্ধুদ্ধ কৰাৰ পদক্ষেপ ল’বলৈ আহ্বান জনায়।এই ক্ষেত্ৰত মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে শিক্ষাগুৰু আৰু অভিভাৱক ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক সকলো দিশতে উৎকৰ্ষতা প্ৰদৰ্শন কৰাৰ বাবে উদ্ধুদ্ধ কৰিবলৈ আহ্বান জনায়।\nভাষণ প্ৰসংগত মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে জোনাই বিধায়ক ভুৱন পেগু,ধেমাজি বিধায়ক ডাঃ ৰনোজ পেগু,মিচিং স্বায়ত্ত শাসিত পৰিষদৰ অধ্যক্ষ পৰমানন্দ চায়েংগিয়াক মিচিং বসতিপ্ৰধান এলেকাৰ ক্ষিপ্ৰ উন্নয়ন সাধনৰ বাবে লোৱা পদক্ষেপৰ বাবে ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰে।\nআজি এই অনুষ্ঠানত লখিমপুৰ লোকসভা সমষ্টিৰ সাংসদ প্ৰদান বৰুৱা,তাপিৰ গাও, ভুৱন পেগু,ডাঃ ৰনোজ পেগু,বলিন চেতিয়া,অৰুণাচলৰ কেইবাগৰাকীও বিধায়ক, পৰমানন্দ চায়েংগিয়াৰ,ৰাজকুমাৰ মৰাং,আদিত্য খাকলাৰী,দিপেন বড়ো,গোর্খা,সোণোৱাল কছাৰী,ডিমাচা,কাৰ্বি ছাত্ৰ সন্থাৰ কেইবাগৰাকী প্ৰতিনিধি উপস্থিত থাকে


FACT CHECK: কাজিৰঙাৰ বুলি ভাইৰেল হোৱা বগা হৰিণৰ ফটো দুখনৰ এখন পুৰণি আৰু আমেৰিকাৰ হয়! - Factcrescendo Assamese\nFACT CHECK: কাজিৰঙাৰ বুলি ভাইৰেল হোৱা বগা হৰিণৰ ফটো দুখনৰ এখন পুৰণি আৰু আমেৰিকাৰ হয়!\nJune 18, 2021 January 29, 2022 Manjori BorkotokyLeaveaComment on FACT CHECK: কাজিৰঙাৰ বুলি ভাইৰেল হোৱা বগা হৰিণৰ ফটো দুখনৰ এখন পুৰণি আৰু আমেৰিকাৰ হয়!\nশেহতীয়াকৈ বগা ৰঙৰ হৰিণৰ দুখন ফটো এই দাবীৰে অসমত ছ’চিয়েল মিডিয়াত ভাইৰেল হৈ পৰিছে যে কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত বগা হৰিণ ওলাইছে আৰু এই দুখন তাৰেই ফটো । তাৰে এখন ফটো অলপ ধুৱলি কুৱলি আৰু আনখন খুৱ স্পষ্ট য’ত এটা ধুনীয়া বগা ৰঙৰ হৰিণ দেখা গৈছে।\nকাজিৰঙাত বগা হৰিণ দেখা বুলি কৈ বহুকেইটা ফেচবুক পোষ্ট শ্বেয়াৰ হৈছে এই দুখন ফটোৰে সৈতে।\nফেক্ট ক্ৰেছেণ্ডো অসমীয়াই এই ফটোকেইখন আচল হয় নে নহয় জানিবলৈ সত্যতা নিৰূপনৰ সিদ্ধান্ত লয়। আমি জানিব পাৰিলো যে তাৰে এখন এজন স্থানীয় যুৱকে কাজিৰঙাত তুলিছিল আৰু আনখন আমেৰিকাৰ ফটো।\nপ্ৰথমতে আমি ফটো দুখন ৰিভাৰ্ছ ইমেজ ছাৰ্চ কৰি পৰীক্ষা কৰি চালো আৰু দেখিলো যে এখন আমেৰিকাৰ উৎসৰ পৰা সংগৃহীত ফটো।\nএইখন ২০১৬চনৰ পৰা বিভিন্ন মাধ্যমত প্ৰকাশ হৈ আহিছে।\nScreenshot, article, Cool Green Science blog\nOriginal Link- Cool Green Science\nইয়াৰ পিছতে আমি আনখন ভাইৰেল ফটো ৰিভাৰ্ছ ইমেজ ছাৰ্চ কৰিলো আৰু দেখিলো যে এইখন শেহতীয়াভাৱে বহুকেইটা মাধ্যমত কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত বগা হৰিণ ওলোৱা লেখাৰ সৈতে প্ৰকাশ হৈ আছে।\nScreenshot, article, ETV Bharat\nOriginal Link- ETV Bharat\nলেখা সমুহত ফটোখনৰ কৃতিত্ব প্ৰদান কৰা হৈছে বাইল্ড লাইফ ফটোগ্ৰাফাৰ জয়ন্ত কুমাৰ শৰ্মাক। আমি তেওঁৰ সৈতে যোগাযোগ কৰিলো কথাটোৰ সত্যাসত্য জনাৰ বাবে। তেওঁ জনায় যে ফটোখন আচলতে তুলিছিল কাজিৰঙাৰ স্থানীয় যুৱক ৰতন ভূমিজে। তেওঁ কয়, হৰিণটো ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানখনৰ বুঢ়াপাহাৰ ৰেঞ্জৰ কলিয়াবৰ অঞ্চলত দেখা গৈছিল।\nহৰিণৰ বগা বৰণ হোৱাটো সম্পূৰ্ণৰূপে জীন সংক্ৰান্তিয় কথা। জীনৰ মিউটেছনৰ বাবে এনেকুৱা হয় আৰু ই হৰিণৰ এটা ভিন্ন প্ৰজাতি নহয়। এই বিশেষ হৰিণটো কেইদিনমান আগতে প্ৰথমবাৰৰ বাবে দেখা গৈছিল উদ্যানখনত আৰু ই মাজে সময়ে মুগা হৰিণবোৰৰ সৈতে ওলাই আহে আৰু ঘাঁহ খায়। এই বিষয়ে আমি উল্লেখিত নিউজ ৰিপৰ্টটোৰ পৰা জ্ঞাত হলো ।\nScreenshot, article, Outlook\nOriginal Link- Outlook\nভাইৰেল হোৱা দুখন ফটোৰ ভিতৰত এখন আচল আৰু আনখন পুৰণি আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ হয় ।\nTitle:কাজিৰঙাৰ বুলি ভাইৰেল হোৱা বগা হৰিণৰ ফটো দুখনৰ এখন পুৰণি আৰু আমেৰিকাৰ হয়!\nTagged Fact Crescendo Assameseকাজিৰঙাকাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানফেক্ট ক্ৰেছেণ্ডো অসমীয়াবগা হৰিণৰভাইৰেল ফটো\nDecember 7, 2021 January 28, 2022 Manjori Borkotoky\nJanuary 19, 2021 March 12, 2022 Manjori Borkotoky\nNovember 26, 2019 March 12, 2022 Manjori Borkotoky