মাছৰ উৎপাদন — Vikaspedia\nপ্ৰজননৰ বাবে উপযুক্ত মাছৰ প্ৰজাতি /প্ৰকাৰ\nআলংকাৰী মাছ সফলভাবে উৎপাদন কৰাৰ কিছুমান কিটিপ\nমাড কেঁকোৰাৰ ধৰণ\nডাঙৰ প্ৰজাতি :\nচপোৱা আৰু বাজাৰকৰণ কৰা\nপৰিষ্কাৰ পানীত মুকুতা পালন\nমুকুতাৰ পালন কি?\nপৰিষ্কাৰ পানীত মিছামাছ পালন(ভাৰতীয় নদীৰ মিছামাছ)\nপৰিষ্কাৰ পানীৰ মিছামাছৰ বিষয়ে কিছু কথা\nব্রূড স্ট’ক পৰিচালনা\nগ্রো-আউট কার্প পালন (জলাশয়ত পালন)\nব্যৱসায়িক কাৰ্পৰ প্ৰকাৰ\nআলংকাৰী মাছ পালন আৰু ইয়াৰ বৃদ্ধি ঘটোৱা কাৰ্য্যই বহুতকে আনন্দৰ খোৰাক যোগোৱাৰ ওপৰিও অৰ্থ উপাৰ্জনৰ পথো খুলি দিয়ে। গোটেই বিশ্বজুৰি প্ৰায় ৬০০ বিধ আলংকাৰী মাছৰ প্ৰজাতি আছে। ভাৰতীয় পানীত ১০০ তকৈয়ো অধিক থলুৱা প্ৰজাতি আৰু প্ৰায় একে সংখ্যক আৱদ্ধ ৰাখি প্ৰজনন কৰা বিদেশী মাছৰ প্ৰজাতিৰে আলংকাৰী মাছৰ ক্ষেত্ৰত চহকী বৈচিত্ৰতা আছে।\nপৰিষ্কাৰ থলুৱা আৰু বিদেশী জাতৰ পৰিষ্কাৰ পানীৰ মাছবিলাকৰ ভিতৰত ভাল চাহিদা থকা মাছবিলাকৰ প্ৰজনন ঘটাই ব্যৱসায়িকভাবে পালন কৰিব পাৰি। অতি সহজতে উৎপাদন কৰিব পৰা, ব্যৱসায়িকভাবে জনপ্ৰিয় প্ৰজাতিবিলাক এগলেয়াৰচ আৰু লাইভবিয়াৰাৰচ প্ৰকাৰ হিচাপে আহে।\nগুপিচ (পিঅচিলিআ ৰেটিকুলেটা)\nমলি (মলিনেচিয়া প্ৰজাতি)\nছউৰ্ড টেইল (ঝিফুফৰাচ প্ৰজাতি)\nগল্ড ফিছ (কাৰাচিয়াছ অউৰেটাচ)\nকই কাৰ্প (চাইপ্ৰিনাচ কাৰপিঅ ভাৰকল)\nজেব্ৰা ডানিঅ (ব্ৰেকিডানিঅ ৰেৰিঅ)\nব্লেক উইনড’ টেট্ৰা (চিমনক্ৰ’-চিম্বাচ প্ৰজাতি)\nনিয়ন টেট্ৰা (হাইফেছ’-ব্ৰাইকন ইন্নেচি)\nচাৰপে টেট্ৰা (হাইফেচ্ছ’ব্ৰাইকন কেল্লিচটাচ)\nবাবুল নেষ্ট বিল্ডাৰ্চ\nএনজেল ফিচ (টেৰফাইলাম স্কেলেৰি)\nৰেড-লাইন টৰপেনড’ ফিচ (পোনটিয়াচ ডেনিচনি)\nলচেচ (বটিয়া প্ৰা.)\nলিফ ফিচ (নানডোচ নানডোচ)\nস্নেকহেড (চানা অৰিএনটেলিচs)\nপ্ৰজনন আৰু পালন কৰা গোটটো পানী আৰু বিদ্যুতৰ অব্যাহত যোগান থকা ঠাইৰ ওচৰত হব লাগে। ইউনিটটোৰে বোৱতী পানী বৈ যাব পৰাকৈ জলধাৰাৰ ওচৰত হলে ভাল।\nতৈলৰ খলিহৈ, ৰাইচপলিচ, চাপৰ আদি কৃষিৰ উপজাত সামগ্ৰী আৰু প্ৰাণীজ মাংসসাৰ যেনে শুকান মাছৰ গুড়ি, মিছামাছৰ মূৰৰ পৰা পোৱা গুড়ি আদিৰ যোগান অব্যাহত থাকিলে মাছৰ বাবে পেলেট দানা বনোৱাত সুবিধা হয়। প্ৰজননৰ বাবে বাচনি কৰা মাছৰ জাকটো উত্তম প্ৰকাৰৰ হব লাগে যাতে এইবোৰে বিক্ৰীযোগ্য উত্তম মানদণ্ডৰ মাছ উৎপাদন কৰে। পোৱালিবিলাকক প্ৰজনন কৰোৱাৰ পূৰ্ণ বয়সলৈকে লালন-পালন কৰি লোৱাটো উত্তম। ই মাছ চোৱা-চিতা কৰাৰা অভিজ্ঞতাৰ উপৰিও নিয়ন্ত্ৰিতভাবে বাচনি কৰাত সহায় কৰে।\nপ্ৰজনন গোটটো ৰেলষ্টেচন বা বিমানবন্দৰৰ ওচৰত হব লাগে যাতে জীয়া মাছ সহজতে স্থানীয় বজাৰত বিক্ৰী আৰু ৰপ্তানি কৰিব পাৰি।\nপ্ৰতিপালন কৰাৰ বিভিন্ন দিশৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিবলৈ মাছ উৎপন্ন কৰোতাই পৰাপক্ষত কেৱল এটা ব্যৱসায়িকভিত্তিক প্ৰজাতিৰ ওপৰত অধিক গুৰুত্ব দিব লাগে।\nবজাৰৰ চাহিদা আৰু গ্ৰাহকৰ পচন্দৰ ওপৰত যথাযথ জ্ঞান, তাৰোপৰি ব্যাক্তিগত সম্পৰ্ক আৰু সৰ্ব্বজনীন সম্পৰ্ক ৰক্ষা কৰাটো প্ৰয়োজন।\nবজাৰকৰণ আৰু গভেষণাৰ ক্ষেত্ৰত হৈ থকা নতুন অগ্ৰগতিবিলাক অনুসৰন কৰিবলৈ অগ্ৰগণী আৰু বিশেষজ্ঞ গোটৰ লগত সু-সম্পৰ্ক বজাই ৰাখিব লাগে।\nৰপ্তানী বাজাৰত অত্যাধিক চাহিদা থকাৰ বাবে বোকাৰ কেঁকোৰা খুবেই জনপ্রিয়। অন্ধ্রপ্রদেশ, তামিলনাডু, কেৰালা আৰু কর্ণাটকৰ উপকূল অঞ্চলবিলাকত ব্যৱসায়িক ভিত্তিত বোকাৰ কেঁকোৰা পালনৰ দ্রুত উন্নতি হৈছে।\nস্কাইলা শ্ৰেণীৰ বোকাৰ কেঁকোৰা উপকূল অঞ্চল, নদীৰ মোহানা আৰু নদীৰ কাষৰ আৱদ্ধ পানীত থাকে।\nডাঙৰবিলাকক আঞ্চলিক ভাষাত ‘সেউজীয়া বোকাৰ কেঁকোৰা’ বুলি কোৱা হয়।\nএইবিলাক 22 চে.মি.লৈকে বহল খোলা আৰু2কি.গ্ৰামলৈকে ওজনৰ হয়।\nএইবিলাক মুক্তভাবে থাকে আৰু সকলো অনুসঙ্গত পাঁকোনীয়া দাগ থাকে।\nসৰু শ্ৰেণীৰবিলাক ‘ৰেড ক্ল’ নামে পৰিচিত।\nএইবিলাক 12.7 চে.মি. খোলা আৰু ওজন 1.2 কি.গ্ৰামলৈকে হয়।\nএবিলাকৰ বহুকোনা দাগ নাথাকে আৰু গাত খান্দি থাকে।\nকিমান টান হল চাবলৈ সময়ে সময়ে কেঁকোৰা বিলাক পৰীক্ষা কৰিব লাগে।\nঅতি ৰাতিপুৱাতেই বা সন্ধিয়া সময়ত কেঁকোৰা ধৰিব লাগে।\nউঠোৱা কেঁকোৰাবিলাক ধূলি আৰু বোকা পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ নিমখীয়া পানীত ধুব লাগে আৰু ঠেংবিলাক নভঙাকৈ সাবধানে বান্ধি দিব লাগে।\nউঠোৱা কেঁকোৰাবিলাক ভিজা অৱস্থাত ৰাখিব লাগে। এইবিলাকক ৰ’দৰ তাপৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখিব লাগে যাতে মৰি নাযায়।\nমুকুতা হল মোলাস্কা প্ৰজাতিৰ শামুকৰ পৰা উপন্ন এবিধ প্রাকৃতিক ৰত্ন। ভাৰতবৰ্ষকে ধৰি পৃথিবীৰ সকলো ঠাইতে এফালে যেনেকৈ মুকুতাৰ চাহিদা বৃদ্ধি পাইছে, আনফালে অত্যাধিক হাৰত মুকুতা উঠোৱা আৰু প্রদূষণৰ ফলত প্রকৃতিত ইয়াৰ সংখ্যা কমি গৈছে। ভাৰতে ঘৰুৱা চাহিদা পূৰাবলৈ আন্তর্জাতিক বজাৰৰ পৰা প্রচুৰ পৰিমানে মুকুতা আমদানি কৰে। ভুৱনেশ্বৰৰ চেন্ট্রেল ইন্সটিট্যুট অফ ফ্রেছওৱাটাৰ একুৱাকালচাৰে গোটেই দেশজুৰি উপলব্ধ সাধাৰণ পৰিষ্কাৰ পানীৰ শামুক (ম’ছেল- mussel)ৰ পৰা পৰিষ্কাৰ পানীত মুকুতা পালনৰ প্রযুক্তি উলিয়াইছে। বালিৰ দানা, কীট ইত্যাদি কোনো বাহিৰা বস্তু কেনেবাকৈ এনে শামুকৰ দেহত প্রবেশ কৰাৰ পিছত শামুকে যদি ইয়াক পৰিত্যাগ কৰিব নোৱাৰিলে আৰু তাৰ পৰিবৰ্ত্তে ইয়াৰ ওপৰত স্তৰে স্তৰে এটি চকচকিয়া আস্তৰণ পৰি মুকুতা তৈয়াৰ হয়। এই প্ৰক্ৰিয়াটো মুকুতা পালনত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।\nপৰিষ্কাৰ পানীৰ মিছামাছ (মেক্র’ব্রেকিয়াম মেলকমছোনাই)হ’ল সাধাৰণতে বঙ্গোপসাগৰত মিলিত হোৱা ভাৰতীয় নদীবিলাকত জন্মা দ্বিতীয় বৃহত্তম দ্রুত বর্ধনশীল মিছামাছ। একক পালন পদ্ধতিত 750-1000 কি.গ্ৰাম মিছামাছ/হে /8 মাহত উত্পাদন হয়। ইয়াৰ ওপৰিও ইয়াক বহুপালন পদ্ধতিত ৰৌ, কাতল ইত্যাদি প্রধান ভাৰতীয় কার্প প্রজাতি আৰু চাইনীজ কার্পৰ লগতো পালন কৰিব পৰা যায় যাৰ পৰা 400 কি.গ্ৰাম মিছামাছ আৰু 3000 কি.গ্ৰাম কার্প/হে/বছৰ পোৱা যাব পাৰে। যিহেতু এই প্রজাতিৰ ব্যৱসায়িক পালনৰ বাবে প্রয়োজনীয় পৰিমাণৰ বীজ প্রকৃতিৰ পৰা পোৱা নাযায়, সেয়ে বছৰ জুৰি জোগানৰ বাবে নিয়ন্ত্রিত পৰিবেশত বৃহৎ মাত্রাত বীজ উৎপাদন অত্যন্ত জৰুৰী। বহুল পৰিমানে বীজ উৎপাদন আৰু ডাঙৰ কৰাৰ প্রযুক্তিৰ উদ্ভাৱনে মাছপালক আৰু উদ্যোগীসকলক আকৰ্ষিত কৰিছে।\nব্রূড স্ট’ক আৰু কণীযুক্ত স্ত্রী মিছামাছ হ’ল অব্যাহতভাবে বীজ উৎপাদন কৰাৰ বাবে অত্যাৱশ্যকীয় উপাদান। এই প্রজাতিৰ যৌন পৰিপক্কতাৰ ক্ষেত্রত কৃষি- জলবায়ুৰ অৱস্থাৰ উপৰত নির্ভৰ কৰি প্রচুৰ বৈচিত্র্যতা দেখা যায়। গঙ্গা, হুগলী আৰু মহানদী নদীবিলাকত প্রজনন আৰু পৰিপক্ক মে মাহত আৰম্ভ হৈ অক্টোবৰৰ শেষলৈকে থাকে, আনহাতে গোদাবৰী, কৃষ্ণা আৰু কাবেৰী অঞ্চলত ই এপ্রিলত আৰম্ভ হৈ নভেম্বৰলৈকে থাকে। পুখুৰি জাতীয় জলাশয়ত সাধাৰণতে মাছবিলাক সর্বাধিক 60-70 মি.মি. আকাৰৰ হলে যৌন পৰিপক্কতা পায়। কিছুমান পুখুৰিত গোটেই বছৰজুৰি কণীযুক্ত স্ত্রী মিছা মাছ দেখা যায়৷ মুঠ সংখ্যাৰ অনুপাতত স্ত্রী মিছা মাছৰ সংখ্যা আগস্ট-চেপ্টেম্বৰ মাহত অধিক হোৱা দেখা যায় আৰু এই সময়ত এইবিলাকে যথেষ্ট সংখ্যক কণী বহন কৰে (8000-80,000)৷ এটা ঋতুত মিছামাছৰ 3-4 বাৰ প্রজনন ঘটে৷ এয়াৰ-লিফ্ট বায়ো-ফিল্টাৰ ৰি-চার্কুলেটৰি চিস্টেম ব্যৱহাৰ কৰি আৱদ্ধ পদ্ধতিত সফলভাবে প্রজনন আৰু গোটেই বছৰ জুৰি বীজ উৎপাদন কৰাটো সম্ভৱপৰ৷\nভাৰতবর্ষত মাছপালনৰ ক্ষেত্ৰত কাৰ্পেই প্রধান। ভাৰতবৰ্ষত মূখ্যতঃ তিনিধৰনৰ প্রধান ভাৰতীয় কাৰ্প যেনে কাতল, ৰৌ, মিৰিকা আৰু ইয়াৰ লগতে তিনিটা বিদেশী কাৰ্প, যেনে চিলভাৰ কাৰ্প, গ্রাছ কাৰ্প আৰু সাধাৰণ কাৰ্পৰ অৱদান দেশখনৰ মুঠ মাছপালনৰ ৮৫ শতাংশ। প্ৰযুক্তিগত হস্তক্ষেপৰ ফলত যোৱা তিনি দশকত পুখুৰী আৰু জলাশয়ত মাছৰ জাতীয় গড় উৎ‌পাদনৰ মাত্রা প্রায় ৬০০ কিলোগ্ৰাম/হে পৰা বাড়ি ২০০০ কিলোগ্ৰাম/হে.-তকৈয়ো অধিক হৈছে। অন্ধ্রপ্রদেশ, পশ্চিমবঙ্গ, পাঞ্জাব আৰু হৰিয়ানা ইত্যাদি ৰাজ্যত\nমাছ ধৰাটো সাধাৰণতে ১০ মাহৰ পৰা এবছৰ পালনৰ পিছত কৰা হয়। কিন্তু মাজে মাজে বিক্ৰী কৰাৰ বাবে উপযুক্ত ডাঙৰ মাছবিলাক উঠোৱা হয় যাতে জলাশয়ত মাছৰ ঘনত্ব কমি যায় আৰু আন মাছবিলাকে বৃদ্ধিৰ বাবে অধিক ঠাই পায়।


এই মৃত ছোৱালীজনী পশ্চিম বংগৰ উত্তৰ দিনাজপুৰ জিলাৰ ধর্ষিতা মাম্পি সিংহ নহয়! - Factcrescendo Assamese\nএই মৃত ছোৱালীজনী পশ্চিম বংগৰ উত্তৰ দিনাজপুৰ জিলাৰ ধর্ষিতা মাম্পি সিংহ নহয়!\nJuly 27, 2020 July 27, 2020 Manjori BorkotokyLeaveaComment on এই মৃত ছোৱালীজনী পশ্চিম বংগৰ উত্তৰ দিনাজপুৰ জিলাৰ ধর্ষিতা মাম্পি সিংহ নহয়!\nশেহতীয়াকৈ এক বিশেষ ফেচবুক পোষ্ট ছচিয়েল মিডিয়াত ভাইৰেল হৈ পৰিছে । উক্ত পোষ্টটোত দাবী কৰা হৈছে যে পশ্চিম বংগৰ উত্তৰ দিনাজপুৰ জিলাৰ চোপ্ৰা বিধানসভা অন্তৰ্গত বসলামপুৰ গাঁৱৰ মাম্পি সিংহ নামৰ এজনী হিন্দু কিশোৰীক মহম্মদ নাছিৰুদ্দিন নামৰ এজন লোকে ধৰ্ষণ কৰিছে আৰু ইছলামপুৰ চিকিৎসালয়ত কিশোৰীজনীৰ পাছত মৃত্যু হয় । উক্ত পোষ্টটোত দুখন ফটোও আপলোড কৰা হৈছে আৰু তাৰে এখন ফটোত এজনী ছোৱালীৰ মৃতদেহ দেখা গৈছে ।\nপেপাৰ নিউজ ৬৭ নামৰ এটা ফেচবুক পে’জৰ পৰা ২০ জুলাই, ২০২০ তাৰিখে উক্ত পোষ্টটো আপলোড কৰা হৈছিল ।\nউক্ত পোষ্টটোৰ সত্যতা বিচাৰ কৰিবলৈ আমি সিদ্ধান্ত ললোঁ । সঁচাকৈ ফটোত দেখা মৃতপ্ৰায় ছোৱালীজনী মাম্পি সিংহ নেকি? সত্য কি? জানোঁ আহক ।\nফটোত দেখা মৃতপ্ৰায় ছোৱালীজনীৰ বিষয়ে ‘ফেক্ট ক্ৰেছচেণ্ড অসমীয়া’য়ে ইতিমধ্যে এক ফেক্ট চেক কৰিছে আৰু উক্ত ছোৱালীজনী বিহাৰৰ দৰভঙ্গা নামৰ ঠাইখনৰ হয় আৰু তাইৰ গাত কাৰেণ্ট লাগি মৃত্যু হৈছিল । তাইৰ ধৰ্ষণ হোৱা বা হত্যা কৰা হোৱা নাই । তাই যে পশ্চিম বংগৰ উত্তৰ দিনাজপুৰ জিলাৰ চোপ্ৰা বিধানসভা অন্তৰ্গত বসলামপুৰ গাঁৱৰ মাম্পি সিংহ নহয়, সেইয়া স্পষ্ট ।\nআমি কিছুমান সাধাৰণ কীৱৰ্ডছ ব্যবহাৰ কৰি গুগল চাৰ্ছ কৰিলোঁ আৰু দেখিলোঁ যে উক্ত মৃত ছোৱালীজনীৰ ফটো বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন ধৰণে ভুৱা বাতৰিৰ অংশ হিচাবে প্ৰচাৰ হৈছিল ।\nভাইৰেল ফেচবুক পোষ্টটোত দেখা মৃত ছোৱালীজনী পশ্চিম বংগৰ উত্তৰ দিনাজপুৰ জিলাৰ চোপ্ৰা বিধানসভা অন্তৰ্গত বসলামপুৰ গাঁৱৰ মাম্পি সিংহ নহয় । উক্ত মৃত ছোৱালীজনী বিহাৰৰ হে হয় ।\nTitle:এই মৃত ছোৱালীজনী পশ্চিম বংগৰ উত্তৰ দিনাজপুৰ জিলাৰ ধর্ষিতা মাম্পি সিংহ নহয়!\nTagged DinajpurJustice for Mampi Singhrape\nঅমিতাভ বচ্চনৰ ক’ৰনা টেষ্টৰ ৰিজাল্ট নিগেটিভ অহা নাই!\nপেট্ৰল ডিজেলৰ বৰ্ধিত দামৰ বাবে ক্ৰোধিত হৈ ৰাইজে পেট্ৰল পাম্পটোত আক্ৰমণ কৰা নাই!\nভাইৰেল হোৱা ভিডিঅ’টোত দেখা মুৰ্তিটো মা কামাখ্যাৰ নহয়।\nOctober 1, 2020 October 1, 2020 Manjori Borkotoky\nক’ৰনা ভাইৰাছৰ সংক্ৰমণৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত দেশৰ সকলোঁ হোটেল, ৰেস্তোৰাঁ আৰু ৰিজৰ্ট ১৫ অক্টোবৰ লৈকে বন্ধ থাকিব নেকি?\nApril 9, 2020 April 9, 2020 Manjori Borkotoky\nএইটো কেৰেলাৰ কমিউনিষ্ট সকলে বিজেপিয়ে নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইনৰ সপক্ষে উলিওৱা এক ৰেলীত আক্ৰমণ কৰা ভিডিঅ’ নহয়!\nJanuary 16, 2020 January 16, 2020 Manjori Borkotoky\nFACT CHECK: চাৰ্জিকেল মাস্কত ক’লা কীট নাথাকে! দেশত কৰ'ণাভাইৰাছৰ দ্বিতীয় স্তৰে বিধ্বংসী ৰূপ ধাৰণ... by Manjori Borkotoky\nFACT CHECK: অন্য কোনো সাংবাদিকৰ ভিডিঅ’ এটা প্ৰয়াত সাংবাদিক ৰোহিত সৰদানাৰ বুলি শ্বেয়াৰ কৰি থকা হৈছে! শেহতীয়াভাৱে কোভিড ৰোগৰ চিকিৎসা চলি থকাৰ সময়ত আজ... by Manjori Borkotoky\nFACT CHECK: ২০ চেকেণ্ডৰ বাবে উশাহ বন্ধ কৰাটোৱে আপুনি কোভিড ১৯ত আক্ৰান্ত হৈছে নে নাই সেই কথা নিশ্চিত নকৰে অনলনাইন চলি থকা অসংখ্য ভুল তথ্যৰ মাজতে আপোনাৰ কোভি... by Manjori Borkotoky\nফটোখনত দেখা দম্পতীহাল দাবী কৰাৰ দৰে মাক-পুতেক নহয়! ফেচবুক লিংক | সংৰক্ষিত লিংক শেহতীয়াকৈ এক ব... by Manjori Borkotoky\nCategories Select Category Altered (7) Business (1) Coronavirus (71) Covid-19 (2) Economy (6) False (243) False Headline (5) International (44) Medical (40) Misleading (8) Missing Context (7) Partly-False (12) Political (56) Politics (5) Satire (1) Science (1) Social (141) Telecom (1) Wildlife (4)


পূৰ্ণিমা সিন্‌হা - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n১২ অক্টোবৰ, ১৯২৭\nকলিকতা, ব্ৰিটিছশাসিত ভাৰত\n১১ জুলাই, ২০১৫ (৮৭ বছৰ)\nভূ-খনিজৰ ৰঞ্জন-ৰশ্মিৰ ক্ৰিষ্টেলোগ্ৰাফী\nভাৰতীয় বিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠান, বাংগালোৰ\nপদাৰ্থ বিজ্ঞানত ডক্তৰেট ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰা প্ৰথমগৰাকী বঙালী মহিলা\nসুৰজিৎ চন্দ্ৰ সিন্‌হা\nসুকন্যা সিন্‌হা, সুপৰ্ণা সিন্‌হা\nপূৰ্ণিমা সিন্‌হা (১২ অক্টোবৰ ১৯২৭ – ১১ জুলাই ২০১৫) আছিল এগৰাকী ভাৰতীয় পদাৰ্থ বিজ্ঞানী। তেখেতে বিখ্যাত ভাৰতীয় বিজ্ঞানী সত্যেন্দ্ৰনাথ বসুৰ অধীনত গৱেষণা কৰিছিল। পূৰ্ণিমা সিন্‌হাক পদাৰ্থ বিজ্ঞানত ডক্তৰেট ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰা প্ৰথমগৰাকী বঙালী মহিলা হিচাপে অভিহিত কৰা হয়।\n4 গ্ৰন্থ, প্ৰবন্ধ, আৰু প্ৰকাশন\n১৯২৭ চনৰ ১২ অক্টোবৰত পূৰ্ণিমা সিন্‌হাৰ জন্ম হৈছিল। ডা. নৰেশ চন্দ্ৰ সেনগুপ্তাৰ তেখেত কনিষ্ঠ কন্যা আছিল। ডা. নৰেশ চন্দ্ৰ সেনগুপ্তা আছিল এগৰাকী অধিবক্তা আৰু প্ৰগতিশীল লেখক। তেখেতে বাংলা আৰু ইংৰাজী ভাষাত ৬৫খনতকৈও অধিক গ্ৰন্থ লিখিছিল। লগতে প্ৰবন্ধ-পাতিও ভালেসংখ্যক লিখিছিল। তাৰে কিছুমান প্ৰবন্ধৰ বিষয় আছিল "মহিলা সৱলীকৰণ"। পূৰ্ণিমা সিন্‌হাই বৈবাহিক জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল নৃতত্ত্বৰ অধ্যাপক সুৰজিৎ চন্দ্ৰ ঘোষৰ লগত। তেখেত বিশ্ব ভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্যও আছিল। তেখেতে ভাৰতীয় জনজাতিৰ সাংস্কৃতিক অভিযোজনাৰ বিষয়টো সহজবোধ্য কৰাত গুৰুত্বপূৰ্ণ বৰঙনি আগবঢ়াইছে।. পূৰ্ণিমা সিন্‌হাৰ জীয়েক সুপৰ্ণা সিন্‌হা আৰু সুকন্যা সিন্‌হা দুয়োগৰাকীয়েই পদাৰ্থ বিজ্ঞানী। এগৰাকীয়ে ৰমন গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান আৰু আনগৰাকীয়ে ভাৰতীয় পাৰিসাংখ্যিক প্ৰতিষ্ঠানত কাম কৰে।\nকলিকতাত থকা লেক স্কুলত পূৰ্ণিমাৰ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা আৰম্ভ হৈছিল। উল্লেখনীয়, সেইখন শিক্ষানুষ্ঠান তেখেতৰ জ্যেষ্ঠা ভগ্নী সুষমা সেনগুপ্তাই স্থাপন কৰিছিল। তাৰপাছত তেখেতে আশুতোষ কলেজ, স্কটিছ ছাৰ্ছ কলেজ আৰু সৰ্বশেষত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰে। পঢ়া-শুনাৰ বাহিৰেও তেখেতে যামিনী গাংগুলীৰ পৰা হিন্দুস্তানী ধ্ৰুপদী সংগীত শিকিছিল। সংগীতৰ বাহিৰেও আন কিছুমান দিশত তেওঁৰ ৰাপ আছিল। তেখেতে চিত্ৰকলা শিকিছিল গোপাল ঘোষৰ পৰা। তাৰবাহিৰেও তেখেতে পণ্ডিত জ্ঞান প্ৰকাশ ঘোষৰপৰা তবলাৰ শিক্ষা লৈছিল। ইয়াৰ বাহিৰেও তেখেতে ভাস্কৰ্য-নিৰ্মাণৰো শিক্ষা লৈছিল। বিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰখনত পূৰ্ণিমাই কেইবাটাও দশক অতিবাহিত কৰিছিল। তেখেতে ভূ-খনিজৰ ৰঞ্জন-ৰশ্মিৰ ক্ৰিষ্টেলোগ্ৰাফী(x-ray crystallography of clay minerals)ত ডক্তৰেট ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰে। কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা তেখেতে ডক্তৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল(ৰাজাবজাৰ বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয়ত ১৯৫৬-৫৭ চনৰ ছাত্ৰী হিচাপে)। তেখেতে অধ্যাপক সত্যেন্দ্ৰ নাথ বোসৰ অধীনত গৱেষণা কৰিছিল। পদাৰ্থ বিজ্ঞানত ডক্তৰেট ডিগ্ৰী দখল কৰা তেখেত হৈছে প্ৰথমগৰাকী বঙালী মহিলা। ১৯৬৩-৬৪ চনত পূৰ্ণিমাই ষ্টেনফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ জৈৱ-পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিভাগত যোগদান কৰে আৰু "Origin of life" নামৰ বিশেষ প্ৰকল্প এটাত যোগদান কৰে।\n১৯৪৫ চনত সত্যেন্দ্ৰ নাথ বসুৱে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ত পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিভাগৰ এগৰাকী "খাইৰা অধ্যাপক" হিচাপে যোগদান কৰিছিল। তেখেতেই সৰ্বপ্ৰথমে পূৰ্ণিমাৰ অনুসন্ধিৎসু আৰু কৌতূহলী মনটো আৱিষ্কাৰ কৰিছিল। সেইসময়ত সত্যেন্দ্ৰ নাথ বসুৰ তত্ত্বাৱধানত এটা বিশেষ গোটে ৰঞ্জন ৰশ্মিৰ বিচ্ছুৰণ ব্যৱহাৰ কৰি স্ফটিকৰ গঠনৰ বিষয়ে গৱেষণা কৰি আছিল। পূৰ্ণিমাকো তেখেতে সেইটো গোটত অন্তৰ্ভুক্ত কৰি ল'লে। ১৯৫১ চনত তেখেতে নিজৰ ডক্তৰেট ডিগ্ৰীৰ বাবে গৱেষণা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। আৰু এই কাৰ্যত সহায় কৰিলে সত্যেন্দ্ৰ নাথ বসুৱে। তেওঁলোকে কলিকতা খাইৰা প্ৰয়োগশালাত গৱেষণাকাৰ্য চলাই গ'ল। বসুৱে তেখেতক ৰঞ্জন ৰশ্মিৰ অৱক্ষেপণ পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰাৰ লগতে ৰাসায়নিক আৰু তাপীয় পদ্ধতিও ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ক'লে। লগতে ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইৰ বোকা মাটিৰ গঠনৰ সম্পৰ্কে এক পৰ্যবেক্ষণ চলাবলৈ কয়।\nউল্লেখযোগ্য যে, পূৰ্ণিমা সিনহাৰ দলটোৱে তেওঁলোকৰ প্ৰয়োগশালাত প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰী নিজেই নিৰ্মাণ কৰিব লাগিছিল। সেইটো আছিল সত্যেন্দ্ৰ নাথ বসুৱে প্ৰৱৰ্তন কৰা নীতি। তেওঁলোকে উচ্চ ক্ষমতাৰ এটা ট্ৰেন্সফৰ্মাৰটো নিৰ্মাণ কৰিছিল "প্ৰায়োগিক পদাৰ্থ বিজ্ঞান"ৰ প্ৰয়োগশালাত (Lab)। দ্বিতীয় মহাযুদ্ধৰ অব্যৱহৃত সামগ্ৰীৰ সহায়ত তেওঁলোকে এক্স-ৰে প্ৰয়োগশালাৰ কিছুমান সামগ্ৰী-সৰঞ্জাম নিৰ্মাণ কৰিছিল। তাৎপৰ্যপূৰ্ণভাৱে, তেওঁলোকৰ সেই গৱেষণাত সহায় কৰিছিল অসম তেল কোম্পানীয়ে।\n১৯৫৫ চনত তেখেতে নিজৰ গৱেষণা-পত্ৰ দাখিল কৰে। ইলাইট, কাঅ'লাইনাইটকে, ক্লৰাইটকে ধৰি তেওঁলোকে প্ৰায় ৫০টা বোকা মাটিৰ নমুনাৰ ওপৰত পৰীক্ষা আৰু পৰ্যবেক্ষণ চলাইছিল। ১৯৫৫ চনত সত্যেন্দ্ৰ নাথ বসুৱে কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। অধ্যাপক কমলাক্ষ দাসগুপ্তাৰ অধীনত গৱেষকৰ দলটোৱেও পৰৱৰ্তী গৱেষণা চলাই যায়।\nগ্ৰন্থ, প্ৰবন্ধ, আৰু প্ৰকাশন[সম্পাদনা কৰক]\nপূৰ্ণিমা সিন্‌হাই ইংৰাজী আৰু বাংলা-দুয়োটা ভাষাতে ভালেসংখ্যক কিতাপ ৰচনা কৰিছে। জ্ঞান আৰু বিজ্ঞান (Jnan O Bijnan) নামৰ এখন নিয়মীয়া পত্ৰিকাতো তেখেতে লিখা-মেলা কৰে। এইখন হৈছে বংগীয় বিজ্ঞান পৰিষদে প্ৰকাশ কৰা এখন বাংলা ভাষাৰ বৈজ্ঞানিক পত্ৰিকা। "বংগীয় বিজ্ঞান পৰিষদ"ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল সত্যেন্দ্ৰ নাথ বসু। পত্ৰিকাখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে বংগীয় বিজ্ঞান পৰিষদে তেখেতক সন্মানীত আৰু পুৰস্কৃত কৰে।\nতেখেতে সত্যেন্দ্ৰ নাথ বসুৰ বিষয়ে যথেষ্ট লিখা-মেলা কৰিছে। তাৰ ভিতৰত:\nবিজ্ঞান সাধনাৰ ধাৰায় সত্যেন্দ্ৰনাথ বসু, প্ৰকাশক- বিশ্ব বিদ্যা সংঘ।\nঅমৰ কথা, বংগীয় বিজ্ঞান পৰিষদৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত।\nসত্যেন বসুৰ ব্যক্তিত্ব ও মনৰ ধাৰা, দেশ আলোচনীত প্ৰকাশিত হোৱা প্ৰবন্ধ।\n↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 "Biographical article". https://sites.google.com/site/snbproject/purnimasinhabio। আহৰণ কৰা হৈছে:6April 2014.\n↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 "purnima". https://www.livehistoryindia.com/herstory/2019/05/26/dr-purnima-sinha-pioneering-physicist। আহৰণ কৰা হৈছে: 24 February 2020.\n↑ 3.0 3.1 "Women In Science - IAS". http://www.ias.ac.in/womeninscience/LD_essays/305-309.pdf। আহৰণ কৰা হৈছে:6April 2014.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=পূৰ্ণিমা_সিন্‌হা&oldid=231377"ৰ পৰা অনা হৈছে\nভাৰতীয় মহিলা পদাৰ্থ বিজ্ঞানী\nএই পৃষ্ঠাখন 25 মে' 2020 তাৰিখে ১১:৩৬ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


ওৰে জীৱন FREE PIZZA খাবলৈ পাব মীৰাবাঈ চানুৱে – News Time Assam by Pratham Khabar\nঘৰ/জীৱনশৈলী/ওৰে জীৱন FREE PIZZA খাবলৈ পাব মীৰাবাঈ চানুৱে\nDominos Pizzaই খেলুৱৈগৰাকীৰ বাবে ঘোষণা কৰিলে এটা ভাল খবৰ\nDominos India announces Free Pizza for life to Mirabai Chanu\nটকিঅ’ অলিম্পিকত জিলিকিছে জাতীয় পতাকা। অলিম্পিক বিজয়ী ভাৰতীয় মহিলা খেলুৱৈ মীৰাবাঈ চানু। শনিবাৰে ভাৰত্তোলনত ৰূপৰ পদক জয়ৰে দেশবাসীলৈ গৌৰৱ কঢ়িয়ালে মীৰাবাঈ চানুৱে। ৪৯ কিগ্ৰা. শাখাত খেলুৱৈগৰাকীয়ে পদক জিনিবলৈ সক্ষম হয়।\nপদক জয়ৰ পাছত ভাৰতবাসীক ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰে মণিপুৰৰ জীয়ৰীগৰাকীয়ে। খেলৰ পৰৱৰ্তী সময়ত সংবাদ মাধ্যমক চানুৱে জনায় যে,”মই প্ৰথমতে পিজ্জা খাম। বহুদিন হৈ গ’ল মই পিজ্জা নোখোৱাৰ।”\nসংবাদ মাধ্যমৰ আগত এই কথা কোৱাৰ পাছত Dominos Pizzaই খেলুৱৈগৰাকীৰ বাবে ঘোষণা কৰিলে এটা ভাল খবৰ।\nঅলিম্পিক বিজয়ী খেলুৱৈগৰাকীক শুভেচ্ছা জনোৱাৰ লগতে জনপ্ৰিয় #DominosPizzaই টুইটাৰযোগে ঘোষণা কৰে ওৰে জীৱনৰ বাবে মীৰাবাঈ চানুক Free Pizza খুওৱাৰ কথা।\nটুইটাৰত Dominos Pizzaই এই কথা ঘোষণা কৰাৰ পাছতে এতিয়া যোগাত্মক মন্তব্যৰে ভৰি পৰিছে Dominos Indiaৰ টুইটাৰৰ Comment Section.\nAssam Dominos announces free pizza for life to Mirabai Chanu Dominos Pizza Free Pizza Mirabai Chanu News Time Assam News Today PizzaForLife Pratham Khabar 24x7 Pratham Khabar TV


জয়মতী সম্পৰ্কে কিছু কথা — Vikaspedia\nএইটো বিদ্যায়তনিকভাৱে প্ৰতিষ্ঠিত সত্য যে জয়মতী চৰিত্ৰটো তথা জীৱন-কাহিনীটো সম্পৰ্কে পৰ্যাপ্ত ঐতিহাসিক সমলৰ অভাৱ। পুৰণি বুৰঞ্জীসমূহত চৰিত্ৰটোৰ কোনো উল্লেখ পোৱা নাযায়। এই সংক্ৰান্তত জে. এম. ফ’ষ্টাৰে কাশীনাথ তামুলীফুকনৰ বুৰঞ্জীখনৰ যিটো আৰম্ভণিৰ সংস্কৰণৰ কথা উল্লেখ কৰিছে সেইটোও পাবলৈ নাই। সেইবাবে চৰিত্ৰটো তথা তৎকেন্দ্ৰিক কাহিনীটোৱে সময়ে সময়ে বিতৰ্কৰ সৃষ্টি কৰি আহিছে। (‘The Comprehensive History of Assam’, vol. II, p. 251) আমি জনাত লক্ষ্মীনাথ তামুলীয়ে ‘আৱেগ বনাম ইতিহাস’ গ্ৰন্থত এই সম্পৰ্কে বহলাই আলোচনা কৰিছে, কিন্তু আমাৰ হাতত গ্ৰন্থখন নথকাৰ বাবে সবিশেষ আলোচনা কৰিব পৰা নাযাব। পিছে আমাৰ উদ্দেশ্য জয়মতীৰ ঐতিহাসিক সত্যতা নিৰূপণ কৰা নহয়, আমাৰ উদ্দেশ্য হ’ল অসমীয়া জাতীয়তাবাদৰ বিকাশৰ প্ৰক্ৰিয়াত জাতীয় বীৰাংগণা হিচাপে কিদৰে জয়মতী প্ৰতীকটোৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল তাৰ দুটামান দিশ উন্মোচন কৰা, আৰু তাৰ বিনিৰ্মাণৰ মাজেৰে অসমীয়া জাতীয় জীৱনৰ অভ্যন্তৰৰ দ্বন্দ্বসমূহৰ ওপৰত কিদৰে আলোকপাত কৰিব পাৰি তাৰ কিছু চেষ্টা কৰা।\nখুব চমুকৈ ক’বলৈ গ’লে, জাতীয়তাবাদৰ নিৰ্মাণ প্ৰক্ৰিয়াত অন্যান্য প্ৰপঞ্চৰ দৰে জাতীয় বীৰ-বীৰাংগণাৰ নিৰ্মাণ তথা প্ৰক্ষেপণ এক অপৰিহাৰ্য গুৰুত্বপূৰ্ণ পদক্ষেপ। ভাৰতবৰ্ষত জাতীয়তাবাদৰ বিকাশৰ লগে লগে ঊনবিংশ শতিকাৰ দ্বিতীয়াৰ্ধৰপৰা বিভিন্ন প্ৰদেশত এনে বীৰ-বীৰাংগণাৰ নিৰ্মাণ প্ৰক্ৰিয়াৰ সূচনা হৈছিল। কিন্তু জাতীয়তাবাদৰ ৰাজনীতিৰ দৰেই এই সাংস্কৃতিক ৰাজনীতিৰ প্ৰক্ৰিয়াটোও আছিল সমাজৰ বিভিন্ন শ্ৰেণীৰ মাজৰ দ্বন্দ্বৰে মুখৰ, প্ৰতিযোগিতা-জৰ্জৰ, বিতৰ্কমূলক ক্ষেত্ৰ। উদাহৰণস্বৰূপে, মহাৰাষ্ট্ৰত সৰ্বপ্ৰথম শিৱাজীক ‘আৱিষ্কাৰ’ কৰিছিল জোতিবা ফুলেই – সেই শিৱাজী আছিল দলিত-শূদ্ৰসকলৰ লগৰীয়া তথা প্ৰতিনিধিস্বৰূপ। শিৱাজীক ‘ব্যৱহাৰ’ কৰিব বিচৰা ব্ৰাহ্মণ্যবাদী প্ৰচেষ্টাৰ বিৰুদ্ধে ফুলেই গৰজি উঠিছিল। কিন্তু বাল গংগাধৰ তিলক আদিৰ নেতাৰ নেতৃত্বত শিৱাজীয়ে ক্ৰমাৎ এজন ব্ৰাহ্মণ্যবাদৰ সুৰক্ষাকাৰী সাম্প্ৰদায়িক হিন্দু বীৰ হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল। তেওঁলোকে আনকি শিৱাজীৰ ইষ্টদেৱতা গণেশ আৰু ভবানীৰ পূজাও জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছিল। শিৱাজীৰ বৰ্ণবাদী আত্মসাৎকৰণ প্ৰকৃততে মহাৰাষ্ট্ৰৰ জাতীয় ৰাজনীতিৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সূচক : এনে প্ৰক্ৰিয়াৰ ফলস্বৰূপে তাৰ ৰাজনীতিত ব্ৰাহ্মণ্যবাদী-সাম্প্ৰদায়িক আৰু দলিত, এই দুটা সমান্তৰাল ধাৰাৰ সৃষ্টি হৈছিল যাৰ মাজৰ দ্বন্দ্ব আজিও বিদ্যমান। শিৱাজী তথা হিন্দু বীৰপূজাৰ এই পৰম্পৰাৰ আমদানি বংগদেশলৈও ঘটিছিল, এই ক্ষেত্ৰত বংকিমচন্দ্ৰৰ অৱদান সৰ্বজনজ্ঞাত। বংগৰ নিম্নবৰ্ণ হিন্দু আৰু বিশেষকৈ মুছলমানসকলক জাতীয় আন্দোলনে বৰকৈ আকৰ্ষণ নকৰাৰ এটা প্ৰধান কাৰণ আছিল এই হিন্দুধৰ্মীয় ব্যঞ্জনাময় জাতীয়তাবাদ।\nঠিক একেদৰে, অসময়ৰ লাচিত আৰু জয়মতীও আছিল উত্থানশীল অসমীয়া জাতীয়তাবাদৰ প্ৰক্ৰিয়াত জন্মপ্ৰাপ্ত বীৰ-বীৰাংগণা। অসমৰ এই দুই বীৰ-বীৰাংগণা তথা বংগ-মহাৰাষ্ট্ৰৰ শিৱাজীলৈ লক্ষ্য কৰিলে এটা উমৈহতীয়া বৈশিষ্ট্য চকুত পৰে : সেয়া হ’ল, এই প্ৰতীকসমূহ জাতীয় আৱেগ সঞ্চাৰকাৰী, কিন্তু একে সময়তে ইয়াৰ কোনোটোৱেই ব্ৰিটিছবিৰোধী নহয়। এয়া আছিল দ্বিধাগ্ৰস্ত জাতীয় মধ্যশ্ৰেণীসমূহৰ সাধাৰণ চৰিত্ৰ : ব্ৰিটিছবিৰোধী চৰিত্ৰ (ধৰক, পিয়লি-মণিৰাম) একোটাক জাতীয় বীৰ হিচাপে দাঙি ধৰাটো তেওঁলোকৰ বাবে নিৰাপদ নাছিল। লাচিত বৰফুকনক দাঙি ধৰা সূৰ্যকুমাৰ ভূঞা যেনেকৈ ব্ৰিটিছৰ অনুগত আছিল, প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ সময়তে লাচিতক নায়ক কৰি ‘চক্ৰধ্বজসিংহ’ লিখা লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱায়ো একেদৰে বিশ্বযুদ্ধত অসমীয়া লোকে সোৎসাহে ব্ৰিটিছক সহায় কৰিব লাগে বুলি আহ্বান জনাইছিল।\nজয়মতীক প্ৰথম তুলি ধৰিছিল ব্ৰাহ্মণ্যবাদী ভাবধাৰাৰ সাহিত্যিক ৰত্নেশ্বৰ মহন্তই। তেওঁৰ মানত জয়মতী আছিল পতিভক্তা, পতিৰ বাবে প্ৰাণ বিসৰ্জন দিব পৰা ‘সতী’ হিন্দু নাৰী, ঠিক সীতা-সাৱিত্ৰীৰ দৰে। বিংশ শতিকাৰ দ্বিতীয় দশকৰপৰা জয়মতীৰ কাহিনীয়ে অসমৰ সমাজত ক্ৰমবৰ্ধমান জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিবলৈ ধৰে। ১৯১৪ চনত শিৱসাগৰত প্ৰথমবাৰৰ বাবে জয়মতী উৎসৱ পালিত হয়। ক’বলৈ গ’লে, ৰত্নেশ্বৰ মহন্তই অংকন কৰা জয়মতীৰ ব্ৰাহ্মণ্যবাদী সংস্কৰণটোৱেই মূলতঃ প্ৰভাৱশালী আছিল। কিন্তু পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱাই দাঙি ধৰা সংস্কৰণটো আছিল কিছু বেলেগ। গোহাঞিবৰুৱাৰ জীৱন আৰু সাহিত্যকৰ্মত দুটা সমান্তৰাল পৰিচিতিৰ সহাৱস্থান দেখিবলৈ পোৱা যায় : আহোম আৰু অসমীয়া। স্বাভাৱিকতেই তেওঁৰ জয়মতীগৰাকীও আছিল এগৰাকী আহোম ৰমণী, এগৰাকী অসমীয়া নাৰী। পৰৱৰ্তী কালত জয়মতীক কেন্দ্ৰ কৰি আহোম-বৰ্ণহিন্দু বিবাদ তীব্ৰ হৈ উঠে, সেয়া আনকি আজিও দেখিবলৈ পোৱা যায়। জয়মতীক জাতীয় বীৰাংগণাৰূপে সম্পূৰ্ণ প্ৰগতিশীল ৰূপত অংকন কৰিছিল জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাই তেওঁৰ চিনেমাত। জয়মতী ছবিৰ ইংৰাজী নামটো আছিল Princess Joymoti or Satyagrahi. ৰাষ্ট্ৰৰ নিপীড়নৰ বিৰুদ্ধে জয়মতী হৈ উঠিল গান্ধীবাদী প্ৰতিবাদৰ প্ৰতিমূৰ্তি। এইসমূহ প্ৰসংগত ডঃ দেৱব্ৰত শৰ্মাই তেওঁৰ ‘অসমীয়া জাতিগঠন প্ৰক্ৰিয়া আৰু জাতীয়-জনগোষ্ঠীগত অনুষ্ঠানসমূহ’ গ্ৰন্থত তথ্যসহকাৰে আলোচনা আগ বঢ়াইছে।\nজাতীয় বীৰ-বীৰাংগণাৰ চৰিত্ৰগত বৈশিষ্ট্য কেনেধৰণৰ, এইসমূহ কিদৰে নিৰ্মিত হয় আৰু এইসমূহে জাতীয় জাগৰণত কিদৰে সহায় কৰে? জাতীয়তাবাদ সম্পৰ্কে প্ৰসিদ্ধ পণ্ডিত এন্থনি স্মিথে ‘Ethno-symbolism and Nationalism: A Cultural Approach’ গ্ৰন্থত লিখিছে যে ‘the cults of the hero and the genius help to open windows into the inner world of nationalist ideas and relations’. (পৃ. ৭০) ইউৰোপৰ বিভিন্ন জাতীয়তাবাদৰ বীৰ-নিৰ্মাণ প্ৰক্ৰিয়াৰ বিষয়ে আলোচনা আগ বঢ়াই স্মিথে ইয়াৰ তাৎপৰ্য সম্পৰ্কে এনেদৰে উল্লেখ কৰিছে : ‘The hero and heroine embodied the innate virtue and ‘true essence’ of the nation, and it was his or her exemplum virtutis that could help to restoreasense of dignity to downtrodden peoples and inspire and mobilize them to resist oppression and fight for self-rule. As embodiments of the national spirit and the national Will in action, canons of heroes, heroines and geniuses became the most prized instruments, and possessions, for the forging of nations and their sense of selfworth.’ (পৃ. ৬৯) জয়মতী প্ৰতীকটোৰ ক্ষেত্ৰতো স্মিথৰ এই ব্যাখ্যা সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰযোজ্য।\nব্ৰিটিছ সাম্ৰাজ্যবাদৰ পদানত ভাৰতবৰ্ষত হীনমন্যতাগ্ৰস্ত মধ্যশ্ৰেণীয়ে সাংস্কৃতিক জাতীয়তাবাদৰ মাধ্যমেৰে অতীতৰ গৌৰৱোজ্জ্বল ইতিহাসৰ সোঁৱৰণ কৰি এহাতে জাতীয় হীনমন্যতাৰ মনস্তাত্ত্বিক ক্ষতিপূৰণ লাভ কৰিছিল আৰু আনহাতে জাতীয় জাগৰণৰ বাবে ভিত্তি স্থাপন কৰিছিল। এই গৌৰৱোজ্জ্বল ইতিহাসৰ নিৰ্মাণত স্বাভাৱিকতেই বস্তুনিষ্ঠতাতকৈ জাতীয় আৱেগ তথা ৰোমাণ্টিকতাই প্ৰাধান্য বিস্তাৰ কৰিছিল। স্মিথেও উল্লেখ কৰিছে যে অতীত সম্পৰ্কীয় ৰোমাণ্টিকতাবাদে জাতীয়তাবাদীসকলক ৰাজনৈতিক জাগৰণৰ বাবে শক্তিশালী অস্ত্ৰৰ যোগান ধৰিছিল। জয়মতীৰ জনপ্ৰিয়কৰণৰ ক্ষেত্ৰত মূল ভূমিকা লোৱাসকলৰ ভিতৰত সূৰ্যকুমাৰ ভূঞা আছিল নামজ্বলা বুৰঞ্জীবিদ। কিন্তু তেওঁৰ গ্ৰন্থসমূহত দেখা যায় যে ইতিহাস আৰু কল্পকথা-কল্পকাহিনীৰ মাজত তেওঁ বিশেষ পাৰ্থক্য ৰখা নাছিল : তেওঁৰ ভালেখিনি ঐতিহাসিক সৃষ্টিয়েই অৰ্ধ-ঐতিহাসিক আৰু অৰ্ধ-কাল্পনিক। ‘Lachit Barphukan and His Times’খন যেনেকৈ কাল্পনিক সংলাপাদিৰে ভৰপূৰ, ঠিক তেনেকৈয়ে ‘জয়মতী উপাখ্যান’খনো এখন ছদ্মবেশী বুৰঞ্জীপুথি – অথচ পুথিখনৰ ক’তোৱে উল্লেখ কৰা হোৱা নাই যে আধুনিক লেখক এজনে ৰচনা কৰা সেয়া এক কল্পকাহিনী। ইতিহাসবিদ কুমকুম চেটাৰ্জীয়ে এনেধৰণৰ ঐতিহাসিক ৰচনাসমূহক ‘জনপ্ৰিয় আৰু ৰোমাণ্টিক ইতিহাস’ বুলি অভিহিত কৰিছে। চেটাৰ্জীৰ প্ৰসংগ উল্লেখ কৰি জয়ীতা শৰ্মাই এই সম্পৰ্কে লিখিছে : ‘. . . they combined and commingled fragments of historical “fact” with stories and accounts of cultural value and antiquity to better inspire and rejuvenate readers.’ (‘Empire’s Garden: Assam and the Making of India’, p. 224)\nজয়মতী সম্পৰ্কীয় ঐতিহাসিক ৰচনাসমূহত থাকিলেও সাহিত্যিক সৃষ্টিৰাজিত এনে বাদ-বিবাদৰ থল নাই। লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই ‘জয়মতী কুঁৱৰী’ নাটকৰ প্ৰথম তাঙৰণৰ (১৯১৫ চন) পাতনিত স্পষ্টভাৱে লিখিছে : ‘. . . তথাপি একাষাৰ কথা কোৱাৰ সকাম যে নাট্য কাব্যহে, বুৰঞ্জী নহয়; কাৰণ বহুতে এইটো নুবুজে। সমাজনীতি বা ৰাজনীতিৰ সৈতেও নাটৰ সম্বন্ধ নাই। . . . চিৰকলীয়া সত্য আৰু সকলো দেশৰ সকলো মানুহৰ সাধাৰণ সম্পত্তি মহৎ প্ৰবৃত্তিবোৰ উদগোৱাটোহে নাটৰ কাৰ্য। . . . . . . কল্পনা ৰাজ্যৰ মায়াকুঁৱৰীসকলৰ খেলেৰে সৈতে বুৰঞ্জীৰ ঘটনা ইয়াত সানমিহলি। . . .’ (নগেন শইকীয়া সম্পাদিত ‘বেজবৰুৱা ৰচনাৱলী’, তৃতীয় খণ্ড, পৃ. ৪৫২) নীলমণি ফুকন সম্পাদিত ‘দৈনিক বাতৰি’ত প্ৰকাশিত ‘জ্যোতিপ্ৰসাদৰ ‘জয়মতী’’ শীৰ্ষক লেখাতো তেওঁ জ্যোতিপ্ৰসাদৰ ‘জয়মতী’ ছবিৰ প্ৰসংগত একে কথাকে সজোৰে দোহাৰিছে : ‘. . . মই কৈ কৈ হাৰিলো যে কাব্য বা নাটক বা আজিকালি প্ৰচলিত ফিল্মত প্ৰকৃত বুৰঞ্জী বা ইতিহাস কোনো বিচক্ষণ লোকে নিবিচাৰে। . . .’ (ডঃ হীৰেন গোহাঁই সম্পাদিত ‘জ্যোতিপ্ৰসাদ ৰচনাৱলী’, সপ্তম সংস্কৰণ, পৃ. ৯২১)\nকিন্তু ইতিহাস হওক বা নহওক, তেওঁলোকৰ এইসমূহ সাহিত্যিক প্ৰচেষ্টাৰ আঁৰত যে মানুহৰ মাজত ‘মহৎ প্ৰবৃত্তি’সমূহ উদগোৱাৰ উদ্দেশ্য লুকাই আছিল সেয়া নিঃসন্দেহ। ওপৰৰ উদ্ধৃতিত ‘মহৎ প্ৰবৃত্তি’ বুলি নিশ্চয় সামাজিক প্ৰমূল্য আৰু প্ৰধানকৈ দেশাত্মবোধকে বুজোৱা হৈছে। একে বছৰতে প্ৰকাশিত ‘চক্ৰধ্বজ সিংহ’ নাটকৰ পাতনিত তেওঁ লিখা এটা বাক্যত সেয়া অধিক স্পষ্ট হৈ পৰিছে : ‘. . . এই কিতাপ ৰচনা কৰাৰ মোৰ ঘাই উদ্দেশ্য – অসমৰ অতীত গৌৰৱ-কাহিনী নাটৰ আকাৰেৰে আজিকালিৰ অসমীয়াৰ আগত প্ৰচাৰ কৰাটোহে, নাট লেখি যহ আৰ্জিবলৈ যোৱাটো নহয়। . . .’ (‘বেজবৰুৱা ৰচনাৱলী’, পৃ. ৪০১)\nএতিয়া আমি জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ ‘জয়মতী’ বোলছবিৰ কাহিনীৰ প্ৰসংগলৈ যাওঁ। বেজবৰুৱাৰ নাটকখনৰপৰা ভালেমান সালসলনি কৰি কৰি জয়মতীৰ কাহিনীটো গ্ৰহণ কৰা হৈছে বুলি উল্লেখ কৰি ‘জয়মতী আখ্যান’ নামৰ ক্ষুদ্ৰ টোকাত জ্যোতিপ্ৰসাদে লিখিছে : ‘. . . জয়মতীৰ যি কাহিনী জোনাকী কাকতত ৰত্নেশ্বৰ মহন্তই লিখিছিল সেই কাহিনীকেই সাহিত্য-গুৰু পদ্মনাথ আৰু সাহিত্যৰথী বেজবৰুৱাই আলম লৈ নাটক লিখি গৈছে। সেই কাহিনীয়েই জনসাধাৰণৰ মাজতো প্ৰচলিত হৈ আছে। তুংখুঙীয়া বুৰঞ্জীয়েও প্ৰায় সেই কাহিনীকেই সমৰ্থন কৰে। . . .’ মন কৰিব যে তুংখুঙীয়া বুৰঞ্জীৰ প্ৰসংগত তেওঁ ‘প্ৰায়’ শব্দটো প্ৰয়োগ কৰিছে। জয়ীতা শৰ্মাই জনোৱা মতে, সেই বুৰঞ্জীত জয়মতীৰ নাম উল্লেখ নাই, কেৱল ‘গদাৰ মানুহজনী’ – এইধৰণেহে উল্লেখ আছে। (পূৰ্বোক্ত গ্ৰন্থ, পৃ. ২৭০) সি যি নহওক, টোকাটোত জ্যোতিপ্ৰসাদে এই লৈ বেজবৰুৱা আৰু ৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ মাজত হোৱা আলোচনা-বিলোচনা হোৱাৰ কথা উল্লেখ কৰি ‘জয়মতী’ ছবিৰ কাহিনীৰ ক্ষেত্ৰত বাণীকান্ত কাকতি আৰু সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাৰ পৰামৰ্শ লোৱাৰ কথাও কৈছে। (‘জ্যোতিপ্ৰসাদ ৰচনাৱলী’, পৃ. ৮৬৩)\nএই আলোচনাখিনিৰপৰা এটা কথা স্পষ্ট হয় যে জয়মতী কাহিনীৰ জনপ্ৰিয় যিটো ৰূপ বিংশ শতিকাৰ প্ৰথমকেইটা দশকত দৃঢ়ভাৱে প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল আৰু যিটো বৰ্তমানো প্ৰচলিত তাৰ নিৰ্মাণত ইতিহাসতকৈ জাতীয় আৱেগ আৰু কল্পনাই প্ৰধান ভূমিকা পালন কৰিছিল। এই জাতীয় আৱেগ আৰু কল্পনাৰ স্বৰূপ বুজিবলৈ আমি পুনৰ বেজবৰুৱাৰ সহায় ল’ব পাৰো। জ্যোতিপ্ৰসাদৰ বোলছবিখনক লৈ সমালোচনা চলাৰ সময়ত তেওঁ জ্যোতিপ্ৰসাদলৈ সাহস যোগাই লিখা এখন চিঠিত লিখিছিল : ‘. . . হৰকান্ত বুৰঞ্জী বেদবাক্য বুলি ধৰাটো একেবাৰেই ভুল। তেওঁ নাজানি বা ভালকৈ নাজানি জয়মতীৰ কথা লেখিছে, ইত্যাদি মোৰ প্ৰবন্ধত দেখুৱাইছো। অসমীয়া মানুহৰ ইমান ডাঙৰ imagination নাছিল, যে জয়মতীৰ ঘটনাত ইমানকৈ সাজি সদিয়াৰপৰা ধুবুৰীলৈকে প্ৰচাৰ কৰিছিল। হৰকান্তৰ জয়মতীৰ একো নাই। সেই জয়মতী এজনী ordinary তিৰুতা। মোৰ কিতাপত লেখা জয়মতী কাহিনীয়েই Universally admitted and known fact, অথবা জয়সাগৰ, জয়দৌলবোৰ অসাৰ্থক। . . . . . . মই কিন্তু গদাপাণিক নগা বিশেষো (বেশেৰে?) জেৰেঙালৈ অনাহেঁতেন ভাল পালোহেঁতেন সেইটো সত্য ঘটনা। তাৰ বাহিৰে গদাপাণি কেতিয়া নিষ্কলংক hero নহয় আৰু হ’বও নোৱাৰে। মোৰ প্ৰবন্ধত দেখুৱাইছো। জয়মতীহে ideal নেত্ৰী heroine . . . ’ (পূৰ্বোক্ত গ্ৰন্থ, পৃ. ৯১৫)\n৩২-০৭-১৯৩৫ তাৰিখে লিখা বেজবৰুৱাৰ এই পত্ৰাংশৰপৰা কেইবাটাও কথা বুজিব পাৰি। ‘জয়মতী কুঁৱৰী’ নাটকৰ পাতনিত নাটকখন বুৰঞ্জীৰ ঘটনা আৰু কল্পনাৰ সানমিহলি বুলি কোৱাৰ বিপৰীতে এই চিঠিত তেওঁ দৃঢ়তাৰে ঘোষণা কৰিছে যে সেই কাহিনীটোৱেই সৰ্বজনস্বীকৃত আৰু প্ৰতিষ্ঠিত। এনেকৈয়ে জাতীয় বীৰ-বীৰাংগণা আৰম্ভণিতে কল্পনা হ’লেও সোনকালেই সি প্ৰতিষ্ঠিত সত্যত পৰিণত হয়। দ্বিতীয়তে, জয়মতী এগৰাকী সাধাৰণ তিৰোতা হ’বই নোৱাৰে। যদি তেনে হয় তেন্তে অসমীয়াৰ জাতীয় গৌৰৱ ধূলিসাৎ হৈ যাব – ‘জয়সাগৰ, জয়দৌলবোৰ অসাৰ্থক’ হৈ পৰিব। তৃতীয়তে, জয়মতীক আদৰ্শায়িত বীৰাংগণা সজোৱাৰ স্বাৰ্থত ইয়াত গদাপাণিক নিষ্কলংক নায়ক হোৱাৰ সম্ভাৱনাকণৰপৰাও দূৰত ৰখা হৈছে। নায়ক হ’ব পাৰে লাচিতহে, গদাপাণি নহয় – একমাত্ৰ নিষ্প্ৰভ গদাপাণিৰ বিপৰীতেহে জয়মতীৰ মাহাত্ম্য সম্পূৰ্ণৰূপে উজলাই তোলা সম্ভৱ।\nজাতীয় বীৰাংগণাৰ চৰিত্ৰ কেনেধৰণৰ হ’ব পাৰে সেয়া বুজিবলৈ আমি জ্যোতিপ্ৰসাদৰ বোলছবিত সন্নিৱিষ্ট ‘লুইতৰে পানী যাবি অ’ বৈ’ গীতটো আৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভাৰ ‘জয়া নাই জয়া নাই’ শীৰ্ষক গীতটোৰ উদাহৰণ ল’ব পাৰো। জাতীয় জীৱনটোৰপৰা পৃথক কোনো অস্তিত্ব জাতীয় বীৰ-বীৰাংগণাৰ নাথাকে – তেওঁলোকৰ অশৰীৰী অস্তিত্ব জাতীয় জীৱনৰ সৰ্বত্ৰ বিৰাজমান হৈ থাকে, জাতীয় ভূখণ্ডৰ প্ৰতিটো ধূলি-বালিত তেওঁলোকৰ প্ৰাণ নিহিত হৈ থাকে, জাতীয় গৌৰৱৰ প্ৰতীকসমূহে অহৰহ সোঁৱৰাই থাকে তেওঁলোকৰ অমৰ কাহিনী। সেইবাবেই –\n‘জয়সাগৰৰ বুকুৰ মাজত উঠে চকুলোৰে ধল\nমলয়াই তোলে হিয়াভগা সুৰ কৰুণ বিননি ৰোল\nঅসমী আইৰ চেনেহৰ জী\nসতী জয়মতী নাই।’\nলুইতৰ পানীয়ে কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে জয়াৰ কাহিনী –\n‘জয়াৰে কীৰিতি দেশে বিদেশে\nসাগৰে নগৰে ফুৰিবি কৈ।’\nজাতীয় বীৰ-বীৰাংগণাৰ জীৱনগাথা দৈনন্দিন জীৱনৰ তুচ্ছতাত আবদ্ধ নহয়, সেয়া হ’ল মহাকাব্যিক\nআয়তনত বিস্তৃত আৰু দৈৱিক মহিমাৰে উদ্ভাসিত।\n‘মাটিৰে দেহাটি এৰি জয়মতী জয়মতী\nজ্যোতিৰে দেহাটি লৈ\nযাউতিযুগীয়া কীৰিতি ৰাখিলা\nএকেদৰে -‘জয়দেউলৰ শিলত বুলালে সোণৰ গৰিমা বোল . . .’।\nজয়মতীয়ে মাটিৰ দেহা ত্যাগ কৰি জ্যোতিৰ দেহা গ্ৰহণ কৰিছে আৰু জাতীয় জীৱনটোকো সোণৰ গৰিমাৰে বুলাই ধন্য কৰিছে।\nদুয়োটা গীততে শোকে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে। জ্যোতিপ্ৰসাদৰ গীতটোৰ শেষত আহ্বান জনোৱা হৈছে: ‘অসমৰ জীয়ৰী অসমৰ বোৱাৰী/এটুপি চকুলো যোৱা পেলাই।’ আনহাতে, শেষত ‘আজিও জয়া ইয়াতেই আছে/নুতুলিবা তেনে ৰোল’ বুলি কৈছে যদিও বিষ্ণুপ্ৰসাদৰ গীতটো শোকেৰে চপচপীয়া। এই শোকৰ চৰিত্ৰ কেনেকুৱা? ‘আজিও কুলিয়ে কলচীত বহি তোলে বিননিৰ ৰোল’ – এয়া হ’ল এক জাতীয় শোক। এয়া কোনো বিৰহ বেদনা, দুখৰ প্ৰকাশ নতুবা অসহায় বিলাপ নহয়। এই শোক হ’ল জাতিৰ আত্ম-আৱিষ্কাৰৰ প্ৰকাশ, এই চকুপানী হ’ল জাতিৰ সঞ্জীৱনী জল যাৰ পৰশত জাতিটো পুনৰুজ্জীৱিত হৈ উঠিব।\nএইখিনিতে আমি জ্যোতিপ্ৰসাদৰ ‘জয়মতীৰ আত্মাৰ উক্তি’ শীৰ্ষক স্বগতোক্তিধৰ্মী কবিতাটোৰ কিয়দংশ উল্লেখ কৰো (‘জ্যোতিপ্ৰসাদ ৰচনাৱলী’, পৃ. ৬৩৪):\n‘জগাবলে’ নিষ্পেষিত দলিত ধৰিত্ৰী,\nপ্ৰতিৰোধ কৰিবলে’, পাশৱীয় শকতিৰ উন্মত্ত বিলাস\nঅমোঘ শকতি লৈ আঁচলত মোৰ\nদেখিছনে ভাৰতৰ দলিত মানৱে\nদেখিছনে পৃথিৱীৰ দেশ বিদেশৰ\nশক্তিহীন আৰ্ত সৱে?\nআছো মই আজিও জীয়াই\nঅজেয় আতমা লৈ\nকলিৰ প্ৰদীপ হৈ অসমৰ কোলা শুৱাই,\nচালে দেখিবি মোক জয়সাগৰত\nপূৰ্ণিমাৰ নিশাই নিশাই।’\nএই কবিতাত জয়মতী কেৱল জাতীয় জাগৰণৰ প্ৰতীক হৈ নাথাকি দলিত-নিপীড়িত জনগণৰ শোষণবিৰোধী সংগ্ৰামৰ প্ৰতিমূৰ্তিও হৈ পৰিছে, জাতীয় ভূখণ্ডৰ পৰিসীমা অতিক্ৰমি জয়মতীয়ে লাভ কৰিছে ভাৰতজোৰা আৰু বিশ্বজোৰা ব্যাপ্তি। এনেকৈয়ে প্ৰগতিশীল জাতীয়তাবাদে জাতীয় আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ সমান্তৰালভাৱে শোষিত জনগণৰ মাজত জগাই তোলে শোষণমুক্তিৰ স্বপ্ন। এইখিনিতে এন্থনি স্মিথৰ উপৰোক্ত বক্তব্য মনত পেলাব পাৰি।\nকবিতাটোৰ শেষত জয়মতীয়ে কৈছে : ‘ময়ে মহাসতী/মই পুণ্যৱতী/ধ্ৰুৱতাৰকা সম জ্বলন্ত জ্যোতি’। একেদৰে বিষ্ণুপ্ৰসাদেও ‘সতী জয়মতী’ বুলি গীতটোত কৈছে। ‘জ্যোতিপ্ৰসাদ’ নামৰ কবিতাটোতো তেওঁ ‘জয়মতী’ ছবি সম্পৰ্কত লিখিছে : ‘ৰূপালী পটত/ জয়জয়কাৰে কৰি সতী জয়মতী/ আদৰ্শ ৰমণী মহাসতী . . .’। (বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা ৰচনা সম্ভাৰ’, প্ৰথম খণ্ড, পৃ. ১৫৯) – এই ‘সতীত্ব’ৰ স্বৰূপটো কেনেকুৱা, ইয়াৰ সৈতে হিন্দুধৰ্মীয়-ব্ৰাহ্মণ্যবাদী সতীত্বৰ পাৰ্থক্য কেনেধৰণৰ? আমি কৈ আহিছো যে ৰত্নেশ্বৰ মহন্তৰ ‘সতী জয়মতী’গৰাকীৰ সতীত্ব হ’ল সীতা-সাৱিত্ৰীৰ সতীত্ব। ইয়াৰ সৈতে প্ৰগতিশীল জ্যোতিপ্ৰসাদ আৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদৰ পাৰ্থক্য আছেনে? এটা কথা ঠিক যে সৰ্বভাৰতীয় প্ৰেক্ষাপটৰ দৰেই অসমীয়া সাংস্কৃতিক জাতীয়তাবাদো আছিল বৈষ্ণৱবাদী উপাদানেৰে ব্যঞ্জনাময়। আনহাতে, জ্যোতিপ্ৰসাদ আৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ দুয়োজনেই জীৱন আৰু চিন্তাৰ বিভিন্ন স্তৰত বৈষ্ণৱবাদৰদ্বাৰা গভীৰভাৱে প্ৰভাৱিত, শংকৰদেৱৰ প্ৰতি কিছু দূৰলৈ গুৰুবাদী মনোভাবেৰে আচ্ছন্ন – যদিও এই ক্ষেত্ৰত দুয়োৰে দৃষ্টিভংগী আছিল মূলতঃ সাংস্কৃতিক। এইবিলাক প্ৰসংগত বহল আলোচনা ইতিমধ্যে হৈছে। সি যি নহওক, জ্যোতিপ্ৰসাদ-বিষ্ণুপ্ৰসাদৰ ক্ষেত্ৰত জয়মতীৰ সতীত্বৰ ধাৰণাটো বৈষ্ণৱবাদৰপৰা ঘটা সাংস্কৃতিক সংক্ৰমণ হিচাপে ব্যাখ্যা কৰিব পৰা যায়। কিন্তু আমাৰ বোধেৰে ই বিষয়টোৰ জটিলতা কমোৱাতকৈ বঢ়াইহে তুলিব। কিয়নো সতীত্বৰ প্ৰশ্নটো বাদ দিলেও জ্যোতিপ্ৰসাদ-বিষ্ণুপ্ৰসাদৰ ৰচনাৰাজিত ধৰ্মীয় ভাষা আৰু প্ৰতীকীবাদৰ উপস্থিতি ইমান ব্যাপক যে তাক নিছক ‘ধৰ্মৰ অবৈধ অনুপ্ৰবেশ’ আখ্যাৰে সামৰি থোৱা অসম্ভৱ। ইয়াৰ বাবে আমি জাতীয়তাবাদৰ আন এক চৰিত্ৰলৈ লক্ষ্য কৰিব লাগিব।\nপ্ৰথমে ৰ’জাৰ্ছ ব্ৰুবেকাৰে উত্থাপন কৰা এটা প্ৰশ্ন উল্লেখ কৰা যাওক : ‘First, what is religious about the religious or religiously tinged language, narratives, tropes, or images that are used to frame or color nation- or country-talk? Consider the political uses of the language of ‘sacredness’. When state representatives or nationalists speak of ‘sacred’ ideals, ‘sacred’ territory, or ‘sacred’ causes, does this signal an intertwining of religion and nation (or state)? Or can it be considered simply one of many ways in which originally religious language can be used metaphorically in other domains?’ (‘Religion and Nationalism: Four Approaches’ in ‘Nations and Nationalism’, 2011) নক’লেও হ’ব যে এই প্ৰশ্নৰ সহজ আৰু চিধাচিধি উত্তৰ এটা দিয়াটো টান, ব্ৰুবেকাৰেও দিয়া নাই। ধৰ্ম আৰু জাতীয়তাবাদৰ সম্পৰ্ক এক অত্যন্ত জটিল বিষয়। কিন্তু জাতি সম্পৰ্কীয় আধুনিকতাবাদী চিন্তা-চৰ্চাত সাধাৰণতে এটা ছেকুলাৰবাদী পক্ষপাতিতা (secularist bias) দেখা যায় য’ত ধৰ্মক তেনেই অৱজ্ঞা কৰা হয় বা জাতীয়তাবাদেৰে প্ৰতিষ্ঠাপিত কৰা হয়। শেহতীয়াভাৱে এন্থনি স্মিথ, ব্ৰুবেকাৰ, এড্ৰিয়ান হেষ্টিংছ, ভান ডাৰ ভিৰ আদি বিভিন্ন পণ্ডিতৰ গৱেষণাই এই পক্ষপাতিতা অতিক্ৰম কৰি ধৰ্ম আৰু জাতীয়তাবাদৰ মাজৰ বিভিন্নধৰণৰ আন্তঃসম্পৰ্ক আৰু বিনিময়ৰ চৰিত্ৰ উন্মোচন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। সি যি নহওক, কোনো জাতীয়তাবাদত ধৰ্মীয় উপাদান থাকিব পাৰে বা কোনো জাতীয়তাবাদ ধৰ্মভিত্তিক হ’ব পাৰে বুলি আমি জানো – এই দুয়ো ক্ষেত্ৰতে ধৰ্ম আৰু জাতীয়তাবাদক পৃথক আৰু ভিন্ন সত্তা বুলি ধৰি লোৱা হয়। কিন্তু উপৰোক্ত দুইধৰণৰ সম্পৰ্কৰ উপৰি ধৰ্ম আৰু জাতীয়তাবাদৰ মাজত এক জৈৱিক সম্পৰ্ক আছে যিটো প্ৰায় সকলোধৰণৰ জাতীয়তাবাদৰ মাজতে পৰিলক্ষিত হয় – যাক আমি ছেকুলাৰ জাতীয়তাবাদ বোলো তাৰ মাজতো। সমাজৰ ঐতিহাসিক বিকাশৰ প্ৰক্ৰিয়াত ভাষা আৰু ধৰ্মৰ বিকাশৰ মাজত অংগাংগী আৰু পৰিপূৰক সম্পৰ্ক আছে যাৰ ফলস্বৰূপে ধৰ্মীয় ভাষা আৰু প্ৰতীকীবাদ সমাজত সৰ্বব্যাপ্ত ৰূপত বিৰাজমান হৈ থাকে। এনে কাৰণতে ধৰ্ম-সংক্ৰমিত ভাষা আৰু ছেকুলাৰ ভাষাৰ মাজত কটকটীয়া সীমাৰেখা টনাটো বৰ সহজ নহয়। সি যি নহওক, ধৰ্মই ‘. . . supplies myths, metaphors and symbols that are central to the discursive or iconic representation of the nation . . .’ কিন্তু জাতীয়তাবাদে ধৰ্মৰ এই উপাদানসমূহ গ্ৰহণ কৰে secularization কৰি লৈ – অৰ্থাৎ ধৰ্মই যোগান ধৰা হ’লেও এই মিথ, উপমা আৰু প্ৰতীকসমূহ ধৰ্মীয় হৈ নাথাকে, সিবোৰে গ্ৰহণ কৰে ছেকুলাৰ অৱতাৰ। জাতিৰ পৱিত্ৰতাৰ ধাৰণাটোও তেনে এটা ধাৰণা। জাতিৰ যিটো ভূখণ্ড (যাক মাতৃভূমি বুলি কোৱা যায়) সেয়া কেৱল ‘আমাৰ’ ভূখণ্ডই নহয়, সেয়া হ’ল ‘পৱিত্ৰ’ ভূখণ্ড। মাতৃভূমিয়ে পৱিত্ৰতা অৰ্জন কৰে বিভিন্নধৰণে : পৌৰাণিক যুগৰ ঈশ্বৰৰ অৱতাৰ, সাধু, সন্তৰ অৱতৰণ আৰু কৰ্মৰাজিৰ মাধ্যমেৰে, অতীতৰ বীৰপুৰুষৰ বীৰত্ব আৰু সতী নাৰীৰ সতীত্বৰ মাধ্যমেৰে। (স্মিথৰ পূৰ্বোক্ত গ্ৰন্থ, পৃ. ৯৪; একে লেখকৰে ‘National Identity’ দ্ৰষ্টব্য)\nএতিয়া আমি পুনৰ বিষ্ণুপ্ৰসাদৰ আলোচ্য গীতটোৰ প্ৰসংগলৈ উভতি যাব বিচাৰিছো:\n‘তেজৰ টোপাল চকুলো ওলাল\nনয়নৰ পাহি ফালি\nকলিজাৰ চাকি জ্বালিলে দীপালী\nবুকুৰ অগনি জ্বালি\nপাৰত সাজিলে স্মৃতিৰ দেউল\nপ্ৰেমৰ সুৰভি ঢালি\nস্বামীকো ৰাখিলে দেশকো তৰিলে\nনিজকেই দিলে বলি’।\nইয়াত দেশৰ হকে জয়মতীৰ ত্যাগক মহিমান্বিত ৰূপত তুলি ধৰা হৈছে। ত্যাগ জাতীয়তাবাদৰ এটা মূল বস্তু: কিয়নো ত্যাগৰ মাধ্যমেৰেই অতীতৰ বীৰ-বীৰাংগণাই পৱিত্ৰ মাতৃভূমিক গৌৰৱমণ্ডিত ৰূপত আমাৰ হাতত গতাই দিছে, আৰু আজিৰ সন্তানসকলৰ ত্যাগৰ মাজেৰেই জাতিয়ে আত্ম-আৱিষ্কাৰ কৰিব লাগিব, আত্মপ্ৰতিষ্ঠা কৰিব লাগিব। আমাৰ বাবে জাতীয় ত্যাগৰ বাট ৰাজনীতিৰ নানা জটিলতা আৰু দ্বন্দ্ব-বিবাদেৰে পৰিপূৰ্ণ, কিন্তু অতীতৰ জাতীয় বীৰ-বীৰাংগণাসকলৰ ত্যাগ তেনে সকলো জঞ্জালৰপৰা মুক্ত। সেইসকলৰ ত্যাগ আৰু ছহিদি ঐহিক তুচ্ছতা-সীমাবদ্ধতাৰপৰা মুক্ত, আধিদৈৱিক; তেওঁলোকৰ যন্ত্ৰণা-বেদনাও দৈহিক নহয়, কাব্যিক। সেইবাবেই তেনে ত্যাগৰ বৰ্ণনাও বিমূৰ্ত। আনহাতে, জাতি তথা দেশৰ সত্তাটোৰ সৈতে জাতীয় বীৰ-বীৰাংগণাসকলৰ সম্পৰ্কটো তেনেই নিকট, ব্যক্তিগত – তেওঁলোকে পোনপটীয়াভাৱে জাতিৰ বেদীত ত্যাগৰ অৰ্ঘ অৰ্পণ কৰে।\nএতিয়া আমি জয়মতী প্ৰতীকৰ আন দুটামান সমাজতাত্ত্বিক আৰু ৰাজনৈতিক দিশ থোৰতে উল্লেখ কৰিব খুজিছো। অসমৰ উচ্চবৰ্ণ-প্ৰধান মধ্যশ্ৰেণীয়ে নিজৰ পৰিচিতি নিৰ্মাণ কৰিছিল সৰ্বভাৰতীয় হিন্দু সংস্কৃতিৰ সৈতে নিজৰ একাত্মতা আৱিষ্কাৰৰ মাধ্যমেৰে,আৰু অসমৰ জনজাতীয় সমাজ তথা আদিবাসী চাহ বনুৱা,অভিবাসী মুছলমানসকলৰ বিপৰীতে নিজক থিয় কৰাই। এই মধ্যশ্ৰেণীটোৰ বাবে তেওঁলোক নিজে আছিল সংস্কৃত আৰু উচ্চ আৰ্য সভ্যতাৰ অংশ,কিন্তু জনজাতিবিলাক,আদিবাসী আদিসকল আছিল নীচ, ‘আদিম’, ‘সৰলতা’ৰ প্ৰতিমূৰ্তি। সেই সময়ৰ ঘাই সাহিত্যিকসকলৰ গল্প-কবিতা-উপন্যাসত এই জনজাতীয়-আদিবাসী ‘অন্য’টোৰ কল্পস্বৰ্গীয় উপস্থাপন ওপচি আছে। বেজবৰুৱাৰ জয়মতী আৰু জ্যোতিপ্ৰসাদৰ জয়মতী উভয়তে এনে ছবি দেখা যায় : জয়মতী হ’ল আদৰ্শনীয় নাৰী আৰু অসমীয়া জাতিৰ নায়িকা,কিন্তু ডালিমী? ডালিমী হ’ল প্ৰকৃতিৰ মাজত উমলি ফুৰা নিভাঁজ সৰলতাৰ প্ৰতিমূৰ্তি যি সংসাৰৰ একো আওভাও নাজানে। এই প্ৰতিমূৰ্তিৰ কোনো ইতিহাস নাথাকে,নাথাকে কোনো যুক্তি – যি মাত্ৰ আদিমতাৰ বোজা কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে।\nদেখা যায় যে বেজবৰুৱা আৰু জ্যোতিপ্ৰসাদ দুইজনৰ বাবেই জয়মতী আৰু ডালিমী দুটা একে সময়তে মুখামুখি আৰু কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ আছিল; গদাপাণিকে ধৰি অন্যান্য চৰিত্ৰসমূহৰ গুৰুত্ব আছিল প্ৰান্তীয়। বেজবৰুৱাই ডালিমীৰ চৰিত্ৰত দান কৰিছিল কাব্যিক মহিমা, আনহাতে জয়মতী চৰিত্ৰত দান কৰিছিল ইতিহাস আৰু জাতীয় জাগৰণৰ দায়িত্ব : পাৰ্থক্যটো সেইখিনিতে। ১৯৩৫ চনৰ ১০ মাৰ্চত কলিকতাৰ ৰাওলাত মহলত ‘জয়মতী’ ছবিৰ উদ্বোধনী অনুষ্ঠানত দিয়া মুখ্য অতিথিৰ ভাষণত তেওঁ কৈছিল :\n‘. . . মুঠতে ক’ব পাৰি যে জয়মতী ফিল্মত ভাৱৰীয়া-ভাৱৰীয়ানীয়ে সপ্তদশ শতিকাৰ অসমক এই ফিল্মত পুনৰ্জীৱন দি দেখুৱালে সতীৰ সতীত্বৰ সনাতন তেজ, প্ৰকৃত বীৰৰ দুৰ্জয় মহিমা পোহৰাই দিলে। মোৰ নাটখনৰ সৰহভাগ মানুহ আৰু তেওঁলোকৰ চৰিত্ৰ ঐতিহাসিক, কিন্তু ডালিমীক, মোৰ মানসপটৰ বাহিৰে কেতিয়াবা ভবা নাছিলো যে ইহজনমত দেখিবলৈ পাম, কিন্তু ডালিমীক মোৰ জয়মতী ফিল্মৰ ডালিমীয়ে মোৰ সপোন দিঠক কৰিলে। মোৰ মনৰ চিত্ৰপটত থকা সেই চঞ্চল, সৰল, আনন্দময়ী, প্ৰকৃতিৰ জীয়ৰী, এঘাৰ বছৰীয়া ডালিমীক মই ফিল্মত সোঁশৰীৰে পখিলাটিৰ দৰে উৰা, ফুৰা দেখিলো। যিটি ছোৱালীয়ে জয়মতী ফিল্মত মোৰ মানস প্ৰতিমা ডালিমীক মোৰ চকুৰ আগত থিয় কৰি দিলে, সেই ভাৱৰীয়ানী ছোৱালীটিক মই লগ পোৱাহেঁতেন তাইৰ মূৰত হাত দি আশীৰ্বাদ দিলোহেঁতেন। আশা কৰো চিত্ৰলেখা মুভিটোনৰ গৰাকীয়ে মোৰ আশীৰ্বাদ-নিৰ্মালি ফুলপাহি তাইৰ খোপাৰ বনফুলত একাষে গুজি দিব।’ (‘বেজবৰুৱা ৰচনাৱলী’, পঞ্চম খণ্ড, পৃ. ২১৫)\nএই বক্তব্যত জয়মতীৰপৰা ডালিমীলৈ যাওঁতে কি কিধৰণৰ পৰিবৰ্তন ঘটিছে চাওক : দেশাত্মবোধদীপ্ত গাম্ভীৰ্যৰপৰা গতি কৰিছে ৰোমাণ্টিক কাব্যিকতালৈ, ভাষাটোৱে গতি কৰিছে গহীন তৎসম শব্দৰাজিৰপৰা সৰল দেশজ শব্দৰাজিলৈ। এয়া প্ৰকৃততে দৃষ্টিভংগীগত পৰিবৰ্তনৰে সূচক।\n‘জয়মতী’ ছবিৰ উপৰি জ্যোতিপ্ৰসাদৰ কবিতা-নাটকত জনজাতীয় সমাজৰ চিত্ৰণতো এই দৃষ্টিভংগী ফুটি উঠিছে। অৱশ্যে ডঃ হীৰেন গোহাঁয়ে ‘জ্যোতিপ্ৰসাদৰ “কাৰেঙৰ লিগিৰী” (ৰোমাণ্টিক বিপ্লৱবাদৰ সমস্যা)’ শীৰ্ষক ৰচনাত ইয়াৰ কিছু ভিন্ন ব্যাখ্যা দিছে। সুন্দৰ কোঁৱৰ চৰিত্ৰৰ মাজেদি প্ৰকাশ পোৱা ‘আত্মকেন্দ্ৰিক আদৰ্শসম্ভূত বিপ্লৱবাদ’ৰ অন্তৰ্দ্বন্দ্ব সম্পৰ্কে আলোচনাৰ এঠাইত তেওঁ লিখিছে :\n‘নাগাপাহাৰৰ কল্পৰূপো এই ৰোমাণ্টিক বিপ্লৱবাদৰে অন্য দিশ। সমাজৰ সুপ্ৰাচীন সত্তাৰ মেৰপাকত সোমাই ৰোমাণ্টিক বিপ্লৱবাদ যেতিয়া বিৱশ হয়, বিপ্লৱৰ ভয়াৱহ মূল্য আৰু বিপদৰ আশংকাত যেতিয়া কৰ্মপ্ৰেৰণা স্তব্ধ হয়, তেতিয়া এনে এখন ইতিহাসৰ অতীত, সময়ৰ সাঁচ নবহা আদিম আৰু অকৃত্ৰিম মানৱ সমাজৰ কল্পনাত সি আশ্ৰয় লয়। নাচি-বাগি দিন কটোৱা নগা-নাগিনীৰ ছবিৰে ৰোমাণ্টিক বিপ্লৱবাদে ইতিহাসক, সংসাৰ জঁটক বুঢ়া আঙুলি দেখুৱায়। ই যেন অভ্ৰষ্ট মানৱ সমাজ আৰু প্ৰকৃত মানৱ-মনৰ দৰ্পণ – যি জীৱন ঘূৰাই পাবলৈ ৰোমাণ্টিক বিপ্লৱবাদীয়ে বিদ্ৰোহ কৰে।’ (‘হীৰেন গোহাঁই ৰচনাৱলী’, প্ৰথম খণ্ড, পৃ. ৬৯৩)\nআমাৰ প্ৰশ্ন হ’ল: জ্যোতিপ্ৰসাদৰ এই দৃষ্টিভংগী আৰু বেজবৰুৱাৰ দৃষ্টিভংগীৰ মাজৰ পাৰ্থক্য কোনখিনিত? ডঃ গোহাঁইৰ পৰ্যবেক্ষণে বেজবৰুৱা বা অন্যান্যসকলৰ সদৃশ দৃষ্টিভংগীৰ ব্যাখ্যা আগ বঢ়াব পাৰিবনে? সি যি নহওক, সামগ্ৰিকভাৱে এটা কথা দৃঢ়তাৰে ক’ব পাৰি যে জয়মতী প্ৰতীকটোৰ মাধ্যমেৰে এফালেদি জাতীয় সংস্কৃতিৰ ওপৰত বৰ্ণবাদী মতাদৰ্শগত আধিপত্য যিদৰে প্ৰতিষ্ঠা কৰিব বিচৰা হৈছিল,ঠিক সেইদৰে অসমীয়া জাতীয় পৰিচয়টোক অসমৰ জনজাতীয় সমাজ,আদিবাসী-মুছলমানসকলৰপৰা পৃথক ৰূপত দাঙি ধৰিবলৈও চেষ্টা কৰা হৈছিল।\nজয়মতী প্ৰতীকৰ লৈংগিক তথা যৌনিক আয়তনটো মন কৰিবলগীয়া। জয়মতীৰ নিৰ্মাণত ঐতিহাসিক উৎসৰ সমানেই, বা তাতোকৈ বেছি পৰিমাণেহে, অৱদান যোগাইছিল উজনি অসমৰ নাৰীসমাজত মুখে মুখে প্ৰচলিত জয়মতী সম্পৰ্কীয় বালাড আৰু সাধুকথাসমূহে। এই বালাড-সাধুকথাসমূহৰপৰা সমল গ্ৰহণ কৰি তাৰ যোগ-বিয়োগ ঘটাই সাহিত্যিকসকলে জয়মতীৰ এটা ষ্টেণ্ডাৰ্ড কাহিনী নিৰ্মাণ কৰিছিল। কিন্তু সাহিত্যিকসকলে তাৰ উৎস হিচাপে ইতিহাসৰ কথাহে কৈছিল, মৌখিক উৎসৰ কথা কোনোকালে স্বীকাৰ কৰা নাছিল। পাছত সেই জয়মতীৰ কাহিনীকে নাৰীসমাজৰ বাবে আদৰ্শনীয় ৰূপে দাঙি ধৰা হৈছিল। (জয়ীতা শৰ্মাৰ পূৰ্বোক্ত গ্ৰন্থ, পৃ. ২২৬) আনহাতে, বৰ্ণহিন্দুপ্ৰধান মধ্যশ্ৰেণীটোৱে নাৰীৰ ওপৰত নতুনকৈ ধৰ্মীয় অনুশাসন জাপি দিছিল। সতীত্ব আৰু পতিভক্তি নাৰীৰ বাবে আদৰ্শনীয় হৈ উঠাৰ লগতে মৰ্যাদাৰ সূচকত পৰিণত হৈছিল। উদাহৰণস্বৰূপে, জয়মতীৰ কাহিনী লিখা ৰত্নেশ্বৰ মহন্তই নাৰী-পুৰুষে মুকলিমনে উদযাপন কৰা বিহুৰ প্ৰতি উৎকট ঘৃণাৰ মনোভাব পোষণ কৰিছিল। এনে প্ৰেক্ষাপটত জয়মতীৰ সতীত্বৰ কাহিনীয়ে অসমীয়া নাৰীসত্তাৰ নিৰ্মাণত আদৰ্শৰ ভূমিকা পালন কৰিছিল। কিন্তু এনেবোৰ সীমাবদ্ধতাৰ মাজতো জয়মতীয়ে অসমীয়া নাৰীৰ জাগৰণত যথেষ্ট উৎসাহ যোগাইছিল। জয়মতীৰ উত্থান আছিল ৰাজহুৱা জীৱন তথা জাতীয় ৰাজনীতিত নাৰীৰ প্ৰৱেশৰ সমসাময়িক। ঘৰৰ ভিতৰৰপৰা সমাজলৈ ওলাই অহা নাৰীসকলে জয়মতীৰ মাজত নিজৰ মনৰ ভাষা বিচাৰি পাইছিল। বিংশ শতিকাৰ দ্বিতীয় দশকৰপৰা জয়মতী উৎসৱে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল। ইয়াৰ প্ৰতি নাৰীসমাজৰ সঁহাৰি আছিল অভূতপূৰ্ব, ইয়াক কেন্দ্ৰ কৰিয়েই তেওঁলোকৰ মাজত ৰচিত হৈছিল বৃহৎ পৰিমাণৰ সাহিত্যৰাজি। প্ৰথম অসমীয়া মহিলা আলোচনী ‘ঘৰ জেউতি’য়ে প্ৰতি বছৰে জয়মতীৰ বিষয়ে ৰচনা প্ৰতিযোগিতাৰ আয়োজন কৰিছিল – নব্য শিক্ষিত মহিলাসমাজে দলে-বলে সেই প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।\nস্বাধীনতা সংগ্ৰামত নামি পৰা নাৰীসমাজক প্ৰেৰণাৰ লগতে প্ৰতিবাদৰ ভাষাও যোগান ধৰিছিল জয়মতীয়ে। কিন্তু জাতীয়তাবাদী-গান্ধীবাদী ৰাজনৈতিক বাগধাৰাত নাৰীৰ স্থান আছিল প্ৰান্তীয়। সি নাৰীক চাৰিবেৰৰ মাজৰপৰা ৰাজনৈতিক আন্দোলনলৈ উলিয়াই নিছিল সঁচা, কিন্তু নাৰীক সক্ৰিয় নেতৃত্বদায়ী ভূমিকা পালন কৰিবলৈ দিয়া নাছিল। ৰাজহুৱা জীৱনত নাৰীৰ অংশগ্ৰহণ আছিল চৰ্তসাপেক্ষ আৰু সীমাবদ্ধ – ‘সুৰক্ষিত’ আৰু ‘মৰ্যাদাসম্পন্ন’ এক পৰিসৰৰ ভিতৰত আবদ্ধ ৰখা হৈছিল নাৰীৰ বিচৰণ। জয়মতীৰ নিষ্ক্ৰিয় প্ৰতিৰোধ আছিল এই স্থিতিৰে সূচক। এই সংকীৰ্ণতাৰ পৰিধি ভাঙি জ্যোতিপ্ৰসাদে নিৰ্মাণ কৰিছিল লভিতাক। লভিতা আছিল প্ৰকৃতাৰ্থত মুক্তমনা আধুনিক অসমীয়া নাৰী, স্বাধীনতা সংগ্ৰামত তেওঁৰ অংশগ্ৰহণ আছিল সক্ৰিয় আৰু নেতৃত্বদায়ী – যি স্পষ্ট ভাষাৰে ঘোষণা কৰিব পাৰিছিল যে তেওঁ গান্ধীৰ খাতাত নাম লিখোৱা নাই। এনেকৈয়ে অসমীয়া নাৰীৰ উত্তৰণ ঘটিছিল জয়মতীৰপৰা লভিতালৈ।\nলিখক: জিতেন বেজবৰুৱা।


মিলনৰ এই শুভক্ষণ – Aaina Jibonor | Assamese Magazine\nBy Aainawebdesk\t On Oct 4, 2018 75 0\nপ্ৰেম এক স্বৰ্গীয় অনুভূতি। প্ৰেম অবিহনে নিৰস জীৱন। প্ৰেমৰ সফল পৰিণতি বিবাহ। কিছুমানৰ বাবে এই পথ সুগম হয় আৰু কিছুমানে এই পথত সন্মুখীন হয় বহুতো বাধাৰ। তাতোকৈ অধিক কঠিন হয় যদিহে এই বিবাহ অসবৰ্ণ হয়। একবিংশ শতিকা গৰকাৰ পাছতো আমাৰ সমাজৰ বেছিসংখ্যক মানুহে অসবৰ্ণ বিয়াত একেবাৰতে সন্মতি প্ৰদান নকৰে। অৱশ্যে ইয়াৰ বাবে কাকো জগৰীয়া কৰিব নোৱাৰি, সেয়া সম্পূৰ্ণ এক ব্যক্তিগত প্ৰসংগ। বিবাহ প্ৰেমৰ মূল উদ্দেশ্য নহয়, কিন্তু বিবাহে প্ৰেমক অৰ্থ দিব পাৰে। জাতি-ধৰ্মই প্ৰেমৰ লক্ষ্মণৰেখা আঁকিব নোৱাৰে। আমাৰ সমাজত প্ৰচলিত প্ৰথা অনুযায়ী একে সম্প্ৰদায়ৰ মাজতহে বিয়া-বাৰুৰ দৰে সম্বন্ধবোৰ হ’ব নোৱাৰে। সমাজৰ ৰীতি-নীতিক একাষৰীয়াকৈ ৰাখি ইয়াৰ মাজতে এচামে সংসাৰ পতাৰ সাহসী সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰে। আমাৰ সমাজত এনে কিছু দম্পতী আছে, যিয়ে অসবৰ্ণ বিবাহৰ জৰিয়তে সুখৰ সংসাৰ নিয়াৰিকৈ পৰিচালনা কৰি সুখী দম্পতী হিচাপে সমাজত এক আদৰ্শ দাঙি ধৰিছে। আমাৰ বিয়া শিতানত এইবাৰ পাঠকলৈ যুগুতাইছোঁ অসমৰ মূকাভিনয় জগতখনত একছত্ৰী আসন দখল কৰি থকা শিল্পী মইনুল হক আৰু তেওঁৰ পত্নী ডঃ অঞ্জনাময়ী শইকীয়াৰ দাম্পত্য জীৱনৰ বিষয়ে।\nগুৱাহাটীৰ আমবাৰীস্থিত মইনুল হকৰ বাসগৃহত উপস্থিত হৈয়ে প্ৰত্যক্ষ কৰিছিলোঁ খুব সুন্দৰ এক গৃহ শোভাৰ। বৰ আন্তৰিকতাৰে আমাক আদৰণি জনালে। আৰম্ভ কৰিলোঁ আমাৰ কথোপকথন। এমোকোৰা হাঁহিৰে মইনুল হকে আৰম্ভ কৰিলে। পত্নী অঞ্জনাময়ী শইকীয়াও আহি কাষতে বহিলহি।\nব্যক্তিগত জীৱনতো বেছি কথা চহকী মানুহ নহয় মইনুল হক। ধীৰ-শান্ত, স্বভাৱসুলভ এইজন শিল্পীও যে এজন দুৰ্দান্ত প্ৰেমিক হ’ব পাৰে ভাবিবই নোৱাৰি। সম্পূৰ্ণ পাঁচটা বছৰ প্ৰেমিক হৈ তাৰ পাছত এই প্ৰেমিক যুগলে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। মূকাভিনয়ৰ জৰিয়তে ৰাইজৰ মাজত হাঁহিৰ খোৰাক বিলাই ফুৰা এইগৰাকী শিল্পীৰ জীৱন সংগীগৰাকী হ’ল নিজৰ নৃত্য প্ৰতিভাৰে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় জগতত খ্যাতি অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা ওডিচী নৃত্য পটীয়সী অঞ্জনাময়ী শইকীয়া।\n১৯৮৫ চনত মইনুল হকৰ মাইম একাডেমীত নৃত্য কৰিবলৈ আহিছিল অঞ্জনাময়ী শইকীয়া। সেয়া প্ৰথম সাক্ষাৎ।\nতেতিয়া অঞ্জনাময়ী শইকীয়া সপ্তম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰী। বয়সো নিচেই ফুলকুমলীয়া। তেতিয়া চা-চিনাকি পৰ্ব হ’ল। তাৰ পাছত আৰু দুয়োৰে দেখা-সাক্ষাৎ নাই। ১৯৯১ চনতহে পুনৰ দুয়ো মুখামুখি হ’ল। কিছুদিন তেনেদৰেই পাৰ হ’ল। তেতিয়া অঞ্জনাময়ী উচ্চতৰ মাধ্যমিকৰ দ্বিতীয় বৰ্ষৰ ছাত্ৰী। বুকুত সাহস বান্ধি মইনুল হকে দিলে প্ৰেমৰ প্ৰস্তাৱ। অঞ্জনাময়ীয়ে প্ৰথমে প্ৰস্তাৱ নাকচ কৰিছিল। ইয়াৰ প্ৰধান কাৰণ আছিল প্ৰথম কথা ধৰ্মৰ পাৰ্থক্য আৰু দ্বিতীয় কথা বয়সৰ যথেষ্ট ব্যৱধান। উল্লেখ্য যে দুয়োৰে মাজত বয়সৰ ব্যৱধান আছিল ১৫ বছৰ। স্বাভাৱিকতেই এনে অৱস্থাত এজনী ছোৱালীৰ বাবে এক ধনাত্মক সিদ্ধান্ত লোৱাটো নিশ্চয় সহজ নহয়। কিছু ভাবি-চিন্তি পাছত যেনিবা তেওঁ সন্মতি দিলে। প্ৰেম কৰিছিল যদিও তেওঁলোকৰ সম্পৰ্ক লাইলা-মজনুৰ দৰে নাছিল। প্ৰেম বিবাহ হৈছিল যদিও তেওঁলোকৰ প্ৰেম আজিৰ যুগৰ কৈশোৰৰ প্ৰেমৰ দৰে নাছিল। তেওঁলোকৰ প্ৰেমত মৰমৰ সমান্তৰালভাৱে স্থান পাইছিল সন্মান তথা শ্ৰদ্ধাই। পাছত যেতিয়া এই গোপন বিবাহৰ খবৰ ঘৰাঘৰি জনাজাত হ’ল, তেতিয়া মইনুল হকৰ পিতৃ ইশ্বাক আলী আৰু মাতৃ গুলজাৰ বেগমে কিন্তু তিলমানো আপত্তি নকৰিলে। কিন্তু অঞ্জনাময়ীৰ ঘৰখনে কিন্তু এই সিদ্ধান্ত সহজে মানি নল’লে।\nশুভদিন ধাৰ্য কৰি মইনুল হকৰ বাসগৃহতে সামাজিকভাৱে অনুষ্টুপীয়াকৈ তেওঁলোকৰ নিকাহ হ’ল। নিকাহৰ সময়ত অঞ্জনাময়ীয়ে সম্পূৰ্ণ অসমীয়া পাটৰ সাজ পৰিধান কৰিছিল।\nসময় উকলিল, সাংসাৰিক জীৱন আৰম্ভ হয় দুয়োৰে। সংসাৰ আৰু কেৰিয়াৰ দুয়োটা সমানে পৰিচালনা কৰিলে। বিয়াৰ কিছুদিন পাছতেই অঞ্জনাময়ীয়ে নৃত্যকলা প্ৰদৰ্শন কৰিবৰ বাবে অসমৰ বাহিৰলৈ যোৱাৰ এক সুযোগ লাভ কৰিলে। স্বামীয়ে এটা মুহূৰ্তও চিন্তা নকৰি পত্নীক সেই সুযোগ গ্ৰহণ কৰি যাবলৈ অনুমতি দিলে। আচলতে অনুমতি নহয়, পত্নীক একপ্ৰকাৰ উৎসাহ যোগালে যে কেৰিয়াৰৰ এই সুৱৰ্ণ সুযোগ তেওঁ গ্ৰহণ কৰা উচিত। নব্য দাম্পত্য জীৱনৰ প্ৰায় দুবছৰ তেওঁৰ পৰা পত্নী আঁতৰত থাকে।\nমন কৰিবলগীয়া যে ডঃ অঞ্জনাময়ী শইকীয়া এগৰাকী নৃত্য পটীয়সী। ওডিচী নৃত্যত তেওঁ এক সন্মানীয় আসন দখল কৰিছে। লগতে তেওঁ গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ কমিউনিটী মেডিচিনৰ প্ৰবক্তা।\nদুয়োগৰাকী এতিয়া নিজৰ নিজৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰতিষ্ঠিত ব্যক্তি। পুত্ৰ ৰৌশন হকৰ সৈতে সুখৰ সংসাৰ তেওঁলোকৰ। ব্যক্তিগত জীৱনৰ কেইটামান প্ৰশ্ন দুয়োগৰাকীক একেলগে সুধিছিলোঁ–\nদুয়ো ভিন্ন ধৰ্ম হোৱা হেতুকে কেতিয়াবা এই কথা লৈ দ্বিমত হয় নেকি ?\nঅঞ্জনাময়ী : বিয়াৰ পাছত এই প্ৰসংগ আমৰ ঘৰত আলোচনাই হোৱা নাই। যিহেতু এক বুজা-পৰাৰ মাজেদি দুয়ো এই সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰিছোঁ। গতিকে কিবা মনোমালিন্য ঘটাৰ প্ৰশ্নই নাহে।\nমইনুল হক :নাই, কেতিয়াও এই কথা লৈ দ্বিমত হোৱা নাই।\nকাজিয়া লাগেনে ?\nদুয়ো টপৰাই উত্তৰ দিছিল : লাগে, হাই ন’টত।\nকিন্তু নিজে নিজে শাম কাটে।\nসামাজিক অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণত কেতিয়াবা কিবা অসুবিধাৰ সন্মুখীন হৈছে নেকি·\nমইনুল হক : কেতিয়াও একো অসুবিধাৰ সন্মুখীন হোৱা নাই। আমি একেলগে বহুতো অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিছোঁ। মন্দিৰেই হওক নাইবা আন কোনো উৎসৱ-পাৰ্বণকে ধৰি বিভিন্ন ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণৰ বাবে দুয়ো একেলগে নিমন্ত্ৰণ লাভ কৰোঁ।\nঅঞ্জনাময়ী : নাই, কোনোদিন একো অসুবিধা হোৱা নাই। বৰঞ্চ ঘৰৰ ওচৰৰ সৰস্বতী পূজাখনত আমি দুয়ো নগ’লে নহয়। তদুপৰি বাৰোৱাৰী পূজা মণ্ডপত আমি দুয়ো একেলগে অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰোঁ। আচলতে আমাৰ অসমীয়া সমাজখন ইমান গোড়া নহয়। বিয়াৰ সময়ত মোক সোধা হৈছিল যে মই ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিম নে নাই। মই বিয়া হৈছোঁ যেতিয়া কৰিম বুলিয়েই কৈছিলোঁ।\nকিন্তু এই কথা লৈ পাছত আমাৰ মাজত একো আলোচনাই নহ’ল। ঘৰত যেনেকৈ বিহু পাতে, ঠিক তেনেকৈ ঈদো উদ্যাপন কৰোঁ।\nসংসাৰ পৰিচালনাৰ মূল চাবিকাঠী কি ?\nমইনুল হক : বুজাবুজি তথা এজনে আনজনৰ সুখ-দুখৰ সময়ত সমভাগী হোৱা বিভিন্ন দিশত সমৰ্থন দিয়া ইত্যাদি কথাবোৰে সংসাৰখন নিয়াৰিকৈ চলাই নিয়াত সহায় হয়।\nঅঞ্জনাময়ী : আমাৰ মাজত সাংঘাতিক বুজাবুজি আছে। স্বামী হিচাপে মোক প্ৰতিটো কথাতে ছাপ’ৰ্ট দিয়ে। মোক উৎসাহ আৰু প্ৰেৰণা দিয়ে। মই ভাবোঁ এইখিনিয়েই সংসাৰ চলাবৰ কাৰণে দৰকাৰী।\nতেওঁলোকৰ দাম্পত্য জীৱনে সুদীৰ্ঘ ২৩টা বছৰ অতিক্ৰম কৰিলে। আচলতে সংসাৰ এখন পৰিচালনা কৰিবলৈ স্বামী-স্ত্ৰী হ’ল মূল চালিকাশক্তি। এজন আনজনৰ পৰিপূৰক। মইনুল হক আৰু ডঙ্ম অঞ্জনাময়ী শইকীয়া আমাৰ সমাজৰ বাবে নিশ্চয় আদৰ্শ। জীৱনৰ প্ৰতি তেওঁলোকৰ চিন্তা খুব ধনাত্মক।


পৃথিৱীৰ ভূগোল Class 10 দশম শ্ৰেণীৰ ভূগোল তৃতীয় অধ্যায়\nপৃথিৱীৰ ভূগোল দশম শ্ৰেণীৰ ভূগোল তৃতীয় অধ্যায়\nপ্রথম খণ্ড ভূগোল\nপাঠৰ নাম পৃথিৱীৰ ভূগোল\nঅধ্যায় অধ্যায় ৩\nপাঠ্যক্ৰম ছেবা (SEBA)\nপৃথিৱীৰ ভূগোল Class 10\nশুদ্ধ উত্তৰটো বাছি উলিওৱা\n(ক) পৃথিৱীৰ দ্বিতীয় বৃহত্তম মহাসাগৰ কোনখন?\n(১) প্রশান্ত মহাসাগৰ।\n(২) ভাৰত মহাসাগৰ .\n(৩) আটলান্টিক মহাসাগৰ\n(৪) দক্ষিণ মহাসাগৰ\nউত্তৰঃ (৩) আটলান্টিক মহাসাগৰ\n(খ) পৃথিৱীৰ ক্ষুদ্রতম মহাদেশ কোনখন?\n(১) উত্তৰ আমেৰিকা মহাদেশ\n(২) ইউৰােপ মহাদেশ\n(৩) এন্টার্কটিকা মহাদেশ\n(৪) ওছেনিয়া মহাদেশ।\nউত্তৰঃ (৪) ওছেনিয়া মহাদেশ\n(গ) ফকলেণ্ড দ্বীপটো কোন মহাসাগৰত অৱস্থিত\n(১) আটলান্টিক মহাসাগৰ (২) উত্তৰ মহাসাগৰ (৩) প্রশান্ত মহাসাগৰ (4) ভাৰত মহাসাগৰ\nউত্তৰঃ (১) আটলান্টিক মহাসাগৰ\n(ঘ) এছিয়া আৰু আফ্রিকা মহাদেশ কোনখন সাগৰে পৃথক কৰিছে?\n(১) ভূমধ্য সাগৰ\n(২) লােহিত সাগৰ\n(৩) কাস্পিয়ান সাগৰ\n(8) আৰৱ সাগৰ\nউত্তৰঃ (2) লােহিত সাগৰ\n(ঙ)এছিয়া আৰু ইউৰােপ মহাদেশক প্রাকৃতিকভাবে কিহে পৃথক কৰিছে?\n(১) ইউৰাল পর্বতমালা। (২) ককেচাচ পর্বত (৩) কাস্পিয়ান সাগৰ (8) ভল্গা নদী\nউত্তৰঃ (১) ইউৰাল পর্বতমালা\n(চ) ইকুৱে’ডৰ কোনখন মহাদেশত অৱস্থিত?\n(১) উত্তৰ আমেৰিকা\n(২) দক্ষিণ আমেৰিকা\nউত্তৰঃ (২) দক্ষিণ আমেৰিকা।\n(ছ) ব্রাজিলৰ ৰাজধানী কি?\n(১) ৰিও ডি জেনেইৰো\n(২) চাও পাওলাে\nউত্তৰঃ (১) বিও ডি জেনেইৰাে\nদশম শ্ৰেণীৰ পৃথিৱীৰ ভূগোল\nচমু উত্তৰ দিয়া ।\nপ্রঃ ২। পৃথিৱীৰ বৃহত্তম মৰুভূমি কোনখন আৰু ই ক’ত অৱস্থিত ?\nউ : পৃথিৱীৰ বৃহত্তম মৰুভূমি হ’ল চাহাৰা। ই আফ্রিকা মহাদেশত অৱস্থিত।\nপ্র : ৩। ইউৰােপ মহাদেশৰ অন্তৰ্গত তথা ভূমধ্যসাগৰীয় অঞ্চলত অৱস্থিত তিনিখন দেশৰ নাম লিখা।\nউঃ হউৰােপ মহাদেশৰ অন্তৰ্গত তথা ভূমধ্যসগৰীয় তিনিখন দেশৰ নাম হৈছে- (ক) বুলগেৰিয়া (খ) ইটালী (গ) গ্ৰীচ।\nপ্র : ৪। তলৰ প্রশ্নবােৰৰ চমু উত্তৰ দিয়াঃ\n(ক) এছিয়া আৰু ইউৰােপ মহাদেশৰ মাজত থকা প্রাকৃতিক সীমা কিহে সৃষ্টি কৰিছে?\nউ : ইউৰাইল পর্বতমালাই সৃষ্টি কৰিছে।\n(খ) পৃথিৱীৰ দীর্ঘতম পর্বতমালা কোনটো আৰু ক’ত অৱস্থিত?\nউঃ এণ্ডিজ পর্বতমালা। ই দক্ষিণ আমেৰিকা মহাদেশত অৱস্থিত।\n(গ) উত্তৰ আমেৰিকা মহাদেশৰ প্ৰধান পর্বত শ্ৰেণীটোৰ নাম কি? এই পর্বতমালাৰ দৈর্ঘ্য কিমান আৰু ই মহাদেশৰ কোন অংশত অৱস্থিত?\nউঃ উত্তৰ আমেৰিকা মহাদেশৰ প্ৰধান পর্বতমালা হ’ল ৰকি পর্বতমালা। ইয়াৰ দৈর্ঘ্য হ’ল ৪,৮০০ কিলােমিটাৰ। ই মহাদেশখনৰ দক্ষিণ অংশ অৱস্থিত।\n(ঘ) এছিয়া মহাদেশৰ দুখনকৈ উত্তৰ দিশলৈ প্রবাহিত আৰু পূব দিশলৈ প্রবাহিত নদীৰ নাম লিখা।\nউ : এছিয়া মহাদেশৰ উত্তৰ দিশলৈ প্রবাহিত দুখন নদী হ’ল ওবি আৰু লেনা দক্ষিণ দিশলৈ প্রবাহিত হােৱা দুখন নদী হ’ল আমুৰ আৰু হােৱাংহাে।\n(ঙ) অষ্ট্রেলিয়াৰ একোখনকৈ পর্বতশ্রেণী, নদী আৰু মৰুভূমিৰ নাম লিখা।\nউ : অষ্ট্রেলিয়াৰ এখন পর্বতশ্রেণী হ’ল স্নবি, এখন নদীৰ নাম হ’ল ডালিং আৰু এখন মৰুভূমিৰ নাম হ’ল টানামী।\n(চ) ইউৰােপ মহাদেশৰ অন্তৰ্গত তথা ভূমধ্যসাগৰীয় অঞ্চলত অৱস্থিত তিনিখন দেশৰ নাম লিখা।\nউঃ ইউৰােপ মহাদেশৰ অন্তৰ্গত তথা ভূমধ্যসাগৰীয় অঞ্চলত অৱস্থিত তিনিখন দেশৰ নাম হ’ল বুলগেৰিয়া ইটালী আৰু গ্ৰীচ।\n(ছ) পৃথিৱীত সৰ্বমুঠ কিমানখন দেশ আছে? মাটিকালিৰ ভিত্তিত পৃথিৱীৰ বৃহত্তম আৰু ক্ষুদ্রতম দেশদুখনৰ নাম লিখা।\nউ : পৃথিৱীত সৰ্বমুঠ ১৯৭ খন দেশ আছে। মাটিকালিৰ ভিত্তিত পৃথিৱীৰ বৃহত্তম দেশখন হ’ল ৰাছিয়া আৰু ক্ষুদ্রতম দেশখনৰ নাম হ’ল ভেটিকান চিটী।\nপ্র : ৫। মহাদেশীয় বিস্থাপন বা সঞ্চাৰণৰ সূত্ৰটো চমুকৈ লিখা।\nমহাদেশীয় বিস্থাপন সূত্র অনুসৰি পৃথিৱীৰ অৱস্থা আদিতে কেনে আছিল?\nউঃ মহাদেশীয় বিস্থাপন সূত্র অনুসৰি আদিতে অর্থাৎ আজিৰ পৰা প্রায় ৩০০ নিযুত বছৰ পূর্বে পৃথিৱীখনৰ স্থলমণ্ডল একত্ৰিত হৈ আছিল আৰু ইয়াৰ চাৰিওফালে জলমণ্ডলে আগুৰি আছিল। পৃথিৱীৰ এই অৱস্থাত থকা স্থলমণ্ডলটোক পেঞ্জিয়া আৰু পেঞ্জিয়াৰ চাৰিওফালে আগুৰি থকা জলভাগক পান্থালাছা বুলি কোৱা হয়। কিছুকাল অতিক্রম কৰাৰ পিছত প্রায় সোমাজেৰে পুবা- পশ্চিমাকৈ এটা সংকীর্ণ আৰু দীঘল সাগৰৰ সৃষ্টি হৈছিল। ইয়াক টেথিছ সাগৰ বােলা হয়। এই টেথিছ সাগৰৰ সৃষ্টিয়ে পেঞ্জিয়ীটোক উত্তৰ-দক্ষিণাকৈ দুটা ভাগত বিভক্ত কৰিছিল। ইয়াৰ উত্তৰ অংশটোক গণ্ডোৱানালেণ্ড বােলা হয়। আজিৰ পৰা প্রায় ২৫০ নিযুত বছৰ পূর্বে ভূত্বক ফাটনক্রিয়া আৰু মহাদেশীয় সঞ্চাৰণৰ ফলত লৰেছিয়া আৰু গণ্ডোৱানালেণ্ড পুনৰ বিভাজিত হৈ বিযুৱ আৰু পশ্চিম দিশত গতি কৰি বর্তমান অৱস্থাত থকা মহাদেশসমূহৰ সৃষ্টি হৈছিল। মহাদেশীয় সঞ্চাৰণ সূত্র অনুসৰি লৰেছিয়া বিভাজিত হৈ উত্তৰ আমেৰিকা, গ্রীণলেণ্ড আৰু ভাৰত উপমহাদেশৰ উত্তৰে থকা ইউৰােপ আৰু এছিয়া মহাদেশৰ সৃষ্টি হৈছিল। আনহাতে গণ্ডোৱানালেণ্ড বিভাজিত হৈ দক্ষিণ আমেৰিকা, আফ্রিকা, মাদাগাস্কাৰ, ভাৰতবর্ষ, আৰৱ অঞ্চল, মালয়েছিয়া, অষ্ট্রেলিয়া, এন্টাকর্টিকা আদিৰ সৃষ্টি হৈছিল।\nSee also ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলন আৰু অসমত জাতীয় জাগৰণ Class 10 প্ৰশ্ন উত্তৰ\nপ্রঃ ৬। পৃথিৱীৰ স্থলমণ্ডল আৰু জলমণ্ডলৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।\nউঃ পৃথিৱীৰ সাগৰপৃষ্ঠৰ কিছু ওপৰত মাটিৰে আগুৰি থকা অংশক স্থলমণ্ডল বােলে। আনহাতে ভূ-পৃষ্ঠৰ সাগৰ- মহাসাগৰকে ধৰি নদ-নদী, হ্রদ আদি পানীৰে আগুৰি থকা। বৃহৎ অংশকে জলমণ্ডল বােলে। পৃথিৱীৰ বৃহৎ জলমণ্ডল আৰু স্থলমণ্ডল দুটা সুকীয়াভাৱে নাথাকি দুয়ােটা অংশই ইটোৱে সিটোক বিভাজিত কৰি মাজে মাজে সােমাই আছে। অৱশ্যে কাস্পিয়ান সাগৰ, মৰু আৰু আৰল সাগৰক বাদ দি পৃথিৱীৰ আটাইকেইখন সাগৰ, মহাসাগৰ ইখনে সিখনৰ লগত\nসংযােগ স্থাপন কৰি আছে। কিন্তু স্থলমণ্ডলটো পানীৰে চাৰিওফালে আগুৰি থাকি চাৰিটা বৃহৎ অংশত বিভাজিত হৈ আছে। অর্থাৎ স্থলমণ্ডলৰ প্ৰথম অংশটো এছিয়া, ইউৰােপ আৰু আফ্রিকা মহাদেশেৰে গঠিত। দ্বিতীয় অংশটো উত্তৰ আমেৰিকা আৰু দক্ষিণ আমেৰিকা মহাদেশেৰে গঠিত। তৃতীয় অংশটো অষ্ট্রেলিয়া আৰু বহু দ্বীপ লগ লাগি সৃষ্টি হােৱা ওছেনিয়া মহাদেশেৰে গঠিত। আনহাতে মহাদেশসমূহৰ চাৰিওফালে আগুৰি থকা পৃথিৱীৰ পাঁচখন মহাসাগৰৰ প্ৰশান্ত মহাসাগৰ এছিয়া মহাদেশ, উত্তৰ আমেৰিকা আৰু দক্ষিণ আমেৰিকাৰ মাজত অৱস্থিত। আটলান্টিক মহাসাগৰ উত্তৰ আমেৰিকা, দক্ষিণ আমেৰিকা, ইউৰােপ আৰু আফ্রিকা মহাদেশৰ মাজত অৱস্থিত। উল্লেখ্য যে ভূ-পৃষ্ঠৰ ২৯ শতাংশ স্থলভাগ আৰু বাকী ৭১ শতাংশ জলমণ্ডল। মহাদেশসমূহৰ ভিতৰত এছিয়া মহাদেশ সর্ববৃহৎ আৰু মহাসাগৰসমূহৰ ভিতৰত প্রশান্ত মহাসাগৰ সৰ্ববৃহৎ।\nপ্র : ৭। এছিয়া মহাদেশৰ পাঁচটা প্রাকৃতিক বৈশিষ্ট্য উল্লেখ কৰা।\nউ. : এছিয়া মহাদেশৰ পাঁচটা প্রাকৃতিক বৈশিষ্ট্য তলত উল্লেখ কৰা হল—\n(১) এছিয়া মহাদেশৰ মধ্য অংশ পর্বত আৰু মালভূমিৰে আগুৰি আছে।\n(২) এই মহাদেশতে পৃথিৱীৰ ভিতৰত উচ্চতম পর্বত হিমালয় অৱস্থিত।\n(৩) এই মহাদেশৰ মাউন্ট এভাৰেষ্ট আৰু গডউইন অষ্টিন পৃথিৱীৰ ক্ৰমে প্রথম আৰু দ্বিতীয় উচ্চতম শৃংগ।\n(৪) পৃথিৱীৰ ভিতৰত উচ্চতম মালভূমি পামিৰ এই মহাদেশতে অৱস্থিত।\n(৫) বলখাছ, বৈকাল, চিল্কা, চম্বৰ, ডাল, পুলিকট আদি হ্রদসমূহাে এই মহাদেশতে অৱস্থিত।\nদশম শ্ৰেণীৰ ভূগোল তৃতীয় অধ্যায়\nপ্র : ৮। ভূ-প্রাকৃতিক গঠন অনুসৰি এছিয়া মহাদেশক বিভক্ত কৰা পাঁচটা ভাগ লিখি প্রত্যেকটো ভাগৰে বৈশিষ্ট্যবােৰ লিখা।\nউঃ এছিয়া মহাদেশক ভূ-প্রাকৃতিক গঠন অনুসৰি কেইবাটাও ভাগত ভাগ কৰা হৈছে। তাৰে পাঁচটা ভাগ হৈছে—\n(১) মহাসাগৰীয় দ্বীপসমূহ (2) মধ্য এছিয়াৰ পার্বত্য আৰু মালভূমি অঞ্চল (৩) উত্তৰৰ বিশাল সমভূমি অঞ্চল (৪) বৃহৎ নদী উপত্যকা অঞ্চল (৫) দক্ষিণ এছিয়াৰ মালভূমি অঞ্চল। তলত প্ৰতিটো ভাগৰে বৈশিষ্ট্যসমূহ চমুকৈ উল্লেখ কৰা হল-\n(১) মহাসাগৰীয় দ্বীপসমূহ: এছিয়া মহাদেশৰ সাগৰীয় দ্বীপসমূহ মহাদেশখনৰ পূৱত আৰু দক্ষিণত অৱস্থিত। এই অঞ্চলসমূহত কিউৰাইল, জাপান, ৰিউকিউ আদ বহুতাে দ্বীপপুঞ্জ আছে।\n(২) মধ্য এছিয়াৰ পার্বত্য আৰু মালভূমি অঞ্চল: এই অঞ্চলটোত সৰু বৰ ভংগিল পর্বতশ্রেণী আৰু মালভূমি আছে। পৃথিৱীৰ সর্বোচ্চ পামিৰ মালভূমি এই অঞ্চলতে অৱস্থিত।\n(৩) উত্তৰৰ বিশাল সমভূমি অঞ্চলঃ এই অঞ্চলৰ অধিকাংশ নিম্নভূমি থকাৰ উপৰিও কিছুমান পর্বত-পাহাৰ, মালভূমি আৰু নদী উপত্যকা আছে।\n(৪) বৃহৎ নদী উপত্যকা অঞ্চল: এই উপত্যকা অঞ্চলটো মহাদেশখনৰ বৃহৎ নদী আৰু উপনৈসমূহৰ দ্বাৰা সৃষ্টি হৈছে। এই অঞ্চলবােৰ অতি সাৰুৱা আৰু কৃষি প্রধান।\n(৫) দক্ষিণ এছিয়াৰ মালভূমি অঞ্চলঃ এই অঞ্চলটো প্রায়ে বালিময় মৰুভূমি। আৰৱ মালভূমিটো এই অঞ্চলৰ অন্তৰ্গত।\nপ্র: ৯। মহাসাগৰৰ তলিভাগৰ ভূ-অৱয়ব সম্পর্কে চমুকৈ লিখা।\nউঃ মহাসাগৰৰ তলিভাগৰ ভূ-প্রকৃতি তেনেই অসমান। স্থলমণ্ডলত যিদৰে মালভূমি, পর্বত-পাহাৰ, সমভূমি আদি আছে ঠিক তেনেদৰে সাগৰ-মহাসাগৰৰ তলিভাগাে শৈলসিৰা, দ্রোণী, টিলা, সামুদ্রিক, খাত আদিৰে অসমান কৰি ৰাখিছে। গড় হিচাপে মহাসাগৰৰ গভীৰতা প্রায় ৪০০০ মিটাৰ। বিশেষকৈ স্থলমণ্ডল আৰু জলমণ্ডলৰ সংযােগৰেখাৰ পৰা মহাসাগৰৰ মাজভাগলৈ ক্রমান্বয়ে গভীৰতা বৃদ্ধি পায়। সাধাৰণতে উপকূলৰ পৰা সাগৰ-মহাসাগৰৰ মাজভাগলৈ যথাক্রমে মহীসােপান, মহীঢাল, গভীৰ সমুদ্রতল, সামুদ্রিক শৈলসিৰা আৰু দ্বীপ আদি আছে। উপকূলৰ চাৰিওকাষে থকা সাগৰ-মহাসাগৰৰ অগভীৰ অংশকে মহীসােপান বুলি কোৱা হয়।\nSee also অসমৰ ভূগোল Class 10 প্ৰশ্ন উত্তৰ দশম শ্ৰেণীৰ অধ্যায় ৪\nপ্রঃ ১০। মহাসাগৰ আৰু মহাদেশসমূহৰ বিতৰণ সম্পর্কে চমুকৈ লিখা।\nউঃ মহাদেশীয় সঞ্চাৰণ সূত্র অনুসৰি আদিতে পৃথিৱীখনৰ স্থলমণ্ডলৰ চাৰিওফালে জলমণ্ডলে আগুৰি আছিল। কিন্তু বর্তমান সময়ত ইয়াৰ বিতৰণ লক্ষ্য কৰিলে এই মহাদেশ আৰু মহাসাগৰসমূহ তলত দিয়া ধৰণে বিতৰণ হৈ থকা দেখা যায়। কাস্পিয়ান, মৰু আৰু আৰল সাগৰক বাদ দি পৃথিৱীৰ আটাইকেইখন সাগৰ-মহাসাগৰ ইটোৱে সিটোৰ লগত সংযােগ স্থাপন কৰি আছে। কিন্তু স্থলমণ্ডলটো চাৰিওফালে পানীৰে আগুৰি ৰাখি চাৰিটা বৃহৎ অংশত বিভাজিত কৰিছে। প্রথম অংশত মহাদেশসমূহৰ ভিতৰত এছিয়া, ইউৰােপ আৰু আফ্রিকা একেলগে সংযােজিত হৈ আছে। দ্বিতীয় অংশত উত্তৰ আমেৰিকা আৰু দক্ষিণ আমেৰিকা সংযযাজিত হৈ আছে। তেনেদৰে অষ্ট্রেলিয়া আৰু বহুতাে দ্বীপ লগ লাগি ওছেনিয়া মহাদেশ সৃষ্টি কৰিছে। চতুর্থ অংশটো এন্টার্কটিকা মহাদেশেৰে গঠিত। এই মহাদেশসমূহৰ চাৰিওফালে আগুৰি আছে। বিশাল জলধাৰাই অর্থাৎ মহাসাগৰসমূহে প্রশান্ত মহাসাগৰ এছিয়া, উত্তৰ আৰু দক্ষিণ আমেৰিকাৰ মাজত আছে। আটলান্টিক মহাসাগৰ আছে ইউৰােপ, আফ্রিকা আৰু উত্তৰ আৰু দক্ষিণ আমেৰিকাৰ মাতে। আনহাতে ভাৰত মহাসাগৰ এছিয়াৰ দক্ষিণত, আফ্রিকা মহাদেশৰ পূৰত আৰু ওছেনিয়াৰ পশ্চিমত অৱস্থিত। উত্তৰ আমেৰিকা, ইউৰােপ আৰু এছিয়া মহাদেশৰ উত্তৰে অৱস্থিত উত্তৰ মহাসাগৰ। দক্ষিণ আমেৰিকা, আফ্রিকা আৰু ওছেনিয়া মহাদেশৰ দক্ষিণে অৱস্থিত দক্ষিণ মহাসাগৰ।\nপ্রঃ ১১। পৃথিৱীৰ স্থলভাগৰ উপৰিভাগত থকা ভূ-অৱয়ব সমূহৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।\nউ : পৃথিৱীৰ স্থলভাগৰ ৬৭ শতাংশই উত্তৰ গােলার্ধত। সৰ্বমুঠ ৭ খন মহাদেশৰ ভিতৰত দক্ষিণ আমেৰিকাৰ বৃহৎ অংশ, আফ্রিকাৰ দক্ষিণাংশ, ওছেনিয়া আৰু এন্টার্কটিকাক বাদ দি বাকী বৃহৎ অংশই উত্তৰ গােলার্ধত অৱস্থিত। মনকৰিবলগীয়া যে উত্তৰ আমেৰিকা, ইউৰােপ আৰু এছিয়া মহাদেশ সম্পূর্ণভাৱে উত্তৰ গােলার্ধৰ অন্তৰ্গত। আনহাতে, পুৱা-পশ্চিমাকৈ উত্তৰ আমেৰিকা আৰু দক্ষিণ আমেৰিকা পশ্চিম গােলার্ধত আৰু বাকী বেছি অংশই পূৱ গােলার্ধত অৱস্থিত যদিও মহাদেশবােৰৰ মাজত আন্তৰাষ্ট্ৰীয় সীমা নির্ধাৰণ কৰা হৈছে তথাপি মহাদেশবােৰৰ মাজৰ সীমা মূলতঃ প্রাকৃতিক উপাদান যেনে— নদনদী, সাগৰ- মহাসাগৰ আদিয়ে নির্ধাৰণ কৰিছে। উদাহৰণস্বৰূপে ইউৰােপ আৰু আফ্রিকা মহাদেশৰ মাজৰ সীমা লহিত সাগৰে নির্ণয় কৰিছে।\nপ্র : ১২। কাৰণ দৰ্শাই উত্তৰ লিখাঃ\n(ক) এছিয়া মহাদেশৰ জলবায়ু বৈচিত্র্যময় কিয় ?\nউ : এছিয়া মহাদেশৰ জলবায়ুৰ ভিন্নতা অধিক হােৱাৰ কাৰণ হ’ল ইয়াৰ বিশালতা। মহাদেশখনৰ অৱস্থান, আকাৰ, উচ্চ পর্বতমালা, মালভূমিবােৰ অৱস্থিতি, সাগৰৰ প্ৰভাৱ, মৌচুমী বতাহৰ লগতে অন্যান্য বতাহৰ প্ৰভাৱৰ ফলত এছিয়া মহাদেশত জলবায়ুৰ ভিন্নতা বিদ্যমান। এছিয়া মহাদেশ মূলতঃ উত্তৰ গােলার্ধত অৱস্থিত। ই উত্তৰে ৭৮ উত্তৰ-অক্ষাংশৰ পৰা দক্ষিণে ১° উত্তৰ অক্ষাংশলৈ আৰু পশ্চিমে ২৫° পূর্ব দ্রাঘিমাংশৰ পৰা পূবে ১৭০° পশ্চিম দ্রাঘিমাংশলৈ বিস্তৃত। সেয়েহে এই মহাদেশখনে বিযুৱীয় উষ্ণ জলবায়ুৰ পৰা তুন্দ্রা অঞ্চলৰ অতিপাত শীতল জলবায়ুলৈকে সকল প্রকাৰৰ জলবায়ুকে চুই গৈছে।\n(খ) পৃথিৱীৰ মুঠ জনসংখ্যা প্রায় ৯০ শতাংশই উত্তৰ গােলার্ধত গৃপ খাই আছে কিয়?\nউঃ পৃথিৱীৰ স্থলভাগৰ বৃহৎ অংশ অর্থাৎ প্রায় ৬৭ শতাংশ উত্তৰ গােলার্ধত অৱস্থিত। সেয়ে পৃথিৱীৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ ৯০ শতাংশই উত্তৰ গােলার্ধত বাস কৰে। নদ-নদীয়ে সৃষ্টি কৰা সাৰুৱা উপত্যকা থকা সমতল অঞ্চলৰ বাবে এই খণ্ডত জনবসতি ঘন।\n(গ) এন্টার্কটিকা মহাদেশত মানুহৰ স্থায়ী বসতি নাই কিয় ?\nউ : এন্টার্কটিকা মহাদেশ দক্ষিণ গােলার্ধত অৱস্থিত। দক্ষিণ মেরুক কেন্দ্ৰ কৰি ইয়াত বছৰৰ বেছিভাগ সময় বৰফেৰে ঢাক খাই থাকে বাবে ইয়াত মানুহৰ স্থায়ী বসতি নাই।\nদশম শ্ৰেণীৰ সমাজ বিজ্ঞান পৃথিৱীৰ ভূগোল\nপ্র : ১৩। চমুটোকা লিখা ?\n(ক) এছিয়া মহাদেশৰ নদনদী: এছিয়া মহাদেশত সৰু-ডাঙৰ অসংখ্য নদনদী আছে। সেই নদনদীসমূহক প্রধানকৈ ৪টা ভাগত ভাগ কৰিব পাৰি। যেনে—(১) ভাৰত মহাসাগৰলৈ বৈ যােৱা নদী। (২) উত্তৰ মহাসাগৰলৈ বৈ যােৱা নদী। (৩) অন্তর্বাহী নদী আৰু (৪) প্রশান্ত মহাসাগৰলৈ বৈ যােৱা\nনদী। উত্তৰ মহাসাগৰলৈ বৈ যােৱা এছিয়া মহাদেশৰ নদীসমূহ হ’ল লেনা, ওবি আৰু য়েনিছি। প্রশান্ত মহাসাগৰলৈ বৈ যােৱা নদীসমূহ হল— আমুৰ, হােৱাংহাে, ছিকিয়াং, ইয়াংছিকিয়াং, মেকং আৰু মেনাম।\nভাৰত মহাসাগৰলৈ বৈ যােৱা নদূসমূহ হৈছে— ইৰাৱতী, ব্রহ্মপুত্র, গংগা, নর্মদা, সিন্ধু, তাপ্তী, মহানদী, ইউফ্রেটিছ আৰু টাইগ্রীছ। এছিয়া মহাদেশৰ অৰ্তবাহী নদীসমূহৰ ভিতৰত উল্লেখযােগ্য কেইখনমান হ’ল— আমুদৰিয়া, ছিৰদৰিয়া, তাৰিম, হেলমাণ্ড, জর্দান, উৰাল আদি।\n(খ) আফ্রিকা মহাদেশৰ হ্রদসমূহঃ আফ্রিকা মহাদেশত বহুতাে হ্রদ আছে। হ্রদসমূহ ভিতৰত ভিক্টোৰিয়া, এলবার্ট, টাংগানিকা, চাড, ভােল্টা, ন্যাচা, কেব’ৰা, মালাৱি, বাচ্চা, টুর্কানা, কিভু, এব্বে, কোচ্ছৌ আদি উল্লেখযােগ্য।\nSee also অর্থনৈতিক উন্নয়ন class 10 দশম শ্ৰেণী সামাজ বিজ্ঞান প্ৰশ্ন উত্তৰ\n(গ) পেঞ্জিয়া: মহাদেশীয় বিস্থাপন বা সঞ্চাৰণ সূত্র অনুসৰি আদিতে অর্থাৎ আজিৰ পৰা প্রায় ৩০০ নিযুত বছৰ পূর্বে পৃথিৱীখনৰ স্থলমণ্ডল একত্ৰিত হৈ আছিল আৰু ইয়াৰ চাৰিওফালে জলমণ্ডলে আগুৰি আছিল। পৃথিৱীৰ এই অৱস্থাত থকা স্থলমণ্ডলটোক পেঞ্জিয়া আৰু পেঞ্জিয়াৰ চাৰিওফালে আগুৰি থকা জলমণ্ডলটোক পাঙ্খলাছা বােলা হয়। কিছুকাল অতিক্রম কৰাৰ পিছত প্রায় সোমাজেৰে পূর্ব-পশ্চিমাকৈ এটা সংকীর্ণ আৰু দীঘল সাগৰৰ সৃষ্টি হৈছিল। ইয়াক টেথিছ সাগৰ বােলা হয়। এই টেথিছ। সাগৰৰ সৃষ্টিয়েই পেঞ্জিয়াটোক উত্তৰ-দক্ষিণাকৈ দুটা ভাগত বিভক্ত কৰিছিল। ইয়াৰ উত্তৰ অংশটোক গণ্ডোৱানালেণ্ড বােলা হয়।\n(ঘ) উত্তৰ মহাসাগৰ: উত্তৰ মহাসাগৰ পৃথিৱীৰ ক্ষুদ্রতম মহাসাগৰ। ইয়াৰ মাটিকালি ১৪ নিযুত বর্গ কিলােমিটাৰ। ইয়াৰ আকাৰ ভাৰত মহাসাগৰৰ প্রায় এক পঞ্চমাংশ। উত্তৰ মহাসাগৰখন উত্তৰ মেৰুৰ চাৰিওফালে বিস্তৃত বাবে ইয়াৰ আকৃতি ঘূৰণীয়া। এছিয়া, ইউৰােপ আৰু উত্তৰ আমেৰিকা মহাদেশৰ উত্তৰাংশই উত্তৰ মহাসাগৰক আগুৰি আছে। ইয়াৰ তলিৰ গঢ় গভীৰতা ৩৫০০ মিটাৰ।উত্তৰ মেৰু অঞ্চলত অৱস্থিত বাবে বছৰটোৰ বেছিভাগ সময় ই ডাঠ,\nবৰফেৰে ঢাক খাই থাকে।\n(ঙ) ওছেনিয়া মহাদেশ : অষ্ট্রেলিয়া মহাদ্বীপক কেন্দ্র কৰি দক্ষিণ-পশ্চিম প্রশান্ত মহাসাগৰত অৱস্থিত নিউজিলেণ্ড, টাছমানিয়া, নিউগিনি আদি বহুতাে সৰু-ডাঙৰ দ্বীপসমূহক লৈ ওছেনিয়া মহাদেশ গঠিত। ই সম্পূর্ণভাৱে পথিৱীৰ দক্ষিণ গােলার্ধত অৱস্থিত। ই উত্তৰে ০° নিৰক্ষীয় ৰেখাৰ পৰা দক্ষিণে ৪৮° দক্ষিণ অক্ষাংশলৈ আৰু পূবে প্রায় ১৮০° দ্রাঘিমাংশৰ পৰা পশ্চিমে ১১৩° পূর্ব দ্রাঘিমাংশলৈ বিস্তৃত। বর্তমান ওছেনিয়া মহাদেশ বুলি ক’লে মূল দেশ অষ্ট্রেলিয়াকে ধৰি ইয়াৰ আশে- পাশে থকা সৰু সৰু দ্বীপবােৰক সামৰি লয়। অষ্ট্রেলিয়াই এই ক্ষুদ্রতম মহাদেশৰ বৃহতম দেশ আৰু পৃথিৱীৰ ষষ্ঠ বৃহতম দেশ। এই মহাদেশৰ উত্তৰে দক্ষিণ-পূর্ব এছিয়াৰ জাভা, চুমাত্রা, ছেলেবিচ দ্বীপসমূহ আৰু প্রশান্ত মহাসাগৰ, দক্ষিণে দক্ষিণ মহাসাগৰ, পূবে প্রশান্ত মহাসাগৰ আৰু.\nপশ্চিমে ভাৰত মহাসাগৰ। ওচেনিয়া মহাদেশৰ মুঠতে ১৪ খন দেশ আছে। ২০১৪ বৰ্ষৰ আনুমানিক তথ্য অনুসৰি ওছেনিয়া মহাদেশৰ মুঠ জনসংখ্যা হ’ল প্রায় ৩৮ নিযুত।\n(চ) আপেলেছিয়ান উচ্চভূমি অঞ্চল : উত্তৰ আমেৰিকা মহাদেশৰ পশ্চিম অংশত উপকূলৱর্তী, কাস্কেড, ছিয়ে নেভাডা আৰু কষ্ট’ৰেঞ্জ পর্বতশ্রেণী, আৰু পূর্ব অংশত উত্তৰে নিউফাইলেণ্ডৰ পৰা দক্ষিণে ফ্লোৰিড়া পর্যন্ত বিস্তৃত পর্বত-পাহাৰ, ঠেক উপত্যকা আৰু ভগ্ন মালভূমিৰে ওখােৰা-মােখােৰা আপেলেছিয়ান উচ্চভূমি গঠিত। এই অঞ্চলৰ দক্ষিণ অংশত এলিঘেনি আৰু ব্লৰিজ পর্বতশ্রেণী আছে। এই উচ্চভূমিৰ পূবে আটলান্টিক মহাসাগৰৰ উপকূলীয় অংশত উত্তৰে ন’ভাস্কটিয়াৰ পৰা দক্ষিণে পানামালৈকে এক বিস্তৃত উপকূলীয় সমতল ভূমি আছে।\n(ছ) ইউৰােপ মহাদেশৰ নদনদী: ইউৰােপ মহাদেশৰ ভূ-প্রাকৃতিক গঠন অতি জটিল আৰু বৈচিত্র্যময়। এই মহাদেশৰ নদীসমূহৰ ভিতৰত স্পেইনৰ এলব্রা, ফ্রান্স ৰােণ আৰু চেইন, জার্মানীৰ ৰাইন আৰু এম্বে, পােলেণ্ডৰ ওডাৰ আৰু ভিষ্টুলা, অষ্ট্রিয়া, হাংগেৰী আৰু ৰােমানিয়াৰ ডানিয়ুব, বেলাৰুচ আৰু ইউক্রেইনৰ নিপাৰ, ইটালীৰ থেমচপাে, ৰাছিয়াৰ ডন, ভল্লা আৰু ইউৰাল আদি উল্লেখযােগ্য।\nউত্তৰ আমেৰিকা মহাদেশৰ হদসমূহ : উত্তৰ আমেৰিকা মহাদেশখনৰ প্ৰধান হ্রদসমূহ হ’ল ছুপেৰিওৰ, হুন, মিচিগান, এৰি, ওন্টেৰিও, গ্রেট বিয়াৰ, গ্রেট শ্লেভ, উইনিপেগ, আৰু গ্রেট ছল্ট।।\nপৃথিৱীৰ ভূগোল দশম শ্ৰেণী\nপ্র : ১৪। পার্থক্য লিখা ?\n(ক) এভাৰেষ্ট শৃংগ আৰু গডউইন অষ্টিন শৃংগ।\nউঃ এভাৰেষ্ট শৃংগ হ’ল পৃথিৱীৰ ভিতৰত উচ্চতম শৃংগ। ই হিমালয় পর্বতশ্রেণীৰ অন্তৰ্গত। ইয়াৰ উচ্চতা হল ৮,৮৪৮ মিটাৰ। গডউইন অষ্টিন হ’ল পৃথিৱীৰ দ্বিতীয় উচ্চতম শৃংগ। ই কাৰাৰােৰম পর্বতমালাৰ অন্তৰ্গত। ইয়াৰ উচ্চতা হ’ল ৮,৬১১ মিটাৰ।\n(খ) মহীসােপান আৰু মহীঢাল।\nউঃ মহাসাগৰীয় উপকূলৰ চাৰিওকাষে থকা অগভীৰ অংশকে মহীসােপান বােলে। ইয়াৰ গভীৰতা প্রায় ২০০ মিটাৰ। মহাসােপানৰ পিছৰ সমুদ্রৰ যথেষ্ট গভীৰ\nঅংশটোক মহীঢাল বােলে। ইয়াৰ গভীৰতা প্রায় ২০০০ মিটাৰ।\n(গ) ওছেনিয়া মহাদেশ আৰু এন্টার্কটিকা মহাদেশ।\nওছেনিয়া মহাদেশ এন্টার্কটিকা মহাদেশ\n১। এই মহাদেশত স্থায়ী লােকৰ বসতি আছে।\n২। এই মহাদেশৰ জলবায়ু ক্রান্তীয় আৰু উপক্ৰান্তীয়। ১। এই মহাদেশত স্থায়ী জনবসতি নহয়\n২। এন্টার্কটিকা মহাদেশৰ জলবায়ু তুন্দ্রা জলবায়ু।\n(ঘ) গােবি মৰুভূমি আৰু আটাকামা মৰুভূমি।\nউঃ গােবি মৰুভূমি এছিয়া মহাদেশত অৱক্তিত। আনহাতে আটাকামা মরুভূমি দক্ষিণ আমেৰিকা মহাদেশৰ এণ্ডিজ পর্বতমালাৰ একেবাৰে বৃষ্টিহীন অংশত অৱস্থিত। গােবি মৰুভূমি শীতল আটাকামা মৰুভূমি উষ্ণ।


পলকতে সুখ-দুখৰ বতৰাঃ ২৭জুলাই - অসমীয়াৰ সুখ-দুখ\nHome goodnews ভাল খবৰ পলকতে সুখ-দুখৰ বতৰাঃ ২৭জুলাই\nxukhdukh.com July 27, 2015 goodnews, ভাল খবৰ,\n১. ধেমাজি জিলা গ্ৰামোন্নয়ন সমিতি নামৰ এটি স্বেচ্ছাসেৱী সংস্থাৰ সম্পাদক তথা গোগামুখ নিবাসী প্ৰণৱজ্যোতি হাজৰিকাই লা খেতিৰে এজোপা বগৰী গছত কেৱল দুহেজাৰ টকাৰ খৰছত ছমাহতে দুই লাখ টকা পৰ্যন্ত অৰ্জন কৰাৰ বাট মুকলি কৰি আদৰ্শ দেখুৱাইছে। লা-খেতি সাধাৰণতে কুসুম, চেনিলতা, পলাশ, মজ আদি গছতহে বিশেষ প্ৰজাতিৰ অনুজীৱৰ বংশবৃদ্ধিৰে কৰিব পাৰি। ধেমাজি জিলাত বিজ্ঞানসন্মতভাৱে কৰা এইটোৱেই প্ৰথম লাভজনক লা খেতি হিচাবে পৰিগণিত হোৱা এই পদক্ষেপত নৈপৰীয়া ১৭৫জোপা বগৰীগছত লা খেতি কৰা হৈছে। প্ৰতি কেজি লাৰ বজাৰ মূল্য এহেজাৰলৈকে লাভ কৰা সম্ভৱ আৰু এয়া স্বাৱলম্বনৰ বাবে গ্ৰহণ কৰিব এটা গাঁৱলীয়া লোকৰ সুগম পথ বুলিও হাজৰিকাই প্ৰকাশ কৰিছে।\n২. মানুহ আৰু বন্যপ্ৰাণীৰ সংঘাতৰ বিষয়টোক স্পৰ্শকাতৰতাৰে বিবেচনা কৰি দেশৰ দ্বিতীয় বৃহৎ চাহ উৎপাদকাৰী এমালগেমেটেড প্লেনটেশ্যনছ প্ৰাইভেট লিমিটেডে চাহ-বাগিচাক ক্ষুদ্ৰ বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্যলৈ পৰিবৰ্তনৰ বাবে প্ৰকল্প হাতত লৈছে। অসমৰ ১৭খন চাহ বাগিচাত এই পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰি এলিফেণ্ট কৰিডৰ সমূহক বিশেষভাৱে সেই ৰূপতে ৰখাৰ ব্যৱস্থা কৰাও হৈছে বুলি প্ৰকাশ কৰিছে।\n৩. ভট্টদেৱ বিৰচিত ‘কথা ভাগৱত’ৰ দ্বাদশ স্কন্ধ উন্মোচন কৰিলে শ্ৰীশ্ৰী আউনিআটী সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ পীতাম্বৰদেৱ গোস্বামীদেৱে। গুৱাহাটীৰ গীতানগৰ শান্তি আশ্ৰমত শ্ৰীশ্ৰী দামোদৰ দেৱ বঁটা প্ৰয়াত নৰনাৰায়ণ দেৱগোস্বামীক মৰণোত্তৰ ভাৱে প্ৰদান কৰা হয়। শ্ৰীমৎ সদানন্দ ব্ৰহ্মাচাৰীলৈকো সন্মান জনোৱা হয়।\n৪. নগাঁও জিলাৰ কঠীয়াতলীত অসম খাদ্য আৰু অসামৰিক খাদ্য নিগম পৰিসীমিতৰ দ্বাৰা চৰকাৰৰ দ্বাৰা ঘোষিত নিম্নতম সমৰ্থন মূল্যত বৰো ধান ক্ৰয় আঁচনিৰ শুভাৰম্ভ কৰা হৈছে। মৰিগাঁৱতো চলি থকা এই আঁচনিৰ অধীনত অহা ৩১জুলাইকৈ উচিত দাম পাবলৈ কৃষক সকলে বৰো ধান বিক্ৰী কৰাৰ সুবিধা লাভ কৰিব।\n৫. মৰিগাঁৱত অনুষ্ঠিত হৈ থকা অসম সত্ৰ মহাসভাৰ অধিবশনে অসমৰ প্ৰতিখন সত্ৰকে সাংস্কৃতিক পৰ্যটন ক্ষেত্ৰ ৰূপে গঢ়ি তোলাৰ বাবে আহ্বান জনাইছে।\n৬. ওদালগুৰি জিলাৰ ইতিহাসপ্ৰসিদ্ধ সতী বেউলাৰ জন্মস্থান অদলা গাঁৱত শতিকাজুৰি চলি অহা মুক্তেশ্বৰী দেৱালৰ বাবে সংৰক্ষিত ষাঠি বিঘা মাটিত ৰাইজে এইবাৰো সমূহীয়া খেতিত ভাগ লয়। চাৰিখন গাঁৱৰ তিনিশ ৰোৱনী আৰু ডেৰশ হালোৱাই শালিধানৰ খেতিত অৰিহণা যোগায়। উল্লেখনীয় যে, বছৰেকৰ এই উপাৰ্জিত ধন দেৱালৰ বিভিন্ন শুভকৰ্মত খৰছ কৰা হয়।\n৭. অসমৰ আগশাৰীৰ প্ৰকাশন গোষ্ঠী ‘বনলতা’ৰ গুৱাহাটী শাখাৰ ৰূপালী জয়ন্তী অনুষ্ঠান কালি গুৱাহাটীত উদযাপন কৰা হয়। অসম বিধান সভাৰ অধ্যক্ষ প্ৰণৱ গগৈ, বিশিষ্ট বুদ্ধিজীৱি কনকসেন ডেকা, ডঃ হীৰেন গোহাঁই, দেৱেন দত্তকে ধৰি সুধীজনে এই অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰে। উন্মোচিত হয় ‘ভৱিষ্যত অসমৰ দস্তাবেজ’ শীৰ্ষক এখনি গ্ৰন্থও।\n৮. সুধাকণ্ঠৰ সৃষ্টিৰাজিক নৱ-প্ৰজন্মৰ মাজলৈ লৈ যোৱাৰ লক্ষ্যৰে উত্তৰ গুৱাহাটীৰ ‘জনকল্যাণ ছ’চাইটী আৰু সাংস্কৃতিক বিদ্যালয়’ আৰু ‘বিনায়ক আশাদ্বীপ’ৰ উদ্যোগত অনুষ্ঠিত হৈছিল সদৌ অসম ভিত্তিত ভূপেন্দ্ৰ সংগীত প্ৰতিযোগিতাৰ। এই প্ৰতিযোগিতাত ক শাখাত নলবাৰীৰ বিদ্যাপুৰৰ মহাশ্বেতা শৰ্মা আৰু খ শাখাত বৰপেটাৰ গীতমলয় দাসে শ্ৰেষ্ঠত্ব প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। প্ৰথম আৰু তৃতীয় শ্ৰেণীৰ শিক্ষাৰ্থীৰ মাজতো উৎসাহিত কৰিবলৈ আয়োজন কৰা প্ৰতিোযোগিতাত উত্তৰ গুৱাহাটীৰ ভূমিকা বৰাই প্ৰথমস্থান লাভ কৰে।\n৯. প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ ‘মন-কী-বাত’ শীৰ্ষক ৰেডিঅ’ অনুষ্ঠানৰ দশম সংস্কৰণত দিল্লীত বহি উত্তৰ-পূৱৰ উন্নয়ন সাধন সম্ভৱ নহয় বুলি অনুভৱ ব্যক্ত কৰে। বিষয়াসকলক কেৱল ভ্ৰমণ নকৰি সমস্যা সমাধানত হাতে কামে লাগিবলৈকো পৰামৰ্শ দিয়ে প্ৰধানমন্ত্ৰীয়ে। অচিৰেই কেন্দ্ৰই পথ সুৰক্ষা বিধেয়ক প্ৰস্তুত কৰিব বুলিও তেখেতে প্ৰকাশ কৰে।\n১০. ধৰ্মীয় অসহিষ্ণুতাক উচটনি দিয়া ৪০টা ৱেবটাইট ব্লক কৰিবলৈ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে নিৰ্দেশ জাৰি কৰিছে। ইণ্টাৰনেট প্ৰভাইডাৰ সকলক তথ্য প্ৰযুক্তিৰ ২০০৯চনৰ এখন আইনৰ অধীনত এই ব্যৱস্থা কৰিবলৈ ৰাষ্ট্ৰীয় নিৰাপত্তাৰ দোহাই দি নিৰ্দেশ জাৰি কৰিছে।


কঠোৰ প্ৰশাসন! বেংকত প্ৰৱেশৰ পূৰ্বে প্ৰতিগৰাকী গ্ৰাহকে কৰিব লাগিব কোৰোণা টেষ্ট, অভিভাৱক মন্ত্ৰীৰ স্পষ্ট নিৰ্দেশ goalpara-covid-situation-every-customer-has-to-do-a-corona-test-before-entering-the-bank-tvarup-hb– News18 assam\nকঠোৰ প্ৰশাসন! বেংকত প্ৰৱেশৰ পূৰ্বে প্ৰতিগৰাকী গ্ৰাহকে কৰিব লাগিব কোৰোণা টেষ্ট, অভিভাৱক মন্ত্ৰীৰ স্পষ্ট নিৰ্দেশ\nগোৱালপাৰাক সম্পূৰ্ণ কণ্টেইনমেণ্ট জিলা ঘোষণা কৰাৰ পিছতো ক’ভিডৰ নীতি-নিয়ম ভংগ কৰি বাহিৰলৈ ওলাই আহিছে বহু লোক। ফলত কোৰোণা পৰিস্থিতি নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে অধিক কঠোৰ হোৱাৰ দিশে আগবাঢ়িছে প্ৰশাসন।\nLast Updated : July 10, 2021, 09:27 IST\nগোৱালপাৰাত এতিয়াৰে পৰা অধিক কঠোৰ হ’ব প্ৰশাসন ৷ গোৱালপাৰাক সম্পূৰ্ণ কণ্টেইনমেণ্ট জিলা ঘোষণা কৰাৰ পিছতো ক’ভিডৰ নীতি-নিয়ম ভংগ কৰি বাহিৰলৈ ওলাই আহিছে বহু লোক। ফলত কোৰোণা পৰিস্থিতি নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে অধিক কঠোৰ হোৱাৰ দিশে আগবাঢ়িছে প্ৰশাসন। সেইদৰে কোৰোণা নীতি উলংঘাকাৰীৰ বিৰুদ্ধে ব্যবস্থা ল'বলৈ জিলা প্ৰশাসনক নিৰ্দেশ দিছে অভিভাৱক মন্ত্ৰী বিমল বৰাইয়ো।\nগোৱালপাৰা জিলাৰ অভিভাৱক মন্ত্ৰী তথা শক্তি মন্ত্ৰী বিমল বৰাই যোৱা দুদিন ধৰি জিলাখনৰ কোভিড পৰিস্থিতি সম্পৰ্কে বুজ লৈছে। মন্ত্ৰীগৰাকীয়ে চিকিৎসালয় কৰ্তৃপক্ষ আৰু স্থানীয় প্ৰশাসনৰ সৈতেও মিলিত হৈছে আলোচনাত।\nজিলাখনৰ বিভিন্ন ঠাইলৈ গৈ পৰিস্থিতি বুজ লৈছে মন্ত্ৰীগৰাকীয়ে। আৰু তেনে সময়তে বেংক সমূহত মানুহৰ ভিৰ দেখিমন্ত্ৰীগৰাকীয়ে বেংকৰ প্ৰতিগৰাকীৰ গ্ৰাহককে কোভিড টেষ্ট কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে। ফলত এতিয়াৰ পৰা প্ৰতিটো বেংকৰ দুৱাৰ মুখতে থাকিব স্বাস্থ্যকৰ্মীৰ এটা দল ৷ স্বাস্থ্য কৰ্মীসকলে প্ৰতিগৰাকী গ্ৰহকক কৰিব কোৰোণা টেষ্ট। লগতে বেংকৰ মেনেজাৰ সকলোকো এই ক্ষেত্ৰত ব্যৱস্থা ল’বলৈ আহ্বান জনাই মন্ত্ৰীগৰাকীয়ে।\nসেইদৰে যোৱা কেইদিনমানৰ পৰা গোৱালপাৰা জিলাত ভেকচিনৰ নাটনি সন্দৰ্ভত বিমল বৰাই কয়- “এয়া কোনো ডাঙৰ কথা নহয়, কেৱল গোৱালপাৰা বা কেৱল অসমতে নহয়, সমগ্ৰ পৃথিৱীতে ভেকচিনৰ নাটনি হৈছে। ইয়াকলৈ বিতৰ্ক কৰাৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই। কাকো দোষাৰোপ কৰিব নালাগে৷'\nFirst published: July 10, 2021, 09:27 IST\nBank Corona testBimol Boracorona virusGoalpara District


সুৰাৰ বিপণীত কৰিছিল ধনদাবী! আৰক্ষীৰ জালত পৰিল নিবনুৱা পৰিষদৰ সভাপতিসহ দুজন ভুৱা সাংবাদিকblackmailing-case-police-arrest-student-leader-and-two-so-called-reporter-tvjoyjyoti-sivsagar– News18 Assam\nসুৰাৰ বিপণীত কৰিছিল ধনদাবী! আৰক্ষীৰ জালত পৰিল নিবনুৱা পৰিষদৰ সভাপতিসহ দুজন ভুৱা সাংবাদিক\nUpdated:January 6, 2021, 5:33 PM IST\nশিৱসাগৰত এইবাৰ ধন দাবী কৰি ধৰা পৰিল সংগঠনৰ নেতা।\nLast Updated: January 6, 2021, 5:33 PM IST\nশিৱসাগৰত এইবাৰ ধন দাবী কৰি ধৰা পৰিল সংগঠনৰ নেতা। শিৱসাগৰ আৰক্ষীৰ জালত পৰিছে নিবনুৱা সুৰক্ষা পৰিষদৰ জিলা সভাপতি অপূৰাজ ওৰফে অপূৰ্ব শৰ্মা। এখন দেশীয় সুৰাৰ বিপণীত এক লাখ টকা ধন দাবী কৰিছিল আমগুৰি সমষ্টিৰ বামুণ পুখুৰীৰ অপূৰ্ব শৰ্মাই। লগত আছিল দুজন ভুৱা সাংবাদিক। দুই ভুৱা সাংবাদিকে সংবাদ মাধ্যমৰ নামতো কৰিছিল ধনদাবী।\nউল্লেখযোগ্য যে, শিৱসাগৰৰ চাৰিঙৰ এখন দেশীয় সুৰাৰ বিপণীত বিদেশী সুৰা বিচাৰি অভিযান চলাইছিল নিবনুৱা পৰিষদৰ সভাপতিসহ দুই সাংবাদিকে। কিন্তু লগত নাছিল কোনো আবকাৰী বিভাগৰ বিষয়া কৰ্মচাৰী।\nমঙলবাৰে পূৰ্ব-পৰিকল্পিত ভাবে শিৱসাগৰ নগৰৰ মাজমজিয়াত ধন নিবলৈ আহিছিল শৰ্মা এণ্ড কোম্পানী। আৰু তাতেই শিৱসাগৰ আৰু গৌৰীপুৰ আৰক্ষীয়ে আটক কৰে তিনিওজনকে।ব্লেকমেইলিঙৰ ঘটনাত জড়িত দুই সাংবাদিকৰ নাম ৰিণ্টু শেনচোৱা আৰু চন্দন গগৈ বুলি জানিব পৰা গৈছে। এই ঘটনাই তীব্ৰ চাঞ্চল্যৰ সৃষ্টি কৰিছে শিৱসাগৰ জিলাত।\nFirst published: January 6, 2021, 5:33 PM IST


অসম ভ্ৰমণৰ প্ৰাকক্ষণত প্রধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীলৈ ২৪টা প্ৰশ্ন ৰিপুন বৰাৰ - Prag News\nHomeআঞ্চলিকঅসম ভ্ৰমণৰ প্ৰাকক্ষণত প্রধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীলৈ ২৪টা প্ৰশ্ন ৰিপুন বৰাৰ\nগুৱাহাটী : অসম ভ্ৰমণৰ প্ৰাকক্ষণত প্রধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীলৈ ২৪টা প্ৰশ্ন প্ৰদেশ কংগ্ৰেছৰ সভাপতি, সাংসদ ৰিপুণ বৰাৰ৷ north east industrial and investment policy বন্ধ কৰি চৰকাৰে কি নতুন উদ্যোগ অসমলৈ আনিলে বুলি প্ৰথমে প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰে বৰাই৷ ১৯৬৯ৰ পৰা ৯০:১০ত কেন্দ্ৰীয় পুঁজি পাই আহিছিল অসমে। বিশেষ ৰাজ্যৰ মৰ্যাদা পাই আহিছিল অসমে। সেয়া নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে কৰ্তন কৰাৰ পিছত বছৰি ৭০০০ ৰ পৰা ৯০০০ কোটি টকা হেৰুৱাইছে। অসমক মোদীয়ে প্ৰতাৰণা কৰা নাই নে? টালি টোপালা বান্ধি কিমান জন বাংলাদেশী গ’ল বুলিও প্ৰশ্ন কৰে বৰাই৷\n৬ মাহৰ ভিতৰত ৬জনগোষ্ঠীৰ জনজাতিকৰণৰ প্ৰতিশ্ৰুতি চৰকাৰে দিছিল। সেই প্ৰতিশ্ৰুতিৰ কি হ’ল বুলিও প্ৰশ্ন কৰে প্ৰদেশ কংগ্ৰেছৰ সভাপতিগৰাকীয়ে। তেওঁ লগতে প্ৰশ্ন কৰে যে, BRGS ৰ পুঁজি কিয় বন্ধ কৰি দিলে? গুৱাহাটীৰ স্মাৰ্ট চিটী ক’লৈ গ’ল? কি হ’ল? জাতি মাটি ভেটিৰ শ্লোগান দি ২৭ খন লাভজনক তৈল ক্ষেত্ৰ ব্যক্তিগত কোম্পানীক দিলে। গোপীনাথ বৰদলৈৰ নামত থকা বিমানবন্দৰ বিক্ৰী কৰিলে, কামাখ্যা ৰে’ল ষ্টেচন ব্যক্তিগত কোম্পানীক বিক্ৰী কৰিলে মোদীয়ে৷ বৰাই লগতে অভিযোগ কৰে যে, কংগ্ৰেছে গঢ়ি যোৱা সম্পদবোৰ বিক্ৰী কৰি এতিয়া দেশ চলাইছে মোদীয়ে। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দুয়োপাৰে এক্সপ্ৰেছ হাইৱে গঢ়াৰ প্ৰতিশ্ৰুতি ক’লৈ গ’ল বুলিও তেওঁ প্ৰশ্ন কৰে।\nআনহাতে প্ৰায় ৮০০০০ কোটি টকাৰ ঋণ ল’বলগীয়া হোৱাৰ বাবে অসমৰ চৰকাৰক অকৰ্মন্য আখ্য ৰিপুন বৰাৰ। আজি জন্ম পোৱা অসমৰ এটি শিশুৰ মূৰত ৩৫৬৯০ টকাৰ ঋণ। এয়া অষ্টলক্ষ্মীৰ দেশ হয়নে? অসমীয়াৰ স্বাভিমানক আঘাত কৰি বলপূৰ্বকভাৱে ‘কা’ জাপি দিলে। আৰু আমাৰ মাজত বিভাজন আনিলে। অসম চুক্তিৰ আত্মাক টেঁটুচেপি হত্যা কৰিলে বুলিও অভিযোগ কৰে ৰিপুণ বৰাই।\nPrevious articleছনু ছুডৰ মুম্বাইৰ অট্টালিকাতো বিএমচিৰ বুলডজাৰ!\nNext articleঅসমৰ ভূমিত মেঘালয়ৰ অবৈধ টোলগে’ট স্থাপন


একৈশ শতিকাৰ মোগল ই আজম – ডলী তালুকদাৰ – ফটাঢোল\nOctober 3, 2019 চিনেমা চিনেমা\t28 Comments\nএকৈশ শতিকাৰ মোগল ই আজম – ডলী তালুকদাৰ\nডলী ক্ৰিয়েচনৰ পঞ্চম নিবেদন\nকাহিনী, পৰিচালনা, সংলাপ, সংগীত, নৃত্য পৰিচালনা\nসাজ-সজ্জাঃ ৰাজশ্ৰী শৰ্মা\nলাইটঃ হিতেশ বি বৰুৱা\nকেমেৰাঃ শংকৰ জ্যোতি বৰা\nমেকআপঃ মন্দিৰা শৰ্মা\nপোষ্টাৰঃ পৰশমণি শৰ্মা\nঅভিনয়তঃ হেমন্ত খান্না, ৰিণ্টুমণি আদিল হুছেইন, ৰক্তাভ আলম, দেৱজিত মাধৱন, সঞ্জীৱ খান, নীলাক্ষী শেষাদ্ৰী, কাবেৰী কৈৰালা, পৰিস্মীতা কাপুৰ, ডলী দিক্ষীত, সঞ্জীব খান, ভাস্কৰ ৰামপাল, টবিবাৰ সিঙ, ৰিমঝিম ৰীমা শ্বেট্টি৷\nঅতিথি শিল্পীঃ ববিতা ধীলন, কংকনা পাদুকন\nভৌতিক পৰিবেশৰ চিন৷\nমাজৰাতিৰ সময়৷ চাৰিওফালে ধোঁৱা ধোঁৱা দেখুওৱা হ’ব৷ দূৰত শিয়াল আৰু কুকুৰে একেলগে ৰাউচি যুৰিব৷\nদ্ৰোণ কেমেৰাৰে দূৰৰ পাহাৰীয়া ৰাস্তা এটা দেখুওৱা হ’ব৷ তাৰ পৰা লাহে লাহে পাহাৰৰ চূড়া এটা দেখুৱাব আৰু পাহাৰৰ চূড়াৰ পৰা দূৰত থকা দিল্লী চহৰখন দেখুওৱা হ’ব৷ ক্ৰমান্বয়ে ক্ল’জ আপত তাজমহল আৰু লালকিল্লা কেমেৰাই দেখুৱাব৷\nলগে লগে ক্ল’জ আপত কেইবা যুৰি চকুৱে পিৰিক পাৰাককৈ চাই থকা দেখুৱাব৷\nঅলপ অলপ পোহৰ হ’ব৷ হঠাতে বিজুলী ঢেৰেকনি মাৰিব৷ চাৰিওফালে ভয়ানক পৰিবেশ হ’ব৷ কুকুৰ, মেকুৰীবোৰে জোৰকৈ চিঞৰিব৷ গছৰ ডালত চৰাইবোৰে ধৰফৰাব ধৰিব…ক্ল’জআপত এবাৰ বিজুলী ঢেৰেকনি আৰু এবাৰ চকু কেইহাল দেখাব৷ চকুবোৰেৰে এবাৰ তেজ বোৱা দেখা যাব আৰু এবাৰ পানী৷ প্ৰচণ্ড এটা ঢেৰেকনিৰ শব্দত চকুকেইহাল মেল খাই যাব৷\nঘড়ীত চাৰি বজাৰ সংকেত আহিব আৰু দূৰৈৰ পৰা আজানৰ সুৰ ভাঁহি আহিব….আল্লাহু আকবৰ….৷\nআজানৰ সুৰ শুনাৰ লগে লগে ক্ল’জ আপত চকু কেইযুৰি জাপ খোৱা দেখাব আৰু চকুপানী বৈ আহিব আটাই কেইযোৰ চকুৰে…\nঅসমৰ এখন ঠাই দেখুওৱা হ’ব৷ ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ দেখুওৱা হ’ব৷ পথৰ দাঁতিত চুলি কটা চেলুন, পাণ দোকান, চাহ দোকান দেখা যাব৷\nলাইট, কেমেৰা, একচন…\nকেমেৰাই চেলুনৰ দোকানৰ নামটো দেখাব “হিৰো কটা চেলুন”\n“ইয়াত ডাঙৰ সৰু চবকে কটা হয়” বুলি লিখা থাকে৷ এনেতে এজন সৰু ফুটিয়া ল’ৰাই চেলুনখন খুলিব৷ পিন্ধনত তাৰ ৰঙা হাফপেণ্ট আৰু ফুলাম হাত কটা স্পৰ্টিং থাকিব৷ পিছফালৰ পৰা প্ৰথমে দেখুওৱা হ’ব ল’ৰাজনক৷ ল’ৰাজনে ঝাৰু এপাত লৈ সাৰিব চেলুনৰ মজিয়া৷ আগদিনা কটা চুলিবোৰ একগোট কৰি পলিথিন বেগত ভৰাব লাহে লাহে৷ তাৰ পিছত মগ এটাত পানী লৈ চাৰিওফালে চটিয়াই ধূপ এডাল জ্বলাই বিশ্বকৰ্মাৰ ফটো এখনৰ আগত থকা ধূপদানিটোত গুজি দিব৷ তাৰ পিছত কেমেৰাই ক্ল’জ আপত ল’ৰাজনৰ প্ৰথমে থুতৰিত থকা দাড়িখিনি দেখাব, তাৰপিছত ওপৰৰ ফালে থিয় হৈ থকা চুলি কেইডালমান দেখাব আৰু ওঁঠ দুটি দেখাব৷ ল’ৰাজনে পটকৈ চাধা অলপ নি ওপৰৰ ওঁঠৰ তলত সোমাই দিব৷ আৰু লগে লগে ল’ৰাজনক সম্পূৰ্ণ মুখখন দেখা যাব(এই ৰোলটো কৰিব সঞ্জীৱ খানে৷ চৰিত্ৰৰ নাম বাবা ওষ্টাদ)৷\nবাবা ওষ্টাদ ওলাই কাষত থকা চাহ দোকান খনত আহে আৰু দোকানীক চিঞৰি মাতে৷ দোকানত কাকো নেদেখি চাৰিওফালে চকু ফুৰাব আৰু তাৰ লগে লগে চাহ দোকান খনৰ ৰূপটো কেমেৰাই দেখাব৷ ক্ল’জ আপত বাবা ওষ্টাদৰ চকু পিৰিক পাৰাককৈ চাই থকা দেখাব আৰু দোকানৰ পৰিবেশটো৷\nচাহৰ সৰু দোকান এখন৷ দুখন বেঞ্চ থাকে দীঘলীয়াকৈ৷ এফালে তৰ্জাৰ বেৰা দি টেবুল এখনত ষ্ট’ভ এটা আৰু চাহ বনোৱা সঁজুলি থাকে৷ বাহিৰত দিপীকা পাদুকন, প্ৰিয়ংকা চোপ্ৰা, আলিয়া ভাটৰ ছবি থাকে বেৰাত৷ এসময়ত গৈ বাবা ওষ্টাদৰ চকু ৰৈ যাব দোকানৰ পিছফালে৷\nপিছফালে এজন চেঁপা পায়জামা পিন্ধা মানুহ এজনে কেৰাহী এটা মাজি থাকিব৷ লগে লগে সংলাপ বুলি পৰিচালিকাই ক’ব৷\nবাবা ওষ্টাদ: আবে চন, কেৰাহী মাজি কিনে হোৱাই নাই নেকি?\nবাবা ওষ্টাদৰ মাত শুনি ঘূৰি চাব মানুহজনে৷ (ক্ল’জ আপত দেখাব তেওঁক আৰু এই ৰোলটো কৰিব ভাস্কৰ ৰামপালে৷ চৰিত্ৰৰ নাম কাঞ্চা)৷ লগে লগে কাঞ্চাই সংলাপ দিব৷\nকাঞ্চা: হ’ৱা ন্যাই৷ ক্যলিৰ পৰা চচপেনখন ধুইয়ে আছোঁ ধুইয়ে আছোঁ চফাই হ’ৱা ন্যাই৷ কিবা লাগিব্য ন্যেকি?\nবাবা ওষ্টাদ: আবে চন, চাহ খাম বুলি ভাবি কিনে আহিছিলোঁ৷ ঘৰতো খোৱা নহ’ল৷ তোৰ হাতৰ চাহ খায় কিনে মজ্জা লাগে ৰে৷ পুৰা দিনটোলৈ চাৰ্জ হৈ যাওঁ৷\nকাঞ্চা: ঘৰতো নাখালে মানে? ভাবী নাই ন্যেকি? ক’ৰবাত ঘূৰিব গৈছে ন্যেকি?\nবাবা ওষ্টাদ: নাই ৰে! কালি ফিলিম চাব গ’লোঁ একলাই, তো খঙ্গাই আছে৷\nকাঞ্চা: (হাঁহি) হাঁ হাঁ……অকলে গৈছিলে জানো? মইতো আপ্নাক প্যখিলা একজনীৰ লগতে দেখিছিলোঁ৷ খুব ৰাম্ৰ লাগিছিল৷\nবাবা ওষ্টাদ: ধেই কি কৈছ! আচ্চা তই যে বাচন ধুইছ ই পোৱালি ক’ত গ’ল?\nকাঞ্চা: তাৰ কথা নক’ব(খঙত)! নাজানো তাৰ কি হৈছে? আজি কেইদিন মানৰ পৰা কিবা আত্মা চাধনা ক্যৰি থাকে৷ কালি গ্যখীৰ গৰম কৰিব দি কিবা ধিয়ানত বহিছিল৷ চব গ্যখীৰ জ্বলাই পেলালে৷ গোটেই ৰাতি ধিয়ানত বহি থাকে আৰু মুখেৰে বিৰ বিৰ বিৰকৈ কিবা কৈ থাকে৷ মোৰতো ভয়ে লাগে তাক৷\nবাবা ওষ্টাদঃ মোকো কালি গৈ কৈছে মোগল-ই-আজমৰ সকলোকে মাতি আনিব আৰু মোৰ তাতে হেয়াৰ ইষ্টাইল কৰাই দিব বোলে?\nএনেতে পোৱালিৰ প্ৰবেশ৷ এই চৰিত্ৰটো কৰিব টবিবাৰ সিঙে৷ টবিবাৰৰ প্ৰবেশ হোৱাৰ লগে লগে কেমেৰাত তেওঁক ভৰিৰ পৰা মূৰলৈ দেখাব৷ ভৰিত স্পৰ্টচ্ শ্বু, এখন ক’লা ধুতি আৰু গাত ৰঙা গেঞ্জী, ডিঙিত নকলি মানুহৰ মূৰৰ মালা৷ কপালত এটা ডাঙৰ ফোঁট আৰু মূৰত এটা ৰঙা পাগুৰি৷ হাতত এডাল কিহবাৰ হাড়৷\nপোৱালিৰ ৰূপ দেখি বাবা ওষ্টাদ আৰু কাঞ্চা চক খাই উঠে আৰু দুখোজ পিছুৱাই যায়৷\nপোৱালি ওৰফে টবিবাৰে লাওখোলা এটাৰ আগত বহি পূজা কৰি থাকিব চকুমুদি চাহ দোকানৰ পাকঘৰ থকা ঠাইৰ চুক এটাত৷ কাঞ্চাই খঙত চাই থাকিব৷ পিছফালে বাবা ওষ্টাদে তাৰ চুলি কাটি থাকিব৷\nবাবা ওষ্টাদ: এনেকা দোকানৰ বাহিৰত চুলি নাকাটো মই৷ তোক বুলিহে কাটিছোঁ কিন্তু ডাবল পইচা লাগিব৷\nকাঞ্চা: লৈ ল’ব না! দেখা নাই এই পগলাটোৱে কি ক্যৰিছে৷ ইয়াক এৰি মই ক্যেনেকে যাম৷ চব কাষ্টমাৰ ভাগি যাব৷\nবাবা ওষ্টাদ: ৰহ ইয়াৰ পাগলামি মই খেদাইছোঁঁ৷ ঐ পোৱালি উঠ৷ কি নাটক এইগিলা৷ আবে চন তান্ত্ৰিক ওলাইছ না? উঠ উঠ! কাম কৰ৷ (পোৱালিক উঠাই দিয়ে জোৰ কৰি)\nপোৱালি: হাৰে কি কৰিলে এইয়া? ইচ ইচ! চব বৰ্বাদ কৰি দিয়া? অভি আপ্নালোকে ভি ভুগিব লাগিব৷ হে কালী মইয়া কিৰ্পা কৰ চব লোগকে? এই মানুহ লোগৰ গলটি তু মাফ কৰি দে৷\nবাবা ওষ্টাদ: এক থাপ্পৰ দি তোৰ তান্ত্ৰিক ভুূত উলিয়াই দিম ৰে চন! গলটি কৰিলোঁ আমি৷ তই এইবোৰ কৰি থাকিলে দোকান চলিবনে? এইবিলাক তোৰ ডিঙিত মানুহৰ মূৰৰ মালা, হাতত লৈ থকা হদ্দি দেখিলে কোন কাষ্টমাৰ আহিব? চুপচাপ আগৰ দৰে কাম কৰ৷\nপোৱালি: পিলাষ্টিক কা মালা হয় ৰে বাবা!\nএনেতে কাঞ্চাইও খেদি আহে পোৱালিক থাপ্পৰ দিবলৈ লগে লগে বিজুলী ঢেৰেকনিৰ দৰে হয় আৰু পোৱালিয়ে সাধনা কৰি থকা জাগাত কেইবা গৰাকীও পুৰুষ, মহিলা অদ্ভুত বেশভূষাৰে থিয় দি থাকে আৰু তিনিওৰে চকু যোৱাত আটাই কেইগৰাকীয়ে “আচ-চলাম-ৱালেইকুম” বুলি চালাম কৰে৷ তেওঁলোকক দেখি কাঞ্চাই বচোৱা বুলি বাবা ওষ্টাদৰ কোলাত জাপ মাৰি উঠে আৰু পোৱালিও “কৌন হে আপ্নি লোক” বুলি বাবাক খামুচি ধৰে৷ লগে লগে তিনিওজন বেহুচ হৈ যায়৷ থিয় হৈ থকা পুৰুষ মহিলা কেইগৰাকীৰ গাত লাইট পৰে৷\nলাইট আৰু কেমেৰা এজনী ছোৱালীৰ মুখত থাকিব৷ বিভিন্ন ভঙ্গীমাৰে নাচি থাকিব৷ কাষত পুৰুষ এজনে বহি বাঃ বাঃ কৈ চাই থাকিব৷ (এই চৰিত্ৰ দুটা কৰিব ডলী দিক্ষীত আৰু হেমন্ত খান্নাই৷ চৰিত্ৰ দুটি অনাৰকলী আৰু চেলিম)৷ কাষতে আৰু এজনী ছোৱালীয়ে খঙেৰে দুয়োকে চাই থাকে(এই চৰিত্ৰটো কৰিব নীলাক্ষী শেষাদ্ৰীয়ে৷ চৰিত্ৰ নুৰজাহান)৷\nসংলাপ বুলি কোৱাৰ লগে লগে কেমেৰা অনাৰকলী আৰু চেলিমৰ ফালে ঘূৰিব৷\nঅনাৰকলী: (নাচি নাচি)চাহেব-ই- আলম মই কেনেকুৱা নাচিছোঁ! আজি কেইবা শ বছৰৰ মূৰত নাচি যে ইমান ভাল লাগিছে নহয়! আৰু সেই ঘৰতোৰ পৰা ওলাই ইমান ভাল লাগিছে য’ত মোক জিন্দা কবৰ দিছিল৷\nচেলিম: বহুত ধুনীয়া নাচিছা অনাৰকলী৷ তোমাৰ তুলনা নাই৷ ৱাহ ৱাহ৷\nঅনাৰকলী: চুক্ৰিয়া চাহেব -ই- আলম৷\nনুৰজাহান: চাহেব-ই আলমে চাগৈ পাহৰিলে যে ময়ো আহিছোঁ আপোনাৰ লগত৷ পাহৰি নাযাব মই হিন্দুস্থানৰ মল্লিকা নুৰাজাহান৷ সামান্য এজনী নৰ্তকীক ইমান গুৰুত্ব দিয়া সহ্য নকৰোঁ৷\nচেলিম: এ-মল্লিকা-ই-হুস্ন, তোমাৰ এই হিংসা কুৰীয়া স্বভাবৰ বাবেই মই বেয়া পাওঁ৷ তোমাক চাৰা হিন্দুস্থানৰ বেগম বনাইছোঁ তথাপিতো তুমি মোক জাচুজি কৰিবলৈ নেৰা৷ মই শ্বাহজাদা হয় গতিকে মই যদি সুন্দৰীৰ লগত হাঁহি ধেমালি নকৰোঁ কোনে কৰিব৷\nনুৰজাহান: সেই সময়তো আপুনি অনাৰকলীৰ কাৰণে মোক এভইড কৰিছিল আৰু আজি ইমান শ বছৰৰ পিছতো দুনীয়াত অহাৰ পিছত পুনৰ অনাৰকলীৰ লগত লীলা খেলা কৰিছে? লাজ নহ’ল আপোনাৰ অলপো৷\nঅনাৰকলী: চালাম বেগম চাহিবা৷ আপুনি আগৰ কথাবোৰ পাহৰি যাওক৷ আল্লাই আমাক দুদিনৰ কাৰণে দুনীয়াত পঠাইছে৷ আধুনিক হিন্দুস্থানখন চাবলৈ৷ গতিকে এইচ কৰক মল্লিকা -ই-আলম৷\nনুৰজাহান: তই থাকিলে মই ক’ৰ পৰা এইচ কৰিম৷ সেই যুগতো তোৰ কাৰণে মোৰ শান্তি নাছিল৷ মই ৰাজ্য শাসন কৰি থাকোঁ আৰু তই বেটিয়ে চেলিমৰ লগত প্ৰেম কৰি “প্যাৰ কিয়া তো দৰনা ক্যা” গান গাই গাই ভুলাইছিলি৷ বাদশ্বাহ আব্বা হুজুৰে তোক এনেয়ে শাস্তি দিয়া নাছিল৷\nচেলিম: মল্লিকা, তুমি অনাৰকলীক এনেকে নক’বা৷ যদিও মোৰ তোমাৰ সতে কেইবাজনীও বেগম মোৰ হ’লেও প্ৰকৃত প্ৰেম মই অনাৰকলীকহে কৰিছোঁ৷\nএনেতে কেমেৰা ঘূৰিব এফালে আৰু এজনী ৰাণীৰ পোচাকত ছোৱালী আহিব(এই চৰিত্ৰটো কৰিব পৰিস্মীতা বৰদলৈ৷ চৰিত্ৰ মান বাই)তেওঁ পিন্ধনত ৰাজপুত সকলৰ দৰে ঘাগ্ৰা, চোলি পিন্ধিব৷ কপালত ফোঁট, সেন্দূৰ থাকিব৷ লগে লগে সংলাপ দিব৷\nমান বাঈ: শ্বেহজাদাই মোৰ কথা পাহৰি গ’ল চাগৈ? মইয়ো যে আপোনাৰ পত্নী৷ মই থাকোঁতে সাধাৰণ বেগম, নৰ্তকীবোৰে কেনেকৈ ইমান সাহস পায় আপোনাৰ ওচৰত আহিবলৈ৷\nএনেতে প্ৰচণ্ড চিঞৰ এটা শুনা যায় “খামোচ৷ ” লগে লগে কেমেৰা ঘূৰে আৰু পিছফালে বাদশ্বাহ আকবৰৰ গেটআপত ৰিণ্টুমণি আদিল হুছেইন, যোধা বাইৰ গেটআপত ৰিমঝিম ৰিমা, বিলকিচ বেগমৰ গেটআপত কাবেৰী মহন্ত থিয় হৈ থাকে৷\nওচৰতে বাবা ওষ্টাদ, পোৱালি আৰু কাঞ্চা তিনিও বেহুচ হৈ পৰি থাকে৷ তেওঁলোকক তানসেনৰ ভূমিকাত থকা ৰক্তাভ আলম আৰু বীৰবলৰ ভূমিকা কৰা দেৱজিত মাধৱনে বিচি থাকে৷ মাজতে এবাৰ পোৱালি সাৰ পাব কিন্তু ওচৰত থকা মানুহ বোৰ দেখি “জয় কালী মইয়া” বুলি কৈ আকৌ বেহুচ হ’ব৷\nচাহ দোকানৰ ভিতৰত এটা চুকত কাঞ্চা, বাবা ওষ্টাদ, পোৱালি ভয়ে ভয়ে থিয় হৈ থাকিব৷ কোঠাটোৰ ভিতৰত কম পোহৰৰ বাল্ব জ্বলি থাকিব৷ এখন বেঞ্চত বাদশ্বাহ আকবৰ, যোধা বাই, বিলকিচ বেগম বহি থাকিব৷ সমুখত চেলিম, নুৰজাহান, মান বাঈ তলমূৰকৈ থিয় হৈ থাকিব৷ অনাৰকলী দূৰত ভয়ে ভয়ে থিয় হৈ চেলিমক চাই থাকিব৷\nকোঠাৰ একোণত তানসেনে(ৰক্তাভ আলমে) ৰাগ দীপক গাই কোঠাটো আৰু বেছি পোহৰ কৰিব বিচাৰিব৷ কিন্তু ব্যৰ্থ হয়৷ কাষতে বহি থকা বীৰবলে হাঁহে৷\nআকবৰ: শ্বেহজাদা তুমি আজিও সলনি নহ’লা৷ জিন্দা থাকোঁতেও তুমি অনাৰকলীৰ লগত লিলিমাই কৰি থাকিলা বেগমহঁতক ঠগি ঠগি আৰু আজি আত্মা হৈ অহাৰ পিছতো লৈ আহিছা লগত অনাৰকলীক৷\nনুৰজাহান: বাদশ্বাহ চলামত! এইজনীৰ কাৰণে মই মৰাৰ পিছতো শান্তি নাপালোঁ৷ চেলিমৰ কবৰৰ ওচৰত নাজানো ক’ৰপৰা আহি প্যাৰ কিয়া তো দৰনা ক্যা, জব প্যাৰ কিয়াতো দৰনা ক্যা বুলি নাচি থাকে৷ আৰু চেলিমে মোক নাচায়ে৷\nমান বাঈ: বাদশ্বাহ পিতাশ্ৰী! মইতো একো সুখে নাপালোঁ৷ প্ৰথমতে এই নুৰজাহান তাৰপিছত এইজনী অনাৰকলীয়ে ৰূপৰ বাহাৰ দেখাই মোৰ পৰা চেলিমক কাঢ়ি নিয়ে৷ আৰু এই নুৰজাহানে তো মোৰ তাজ কাঢ়ি নিলে৷\nঅনাৰকলী: বাদশ্বাহ চলামত! মোৰ কোনো লোভ নাই, মোৰ কোনো আশা নাই৷ মই মাত্ৰ চেলিমক ভাল পাওঁ৷ মই মাত্ৰ সাধাৰণ অনাৰকলী৷ মই দাসীহে৷\nআকবৰ: লা-হওল-বিলা কুৱট৷ নুৰ বহু বেগম, মান বহু বেগম তোমালোকে মৰাৰ পিছতো সতিনী হৈ থাকিব এৰা নাই৷ তোমালোকৰ আম্মীহঁতক চোৱা৷ আজিও তেওঁলোক কি সুন্দৰকৈ লগত মিলি থাকে৷\nযোধা: পুত্ৰী মান, বহু নুৰ তোমালোকৰ মাজত এই কাজিয়াৰ বাবেই চেলিমক অনাৰকলীৰ দৰে সাধাৰণ ছোৱালীয়ে ভুলাব পাৰিছে৷\nবিলকিচ বেগম: বহু বেগম! আমি মিলিজুলিয়ে থাকোঁ বাবে আজিও চোৱা ধৰতিত পুনৰ একেলগে আহিব পাৰিছোঁ৷ বাদশ্বাহ, শ্বেহজাদাবোৰৰ বেগম ধেৰ চাৰা থাকেই৷\nচেলিম: আম্মী হুজুৰ! আপুনি ঠিক কৈছে৷ ইহঁতৰ পৰা অশান্তি পাইয়ে মই অনাৰকলীৰ ওচৰত গৈছিলোঁ৷ দুয়ো কেৱল দিল্লীৰ সিংহাসনতহে বহে৷ মোৰ কথা নাভাবেই৷\nআকবৰ: খামোচ না মুৰাদ৷\nবীৰবল: জাহাপনা, শান্ত হওক৷ তাতকৈ পুনৰ আপোনাৰ হুকুমত কৰিব পাৰে নেকি এই নতুন ঠাইখনত তাকে চিন্তা কৰক৷\nগুৱাহাটীৰ বিগ বজাৰ দেখুওৱা হ’ব৷ বাবা ওষ্টাদে অনাৰকলী, নুৰজাহান, মান বাঈ, যোধা বাঈ, বিলকিচ বেগমক লৈ বজাৰ কৰি আছে৷ পিচে পিচে আকবৰ আৰু চেলিম৷ মানুহবোৰে সিহঁতক ঘূৰি ঘূৰি চাইছে৷ কিছুমানে হাঁহিছে৷ কিছুমানে কৈছে কিবা চিনেমাৰ শ্বুটিঙৰ পৰা আহিছে চাগৈ৷\nঅনাৰকলীয়ে এজোৰ কাপোৰ দেখি কৈছে মোৰ দৰে চেলোৱাৰ কামিজ আছে৷ বিভিন্ন ডিজাইনৰ ড্ৰেছ দেখি নাম সোধাত চেলচ্ গাৰ্লজনীয়ে কুৰ্তী, পাটিয়ালা, গাউন আদিৰ নাম কৈ শেষত এযোৰ কাপোৰৰ নাম অনাৰকলী বুলি কয়৷\nচেলচ গাৰ্ল: এইযোৰ অনাৰকলী ড্ৰেছ৷ মোগল-ই -আজমত মধুবালাই অনাৰকলী হওঁতে পিন্ধিছিল এই ডিজাইনৰ কাপোৰ৷\nঅনাৰকলি: (চেলিমৰ ফালে চাই)চাহেব-ই-আলম, দেখিলে মোৰ কলাৰ আদৰ এতিয়াও আছে৷\nচেলিম: তুমি লা -জবাব\nঅনাৰকলীৰ কথা শুনি পিছফালে থিয় হৈ থকা নুৰজাহান আৰু মান বাঈয়ে মুখখন বেঁকা কৰি দিব৷ আৰু চেলিমক একো ক’ব নিদি টানি লৈ যাব৷\nবাবা ওষ্টাদ: পইচা দিয়ক কাপোৰৰ৷\nআকবৰ: মই বাদশ্বাহ হৈ কিয় পইচা দিম৷ এই চাৰা হিন্দুস্থান মোৰেই৷\nবাবা ওষ্টাদঃ আবে চন! সেইবোৰ বাদশ্বাহী নচলিব৷ আজিকালি চব বাদশ্বাহ৷ ৰহিলা বাইৰ তাত গৈ দুই গিলাচ খালে ময়ো শ্বাহেনশ্বাহ হৈ যাওঁ৷ পইচা দিয়ক৷\nযোধাই কথা বিষম দেখি নিজৰ মণি এডাল দিয়ে৷ বাবা ওষ্টাডে মণিডাল ৰাখি থয় আৰু নিজৰ পইচা দিয়ে৷\nসকলোৱে মডাৰ্ণ কাপোৰ কিনে৷ অনাৰকলী, নুৰজাহান, মান বাঈয়ে জিনচ্, মিনি স্কাৰ্ট কিনে আৰু যোধা বাঈ আৰু বিলকিচ বেগমে চেলোৱাৰ কিনে৷ চেলিম, আকবৰ, বীৰবল, তানসেনে ৰেংগলাৰ জিনচ, হাফপেণ্ট, ৰিবকৰ জোতা কিনে৷\nচেলিমে চেলচ্ গাৰ্ল(ববিতা ধীলন)জনীৰ লগত কথা পাতি থকাত অনাৰকলী আৰু নুৰজাহানে টানি লৈ আহে৷\nবাটত আহোঁতে বাবা ওষ্টাদক কাঞ্চাই ফোন কৰে আৰু বাবাই চেলিমক কাণে কাণে কিবা কয়৷ চেলিমে হাঁহি দিয়ে৷ চেলিমৰ লগতে তানসেন আৰু বীৰবলেও হাঁহে৷\nব্ৰহ্মপুত্ৰৰ মাজত কামাকাজিত চেলিম, অনাৰকলী, নুৰজাহান, মান বাঈ লগতে তানসেন বহি থাকে লগত বাবা ওষ্টাদ৷ ভিতৰৰ ৰেহ ৰূপ দেখি বিস্ফোৰিত নেত্ৰে আটায়ে চাই থাকে৷ ষ্টেজত গায়ক এজনে গান গায় থাকে “ আখ মাৰে ও লড়কী আখ মাৰে৷ ” গান শুনি তানসেন অসন্তুষ্ট হয় আৰু কয় “গানৰ তাল নাই, লয় নাই, কথা নাই৷ ” বাবা ওষ্টাদে কয় “আজিকালি এই গানে ভাল পাই৷ এনেতে চাউণ্ড বক্সত “কমৰীয়া হিলাকে হিলাকে, নজৰীয়া মিলাকে মিলাকে” বাজি উঠে৷ সুন্দৰী ছোৱালীবোৰ দেখি শ্বেহজাদা চেলিমে ৰ’ব নোৱাৰি নাচিব যায়৷ তাকে দেখি অনাৰকলীও নাচে আৰু অনাৰকলীক দেখি মান বাঈ, নুৰজাহানেও নাচিব ধৰে৷ সুন্দৰ ৰঙীণ পানীয়বোৰ দেখি ৰ’ব নোৱাৰে চেলিমে৷ তাতে চেলিমে বিগ বজাৰৰ চেলচ্ গাৰ্ল জনীক লগ পাই আৰু তাইৰ লগত নাচিব ধৰে৷ দুৰৈত এক কোণত অনাৰকলী, নুৰজাহান, মান বাঈ কান্দোন মুৱা হৈ ৰৈ চাই থাকে৷ তিনিও তানসেনৰ লগত চাহ দোকানলৈ ঘূৰি আহে৷ গোটেই ৰাস্তা অনাৰকলীয়ে কান্দি আহে আৰু নুৰজাহান আৰু মান বাঈয়ে ফুচফুচাই কয় দেখিলি অনাৰকলীতকৈও ভুলাব পৰা হুস্ন বৰ্তমান আছে ধৰতীত৷\nকোঠাত আকবৰ খঙত বহি থাকে৷ যোধা আৰু বিলকিচে বিচি থাকে৷ বীৰবলে আকবৰক বুজাই থাকে কাষতে বহি৷ কিছু দূৰৈত অনাৰকলী আৰু নুৰজাহানে কাজিয়া কৰি থাকে৷ মান বাঈয়ে মুখ ফুলাই বহি থাকে৷\nআকবৰ: বীৰবল আজি এসপ্তাহ চেলিম অহা নাই৷ ক’ত গ’ল পাত্তা নাই৷ এই বাবা ওষ্টাদে তাক নষ্ট কৰিলে৷\nবীৰবল: জাহাপনা, মাফ কৰিব! চেলিমক নষ্ট কৰিব নালাগে৷ সি কোনো দিনে ভাল নহ’লে৷ লগতে তানসেনকো নষ্ট কৰিলে৷ আজিকালি তানসেনেও ডিস্কো যায় তাৰ লগত৷\nনুৰজাহান: আব্বা হুজুৰ! মই কৈছিলোঁৱে আমি নাযাওঁ ধৰতীত৷ চেলিমৰ একো ঠিক নাই৷ সুন্দৰী নাৰী দেখিলেই প্ৰেমত পৰে তেওঁ৷\nমান বাঈ: উফ! আব্বা হুজুৰ কি সাংঘাতিক ছোৱালীবোৰ৷ অনাৰকলীও পাত্তা নাপালে৷\nঅনাৰকলী: শ্বেহেনশ্বাহে আলম! গুষ্টাখি মুৱাফ হো৷ মোক তেওঁ পাত্তা নিদিয়ে৷ মই বোলে আউত ডেটেদ হয়৷ ইমান গহনা, কাপোৰ পিন্ধা ছোৱালী আজিকালি নাচায়৷ মই বোলে নাচিবও নাজানোঁ৷ বৰ দুখ পালোঁ৷ মই যাওঁগৈ৷\nএনেতে চেলিমে দুগৰাকী ধুনীয়া স্বল্প বসনা যুৱতীৰ লগত আহে৷ আৰু আহিয়ে সংলাপ দিয়ে\nচেলিম: আচ-চলাম-ৱালেইকুম আব্বা হুজুৰ! মই এই দুগৰাকী নতুন বেগম আনিলোঁ৷\nঅনাৰকলী, নুৰজাহান, মান বাঈ বেহুচ হৈ যায়৷\nআকবৰ: লা-হৌওল-বিলাকুৱট! না মুৰাদ, না লায়ক তই এতিয়াও আগৰ স্বভাব এৰা নাই৷\nবীৰবল: ব’লক শ্বাহেনশ্বাহ৷ আমি আকৌ উলটি যাওঁ নিজৰ ঠাইত৷ নাচাওঁ ধৰতী৷ আপোনাৰ পুত্ৰই ইয়াতো সুখেৰে থাকিব নিদিব৷\nসকলোৱে যাম কোৱা শুনি পোৱালিয়ে লগে লগে পূজা কৰা ঠাইত পূজা আৰম্ভ কৰে আৰু লাহে লাহে আটায়ে অদৃশ্য হৈ যায়৷\nলগে লগে ছোৱালী দুজনীক ধৰি থকাৰ পৰা চেলিমো অদৃশ্য হয়৷ ছোৱালী দুজনী তাকে দেখি চিঞৰ মাৰি দৌৰ মাৰে তাৰ পৰা৷\n১০ ম দৃশ্য\nপুনৰ বাবা ওষ্টাদ আৰু কাঞ্চাই দোকান খোলে৷ কেমেৰাত পোৱালিক বাবাই কোবাই কোবাই তন্ত্ৰ মন্ত্ৰৰ বস্তুবোৰ পেলাব দিয়ে৷\nবাবা ওষ্টাদ: আৰু যদি তই এইবোৰ কাম কৰ তোক পুলিচত দিম৷ তোৰ কাৰণে মোৰ দহ হাজাৰ টকা খৰচ হ’ল৷ ভাবিছিলোঁ হীৰাৰ মালাডাল কামত আহিব৷ কিন্তু সেইডালো গায়ব হৈ গ’ল সিহঁতৰ লগত৷\nকাঞ্চা: মোৰো হোটেলত ইমান খৰচ হ’ল৷ সদায় বিৰিয়ানী আৰু কোৰ্মা লাগে৷ বনাব নাজানো কোৱাত জিয়াই পুতি পেলোৱাৰ শাস্তি দিম ক’লে৷ আৰু তানসেনে মন গ’লেই কেতিয়াবা ৰাগ মেঘমল্লাৰ গায় বৰষুণ আনি দিয়ে, কেতিয়াবা দীপক ৰাগ গায় গোটেই ঘৰতে চাকি জ্বলাই দিয়ে৷\nবাবা ওষ্টাদঃ আৰু অলপ অলপ নুৰজাহান আৰু অনাৰকলীক মোৰ গাৰ্লফ্ৰেণ্ড বুলি ভাবি মোক ঘৈণীয়ে ঘৰত সোমাব নিদিয়ে৷ বাৰণ্ডাত শোওঁ আজি কালি৷\n« মাধ্যাকৰ্ষণিক ত্বৰণ, দুৰ্ঘটনা আৰু বোনলেচ চিকেন – দেৱজিত শৰ্মা\nষ্টেণ্ডাৰ্ড’ বন কৰা মানুহজন – কুকী কল্পিতা মহন্ত »\nহাঁ হাঁ৷ডলী কি ঝাকাচ চিনেমা লিখিছা৷\nফাটাফাটি চিনেমা । চাই মানে পঢ়ি আনন্দ পালোঁ ।\nএইখন চিনেমা আকৌ চাম পাই!!!😘\nৰহিলাৰ ঘৰৰ দুগিলাচ খাই শ্বাহেনশ্বা বনি যায় , সুন্দৰ কাহিনী সুন্দৰ উপস্থাপন\nপেইছা ৱসুল চিনেমা.. অভিনয় কৰিবলৈ সুযোগ-সুবিধাকণ দিয়াৰ বাবে অশেষ ধন্যবাদ😊\nকি লেখচি এ বাই, ফাগলাই গেইছুঙ আৰৰো 😂😂😂😂\nব্লকবাষ্টাৰ।বাবা খান জিন্দাবাদ।\nধন্যবাদ ডলী৷ হেমন্ত খান্নাই ফালি দিছে৷ অনাৰকলিও তামাম৷ নুৰজাহানৰ চিলেকচন তামাম\nবাপৰে, কি সাংঘাতিক চিনেমা৷\nবিলকিচ বেগমৰ কি এক্টিং! মাছাআল্লাহ..কি অদা! ভূত হলেও কোনেও টক্কৰ দিব নোৱাৰে৷\nফাটাফাটি হৈছে দেই চিনেমা ।সকলোৰে অভিনয় মজ্জা হৈছে।\nএইয়াহে চিনেমা।পইচা উচুল হৈ গ’ল দেই।\nমৰাৰ পিছতো সতিনী খাটিবলৈ নেৰে! তামাম ডায়লগ। মোৰ খং উঠিলে তন্ত্ৰ মন্ত্ৰ মাতি আকৌ ধৰতিলৈ নমাই আনিম বাবা ওষ্টাদ। গতিকে ওষ্টাদি নেদেখাব। ডলী বাই চিনেমা ঝাক্কাছ।\nখতৰনাক হে বুলিলো। অনাৰকলি আৰু চেলিম বিগবজাৰলৈ যোৱাৰ দৃশ্যটো কল্পনা কৰি ভাল লাগিল


যোহন 12 - पवित्र बाइबिल [ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন] - (যোহ 12)\nনিস্তাৰ-পৰ্বৰ ছয় দিনৰ আগতে যীচু বৈথনিয়া গাওঁলৈ আহিল, সেই ঠাইত লাজাৰে বাস কৰিছিল৷ এই জন লাজাৰকে যীচুৱে মৃত্যুৰ পৰা তুলিছিল।\nসেই ঠাইতে তেওঁলোকে যীচুৰ কাৰণে ৰাতিৰ আহাৰ যুগুত কৰিলে। মাৰ্থাই খোৱা আহাৰ বাঢ়ি দিছিল, যীচুৰ লগত যি সকলে ভোজনত বহিছিল তেওঁলোকৰ মাজতে লাজাৰো আছিল।\nতেতিয়া মৰিয়মে বহুমুল্য বিশুদ্ধ জটামাংসীৰ সুগন্ধি তেল আনি যীচুৰ চৰণত ঘঁহিলে আৰু নিজৰ চুলিৰে যীচুৰ চৰণ মচি সেই তেল সানি দিলে; তেতিয়া সেই তেলৰ সু-গন্ধই গোটেই ঘৰ জুৰিলে।\nতেতিয়া তেওঁৰ শিষ্য সকলৰ মাজৰ যি জনে তেওঁক শত্ৰুৰ হাতত শোধাই দিব, সেই ঈষ্কৰিয়োতীয়া যিহূদাই মৰিয়মৰ এই কার্যক বিৰোধ কৰিলে আৰু ক’লে,\n“আমি এই তেল তিনি শ আধলিত বিক্ৰী কৰি, দৰিদ্ৰ সকলৰ মাজত কিয় দান নকৰিলোঁ?”\nতেওঁ যে দৰিদ্ৰ সকললৈ চিন্তা কৰি এই কথা কৈছিল, এনে নহয়, কিন্তু তেওঁ চোৰ; তেওঁৰ হাতত ধনৰ জোলোঙা আছিল, সেই কাৰণে তাৰ ভিতৰত যি দিয়া যায়, তাকে তেওঁ চোৰ কৰে, এই কাৰণতে তেওঁ এনে কথা কৈছিল।\nতেতিয়া যীচুৱে ক’লে, “তেওঁক অকলে থাকিবলৈ দিয়া! মোক মৈদামত থোৱা দিনৰ কাৰণে তেওঁক এই সুগন্ধি ৰাখিবলৈ দিয়া হৈছিল৷\nকিয়নো দৰিদ্ৰ সকল তোমালোকৰ লগত সদায় থাকিব; কিন্তু মই তোমালোকৰ লগত সদায় নাথাকো।”\nইহুদী সকলৰ বহুতে গম পালে যে, যীচু বৈথনিয়াতে আছে। তেতিয়া তেওঁলোক তালৈ আহিল, কিন্তু যীচুক চাবৰ কাৰণে যে আহিল এনে নহয়, যি জন লাজাৰক মৃত লোকৰ মাজৰ পৰা যীচুৱে তুলিছিল, সেই জন লাজাৰক চাবলৈহে তেওঁলোক আহিল।\nসেয়েহে প্ৰধান পুৰোহিত সকলে লাজাৰক বধ কৰিবলৈ চক্ৰান্ত কৰিব ধৰিলে;\nকিয়নো সেই কাৰণে বহুতো ইহুদী লোকে যীচুত বিশ্বাস কৰিছিল।\nপাছদিনা নিস্তাৰপৰ্বলৈ অহা লোক সকলে শুনিবলৈ পালে যে, যীচু যিৰূচালেমলৈ আহিছে ৷\nতেতিয়া তেওঁলোকে খেজুৰ পাত হাতত লৈ তেওঁক আগ বঢ়াবলৈ নগৰলৈ গল আৰু চিঞৰি-চিঞৰি ক’লে, “হোচানা! হোচানা! যি জন প্ৰভুৰ নামেৰে আহিছে, ঈশ্বৰে তেওঁক আশীর্বাদ কৰক৷ ইস্ৰায়েলৰ ৰজাক ঈশ্বৰে আশীর্বাদ কৰক।”\nতেতিয়া যীচুৱে এটা গাধ পোৱালি দেখা পালে আৰু তেওঁ তাৰ ওপৰত বহিল, যেনেকৈ শাস্ত্ৰত লিখা আছে\n“তোমালোকে ভয় নকৰিবা, হে চিয়োন জীয়ৰী; চোৱা তোমালোকৰ ৰজা আহিছে, তেওঁ গাধ পোৱালিৰ ওপৰত উঠি আহিছে৷”\nএই সকলো বিষয় তেওঁৰ শিষ্য সকলে প্ৰথমতে বুজি পোৱা নাছিল; কিন্তু যেতিয়া যীচু মহিমাম্বিত হৈ উত্তোলিত হ’ল, তেতিয়া তেওঁলোকৰ মনত পৰিল যে, শাস্ত্ৰত এই বিষয়ে লিখা আছিল আৰু তেওঁলোকে তেওঁৰ কাৰণে এনে কৰ্ম কৰিছিল।\nযেতিয়া যীচুৱে লাজাৰক মৈদামৰ পৰা উঠি আহিবলৈ কৈছিল আৰু তেওঁক মৃত লোকৰ মাজৰ পৰা জীৱিত কৰি তুলিছিল, সেই সময়ত যি সকল লোক তেওঁৰ লগত আছিল, তেওঁলোকে এই বিষয়ে আন লোকৰ আগত সাক্ষ্য দিবলৈ ধৰিলে।\nএই কাৰণে লোক সকলে তেওঁক দেখা কৰিবলৈ আহিল, কিয়নো তেওঁলোকে শুনিছিল যে, এই আচৰিত কার্যবোৰ তেওঁ কৰিছে।\nতাতে ফৰীচী সকলে ইজনে সিজনৰ মাজত কোৱা-কুই কৰি ক’লে, “তোমালোকে দেখিলা, আমাৰ সকলো চেষ্টা ব্যর্থ হল৷ চোৱা, গোটেই জগত খনে তেওঁৰ পাছত গ’ল।”\nসেই সময়ত নিস্তাৰ পর্ব উপলক্ষে উপাসনা কৰিবৰ বাবে লোক সকল যিৰূচালেমলৈ আহিছিল, তেওঁলোকৰ মাজত কেইজনমান গ্ৰীক মানুহ আছিল।\nতেওঁলোকে গালীল দেশৰ বৈৎ-চৈদা গাওঁৰ পৰা ফিলিপৰ ওচৰলৈ আহি অনুৰোধ কৰি ক’লে, “হে মহাশয়, আমি যীচুক চাবলৈ ইচ্ছা কৰোঁ।”\nফিলিপে আহি আন্দ্ৰিয়ক এই কথা ক’লে; তেতিয়া আন্দ্ৰিয়ই ফিলিপে সৈতে আহি যীচুক জনালে।\nযীচুৱে উত্তৰ দি তেওঁলোকক ক’লে, “মানুহৰ পুত্ৰ মহিমান্বিত হ’বৰ সময় হৈছে।\nমই তোমালোকক অতি স্বৰূপকৈ কওঁ, ধানৰ গুটি এটি যদি মাটিত পৰি মৰি নাযায়, তাতে সি অকল এটা গুটি হৈয়েই থাকে; কিন্তু যদি মৰে, তেনেহলে তাত অনেক গুটি ধৰে।\nযি কোনোৱে নিজৰ জীৱনক প্ৰেম কৰে, তেওঁ তাক হেৰুৱাই আৰু যি কোনোৱে এই জগতত নিজৰ জীৱনক প্ৰেম নকৰে, তেওঁ অনন্ত জীৱনলৈ তাক ৰক্ষা কৰে।\nএতিয়া মোৰ প্ৰাণ ব্যাকুল হৈছে আৰু মই কি ক’ম? হে পিতৃ, এই সময়ৰ পৰা মোক ৰক্ষা কৰা, ইয়াকে ক’ম নে? কিন্তু এই কাৰণেহে মই এই সময়লৈ আহিলোঁ।\nহে পিতৃ, তোমাৰ নাম মহিমাম্বিত কৰা৷” তেতিয়া স্বৰ্গৰ পৰা এটা বাণী আহিল আৰু ক’লে, “মই মহিমান্বিত কৰিলোঁ, আকৌ মহিমান্বিত কৰিম”।\nতেতিয়া তাতে লোক সকল থিয় হৈ আছিল আৰু তেওঁলোকে ইয়াক মেঘ-গর্জন বুলি কলে; কিছুমানে কলে, “স্বর্গৰ দূতে তেওঁৰ সৈতে কথা ক’লে।”\nযীচুৱে উত্তৰ দি ক’লে, “মোৰ কাৰণে এই বাণী হোৱা নাই, তোমালোকৰ কাৰণেহে এই বাণী হ’ল।\nএতিয়া এই জগতৰ সোধ-বিচাৰ হৈছে; এতিয়া এই জগতৰ অধিকাৰীক বাহিৰ কৰা হ’ব;\nআৰু মই পৃথিৱীৰ পৰা উত্তোলিত হ’লে, সকলোকে মোৰ ওচৰলৈ আকৰ্ষণ কৰিম।”\nতেওঁৰ মৃত্যু কেনে ধৰণে হব, সেই বিষয়ে বুজাবলৈ তেওঁ এই কথা ক’লে।\nতাতে লোক সকলে তেওঁক উত্তৰ দি কলে, “আমি বিধান-শাস্ত্ৰত শুনিছোঁ, খ্ৰীষ্ট চিৰকাল থাকিব; তেনেহলে এনে কথা আপুনি কেনেকৈ কৈছে যে, ‘মানুহৰ পুত্ৰ উত্তোলিত হব? মানুহৰ পুত্ৰ নো কোন’?”\nতেতিয়া যীচুৱে তেওঁলোকক ক’লে, “তোমালোকৰ মাজত এতিয়াও অলপ কাল পোহৰ আছে। যেতিয়ালৈকে পোহৰ আছে, আগবাঢ়ি থাকা; যাতে আন্ধাৰে তোমালোকক পাছ নেপেলাই। যি জন আন্ধাৰত ফুৰে, তেওঁ ক’লৈ যায় সেই বিষয়ে নাজানে।\nযেতিয়ালৈ পোহৰ আছে, তেতিয়ালৈকে পোহৰৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখা; যাতে তোমালোক পোহৰৰ সন্তান হোৱা।” যীচুৱে এই সকলো কথা কৈ তেওঁলোকৰ ওচৰৰ পৰা গৈ নিজক লুকুৱালে।\nসেই কথা সিদ্ধ হ’বলৈ, তেওঁ তেওঁলোকৰ আগত বহুত আচৰিত কৰ্ম কৰিলে, কিন্তু তেওঁলোকে তেওঁত বিশ্বাস নকৰিলে;\nযাতে যিচয়া ভাববাদীৰ সেই কথাষাৰ যেন সম্পূর্ণ হয়, কিয়নো তেওঁ কৈছিল, “হে প্ৰভু, আমি কোৱা সংবাদ কোনে বিশ্বাস কৰিলে? আৰু প্ৰভুৰ বাহুবল কাৰ আগত প্ৰকাশিত হ’ব?”\nকাৰণ এই বিষয়ে তেওঁলোকে বিশ্বাস নকৰিলে, যিচয়াই আকৌ তেওঁলোকক কৈছিল,\nএইদৰে যিচয়াই এই বিষয়ে ক’লে, কাৰণ যীচুৰ গৌৰৱ তেওঁ দেখিছিল আৰু সেয়েহে তেওঁ কৈছিল।\nতথাপি শাসনকৰ্তা সকলৰ মাজৰ অনেকে যীচুত বিশ্বাস কৰিলে; কিন্তু তেওঁলোকক নাম-ঘৰৰ পৰা নিষিদ্ধ কৰাৰ ভয়তে ফৰীচী সকলৰ কাৰণে তেওঁলোকে স্বীকাৰ নকৰিলে;\nকিয়নো তেওঁলোকে ঈশ্বৰৰ পৰা পোৱা প্ৰশংসা তকৈ মানুহৰ পৰা পোৱা প্ৰশংসাক বেছি প্ৰেম কৰিছিল।\nযীচুৱে অতি উচ্চস্বৰে ক’লে, “যি কোনোৱে মোক বিশ্বাস কৰে, তেওঁ মোক নহয়, কিন্তু মোক পঠাৱা জনকহে বিশ্বাস কৰে।\nআৰু যি কোনোৱে মোক দেখে, তেওঁ মোক পঠোৱা জনকেই দেখে।\nমই এই জগতলৈ পোহৰ হৈ আহিছোঁ, গতিকে যি কোনোৱে মোক বিশ্বাস কৰে, তেওঁ যেন আন্ধাৰত নাথাকে।\nকোনোৱে মোৰ কথা শুনিও যদি পালন নকৰে, তথাপি মই তেওঁৰ সোধ-বিচাৰ নকৰোঁ; কিয়নো মই জগতৰ সোধ-বিচাৰ কৰিবলৈ অহা নাই; কিন্তু জগতৰ পৰিত্ৰাণ কৰিবলৈহে আহিলোঁ।\nকিয়নো মই নিজৰ পৰা এই কথা কোৱা নাই; কিন্তু মোক পঠোৱা পিতৃয়ে মই কি কব লাগে, আৰু কেনেদৰে কব লাগিব, এই বিষয়ে মোক আজ্ঞা কৰিলে।\nমই জানো যে, তেওঁৰ আজ্ঞাত অনন্ত জীৱন আছে; এই হেতুকে মই যি যি কথা কওঁ, পিতৃয়ে মোক কোৱাৰ দৰেই কওঁ।”


স্বাধীনতাৰ পিছত প্ৰথমবাৰ হাইস্কুল লাভ অসমৰ চাহ বাগিচাৰ | Asom Live 24\nস্বাধীনতাৰ পিছত প্ৰথমবাৰ হাইস্কুল লাভ অসমৰ চাহ বাগিচাৰ\nin অসম, ৰাজনীতি, শিক্ষা\nবুধবাৰে অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী ডঃ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই শোণিতপুৰ জিলাৰ বিভিন্ন চাহ বাগিচাত ৬ খনকৈ আদৰ্শ বিদ্যালয় (মডেল স্কুল) উদ্বোধন কৰে৷ জিলাখনৰ নাহৰণী, ফুলবাৰী আৰু ঠাকুৰবাৰী চাহ বাগিচাত আদৰ্শ বিদ্যালয় উদ্বোধন কৰি মুখ্যন্ত্ৰী ডঃ শৰ্মাই কয় যে অসমৰ ৯৬ খন চাহ বাগিচা এলেকাত নতুনকৈ আৰম্ভ কৰা আদৰ্শ বিদ্যালয়সমূহত এতিয়ালৈকে ১৪,৫৯৪ গৰাকী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে নামভৰ্তি কৰিছে৷\nউল্লেখ্য যে মুখ্যমন্ত্ৰী ডঃ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই ৬ খন আৰ্দশ বিদ্যালয় উদ্বোধন কৰাৰ লগে লগে অসমৰ চাহ বাগিচাসমূহে স্বাধীনতাৰ পিছত প্ৰথম উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয় (হাই স্কুল) লাভ কৰিছে৷ ইয়াৰ পূৰ্বে চাহ বাগিচাসমূহত প্ৰাথমিক আৰু মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয় (এম ই স্কুল) প্ৰতিষ্ঠা হ’লেও স্বাধীনতা ৭৫ টা বছৰৰ অতিক্ৰম হোৱাৰ পিছতো এখনো হাই স্কুল প্ৰতিষ্ঠা হোৱা নাছিল৷\nলগতে পঢ়ক অভিলাষা বৰাক ভাৰতীয় বায়ুসেনাৰ প্ৰথম মহিলা যুদ্ধ বিমান চালক\nৰাজ্য চৰকাৰে ৰাজ্যৰ চাহ বাগিচা এলেকাত ১১৯ খন আদৰ্শ বিদ্যালয় স্থাপনৰ ঐতিহাসিক সিদ্ধান্তৰ অংশ হিচাপে শোণিতপুৰৰ নাহাৰানী চাহ বাগিচা, ফুলবাৰী আৰু ঠাকুৰবাৰী চাহ বাগিচাত আদৰ্শ বিদ্যালয় উদ্বোধন কৰি মুখ্যমন্ত্ৰী ডঃ শৰ্মাই লগতে কয় যে ইতিমধ্যে চাহ বাগিচাসমূহত এনে ৯৬ খন মডেল স্কুল স্থাপন কৰা হৈছে।\nবিভিন্ন সামাজিক-সাংস্কৃতিক পটভূমিৰ প্ৰখ্যাত ব্যক্তি, যেনে স্বাহিদ মাংগ্ৰী ওৰাং, লোকনায়ক অমিয় কুমাৰ দাস, ছহিদ হেমলাল কালিন্দীৰ আদিৰ নামেৰে এই বিদ্যালয়সমূহৰ নামকৰণ কৰা হ’ব বুলিও ডঃ শৰ্মাই উল্লেখ কৰে৷ “এই বিদ্যালয়সমূহে শিক্ষাক এক বৃহৎ গতি প্ৰদান কৰিব আৰু এক সামগ্ৰিক বিকাশ নিশ্চিত কৰিব।” মুখ্যমন্ত্ৰী ডঃ শৰ্মাই লগতে কয়৷\nলগতে পঢ়ক সন্ত্ৰাসবাদীক ধনৰ যোগান! কাশ্মীৰী বিচ্ছিন্নতাবাদী ইয়াছিন মালিকক যাৱজ্জীৱন কাৰাদণ্ড\n‘‘হাইস্কুল হিচাপে আৰম্ভ কৰি অহা বছৰ আদৰ্শ বিদ্যালয়সমূহে উচ্চতৰ মাধ্যমিক পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়োৱা হ’ব। প্ৰতিখন বিদ্যালয়ত ৮ গৰাকী শিক্ষক নিযুক্তি দিয়াৰ বিপৰীতে প্ৰায় ১৫ হাজাৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক নামভৰ্তি কৰা হৈছে। অহা বছৰৰ পৰা এই আদৰ্শ বিদ্যালয়সমূহে ইংৰাজীত গণিত আৰু বিজ্ঞানৰ পাঠদান প্ৰদান কৰিব৷ আনহাতে অসমীয়া ভাষাত বিজ্ঞান আৰু অসমীয়া পাঠদান কৰা হ’ব। ইয়াৰ ফলত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে নিজৰ মাতৃভাষাত শিকিব পাৰিব আৰু লগতে পৃথিৱীখন অন্বেষণ কৰাত সহায়ক হ’ব।’’ বুলি মুখ্যমন্ত্ৰী ডঃ শৰ্মাই কয়৷\nশিশুসকলক বিনামূলীয়াকৈ পাঠ্যপুথি, ইউনিফৰ্ম, মধ্যাহ্ন ভোজন আদি যোগান ধৰাৰ বাবে এই বিদ্যালয়সমূহক ১ লাখ টকাৰ সাহায্যৰ প্ৰতিশ্ৰুতিও দিয়ে মুখ্যমন্ত্ৰী ডঃ শৰ্মাই৷\nTags: asom live 24assam ka tazza khabarassam live 24axom live 24axom live 24 digitalbest news channel in assamBest news channel of assamBest News Portal in Assammodel schoolTea garden in assam\nকাশ্মীৰৰ লস্কৰ-ই-তৈবাৰ সন্ত্ৰাসবাদী বিজেপিৰ আইটি চেলৰ মুৰব্বী! কোন সঁচা কোন মিছা?\nটেক্সাছৰ শিশু হত্যাকাণ্ড : সঁচাই ট্ৰেন্সজেণ্ডাৰ আছিল নেকি আক্ৰমণকাৰী?\nসময়ৰ কি যে পৰিহাস! কোটিপতি নৱজ্যোৎ সিদ্ধু হ’লগৈ জে’লৰ কেৰাণী


মিথ্যাচাৰ – পাৰ্থ প্ৰতীম শৰ্মা – ফটাঢোল\nSeptember 1, 2019 দৈনন্দিন\t3 Comments\nমিথ্যাচাৰ – পাৰ্থ প্ৰতীম শৰ্মা\n(এই কাহিনী সম্পূৰ্ণ কাল্পনিক। কোনো ব্যক্তি, ঠাই বা কোনো পৰিস্থিতিৰ লগত ইয়াৰ সামঞ্জস্য থাকিলে সেয়া কাকতলীয়া সংযোগ মাথোন।)\nস্নাতক শ্ৰেণীত পঢ়ি থকা সময়ৰ কথা। আমাৰ গোটেইবোৰৰ মাজত মহন্তই উত্তম পৰ্যায়ৰ মিছা কথা ক’ব পাৰিছিল। মিছা কথা কৈ থাকোঁতে তাৰ মুখত যিমানখিনি আত্মবিশ্বাস দেখা যায়, সেয়া আনকি সঁচা কথা কৈ থাকিলেও দেখা পোৱা নাযায়। তদুপৰি কেতিয়াবা মিছা কথা কৈ ধৰা পৰিলেও হেঃ হেঃ কৈ মনখোলা হাঁহি মাৰি পৰিস্থিতি নিয়ন্ত্ৰণ কৰাত মহন্ত ওস্তাদ। পিচে মানুহৰ দিন-কাল সদায় একেদৰে নাযায়।\nসেই দিনটো আছিল ২০১৪চনৰ ১৪ আগষ্ট। আবেলিৰ ক্লাছ আছিল এজন গেষ্ট লেকচাৰাৰৰ। সেই শিক্ষকগৰাকী আমাৰ সকলোৰে বৰ মৰম আৰু শ্ৰদ্ধাৰ আছিল। পিচে তেওঁৰ পঢ়োৱাৰ ধৰণটো কিছু আমনিদায়ক আছিল। তেওঁ বৰ বেছি কথা নকৈ কেৱল বোৰ্ডত লিখি গৈছিল। শিক্ষক, জ্যেষ্ঠ আৰু ব্যক্তিগত পৰ্যায়ত তেওঁক খুব ভাল পাইছিলোঁ যদিও তেওঁৰ পঢ়োৱাৰ ধৰণটো মই একেবাৰেই পচন্দ নকৰিছিলোঁ। আনকি মই এতিয়াও ভাবোঁ-জ্ঞান আৰু অভিজ্ঞতাৰ ফালৰ পৰা তেওঁ যিমান চহকী, তেওঁ ইচ্ছা কৰাহেঁতেন বহুত ভাল ধৰণে শিক্ষাদান কৰিব পাৰিলেহেঁতেন। তেওঁৰ ক্লাছ ভাল নোপোৱাৰ তালিকাত মোৰ লগত শ্ৰেণীটোৰ প্ৰায়খিনিয়েই আছিল। একেবাৰে শীৰ্ষস্থানত আছিল আমাৰ মহন্ত। সেই ক্লাছটোত মহন্ততকৈ বেছি আমনি কোনোবাই পাইছিল বুলি মনে নধৰে। ১৪ আগষ্টৰ আবেলি মহন্ত ঘৰলৈ যোৱাৰ কথা। সিয়েই প্ৰস্তাৱ দিলে-\n: ঐ আজি আৰু কোৱাণ্টামৰ ক্লাছ নকৰোঁ দে। ঘৰলৈ যাওঁ ব’ল।\nকোৱাণ্টামৰ ক্লাছ কৰিবলৈ কাৰোৱেই মন নাই। কিন্তু সমস্যা হ’ল- ছাৰক কোনে ক’ব? কি বুলি কৈ ক্লাছটো বাতিল কৰিব পৰা যাব? অলপ চিন্তা কৰি আমাৰ বুদ্ধিৰ ভঁৰাল মহন্তই উপায় এটা উলিয়ালে। ছাৰলৈ ফোন লগাই সি ক’লে,\n: হেল্ল’ ছাৰ। আজি মানে কি হ’ল… আমাৰ লগৰ কোনো অহাই নাই। অকল পাৰ্থ আৰু মই আহিছিলোঁ। পাৰ্থও বোলে এতিয়া ঘৰলৈ যাব। অকল মইহে আছোঁ। আজি আৰু ক্লাছ নকৰোঁ নেকি ছাৰ।\n: ধেৎ তেৰি! তোমালোকে মোক আগতে ক’লেও হয়। মই ইতিমধ্যে ঘৰৰ পৰা ওলাই আহিলোৱেই নহয়। পাৰ্থক থাকিবলৈ কোৱা নহ’লে… তোমালোক দুয়োকে পঢ়াই দিম।\n: নাই ছাৰ। পাৰ্থ ইতিমধ্যে জালুকবাৰী পালেই। বাছতো উঠিলেই চাগে যিমান দূৰ সম্ভৱ।\n: দিয়া ঠিক আছে দিয়া। নেক্সট ক্লাছত লগ হ’ম।\nহীৰকে ফোন কৰাৰ আগতেই চৰ্ত কৰি থৈছিল যে সি ছাৰৰ লগত কথা পাতিলে তাক আৰ্টছ কেণ্টিনত পৰঠা খোৱাব লাগিব। গতিকে আমিবোৰ আৰ্টছ কেণ্টিনতৱ গৈ বহিলোঁ। চাহ-পৰঠা খাই ওলাই আহি সকলোৱে নিজৰ নিজৰ বাট ল’লে। মহন্ত আৰু মই মেইন গেটৰ ফালে আহিলোঁ। দুয়ো কথা পাতি পাতি মচগুল হৈ আহি আছিলোঁ। হঠাতেই কোনোবাই মাত লগালে-\nমাতটোৰ উৎসলৈ চাই দেখিলোঁ- কোৱাণ্টাম পঢ়োৱা ছাৰজন…..\n« আমাৰ গ্ৰামাৰ খুড়া – মানস শইকীয়া\nপ্ৰাপ্তি – ইন্দ্ৰানী শৰ্মা »\nহাঃ হাঃ ! তোমাৰ acting ৰ সৈতে live চাবলৈ মন গৈছে হে পাৰ্থ\nহা হা। কৰিম কেতিয়াবা সুবিধা মিলিলে। ধন্যবাদ।