মানুহ হোৱাৰ জয়গান - নিয়ৰ পাৰিজাত - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nমানুহ হোৱাৰ জয়গান – নিয়ৰ পাৰিজাত\nষ্টেচনটোৰ পৰা বাটটো ঠেক ৷ নতুনকৈ শিল দিয়া ৷ পথাৰ খনৰ মাজেৰে লুঙলুঙীয়া বাটটো ৷ পথাৰ খন পাৰহৈয়েই মূল পথটো পায় ৷ তাৰ পৰা প্ৰায় আধা কিলোমিটাৰ মান গ’লেই মোৰ গাঁওখন ৷\nপ্ৰায় দুবছৰ মানৰ মুৰত গাঁৱলৈ আহিছোঁ ৷ পথাৰ খনৰ মাজেৰে খোজ কাঢ়ি আহোঁতে প্ৰায় বেলি লহিয়াবলৈ লৈছিল ৷ ঘৰমুখী হৈছিল জন্তুবোৰ। গাই বোৰৰ লগত থকা নতুনকৈ জন্ম লোৱা চেঁউৰী বোৰে জপিয়াইছিল ৷ প্ৰায় পাহৰিব ধৰা এক চিনাকী গোন্ধ মোৰ নাকত আহি লাগিছিল ।\nপথাৰ খনৰ মাজেৰে অলপ দূৰ আহিয়েই মই ৰৈ দিছিলোঁ ৷ এই খিনি মাটি মোৰ পিতাইৰ মাটি আছিল ৷ পিতায়ে ইয়াত বছৰৰ বাৰ মাহে খেতি কৰিছিল৷ শালী খেতি,বৰা ধানৰ খেতি ৷ কৰ্মঠ পিতাইৰ ঘৰ্মাক্ত দেহৰ গোন্ধ এটা মোৰ নাকত লাগিলহি যেন! লগতে পিতাইৰ খহটা হাতৰ স্নেহস্পৰ্শ ! এতিয়া এই মাটিখিনি ৰতন মহাজনৰ ! মোক গুৱাহাটীলৈ ইঞ্জিনীয়াৰিং পঢ়িবলৈ পঠিওৱাৰ সময়ত পিতায়ে মাটি খিনি বন্ধকত থৈছিল ৷\nতেওঁৰ একান্ত বিশ্বাস আছিল মই পঢ়ি আহি এই মাটি এদিন মোকোলাম ! তেওঁ পুনৰ ইয়াত সোণ গুটি চপাব !\nমাঘ মাহৰ হিমচেচাঁ বতাহ এজাকে মোক চুই যায় ৷ মই পুনৰ খোজ দিওঁ ৷ ঘৰ পাওঁ মানে এন্ধাৰ নামিছিল । গাঁওৰ কথা ৷ সন্ধিয়া ছয় বজাতে ঘিটমিটিয়া এন্ধাৰ নামে !\nবৌৱে গৰম পানী কৰি থৈছিল, মুখ হাত ধুই দাদাৰ লগত বাৰান্দা খনতে অলপ বহিলোঁ ৷ দেখিলোঁ সাক্ষাত পিতাই যেন ! তাক একেবাৰেই পিতাইৰ দৰে দেখিছিলে আজি ৷ সি গাঁওৰ সিমূৰে সৰুকৈ দোকান এখন দিছে ! পিতাইৰ মৃত্যুৰ পিছত ঘৰত খেতি বাতি নোহোৱা হ’ল । দোকান খনেৰেই সি, বৌ আৰু কনমইনাৰ জীৱন চলে ৷ কনমইনা মোৰ ভতিজা ! অথনি মই সোমাই আহোঁতে পদূলিলৈকে ওলাই মোৰ বেগটো ডাঙি লৈ আহিছিল সি ! এই ঠাণ্ডাতো সি এটা ফেৰফেৰীয়া পাতল উৱলি যোৱা চুৱেটাৰ পিন্ধি আছিল !\nচুৱেটাৰটোৰ উৱলি যোৱা ৰংটো আৰু ডিজাইনটো মোৰ মন মগজুত আহি আছিল ৷ ক’ত জানো দেখিছিলোঁ ৷ হঠাৎ মনত পৰিছিল, মোৰ ল’ৰা জানৰ জন্মদিনত বহু বছৰ আগতেই ময়েই আনি দিছিলোঁ ৷ তাৰ মানে নম্ৰতাই পূজাই বিহুৱে কনমইনাক জানটোৰ পুৰণি উৱলি যোৱা কাপোৰ দিয়েই দায়িত্ব সামৰিছিল ! বুকু খন কৰ’বাত মোচৰ খাই উঠিল ৷ অৱশ্যে নম্ৰতাক দোষ দিয়েই বা কি হ’ব ৷ মোৰ জানো সময় আছিল কনমইনা, দাদা আৰু বৌৰ এবাৰ খবৰ লোৱাৰ ! পিতাইৰ মৃত্যুৰ পিছত আজি প্ৰথম গাঁৱলৈ আহিলোঁ ৷\nকনমইনাৰ গাত জানৰ উৱলি যোৱা চুৱেটাৰটো দেখি মোৰ মন বাইশ বছৰ আগলৈ গুছি গৈছিল । মই প্ৰথম গুৱাহাটীলৈ যাবৰ দিনা দাদায়ে অঞ্চলটোৰ বিহু ফাংচনবোৰত দোকান দি দি গোটাই থোৱা এহেজাৰ টকা এটা আগবঢ়াই দিছিল ৷ মই ল’ব বিচৰা নাছিলোঁ কাৰণ মই জানিছিলোঁ প্ৰতিটো টকাত তাৰ কষ্ট আৰু হেঁপাহ লুকাই আছিল ৷ সৰুকৈ ব্যৱসায় এটা আৰম্ভ কৰিব বুলি গোটাই ৰখা টকা খিনি মোৰ হাতত তুলি দি কৈছিল,” তোক এতিয়া বেছি প্ৰয়োজন, লৈ থ’৷” ৷\nএতিয়া সেই দাদাৰ ল’ৰাৰ গাত মোৰ পুত্ৰধনৰ উৱলি যোৱা চোলা ! বুকুৰ বিষটো লাহে লাহে বাঢ়ি গৈ থাকিল মোৰ ৷\nআচলতে খেতিৰ মাটি বুলিবলৈ থকা একমাত্ৰ মাটি ডৰা ৰতন মহজনৰ বন্ধকীৰ পৰা কেতিয়াও নুলিয়ালোঁ মই । এতিয়া পৈতৃক সম্পত্তি বুলি প্ৰাচীন কোনো প্ৰস্তৰ মূৰ্তিৰ দৰে ঠিয় হৈ আছিল দাদাহঁত থকা এই এক বিঘা মান মাটিত আওপুৰণি আৰু বহুবছৰ চূন- তেলৰ পৰশ নোপোৱা ঘৰটো৷ ঘৰটোৰ পিছফালে এখন সৰু বাঁহৰ বাৰী আছিল ৷ নম্ৰতাই বিয়াৰ পিছত ইয়াত দহ দিন মান আছিল । বৌৱে নিতৌ নম্ৰতাক গা ধুবলৈ নাদৰ পানী তুলি দিছিল । সেই তেতিয়াই হয়তো তেওঁৰ চহৰীয়া মগজুৱে বাহঁৰ বাৰীৰ অংক মিলাইছিল ৷ আমি গুৱাহাটীত থকা ফ্লেটটো ভাৰাৰ ফ্লেট,এক মোটা অংক দিব লাগে ভাৰাৰ নামত ৷ সেয়ে নিজাকৈ ফ্লেট এটা লোৱাৰ যা-যোগাৰত ব্যস্ত থাকোঁতেই নম্ৰতাই উলিয়াইছিল গাওঁৰ এই বাঁহ বাৰী খনৰ কথা । ইয়াৰে আধা বিক্ৰী কৰি নম্ৰতাই মোক পৈতৃক সম্পত্তিৰ ভাগ বটোৱাৰা কৰিবলৈ গাঁওলৈ পঠিয়াইছিল ।\nনিশাৰ সাঁজত বৌৱে পাৰ মাংস বনাইছিল ৷ মাংসৰ সোৱাদকণ বৌতিৰ মাংস সাঁজৰ দৰেই হৈছিল । ওচৰতে কনমইনাই ভাত খাই আছিল ! সি দেউতাকক কৈছিল আৰু ব’হাগ বিহুত মাংস খাম দেই দেউতা। মই হিছাপ কৰিছিলোঁ এতিয়া মাঘ, ব’হাগলৈ আৰু তিনি মাহ ! চকুপানীখিনি বৰ কষ্টত সামৰিছিলোঁ । কনমইনাক মোৰ মাংসৰ বাতিটো আগবঢ়াই দিলোঁ । বৌৰ উৱলি যোৱা চাদৰত দাদায়ে হাত খন মছিলে ৷ হয়তো অভ্যাস ! মোৰ উপস্থিতিত বৌ যেন অলপ অপ্ৰস্তুত হ’ল ! মোৰ মনত পৰিল, তিতা গামোচা খন বিচনাত থ’লেও মোক নম্ৰতাই দহ মিনিটৰ এটা লেচন দিয়ে !\nভাত খোৱাৰ অন্তত মই কনমইনাৰ পঢ়া টেবুললৈ গ’লো৷ টেবুল নো কি কাঠৰ তক্টাপোচ এখনহে! তাৰ হাতৰ আখৰ বোৰ যেন একো একোটি মুকুতাহে। গাওঁৰ হাইস্কুল খনৰ সপ্তম মানৰ ছাত্ৰ কনমইনাৰ হেনো ৰোলনং এক ৷ দাদায়ে নিজকে কোৱা দি ক’লে ,” ই তোৰ দৰেই ডাঙৰ মানুহ হওঁক সৰুমইনা”৷\nৰাতিপুৱাই মই ঘৰমুৱা হৈছিলোঁ ৷ নম্ৰতাই কোৱা কথাবোৰৰ এটা শব্দও মই নকলোঁ দাদাক । চকুত ভাঁহি আহিল মোৰ পুত্ৰধনৰ লাখ টকীয়া বিদ্যালয়ৰ মাচুল, নম্ৰতাৰ বিউটী পাৰ্লাৰৰ বিল,মোৰ উইকেন্ডৰ পাৰ্টীৰ মদৰ হিছাপ ৷ ঘৰৰ পৰা বাহিৰে বাহিৰে ৰতন মহাজনৰ ঘৰলৈ গ’লো, মাটিডৰা মোকলাব লাগিব ! মনতেই ক’লো- কনমইনা মোৰ দৰে ডাঙৰ মানুহ কেতিয়াও নহওক দাদা সি মাত্ৰ মানুহ হওক !!\n← চৰাই পৰ্যবেক্ষণৰ অনুপম হাতপুথি – ভাস্কৰ ভূঞা\nমোৰ ছালৰ খজুৱতি – চৈয়দা চেমিন ইছলাম →\nচিকিৎসকৰ দিনলিপি ( ডাঃ ভূপেন্দ্ৰ শইকীয়া )


মধ্বাচাৰ্য - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nবাস্তৱ দ্বৈত: স্বাধীন আৰু পৰাধীন। কেৱল বিষ্ণুহে স্বাধীন।\nমধ্বাচাৰ্য (১১৯৯ - ১২৭৮ বা ১২৩৮ - ১৩১৭) বা পূৰ্ণ প্ৰজ্ঞ বা আনন্দ তীৰ্থ এগৰাকী ভাৰতীয় দাৰ্শনিক, ঈশ্বৰবিদ আৰু দ্বৈত বেদান্তৰ মুখ্য প্ৰৱক্তা।  তেওঁৰ দৰ্শনক তত্ত্ববাদো বোলা হয়, যাৰ অৰ্থ "বাস্তৱ দৃষ্টিভংগীৰ পৰা কৰা তৰ্ক"।\nমধ্বাচাৰ্যৰ জন্ম ভাৰতৰ কৰ্ণাটক ৰাজ্যৰ পশ্চিম তটত ত্ৰয়োদশ শতিকাত হৈছিল। ডেকা অৱস্থাতে তেওঁ এগৰাকী সন্ন্যাসী হৈ পৰিছিল, আৰু গুৰু অচ্যুতপ্ৰেক্ষৰ ব্ৰহ্ম-সম্প্ৰদায়ত যোগদান কৰিছিল। মধ্বাচাৰ্যে হিন্দু দৰ্শনৰ শাস্ত্ৰীয় কৰ্মসমূহ, বিশেষকৈ মুখ্য উপনিষদসমূহ, ভাগৱদ্গীতা আৰু ব্ৰহ্ম সূত্ৰ (প্ৰস্থনত্ৰয়ী) অধ্যয়ন কৰিছিল। তেওঁ এই পাঠ্যসমূহৰ ওপৰত ভাষ্য লিখি উলিয়াইছিল, ৩৭ সংস্কৃত লেখত। তেওঁ অতিকৈ চুটিকৈ লিখিছিল আৰু যিমান পাৰি কম শব্দত নিজৰ চিন্তা প্ৰকাশ কৰিছিল। তেওঁৰ শ্ৰেষ্ট কৰ্ম অণুব্যাখ্যান, যি ব্ৰহ্ম সূত্ৰৰ এক ভাষ্য। কোনো কোনো লেখত তেওঁ নিজকে বায়ুৰ অৱতাৰ বুলি দাবী কৰিছে।\nমধ্বাচাৰ্য আছিল শংকৰাচাৰ্যৰ অদ্বৈত বেদান্ত আৰু ৰামানুজাচাৰ্যৰ বিশিষ্টাদ্বৈত বেদান্তৰ সমালোচক। তেওঁ কেইবাবাৰো ভাৰত ভ্ৰমণ কৰিছিল, বংগ, বাৰাণসী, দ্বাৰকা, গোৱা আৰু কণ্যাকুমাৰী আদি গৈছিল আৰু বিভিন্ন হিন্দু শিক্ষা-কেন্দ্ৰত তৰ্ক কৰিছিল। ১২৮৫ চনত তেওঁ উডুপীত কৃষ্ণ মঠ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।\nমধ্বাচাৰ্যৰ মতে, আত্মন আৰু ব্ৰহ্মন একেই নহয়, দুয়োৰে মাজত এক মৌলিক পাৰ্থক্য আছে। আত্মন ব্ৰহ্মনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল, কিন্তু ব্ৰহ্মনৰ সৈতে একেই নহয়। এই দ্বৈতবাদী ধাৰণা শংকৰাচাৰ্যৰ অদ্বৈত বেদান্ত আৰু ৰামানুজাচাৰ্যৰ বিশিষ্টাদ্বৈত বেদান্তৰ বিপৰীত। মধ্বাচাৰ্যৰ মতে মুক্তি কেৱল ঈশ্বৰৰ মাধ্যমেৰেহে পাব পাৰি। অদ্বৈত বেদান্ত আৰু বিশিষ্টাদ্বৈত বেদান্তৰ লগতে মধ্বাচাৰ্যৰ দ্বৈত বেদান্ত মধ্যকালীন ভাৰতত দেখা দিয়া ভক্তি আন্দোলনৰ তিনি আতাইতকৈ প্ৰভাৱশালী বৈষ্ণৱ দৰ্শন।\n↑ Bryant 2007, পৃষ্ঠা. 361.\n↑ Sharma 2000, পৃষ্ঠা. 103.\n↑ 4.0 4.1 4.2 Sharma 1962, পৃষ্ঠা. xv.\n↑ 5.0 5.1 5.2 5.3 5.4 Stoker 2011.\n↑ 6.0 6.1 6.2 6.3 Sharma 1962, পৃষ্ঠা. xv-xvii.\n↑ Sheridan 1991, পৃষ্ঠা. 117.\n↑ 8.0 8.1 Sharma 1962, পৃষ্ঠা. xv-xvi.\n↑ Sarma 2000, পৃষ্ঠা. 20 with footnotes3and 4.\n↑ Sabapathy Kulandran and Hendrik Kraemer (2004), Grace in Christianity and Hinduism, James Clarke, আই.এচ.বি.এন. 978-0227172360ISBN 978-0227172360, pages 177-179\n↑ 11.0 11.1 Sharma 1962.\n↑ 12.0 12.1 Bryant 2007.\n↑ James Lochtefeld (2002), Madhva, The Illustrated Encyclopedia of Hinduism, Vol. 1: A–M, Rosen Publishing. আই.এচ.বি.এন. 978-0823931798, page 396\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=মধ্বাচাৰ্য&oldid=320422"ৰ পৰা অনা হৈছে\nভাৰতৰ ধৰ্মীয় গুৰু\nএই পৃষ্ঠাখন 10 মে' 2022 তাৰিখে ২২:০৭ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


জইছ-ই-মহম্মদৰ প্ৰধান মাছুদ আজহাৰৰ মৃত্যু ! - Gana Adhikar\nHome / ৰাষ্ট্ৰীয়-আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় / জইছ-ই-মহম্মদৰ প্ৰধান মাছুদ আজহাৰৰ মৃত্যু !\nMarch 3, 2019\tৰাষ্ট্ৰীয়-আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় 324 Views\nডিজিটেল সংবাদ, গুৱাহাটীঃ মৃত্যু হৈছে জইছ-ই-মহম্মদৰ প্ৰধান মাছুদ আজহাৰৰ৷ পাকিস্তানৰ একাধিক সূত্ৰৰ পৰা এইধৰণৰ বাতৰি ইতিমধ্যে প্ৰচাৰিত হৈ আছে৷ সূত্ৰৰ মতে কিছুদিন পূৰ্বে ৰাৱালপিণ্ডিৰ সেনা হাস্পাতালত গুৰুতৰ ভাবে আহত অৱস্থাত ভৰ্তি কৰোৱা হৈছিল মাছুদ আজহাৰক৷ কিডনি বিকল হৈ হাস্পাতালত ভৰ্তি হৈ ডায়লাইছিছ কৰি আছিল বুলি সূত্ৰত প্ৰকাশ হৈছিল৷ ইয়াৰ পিছতে বিভিন্ন ৰাষ্ট্ৰীয়-আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংবাদ মাধ্যমত প্ৰকাশিত বাতৰি অনুসৰি জানিব পৰা গৈছে যে জইছ-ই-মহম্মদৰ প্ৰধান মাছুদ আজহাৰৰ মৃত্যু হৈছে৷ কিন্তু পাকিস্তান চৰকাৰৰ তৰফৰ পৰা এই সম্পৰ্কে কোনো বাতৰি এতিয়ালৈ প্ৰকাশ হোৱা নাই৷ কালিয়ে জইছ-ই-মহম্মদৰ প্ৰধান মাছুদ আজহাৰৰ মৃত্যু হোৱা বুলি সূত্ৰত জানিব পৰা গৈছে৷\nপূৰ্বৱৰ্তী বাক্সাৰ বকুৱা কাৰহানাত গড়ৰ মুক্ত বিচৰণঃ মানাহলৈ নিয়াৰ প্ৰায়াস বন বিভাগৰ\nপৰৱৰ্তী আমছুৰ মৰহুম বি এম হামিদুৰ ৰহমান আৰু তাইজুদ্দিন আহমেদ সমন্বয় বঁটা প্ৰদান


সংবাদ মাধ্যমৰ স্বাধীনতা আৰু গণতন্ত্ৰত সংবাদ মাধ্যমৰ দায়িত্ব\nby তাপস মালী\nপৃথিৱীৰ বৃহৎ গণতান্ত্ৰিক দেশখনৰ নামেই হ’ল ভাৰতবৰ্ষ আৰু আপুনি এই গণতান্ত্ৰিক দেশৰ এজন নাগৰিক হিচাপে এই কথাত গৌৰৱান্বিত হোৱা উচিত। সংবাদ মাধ্যম হ’ল এই গণতন্ত্ৰৰ চতুৰ্থ স্তম্ভ।\nকিন্তু এই গণতান্ত্ৰিক দেশৰ চতুৰ্থ স্তম্ভ বুলি কোৱা সংবাদ মাধ্যম সমূহ ভাৰতবৰ্ষত কিমান স্বাধীন আৰু সুৰক্ষিত? ২০২০ চনত প্ৰকাশিত World Press Freedom Index অৰ্থাৎ বিশ্বজুৰি সংবাদ মাধ্যমৰ স্বাধীনতা সূচাংকত ভাৰতে ১৮০ খন দেশৰ ভিতৰত ১৪২ নম্বৰ স্হান অধিকাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।\nউল্লেখযোগ্য যে বিগত বৰ্ষত অৰ্থাৎ ২০১৯ চনত প্ৰকাশিত সূচাংকত ভাৰতে ১৪০ নম্বৰ স্হানত আছিল যদিও এই বৰ্ষত ২ নম্বৰলৈ এই স্হান অৱনমিত হয়, যি নিশ্চয়কৈ এক চিন্তাজনক বিষয়। প্ৰতিবছৰে এই প্ৰতিবেদন প্ৰস্তুত কৰা ৰিপ’ৰ্টাচ উইডাউত ব’ৰ্ডাৰ্চ (Reporters Without Borders )নামৰ সংস্হাটোৱে প্ৰকাশ কৰা মতে কাশ্মীৰত যোগাযোগৰ ক্ষেত্ৰত আৰোপ কৰা বাধ্য বাধকতা সমূহৰ বাবে ভাৰতৰ এই স্হান অৱনমিত হৈছে।\nএই প্ৰতিবেদন প্ৰকাশ পোৱাৰ পাছতে তথ্য আৰু সম্প্ৰচাৰ বিভাগৰ মন্ত্ৰী প্ৰকাশ জাৱৰেকাৰে টুইটাৰত নিজৰ মন্তব্য প্ৰদান কৰি কয় যে–ভাৰতত সংবাদ মাধ্যমে সম্পূৰ্ণ স্বাধীনতাৰে নিজৰ কাৰ্য সম্পাদন কৰিব পাৰে আৰু ভাৰতক হেয় প্ৰতিপন্ন কৰিব খোজা এই ষড়যন্ত্ৰমূলক সমীক্ষাসমূহৰ সত্যতা ফাদিল কৰা হ’ব।\nতেওঁ প্ৰকাশ কৰা এই মন্তব্যৰ বিপৰীতে যদি আমি সংবাদ মাধ্যমৰ স্বাধীনতাৰ প্ৰকৃত চবিখন চাবলৈ যত্ন কৰোঁ, তেন্তে আমি দেখিবলৈ পাম যে অকল ২০১৪ চনৰ পৰা ২০১৮ চনৰ ভিতৰত ভাৰতত প্ৰায় ১৯৮ জন সাংবাদিকৰ ওপৰত আক্ৰমণৰ ঘটনা সংঘটিত হোৱাৰ বিপৰীতে মুঠ ৪০ জন সাংবাদিকক হত্যা কৰা হৈছিল।\nসংবাদ মাধ্যম যাক আমি সমাজৰ দাপোণ বুলি কওঁ, সেই বৃত্তিৰ লগত জড়িত ব্যক্তিৰ হত্যা মানে সেই দাপোণ সমূহ ভাঙি পেলোৱা যাৰ জৰিয়তে জনসাধাৰণে নিজৰ সমাজ, নিজৰ দেশখনক চাব পাৰে। অন্য অৰ্থত ক’ব গ’লে গণতন্ত্ৰত সাংবাদিকক হত্যা অৰ্থাৎ জনসাধাৰণৰ পৰা সমাজখনক চাব পৰা,বুজিব পৰা দৃষ্টিশক্তি কাঢ়ি নিয়া।\nঅকল ২০১৮ চনতে ভাৰতত ৬ জন সাংবাদিকক হত্যা কৰা হৈছিল।\nউল্লেখ্য যে ২০১৮ চনত সাংবাদিকৰ হত্যা হোৱা দেশসমূহৰ তালিকাত ভাৰত পঞ্চম স্থানত আছিল। পৃথিৱীৰ বৃহত্তম গণতান্ত্ৰিক দেশ সাংবাদিকৰ হত্যা হোৱা দেশসমূহৰ তালিকাত পঞ্চম স্হানত থকাটো অত্যন্ত দুৰ্ভাগ্যজনক তথা লজ্জাজনক কথা।\nঅৱশ্যে ২০১৯ চনত ভাৰতত কোনো সাংবাদিকৰ হত্যাকাণ্ড সংঘটিত হোৱা নাই যদিও সাংবাদিকৰ ওপৰত পুলিচৰ অত্যাচাৰ, ঘোচখোৰ চৰকাৰী বিষয়াৰ অত্যাচাৰ, ৰাজনৈতিক নেতা নতুবা অপৰাধীবোৰৰ আক্ৰমণৰ ঘটনা বৃদ্ধি পাইছে।\nইয়ে সাংবাদিক সকলৰ মনত ভয়ৰ সৃষ্টি কৰিছে আৰু স্বাধীনভাৱে তেওঁলোকে নিজৰ দায়িত্ব পালন কৰাৰ ক্ষেত্ৰত এক ভাবুকিপূৰ্ণ পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰিছে। ইয়ে সংবিধানৰ অনুচ্ছেদ ১৯ (১)(ক)ৰ অন্তৰ্গত মৌলিক অধিকাৰ ‘বাক স্বাধীনতা’ৰ উপভোগত ব্যাঘাত জন্মাইছে। ই নিশ্চয়কৈ এখন গণতান্ত্ৰিক দেশৰ বাবে শুভ লক্ষণ নহয়।যি দেশত সাংবাদিক সকল সুৰক্ষিত নহয়,সেই দেশত গণতন্ত্ৰ কেতিয়াও সুৰক্ষিত হ’ব নোৱাৰে।\nযেতিয়া আমি অধিকাৰৰ কথা কওঁ. ঠিক সেই সময়তে কিন্তু দায়িত্বৰ কথাও আহি পৰে।আমাৰ সমাজখনৰ প্ৰতি সংবাদ মাধ্যমৰ এক গভীৰ দায়িত্ব আছে। জনসাধাৰণে সংবাদ মাধ্যমৰ যোগেদিয়ে নিজৰ চৌদিশে চলি থকা ঘটনা–পৰিঘটনা সমূহৰ বুজ লয়,সংবাদ মাধ্যমৰ জৰিয়তেই নিজৰ সমাজখনক চোৱাৰ,বুজাৰ,তাক জনাৰ চেষ্টা কৰে।\nকিন্তু এই ক্ষেত্ৰত বহু সময়ত সংবাদ মাধ্যমে নিজৰ দায়িত্ব সঠিকভাৱে পালন নকৰা বা পালন কৰাত ব্যৰ্থ হোৱা যেন অনুভৱ হয়।বৰ্তমান সংবাদ মাধ্যমৰ অধিকাংশই সততে যিখন বিকশিত দেশৰ ছবি দেখাই থাকে, সেই বিকশিত দেশখনত কোনো ধৰণৰ সমস্যা নাই।\nএতিয়া আপুনি নিজেই প্ৰশ্ন কৰক আপুনি তেনে সমস্যাবিহীন এখন সমাজৰ নাগৰিক নেকি আৰু যদি নহয় তেন্তে সংবাদ মাধ্যমে সেইখন কাৰ সমাজ আপোনালোকক দেখুৱাই আছে? বৰ্তমান সময়ত সংবাদ মাধ্যমসমূহে বেছিভাগ সময়তে মন্ত্ৰী–আমোলাৰ সংবাদ মেল, ভাষণ বা সস্তীয়া কিছুমান কথা দেখাইয়ে বাতৰি বুলি আপোনালোকক পতিয়ন নিয়াই আছে।\nকিন্তু মন্ত্ৰী–আমোলাই কোৱা কথাবোৰ কিমান সত্য, তেওঁলোকে যদি কিবা আদেশ–নিৰ্দেশ দিছে সেইবোৰ সুকলমে পালন কৰা হৈছে নে নাই, চৰকাৰে ঘোষণা কৰা আঁচনিসমূহৰ সঠিক ৰূপায়ণ হৈছে নে নাই, যি সকল ব্যক্তিয়ে আঁচনিৰ সুবিধা পাব লাগে সেই ব্যক্তিসকলে তাৰ লাভ পাইছে নে নাই, আঁচনিসমূহ ৰূপায়ণ কৰোতে কিবা কেলেংকাৰি সংঘটিত হৈছে নেকি, এইবোৰৰ ওপৰত অনুসন্ধান চলাই বাতৰি পৰিৱেশন কৰাটোও সংবাদ মাধ্যমৰে দায়িত্বৰ ভিতৰতে পৰে।\nকিন্তু কিমান শতাংশ সংবাদ মাধ্যমে এই ক্ষেত্ৰবোৰত ভালদৰে অনুসন্ধান চলাই বাতৰি পৰিৱেশন কৰে সেয়া আপুনি ভালদৰে মন কৰিলেই বুজিব পাৰিব। বৰ্তমান সংবাদ মাধ্যমৰ মজিয়াৰ পৰা নিবনুৱা সমস্যা, বানপানী সমস্যা, স্বাস্হ্য, শিক্ষা আদি বিষয়সমূহৰ ওপৰত হোৱা আলোচনাৰ সংখ্যা চিন্তাজনক ভাৱে হ্ৰাস পাইছে আৰু তাৰ ঠাইত লাহে লাহে মন্দিৰ–মছজিদ, হিন্দু–মুছলমান, পাকিস্তান প্ৰসংগ আদি কথাবোৰে ঠাই দখল কৰিছে।\nএতিয়া আপুনি নিজেই এবাৰ ভাবক, আপোনাৰ বাবে কোনবোৰ আলোচনাৰ অধিক প্ৰয়োজন আছিল? আচলতে এই আলোচনা বোৰৰ জৰিয়তে লাহে লাহে নাগৰিক সকলক মূল সমস্যাৰ পৰা আঁতৰাই ধৰ্মৰ মেৰপাকত আৱদ্ধ কৰি ৰখাৰ যি এক ভয়ংকৰ প্ৰয়াস, ই সমাজখনক এক অস্হিৰতাৰ দিশলৈ ঠেলি দিছে।\nআকৌ,বৰ্তমান সময়ত অধিকাংশ সংবাদ মাধ্যমে শাসকগোষ্ঠীৰ মুখপাত্ৰ হিচাপে কাম কৰাহে পৰিলক্ষিত হয়। তেওঁলোকৰ বাতৰি যদি আপুনি চাই থাকে,তেন্তে কোনো ধৰণৰ সমস্যা সমাজত দেখাই নাপাব।তেওঁলোকে কেতিয়াও চৰকাৰক প্ৰশ্ন সোধা পৰিলক্ষিত নহয়, বৰং চৰকাৰৰ প্ৰত্যেকটো কথাৰেই গুণগাণ কৰাটোৱেই যেন তেওঁলোকৰ এতিয়া পৰম দায়িত্ব আৰু কৰ্তব্য হৈ পৰিছে।\nএইটো এটা ভয়ংকৰ কথা। যদি ক্ষমতাক প্ৰশ্ন কৰা নহয়, তেন্তে প্ৰশ্ন কাক কৰিব, কোনে জনসাধাৰণৰ প্ৰশ্নসমূহৰ উ্ত্তৰ দিব আৰু জনসাধাৰণে ভুগি থকা সমস্যাসমূহ কোনে নিৰ্বাচিত চৰকাৰখনৰ আগত দাঙি ধৰিব? কিছুমান সংবাদ মাধ্যমে বিপক্ষক প্ৰশ্ন কৰাৰ নামতেই আলোচনাৰ আয়োজন কৰে। গণতন্ত্ৰত বিপক্ষ শক্তিশালী হোৱাটো প্ৰয়োজন আৰু বিপক্ষকো সময়ে সময়ে প্ৰশ্ন কৰাৰো প্ৰয়োজন আছে। কিন্তু চৰকাৰক সুধিবলগীয়া কথাবোৰ বিপক্ষক সোধাটো মূৰ্খামি বা নাটকৰ বাহিৰে আন একো নহয়।\nবৰ্তমান একাংশ সাংবাদিকে নিজৰ নৈতিকতাক বিসৰ্জন দি সংবাদ মাধ্যমৰ এই পবিত্ৰ বৃত্তিটোক কলুষিত কৰিছে।শীত–তাপ নিয়ন্ত্ৰিত কোঠা এটাত সোমাই কেৱল মাথো চিঞৰি থকাটোৱেই কোন দিনাৰ পৰা সাংবাদিকতা বুলি আমি গ্ৰহণ কৰা হ’লো সেইটো বিচাৰ্য বিষয়। আমি সৰুতে স্কুলত পঢ়োতেও তেনে ধৰণে চিঞৰা কিন্তু মনত নপৰে।\nযি সময়ত তলাবন্ধৰ বাবে সমগ্ৰ দেশ এক প্ৰকাৰ স্তব্ধ হৈ পৰিল, সেই সময়তো কিন্তু আমাৰ সংবাদ মাধ্যমত একেই আগৰ দৰে হিন্দু–মুছলমানৰ আলোচনা সগৌৰৱে চলি থাকিল। যি সময়ত সমগ্ৰ বিশ্বৰ সংবাদ মাধ্যম ক’ৰ’না মহামাৰীৰ ওপৰত বাতৰি পৰিৱেশন কৰাত ব্যস্ত, সেই সময়ত আমাৰ সংবাদ মাধ্যমে কিন্তু ক’ৰ’না মহামাৰীক ধৰ্মৰ সাজ পিন্ধোৱাত ব্যস্ত আছিল। আৰু আমি তেনেকুৱা সংবাদ মাধ্যমৰ জৰিয়তেই লাভ কৰা খবৰক খবৰ বুলি ভাৱি, সেইসমূহ আলোচনাকে নিজৰ সমস্যা বুলি ভাবি নিজকে একো একোজন তথ্য সমৃদ্ধ ব্যক্তি বুলি ভবাৰ ভুল কৰি আছো।\nতলাবন্ধৰ বাবে সমগ্ৰ দেশ বৰ্তমান এক কঠিন পৰিস্হিতিৰে গতি কৰি আছে, যদিও বৰ্তমান বহু ঠাইত কিছু শিথিলতা অনা হৈছে। তলাবন্ধৰ প্ৰথম পৰ্যায়ত প্ৰায় সকলো মানুহেই কষ্টৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হৈছিল আৰু আটাইতকৈ বেছি কষ্টৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হৈছিল সেইসকল শ্ৰমিক যিয়ে জীৱিকাৰ বাবে অন্য চহৰত কাম কৰিছিল।\nতলাবন্ধৰ বাবে তেওঁলোক কোনো কাম অবিহনেই সেই চহৰবোৰত আৱদ্ধ হৈ থাকিবলৈ বাধ্য হৈ পৰিছিল।এই সময়ছোৱাত বহুতেই জীৱ–জন্তুতকৈও বেয়া পৰিস্হিতিত থাকিবলগীয়া হৈছিল,বহুত শ্ৰমিকৰ পৰিয়ালে অনাহাৰে দিন কটাবলগীয়া হৈছিল।আৰু এই সমূহ শ্ৰমিকৰ একাংশই যেতিয়া ঘৰ যাবলৈ মুম্বাইৰ বান্দ্ৰা ষ্টেছনত ভিৰ কৰিছিল, তেতিয়া এই সংবাদ মাধ্যমৰ একাংশই তেওঁলোকক অভিনেতা বুলি অভিহিত কৰিছিল।\nযি সংবাদ মাধ্যমক সমাজৰ একেবাৰে শেষৰ শ্ৰেণীৰো প্ৰতিনিধি বুলি কোৱা হয়, তেনে সংবাদ মাধ্যমৰ এয়া নমুনা যিয়ে অসহায় শ্ৰমিকক অভিনেতা সজাই তোলে। এনেবোৰ ঘটনাই কিন্তু এটা প্ৰশ্নৰ উত্থাপন কৰে যে লাহে লাহে সংবাদ মাধ্যমে সমাজৰ পিছপৰা শ্ৰেণীৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ পৰা নিজকে আতৰাই আনিছে নেকি ?\nএই মহামাৰীৰ সময়ত যিসকল চিকিৎসকক ক’ৰ’নাৰ বিৰুদ্ধে হোৱা যুঁজত সৈনিক বুলি কোৱা হৈছে, সেই চিকিৎসক সকলে চৰকাৰে কোৱাৰ দৰে সকলো সা–সুবিধা পাইছেনে, কৃষকসকলে উৎপাদন কৰা শস্যৰ বাবে বজাৰ পাইছেনে, যদি পোৱা নাই তেম্তে তেওঁলোকে শস্য সামগ্ৰীবোৰৰ কৰিছে কি, চৰকাৰে ঘোষণা কৰা আঁচনিসমূহ জনসাধাৰণে ভালধৰণে পাইছেনে,শিক্ষাৰ্থীসকলৰ যি শিক্ষাৰ ক্ষতি হৈছে সেয়া অনলাইন ব্যৱস্হাৰে পূৰণ হ’ব নে কিবা অন্য উপাই চৰকাৰে গ্ৰহণ কৰা প্ৰয়োজন,এই মহামাৰীৰ বিষয়ে একেবাৰে ভিতৰুৱা গাঁৱৰ মানুহ কিমান সজাগ আৰু যদি সজাগ নহয়, তেন্তে সজাগতা সৃষ্টিৰ বাবে চৰকাৰ বা স্বেচ্ছাসেৱী সংগঠন সমূহৰ পৰা কিবা ব্যৱস্হা লোৱা হৈছে নেকি, চৰকাৰে যিসমূহ ব্যৱস্হা(একাউন্টত টকা দিয়া, বিনামূলীয়া চাউল,চিলিণ্ডাৰ আদি) বৰ্তমানৰ পৰিস্হিতিৰ লগত মোকাবিলা কৰিবলৈ লৈছে সেইসমূহেই মানুহৰ প্ৰয়োজন পূৰণ কৰিছে নে মানুহে এইসমূহৰ পিছতো সমস্যা ভোগ কৰি আছে ইত্যাদি প্ৰশ্ন বোৰৰ ওপৰত সংবাদ মাধ্যমে অনুসন্ধান চলাই বাতৰি পৰিৱেশন কৰাৰ প্ৰয়োজন আছিল।\nকিন্তু কিমানে এই কথাবোৰৰ ওপৰত গুৰুত্ব প্ৰদান কৰি বাতৰি পৰিৱেশন কৰিছে,প্ৰকৃত ছবিখন জনসাধাৰণক দিবলৈ প্ৰয়াস কৰিছে, এই কথা আপুনি ভালদৰে লক্ষ্য কৰিলে গম পাব যে অতি কম সংখ্যক সংবাদ প্ৰতিষ্ঠানেহে এইবোৰৰ ওপৰত গুৰুত্ব প্ৰদান কৰিছে আৰু এইবোৰৰ অধিকাংশই মুখ্য ধাৰাৰ সংবাদ মাধ্যম হোৱাৰ পৰিৱৰ্তে অনলাইন চেনেলহে।\nগতিকে সংবাদ মাধ্যমসমূহে নিজৰ দোষবোৰ চালি–জাৰি চাই এই সকলোবোৰ কথাক গুৰুত্বসহকাৰে লোৱাৰ লগতে গণতন্ত্ৰৰ প্ৰতি থকা নিজৰ দায়িত্বক নিষ্ঠাসহকাৰে পালন কৰিব লাগিব।সংবাদ মাধ্যমসমূহৰ দায়িত্ব আৰু কৰ্তব্য পালনৰ ওপৰতে আচলতে গণতন্ত্ৰৰ সফলতা নিৰ্ভৰ কৰে।\nগতিকে যিদৰে গণতন্ত্ৰত সংবাদ মাধ্যমৰ স্বাধীনতাৰ প্ৰয়োজন আছে, ঠিক সেইদৰে সংবাদ মাধ্যমসমূহে নিজৰ দায়িত্ব পালন কৰাৰো প্ৰয়োজনীয়তা আছে।\nলেখক তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ\nফোন : 7577099383


দুই ৰাজপুত্ৰ — Vikaspedia\nএক ৰজাৰ দুজনী ঘৈণীয়েক আছিল৷ বৰজনীৰ দুটা ল’ৰা৷ সৰুজনীৰ ল’ৰা-ছোৱালী একো নাছিল৷ ল’ৰা দুটা ওপজাৰ কিছু দিনৰ পিছতে বৰ কুঁৱৰী মৰিলত সিহঁতক ডাঙৰ-দীঘল কৰাৰ ভাৰ সৰু কুঁৱৰীৰ গাত পৰিল৷ সৰু কুঁৱৰীয়ে ল’ৰা দুটাক তুলি-তালি ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল যদিও, পেটে সমন্বিতে সিহঁতক তেওঁ দেখিব নোৱাৰিছিল; সেইদেখি সদায় সিহঁতৰ দায়-জগৰৰ কথা বাপেকক লগাই আছিল৷\nএদিন ৰজাই পহু মাৰিবলৈ গ’ল৷ ল’ৰা দুটিয়ে সেই কথা শুনি\n“দেউতাই পহু মাৰিবলৈ গৈছে, খাম ঔ খাম”\nবুলি দেও দি নাচি ফুৰিছিল৷ কিন্তু দুৰ্কপালৰ গুণে ৰজাই সেইদিনা এটাও পহু মাৰিব নোৱাৰিলে৷ ৰজাই উভতি আহি সেই কথা ঘৈণীয়েকৰ আগত ক’লত,\n“নেপাব তো আপোনাৰ যিহে খকুৱা ল’ৰা, আপুনি যোৱাৰে পৰা সিহঁতে\n‘খাম ঔ! খাম ঔ!’কৰি আছে! এনেকুৱা আপদীয়া ল’ৰাই খেদাই দিয়া হে উচিত৷”\nপহু নেপাই আৰু ওৰে দিনটোৰ পৰিশ্ৰমৰ ভাগৰত ৰজাৰ মনটো বেয়া লাগি আছিল; সেইবাবে অনেক বেয়া-বেয়িকৈ ঘৈণীয়েকে ল’ৰা দুটাৰ বিৰুদ্ধে লগালত ৰজাই খপ্ কৰে ক’লে, “দিম কাইলৈ সিহঁতক খেদাই৷” বাপেকৰ মুখৰ এই কথাষাৰ সৰু ল’ৰাটিয়ে কেনেবাকৈ শুনি তাৰ মনত বৰ বিৰক্তি লাগিল৷\nসি ৰাতিয়েই তাৰ ককায়েকক ক’লে,\n“ককাইদেউ, দেউতাই মাহীৰ কথা শুনি কাইলৈ আমাক ঘৰৰপৰা খেদাই দিব খুজিছে৷ আমি যেন ইয়াত কি কেলেহুৱা চপনীয়া হে৷ মই কওঁ, আমি ইয়াত আৰু থকাটো উচিত নহয়; আমাক খেদোৱাৰ আগতেই আমি গুচি যাওঁগৈ আহাঁ৷”\nভায়েকৰ কথাতে ককায়েকে হয় দিলত দুয়ো সেই ৰাতিয়েই পলাই গুচি যোৱাকে থিৰ কৰি, ঘোঁৰাশালৰ পৰা দুটা ঘোৰা লৈ আৰু হাতত দুখন তৰোৱাল লৈ ওলাই গ’ল৷\nসিহঁতে গৈ থাকোঁতে গৈ থাকোঁতে এঠাইত ৰাতি পুৱাল৷ ভায়েক ককায়েকক ক’লে,\n“ককাইদেউ, মোৰ বৰ পিয়াহ লাগিছে, ইয়াত ক’ৰবাত পানী পায় নে চোৱাঁচোন৷ পিয়াহত মোৰ অন্তেকণ্ঠে শুকাই নিছে; এটোপা পানী নাখালে মই আৰু যাবই নোৱাৰোঁ৷”\nককায়েক গছ এজোপাৰ ওপৰত উঠি চাৰিওফালে চাই অলপ দূৰৈত এখন নৈ দেখা পালে৷ তেতিয়া সি গছৰপৰা নামি আহি, ভায়েকক তাতে থাকিবলৈ কৈ পানী আনিবলৈ গ’ল৷\nককায়েকে গৈ নৈৰ কাষ পাওঁতেই দেখিলে যে বাটতে শুকুলী হাতী এজনী শুই আছে৷\nসি হাতীজনীক ক’লে,\nমোক বাট এৰি দে!\nমোৰ ভাইটিৰ বৰ পিয়াহ লাগিছে, বেগতে মই পানী এটোপা আনি তাক খাবলৈ দিওঁ৷”\nশুকুলী হাতীজনীয়ে উত্তৰ দিলে,\n“কত বাটৰুৱা মানুহ মোৰ ওপৰেদিয়েই ডেই গৈছে, তুমিও যোৱাঁ, তুমি নো গ’লে কি হ’ল? মই উঠিব নোৱাৰোঁ, মোৰ বৰ ভাগৰ লাগিছে দেখি শুই আছোঁ৷”\nহাতীৰ কথা শুনি ৰজাৰ বৰটো ল’ৰাই আগ-গুৰি নাভাবি হাতীজনী ডেই যাবলৈ বুলি তাইৰ পিঠিত ভৰি দিলতে হাতীজনীয়ে তাক পিঠিত লৈ থিয় হ’ল আৰু লৰি যাবলৈ ধৰিলে৷ বৰ কোঁৱৰে তাক পিঠিৰপৰা নমাই দিবলৈ হাতীজনীক ক’লে হে ক’লে, তথাপি হাতীয়ে ননমাই তাক লৈ গুচি গ’ল৷\nসেই দেশৰ ৰজাজন দুদিনমানৰ আগেয়েই হঠাৎ ঢুকাইছিল৷ ৰজা অপুত্ৰক আছিল দেখি ৰাজপাটত বহিবলৈ কোনো নথকা বাবে পাত্ৰ-মন্ত্ৰী সভাসদ সকলে ভাল চাই ৰজাৰ ল’ৰা এজন বিচৰাই চাৰিওফালে মানুহ পঠিয়াইছিল৷ ৰজাৰ শুকুলী হাতীয়েও ৰজাৰ ল’ৰা বিচাৰি আহি সেইদৰে বাটতে পৰি আছিল৷ সেইদেখি তাই এই সৰ্ব্ব-সুলক্ষণীয়া ৰজাৰ ল’ৰাটি দেখি পিঠিত তুলি লৈ গুচি গ’ল৷\nবৰকোঁৱৰে যেতিয়া দেখিলে যে হাতীজনীয়ে তাৰ কাকূতি-মিনতি একোলৈকে কাণ নিদি তাক লৈ গৈছে, নিৰুপায় হৈ তাৰ গাৰ চেলেং কাপোৰখন ডোখৰ ডোখৰকৈ ফালি তাৰে একোডোখৰ বাটে বাটে পেলাই যাবলৈ ধৰিলে,যাতে তাৰ ভায়েকে সেই চিনে চিনে গৈ তাৰ ওচৰ ওলাবগৈ পাৰে৷\nইফালে ভায়েকে বাট চাই চাই ককায়েকক নেদেখি ঘোঁৰাত উঠি বিচাৰি আগবাঢ়ি আহি নৈ পালেহি৷ নৈতে সি পানী খাই পিয়াহ গুচাই লৈ ককায়েকৰ চেলেঙৰ খুটুৰাবোৰ দেখি সেই চিনে চিনে গৈ ৰজাৰ নগৰ পালেগৈ৷ সি নগৰ সোমালতে ৰজাৰ চহিচে তাক ঘোঁৰা-চোৰ বুলি ধৰি ঘোঁৰাটো কাঢ়ি লৈ, তাক মাৰি-কিলাই খেদাই দিলে৷ সৰু কোঁৱৰে কান্দি-কাটি এজনী মালিনীৰ ঘৰত আশ্ৰয় ললেগৈ৷ মালিনীৰ তালৈ মৰম লাগি তাই খুৱাই-বুৱাই তাক ৰাখিলে৷\nইয়াৰ দিনচেৰেকৰ পিছত, সৰু কোঁৱৰে বাটত ফুৰোঁতে বামুণৰ গৰখীয়া ল’ৰা এটাই গধূলি অকলে গৰু লৈ অহা দেখি, হাতৰ লাখুটি ডালেৰে টাঙোন মাৰি গৰখীয়া ল’ৰাটো মাৰি গৰখীয়াৰ কাণৰ কেৰু জোৰ আৰু গাৰ কাপোৰখন সোলোকাই লৈ নিজে পিন্ধি গৰু লৈ বামুণৰ ঘৰত ওলালহি৷\nগধূলি মুনি-চুনি বেলিকা সি বামুণৰ ঘৰৰ আগচোতাল পাই মাত লগালে, “আই, মোৰ জ্বৰ উঠিছে, গৰু কেইটা চাওক, মই শুই থাকোঁ৷”\nএইবুলি সি ঘৰৰ চুকতে সোমাই শুই থাকিল৷ বামুণ-বামুণীয়ে খাই-বৈ শুলত ৰাতি উঠি সি বামুণৰ ঘৰত ক’ত কি কি বস্তু আছিল সোপাকে চাই ল’লে৷ সেইদেখি বামুণ-বামুণীয়ে তাক যিহকে আগৰ নিজৰ গৰখীয়া ভাবি যি বস্তুকে আনিবলৈ কয়, যিহকে কৰিবলৈ কয়, তাকে সি আনিব আৰু তাকে কৰিব পৰা হ’ল৷ সি যিটো বস্তু আনিব নোৱাৰিছিল, সেইটো সি বৰ জ্বৰৰ তাপত পাহৰিলো বুলি কৈ গা সাৰিছিল; আৰু হোজা বামুণীয়ে সেইদেখি তাক একো সন্দেহ নকৰিছিল৷\nএদিন সি নৈত তাৰ গাটো ভালকৈ ঘঁহি-পিহি ধুবলৈ বুলি বামুণীক খুজি খাৰণী এটোপা লৈ গা ধুই আছিল; এনেতে ওচৰতে ৰজাৰ ঘাটত ৰজাৰ ভনীয়েকেও গা ধোৱে৷ সৰু কোঁৱৰে খাৰণী ঘঁহি নৈত গা ধুলত তাৰ গাটোৰ মলি গুচি বৰণ কেঁচা-সোণৰ বৰণ যেন হ’ল৷ ৰজাৰ ভনীয়েকে তাক তেনেকুৱা দেখি ৰজাৰ কোঁৱৰ বুলি চিনি পাই, পানীত বুৰ মাৰি আহি তাৰ কাণৰ কেৰুজোৰ চুৰ কৰি লৈ গ’ল, আৰু নিজৰ মনতে তাক স্বামী বুলি বৰিলে৷\nইয়াৰ পিছত গৰখীয়া সৰু কোঁৱৰ ঘৰলৈ আহিলত,\nবামুণীয়ে তাৰ “কেৰুজোৰ কলৈ গ’ল”\nবুলি তাক সুধিলত, সি “পানীত পৰি হেৰাল” বুলি কলে৷\nকিছুমান দিনৰ মূৰত ৰজাই ভনীয়েকৰ সয়ম্বৰ পাতিলে৷ বামুণে গৰখীয়াক ক’লে,\n“হেৰ আজি ৰজাৰ ভণীয়েকৰ সয়ম্বৰ, আহচোন আমিও চাবলৈ যাওঁহক৷”\nএইবুলি বামুণ গৰখীয়াৰে সৈতে সেই সয়ম্বৰলৈ গ’ল৷ ৰজাৰ ভনীয়েকে সয়ম্বৰ সভালৈ আহিয়েই বামুণৰ গৰখীয়াক দেখি সেই তেওঁ গা ধোঁওতে দেখা ল’ৰাটোৱেই বুলি চিনি পাই তাৰ ডিঙিত মালা দিলে৷\nগৰখীয়া ল’ৰা ঘৈণীয়েকেৰে সৈতে হাবিৰ ফালে গুচি গৈ হাবিত ঘৰ এটা সাজি থাকিল৷ ইফালে ককায়েক ৰজাই ভায়েকৰ শোকত পাটীৰপৰা উঠিবই নোৱাৰা হ’ল৷ তেওঁৰ ভায়েকটি অৰ্থাৎ সৰু কোঁৱৰ দেখিবলৈ হৰিণা পহুটি যেন আছিল৷ আৰু ভনীয়েক অৰ্থাৎ তেওঁ যিজন ৰজাৰ ৰাজপাটত বহি ৰজা হৈছিল সেই ৰজাৰ জীয়েকেও(যাক গৰখীয়াই লৈ গ’ল)দেখিবলৈ এজনী হৰিণা পহু যেন আছিল৷ সেইদেখি তেওঁ এহাল হৰিণা পহু চাই থাকি মন জুৰাবলৈ ইচ্ছা কৰি পহু এহাল ধৰি আনিবলৈ হাবিলৈ মানুহ পঠিয়ালে৷ সেই মানুহৰে এজোৰা এদিন সৰু কোঁৱৰ তেওঁৰ ঘৈণীয়েকেৰে সৈতে থকা হাবিত ওলালগৈ৷ তেওঁলোক ক’ৰ মানুহ কিয় হাবিলৈ আহিছে বুলি সৰু কোঁৱৰে পহু বিচৰা মানুহজোৰাক সুধিলত সিহঁতে ক’লে যে আমাৰ ৰজাৰ বৰ নৰীয়া৷ সেইদেখি তেওঁ হৰিণাপহু চাবৰ মন কৰি এহাল হৰিণাপহু বিচাৰি লৈ যাবলৈ আমাক হাবিলৈ পঠিয়াইছে৷ সৰুকোঁৱৰৰ ঘৈণীয়েকে তেওঁৰ গিৰিয়েকৰ পৰা ককায়েক-ভায়েকৰ আঁতিগুৰি আৰু পিছৰ সকলো বৃত্তান্ত শুনি থৈছিল৷ সেইদেখি তেওঁ ৰজাকে গিৰিয়েকৰ সেই হেৰোৱা ককায়েক বুলি বুজিছিল৷ এতিয়া সুবিধা বুজি তেওঁ সেই মানুহজোৰাক ক’লে যে\n“তোমালোক কাইলৈ পুৱাই ইয়ালৈ আহিবা, আমাৰ এহালি হৰিণাপহু আছে, আমি তাকে দিম৷”\nএই কথা শুনি মানুহজোৰা উভতি গ’ল৷ ৰাতি পুৱালত মানুহজোৰাই আহি তেওঁলোকক হৰিণাপহু খুজিলত, তেওঁ সিহঁতক কলে, “তোমালোক আগ বাঢ়া আমি এতিয়া তোমালোকৰ পিছে পিছে হৰিণাপহু লৈ যাব লাগিছোঁ৷”\nসৰুকোঁৱৰৰ ঘৈণীয়েকে বেশচন কৰি, আৰু গিৰিয়েকক মূৰে গায়ে কাপোৰ দি ঢাকি লৈ ৰজাৰ ঘৰ ওলালগৈ৷ তেওঁ গৈয়েই ৰজাৰ ওচৰ পাই ৰজাক ক’লে,\n“মই হৰিণাপহু আনিছোঁ, এটা ঘৰৰ ভিতৰত এখন আঁৰ-কাপোৰ তৰাই দিয়ক আৰু ওচৰতে এটা চাকি লগোৱাই দিয়ক৷ মই আঁৰ-কাপোৰৰ ভিতৰত আষাৰ চেৰেক কথা কৈ স্বৰ্গদেৱৰ আগত পহু উলিয়াই দিম৷”\nএইবুলি ক’লত ৰজাই সেইদৰেই দিহা কৰাই দিয়ালে৷ ইয়াৰ পিছত সৰু কোঁৱৰৰ ঘৈণীয়েকে আঁৰ-কাপোৰৰ ভিতৰত সোমাই চাকিটোক সম্বোধন কৰি কবলৈ ধৰিলে-\n“শুনিছা বন্তি!-আই আছিল পাটমাদৈ, বোপাই আছিল ৰজা!\nপাটৰ কাপোৰ ঘিণত নিপিন্ধিলোঁ, এতিয়া হঁলোহি প্ৰজা৷৷\nএক এনেকৈ ৰাতিয়েই হালিয়ে ঘোৰাত আহিলো উঠি৷৷\nএক এনেকৈ চিনে চিনে আহি ভায়েকে ওচৰ পালে৷৷\nএক এনেকৈ ঘোঁৰা-চহিচে ঘোঁৰা-চোৰ বুলি ধৰি৷\nএক এনেকৈ মাৰিকিলাই ঘোঁৰাটো ললে কাঢ়ি৷৷\nএক এনেকৈ সয়ম্বৰ পাই ডিঙিত পালে মালা৷৷\nএক এনেকৈ হৰিণা বুলি টেকেলাই আনিছে ধৰি৷৷”\nসৰু কোঁৱৰৰ ঘৈণীয়েকে বিনাই বিনাই এইখিনি গালতে ৰজাই একে চাবেই উঠি আঁৰ-কাপোৰৰ ভিতৰত সোমাল আৰু ভায়েকক দেখি চিনি পাই ডিঙিত গবা মাৰি ধৰিলে৷ ভনীয়েককো ৰজাই চিনি পাই ডিঙিত ধৰি হুক হুককৰে কান্দিবলৈ ধৰিলে৷ তেতিয়াই ৰজাৰ নৰীয়া ভাল হ’ল৷ ৰজাই তেতিয়া নগৰত ঢোল পিটি শুনাই দিলে যে আজিৰপৰা কোনো মানুহে বিদেশী মানুহক ৰজাৰ ওচৰলৈ ননাকৈ নামাৰিব নিকিলাব৷ ভায়েকক কিলাই যি চহিচটোৱে ঘোঁৰাটো কাঢ়ি লৈ গৈছিল তাক ধৰাই আনি চামতাৰে কোবাবলৈ আজ্ঞা দিলে৷ আৰু ভায়েকক উঠি ৰজা পাতি তেওঁ বহি-ৰজা হ’ল৷ ভণীয়েককো বৰ মৰম কৰি নিজৰ দোষ ক্ষমা মাগিলে৷\nগধূলি ৰজাই পুতেকহঁতেৰে সৈতে ভাত খাবলৈ বহিল৷ কিন্তু বৰটো ল’ৰাই বুজিছিল যে যদিও মাহীয়েকে তেওঁলোকক মুখেৰে মৰম কৰি আদৰ দেখুৱাইছে, আচলতে মাহীয়েকৰ বুকুত সাঁতকুৰা জুই জ্বলিছে৷ গতিকে মাহীয়েকে তেওঁলোকৰ অনিষ্ট কৰিবলৈ খুব যত্ন কৰিব৷ সেইদেখি ককায়েকে ভাত খাবলৈ যোৱাৰ আগতে ভায়েকক মনে মনে ক’লে,\n“মই নকলে তুমি ভাতৰ গৰাহ মুখত নুতুলিবা৷”\nভাতৰ পাতত দুই ভায়েকে হাত দি বহি থকা দেখি বাপেকে তেওঁলোকক সুধিলে,\n“কি হ’ল? ভাত নাখাৱহঁক কিয়?”\nবৰ কোঁৱৰে ক’লে,\n“দেউতা আমি ভাত খাব নোৱাৰো, ভাতত বিহ দিয়া আছে৷”\nৰজাই সেইটো ভয় মিছা বুলি উৰাই দিলত, ককায়েকে তাৰে এগৰাহ ভাত ওচৰতে থকা মেকুৰীজনীক খাবলৈ দিলত, মেকুৰীজনীয়ে ভাত গৰাহ খাই থিতাতে মৰি থাকিল৷ বাপেকে তেতিয়া কুঁৱৰীক কাটিবলৈ হুকুম দিলে৷\nলেখক:- লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা\nউৎস:- ককাদেউতা আৰু নাতিল’ৰা


পৃথিৱীত দুই ধৰণৰ মানুহ আছে। কিছুমান মানুহ সদায় সফলতাৰ পিছত দৌৰি থাকে,কিন্তু কিছুমানৰ পিছত সফলতা আপোনা-আপুনি দৌৰে।দ্বিতীয় পৰ্যায়ৰ লোকসকলৰ দৃষ্টি কেৱল লক্ষ্যত নিবদ্ধ থাকে।জীৱনৰ বাট যিমানেই জটিল হওক এই সকল লোকক লক্ষ্যপ্ৰাপ্তিৰ পৰা কোনেও বিচলিত কৰিব নোৱাৰে।Yupp টেলিভিছনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক, পৰিচালন সঞ্চালক উদয় ৰেড্ডিৰ বিষয়ে কবলৈ গলে প্ৰথমেই ক'ব লাগিব যে আমি উল্লেখ কৰা দুটা শ্ৰেণীৰ ভিতৰৰ তেওঁ দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ লোক।প্ৰযুক্তি তথা ইয়াৰ লগত জড়িত উদ্যোগক এক নতুন মাত্ৰা দিয়া এজন ব্যক্তি উদয় ৰেড্ডি ।\nহাইদৰাবাদৰ পৰা ১৪০ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত তিনিখন চহৰ-কাজীপেট,হনমকুণ্ডা আৰু বৰঙ্গল।ইয়াৰে হনমকুণ্ডা চহৰৰ এক কৃষক পৰিয়ালত জন্ম হৈছিল উদয় ৰেদ্দী ।এটা মধ্যবিত্ত পৰিয়ালত ডাঙৰ-দীঘল হোৱা উদয়ৰ সপোন আছিল ছিভিল ছাৰ্ভিছ উত্তীৰ্ণ হৈ উচ্চ বৰ্গীয় বিষয়া হোৱা।আই.এ.এছ বিষয়া হিচাপে ভাৰতবৰ্ষৰ গাঁওসমূহ সকলো দিশৰ পৰা উন্নত কৰাৰ সপোন দেখিছিল উদয়ে।এই সপোন বুকুত বান্ধি তেওঁ গুছি গৈছিল ৰাজধানী দিল্লীলৈ।পৰৱৰ্তী সময়ত ছিভিল ছাৰ্ভিছ পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হোৱাৰ লক্ষৰে দিল্লী কলেজ অৱ ইঞ্জিনীয়াৰিঙত ভৰ্তি হৈছিল।ইয়ৰ ষ্ট'ৰীৰ সৈতে হোৱা এক সাক্ষাৎকাৰত উদয়ে কয়-\n'হনমকুণ্ডাৰ গভৰ্নমেন্ট জুনিয়ৰ কলেজত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি থকা অৱস্থাতে ছিভিল ছাৰ্ভিছত যোগদানৰ কথা ভাবিছিলো।মোৰ পৰিয়ালৰ লোকৰো এই ইচ্ছা আছিল।মই গাঁওবাসীৰ সমস্যাবোৰ দেখি তেওঁলোকৰ বাবে কিবা এটা কৰিব বিচাৰিছিলো।কিন্তু দিল্লী কলেজ অৱ ইঞ্জিনীয়াৰিঙত ইলেকট্ৰনিক্স আৰু টেলিকমিউনিকেশ্যনৰ ডিগ্ৰী লোৱাৰ পিছত মই কেম্পাছ চিলেকশ্যন প্ৰক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা ডিজিটেল কম্পেনী চিমেন্সত জইন কৰিলো।ভাবিছিলো এবছৰ কাম কৰি ছিভিল ছাৰ্ভিছলৈ যাম।কিন্তু যি ভাবিছিলো সেয়া হৈ নুঠিল।সেই সময়ত কম্পেনীটো ভাৰতবৰ্ষতো প্ৰসাৰ হোৱাত মই ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইত কাম কৰিব লগা হ'ল।পৰৱৰ্তী সময়ত নাৰটেলত যোগদান কৰাৰ পিছত মই মই টেলিকমিউনিকেশ্যন বিভাগতে থাকি গ'লো।'\nউদয়ৰ মতে নাৰটেলৰ দৰে বৃহৎ কৰ্পৰেট খণ্ডৰ লগত জড়িত হোৱা সময়খিনি তেওঁৰ কাৰণে গুৰুত্বপূৰ্ণ সময় ।এই সময়তে তেওঁ এম.বি.এ ডিগ্ৰীও লাভ কৰে।১৯৯৫ চনৰ পৰৱৰ্তী সময়খিনি যেন তেওঁৰ জীৱনৰ দিগন্তৰ সময়।'এই সময়খিনি আছিল অভূতপূৰ্ব পৰিবৰ্তনৰ প্ৰাৰম্ভিক স্তৰ।এই সময়তে ৱায়াৰলেছ নেটৱৰ্ক আৰম্ভ হৈছিল।ছিংগাপুৰ,অষ্ট্ৰেলিয়া,মালায়েছিয়া আদি বিভিন্ন দেশত কাম কৰিছিলো। ছেল্স ডাইৰেক্টৰ হিচাপে এঘাৰ বছৰ বিভিন্ন ঠাইত কাম কৰাৰ অভিজ্ঞতা হল।এইখিনি সময়তে মই প্ৰযুক্তিৰ জ্ঞান আয়ত্ব কৰিছিলো।'\nকিন্তু এজন উদ্যমশীল ব্যক্তিক কোনো প্ৰলোভনেই বেছি দিন বান্ধি ৰাখিব নোৱাৰে।তেওঁ সদায় নিজৰ মতে কিবা এটা কৰিব খোজে।উদয় ৰেদ্দীয়েও নিজাকৈ এক সপোন দেখিছিল।আমেৰিকাতে ২০০৬ চনত YP টেলিভিছন স্থাপন কৰি তেওঁৰ নিজা সপোনক বাস্তৱ ৰূপ দিলে।নতুন কাম এটা আৰম্ভ কৰিবলৈ কেৱল পুঁজি হলেই নহয়,ইয়াৰ বাবে কাৰিকৰী কৌশল,মানব সম্পদ আদিৰ প্ৰয়োজন। YP টেলিভিছন স্থাপন কৰিবলৈ গৈ তেওঁ সংঘৰ্ষ কৰিবলগীয়া হৈছিল।'মই যি সময়ত আমেৰিকাত টেলিভিছন স্থাপন কৰিছিলো,সেইসময়ত ব্ৰডবেণ্ড টেকনলজীৰ বিস্তাৰ হোৱা নাছিল।স্মাৰ্ট টি.ভি.,স্মাৰ্ট ফনো জনপ্ৰিয় নাছিল।মই নিজা জমা পুঁজিৰেই এই উদ্যোগটো আৰম্ভ কৰিলো।মোৰ ইচ্ছা আছিল যাতে মানুহে ব্ৰডবেণ্ড ইন্টাৰনেটৰ সহায়ত লাইভ টি.ভি. চাব পাৰে।মই ভাবিছিলো টি.ভি.ত টেলিকাষ্ট হোৱা যিকোনো কাৰ্যসূচী মানুহে যাতে সুবিধা অনুসৰি চাব পাৰে।এই চিন্তাই 'লাইভ টি.ভি. কেচ আপ টি.ভি.' ধাৰণাটোৰ জন্ম দিলে যিটো ধাৰণা আজি বাস্তৱ ৰূপ পাইছে।'\nউদয়ৰ বাবে সকলো ইমান সহজ নাছিল।আমেৰিকা বা আন দেশত থকা ভাৰতীয় লোকসকলে যাতে ভাৰতীয় টেলিভিছনৰ মনোৰঞ্জনৰ কাৰ্যসূচী সমূহ উপভোগ কৰিব পাৰে,সেই কথা চিন্তা কৰি তেওঁ Yupp টেলিভিছন আৰম্ভ কৰিলে।তেওঁৰ এই যাত্ৰাত বহু ঘাত-প্ৰতিঘাতৰ মুখামুখি হবলগীয়া হৈছিল।তেওঁৰ এই উদ্যোগত যিটো কম্পেনীয়ে সহযোগ কৰিছিল পৰৱৰ্তী সময়ত সেই কম্পেনীয়েই তেওঁৰ সৈতে প্ৰতিযোগিতাত নামিল।'আমাৰ ভাগ্য ভাল আছিল যে সেই সহযোগী কম্পেনীয়ে আমাৰ সৈতে সম্পৰ্ক এৰাৰ আগতে কিছু সময় আমাক দিছিল।আমাৰ যিমান গ্ৰাহক আছিল তেওঁলোকক আমাৰ সৈতে ৰাখিবলৈ যথেষ্ট কষ্ট কৰিবলগীয়া হৈছিল।সফলতাৰ বাবে কিছু সময়ৰ প্ৰয়োজন হৈছিল।২০১০ চনত মই মোৰ প্লট বিক্ৰী কৰিলো।পৰিয়ালবৰ্গৰ লগতে বন্ধু বৰ্গইয়ো মোক সহায় কৰিছিল।ইতিমধ্যে লোকসকলৰ মাজত সজাগতা বৃদ্ধি পাইছিল আৰু আমাৰ সফলতাৰ বাট মুকলি হল।'\nবৰ্তমান য়াপ টেলিভিছন আমেৰিকাৰ লগতে ভাৰতসহ আন কেইবাখনো দেশৰ তেৰটা ভাষাৰ ২০০ ৰো অধিক টেলিভিছন চেনেলক সেৱা প্ৰদান কৰিছে। আজিৰ তাৰিখত য়াপ টেলিভিছন এক সফল উদ্যম।এই সফলতাৰ আঁৰত আছে অনেক ৰহস্য।এজন ব্যক্তিক বজাৰৰ বিষয়ে জ্ঞান দিয়া,নতুন টেকনলজীৰ বিষয়ে অৱগত কৰোৱা আদি কাৰ্যৰে য়াপ টেলিভিছনে সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক দিশত বিশেষ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছে।এই সফলতাৰ বিষয়ে উদয়ে মন্তব্য কৰে-'আজি এই স্তৰলৈকে আহিব পাৰি অতি আনন্দিত হৈছো।যেতিয়া কাৰোবাক লগ পাওঁ, য়াপ টেলিভিছনৰ সফলতাৰ কথা পাতে।কিন্তু মোৰ ভাব হয় লক্ষ্য এতিয়াও বাকী আছে।এই খিনিলৈকে আহিবলৈ বহু কঠিন পৰিস্থিতিৰ মুখামুখি হব লগা হ'ল।আনকি নিজৰ পৰিয়ালবৰ্গৰ পৰা অধিক সময় আঁতৰত থাকিব লগীয়া হৈছিল।মই নিজকে ষ্টাৰ্ট আপ ৰ এক অংশ বুলিহে ভাবোঁ।মই নিজা অভিজ্ঞতাৰ পৰা দেখিছো যিসকল লোক খুব সোনকালে লক্ষ্যপ্ৰাপ্তিৰ দিশত আগবাঢ়ে,তেওঁলোকে সিমান সোনকালে পিছুৱাইও আহে।গতিকে লাহে-ধীৰে আগুৱাই যোৱাটোৱে মই বিচাৰোঁ।মোৰ ক্ষেত্ৰত বহু কঠিন সময় পাৰ হৈছে।এটা টি.ভি. চেনেলক ৰাজী কৰাবৰ কাৰণে সেই চেনেললৈ আঠবাৰলৈকে গৈছো।আন এটা চেনেলক ৰাজী কৰাবলৈ এবছৰ সময় লাগিছিল।কিন্তু এবাৰ সম্পৰ্ক হৈ যোৱাৰ পাছত ই যথেষ্ঠ মজবুত হৈছিল।আনহাতে প্ৰথম অৱস্থাত আমাৰ লগত যোগদান নকৰা কিছুমান চেনেল পিছলৈ আমাৰ লগত কাম কৰিছিল।'\nব্ৰডবেণ্ডত টেলিভিছন চেনেলক সেৱা প্ৰদান কৰা উদয় ৰেড্ডিৰ কম্পেনী প্ৰথম স্থানত আছে।মনোৰঞ্জন কাৰ্যসূচীৰ পিছত তেওঁ বাতৰি সম্প্ৰচাৰৰ কথাও চিন্তা কৰিলে।মিডিয়াত প্ৰয়োজন হোৱা সামগ্ৰীও তেওঁ বিতৰণৰ ব্যৱস্থা কৰিলে।নতুন প্ৰজন্মক উদয়ে কব খোজে যে লক্ষ্যস্থানত স্থিৰ দৃষ্টি নৰখাৰ বাবে সফলতা দূৰলৈ আঁতৰি যায়।কি কৰিম,কি নকৰিম,সেই বিষয়ে নিজৰ এক স্পষ্ট ধাৰণা থকা উচিত।আজিৰ তাৰিখত কোনো উদ্যমী কাম কৰিবলৈ আমেৰিকালৈ নগৈ ভাৰততে আৰম্ভ কৰিব পাৰি।\nএই সফলতাৰ যাত্ৰাত উদয় ৰেড্ডিৰ সেই সপোনটোৰ কি হল যিটো তেওঁ শৈশৱত দেখিছিল-এজন আই.এ.এছ.বিষয়া হিচাপে সমাজৰ সমস্যা সমূহ সমাধান কৰাৰ সপোন?এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰত উদয় ৰেদ্দীয়ে কয় যে আজিও তেওঁ এই সপোনটোৰ বাবেই কাম কৰি আছে।চি.এচ.আৰ.ৰ অন্তৰ্গত এখন গাঁৱত তেঁও কাম আৰম্ভ কৰিছে।টেলিমেডিচিনৰ দ্বাৰা সৰু সুৰা ৰোগৰ চিকিৎসাৰ লগতে শিক্ষাৰ দিশতো তেওঁ কাম কৰিছে।এই কাৰ্যসূচী কেৱল দেশতেই নহয় সমগ্ৰ পৃথিবীলৈ ভৱিষ্যতে আগবঢ়াই নিয়াৰ তেওঁৰ আশা আছে।\nমূল- অৰৱিন্দ য়াদৱ


অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ ইতিবৃত্ত - ৱিকিউৎস\nঅশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ ইতিবৃত্ত (১৯৮২)\nলেখক: হেমচন্দ্ৰ শৰ্মা, শশীমোহন ভট্টাচাৰ্য্য\n32351অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ ইতিবৃত্তহেমচন্দ্ৰ শৰ্মা, শশীমোহন ভট্টাচাৰ্য্য১৯৮২\nওপৰ দেৱালয়, বিষ্ণুমন্দিৰ\nনাম দেৱালয়, কুৰ্মজনাৰ্দন\n‘অশ্বক্ৰান্তসমং তীৰ্থং নাস্তি ব্ৰহ্মাণ্ডগোচৰে’\nঅধ্যাপক, বজালী মহাবিদ্যালয়, পাঠশালা\nদলৈ, অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়, উত্তৰ গুৱাহাটী\nদ্বাপৰেতু কুৰুক্ষেত্ৰং অশ্বতীৰ্থং কলৌযুগে\nAswakranta Dewalayar Itibritta :-A brief account of Aswakranta Dewalay (temple) written by Prof. Hem Chandra Sarma and Sri Shashi Mohan Bhattacharyya and published by Sri Sashi Mohan Bhattacharyya, North Gauhati, Gauhati-30.\nPrice : Rs. Three Only\nশ্ৰীশশীমোহন ভট্টাচাৰ্য, দলৈ,\n[ লেখকৰ দ্বাৰা সৰ্বস্বত্ব সংৰক্ষিত ]\nপ্ৰথম প্ৰকাশ : ১৯৮২\nশ্ৰী প্ৰশান্তকুমাৰ শৰ্মা, বি. এচ-চি\nযি গৰাকী সুসাহিত্যিক, শিক্ষাবিদ, সমাজকৰ্মী, সংগঠক আৰু ধৰ্মপ্ৰাণ মহান ব্যক্তিৰ দিহা পৰামৰ্শ আৰু অনুপ্ৰেৰণাৰ ফলত অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ ইতিবৃত্তই পোহৰৰ মুখ দেখা পালে, সেইজনা শ্ৰদ্ধাভাজন, অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি গিৰিধৰ শৰ্মাদেৱৰ পৱিত্ৰ স্মৃতিত এই ক্ষুদ্ৰ পুথিখনি উৎসৰ্গ কৰা হ'ল।\nঅসমীয়া সংস্কৃতিৰ ঘাই সুঁতিৰ লগত উত্তৰ গুৱাহাটীৰ সম্পৰ্ক অতি প্ৰাচীন আৰু নিবিড়। প্ৰাচীন কালত কিৰাত, অসুৰ আৰু দানৱ ৰজাসকলে এই ঠাইত ৰাজধানী স্থাপন কৰি ৰাজ্য শাসন কৰিছিল। পালবংশী ৰজাসকলৰ দিনত ঠাইখন ‘দুৰ্জয় নগৰ’ নামেৰে জনাজাত হৈছিল। জনশ্ৰুতি আৰু বুৰঞ্জীৰ মতে ইয়াত ধৰ্মপাল আৰু কুমাৰ ভাস্কৰ বৰ্মাৰ ৰাজ্যৰ ৰাজধানী আছিল। কোচৰজা পৰীক্ষিত নাৰায়ণ উত্তৰ গুৱাহাটীত ভালেমান দিন থাকি পৰীক্ষিত পুখুৰী আৰু গড় নিৰ্মাণ কৰিছিল। ইবোৰৰ ভগ্নাৱশেষ এতিয়াও দেখা যায়। আহোম শাসনৰ কালত উত্তৰ গুৱাহাটীত পানী ফুকনৰ বাহৰ আৰু দোপদৰ আছিল। মোমাই কটা গড় আজিও এই নগৰৰ উত্তৰ-পশ্চিম দিশত অৱস্থিত। স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহৰ দিনত বৰনদীৰ মুখত হোৱা নৌ যুদ্ধত মোগলসকলে পৰাজয় বৰণ কৰিছিল। ৰংমহলৰ ৰণত মোগল সেনাপতি চৈয়দ চানা আৰু চৈয়দ ফিৰোজক অসমীয়া সৈন্যই বন্দী কৰিছিল। বংগদেশ জয় কৰাৰ কাৰণে মহাৰাজ ৰুদ্ৰসিংহই ষোড়শ শতিকাত উত্তৰ গুৱাহাটীৰ ৰূদ্ৰেশ্বৰত বাহৰ কৰিছিল। কানাই বৰশী বোৱা শিলালিপিয়ে বক্তিয়াৰ খিলিজিক বন্দী কৰা কথাৰ উপৰিও আন বহুতো ঐতিহাসিক তথ্যৰ সাক্ষ্য বহন কৰিছে।\nপুৰাণত এই স্থানক ‘পূব কাশী ক্ষেত্ৰ’ বোলা, হৈছে। সীতা পৰ্বত নাইবা দীৰ্ঘেশ্বৰী পাহাৰৰ দাঁতিত মাৰ্কণ্ডেয় মুনিৰ আশ্ৰম আছিল। আশ্ৰমৰ কাষেৰে পুষ্পভদ্ৰা নৈ বৈ গৈ বৰলুইতৰ বুকুত আশ্ৰয় লৈছে। উত্তৰ গুৱাহাটীৰ উত্তৰ দিশত অৱস্থিত নটুৱা নচা পৰ্বতত নৃত্য গীতেৰে দেৱতাসকলক সন্তুষ্ট কৰি বেউলাই মৃত স্বামীৰ জীৱন পুনৰ ফিৰাই পাইছিল বুলি জন প্ৰবাদ আছে। মণিকৰ্ণেশ্বৰত এতিয়াও বেউলাৰ শিলৰ ভুৰ আছে। বুৰঞ্জীবিদ কনকলাল বৰুৱা আৰু গেইটৰ মতে নটুৱা নচা পৰ্বত উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ নৃত্য-গীতৰ প্ৰধান ক্ষেত্ৰ আছিল। ভাগৱত পুৰাণ আৰু বৈষ্ণৱ গ্ৰন্থৰ মতে ৰুক্মিণী দেৱীক হৰণ কৰি আনি ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণই অশ্বক্ৰান্তত জিৰণি লৈছিল।\n[ VI ] অশ্বক্ৰান্তত দুটি মন্দিৰ আছে। এটি কূৰ্মৰূপী ভগৱান জনাৰ্দন বিষ্ণুৰ আৰু আনটি অনন্তশায়ী বিষ্ণুৰ মন্দিৰ। মন্দিৰৰ পূব অংশত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পানী যুৱলিত ভগৱান বিষ্ণুৰ পাদপদ্মৰ চিহ্ন আছে।\n[ VII ] উমানন্দৰ দক্ষিণে এটি শিলাময় দ্বীপত উবশী কুণ্ড অৱস্থিত। কামৰূপৰ বুৰঞ্জীয়ে তাত জল্পেশ্বৰ শিৱ, বিষ্ণুপদ আৰু গয়া তীৰ্থ আছে বুলি কৈছে। কনকলাল বৰুৱাৰ মতে তাত এটি বৌদ্ধ মূৰ্তি আছে। ইয়াত থকা ব্ৰাহ্মী লিপিত খোদিত শিলালিপি ইতিহাসৰ অমূল্য সম্পদ। ইয়াৰ বাহিৰেও ৰজাদুৱাৰৰ প্ৰসিদ্ধ দৌল গোবিন্দ মন্দিৰৰ উপৰিও নগৰৰ ঠায়ে ঠায়ে অৱস্থিত মন্দিৰ, দৌলদেৱালয়, থান আৰু পবিত্ৰ পীঠে নগৰখনিত এটি ধৰ্মীয় আৰু পৌৰাণিক বাতাবৰণ অব্যাহত ৰাখিছে।\n[ VIII ] ভাস্কৰ্য আৰু স্থাপত্য শিল্পৰো এসময়ত এই ঠাইত বিপুলভাৱে চৰ্চা হৈছিল। পালবংশীয় ৰজা, কোচ ৰজা আৰু আহোম ৰজাসকলৰ দিনত শিলালিপি লিখা, শিলত মূৰ্ত্তি অঁকা, শিলৰ খুটা তৈয়াৰ কৰা, শিলৰ তোৰণ সজা, শিল আৰু ইটাৰ মন্দিৰ আৰু গৃহ নিৰ্মাণ কৰা সুদক্ষ ভাস্কৰ আৰু স্থাপত্য শিল্পীৰ উত্তৰ গুৱাহাটীত অভাৱ নাছিল। উত্তৰ গুৱাহাটী অঞ্চলত এতিয়াও দুয়োবিধ শিল্পৰ ভগ্নাৱশেষ পোৱা যায়।\nশিক্ষা-দীক্ষাতো উত্তৰ গুৱাহাটী যথেষ্ট আগবঢ়া। কেইবাখনিও উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ উপৰিও উত্তৰ গুৱাহাটী কলেজ আৰু হিন্দী শিক্ষক প্ৰশিক্ষণ কলেজ নামেৰে দুখন কলেজ ইয়াত প্ৰতিষ্ঠিত হৈছে। আনন্দৰাম বৰুৱাৰ স্মৃতি ৰক্ষাৰ্থে কেইবা লাখো টকাৰ এটি আনন্দৰাম বৰুৱা ভৱন নিৰ্মাণৰ কাম চলি আছে আৰু এই ভৱনৰ যোগেদি বিবিধ সাংস্কৃতিমুলক আৰু সমাজ কল্যাণমূলক কাৰ্য্যসূচীৰ ৰূপায়ণৰ ব্যৱস্থা কৰা হ'ব। নিঃসহায় আৰু দৰিদ্ৰ শিশুৰ আশ্ৰয় আৰু প্ৰতিপালনৰ অৰ্থে অভয়পুৰৰ ইন্দ্ৰাচল পাহাৰত শিশুগ্ৰাম প্ৰতিষ্ঠা হৈছে। এই শিশুগ্ৰাম বিশ্বৰ অষ্টম শিশুগ্ৰাম। উত্তৰ গুৱাহাটী সাহিত্য সভাৰ উপৰিও [ IX ] আন কেইবাটিও কলা-কৃষ্টিৰ অনুষ্ঠানে নগৰখনিত সাংস্কৃতিক পৰিৱেশ অব্যাহত ৰাখিছে। নগৰৰ জনসংখ্যা প্ৰায় বাৰ হেজাৰ আৰু ইয়াৰে শতকৰা আশী জনেই শিক্ষিত।\nউত্তৰ গুৱাহাটী অঞ্চলত অৱস্থিত কেউটি পৌৰাণিক, ঐতিহাসিক আৰু সাংস্কৃতিক প্ৰতিষ্ঠানৰ ইতিবৃত্ত ৰচনা কৰিব পাৰিলে ইবোৰ অসমৰ পূৰ্ণাংগ জাতীয় ইতিহাস ৰচনাত সহায় হ'ব বুলি বিন্দুমাত্ৰ সন্দেহ আৰু শংকা নকৰাকৈ বিশ্বাস কৰিব পাৰি। অশ্বক্ৰান্ত মন্দিৰৰ ইতিবৃত্ত সম্পাদনা কৰি উদ্যোক্তাসকলে বিশেষকৈ অধ্যাপক শ্ৰীহেমচন্দ্ৰ শৰ্মা আৰু শ্ৰীশশীমোহন ভট্টাচাৰ্য্যদেৱে এটি মহৎ কামৰ আদৰ্শ দাঙি ধৰিছে। এই কাৰ্যৰ দ্বাৰা ধৰ্মপ্ৰাণ ব্যক্তিসকল অনুপ্ৰাণিত হোৱাৰ উপৰিও গৱেষক আৰু বুৰঞ্জীবিদসকলে নিশ্চয় উপকৃত হব। উদ্যোক্তাসকল এনে কঠিন-কঠোৰ শ্ৰমৰ কাৰ্যটি কৰাৰ বাবে সদৌটি অসমীয়ালোকৰ ধন্যবাদৰ পাত্ৰ।\nসৰ্বে ভদ্ৰানি পশ্যন্তু। ইতি—\nভাগৱতী প্ৰসাদ বৰুৱা ভৱন,\n১০ নৱেম্বৰ ১৯৮১ চন।\n‘অশ্বক্ৰান্ত মাহাত্ম্য’ আগতে পণ্ডিত প্ৰৱৰ ৺থানেশ্বৰ শৰ্মা কবিৰাজ আৰু বৰদেউৰী ৺হলধৰ শৰ্মাই যুটীয়াভাৱে সম্পাদন কৰি প্ৰকাশ কৰিছিল। সিও প্ৰায় পঞ্চাশ বছৰ আগৰ। বৰ্তমান সেইখন পুথি পাবলৈ নোহোৱা হৈছে, আৰু নতুন কথাও বৰ্তমান সন্নিবিষ্ট কৰাৰ আৱশ্যক হৈছে। তাকে ভাবি বজালী কলেজৰ অধ্যাপক শ্ৰীহেমচন্দ্ৰ শৰ্মা আৰু দেৱালয়ৰ বৰদেউৰী শ্ৰীশশীমোহন [ XI ] ভট্টাচাৰ্য্যই ‘অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ ইতিবৃত্ত’ নাম দি এখন বিস্তৃত ইতিহাস ৰচনা কৰি ৰাইজৰ শলাগৰ ভাজন হৈছে। অনন্তনাৰায়ণ এই সকলৰ প্ৰতি সুপ্ৰসন্ন হওক। ইতি—\n২১। ১। ৮১\nকামৰূপৰ প্ৰাক্‌জ্যোতিষপুৰ, বৰ্তমান গুৱাহাটী পঞ্চতীৰ্থৰ ঠাই বুলি প্ৰাচীন লোকৰ মাজত জনাজাত। ইয়াৰ ভিতৰত উত্তৰ গুৱাহাটীৰ অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয় পশ্চিম ভাৰতৰ গয়া তীৰ্থৰ সমপৰ্যায়ৰ বুলি কোৱা শুনা যায়। অনন্তশায়ী বিষ্ণু; কূৰ্ম অৱতাৰ আৰু বিষ্ণুপদ শিলৰ অৱস্থানে এই তীৰ্থৰ স্থানিক মাহাত্ম্য বহুগুণে বৃদ্ধি কৰিছে। দুখৰ বিষয় আমি আমাৰ জাতিয় অক্ষমতাৰ দোষত এই তীৰ্থক ভাৰতৰ উত্তৰাঞ্চল আৰু দক্ষিণাত্যৰ আন আন তীৰ্থসমূহৰ দৰে লোকাকৰ্ষক আৰু বিখ্যাত কৰি তুলিব পৰা নাই। বহুদিন আগতে থানেশ্বৰ শৰ্মা ভিযগ্ ৰত্নই এই পবিত্ৰ তীৰ্থ সম্পৰ্কে ‘অশ্বক্ৰান্ত মাহাত্ম্য’ নামৰ পুথি এখন ছপায়। সেইখন পুথি এতিয়া দুষ্পাপ্য।\nএতিয়া সেই দেৱালয়ৰ এগৰাকী বৰদেউৰী শ্ৰীশশীমোহন ভট্টাচাৰ্য্য আৰু বজালী মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক শ্ৰীহেমচন্দ্ৰ শৰ্মাৰ যুটীয়া চেষ্টাত যুগুতোৱা ‘অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ ইতিবৃত্ত’ নামৰ পুথিখনে তীৰ্থখনৰ পৰিবেশৰ বুৰঞ্জী আৰু ইয়াৰ মাহাত্ম্য সম্পৰ্কে তথ্যপাতি ৰাইজক অৱগত কৰোৱাত সহায় কৰিব বুলি মই আশা কৰিলোঁ। ইতি—\n২২ শুচিব্ৰতা ৰায়চৌধুৰী\n[ XIII ] অসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰধান সম্পাদক অধ্যাপক দুৰ্গেশ্বৰ শৰ্মাদেৱে কিতাপখন চাই-চিতি নানা দিহা পৰামৰ্শ আগবঢ়োৱাৰ উপৰিও ‘আগকথা’খিনি লিখি দিছে। আমি তেখেতৰ ওচৰতে কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰিছোঁ।\nঅসম সাহিত্য সভাৰ প্ৰাক্তন সভাপতি পণ্ডিত প্ৰবৰ শ্ৰীতীৰ্থনাথ শৰ্মাদেৱ আৰু সুসাহিত্যিকা শ্ৰীশুচিব্ৰতা ৰায়চৌধুৰী মহোদয়াই ইয়াক চাই-চিতি একোটিকৈ অতি মূল্যবান অভিমত লিখি দি কিতাপখন গধুৰ কৰি তুলিছে। তেখেতসকলৰ ওচৰত আমি চিৰ কৃতজ্ঞ।\nশেষত পূৰ্বদেশ মুদ্ৰণৰ স্বত্বাধিকাৰী আৰু কৰ্মীবৃন্দই অতি কম সময়তে কিতাপখন ছপা কৰি দিয়াৰ বাবে, আৰু গুৱাহাটী উজানবজাৰৰ শ্ৰীহৰিনাথ শৰ্মাদেৱে ভুল-ক্ৰুটি শুধৰাই আৰ্হি কাকত চাই দিয়া বাবে তেখেতসকললৈ আমি শলাগৰ শৰাই আগবঢ়াইছোঁ।\nপৰিশেষত, পুথিখন যুগুত কৰোঁতে অনেক ক্ৰুটি-বিচ্যুতি ৰৈ যোৱাটো তেনেই স্বাভাৱিক। বিজ্ঞজনে ভুল-ভ্ৰান্তিবোৰ আঙুলিয়াই দি সহায় কৰিলে পৰম উপকৃত হ’ম। ইতি—\n॥ সূচী ॥\nঅশ্বক্ৰান্ত অঞ্চলটো : ভৌগোলিক দৃষ্টিৰে … ১\nঅশ্বক্ৰান্তৰ কথা : ঐতিহাসিক দৃষ্টিৰে … ৩\nঅশ্বক্ৰান্ত নামৰ তাৎপৰ্য : জনশ্ৰুতিৰ পম খেদি … ৪\nবিগ্ৰহৰ অৱস্থিতি : অশ্বক্ৰান্ত পাহাৰ আৰু তাৰ সতীৰ্থ … ৪\nবিগ্ৰহৰ মন্দিৰ : আন আন মন্দিৰ আদি … ৯\nবিগ্ৰহৰ পূজা : বিষ্ণু পূজা … ১১\nআন আন পৰ্ব : উৎসৱ আদি … ১৪\nঅশ্বক্ৰান্ত মাহাত্ম্য : এটি জনবিশ্বাস … ১৫\nৰজাঘৰৰ পৃষ্ঠপোষকতা : স্বৰ্গদেউসকল … ২৬\nদেৱালয়ৰ পৰিচালনা : বিষয় বাব সমূহ … ২৭\nবৰ্তমানৰ দেৱালয় : চৰকাৰৰ নতুন পদ্ধতি … ৩০\nস্বাধীনতাৰ পিছত : ভূমি-নীতিৰ সংস্কাৰ … ৩১\nদেৱলায়ৰ বৰ্তমান পৰিচালনা … ৩২\nইয়াৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য অতি মনোৰম। অশ্বক্ৰান্ত পাহাৰৰ পূব ফালৰপৰা মণিকৰ্ণেশ্বৰ, উমানন্দ, উৰ্বশী, কৰ্মনাশা আৰু শুক্ৰেশ্বৰ— এই পাঁচখন পাহাৰৰ মাজেৰে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পানীৰ ওপৰেদি নাচি নাচি উঠি অহা সূৰ্যোদয়ৰ দৃশ্য দেখিলে মন-প্ৰাণ হৰে। পশ্চিম ফালৰপৰা আবেলি কামাখ্যা আৰু চিলাপাহাৰৰ মাজেৰে [ ২ ] ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পানীৰ মাজত বেলি পৰা দৃশ্য দেখি মানব মন বিশ্বস্ৰষ্টাৰ অসীম কৰুণাত নত হ'য়! দক্ষিণ ফালে কামাখ্যা ভূৱনেশ্বীৰ মন্দিৰৰ আৰু গুৱাহাটী চহৰৰ দৃশ্য বিশেষকৈ সন্ধিয়া অতি মনোৰম আৰু মনোমোহা। অশ্বক্ৰান্তৰ ওপৰ দেৱালয়লৈ যোৱা খট্‌খ‌টিৰপৰা তলফালে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুলৈ চালে বিশেষকৈ জোনাক নিশা— এটি মনোমোহা চিত্ৰপটে চকুৰ পতা মেল খুৱাই দিয়ে।\nঅশ্বক্ৰান্ত এখন স্বাস্থ্যকৰ ঠাই। বৰ্তমান অসমৰ ভিতৰতে ইয়াক প্ৰধান স্বাস্থ্যকৰ ঠাই বুলি ক'ব পৰা যায়। ইয়াৰ ভৌগোলিক পৰিৱেশে, স্বাস্থ্যনিবাসৰ উপযুক্ত ঠাই হিচাপে প্ৰতিপন্ন কৰিছে। বহুত মেলেৰিয়া আৰু কলাজ্বৰৰ ৰোগী ইয়াত থাকি আৰোগ্য হোৱা বুলি জনা যায়।\nঅশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ উত্তৰে থকা আউনীআটি সত্ৰখনো অতি সুন্দৰ। ইয়াৰ পূবমুৰে মাজতে মণিকূটটো। তাৰ গাতে লগা কীৰ্তনঘৰটো চালে চকু ৰোৱা ধৰণৰ। কীৰ্তনঘৰৰ পশ্চিমে এটি বাটচ'ৰা। বাটচ'ৰাৰ ওপৰখন এটি জাপিৰ নিচিনাকৈ সজা। দেখিবলৈ বৰ ধুনীয়া। কীৰ্তনঘৰৰ উত্তৰফালে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰলৈ গোসাঁই প্ৰভুৰ বাসগৃহ আৰু দক্ষিণে ভকতসকলৰ বাসগৃহ। সত্ৰৰ পশ্চিমে প্ৰৱেশদ্বাৰ। প্ৰৱেশদ্বাৰত এখন ময়ূৰ অংকিত তোৰণ দিয়া আছে। তোৰণখনো চাবলগীয়া। প্ৰৱেশদ্বাৰৰ সন্মুখত (পশ্চিম ফালে) দুজোপা দেৱদাৰু গছ আছে। এই গছদুজোপায়ো সত্ৰৰ সৌন্দৰ্য বহুখিনি বৃদ্ধি কৰিছে। সত্ৰৰ সন্মুখফালে (পশ্চিম আৰু উত্তৰফালে) পকী বেৰ দিয়া আছে। বেৰৰ প্ৰতিফলিতে একোশাৰী সজ উপদেশমূলক নীতিবচন লিখি থোৱা হৈছে। সত্ৰৰ সজ কামৰ নিদৰ্শনে সঁচাকৈয়ে নিৰ্মাণপটু সত্ৰাধিকাৰলৈ ভক্তি আৰু শ্ৰদ্ধা যাচে। কাতি মাহত ইয়াত বাৰ্ষিক পাল-নাম মহা পয়োভৰেৰে পতা হয়।\nসত্ৰৰ ‘আউনী আটী লীলকান্ত’ নামৰ এখন নিজা সংস্কৃত টোল আছে। ইয়াত সংস্কৃত ভাষা-সাহিত্য আদিৰ শিক্ষা হয়। এই টোলখন চৰকাৰৰ দ্বাৰা পাৰিচালিত হয়।\nঅশ্বক্ৰান্ত দেৱালয় অঞ্চলত বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ লোকৰ বসতি। দেৱালয়ৰ ভিতৰ অঞ্চলত অকল বৰদেউৰী, পূজাৰী ব্ৰাহ্মণসকলৰহে বসতি। দেৱালয়ৰ ভিতৰত প্ৰচলিত নিয়ম অনুসাৰে বংশৰ অনিষ্ট সাধনৰ ভয়ত কোনেও গাৰ্হস্থ্য জীৱন যাপন নকৰে। মাজগাঁও, দিহিংসত্ৰ আদিত বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ লোকৰ বসতি।\nএই অঞ্চলৰ পিৰবোৰ লোকৰে জীৱিকা বেহা-বেপাৰ। কিছুমানে চাকৰিও [ ৩ ] কৰে। কুৰি বছৰমান আগেয়ে অশ্বক্ৰান্ত অঞ্চলটো ব্যৱসায়ৰ এটি আৱশ্যকীয় ঘাটি আছিল। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ওপৰত শৰাইঘাট দলং নিৰ্মাণ হোৱাৰ আগতে অসমৰ উত্তৰপৰীয়া মানুহ, মাল-বস্তু, যান-বাহন আদি সকলো এই অশ্বক্ৰান্তৰ বাটত লগা ফেৰীৰে দক্ষিণ পাৰলৈ যাব লগা হৈছিল। ইয়াত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ উত্তৰ পাৰৰ বিভিন্ন ঠাইলৈ— উত্তৰ লক্ষীমপুৰ, তেজপুৰ, মঙ্গলদৈ, বৰপেটা, বঙ্গাইগাওঁ, ধুবুৰী আৰু অসমৰ বাহিৰলৈও মটৰেৰে যাবলৈ মটৰঘাটি আছিল। ইয়াত নিতৌ অসংখ্য লোকৰ সমাবেশ হৈছিল। পিছত ১৯৬০ চনত শৰাইঘাট দলং নিৰ্মাণ হোৱাৰ পিছৰেপৰা এই অঞ্চলৰ গুৰুত্ব বহুপৰিমাণে হ্ৰাস পাইছে।\nৰুদ্ৰসিংহৰ পুত্ৰ শিৱসিংহ স্বৰ্গদেৱে অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ বহুল উন্নতি সাধন কৰে। তেওঁৰ ৰাজত্ব কালতে অশ্বক্ৰান্তৰ উপৰ দেৱালয়ৰ মন্দিৰটো সজা হয়। [ ৪ ] ১৮৯৭ চনৰ ১২ জুন তাৰিখে হোৱা বৰ ভূঁইকপৰ সময়ত ইয়াৰ কিছু ক্ষতি হয়। পিছত লৰ্ড কাৰ্জনৰ দিনত মেৰামতি কৰি, বৰ্তমানৰ মণিকূটৰ ৰূপত ইয়াক পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়।\nআনহাতে অশ্বক্ৰান্তৰ পাদপৰ্বতত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰতে অৱস্থিত জনাৰ্দন মন্দিৰৰ ইতিহাস আৰু অধিক পুৰণি বুলি অনুমান হয়। এই মন্দিৰৰ বিগ্ৰহৰ পূজা- পাতল আহোম ৰাজত্বৰ বহু আগৰেপৰা চলি থকা বুলি জনা যায়। কিন্তু ইয়াৰ ওপৰত সেই সময়ত কিবা মন্দিৰ আছিল নে নাই থিৰাংকৈ কোৱা টান। বৰ্তমানৰ মন্দিৰটো দৰঙী ৰজাই (ৰঘুনন্দন?) সজাই দিয়ে। তেতিয়াৰপৰা আজিলৈ এই মন্দিৰটো তেনেভাৱেই আছে।\nঅশ্বক্ৰান্ত নামৰ তাৎপৰ্যঃ জনশ্ৰুতিৰ পমখেদি\nঅশ্বক্ৰান্ত নামটো সম্বন্ধে তিনিটি কাহিনী জনা যায় আৰু শ্ৰীকৃষ্ণৰ ৰথৰ ঘোঁৰা জিৰোৱা ঠাই বুলিয়ে তিনিওটা কাহিনীৰে মূল কথা একে হোৱালৈ চাই ঠাইখিনি পুৰাণপ্ৰসিদ্ধ বুলি কব পাৰি।\nনৰকাসুৰৰ লগত শ্ৰীকৃষ্ণৰ যুদ্ধ হোৱা সময়ত শ্ৰীকৃষ্ণৰ ৰথৰ ঘোঁৰা (অশ্ব) ক্লান্ত হৈ পৰাত এই ঠাইত জিৰণি লৈছিল। ফলস্বৰূপে অশ্বক্ৰান্ত পাহাৰৰ পূবৰ নামনিত থকা শিলৰ ওপৰত শ্ৰীকৃষ্ণৰ (বিষ্ণুৰ) সোঁপদচিহ্ন আৰু ঘোঁৰাৰ খোজৰ চিন দেখিবলৈ পোৱা যায়। ঘোঁৰা ক্লান্ত হৈ এই ঠাইত জিৰোৱাৰ কাৰণে ইয়াক অশ্বক্লান্ত বা অশ্বক্ৰান্ত বোলে।\nশ্ৰীকৃষ্ণই ৰুক্মিণীক শদিয়াৰ কুণ্ডিল নগৰৰ পৰা (কুণ্ডিল্য বা বিদৰ্ভ ৰাজ্যৰ ৰাজধানী) হৰণ কৰি দ্বাৰকালৈ উভত্তি যোৱাৰ পথত, তেওঁৰ ৰথৰ ঘোঁৰা ভাগৰি পৰাত অশ্বক্ৰান্ততে জিৰাইছিল হেনো; আৰু তেতিয়াৰেপৰা এই ঠাইৰ নাম অশ্বক্ৰান্ত হয়।\nকুৰুক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধত অভিমন্যু বধৰ সময়ত, পাণ্ডৱ সখা শ্ৰীকৃষ্ণই অৰ্জুনক পুৰণি কামৰূপ ৰাজ্যৰ সপ্তদললৈ লৈ আহিছিল। এটি জনশ্ৰুতি মতে হাজাৰ উত্তৰ পশ্চিমে থকা সাতদলা নামৰ পথাৰখনেই এই সপ্তদল। ভূঁইকপত সি বিলত পৰিণত হৈছে। বহুদূৰ বাট অহাৰ ফলত তেওঁলোকৰ ৰথৰ ঘোঁৰা ক্লান্ত হৈ এই ঠাইতে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰত জিৰণি লৈছিল। তেতিয়াৰেপৰা শ্ৰীকৃষ্ণৰ ৰথৰ ঘোঁৰা জিৰোৱা এই ঠাইৰ নাম অশ্বক্ৰান্ত বা অশ্বক্লান্ত হয়।\nবিগ্ৰহৰ অৱস্থিতিঃ অশ্বক্ৰান্ত পাহাৰ আৰু তাৰ সতীৰ্থ\nঅশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ মূল বিগ্ৰহ কূৰ্ম জনাৰ্দনপীঠ আৰু নাৰায়ণ। এই বিগ্ৰহ [ ৫ ] দুটা পাহাৰখনৰ দুই ঠাইত অৱস্থিত— জনাৰ্দন পীঠটো পাহাৰখনৰ নামনিত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰতে দক্ষিণ-পশ্চিম ফালে আৰু নাৰায়ণৰ অনন্ত শয্যা পাহাৰৰ টিঙৰ সোঁমাজতে অৱস্থিত।\nজনাৰ্দন পীঠটো এটি গহ্ব‌ৰত অৱস্থিত। গহ্বৰটো চাৰিচুকীয়া আৰু প্ৰায় ৪' x ২' বৰ্গফুট কালিৰ। ইয়াৰ গভীৰতাও প্ৰায় ২১/২' ফুট। তাত কূৰ্মৰূপী জনাৰ্দন ভগৱানৰ দ্বিতীয় অৱতাৰ দৃশ্য হৈ আছে।\nএইখিনিতে এটা বিষয় মন কৰিবলগীয়া এই যে— জনাৰ্দন পীঠৰ দৰে অসমৰ আন আন বহুতো প্ৰাচীন মন্দিৰৰ বিগ্ৰহৰ অৱস্থিতি একোটা গহ্বৰৰ ভিতৰত থকা পৰিলক্ষিত হৈছে। গহ্বৰৰ ভিতৰত বিগ্ৰহৰ অৱস্থানৰ কিবা আধ্যাত্মিক কাৰণ আছেনে নাই, সেইটো জনা নাযায়। হয়তো উপযুক্ত পৰিবেশ আৰু উপাসনাৰ গভীৰতা সৃষ্টি কৰাৰ বাবেই বাহিৰৰ জন-কোলাহল, আৰু ৰ’দ, বতাহ, বৰষুণ 'আদিয়ে ঢুকি নোপোৱাকৈ গহ্বৰৰ ভিতৰত বিগ্ৰহ নিৰ্মিত হৈছিল, যাতে উপাসক জনে একাগ্ৰচিত্তে উপাসনা কৰিবলৈ সমৰ্থ হয়।\nএই প্ৰসংগতে বুৰঞ্জীবিদ শ্ৰীপ্ৰেমধৰ চৌধুৰীদেৱে “অসমৰ অতীত ঐশ্বৰ্য”ত কোৱা কথাখিনি উল্লেখ কৰিব পাৰি—\n“অতীজতে প্ৰকৃতি দেৱীৰ বিভিন্ন ৰৌদ্ৰ, সাম্য ইত্যাদি ভাব-ভংগিমাই আছিল উপাসনাৰ হেতু। লাহে লাহে পূজাৰ পদ বা পাত্ৰ কেৱল কল্পনাৰে বিষয়- বস্তু নহৈ বাস্তৱ মূৰ্তিৰ আকাৰ লবলৈ আৰম্ভ কৰে। খৃষ্ট্ৰীয় শতাব্দীবোৰৰ আৰম্ভৰ লগে লগে বাস্তুৰ মূৰ্তিৰ বাসস্থানৰো লগতে আৱশ্যক হৈ পৰিল। প্ৰথমতে গছ-পাতৰ মণ্ডপ বা লতা-কুঞ্জ, তাৰ পিছত নল-খাগৰিৰ পঁজা, লাহে লাহে হ’ল কাঠ-ইটাৰ কুটিৰ— এইদৰে গৈ গৈ গুপ্ত ৰজাসকলৰ দিনত পূজাৰ বিষয়বস্তু মূৰ্তি-বিগ্ৰহ স্থাপনৰ অৰ্থে তৈয়াৰ হৈ উঠিল শিলৰ আবাস। ইয়াৰ নাম হ’ল গৰ্ভগৃহ; সি আকাৰত চাৰিচুকীয়া; এখন মাথোন দুৱাৰমুখ; তাত পোহৰৰ জিলিঙনি সোমাব নোৱাৰে; গতিকে সি ঘনীভূত অন্ধকাৰৰ দ্বাৰা সমাচ্ছন্ন আৰু এই ধৰ্মভাবাপন্ন স্থানতেই উদ্ভৱ হ’ল সাধু-সন্ন্যাসীৰ ধ্যানমগ্ন হোৱাৰ উত্তম পৰিবেশ। ”\nঅশ্বক্ৰান্তৰ জনাৰ্দনপীঠৰ গহ্বৰত অৱস্থিতি বা স্থাপনো একে সূত্ৰৰে বিচাৰ্য বিষয় বুলিব পাৰি।\nনাৰায়ণ মূৰ্তিটো তিনি ফুটমান ওখ শিলৰ। বেদীত ই মূল বিগ্ৰহ ভগৱান নাৰায়ণৰ পূৰ্ণ ৰূপ প্ৰকাশ কৰিছে। অতি ধুনীয়াকৈ শিলচটাত খোদিত [ ৬ ] কৰিছে প্ৰথমে পানী, ওপৰত পুনী, ভেকুলী, কাছক ধৰিত্ৰী হিচাপে, অনন্তনাগৰ সহস্ৰফণা, ওচৰত পঞ্চ নাগকন্যাদি। অনন্তশয্যাত বিষ্ণুৰ নাৰায়ণ ৰূপ আৰু নাভিকমলত ব্ৰহ্মা, পদসেৱাত লক্ষ্মী আৰু উৰ্দ্ধত মহামায়া দুৰ্গা। ওচৰত মধূকৈতভ বিৰাজমান॥\nমূল বিগ্ৰহ কূৰ্ম জনাৰ্দন আৰু অনন্তশয্যাত নাৰায়ণৰ উপৰিও নামৰ দেৱালয়ত [ ৭ ] (তল দেৱালয়ত) চতুৰ্ভূজ বাসুদেৱ, চক্ৰধাৰী শিৱ, আৰু উপৰ দেৱালয়ৰ চলন্তাত বংশীধাৰী কৃষ্ণমূৰ্তি আছে।\nবায়ুকূট পাহাৰৰ পূবে চন্দ্ৰকূট পাহাৰ। (উত্তৰ গুৱাহাটী চহৰৰ পানী যোগান ধৰা কাৰখানা পতা পাহাৰখন চন্দ্ৰকূট )। চন্দ্ৰকূটত মাধৱেশ্বৰ গোসাঁই থকা বুলি জনা যায়। অৱশ্যে আগৰ কোনো মন্দিৰাদিৰ চিন পোৱা নাযায়। যোগিনীতন্ত্ৰত চন্দ্ৰকুটৰ মাধৱৰ উল্লেখ আছে (২. ৩. ৫. ২. ৪. ৬.)। “উমানন্দৰ উত্তৰে শিলাসিন্দুৰীঘোপা মৌজাৰ ভিতৰত চন্দ্ৰশৈল আছে, চন্দ্ৰ মাধৱৰ স্থান। এতিয়া তেওঁ অদৃশ্য হৈ আছে, কাল পালে ওলাব। মণিকূটতকৈ এগুণ বেছি [ ৮ ] মহিমা” (কা. বু. ১২০)। এই পাহাৰত বাস কৰিলে ক্ষয়ৰোগ হয় বুলি শাস্ত্ৰত নিৰ্দেশ আছে (যো. ত.)।\n‘যোগিনী তন্ত্ৰ’ত বিষ্ণুক জনাৰ্দন বুলি নিৰ্দেশ কৰা হৈছে। জনাদন ক্ষেত্ৰ মাথোন তিনিটা বুলি উল্লেখ আছে (১) অশ্বক্ৰান্তত কল্কিৰূপী জনাৰ্দন (২। ৩। ৩০); (২) নন্দন পৰ্বতৰ পশ্চিমে বৌদ্ধ জনাৰ্দন (২। ৫। ২২১); হাজোত (অপুনৰ্ভব\nক্ষেত্ৰত) হয়গ্ৰীৱ জনাৰ্দন (২। ৯। ৩২)...। ” [ ৯ ]\nবিগ্ৰহৰ মন্দিৰ : আন আন মন্দিৰ আদি\nঅশ্বক্ৰান্ত পাহাৰত দেৱালয় দুখন। নামনিত কূৰ্ম জনাৰ্দন পীঠ আৰু ওপৰত অনন্ত শয্যাত নাৰায়ণ। সেই হিচাপে ইয়াৰ ঘাই মন্দিৰো দুটা।\nএই মন্দিৰ দুটা পোনতে কেনে ধৰণৰ আছিল তাক জনা নাযায়। জনাৰ্দন পীঠৰ ওপৰত দৰঙী ৰজাই সজাই দিয়া বৰ্তমানৰ মণিকূটটো বেছ ডাঙৰ আৰু আহল-বহল। ভিতৰখন দিনতে আন্ধাৰ। ইয়াৰ বেৰত অ'ত ত'ত কিছুমান মূৰ্তি খোদিত কৰা আছে। বাহিৰ ফালটো খাজটা আৰু প্ৰায় ১৫' ফুটমান ওপৰৰপৰা ক্ৰমে জোঙা। ইয়াৰ চাৰিওফালে ওপৰত বাৰটা অংগমঠ আছে। মন্দিৰটোৰ ব্যাস প্ৰায় ১২' ফুট আৰু ওখ প্ৰায় ৩০' ফুট হ’ব। মণিকূটটোৰ উত্তৰে পূজাঘৰ বা নামঘৰ এটা আছে। ইয়াৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ উত্তৰফালে।\nকূৰ্মৰূপী জনাৰ্দন মন্দিৰ সম্বন্ধে লিখা আছে— “জনাৰ্দনগিৰৌ ৱিষ্ণুঃ স্বয়ং কূৰ্মস্বৰূপধৃক্। শিলং ভিত্ত্বা স্থিতস্তত্ৰ দেৱ-গন্ধৰ্ব- সেৱিতঃ। ”\nউপৰ দেৱালয়ত থকা অসমৰ একমাত্ৰ অনন্তশায়ী বিষ্ণু মূৰ্তিটোৰ ওপৰত স্বৰ্গদেউ শিৱসিংহই সজাই দিয়া (পিছত মেৰামতি কৰি পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা) মঠটোও বেছ ডাঙৰ আৰু আহল=বহল। মন্দিৰৰ গাত এইজনা স্বৰ্গদেউৰ এখনি শিলালিপিও আছিল।\nঅশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ শিলৰ ফলি\nঅদ্ৰেৰস্য জনাৰ্দ্দনস্য নিকটে সিদ্ধোহভিষেকোৎসৱঃ।\nশ্ৰীবিষ্ণোঃ কৃপয়া তদীয়-শিখৰে তৎসম-সম্পাদনে।\nশ্ৰীশিৱসিংহ উৰ্জ্জিতৰাদিত্য-প্ৰতাপো নৃপঃ॥\nপাৰাৱাৰ-গভীৰ উজ্জল-যশশ্চন্দ্ৰো মহেন্দ্ৰাশয়ো।\nজাতো ভীম-পৰাক্ৰমো ৱিজয়তে ধন্যঃ শৰণ্যো নৃণাম্॥\nতস্যাজ্ঞামভিধাৰ্য্য মুদ্ধি, ৱিজিয়ো নামোৰ্থতঃ (?) সাদৰম্।\nশ্ৰীমান্ কেশৱ-পাৰ-পদ্ম-মধুপঃ স্বৰ্গাৱতাৰাৱধি॥\nশ্ৰীমৎস্বৰ্গ-নৰেন্দ্ৰ-সেৱি-দুৱৰা [ৱংশী] বৃহৎসৈন্যপো।\nৱেশ্মৈতদয়নাব্ধি-তৰ্ক্ক-শশভৃৎ-শাকেহকৰোৎ শ্ৰীপতেঃ॥ ১৬৪২\n[ ১০ ] মন্দিৰৰ গাত বিষ্ণুৰ দশৱতাৰৰ মূৰ্তি খোদিত কৰা আছে। বাহিৰফালে খাজকটা আৰু ১৫' ফুটমান ওপৰৰপৰা ক্ৰমে জোঙা। ভিতৰখন মিহি আৰু দিনতে আন্ধাৰ হৈ থাকে। বৰ্তমানে অৱশ্যে ইয়াত বিজুলী বাতিৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে। ইয়াৰ চাৰিওফালে ওপৰত বাৰটা অংগমঠ আছে। মন্দিৰটোৰ ব্যাস\n১২' ফুটমান আৰু ওখ ৩০' ফুটমান হ’ব।\nনাম দেৱালয় অশ্বক্ৰান্ত।\nউত্তৰফালে ঘাই মন্দিৰৰ গাতে লাগি আছে ভোগধনী ঘৰ। ইয়াতে গোসাঁইৰ কাৰণে ভোগ বন্ধ ভোগধনী ঘৰৰ লগতে বিলনী ঘৰ। ভোগধনী ঘৰৰ এটি বিশেষত্ব এই যে, ইয়াত স্ত্ৰীসকলৰ প্ৰৱেশ নিষেধ। তিৰোতাসকলক আন এটি কেঠালিতহে ভোগ খাবলৈ দিয়া হয়। মন্দিৰৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ দক্ষিণফালে এটি বাটচ'ৰাৰ মাজেৰে। মন্দিৰৰ চাৰিওফালে কিছু আঁতৰেৰে প্ৰাচীন ইটাৰ এখন ডাঠ প্ৰায় ১ ১/২ মিটাৰ ওখ বেৰ আছে। কিন্তু বৰ্তমানে এই বেৰখন মাজে মাজে ভাঙি ছিঙি গৈছে। বেৰখনৰ দক্ষিণফালে মন্দিৰৰ চৌহদৰ বাহিৰলৈ অহা-যোৱা কৰিবলৈ এখন খট্‌খটি আছে। এই খট্‌খটিৰ ২৮ টা খোপ আছে। ওপৰ দেৱালয়ৰ পাহাৰখনৰপৰা নামনিলৈ উঠা-নমা কৰিবলৈও এখন খট্‌খটি আছে। এই খট্‌খটিখনৰ ৯৮ টা খোপ আছে। এই খট্‌খটিখন পিছত বন্ধা। আগতে হেনো এটি শিলাময় বাটহে আছিল। এই খট্‌খটিৰ তলমূৰত দুইকাষে দুটা অংগমঠ আছে। অংগমঠ দুটাৰ গাত গণেশৰ মূৰ্তি খোদিত কৰা আছে। খট্‌খটিখনৰ ওপৰত এটি শিৱলিংগও আছিল। স্বৰ্গদেউ শিৱসিংহই প্ৰথমে এই দুজনা গোসাঁইক প্ৰণাম জনাইহে, বিষ্ণুক সেৱা জনাইছিল।\n[ ১১ ] এই দুই মন্দিৰৰ উপৰিও অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ত আৰু এটি মন্দিৰ আছে। সেইটো ‘কূৰ্ম জনাৰ্দনৰ ফল্গুৎসৱৰ মন্দিৰ’। এই মন্দিৰটো উপৰ দেৱালয়ৰ ঘাই মন্দিৰৰ অলপ আঁতৰত দক্ষিণ-পূব কোণত অৱস্থিত। মন্দিৰটো আন দুটা ঘাই মন্দিৰতকৈ কিছু সৰু আৰু চাপৰ। কিছু বছৰ আগতে এই মন্দিৰটো ভাঙি- ছিঙি গৈছিল যদিও, বৰ্তমানে মেৰামতি কৰি লোৱা হৈছে। এই মন্দিৰৰ গাতো এখন শিলালিপি আছিল। ফলিখনৰ কথাবোৰ এনে ধৰণৰ—\n[ ১২ ] (গ) পাণ্ডুনাথ নামে ভৈৰৱ এজনৰ আকৃতিত ৰক্ষকূটত মাধৱৰ পূজা কৰা হৈছিল। (কালিকা পুৰাণ, ৮২/৬৫)।\n“সংহিতাবোৰ বুৰঞ্জীৰ ফালৰপৰা কাৰণে লক্ষ্য কৰিবলগীয়া। বৈষ্ণৱ সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰত শাক্তনীতিৰ বিকাশৰ সূচনা ইয়াত পোৱা যায়। কিন্তু বৈষ্ণৱসকলৰ বিশ্বাস আৰু কাৰ্য্যাৱলী প্ৰকাশ কৰিবলৈ ৰচনা কৰা প্ৰথম গ্ৰন্থাৱলী হিচাপেও এই সংহিতাবোৰ প্ৰসিদ্ধ। বাস্তৱ কাৰ্য্যাৱলীৰ বিষয়ত, কবলৈ গলে, এইবোৰ বৈষ্ণৱসকলৰ কল্পসূত্ৰ। ••••• মূল সংহিতাবোৰৰ ধৰ্মমত প্ৰধানতঃ মহাকাব্যৰ নাৰায়ণী কাহিনীৰপৰা পোৱা শিক্ষাৰে বিকাশ; তাতে কিছুপৰিমাণে শক্তিভাৱ যোগ দিয়া হৈছে। •••••• সংহিতাৰ মন্ত্ৰ আৰু যন্ত্ৰৰ ধৰ্ম- নীতিবোৰ শাক্ত নীতিৰপৰা পৃথককৈ চিনিব নোৱাৰি। সকলো প্ৰকাৰৰ ইন্দ্ৰজাল বিদ্যা, আৰু তাৰ লগত অসংখ্য মোহিনী, ক্ৰিয়া আৰু কবচ সযত্নে বৰ্ণিত আৰু আগ্ৰহেৰে প্ৰশংসিত হৈছে। ‘ওঁ নমো ভগৱতে বাসুদেৱায়’, আৰু ‘ওঁ নমো নাৰায়ণায়’— এই প্ৰসিদ্ধ মন্ত্ৰদুটা ব্যাখ্যা কৰি তাৰ তত্ত্ব লবলৈ যত্ন কৰা হৈছে”। (J. N. Farquhar: Outlines of the Religious Literature of India: 1920, PP. 183–186). তাৰ উপৰি “যিবোৰ মত পুৰণি পঞ্চৰাত্ৰ নীতিৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত, গোপাল-কৃষ্ণ ৰূপটো তাৰ অঙ্গীভূত নহয়। যি ধৰ্মক ভগৱদ্‌গীতাই ব্যাখ্যা কৰিছে, সেয়ে ঐকান্তিক ধৰ্ম [ ১৩ ] বা একেশ্বৰবাদ; কিন্তু পঞ্চৰাত্ৰ পদ্ধতিত যদিও বাসুদেৱৰ পূজা বিহিত আছে, আৰু যদিওবা ভক্তি উভয়তে বৰ্তমান, তথাপি পঞ্চৰাত্ৰ পদ্ধতি আৰু ভগৱদ্‌গীতাৰ মাজত কোনো মৌলিক সম্বন্ধ দেখা নাযায়”। (R. G. Bhandarkar: Vaisnavism, Saivism, and Minor Religious Systems: 1913, P 39).\nসন্ধিয়া উভয় দেৱালয়তে চাকি-বন্তি জ্বলোৱা হয় আৰু নামদেৱালয়ত [ ১৪ ] দেউৰী, পূজাৰীয়ে ওচৰ-পাজৰৰ লোকেৰে সৈতে নিতৌ সন্ধিয়া নামপ্ৰসংগ কৰে। সন্ধিয়াও ভোগ দিয়াৰ নিয়ম আছে। সন্ধিয়া দিয়া ভোগ কেচা, আৰু নিৰ্দিষ্ট পৰিমাণৰো নহয়। নামদেৱালয়ৰ জনাৰ্দন প্ৰভু আগতে এই কেচা ভোগ দিয়া হয়। মাহ-প্ৰসাদ আৰু চাউলৰ গুড়ি ঘিউত ভাজি পুৰিৰ ভোগ দিয়া বিশেষ নিয়ম ইয়াত চলি আহিছে।\nআন আন পৰ্বঃ উৎসৱ আদি\nঅশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ বিগ্ৰহৰ পূজাৰ উপৰিও বছৰত আৰু অনেক পূজা, উৎসৱ, পৰ্ব আদি এই দেৱালয়ত উদ্‌যাপন কৰা হয়।\nবিশেষকৈ শ্ৰীকৃষ্ণৰ জন্মাষ্টমী, ফল্গুৎসৱ বা দৌল, অশোকাষ্টমী বিশেষ উলহ- মালহেৰে পালন কৰা হয়। জন্মাষ্টমীৰ দিনা ওৰে নিশাটো উজাগৰে থাকি বিভিন্ন গীত মাতেৰে শ্ৰীকৃষ্ণৰ গুনানুকীৰ্ত্তন কৰা হয়। লগতে ওজাপালি আৰু ঢুলীয়াও থাকে। এই ওজাপালি দেৱালয়ৰ ওজাপাইকসকলে গাব লগা নিয়ম। ঢুলীয়াসকল অৱশ্যে পাইকৰ ভিতৰৰ নহয়।\nদৌল উৎসৱো বিভিন্ন কাৰ্যসূচীৰে পালন কৰা হয়। এইসময়ত চলন্তাত থকা বংশীধাৰী কৃষ্ণমূৰ্তিটো নি ফল্গুৎসৱৰ মন্দিৰত থাপন কৰা হয়। এই উৎসৱতো ওজাপালি, ঢুলীয়া আদি থাকে। দৌলৰ শেষৰ দিনা এই কৃষ্ণমূৰ্তিটো দোলাত লৈ পূজাৰী, দেউৰীসকলে আড়ম্বৰপূৰ্ণ শোভাযাত্ৰা উলিয়াই নগৰ ফুৰে। পিছত গধুলি দেহ জুৰ পৰিবলৈ আটাইয়ে তেতেলিৰ চৰবত্, খোৱাৰ নিয়ম অতীজৰেপৰা চলি আহিছে।\nআশোকাষ্টমী অকল অসমৰে নহয়, গোটেই ভাৰতৰে এটা অতি পৱিত্ৰ দিন বুলি হিন্দুসকলে গণ্য কৰে। সেইদিনা ভাৰতৰ বিভিন্ন নদীত হিন্দুসকলে স্নান কৰে। বিশেষকৈ অসমৰ শাস্ত্ৰকাৰৰ মতে ব্ৰহ্মপুত্ৰত স্নান কৰাটো প্ৰশস্ত। লিঙ্গ পুৰাণৰ মতে অশোকাষ্টমী অৰ্থাৎ চৈত্ৰ পুনৰ্বসু নক্ষত্ৰযুক্ত শুক্লাষ্টমীৰ দিনা আঠোটা আশোক ফুলৰ কলি পানকৰি ব্ৰহ্মপুত্ৰত স্নান কৰিলে সকলো শোক-তাপ গুচে। অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ ঘাটত ব্ৰহ্মপুত্ৰত স্নান কৰিবলৈ সেইদিনা হাজাৰ হাজাৰ যাত্ৰীৰ সমাবেশ হয়। সেই দৃশ্য অতি মনোৰম। যাত্ৰীসকলৰ ভিতৰত মহিলাৰ সংখ্যা পুৰুষতকৈ অধিক দেখা যায়। অশ্বক্ৰান্ত তীৰ্থত যাত্ৰীসকলে অলোক ফুল পানকৰি মানত এই মন্ত্ৰটো পাঠ\n[ ১৬ ] এই প্ৰসংগত ডঃ বাণীকান্ত কাকতিদেৱে তেখেতৰ ‘পুৰণি কামৰূপৰ ধৰ্মৰ ধাৰা’ত লিখা ‘তীৰ্থাচাৰ’ আৰু ‘বিষ্ণুমাহাত্ম্য’ৰ কথাখিনি উল্লেখ কৰা হ'ল—\nতীৰ্থাচাৰ— ‘যোগিনীতন্ত্ৰ’ৰ প্ৰথম খণ্ডত সাধনাৰ নানা মাৰ্গৰ সন্ধান দি উত্তৰ খণ্ডত কামৰূপ ৰাজ্যৰ প্ৰায় ১৬০টি মুখ্যতীৰ্থৰ উল্লেখ কৰিছে। কোন তীৰ্থত কি ব্ৰত কৰিলে কি ফল লাভ হয় ইত্যাদিৰ সবিশেষ বিৱৰণ আছে। উদাহৰণ স্বৰূপে দুই চাৰিটাৰ প্ৰক্ৰিয়া তলত দিয়া হ'ল।\nঅশ্বতীৰ্থত পিতৃ-শ্ৰাদ্ধ প্ৰশস্ত। যিসকলেহে মাছ, মাংস নাখায় সেই সকলে ইয়াত নিৰামিষ শ্ৰাদ্ধ কৰিব পাৰে।\nমুক্তিতীৰ্থ নামে এটি তীৰ্থত স্বামীৰ লগত বামুণীসকলে সহমৰণ কৰিব পাৰে। সেই তীৰ্থত স্বামীৰ লগতে একে চিতাতে উঠি সংস্কাৰ ল'ব পাৰে। মুক্তিতীৰ্থত বাজে আন ঠাইত বামুণীয়ে ফাঁচ লাগি মৰা, পানীত ডুবি মৰা, বাহী হোৱা, ক্ষয় বা কুষ্ঠ ৰোগত মৰা শ’ৰ অনুগমন কৰিব নোৱাৰে।\nবহু পুত্ৰৱতী, ৰজলা, পতিতা, দন্দুৰী আৰু অসতী তিৰোতাৰ পক্ষে সহমৰণ নিষিদ্ধ। কিন্তু শ’ এদিন ৰাখি যদি অনুগমন কৰিব পাৰে, তেনেহ'লে নিষিদ্ধ নহয়। (২।৫।৩০২-৪)।\nস্বামী বিদেশত মৰণ ঘটিলে যি বয়-বস্তু ওচৰত থাকে, সেই বস্তু বুকুত লৈ অনুগমন কৰা ক্ষত্ৰিয় আদি তিনি বৰ্ণৰ পক্ষে আছে। (২।৫।৩০৭)। শূদ্ৰ আৰু বৈশ্যৰ তিৰোতাই অত্যন্ত প্ৰেমৰ দ্বাৰা উত্তেজিত হৈ অনুগমন কৰিব পাৰে।\nভাবানুৰঞ্জিতা বাথ বা সতী শূদ্ৰা ভবেৎ ক্কচিৎ।\nতস্যানুমৰণং কুৰ্য্যাৎ বৈশ্যাস্য চ বিধিস্মৃতঃ॥ (২।৫।৩০৮)\nঅশ্বক্ৰান্ত তীৰ্থত প্ৰায়োপবেশনত (লঘোণ দি) মৃত্যু ঘটিলে স্বৰ্গপ্ৰাপ্তি হয়। (২।৩।৪৭)।\n“কুমাৰীং ভজয়েত্তত্ৰ জাগৰ কাৰয়েন্নিশি।\nমাহাত্ম্যঞ্চ মহাদেব্যা গীতিকাম্বাপি কাৰয়েৎ॥\nধ্যায়ং স্তবন্ পৰাং দেবীং প্ৰেৰয়েদ্ৰজনীং বুধঃ।\nমাসি মাসি তথাষ্টম্যাং চতুৰ্দ্দশ্যাৎ বিশেষতঃ।\nমুক্তি মণ্ডপিক তীৰ্থত (২।৭।২২১) কুমাৰী ভোজন কৰালে মহাপূণ্য হয়।”\nবিষ্ণু মাহাত্ম্য—‘কালিকা পূৰাণ’ আৰু ‘যোগিনীতন্ত্ৰ’ দুয়ো গ্ৰন্থতেই অশেষ দেৱ-দেৱীৰ পূজাৰ ক্ৰম আছে। তাৰে প্ৰধান প্ৰধান প্ৰক্ৰিয়াবোৰৰ চমুকৈ ওপৰত উল্লেখ কৰা হৈছে।\n[ ১৭ ] কিন্তু দুয়োখন গ্ৰন্থৰ সমাপ্তি হৈছে বিষ্ণুৰ শ্ৰেষ্ঠত্ব কীৰ্তনত। দুয়ো গ্ৰন্থকাৰ নিজা দৃষ্টিৰ ফালৰপৰা বৈষ্ণৱ মতাৱলম্বী আছিল যেন লাগে যদিও, গ্ৰন্থকাৰ হিচাপে নানান অবৈদিক প্ৰক্ৰিয়াৰ বৰ্ণনা কৰিব লগা হৈছিল।\n‘কালিকা পুৰাণ’ ৰচয়িতাই বশিষ্ঠৰ মুখেৰে কোৱাইছে যে কামৰূপত ম্লেচ্ছাচাৰ চলিব আৰু দেৱীও বাম্য পূজাহে ভোগ কৰিব। আৰু স্বয়ং বিষ্ণু এই ঠাইলৈ পুনৰায় নাহে মানে কামৰূপৰ মাহাত্ম্য প্ৰতিপাদক আগম শাস্ত্ৰবোৰ বিৰল হওক।\nস্বয়ং বিষ্ণুৰ্ণ চায়াতি যাবৎ স্থানমিদং পুনঃ।\nবিৰলাশ্চাগমাঃ সন্ত য এতৎ প্ৰতিপাদকাঃ॥\nমহাপুৰুষ শঙ্কদেৱৰ মতেও ‘কালিকা পুৰাণ’ বিষ্ণুমাহাত্ম্য প্ৰতিপ্ৰাদক গ্ৰন্থ। ‘গুৰু চৰিত’ত আছে মহাপুৰুষ যেতিয়া দ্বিতীয়বাৰ কোচবিহাৰলৈ যাবলৈ ওলাল, নাৰায়ণ ঠাকুৰৰ তত্ত্বৱধানত তেওঁৰ লাগতিয়াল বস্তুৰে নাও বোজাই কৰা হ'ল।\nসকলো বয়-বস্তু নাৱত উঠিছে; কিন্তু পুথি অকণমানি এখনহে নাৱত আছে। ঠাকুৰে মহাপুৰুষক নিবেদন কৰিলে যে নাৱত পুথি দেখোন নাই; বামুণ- সকলে বাদ কৰিলে কি হ’ব? মহাপুৰুষে ক'লে, সেই অকণমানি পুথিখনেই সকলো বাদ খণ্ডন কৰিব পাৰে। তথাপি যদি পুথি লাগে—\nসমস্তে পুস্তক আছে ৰজাৰ ঘৰত।\nকৃষ্ণদেৱ শ্ৰেষ্ঠ দেখাইবো সমস্তত॥\nশুনিয়া ঠাকুৰে বুলিলন্ত শঙ্কৰক।\nপ্ৰতিপক্ষে যদি সিটো দেখাৱে শাস্ত্ৰক॥\nকালিকা পুৰাণ যদি আনি দেখাৱয়।\nতেবে বা কি হৈবে বাপ কহিয়ো নিৰ্ণয়।\nশঙ্কৰে বোলন্ত শুনা মোৰ অভিপ্ৰায়।\nকালিকা পুৰাণে দেখাইবোহো তিনি ঠাই॥\nআনো শাস্ত্ৰ সমস্তত হৰিকেসে কয়।\nসমস্তে শাস্ত্ৰৰ জানা এহিসে নিৰ্ণয়॥\n(দ্বিজ ৰামানন্দৰ গুৰু চৰিত )।\n‘কালিকাপুৰাণ’ত বিষ্ণু-মাহাত্ম্যসূচক বহুত বচন আছে। যেনে— [ ১৮ ] “সৰ্বশ্ৰেষ্ঠো যথা বিষ্ণুৰ্লক্ষ্মী: সৰ্বোত্তমা যথা” (৬০।৪১) ইত্যাদি। কিন্তু মহাপুৰুষে কোন তিনি ঠাইলৈ আঙুলিয়াইছিল সেইটো নিৰ্ণয় কৰিবৰ জ্ঞান আমাৰ নাই।\nস কামৰূপমখিলং পীঠমাপ্লাব্য বাৰিণা।\nগোপয়ন্ সৰ্ব্বতীৰ্থানি দক্ষিণং যাতি সাগৰম্॥\nতীৰ্থবোৰ বেলেগে জানিবৰ উপায় নাই। মানুহে কেৱল লৌহিত্য বুলি জানি স্নান কৰিলেই লৌহিত্য স্নানৰ ফল পায়। আৰু কোনোবাই যদি বেলেগ বেলেগ তীৰ্থৰ বিশেষত্ব জানি ব্ৰহ্মপুত্ৰত স্নান কৰে, তেন্তে তেওঁ সেইবোৰ তীৰ্থস্নানৰ ফল লাভ কৰে।\nস তু ব্ৰহ্মসুতো ধীৰঃ প্লাৱয়ন্ কুণ্ড সঞ্চয়ান্।\nআচ্ছাদ্য সৰ্বতীৰ্থানি ভূবি গুপ্তানি চাকৰোৎ॥\nলৌহিত্যমাত্ৰং যে কেচিজ্জানন্তি তত্ৰ বৈ নৰাঃ।\nতে লৌহিত্যস্নানফলং প্ৰাপ্নুৱন্তি সুনিশ্চিতম্॥\nন জানন্তি চ কুণ্ডানি নাপি তীৰ্থানি চান্যতঃ।\nবশিষ্ঠশাপাদেতত্তু, প্ৰবৃত্তং তীৰ্থগোপনম্॥\nসমবাপ্নোতি তৎস্নানফলং সম্যক্ নৰোত্তম॥\nসৰ্বা নদী সমাপ্লাব্য সৰ্বতীৰ্থানি সৰ্বতঃ।\nলৌহিত্যো ব্ৰহ্মণঃ পুত্ৰো যাতি দক্ষিণ সাগৰম্॥\nকামৰূপৰ বুকেৰে লৌহিত্য বৈ যোৱাৰ ছবি উত্তৰ ভাৰতৰ বুকুৰে গংগা বৈ যোৱাৰ অনুৰূপ।\n‘মহাভাৰত’ত কামৰূপৰ তীৰ্থৰ ভিতৰত লৌহিত্য, কৰতোয়া আৰু উৰ্বশীৰ উল্লেখ আছে। লৌহিত্য তীৰ্থ পৰশুৰামৰ প্ৰভাৱৰপৰা হোৱা বুলি আছে। এই মূলকেই অৱলম্বন কৰি হ’বলা পৰশুৰামৰদ্বাৰা লৌহিত্যৰ অৱতাৰণাৰ উপাখ্যান সৃষ্ট হৈছে।\nৰামস্য চ প্ৰভাবেন তীৰ্থং ৰাজন্ কৃতং পুৰা।\nতল্লৌহিতং সামাসাদ্য বিন্দ্যাদ্বহুসুবৰ্ণকম্॥\nকৰতোয়াং সমাসাদ্য ত্ৰিৰাত্ৰোপষিতো নৰঃ।\nঅশ্বমেধমবাপ্নোতি প্ৰজাপতি কৃতো বিধিঃ॥\nউৰ্ব্বশীং কৃত্তিকাযোগে গত্বা চৈব সমাহিতঃ।\nলৌহিত্যে বিধিবৎ মাত্বা পুণ্ডৰীকফলং লভেৎ॥\nএইদৰে স্বয়ং বিষ্ণুৰদ্বাৰা অৱতাৰিত লোহিত্যৰ পুণ্যজলৰ কাহিনীৰে ‘কালিকা পুৰাণ’ৰ সমাপ্তি হৈছে।”\nএতিয়া আমি ইয়াত থানেশ্বৰ শৰ্মা ভিষগ্‌ৰত্নৰ দ্বাৰা ৰচিত ‘অশ্বক্ৰান্ত মাহাত্ম্য’ৰ কিয়দংশ সন্নিবিষ্ট কৰিলোহ’ক।\nজন্মান্তৰ সহস্ৰেষু যৎপাপং পূৰ্ব্ব সঞ্চিতম্।\nকথন্তং ক্ষয়মাপ্নোতি তন্মামাচক্ষৃ শঙ্কৰ॥\nএদিন মহাদেৱৰ পত্নী দেৱীয়ে তেওঁক সুধিলে— “হে শংকৰ! হাজাৰ হাজাৰ জন্মৰ পূৰ্ব-সঞ্চিত পাপ কেনেকৈ খণ্ডন কৰিব পাৰি কওকচোন!”\nতেতিয়া শংকৰে ক'লে—\nশৃনু দেৱি প্ৰৱক্ষ্যামি গুহ্যাদ্‌গুহ্যমনুত্তমম্।\nসৰ্বতীৰ্থেষু বিখ্যাতমশ্বক্ৰান্তমতঃ পৰম্॥\nতস্যোত্তৰেতু যৎ ক্ষেত্ৰং ময়া প্ৰোক্তং বিযুক্তকম্।\nএতদেৱ পৰং জ্ঞানমেতদেৱ পৰন্তপঃ॥\nএতদেৱ পৰংব্ৰহ্ম এতদেৱ পৰং পদম্।\nযথা নাৰায়ণঃ শ্ৰেষ্ঠো দেৱানাং পুৰুষোত্তমঃ।\nতথেশ্বৰাণাং গিৰীশঃ স্থানানামেতদুত্তমম্।\nদত্তং জপ্তং হুতং শেষং তপস্তপ্তং কৃতঞ্চযৎ।\nধ্যানমধ্যয়নং জ্ঞানং সৰ্ব্বং ভবতি চাক্ষয়ম্॥\nঅৰ্থাৎ, শংকৰে ক'লে “হে, দেৱি! গোপনীয়তকৈও গোপনীয় কথা কওঁ শুনা।— সকল তীৰ্থৰ ভিতৰত অশ্বক্ৰান্তই বিখ্যাত। অশ্বক্ৰান্তই পৰম জ্ঞান, ইয়ে পৰম তপ, ইয়ে পৰম ব্ৰহ্ম, আৰু ইয়ে পৰম পদ। যেনেকৈ দেৱতাসকলৰ ভিতৰত পুৰুষোত্তম নাৰায়ণ শ্ৰেষ্ঠ, পৰ্বতবোৰৰ ভিতৰত হিমালয় প্ৰধান, সেই দৰে তীৰ্থবোৰৰ ভিতৰত অশ্বক্ৰান্তই শ্ৰেষ্ঠ। ইয়াত দান, জপ, হোম, তপ, ধ্যান, অধ্যয়ন, জ্ঞান আদি যি কাম কৰা হয়, সেই সকলোবোৰ অক্ষয় হয়।”\nতেওঁ আকৌ ক'লে—\n“অশ্বক্ৰান্তত পৰমযোগ, পৰমগতি, আৰু পৰমমোক্ষ লাভ হয়। এনেকুৱা [ ২১ ] তীৰ্থ আৰু কতো নাই। অশ্বক্ৰান্তলৈ গ'লে মেৰুমন্দৰ সমান পাপো ক্ষয় হয়। যদি দুষ্ট কৰ্ম কৰা পাপীও হয়, তথাপি অশ্বক্ৰান্তৰপৰা বোৱা বতাহ গাত লাগিলে, সি পৰম গতি লাভ কৰে।”\nমহাদেৱে পুনৰ পাৰ্বতীক ক'লে—\nকৃতে যুগে পুষ্কৰাণি ত্ৰেতায়াৎ নৈমিষং মতম্।\nদ্বাপৰেতু কুৰুক্ষেত্ৰং অশ্বতীৰ্থং কলৌযুগে॥\nঅৰ্থাৎ—“সত্যযুগত পুষ্কৰ, ত্ৰেতাযুগত নৈমিষাৰণ্য, দ্বাপৰযুগত কুৰুক্ষেত্ৰ আৰু কলিকালত অশ্বতীৰ্থই সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ তীৰ্থ।”\n“চন্দ্ৰকূট পৰ্বতৰ অধীশ্বৰ দেৱতা মাধৱ, গোদন্ত পৰ্বতৰ জটাধৰ, গোদন্তৰ সম্মুখৰ পৰ্বতৰ জয়ন্ত আৰু অশ্বক্ৰান্তৰ ( অশ্বকূট) অধীশ্বৰ দেৱতা জনাৰ্দন।\nব্ৰহ্মা, বিষ্ণু আৰু ৰুদ্ৰ তিনিও অশ্বতীৰ্থত থাকে। অশ্বতীৰ্থতকৈ পুণ্যতৰ তীৰ্থ পৃথিৱীত আৰু নাই।\nযিসকল লোকে উপবাসে থাকি অশ্বক্ৰান্তত বিধিমতে স্নানাদি কৰে আৰু পঞ্চগব্য১ পান কৰে তেওঁলোকৰ মৃত্যুৰ পাছত স্বৰ্গপ্ৰাপ্তি হয়। তাৰ ওচৰত থকা লোকসকলেও তীৰ্থৰ প্ৰভাৱত স্বৰ্গ লৈ যায়। তাৰ উপৰিও অশ্বক্ৰান্তত স্নান কৰা লোকসকলে পুত্ৰ-কন্যা আৰু ধন-সম্পদাদিৰে বধিত হৈ স্বকুলত বাস কৰে। তেওঁলোক মহাদানী হয় আৰু সপৰিয়ালে সুখেৰে বাস কৰি থাকিব পাৰে।”\nঅশ্বক্ৰান্ত তীৰ্থৰ লগতে ব্ৰহ্মপুত্ৰত থকা কুণ্ডবোৰৰ আৰু তীৰ্থবোৰৰ মাহাত্ম্যও কম নহয়—\nঅশ্বতীৰ্থস্থসন্নিধৌ কিঞ্চিৎ পশ্চিম গোচৰে।\nধনুৰষ্ট প্ৰমাণেন সিদ্ধকুণ্ডমিহোচ্যতে॥\nঅত্ৰ স্নাত্বোদকং পীত্বা মুচ্যতে সৰ্বপাতকৈঃ।\nত্ৰিৰাত্ৰোপাষিতে নাত্ৰ এক ৰাত্ৰোষিতেনবা।\nদ্বিজাতিনান্তু কথিতং তীৰ্থানামিহ সেৱনম্।\nযস্য বায়ু বশী ভদ্ৰে হস্ত পাদো চ সংযতৌ।\nঅনুলেপ্য ব্ৰহ্মচাৰী তীৰ্থানাং ফলমাপ্নুয়াৎ॥\nঅৰ্থাৎ— “অশ্বতীৰ্থৰ অলপ পশ্চিমফালে ৮ ধনুমান (১ ধনু = ৪ হাত) ডাঙৰ সিদ্ধকুণ্ড আছে। ইয়াত ইয়াত স্নান আৰু ইয়াৰ জল পান কৰিলে সকলো [ ২২ ] পাপৰপৰা মুক্ত হ’ব পাৰি। ব্ৰাহ্মণ, ক্ষত্ৰিয়, আৰু বৈশ্যসকলে ইয়াত ত্ৰিৰাত্ৰ বা একৰাত্ৰ উপবাস কৰি সকলো তীৰ্থৰ সেৱা কৰিব পাৰে। যাৰ প্ৰাণবায়ু বশীভূত আৰু যাৰ হাত-ভৰি সংযত, যিয়ে চন্দনাদি পিন্ধে, আৰু যিসকল ব্ৰহ্মচাৰী, তেনেকুৱা লোকেহে তীৰ্থৰ ফল পায়।”\nপশ্চিমে তস্যতীৰ্থস্য কিঞ্চিৎ বায়ব্য গোচৰে।\nচতুঃষষ্ঠিধনুশ্বানং তীৰ্থং ব্ৰহ্মসৰঃ স্মৃতম্॥\nতত্ৰস্নাত্বা পিতৃন্ ভক্ত্যা তৰ্পয়িত্বা যথাবিধি।\nপাপকৰ্তৃনপি পিতৃন্ তাৰয়েন্নাত্ৰ সংশয়ঃ॥\nঅৰ্থাৎ— “সেই তীৰ্থৰ কিছু পশ্চিমে বায়ুকোণত ৬৪ ধনুমান ডাঙৰ ব্ৰহ্ম- সৰোবৰ। ইয়াত স্নান কৰিলে আৰু বিধিমতে পিতৃসকলৰ তৰ্পণ কৰিলে যে পাপী পিতৃসকলৰ সদ্গতি হয়, তাত সন্দেহ নাই।”\nৰামক্ষেত্ৰং বিজানীয়াতস্যকুণ্ডং কুলে প্ৰিয়ে॥\nবিল্বকুণ্ড প্ৰমাণন্তু স্নাত্বাভ্যৰ্চ্চ পিতৃণপি।•••••••••\nতীৰ্থেভ্যঃ পৰমং তীৰ্থং ৰামতীৰ্থং বৰাণনে।\nব্ৰাহ্মণানৰ্চয়িত্বাতু ব্ৰহ্মলোকে মহীয়তে॥\nঅৰ্থাৎ—“ইন্দ্ৰকুট (আৰপৰ্বত) পৰ্বতৰ উত্তৰে ৮০ ধনুমান ডাঙৰ ৰামক্ষেত্ৰ। ইয়াৰ পাৰত (কাষত) বিল্বকুণ্ড। ৰামক্ষেত্ৰ তীৰ্থবোৰৰ ভিতৰত প্ৰধান। ইয়াত ব্ৰাহ্মণক অৰ্চনা কৰা লোকে ব্ৰহ্মলোকত পূজা পায়।”\nতস্য পূৰ্ব্বে নবধনুঃ সীতাতীৰ্থৎ বৰাণনে।\nতত্ৰ স্নাত্বা দিবং যান্তি সশৰীৰা দ্বিজাতয়ঃ॥•••••••••\nমৌনীভুত্বাত্ৰয়োদশ্যাং তত্ৰ স্নাত্বা মহাফলং।\nমন্ত্ৰেণানেন স্নাত্বাতু ৰত্নেণাৰ্ঘ্যং প্ৰদাপয়েৎ।\nমুচ্যতে সৰ্বপাপেভ্যো ব্ৰহ্মলোকেবসেন্মৃতঃ॥\nঅৰ্থাৎ— “এই তীৰ্থৰ পূবে ৯ ধনু ডাঙৰ সীতাতীৰ্থ। ব্ৰাহ্মণসকলে ইয়াত স্নান কৰিলে সশৰীৰে স্বৰ্গলৈ যাব পাৰে। ত্ৰয়োদশী তিথিত মৌন হৈ ইয়াত স্নান কৰিলে মহৎ ফল লাভ হয়। শাস্ত্ৰোক্ত মন্ত্ৰৰদ্বাৰা স্নান কৰি ইয়াত ৰত্নেৰে অৰ্ঘ্য প্ৰদান কৰিলে, সকলো পাপৰপৰা মুক্ত হৈ ব্ৰহ্মলোকত বাস কৰিব পাৰি।”\nদক্ষিণে চৈব সীতায়া ধনুৰ্দশ প্ৰমাণতঃ।\nতত্ৰাভিষেকমাত্ৰঞ্চ বিজয়ী সৰ্বদা ভবেৎ।\nতীৰ্থানাৎ পৰমং তীৰ্থ বিজয়ো নাম শোভিতং॥\nঅৰ্থাৎ— “সীতাতীৰ্থৰ দক্ষিণে ১০ ধনুমান ডাঙৰ বিজয়তীৰ্থ। ইয়াত বাস কৰিলে মানুহ জয়যুক্ত হ'ব পাৰে। ই সকলো তীৰ্থৰ ভিতৰতে প্ৰধান তীৰ্থ।”\nতীৰ্থানাং পৰমং তীৰ্থৎ যোগতীৰ্থেতিবিশ্ৰুতং।\nসৰ্ব পাপ হৰং শন্তো নিবাসঃ পৰমেষ্ঠিনঃ॥\nঅৰ্থাৎ—“তাৰ পাছত যোগতীৰ্থ নামে উত্তম তীৰ্থ আছে। মহাদেৱ আৰু বিষ্ণু বাস কৰা এই তীৰ্থই সকলো পাপ নাশ কৰে।”\nদ্বাবিংশত্তু, ধনুৰ্মানং মুক্তি তীৰ্থং বিজানীহি।•••••••••\nতন্নাতিদূৰে লোকস্য বৃত্তং কুণ্ডমনুত্তমং॥\nতত্ৰাপি স্নাত্বা বিধিবৎ সন্তৰ্পে পিতৃদেৱতাঃ॥\nব্ৰাহ্মণেভ্যঃ প্ৰদায়াত্ম দানানি বিবিধানিচ।•••••••••\nপশ্চাৎ কোলেশ্বৰং দৃষ্টা মুচ্যতে ভববন্ধনাৎ॥\nঅৰ্থাৎ— “তাৰ পাছত ২২ ধনু পৰিমিত মুক্তিতীৰ্থ আছে। ইয়াৰ ওচৰতে লোক বৃত্ত নামে সুন্দৰ কুণ্ড এটিও আছে। ইয়াত দান, পিতৃতৰ্পণ আৰু ব্ৰাহ্মণক বিবিধ দান কৰি কোলেশ্বৰক দৰ্শন কৰিলে ভববন্ধনৰপৰা মুক্ত হ’ব পৰা যায়।”\nসূৰ্য্যতীৰ্থমিতিখ্যাতং তীৰ্থানাং তীৰ্থমুত্তমম্॥•••••••••\nৰামক্ষেত্ৰং ততোগচ্ছেৎ সাধকঃ সিদ্ধিমানসঃ॥\nঅৰ্থাৎ— “ইন্দ্ৰশৈলৰ দক্ষিণে ১২ ধনুমান ডাঙৰ সূৰ্য্যতীৰ্থ। ই সকলো তীৰ্থৰ ভিতৰত উত্তম তীৰ্থ। সূৰ্য্যতীৰ্থত মানস সিদ্ধি হলে, সাধকসকল ৰামক্ষেত্ৰলৈ যাব পাৰে।”\nনাগতীৰ্থং ততো জাতং পৃথিব্যাং যাতি শ্ৰেষ্ঠতা।.\nনাগকুণ্ডেতি বৈকুণ্ঠঃ স্নাত্বা নাগান্ সমাহ্বয়েৎ।\nপূণ্যন্তং সৰ্বতীৰ্থেষু সৰ্পানাং বিষনাশনম্॥\nস্নানং কুৰ্বন্তি যে ভক্ত্যা মৰ্ত্যা শ্ৰাবন পঞ্চমীং।\nন তেষাং তৎকালে পীড়া কুৰ্বন্তি কৰ্হিচিৎনচ॥\nঅৰ্থাৎ— “ইয়াৰ পাছত জগত বিখ্যাত নাগতীৰ্থ। ইয়াত ‘নাগকুণ্ডেতি বৈকুণ্ঠঃ’ মন্ত্ৰেৰে স্নান কৰি নাগবোৰক অৰ্চনা কৰিব লাগে। এই প্ৰধান তীৰ্থ [ ২৪ ] সৰ্পবিষ নাশক। শাওণ মাহৰ পঞ্চমীৰ দিনা যেয়ে ইয়াত স্নান কৰে, তেওঁৰ সাপৰ ভয় নাথাকে। যি মৰ্ত্যবাসী লোকে ভক্তিপূৰ্বক শাওণ মাহৰ নাগ পঞ্চমী তিথিত এই তীৰ্থত স্নান কৰে, তেওঁৰ বংশত কোনো লোকৰে কোনো সময়তে সৰ্প দংশনলৈ ভয় নাথাকে।”\nচন্দ্ৰতীৰ্থং মহাতীৰ্থং তীথং পিণ্ডাৰকং সমম্।\nস্নাত্বা চানেন মন্ত্ৰেন ব্ৰহ্মহত্যাং ব্যাপোহতি॥\nঅৰ্থাৎ— “ইন্দ্ৰশৈলৰ মাজত অলপমান দক্ষিণফালে, চন্দ্ৰশৈলৰ উত্তৰে ৬ ধনু বাদ দি ৩ ধনু বহল আৰু ১২৫ ধনু দীঘল চন্দ্ৰকুণ্ড নামে এটি সৰোবৰ আছে। ইয়াত স্নান, পান কৰিলে কৈবল্য লাভ হয়। চন্দ্ৰতীৰ্থমিত্যাদি মন্ত্ৰেৰে স্নান কৰিলে ব্ৰহ্মহত্যা পাপ নাশ হয়।”\nতস্য দক্ষিণ দিভাগে চতুৰ্ধনু প্ৰমাণতঃ।\nমানসং নাম তত্তীৰ্থং সৰ্ব্বপাপ প্ৰনাশনং॥\nকাৰ্ত্তিকে শুক্লপক্ষেতু স্নানং তত্ৰ সমাচৰেৎ।\nবিষ্ণু লোকমবাপ্নুতি মন্ত্ৰেণ পৰমেশ্বৰি॥\nতস্মন্ন সংশয়ন্তীৰ্থঃ বিষ্ণুতুষ্টিপ্ৰদায়কঃ।\nতস্য দক্ষিণ দিগ্‌ভাগে অষ্টাবিংশ ধনুৰ্মিতং॥\nঅমৃতাখ্যং সৰস্তত্ৰ স্নাত্বাচ্যুত পসং লভেৎ।\nতদ্দক্ষিণে দশধনুঃ ঋণ মোচনকঃ সৰঃ।\nগত্বা ঋণত্ৰয়ান্মুক্তো ভৱবন্ধং ন জায়তে।\nদক্ষিণে অশ্বক্ৰাস্তস্য কিঞ্চিদাপ্নেয় গোচৰে।\nধনুৰৰ্ক প্ৰমাণেন অশ্বক্ৰান্তাহ্বয়ং সৰঃ॥\nনাগ লোকদুখিতশ্চ কল্কিৰূপী জনাৰ্দনং।\nস্নাত্বা তত্ৰৈব বিৰজে অশ্বতীৰ্থং চকাৰহ॥\nঅৰ্থাৎ— “চন্দ্ৰকুণ্ডৰ দক্ষিণে ৪ ধনুমান ডাঙৰ মানসতীৰ্থ। ই সৰ্বপাপ নাশক। কাতি মাহৰ শুক্লপক্ষত ইয়াত সমন্ত্ৰ স্নান কৰিলে বিষ্ণুলোক প্ৰাপ্ত হয়। ইয়াতকৈ বিষ্ণুৰ প্ৰীতিকাৰক তীৰ্থ আৰু নাই। মানসতীৰ্থৰ দক্ষিণে ২৮ ধনুমানৰ ডাঙৰ অমৃত সৰোবৰ। ইয়াত স্নান কৰিলে বিষ্ণুপদ লাভ হয়। অমৃত সৰোবৰৰ দক্ষিণে ১০ ধনুমান ডাঙৰ ঋণমোচন সৰোবৰ। ইয়াত স্নান কৰিলে দেৱতা, পিতৃ আৰু ঋষিসকলৰ ঋণৰপৰা মুক্ত হৈ পুনৰ্জন্মৰ দুখৰ- পৰা নিষ্কৃতি পায়।\nঅশ্বক্ৰান্ত পৰ্বতৰ অগ্নিকোণত অলপমান আঁতৰত অশ্বক্ৰান্ত সৰোবৰ। কল্কিৰূপী জনাৰ্দনে নাগলোকৰপৰা উঠি ইয়াত বিৰাজ কৰি অশ্বতীৰ্থ\nকৰিছিল।” [ ২৬ ] এতেকে হে দেৱি—\nকৃতেযুগে পুষ্কৰাণি তেত্ৰায়াং নৈমিষং মতম্।\nৰজাঘৰৰ পৃষ্টপোষকতা— স্বৰ্গদেউসকল :\nঅশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ কূৰ্ম জনাৰ্দন, অনন্তশায়ী নাৰায়ণতকৈ বহু আগৰ হ'লেও, নাৰায়ণমূৰ্তি স্থাপন হোৱাৰ পিছতহে এই দেৱালয়ৰ প্ৰতি আহোম স্বৰ্গদেউসকলৰ দৃষ্টি আকৰ্ষিত হৈছিল; আৰু ইয়াৰ উন্নতিৰ কাৰণে স্বৰ্গদেউসকলে বিশেষকৈ ৰজা শিৱসিংহ মহাৰাজে বিশেষ চেষ্টা কৰিছিল। এইজনা স্বৰ্গ- দেৱে অসমৰ প্ৰায়বোৰ তীৰ্থৰে উন্নতিৰ কাৰণে মাটি-বাৰী দান কৰিছিল, আৰু মন্দিৰ নথকা তীৰ্থবোৰৰ মন্দিৰো সজাই দিছিল।\nস্বৰ্গদেউ শিৱসিংহই এই অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয় সুচাৰুৰূপে পৰিচালনাৰ অৰ্থে ৫৪২৪ বিঘা মাটি আৰু ৭ (?) গোট পাইক দান কৰিছিল। ৰজাই দান কৰা সা-সম্পত্তিৰ চিনাক্তকৰণৰ বাবে এখন ফলিও দিছিল।\nঅশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়ৰ ভূমিদানৰ তামৰ ফলি\nস্বস্তি সকল-ভূ-মণ্ডল-ভূপ-মৌলি-মালালোলিত-পদাব্দ শ্ৰীশ্ৰীশিৱসিংহ ভূপাল-মন্ত্ৰিৱৰ-সেনানী-ৱৰ-শ্ৰীমত্তৰণ-দুৱৰা-বৃহৎফুক্কনেন দত্ত-ব্ৰহ্মোত্তৰ-প্ৰমাণ-পট্টিকেয়ং ৱিতীৰ্ণ্ণা।\n“কামৰূপ দেশৰ বড়ুৱা বড়কায়স্থ ও চৌধাৰী পটোৱাৰি ও তালুকদাৰ ঠাকুৰিয়া আনোসকলে সাবধানে জানিব বঙ্গেশ্বৰ পৰগণাৰ জয়পুৰ গ্ৰামৰ ফৰিঙ্গতি হাবি মাট্টি ধাকা ১২ পুৰা মিন্নিক (?) জমি ১২ পুৰা মুঠত ২৪ পুৰা বাড়ি মাটি ৭ পুৰা ৺৺পুণ্যে শিৱ দেউৰি বলোদেব ব্ৰাহ্মণক ব্ৰহ্মোত্তৰ কৰি দিয়া গেল ইহাৰ কৰ কাটল পদ পঞ্চক বেঠ বেগাৰ চোৰ চিনালা ধুমসি মাৰেসা জলকৰ জবাক্ষৰ দান খুত চকি হাট ঘাট ৰাজইণ্ডাৰ্হ ব্যতিৰেক সৰ্ব বাব পৰিত্যাগ হৈল।\nইতি শক ১৬৬১ তাং ১০ পোষ।”\nস্বৰ্গদেউ শিৱসিংহই এই দেৱালয়ত দান কৰা মুঠ ৫৪২৪ বিঘা মাটিৰ ভিতৰত, ১১৪১ বিঘা লাখেৰাজ আৰু ৪২৮৩ বিঘা নিষ্পিখেৰাজ। লাখেৰাজ মাটিৰ কোনো খাজনা নাই। এই মাটিৰপৰা হোৱা আয় সম্পূৰ্ণৰূপে বিগ্ৰহৰ [ ২৭ ] পূজা-পাতল, ভোগ-প্ৰসাদ, চাকি-বন্তি, দেৱালয়ৰ আন আন উৎসৱ-পৰ্ব আৰু উন্নয়নমূলক কামত খৰচ কৰা হৈছিল। সেই কাৰণে এই মাটিক ‘ভোগধনী মাটি’ও বোলে। ভোগধনী মাটি ভোগ কৰি থকাসকলে বছৰি প্ৰতি পুৰা মাটিৰ বাবৰ দেৱালয়ত একোটাকৈ ভোগ দিব লাগিছিল। পূৰ্বতে এই ভোগৰ পৰিমাণ নিৰ্দিষ্ট আছিল। একোটা ভোগৰ পৰিমাণ—\n(খ) পাইক [ ২৮ ] (ক) সেৱাইত— এওঁলোকৰ কেবাটাও ফৈদ— (১) পূজাৰী, (২) গীতা- পাঠক, (৩) ভাগৱত পাঠক, (৪) সুপকাৰ আদি। এওঁলোক আটাইকে একেলগে বৰদেউৰী বোলা হয়। পূজাৰীয়ে দেৱালয়ৰ বিগ্ৰহৰ পূজা আদি কৰিব আৰু সুপকাৰে বিগ্ৰহলৈ দিয়া ভোগ ৰন্ধা কাম কৰিব লাগে। গীতাপাঠক আৰু ভাগৱত-পাঠকে যথাক্ৰমে গীতা-ভাগৱত পাঠ কৰিব লাগে। তাৰ উপৰি দেৱালয়ৰ মুখ্য পৰিচালক দলৈগৰাকী বৰদেউৰী সকলৰপৰাই নিৰ্বাচন কৰা হয়। মুখ্য পৰিচালক হিচাপে এওঁৰ দায়িত্ব অধিক। বিভিন্ন কাম-কাজবোৰ বেলেগ বেলেগ লোকৰ দ্বাৰা কৰোৱা হয় যদিও, সকলো কামৰ বাবে দলৈ- গৰাকীহে দায়ী হ’ব লাগে।\n(৫) কুমাৰ-হীৰা— দেৱালয়ত লগা চাকি, ধুনাৰ মলা, ভোগ ৰন্ধা সাজ- বাচন আৰু অন্যান্য মাটিৰ পাত্ৰ আদি কুমাৰ-হীৰ পাইকসকলে যোগান [ ২৯ ] ধৰিছিল। প্ৰথমতে কঁহৰা গাঁওতে এওঁলোক বাস কৰি দেৱালয়ৰ মাটি ভোগ কৰিছিল।\nও পাটোৱাৰি ও তালুকদাৰ ঠাকু—\nৰিয়া আনো সকলে সাবধানে জা—\nনিবেক সৰু বঙ্গেসৰ পৰ গণাৰ মাটি\nপৰ্ব্বত গাঞঁৰ কৈল্যান ও ৰামভদ্ৰ\nএহি দুই সোনাৰিক ভাই ভাগি সহি\nত ৺৺ ৰ পূন্যে চকি হাট ফাট দা\nন খুত আদানি কৰি ৺ ৰ দেৱাল\nয়ত পত্ৰ মোহৰ কৰি আগে দিচিল সেই\nপ্ৰত্ৰ জিন্ন হৈল কাৰণ সম্প্ৰতি তাম্ৰপট্টক\nপত্ৰ কৰি দিয়া গঁল ইহাৰ কৰকাটল\nপদ পঞ্চক বেঠ বেগাৰ চোৰ চিলনা ধু\nমূসি মাড়েসা জলকৰ জবক্ষাৰ চকি হাট\nঘাট ফাট দান খুত দণ্ড বন্ধ সৰ্ব্ব বাব পৰিত্যাগ\nগ হৈল ইতি শক ১৬৭১ তাৰি ৮ মাঘ।\nবৰ্তমানৰ দেৱালয় : চৰকাৰৰ নতুন পদ্ধতিত—\nদেৱালয় সম্পৰ্কে স্বৰ্গদেউসকলৰ ৰীতি-নীতি ইংৰাজসকলেও মানি লৈছিল। বিশেষকৈ ব্ৰহ্মোত্তৰ, দেৱোত্তৰ সা-সম্পতিবোৰৰ দানপত্ৰ যথাযথ- ভাৱে স্বীকাৰ কৰিছিল। শিৱসিংহই অশ্বক্ৰান্ত দেৱালয়লৈ দিয়া মাটি-বাৰীৰ দান সম্পূৰ্ণৰূপে বাহাল ৰখা হৈছিল আৰু দানপত্ৰও মানি লৈছিল। কিন্তু বৃটিছ বোৱাৰ সময়লৈকে দেৱালয়ৰ আটাইখিনি সা-সম্পত্তি নাছিল; তাৰে কিছু অংশ হ্ৰাস পাইছিল। ৰাজ সিংহাসনৰদৰে, দলৈ পদটোলৈও মাজে সময়ে হেতা-ওপৰা লগাৰ ফলত, কেতিয়াবা আন লোৰ সৈতে দেৱালয়ৰ লগা মেল-মোকৰ্দমাৰ ব্যয় পূৰণাৰ্থে, কেতিয়াবা আকৌ মন্দিৰ-গৃহ নিৰ্মাণ বা মেৰামতিৰ খৰছ উলিয়াবলৈ যাওঁতে, দেৱালয়ৰ সা-সম্পত্তিৰ অনেকখিনি হ্ৰাস পাইছিল।\n[ ৩১ ] পূৰ্বতে সা-সম্পত্তি দেৱালয়ৰ নামতে আছিল; দানপত্ৰও দেৱালয়ৰ\nনামতেই। দলৈয়ে তাক পৰিচালনাহে কৰিছিল। দেৱালয়ৰ মাটিৰ খাজনাও দলৈয়ে সংগ্ৰহ কৰিছিল, আৰু সেই সমুদায় সংগৃহীত ধন দেৱালয়ৰ পুঁজিত জমা হৈছিল। দেৱালয়ৰ যাৱতীয় খৰচ এই পুঁজিৰপৰাই কৰা হৈছিল।\nফলস্বৰূপে দেৱালয়ৰ কাম-কাজবোৰ আগৰদৰে সুচাৰূপে চলোৱা টান হৈ পৰিল। দলৈগৰাকীয়ে আগৰ পুঁজিৰ ধনেৰে দেৱালয়ৰ নিত্য-নৈমিত্তিক কৰ্মবোৰ চলাই থাকিব লগা হ'ল। দেৱালয়ৰ বিগ্ৰহৰ পূজা-পাতল, ঠগি ঠুগা, চাকি-বন্তি, ভোগ আদিৰ নামতেই এটি টনকিয়াল পুঁজিৰ আৱশ্যক। তদুপৰি উৎসৱ-পৰ্ব আদি আছেই। এতেকে দলৈগৰাকীয়ে বাধ্য হৈ খৰচৰ মাত্ৰা বহুখিনি হ্ৰাস কৰিব লগা হৈছে। আগতে বিগ্ৰহক দিয়া ভোগৰ পৰিমাণ নিৰ্দিষ্ট আছিল; চাকি-বন্তিও দিনে-ৰাতিয়ে জ্বলিছিল। কিন্তু স্বাধীনতাৰ পিছত, ভূমি-নীতিৰ সংস্কাৰৰ ফলত দেৱালয়ৰ মাটি-বাৰীবোৰ খাচ হোৱা বাবে, দেৱালয়বোৰৰ আয় বহুখিনি কমি গ'ল; কিছুমান দেৱালয়ৰ যে আয় একে[ ৩২ ] বাৰে নাইকিয়া হ'ল। গতিকে বিগ্ৰহক দিয়া ভোগৰ পৰিমাণ আৰু দেৱালয়ৰ জাকজমকতা কমি আহিল। ফলত দেৱালয়ত কৰ্মীৰো অভাৱ ঘটিল।\nবৰ্তমান কালত চৰকাৰে অশ্বক্লান্ত দেৱালয়ৰ নামত’দেৱালয়ৰ পূজা সেৱা, তিথি পৰ্ব চলাবলৈ মাত্ৰ ৩,৪৯৪.৩৮ টকা বাৰ্ষিক অনুদান হিচাপে দি আছে। কিন্তু এই দেৱালয়ৰ পূৰ্বৰ খাজনা বাকী থকা হেতুকে ২৫% শতাংশ কৰ্তন কৰি ৰাখি মাত্ৰ ২,৬২০.৭৭ টকা দেৱালয়ে পাই আছে। এই টকাৰে বৰ্তমানৰ বস্তুৰ মূল্যসূচীমতে দেৱালয়ৰ পূজা-সেৱা, তিথি-পৰ্ব, মন্দিৰ মেৰামতি আৰু উন্নয়নমূলক কাম আদি কৰাটো টান হৈ পৰিছে। চৰকাৰ আৰু ধৰ্মপ্ৰাণ ৰাইজে সাহায্য, দান-বৰঙণি আগবঢ়াব বুলি আমি এইখিনিতে\nআশা ৰাখিছোঁ। [ ৩৩ ]\nবৰ্তমানৰ সমিতিৰ সদস্যসকল :—\nশ্ৰীশশীমোহন ভট্টাচাৰ্য, দলৈ (ননৰা)\nশ্ৰীমোহিনীমোহন শৰ্মা … (টঙাৰকুৰ)\nশ্ৰীকুমুদচন্দ্ৰ দেৱ শৰ্মা … (কৈঠালকুছি)\nশ্ৰীযোগেন্দ্ৰনাথ শৰ্মা … (পানাৰা)\nশ্ৰীলঙ্কেশ্বৰ শৰ্মা, … (ননৰা)\nশ্ৰীগোপীকান্ত শৰ্মা, … (জুনৰু)\nপ্ৰধান সম্পাদক “অসম সাহিত্য সভা ১৯৮১-৮২ (মনোনীত সদস্য )\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=অশ্বক্ৰান্ত_দেৱালয়ৰ_ইতিবৃত্ত&oldid=79658"ৰ পৰা অনা হৈছে\nহেমচন্দ্ৰ শৰ্মাৰ সাহিত্যকৰ্ম\nশশীমোহন ভট্টাচাৰ্য্যৰ সাহিত্যকৰ্ম\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ৬ আগষ্ট ২০২০ তাৰিখে ২১:০৭ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


Tokyo Olympics: টকিঅ'ত দংগল দংগল ! দুই ভাৰতীয় মল্লযোদ্ধা দীপক আৰু ৰবি ছেমিফাইনেলত...– News18 Assam\nTokyo Olympics: টকিঅ'ত দংগল দংগল ! দুই ভাৰতীয় মল্লযোদ্ধা দীপক আৰু ৰবি ছেমিফাইনেলত...\n»Tokyo Olympics: টকিঅ'ত দংগল দংগল ! দুই ভাৰতীয় মল্লযোদ্ধা দীপক আৰু ৰবি ছেমিফাইনেলত...\nUpdated:August 4, 2021, 10:17 AM IST\nদুজন ভাৰতীয় মল্লযোদ্ধা ৰবি দাহিয়া (Ravi Dhahiya) আৰু দীপক পুনিয়া (Deepak Punia) Tokyo অলিম্পিকৰ (Tokyo Olympics 2020) ছেমি ফাইনেললৈ আগবাঢ়িছে। (PIC: AFP)\nদুজন ভাৰতীয় মল্লযোদ্ধা ৰবি দাহিয়া (Ravi Dhahiya) আৰু দীপক পুনিয়া (Deepak Punia) Tokyo অলিম্পিকৰ (Tokyo Olympics 2020) ছেমি ফাইনেললৈ আগবাঢ়িছে।\nLast Updated: August 4, 2021, 10:17 AM IST\nদুজন ভাৰতীয় মল্লযোদ্ধা ৰবি দাহিয়া (Ravi Dhahiya) আৰু দীপক পুনিয়া (Deepak Punia) Tokyo অলিম্পিকৰ (Tokyo Olympics 2020) ছেমি ফাইনেললৈ আগবাঢ়িছে। ৫৭ কিলোগ্ৰাম শাখাত ৰবি দাহিয়া আৰু ৮৬ কিলোগ্ৰাম শাখাত দীপক পুনিয়াই খেলি আছে।\nভাৰতীয় মল্লযোদ্ধা ৰবি দাহিয়াই বুলগেৰিয়াৰ জৰ্জি ভেলেণ্টিনোভ ভেঞ্জেলভক পৰাস্ত কৰি টকিঅ' অলিম্পিক পুৰুষৰ ফ্ৰীষ্টাইল ৫৭ কিলোগ্ৰাম শাখাৰ ছেমিফাইনেলত উপনীত হৈছে। দীপক পুনিয়াই শেষ ছেকেণ্ডত চীনৰ শ্বেনক ৬-৩ গ'লত পৰাস্ত কৰি ছেমি ফাইনেলত প্ৰৱেশ কৰে।\nFirst published: August 4, 2021, 10:17 AM IST


দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী আৰু দমন আৰু দিউ - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nআৰু দমন আৰু দিউ\nदादरा नगर हवेली एवं दमण दीव\nভাৰতৰ মেপত দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী আৰু দমন আৰু দিউ কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলৰ অৱস্থান\n২৬ জানুৱাৰী ২০২০\nদাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী আৰু দমন আৰু দিউ কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল প্ৰশাসন\n(২৩২.৮ বৰ্গ মাইল)\n- জনঘনত্ব ৯৭১.৪ প্ৰতি বৰ্গ কি.মি.\n(২,৫১৬ প্ৰতি বৰ্গ মাইল)\nগুজৰাটী ভাষা, হিন্দী ভাষা, ইংৰাজী ভাষা\n3.2 আইন ব্যৱস্থা\n২০১৯ চনৰ জুলাই মাহত প্ৰশাসনিক ব্যয় কমাবলৈ ভাৰত চৰকাৰে কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী আৰু দমন আৰু দিউৰ একত্ৰিতকৰণৰ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ায়। ইয়াৰ ফলস্বৰূপে ২০১৯ চনৰ ২৬ নৱেম্বৰ তাৰিখে "দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী আৰু দমন আৰু দিউ (কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলৰ একত্ৰিতকৰণ) বিধেয়ক, ২০১৯" ভাৰতৰ সংসদত উপস্থাপন কৰা হয়। ২০১৯ চনৰ ৯ ডিচেম্বৰ তাৰিখে ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি ৰাম নাথ কোৱিন্দে চহী কৰাৰ পিছত এই বিধেয়ক আইনত পৰিগণিত হয়। এই দুই অঞ্চলত আগতে এজন উমৈহতীয়া প্ৰশাসক আৰু চৰকাৰী বিষয়া আছিল। এই নতুন কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলৰ ৰাজধানী হিচাপে দমন চহৰক বাছনি কৰা হৈছে। এই আইন চৰকাৰীভাবে ২০২০ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীৰ পৰা বলৱত হয়।\nপৰ্তুগীজ শাসনৰ সময়ৰ দিউ\nএই কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চল ৩খন জিলাৰে গঠিত।\nপ্ৰতি বৰ্গ কিঃমিঃ\n১ দমন জিলা ৭২ ১,৯০,৮৫৫ ২,৬৫,০৭৬\n২ দিউ জিলা ৪০ ৫২,০৫৬ ১,৩০,১৪০\n৩ দাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী জিলা ৪৯ ৩,৪২,৮৫৩ ৬৯,৮২৭\nমুঠ ৬০৩ ৫,৮৫,৭৬৪ ৯৭০\nআইন ব্যৱস্থা[সম্পাদনা কৰক]\n↑ 1.0 1.1 http://egazette.nic.in/WriteReadData/2019/214745.pdfegazette.nic.in\n↑ "Daman will be the new capital of merged UTs Dadra & Nagar Haveli, Daman & Diu". 23 January 2020. https://english.newstracklive.com/news/daman-is-the-new-capital-of-daman-div-and-dadar-nagar-haweli-mc23-nu-1064675-1.html.\n↑ "New vehicle registration mark DD for Dadra & Nagar Haveli and Daman and Diu". 23 January 2020. https://www.deccanherald.com/national/new-vehicle-registration-mark-dd-for-dadra-nagar-haveli-and-daman-and-diu-797523.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 31 January 2020.\n↑ 5.0 5.1 Dutta, Amrita Nayak (10 July 2019). "There will be one UT less as Modi govt plans to merge Dadra & Nagar Haveli and Daman & Diu". https://theprint.in/india/there-will-be-one-ut-less-as-modi-govt-plans-to-merge-dadra-nagar-haveli-and-daman-diu/261056/। আহৰণ কৰা হৈছে: 31 January 2020.\n↑ 6.0 6.1 http://egazette.nic.in/WriteReadData/2019/214565.pdf\n↑ 7.0 7.1 "Govt plans to merge2UTs -- Daman and Diu, Dadra and Nagar Haveli". https://www.devdiscourse.com/article/national/754685-govt-plans-to-merge-2-uts----daman-and-diu-dadra-and-nagar-haveli.\nদমন আৰু দিউ অঞ্চলৰ প্ৰশাসন\nদাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী অঞ্চলৰ প্ৰশাসন\nদাদৰা আৰু নগৰ হাভেলী আৰু দমন আৰু দিউ পৰ্যটন\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=দাদৰা_আৰু_নগৰ_হাভেলী_আৰু_দমন_আৰু_দিউ&oldid=230746"ৰ পৰা অনা হৈছে


অসমৰ সংকটাপূৰ্ণ ভাষাসমূহ আৰু মিছিং ভাষাৰ ভৱিষ্যত – Tultul Kutum\nঅসমৰ সংকটাপূৰ্ণ ভাষাসমূহ আৰু মিছিং ভাষাৰ ভৱিষ্যত\nFebruary 9, 2018 September 24, 2018 Tultul KutumLeaveaComment on অসমৰ সংকটাপূৰ্ণ ভাষাসমূহ আৰু মিছিং ভাষাৰ ভৱিষ্যত\nAGOMÉ YOKYÉMÍLO, DÍRBÍÉSIN YOKDO.\nইউনেস্ক’ৰ অনুমান মতে বৰ্তমান প্ৰচলিত ৬০০০ কথিত ভাষাৰ ভিতৰত আধাখিনি এই শতিকাৰ শেষলৈ বিলুপ্ত হ’বগৈ৷ এই ভাষাসমূহৰ বিলুপ্তিৰ লগে লগেই হেৰাই যাব লগতে হেৰাই এই ভাষাসমূহৰ মাজত সোমাই থকা অসাধাৰণ বৈশিষ্টমূলক সংস্কৃতিক সম্পদৰ লগতে অমূল্য প্ৰকৃতি প্ৰদত্ত জ্ঞান৷ পিছে এই বিলুপ্ত হোৱাৰ প্ৰক্ৰিয়াটো বহু পৰিমাণে প্ৰাকৃতিক বুলিয়েই কব পাৰি৷ মানৱ সভ্যতাৰ আৰম্ভণিৰে পৰা কিছুমান নতুন ভাষাৰ জন্ম হৈ আহিছে আৰু পৰ্যায়ক্ৰমে কিছুমান ভাষা বিলুপ্তও হৈ গৈ আছে৷ কিন্তু আজি কালি মানৱ সভ্যতাৰ বিকাশে এনে এক পৰ্যায় পাইছেগৈ, এতিয়া আৰু নতুন ভাষাৰ প্ৰয়োজনীয়তা ক্ৰমান্বয়ে শেষ হৈ আহিছে, আনকি প্ৰচলিত ভাষা সমূহৰ ব্যৱহাৰো কিছু কিছু ক্ষেত্ৰত কম হৈ আহিছে৷ উদহৰণ স্বৰূপে তথ্য প্ৰযুক্তিৰ কথালৈয়ে আঙুলিয়াব পাৰি৷ আজি আমি এৰাব নোৱাৰা হৈ পৰা তথ্য প্ৰযুক্তিৰ বিশাল ক্ষেত্ৰখনত কেৱল ইংৰাজী ভাষাহে এতিয়ালৈকে ব্যৱহাৰ হয়, গতিকে আনবোৰ ভাষাৰ গুৰুত্ব কমি যোৱা স্বাভাৱিক৷ তাতে আকৌ আজিকালি সৰু সৰু স্বতন্তৰীয়া সমাজবোৰ নাইকিয়া হৈ এক বৃহৎ সমাজ ব্যৱস্থা গঢ়ি উঠাৰ লগে লগে মানুহৰ বাবে নিজৰ থলুৱা ভাষাতকৈ সংযোগী ভাষাবোৰৰহে প্ৰয়োজন বৃদ্ধি পাই আহিছে৷\n২০০০ চনৰ পৰা এই সময়লৈকে, অৰ্থাৎ এই নতুন সহস্ৰাব্দত পৰা প্ৰায় ওঠৰটা ভাষা পৃথিৱীৰ বুকুৰ পৰা নোহোৱা হৈ গৈছে৷ শেহতীয়াকৈ যোৱা ২০১৬ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰীত, বৃটিছ কলম্বিয়া আৰু কানাডাত প্ৰচলিত নু-চা-নাল্থ (Nuu-chah-nulth) ভাষাৰ নাচাটলাট (Nuchatlaht) নামৰ উপ ভাষাটো বিলুপ্ত হ’ল, আলবান মাইকেল নামৰ শেষ ব্যৱহাৰকাৰীজনৰ মৃত্যুৰ লগে লগে৷ ভাৰতবৰ্ষতো দুটা ’আকা ক’ৰা’ আৰু ’পুশ্চিকৱাৰ’ নামৰ ভাষাদুটা এই সময়চোৱাতে নাইকিয়া হ’ল৷\nবৰ্তমান পৰিস্থিতিত এই বিলুপ্তিকৰণ প্ৰক্ৰিয়া কিছু ত্বৰাম্বিত হোৱা বুলি আশংকা কৰা হৈছে, যি ভাষাবিদ সকলৰ মাজত উদ্বেগৰ সৃষ্টি কৰিছে৷ ইয়াৰ বাবে মূলতঃ অৰ্থনৈতিক আৰু সাংস্কৃতিক গোলকীকৰণ, স্বতন্ত্ৰ ভাৱে আন সমাজৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ জীৱন ধাৰণ থকাৰ অসুবিধা, সংযোগী ভাষাৰ ব্যৱহাৰ বৃদ্ধি পোৱাৰ বাবে স্বতন্ত্ৰ ভাষা বিলাকৰ গুৰুত্ব কমি যোৱা, আৰু ব্যৱহাৰকাৰীৰ হীনমন্যতাকে দোষী বুলি ঠাৱৰ কৰিব পাৰি৷\nএটা ভাষা কথিতেই হওক বা লিখিতই হওক, হেৰাই যোৱাৰ বাবে কেৱল সেই ভাষা ব্যৱহাৰকাৰী সকলেই নহয়, ভাষা বিজ্ঞানৰ গৱেষক সকলো সমানে ক্ষতিগ্ৰস্ত হয়৷ ঐতিহ্য আৰু পৰম্পৰাৰ কথা বাদ দিলেও, ভাষাৰ মৃত্যুয়ে এখিনি মানুহৰ স্বকীয় অস্তিত্ত্ব বা চিনাকি নোহোৱা কৰি পেলায়৷ ভাষা বিজ্ঞানৰ ক্ষতি আৰু ঐতিহ্যৰ বিলোপৰ লগতে সেই ভাষাৰ লগত হেৰাই যোৱা প্ৰাকৃতিক জ্ঞান আৰু সংস্কৃতিৰ সংৰক্ষণৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি বৰ্তমানে বিশ্বৰ সচেতন মহলে বিপদাপন্ন ভাষা বিলাকৰ সংৰক্ষণ, প্ৰসাৰৰ লগতে পুনৰুজ্জীৱিত কৰি তুলিবৰ বাবে নানান প্ৰচেষ্টা হাতত লৈছে৷ ভাৰত চৰকাৰৰ সংবিধানেই আমাৰ স্থানীয় ভাষা সমূহৰ স্থায়িত্বৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে৷\nUNESCO বা ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ শিক্ষা, বিজ্ঞান আৰু সাংস্কৃতিক বিভাগে পৃথিৱীৰ ভাষাসমূহৰ অৱস্থান নিৰ্ণয় কৰিবলৈ কিছুমান মানক থিৰ কৰিছে, যাতে এই ক্ষেত্ৰত প্ৰয়োজনীয় সমল বিলাক সঠিক উপায়েৰে বিনিয়োগ কৰিব পাৰি৷ তেওঁলোকে ভাষাসমূহত মূলতঃ ছটা ভাগত বিভক্ত কৰিছে৷ ভাগ সমূহ এনেধৰণৰ-\nবিপদাপন্নতাৰ ডিগ্ৰী আন্তঃ প্ৰাজন্মিক ভাষাৰ সংচৰণ আৰু ব্যৱহাৰ-\n(১)সুৰক্ষিতঃ সকলো প্ৰজন্মই এই ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে, এটা প্ৰজন্মৰ পৰা আনটো প্ৰজন্মলৈ ভাষাৰ সংচৰণ বাধাপ্ৰাপ্ত নহয়।\n(২)সম্ভাৱ্য বিপদাপন্নঃ সকলো শিশুৱেই ব্যৱহাৰ কৰে, কিন্তু কেৱল ঘৰ বা কোনো বিশেষ ঠাইতহে।\nসামাজিক ভাৱে তেওঁলোকে আন সংযোগী ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে।\n(৩) স্পষ্টভাৱে বিপদাপন্নঃ শিশু সকলে আনকি ঘৰতো এই ভাষা মাতৃভাষা হিচাপে নিশিকে বা ব্যৱহাৰ নকৰে।\n(৪) গুৰুতৰভাৱে বিপদাপন্নঃ কেৱল বৃদ্ধ (অৰ্থাৎ ককা আইতা স্থানীয়) লোকেহে ভাষাটো ব্যৱহাৰ কৰে, তাৰ তলৰ প্ৰজন্ম বিলাকে বুজিব পাৰে, কিন্তু তেওঁলোকে নিজৰ মাজত কথা পাতোতে সেই ভাষা ব্যৱহাৰ নকৰে।\n(৫) সংকটজনকঃ কেৱল বৃদ্ধ (অৰ্থাৎ ককা আইতা স্থানীয়) লোকসকলে কাচিৎ এই ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে, কিন্তু সদায় নহয়।\n(৬)বিলুপ্তঃ এই ভাষা ব্যৱহাৰ কৰোতা কোনো জীয়াই থকা নাই।\nএই প্ৰক্ৰিয়াটোক মাৰ্কিন ভাষাবিদ চাহাৰ গ্ৰে থমচন আৰু টেৰেন্স ক’ফমেনে অৰ্থনৈতিক আৰু সামাজিক কাৰণত তিনি ধৰণে ভাষাৰ বিলুপ্ত বা সংকটজনক হৈ পৰিব পাৰে বুলি ব্যাখ্যা কৰিছে৷\n১- অৰ্থনৈতিক আৰু সাংস্কৃতিক কাৰণত এটা ভাষাৰ ব্যৱহাৰকাৰীৰ বুজনসংখ্যকে হঠাতে আন সংযোগী ভাষা ব্যৱহাৰ কৰা আৰম্ভ কৰে আৰু ভাষাটোৰ অকাল মৃত্যু হয়৷\n২- লাহে লাহে, প্ৰজন্মৰ পাছত প্ৰজন্মকৈ ভাষাৰ ব্যৱহাৰ কমি আহি এসময়ত ভাষাটো মৃত্যুমূখত পৰে৷\n৩- ভাষাৰ আধুনিকীকৰণৰ প্ৰচেষ্টাত আন ভাষাৰ পৰা ধাৰ কৰা লিপি, ব্যাকৰণ, শব্দ আদিয়ে ভাষাটোৰ বৈশিষ্ট্যমূলক উপাদান সমূহ নাইকিয়া কৰি পেলায়৷ শেষত ভাষাৰ নামটো থাকিলেও তাৰ অস্তিত্ত্ব নাইকিয়া হয়গৈ৷\nইউনেস্কোৰ তালিকাত অসমৰ বিপদাপন্ন ভাষা সমূহ-\nঅসমৰ জনতত্ত্ব বা Demography য়েই এই ৰাজ্যখনৰ ভাষিক বৈচিত্ৰ্যৰ ছবি ডাঙি ধৰে৷ বড়ো, মিছিং, ডিমাছা, কাৰ্বি, নেপালী আদি বৃহৎ জনগোষ্ঠীবোৰৰ উপৰিও জেমি নাগা, ৰাংখল, মাৰ, খাছিয়া, জয়ন্তীয়া, খেলমা, চাকমা, কুকি, টাই ফাঁকে, আদি নানান জনগোষ্ঠীয়ে ইয়াত বসতি স্থাপন কৰিছে৷ প্ৰত্যেক জনগোষ্ঠীৰে আছে সুকীয়া ভাষা, সংস্কৃতি, এতিহ্য আৰু পৰম্পৰা৷ অসমত কুকি জনগোষ্ঠীৰ ভিতৰত ভাৰত চৰকাৰে চিনাক্ত কৰা সাতত্ৰিছটা উপ-গোষ্ঠীৰ প্ৰায় বিলাকৰেই অসমত উপস্থিতি আছে৷ ইয়াৰ পৰাই অসমৰ জনগোষ্ঠীয় বিভিন্নতাৰ অনুমান কৰিব পাৰি৷ গতিকে এজন ভাষাবিদৰ বাবে অসম সোণৰ খনি স্বৰূপ৷ বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ ভাষা আৰু সংস্কৃতিৰে ভৰা অসমত অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰকৃত গুৰুত্ব আচলতে সংযোগী ভাষা হিচাপেহে বুলি ক’লেও ভূল নহব৷\nইংৰাজী আৰু হিন্দীৰ দৰে বৃহৎ সংযোগী ভাষা বিলাকৰ প্ৰভাৱত অসমৰ বহু সৰু সৰু জনগোষ্ঠীয় ভাষা আজি বিপদাপন্ন হৈ পৰিছে৷ যদিও শেহতীয়া ভাৱে অসমত কোনো ভাষা একেবাৰে বিলুপ্ত হোৱাৰ তথ্য পোৱা নেযায়, তথাপি অসমৰ বহু প্ৰধান জনগোষ্ঠীয় ভাষাকো UNESCO ৰ তালিকাত ’বিপদাপন্ন’ বা vulnerable ৰ শাৰীতহে ৰখা হৈছে৷ ই সমগ্ৰ অসমবাসীৰ বাবেই এক ’অশনি সংকেত’৷ তলৰ তালিকাত অসমৰ কেইটামান প্ৰচলিত ভাষাৰ UNESCO ৰ তালিকাত অৱস্থিতি দেখুৱা হৈছে৷\nক্ৰমিক নং অনূসৰি ভাষাৰ নাম অৱস্থিতি মন্তব্য-\n১) বিষ্ণুপ্ৰিয়াঃ- সম্ভাৱ্য বিপদাপন্ন (vulnerable)\n২) বড়োঃ- সম্ভাৱ্য বিপদাপন্ন (vulnerable)\n৩) দেউৰীঃ- স্পষ্টভাৱে বিপদাপন্ন (Definitely Endangered)\n৪) মিছিং- স্পষ্টভাৱে বিপদাপন্ন (Definitely Endangered)\n৫) ডিমাছাঃ- সম্ভাৱ্য বিপদাপন্ন (vulnerable)\n৬) কাৰ্বিঃ- সম্ভাৱ্য বিপদাপন্ন (vulnerable) ডিমা হাচাওৰ উপৰিও অসম তথা উত্তৰপূৱৰ আন আন ৰাজ্য, মিয়ানমাৰ, বংলাদেশ আদি এইবিলাক ভাষাৰ ব্যৱহাৰকাৰী আছে।\n৭) বেইটেঃ- স্পষ্টভাৱে বিপদাপন্ন (Definitely Endangered)\n৮) মাৰঃ- সম্ভাৱ্য বিপদাপন্ন (vulnerable)\n৯) কছাৰী ভাষাঃ- স্পষ্টভাৱে বিপদাপন্ন (Definitely Endangered)\n১০) খাছীঃ- সম্ভাৱ্য বিপদাপন্ন (vulnerable)\n১১) মিজোঃ- সম্ভাৱ্য বিপদাপন্ন (vulnerable)\n১২) ৰেংমা নগাঃ- সম্ভাৱ্য বিপদাপন্ন (vulnerable)\n১৩) জেমি নগাঃ- সম্ভাৱ্য বিপদাপন্ন (vulnerable)\n১৪) মেচ ভাষাঃ- গুৰুতৰভাৱে বিপদাপন্ন (Severely endangered)\n১৫) ৰাভাঃ- সম্ভাৱ্য বিপদাপন্ন (vulnerable)\n১৬) টাই ফাঁকেঃ- গুৰুতৰভাৱে বিপদাপন্ন ( Severely endangered)\n১৭) তিৱাঃ- স্পষ্টভাৱে বিপদাপন্ন (Definitely Endangered)\n১৮) হিল মিৰিঃ- স্পষ্টভাৱে বিপদাপন্ন (Definitely Endangered)\nএটা কথাত কোনো দ্বিমত থাকিব নোৱাৰে যে, এই বিপদাপন্ন ভাষাবোৰ বিলুপ্ত হৈ গ’লে সেই জনগোষ্ঠী বিলাকৰ লগতে সমগ্ৰ মানৱ জাতিয়ে কিছু অমূল্য সম্পদ হেৰুৱাই পেলাব৷ UNESCO ৰ লগতে ভাৰত চৰকাৰেও এই ভাষাবিলাকৰৰ প্ৰসাৰ আৰু সংৰক্ষণৰ বাবে নীতি নিৰ্দেশনা জাৰী কৰিছে৷ কিন্তু স্থানীয় লোকৰ সজাগতা তথা অংশগ্ৰহণৰ অবিহনে এইবিলাক আঁচনি সফল হোৱাৰ আশা অতি কম৷\nবিপদাপন্ন ভাষাবিলাকৰ প্ৰসাৰ আৰু সংৰক্ষণৰ বাবে সাধাৰণতে দুটা কাৰ্য্য পদ্ধতি অৱলম্বন কৰা যায়৷ ইয়াৰে প্ৰথমটো হ’ল- সজাগতা সৃষ্টি আৰু আধুনিকীকৰণৰ যোগে নতুন প্ৰজন্মক সেই ভাষা ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ উৎসাহ দিয়া, বাধ্যতামূলক নীতি নিয়ম প্ৰণয়ন কৰা আৰু এইদৰে বিপদাপন্ন ভাষাটোৰ ব্যৱহাৰকাৰীৰ সংখ্যা বৃদ্ধি কৰা৷ কিন্তু এই ব্যৱস্থাটোৰ আঁসোৱাহ নথকা নহয়৷ আগতেই কোৱাৰ দৰে ভাষাৰ বিলুপ্তিকৰণৰ প্ৰক্ৰিয়াটো আচলতে এক স্বয়ংক্ৰিয় সামাজিক প্ৰক্ৰিয়া, প্ৰয়োজন শেষ হোৱাৰ লগে লগে হাজাৰ চেষ্টা কৰিলেও ভাষা এটা কৃত্ৰিম ভাৱে জীয়াই ৰখা বৰ কঠিন কাম৷ আৰু এই ব্যৱস্থা একেবাৰে ক্ষণস্থায়ী৷ সেই ভাষাৰ ব্যৱহাৰকাৰীসকলেই যদি ভাষাটোৰ প্ৰয়োজনবোধ নকৰে তেনে সেই ভাষাটোৰ প্ৰসাৰৰ সকলো ব্যৱস্থা এক প্ৰাকৃতিক নিয়মৰ বিপৰীতে যায়৷ কিন্তু সেইবুলি এটা ভাষাক উপায়বিহীন হৈ মৰিবলৈ এৰি দিলে হব লগা ক্ষতিও বহন কৰিব পৰা বিধৰ নহয়৷ গতিকে আজিকালি চৰকাৰ তথা আন চৰকাৰী সংস্থাসমূহে বিপদাপন্ন ভাষাবিলাকৰ ’অভিলেখীকৰণ’ বা Documentation কৰাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিছে৷ শুনিবলৈ বেয়া হলেও-এই উপায়টোৱেই আজিকালি বহুত বেছি গ্ৰহণযোগ্য বুলি ভাবিবলৈ ধৰিছে৷ ইয়াৰ দ্বাৰা ভাষাটো কৃত্ৰিম ভাৱে জীয়াই ৰাখিব নোৱাৰিলেও তাৰ ভিতৰত সোমাই থকা সম্পদসমূহ সংৰক্ষণ কৰিব পৰা যায়৷ আৰু ভৱিষ্যতে কেতিয়াবা আৰ্থ-সামাজিক পৰিস্থিতি হলে এই অভিলেখ বিলাকৰ সহায়ত ভাষটো পুনৰুজ্জীৱিত কৰি তোলাৰ সম্ভাৱনাও থাকি যায়৷\nগতিকে গোলকীকৰণে চাৰিওফালৰ পৰা সকলো ক্ষেত্ৰতে গ্ৰাস কৰি অহা এনে সংকটপূৰ্ণ মূহুৰ্তত মিছিং ভাষাটো ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰিলে ভাষাৰ লগতে আমাৰ কৃষ্টি-সংস্কৃতিও হেৰাই যোৱাটো খাটাং। Dok léga:pé Do:nyi Po:lok omma nolum kumpangko, kajé ngolu Mising Agomsém turmonan léga:pé Mising agomki lunam atnam mo:supko suplai.\nPrevious এক সন্ন্যাসীৰ কথা\nNext মিচিং ভাষা দিৱসৰ একলম


পথৰুঘাটৰ ঐতিহাসিক কৃষক বিদ্ৰোহৰ ১২৮ বছৰ.... - Asomiya Pratidin - অসমীয়া প্ৰতিদিন | Highest Circulated Assamese News Paper & News Portal\nপথৰুঘাটৰ ঐতিহাসিক কৃষক বিদ্ৰোহৰ ১২৮ বছৰ….\nডিজিটেল সংবাদ মঙলদৈঃ আজি কৃষক শ্বহীদ দিৱস। এই কৃষক শ্বহীদ দিৱস পথৰুঘাটৰ ৰণৰ শ্বহীদ সকলৰ স্মৃতিত প্ৰতিবছৰে পাথৰিঘাটত পালন কৰি অহা হৈছে। পথৰুঘাটৰ ৰণ ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ শাসনৰ বিৰুদ্ধে ভাৰতত ঘটা এক ঐতিহাসিক কৃষক বিদ্ৰোহ। ১৮৯৪ চনৰ ২৮ জানুৱাৰী তাৰিখে অসমৰ দৰং জিলাৰ মঙলদৈ চহৰৰ পৰা প্ৰায় ১৬ কিলোমিটাৰ পশ্চিমত অৱস্থিত পথৰুঘাট নামে ঠাইত স্থানীয় খেতিয়কসকলে মাটিৰ খাজনা বৃদ্ধিৰ প্ৰতিবাদ কৰোঁতে ব্ৰিটিছ পক্ষই প্ৰতিবাদকাৰী কৃষকসকলৰ ওপৰত গুলিচালনা কৰে। পথৰুঘাটত সংঘটিত হোৱা এই বিদ্ৰোহকে পথৰুঘাটৰ ৰণ বুলি কোৱা হয়।\nইয়াণ্ডাবু সন্ধিৰ চৰ্ত অনুযায়ী অসম ১৮২৬ চনৰ ২৪ ফেব্রুৱাৰীত ব্রিটিছ শাসনৰ অধীনস্থ হয়৷ ১৮৩৩ চনত মঙলদৈৰ সদৰ হিচাপে দৰং এখন পৃথক জিলা আছিল৷ বিভিন্ন কাৰণৱশতঃ ১৮৩৫ চনত ইয়াৰ সদৰ স্থান তেজপুৰলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়৷ ইয়াৰ আগতে কোঁচ ৰজা নৰনাৰায়ণে বর্তমানৰ মঙলদৈ চহৰৰ দাঁতি-কাষৰীয়া হাউলি মোহনপুৰক সদৰ হিচাপে লৈ স্বাধীন ৰাজ্য গঢ়ি তুলিছিল৷ তেওঁলোকৰ বংশৰে ধর্মনাৰায়ণে মোগল আক্রমণ প্রতিহত কৰিবৰ বাবে ১৬১৪ চনত আহোম ৰজা স্বর্গদেউ প্রতাপ সিংহৰ সহায় বিচাৰিছিল৷ ফলত দৰং মিত্র ৰাজ্য হিচাপে আহোম ৰাজত্বৰ অধীনলৈ আহে৷\nদেশদ্রোহী বদন বৰফুকনৰ আহবানক্রমে ১৮২২ চনত মানৰ আক্রমণ হয়৷ বিনিময়ত মানসকলে আহোম ৰাজত্বৰ অৱসান ঘটালে৷ এই বিদ্রোহ দমনৰ উদ্দেশ্যে মাতি অনা ব্রিটিছ কেপ্টেইন ৱেলছে অসম এৰি যোৱাৰ পাছত বুঢ়াগোহাঁই পূর্ণানন্দ আৰু বদন বৰফুকনৰ মতানৈক্যৰ ফলতে অসমৰ বুকুলৈ অন্ধকাৰ নামি আহে৷ দৰঙী প্রজাসকলেও মানৰ আক্রমণৰ বিপৰীতে দৃঢ় প্রতিৰোধ গঢ়ি তুলিছিল যদিও কোনো কামত নাহিল৷ মানৰ অত্যাচাৰ, উৎপীড়ন আৰু হত্যাকাণ্ডই সৃষ্টি কৰিলে এক অৰাজক পৰিস্থিতিৰ৷ তেনে এক দোদুল্যমান অৱস্থাৰ সুযোগ গ্রহণ কৰি ব্রিটিছে ইয়াণ্ডাবু সন্ধিৰ চন অনুযায়ী অসম অধিকাৰ কৰে৷ ব্রিটিছ শাসকবর্গই অসমৰ প্রশাসনীয় দুর্বলতা বুজি ঔপনিৱেশিক সাম্রাজ্য বিস্তাৰৰ অভিপ্রায় কার্যকৰী কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল৷ আহোম শাসকৰ পৰা ব্রিটিছে অসমৰ পৰা মানক খেদি পঠিওৱাৰ আহবান পাই সাদৰেৰে গ্রহণ কৰিছিল সেই প্রস্তাৱ৷\nসর্বসাধাৰণ ৰাইজেও তাৎক্ষণিকভাৱে মানৰ অত্যাচাৰৰ পৰা অসমক ৰক্ষা কৰা ব্রিটিছক ত্রাণকৰ্তা ৰূপতহে বহুদিনলৈ গ্রহণ কৰিছিল৷ মানৰ অত্যাচাৰ, আহোমৰ দিনৰ বন্দী দশা আদি জীৱন্ত কষ্টৰ পৰা মুক্তি পোৱাৰ আশা দেখি বহু প্রজাই ইংৰাজৰ শাসন মানি লৈছিল৷ কিন্তু হিতে বিপৰীত হ’ল৷ সহজ-সৰল দৰিদ্র কৃষকে কোঁচ-আহোমৰ ৰাজত্ব কালত পোৱা সুবিধাবোৰ ব্রিটিছ প্রশাসনে ক্রমান্বয়ে বিলুপ্ত কৰি অর্থনৈতিক শোষণ আৰম্ভ কৰিবলৈ ধৰিলে৷\nদৰঙৰ কৃষকসকলৰ ওপৰত প্রথমে ‘নাঙল’ কৰ লগায়৷ নাঙলখনে প্রতি তিনি টকাকৈ দিবলগীয়া এই কৰৰ জৰিয়তে ১৮৩২-৩৩ চনত চল্লিছ হাজাৰ টকা আদায় কৰে৷ এই হাৰত কিছু বছৰ কৰ তোলাৰ পাছত নতুন পিয়ল আৰম্ভ কৰি বস্তি মাটি, ৰোপিত মাটি আৰু ফৰিঙতি মাটি–এই তিনি শ্রেণীত বিভক্ত কৰি মাটিৰ জৰীপ কৰে৷ এই নতুন পিয়ল মতে, বস্তি মাটি অর্থাৎ ঘৰ-বাৰী কৰা মাটিত বছৰি এটকা, ৰোপিত মাটিত অর্থাৎ দ আৰু খেতিৰ উপযোগী মাটিত বছৰি ডেৰ টকা, বাম বা ওখ খেতিৰ মাটিত এটকা হিচাপে (এপূৰা মাটি) টকা আদায় কৰিছিল৷\nএইদৰে বর্ধিত খাজনাৰ বাবে দৰঙী ৰাইজ ক্ষোভিত, অসন্তুষ্ট আৰু হতাশাত ভূগিব লগীয়া হয়৷ সেয়েহে প্রজাসকলে ৰাইজ মেল পাতি ইয়াৰ পৰিত্রাণৰ উপায় বিচাৰিলে৷ ইতিমধ্যে ৰঙিয়া অঞ্চলত বর্ধিত হাৰত খাজনা পৰিশোধ নকৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱাৰ পৰিপ্রেক্ষিতত ভালেমান আন্দোলনকাৰীক গ্রেপ্তাৰ কৰে৷ ৰাইজে তেওঁলোকক মুকলি কৰাৰ কাৰণে হাকিমৰ ওচৰত আৱেদন জনায়ো সফল নোহোৱাত ৰঙিয়া থানা ঘেৰাও কৰি তেওঁলোকক মুকলি কৰাৰ চেষ্টা চলাইছিল৷ পুলিচে গুলীচালনা কৰি আন্দোলনকাৰীক ছত্রভংগ দিয়াইছিল৷ এয়া ১৮৯৩-৯৪ চনৰ কথা৷ এই বিদ্রোহৰ বাতৰি কামৰূপ আৰু দৰং জিলাৰ চুকে-কোণে বিয়পি পৰিছিল৷\nনলবাৰী, বৰভাগ, বজালী, বৰমা, সৰুক্ষেত্রী আদি ঠাইত ৰাইজ মিলিত হৈ বর্ধিত খাজনা আদায় নিদিয়াৰ সিদ্ধান্তৰ খবৰ বনজুইৰ দৰে নামনি অসমৰ সকলো ঠাইতে বিয়পি পৰাৰ সময়তে দৰং জিলাৰ কৃষক ৰাইজো এনে শোষণৰ প্রত্যাহবান জনাবলৈ সাজু হৈছিল। ১৮৯৪ চনৰ ২৮ জানুৱাৰীৰ দিনা দূৰ-দূৰণিৰ গাঁৱলীয়া কৃষক ৰাইজ খাজনা বৃদ্ধিৰ প্রতিবাদত দৰং জিলাৰ ছিপাঝাৰ অঞ্চলৰ পথৰুঘাট নামৰ ঠাইখনত মিলিত হৈছিল ৷\nতহচিলদাৰৰ বাংলোৰ আগত সমৱেত হৈ “হৰি বোল”, “আল্লাহু আকবৰ” আদি ধ্বনি দি ব্ৰিটিছৰ আগত প্ৰতিবাদ আৰম্ভ কৰি খাজনা কমাবলৈ দাবী উত্থাপন কৰিলে।তাতেই দৰং জিলাৰ জিলাধিপতি মি. এণ্ডাৰচন, আৰক্ষী অধীক্ষক জে আৰ বেৰিংটন আৰু মঙলদৈৰ মহকুমাধিপতি মি. ৰেমিংটনো সশস্ত্ৰ বাহিনীসহ তাত উপস্থিত হ’ল আৰু খাজনা কমাই দিয়া নহ’ব বুলি দৃঢ় অৱস্থান গ্ৰহণ কৰে। ৰাইজ উত্তেজিত হৈ পৰে আৰু দুইপক্ষৰ মাজত তৰ্ক-বিতৰ্কৰ সৃষ্টি হয়। ক্ৰমশঃ পৰিস্থিতি উত্তেজনাপূৰ্ণ হৈ পৰে আৰু চৰকাৰী বাহিনীয়ে বেৰিংটনৰ আদেশমৰ্মে মানুহৰ ওপৰত গুলীচালনা কৰে।ৰাইজেও উত্তেজনাৰ বশৱর্তী হৈ বন্দুকৰ গুলীৰ প্রত্যুত্তৰ দিলে পথাৰৰ দলিচপৰা, কুঁহিয়াৰ, খৰি আদিৰে৷ পুলিচৰ গুলীত ১৪০জনে প্রাণ দিলে আৰু বহুজন চিৰদিনলৈ পংগু হ’ল৷\n১৮৯৪ চনৰ ২৮ জানুৱাৰী তাৰিখে পথৰুঘাটৰ ৰণত ছহীদ হোৱা সাতকুৰি কৃষক ছহীদলৈ প্ৰতিদিন ডিজিটেল সংবাদৰ তৰফৰ পৰা শ্ৰদ্ধাঞ্জলি নিবেদন কৰিলোঁ।\nগোৱালপাৰা আঞ্চলিক বন বিভাগৰ অভিযানঃ ২৪ ঘণ্টাত দুটাকৈ বৃহৎ কাঠফলা কল উচ্ছেদ…\nযুৱতীক ব্লেকমেইলিংঃ বিবাহিত আক্ৰাছু নেতাক গুৱাহাটীৰ পৰা গ্ৰেপ্তাৰ…


THIRD CHAPTER- PRESENT MODES OF BUSINESS- CLASS IX- তৃতীয় অধ্যায়ঃ ব্যৱসায়ৰ সাম্প্ৰতিক প্ৰকাৰ বা ধৰণসমূহ-নৱম শ্ৰেণী-ব্যৱসায় অধ্যয়ন(BUSINESS STUDIES) - Gorajan Goodluck Tutor Centre\nHome class ix commerce নৱম শ্ৰেণী বাণিজ্য ব্যৱসায় অধ্যয়ন THIRD CHAPTER- PRESENT MODES OF BUSINESS- CLASS IX- তৃতীয় অধ্যায়ঃ ব্যৱসায়ৰ সাম্প্ৰতিক প্ৰকাৰ বা ধৰণসমূহ-নৱম শ্ৰেণী-ব্যৱসায় অধ্যয়ন(BUSINESS STUDIES)\nTHIRD CHAPTER- PRESENT MODES OF BUSINESS- CLASS IX- তৃতীয় অধ্যায়ঃ ব্যৱসায়ৰ সাম্প্ৰতিক প্ৰকাৰ বা ধৰণসমূহ-নৱম শ্ৰেণী-ব্যৱসায় অধ্যয়ন(BUSINESS STUDIES)\nAdmin July 23, 2021 class ix, commerce, নৱম শ্ৰেণী, বাণিজ্য, ব্যৱসায় অধ্যয়ন,\n১/ ই-বাণিজ্য মানে কি ?\nউত্তৰঃ ই-বাণিজ্য হৈছে এক ইলেকট্ৰ'নিক পদ্ধতি যাৰ দ্বাৰা বিভিন্ন ধৰণৰ বাণিজ্যিক কাৰ্যকলাপ সমূহ ইন্টাৰনেটৰ মাধ্যমেৰে সম্পাদন কৰা হয় ৷\n২/ ই-ব্যৱসায়ৰ অৰ্থ লিখা ৷ ই-বাণিজ্য আৰু ই-ব্যৱসায়ৰ সম্পৰ্ক উল্লেখ কৰা ৷\nউত্তৰঃ ই-ব্যৱসায় হৈছে ব্যৱসায়ৰ উদ্যোগিক আৰু বাণিজ্যিক কাৰ্যকলাপ সমূহ কম্পিউটাৰ নেটৱৰ্ক বা ইন্টাৰনেটৰ যোগেদি সম্পন্ন কৰা ৷\nই-বাণিজ্য আৰু ই-ব্যৱসায়ৰ সম্পৰ্কঃ\nযিহেতু বাণিজ্য হৈছে ব্যৱসায়ৰ এটা অংশ সেয়েহ এই কথা নিশ্চিত ভাৱে ক'ব পাৰি যে ই-ব্যৱসায়ৰ পৰিসৰ ই-বাণিজ্যিৰ পৰিসৰতকৈ বহু বেছি ৷ তাৰ উপৰিও উৎপাদন,মজুত পন্য ব্যৱস্থাপনা, সামগ্ৰি উন্নয়ন, হিচাপবিদ্যা, পুঁজি , মানৱ সম্পদ, ব্যৱস্থাপনা, ইন্টাৰনেট আদিৰ যোগেদি সামগ্ৰী কিনা-বেচা কৰা এই সকলোবোৰ ই-বাণিজ্যৰ অন্তৰ্গত ৷\n৩/ ই-ব্যৱসায়ৰ পৰিসৰসমূহ কি কি ?\nউত্তৰঃ ই-ব্যৱসায়ৰ পৰিসৰসমূহ হ'লঃ\n(ক) ব্যৱসায়ৰ পৰা ব্যৱসায়লৈ বাণিজ্য\n(খ) ব্যৱসায়ৰ পৰা গ্ৰাহকলৈ বাণিজ্য\n(গ) আন্তঃব্যৱসায় বাণিজ্য\n(ঘ) গ্ৰাহকৰ পৰা গ্ৰাহকলৈ বাণিজ্য\n৪/ পৰম্পৰাগত ব্যৱসায় আৰু ই-ব্যৱসায়ৰ মাজৰ পাৰ্থক্য দেখুওৱা ৷\n৫/ সাম্প্ৰতিক সময়ত ই-ব্যৱসায়ৰ সুবিধাসমূহ উল্লেখ কৰা ৷\nউত্তৰঃ সাম্প্ৰতিক সময়ত ই-ব্যৱসায়ৰ সুবিধাসমূহ তলত উল্লেখ কৰা হ'লঃ\nই-ব্যৱসায়ৰ যোগেদি পৃথিৱীৰ যিকোনো প্ৰান্তৰ যিকোনো ব্যৱসায়ৰ সৈতে লেন-দেন কৰিব পৰা যায় তথা গ্ৰাহকে সৃষ্টি কৰিব পৰা যায় ৷ যিহেতু ইন্টাৰনেট সমগ্ৰ বিশ্বজুৰি বিয়পি আছে, সেয়েহ ই-বানিজ্য পৃথিৱীৰ যিকোনো প্ৰান্তৰ পৰা সম্পাদন কৰিব পাৰি বা ইয়াৰ পৰিসৰ যিকোনো এক স্থানলৈ বিস্তাৰ কৰিব পাৰি ৷\n(খ) মধ্যস্ততাকাৰী বিলুপ্তিকৰণঃ\nএবিধ সামগ্ৰী উৎপাদনস্থলীৰ পৰা গ্ৰাহকৰ কাষ পোৱালৈকে কেইবাটাও স্তৰ অতিক্ৰম কৰিব লগা হয় আৰু এই প্ৰত্যেকটো স্তৰতে বিভিন্ন মধ্যস্থতাকাৰী জড়িত হৈ থাকে ৷ এই ব্যৱসায়ত ইন্টাৰনেটৰ যোগেদি এটা অৰ্ডাৰ দিয়া হয় আৰু এনে স্থলত মধ্যস্থতাকাৰীৰ প্ৰয়োজনীয়তা নোহোৱা হয় ৷\n(গ) সহজ বিতৰণঃ\nইন্টাৰনেটৰ যোগেদি বহু তথ্য সহজে লাভ কৰিব পাৰি বা বিভিন্ন সেৱাৰ বিষয়ে জানিব পাৰি ৷ ই ব্যৱসায় যিহেতু ইন্টাৰনেটৰ যোগেদিহে সম্পাদন কৰে, সেয়েহ ই বিতৰণ পদ্ধতি সহজসাধ্য কৰি তোলে তথা মূল্যৰ পৰিমাণ হ্ৰাস কৰে ৷\n(ঘ) ক্ষিপ্ৰ সমাধানঃ\nইন্টাৰনেট হৈছে ই ব্যৱসায়ৰ মূল আধাৰ ৷ ইন্টাৰনেটৰ জৰিয়তে গ্ৰাহক আৰু ব্যৱসায়ীসকলৰ মাজত এক সুমধুৰ সম্পৰ্ক গঢ় লয়, যাৰ ফলত যিকোনো লেনদেনৰ ক্ষেত্ৰত উদয় হোৱা কোনো ধৰণৰ অসুবিদা বা সমস্যাৰ ক্ষিপ্ৰ সমাধান কৰিব পৰা যায় ৷\n(ঙ) নতুন সামগ্ৰী উন্মোচনঃ\nই-ব্যৱসায়ৰ জৰিয়তে এটা ব্যৱসায়ে উৎপাদন কৰা এবিধ নতুন সামগ্ৰী উন্মোচন কৰিব পাৰে আৰু ইয়াৰ সবিশেষ তথ্য গ্ৰাহকক আগবঢ়াব পাৰে ৷\n(চ) ব্যক্তিগত খৰচ হ্ৰাসঃ\nসাধাৰণতে এটা ব্যৱসায়ত কেইবাজনো কৰ্মচাৰী জড়িত হৈ থাকে, কিন্তু এটা ই-ব্যৱসায়ত এটা কম্পিউটাৰৰ জৰিয়তে সেইখিনি কাম কৰিব পৰা হয় ৷ বৰঞ্চ তেনে কাম আৰু অধিক খৰতকীয়া বা শুদ্ধকৈ কৰা সম্ভৱ হয় ৷ সেয়েহ ই-ব্যৱসায়ৰ ফলত ব্যৱসায়ৰ কৰ্মচাৰীসকলৰ লগত হোৱা খৰচ নোহোৱা হয় বা ব্যৱসায়ৰ খৰছসমূহ কমি যায় ৷\n৬/ অন্লাইন ধন পৰিশোধ সেৱাৰ বিভিন্ন পদ্ধতিসমূহ লিখা ৷\nউত্তৰঃ অন্লাইন ধন পৰিশোধ সেৱাৰ বিভিন্ন পদ্ধতিসমূহ তলত উল্লেখ কৰা হ'ল -\n(ক) কেচ্ অন ডেলিভাৰিঃ\nএয়া হৈছে ই-ব্যৱসায়ৰ এক জনপ্ৰিয় ধন পৰিশোধ পদ্ধতি ৷ ইয়াত এজন গ্ৰাহকে অনলাইনযোগে ধন হস্তান্তৰ নকৰাকৈ যিকোনো সামগ্ৰী ইন্টাৰনেটত অৰ্ডাৰ কৰিব পাৰে আৰু তেওঁ সেই সামগ্ৰীবিধ হাতত আহি পোৱাৰ সময়ত নগদ ধন প্ৰদান কৰে ৷ ই গ্ৰাহকৰ বাবে েটা অতি সহজ আৰু সুবিধাজনক পৰিশোধ সেৱা ৷\nচে্ক হৈছে এক জনপ্ৰিয় বিত্তীয় আহিলা ৷ নগদ ধনৰ বিকল্প হিচাপে এঠাইৰ পৰা আন ঠাইলৈ বা এজন ব্যক্তিৰ পৰা অন এজন ব্যক্তিলৈ চে্ক যোগে ধন সহজে হস্তান্তৰ কৰিব পাৰি ৷\n(গ) নেট্-বেংকিং হস্তান্তৰঃ\nএই সুবিধাৰ সহায়ত এজন গ্ৰাহকে তেওঁ দিবলগীয়া ধন তেওঁৰ বেংক একাউন্টাৰ পৰা দিবলগীয়া ব্যক্তিৰ বেংক একাউন্টলৈ ইন্টাৰনেটৰ মাধ্যমেদি অতি সহজে হস্তান্তৰ কৰিব পাৰে ৷ যি কাৰ্য এজন ব্যক্তিয়ে শাৰীৰিকভাৱে বেংকলৈ গৈ কৰে, সেই কাম তেওঁ বেংকলৈ নোযোৱাকৈ বিশেষকৈ পৰিশোধৰ ক্ষেত্ৰত মোবাইল বা কম্পিউটাৰৰ সহায়েৰে সম্পাদন কৰিব পাৰে ৷ সাধাৰণতে এই সুবিধা বেংকে ইয়াৰ গ্ৰাহকসকলক প্ৰদান কৰে আৰু তাৰ বাবে User ID আৰু Password দিয়ে ৷\n(ঘ) ডেবিট কাৰ্ড আৰু ক্ৰেডিট কাৰ্ডঃ\nবৰ্তমানৰ আধুনিক জনজীৱনত ডেবিট কাৰ্ড আৰু ক্ৰেডিট কাৰ্ড হেছে অত্যন্ত জনপ্ৰিয় বিত্তীয় আহিলা ৷ ইয়াক প্লাষ্টিক মানি বুলিও কোৱা হয় আৰু সমগ্ৰ বিশ্বতে ই বহুলভাৱে ব্যৱহূত আৰু সামদৃত ৷ বৰ্তমান সমগ্ৰ বিশ্বতে হোৱা মূঠ অন্লাইন লেদেনৰ প্ৰায় ৯৫% ইয়াৰ যোগেদি সম্পন্ন হয় ৷\n৭/ ই-ব্যৱসায় সম্বন্ধীয় বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ সুৰুক্ষা আৰু নিৰাপত্তা ব্যৱস্থা সমূহ উল্লেখ কৰা ৷\nউত্তৰঃ ই-ব্যৱসায় সম্বন্ধীয় বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ সুৰুক্ষা আৰু নিৰাপত্তা ব্যৱস্থা সমূহ তলত উল্লেখ কৰা হ'ল -\n(ক) লেনদেনৰ বিপদশংকা\n(খ) তথ্য মজুত কৰণৰ বিপদশংকা\n(গ) তথ্য প্ৰেৰণৰ বিপদশংকা\n(ঘ) বুদ্ধিবৃত্তি সংক্ৰান্ত আৰু গোপনীয়তা ৰক্ষাৰ বিপদশংকা\n৮/ ই-ব্যৱসায়ৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱা সম্পদসমূহৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা ৷\nউত্তৰঃ ই-ব্যৱসায়ৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱা সম্পদসমূহৰ বিষয়ে তলত বৰ্ণনা কৰা হ'লঃ\n(ক) কম্পিউটাৰ হাৰ্ডৱেৰঃ\nএটা ই-ব্যৱসায় সূচাৰুৰূপে চলাবলৈ হ'লে কম্পিউটাৰ আৰু কম্পিউটাৰ সম্বন্ধীয় কিছুমান যন্ত্ৰ-পাতি বা হাৰ্ডৱেৰৰ প্ৰয়োজন হয় ৷ যেনেঃ কম্পিউটাৰ কি-বৰ্ড, ইউ.পি.এছ. প্ৰিন্টাৰ ইত্যাদি ৷ ইয়াৰ লগতে েটা ভাল ছফ্টৱেৰো প্ৰয়োজন হয় ৷\n(খ) কাৰিকৰী অৰ্হতা সম্পন্ন কৰ্মচাৰীঃ\nএটা ই-ব্যৱসায় ভালকৈ পৰিচালনা কৰিবলৈ হ'লে এনে কিছুমান কৰ্মচাৰীৰ প্ৰয়োজন হয়, যিসকলে কাৰিকৰী দিশত পাৰ্গত, অৰ্হতাসম্পন্ন, দক্ষ আৰু নিপুন তথা কম্পিউটাৰ জগতৰ বিষয়ে বিশেষ জ্ঞান থকা বিধৰ হয় ৷ ইয়াৰ বাবে কাৰিকৰী দিশত ডিগ্ৰী বা ডিপ্লমা থকা বা অভিজ্ঞতা সম্পন্ন কৰ্মচাৰী নিয়োগ কৰা হয় ৷\n(গ) সু-সজ্জিত ৱেবচাইটঃ\nকোম্পানীসমূহে এটা সুন্দৰ আৰু সু-সজ্জিত ৱেবচাইট বনাব লগা হয় ৷ যিটো শাধাৰণতে কাৰিকৰী দিশত অভিজ্ঞ বা দক্ষ ব্যক্তিয়ে প্ৰস্তুত কৰে ৷ ৱেবচাইটত কোম্পানী সমূহে সামগ্ৰী সম্পৰ্কে বা লেন-দেনৰ সবিশেষ উল্লেখ কৰা প্ৰয়োজন ৷ এজন গ্ৰাহকৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱা বা তেওঁ আশাকৰা সকলো তথ্য ৱেবচাইটত সন্নিৱিষ্ট থকা উচিত ৷ তাৰোপৰি ইয়াত কোম্পানীৰ লক্ষ্য, উদ্দেশ্য, বুৰঞ্জী, ই-মেইল আই ডি, সামগ্ৰী সবিশেষ তথ্য, বিত্তীয় তথ্য, জাননী, অডিঅ', ভিডিঅ' প্ৰেজেনটেশ্যন ইত্যাদি থকা উচিত যাতে যিকোনো ব্যক্তিয়ে বিচৰা তথ্য সহজে লাভ কৰিব পাৰে ৷\n(ঘ) ইন্টাৰনেট কানেকচনঃ\nৱেৱচাইটৰ যোগেদি সমগ্ৰ পৃথিৱীৰ লগত সংযোগ স্থাপন কৰিবলৈ হ'লে েক ভাল আৰু উন্নত মানদণ্ডৰ\nইন্টাৰনেট কানেকচন থকাটো অত্যন্ত প্ৰয়োজনীয় ৷ ইন্টাৰনেট সেৱাই সমগ্ৰ পৃথিৱীখনকে সকলো সময়তে সংযোগ কৰি ৰাখে ৷ এটা ভাল ইন্টাৰনেট কানেকচন বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ হ'ব পাৰে যেনেঃ ব্ৰডবেণ্ড কানেকচন, ৱায়াৰলেচ কানেকচন, ডাটা কানেকচন ইত্যাদি ৷\nTags # class ix # commerce # নৱম শ্ৰেণী # বাণিজ্য # ব্যৱসায় অধ্যয়ন\nTags: class ix, commerce, নৱম শ্ৰেণী, বাণিজ্য, ব্যৱসায় অধ্যয়ন


বিকল্প চিকিৎসা- ডা° অঞ্জন প্ৰতীম দাস - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nবিকল্প চিকিৎসা বুলি ক’লে বহুতৰে মনত প্ৰশ্ন হয় যে এইটো আকৌ কেনেকুৱা বা কি চিকিৎসা পদ্ধতি? হয়, আমি বহুতেই নাজানো বা জনাৰ ইচ্ছা নকৰো যে বিকল্প চিকিৎসা আচলতে কি? আহকচোন আমাৰ ব্যস্ততাপূৰ্ণ জীৱনৰ সময়ৰ জোলোঙাৰ পৰা অকণমান সময় খৰচ কৰি জানিবলৈ বা বুজিবলৈ চেষ্টা কৰো যে কিনো এই বিকল্প চিকিৎসা?\nবিকল্প চিকিৎসা হ’ল আমাৰ মূল পাশ্চাত্য চিকিৎসা ব্যৱস্থাৰ বাহিৰে বা পাশ্চাত্য চিকিৎসা প্ৰণালী (এলোপেথ্যি) ব্যৱহাৰ নকৰাকৈ কৰা চিকিৎসা৷ ইয়াৰ পৰিসৰ বৃহৎ৷ অসংখ্য চিকিৎসা প্ৰণালীৰে গঠিত এই বিকল্প চিকিৎসা৷ হাৰবেল (Herbal) মেডিচিন, এক্যুপ্ৰেচাৰ (Acupressure), এক্যুপাংচাৰ (Acupuncture), চুজ’ক (Sujok) থেৰাপি, মেগনেট (Megnat) থেৰাপি, মিউজিক (Music) থেৰাপি, চিৰ’প্ৰেকটিক (Chiropractic) থেৰাপি, কালাৰ (Colour) থেৰাপি, লাইট (Light) থেৰাপি, ইত্যাদিৰ সমষ্টি এই বিকল্প চিকিৎসা৷ যোগ, ইউনানী, আয়ুৰ্বেদ, হোমিঅ’পেথ্যিক চিকিৎসা প্ৰণালীও কিছু কিছু ক্ষেত্ৰত বিকল্প চিকিৎসাৰে অন্তৰ্ভুক্ত৷\nআমাৰ শৰীৰৰ বিভিন্ন ৰোগ এই চিকিৎসাৰ দ্বাৰা নিৰাময় কৰা হয় সুফলভাৱে৷ আমি ভাবিব নোৱাৰাকৈ আচৰিত ধৰণে ৰোগী সুস্থ হৈ উঠে এটা সময়ত এলাগী আমাৰ এই বিকল্প চিকিৎসাৰ দ্বাৰা৷ যিকোনো ধৰণৰ বিষ বিকল্প চিকিৎসাৰ দ্বাৰা প্ৰায় ৮০% ভাল কৰা হয়৷ স্নায়ু (Nerve) ৰ যিকোনো সমস্যা বিকল্প চিকিৎসাৰ দ্বাৰা খুব কম দিনৰ ভিতৰত সমাধান কৰা সম্ভৱ৷ আনকি বহু দিনৰ পৰা ভুগি থকা ’স্পন্দোলাইচিছ’ (Cervical And Lumber Spondylitis) বেমাৰো অতি সহজে আৰু সুকলমে কোনো ধৰণৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া নোহোৱাকৈ ভাল কৰা সম্ভৱ৷ বাত বিষত (Arthritis) ভুগি থকা ৰোগীকো বিকল্প চিকিৎসাৰ দ্বাৰা নিৰোগী কৰিব পাৰি৷ গেষ্ট্ৰিকৰ সমস্যা (Chronic Gastritis), টোপনি নহা (Insomnia), হাৰ্টৰ ৰোগ (Chronic Heart Disease), বিভিন্ন চৰ্ম ৰোগ (Skin Problems), যকৃতৰ বিভিন্ন সমস্যা (Liver Disease), হাঁপানি ৰোগ (Asthma) ইত্যাদি প্ৰায় সকলো ধৰণৰ ৰোগৰ চিকিৎসা সফলতাৰে কৰা হয় বিকল্প চিকিৎসাৰ দ্বাৰা৷ আনকি নিচামুক্তিৰ কাৰণেও (Deaddiction) বিকল্প চিকিৎসাৰ সহায় লোৱা হয় আৰু এশ শতাংশ সুফল পোৱা যায়৷ ’Stress’ আৰু ’Depression’ আজিৰ সমাজৰ এটি ব্যাধি হৈ পৰিছে৷ ইয়াকো আমি বিকল্প চিকিৎসাৰ দ্বাৰা দূৰ কৰিব পাৰো আৰু বহু এনেকুৱা মানুহ যি এই Stress আৰু Depression ত ভুগি আছে আমাৰ চিকিৎসা কেন্দ্ৰত চিকিৎসা লৈ আছে আৰু সুফল পাইছে৷\nবিকল্প চিকিৎসাৰ বিষয়ে যদি আমি বহলাই আলোচনা কৰো তেতিয়া সম্পূৰ্ণ এটা দিনো কম হ’ব৷ গতিকে আমি বেছি সময় খৰচ নকৰি আজি ইমানতে সমাপ্ত কৰি আগলৈ আৰু ইয়াৰ বিষয়ে আলোচনা কৰাৰ আশা এটি মনত পুহি ৰাখিলো৷\nশেষত এটা কথা কৈ থব বিচাৰিছো যে আহক আমি সকলোৱে নিৰোগ হওঁ আৰু ৰোগমুক্ত পৃথিৱী এখন গঢ়ো৷ বিকল্প চিকিৎসাৰ সহায়ত অলপো পাৰ্শ্বপ্ৰতিক্ৰিয়া নোহোৱাকৈ সকলো ৰোগকেই আঁতৰ কৰি ৰাখো৷\n← বিমান যাত্ৰাৰ লটিঘটি- অচিন্ত্য শইকীয়া\nবাতৰি বিলোৱা মানুহজনৰ মনৰ খবৰ বিচাৰি- প্ৰদীপ পাটগিৰি →


নাগৰিকত্ব Archives - বৌদ্ধিক বিচাৰ\nবাঙালী প্ৰগতিশীলসকলৰ বিষয়ে দুটামান কথা৷৷ জিতেন বেজবৰুৱা৷৷\nAdmin DC জুন 2, 2018\tসমকাল067\nনাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়কক লৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰ উপত্যকা আৰু বৰাক উপত্যকাত বিপৰীতধৰ্মী প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু প্ৰতিবাদ চলি থকাৰ সময়ছোৱাত বহুসংখ্যক প্ৰগতিশীল বাঙালী ব্যক্তি তথা সংগঠনেই এক ভণ্ডামি তথা দ্বিচাৰিতাৰ আশ্ৰয় লোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে৷ তেওঁলোকৰ বহুতেই অসমীয়া প্ৰগতিশীল শিবিৰক আক্ৰমণৰ প্ৰধান লক্ষ্য কৰি লৈছে৷ কিন্তু প্ৰায় কোনেও দ্ব্যৰ্থবিহীনভাৱে আৰু সবলভাৱে বিধেয়কখনৰ বিৰোধিতা কৰা নাই৷ …\nনাগৰিকত্ব (সংশোধনী) বিধেয়ক : অসম চুক্তি আৰু অসমবাসী৷৷ সুপ্ৰকাশ তালুকদাৰ৷৷\nAdmin DC মে 22, 2018\tসমকাল0106\nনাগৰিকত্ব [সংশোধনী] বিধেয়ক, ২০১৬ক কেন্দ্ৰ কৰি অসমৰ সমাজজীৱন কিমান উত্তাল আৰু অশান্ত হৈ পৰিছে তাৰ উমান পোৱা গ’ল বিধেয়কখনক লৈ গঠিত হোৱা যুটীয়া সংসদীয় সমিতিৰ অসম ভ্ৰমণৰ সময়ত। জাতি-জনগোষ্ঠী সম্পৰ্কীয় প্ৰশ্নবোৰক লৈ অসম এনেয়েও স্পৰ্শকাতৰ। কিন্তু নাগৰিকত্ব (সংশোধনী) বিধেয়কখনে ৰাজ্যখন যিদৰে জোকাৰি গৈছে, সেই প্ৰাবল্য সাম্প্ৰতিক অতীতত অসমত দেখিবলৈ পোৱা …\nসাম্প্ৰদায়িক সম্প্ৰীতি বজাই ৰাখি নাগৰিকত্ব বিলৰ বিৰোধিতা কৰক\nAdmin DC মে 20, 2018\tসমকাল050\nভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি আৰু তেওঁলোকৰ ছত্ৰছায়াত থকা দুই এক সংগঠনৰ বাহিৰে অসমৰ ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈ দলমত নিৰ্বিশেষে সকলোৱে নাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়কৰ বিৰুদ্ধে মাত মাতিছে, মাৰ বান্ধি থিয় দিছে৷ শিল্পী,সাহিত্যিক আৰু সাংবাদিকসকলো ৰাজপথলৈ ওলাই আহি ইয়াৰ প্ৰতিবাদ কৰিছে৷ ই আমাৰ জাতীয় জীৱন আৰু জাতীয় পৰিচয়ৰ বাবে গৌৰৱৰ কথা! কিন্তু আমি উদ্বেগেৰে …\nনাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়ক আৰু কিছু কথা ৷৷ সৃষ্টি শ্ৰেয়ম৷৷\nAdmin DC মে 15, 2018\tসমকাল0114\nনাগৰিকত্ব সংশোধনী বিধেয়ক-২০১৬ খন গৃহীত নহ’লেও ইয়াৰ উত্থাপন অসমীয়াৰ কাৰণে মংগলজনক বিষয় হিচাপেই পৰিগণিত হৈছে। নহ’লে আমি সঁচাকৈ আমাৰ কি আছিল আৰু কি আছে গমকে লোৱা নাছিলোঁ। তেনেকৈয়ে হয়তো এদিন ত্ৰিপুৰীসকলে নিজৰ মাটিত সংখ্যাগৰিষ্ঠতা হেৰুৱাইছিল, বাঙালী আধিপত্যত নিজৰ ভাষা হেৰুৱাইছিল। তেনেকৈয়ে হয়তো এদিন আমাৰ কছাৰী ৰাজ্য কাছাৰকে আদি কৰি সমস্ত …\nঅসমৰ অস্তিত্ব ৰক্ষা কৰিবই লাগিব৷৷ কৌশিক তালুকদাৰ৷৷\nAdmin DC মে 11, 2018\tসমকাল069\nযোৱা ৭ মে’ত খানাপাৰালৈ অহা জেপিচিৰ সন্মুখত হাজাৰ হাজাৰ অসমপ্ৰেমীয়ে স্পষ্ট ৰূপত সংবিধান তথা অসম-বিৰোধী ‘নাগৰিকত্ব আইন (সংশোধনী) বিধেয়ক, ২০১৬’ৰ বিৰোধিতা কৰি জনাই দিলে যে কোনোপধ্যে ভাৰতৰ ধৰ্মনিৰপেক্ষ সংবিধান তথা ঐতিহাসিক অসম চুক্তিক অৱমাননা কৰিবলৈ দিয়া নহ’ব ৷ ডঃ হীৰেন গোহাঁই, উদয়াদিত্য ভৰালী, ডঃ অপূৰ্ব কুমাৰ বৰুৱা, প্ৰশান্ত ৰাজগুৰু, অজিত …\nপৰিবৰ্তনৰ আলিদোমোজাত ৷৷ জিতেন বেজবৰুৱা৷৷\nAdmin DC মে 10, 2018\tসমকাল075\n১৯৫৫ চনৰ ভাৰতীয় নাগৰিকত্ব আইনৰ সংশোধনী ঘটাই ধৰ্মৰ ভিত্তিত বিদেশী নাগৰিক ভাৰতলৈ আমদানি কৰাৰ যি সাংবিধানিক প্ৰমূল্যৰ বিৰোধী আৰু গণবিৰোধী আঁচনি বিজেপি চৰকাৰে হাতত লৈছে তাৰ আমি পোনপটীয়াভাৱে বিৰোধিতা কৰিছো। এই আঁচনিৰ আঁৰত লুকাই আছে বিজেপি তথা সংঘ পৰিবাৰৰ হিন্দুত্ববাদী ৰাজনীতিৰ দীৰ্ঘম্যাদী পৰিকল্পনা। ধৰ্মনিৰপেক্ষতা বা ছেকুলাৰবাদ হ’ল ভাৰতীয় সংবিধান তথা …\nAdmin জুলাই 18, 2017\tসমকাল0623\n(এক ক্ষেত্ৰভিত্তিক অধ্যয়নৰ চমু প্ৰতিবেদন) অসমত দীৰ্ঘদিনৰ পৰা বসবাস কৰি থকা সৰ্বহাৰা, অঘৰী আৰু শৰণাৰ্থী লোকসকলৰ ওপৰত মাজে সময়ে চলাই অহা উচ্ছেদৰ যি কৰুণ ইতিহাস, তাক আৰু নিৰ্মম পৰ্যায়লৈ লৈ গৈছে বিজেপি নেতৃত্বাধীন বিজেপি চৰকাৰ আৰু আৰ. এছ. এছৰ দৰে সংগঠনে৷ মিত্ৰজোঁটৰ চৰকাৰে ৰাজ্যৰ চৰ-চাপৰি অঞ্চলত উচ্ছেদ অভিযান চলাওঁতে অবোধ …\nজানুৱাৰী 31, 2017\t11,124\nজানুৱাৰী 1, 2017\t7,414\nজানুৱাৰী 1, 2017\t7,350\nডিচেম্বৰ 1, 2016\t7,181