Home ARUNJYOTI-DAS CHINTAN অৰুণজ্যোতি দাস চিন্তন চিন্তন\nxukhdukh.com January 20, 2018 ARUNJYOTI-DAS, CHINTAN, অৰুণজ্যোতি দাস, চিন্তন,\nসাম্প্ৰতিক সময়ত সাহিত্য সভাই কোনখিনি কামক কৰণীয় বুলি ভ‌ৱা উচিত?\n“এসময়ত ‘অসম সাহিত্য সভা’ নামৰ অনুষ্ঠানটি অসমৰ ৰাইজৰ হিয়াৰ আমঠু আছিল।”- কথাফাঁকি লিখোতে বৰ্তমান কালত লিখিবলৈ লৈও কোনো এক সংকোচবোধেৰে ইয়াক কে‌ৱল অতীত কালৰ বাক্যৰূপেই মানি ল’বলৈ বাধ্য হ’বলগীয়াত পৰিছো । ই অতি দু:খজনক সত্য যে, বৰ্তমানে অসম সাহিত্য সভাই যিদৰে অসমৰ খিলঞ্জীয়া ৰাইজৰ আদৰ আৰু বিশ্বাসৰ পাত্ৰ হ’ব পাৰিব লাগিছিল, সেইদৰে কোনো এক আস্থাভাজন বলিষ্ঠ স্থিতি ল’ব পৰা হো‌ৱা নাই । বাৰু সেয়া যিয়েই নহওঁক বা কেৰোণ য’তেই নালাগক, তাৰ কাৰণসমূহ ফঁহিয়াই দোষ-ত্ৰুতিৰ হিচাপ ল’বলৈ যো‌ৱা অথবা কৈফিয়ৎ তলব কৰাটো আমাৰ উদ্দেশ্য হো‌ৱা উচিত নহয় । বৰঞ্চ, মাতৃভাষাটোৰ এই দুৰ্যোগময় সময়ত ভাষাটোৰ জনপ্ৰিয়কৰণ, প্ৰসাৰ আৰু প্ৰচাৰ, বিশুদ্ধতা সংৰক্ষণ ইত্যাদিৰ ক্ষেত্ৰত অসম আৰু অসমীয়াৰ স্বাৰ্থত সাধাৰণ জনতাৰ ব্যক্তিগত প্ৰচেষ্টাক সম্মিলিত কৰি অসম সাহিত্য সভাই কিদৰে কিছু ইতিবাচক পদক্ষেপেৰে আগু‌ৱাই যো‌ৱাৰ সোপান ৰচিব পাৰে সেই কথাহে আমি বিচাৰ কৰি চো‌ৱা উচিত ।\nসাহিত্য সভাই অনাগত বছৰত ইয়াৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ শতবৰ্ষ উদযাপন কৰিব । সভাৰ লগত জড়িত থকা আৰু ভাষাটোক ভালপো‌ৱা প্ৰতিজন অসমীয়াৰ বাবে নি:সন্দেহে ই এটা অতি গৌৰ‌ৱময় বাৰ্তা । সৌ তাহানিতেই পদ্মনাথ গোঁহাঞিবৰু‌ৱা, হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী, লক্ষ্মীনাথ বেজবৰু‌ৱাদে‌ৱৰদৰে পুৰোধা ব্যক্তিসকলৰ সাহিত্য-চৰ্চা আৰু আনুসংগিক কাৰ্যপন্থাৰে যিদৰে অসমত এক বৌদ্ধিক জাগৰণৰ সূচনা কৰি জাতিটোক নতুন দিগন্তৰ মুখ দেখু‌ৱাইছিল, সেই ধাৰা বৰ্তমানে স্তিমিত হৈ আহি শূণ্যসম হৈছেহি বুলি ক’লেও অত্যুক্তি কৰা নহ’ব । অ‌ৱশ্যে এই কথা স্বীকাৰ নকৰাকৈ থাকিব নো‌ৱাৰি যে যো‌ৱা দশকটোত সাহিত্য সভাই নাই বুলি ক’লেও সৰু-বৰ কেইবাটাও প্ৰকল্প সম্পাদন কৰিছে । স্মৃতিগ্ৰন্থ, অভিধান, প্ৰ‌ৱন্ধ-পাতি ইত্যাদি প্ৰকাশৰ উপৰিও সাহিত্য সভাই কেইবাটাও বঁটা প্ৰদান, কবি-সন্মিলন, অভিবৰ্তন, কৰ্মশালা আদি সময়ে-সময়ে অনুষ্ঠিত কৰি আহিছে । ভাষা-আইনৰ সমৰ্থনত সাহিত্য সভাই মাজে-সময়ে ভিন্ন ঠাইত চৰকাৰী-বেচৰকাৰী প্ৰতিষ্ঠানক অসমীয়া ভাষাত নামফলক আঁৰিবলৈ অনুৰোধ কৰাও পৰিলক্ষিত হৈছে । তাৰোপৰি শেহতীয়াভা‌ৱে ৰাষ্ট্ৰীয় নাগৰিকপঞ্জী উন্নীতকৰণৰ ক্ষেত্ৰত থলু‌ৱা সম্প্ৰদায়ৰ মানুহখিনিক পোনপটীয়াভা‌ৱে তালিকাত সন্নিবিষ্ট কৰিবলৈও সভাই মাননীয় উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ ওচৰত আবেদন জনাইছে । এই সকলোখিনিৰ উৰ্ধত আমি ভা‌ৱোঁ যে বৰ্তমান সময়ত সাহিত্য সভাৰ ওচৰত আন কিছু কৰণীয়ও আহি পৰিছে । প্ৰচলিত পৰম্পৰাৰে সভাই লিখা-লিখি কৰি যি অলপ কাম-কাজ কৰি আহিছে, সেই একেখিনিকে দোহাৰি থকাৰ সময় বৰ্তমানে নাই । কাৰণ, বৰ্তমান যুগটো‌ৱেই হৈছে এনেকু‌ৱা যে তথ্য-প্ৰযুক্তিৰ উপলব্ধতা আৰু যু‌ৱ-প্ৰজন্মৰ বেপৰু‌ৱা স্বভা‌ৱে কোনো এটা অনুষ্ঠান বা সংগঠনে ‘ধীৰ গতি’ৰে বা সুপ্তভা‌ৱে কৰি থকা কিবা এটা কামক কাহানিও উপযুক্ত মান্যতা নিদিয়ে আৰু তাৰ ফলতেই তেনে সৎ প্ৰচেষ্টাও কাহানিবা স্তিমিত হৈ পৰা দেখা যায় । গতিকে সাম্প্ৰতিক সময়ত সভাই জাতিটোৰ হৈ, ভাষাটোৰ হৈ কিবা এটা কৰিবলৈ যদি ইচ্ছা কৰে, তেন্তে তেনে প্ৰকল্প এটাৰ ৰূপায়ণৰ পন্থা কিছু উন্নত হ’ব লাগিব । অ‌ৱশ্যে আমি ইয়াৰদ্বাৰা এইটো কাহানিও বুজাব খোজা নাই যে সভাই নিজা উন্নয়ন পূঁজি বৃদ্ধিৰ বাবে কোনো ৰাজনৈতিক নেতাৰ ওচৰত হাত পাতিব লাগিব । সমজু‌ৱা কাম-কাজত যথেষ্ঠ পা-পইচাৰ প্ৰয়োজন হয়, সেই কথা ঠিক । কিন্তু সেইবুলিয়ে কে‌ৱল লক্ষ লক্ষ টকা হাতত থাকিলেই যে যিকোনো অনুষ্ঠানে, বা যিকোনো নেতাই সমাজৰ হিতৰ বাবে, জাতিটোৰ মংগলাৰ্থে তাক প্ৰকৃতাৰ্থত কামত লগাব পাৰিব তাতো যথেষ্ট সন্দেহৰ অ‌ৱকাশ থাকে । কাৰণ, পৰিকল্পনাবিহীন আঁচনিত সদায় ধন আৰু মান‌ৱ-সম্পদৰ অপব্য‌ৱ‌হাৰৰ সুৰুঙা থাকি যায় । ইয়াৰোপৰি নি:স্বাৰ্থভা‌ৱে কাম কৰিবপৰা দহোজন মানুহ বিচাৰি উলিও‌ৱাটোও আজিৰ সময়ত এক দু:সাহস ।\nআজিৰ ইন্টাৰনেট-সৰ্বস্ব বিশ্বায়ন-ধাৰণাৰ সময়ত, পৃথি‌ৱীত একোটা জাতিয়ে নিজৰ পৰিচয় প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে প্ৰযুক্তিৰ থলু‌ৱাকৰণক এটা মুখ্য আহিলা হিচাপে গণ্য কৰিছে । ইয়াৰ বাবেই অসমীয়া ভাষাটোক কে‌ৱল কাগজে-কলমেই নহয়, কম্পিউটাৰ-ইন্টাৰনেটেৰেও বিশ্ববাসীৰ আগত উদঙাই দিয়াটো আমাৰ কাৰণে এক প্ৰাৰম্ভিক লক্ষ্য হো‌ৱা উচিত । আৰু এইখিনিতেই এটা সমস্যাৰ উদ্ভ‌ৱ হৈছে যিটোৰ স‌ৱিশেষ হয়তো সাহিত্য সভাৰ দৰে বৰ্ষীয়মান অনুষ্ঠান এটাৰ বিষয়-ববীয়াসকলে বিশেষভা‌ৱে গম নাপায় বা তেৰাসকলে ইয়াক গভীৰভা‌ৱে বুজিব পৰা হো‌ৱা নাই । সমস্যাটো হৈছে এয়ে যে ভাষা সমূহৰ মান্যতা প্ৰদানকাৰী সংস্থা ‘য়ুনিকোড কনচৰ্টিয়ামে’ অসমীয়া ভাষাটোক বাংলাৰে অপভ্ৰংশ বুলি ভা‌ৱি ইয়াক স্বকীয় সুকীয়া ভাষা হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া নাই । এই স্বীকৃতি অবিহনে ইন্টাৰনেটত যদিও অসমীয়াত লেখা-মেলা সম্ভ‌ৱ হ’ব, তথাপি কিন্তু ভাষা হিচাপে ই ‘বাংলা’ ভাষাৰে অন্তৰ্ভুক্ত হৈ থাকিব । যিসময়ত বাংলাৰ সমানে সমানে মূলত: সংস্কৃতৰপৰাই উদ্ভ‌ৱ হৈ বি‌ৱৰ্তনৰ নানানটা স্তৰ বাগৰি অসমীয়া ভাষাটো আজিৰ এই সুমধুৰ মসৃণ এটি ভাষালৈ ৰূপান্তৰিত হৈছে, য’ত কে‌ৱল বৰ্ণ আৰু কিছু শব্দাৰ্থৰ সাদৃশ্যৰ বাদে বাক্য-গাঁঠনিত সম্পূৰ্ণ ভিন্নতা প্ৰকটমান, যি ভাষাৰে মান‌ুহৰ হৃদয় আলোড়িত কৰা হাজাৰ-বিজাৰ গ্ৰন্থ ৰচিত হৈ আহিছে- তেনে এটা ভাষাক অন্য ভাষাৰে ধৰু‌ৱা বুলি অপবাদ দি নিজস্ব স্থান আৰু মান নিদিয়াটো জাতিটোৰ বাবে এক অসহনীয় গ্লানি । এই গ্লানিৰ বিপক্ষে যুঁজি জাতি তথা ভাষাটোক উদ্ধাৰৰ বাবে ৰাইজৰ উমৈহতীয়া প্ৰচেষ্টাৰ উপৰিও মূলত: অসম চৰকাৰ আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ ফালৰপৰা সেই কনচৰ্টিয়ামলৈ কিছু হেঁচা তথা ন্যায্য স্বীকৃতি বিচাৰি দাবী জনো‌ৱাৰ প্ৰয়োজন আছে । গতিকে এইখিনিৰ বাবে কিছু প্ৰশাসনীয় তৎপৰতাৰ দৰকাৰ । বৰ্তমানে সাহিত্য সভাৰ লগত বিশেষ ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক নথকা কেইজনমান ভাষাপ্ৰেমী গ‌ৱেষকেহে এই কামটোত জড়িত হৈ দেহে-কেহে লাগি আছে । অথচ অসম সাহিত্য সভা হ’ব লাগিছিল এনে এটা অনুষ্ঠান যিয়ে এই য়ুনিকোডৰ ক্ষেত্ৰত বিশ্বত অসমীয়া ভাষাটোক স্বীকৃতি দিয়াবৰ বাবে আৰম্ভ হো‌ৱা বিপ্ল‌ৱৰ গুৰি বঁঠা মাৰিব পাৰে । আমাৰ বোধেৰে সভাই পতাকা উত্তোলনেৰে অভিলেখ গঢ়া , সমবেত সংগীতেৰে আকাশ-বতাহ কঁপাই তোলা , পাহাৰ-ভৈয়ামৰ সমন্বয়ৰ সুৰ বজো‌ৱা, ন‌ৱ-প্ৰজন্মক সশ্ৰদ্ধ আদৰণি জনো‌ৱা, দেশৰ মাটিত বিশ্বজয়ৰ সমন্বিত শব্দ-ঝংকাৰ তোলা ইত্যাদি কে‌ৱল চিত্তোকৰ্ষক কাৰ্যসূচীৰে নিজকে নিজে বাহ্ বাহ্ দিয়াৰ সলনি এনে কিছু গুৰুত্বপূৰ্ণ কাম-কাজতহে মনোনি‌ৱেশ কৰা উচিত ।\nপ্ৰযুক্তিৰ কথা ক’বলৈ লওঁতে আৰু এটি উপাদানৰ কথা উল্লেখ নকৰিলে নহ’ব । সি হৈছে দূৰদৰ্শনৰ নিউজ চেনেল । ডাঁৰৰ বাতৰি ডাঁৰে সম্প্ৰচাৰ কৰিবলৈ দেশত বৰ্তমানে নিউজ চেনেলৰ অভা‌ৱ নো‌হ‌ো‌ৱা হ’ল । কাৰোবাৰ ঘৰত মাজৰাতি কেঁচু‌ৱাই কান্দিলেও, ৰাষ্টাৰ কুকুৰকেইটাই বৰকৈ ভুকিলেও আজিকালি অসমৰ ৰাইজে সেয়া ‘ব্ৰেকিং নিউজ’ হিচাপে পাবপৰা অ‌ৱস্থা এটা হ’ল । প্ৰগতিৰ নিচান উৰু‌ৱা এই চেনেলসমূহে ব্য‌ৱসায়িক মুনাফা লুটাৰ মোহত বন্দী হৈ বাতৰিৰ নামত এশ এবুৰি ভুল শব্দৰ লিখিত ৰূপ তথা বিকৃত উচ্চাৰণ প্ৰচাৰ কৰি বৰ্তমানে অসমীয়া ভাষাটোৰ শৰাধ পাতিছে । দূৰদৰ্শনৰ পৰ্দাত “সুধি”ৰ সলনি “সোধি”, “কাইলৈ”ৰ সলনি “অহা-কালি”, “কালি”ৰ সলনি “যো‌ৱাকালি”, “২ বজাৰ অনুষ্ঠান”ৰ সলনি “২টাৰ অনুস্থান ”, “ওফণ্ডি উঠিছে”ৰ সলনি “উফণ্ডি উঠিছে” ইত্যাদি ভুল শব্দ দেখি দেখি আমাৰ ন-শিকাৰু কণমানিহঁতেও এনেদৰেই শিকিবলৈ লৈছে । মাতৃভাষাটোৰ এইহেন দুৰ্গতিৰ সময়ত এনে বিষয়বোৰত চৰকাৰে যদি চকু মুদা কুলিৰ ৰূপ লৈ মৌনতা অ‌ৱলম্বন কৰে , তেন্তে সাধাৰণ জনতাইনো কাৰ ভৰসাত মাতৃভাষাটোৰ ভ‌ৱিষ্যত সুৰক্ষিত বুলি আশ্বাসিত হ’ব পাৰিব ? ভা‌ৱি চালে ব্য‌ৱসায়িক অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানসমূহৰ এইহেন মইমতালিক নাকী লগাবৰ বাবে অসম সাহিত্য সভাৰ দৰে অনুষ্ঠান এটাক বাদ দি আন কোনো অনুষ্ঠান জানো উপযুক্ত হ’ব পাৰে ? কিন্তু সাহিত্য সভাই এইহেন জ্বলন্ত বিষয়তো আজিকোপতি নিমাতে থাকি অপদাৰ্থ বুলি নিজকে প্ৰমাণিত কৰি আহিছে । চৰকাৰী কাৰ্যালয়ৰ নথি-পত্ৰ, অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানৰ নামফলক, বেনাৰ, চাইনবোৰ্ড ইত্যাদিত ইংৰাজী বা হিন্দী ভাষাৰ লগতে মূল শিৰোনামাসমূহ অন্ত:ত অসমীয়াত লিখাৰ বাবে সভাই মাজেসময়ে খবৰ-কাগজত গোহাৰি অথবা দে‌ৱালে দে‌ৱালে পোষ্টাৰ লগো‌ৱা দেখা যায় । কিন্তু আমি নাভা‌ৱোঁ যে আজিৰ দিনত কে‌ৱল অনুৰোধ বা অনুনয়-বিনয়েৰে এনে এটা কাম সমাধা কৰিব পৰা যাব । গতিকে ল’ৰা-ছো‌ৱালীয়ে দুষ্টামী কৰিলে যিদৰে আমি দুই-এটা কাণ-চেঁপাৰেও সিহঁতক শিকনি দিও, সেইদৰেই অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানে এই অনুৰোধ অ‌ৱজ্ঞা কৰিলে আইনগত ব্য‌ৱস্থাৰে অথবা উচ্চস্তৰীয় প্ৰশাসনীয় নিৰ্দেশনা জাৰিৰে হ’লেও সেই কামফেৰা সাহিত্য সভাই কৰাব পৰাৰ যোগ্যতা অৰ্জন কৰিব লাগিব । অ‌ৱশ্যেই স্বীকাৰ কৰিব লাগিব, অন্ত:কৰণেৰে ভাষাটোক ভালপো‌ৱা মানুহৰ সংখ্যা ক্ৰমাগতভা‌ৱে হ্ৰাস পো‌ৱা বাবেই স্বভাষাপ্ৰীতিৰ এই সামান্যতম উদাহৰণটিও আজিকোপতি অসমীয়া মানুহে স্বত:স্ফুৰ্তভা‌ৱে দেখু‌ৱাবলৈ সমৰ্থ হো‌ৱা নাই ; যিটো সঁচাকৈয়ে কিছু হাতাশাজনক ।\nসাহিত্য সভাই বহল পৰিসৰেৰে যদি নিজৰ কৰ্মদলত আজিৰ যু‌ৱ-প্ৰজন্মক আকৰ্ষিত কৰি সন্নিবিষ্ট কৰি ল’ব পাৰে, তেন্তে অনাগত সময়ত ‘অসম সাহিত্য সভা’ অসমৰ এক অন্যতম শক্তিশালী জাগৰণকাৰী অনুষ্ঠান হিচাপে পৰিগণিত হ’ব । ইয়াৰ বাবে ন-প্ৰজন্মৰ কাষ চাপি তেওঁলোকৰ মতামতক মূল্য দিয়া আৰু উপযুক্ত দায়িত্ব অৰ্পণ কৰাটোও সাহিত্য সভাৰ জনপ্ৰিয়কৰণৰে এক পন্থা হ’ব পাৰে । তাৰ বাবে সাহিত্য সভাৰ বিষয়ববীয়াসকলে কিন্তু নিজৰ আওপুৰণি চিন্তাধাৰাৰ আ‌ৱৰণি গুচাই চ’চিয়েল মেডিয়াৰ যোগেদি প্ৰচাৰ চলো‌ৱাৰদৰে প্ৰযু্ক্তিগত পদ্ধতিকো আঁকো‌ৱালি ল’বলৈ কুন্ঠাবোধ কৰিব নালাগিব । সেই হিচাপত চাবলৈ গ’লে সাহিত্য সভাই অসমীয়া ভাষাটোৰ ‘ডিজিটেল’ সংস্কৰণকো চকু-কাণ ফুৰাব লগীয়া পাৰিপাৰ্শ্বিকতা এটা বৰ্তমানে সৃষ্টি হৈছে । খুব বেছি দীঘলীয়া নকৰি দুটিমান এনে দায়িত্বৰ কথা যদি সংক্ষেপে উল্লেখ কৰো তেন্তে সেই তালিকাত সোমাব- ১) অসমীয়া সাহিত্যৰ উল্লেখনীয় গ্ৰন্থৰাজী আটোমটোকাৰীকৈ অনন্ত কালকৈ অক্ষত অ‌ৱস্থাত সংৰক্ষণ কৰাৰ স্বাৰ্থত আৰু বিশ্বৰ ভিন্নপ্ৰান্তৰ অসমীয়া বা অসমীয়া-ভাষাপ্ৰেমী তথা গ‌ৱেষকসকলে থাউকতে পাব পৰাৰ বন্দো‌ৱস্ত হো‌ৱাকৈ এই গ্ৰন্থসমূহৰ য়ুনিকোড ৰূপান্তৰকৰণ তথা ‘ইন্টাৰনেট ৱেব চাৰ্ভাৰ’ত ইয়াৰ উপস্থাপন । ২) ‘গুগল’ বা ‘য়াহু’ৰ দৰে চাৰ্চ ইঞ্জিনে মূহুৰ্তৰ ভিতৰত হাতৰ মুঠিতে অসমীয়া সাহিত্যৰ ভিন্ন পৃষ্ঠা খুলিব পৰাকৈ ‘অসমীয়া ৱিকিপেডিয়া’ বা অন্য ই-আলোচনীসমূহত সাহিত্যৰ সমল বঢ়ো‌ৱাত গুৰুত্ব দিয়া । ৩) প্ৰথম অসমীয়া সতাঁৰ অভিধান ‘শব্দ ডট অৰ্গ’(www.xobodo.org) ক আনুষ্ঠানিক মান্যতা দিয়া আৰু ইয়াৰ অৰিহণাৰ ওপৰত নজৰ ৰখা ৪) ‘ড্য চানডে ইণ্ডিয়ান’ নামৰ আলোচনীখনে দেখু‌ৱাই দিয়া উদাহৰণেৰে অসমৰ পৰা প্ৰকাশিত সকলো বাতৰি কাকতৰ ইন্টাৰনেট সংস্কৰণবোৰত বাতৰিসমূহৰ আলোকচিত্ৰৰ সলনি ‘য়ুনিকোড’ৰ আখৰ ব্য‌ৱহাৰ কৰিবলৈ জোৰ দিয়া(অন্তৰ্নিহিত কাৰণ- চাৰ্চ ইঞ্জিনে আলোকচিত্ৰত থকা আখৰ বিচাৰি উলিয়াব নো‌ৱাৰে, অথচ য়ুনিকোডত লিখা আখৰ বিচাৰি পাব পাৰে) ৫) বৰ্ণশুদ্ধি, ব্যাকৰণ আদিৰ প্ৰাথমিক জ্ঞান প্ৰতিজন অসমীয়াক শিকাবৰ বাবে অতি কাৰ্যক্ষম মাধ্যম হিচাপে চ’চিয়েল মেডিয়াক ব্য‌ৱহাৰ কৰা ইত্যাদি । এই কাৰ্যা‌ৱলীসমূহ ৰূপায়নৰ ক্ষেত্ৰত সভাৰ বিষয়ববীয়াসকলে প্ৰয়োজন সাপেক্ষে প্ৰযুক্তি-বিশাৰদৰপৰা কাৰিকৰী প্ৰশিক্ষণ ল’ব পাৰে আৰু ঠায়ে ঠায়ে শিবিৰ অনুষ্ঠিত কৰি ন-প্ৰজন্মক কামবোৰৰ প্ৰতি উছাহ জগাব পাৰে ।\nক’ব পাৰি, অনুৰাগী আৰু স্বেচ্ছাসে‌ৱীৰ অভা‌ৱতে জিলাসমূহৰ ভিন্ন ঠাইত পূৰ্বে গঠিত শাখা সাহিত্য সভাসমূহো বৰ্তমানে কে‌ৱল নমৰিহে জীয়াই আছে । এই শাখাসমূহ পুণৰোজ্জী‌ৱিত হৈ উঠিবলৈ সভাই প্ৰত্যেককে যোগাত্মক আৰু জনতা-সহযোগী কাৰ্যপন্থা হাতত ল’বলৈ নিৰ্দেশ দিব পাৰে । গাঁৱে-ভূঞেঁ সভাই অসমীয়া হাতৰ-আখৰৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়া, সংস্কৃত ভাষাৰ আদিপাঠ দিয়া, ৰচনা-প্ৰবন্ধ লিখাৰ কৌশল শিকো‌ৱা, ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক ভাষা-জ্ঞান প্ৰদান কৰা, শিক্ষানুষ্ঠানত শ্ৰেষ্ঠ সাহিত্যিক বাছি উলিও‌ৱা ইত্যাদি নানান তৃণমূল পৰ্যায়ৰ পদক্ষেপ হাতত ল’ব পাৰে । এক কথাত, ঘৰে ঘৰে চাহৰ জুতি আৰু ৰাজনীতিৰ আলোচনাৰে কবিতা-মেল পতাতকৈ আমি ক’ম যে সাহিত্য সভাই গুণগত কবিতাৰ বৈশিষ্ট, ধাৰা, অন্য ভাষাৰ কবিতাৰ মান ইত্যাদি বিষয়ত আলোচনা পতাটোহে আমাৰ কাম্য । ইয়াৰোপৰি কিছু আগু‌ৱাই গৈ সাহিত্য সভাই আধুনিক শিক্ষাৰ মান আৰু পদ্ধতি সম্পৰ্কে আলোচনা, বিদেশৰ মাটিত অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰশিক্ষণ, মানসম্পন্ন সাহিত্যৰ চৰ্চা আৰু সৃষ্টিৰ বাবে ন-পুৰুষক অনুপ্ৰেৰণা জগোৱা ইত্যাদি কাৰ্য হাতত ল’ব পাৰিলে খুবেই ভাল হ’ব বুলি আমি বিশ্বাস কৰোঁ।\nঅসম সাহিত্য সভাৰ সংবিধানত উল্লেখ থকা ইয়াৰ উদ্দেশ্যসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম দুটি মান হৈছে- “সংগীত, চিত্ৰবিদ্যা আৰু ভাস্কৰ্যবিদ্যাৰ উন্নতিসূচক কাৰ্য্য কৰা ”, “ সাহিত্য আৰু সংস্কৃতি সম্পৰ্কীয় বিনিময় আচঁনি কাৰ্যকৰী কৰা ”, “সংস্কৃতিৰ উন্নয়ন আৰু বিকাশৰ ক্ষেত্ৰত থকা অন্তৰায় দূৰ কৰা ” আৰু “ ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ গৱেষণা কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰা ” । এই আটাইকেউটা বিষয়তে অসমৰ মানুহে অসম সাহিত্য সভাই চকুত পৰা ধৰণে কিবা অলপ-অচৰপ কাম কৰা দেখিবলৈ পালে নিশ্চিতভা‌ৱে সন্তোষিত হ’ব । সাহিত্য সভাই প্ৰাচীন সাহিত্য আৰু লোক-সাহিত্যৰ অনুসন্ধান, সংগ্ৰহ, প্ৰকাশ আৰু গ‌ৱেষণাৰ হেতু নিৰ্বাচিত কিছু ঠাইত চৰ্চা কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰি ক্ষুদ্ৰ সংগ্ৰহালয় গঢ়ি তুলিব পাৰিলেও জাতিটো আৰু ভাষাটোৰ বাবে বহুজনে কৰি অহা অশেষ কষ্ট সাৰ্থক হ’ব বুলি ক’ব পাৰি । সাহিত্য অকাডেমীয়ে মাজে সময়ে অনুষ্ঠিত কৰাৰদৰে ভাৰতৰ অন্য ৰাজ্যৰ বা বিদেশৰ সাহিত্যিকৰ সতে স্থানীয় সাহিত্যপ্ৰেমী তথা অনুৰাগীৰ মত-বিনিময়ৰ ব্য‌ৱস্থা এটা ছমাহে-বছৰেকে অনুষ্ঠিত কৰিব পাৰিলে আমাৰ সাহিত্য সভাইও বহু শুভাকাংক্ষীৰ হৃদয় জয় কৰিবলৈ সমৰ্থবান হ’ব । সেইদৰে সাহিত্যৰ লগতে সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰতো অসমীয়াৰ প্ৰতি খোজৰ সতে সভাই নিজকে সংযোজিত আৰু প্ৰসাৰিত কৰিব পাৰিলে অতি শীঘ্ৰেই ই অসমীয়াৰ হেৰু‌ৱা আস্থা ঘুৰাই আনিব পাৰিব বুলি আমি অন্ত:কৰণেৰে বিশ্বাস কৰোঁ।\nTags # ARUNJYOTI-DAS # CHINTAN # অৰুণজ্যোতি দাস # চিন্তন\nBy xukhdukh.com on January 20, 2018


কাছুটি - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nকাছুটি (ইংৰাজী: Kasuti) ভাৰতৰ কৰ্ণাটক ৰাজ্যত অনুশীলন কৰা লোক এম্ব্ৰইডাৰীৰ এক পৰম্পৰাগত ৰূপ। কাছুটি এম্ব্ৰইডাৰীৰ কাম অতি জটিল হয়। কেতিয়াবা হাতেৰে ৫,০০০টা লৈকে চিলাই কৰি ইয়াক প্ৰস্তুত কৰা হয়। পৰম্পৰাগতভাৱে ইল্কাল শাৰী, ৰবিকে আৰু আংগী বা কুৰ্তাৰ দৰে পোছাকৰ ওপৰত কাছুটি কৰা হয়। কৰ্ণাটক হস্তশিল্প উন্নয়ন নিগমে কাছুটি এম্ব্ৰইডাৰীৰ বাবে ভৌগোলিক স্বীকৃতি সুৰক্ষা বহন কৰে আৰু ই কাছুটিৰ ওপৰত বৌদ্ধিক সম্পত্তিৰ অধিকাৰ প্ৰদান কৰে।\nচালুক্যসকলৰ শাসনকালৰ পৰা কাছুটি কলা প্ৰচলিত। কাছুটি নাম কাই অৰ্থাৎ হাত আৰু ছুটি অৰ্থাৎ কপাহৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে। অৰ্থাৎ আক্ষৰিকভাবে ই কপাহ ব্যৱহাৰ কৰি হাতেৰে কৰা এক কাৰ্যকলাপ সূচায়। ১৭ শতিকাৰ মহীশূৰ ৰাজ্যৰ মহিলা ৰাজগণিকাসকল ৬৪টা কলাত দক্ষ হব লাগিছিল আৰু কাছুটি এইবোৰৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল। কাছুটি এম্ব্ৰইডাৰীত কৰ্ণাটকৰ ৰংগোলী প্ৰকাৰৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত লোক ডিজাইন, আইনা ব্যৱহাৰ কৰা এম্ব্ৰইডাৰী আৰু সোণ আৰু ৰূপৰ সূতা এম্ব্ৰইডাৰী বেছিভাগ বিবাহৰ দৰে বিশেষ অনুষ্ঠানৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। কৰ্ণাটকত কাছুটিৰ সৈতে এম্ব্ৰইডাৰী কৰা শাৰীবোৰ কইনাৰ পাৰম্পৰিক সাজৰ অংশ। উদাহৰণ স্বৰূপে চন্দ্ৰকালী শাৰী নামৰ কাছুটি এম্ব্ৰইডাৰীৰ সৈতে ক'লা ৰেচমেৰে তৈয়াৰ কৰা একপ্ৰকাৰৰ শাৰী মুখ্য গুৰুত্বপূৰ্ণ কইনাৰ সাজ আছিল।\nকাছুটি এম্ব্ৰইডাৰীত গোপুৰা, ৰথ, পালকি, চাকি আৰু শংখৰ দৰে অতি জটিল আৰ্হিৰ এম্ব্ৰইডাৰী অন্তৰ্ভুক্ত। স্থানীয়ভাৱে উপলব্ধ সামগ্ৰী বোৰ কাছুটিৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এম্ব্ৰইডাৰী কৰিব বিচৰা আৰ্হি প্ৰথমে কয়লা বা পেঞ্চিলেৰে চিহ্নিত কৰা হয় আৰু তাৰ পিছত সঠিক বেজী আৰু সূতা বাছনি কৰা হয়। এই কাম অতি কঠিন আৰু কাপোৰত প্ৰতিটো সূতাৰ গণনা পৰ্যন্ত অন্তৰ্ভুক্ত থাকে। কাপোৰৰ দুয়োফালে একে দেখাটো নিশ্চিত কৰিবলৈ গাঁঠি ব্যৱহাৰ নকৰাকৈ পেটাৰ্ণবোৰ চিলাই কৰা হয়। আকাংক্ষিত আৰ্হি প্ৰাপ্ত কৰিবলৈ বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ চিলাই নিয়োগ কৰা হয়। ব্যৱহাৰ কৰা কিছুমান চিলাই হৈছে গাভন্তী, মুৰ্গী, নেগি আৰু মেনথি। গাভন্তী হৈছে উলম্ব, অনুভূমিক আৰু কৰ্ণ ৰেখা চিহ্নিত কৰাৰ বাবে ব্যৱহৃত এটা দুবাৰ চলি থকা চিলাই, মুৰ্গী হৈছে একপ্ৰকাৰৰ বেঁকা চিলাই, নেগী হৈছে এটা চলি থকা চিলাই আৰু মেনথি হৈছে মেথিৰ বীজৰ দৰে এটা ক্ৰছ চিলাই।\nবৰ্তমান মহীশূৰ ৰেচম শাৰীৰ দৰে অন্যান্য পোছাক সামগ্ৰীত ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ কাছুটিৰ কাম ইয়াৰ পৰম্পৰাগত সীমাৰ বাহিৰত জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধি পাইছে। কাছুটি সংস্কৃতিক উৎসাহিত কৰিবলৈ আৰু গ্ৰাম্য মহিলাসকলক তেওঁলোকৰ শিল্প প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ এক মঞ্চ প্ৰদান কৰিবলৈ কৰ্ণাটক চৰকাৰৰ সমাজ কল্যাণ বিভাগৰ দ্বাৰা কৰ্ণাটকৰ হুবলিত এটা কাছুটি কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰা হৈছিল। অৱশ্যে কাছুটিৰ কাম দুৰ্বল পৃষ্ঠপোষকতাৰ বাবে ক্ৰমে হ্ৰাস পাইছে আৰু বহুলোকে শিল্পটো গুৰুত্বসহকাৰে ল'বলৈ ইচ্ছুক নহয়। উদাহৰণ স্বৰূপে ধাৰৱাদৰ জেএছএছ মহাবিদ্যালয়ৰ কৰ্ণাটক কাছুটি পাঠ্যক্ৰম বন্ধ কৰিবলগীয়া হৈছে।\nভাৰত চৰকাৰৰ ডাক বিভাগে জাৰি কৰা ডাক টিকটত কাছুটি\n১৮৫৫-১৮৭৯ চনৰ ৰাবিকেত কাছুটি এম্ব্ৰইডাৰী\n↑ An exhibition of Kasuti work is reported by "Exhibition of Kasuti work". Online Edition of The Hindu, dated 2007-03-15 (Chennai, India: 2007, The Hindu). 2007-03-15. http://www.hindu.com/thehindu/mp/2007/03/15/stories/2007031501430200.htm.\n↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 History of Kasuti is mentioned by Govind D. Belgaumkar and Anil Kumar Sastry (2006-10-27). "Unique symbols of Karnataka". Online Edition of The Hindu, dated 2006-10-27 (Chennai, India: 2006, The Hindu). http://www.hindu.com/2006/10/27/stories/2006102714680200.htm.\n↑ 3.0 3.1 The origin of Kasuti is discussed by Shyam Subbalakshmi B M. "Between the folds". Online Edition of The Deccan Herald, dated 2003-11-23. 2003 The Printers (Mysore) Private Ltd.. http://www.deccanherald.com/deccanherald/nov23/sh1.asp। আহৰণ কৰা হৈছে: 2007-04-22.\n↑ A detailed description of Kasuti work is provided by K. L. Kamat. "Kasooti – Traditional Embroidery". Online Webpage of Kamat's Potpourri. © 1996-2007 Kamat's Potpourri. http://www.kamat.com/kalranga/art/kasuti.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 2007-04-22.\n↑ A brief description of Kasuti is provided by "Indian crafts" (PDF). Online webpage of cimindia.net. 2004, Conferences & Incentive Management (I) Pvt. Ltd.. http://www.cimindia.net/Indian%20Crafts.pdf। আহৰণ কৰা হৈছে: 2007-04-22.\n↑ Mysore silk sarees using Kasuti work is mentioned by Aruna Chandaraju. "Modern MYSURU". Online Webpage of The Hindu, dated 2005-03-05. 2005, The Hindu. http://www.hinduonnet.com/thehindu/mp/2005/03/05/stories/2005030502400300.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 2007-04-22.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=কাছুটি&oldid=266277"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ০৫ মাৰ্চ, ২০২১ তাৰিখে ১০:২৬ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


লজ্জানত! প্ৰথমে ধৰ্ষণ পাছত হত্যা: পলাবলৈ লওতেই গুলীবিদ্ধ হ'ল পঠা Prag News : Best Assamese News Channel, Latest Assam News Live Today , North East Breaking News\nলজ্জানত! প্ৰথমে ধৰ্ষণ পাছত হত্যা: পলাবলৈ লওতেই গুলীবিদ্ধ হ'ল পঠা\nমৰিগাঁও : ধৰ্ষণ কাণ্ডৰ অভিযুক্তক পুনৰ গুলীয়ালে আৰক্ষীয়ে৷ পলাবলৈ লওতেই ভৰি গুলী চালনা কৰি আটক কৰে মৰিগাঁও আৰক্ষীয়ে৷ জিলাখনৰ ভূৰাগাঁৱৰ ছৈয়দ আলী ওৰফে পঠাক কৰায়ত্ত কৰিবলৈ বিগত কিছুদিনৰ পৰা অভিযান চলাই আছিল আৰক্ষীয়ে৷ অনুসন্ধানৰ সময়ত পলাবলৈ লওঁতে গুলী চলায়৷\nঘটনাস্থলীলৈ তদন্তৰ বাবে নিছিল আৰক্ষীয়ে৷ গুলীবিদ্ধ ছৈয়দ আলীক গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত ভৰ্তি কৰায়৷ এগৰাকী ৯বছৰীয়া শিশুক ধৰ্ষণ কৰি হত্যা কৰিছিল ছৈয়দে৷ উল্লেখ্য যে, এই ভূৰাগাঁও থানাৰ অন্তৰ্গত বিলিডোংগাত সংঘটিত হয় এই জঘন্য কাণ্ড৷ ৯বছৰীয়াগৰাকীক পাখণ্ডটোৱে প্ৰথমে ধৰ্ষণ কৰে আৰু পাছত হত্যা কৰে। মৰিগাঁও আৰক্ষীয়ে এই জঘন্য কাণ্ড সংঘটিত কৰা ৬৫ বছৰীয়া নৰপিশাচ ছৈয়দ আলীক গ্ৰেপ্তাৰ কৰে।


অসমীয়াৰ সুখ দুখঃ ২০ছেপ্তেম্বৰ ২০১৩ - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome Unlabelled অসমীয়াৰ সুখ দুখঃ ২০ছেপ্তেম্বৰ ২০১৩\nআজি ৪২ৰ শ্বহীদ দিৱস\nবিয়াল্লিশৰ ছহিদ কনকলতাঃ\nকিমান কৃতজ্ঞ হব পাৰিছো আমি?\n- অৰূপজ্যোতি সন্দিকৈ\nসুখ দুখ ভিডিঅ’:\nজন্মদিনত জয়ন্ত হাজৰিকালৈ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি\nআজি ৰাণাদাৰ জন্মদিন\n- ৰক্তিম গোস্বামী\nশাসক নিৰ্বাচনত বনিক গোষ্ঠীৰ ভূমিকা\n- মানস দত্ত\nবিশ্বকৰ্মা পূজাৰ কিছু অনুভৱ\nকুৰি শতিকাৰ দ্বিতীয়-তৃতীয় দশকত ফেচবুক থকা হলে কি কি (ন)হ'লহেতেন?\n- সুৰজিত নেওঁগ\nঅন্যান্য শেহতীয়া সমলৰ বাবে বাওঁফালে থকা বিগত সংখ্যাৰ সমলত সন্ধান কৰক


এডৰা সৰিয়হ, বেজবৰুৱাৰ বতাহীজনী আৰু নতুন বছৰ\nPublished on January 1, 2018 | News Source: ডঙ্ম প্রাণজিৎ বৰা\nনৈৰ গৰাত, চাপৰিত, দূৰণিৰ পথাৰত কেউপিনে সৰিয়হ ফুলবোৰ ফুলিবলৈ ধৰিছে এতিয়া৷ আহপাহ৲ মুকলি নৈপৰীয়া পথাৰৰ যিফালেই চকু যায়, দৃষ্টি কাঢ়ি নিয়ে বিস্তীর্ণ হালধীয়াৰ সেই মহাসমাৰোহে৷ শেষ হৈও শেষ হ’ব নোখোজা সেই নয়নাভিৰাম দৃশ্যৰ সমুখত কিমান যে তুচছ যেন লাগে নিজকেহ্ল নিৰৱধি বৈ থকা চিৰ-প্রৱাহিনী সেই নৈখনৰ সৈতে দুয়োপাৰৰ হালধীয়া পথাৰবোৰে, পথাৰ ভৰি বৈ পৰা সৰিয়হৰ নাকত ধৰা নিজম স্নিগ্ধ গোন্ধটোৱে হঠাতে অনন্তৰ সৈতে মুখামুখি কৰাই দিয়ে একেবাৰেহ্ল মহাজীৱনৰ বিশালতাৰ তুলনাত নিজৰ ক্ষুদ্রত্বৰ অনুভৱে দুচকু সজল কৰি তোলে৷ এক বেদনাবিধুৰ আনন্দত বুকুখন জুপুৰিয়াই লৈ তাৰ পাছত উলটিবলৈ ধৰোঁ নিজৰ মাজলৈ৷ নিজৰে পৰা৷\nসৰিয়হডৰাৰ সৈতে নৈখনে পাছে বাৰে বাৰে অহা-যোৱা কৰি থাকে বুকুৰ মাজেৰে৷ গোটেইবোৰেই কিবা সপোন সপোন লাগেহ্ল ভীষণ গৰমত ছাটি-ফুটি কৰি মৰা যিখন পথাৰৰ গাত সেউজ কঠীয়া কিম্বা সোণালী ধানৰ কোনো পৰশেই নালাগিল এইবাৰ, সেইখন পথাৰতে এতিয়া জকমকাই ফুলি থকা নাইনে সোণ হালধীয়া সৰিয়হবোৰ? হেমন্তৰ ৰ’দে আহি ছাটি ধৰা নাইনে ফুলবোৰৰ হালধীয়া পাপৰিবোৰ? আৰু সৌৱা সৌজাক জানো পাখিলাহী পখিলা নহয় ফুলবোৰৰ মাজে মাজে যি খেদি ফুৰিছে নিজান দুপৰটোক? ক’ত লুকাই আছিল ইমান সোণোৱালী সপোন? ক’ত লুকাই আছিল সিহঁতৰ ডেউকাবোৰ?\nহঠাতে চকুত পৰিল কান্ধত কোৰখন লৈ হাঁহি হাঁহি সৰিয়হতলীৰ পৰা ওলাই অহা বতাহীৰ ওপৰত৷ মোৰ গাটো শিয়ৰি উঠিল৷ এইজনী বেজবৰুৱাৰ ‘কেঁহোকলি’ৰ সেই গল্পটোৰ জনীয়েই নহয়তো?\nমোক হতবাক কৰি মোৰ ওচৰতে ৰৈ মোৰ পিনেই চাই এইবাৰ ক’বলৈ ধৰিলে তাই– ‘আপুনি অনুমান কৰাটোৱেই ঠিকহ্ল ময়েই সেই বেজবৰুৱাৰ বতাহীজনীহ্ল’\nসেঙেতাই যোৱা তামোলৰ পিকেৰে ৰাঙলী বতাহীৰ গাৰ পৰা ভাহি আহিছে সৰিয়হৰ সেই ফুৰফুৰীয়া গোন্ধটো৷ মোৰ হাত-ভৰি চেঁচা হ’বৰ উপক্রম হ’ল, এনেকৈওনো কোনোবা পুৰণি গল্পৰ পৰা চৰিত্র এটা সঁচাসঁচিকৈ আহি সমুখত থিয় দিয়েনেহ্ল ওহোঁ, তাইৰ নিঃশ্বাস মোৰ হাতত আহি লাগিছেহ়ি, তাৰ মানে, তাই অশৰীৰীও নহয়হ্ল তেনেহ’লে?\n‘আপুনি ভয় খাইছে নেকি মোক দেখি?’ মোৰ বিস্ময়াবহ দুচকুৰ ফালে চাই কৈ গৈছে তাই, ‘ওহোঁ, ভয় নাখাব৷ মই বেজবৰুৱাৰ সেই বতাহীজনীয়েই হয়, আৰু বেজবৰুৱাই শুৱাই থৈ যোৱাৰ ধৰণেই আজিও সৌ নৈপাৰৰ সেইডৰা সৰিয়হতলীতে শুয়েই আছোঁ৷’\nএইবাৰ জানিবা মোৰ মাত ওলাল, ‘তেন্তে হঠাৎ আজি যে উঠি আহিলা তুমি এনেকৈ অসময়ত?’\n‘আপোনাকে দেখি আহিলোঁ৷’ তাই মিচিকিয়াই হাঁহিলে৷\n‘অ’তো আকৌ, আপুনি লেখা-মেলা নকৰে জানো?’\nএইবাৰ মোৰ হাঁহি উঠি গ’ল৷ মই অলপ-অচৰপ লেখা-মেলা কৰোঁ সেয়া সঁচা, কিন্তু তাৰ লগত বতাহীৰ আকৌ কিহৰ সম্পর্কহ্ল\nমোৰ মুখত হাঁহি দেখি বতাহী মনে মনে হয়তো ক্ষুণ্ণ হ’ল, তাৰ পাছত মুখখন অলপ গোমোঠাই মোক সুধিলে– ‘অলপ আগতে আপুনি যে মই শুই থকা সেই সৰিয়হডৰালৈ চাই আছিল, কি ভাবিছিল বাৰু? একেবাৰে সঁচা ক’ব কিন্তু৷’\nতাইৰ মোক জেৰা কৰাৰ ধৰণটো দেখি মনে মনে বিৰক্ত হ’লোঁ মই, খঙো উঠিল৷ তাইৰ মুখৰ ফালে নোচোৱাকৈয়ে ক’লোঁ–\n‘মই কিবা এটা লিখাৰ কথা ভাবিছিলোঁ৷ যোৱাবাৰ কিমান খৰাং হ’ল সেয়া তুমিও জানা৷ এইটোও জানা যে খৰাঙৰ কোবতে খেতি-বাতি একো নহ’লহ্ল কিন্তু এতিয়া? এতিয়া কি দেখিছা তুমি? সৰিয়হেৰে কেনেকৈ ভৰি গৈছে পথাৰ, নেদেখিছা? সেয়েতো ক’ব খুজিছিলোঁ যে আমাৰ মানুহৰ শক্তি অপাৰ– ভীষণ দুযোর্গৰ পাছতো মানুহে নিজৰ মনোবল আৰু শক্তিৰে অতিক্রম কৰি যায় দুযোর্গৰ বিনিদ্র ৰজনীহ্ল’\nমোৰ কথা শুনি ভীষণভাৱে হাঁহিবলৈ ধৰিলে বতাহীয়ে৷ নিজকে চিকুট মাৰি চালোঁ, ভুল ক’লোঁ নেকিহ্ল ক’তা, ঠিকেইতো আছেহ্ল তেনেহ’লে কিহৰ বাবে ইমান বিদ্রূপৰ হঁাহি?\nহঠাতে হাঁহি বন্ধ কৰি উচুপিবলৈ ধৰিলে বতাহীয়ে৷\n‘ভুল হৈছে৷ ভুল হৈছে আপোনাৰ ভাবনাৰ৷ এইডৰা সৰিয়হক লৈ এইদৰে উল্লসিত হোৱাৰ কোনো কাৰণেই থাকিব নোৱাৰে৷’\n‘যিজন খেতিয়কে সাঁচতীয়া ধন খৰচ কৰি সৰিয়হৰ বিদেশী বীজ আনি ইয়াত ৰুইছেহি,তেওঁক আপুনি জানে?’\n‘ওহোঁ৷ কিন্তু কিয়, কিয় জানিব লাগে মই তেওঁক?’\n‘তেওঁক মই জানো৷ মোৰ বহু দূৰৈৰ বহু সম্বন্ধ পাৰ হৈ হৈ আপোন কিবা হয় মোৰ তেওঁ৷ এই সৰিয়হৰ নামত টকা-সিকা গোটেই খৰচ কৰি তেওঁৰ পৰিয়ালৰ কেউটা প্রাণীয়েই এতিয়া পেটত গামোচা বান্ধি লঘোণীয়া ৰাতি পাৰ কৰিছে, বুজিছে? আপুনি লেখা-মেলা কৰা মানুহ, কিয় তেওঁৰ এই অৱস্থা হ’বলৈ পালে, কিয় তেওঁ ইমান খৰাঙৰ পাছতো চৰকাৰী সাহায্যৰ এটকাও পইচা নাপালে, কিয় তেওঁ সাঁচতীয়া ধন ভাঙি ‘বিদেশী’ বীজ কিনিবলৈ যাবলগীয়া হ’ল, চৰকাৰক সুধিবচোন এবাৰ৷ আপোনাক জানো নতুন বছৰৰ কাৰণে কিবা লিখিবলৈ দিয়া নাই?’\n‘তুমি ক’ত গম পালা?’\nপুনৰ হঁাহিলে বতাহীয়ে, ‘মই আৰু কিয় গম নাপাম? বেজবৰুৱাৰ বতাহীজনী হৈ সেই তেতিয়াৰ পৰাই দেখোন মই সৌ তাতে শুই শুই চাই আছোঁ সকলোবোৰ৷ আজি অসহ্য হোৱাত জানিবা উঠি আহিলোঁ৷ আপুনি আৰু নতুন বছৰৰ বাবে পাঠকলৈ সেই একেসোপা কথাকে ক’ব নালাগে– বৰং ক’ব যে আপুনি বছৰৰ শেষৰ ফালৰ কোনোবা এটা দিনত বতাহীক লগ পাইছিল, যাৰ হাতত এজন দুখীয়া সর্বস্বান্ত খেতিয়কৰ দুটোপাল চকুপানী লাগি আছিল...৷’\nমই কিবা ক’বলৈ নৌপাওঁতেই মোৰ হাত দুখন স্পর্শ কৰি নোহোৱা হৈ গ’ল বতাহী৷ মই হাত দুখন চুই চালোঁ৷\nবছৰৰ শেষত এজন সর্বস্বান্ত খেতিয়কৰ চকুলোৰে তিতি আছে মোৰ দুহাত৷\nচলিত বর্ষত ১২৪ জনৰ মৃত্যু\nChina opposes US 'finger pointing' at Pak on terror issues\nJ&K is not equal to PoK: India to UNHCHR\nঅনুশাসনহীন যেতিয়া শ্রেণী নিয়ন্ত্রক হয়\nTop NDA leaders hail Modi, vow to work unitedly to win 2019 LS polls\nBodoland hunger strike enters 5th day\nLibrary, panchayat office, police vehicle set ablaze at Kalimpong\nভাৰত-বাংলাদেশ সীমান্ততো নিৰাপত্তা শক্তিশালী কৰিবলৈ কেন্দ্রৰ নির্দেশ\nAll Rights Reserved 2018 © The Janambhumi | Total visits : 2945576


বামুণী হাঁহ - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nবামুণী হাঁহ (Tufted Duck)\nমতা আৰু মাইকী বামুণী হাঁহ\nপ্ৰজাতি: A. fuligula\nবামুণী হাঁহ (ইংৰাজী: Tufted Duck, বৈজ্ঞানিক নাম: Aythya fuligula) এটা মজলীয়া আকাৰৰ হাঁহৰ প্ৰজাতি।\nপূৰ্ণবয়স্ক মতা বামুণী হাঁহৰ দেহটো ক'লা, কেৱল কাষৰ ডেউকা অংশ বগা আৰু ঠোঁট নীলা-মুগা বৰণৰ হয়। ইয়াৰ মূৰত এটা স্পষ্ট লগুণ (head tuft)ৰ দৰে অংশ থাকে আৰু এইবাবেই ইয়াক অসমীয়াত বামুণী হাঁহ আৰু ইংৰাজীত 'Tufted duck' বুলি কোৱা হয়। পূৰ্ণবয়স্ক মাইকী বামুণী হাঁহৰ দেহৰ বৰণ মটীয়া, কাষৰ অংশ শেঁতা। সেয়ে মাইকী হাঁহক অন্য প্ৰজাতিৰ হাঁহৰ পৰা পৃথক কৈ চিনাক্ত কৰিবলৈ কঠিন।\nবামুণী হাঁহে নাতিশীতোষ্ণ অঞ্চল আৰু উত্তৰ ইউৰেছিয়া ত প্ৰজনন কৰে। তাৰোপৰি ইয়াক কেতিয়াবা আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ আৰু কানাডা লৈ পৰিভ্ৰমণ কৰা দেখা যায়। জলাশয় আৰু ইয়াৰ প্ৰধান খাদ্য 'freshwater mussel'ৰ অধিক উপলব্ধতাৰ বাবে ইয়াৰ গোলকীয় বিতৰণ পূৰ্বতকৈ বিস্তৃত হৈছে বুলি জনা যায়। ই সাধাৰণতে বৃহৎ গোটত জাক পাতি বাস কৰে।\nবামুণী হাঁহে প্ৰধানকৈ মুকলি জলাশয় যেনে বিল, হ্ৰদ, নৈ আদিত বাস কৰে। বাহ সাজিবলৈ ইহঁতক জলজ উদ্ভিদ আৰু জোপোহাৰ প্ৰয়োজন হয়। সাগৰৰ কাষৰ লুণীয়া জলাশয়সমূহতো ইয়াক দেখিবলৈ পোৱা যায়।\nবামুণী হাঁহে প্ৰধানকৈ পানীত বুৰ মাৰি খাদ্যৰ সন্ধান কৰে। ইহঁতে mollusc, জলজ পোক-পতংগ, উদ্ভিদ আদি আহাৰ ইচাপে গ্ৰহণ কৰে। কেতিয়াবা ই নিশাৰ ভাগতো খাদ্যৰ সন্ধান কৰে।\n↑ BirdLife International (2012). "Aythya fuligula". IUCN Red List of Threatened Species. Version 2012.1. International Union for Conservation of Nature. http://www.iucnredlist.org/apps/redlist/details/100600480। আহৰণ কৰা হৈছে: 16 July 2012.\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত বামুণী হাঁহ সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\nৱিকিপ্ৰজাতিত Aythya fuligula সম্পৰ্কে অধিক তথ্য আছে\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=বামুণী_হাঁহ&oldid=257053"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ৩১ ডিচেম্বৰ, ২০২০ তাৰিখে ১১:৩৩ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


সম্ভাৱনা! UAE-লৈ স্থানান্তৰ হব পাৰে আইপিএল-২০২১ - Prag News\nHomeক্ৰীড়াসম্ভাৱনা! UAE-লৈ স্থানান্তৰ হব পাৰে আইপিএল-২০২১\nসম্ভাৱনা! UAE-লৈ স্থানান্তৰ হব পাৰে আইপিএল-২০২১\nImage Credit: Inside Sports\nনতুন দিল্লীঃ ক’ভিড-১৯ৰ সংক্ৰমণৰ বাবে ১৪সংখ্যক ইণ্ডিয়ান প্ৰিমিয়াৰ লীগ অনিৰ্দিষ্ট কাললৈ স্থগিত ৰখাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিছে BCCI-এ।ক’ভিড-১৯ৰ পৰা ৰেহাই পোৱাৰ লক্ষ্যৰে জৈৱ সুৰক্ষা বলয়েৰে আইপিএল অনুষ্ঠিত কৰা হৈছিল যদিও এখন ষ্টেডিয়ামৰ পৰা আনখন ষ্টেডিয়ামলৈ অহা যোৱা কৰোতে ক’ভিড-১৯ৰ সংক্ৰমণ হোৱাৰ কথা সদৰি কৰিছে কৰ্তৃপক্ষই।\nআৰু পঢ়িব পাৰিব : লকডাউনৰ দেশেই আগবাঢ়িছে দেশ! পুনৰ কোনে জনালে দাবী?\nকেবাগৰাকীও খেলুৱৈৰ দেহত কৰ’নাৰ সংক্ৰমণৰ বাবে এতিয়া প্ৰশ্ন উঠিছে যে,ভাৰতত জৈৱ সুৰক্ষা বলয়ক যিধৰণে গুৰুত্ব দিব লাগিছিল তেনেকৈ দিয়া হোৱা নাই নেকি?অষ্ট্ৰেলিয়াৰ স্পিনাৰ এডাম জাম্পাই আইপিএলৰ পৰা বিদায় লওঁতে ভাৰতৰ জৈৱ সুৰক্ষা বলয় সুৰক্ষিত নাছিল বুলি মন্তব্য কৰিছিল।তেওঁ কৈছিল,‘ভাৰতে জৈৱ সুৰক্ষা বলয়েৰে আইপিৰএল অনুষ্ঠিত কৰাৰ পাছতো সিমান সুৰক্ষিত অনুভৱ কৰা নাই যিমান ইউ এ ইত অনুষ্ঠিত ২০২০ আইপিএলত কৰিছিলোঁ।তাতোকৈ ২০২১ৰ আইপিএলো ইউ এ ইত অনুষ্ঠিত হোৱাই ভাল হ’লহেতেঁন।’\nআৰু পঢ়িব পাৰিব : ক’ভিড সংক্ৰমণ, অনাকাংক্ষিত অভিলেখ ডিব্ৰুগড় জিলাৰ\nএনে পৰিপ্ৰেক্ষিতত UAE-এ আইপিএল কিদৰ্ অনুষ্ঠিত কৰিছিল তাকে লৈ এতিয়া কৌতুহল জন্মিছে সকলোৰে।আইপিএলৰ পৰবৰ্তী খেলসমূহ UAE-লৈ স্থানান্তৰ কৰা হব নেকি তাকে লৈ চিন্তাচৰ্চা চলা দেখিবলৈ পোৱা গৈছে।আনকি এনে কি কাৰণ আছে যে চলিত বৰ্ষৰ নৱেম্বৰ মাহত অনুষ্ঠিত হবলগীয়া টিখ-20বিশ্বকাপো UAE-লৈ স্থানান্তৰ কৰাৰ প্ৰশ্ন উখাপন হৈছে।ইফালে ভাৰতৰ সাম্প্ৰতিক অৱস্থাক লৈ উদ্বিগ্ন আই চি চি।\nPrevious articleএদিনতে মৃত্যু ৩,৭৮০জনৰ, বৃদ্ধি পাইছে আৰোগ্যৰ সংখ্যাও\nNext articleকৰ’নাৰ হটস্পট : গুৱহাটীৰ বহু অঞ্চল হ’ব কণ্টেইনমেণ্ট জ’ন, চাওক সবিশেষ\nভাৰতৰ বিৰুদ্ধে ৩-১ গ’লত পৰাস্ত আৰ্জেণ্টিনা\n‘ভাৰতত মহিলাৰ পুষ্টিৰ ওপৰত নেতিবাচক প্ৰভাৱ পেলাইছে লকডাউনে’\nকোৱাৰ্টাৰলৈ যোগ্যতা অৰ্জন ভাৰতীয় বক্সাৰ সতীশ কুমাৰৰ


কথাটো আপুনি যিমান জটিল বুলি ভাবিছে ই ইমান জটিল হয়নে ? - Jeevan Britta\nকথাটো আপুনি যিমান জটিল বুলি ভাবিছে ই ইমান জটিল হয়নে ?\nPublished March 6, 20213:26 pm\nUpdatedFebruary 23, 20213:48 pm\nPosted by BIKASH KALITA on March 6, 2021. Updated: February 23, 20213:48 pm\nকেতিয়াবা আপুনি এনে এক অৱস্থাত পৰিছেনে যত আপুনি পৰিস্থিতিটোক যিমান বেছি জটিল বুলি ভাবিছিল পিছত গম পালে ই সিমান জটিল নাছিল? কিবা এটা সমস্যাক যিমান জটিল বুলি ভাবিছিল তাক সমাধা কৰাৰ পিছত গম পালে যে ই ইমান জটিল নাছিল আৰু আপুনি মিছাতে চিন্তা কৰি ইমানদিনে যন্ত্ৰণা পাই আছিল?\nকাম কৰোতেও তেনে হ’ব পাৰে৷ আপুনি কাম এটা যিমান জটিল বুলি ভাবিছিল, কৰি শেষ কৰাৰ পিছত গম পালে যে ই সিমান জটিল নাছিল৷ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে কিবা এটা বিষয় যিমান টান বুলি ভাবিছিল ই ইমান টান নাছিল৷\nবহুতৰে তেনে হয়৷ ই হোৱাৰ এটা কাৰণ হ’ল কমপ্লেক্সচিটি বায়াছ ৷ ই এটা বিশ্বাস যে সহজ-সৰল ধাৰণাবোৰতকৈ জটিল ধাৰণাবোৰ বেছি ভাল৷ ই সহজ, কম খৰছী, সুৰক্ষিত, বেছি দ্ৰুত উপায়বোৰতকৈ জটিল উপায়বোৰ বেছি ভাল বুলি থকা এক অযুক্তিকৰ বিশ্বাস৷ এই ক্ষেত্ৰত অমি বিশ্বাস কৰোঁ যে জটিল সমস্যাবোৰ বেছি ভাল আৰু সেইবোৰ ঘটিব ধৰিছে৷\nউদাহৰণ স্বৰূপে, আমি ভাবো যে এজন মানুহে বেছি কথা জানে কাৰণ তেওঁ কিছুমান জার্গন বা সেই ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ হোৱা শব্দ কিছুমান কয়৷ আমি ভাবো যে জটিল অংক এটা সহজ অংক এটাতকৈ বেছি নির্ভুল আৰু মূল্যৱান হ’ব৷ আমি যেতিয়া ছফটৱেৰ এটা ব্যৱহাৰ কৰোঁ তেতিয়া আমি সহজ ছফটৱেৰ এটাতকৈ জটিল, টান ছফটৱেৰ এটা বেছি ভাল বুলি ভাবি লও৷\nআমাৰ জীৱনৰ ক্ষেত্ৰতো তেনে হয়৷\nআমি এইবাবে এনে কিছুমান কাম কৰো আৰু সেইবোৰকে খামুছি ধৰি থাকো যিবোৰ দৰাচলতে সঠিক নহয়৷ এবাৰ ভাবি চাওকচোন এনে ভুল কথা এটাক ধৰি থাকিলে ই আপোনাৰ জীৱনত কেনে সাংঘাটিক সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে৷ কাম কৰোতেও এনে ধৰণৰ এক ধাৰণাৰ বাবে আমি সদায় জটিল কামবোৰতহে আৰু জটিল উপায়বোৰতহে গুৰুত্ব দিব পাৰোঁ৷ তেতিয়া কামবোৰো আমাৰ বাবে জটিল হৈ নপৰিবনে?\nনিজৰ জীৱনৰ লক্ষ্যবোৰ ঠিক কৰোতে আমি যদি একেধৰণৰ ধাৰণা আৰু এপ্ৰ’চ লৈ কাম কৰোঁ তেতিয়া আমি বিচৰা বস্তুবোৰ, ফলাফলবোৰ, কথাবোৰ সহজ-সৰল হ’লে সেইবোৰ এৰি আমি আন কিছুমান বস্তু, ফলাফল, মানুহ বা কথা খেদি ফুৰিবলৈ যাব পাৰোঁ যিবোৰ দৰাচলতে আমি নিবিচাৰোঁ বা যিবোৰ আমাক নালাগে৷ নিজে বিচৰা বস্তুবোৰ সহজে লাভ কৰিলে সেইবোৰ আমি বিচৰা বস্তু নহয় বুলি আমি ভাবিব পাৰোঁ৷ আনক দেখি তেনে ধৰণৰ লক্ষ্যবোৰ ঠিক কৰিব পাৰোঁ যিবোৰ আমাৰ লগত নিমিলে, যিবোৰ আমি প্ৰকৃততে নিবিচাৰোঁ৷ তেতিয়া সেইবোৰ লাভ কৰিলেও জানো আমি সুখ-শান্তি পাম?\nআকৌ আমাৰ লক্ষ্যবোৰ লাভ কৰিবলৈ অকল জটিল উপায়েৰেহে সেয়া কৰা সম্ভৱ বুলি ধৰি ল’ব পাৰোঁ৷ তেতিয়াও যদিও সহজ-সৰল উপায়াৰে তেনে কৰা সম্ভৱ আছিল, সেয়া বাদ দি আমি কিছুমান জটিল উপায় অৱলম্বন কৰিবলৈ গৈ গোটেই প্ৰক্ৰিয়াটোকে জটইল কৰি তুলিব পাৰো আৰু প্ৰক্ৰিয়াটোৰ পৰা লাভ কৰিব পৰা সুখ, আনন্দ আদি নাইকিয়া কৰিব পাৰোঁ৷\nযদি আপোনাৰ এনে অভিজ্ঞতা হৈছে, চিন্তা নকৰিব, বহু মানুহৰে এনে হয়৷ জীৱনত আমি ভাবো জটিল বস্তু আৰু উপায়ে তাতোকৈ ভাল ফলাফল আমাক দিব পাৰে৷ সেয়ে সহজ কথাবোৰক আমি আওকাণ কৰোঁ৷\nএনে হ’লে কি কৰিব?\nযদি কিবা এটা সমস্যাৰ সমাধান এটা আপুনি বিচাৰি আছে, তেতিয়া আপুনি গোটেই কথাটো আৰু তাৰ লগত যুক্ত সকলোবোৰ কথা এখন নোটবুকত লিখি ল’ব পাৰে৷ এনেদৰে লিখি ল’লে কথাটোৰ লগত যুক্ত সকলোবোৰ কথা আমাৰ চকুৰ আগত থাকে আৰু তেতিয়া আমি তাৰ মাজতে সমাধানৰ বাবে আটাইতকৈ সহজ আৰু সৰল উপায়টো বিচাৰি পাম৷ এই ক্ষেত্ৰত আমি অকামছ ৰেজৰ বা ল’ অব পাৰচিমনি মতে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰোঁ যাৰ মতে আটাইতকৈ সহজ উপায় বা ব্যাখ্যাটোৱে সাধাৰণতে আটাইতকৈ ভাল উপায়টো হয়৷\nতাৰ লগতে আপুনি ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা আন এটা উপায় হ’ল বার্ডছ আই ভিউ৷ আপুনি সমগ্ৰ সমস্যাটোকে একেলগে চাব লাগিব৷ ইয়াক বার্ডছ আই ভিউ বুলি কোৱা হয়৷ চৰাই এটাই আকাশত উৰি ফুৰোতে তলৰ পৃথিৱীখনৰ দৃশ্য যেনেদৰে দেখে ঠিক তেনেদৰে আপোনাৰ সমস্যাটোৰ এক দৃশ্য আপুনি চাব পাৰিলে সমস্যাটো বহুত সহজ হৈ পৰিব আৰু তাক সমাধান কৰাৰ বিভিন্ন উপায় আপুনি দেখিবলৈ পাব৷ তেতিয়া আগতে চকুত নপৰা সমাধান বা ধাৰণা বা উপায় কিছুমান আপোনাৰ চকুত পৰিব আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ ধাৰণা আৰু উপায়বোৰ চাই চিতি আপুনি আটাইতকৈ ভাল বুলি ভবাটো বাচি ল’ব পাৰিব৷\nকথাটো আপুনি যিমান জটিল বুলি ভাবিছে ই ইমান জটিল হয়নে ? কমপ্লেক্সিটি বায়াছ\nPrevious Post কোনেও এপ্ৰিচিয়েট নকৰা অনুভৱৰ পৰা কেনেদৰে হাত সাৰিব?\nNext Postআপুনি চাইডলাইনতে বহি আছে নেকি?


Homeমিষ্ট্ৰিয়াচ নাইটডাইনী Daini part 1\nআজি মই এটা নতুন ক'টাগ কিনিলো। ফাৰ্মাচিউটিকেল কোম্পানীত নতুন চাকৰি লাভ কৰি হঠাৎ মোৰ ভাল দিন আৰম্ভ হৈছে। পাঁচ মাহৰ বেতন জমা কৰি কিনি লোৱা এই পুৰণি নিৰ্মাণশৈলীৰ এই ক'টাগটো হল এটা বিশাল ঘৰ। বাকীবোৰৰ তুলনাত প্রায় পানীৰ দামত কিনিছো এই ঘৰটো । ৭০ হাজাৰ ইউৰোৰ এই বিশাল কটাগ ঘৰটো মাত্ৰ কপালৰ গুণতেই পাব পাৰি । তাত আগতে সেইটো এটা গীর্জা আছিল। মই সিদিনা গোটেই দিন সম্পূৰ্ণ ক'টাগটো ঘুৰি ঘুৰি নিৰীক্ষণ কৰিলো । বহুতো পুৰণি ঘৰত ভুগর্ভস্থ কুঠৰি থাকে, কিন্তু আমাৰ ক'টাগটোৰ ভুগর্ভস্থ কুঠৰি বেছ ভিন্ন ধৰণৰ। একলগে পাঁচটা ঘৰ আটাইকেইটা ধাতুৰ ৰদেৰে আবৰা । যেন জেলখানা জেলখানা ভাব হয় । ওপৰত এটা বিশাল লাইব্ৰেৰিত আছে পুৰণি বহী কিতাপৰ ঠাক । লাইব্ৰেৰীত বহু কিতাপৰ মাজত এখনি পৰণি বাইবেলে মোৰ দৃষ্টি আকর্ষণ কৰিলে । এনে লাগিল যেন বাইবেলখনে টানি টানি মোৰ হাতখন তাৰ ওপৰলৈ লৈ গল। বাইবেলৰ ১ম পৃষ্ঠাটো ওলোটাই এটা বস্তু মন কৰিলো বাইবেলৰ প্রতিটো পৃষ্ঠাৰ এপিঠিত ছপা আৰু আন পিঠি গ্ৰেফাইটৰ সৰু সৰু হাতৰ আখৰেৰে প'লিচ ভাষাত কিবা লিখা আছে। ধর্মকর্মত মোৰ ইমান আগ্ৰহ নাই। বাইবেলখনৰ ধাৰ্মিক কথাবোৰ বাদ দি উল্টাফালৰ লেখাবোৰ পঢ়িবলৈ ধৰিলো। লেখাখিনিৰ উপৰৰ শিৰোনামা আছিল ডাইনী। তাৰ প্রথম পৃষ্ঠাৰ সৰল অসমীয়া অনুবাদ হব এনেকুৱা ,\n" মই এজনী হতভাগিনী । মোৰ নাম এলিচ ভন্টেইজিয়ান। মোক তেওঁলোকে ডাইনীবিদ্যা চর্চাৰ অপৰাধত ইয়ালৈ ধৰি আনিছে । মোৰ দেউতাৰ এটি অতিথিশালা আছিল । মাৰ বহুত আগতেই মৃত্যু হৈছে । কেইসপ্তাহমানৰ আগতে দেউতাইও মোক এৰি গুচি গল । দেউতাৰ মৃত্যু পিছত মই অতিথিশালাৰ মালিক হলেও তেওঁক হেৰুওৱা দুখত কামত মন নিদিয়া হৈছো। সকলো একে স্বাভাবিক হৈয়ে আছিল । কিন্তু বিপত্তিটো ঘটিল দুদিন আগেয়ে। আমাৰ অতিথিশালাত এজন অতিথিৰ মৃত্যু হল। মই যিখিনি জানো মানুহজনে অতিৰিক্ত মদ গিলি মৃত্যু হৈছে। কিন্তু কোনোবাই যেন উৰাবাতৰি প্ৰচাৰ কৰিলে মই হেনো ডাইনী। ডাইনী বিদ্যা প্ৰয়োগ কৰি মই মোৰ দেউতা আৰু সেই মানুহজনক খুন কৰিছো। । তাৰপৰা গীর্জাৰ পৰা প্রিষ্টৰ নির্দেশত মোক ইয়ালৈ বন্দী কৰি অনা হল। অতিথিশালাটো গীর্জাৰ সম্পত্তি হিচাপে দখল কৰি লোৱা হল। ডাইনীবিদ্যা একো নাজানো মই। তাৰপিছতো মোৰ পিঠিত চাবুকৰ কোব শোধোৱা হল। কিমানবাৰ মই তেওঁলোকক কলো মই ডাইনী নহয়। মই এলিচ। তোমালোকে সকলোকে মোক চিনি পোৱা। প্ৰতিবাৰে মই গীৰ্জালৈ প্ৰাৰ্থনাৰ বাবে আহো, কিন্তু কোনোৱে মোৰ কথা নুশুনিলে। এসময়ত মই জ্ঞান হেৰুৱাই পেলালো। তাৰ পিছত সাৰ পাই দেখি দেখিলো মই ইয়াতে পৰি আছো। নাজানো আৰু কিমান শাস্তি মই সহ্য কৰিব লাগিব। তাৰ পিছতো মই পণ কৰিছো যি নহলেওঁ মই কোনো ডাইনীৰ অপবাদ স্বীকাৰ নকৰো। বাইবেলখন মোৰ কুঠৰিটোৰ এটা কোনত পৰি আছিল।কাষত থকা গ্ৰেফাইটৰ টুকুৰাএটাৰে পবিত্র বাইবেলত মই ইশ্বৰৰ নামত শপত খাই লিখিছো,মই ডাইনী নহয় "\nপিছদিনা ৰাতিপুৱা শুই উঠি দাত ঘহি ঘহি থাকোতে বাথৰুমৰ আইনাখনত চকু পৰিল। ধুলিৰ ভৰপূৰ আইনাখনত যেন সৰু সৰু হস্তাক্ষৰত পলিচ আখৰত কিবা লিখি দিছে এলিচে । চমক খাই দুখোজ পিছুৱাই আহিলো। তাৰ পিছত ভয়ে ভয়ে আগুৱাই গৈ আইনাত ভালকৈ চাই দেখিলো তাত একো লিখা নাই। গোটেইখিনি ধুলিময়। আপোন মনেৰে হাঁহিবলৈ আৰম্ভ কৰিলো। বুজিলো এইবোৰ অচেতন মনৰ ফাল্টু কল্পনা। সিদিনা অফিচৰ শেষত ক্লান্ত হৈ ঘৰ উভতি আহি শুই পৰিলো। আবেলি শুই পৰিছিলো বাবে কোনো লাইট জ্বলোৱা হোৱা নাছিল। ৰাতি অন্ধকাৰত ডুবি থাকিল মোৰ ঘৰটো।মাজৰাতি এটা কৰুণ কান্দোনৰ শব্দত টোপনি ভাঙি গল। ৰুমটো আন্ধাৰ বাবেই একো দেখা পোৱা নাছিলো মই। কিন্তু এনে লাগিছিল কান্দোনটো লাইব্ৰেৰীৰ পৰাই আহিছে। খেপিয়াই খেপিয়াই ৰুমৰ লাইটটো জ্বলাই লাইব্ৰেৰীটোলৈ আহিলো। যোৱাৰ সময়ত হাতত ছুৰীখন লৈ আহিলো। ৰুমটোত সোমোৱাৰ লগে লগেই কান্দোনৰ শব্দটো কমি গল.। লাইব্ৰেৰীত চুইচবোৰ্ডখনত বিচাৰি লাইটটো জ্বলালো । লাইব্ৰেৰীত একো নাই । কিন্তু বাইবেলখন ডেস্কত খোলা পৰি আছে। মই কাষলৈ গৈ দেখিলো আগতে যে এলিচৰ দুটি পৃষ্ঠা যে মই পঢ়িছিলো তাৰ পৰবৰ্তী পৃষ্ঠা তৃতীয় পৃষ্ঠাটো খোল খাই আছে। যেন মোৰ পঢ়াৰ অপেক্ষাত। কিন্তু মোৰ স্পষ্ট মনত আছে শেষবাৰ মই বাইবেলখন বন্ধ কৰি চেলফত তুলি ৰাখিছিলো , কিন্তু আজি সেয়া ডেস্কত আহিল কিদৰে ? ভাবি ভাবি বাইবেলখন তুলি লৈ এলিছৰ লিখাবোৰ আকৌ পঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰিলো। তাই লিখিছে, .......\nUnknown June 25, 2019 at 9:52 AM\nজোনাক অসম June 25, 2019 at 2:29 PM


ক্ষুদ্ৰ গল্প ( বান বিশেষ) - ঈশ্বৰ প্ৰসন্ন বৰা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nAugust 12, 2019 March 10, 20210Comments\n:অ মা,হাউ ফাইন ??? ইয়াত লোৱানা পিক এটা\n: অকে অকে\nক্লিক ক্লিক—বন্ধুৰ দিএচএলআৰত বন্দী হল সুন্দৰী বান্ধবীৰ ফটো।\n: আজি আপল’ড কৰিম,এনজয়িং ফ্লাড।– বন্ধুলৈ চাই সুন্দৰীৰ মন্তব্য শুনি ঈশান অবাক।ভিন্ন মানুহ,ভিন্ন মন।\nৰাতিলৈ পানী আৰু বাঢ়িব পাৰে,যিহেতু আগন্তুক চৌব্বিছ ঘন্টাত মূষলধাৰে বৰষুণ দিয়াৰ সম্ভাৱনা।\nবাতৰিটো শুনি বৰুৱা মাষ্টৰৰ মুখখন টেমি যেন হল।বেতনবিহীন মাষ্টৰ চাকৰি কৰি জোৰা নমৰাৰ বাবে এইবাৰ কোনোমতে পুখুৰীটোত মাছ কেইটামান জীয়াইছিল—ইফালে বন্ধন গোটৰ লোণ মৰাৰ কথা আছেই।\nপ্ৰবল বাণৰ মাজত হৰিপদে যিমান বেগাই মাৰিব পাৰে মাৰিছে—কোনোমতে ভূৰখন পাৰ পালেগৈ হ’ল।মাকৰ অবস্থা ক্ৰমান্বয়ে যেন বেয়াৰ ফালে ঢাল লব ধৰিছে— অথচ এই মূহুৰ্তত বঠা এৰি সি মাকৰ মুখত পানী এটুপীও দিব নোৱাৰে,যদিও চাৰিওফালে কেৱল পানী আৰু পানী।\n“বানসমস্যাক ৰাষ্ট্ৰীয় সমস্যা ঘোষণা কৰিব নোৱাৰি—যিহেতু ই প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ”।– মুখপত্ৰ জনৰ কথা শুনি ঈশানে টিভিটো বন্ধ কৰি দিলে।অথচ এওঁলোকৰে নেতাই শীৰ ফুলাই নিৰ্বাচনী সভাত ভাষণ দিছিল– — ক্ষমতালৈ আহিলেই এই বিষয়ত তাৎক্ষণিক পদক্ষেপ লোৱা হব।\nপানীৰ সোঁতত উটি যোৱা মৰমৰ কলি জনীক বচাব নোৱাৰি হলধৰে চকুপানী বাধা দিব নোৱাৰিলে।\nআপোনালোকে সাহায্য ঠিকেই পাইছে নে???\nসাংবাদিকৰ প্ৰশ্নত বানাক্ৰান্ত ব্যক্তিজনে কি উত্তৰ দিব ক্ষন্তেক তভক মাৰি ভাবি ক’লে\nপাইছো,পাইছো—আজি ডেৰকেজি চাউল আৰু এপোৱা ডাইল দি গৈছে।\n← বানৰ আশীৰ্বাদ — বন্তি বৰঠাকুৰ বৰুৱা\nঅণুগল্প – ইফটিখাৰ হুছেইন →\nমৌনতা (-ৰঞ্জিতা গগৈ)


আত্মহত্যা কিয় কৰে? আত্মহত্যাৰ কাৰণসমূহ।\nHomeআত্মহত্যা কিয় কৰে? আত্মহত্যাৰ কাৰণসমূহ।\nবিশ্ব জ্ঞান June 17, 2020\nআত্মহত্যাৰ প্ৰকাৰ । আত্মহত্যাৰ প্ৰধান কাৰণ তিনিটা।\n(১) প্ৰেমত আত্মহত্যা।\n(২) ঘৰ কন্দলি আত্মহত্যা।\n(৩) অকৃতকাৰ্য্যত আত্মহত্যা।\n(১) প্ৰেমত আত্মহত্যা :-\nদৰাচলতে আমি সকলোৱে জানো যে মানৱ জাতিৰ বাবে প্ৰেম এক অবিচ্ছিন্ন অংশ যাৰ অবিহনে এখন সুখময় জীৱন যাপন কৰাটো অসম্ভৱ। এখন সমাজ বা এখন সংসাৰ পৰিচালনা কৰিবলৈ ইজনে-সিজনৰ লগত প্ৰেমৰ ভাৱ তথা দৈৰ্য্য,সাহস আদিৰ খোবেই প্ৰয়োজন।\nআপুনি প্ৰেমত ভৰি নিদিয়াৰ পূৰ্বে এটা কথা মনত ৰখাৰ অত্যন্ত প্ৰয়োজন "প্ৰেম অন্ধ"।\nএতিয়া মই দিগন্ত নামৰ লৰা এজনৰ প্ৰেমৰ বিৱৰণ দিম। দিগন্ত‌ই বৰ্ণালী নামৰ ছোৱালী এজনীক ভাল পাব বিচাৰিছিল। দিগন্তক, ছোৱালী জনীক বৰ ভাল লাগিছিল। তাইক দেখিবলৈ বৰ ধূনীয়া আৰু বৰ মৰম লগা। দিগন্ত‌ই মনত থিৰাং কৰিলে যে তাইক মই ভালপায়হে এৰিম।\nএদিনাখন তাইক দিগন্ত‌ই প্ৰেমৰ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ালে। তাই দিগন্তক একো উত্তৰ নিদিলে। তাইৰ উত্তৰলৈ দিগন্ত‌ই বাটচাই ৰ'ল। কিন্তু অৱশেষত তিনি দিনৰ পিছত উত্তৰ দিলে "আই লাভ ইউ টু" বুলি।\nদিগন্তৰ প্ৰেমৰ যাত্ৰা আৰম্ভ হ'ল। সিহঁতৰ দূয়োৰে প্ৰেমৰ কথা কোনেও জনা নাছিল। কোনেও নজনাকৈয়ে সিহঁতে ছমাহ মান সময় পাৰ কৰিছিলো। পিছত লাহে লাহে বন্ধু-বান্ধৱী সকলোৱে সিহঁতৰ প্ৰেমৰ কথা গম পালে। এনেকৈয়ে সিহঁতৰ দুটা বছৰ অতিক্ৰম কৰিছিল।\nদুটা বছৰ অতিক্ৰম কৰাৰ পিছত এদিনখন দিগন্ত‌ই বৰ্ণালীক অকলশৰীয়াকৈ মাতিলে। বৰ্ণালী দিগন্তৰ কথা পেলাব নোৱাৰি অকলে লগ দিবলৈ আহিল।\nদিগন্ত‌ই বৰ্ণালীক ক'লে, মই আজি বহুত দৰকাৰী কথা এটা কবলৈহে তোমাক ইয়ালৈ মাতিছো। বৰ্ণালীয়ে কলে,কি কথানো? শুনকালে কোৱা।\nতেতিয়া লাহেকৈ দিগন্ত‌য়ে ক'লে, বৰ্ণালী মই তোমাক বিয়া পাতিব বিচাৰো। তুমি কি কোৱা?\nতেতিয়া বৰ্ণালীয়ে উত্তৰ দিলে" তুমি কি কথা কৈছা তুমি ৰ্মুখ নেকি।" মই বিয়া হব নিবিচাৰো। মই তোমাক ক্ষন্তেকীয়াহে ভাল পাইছিলোঁ। মই তোমাৰ লগত বিয়া হব নিবিচাৰো। এই বুলি কৈ বৰ্ণালী আহি গ'ল।\nবৰ্ণালীৰ উত্তৰটোৱে দিগন্তক বহুল আঘাত কৰিলে। মনত অত্যন্ত দুখ পালে। এই উত্তৰ টোৱে দিগন্তক খুলি খুলি খাইছিল। দিগন্ত‌ই তাইক পাহৰিব পৰা নাছিল। অৱশেষত, তাইক পাহৰিব নোৱাৰি দিগন্ত‌ই আত্মহত্যাৰ পথ বাচি ল'লে।\nদিগন্ত‌ই আত্মহত্যা কিয় কৰিলে?\nদিগন্ত‌ই "প্ৰেম যে অন্ধ" এই কথাষাৰ বুজি নাপালে বাবে আত্মহত্যা কৰিলে।\nপ্ৰেমৰ বাবে যিয়ে নিজৰ প্ৰাণক বলিদান দিয়ে, তেওঁ প্ৰকৃততে মানুহ নহয়। ভগৱানে মানুহক ইমানেই শক্তি আৰু বুদ্ধি দিছে যে ইয়াক মানুহে ব্যৱহাৰ কৰিব নাজানে। এই সংসাৰত মানুহৰ সমান বুদ্ধি থকা জীৱৰ সৃষ্টিয়ে হোৱা নাই।\nদিগন্ত‍ই এয়াই নকৰি তেওঁৰ ভৱিষ্যতৰ কথাখিনি চিন্তা কৰিব লাগিছিল, কিন্তু নকৰিলে। এটা সন্তানক মাক-দেউতাকে কিমান কষ্টৰ মাজেৰে তুলি-তালি ডাঙৰ-দীঘল কৰে। এয়া কেৱল মাক-দেউতাকহে উপলব্ধি কৰে। সন্তানক ডাঙৰ-দীঘল কৰাৰ পিছত সন্তানে মাক-দেউতাকৰ প্ৰতি প্ৰেম, মৰম-চেনেহ তথা মাক-দেউতাকক চোৱা-চিতা কৰাটো সন্তানৰ দায়িত্ব।\nমনত ৰাখিব__প্ৰেমত অন্ধ হৈ আত্মহত্যা কৰাৰ পূৰ্বে এবাৰ মাক-দেউতাকৰ কথাটোলৈ মনত পেলাওঁক।\n(২) ঘৰ কন্দলি আত্মহত্যা :-\nসাধাৰণতে ঘৰ কন্দলি আত্মহত্যা বিভিন্ন কাৰণত হব পাৰে। যেনে_ঘৰৰ অশান্তি, ঘৰৰ সদস‍্যৰ লগত অমিল, মানসিক অশান্তি আদি।\nইয়াৰ পৰা পৰিত্ৰাণ কেনেকৈ পাব?\nইয়াৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ প্ৰথমে ধৈৰ্য্য, সাহস আৰু মনোবল থাকিব লাগিব। অন্যথা ঘৰৰপৰা অকণমান আতৰত থাকক। নিজকে সেই পৰিস্থিতিৰ পৰা আতঁৰাবলৈ চেষ্টা কৰক। যেতিয়া আপুনি ঘৰৰ পৰা কিছু দিন আঁতৰি থাকিব,তেতিয়া নিজে নিজে এটা ভাল পৰিবেশৰ আৰম্ভ হোৱা দেখা পাব। ইয়েই এসময়ত হৈ পৰিব এখন সুখময় জীৱন।\nঅকৃতকাৰ্য্যত আত্মহত্যা কেইবাপ্ৰকাৰ আছে। যেনে_কৰ্মৰ ক্ষেত্ৰত অসফলতা, সামাজিক লজ্যা, শিক্ষাত অসফলতা আদি।\nযিকোনো কৰ্ম এটা কৰোঁতে বাৰে বাৰে অসফলতাৰ সন্মুখীন হোৱাৰ বাবে মনসিক হেঁচা তথা সামাজিক ভাৱে লজ্যাৰ বাবেই এই পথ লোৱা। লগতে শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত অসফলতাৰ সন্মুখীন হোৱাৰ বাবে আত্মহত্যা কৰা।\nএই সকলো খিনিৰ মূলতঃ আত্মহত্যাৰ কোনো কথা নাথাকে। ই কেৱল মানুহৰ মনৰ ধাৰণাহে।\nধৈৰ্য্য, সৈৰ্য্য আৰু মনোবল নিতান্ত প্ৰয়োজন। যিজনৰ এই তিনিটা বস্তু থাকিব তেওঁহে মহান।


ব’হাগৰ বিহু, বসন্তোৎসৱ, অনুভৱ আৰু ইটো-সিটো :ৰঞ্জিত কুমাৰ বৰা - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nপাতনিত অনুভৱৰ দুআষাৰ…\n‘কেলৈ আহিলি বাৰেকৈ বৰষুণ\nকেলৈ আহিলি বতাহ\nকেলৈ আহিলি শহুৰৰ পুতেক ঐ\nহ’বলৈ নাপালোঁ কথা।’\nমনৰ মাজত গুপুতে ৰখা গোপন কথাটি কোৱাৰ সময় ব’হাগৰ বিহু। বিহু বসন্তৰ উৎসৱ। মিলনৰ বাতৰি কঢ়িয়াই বসন্ত আহে। সদ্যযৌৱনা প্ৰকৃতিয়ে ন-কইনাৰ দৰে সাজি-কাচি হেঁপাহৰ ক্ষণ গণে। ফুল ফুলে। গোলাপ, তগৰ, চম্পা আৰু ক’ত যে ফুল! সুবাসেৰে ভৰি পৰে চৌদিশ। গছে কুঁহিপাত মেলে। ডালে ডালে সেউজীয়াৰ পয়োভৰ। আকাশত মেঘৰ মাদল বাজে। বৰষুণ হৈ সৰে। অপেক্ষাৰ অন্ত পৰে। মেঘ আৰু প্ৰকৃতিৰ বিবাহত জীপাল হয় মাটি। মানুহ মাটিৰ সন্তান। মাটিত সৃষ্টিৰ মহা আয়োজন। মাটিয়ে মানুহকো টানে। সৃষ্টিৰ তাগিদা জাগে। কুমলীয়া পাতৰ আঁৰ লৈ বসন্তৰ গীত গোৱা কুলিটিয়ে যেতিয়া ‘কুউ কুউ’কৈ মাতে, অজান পুলকত মন নাচি উঠে। প্ৰাণত প্ৰেমৰ বীণা বাজে। আৱেগে পাৰ ভাঙি হিয়াৰ আপোনজনক কাষত বিচাৰে। তাগিদাবোৰ গীত হয়, হেঁপাহবোৰ নৃত্য। ঢোলৰ চাপৰ হৈ মেঘৰ মাদল বাজে। ঢোলৰ চাপৰ শুনি তত্ হেৰুওৱা গাভৰুৱে নিজান পথাৰৰ বৰগছজোপাৰ তললৈ ঢাপলি মেলে। প্ৰকৃতিৰ দৰে সৃষ্টিৰ সুন্দৰৰ পৃথিৱীখনলৈ যাত্ৰাৰম্ভ হয় মানুহৰ… অসমীয়া মানুহৰ। এয়াই বিহু। বিহুৱে জাতি-জনগোষ্ঠী-ধৰ্মৰ সংকীৰ্ণ পৰিধি নামানে। বিহু মানুহৰ উছৱ। বিহু প্ৰাণৰ উছৱ। বিহু মানে সৃষ্টিৰ ৰঙা দলিচা। যি বাটেৰে গৈ আমি জীয়াই থকাৰ নতুন সপোন ৰচনা কৰোঁ। প্ৰকৃতিৰ জীপাল মাটিত চহাৰ নাঙল চলে। বসন্তই জীৱনৰো উৰ্বৰ পৃথিৱীত সৃষ্টিৰ বাট কাটে। জীৱন আগবাঢ়ে। সভ্যতা আগবাঢ়ে। অসমীয়া জাতিও আগবাঢ়ে।\nউদ্ভৱকালীন ইতিহাসৰ পমখেদি…\nবিহু কেতিয়া, কেনেকৈ, ক’ৰ পৰা? এটা উত্তৰহীন প্ৰশ্ন। সমিধানহীনো। অনেকৰ মতে বিহু আহিছে অথৰ্ৱবেদত উল্লিখিত ‘বিষুৱন’ নামৰ এক পৰ্বৰপৰা। সেই পৰ্বত খেতি-বাতিৰ সুব্যৱস্থাৰ অৰ্থে যাগ-যজ্ঞ কৰা হয়। যাগ-যজ্ঞৰ মূল কথাটো হৈছে সূৰ্যৰ গতি নিয়ন্ত্ৰণ কৰি শস্যৰ বীজ গজাত সহায় কৰা। এয়া আৰ্যীকৰণৰ ইতিহাস বুলি ক’ব পাৰি। নহ’বও পাৰে! অসমৰ প্ৰায় প্ৰতিটো খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীয়ে বিহু অথবা বসন্তোৎসৱ পাতে। তেওঁলোকৰ স্বকীয় ইতিহাস আছে। বহুক্ষেত্ৰত আৰ্যীকৰণেৰে সেই ইতিহাসক ঢাকি ৰখাৰ প্ৰৱণতা কিছুসংখ্যক ইতিহাসবিদৰ মাজত আছে বুলি অভিযোগ পোৱা যায়। যিয়েই নহওক, এই প্ৰসংগ ইমানতে এৰিলোঁ। ড০ প্ৰফুল্ল দত্ত গোস্বামীৰ মতে বিহু সম্পৰ্কীয় পুৰণি লিখাটো এজন মুছলমান বুৰঞ্জীবিদৰ। সোতৰ শতিকাত জমিলি নামৰ বুৰঞ্জীবিদজনৰ অপ্ৰকাশিত বুৰঞ্জীখন আলিগড় মুছলিম বিশ্ববিদ্যালয়ত সংৰক্ষিত হৈ আছে। তাত লিপিবদ্ধ বৰ্ণনাৰ সাৰমৰ্ম এনে ধৰণৰ—‘বসন্ত ঋতুত মানুহে গাঁৱে গাঁৱে উৎসৱ পালন কৰে। ৰজাৰ ৰাজধানীত এই উৎসৱ পালিত হয়। এই উৎসৱ প্ৰায় এমাহ ধৰি চলে। কোনো এটা বিশেষ দিনত ৰাতিপুৱা—সম্ভৱতঃ নৱৰুজৰ দিনত মতা-তিৰোতাসকলে নতুন কাপোৰ পিন্ধে। দিনৰপৰা ডেকা-গাভৰুসকলে মুকলি পথাৰত একোটা একোটা দল হৈ সমবেত হয় আৰু নাচ-গান কৰে। ঢোল-পেঁপা বজায়। বয়সস্থসকলে তাত সহযোগ কৰে। নাচ-গানৰ মাজতে হিয়াৰ বিনিময় ঘটে আৰু ডেকাই গাভৰুক পলুৱাই নিয়ে। গধূলিপৰত তেওঁলোকে চাউল আৰু কুঁহিয়াৰৰপৰা বনোৱা মদ, গাহৰি মাংস, কুকুৰা মাংস, ভাত খায়। এই নাচ-গান মাজ ৰাতিপৰ্যন্ত চলে।’\nঅসমীয়াৰ কোঁহে কোঁহে ৰঙালী বিহু…\nৰঙালী বিহু আমাৰ বাপোতিসাহোন। সেয়ে আমি নেপাতি থাকিব নোৱাৰোঁ। ব’হাগ বিহুৰ দৰে বড়োসকলৰ বৈশাগু, মিচিঙৰ আলি-আয়ে-লৃগাং বসন্তোৎসৱ। এই উছৱত মিচিঙসকলে ঐনিতম্ গায়। দেউৰীসকলৰ বিচুত গোৱা জিম’চ্ছায়া চাজেবাতো প্ৰেম আৰু প্ৰকৃতিৰ গীত। ‘বায়খু’ নামেৰে বিহু পালন কৰা ৰাভাসকলে বায়খুত ছাথাৰ গীতৰ লহৰ তোলে। তিৱাসকলে চ’তৰ সংক্ৰান্তিৰ পাছৰ প্ৰথমটো বুধবাৰৰপৰা ছগ্ৰামিছাৱা নামেৰে বিহু পালন কৰে। ছগ্ৰা মানে সকলোৱে আৰু মিছাৱা মানে নাচা। ছগ্ৰামিছাৱাত গোৱা লালিলাঙত প্ৰকাশ ঘটে প্ৰেমৰ। মিচিঙসকলে ফাগুনৰ প্ৰথম সপ্তাহৰ বুধবাৰৰপৰা আলি-আয়ে-লৃগাং পাতে। ডিমাচাসকলে বাইছাগী বিচু উদ্যাপন কৰে। টাই-বৌদ্ধসকলৰ বসন্ত উৎসৱটি হৈছে পয়চাংকেন। বিহুত অসমৰ খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীৰ প্ৰাচূৰ্যময় কলা-সংস্কৃতি, পৰম্পৰাৰ এনে এখন ছবি পোহৰলৈ আহে, যাক লৈ আমি বিশ্বৰ মানচিত্ৰত সগৰ্বে নিজকে অসমীয়া বুলি পৰিচয় দিব পাৰো।\nবিহুৰ কথা নক’ব দেই…\nসুধাকণ্ঠই অমৃত-কণ্ঠৰে গাইছিল, ব’হাগ মাথোঁ এটি ঋতু নহয়। ই অসমীয়া জাতিৰ সাহ। কিন্তু এনে এটা দিনো আছিল, যি সময়ত বিহুৰ নাম শুনিলেই লেই লেই চেই চেই কৰা মানুহৰ অভাৱ নাছিল। বিশেষকৈ তথাকথিত শিক্ষিত, সম্ভ্ৰান্ত সমাজত বিহুৰ প্ৰতি ধাৰণা কেনেকুৱা আছিল, তলৰ উক্তিকেইটাই প্ৰাঞ্জলকৈ বুজাই দিছে। ‘সাধাৰণ লোকে স্ত্ৰীলোক ও লম্পট পৰুষসকল একত্ৰ হইয়া অত্যন্ত জুগুপ্সিত নৃত্য-গীত কৰিয়া থাকে। পল্লীগ্ৰামে সৰ্বপেক্ষা এই পৰ্ব অধিক কিন্তু এই কুৰিতি কামৰূপে নাই সৌমাৰে অধিক।’—এই মত হলিৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ। আনহাতে আনন্দৰাম ঢেকীয়াল ফুকনে এখোপ ওপৰলৈ গৈ বিহুক অসমৰপৰা চিৰদিনলৈ খেদি পঠিয়াবলৈ আহ্বান জনাইছিল। তেওঁ কৈছিল—‘এই অসম দেসৰ অনেক ঠাইত বচৰি বিহুত জি সকল বিভিচাৰ ক্ৰিয়া কৰে তাক সকলে জানে। এই কুৰিতি আন কোনো দেসত নাই আৰু সি অসমৰ এক মহা কলংক হৈচে। হাই হাই। লোকৰ কি ধৰম গিয়ান নিচেই গুচিল। সদলোকসকলে কি এই কুচিত কথাত একে বেলিএ চকু মুদিলে? বিহুৰ অকৰমৰ কথাত কাৰ চিতে বিসম নেপাব? হে দেসস্থ বৰ লোকসকল তোমালোকে এই কুকৰম একে বেলিয়ে গুচাবৰ পুৰুসাৰ্থ কৰা।’ ৰঙালী বিহু হেনো অশ্লীল নৃত্য, অশোভনীয় ইংগিতপূৰ্ণ নাচৰ বাহিৰে একো নহয়। সেই কথা গুণাভিৰাম বৰুৱা ডাঙৰীয়াই এইদৰে কৈছিল—‘চৈত্ৰৰ বিহুৰ সংক্ৰান্তিৰ পৰা সাতদিন কোনো ঠাইত ইতৰ লোকসকলে স্ত্ৰী-পুৰুষে কোনো প্ৰকাশ্য স্থানলৈ গই নৃত-গীত কৰে। যি সময়ত অবাচ্য আৰু অশ্লীল গীত গোৱা আৰু নিৰ্লজ্জ ভাৱ-ভংগীদেখুৱা হয়। এইটি নিয়ম শীঘ্ৰে দেশৰ পৰা গুচিলে বড় উপকাৰ আৰু সুনীতি সংস্থাপন কৰা হয়।’ কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্য দেৱৰ কথা আৰু ভয়াৱহ। ‘বিহু এটা আমাৰ বাবে বৰ বেয়া সংস্কাৰ আছে। বিহুত যেনে নিলাজ কথাবোৰ বকে, শুনিলেই কাণত হাত দি শ্ৰীবিষ্ণু সুঁৱৰি পলাব লাগে। এইবিলাক অসভ্য কাণ্ড আমাৰ বৰ লাজ-অপমানৰ কথা।বিহুৰ ছবিটো আঁকি এবাৰ চকুৰ আগত উলিয়ালে কেনে নাক কটাৰ সমান লাজ ধৰে, শিক্ষিত ডেকাসকলে এবাৰভাবি চোৱাচোন।… শিক্ষিত ভাইসকল বিহুৰ সলনি উপকাৰী ধেমালি এটা সুমুৱাই, বিহুক সোনকালে আঁতৰাবৰ চেষ্টা কৰা।’—এইদৰে কৈছিল কমলাকান্ত ভট্টাচাৰ্যই। সেয়া আছিল ঊনবিংশ শতিকাৰ বিদ্বৎ সমাজৰ মত। অৱশ্যে সেই সময়তো বিহুক অসমীয়া জাতিৰ প্ৰাণ বুলি অভিহিত কৰা বিদ্বৎ লোকৰ সংখ্যা একেবাৰে তাকৰ নাছিল। কিন্তু সিমান সবলো নাছিল। লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই বিহু সন্দৰ্ভত কোৱা কথা অলপ এনেধৰণৰ—‘পশ্চিমত ‘হোলি’ত তলশ্ৰেণীৰ মানুহেনিলাজ নাম গায়, নিলাজ ব্যৱহাৰ কৰে, সেই বুলি ‘হোলি’ উৎসৱটো নিলাজ হ’ল? সৰু মানুহে গোৱা বিহুৰ নামো আটাইবোৰ অশ্লিল নহয়। তাৰ সৰহভাগ জতীয় স্বভাৱ-কবিৰ এনে সুন্দৰ কবিতা যে তাৰ তুলনা নাই। নিলাজবোৰ এৰিএইবোৰ বাছি ল’ব জানিলে জাতীয় সাহিত্যৰ অমূল্য ৰত্ন হ’ব।’ মত যিয়েই নহওক, সময়ে তেওঁলোকৰ কথাৰ মৰ্যাদা নিদিলে। বিহু অসমীয়া জাতিৰ পৰিচয় হৈ পৰিল।\nপৰিশেষত পৰিৱৰ্তনৰ কথা…\nবিহু চিৰকাল অসমীয়াৰ পৰিচয় হৈয়েই থাকিব। সময় সলনি হৈছে। বাপোতিসাহোন বিহুৰ স্বৰূপো সলনি হৈছে। আজিকালি নিজান পথাৰত বিহুৱা ডেকাৰ ঢোলৰ চাপৰ নপৰে। বৰগছৰ তলৰ বিহুটি কেতিয়াবাই মঞ্চত উঠিল। পৰিৱৰ্তন অবিহনে একো তিষ্ঠি থাকিব নোৱাৰে। সময়ৰ হাতত ধৰি আমি আগুৱাবই লাগিব। কিন্তু পৰিবৰ্দ্ধনৰ লগতে পৰিমাৰ্জন প্ৰক্ৰিয়া যাতে বাস্তৱসন্মত হয় আৰু অসম-অসমীয়াৰ স্বকীয়তাত আঘাত নপৰে, তালৈ সজাগ দৃষ্টি ৰখাটো প্ৰতিজন অসমীয়াৰ কৰ্তব্য। অসমবাসীৰ এৰাব নোৱাৰা দায়িত্ব।\n← মাজুলীক এজনী বিদেশী ছোৱালীয়ে ভালপাই পেলালে (পঙ্কজ বৰা)\nব’হাগ বিহুঃ লোকাচাৰ আৰু জনবিশ্বাস (লক্ষেশ্বৰ হাজৰিকা) →


ইতিমধ্যে… ইতিপূৰ্বে ( মেঘালী দিহিঙ্গীয়া ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nহওঁতে কথাটো একেবাৰে নোহোৱা-নোপজা নহয়৷ গাঁওখনত আগতেও দুই চাৰিবাৰ এনে হৈছে৷ সেইকেইবাৰো যে একেবাৰে বু-বু বা-বা হোৱা নাছিল তেনে নহয়৷ পিছে এইবাৰৰ কথাটো অলপ বেলেগ৷ সাধাৰণতে এনেবোৰ কথা গাঁৱৰ বাকীবোৰে গম নাপালেও দুপৰীয়া ভাতঘূমটিৰ পাছত ঘৰে ঘৰে মেল মাৰি ফুৰা বোৱাৰীমখাৰ চকুত লুকাই নাথাকে৷ আন নহ’লেও আবেলি কৈলাশৰ দোকানৰ আগৰ বকুলজোপাৰ তলত কেৰম খেলি থকা ডেকাহঁতৰ কোনোবা এটাইতো জানিব লাগিছিল৷ পিছে নাজানিলে; চকুৰ আগতে বলীন মাষ্টৰৰ ভায়েক নৃপেনে তিনিখন গাঁৱৰ সিপাৰৰপৰা ছোৱালী পলুৱাই আনি ঘৰ সোমোৱালেহি, গাঁওখনৰ কোনোৱে একো ফুটকে নাপালে৷\nপুৱা কথাটো জনাজনি হোৱাৰেপৰা বলীন মাষ্টৰৰ ঘৰত মানুহৰ সোঁত, উদ্দেশ্য ন-ছোৱালী চোৱা৷ মাষ্টৰৰ ঘৈণীয়েক সৰলাই দিনটো আলহী সুধি ততকে নাপালে৷ গাঁৱৰে খুৰীশাহু, পেহীশাহুবোৰে ক’লে- “ভালেই হ’ল দে আই, তোৰেই সহায় হ’ব৷” বোৱাৰীমখাই ক’লে- “তোমাৰে ভাল দিয়া, লগটো নেৰিল আৰু৷ জা-ছোৱালীৰ ওখোনা ওখোনিবোৰৰ পৰা বাচি গ’লা৷” আলহী আহিব বুলি জানিয়েই নে নজনাকৈয়ে সৰলাই আগদিনাতে সজাই থোৱা নাৰিকলৰ লাৰু আৰু কৈলাশৰ দোকানৰপৰা অনা গুড দে বিস্কুটেৰে ৰঙাচাহ খাই, বলীন মাষ্টৰৰ বাৰীৰ কেঁচা তামোলেৰে মুহুদি মাৰি, ন-ছোৱালীক মাত লগাই সকলো ঘৰে ঘৰোৱাহে গ’ল৷\nপিছদিনা মাষ্টৰে ন-দৰা ন-ছোৱালীক ভকতৰ আগত আঁঠু লোৱাই খাহী মঙহ আৰু ঘৰৰে পুখুৰীৰ বাহু মাছেৰে ৰাইজক ভোজ ভাত খুৱালে৷ জ্ঞাতি কুটুম্বে উদৰ পূৰাই খাই ভূৰি চিঙি চিঙি আশীৰ্বাদ দিলে নতুন দৰা কইনাক৷\nঅৱশ্যে ন-ছোৱালীৰ মুখ কাৰো বাবেই নতুন নহয়৷ মাহেকে-পষেকে বায়েকৰ ঘৰলৈ আহিয়ে থাকে৷ বায়েকজনী অকলশৰীয়া, ইফালে ঘৰখনত এশ এবুৰি কাম৷ হওঁতে ঘৰত মানুহ মুঠেই তিনিটি৷ বায়েক, ভিনিহিয়েক আৰু ভিনিহিয়েকৰ একেটি ভায়েক৷ হ’লে কি হ’ব… সাতপুৰাকৈ মাটিৰ খেতি, পিছফালে বাৰীত পাণ তামোলৰ লগতে বতৰৰ বিবিধ শস্য, গাঁৱৰ সিমূৰে পুৰণা ভেঁটিত পাঁচবিঘাকৈ চাহ বাগান, ধান চাউলৰ কাম, আখলৰ কাম, গৰু-গাই, হাঁহ-কুকুৰা, কামকৰা মানুহ… এইবোৰৰপৰা ঘূৰিবলৈকো সময় নাপায় মানুহজনীয়ে৷ মাকে যেতিয়াই তেতিয়াই মিনতিক পাচে- “যাচোন যা, বায়েৰৰ ঘৰৰপৰা আহগৈ দুদিনমান৷ বেচেৰীৰ অতখন কাম, তই গ’লে তেও সকাহ অকণ পাব৷” মিনতিয়ে বেয়া নাপায়৷ ঘৰত কামৰ আউল মাৰিবলৈ দুজনীকৈ বৌৱেক, মাক আছেই৷ বায়েকৰ ঘৰখন আহল-বহল, মুকলি৷ লাগ বুলিলেই পোৱাতে চব আছে৷ ডাঙৰ বুলি হকা বধা কৰোঁতাও তেনেকৈ নাই৷\nভনীয়েক আহিলে হাততে সৰগ ঢুকি পোৱা যেন লাগে সৰলাৰ৷ গিৰিয়েকৰ দিনটো স্কুলতে পাৰ হয়৷ আবেলি বাহিৰে বাহিৰে গাঁৱৰ মেট্ৰিক দিবলগা কেইটাক টিউচন কৰি আহি ঘৰ সোমায়হি মানে সন্ধিয়া লাগে৷ দেওৰেকটোও দিনৰ দিনটো খেতি, বাগান, কামকৰা মানুহৰ লগতে৷ বাগানৰ লগতে লাগি থকা কাঠৰ মিলটোও চাব লাগে৷ মুঠতে দিনৰ সময়ভাগত মনৰ কথা এটা পাতিবলৈ দেও মনিচ এটাও নাথাকে ঘৰখনত৷ বনকৰা ল’ৰা অজিত আছে; পিছে তাৰ লগতনো কি কথাডাল পাতিব, বৰকৈ লাই পালেও মূৰৰ ওপৰত উঠে ইহঁতবোৰ৷ বিয়া হোৱাৰ বাৰ বছৰ হ’ল, আজিলৈকে ল’ৰা ছোৱালী এটাৰো মুখ নেদেখুৱালে কণা বিধাতাই৷ ধনে ধানে উভৈনদী ঘৰখন, খাওঁতাহে নাই৷ কেচুৱাৰ মাত শুনি নোপোৱা উদং ঘৰখনত অকলে অকলে সোমাই থাকিলে বুকুখন শোকে খুন্দা মাৰি ধৰে সৰলাৰ৷ দুখ বলীন মাষ্টৰৰো নলগা নহয়, নেদেখুৱায়৷ মানুহজনীক মৰমেৰে বুৰাই ৰাখে৷ দুই একে মাজতে দ্বিতীয় বিবাহ কৰাবলৈ মন্ত্ৰণা দিছিল, মাষ্টৰে পোনচাটেই জাঙুৰ খাই উঠিল- “মোৰ ল’ৰা-ছোৱালী নহ’ল কি হ’ল? ভাইটো আছে নহয়, সি চাব৷ তাৰ ল’ৰা-ছোৱালীয়ে চাব৷” নৃপেনে ককায়েকক ভগৱান দেখাদি দেখে, দেউতাক ঢুকোৱাৰ পাছৰপৰা ককায়েকেই ডাঙৰ কৰিছে তাক, টোপ এটা নপৰাকৈ৷ ককায়েকক নোসোধাকৈ একো কামতে হাত নিদিয়ে, বৌৱেককো মাকৰ দৰে ভাবে৷ পঢ়া শুনা বেছিলৈ কৰিব নোৱাৰিলে সি, কোনোমতে হায়াৰ চেকেণ্ডাৰীটো ঘেঁহাই মেলি পাছ কৰাৰ পাছত ঘৰতে খেতিত, ব্যৱসায়ত লাগিল৷ পৰিশ্ৰমী ল’ৰা নৃপেন, ঘৰখন দোপতদোপে উঠাই আনিছে৷\nএই নৃপেনেই নিশাটোৰ ভিতৰতে ককায়েকৰ খুলশালীয়েক মিনতিক পলুৱাই আনি ঘৰ সুমোৱালেহি৷ কথাটো অস্বাভাৱিক নহয়৷ বায়েকৰ দেওৰেকৰ লগত ভনীয়েকে পীৰিতি কৰেই৷ তাতে ঘৰখনলৈ তাইৰ সঘন আহ যাহ, চকু দিবলৈ তেনেকৈ ডাঙৰ মানুহো নাই৷ ডেকা গাভৰুৰ মনহে, পিচলিবলৈনো কেইপৰ? পিছে কথাটো যে একেবাৰে ঘৰৰ চাল বেৰেও নজনা নুশুনাকৈ থাউকতে হৈ গ’ল সেইটোহে আচৰিত হ’বলগা কথা৷ এনেবোৰ পীৰিতি গাঁৱত লুকাই থকা কথানে? আন নালাগে, বায়েকজনীয়েও একোকে ভু নাপালেনে? নৃপেন ল’ৰাটো শান্ত, দেখনিয়াৰ, তেল পিচলা পাহুৱাল গাৰে থুলন্তৰ চেহেৰা৷ বৰ অমায়িক আৰু ভদ্ৰ ল’ৰাটো, ভাল বেয়া খবৰ সোধাৰ বাহিৰে গাঁৱৰ জীয়ৰীমখালৈ মূৰ তুলিও নাচায়৷ তেনেহেন ল’ৰাটোৱে বৌৱেকৰ ভনীয়েকজনীৰ লগত যে তলে তলে ইমান দূৰ পাইছেগৈ সেয়া ঘপহকৈ ভাবি পেলোৱা কথাও নহয়৷ তাতে মিনতিৰ চেহেৰাটোও বৰকৈ চকুতলগা নহয়৷ ক্ষীণ-মীণ চেহেৰা, আগদাঁতকেইটা সামান্য উজলা, গাৰ বৰণটোও সৰলাতকৈ আন্ধাৰ৷ নৃপেনৰ সৈতে একেলগে থিয় কৰাই দিলে কোনেও একেষাৰতে কৈ নেপেলায় পাভজোৰা বুলি৷ সিহঁত দুটাক তেনেকৈ চুপতা চুপতি কৰাও দেখি নাপালে কোনোৱে৷ পিছে ডেকাকালৰ পীৰিতিয়েনো ক’ত ইমানবোৰ কথা গমি পিতি চায়, হ’ল চাগে আৰু তাৰ মাজতে কিবা এটা৷ বিয়নী মেলত আগভাগ লোৱাকেইজনীয়ে মিনতিক বাহ-বাহ দিলে এনে এটা লেখত লবলগা ডেকা হাত কৰিব পাৰিলে বুলি৷ আগতে নৃপেনত চকু দিয়া গাঁৱৰ দুজনীমানে মিনতিৰ নামত এমাহমানলৈ ঈৰ্ষাত জ্বলি মৰিল৷\nকথাবোৰ লাহে লাহে তল পৰিল৷ ঘৰলৈ লখিমী অহাৰ দৰে মাষ্টৰৰ ঘৰখনো ধনে ধানে উঠি আহিল৷ দুই বাই-ভনীয়ে লগ লাগি ঘৰখন জিলিকাই ৰাখে৷ দুপৰীয়া ভাত ৰন্ধাৰ সময়তো যদি কোনোবা ওলায়গৈ, আন নহ’লেও ঘিলা পিঠা এটাৰে গাখীৰ চাহ অকণ নোখোৱাকৈ নাহে৷ মিনতিৰ চেহেৰাটোও আগতকৈ যথেষ্ট ভাল হৈছে, ঘৰখনে মানিছে৷ ব্লাউজৰ ছাইজ বাঢ়িছে, আগৰ হাতচিলাই মাৰি ঠেক কৰি লোৱাকেইটা নোসোমোৱা হ’ল৷ মুখখনো আগতকৈ কিছু পোহৰ হোৱা যেন লাগিছে, নৃপেনে টাউনৰপৰা কিবা ফেয়াৰনেছ ক্ৰীম আনি দিছে হেনো৷ বলীন মাষ্টৰে বেংকত লোণ এটা লৈ নতুনকৈ চাৰিচকীয়া এখনো কিনিছে৷ মাষ্টৰে চলাবলৈ শিকা নাই, নৃপেনে চলায়৷ কেতিয়াবা বৌৱেক আৰু ঘৈণীয়েকক আবেলি টাউনৰপৰাও ফুৰাই আনেগৈ৷\nসেইবেলি আঘোণত সৰলাই হাজিৰালৈ লোৱা দাৱনীহঁতৰ লগত অকলেই ধান দাবলৈ গ’ল৷ গাঁৱৰ বোৱাৰীহঁতে “কি হ’ল অ’ সৰলা, ভনীয়েৰক লগত নানিলি যে? আখলৰ কামত থৈ আহিছ নে কি?” বোলা প্ৰশ্নৰ উত্তৰত সৰলাই এমুখ হাঁহিৰে সকলোকে ভাল খবৰটো দিলে, “মিনতিৰ গা ভাৰী৷”\nভাল খবৰটোৱে কাৰোবাৰ আমঠু ক’লা পেলালে৷ বহুতে শুনি ভাল পালে৷\n“হওক তেও, বলীন মাষ্টৰৰ বংশটো ৰ’বগৈ৷ ঘৰখনত কেঁচুৱা এটাৰে অভাৱ আছিল৷ বেচেৰী সৰলাজনীৰো কোলা ভৰিব৷ বৰমাক যেতিয়া মাকেই আৰু৷”\nনৃপেনৰ বিয়াৰ সময়তে ওলোৱা বু-বু বা-বা আকৌ গা কৰি উঠিল যেতিয়া মিনতিয়ে ফাগুনৰ শেহলৈ ধুনীয়া নোদোকা ল’ৰা এটা জন্ম দিলে৷ পুৱা গধূলি ৰাজহুৱা পানীকলৰ পাৰত, দুপৰীয়া চাহৰ মেলত আকৌ ঠাই পালে বলীন মাষ্টৰৰ ঘৰৰ আলোচনাই৷ আদহীয়াখিনিয়ে আঙুলিৰ আগত মাহৰ লেখ ললে৷ কাতি বিহুৰ এসপ্তাহ-দহদিনৰ আগতে ন-ছোৱালী আহিছিল৷ মাহৰ হিচাপত ছমাহ সোমাইছে মাথোঁ৷ এনেইতো গাঁৱলৈ অহা ন-বোৱাৰীহঁতৰ বেছিভাগৰে বছৰটো নুঘূৰোতেই কোলা শুৱনি হয়৷ খেনোৱে ন দহ মাহতো কেঁচুৱা পায়৷ গা ভাৰীৰ সময়ত কেতিয়াবা সৰু সুৰা অঘটন ঘটিলে সাত-আঠমাহতো কেচুৱা ওপজাৰ উদাহৰণ নথকা নহয়৷ মাত্ৰ সেইটো কেচুৱা তুলাহেন পাতল হয়, তুলিবলৈও অকণ কষ্ট হয়৷ কিন্তু ছমাহ সোমাওঁতেই? তাকো চাৰিসেৰৰ ওচৰা-ওচৰি ওজনৰ এইহেন তজবজীয়া কেচুৱা? উৰহী গছৰ ওৰ যেন এইবাৰহে ওলাল৷ বাটৰ ধূলিকণা এটায়ো গম নোপোৱাকৈ নিশাটোৰ ভিতৰতে নৃপেনে ছোৱালী আনি ঘৰ সুমোওৱা, সৰলাৰ আওকণীয়া-আওপকীয়া কথা, বলীন মাষ্টৰৰ মৌনতা… এইবোৰৰ ভেদ ভাঙিবলৈ বেছিপৰ নালাগিল এইবাৰ৷\nবলীন মাষ্টৰ হাতখোলা মানুহ৷ ভতিজাকৰ শুধি-সবাহ পাতি কেইবাবছৰলৈ গাঁৱৰ ৰাইজৰ মনত ৰৈ যোৱাকৈ ভোজ খুৱালে৷ খাহীৰ মঙহ, ব্ৰয়লাৰ মঙহ, ঘৰৰ পুখুৰীৰ ৰৌমাছ৷ চাপৰিৰ মহৰ দৈ আৰু টাউনৰ হোটেলৰ হাঁহকণীটোৰ সমান ডাঙৰ ৰসগোল্লা৷ চহৰৰপৰা অনা কাৰিকৰে ৰন্ধা পনীৰ, কাঠফুলাৰ আঞ্জা গাঁৱৰ ৰাইজখনে সেইবাৰ প্ৰথম খাই পালে৷ আটায়ে দকচি খালে৷ ল’ৰাকণকো ভূৰি ভূৰি আশীৰ্বাদ দিলে৷ দেহি ঐ, এনেনো মৰমলগা ল’ৰাকণ! ৰঙটো বাপেকৰপৰাই পাইছে৷ হওক তেও, বলীন মাষ্টৰৰ চোতাল ভৰিল৷ মৰিবৰ সময়ত কেও কিছু নথকাৰ দুখকণ লৈ নাযায়৷ ভাইৰ পো, নিজৰে পো৷ তাতে আকৌ ভাইবোৱাৰী নিজৰে খুলশালী৷\nআটাইতকৈ স্ফূৰ্টিত থকা যেন লাগিল সৰলাক৷ সৰলাক বাঁজী বুলি হঁহা মুখৰা দুজনীমানেও বাহিৰে মুখ ভেঙুচাই ভিতৰি দাঁত কৰচিলে৷\nকথাবোৰ আকৌ তল পৰিল, আগৰবাৰৰ দৰেই৷ ডাঙৰ কথা নহয়৷ এৰা, একো ডাঙৰ কথা নহয়৷ ডেকা ডেকেৰীৰ গাত প্ৰেমৰ পিৰপিৰণি উঠিলে এইবোৰ হয়েই৷ বৰ নথকা ঘৰ৷ ইমানকৈ হুলস্থুলখন কৰিবলৈ তাইক বদনাম কৰিতো সি এৰি দিয়া নাই৷ বা তায়ো বেলেগৰফালৰ লেঠা গাত লৈ আহি ঘৰ গচকাহি নাই৷ দিনে ৰাতিয়ে একেখন ঘৰতে ভেটাভেটি হৈ থাকে৷ গাভৰু ছোৱালীৰ উঠন দেহা, মতা মানুহৰ মন৷ পিছৰখিনি সজে সজে হৈ গ’ল… লেঠা গুচিল, ঘৰখনো ভৰিল৷ মাষ্টৰ আৰু সৰলাৰো চিন্তা এটা আঁতৰিল৷ মাউৰা ল’ৰাটোক ইমানদিনে ঘৰখন পাতি দিয়া নাই বুলি দুই একে কথা উলিয়াইছিলেই৷ বোৱাৰীও আহিল পচন্দৰ, দুঃশ্চিন্তাও গুচিল৷ নহ’লে আজিকালিৰ ছোৱালীবোৰ যিহে, মুখৰা বোৱাৰী এজনী আহি সোমাই ললে দুদিনতে ঘৰখনত ফাঁট মেলিবলৈ কিমানপৰ? দুই একে কোৱাকুই কৰিলে- “সৰলাজনীও কম হেবাং নহয়৷ চকুৰ আগতে দেওৰেকে আবিয়ৈ ভনীয়েকজনীৰ গাত লেঠা লগালে, ঘৰখনৰ মানুহজনী হৈয়ো একো ফুটকে নাপালে৷”\nসঁচাই ইমান হেবাং নে সৰলা?\nসঁচাই একো ফুটকে পোৱা নাছিলনে সৰলাই?\n: হেৰি, শুনিছেনে?\n: চাওঁ, বিচনীখন এইফালে দিয়কচোন৷ বৰ গৰম লাগিছে৷\n: হোঁ… লোৱা৷ এৰা, এইবাৰ ব’হাগতেচোন বৰ উকমুকনি নোপোৱা গৰম পৰিছে৷ ৰ’দটোও খাওঁ খাওঁ মূৰ্তি ধৰি ওলাই আহে পুৱাতে৷\nশেষ ব’হাগৰ গৰম দুপৰীয়া এটাত ভাতঘূমটি মাৰিবলৈ লৈ শোৱাকোঠাৰ বিচনাত মাষ্টৰ আৰু সৰলাই এইদৰে কথা পাতিছিল৷ দেওবাৰ৷ মাষ্টৰৰ স্কুল বন্ধ৷ টিউচনো নাথাকে দেওবাৰে৷ সপ্তাহটোৰ এইটো দিনতহে মানুহজনীক দুপৰীয়াৰ সময়কণ দিব পাৰে৷\n: ই, সৰু ক’ত গ’ল হে? আজি দেওবাৰৰ দিনাও ঘৰত নাই যে?\n: তাৰ কাৰণেনো কামৰ কি দেওবাৰ সোমবাৰ? হালোৱাকেইটাক আগধন দিবলৈ গৈছে হ’বপায়৷\n: হুঁ… দেহাটোলৈকো চকু দিব লাগে অকণমান৷\n: হেৰি নহয়, শুনকচোন৷ ইয়াৰ, মানে সৰুপোণাৰ বিয়াখন পাতিব লাগিছিল নহয়৷\n: পাতিবতো লাগেই৷ আৰু বেলি ভাদতে ডেৰকুৰি পাৰ হ’ল৷ তুমি বৌৱেকজনীনো আছা কিহলৈ? সোধা আকৌ তাক ক’ৰবাত মন দি থৈছেনি৷\n: এহ্… সেইবোৰ একো নাই৷ তেনে কিবা থাকিলে মোক নোকোৱাকৈ থাকিবনে সি? মইতো কৈয়ে থাকো বিয়াৰ কথা৷ সি বোলে সেইবোৰ ভাৰ হেনো আপোনাৰ মোৰ ওপৰত৷\n: তেনেহ’লে কথাবোৰ আগবঢ়াব লাগে৷ তোমাৰ ক’ৰবাত পচন্দৰ ছোৱালী আছে নেকি?\n: ছোৱালী নথকা নহয় দুজনীমান৷ পিছে সি দেখোন ক’লে বোলে বৌ, ৰূপে নতৰায়৷ ৰূপহী এজনী আহি যদি দুদিনতে তোমাৰ সৈতে ওখোনা-ওখনি লাগে, ককাইদেউক নামানে তেন্তে তেনে সংসাৰ নপতাই ভাল৷\n: ছোৱালীনো আজিৰ যুগত ক’ত পাবা ইমান নিমাতী? সাত-পাঁচ তায়ো মিলাব লাগিব, তুমিও৷ সেইবুলিতো আৰু ল’ৰাটোক ডাংবৰলা কৰি থব নোৱাৰি৷ ঘৰখনত কেঁচুৱা পোৱালি এটাও লাগে৷ পিতাইৰ বংশৰ নহ’লে সঁচ নাথাকিবগৈ৷ আমাকতো সেইকণ ভাগ্য নিদিলেই কণা বিধাতাই৷ সৰুৰ ল’ৰায়েই আমাক চাব লাগিব আমাকো৷ সম্পত্তিওনো অতখন গোটাইছোঁ কালৈ?\n: সেইখিনিতেতো লেঠা৷ আমাৰতো কেও-কিছু নহ’লেই৷ গোটেই ঘৰ-সম্পত্তি সৰুপোণাই, তাৰ ল’ৰা-ছোৱালীয়েই পাব৷ পিছে আহিবলগা বোৱাৰীয়ে যদি আমিহালকে লেইলেই-চেইচেই কৰি বেলেগে চৰু পাতে, ল’ৰা-ছোৱালীও সেইজাততে নুঠিবনে? আমাক আই-বোপাই ভবাতো দূৰৈৰ কথা, মৰিবৰ পৰত যদি মুখত পানী এটুপিও তুলি নধৰে?\n: সেইবোৰ ভাগ্যৰ কথা হেৰা৷ বৰকৈ নাভাবিবা, মূৰহে আচন্দ্ৰাব৷ তেৰাই লিখামতেই হ’ব চব৷ চাই থাকাচোন বাৰু, মনে খোৱা ক’ৰবাত পোৱাইবা৷ তোমাৰ নিজৰফালৰ, মাৰাৰ ঘৰৰফালৰ কোনোবা থাকিলেও চাবা৷ তোমাৰ স’তে মিলা, তোমাক, ঘৰখনক আপোন বুলিব পৰা৷\nমাষ্টৰে আৰু কথা নবঢ়ালে৷ বিচনীৰ স্পীড বঢ়াই দি সিফালে বাগৰ সলালে৷\nসৰলাৰহে টোপনি নধৰিল৷ বহুপৰলৈ গিৰিয়েকে কোৱা কথাকেইটাই পাকঘূৰণি খাই থাকিল মনত৷\nনিজৰ ফালৰ কোনোবা?\nমনে মিলা কোনোবা?\nআপোন বুলিব পৰা কোনোবা?\nব’হাগৰ মাহটো শেষ হোৱাৰ আগে আগে মিনতি আহিছিল বায়েকৰ ঘৰলৈ৷ বহুদিন খবৰ লোৱা হোৱা নাই৷ আলহী নুগুচে বিহুৰ মাহটোত৷ তিনি চাৰিজনী মানুহ থাকিলেও কামৰ শেষ নহয়৷\nদুমাহৰ মূৰত খূলশালী আহিছে বায়েক-ভিনিহিয়েকৰ ঘৰলৈ৷ ৰাতিলৈ মাষ্টৰে বনকৰা ল’ৰাটোৰ হতুৱাই ঘৰৰে হাঁহ এটা মাৰিলে৷ নৃপেনে কাটিলে৷ মিনতিয়ে ওচৰতে ইটো-সিটো যুগুতাই দি থাকিল৷ দুবাৰমান জোকালেও সৰু ভিনিহিয়েকক মাংস কাটিব নাজানে বুলি৷ নৃপেনে ইচ্ছা কৰিয়েই মিনতিৰ ফালে চিটিকনি পৰাকৈ কিছু জোৰেৰে মিতদাখনৰ কোবটো মাৰিলে৷ গালত চিটিকি পৰা মাংসৰ তেজ দুটোপাল ধুবলৈ গৈ মিনতিয়ে নৃপেনৰ ফালেও পানী এচিটা মাৰি পঠিয়ালে৷\nআলুকেইটা কাটি দেহিচোন বুলি ভনীয়েকক মাতিবলৈ অহা সৰলাই সিহঁতৰ চুপতা-চুপতিখন দেখি একো নোকোৱাকৈ ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল৷\nৰাতিলৈ কোমোৰা দি ৰন্ধা হাঁহৰ মাংসৰ আঞ্জা সকলোৱে টকালি পাৰি খালে৷ নৃপেনে তৰকাৰীখন বৰ সোৱাদ হৈছে বুলি বৌৱেকক শলাগতে সৰলাই ইচ্ছা কৰিয়েই ক’লে- “এইহে বনাইছে, মই লৰাইহে দিছিলোঁ দুই-এবাৰ৷”\nখাই উঠি মাষ্টৰ শুবলৈ গ’ল৷ নৃপেনে আনদিনাৰ দৰে চ’ৰাঘৰলৈ গৈ টিভিৰ আগত বহিলগৈ৷ বায়েক ভনীয়েকে দমকলৰ পাৰত বাচন ধোৱাত লাগিল৷ এজনীয়ে ফুটছাঁই দি বাচনসোপা মাজিছে, আনজনীয়ে ধুই গৈছে৷ অকস্মাতে বায়েকে সুধি পেলালে মিনতিক-\n: আমাৰ ইয়াক, সৰুপোণাক তই কেনে দেখ?\nথতমত খালে মিনতিয়ে-\n: ভালেই৷ কিয়?\n: এনেয়ে৷ মাঘত চাবলৈ অহা ঘৰে কি ক’লে?\n: দৰাৰ মন দি থোৱা আছে হেনো, চাবলৈ অহাৰ পাছতহে ঘৰত কৈছে৷ কামাখ্যাত বোলে সেন্দুৰো পিন্ধাই থৈছে ছোৱালীক৷\n: এনেকৈ আৰ ঘৰে তাৰ ঘৰে ঘূৰি ফুৰিলে সময় ৰৈ নাথাকে৷ নিজৰ কথা ভাৱ৷\n: নিজৰ কথা আকৌ কি ভাবিম?\n: ভিনিয়েৰলৈ মোক বিয়া দিওঁতেই মেট্ৰিক দিছিলি৷ এযুগ পাৰ হ’ল৷ বৌৱেৰহঁতৰ মুখকেইখনৰ কথা জানই, জুই দিলেও নোপোৰে৷ মা-দেউতাৰো বয়স হৈ আহিছে৷\n: চাৰিঘৰে চাবলৈ আহি ঘূৰি গ’ল৷ তাতেনো মোৰ কি দোষ?\n: দোষ কাৰো নাই ৷ চল চাই বল এৰিব লাগে৷ আমাৰ ইয়াৰ, সৰুপোণাৰো ঘৰখন পাতিব লাগে৷\nএইবাৰহে বায়েকৰ কথাৰ সুৰ অলপীয়াকৈ বুজা যেন লাগিল মিনতিৰ৷ তলমূৰ কৰি ঘঁহা কেৰাহীটোকে আকৌ এবাৰ ফুটছাঁইৰে ঘঁহি জোখতকৈ সৰুকৈ মাতষাৰ উলিয়াই ক’লে- “সৰু ভিনদেৱে বা কি ভাবে…!!”\n: মতা মানুহৰ মন৷ জুই দেখিলে গলিবলৈ কেইপৰ?\n“চেগ বুজি গাটো দিবি৷” -অকণো থোতামোজা নলগাকৈ কথাষাৰ কৈ সৰলা ভিতৰলৈ সোমাই আহিছিল ধোৱা বাচনকেইটা লৈ৷ দমকলৰ পাৰত এন্ধাৰে মুন্ধাৰে নখ চিকুটি চিকুটি ৰৈ থাকিল মিনতি৷\nসেই যে আহিছিল, একেবাৰে জেঠৰ এপষেক যোৱাৰ পিছতহে ঘৰলৈ ঘূৰিল মিনতি৷ যাবৰ দিনা নতুনকৈ কিনা দুচকীয়াখন লৈ “ময়ে থৈ আঁহোগৈ” বুলি নৃপেনো ওলাল৷\nএইবাৰ ঘৰত বেছিদিন থাকিবলৈ নাপালেই, বায়েকে ভৰিৰ বিষ বুলি মাতি পঠিয়ালে৷ নৃপেনে গৈ লৈ আহিলগৈ আহাৰৰ শাত ভঙাৰ পিছদিনাই৷ এইবেলি গোটেই ঘৰখনকে চম্ভালি ল’লেহি মিনতিয়ে৷ বায়েকক দুদিনমানলৈ ৰেষ্টত থাকিবলৈ কৈ গৈছে ডাক্টৰে৷ আখলে-চোতালে গোটেইখন কাম সামৰি ল’লে তায়ে৷\nনৃপেনে সেইকেইদিন দুপৰীয়াৰ ভাতসাঁজ খাবলৈ আহি একেবাৰে আবেলিৰ চাহ-জলপান খাইহে ওলাবলৈ ল’লে ঘৰৰপৰা৷ বলীন মাষ্টৰে নিশা ৮ বজালৈকে টিভিত নিউজ চায়৷ ৯ বজাত ভাতমুঠি খাই আৰু ৰৈ নাথাকে, চিধাই বিচনাত পৰেগৈ৷ নৃপেনে ভাত খাই উঠি চ’ৰাঘৰত বহি চিনেমা চায়৷ আগতে ভনীয়েক থকাকেইদিন সৰলাও বহিছিল টিভিৰ আগত, দেওৰেক আৰু ভনীয়েকৰ সৈতে৷ সেইকেইদিন সৰলাৰো সোনকালে টোপনি অহা হ’ল৷\nভাদৰ দহদিনমান যোৱাৰ পিছত ঘৰলৈ যাবৰ হ’ল মিনতিৰ৷ সেইবেলি ভিনিহিয়েকৰ ঘৰৰ খেতিটো তায়ে উঠালে বুলিব পাৰি৷ ঘৰৰ মাটি বেছিকণ নহয়, বছৰটোলৈ জোৰেগৈ কোনোমতে৷ মাক আৰু বৌৱেক দুজনী লাগিলে শাওনতে শেষ হয়৷ তাই নাথাকিলেও দিগদাৰ নহয়৷\nমিনতি ঘৰলৈ যোৱাৰ পিছতো বৌৱেকে মাকৰ ঘৰলৈ বুলি বান্ধি দিয়া শাক-মাছৰ টোপোলা নিয়াৰ চলেৰে নৃপেনে সিহঁতৰ ঘৰলৈ অহাযোৱা কৰি থাকিল৷\nতাৰপিছত আহিনৰ শেহলৈ মিনতি একেবাৰে গুছিয়েই আহিল নৃপেনৰ বাইকত উঠি৷ বায়েকৰ প্ৰকাণ্ড ঘৰ-বাৰীত হাত ফুৰাবলৈ৷\nচ’ত নোসোমাওঁতেই বলীন মাষ্টৰৰ ঘৰো ভৰিল৷ আগচোতালৰ কাপোৰ মেলা ৰছীত কেঁচুৱাৰ বিচনাত পাৰিবলৈ বুলি ফলা সৰলাৰ পুৰণি চাদৰৰ টুকুৰা কেইটামানে ন কৈ উলমিল৷\nসৰলাই মনতে কৰি থোৱা অংকটো মিলি গ’ল৷ ভূ কোনোৱে নাপালে৷ বলীন মাষ্টৰেও৷ নৃপেনেও৷ আনকি মিনতিয়েও ৷\nসৰলাই আজিকালি ভনীয়েকক দুই এটা লাচনি পাচনি কৰি দিয়াৰ বাদে আখলৰ কাম কৰিবলৈ এৰিছে৷ ডাক্টৰে কৈছে বৰকৈ লৰা-ঢপৰাখন কৰি ফুৰিলে ভৰিৰ বিষটো আকৌ উক দিব পাৰে৷ নিজৰ নকৰিলে নোহোৱা কামকেইটাৰ বাদে দিনটোৰ বেছিভাগ সময় লাৰুৱা গোপালহেন ভতিজাককে উমলাই থাকে৷ মিনতি কামিলা ছোৱালী, বনকৰা ল’ৰা অজিতেও তেনেকৈ কামচুৰি নকৰে৷ ভতিজাকক উমলোৱাটোৱেই এতিয়া সৰলাৰ প্ৰধান কাম৷ মিনতিয়েও ভালেই পায়, পিয়াহ খুওৱা সময়কণৰ বাদে কেচুৱাৰ লগত লাগি থাকিবই নালাগে৷ দুপৰীয়া নৃপেনে ভাত খাবলৈ আহি ভাতঘূমটি মৰা সময়কণো ল’ৰাকণক খুৱাই ধুৱাই নিজৰ বিচনালৈকে লৈ যায়গৈ সৰলাই৷ আজৰি কৰি দিয়ে সিহঁতহালক, বিয়া হোৱাৰনো হৈছে কিমানদিন?\nল’ৰাকণেও বেছিভাগ সময় বৰমাক-বৰদেউতাকৰ লগতে থাকে৷ ভায়েকৰ পো, ককায়েকৰ পো একেই কথা৷ তাতে আকৌ দুই জাঁ-ছোৱালী একে মাকৰে জী৷\nবৰমাক-বৰদেউতাকহালৰ পো-পোৱালি নাই ৷ আগলৈ সিয়েই চাব লাগিব ৷\n← চাগুৰ পায়স – মিতালী বৰ্মন\nমেঘৰ কথাৰে ( মাধুৰিমা ঘৰফলীয়া ) →\nএজোপা বটবৃক্ষৰ কথন আৰু এটা জীৱনৰ সমীকৰণ


স্নেহে আমাৰ শত শ্রাৱণৰ: এটি পুনর্নির্মাণ | নীলা চৰাই: অনলাইন অসমীয়া সাহিত্য, কবিতা, গল্প, প্ৰবন্ধ\nস্নেহে আমাৰ শত শ্রাৱণৰ: এটি পুনর্নির্মাণ\nNovember 3, 2017 November 3, 2017 পল্লৱপ্ৰাণ গোস্বামী 1 Comment গীত, বৰ্ষা, ভূপেন হাজৰিকা\nৰ’দ আৰু বৰষুণ। বৰষুণ আৰু ৰ’দ। আগ বসন্তৰ দুই-এজাক বৰষুণ পৰিবলৈ লোৱাৰে পৰা এই দুটা চৰিত্রই মনত খুন্দিয়াই থাকে। কলহৰ কাণে ঢলা বৰষুণৰ দৰে মনৰ ভিতৰত বর্ষণপাত হৈ থাকে। দুটা বিপৰীত প্রক্রিয়া— ৰ’দ থাকিলে বৰষুণ নাথাকে, বৰষুণ থাকিলে ৰ’দ নাথাকে। কিন্তু ৰ’দৰ পাছত বৰষুণ থাকিব পাৰে আৰু বৰষুণৰ পাছতো ৰ’দ থাকিব পাৰে। দুয়োটা একেলগে থকাটো ব্যতিক্রম। তেনেহ’লে দুয়োটা প্রক্রিয়াৰ কথা একে সময়তে মনলৈ কিয় আহে? ৰ’দ আৰু বৰষুণ? আৰু মনলৈ বাৰে বাৰে উভতি আহে এই দুটা শাৰী—\nঅপৰূপ বাৰিষাৰ তৰংগৰাশিয়ে\nনাচে নৱ সৃষ্টিৰ গানে\n‘বাৰিষাৰ তৰংগৰাশি’ কি? কল্পনা কৰক— আহাৰ মাহৰ এটা ন বজাৰ পুৱা। দহ বজাত কর্মস্থলী অথবা শিক্ষানুষ্ঠান পাবগৈ লাগিব। তাৰ আগতে শেষ কৰিব লাগিব গা ধোৱা, আহাৰ খোৱা আদি যাৱতীয় কামবোৰ। দুডৰা মাটিত আলি বান্ধি কিম্বা পাঁচ আষি কঠীয়া তুলি খৰধৰকৈ ঘৰলৈ উভতি আহিছে। আকাশৰ কোনখিনিত জানো গোট খাই আছিল ইমানবোৰ মেঘ, ৰ’দখিনি শুহি খাই উত্তাল হৈ নামি আহিল এজাক বৰষুণ। যোৱা দুদিন একেৰাহে বৰষুণত তিতিছে, আজি আৰু তিতাৰ ইচ্ছা একেবাৰেই নাই। ক’ত সোমাব, ক’ত আশ্রয় ল’ব? এই দিগন্ত বিয়পা মুকলি পথাৰৰ মাজত? কথাষাৰ ভাবি এবাৰ চৌফালে চকু ফুৰাই ক্ষণিকতে সিদ্ধান্ত এটা লৈ দৌৰ মাৰিলে বঁকিয়াটোৰ কাষৰ প্রকাণ্ড আঁহতজোপাৰ তললৈ।\nকেই মিনিটলৈ নিতিতাকৈ থাকিব? গছৰ পাতৰ পৰা বৰ বৰ টোপাল খহি পৰিবলৈ ধৰিলে দুহাতত, মূৰত, মুখত। ঢৌ তুলি তুলি উফৰি পৰিব ধৰিছে পথাৰৰ পানীত, বঁকিয়াটোৰ মাটিত আৰু বননিত। ঢৌ, ঢৌ আৰু ঢৌ। কেউফালে। বাৰিষাৰ তৰংগৰাশি— দিগন্ত বিয়পা।\nএটা সময়ত এই গোটেই প্রক্রিয়াটোৱেই ভাল লাগি যায়। শৰীৰৰ আধাতকৈ বেছি তিতি যোৱাৰ পাছত গছৰ তলত থকাটো অসাৰ-সাৰ হৈ যায়। এটা মুহূর্তত গোটেই ঘটনাটোৱেই এক বিৰাট আনন্দৰ উৎস বুলি উপলব্ধি হ’ব আৰু সেই মুহূর্তত খুব নিশ্চিন্ত মনেৰে আপুনি মুকলিলৈ ওলাই আহিব। এটা নির্ভাৰ মন লৈ নিজৰ\nবাটত আগবাঢ়োঁতে আপোনাৰ আলফুলীয়া শৈশৱলৈ মনত পৰিব পাৰে। আৰু মনত পৰিব পাৰে এই দুটা শাৰী—\nনির্জন স্তব্ধ তিমিৰৰ পাৰ ভাঙি\nউচ্ছল জীৱনৰ জোৱাৰ আনে\nঅৱলীলাক্রমে আপুনি ইচ্ছা কৰিলে গাব পাৰে পাছৰ দুটা শাৰী—\nঅপৰূপ বাৰিষাৰ তৰংগৰাশিয়ে…\nনাচে নৱ সৃষ্টিৰ গানে।\nআৰু এই মুহূর্তত অপ্রাসংগিকভাৱে মোৰ মনলৈ আহিছে এই এটা পংক্তি—বৰষুণৰ দৰে ৰ’দ নে ৰ’দৰ দৰে বৰষুণ—\nএই রোদ কি বর্ষার রোদ?\nচারিদিকে পারিজাত আলো\nঝরে পড়েছে বৃষ্টির মতো—\nএ রোদে ভেজার লোভটুকু\n(যুবক পতাকাঃ মন্দাক্রান্তা সেন)\nবৰষুণীয়া দিনে বোলে মন বেয়া কৰে। ‘মন খারাপ করা বিকেল মানে মেঘ করেছে/ দূরে কোথাও দু-এক পশলা বৃষ্টি হচ্ছে…’ (সুমন চট্টোপাধ্যায়)। সঁচাকৈ কৰে? এবাৰ বৰষুণৰ মাজত থিয় হৈ চাওক— সঁচাকৈ কৰেনে? নে মন ভালো কৰে? ধানৰ গান হ’ব পৰা বৰষুণৰ কথা এবাৰ ভাবকচোন। ‘আকাশ ভাঙি হুৰহুৰকৈ বৰষুণ আহক/ আৰম্ভ হওক শস্যমালাৰ ধান-সোণোৱালী ভ্রমণ…’ (শস্যমালাৰ ভ্রমণঃ হীৰেন ভট্টাচার্য)। পৃথিৱীক পৰিপূর্ণা কিহে কৰিব পাৰে? ঋতুমতী কৰি সন্তান ধাৰণৰ বাবে পৃথিৱীক প্রস্তুত কৰে বৰষুণে। আৰু আমাক— মানুহক? প্রেমে। বৰষুণৰ দৰে স্নিগ্ধ প্রেম, বৰষুণৰ দৰে উত্তাল প্রেম, বৰষুণৰ দৰে মন্দ্র প্রেমে। ঘাঁ লগা কলিজা শুকুৱাব পাৰে প্রেমে। মনত জোঁৱাৰ তুলি লৈ যাব পাৰে শিল্পৰ বহল পৃথিৱীলৈ—\nস্নেহে আমাৰ শত শ্রাৱণৰ\nধাৰাসাৰ বৃষ্টিৰ প্লাৱন আনে\nজেঠৰ বাৰখৰে পৃথিৱী শুকুৱাই পেলালেও বৰষুণ আহিবই প্রেমৰ বতৰা লৈ, সঞ্জীৱনী সুধা হৈ। প্রেমবিহীন কৰি কোনোবা কাষৰ পৰা আঁতৰি গ’লেও আকাশৰ কোনোবাখিনিত আহাৰৰ ভৰুণ প্রেমৰ ডাৱৰ গোট খাই আছে— ধাৰাসাৰে বৰষিবলৈ— ৰিক্ত কলিজা সিক্ত কৰিবলৈ। আশাই বৰষুণ— আশাৰ বৰষুণ। আহিবই আপোনাক প্লাৱিত কৰিবলৈ।\nযৌৱন বাসনাৰ ৰিক্তোপকুল\nপূর্ণ কৰে উন্মত্ত বানে\nআপুনি প্রেমেৰে সম্পূর্ণ অথবা কণমান প্রেমৰ বাবে উন্মুখ, যিয়েই হওক, এবাৰ হৃদয়েৰে গাওক—\nআৰু তাৰ পিছতে—\nবিদ্যুৎক্ষিপ্র নয়নে তোমাৰ\nমৌন ভাষাৰ উন্মাদনা সানে\nনিশ্বাসে মোৰ আশাৰ আশ্বাসত\nতৃপ্তিৰ পৰিধি নেমানে।\nবিদ্যুৎক্ষিপ্র নয়নে তোমাৰ…\nবিজুলী মাৰিলে ডাৱৰে গৰজিব, বৰষুণ আহিব। প্রথমে মৌনতাৰে, তাৰ পাছত শব্দেৰে জগত জিনিব। চকুত চকু থ’লে সাকোঁ গঢ়িবই। আৰু যদি নাচি উঠে চকুৰ পৰা চকুলৈ এডাল হালধীয়া কৰবীৰ মালা আৰু বুকুৰ পৰা বুকুলৈ এডাল নীলা অপৰাজিতাৰ মালা? চকুত চকু, ওঁঠত ওঁঠ, বুকুৰ মাজত দুহাতৰ আৱেষ্টনীত ‘তুমি’— চিৰকালৰ তুমি— তেতিয়া চাৰি চকু সেউজীয়া হ’বই— বৰষুণৰ পাছত ৰ’দ উঠি অহা গছ-বনৰ জাতিষ্কাৰ সেউজীয়া।\nএই সেউজীয়াই কিমান অক্সিজেন দিব পাৰে— কিমান দূৰলৈ নিব পাৰে?\nপ্রীতি দিগ্‌বলয়ত গতিশীল গীত গাওঁ\nব্রজৰ গর্জনে হাৰ মানে\nউত্তৰটো— দিগ্‌বলয় চুই যোৱাকৈ— দিগ্‌বলয়লৈ সেই সেউজীয়াই আমাৰ সাৰথি। শ্বামী কাপুৰৰ ‘য়াহু’ৰ দৰে দিগ্‌বলয়ত প্রতিধ্বনিত কৰাব আত্মাৰ আমোলন গান। সেই গান, সেই দূৰন্ত ইচ্ছাই বজ্রৰ গর্জনক হাৰ মনাবই।\nকিন্ত সেই ‘য়াহু’ কি ‘হাই হুকু’ বা ‘হাইটেক পপ’ৰ চিঞৰৰ দৰে অর্থহীন কিম্বা মাথোঁ চমক?\nভূপেন হাজৰিকাই গাইছে—\nবৃষ্টিৰ তৃষ্ণাই মৌচুমী খেদি যায়\nআমাৰ সৃষ্টিয়েও লক্ষ্য জানে।\nব্রজৰ গর্জনে হাৰ মানে…\nদৃষ্টি থাকিলে লক্ষ্য নেহেৰায় নে লক্ষ্য থাকিলে দৃষ্টি নেহেৰায়? নাজানো। মুঠতে শত শাওণৰ বৰষুণৰ সমান প্রেম থাকিলে ভূপেন দাক বজ্রৰ গর্জনক তল পেলাই দিগন্ত কঁপাই গীত গোৱাব পাৰে। পাৰে আপোনাক, মোক, সকলোকে।\nএইবাৰ বাৰিষাৰ প্রথমজাক বৰষুণত তিতিবৰ বাবে আপোনালোকলৈ আমন্ত্রণ থাকিল। আপুনি গুণগুণাব নেকি—\nমইনা নুঠে মটৰত\nমইনাৰ একো গৰজ পৰা নাই বৰষুণৰ বতৰত মটৰত উঠিবলৈ। মইনা বৰষুণত তিতিব। বৰষুণে মইনাৰ চুলিৰে মইনাৰ গালত নক্সা কাটিব, ভাস্কর্য সাজিব।\nসাহিত্যৰ অনুবাদৰ ক্ষেত্ৰত সন্মুখীন হোৱা ভাষাগত সমস...\nলক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ কবিতাত লোক জীৱন আৰু জাতীয় চেত...\nমহাত্মা গান্ধীৰ প্ৰতি কবিগুৰু ৰবীন্দ্ৰনাথ...\n← গানৰ বিজ্ঞান\nবাজপায়ীৰ বাছ আৰু দুটি সুৰীয়া কণ্ঠ →\nভূপেন হাজৰিকাৰ গানৰ বিষয়ে যিমান লেখা পঢ়িছোঁ,সেই সকলোখিনি লেখাৰ ভিতৰত পল্লৱ প্ৰাণ গোস্বামীৰ এই লেখা আমাৰ মনত উটকৃষ্ট।


অশুভ পৰম্পৰা: সাংবিধানিক পৰম্পৰাক নস্যাৎ কৰি নিৰ্বাচনমুখী বাজেট - বিৰিয়া Biriyaa\nকেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে আজি যিখন মধ্যকালীন বাজেট দাখিল কৰিছে সেইখন অগণতান্ত্ৰিক আৰু ভাৰতীয় যি সাংবিধানিক পৰম্পৰাক নস্যাৎ কৰা হৈছে৷ চৰকাৰখনে টুয়েন্টি টু্যেন্টি মেচৰ বিশ অভাৰৰ খেলখন চৰকাৰে ২১ অভাৰৰ খেল খেলিব ধৰিছে, অৰ্থাৎ ৫বছৰীয়া চৰকাৰখনে বাজেট দাখিল কৰে ৫খন, এইখন চৰকাৰে ৬ খন বাজেট দাখিল কৰিছে৷ বাজেটত যিটো ফিছকল ডিপ’জিট সেইটো ক’ৰ পৰা আহিব তাৰ কোনো উৎস নাই৷\n১) আজি তেনেকৈ তেওঁলোকে বাজেটখন দাখিল কৰিব নোৱাৰে৷ কেৱল লেখানুদানহে তেওঁলোকে দিব পাৰে৷\n২) বাজেটত কেইটামান গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা তেওঁলোকে কৈছে যিকেইটা অত্যন্ত হাস্যস্পদ৷\nচৰকাৰখনে টুয়েন্টি টুয়েন্টি মেচৰ বিশ অভাৰৰ খেলখন চৰকাৰে ২১ অভাৰৰ খেল খেলিব ধৰিছে\nপ্ৰথম কথা, বাজেটত তেওঁলোকে কৃষকৰ ঋণ ৰেহাই দিয়াৰ কথা কৈছে আৰু ঋণ ৰেহাই তেওঁলোকে এনেকুৱা কৰিছে যে, প্ৰতিজন কৃষকলৈ বছৰেকত ৬০০০টকাকৈ বেংক একাউন্টত সোমোৱাই দিব অৰ্থাৎ মাহে ৫০০ টকাকৈ৷ ৫একৰ মাটি যাৰ বা ৫একৰতকৈ যাৰ কম৷ অসমত ৫একৰ মাটি মানে প্ৰায় ১৪বিঘা৷ এতিয়া কথাটো হ’ল, কোন কৃষকৰ কিমান মাটি আছে সেই হিচাপ সঁচাকৈ চৰকাৰৰ হাতত আছে নেকি? এইটো এটা ভাল খবৰ৷ যিসকল কৃষকৰ ১৪বিঘাতকৈ কম মাটি আছে তেওঁলোকে যদি মাহে ৫০০ টকাকৈ পায় আমাৰ কৃষকসকলৰ লাভ হ’ব কাৰণ আমাৰ কৃষকৰ অৱস্থা ইমানে বেয়া সেই কথাটো চৰকাৰে বুজি পাইছে৷ চৰকাখনে বিগত সময়ত অৰ্থনৈতিক অৱস্থা সাংঘাতিক উন্নত হোৱা বুলি কৈ আহিছিল যদিও এতিয়া প্ৰতিটো কৃষক পৰিয়াললৈ মাহে ৫০০টকাকৈ তেওঁলোকে দিছে অৰ্থাৎ এটা কৃষক পৰিয়ালে মাহে ৫০০ টকাকৈ পালেও উপকৃত হ’ব বুলি চৰকাৰখনে ভাবিছে৷\nচৰকাখনে বিগত সময়ত অৰ্থনৈতিক অৱস্থা সাংঘাতিক উন্নত হোৱা বুলি কৈ আহিছিল যদিও এতিয়া প্ৰতিটো কৃষক পৰিয়াললৈ মাহে ৫০০টকাকৈ তেওঁলোকে দিছে অৰ্থাৎ এটা কৃষক পৰিয়ালে মাহে ৫০০ টকাকৈ পালেও উপকৃত হ’ব বুলি চৰকাৰখনে ভাবিছে৷\nদ্বিতীয় কথাটো হ’ল, ৫লাখটকালৈকে যিসকলৰ উপাৰ্জন তেওঁলোকক আয়কৰ ৰেহাই দিয়া বুলি কৈছে অৰ্থাৎ আমি যদি হিচাপ কৰো দেখিম যে, ১২০কোটি জনসংখ্যাৰ দেশখনত কেৱল ৪কোটি মানুহেহে আয়কৰ প্ৰদান কৰিব৷ দেশৰ অৰ্থনৈতিক অৱস্থা ইমান বেয়া যে কেৱল ৪কোটি মানুহে আয়কৰ দি সমগ্ৰ দেশ চলাবলগীয়া হৈছে৷ আনহাতে, তেওঁলোকে জিএছটিৰ সংগ্ৰহ ভাল হোৱা বুলি কৈছে৷ যদি জিএছটিৰ সংগ্ৰহ ভাল তেতিয়াহ’লে চৰকাৰে কোনোধৰণৰ নিয়োগ নীতি কিয় কৰিব পৰা নাই৷ আনহাতে, আমি মন কৰিছো যে ইন্টাৰিয়ম বাজেটখনত নিয়োগ সৃষ্টিৰ এটা শব্দও উল্লেখ কৰা নাই , অৰ্থাৎ চৰকাৰখনৰ আৰ্থিক অৱস্থা সাংঘাতিকভাৱে বেয়া৷\nতৃতীয় কথাটো হ’ল, চৰকাৰখনে কৈছে প্ৰধানমন্ত্ৰী মোডী,আৰু পিয়ুষ গোৱেলৰ ভাষণৰ মাজত সাংঘাতিকভাৱে পাৰ্থক্য আছে৷ তেওঁলোকে এটা সময়ত কয় যে, অৰ্থনৈতিক অৱস্থা ভাল হোৱা বুলি কয়৷ আৰু দ্বিতীয়সময়ত কয় যে, আমি আয়কৰ সংগ্ৰহ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছো৷ একেটা সময়তে কয় যে, আয়কৰ বেছি সংগ্ৰহ কৰিবলৈ আমি মানুহক বাধ্য কৰাইছো৷ আনহাতে, একেটা সময়তে আয়কৰৰ পৰিমাণ ৫লাখটকালৈকে দিব নালাগে বুলি কয়৷ এই দুইটা কথাৰ মাজেৰে তেওঁলোকৰ দুমুখীয়া চৰিত্ৰৰ ওলাই পৰিছে৷\nআৰু শেষত কথাটো হ’ল, নিৰ্বাচনলৈ কেৱল ৮০দিন থকাৰ সময়তে চৰকাৰখনে এনেকৈ নিৰ্বাচনী টোপ দিব নালাগিছিল৷ এইটো এটা খুব বেয়া পৰম্পৰা হৈ ৰ’ব৷ চৰকাৰখনে ভোট কিনিব বিচাৰিছে৷ কৃষকৰ ভোট কিনিব বিচাৰিছে৷ আৰ্থিকভাৱে যিসকল স্বচ্ছল,মধ্যবিত্তৰ ভোট কিনিব বিচাৰিছে৷ এইধৰণৰ আঁচনি যাতে নিৰ্বাচনৰ প্ৰাকমুহুৰ্তত নকৰে৷ কৃষকেও যি ৬০০০টকাকৈ বছৰি একাউণ্টত জমা পাব কৈছে সেইটো সঁচাকৈ ভাল৷ অসমৰ কৃষকো উপকৃত হ’ব৷ কিন্তু নিৰ্বাচনলৈ কেৱল তেওঁলোকে২০০০টকাকৈ লাভ কৰিব৷ ২০০০টকাৰ পিছতে তেওঁলোকে নিৰ্বাচনত ভোট দিব লাগিব৷ পিছলৈ কৃষকক এনেকে নকয়তো আমি তোমালোকক ২০০০টকাকৈদিলো,তোমালোকে ভোটতো আমাক দিয়া৷ সেইটোহে লক্ষণীয় বিষয় হ’ব৷\nPrevious অহংকাৰেই কৰিব শেষ!\nNext ভেলেন্টাইন দে'ৰ শত্ৰু


মানুহৰ হৃদয়ত বহুতো আঁচনি থাকে; কিন্তু যিহোৱাৰ অভিপ্রায় থিৰে থাকিব।\nপৰামৰ্শৰ অবিহনে কৰা পৰিকল্পনা ব্যৰ্থ হয়; কিন্তু বহু লোকৰ পৰামৰ্শত সেয়ে সিদ্ধ হয়।\nযিহোৱাৰ পৰিকল্পনা চিৰকাললৈকে থিৰে থাকে; তেওঁৰ মনৰ সঙ্কল্প পুৰুষানুক্ৰমে স্থায়ী।\nতোমাৰ কাৰ্যৰ ভাৰ যিহোৱাত সমৰ্পণ কৰা; তাতে তোমাৰ অভিপ্ৰায় সিদ্ধ হ’ব।\nপৰিশ্ৰমী লোকৰ কল্পনাই কেৱল উন্নতিলৈ লৈ যায়; কিন্তু যি সকলে খৰকৈ কাৰ্য কৰে, তেওঁলোকলৈ কেৱল দৰিদ্ৰতা আহে।\nযিহোৱাই জাতিবোৰৰ পৰিকল্পনা নিস্ফল কৰে, তেওঁ লোক সমূহৰ সঙ্কল্পবোৰ ব্যৰ্থ কৰে।\nকিয়নো গড় কাৰেং বান্ধিবলৈ মন কৰিলে, প্ৰথমতে বহি তাৰ কিমান খৰচ আৰু ইয়াক সম্পূর্ণ কৰিবলৈ সমর্থ আছে নে নাই, এই বিষয়ে গণনা নকৰা আপোনালোকৰ মাজত কোন আছে?\n সমগ্র পৃথিৱী বাবে স্থিৰ কৰা অভিপ্রায় এয়ে, আৰু সকলো দেশৰ ওপৰত উঠা হাত এয়ে। কাৰণ বাহিনীসকলৰ যিহোৱাই এয়ে পৰিকল্পনা কৰিলে; তেওঁক কোনে বাধা দিব পাৰে? তেওঁৰ হাত দাঙিব; আৰু কোনে তাক তললৈ কৰিব পাৰিব?\nযি জনে মোক পঠাইছে, সেই পিতৃয়ে চপাই নললে, কোনেও মোৰ ওচৰলৈ আহিব নোৱাৰে; আৰু মই শেষৰ দিনা তেওঁক তুলিম।\nৰাতিপুৱাতে মোক তোমাৰ সুস্থিৰ প্রেমৰ বচন শুনুউৱা, কাৰণ মই তোমাৰ ওপৰতে ভাৰসা কৰিছোঁ; তুমি মোক মই চলিবলগীয়া পথ শিকোঁৱা, কিয়নো মই মোৰ প্রাণ তোমালৈ তুলি ধৰিছোঁ।\nধনী হ’বলৈ অধিক কষ্ট নকৰিবা, কেতিয়া বন্ধ কৰিব লাগে সেই কথা জানিবলৈ যথেষ্ট জ্ঞানী হোৱা।\n মোৰ প্ৰাণো ভয়তে ব্যাকুল হৈছে; হে যিহোৱা, এইদৰে কিমান কাললৈ হৈ থাকিব? হে যিহোৱা, মোলৈ ঘূৰি চোৱা, মোৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰা; তোমাৰ অসীম প্রেমেৰে মোক উদ্ধাৰ কৰা।\n গৰ্ভৰ পৰা আৰু জন্মৰ আগৰে পৰা যিসকলক মই কঢ়িয়াই আনিছো: সেই যাকোবৰ বংশ আৰু ইস্ৰায়েলৰ বংশৰ অৱশিষ্ট লোকসকল, মোৰ কথা শুনা। আনকি তোমালোকৰ বৃদ্ধ অৱস্থালৈকে মইয়ে সেই জন, আৰু চুলি নপকা প্রয্যন্ত ময়েই তোমালোকক কঢ়িয়াম; ময়েই তোমালোকক সৃষ্টি কৰিলোঁ, আৰু ময়েই তোমালোকক পোহপাল দিম; মই তোমালোকক সুৰক্ষিত স্হানলৈ লৈ যাম। তোমালোকে মোক কাৰ সৈতে তুলনা কৰিবা? আৰু মই কাৰ সাদৃশ,সেয়ে জানো আমাক তুলনা কৰিব পাৰিব? লোকসকলে মোনাৰ পৰা সোণ ঢালি দিয়ে আৰু তৰ্জুত ৰূপ জোখে। তেওঁলোকে তাৰ দ্বাৰাই এক দেৱতা নিৰ্মাণ কৰিবলৈ সোণাৰীক বেচ দিয়ে; তেওঁলোকে সেই দেৱতাক প্ৰণিপাত কৰে, আৰু পূজাও কৰে। তেওঁলোকে তাক তেওঁলোকৰ কান্ধত উঠাই আৰু কঢ়িয়াই লৈ যায়, তেওঁলোকে নিজ ঠাইত তাক স্থাপন কৰে; তাতে সি থিয় হৈ থাকে, আৰু নিজৰ ঠাইৰ পৰা লৰচৰ নহয়। তেওঁলোকে তাৰ আগত কান্দে, কিন্তু উত্তৰ দিব নোৱাৰে, নাইবা তেওঁলোকক সঙ্কটৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰিবও নোৱাৰে। হে তোমালোক বিদ্ৰোহীসকল এই বিষয়ে চিন্তা কৰা; কেতিয়াও প্রত্যাখ্যান নকৰিবা সময়ৰ সৈতে পাৰ হৈ যোৱা আগৰ কথাবোৰ সোঁৱৰণ কৰা; কাৰণ ময়েই ঈশ্বৰ,আৰু আন কোনো নাই; ময়েই ঈশ্বৰ, মোৰ তুল্য কোনো নাই। মই আৰম্ভণিৰে পৰা শেষৰ কথা ঘোষনা কৰিছোঁ, আৰু আগতিয়াকৈ সেইবোৰ এতিয়াও ঘটা নাই; মই কৈছো “মোৰ পৰিকল্পনা সিদ্ধ কৰিম,আৰু মই যি দৰে ইচ্ছা কৰোঁ সেই দৰে কৰিম।” মই পূব দিশৰ পৰা এক হিংসুক চৰাইক, দূৰ দেশৰ পৰা মোৰ মনোনীত পুৰুষক মাতিম; হ’য় মই কলোঁ; মই তাক সিদ্ধ কৰিম; মোৰ উদ্দেশ্য আছে,মইয়ো কৰিম।\nপ্ৰকাশিত বাক্য 17:8\nতুমি যি পশুক দেখিলা, সি আছিল, কিন্তু সম্প্ৰতি নাই; সি অগাধ ঠাইৰ পৰা উঠি পাছত বিনাশৰ ঠাইলৈ যাবৰ বাবে উদ্যত হৈছে; আৰু জগত স্থাপনৰে পৰা জীৱন পুস্তকত যি সকলৰ নাম লিখা নাই, এনে পৃথিৱী নিবাসী সকলে যেতিয়া সেই পশুক দেখিব, তেতিয়া যিটো আছিল, সম্প্ৰতি নাই কিন্তু উপস্থিত হ’বলগীয়া, সেইটোক দেখি তেওঁলোকে বিস্ময় মানিব।\nঅৱশ্যে প্ৰভু যিহোৱাই তেওঁৰ দাস ভাববাদীসকলৰ ওচৰত নিজৰ পৰিকল্পনা প্রকাশ নকৰাকৈ একোকে নকৰে।\n আপোনালোকৰ মাজত হাই-কাজিয়া আৰু বিৰোধ নো ক’ৰ পৰা হয়? আপোনালোকৰ অঙ্গ-প্ৰত্যঙ্গত যুদ্ধ কৰা যি যি কু-অভিলাষ, সেইবোৰৰ পৰা নহয় নে? আপোনালোকৰ যি নাই, তাকে পাব বিচাৰে কিন্তু নাপায়৷ তেতিয়া আপোনালোকে বধ কৰে আৰু হিংসা কৰে, কিন্তু তেতিয়াও আপোনালোকৰ অভিলাষ পুৰণ নহয়; সেয়েহে আপোনালোকে কাজিয়া কৰে, মাৰ-পিত কৰে৷ আপোনালোকে যি বিচাৰে, সেয়া নাপায়, কাৰণ আপোনালোকে ঈশ্বৰৰ ওচৰত নিবিচাৰে৷ আপোনালোকে বিচাৰে, আৰু বিচাৰিলেও নাপায়, কাৰণ আপোনালোকে অসৎ উদ্দেশ্য ৰাখি বিচাৰে৷ আপোনালোকে কেৱল নিজৰ ভোগ-বিলাস পূৰণ কৰিবৰ কাৰণে বস্তুবোৰ বিচাৰে৷ হে ব্যভিচাৰী সকল, জগতৰ সৈতে ৰখা মিত্ৰতাই ঈশ্বৰৰ শত্ৰুতা, ইয়াক আপোনালোকে নাজানে নে? এতেকে যি জনে জগতৰ প্ৰেমিক হবলৈ ইচ্ছা কৰে, তেওঁ নিজকে নিজে ঈশ্বৰৰ শত্ৰু কৰি লয়। অথবা ধৰ্মশাস্ত্ৰৰ বচনে অনৰ্থকৰূপে কয় বুলি আপোনালোকে ভাবিছে নে? যি আত্মা তেওঁ আমাত নিবাস কৰাইছিল, সেই আত্মাই ঈৰ্ষালৈ অতিশয় হাবিয়াহ কৰে নে? কিন্তু ঈশ্বৰে আমাক অতিকৈ অনুগ্ৰহ দান কৰে। শাস্ত্ৰে এইদৰে কয়, “ঈশ্বৰ অহংকাৰী লোকৰ বিপক্ষ হয়, কিন্তু নম্ৰ লোক সকলক তেওঁ অনুগ্ৰহ দান কৰে।” এতেকে আপোনালোক ঈশ্বৰৰ বশীভুত হওক আৰু চয়তানক প্ৰতিৰোধ কৰক; তাতে সি আপোনালোকৰ মাজৰ পৰা পলাই যাব। ঈশ্বৰৰ ওচৰলৈ চাপি আহক; তাতে তেৱোঁ আপোনালোকৰ ওচৰলৈ চাপিব। হে পাপ কৰ্ম কৰোঁতা সকল, আপোনালোকৰ হাত পৰিষ্কাৰ কৰক আৰু হে দুই মনৰ মানুহ, আপোনালোকৰ হৃদয় শুচি কৰক। বিলাপ, শোক আৰু ক্ৰন্দন কৰক; আপোনালোকৰ হাঁহি শোক হৈ যাওঁক, আৰু আপোনালোকৰ আনন্দ বিষাদ হৈ যাওঁক। প্ৰভুৰ দৃষ্টিত আপোনালোকে নিজকে নত কৰক, তাতে তেওঁ আপোনালোকক উন্নত কৰিব। হে ভাইসকল, আপোনালোকে ইজনে সিজনৰ বিৰুদ্ধে কথা নক’ব; যি জনে ভাই ৰ বিৰুদ্ধে কথা কয় আৰু ভাইৰ সোধ-বিচাৰ কৰে, সেই জনে বিধানৰ বিৰুদ্ধে কথা কয় আৰু ঈশ্বৰৰ বিধানৰ সোধ-বিচাৰ কৰে, তেনেস্থলত সেই জন বিধান পালনকাৰী নহয় কিন্তু বিধানৰ বিচাৰকৰ্তাহে হয়। বিধান দিওঁতা আৰু বিচাৰকৰ্তা এজন মাথোন আছে, তেৱেঁই হৈছে ঈশ্বৰ৷ তেওঁ পৰিত্ৰাণ কৰিবলৈ আৰু বিনষ্ট কৰিবলৈকো সমৰ্থ৷ কিন্তু চুবুৰীয়াৰ সোধ-বিচাৰ কৰা যি তুমি, তুমি নো কোন? শুনক, আপোনালোকে কয় যে, আজি বা কাইলৈ আমি অমুক নগৰলৈ গৈ, তাতে এবছৰ থাকি বেহা-বেপাৰ কৰি লাভ কৰিম; কিন্তু কালিলৈ কি ঘটিব, সেই বিষয়ে আপোনালোকে নাজানে আৰু আপোনালোকৰ জীৱন নো কি? কিয়নো এখন্তেক দেখা পোৱা হৈ পাছত দেখা নোপোৱা যি ভাপ, আপোনালোক সেই ভাপ স্বৰূপ৷ তাৰ সলনি বৰং এইদৰে আপোনালোকে কোৱা উচিত যে, “যদি প্ৰভুৱে ইচ্ছা কৰে, আমি জীয়াই থাকিম, আৰু এই কৰ্ম বা সেই কৰ্ম কৰিব পাৰিম।” কিন্তু এতিয়া আপোনালোকে নিজৰ নিজৰ পৰিকল্পনাত অহংকাৰ কৰি আছে; এনে অহংকাৰ অতি মন্দ। এতেকে যিজনে সৎ কৰ্ম কৰিবলৈ জানিও, উচিত ভাবে নকৰে, সেই জনে পাপ কৰে।\n তুমি সমস্ত মনেৰে সৈতে যিহোৱাক বিশ্বাস কৰা; আৰু তোমাৰ নিজৰ বিবেচনাত তুমি নিৰ্ভৰ নকৰিবা। তোমাৰ সকলো পথত তেওঁক স্বীকাৰ কৰিবা, আৰু তেওঁ তোমাৰ পথবোৰ পোন কৰিব।\n১ তীমথিয় 2:4\nতেওঁৰ ইচ্ছা এয়ে যে, সকলো মানুহে যেন পৰিত্ৰাণ আৰু সত্যৰ জ্ঞান পায়।\nতাৰ পাছত ঈশ্বৰে ক’লে, “আমি নিজৰ প্ৰতিমুৰ্ত্তিৰ দৰে আমাৰ সাদৃশ্যেৰে মানুহ নিৰ্ম্মাণ কৰোঁহক; তেওঁলোকে সমুদ্ৰৰ মাছ, আকাশৰ চৰাই, ঘৰচীয়া পশু, সমুদায় পৃথিৱী আৰু পৃথিবীত বগাই ফুৰা প্রাণীৰ ওপৰত অধিকাৰ চলাওঁক।”\n তেতিয়া যীচুৱে ওচৰলৈ আহি তেওঁলোকক ক’লে, “বোলে, স্বৰ্গত আৰু পৃথিৱীত সকলো অধিকাৰ মোক দিয়া হ’ল। এই হেতুকে, তোমালোক যোৱা; আৰু সকলো জাতিকে শিষ্য কৰি, পিতৃ, পুত্ৰ আৰু পবিত্ৰ আত্মাৰ নামেৰে তেওঁলোকক বাপ্তাইজ কৰা; মই যি যি আজ্ঞা তোমালোকক দিলোঁ, সেই সকলোকে পালন কৰিবলৈ তেওঁলোকক শিক্ষা দিয়া; আৰু চোৱা, জগতৰ শেষলৈকে মই সদায় তোমালোকৰ সঙ্গে সঙ্গে আছোঁ”।\n হে এলেহুৱা লোক, পৰুৱালৈ দৃষ্টি কৰা, সিহঁতৰ কাৰ্যলৈ চাই জ্ঞানী হোৱা। সিহঁতৰ কোনো অধিপতি, কাৰ্যধ্যক্ষ, বা শাসনকৰ্ত্তা নাই, তথাপি সিহঁতে জহকালৰ আহাৰ গোটায়, আৰু শস্য দোৱাৰ সময়ত আহাৰ চপায়।\nবোলে, “তোমাৰ মাতৃৰ গৰ্ভত তোমাক নিৰ্ম্মাণ কৰাৰ আগতে মই তোমাক জানিলোঁ। আৰু তুমি গৰ্ভৰ পৰা বাহিৰ হোৱা আগতে মোৰ গৌৰৱৰ অৰ্থেই মই তোমাক পৃথক কৰিলোঁ; আৰু মই তোমাক মোৰ ভাববাদী হবলৈ নিযুক্ত কৰিলোঁ গোটেই জাতিবোৰৰ বাবে।”\nজগত সৃষ্টিৰ পূর্বতে ঈশ্বৰে খ্রীষ্টত বিশ্বাস কৰা সকলক মনোনীত কৰিলে। আমি যেন ঈশ্বৰৰ দৃষ্টিত পবিত্ৰ আৰু নিষ্কলঙ্ক হওঁ, এই কাৰণে তেওঁ আমাক মনোনীত কৰিলে।\nআমি যি সকলে বিশ্বাস কৰিছোঁ, আমিয়ে সেই বিশ্ৰামত প্রৱেশ কৰিবলৈ সক্ষম; যি দৰে কোৱা হৈছে: “মই ক্রুদ্ধ হৈ শপত খালোঁ, এওঁলোকে মোৰ বিশ্ৰামত সোমাবলৈ নাপাব।” যদিও জগতৰ আৰম্ভণীৰ পৰাই সৃষ্টি কার্য শেষ কৰি ঈশ্বৰে এই কথা কৈছিল।\n এই বিষয়ে লিখাও আছে, “ধাৰ্মিক কোনো নাই; এজনো নাই৷ বিবেচক কোনো নাই৷ ঈশ্বৰক বিচৰাও কোনো নাই৷ সকলো অপথে গ’ল, একেবাৰে অকৰ্মন্য হ’ল; সদাচৰণকাৰী কোনো নাই, এজনো নাই। সিহঁতৰ ডিঙিৰ নলী মুকলি মৈদামৰ নিচিনা ৷ সিহঁতে জিভাৰে প্ৰতাৰণা কৰে৷ সিহঁতৰ ওঠৰ তলত কালসৰ্পৰ বিষ থাকে ৷ সিহঁতৰ মুখ অভিশাপ আৰু কটুবাক্যৰে পৰিপূৰ্ণ ৷ সিহঁতৰ ভৰি ৰক্তপাত কৰিবলৈ বেগী ৷ সিহঁতৰ সকলো পথত বিনাশ আৰু দূৰ্দশা হয়৷ সিহঁতে শান্তিৰ পথ নাজানিলে৷ সিহঁতৰ চকুৰ আগত ঈশ্বৰলৈ ভয় নাই ৷”\n কাৰণ যি দৰে বৰষুণ আৰু হিম আকাশৰ পৰা নামি আহে, আৰু পৃথিবীক যেতিয়ালৈকে নিভিজাই তেতিয়ালৈকে ঘুৰি নাযায়, ই উৎপন্ন কৰিবলৈ আৰু গজালি মেলিবলৈ ভূমি প্রস্তুত কৰে, গুটি সিঁচোতাক ফল দিয়ে আৰু খাওঁতাক আহাৰ দিয়ে, সেয়ে মোৰ মুখৰ পৰা ওলোৱা বাক্যও সেই দৰে ওলায় যায়: সেয়ে ফলপ্রদ নোহোৱাকৈ মোলৈ ঘুৰি নাহিব, কিন্তু মই ইচ্ছা কৰাৰ দৰেই সম্পন্ন কৰিব, আৰু যিহৰ বাবে ইয়াক পঠাওঁ, সেই বিষয়ত সফল হ’ব।\n কাৰণ আমালৈ এটি লৰা জন্মিল, আমালৈ এটি পুত্ৰ দান কৰা হ’ল; আৰু তেওঁৰ কান্ধত শাসন ভাৰ অৰ্পিত হ’ব, আৰু তেওঁ আশ্চৰ্য পৰামৰ্শদাতা, পৰাক্ৰমী ঈশ্বৰ, অন্তকালস্থায়ী পিতৃ, আৰু শান্তিৰাজ নামে প্ৰখ্যাত হ’ব। দায়ুদৰ সিংহাসন আৰু তেওঁৰ ৰাজ্যৰ ওপৰত শাসন কৰোঁতে তাক সুস্থিৰ আৰু দৃঢ় কৰিবলৈ, এই সময়ৰ পৰা চিৰকাললৈকে ন্যায় আৰু ধাৰ্মিকতাৰ সৈতে ৰাজ্যত তেওঁৰ শাসন আৰু শান্তি বৃদ্ধি হৈ থাকিব। বাহিনীসকলৰ যিহোৱাৰ আগ্রহে ইয়াক সিদ্ধ কৰিব।\n ঈশ্বৰে, নিজ ক্ৰোধ দেখুৱাবৰ বাবে আৰু পৰাক্ৰম জনাবৰ ইচ্ছাৰে যদি বিনাশৰ কাৰণে যুগুত হোৱা ক্ৰোধৰ পাত্ৰ সকলক অধিক চিৰসহিষ্ণুতাৰে সহন কৰিলে, আৰু যি সকলক প্ৰতাপৰ কাৰণে তেওঁ আগেয়ে প্ৰস্তুত কৰিলে, সেই অনুগ্ৰহৰ পাত্ৰবোৰত নিজ প্ৰতাপৰূপ ধনৰ বিষয় জনোৱাৰ অভিপ্ৰায়েৰে দয়াও সাধন কৰিলে, তেওঁ আমাক তেনেকুৱা দয়াৰ পাত্ৰ বুলি, কেৱল ইহুদী সকলৰ মাজৰ পৰা নহয়, কিন্তু অনা-ইহুদী সকলৰ মাজৰ পৰাও আমন্ত্ৰণ কৰিলে।\n১ পিতৰ 2:9-10\n কিন্তু আপোনালোক মনোনীত বংশ, ৰাজকীয় পুৰোহিত সমূহ, পবিত্ৰ জাতি, আৰু ঈশ্বৰৰ নিজ অধিকাৰৰ অৰ্থে এক বিশেষ লোক হৈছে যাতে, যি জনে আপোনালোকক আন্ধাৰৰ পৰা তেওঁৰ আচৰিত পোহৰলৈ আমন্ত্ৰণ কৰিলে, আপোনালোকে যেন তেওঁৰ সদগুণ প্ৰকাশ কৰে৷ এই কাৰণে আগেয়ে আপোনালোক প্ৰজা নাছিল, কিন্তু এতিয়া ঈশ্বৰৰ প্ৰজা হ’ল; দয়াৰ পাত্ৰ নাছিল, কিন্তু এতিয়া দয়াৰ পাত্ৰ হ’ল।\n কিয়নো আমাৰ বাবে যি প্ৰতাপ প্ৰকাশিত হ’ব, তাৰে সৈতে বৰ্ত্তমান সময়ৰ দুখৰ তুলনা কৰিবলৈ মই কোনো বিষয় যোগ্য নহয় বুলি গণ্য কৰোঁ। কাৰণ ঈশ্বৰৰ সন্তান সকল প্ৰকাশিত হোৱালৈ, সৃষ্টিৰ আশাই বাট চাই আছে। কাৰণ সৃষ্টি খন যে আপোন ইচ্ছাৰে অসাৰতাৰ বশীকৃত হ’ল, এনে নহয়; কিন্তু বশকৰ্ত্তাৰ কাৰণেহে হ’ল; সেয়ে এই আশাৰে হ’ল যে, সৃষ্টিখনে নিজেও যেন ক্ষয়মূলক দাসত্বৰ পৰা মুক্ত হৈ ঈশ্বৰৰ সন্তান সকলৰ প্ৰতাপ মূলক মুক্তি পাব। কিয়নো এতিয়াও গোটেই সৃষ্টিয়ে প্ৰসৱ বেদনাৰ দৰে দুখ পাই একেলগে কেঁকাই আছে, ইয়াক আমি জানো। অকল সেয়ে নহয়, আত্মাৰ প্ৰথম ফল পোৱা যি আমি, আমিও তোলনীয়া পুত্ৰৰ বাবলৈ বাট চাই, আমাৰ শৰীৰৰ মুক্তিৰ অপেক্ষাৰে অন্তৰত কেঁকাই আছোঁ। কিয়নো আমি আশাৰেহে পৰিত্ৰাণ পালোঁ; কিন্তু দেখাত যি আশা, সেয়েই আশা নহয়; কাৰণ যিহক দেখা যায়, তালৈ কোনে আশা কৰে? কিন্তু আমি যিহক দেখা নাই, তালৈ যদি আশা কৰোঁ, তেনেহলে ধৈৰ্যৰেহে তালৈ বাট চাই থাকোঁ।\n ঈশ্বৰে এই সকলো কথা ক’লে: “মই যিহোৱা, তোমালোকৰ ঈশ্বৰ, মিচৰ দেশৰ বন্দীঘৰৰ পৰা উলিয়াই অনা তোমালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱা ময়েই। মোৰ আগত তোমালোকৰ আন কোনো দেৱতা নাথাকক। তোমালোকে নিজৰ বাবে, স্বৰ্গত থকা, অথবা পৃথিবীত থকা, বা পানীৰ তলত থকা কোনো আকৃতিৰ মূৰ্ত্তি নাসাজিবা। সেইবোৰৰ আগত তোমালোকে প্ৰণিপাত নকৰিবা, আৰু সেইবোৰক সেৱাপূজাও নকৰিবা; কাৰণ মই যিহোৱা, তোমালোকৰ ঈশ্বৰ। মই ঈৰ্ষাম্বিত ঈশ্বৰ। মোক ঘৃণা কৰা লোকসকলৰ সন্তানসকলক তেওঁলোকৰ পিতৃসকলৰ অপৰাধৰ শাস্তি মই তৃতীয় চতুৰ্থ পুৰুষলৈকে দিওঁ। কিন্তু মোক প্ৰেম কৰা আৰু মোৰ আজ্ঞা পালন কৰা সকলক মই মোৰ বিশ্বাসযোগ্য চুক্তি হাজাৰ হাজাৰ পুৰুষলৈকে দেখাও। তোমালোকে তোমালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ নাম অনৰ্থকৰূপে নলবা; কিয়নো, যি কোনোৱে তেওঁৰ নাম অনৰ্থকৰূপে লয়, যিহোৱাই তেওঁক নিৰ্দ্দোষী নকৰিব। মোৰ উদ্দেশ্যে বিশ্ৰাম-দিন সোঁৱৰণ কৰি পবিত্ৰ কৰিবা। ছয় দিন পৰিশ্ৰম কৰি তোমালোকে সকলো কাৰ্য কৰিবা। কিন্তু সপ্তম দিন তোমালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ উদ্দেশ্যে বিশ্ৰাম-দিন। সেই দিনা তোমালোকে, অথবা তোমালোকৰ পুত্র, ছোৱালী, বা তোমালোকৰ দাস, বা দাসী, বা তোমালোকৰ পশু, বা তোমালোকৰ দুৱাৰৰ ভিতৰত থকা বিদেশী, কোনোৱে একো কাম নকৰিবা। কাৰণ, মই যিহোৱাই আকাশ-মণ্ডল, পৃথিৱী, সমুদ্ৰ, আৰু সেইবোৰত থকা সকলোকে ছয় দিনত নিৰ্মাণ কৰিলোঁ, আৰু তাৰ পাছত সপ্তম দিনা বিশ্ৰাম কৰিলোঁ; এই হেতুকে মই যিহোৱাই মোৰ উদ্দেশ্যে বিশ্ৰাম-দিনক আশীৰ্ব্বাদ কৰি পবিত্ৰ কৰিলোঁ। তোমালোকৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাই তোমালোকক যি দেশ দিছে, সেই দেশত তোমালোকৰ আয়ুস দীঘল হ’বলৈ, তোমালোকে তোমালোকৰ পিতৃ-মাতৃক সন্মান কৰিবা। নৰ-বধ নকৰিবা। কোনো লোকৰ সৈতে ব্যভিচাৰ নকৰিবা। কাৰো পৰা চুৰ নকৰিবা। তোমালোকে তোমালোকৰ চুবুৰীয়াৰ অহিতে মিছা সাক্ষ্য নিদিবা। তোমালোকে তোমালোকৰ চুবুৰীয়াৰ ঘৰলৈ লোভ নকৰিবা; তোমালোকে তোমালোকৰ চুবুৰীয়াৰ ভার্যালৈ লোভ নকৰিবা, অথবা তেওঁৰ দাস, তেওঁৰ দাসী, তেওঁৰ গৰু, তেওঁৰ গাধ, বা তেওঁৰ আন কোনো বস্তুলৈকে লোভ নকৰিবা।”


যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰাৰ একুকি কথা-কবিতা | নীলা চৰাই: অনলাইন অসমীয়া সাহিত্য, কবিতা, গল্প, প্ৰবন্ধ\nযতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰাৰ একুকি কথা-কবিতা\nOctober 7, 2017 সম্পাদক0Comments কথা-কবিতা, যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰা\nঅসমীয়া সাহিত্যত ‘কথা-কবিতা’ৰ বাটকটীয়া কবি যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰা (৪ মাৰ্চ, ১৮৯২-৫ জুলাই, ১৯৬৪)ৰ একুকি কথা-কবিতা নীলা চৰাইৰ পাঠকসকললৈ আগবঢ়োৱা হ’ল।\nৰাতি পুৱাওঁ পুৱাওঁ হৈছে, ভালকৈ পোহৰ হ’বলৈ এতিয়াও বাকী আছে, এতিয়াও পুৱাৰ সুৰুযৰ কণক কিৰণে ধৰণীৰ গছ-লতাৰ গাত সোণোৱালী ৰহণ সনা নাই, এই মাথোন পুৱাৰ শীতল সমীৰ ধীৰে ধীৰে ব’বলৈ ধৰিছে।\nমই মোৰ খোটালীৰ মেলি থোৱা খিৰিকিৰ ফালে মুখ কৰি বহি আছোঁ,— ফাগুন মাহ, বতৰ ফৰকাল, ক’তো অকণো ডাৱৰৰ ৰেখ নাই।\nওচৰৰ ফুলনিখনিৰ পৰা পুৱাৰ বতাহে ফুলৰ গোন্ধ চুৰ কৰি মোৰ চাৰিওফালে বিলাই দিছে, গোন্ধতেই প্ৰাণ ভৰপূৰ— কি সুন্দৰ! মই যেন মৰতৰ পৰা বহুত দূৰৰ এখন বর্ণাব নোৱৰা সৌন্দৰ্য ৰাজ্যতহে আছোঁ, কি যেন এটি মধুৰ স্বৰ্গীয় ভাবে মোৰ মন-প্ৰাণ আবৰি থৈছে!\nহঠাৎ মোৰ খিৰিকিয়েদি এটি ধুনীয়া চৰাই উৰি আহি মোৰ খোটালীত সোমোৱাৰ শব্দ শুনিলে। মই চকু মেলি চালো। দেখিলো, চৰাই নহয়— এজনী পাখি থকা মাইকী মানুহ— দেৱী নে মানৱী ক’ব নোৱাৰোঁ।\nতেওঁৰ গাটো এটা বগা ঢপঢপীয়া সাজেৰে ঢকা আছে— মাথোন বুকুৰ ওচৰত অলপমান ৰঙা, যেন এপাহি পোলাপ ফুলহে ফুলিছে। এধাৰি পদুমৰ মালাই তেওঁৰ কেঁকোৰা কেঁকোৰা চুলিখিনিক সাৱটি ধৰিছে, আৰু তেওঁৰ মূৰত এটা ম’ৰা-পাখিৰ মুকুট। তেওঁ মোৰ খোটালীৰ চাৰিওফালে উৰিবলৈ ধৰিলে, তেওঁৰ মুখত মধুৰ মন-প্রাণ হৰা হাঁহি, তেওঁৰ চকুজুৰি হীৰাৰ দৰে উজ্জ্বল আৰু তাতো হাঁহিৰেখা জিলিকি পৰিছে।\nতেওঁৰ হাতত নানা তৰহৰ ধুনীয়া ধুনীয়া কিছুমান সুগন্ধি ফুল, তেওঁ উৰি উৰি তাৰে এবাৰ মোৰ কপালত ছুই গ’ল। মই উঠি তেওঁৰ ফালে আগবাঢ়ি গ’লো— কিন্তু তাৰ আগেয়ে তেওঁ খিৰিকিয়েদি বাহিৰলৈ উৰি গ’ল। ফুলনিত থকা এহালি কপৌৱে সিহঁতৰ পুৱাৰ প্ৰথম কুৰুলিৰে তেওঁক সম্ভাষণ কৰিলে, আৰু যিখিনিতে তেওঁ নাইকিয়া হ’ল, সেই খিনিতে আকাশে অলপ হেঙ্গুলী ৰহণ সানি ল’লে।\nহে দেৱী, কল্পনা সুন্দৰী! মই তোমাক চিনিব পাৰিছোঁ, তুমি মাজে মাজে মোক এই দৰে দেখা দি যোৱাহি— মোৰ নিৰাশ দুর্বল হৃদয়ক আশাৰ কিৰণ ঢালি সবল কৰা। কবিৰ কোমল প্ৰাণে সদায় তোমালৈ বাট চাই থাকে।\nআহাঁ তেন্তে কবিতাৰ ৰাণী, হে যৌৱনৰ লাৱণ্যময়ী সুন্দৰী, তুমি জীৱনৰ বসন্তৰ প্ৰথম পুৱাতে দেখা দিছা, তোমাকে সাদৰেৰে অভ্যর্থনা কৰোঁ ।\nএই মুকলি হৃদয়ে তোমালৈকে বাট চাই আছে— এই মুকলি পৰাণে মুক্তকণ্ঠে তোমাৰেই স্তৱগান কৰিছে।\nধনকুবেৰ ৰথচাইল্ডৰ কথা মই বহুত দিনৰ পৰা শুনি আহিছোঁ, তেওঁৰ সেই অগাধ সম্পত্তি দুখীয়াৰ উপকাৰ, দেশত শিক্ষা বিস্তাৰ, জাতীয় উন্নতি ইত্যাদি নানা সৎ কাৰ্যত তেওঁ অকাতৰে ব্যয় কৰিছে। তেওঁৰ যেতিয়া এইবিলাক পৰহিতকৰ কাৰ্যলৈ মন কৰোঁ, সঁচাসঁচিকৈয়ে তেতিয়া তেওঁলৈ মনত অসীম শ্রদ্ধা আৰু ভক্তিৰ উদ্রেক হয়।\nকিন্তু সেই বুলিয়েই সেই দিনাখন সেই দুখীয়া পৰিয়ালৰ কথমপি দুসাজ খাবলৈ পোৱা দুখীয়া খেতিয়কটোৰ মাউৰা ভাগিনীয়েকক নিজৰ ভগা পঁজাত আশ্রয় দিয়া কথাটো মই পাহৰিব নোৱাৰোঁ।\nখেতিয়কৰ ঘৈণীয়েকে ৰং মনেৰে আহি মাক-বাপেক নোহোৱা ছোৱালীটিক কোলাত তুলি আথেবেথে দুৱাৰমুখৰ পৰা নি ঘৰত থ’লেগৈ আৰু গিৰিয়েকক ক’লে, “এই বাৰৰ পৰা আমি আৰু আধাপেটীকৈও দুসাজ খাব নোৱাৰোঁ।”\nখেতিয়কে হাঁহি মুখেৰে মাত লগালে, “ একো কথা নাই, আমি এসাজ খায়েই থাকিম।” ৰথচাইল্ড্ এতিয়াও এই মুখীয়াল পৰিয়ালৰ বহুত পাছ-পৰা।\nএখন মুকলি পথাৰৰ মাজেদি মই অকলে গৈ আছিলো, হঠাৎ মোৰ পাছত লাহে লাহে পৰা ভৰিৰ খোজ শুনিবলৈ পালো— কোনোবা যেন মোৰ পাছে পাছে আহিছে ।\nমই চাৰিওফালে চাই পঠিয়ালো। পুৰণি চিৰলি চিৰলি ফটা কাপোৰেৰে গোটেই গাটো ঢাকি অহা এজনী কুঁজী বুঢ়ীক দেখিবলৈ পালো— তাইৰ গাল সোতোৰা-সোতোৰ, নাক দীঘল, মুখখন শেতা আৰু দাঁত এটিও নাই।\nমই তাইৰ কাষলৈ আগবাঢ়ি গ’লো— তাই থিয় হৈ ৰ’ল। “তই কোন? তোক কি লাগে? তই মগনিয়াৰ নেকি?” বুঢ়ীজনীয়ে একোকে নামাতিলে। মই তাইৰ চকুলৈ চাই পঠিয়ালত দেখিলো যে পোহৰত চকু ঢাকিবলৈ যেনেকৈ কিছুমান চৰাইৰ এখন ছাল থাকে, ঠিক তেনেকুৱা এখন ছালেৰে তাইৰ চকু দুটা ঢকা, কিন্তু এই বুঢ়ীজনীৰ চকুৰ ছালখন অলপো লৰা নাই— একেবাৰে থিৰ হৈ আছে। ভাবিলো, মানুহজনী কাণী।\nমই আকৌ সুধিলো, “তোক কি লাগে? তই কিয় মোৰ পাছে পাছে আহিছ?” তাই আগৰ দৰেই মনে মনে থাকিল, মাথোঁ মোৰ ওচৰৰ পৰা অলপ আঁতৰি গ’ল।\nমই তাইৰ কাষৰ পৰা আহি আকৌ আগৰ দৰেই বাট বুলিবলৈ ধৰিলো, আকৌ মই সেই ভৰিৰ খোজবোৰ পাছে পাছে শুনিবলৈ পালো— কোনোবা যেন চোৰৰ দৰে মোৰ পাছে পাছে আহিছে। নিশ্চয় সেই বুঢ়ীজনীয়েই,— কিয় তাই মোৰ পাছে পাছে আহিছে? মোৰ মনেৰে তাই বাট হেৰুৱালে, আৰু সেই কাৰণে খোজৰ মাত শুনি শুনি কোনোবা গাঁৱৰ মাজত ওলাবলৈ আহিছে।\nকিন্তু মোৰ মনত অলপ ভয় লাগিবলৈ ধৰিলে,— মই ভাবিলো যে মানুহজনী যে অকল মোৰ পাছে পাছে আহিছে, এনে নহয়, তাইহে দেখোন মোক বাট দেখুৱাই দিছে, আৰু মই আপোনা আপুনি তাই দেখুৱাই দিয়া বাটেদি আগবাঢ়িবলৈ ধৰিছোঁ।\nযি হ’ক, মই এখোজ দুখোজ কৰি আহিবলৈ ধৰিলো, মোৰ আগত সৌখন নৈ আৰু তাৰ পাৰত সৌডোখৰ আন্ধাৰ, ভয় লগা ঠাই, সেইখন কি ঠাই— সৰ্বনাশ! এইখন মৰিশালি, অ’ মই বুজিলো এতিয়া, তাই মোক ইয়ালৈকে আনিছিল। মই লৰালৰিকৈ উভতিলো, এইবাৰ ঠিক তাইৰ মুখে মুখে পৰিলো। …ই কি! তাই চকুৰে দেখে। তাই দেখোন মোলৈ খঙেৰে বাঘে চোৱাৰ দৰে একেথৰে চাই আছে— দেখিলেই ভয় লাগে।\nমই কেৰাহিকৈ তাইৰ চকুলৈ চালো, তাই আকৌ ছালখনেৰে চকু দুটা ঢাকি পেলালে আৰু আগৰ দৰেই কাণী-বুঢ়ী হ’ল।\nমই এতিয়া বুজিলো, এই বুঢ়ীজনীয়েই মোৰ নিয়তি। এই নিয়তিৰ হাতৰ পৰা সাৰিবলৈ মানুহৰ কোনো উপায় নাই।\nসাৰিবলৈ কোনো উপায় নাই! পৰিত্ৰাণ নাই!\nবলিয়াৰ দৰে এবাৰ চেষ্টা কৰা যাওক।\nমই অইন ফালে লৰ মাৰিলো। মই বেগেৰে যাবলৈ ধৰিলো— কিন্তু আকৌ আগৰ দৰে মোৰ পাছে পাছে ভৰিৰ খোজ আৰু সমুখত সেই আন্ধাৰ ভয় লগা মৰিশালি।\nআৰু এবাৰ অইন ফালে পলালো— কি হ’ব!\nপাছত সেই ভৰিৰ খোজ, আগত মৰিশালি।\nকি হ’ল, মই য’লৈকে পলাবলৈ যাওঁ ত’তে এনে অৱস্থা, সকলো ঠাইতে একে দশা।\nবাৰু, এইবাৰ মই ফাঁকি দিম, আৰু ইয়াকে ভাবি তাতে বহি পৰিলো— সেই বুঢ়ীজনীও মোৰ পৰা ঠিক দুহাতমানৰ আঁতৰতে থিয় হ’ল। মই যদিও তাইৰ ভৰিৰ খোজ শুনা নাই, তত্ৰাচ মই বুজিছোঁ, তাই মোৰ পাছত থিয় হৈ আছে।\nআগত আকৌ সেই আন্ধাৰ ভয় লগা মৰিশালি,— ভীষণ মূৰ্তিৰে মোক গ্ৰাসিবলৈ খেদি আহিছে।\nহৰি! হৰি! মই কি কৰোঁ, ক’লৈ যাওঁ! ভয়ত চাৰিওফালে চাবলৈ ধৰিলো।\nসেই বুঢ়ীজনীয়ে চকুদুটা তেজ যেন ৰঙা কৰি গোঙোৰা মুখেৰে মোৰ ফালে একেথৰে চাই আছে, তাইৰ চকু দুটাৰ পৰা যেন জুইৰ ফিৰিঙতিহে ওলাবলৈ ধৰিছে। সৰ্বনাশ! পলাবৰ ঠাই নাই। সাৰিবৰ উপায় নাই! নাই, ৰক্ষা নাই!\nমই বাটেদি গৈ আছিলো— এটা বুঢ়া, বেমাৰী, হাড়-ছাল ওলোৱা মগনিয়াৰ আহি মোৰ ওচৰত থিয় হ’লহি।\nতাৰ ওঁঠ শেতা, চকু দুটা ৰঙা আৰু গাত ফটা কাপোৰ…, হৰি হৰি! সি দুখত পৰি কেনেকুৱা হৈছে— চকুৰ আগতে দৰিদ্রতাৰ কেনে জ্বলন্ত শোক লগা দৃশ্য! সি সেই উখহা অপৰিষ্কাৰ হাতখন মেলি মোক সহায় খুজিলে। মই চোলাৰ মোনাত হাত সুমাই একোকে নাপালো— টকা নাই, ঘড়ী নাই, অইন কি এখন উর্মালো নাই, মই মোৰ লগত একোকে অনা নাছিলো। মগনিয়াৰটোৱে তেতিয়াও মোৰ ওচৰতে হাত পাতি থিয় হৈ আছে— আৰু তাৰ দুৰ্বল শৰীৰ কঁপিবলৈ ধৰিছে।\nমই এনেদৰে থাকিব নোৱাৰি লৰালৰিকৈ তাৰ হাত দুখন সাবটি ধৰিলো আৰু ক’লো—“ককাই, মোৰ ওপৰত খং নকৰিবা, মোৰ হাতত একোৱেই নাই।” মগনিয়াৰটোৱে আচৰিত হৈ মোৰ ফালে এবাৰ চালে— শেতা ওঁঠ দুখনেৰে অলপ হাঁহিলে— আৰু সিও মোৰ হাত দুখন ধৰি অতি কষ্টেৰে মাত লগালে— “কি হ’ল, একো কথা নাই— ইয়াৰ কাৰণেও অশেষ ধন্যবাদ— ইও যে এটা দান।”\nময়ো বুজিলো যে মোৰ এজন লগৰীয়াৰ পৰা ময়ো এটা দান পালো।\nআমি এসময়ত দুয়ো নলে-গলে লগা বন্ধু আছিলো, কিন্তু কি কুক্ষণত আমাৰ দুয়োৰো মাজত দন্দ লাগিল— শেহত লগ এৰা-এৰি হ’ল। বহুত বছৰ পাৰ হৈ গ’ল, এদিন তেওঁ থকা ঠাইখনলৈ আহি শুনিলো যে তেওঁৰ বৰ টান নৰিয়া, মোক চাব খুজিছে। মই একেবাৰে তেওঁৰ খোটালীত থিয় হলোগৈ,— আমাৰ চকুৱে চকুৱে দেখাদেখি হ’ল। মই তেওঁক কথমপিহে চিনিব পাৰিলো। হৰি হৰি! তেওঁক বেমাৰে কেনে কৰিলে! তেওঁৰ গাত এটুপিও তেজ নাই, বৰণ শেতা, গাৰ হাড়-ছাল ওলাল আৰু মূৰৰ চুলি প্ৰায়খিনিয়েই সৰি গ’ল। তেওঁৰ গাত মাথোন এখন চেলেং আছে— তেওঁ তেতিয়া এখন সামান্য চেলেং কাপোৰৰে ভৰ সহিব নোৱৰা হ’ল।\nতেওঁ কোনোমতে হাড়-ছাল লগা শুকান হাতখন মোৰ ফালে আগবঢ়াই দিলে আৰু মুখৰ ভিতৰতে কিবা দুআষাৰমান কথা ক’লে— ভালেই নে বেয়াই, মই বুজিব নোৱাৰিলো।… তেওঁৰ সোমোৱা চকুৰ পৰা দুধাৰি চকুলো গালেদি বৈ গ’ল আৰু তেওঁ ঘনে ঘনে উশাহ ল’বলৈ ধৰিলে। মই এনে শোক-লগা দৃশ্য দেখি থিয় হৈ থাকিব নোৱাৰিলো— তাতে বহি পৰিলো, মোৰ হাত-ভৰি কঁপিবলৈ ধৰিলে। এনে বেজাৰৰ ছবিৰ আগত দুনাই চকু মেলিব নোৱাৰি মই তেওঁৰ ফালে মোৰ হাতখন আগবঢ়াই দিলো, কিন্তু মোৰ মনত হ’ল যেন সেইখন তেওঁৰ হাত নহয়, অইন এখন হাতেহে মোৰ হাতখন ধৰিলে।\nআমাৰ দুয়োৰো মাজত বগা সাজ পিন্ধি যেন কোনোবা এজনী মাইকী মানুহ থিয় হৈ আছে। সাজটোৱে তাইক মূৰৰ পৰা ভৰিলৈকে ঢাকি থৈছে।… তাই এটা কঠোৰ উদাস দৃষ্টি শূন্যৰ ফালে এৰি দিছে— মুখৰ পৰা এটাও মাত ওলোৱা নাই— অইন কি ওঁঠ দুটাও লৰা নাই।\nএই মাইকী মানুহজনীয়েই আমাৰ দুয়োখন হাত একেলগ কৰি দিলে— তায়েই আমাৰ ভিতৰত চিৰকাললৈ মিলন ঘটালে। সঁচা কথা— মৃত্যুৱেই আমাৰ মিলন ঘটালে।\nওখ ওখ পৰ্বতশাৰী পৃথিৱীৰ বুকু ফালি গগন ভেদিবলৈ উঠিছে, যেনিয়েই চোৱা, তেনিয়েই শিলাময় পৰ্বত— মানুহৰ ভৰিৰ চিন এতিয়াও ইহঁতৰ বুকুত পৰাহি নাই।\nপৰ্বতবোৰ হিমেৰে ঢকা, সদায় কণ্‌কণীয়া শীতল বতাহ বৈ আছে, ওপৰত অনন্ত নীৰৱ নীল আকাশ, তলত এখন বিস্তীর্ণ শুভ্ৰ বৰফৰ ৰাজ্য।\nদুফালে দুটা প্রশস্ত পৰ্বতৰ টিং ৰাক্ষসৰ দৰে থিয় হৈ আছে, এটাই আনটোক সুধিলে— “ককাই, নতুন বাতৰি কি আছে? তুমি মোতকৈ ভালকৈ দেখিবলৈ পোৱা, কোৱাচোন তলত নো কি হৈছে?” কত হাজাৰ হাজাৰ বছৰ পাৰ হৈ গ’ল এক মিনিট,— আনটোৱে তেতিয়া উত্তৰ দিলে— “গোটেইখন পৃথিবী ডাৱৰে ঢকা— অলপমান ৰ’বা।” হাজাৰ হাজাৰ বছৰ পাৰ হৈ গ’ল, এক মিনিট । আকৌ আগৰটোৱে সুধিলে— “এতিয়া কেনে?” “এতিয়াও আগৰ দৰেই আছে, তাৰ মাজত অকণ অকণ দুঠেঙীয়া পোক কিছুমানে ছটফটাই লৰি ফুৰিছে,— ইফালে গৈছে এবাৰ, সিফালে গৈছে এবাৰ, সিহঁত এতিয়াও আমাৰ কাষ চাপিব পৰা নাই।”\n“মানুহৰ কথা কৈছা নেকি?”\n“এৰা, মানুহৰ কথাকে কৈছোঁ।”\nহাজাৰ হাজাৰ বছৰ পাৰ হৈ গ’ল, এক মিনিট। ইটোৱে আকৌ সুধিলে— “তাৰ পাছত এতিয়া?” আনটোৱে উত্তৰ দিলে— “সেই পোকবোৰ অলপ কমিছে, তলখন অলপ মুকলি হৈছে, পানীও শুকাইছে, আৰু হাবিও লাহে লাহে নাইকিয়া হৈ গৈছে।” আকৌ হাজাৰ হাজাৰ বছৰ পাৰ হৈ গ’ল, এক মিনিট। “এতিয়া কি দেখিছাঁ?”\nআনটোৱে উত্তৰ দিলে— “আমাৰ তলৰ ঠাই গোটেইখন মুকলি, কিন্তু দূৰৈত এতিয়াও অলপ ক’লা ক’লা চিন আছে আৰু দেখোন কিবাকিবি কিছুমান লৰি ফুৰিছে।” হাজাৰ হাজাৰ বছৰ পাৰ হৈ গ’ল, এক মিনিট । “এতিয়া কেনে দেখিছা” বুলি আনটোৱে মাত লগালে। সিটোৱে উত্তৰ দিলে— “এতিয়া গোটেইখন মুকলি, ক’তো একোৰেই চিন নাই, চাৰিও ফালে বৰফৰ ৰাজ্য— সকলো নিমাত, নিস্তব্ধ!”\nইটোৱে তেতিয়া মাত লগালে— “ভাল কথা, কিন্তু ককাই, আমি দুয়ো বহুত বেলি কথা পাতিলো, আহাঁ, এতিয়া অলপ শোওঁ।” “এৰা, এতিয়া শোৱা য’ক৷” ওখ ওখ পৰ্বত শুলে— অনস্ত নীল আকাশ শুলে— অসীম বিশ্ব নিতাল মাৰি শুলে, জগত নিস্তব্ধ— প্ৰকৃতি নীৰৱ।\n← গান্ধীৰ বাবে গান্ধী\nভাষা অবিহনে অন্তৰ্দৃষ্টি অসাৰ →


পূৰ্ণশিল্পম্- জীৱনমুখী এক যাত্ৰা ( দেৱাংগ পল্লৱ শইকীয়া ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nপূৰ্ণশিল্পম্– জীৱনমুখী এক যাত্ৰা ( দেৱাংগ পল্লৱ শইকীয়া )\nমনৰ কথা দুআষাৰ\nআমাৰ এটা সপোন আছিল৷ সপোন আছিল কিবা এটা কৰাৰ৷ কিবা এটা মানে ভাত-কাপোৰৰ বাবে কৰা একঘেয়ামী কচৰৎৰ পৰা বাহিৰত, যান্ত্ৰিকতাৰ পৰা অলপ দূৰত অবস্থান কৰি কিবা এটা কৰাৰ যি “কিবা“ টোৰ পৰা আমাৰ ব্যক্তিগত লাভালাভত কৈ সামান্য হ’লেও বেলেগৰ বাবে কিবা হওক, আমাৰ আত্মাই প্ৰশান্তি লাভ কৰক সেই কামৰ দ্বাৰা যি প্ৰশান্তি সাধাৰণতে আমাক বস্তুবাদী প্ৰাপ্তিয়ে দিব নোৱাৰে৷ আমি জানিছিলো সাংঘাতিক কিবা এটা কৰিব নোবাৰিলেও সামান্যই হওক কিবা এটা কৰিব পাৰিম দেৰিকৈ হ’লেও, নিজৰ আত্মাৰ প্ৰশান্তিৰ বাবে, সমাজৰ বাবে, সময়ৰ বাবে৷ আমি কিবা এটা কৰিব খুজিছিলো কলা আৰু সংস্কৃতিৰ মাধ্যমেৰে৷\nমই দিল্লীত আছিলো৷ চাকৰি আছিল বহুজাতিক প্ৰতিষ্ঠানত৷ সকলো সুবিধা আছিল মাত্ৰ মাজে মাজে মোক মাটিৰ গোন্ধই, এই কিবা এটা কৰাৰ সপোনটোৱে অহৰহ খেদি ফুৰিছিল৷ তাৰ মাজতে এদিন ঘৰৰ পৰা দিল্লীলৈ ওভতাৰ পথত গুৱাহাটীত বান্ধৱ দিগন্ত মাধৱ গোস্বামীৰ ঘৰত ভাত এসাজঁ খোৱাৰ দিনা মোৰ সপোনটোৱে আৰু অকণমাণ প্ৰাণ পাই উঠিছিল৷ দিগন্তৰ ঘৰত তেওঁ নিজ হাতেৰে গঢ় দিয়া জীৱন্ত মূৰ্তিবোৰ দেখি, তেওঁ অঁকা ছবিবোৰ দেখি, তেওঁ শিল্পৰ প্ৰতি থকা স্ৰদ্ধা আৰু হেপাঁহ দেখি মই সন্মোহিত হৈ নিজকে সুধিছিলোঁ – দিগন্তৰ ৰন্ধ্ৰে ৰন্ধ্ৰে শিপাই থকা এই শিল্পৰ হাবিয়াস আৰু মোৰ সপোন যদি কোনোবা এটা ক্ষণত একলগ হ’লহেতেন! !\nতাৰ মাজতে এদিন গম পালোঁ দিগন্তই ছেন্দ এনিমেশ্যন কৰে৷ তেওঁ বহু ঠাইত ইতিমধ্যে ছেন্দ এনিমেশ্যনৰ কলা প্ৰদৰ্শন কৰিছে৷ ছেন্দ এনিমেশ্যনে ইতিমধ্যে পৃথিৱীৰ বিভিন্ন দেশত কলাৰ এক শক্তিশালী মাধ্যম হিচাবে পৰিগণিত হৈছে৷ ভাৰততো ছেন্দ এনিমেশ্যনে লাহে লাহে জনপ্ৰিয় হৈছে যদিও অসমত এতিয়ালৈ প্ৰসাৰ লাভ কৰা নাই৷ অসমত দিগন্তই প্ৰথম ব্যক্তি ছেন্দ এনিমেশ্যনৰ৷ মই মাজে মাজে লিখা মেলা কৰোঁ কাকতে পত্ৰই বা ইণ্টাৰনেটৰ মাধ্যমত৷ মাজে মাজে গাবলৈও চেষ্টা কৰোঁ৷ সংগীত আৰু সাহিত্যৰ প্ৰতি আছে মোৰ এক আত্মাৰ টান৷ লাহে লাহে ভাবিবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ ছেন্দ এনিমেশ্যন, সাহিত্য আৰু সংগীত- এই তিনিওটা একেলগ কৰি কিবা এটা কৰিব নোৱাৰিনে? ? দিগন্তই একে আষাৰে কলে- পাৰি, পাৰিম৷\nএদিন দিল্লী এৰি মই অসমলৈ ওভতি আহিলোঁ৷\nদিগন্তৰ লগত বহি আমাৰ এই সপোনৰ যাত্ৰাৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিছিলোঁ৷ যাত্ৰাৰ নাম দিছিলোঁ পূৰ্ণশিল্পম্৷ আমি সিন্ধান্ত লৈছিলোঁ আমি আমাৰ কলা-সংস্কৃতি অকণমান বেলেগ ধৰণেৰে মানুহৰ মাজলৈ লৈ যাম ছেন্দ এনিমেশ্যন, এখন আলেখ্য আৰু গানৰ মাজেৰে৷ মঞ্চত এফালে একেলগে আলেখ্য খনৰ পাঠ চলি থাকিব, গীত পৰিবেশন হৈ থাকিব আৰু একেখন মঞ্চতে সেই আলেখ্য আৰু গীতক প্ৰকাশ কৰা হ’ব ছেন্দ এনিমেশ্যনৰ দ্বাৰা৷ কাঁচৰ এটা বাকচত বালিৰে এনিমেশ্যন কৰা হ’ব আৰু এটা ভিডিও কেমেৰাই সেই এনিমেশ্যনক এটা প্ৰজেক্টৰৰ সহায়ত এখন ডাঙৰ স্ক্ৰীণত দেখুৱাব দৰ্শকে সুন্দৰকৈ দেখাকে৷ গতিকে দৰ্শকে একে সময়তে একেখন মঞ্চতে আলেখ্য শুনিব, গীত উপভোগ কৰিব আৰু উপভোগ কৰিব অসমৰ মঞ্চত কোনোদিন নেদেখা ছেন্দ এনিমেশ্যনৰ কলা৷ অসমৰ মঞ্চত ৰাইজে ছেন্দ এনিমেশ্যন দেখা নাই, টিভিত দেখিছে৷ গতিকে ছেন্দ এনিমেশ্যনৰ মাধ্যমেৰে যদি আমি আমাৰ কলা-সংস্কৃতিৰ বিষয়ে এখন আলেখ্য আৰু আমাৰ জাতিৰ পিতৃ-পিতামহ সকলৰ বিষয়ে এক চমূ আভাস ৰাইজৰ মাজলৈ লৈ যাওঁ, ৰাইজে হয়তু নতুন মাধ্যম দেখি অকণমান গভীৰকৈ বুকুত ল’ব৷ সাধাৰণ ৰাইজক পূৰ্ণশিল্পম্ ৰ এই যাত্ৰাৰ মাধ্যমেৰে এক বাৰ্তা দিয়াৰ সপোন দেখিছিলোঁ আমি৷ এই বাৰ্তা প্ৰেমৰ, শান্তিৰ৷ এই বাৰ্তা ভাতৃত্ববোধৰ, এই বাৰ্তা সাম্প্ৰদায়িক সম্প্ৰীতিৰ৷ এই বাৰ্তা যান্ত্ৰিকতা আৰু বস্তুবাদিতাৰ পৰা সাময়িকভাবে হ’লেও দূৰত অৱস্থান কৰি জীবনটো নতুনকৈ এবাৰ চোৱা৷ এই বাৰ্তা মানুহৰ বাবে মানুহক ভবাই তুলিবলৈ কৰা প্ৰয়াসৰ৷ সেয়ে আমি কৈছিলোঁ পূৰ্ণশিল্পম্ ৰ এই যাত্ৰা জীবনমুখী, এই যাত্ৰা হৃদয়ৰ পৰা হৃদয়লৈ৷\nপোন্ধৰ দিন আমি দিন ৰাতি একাকাৰ কৰিলো সপোনটো স্পৰ্শ কৰি৷ নতুনকৈ শংকৰ-মাধৱ, বিষ্ণু-জ্যোতি, ভূপেন দাৰ বিষয়ে পঢ়িলোঁ, গীতবোৰ ভালকৈ শিকিবলৈ যত্ন কৰিলোঁ৷ শিকিলোঁ জাতীয় সংগীত৷ লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ এখন আলেখ্য৷ আলেখ্য লিখাত সহায় কৰিলে পূৰ্ণশিল্পম্ ৰ সপোনটোক জীয়ন দিয়া আমাৰ আন এগৰাকী সদস্যা মেঘনাই যি ইতিমধ্যে কেবাখনো আলেখ্য লিখি নিজৰ প্ৰাঞ্জল ভাষাৰে ৰাইজৰ মন মুহিবলৈ সক্ষম হৈছে৷ অধ্যয়নত সহায় কৰিলে পূৰ্ণশিল্পম্ ৰ আন এগৰাকী সদস্যা লীনাই৷\nদিগন্তই বালিৰ মাজত আঙুলি বুলাই বুলাই সপোনটোক আলফুলে ঠন ধৰি উঠাবলৈ লাগি গ’ল৷ বালিত জিলিকি উঠিল বিষ্ণু-জ্যোতি, ভূপেন দাৰ ছৱি, সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ ছৱি৷ শৈলেন ভৰালী উঠি পৰি লাগিল আৱহ সংগীতত৷\nআৰু এনেদৰেই সপোনটোক আলফুলে বুকুত বান্ধি তেজপুৰলৈ ৰাওনা হ’লো – পূৰ্ণশিল্পমৰ প্ৰথম প্ৰদৰ্শন৷ লগত সংগী হ’ল বহু শুভাকাংক্ষীৰ স্নেহ, শুভেচ্ছা আৰু আশিষ আৰু অন্তৰাত্মাৰ সেই আহ্বান- কিবা এটা কৰিব লাগিবই৷\nতাৰ পিছতেই মঞ্চত শংকৰ- মাধৱ, বিষ্ণু-জ্যোতি, অসমৰ কথা কৈ গ’লোঁ, গীত গাই গ’লো৷ মেঘনাই মিঠা কণ্ঠেৰে কৈ গ’ল আমাৰ অসমৰ সংস্কৃতিৰ কথা৷\nপ্ৰতিটো শব্দত প্ৰাণ দিলে দিগন্তই বালিৰে৷ ছেন্দ এনিমেশ্যনেৰে৷ দৰ্শকে স্ক্ৰীণলৈ চাই জাউৰিয়ে জাউৰিয়ে হাত চাপৰিৰে আমাৰ সপোনটো জীয়াই তুলিলে৷\nপূৰ্ণশিল্পম ৰ সপোনটোৰ কুঁহিপাতটো ঠন ধৰি উঠিল তেতিয়াই৷\nএইয়া পূৰ্ণশিল্পমৰ আৰম্ভণিহে৷ শিল্প-সংস্কৃতিৰ জীৱমমুখী এই যাত্ৰাত বিভিন্ন দিশৰ সামাজিক দায়িত্ব পালন কৰিবলৈও পূৰ্নশিল্পম্ এ অহোপুৰুষাৰ্থ চেষ্টা চলাব৷\nআমাৰ সাংস্কৃতিক যাত্ৰা পূৰ্ণশিল্পম্ ৰ উদ্যোগত শিল্পী বান্ধৱ দিগন্ত মাধৱ গোস্বামী আৰু বিনোদ বৰাৰ প্ৰত্যক্ষ সহযোগত আমি এক নতুন প্ৰকল্প হাতত লৈ ইতিমধ্যে কাম আৰম্ভ কৰিছোঁ৷ অসমৰ ভিতৰুৱা অঞ্চলৰ অতি নিপুন হাতৰ কিন্তুু অৰ্থনৈতিকভাৱে দূৰ্বল আৰু নিজৰ কলাৰ স্বীকৃতিৰ ক্ষেত্ৰত সামান্য পিছপৰি ৰোৱা চাৰুকলা/ভাস্কৰ্য্য/মৃণ্ময় শিল্পী কেইজনমানক আমি অৰ্থনৈতিকভাৱে সকাহ আৰু তেখেতসকলৰ কষ্ট তথা কলাক স্বীকৃতি দিয়াৰ প্ৰয়াসেৰে পূৰ্ণশিল্পম্ ৰ ছাঁত আমি তেখেতসকলৰ হাতেৰে বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ মূৰ্তি, জাতীয় সংস্কৃতিৰ লগত জড়িত গৃহসজ্জাৰ সামগ্ৰী, অসমৰ কলা, সাহিত্য, সংস্কৃতি জগতৰ মনিষী সকলৰ প্ৰতিমূৰ্তি, অসমৰ কলা-সংস্কৃতিৰ স্বাক্ষৰ বহন কৰা (যেনে গঁড়, জাপি, গৰুগাড়ী, গছ, পথাৰ, ঢুলীয়া, নাচনী, সত্ৰীয়া নৃত্য, বাদ্য, আদি)বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ চানেকি তেখেতসকলৰ হাতেৰে গঢ়িবলৈ এই প্ৰকল্প আৰম্ভ কৰিছোঁ৷ এই কাৰ্য্যত প্ৰত্যক্ষভাৱে হাতৰ পৰশ দিছে সকলোৰে সমাদৃত চাৰুকলা/ভাস্কৰ্য্য শিল্পী বিনোদ বৰা আৰু দিগন্ত মাধৱ গোস্বামীয়ে৷\nৰাইজৰ আশীৰ্বাদক মূলধন হিচাবে লৈ পূৰ্ণশিল্পম্ ৰ নিজা কাৰখানাত মূৰ্তি নিৰ্মাণৰ কাম আৰম্ভ হৈছে৷ ৰাইজে আমাক সহযোগ কৰিব বুলি হেপাহেৰে আমি এই সপোনৰ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিছোঁ৷ আমাৰ শিল্পী, সমল, অনুভৱ সকলো নিজা৷\nআকৌ কৈছোঁ এইয়া পূৰ্ণশিল্পমৰ আৰম্ভণিহে৷ সমুখত বহুযোজন বাট৷ আৰু লগতে সামাজিক দায়িত্ব৷ কিন্তুু আপোনালোকৰ এই উৎসাহ, প্ৰেৰণাই আমাক কিবা এটা কৰাৰ বাবে সদায়েই সাহস যোগাব৷ সমাজক কিবা এটা বাৰ্তা দিয়াত পূৰ্ণশিল্পম প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ৷ ই আমাৰ দায়িত্ব৷ আমাৰ সেউজ সপোন৷ ই এক জীবনমুখী যাত্ৰা৷ পূৰ্নশিল্পম্ ৰ এই যাত্ৰা হৃদয়ৰ পৰা হৃদয়লৈ!\nআমাৰ ফেচবুকৰ পৃষ্ঠাঃ https: //www.facebook.com/PURNASHILPAM\nইউটিউবত আমাৰ প্ৰথম প্ৰদৰ্শনৰ কিয়দাংশ চাবলৈ ছাৰ্চ কৰক: PURNASHILPAM\n← “আধৰুৱা” ( শ্যামল মিত্ৰ বৰুৱা )\nসোণটি আৰু ভূত ( মানৱেন্দ্ৰকুমাৰ শৰ্মা ) →\nমধুস্মিতা দাসৰ তুলিকাৰে …\n‘মাই ভেলী’ – দেবানন্দ উলুপ\nড° জনক ঝংকাৰ নাৰ্জাৰী