তত্ত্ব-কথা/বেদাদি-তত্ত্ব - ৱিকিউৎস\nআৰ্য্যজাতিৰ ধৰ্ম্মভাৰৰ উন্মেষৰ প্ৰথম বুৰঞ্জী ঋকবেদ *। আৰ্য্যজাতিৰ যিটো ঠাল সুমেৰু প্ৰদেশ বা ইলাবৰ্ত্ত এৰি ভাৰতবৰ্ষত সোমাইছিল, তেওঁলোকৰ দেৱতাসকলৰ স্তৱ-স্তোত্ৰ গানবোৰৰ কিছুমান শীতপ্ৰধান ইলাবৰ্ত্ততে ৰচিত হৈছিল। সেই স্তোত্ৰবিলাকো অলিখিত অৱস্থাত অনেক কাল তেওঁলোকৰ মুখে মুখে চলি আছিল। বাপেকহঁতে পুতেকহঁতক মুখে মুখে বৰ সাৱধানেৰে সেইবোৰ গাবলৈ শিকাইছিল আৰু কিছুমা স্তোত্ৰ কেতিয়াও নেপাহৰাকৈ পুৰুষানুক্ৰমে শ শ বছৰ চলি আহিছিল। সেইবোৰ শুনি মনত ৰকা হৈছিল দেখি তাক শ্ৰুতি বোলা হৈছিল আৰু প্ৰাচীন কালৰ জ্ঞান দেখি বেদ বোলা হৈছিল।\nভাৰতবৰ্ষলৈ আহি হিন্দু আৰ্য্যবিলাকে পঞ্জাবৰ নৈবোৰৰ দাঁতিত ভালেমান কাল উজুভাৱে সুখেৰে কাল কটাইছিল। তেওঁলোকে দেৱ নাম উজ্জ্বল মিত্ৰ দেৱতাসকলৰ পূজা-অৰ্চ্চনা কৰিছিল। দেৱ শব্দৰ অৰ্থ জ্যোতিৰ্ম্ময়। ভাৰতবৰ্ষলৈ অহাৰ আগেয়ে তেওঁলোকে উত্তৰ ফালে চেঁচা দেশত আছিল, সেই দেখি তেওঁলোকৰ জাৰ গুচাবলৈ আৰু খোৱা বস্তু ৰান্ধিবলৈ জুইৰ আৱশ্যক হৈছিল। সেই নিমিত্তে তেওঁলোকে জুই-দেৱতা অগ্নিৰ স্তৱ কৰিছিল। কিন্তু যেতিয়া তেওঁলোকে পঞ্জাবলৈ আহি দেখিলে যে তেওঁলোকৰ শস্য উত্পাদনৰ নিমিত্তে বৰষুণ বৰ লাগতিয়াল, তেতিয়া তেওঁলোকে আকাশী দেৱতা ইন্দ্ৰৰ পূজা আৰু স্তৱ কৰিবলৈ ধৰিলে। তেওঁলোকে ভাবিছিল যে মৃত্যুৰ পিছত তেওঁলোকৰ আত্মা বতাহৰ মাজেদি ওপৰলৈ উঠি সিপুৰীলৈ যায়। সেই পুৰীৰ ৰজা যম, যি তেওঁলোকৰ পাপ-পুণ্যৰ বিচাৰ কৰে। এই দেখি তেওঁলোকে যমৰ স্তুতি-স্তোত্ৰ গাইছিল। তেওঁলোকৰ মূৰৰ ওপৰত থকা আকাশৰ দেৱতা বৰুণক, পৃথিৱীত পোহৰ দিওঁতা সূৰ্য্যক, সকলো ঠাইত বলি থকা বতাহক, দিনক আগবঢ়াই আনোতে হেঙুলীয়া ঊষাক তেওঁবিলাকে স্তৱ-স্তুতি কৰিছিল।\nঋক্‌বেদ মানে স্তুতি-বেদ। পৃথিৱীৰ ভিতৰত ঋক্‌বেদেই অতি পুৰণি পুথি। তাৰ ভিতৰত ১০২৮ টা স্তব আছে আৰু সেইবোৰ ইন্দ্ৰ, অগ্নি প্ৰমুখ্যে দেৱতাসকলৰ স্তুতি-গান। ইয়াৰ অনেক কালৰ পিছত ঋকবেদৰ শ্লোকবিলাক লিখিত অৱস্থালৈ অনা হয়। যজুঃ আৰু সাম এই দুখন বেদ ঋকবেদৰ অনেক কালৰ পিছত ৰচিত হয়। ঋক্‌বেদ আৰ্য্যবিলাকৰ ধৰ্ম্মশাস্ত্ৰ। সেই অতীজ কালত আৰ্য্যবিলাকৰ ভিতৰত পুৰোহিত নাছিল আৰু দেৱতাৰ আগত জীয়া জন্তু বলি দিয়া প্ৰথাও নাছিল। মাথোন ধান, চাউল, যব, ঘেঁহু আদি শস্য আৰু সোমৰসেৰেই তেওঁলোকে তেতিয়া তেওঁলোকৰ উপাস্য দেৱতাৰ পূজা কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত কালক্ৰমত আৰ্য্যবিলাক ভাৰতবৰ্ষৰ\n★ এই সিদ্ধান্তক আজিকালি কোনো কোনো ভাৰতীয় পণ্ডিতে ভুল বোলে। তেওঁলোক কয় সামবেদহে প্ৰথম।\n[ ৫৮ ] উত্তৰ ভাগত বিয়পি পৰি সেই ঠাইবোৰৰ আদিবাসী মানুহবিলাকেৰে সৈতে সংঘৰ্ষণলৈ আহিলত তেওঁবিলাকৰ ধৰ্ম্মৰ গঢ় লাহে লাহে লৰিবলৈ ধৰিলে। এইডোখৰ কালতে যজুঃ আৰু সাম নামে বেদ দুখন ৰচিত হ'ল। যজ শব্দৰ অৰ্থ পূজা, বলি। যজুৰ্ব্বেদৰ এভাগত ঋক্‌বেদৰ প্ৰাৰ্থনা অৰ্থাৎ স্তুতিৰ শ্লোকবোৰ আছে। সেইবোৰ একশ্ৰেণীৰ পুৰোহিতে দেৱতাৰ আগত বলি দি পূজা কৰোঁতে গায়। আৰু এভাগত বলি দিবৰ নিয়ম-প্ৰণালী, যাগ-যজ্ঞৰ বিধি-বিধান আছে। যজুৰ্ব্বেদক আৰ্য্য হিন্দুৰ প্ৰাৰ্থনা-শাস্ত্ৰ বুলিব পাৰি। সামবেদত ঋক্‌বেদৰ স্তোত্ৰৰ শ্লোক কিছুমান আছে। সেই স্তোত্ৰবোৰ আন এক শ্ৰীণীৰ পুৰোহিতে, দেৱতাৰ উদ্দেশ্যে বলি নৈবেদ্য দি কৰা পূজাৰ সময়ত গান কৰে। সমাবেদক আৰ্য্যবিলাকৰ স্তব-শাস্ত্ৰ বা ধৰ্ম্মসঙ্গীত শাস্ত্ৰ বুলিব পাৰি। গীতাত ভগৱানে বিভূতিযোগাধ্যায়ত "বেদৰ ভিতৰত মই সামবেদ" বুলি কৈছে। এই কথাৰ দ্বাৰাই সামবেদৰ উত্কৃষ্টতা আৰু বিশিষ্টতা সূচিত হৈছে। এই তিনিখন বেদ ৰচিত হোৱাৰ ভালেমান কালৰ পিছতহে চতুৰ্থখন বেদ অৰ্থাৎ অথৰ্ব্ববেদ ৰচিত হয়। কোনো কোনো পণ্ডতে গীতা ৰচিত হোৱাৰ পিছতহে অতৰ্ব্বেবেদ ৰচিত হৈছিল বুলি কয়। ইয়াৰ কাৰণ-গীতাৰ অনেক ঠাইত তিনিখন বেদৰহে উল্লেখ আছে, চতুৰ্থ অৰ্থৰ্ব্ববেদৰ উল্লেখ নাই। অথৰ্ব্ববেদত যাদুবিদ্যা, ভৈষঝ্য প্ৰভৃতি অনেক বিষয় আছে, যিবোৰ যান্ত্ৰিক ক্ৰিয়াকৰ্ম্মৰ উপযোগী নহয়। কৰ্ম্মকাণ্ডত ব্যৱহাৰৰ যোগ্য বিষয় অথৰ্ব্ববেদত খুব কমহে আছে। এই নিমিত্তে শ্ৰৌত গ্ৰন্থবোৰৰ ভিতৰত অথৰ্ব্ববেদৰ কোনো মাহাত্ম্য নাই। ঋকবেদৰ ব্ৰাহ্মণ অথৰ্ব্ববেদৰ কোনো উল্লেখ নাই। শতপথ ব্ৰাহ্মণতো বেদক ত্ৰয়ীবিদ্যা বুলিহে কৈছে। বৌদ্ধ যুগতো ঋক্, যজুঃ সাম এই তিনিখন বেদহে ত্ৰীয়বিদ্যা ৰূপে জনাজাত আছিল। কৌষীতকী ব্ৰাহ্মণত, ছান্দোগ্য উপনিষদতো অথৰ্ব্ববেদৰ উল্লেখ নাই। আনকি অমৰকোষতো অথৰ্ব্ববেদক বেদৰ ভিতৰত ধৰা নাই,- "ঋক্-সাম যজুং যি ইতি বেদাস্ত্ৰয়-স্ত্ৰয়ী" (অমৰকোষৰ স্বৰ্গবৰ্গ)। মহাভাৰত আৰু পৌৰাণিক যুগতহে অথৰ্ব্ববেদৰ প্ৰতিপত্তিৰ গম পোৱা যায়। এতিয়াও দাক্ষিণাত্যৰ অনেক অগ্ৰগণ্য পণ্ডিত ব্ৰাহ্মণে অথৰ্ব্ববেদক বেদ বুলি গ্ৰহণ কৰিব নোখোজে। কালক্ৰমত যাগযজ্ঞৰ ধুম আৰ্য্য সকলৰ ভিতৰত বাঢ়ি গ'লত, চাৰিওখন বেদেও তেওঁলোকক নোজোৰা হ'ল। কোন পুৰোহিতে, কোন হোতাই, কোন আচাৰ্য্যই যজ্ঞৰ কি কি কাম কৰিব লাগে, সেইদৰে বিধি-বিধান তেওঁলোকে ন ন-কৈ বহলাই লিখি প্ৰত্যেক বেদতে সুমাবলৈ ধৰিলে। ঋকবেদৰ ব্ৰাহ্মণে বৈদিক মন্ত্ৰ উচ্চাৰণ কৰোঁতা পুৰোহিতক কেনেকৈ তেওঁ সেই মন্ত্ৰ মাতিব লাগে তাক কৈ দিলে। সামগান কৰোতা পুৰোহিতে কেনেকৈ সামগান কৰিবলাগে, সামবেদৰ ব্ৰাহ্মণে তাৰ বিধান দিলে। যজ্ঞ কৰোঁতা পুৰোহিতে কেনেকৈ যজ্ঞ কৰিব লাগে, যজুৰ্ব্বেদৰ ব্ৰাহ্মণে তাৰ ব্যৱস্থা দিলে। অথৰ্ব্ববেদৰ ব্ৰাহ্মণে বেদৰ শ্লোকবিলাকৰ খোলোচাকৈ অৰ্থ কৰি দিলে। এইদৰে বেদত ব্ৰাহ্মণ ভাগৰ সৃষ্টি হ'ল। এই ব্ৰাহ্মণবোৰৰ কিছুমানক আৰণ্যক বোলে। মানুহৰ বসতিৰপৰা আঁতৰ হৈ থকা অৰণ্যবাসী ঋষিসকলৰ নিমিত্তে আৰণ্যকবিলাকত বিধি-বিধা লিখা আছে। আৰণ্যকবিলাক ঋক্ আৰু যজুৰ্ব্বেদৰ ভিতৰুৱা। সাম আৰু [ ৫৯ ] অথৰ্ব্ববেদত আৰণ্যক নাই। বেদ, ব্ৰাহ্মণ, আৰণ্যক আৰু উপনিষদবিলাক শ্ৰুতিৰ অন্তৰ্গত। বৈদিক ঋষিসকলে প্ৰাকৃতিক দেৱতাসকলৰ স্তব-স্তুতি কৰি সূত্ৰাৱলী ৰচনা কৰিছিল। সূৰ্য্য, অগ্নি, বৰুণ, বায়ু, আকাশ আদিৰ মহান শক্তি দেখি সেইবোৰৰ প্ৰতি ভয়, ভক্তি, প্ৰশংসা, কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰি প্ৰথমতে তেওঁলোকে স্তৱ-স্তুতি ৰচনা কৰি গাইছিল। তাৰ পিছত যাগ, যজ্ঞ, বলি আদিৰে সেই সেই দেৱতাসকলৰ পূজাৰ ব্যৱস্থা হ'ল। বৈদিক সূক্তবোৰ সঞ্চলিত হৈ ঋক্, যজুঃ, সাম এই তিনি সংহিতাত বিভক্ত হ'লত, প্ৰথম কালৰ দেৱতাসকলক স্তুতি কৰোঁতে ঋক্‌বেদৰ যি কবিত্বৰ উচ্ছাস আছিল পিছত আৰু সি নাইকিয়া হ'ল। এনে সময়ত উপনিষদৰ আবিৰ্ভাৱ। চিন্তাশীল হিন্দুসকলক যাগ-যজ্ঞৰ অসংখ্য অনুষ্ঠান পদ্ধতিবোৰে আমনি লগাই পেলাইছিল। তেওঁবিলাকৰ মনত লাহে লাহে প্ৰশ্ন ওলাল যে এই বিশ্বসংসাৰৰ মূল কাৰণ কি? চন্দ্ৰ, সূৰ্য্য, বায়ু, বৰুণ, আকাশৰ শক্তিৰ মূলত কি? কোনে এইবোৰ দেৱতাক বা শক্তিক নিয়ম বান্ধি দি চালাইছে? আৰু মানুহক এই সংসাৰলৈ ক'ৰপৰা আহি আৰু ইয়াৰ পিছত ক'লৈ যাব? গভীৰ চিন্তা কৰি কৰি তেওঁলোকে পালেগৈ যে আটাইবোৰ প্ৰাকৃতিক পদাৰ্থ আৰু শক্তিৰ গুৰিত এজন আছে। সেইজন সৰ্ব্বব্যাপী, নিৰ্ম্মল, নিৰবয়ব, শিৰা আৰু ব্ৰণৰহিত, শুদ্ধ, অপাপবিদ্ধ। তেওঁ সৰ্ব্বদৰ্শী, মনৰ নিয়ন্তা, সকলোতকৈ শ্ৰেষ্ঠ আৰু স্বপ্ৰকাশ। তেওঁ সৰ্ব্বতিকাল প্ৰজাসকলক যথোপযুক্ত অৰ্থসকল বিধান কৰিছে। তেওঁৰপৰা প্ৰাণ, মন আৰু সমুদায় ইন্দ্ৰিয় আৰু আকাশ, বায়ু, জ্যোতি, জল আৰু সকলোৰে আধাৰ এই পৃথিৱী উত্পন্ন হৈছে। তেওঁৰ ভয়ত অগ্নি প্ৰজ্জ্বলিত হৈছে, সূৰ্য্যই উত্তাপ দিছে, মেঘে বাৰি বৰ্ষণ কৰিছে, বায়ু সঞ্চালিত হৈছে আৰু মৃত্যু সঞ্চৰণ কৰিছে। ইয়াকে যেতিয়া তেওঁলোকে বিচাৰি পালেগৈ, তেওঁলোকে কৃতজ্ঞ হৃদয়েৰে আঁঠু কাঢ়ি সেইজনক নমস্কাৰ কৰিলে ̶ "ওঁ যো দোবোহগ্নৌ যোহপসু যো বিশ্বং ভুবনমাবিবেশ। য ওষধিষু যো বনস্পতিষু তস্মৈ দেৱায় নমো নমঃ।" অৰ্থাৎ যি দেৱতা অগ্নিত, যি জলত, যি বিশ্বসংসাৰত প্ৰবিষ্ট হৈ আছে; যি ঔষধিত, বনস্পতিত, সেইদেৱতাক আমি বাৰে বাৰে নমস্কাৰ কৰোঁ। উপনিষদৰ ঋষিসকলে দেখিলে যে বেদৰ সূৰ্য্য, চন্দ্ৰ, বায়ু, আকাশ আদি দেৱতাবিলাকৰো সৃষ্টিকৰ্ত্তা এজন মহাদেৱতা বা পৰমাত্মা আছে। জগতৰ সকলো বস্তু, সকলো প্ৰাণী সেই পৰমাত্মা পৰমপুৰুষজনৰপৰা উত্পত্তি হৈছে আৰু সকলোবিলাক শেহত তেওঁতে লয় যাব। যেনেকৈ মহাসমুদ্ৰৰ পৰা পানী ভাপ নৈ হৈ বৈ গৈ আকৌ সেই মহাসমুদ্ৰত পৰি লয় গৈ তাৰে এক অংশ হয়, সেইদৰে সকলোবিলাক সেইজনৰপৰা আহে আৰু উভতি গৈ তেওঁতে লয় গৈ তেওঁৰে অংশীভূত হয়। সেই পুৰুষজনৰ নাম তেওঁলোকে ব্ৰহ্ম বা ঈশ্বৰ ৰাখিলে। ব্ৰহ্ম স্বৰূপ কেনে, তেওঁলোকে অনেক চিন্তা কৰি ক'লে ̶ "এতদ্বৈ তদক্ষৰং গাৰ্গি ব্ৰাহ্মণা অভিবদন্তি, অস্থূলমনণ্বহ্ৰস্বমদীৰ্ঘমলোহিতমস্নেহমচ্ছায়মতমোহবায্‌বনাকাশমসঙ্গমৰসমগন্ধমচক্ষুষ্কমশ্ৰোত্ৰমৱাগমনোহ-তেজস্কমপ্ৰাণমমুখমমাত্ৰম্।।" অৰ্থাৎ হে গাৰ্গি! ব্ৰাহ্মণে যাক অভিবাদন কৰে এনেজন অবিনাশী ব্ৰহ্ম, যি স্থূল নহয়, </Poem> [ ৬০ ] অণু নহয়, হ্ৰস্ব নহয়, দীৰ্ঘ নহয়। তেওঁ অলোহিত অৰ্থাৎ তেওঁত ৰক্তাদি কোনো বৰ্ণ নাই। অস্নেহ অৰ্থাৎ তেওঁ জলীয় বস্তু নহয়। তেওঁ অচ্ছায়, অতমঃ অবায়ু, অনাকাশ,অলঙ্কৃত,অৰস, অগন্ধ, অচক্ষু, অকৰ্ণ, অবাক, মনোবিহীন, তেজোবিহীন, শাৰিৰীক প্ৰাণবিহীন, মুখবিহীন, কাৰো সৈতে তেওঁৰ উপমা নহয়। “যতো ৱাচো নিৱৰ্ত্তন্তে অপ্ৰাপ্য মনসা সহ।” অৰ্থাৎ মনেৰে সৈতে বাক্যই যাক নাপাই নিবৃত্ত হয়। “এতস্য বা অক্ষৰস্য প্ৰশাসনে গাৰ্গি সূৰ্য্যাচন্দ্ৰমসৌ ৱিধৃতৌ তিষ্ঠতঃ।। দাৱ্যাপৃথিৱ্যৌ ৱিধৃত তিষ্ঠতঃ।।” অৰ্থাৎ এই অক্ষৰ পুৰুষৰ শাসনত, হে গাৰ্গি ! সূৰ্য্য চন্দ্ৰ বিধৃত হৈ স্থিতি কৰিছে। দ্যুলোক আৰু ভুলোক বিধৃত হৈ থিতি কৰিছে। “যদিদং কিঞ্চ জগৎ সৰ্ৱ প্ৰাণ এজতি নিঃসৃতম্। মহদ্ভয়ং ৱজ্ৰমুদ্যতং য এতদ্বিদুৰমৃতাস্তে ভবস্তি।।” অৰ্থাৎ এই প্ৰাণস্বৰূপ পৰমেশ্বৰৰ অধিষ্ঠান প্ৰযুক্তি তেওঁৰপৰা নিঋসৃত এই সমস্ত ব্ৰহ্মাণ্ড যথানিৰ্দ্দিষ্ট নিয়মে প্ৰৱৰ্ত্তিত হৈ আছে। (তেওঁৰ প্ৰতিষ্ঠিত ধৰ্ম্মসেতু লঙ্ঘন কৰিব খোজোঁতালৈ) তেওঁ উদ্যত বজ্ৰৰ নিচিনা মহাভয়ানক। যি এই পৰমেশ্বৰক জানে, সি অমৰ হৈ অক্ষৰ ব্ৰহ্মানন্দ উপভোগ কৰে। আমাৰ শঙ্কৰদেৱে কীৰ্ত্তনত কৈছে ̶\nযিটো ব্ৰহ্ম নোহে তৰ্কগোচৰ।\nনপাৱে বচন মনে ওপৰ।।\nসদায়ে প্ৰণামো তান চৰণ।।\nবেদৰ প্ৰাকৃতিক বহু দেৱতাৰ পূজাৰপৰা উপনিষদৰ এই এক ব্ৰহ্ম, এক ঈশ্বৰপূজালৈ অহাটো হিন্দু আৰ্য্যৰ চূড়ান্ত উন্নতি। বেদ জ্ঞানকাণ্ড আৰু কৰ্ম্মকাণ্ডেৰে সংগঠিত। উপনিষদেই জ্ঞানকাণ্ডসমূহ চৰম সীমা। সেইদেখি উপনিষদক বেদান্ত বোলে। উপনিষদো শ্ৰুতিৰ অন্তৰ্গত। উপনিষদ অনেক আৰু আটাইবোৰ একে সময়ৰ ৰচনাও নহয়। আধুনিক অনেক গ্ৰন্থই উপনিষদ নাম জালকৈ লৈছে। সেইদেখি উপনিষদ নাম থাকিলেই যে সি বেদৰ অন্তৰ্গত হ'ল এনে নহয়। বৈদান্তিক আৰু অন্যান্য প্ৰাচীন মত প্ৰচাকৰসকলে উপনিষদ অৱলম্বন কৰি নিজৰ মত প্ৰতিপাদন কৰা দেখি, নতুন সম্প্ৰদায়ৰ অনেক গুৰুৱেও অনেক নতুন উপনিষদ প্ৰস্তুত কৰিলে। এনে উপনিষদৰ লেখ এনে সৰহ যে তাক কৰা টান।চাজাহান বাদশাহৰ পুতেক দাৰাই ৫০ খন উপনিষদ ফাৰ্চী ভাষালৈ অনুবাদ কৰাইছিল আৰু দুপেৰ নামৰ ফৰাচী পণ্ডিত এজনে সেইবোৰ ফৰাচী ভাষালৈ ভাঙিছিল। ডাক্তৰ ৰোৱাৰে ১৩৮ খন উপনিষদৰ লেখ উলিয়াছিল। মুঠতে উপনিষদক চাৰি শ্ৰেণীত বিভক্ত কৰিব পাৰি। আদিম উপনিষদবোৰ গদ্যত লিখা; বেদৰ ব্ৰাহ্মণৰ গদ্যৰ নিচিনা। বৃহদাৰণ্যক, ছান্দোগ্য, তৈত্তিৰীয়, ঐতৰেয়, কৌষীতকী এই শাৰীৰ। দ্বিতীয় শ্ৰেণীৰ উপনিষদবোৰ গদ্য -পদ্যত বিৰচিত। কথোপনিষদ,কেনোপনিষদ আদি এই শ্ৰেণীৰ। তৃতীয় শ্ৰেণীৰ উপনিষদবোৰ আকৌ গদ্যলৈ উভতি গৈছে।এই গদ্য আধুনিক সংস্কৃতৰ গঢ়েৰে ৰচিত। মৈত্ৰায়ণী আদি উপনিষদ এই শ্ৰেণীৰ। চতুৰ্থ শ্ৰেণীৰ ভিতৰত যিবোৰ উপনিষদ ধৰা যায়, সেইবোৰক [ ৬১ ] অথৰ্ব্ব উপনিষদ বোলে। সেইবোৰ গদ্য-পদ্যত বিৰচিত। প্ৰশ্ন, মুণ্ডক, মাণ্ডুক্য, এইবোৰ অৰ্থৰ্ব্বোপনিষদৰ ভিতৰৰ। বেদান্তাদি দৰ্শনশাস্ত্ৰত যেনে এটি নিৰ্দ্দিষ্ট মত অৱলম্বিত আৰু প্ৰতিপাদিত হৈছে, উপনিষদ তেনে নহয়। তাত অনেক সময়ত পৰস্পৰ বিৰুদ্ধ বা বিভিন্ন মত দেখা যায়। কোনো ঠাইত বা জীৱ ব্ৰহ্মৰ অভেদ ভাব, আকৌ কোনো ঠাইত বা সম্পূৰ্ণ স্বতন্ত্ৰ ভাব বৰ্ণিত হৈছে। সি যি নহওক, উপনিষদৰ হিন্দু ঋষি সকলে যে পৰমাৰ্থ চিন্তা বিষয়ত প্ৰগাঢ় জ্ঞান লাভ কৰিছিল আৰু বিশ্বসংসাৰৰ সম্পূৰ্ণ কেন্দ্ৰাভিমূখী হৈছিল, তাৰ কোনো ভুল নাই।\nএটা কেঁচুৱা ল’ৰাই তাৰ মাকক চিনে, মাকৰ মৰম, খং আদি ভাব আৰু মাকৰ অস্তিত্ব অনুভৱ কৰিব পাৰে, অৱশ্যে তাৰ নিজৰ জ্ঞানৰ ক্ষমতা অনুসাৰে। [ ৬২ ] কিন্তু সম্পূৰ্ণ মাকজনী কি পদাৰ্থ, সেই মাকৰ বয়স, আদি, অন্ত, আগগুৰি ইত্যাদি নেজানে। মাকৰ মাতত্ব তাৰ আগত যিমান দূৰ প্ৰকাশিত অৰ্থাৎ সেই মাতৃত্বৰ ধাৰণা কৰিবৰ তাৰ যিমান ফেৰা ক্ষমতা সেই পৰিমাণেহে মাক তাৰ আগত ব্যক্ত, তাৰ দ্বাৰাই চিন্ত্য আৰু পূজিত। সূৰ্য্যৰ আমি আদিও নেজানো, অন্তও নেজানো, তেওঁক কোনে কৰিলে বা কিহৰে তেওঁ গঠিত হ'ল আৰু কেতিয়া ক'ত তেওঁৰ ওৰ পৰিব, ইত্যাদি সূৰ্য্যৰ সম্পূৰ্ণ জ্ঞান আমাৰ অজ্ঞেয়; কিন্তু তেওঁৰ সৈতে আমাৰ অছেদ অভেদ সমন্ধ আৰু তেওঁ যিমান দূৰ আমাৰ বুদ্ধিবৃত্তিত প্ৰকাশিত সিমান দূৰ তেওঁক আমি জানো। এই বাবে সূৰ্য্য আমালৈ যেনেকৈ অজ্ঞেয়, তেনেকৈ জ্ঞেয়ও। সৰহ দূৰলৈ যাবই নেলাগে, আমাৰ বন্ধু বা নিজৰ কুটুম এজনকে আমি যদিও দিনে ৰাতিয়ে দেখিছোঁ, তেওঁক ভালকৈ জানিছোঁ, তথাপি তেওঁক সম্পূৰ্ণকৈ জানিছোঁ বুলিলে ঠিক নহয়। আমি নজনা, ধৰিব নোৱাৰা, কত গুণ-দোষ তেওঁক অব্যক্ত হৈ আছে তাৰ ওৰ নাই। এইবোৰৰ তুলনাত অসীম অনন্ত ঈশ্বৰক জনা আমাৰ জ্ঞানফেৰাক তুলনা কৰি চোৱা। চোৱা ভাবি সি কিমান ফেৰা! তথাপি আমি ঈশ্বৰক নেজানো যে এনে নহয়। তেওঁৰ অস্তিত্ব আমি অনুভৱ কৰিব পাৰোঁ। তেওঁৰে আমাৰ নিত্য সমন্ধ। তেওঁক এৰি আমি এক মুহূৰ্ত্তও থাকিব নোৱাৰোঁ। তেওঁৰ চৰনত কৃতজ্ঞত, ভক্তি, সেৱা, পূজা নকৰাকৈ থকাটো আমাৰ পক্ষে অসম্ভৱ। যি গাৰ বলেৰে ঈশ্বৰক আঁতৰ কৰি সুকীয়া হৈ থাকিবলৈ যায় আৰু ঈশ্বৰৰ কৰুণ্য-কৃপা পায়ো তাক স্বীকাৰ নকৰি ভক্তিভৰে কৃতজ্ঞতা নজনাই বা জনাব নোৱাৰে, সি মিছলীয়া, অকৃতজ্ঞ আৰু অধৰ্ম। কিন্তু এনে এটা দিন আহে, যেতিয়া সেই মূঢ় অহঙ্কাৰীৰো অহঙ্কাৰ চূৰ্ণ হয়। সেই মূঢ় অগৰ্ব্বীয়ো সময়ত ধৰা নপৰি নেথাকে। আনকি ডাঙৰ বিপদৰ কথাই নকওঁ, সৰু পিছল বা উজুটি এটা খালেই সি স্বভাৱতে ধৰা পৰে। হে মানৱ! তুমি নিশ্চয় জানি থবা,- ঈশ্বৰে তোমাৰপৰা কৃতজ্ঞতা নিবিচাৰে, পূজা-ভক্তি নিবিচাৰে, কাৰণ তেওঁৰ একোৰে আৱশ্যক নাই। তেওঁ সূৰ্য্যৰ দৰে তোমাক জীৱন আৰু কিৰণ, পৰ্জন্যৰ দৰে বাৰি সমভাৱে দি গৈছে, দি যাব, কিন্তু সেইবোৰ পায়ো তোমাৰ হিয়াত কৃতজ্ঞতা-কিংশুক নুফুলিলে, ভক্তি ৰসৰ সোঁত নবলে, তুমি নিজকে এডোখৰ শিল বা এটা অগুণকাৰী পাষণ্ড প্ৰমাণ নকৰিবা নে? তুমি তোমাৰ পালক, জনক, ৰক্ষক, আনন্দদায়ক, মুক্তিদায়ক, ঈশ্বৰক সেৱা-ভজনা কৰাটো তোমাৰ কৰ্ত্তব্য কৰ্ম্ম বাবে কৰিব লাগে। তোমাপৰা সেইবোৰ ঈশ্বৰৰ আৱশ্যকীয় বুলি নহয়। কাৰণ তেওঁৰ একোৰে আৱশ্যক নাই। ঈশ্বৰৰ নিজৰ যদিও কোনো নাই, তথাপি তোমাক আৰ্হি দেখুৱাবলৈ, যাতে তেওঁ সৃষ্ট সংসাৰত কৰ্ম্মলোপ নহয়। তাৰ নিমিত্তে তেওঁ স্বয়ং কৰ্ম্মশীল।\nঈশ্বৰ কোনো এটা লিঙ্গৰ অন্তৰ্গত নহয়। তেওঁ পুং, স্ত্ৰী আৰু ক্লীব কোনো এটা লিঙ্গৰ ভিতৰত নহয়। তেওঁ পুৰুষো নহয়, তিৰোতাও নহয়। আমাৰ কল্পনাই তেওঁত পুৰুষ ব স্ত্ৰীভাব আৰোপ কৰে। আৰু সেই ভাবৰ ব্যক্তিৰ শেষ ফলৰ উৎকৰ্ষ-অপকৰ্ষ অনুসৰি আমি তেওঁৰ সমীপবৰ্ত্তী বা দূৰবৰ্ত্তী হওঁহক। তেওঁ জগৎ সৃষ্টি [ ৬৩ ] কৰিছে, সেইদেখি আমি কল্পনা কৰিও লওঁ যে তেওঁৰ এভাগ প্ৰকৃতি, এভাগ পুৰুষ কিয়নো দেখি-শুণি আমাৰ জ্ঞান জন্মিছে যে পুৰুষ আৰু প্ৰকৃতি বা তিৰোতাৰ সংযোগতেহে সৃষ্টি হোৱাতো নিয়ম। এই বাবে আদি দৰ্শনশাস্ত্ৰ সাংখ্যই ভাবি-চিন্তি বিচাৰ কৰি প্ৰকৃতি-পুৰুষৰ কলল্পনাতে চিন্তাৰ ওৰ পালালেগৈ। সাংখ্যৰ পিছৰ পাতঞ্জলেও তাকে কৰিলেগৈ। কিন্তু তাকে কৰোঁতে তেওঁলোকে তৰ্কৰ ঠেলাত পৰি বাস্তৱিক পক্ষত বাটতে ৰ'বলগীয়া হ'ল। ঈশ্বৰৰ থানত ওলাবগৈ নোৱাৰিলে। সাংখ্যই ক'বলৈ বাধ্য হ'ল "ঈশ্বৰাসিদ্ধেঃ' (সাংখ্য দৰ্শনৰ প্ৰথম অধ্যায়ৰ ৯২ সূত্ৰ) প্ৰমাণৰ অভাৱত ঈশ্বৰ অসিদ্ধি অৰ্থাৎ ঈশ্বৰৰ অস্তিত্বৰ বিষয়ে প্ৰমাণ নাই।\nসাংখ্যৰ মতে প্ৰকৃতি সবিকাৰ, পুৰুষ কুটস্থ, নিৰ্ব্বিকাৰ। প্ৰকৃতি গুণময়ী, পুৰুষ নিগুৰ্ণ। প্ৰকৃতি ভোগ্য, পুৰুষ ভোক্তা। প্ৰকৃতিয়েই গুণৰ দ্বাৰায় জগতৰ সৃষ্টি, স্থিতি, লয় আদি সকলো কাম সম্পাদন কৰে। পুৰুষ অকৰ্ত্তা, উদাসীন আৰু সাক্ষীস্বৰূপ হৈ বহি থাকে। প্ৰকৃতিৰপৰা সত্ব, ৰজঃ, তমঃ-এই তিনি গুণ ওপজে আৰু পুৰুষে এই তিনি গুণৰ নিমিত্তে উৎপন্ন হোৱা সুখ-দুখ ভোগ কৰে আৰু এই তিনি গুণৰ দ্বাৰায় বান্ধ খায়েই পুৰুষ আবদ্ধ থাকে। প্ৰকৃতি-পুৰুষ পৰস্পৰ সংযুক্ত থাকে দেখি প্ৰকৃতিৰ গুণ পুৰুষে পায় আৰু পুৰুষৰ গুণ অৰ্থাৎ চৈতন্য-শক্তি প্ৰকৃতিত সংক্ৰমিত হয়। সেই নিমিত্তে বাস্তৱিকতে প্ৰকৃতি জড় হ'লেও তেওঁক সচেতন যেন লাগে, আৰু পুৰুষ অকৰ্ত্তা হ'লেও তেওঁক কৰ্ত্তা যেন লাগে। প্ৰকৃতি জড়, সেই বাবে অন্ধ। পুৰুষ অকৰ্ত্তা সেইবাবে খোৰা। প্ৰকৃতিৰ অভাৱত পুৰুষ খোৰা পুৰুষৰ অভাৱত প্ৰকৃতি কণা। দুয়ো লগ লাগি থাকি দুইৰো অভাৱ পূৰণ কৰে। প্ৰকৃতি-পুৰুষৰ সংযোগৰ ফলেই সৃষ্টি। প্ৰকৃতিৰ সৃষ্টি নিজৰ নিমিত্তে নহয়, লোকৰ নিমিত্তে। পুৰুষ দৰ্শক হৈ উপস্থিত নেথাকিলে প্ৰকৃতিয়ে কোনো কাৰ্য্যই নকৰে। সৃষ্টিৰ উদ্দেশ্য হৈছে পুৰুষৰ ভোগ আৰু মোক্ষ সাধন। সাংখ্য দৰ্শনত ঈশ্বৰৰ কোনো উত্থাখপনেই নাই। সৃষ্টি বোলা, মুক্তি বোলা, একোতে ঈশ্বৰৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই। সাংখ্যই লক্ষ্যই কৈৱল্যমুক্তি। এই কৈৱল্যমুক্তি লভিবৰ উপায় জ্ঞান, যথা ̶ (১) অব্যক্ত বা মূল প্ৰকৃতি, (২) বুদ্ধি বা মহৎ তত্ব, (৩) অহঙ্কাৰ, (৫) পঞ্চবিংশতি তত্ত্বৰ জ্ঞান মানে প্ৰকৃতি আৰু পুৰুষৰ ভেদজ্ঞান। এই তত্বজ্ঞান যাৰ হৈছে তেওঁৰ মুক্তি হয়। এই জ্ঞানৰ দ্বাৰাই পুৰুষে যেতিয়া আপোনাকে আপুনি ভালকৈ জানিব পাৰে, তেতিয়া প্ৰকৃতি নাচনীৰ লীলাখেলা বন্ধ হয়, সৃষ্টিৰ বিৰাম হয় আৰু তেতিয়া জীৱই দূখৰ হাত সাৰি কৈৱল্যমুক্তি লাভ কৰে।\nপাতঞ্জল দৰ্শনো প্ৰায় সাংখ্যৰ নিচিনাই। পাতঞ্জলৰ পদাৰ্থবিভাগ সাংখ্য দৰ্শনৰ পদাৰ্থবিভাগৰ নিচিনা। সৰহৰ ভিতৰত মাত্ৰ পাতঞ্জলৰ ঈশ্বৰ স্বীকাৰ। সাংখ্য পঞ্চবিংশতি তত্ববাদী, পাতঞ্জল ষড়বিংশতি তত্ত্ববাদী। সেই ষড়বিংশতিতম তত্ত্বটিয়েই হৈছে ঈশ্বৰ। এই বাবে পাতঞ্জল দৰ্শনক সেশ্বৰ সাংখ্যও বোলে। পাতঞ্জলৰ মুখ্য বিষয় যোগ। পাতঞ্জল যোগ মানে 'চিত্ত্ববৃত্তি-নিৰোধ'। যোগ অষ্টাঙ্গ। যম, নিয়ম, [ ৬৪ ] আসন, প্ৰাণায়ম, প্ৰত্যাহাৰ, ধ্যান, ধাৰাণা আৰু সমাধি - এই অষ্টাঙ্গ। এই আঠোটাৰ পাঁচোটা বহিৰঙ্গ আৰু তিনিটা অন্তৰঙ্গ। ধ্যান-ধাৰণা আৰু সমাধিয়েই অন্তৰঙ্গ তিনিটা। চিত্তবৃত্তিৰ সম্পূৰ্ণ নিৰোধ হ'লে নিৰ্বীজ সমাধি লাভ হয়। যিবোৰ চিত্তবৃত্তি ক্লেশ, কৰ্ম্ম-বিপাক আৰু আশ্ৰয়জনক সেইবোৰ বৃত্তি নিৰোধ কৰাই নিৰ্ব্বীজ সমাধিৰ উদ্দেশ্য। সমাধিৰ ওখ অৱস্থাক নিৰ্ব্বীজ সমাধি বোলে। ধ্যানৰ পৰিপক্ক অৱস্থাত চিত্ত আন আন বিষয়ত সংজ্ঞাশূন্যৰ নিচিনা হয়, মাথোন ধ্যেয়াকাৰে স্ফূৰ্ত্তি পাই থাকে। এনে অৱস্থাকে নিৰ্ব্বীজ সমাধী বোলে। অভ্যাস আৰু বৈৰাগ্যই এই সমাধি লাভ কৰিবৰ মূখ্য উপায়। "ঈশ্বৰপ্ৰণিধানাদ্বা" বুলি আৰু এটা উপায়ো পাতঞ্জল মতে যোগ সিদ্ধিৰ কোনো বাধা নহয়। সাংখ্যৰ নিচিনাকৈ পাতঞ্জল দৰ্শনৰ কৈৱল্যসিদ্ধি পুৰুষৰ স্বৰূপত অৱস্থান। যোগ সিদ্ধিৰ দ্বাৰায় পুৰুষে প্ৰকৃতিৰপৰা নিজক সুকীয়াকৈ চিনি ল'ব পাৰিলেই সিদ্ধি লাভ হয়। এয়েই কেৱল্যৰ অৱস্থা। এই কেৱল্যৰ অৱস্থাত চিত্তবৃত্তিবোৰ প্ৰকৃতিত বিলীন হৈ যায়। পুৰুষ তেতিয়া শুদ্ধ, বুদ্ধ, অকলসৰীয়া বা কেৱলীয়াভাৱে থাকে। পাতঞ্জলৰ যোগৰ অৰ্থ পৰমাত্মাৰে সৈতে জীৱৰ সংযোগ নহয়। প্ৰকৃতি-পুৰুষৰ যি বিয়োগ বা পাৰ্থক্য সাধন তাকেই যোগ বোলে। পূৰ্ব্ব-মীমাংসা জৈমিনিয়ে কৰা উত্তৰ-মীমাংসা দৰ্শনৰ উদ্দেশ্য। বেদান্তৰ প্ৰতিপাদ্য ব্ৰহ্মজ্ঞান আৰু অদ্বৈতবাদ। জীৱ আৰু ব্ৰহ্ম এক। নিৰ্গুণ ব্ৰহ্মত জীৱাত্মা প্ৰতিষ্ঠিত হ'লে জীৱৰ মুক্তি।\nকিন্তু ঈশ্বৰ যে এই সমস্ত সৃষ্টিৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ কেন্দ্ৰ, সাংখ্যই সেই ঈশ্বৰক তেওঁৰ লেখৰপৰা বাদ দি ব্যাসাৰ্দ্ধ আৰু পৰিধিৰ ওপৰত মাথোন সমস্ত বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড থিয় কৰিছে। বেদান্ত দৰ্শনে ব্যাসাৰ্দ্ধ আৰু পৰিধিৰ ওপৰত মাথোন সমস্ত বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড থিয় কৰিছে। বেদান্ত দৰ্শনে ব্যাসাৰ্দ্ধক মিছা মায়া বুলি উৰাই দি কেন্দ্ৰ আৰু পৰিধিক একে কৰি অৰ্থাৎ জীৱাত্মা আৰু পৰমাত্মাক একে কৰি দুইকো নিৰ্গুণ ব্ৰহ্মাণ্ড শেষ কৰিছে। বেদান্তৰে সৈতে গীতাৰ ঘনিষ্ঠ সমন্ধ। গীতাও ব্ৰহ্মবাদী, অদ্বৈতবাদী, কিন্তু গীতাৰ ব্ৰহ্ম সগুণ ব্ৰহ্ম, অদ্বৈতবাদ বিশিষ্ট অদ্বিতবাদী। ঈশ্বৰ গীতোক্ত মতৰ কেন্দ্ৰ, প্ৰকৃতি ব্যাসাৰ্দ্ধ, জীৱবোৰ পৰিধি। উপনিষদৰ "ঈশাৱাশ্য মিদাং সৰ্ব্বং যৎকিঞ্চ জগত্যাং জগৎ" অৰ্থাৎ ঈশ্বৰৰ দ্বাৰাই সমস্ত জগৎ ঢাক খাই আছে, এই সগুণ একত্বই গীতাৰ প্ৰতিপাদ্য।\nগীতাৰ নিচিনাকৈ শঙ্কৰদেৱে কয় --\nতুমি সত্য ব্ৰহ্ম তোমাত প্ৰকাশে\nজগত ইটো অসন্ত।\nজগততে সদা তুমিও প্ৰকাশা\nএতেকে জগতখন শহাপহুৰ শিং বা ইন্দ্ৰজাল বিদ্যাৰ নিচিনা একেবাৰেই মিছা [ ৬৫ ] মৰীচিকা নহয়। এই জগৎ আমাৰ পৰম উপকাৰী, আমি ইয়াত থাকি তোমাৰ নিৰ্দ্দিষ্ট কৰ্ম্ম কৰি তোমাক সেৱা কৰি তৰিবলৈ তুমি আমাক দিছা। এই বাবে দুষ্ট কলিকাল, নৰতনু, ভাৰতবৰ্ষ ধন্য; কাৰণ ভাৰতত কলিত নৰতনু পাই, তোমাৰ নাম-গুণ গাই তোমাক ভক্তি কৰি ভজনা কৰি আমি তৰিবলৈ তুমি বাট কৰি দিছা। শঙ্কৰদেৱৰ ধৰ্ম্মৰ এই সাৰ কথা।\nসাংখ্যৰ মতে প্ৰকৃতি আৰু পুৰুষ এই দ্বৈততত্ব অনাদি। অপৰা প্ৰকৃতি জড়বৰ্গৰ উপাদান। পৰা-প্ৰকৃতি চৈতন্যৰূপী জীৱভূত প্ৰকৃতি। গীতাই কয়, প্ৰকৃতি আৰু পুৰুষ চৰম তত্ব নহয়। প্ৰকৃতি পুৰুষৰ অতীত সৰ্ব্বব্যাপী সৰ্ব্বগত পৰম পুৰুষ যি তেৱেঁই জগতৰ মূল কাৰণ। সত্ব ৰজ: তম: -এই ত্ৰিগুণও তেওঁৰপৰা ওলাইছে। ভূত চৰাচৰ ঈশ্বৰৰ অপাৰ প্ৰকৃতি, জীৱাত্মা পৰা-প্ৰকৃতি। পৰমাত্মাৰে সৈতে ভূত চৰাচৰতকৈও জীৱাত্মাৰ বিশেষ সমন্ধ আছে। পৰমাত্মাই আমাৰ উপাস্য দেৱতা। তেওঁ আমাৰ ভক্তি, পূজা, উপাসনা গ্ৰহণ কৰিছে। তেওঁ আমাৰ পিতা, মাতা, ইষ্ট, সোদৰ, বন্ধু। তেওঁ পাপীৰ পৰিত্ৰাতা, মুক্তিদাতা, ধৰ্ম্ম প্ৰৱৰ্ত্তক, সকলোৰে প্ৰভূ, মহান পুৰুষ; "মহা প্ৰভূৰ্বৈ পুৰুষঃ সত্ত্বস্য প্ৰবৰ্ত্তকঃ"। এই পৰমেশ্বৰ কৃষ্ণই সৃষ্টি, স্থিতি আৰু প্ৰলয়কাৰী তিনিজন দেৱতা (Trinity) ব্ৰহ্ম বিষ্ণু শিৱকো ছন্দি আছে। সেইদেখি মহাপুৰুষীয়া বৈষ্ণৱ ভক্তই সেই পৰমশ্বৰ কেশৱৱক স্তুতি কৰি গায় ̶\nক ঈ শ জানিবা ব্ৰহ্মা বিষ্ণু মহেশ্বৰ\nপ্ৰতি প্ৰতি তিনিৰে অন্বয়।\nৱ পদে নাৰায়ণ তিনিকো আছয় ছান্দি,\nএহি হেতু কেশৱ বোলয়।।\nভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণই কৈছে- এই ত্ৰিগুণাত্মিকা পৰা-প্ৰকৃতি মোৰ মায়া। মই যোগামায়াৰ দ্বাৰায় প্ৰচ্ছন্ন হৈ আছোঁ, সকলোৰে আগত প্ৰকাশমান নহওঁ। এই নিমিত্তে মূঢ়সকলে মোক জন্মহীন আৰু অব্যয় বুলি নেজানে।\nশঙ্কৰ-মাধৱৰ প্ৰচাৰিত ধৰ্ম্মইও কয় ̶ প্ৰকৃতি-পুৰুষেই চৰম তত্ত্ব নহয়। তেওঁলোকৰো নিয়ন্তা মাধৱ ঈশ্বৰ আছে ̶\nপ্ৰকৃতি পুৰুষ দুইৰো নিয়ন্তা মাধৱ।\nসমস্তৰে আত্মা হৰি পৰম বান্ধৱ।। ̶ ঘোষা।\nবেদান্তৰ জীৱ ব্ৰহ্ম একীভূত হোৱা কথা আৰু জীৱ মুক্ত হৈ নিৰ্গুণ ব্ৰহ্মত স্থিতি লাভ কৰা কথাই সগুণ পুৰুষোত্তম ঈশ্বৰক উপাসনা ভজনা কৰা পুৰুষীয়াক নাটে। জীৱই শুদ্ধ হৈ ব্ৰহ্মত্ব লাভ কৰে।\nকৃষ্ণকেসে মাত্ৰ\tভজে যিটো জনে\nতিনি গুণ অতি\tক্ৰমি ব্ৰহ্মৰূপ\nপাৱে সিটো মহামতি।।\nএনে নিৰ্গুণ ব্ৰহ্মৰূপ পাই মুক্ত হৈয়ো মহাপুৰুষীয়া ভকতি স্থিৰ থাকিব নোৱাৰে। তেওঁ তাতে সন্তুষ্ট নহয়। তেওঁ সেই অৱস্থাও অতিক্ৰম ক্ষৰাক্ষৰৰ অতীত সগুণ [ ৬৬ ] ঈশ্বৰৰ গুণ নাম শ্ৰৱণ কীৰ্ত্তন কৰি, ঈশ্বৰৰ চৰণত শৰণ লৈ, ভজন ভক্তি কৰি, সন্তোষ-অমৃত জলেৰে ভৰা হৰিভক্তি-সৰোবৰত ফুলি থকা কৃষ্ণপাদপদ্ম সেৱা কৰিহে সন্তোষ্ট হয়।\nৰাম-নাম-ৰাজহংস ছানিয়া আৰাৱে কৰে\nশুনি আতি সন্তোষ মিলয়।। (ঘোষা)\nসেইদেখি শঙ্কৰদেৱৰ ধৰ্ম্মক ধৰা একান্ত বৈষ্ণৱ ভকত, নিৰ্গুণ ব্ৰহ্মত স্থিতি লভা "মুক্তত নিস্পৃহ"। মহাপুৰুষীয়া বৈষ্ণৱ হোল্‌গজ ভকত। তেওঁ একে আষাৰতে কৈ থয় -"তোমাৰ বেদ বেদান্তই কোৱা মুকুতি আমাক নেলাগে, আমি তাৰ ভূ নেপাওঁ আৰু নলওঁ। আমি তোমাৰ সাংখ্য পাতঞ্জল একো বুজ নেপাওঁ আৰু তাৰ বুজো নলওঁ। আমি ভূ পাওঁ ঈশ্বৰক, এজন Personal God- অক, All- Pervading Deity-ক, যি আমাৰ পিতা, সুহৃদ, ৰক্ষাকৰ্ত্তা আৰু প্ৰভূ। আমাৰ Ambition (উচ্চ আশা) সেইজনৰ দাসৰো দাস হৈ থাকিবৰহে। তেওঁক সেৱাভক্তি কৰি, তেওঁৰ নামগুণ থাকিবলৈ পালেই আৰু আমাক তোমাৰ স্বৰ্গ, ব্ৰহ্মপদ, মুক্তি একোকে নেলাগে। আমাক তোমাৰ সুখো নেলাগে, দূখো নেলাগে, বিষয়-সম্পত্তি ঐশ্বৰ্য্য- বিভূতিও নেলগে। আমাক লাগে মাত্ৰ আমাৰ পুৰুষোত্তম গুণনাম কৰ্ণ ভৰি শ্ৰাৱণ কৰিবলৈ আৰু মুখ ভৰি ল'বলৈ।"\nএই ভাবৰ দ্বাৰায় পৰিচালিত হৈহে, নিৰ্গুণ ব্ৰহ্মত স্থিতি মুক্ত শুকদেৱে পৰীক্ষিতক কৈছিল-\nপৰিনিষ্ঠিতোহপি নৈৰ্গুণ্যে উত্তযঃশ্লোকলীলয়া।\nগৃহীতচেতা ৰাজৰ্ষে আখ্যানং যদধীতৱান্।\nশুক নিদগতি পৰীক্ষিত যদি আমি নিৰ্গুণত স্থিত\nতথাপি উত্তম শ্লোকৰ মহিমা গুণ।\nকৰিলেক মোৰ বশ্য চিত্ত ভাগৱত গ্ৰন্থ বিপৰীত\nপৰম আনন্দে পঢ়িলো মই আপুনে।।(ঘোষা)\nএই বাবেহে সনক সনন্দ নাৰদ আদিয়েব্ৰহ্মলাভ কৰি মুক্ত হৈও হৰিভকতৰ সঙ্গ বিচাৰি কৃষ্ণকথা শুণি ফুৰে, কৃষ্ণগুণ কীৰ্ত্তন কৰি ফুৰে। এই বাবেহে ঘোষাই কয়-\nঐকান্তিক মহামুনি যত নিৰ্বত্তিয়া বিধি-নিষেধত\nনিৰ্গুণ ভাবত স্থিতি হুৱা নিৰন্তৰে।\nজানি সাৰতত্ত্ব কৃষ্ণ-কথামৃত-সাগৰত\nকথনে-মগনে সদায় ৰমন কৰে।।\nপ্ৰায়েন মুনয়ো ৰাজন্ নিবৃত্তা ৱিধিসেধতঃ।\nনৈৰ্গুণ্যস্থা ৰমন্তে স্ম গুণানুকথনে হৰেঃ।।\nপাতঞ্জলৰ সমাধিৰ উচ্চ অঙ্গ নিৰ্ব্বীজ সমাধী আৰু সাংখ্যৰ কৈৱল্য একে বুলিয়েই ওপৰত কৈছোঁ। পাতঞ্জলৰ মতে জানিবা সাধন বা অভ্যাসৰ দ্বাৰায় চিত্তবৃত্তি নিৰোধত [ ৬৭ ] কৃতকাৰ্য্য হ'লোঁ, কিন্তু ভজনাৰ দ্বাৰায় যদি ভক্তবৎষল ভগৱানৰ প্ৰেমামৃত ৰসপান নকৰিলোঁ, তেন্তে সেই সাধনাৰ ফল কি ?চিত্তক বশীভূত কৰাওঁ কিহৰ নিমিত্তে? কিন্তু গীতাই কোৱা যোগ পৰমাত্মাৰে সৈতে আত্মাৰ যোগ। জ্ঞানেৰে, কৰ্ম্মেৰে, ভক্তিৰে পৰমাত্মা পৰমেশ্বৰৰ সৈতে সম্পূৰ্ণৰূপে মিলি যোৱাই হৈছে গীতাৰ অধ্যাত্মাযোগ। সাংখ্যৰ কৈৱল্য সিদ্ধি কৰি পুৰুষৰ স্বৰূপত অৱস্থান আৰু পাতঞ্জলৰ নিৰ্বীজ সমাধিঅৰ সাধনাৰ দ্বাৰায় প্ৰকৃতিৰপৰা-পুৰুষক স্বতন্ত্ৰৰূপে পুৰুষে আপোনাক আপুনি চিনি ল'লে আৰু এই অৱস্থাত প্ৰকৃতি চিত্তবৃত্তিবোৰ প্ৰকৃতি বিলীন হৈ গ'ল। পুৰুষে তেতিয়া শুদ্ধ, বুদ্ধ, কেৱলীয়াভাৱে বিৰাজ কৰিলে। কিন্তু তাৰ পিছত? এই যোগ যে পৰমাত্মাৰে সৈতে জীৱাত্মাৰ সংযোগ নহয়, প্ৰকৃতি-পুৰুষৰ পাৰ্থক্য সাধন বা বিয়োগহে। এই কৈৱল্যৰ অৱস্থা অভাবাত্মাক দেখি দুখনিবৃত্তিহে মাথোন হ'ল, তালৈ পূৰ্ণ সূখ পূৰ্ণানন্দ নাহিল। কিন্তু গীতাৰ যোগ অভাবাত্মক সূখৰ পূৰ্ণমাত্ৰা, অতীন্দ্ৰিয় আত্যান্তিক সূখ। অনাহাৰ প্ৰভৃতি উপায়েৰে শৰীৰক পীড়ন কৰা যোগ অভ্যাস গীতাৰ পথ নহয়। গীতাই তেনেকৈ শৰীৰক কষ্ট দিয়া সন্ন্যাসী বা যোগীক বৰং আসুৰিক প্ৰকৃতিৰ মানুহহে বোলে। গীতাৰ যোগৰ পথ মধ্য-পথ। গৃহী সন্ন্যাসী সকলোৰে এই যোগ সাধ্যায়ত।\nকৰ্শয়ন্তঃ শৰীৰস্থ্ং ভূতগুআমমচেতসঃ\nমাঞ্চৈৱান্তঃশৰীৰস্থ্ং তান্ ৱিদ্ধ্যানুৰনিশ্চয়ান্।\nএনেকৈ দম্ভ অহঙ্কাৰেৰে স্ফিত হৈ অনশন ব্ৰ্তাচাৰেৰে শৰীৰ শোষণ কৰোঁতাই অন্তৰস্থ মোকো নিৰ্য্যাতন কৰে বুলি ভগৱানে গীতাত স্পষ্টকৈ কৈছে। আমাৰ শঙ্কৰদেৱ, মাধৱদেৱৰ ধৰ্ম্ম শিক্ষাও সেয়েহে। তেওঁলোকেও পৰমাত্মা পৰমেশ্বৰেৰে সৈতে জীৱাত্মাৰ যোগাত্মাৰ যোগাকাঙক্ষী, কিন্তু শৰীৰক কষ্ট দি, অন্তৰস্থ আত্মআকো তাৰ দ্বাৰাই নিৰ্য্যাতন কৰি যোগ বিচৰা সন্ন্যাসী যোগী আদিৰ পথক তেওঁলোকে অনুমোদনৰ চকুৰে কেতিয়াও নেচায়। সন্ন্যাস অৱলম্বন কৰোঁতাসকলৰ পথ সেইদেখি তেওঁলোকৰ অনুমোদিত নহয় আৰু সেইদেখি তেনে ধৰ্ম্মপ্ৰচাৰৰ প্ৰণালী তেওঁলোকে অসমত সোমাব নিদিয়াকৈ ৰাখিছিল। ব্ৰত উপবাস আদি সেই বাবে তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ ধৰ্ম্মৰ পথপৰা আঁতৰাই থৈছিল। অদ্বৈতবাদী সন্ন্যাসী বা যোগী ফকিৰৰ বাটলৈ সেইদেখি তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ ভক্তক ঢাল ল'ব। নিদিছিল। তেওঁলোকে সেইদেখি সকলোকে নিজৰ গৃহত থাকি, আসনতে থাকি সুখেৰে হৰিগুণ শ্ৰৱণ-কীৰ্ত্তন কৰিবলৈ বাৰে বাৰে উপদেশ কীৰ্ত্তন, দশম, ঘোষা, ৰত্নাৱলীৰ পাতে পাতে।\nদেৱৰ দূৰ্ল্লভ ইহেন জন্মক\nবৃথা কৰা কোন কামে।\nগৃহতে থাকিয়া\tহৰিক স্মৰিয়া\nমোক্ষ সাধ্য হৰি নামে।। -কীৰ্ত্তন\nহেন বদে বাণী তত্ব হেন জানি\nআসনতে সুখ থাকি।\nউপনিষদ আৰু ঈশ্বৰ প্ৰতিপাদত দৰ্শনে ঈশ্বৰৰ স্বৰূপ নিৰ্ণয় কৰিবলৈ দুট বাট অৱলম্বন কৰে, - অন্বয় আৰু ব্যতিৰেক। এই দুটা বাটৰ যাত্ৰী স্থূলত দুভাগ - এভাগে এটা বাটেদি, আন ভাগে সিটো বাটেদি যাত্ৰা কৰে, কিন্তু দুই ভাগৰে উদ্দেশ্য একে, -ঈশ্বৰপ্ৰাপ্তি বা ঈশ্বৰৰ স্বৰূপ নিৰ্ণয়। দুই দলৰে বাট লৈহে মতান্তৰে আৰু দ্বন্দ খৰিয়াল, উদ্দেশ্য লৈ নহয়। অন্বয় বাটেদি যোৱাসকলে কয় - এক ঈশ্বৰেই সৰ্ব্বব্যাপক হৈ আছে, গোটাই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডই ঈশ্বৰ। পশু-পক্ষী, জল- আকাশ, [ ৬৯ ] সকলো পদৰ্থতে সকলোতে ঈশ্বৰ অনুপ্ৰবিষ্ট হৈ আছে। তুমি ঈশ্বৰ, মই ঈশ্বৰ, তেওঁ গোটেই জগৎ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড ঈশ্বৰ। ব্যতিৰেক বাটেদি যোৱাসকলৰ মূলমন্ত্ৰ "নেতি"। "নেতি" অৰ্থাৎ ঈশ্বৰ এইটো নহয়, সেইটো নহয়, তেনে নহয়, স্থূল নহয়, অণু নহয়, হ্ৰস্ব নহয়, দীৰ্ঘ নহয়, ইত্যাদি ইত্যাদি। দুই বাটৰ বাটৰুৱাই নিজৰ নিজৰ মত, দৰ্শন আৰু তৰ্কশাস্ত্ৰৰ অকাট্য যুক্তিৰে প্ৰমাণ কৰে। কিন্তু স্বৰূপাৰ্থত এই দুই বাটৰ বাটৰুৱাৰ কোনো মতেই চূড়ান্ত মত নহয়, কাৰণ অকলসৰীয়াকৈ প্ৰত্যেকটো মতেই অসম্পূৰ্ণ; কিন্তু দুয়ো মিলি হ'লে সম্পূৰ্ণ। ঈশ্বৰ সৰ্ব্বব্যাপক আৰু সকলো, আৰু সকলো নহয়ও। ঈশ্বৰক সৰ্ব্বব্যাপক আৰু সকলো বুলিলে, তেওঁৰ বাহিৰে আন একো নাই বুলিলে তেৱেঁইহে সকলো হৈ থাকে, আনলৈ অৰ্থাৎ তেওঁৰপৰা সুকীয়া সৃষ্ট পদাৰ্থলৈ আৰু সৃষ্ট পদাৰ্থৰ কোনো কাৰ্য্যলৈ ঠাই নেথাকে। তেতিয়া কৰ্ত্তব্য আৰু দায়িত্ব, সৃষ্টকৰ্ত্তা আৰু সৃষ্টি এইবোৰ একেবাৰেই মিলি একেটা হৈ যায়; কাৰণ এনে হ'বই লাগিব নহ'লে জগৎ ব্ৰহ্ম অৰ্থাৎ ঈশ্বৰৰ সৰ্ব্বভূতময়ত্ব যাব- যিটো অসম্ভৱ। আন ফালে ঈশ্বৰ এইটো নহয়, সেইটো নহয় হ'লে ঈশ্বৰ খণ্ড, সীমাবদ্ধ কৰে। তৰ্কশাস্ত্ৰ, যুক্তি আৰু দৰ্শন শাস্ত্ৰমতে দুইটা হোৱাটো অসম্ভৱ অৱস্থা। "ক" "খ" নহয়, "খ"ও "ক" নহয়। "নাই"ত "আছে" হ'ব নোৱাৰে, "আছে" হ'ব নোৱাৰে, "আছে"ত "নাই" হ'ব নোৱাৰে। কিন্তু ঈশ্বৰ "ক"ও, "খ"ও, অথচ "ক" "খ" নহয়, "খ" "ক" নহয়। ঈশ্বৰ "আছে"তো "নাই", "নাই"তো "আছে"। এইদেখি আমাৰ তৰ্ক-যুক্তি দৰ্শনৰ সহায় লৈ ঈশ্বৰক পাব নোৱাৰি বুলি জ্ঞানী সাধুৱে কৈছে-\nযতো ৱাচো নিৱৰ্ত্তত্তে অপ্ৰাপ্য মনসা সহ।\nনপাৱে বচনে মনে ওচৰ।।- শঙ্কৰদেৱ\nতেন্তে আমি দেখিলোঁ যে আমাৰ জ্ঞান-ইন্দ্ৰিয় যি আছে ঈশ্বৰক জানিব নোৱাৰি, ঈশ্বৰ তাৰ অগোচৰ। তেওঁক জানিবলৈ transcendental logic লাগে যি logic এ 'ক'কো' 'খ' বোলে, আৰু "আছে"ত নাই প্ৰমান কৰে "নাই"ত আছে প্ৰমান কৰে। ঈশ্বৰক জানিবলৈ super- sense (অতীন্দ্ৰীয়) লাগে। সেই sense হৈছে আত্মপ্ৰত্যয়, আত্মানুভূতি (intention); সাধকসকলে তাৰেহে তেওঁক জানিছিল, আমিও সকলোৱে তাৰেহে যি অলপ জানিব পাৰিছোঁ আৰু পাৰোঁ। এই super-sense আমাৰ সকলোৰে আছে, কিন্তু আমি ভাবি নেচাইহে তাক ভালকৈ নেদেখোঁ। উদাহৰণস্বৰূপে দেখা যাওক, মই মোৰ এই হাতৰ কাপ (যিটোৰে এই প্ৰৱন্ধ লেখিব লাগিছোঁ) দেখিছোঁ, জানিছোঁ। মই কিন্তু কাপটো নহওঁ, কাপটোও মই নহয়। দুয়ো সুকীয়া। কিন্তু মই কাপটো জনা মানে কাপৰ ingredient martial আৰু [ ৭০ ] Composition অৰ্থাৎ গঠনৰ সকলোবোৰ পদাৰ্থ আৰু সঁজুলি মোৰ ভিতৰত আছে, যিবোৰৰ প্ৰতিবিম্ব বা ছাঁ মই কাপটোত দেখিছোঁ। যদি মোৰ ভিতৰত সেইবোৰ নেথাকিলহেঁতেন, কাপটোৰ প্ৰতিবিম্ব মোত আৰু ভিতৰত থকা কাপৰ নিচিনা ingredient বস্তু বা বস্তুবোৰৰ প্ৰতিবিম্ব মই কেতিয়াও নেদেখিলোহেঁতেন। মই, যেতিয়া মৰিম অৰ্থাৎ কাপত থকাৰ নিচিনা বস্তু যেতিয়া মোৰ ভিতৰৰপৰা যাব বা নাইকিয়া হ'ব, তেতিয়া আৰু মই কাপটো নেদেখোঁ। যি বস্তু যাৰ ভিতৰত নাই, সেই বস্তুৰ প্ৰতিবিম্ব বাহিৰৰ তেনে বস্তুৰ ওপৰত নপৰে বা পৰিব নোৱাৰে অথবা বাহিৰৰ সেই বস্তু মোৰ ভিতৰত প্ৰতিভাত নহয়, সেই বস্তু মোৰ আগতে থাকিলেও। অনেক ভাল বিজ্ঞ বুদ্ধিমান লোকক দেখা গৈছে যে তেওঁলোকে সঙ্গীত appreciate কৰিব অৰ্থাৎ বুজিব নোৱাৰে, কবিতা বুজিব বা তাৰ মৰ্ম্ম আৰু সুক্ষ্ম সৌন্দৰ্য্য হৃদয়াঙ্গম কৰিব নোৱাৰে। ইয়াৰ কাৰণ কি? ইয়াৰ কাৰণ এয়ে যে সেইজনৰ ভিতৰত সঙ্গীত বা কবিতাৰ ingredient বস্তু নাই বা অপৰিস্ফূট অৱস্থাত আছে, যে তাত এই বাহিৰৰ সঙ্গীত আৰু কবিতা প্ৰতিভাত বা প্ৰতিফলিত নহয় বা ভালকৈ নহয়। মানুহৰ অন্তৰত যি আছে সিহে বাহিৰত আছে, অন্তৰত যি নাই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডতো তেওঁলৈ সি নাই। এই দেখি কথাতে কয় "যি নাই ঘটত, সি নাই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডত।" কবি ৱৰ্ড্‌চ্‌ৱৰ্থে এটা বনপাত লৈ তাকে চাই তাৰে ভাবত মজিছিল। তেনে বনপাত তুমিও দেখিছা, ময়ো দেখিছোঁ কিন্তু আমাৰ মনত সি তেনে ভাবোদয় নকৰে কিয়? তাৰ কাৰণ সেই বনপাতত যি ভাবৰ তৰঙ্গ, যি সৌন্দৰ্য্যৰ উৎস, শিল্পচাতুৰ্য্য আছিল, ৱৰ্ড্‌চ্‌ৱৰ্থৰ মনতো তেনে আছিল, তাত তাৰ প্ৰতিবিম্ব পৰিলতে সি সমূৰ্ত্তক হৈ উঠিল। চৈতন্যদেৱে নীল সমুদ্ৰ দেখি তাকে নীল যমুনা বুলি উন্মত্ত হৈ উঠিছিল কিয়? তুমি আমি নহওঁ কিয়? কাৰণ তেওঁৰ অন্তৰ বৃন্দাবনৰ কৃষ্ণলীলাৰে জাগ্ৰত আৰু বিকশিত আছিল। কোনো মানুহ স্বভাৱতে সৰুৰেপৰা ঈশ্বৰবিশ্বাসী আৰু ঈশ্বৰত ভক্তিমান হয়, কোনো নহয়। ইয়াৰ কাৰণ অন্তৰৰ ingredient বস্তুৰ গঠন, প্ৰাচূৰ্য্য- অপ্ৰাচূৰ্য্যৰ তাৰতম্য অনুসাৰে হয়; অৱশ্যে heredity- ৰ অৰ্থাৎ পিতৃ-পিতামহক্ৰমত পোৱা বস্তু ক্ষমতাৰ হাত নিশ্চয় অনেক পৰিমানে তাত আছে। কাপ জড়, কিন্তু মই চেতনাপূৰ্ণ। ইয়াতে বুজা গ'ল যে জড় আৰ চেতনা দুয়ো একবাৰেই বিভক্ত বস্তু নহয়, জড়তে চেতনা অনুপ্ৰবিষ্ট, চেতনাতে জড়। সেইদেখি ঈশ্বৰ সৰ্ব্বভূতত সৰ্ব্বপদাৰ্থত। জগৎ সেইদেখি ব্ৰহ্ম বা ব্ৰহ্মময়। কিন্তু আন পিনে চৈতন্যও সুকীয়া, জড়ও সুকীয়া। এতিয়া তেন্তে দেখা গ'ল- ময়ো কাপ, কাপো মই। এইটো চৈতন্য আৰু জড় পদাৰ্থৰ সমন্ধ। জড় আৰু জড়ৰ সমন্ধ laboratory- ৰ ৰসায়ন শাস্ত্ৰৰ প্ৰক্ৰিয়াই আমাক দিনো সততে দেখুৱাবই লাগিছে। মই প্ৰথমতে আমজোপা দেখিলোঁ; তাৰ মানে, মই মোৰপৰা ওলাই গৈ আমজোপা পালোঁগৈ, পাই আমজোপাৰ গঢ়গতিৰ ভূ ততালিকে লৈ আমি মোৰ ভিতৰত থকা আম গছৰ নিচিনা পদাৰ্থৰ আগত [ ৭১ ] দিলোঁহি। তাত দুইৰো সন্মিলন ঘটিল আৰু বাহিৰৰ আমজোপা তাত প্ৰতিবিম্বিত হ'ল। মই আকৌ ওলাই গ'লোঁ বাহিৰৰ আমলৈ, আকৌ আহিলোঁ ভিতৰৰ আমলৈ। এই যোৱা-অহা বৃত্ত মই নিৰবচ্ছিন্নৰূপে কৰিবলৈ ধৰিলোঁ। যিমানবেলি আমজোপা মোৰ আগত সিমান বেলি অলেখ বাৰ এই ঘূৰণীয়া বৃত্তত মই ঘুৰিলোঁ। কঁঠালজোপাৰে সৈতেও মোৰ তেনে কাৰ্য্য চলিল, অৱশ্যে আমাৰে সৈতে একে সময়তে নহয়। আমৰ আকৃতি-প্ৰকৃতি মই লৈ গৈ কঁঠালত মিলালোঁ, ৰিজালোঁ, মিলাই-ৰিজাই কঁঠালৰপৰা মোলৈ আনিলোঁ। মোৰপৰা কঁঠাললৈ নিলোঁ গলোঁ। তাৰপৰা আমলৈ আনিলো আহিলোঁ। এইদৰে মই, আম আৰু কঁঠাল গছ মণ্ডলাকাৰে নিজৰ নিজৰ সমল লৈ পৰস্পৰেৰে সৈতে মিলি আত্মীয়তা কৰি চাকত ঘুৰিলোঁ; অথচ আমি তিনিও সুকীয়া। আমাৰ তৰ্কশাস্ত্ৰমতে হ'লে মই আমো হ'ব নোৱাৰোঁ, কঁঠালো হ'ব নোৱাৰোঁ। কঁঠালো আম হ'ব নোৱাৰে। আমো কঁঠাল হ'ব নোৱাৰে। কিন্তু transcendental logic মতে আমি দেখিলোঁ যে মইও আম, মইও কঁঠাল, কঁঠালো আম, আমো কঁঠাল। শ্ৰীমদ্ভাগতত লিখা - সেই শুকদেৱে জন্মৰ পিছত বাপেকক এৰি গুচি যাওঁতে, বাপেক ব্যাস "হে পুত্ৰ! হে পুত্ৰ!" বুলি মতাত বাটৰ দুই কাষৰ গছে "পিতা" "পিতা" বোলা কথাৰ মানে এই কথা বুজিলে ওলায়। "পুত্ৰেতি তন্ময়তয়া তৰৱো ৱদন্তি।"\nআমি ঈশ্বৰ, ঈশ্বৰ আমাৰ ভিতৰত আছে, জগতৰ সকলোৰে ভিতৰত ঈশ্বৰ আছে, সেইদেখি আমিও সকলোতে আছোঁ, এনে সিদ্ধান্তলৈ ইয়াৰ পিছত যাবলৈ আৰু টান নহয়। কিন্তু তথাপি আমি কাৰ্য্যত দেখিছোঁ যে যদিও আমি পৃথিৱীৰ জীৱ আৰু জড় আৰু জড় জন্তু দেখিছোঁ, সেইসকলোবোৰেই আমি, সকলোবোৰতে আমি আছোঁ, তথাপি আমি ঈশ্বৰ নহওঁ, আমি সুকীয়া এটা এটা গাইগোটা। ৰজা ময়েই, ময়েই তেৱোঁ, ময়েই সেইজনো, ময়েই ধনী বায়ন, মণি মেধিও ময়েই, আমগছ কঁঠালগছ ময়েই যদিও কিন্তু সেইবোৰ মই নহয় আৰু সেইবোৰো মই নহওঁ। সেইবোৰ খালে মোৰ ভোক নুগুচে, সেইবোৰে খং কৰিলে মোৰ খং নুঠে, সেইসকলে টান পালে মই টানি নেপাওঁ আৰু মোৰ পেটত চাহপানী এটোপা নিদি, আম গছজোপা আৰু কঁঠাল গছজোপাৰ গুৰিত মলীয়াই পানী দিলে মোৰ মুখলৈ জীপ নাহি হামি-হেকেটিহে আহে। ইয়াৰ দ্বাৰাই কি প্ৰমণ হয়? এইটোৱেই নহয় যেন যে ঈশ্বৰ যেনেকৈ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সকলো, সকলোতে যেনেকৈ তেওঁ ব্যপি আছে, তেনেকৈ তেওঁ সুকীয়াও। আমি ৰাজহুৱা যদিও, সুকীয়া নহ'লে যেনেকৈ আমাৰ জীৱনযাত্ৰা নচলে, ঈশ্বৰো সেইদৰে সৰ্ব্বব্যাপক সকলো আৰু বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডময় যদিও, তথাপি তেওঁ মাথোন তেনেকুৱা হৈ থাকিলে আমালৈ অৰ্থাৎ মানুহলৈ কাম নচলে। Pantheist বা "সৰ্ব্বং ব্ৰহ্মময়ং জগৎ" যেনে সঁচা, উপনিষদৰ abstraction " নেতি" "নেতি" ব্ৰহ্মও তেনে সঁচা। সৰ্ব্বৎ ব্ৰহ্মময়ং জগৎ (conception) ধাৰণা ঈশ্বৰৰ মহিমা উপলদ্ধি কৰাৰ বাহিৰে আমাৰ জীৱনৰ কোনো কামত নেলাগে। কিন্তু আনটি ধাৰাণাই হ'লে আমাক ২৪ ঘণ্টা কাম দিয়ে। [ ৭২ ] তেতিয়া আমি এক ঈশ্বৰক সুকীয়াভাৱে, উপাসনা, ভক্তি প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ, তেওঁৰ মহিমা কীৰ্ত্তন কৰিবলৈ, তেওঁৰ ভক্ত দাস ইত্যাদি ভাবে তেওঁৰ সেৱা কৰি আত্মপ্ৰসাদ আৰু সন্তোষ লভিবলৈ পাওঁ। জগতক ব্ৰহ্ম বুলি ভাবিলে (যদিও সেইটো ঠিক ভাবেই) আমি এইবোৰ একো নেপাওঁ। আমি পিয়াহত পানী খাবলৈ গৈ নৈৰ মাজত জঁপিয়াই পৰিলে তাত বুৰিহে মৰিম, পিয়াহ গুচাব নোৱাৰোঁ, কিন্তু তাৰপৰা এচলু বাএবাটি পানী আনি খালেহে আমাৰ পিয়াহ গুচিব। ঈশ্বৰৰ অভিপ্ৰায়ো যে সেইটোৱেই অৰ্থাৎ তেওঁক যে সুকীয়াকৈ এক ঈশ্বৰ বুলি আমি সেৱা-ভজনা কৰিব লাগে ̶ সৰ্ব্বজগতক ঈশ্বৰ বা ব্ৰহ্ম বুলি নহয়, সেইটো আমাক আমাৰ সুকীয়াত্ব তেওঁ প্ৰদান কৰাতেই স্পষ্ট দেখা গৈছে।\n"https://as.wikisource.org/w/index.php?title=তত্ত্ব-কথা/বেদাদি-তত্ত্ব&oldid=79577"ৰ পৰা অনা হৈছে\nLast edited on ৬ আগষ্ট ২০২০, at ১১:৪৪\nএই পৃষ্ঠাটো শেষবাৰৰ কাৰণে ৬ আগষ্ট ২০২০ তাৰিখে ১১:৪৪ বজাত সলনি কৰা হৈছিল।


শীতকালীন পাচলিৰ পুলিবাৰী : — বিকাশপেডিয়া\nমূল পৃষ্ঠা / কৃষি / শস্য উৎপাদন / কৃষি পৰামৰ্শ / শীতকালীন পাচলিৰ পুলিবাৰী :\nশীতকালীন পাচলিৰ পুলিবাৰীৰ বিষয়ে লিখা হৈছে ।\nকিছু দৰকাৰী কথা -\nশীতকাল আগমনৰ লগে লগে বজাৰত কবি, মূলা, বিলাহী, বেঙেনা, লাই, লফা, গাজৰ, পালেং, চুকা আদি বিভিন্ন তৰহৰ পাচলিৰে বজাৰ ভৰি পৰিব। বতৰৰ পাচলিৰ সোঁৱাদেই বেলেগ। ফুলকবি-আলুৰ তৰকাৰী, বন্ধাকবি-আলুৰ ভাজি, বৰবেঙেনাৰ ফ্ৰাই, পালেং শাকৰ লগত কাৱৈ মাছৰ তৰকাৰী, গাজৰ-বিলাহীৰ চাটনি, চুকা শাকৰ টেঙা জোল. . . . আৰু যে কত কি! পিছে খাদ্যপ্ৰাণ আৰু পুষ্টিমৌলৰে পৰিপূৰ্ণ এই পাচলিবোৰ উৎপাদন কৰোতে কৃষকসকলে কম কষ্ট কৰিবলগীয়া নহয়। দুপইচা সৰহকৈ পোৱাৰ বাবে আগতীয়াকৈ বজাৰত পাচলি যে উলিয়াবই লাগিব। কিন্তু, আগতীয়া পাচলি উৎপাদনৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় কৌশলবোৰ কৃষকসকলে ভালকৈয়ে জানিব লাগিব। আগতীয়া পাচলি উৎপাদনৰ আটাইতকৈ প্ৰয়োজনীয় আৰু প্ৰাথমিক কৌশলটোৱেই হ’ল- পুলিবাৰী বা নাৰ্চাৰীৰ প্ৰস্তুতি। কথাতে কয়- ‘কঠীয়া গুণে কিৰিষি’। পাচলিৰ ভাল উৎপাদন পাবলৈ হলে সুস্থ, সবল আৰু নিৰোগী পুলি ৰোপন কৰিব লাগিব আৰু ইয়াৰবাবে কৃষকসকলে শৃংখলাৱদ্ধভাবে আগবাঢ়িব লাগিব।\nকোনবোৰ কথা কৃষকে আগতীয়াকৈ চিন্তা কৰিব লাগিব?\nকি জাতৰ খেতি কৰিব?\nপোনপ্ৰথমে এজন কৃষকে কি কি পাচলিৰ খেতি কৰিব, কোনবিধ জাতৰ বীজ সংগ্ৰহ কৰিব, ক’ৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰিব, কেতিয়া কৰিব ইত্যাদি কথাবোৰ পুলিবাৰী প্ৰস্তুত কৰাৰ আগেয়ে চিন্তা কৰিব লাগিব। পৰাপক্ষত ২-৩ মাহৰ আগতেই এই কথাবোৰৰ ওপৰত এক সুস্থ সিদ্ধান্ত ল’ব পাৰিলে ভাল। আজিকালি বজাৰত উন্নত পাতৰ বীজ বুলি সুন্দৰ পেকেটত ভৰাই কৃষকক ঠগা বেপাৰীৰ সংখ্যাও কম নহয়। গতিকে কৃষকসকলে য’ৰে-ত’ৰে পৰা বীজ সংগ্ৰহ নকৰি নিৰ্ভৰযোগ্য আৰু অনুমোদিত বিক্ৰি প্ৰতিস্থানৰ পৰাহে বীজ সংগ্ৰহ কৰিব লাগে। বৰ্তমান বিভিন্ন বহুজাতিক কোম্পানীয়ে প্ৰত্যেকবিধ পাচলিৰ উন্নত জাতৰ বীজ, হাইব্ৰীড জাতৰ বীজ বজাৰত বিক্ৰিৰ বাবে মুকলি কৰি দিছে আৰু কৃষকৰ মাজত ব্যাপক ৰূপত সোমাই পৰিছে। এনে জাতবোৰৰ নিৰ্ভৰযোগ্যতা আৰু গুণাগুণৰ ওপৰত উপযুক্ত গৱেষণা আৰু অনুমোদন অসম কৃষি বিশ্ব-বিদ্যালয় আৰু অসমৰ কৃষি বিভাগৰ দ্বাৰা হোৱা নাই যদিও কৃষকসকলে নিজৰ পথাৰত পোৱা অভিজ্ঞতাৰ ভিত্তিতে এইবোৰৰ খেতি কৰি আহিছে। (অনুমোদিত জাতসমূহৰ বিষয়ে ‘এই মাহৰ খেতি চাওক)\nঅনুমোদিত জাতবোৰ বজাৰত উপলব্ধ হয়নে?\nদেখা গৈছে যে, অনুমোদিত জাতবো্ৰ সলনি বজাৰত বৰ্তমান কিছুমান কোম্পানীৰ বীজহে কৃষকৰ মাজত জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। তেনে কোম্পানী কিছুমান হ’ল- চাংগ্ৰ চিডছ্, নামধাৰী চিডছ্, চাকাটা, মাহিকো, চেমিনিছ, ক্লজ, চুলতান, এচ.জি., কৃষি কল্যান, চাটনচ্ ইত্যাদি। বহুক্ষেত্ৰত এই কোম্পানীৰ বীজৰ পৰা কৃষকসকলে ভাল ফল পালেও মাজে-সময়ে ঠগ খাবলগীয়াতো পৰে। সেয়ে, দোকানৰ পৰা বীজ সংগ্ৰহ কৰোঁতে কেইটিমান কথাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিব লাগিব।\n*খেতি কৰিব বিছৰা জাতটোৰ গুণাগুণ সম্পৰ্কে জানি লব লওঁক। ইয়াৰবাবে কোম্পানীৰ পুস্তিকা, কৃষি বিষয়ক পত্ৰিকা নাইবা কৃষি-বিষয়া-কৰ্মীৰ সহায় লওঁক।\n*বীজৰ পেকেটত থকা লেবেল ভালদৰে পঢ়ি চাই জাতৰ নাম, ম্যাদ কাল, মূল্য, অঙ্কুৰণ ক্ষমতা ইত্যাদি জানি লব লাগে(যদি ইংৰাজী নেজানে অন্য ব্যক্তিৰ সহায় লওঁক)। পৰাপক্ষত খুলি থোৱা টেমা নাইবা পেকেটৰ পৰা বীজ কিনিব নেলাগে।\n*কৃষকৰ পথাৰত ইতিমধ্যে ভাল ফল দেখুওৱা জাতৰহে বীজ কিনিব লাগে। নতুনকৈ উপলব্ধ জাতৰ ক্ষেত্ৰত নমুনা পৰীক্ষাৰ বাবে কমকৈ বীজ কিনিব লাগে।\nবীজতলী কেনেকৈ প্ৰস্তুত কৰিব?\n*ৰ’দঘাই, পানী ওলাই যাব পৰা, জলসিঞ্চনৰ সুবিধা থকা, অধিক জৈৱিক পদাৰ্থ থকা ঈষৎ বালিচঁহীয়া মাটি বীজতলীৰ বাবে নিৰ্বাচন কৰিব লাগে।\n*আহাৰ-শাওন মাহতে বীজতলীডৰাত জাৱৰ-জোঠৰ পেলাই পচিবলৈ দিব লাগে আৰু হাল বাই ভালদৰে মিহি কৰি ল’ব লাগে।\n*বীজতলীডৰাত আগতীয়াকৈ অৰ্থাৎ বহাগ-জেঠ মাহত সেউজসাৰ ‘ধইনচা’ৰ বীজ সিঁচি শাওন মাহত গছবোৰ কাটি হাল বাই পচাই পেলোৱা হয়। তেতিয়া মাটিত যথেষ্ট পৰিমাণে জৈৱিক সাৰ উপলব্ধ হয়।\n*যদি মাটিডৰাৰ আম্লিক গুণটো বেছি, তেতিয়া কঠাই প্ৰতি ১০-১৫ কিলোগ্ৰাম চূণ প্ৰয়োগ কৰিব লাগে।\n*মাটিডোখৰ ভালদৰে হালবোৱাৰ পিছত জাৱৰ-জোঠৰবোৰ পৰিষ্কাৰ কৰি ভালদৰে শুকাবলৈ দিব লাগে। শুকাবৰ বাবে পলিথিনৰ সহায়ত মাটিডৰা বৰষুণৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব লাগে।\n*মাটিডৰাত ১ মিটাৰ বহল আৰু প্ৰয়োজনমতে দীঘল কৰি কিছুমান ভেটি প্ৰস্তুত কৰি লব লাগে। সমতলৰ পৰা ভেটিবোৰ ৬-৭ ইঞ্চি ওখ হ’ব লাগে।\n*ভেটিবোৰত পচনসাৰ নাইবা কেঁচুসাৰ মিহলাই লব লাগে।\nমাটিডৰা ৰোগমুক্ত নাইবা বীজাণুমুক্ত কৰিবলৈ কি কৰিব লাগিব?\n*বীজতলীখন বীজাণুমুক্ত কৰিবলৈ জৈৱিক নাইবা ৰাসায়নিক পদ্ধতিৰ যিকোনো এটা অৱলম্বন কৰিব পাৰি।\n*জৈৱিক পদ্ধতিত ট্ৰাইক’ডাৰমা ভিৰিডি আৰু চিউড’ম’নাচ ফ্লৰেন্স নামৰ ভেঁকুৰনাশক মাটিত প্ৰয়োগ কৰিব পাৰি। প্ৰতি ১ মিটাৰ বহল আৰু ১০ মিটাৰ দীঘল বীজতলীৰ বাবে ১০০ গ্ৰাম ট্ৰাইক’ডাৰমা ভিৰিডি আৰু ১০০ গ্ৰাম চিউড’ম’নাচ ফ্লৰেন্স আৱশ্যক হয়।\n*ৰাসায়নিক পদ্ধতিত কেপটাফ বা ব্লাইটক্স ভেঁকুৰনাশকৰ প্ৰায় ৫০ গ্ৰাম প্ৰতি ১ মিটাৰ বহল আৰু ১০ মিটাৰ দীঘল বীজতলীত প্ৰয়োগ কৰি মাটিৰ ৪-৫ ইঞ্চি দ’লৈকে ভালদৰে মিহলাই দিব লাগে।\n*মাটিত থকা বিভিন্ন অনিষ্টকাৰী পোক-পৰুৱা নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ জৈৱিক পদ্ধতিত নিমৰ খলিহৈ/সৰিয়হৰ খলিহৈ প্ৰয়োগ কৰিব পাৰি। ৰসায়নিক পদ্ধতিত ৫% মালাথিয়ন পাউদাৰ কীটনাশক প্ৰয়োগ কৰিব পাৰি।ü\nবীজখিনিও শোধন কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তা আছেনেকি?\nনিশ্চয়। বহুতো ভেঁকুৰজনিত ৰোগৰ বীজাণু বীজৰ জৰিয়তে মাটিলৈ সংক্ৰমনিত হয়। সেয়ে, পেকেট বা টেমাৰ পৰা খোলাৰ পিছতে বীজবোৰ এঘন্টামানৰ বাবে কোমল ৰ’দত মেলি দিব লাগে। সিঁচাৰ আগতে জৈৱিক পদ্ধতিত ট্ৰাইক’ডাৰমা ভিৰিডি আৰু চিউড’ম’নাচ ফ্লৰেন্স নামৰ ভেঁকুৰনাশক বীজৰ লগত সানি দিব লাগে। ৰাসায়নিক পদ্ধতিত কেপটাফ বা ব্লাইটক্স ভেঁকুৰনাশক ( ১ মিঃগ্ৰাঃ প্ৰতি ১০০ গ্ৰাম বীজত)\nবীজবোৰ কেনেকৈ সিঁচিব লাগে?\n*পৰাপক্ষত বীজবোৰ পাতলকৈ সিঁচিব লাগে। আবেলি সময়তহে বীজ সিঁচিব লাগে। প্ৰতি পাচলিৰে বীজৰ পৰিমাণো বেলেগ বেলেগ। উদাহৰণস্বৰূপে, ১০ বৰ্গমিটাৰ জোখৰ বীজতলীৰ বাবে (৩০ ফুট x ৩০ ফুট)l ফুলকবিৰ বীজ- ৫০ গ্ৰাম, বন্ধাকবিৰ বীজ- ২৫ গ্ৰাম, ওলকবিৰ বীজ- ৫০ গ্ৰাম, বিলাহীৰ বীজ- ৫ গ্ৰাম, বেঙেনাৰ বীজ- ২০ গ্ৰাম, জলকীয়াৰ বীজ- ৫ গ্ৰাম আদি।\n*বীজবোৰ যাতে মাটিৰ বেছি তললৈ নেযাই তাৰবাবে সতৰ্ক হ’ব লাগে। অৰ্থাৎ বীজবোৰ মাটিৰ ১-২ ইঞ্চি তলতহে থাকিব লাগে। বীজ সিঁচাৰ পিছত শুকান গুড়ি মাটি চালনীৰ সহায়ত চালি দিব লাগে। বৰষুণ নপৰিবৰ বাবে বাঁহৰ কামিৰ সহায়ত পোহৰ সোমাব পৰা পাতল পলিথিনৰ চালি দিব লাগে। প্ৰখৰ ৰ’দত পলিথিনেৰে বীজতলীডৰা ঢাকি ৰাখিব নেলাগে। ইয়াৰবাবে পাতল পলিথিনৰ চালি দিব লাগে।\nপুলিবোৰৰ যত্ন কেনেকৈ লব লাগে?\n*বীজ গজালি মেলি দুপতীয়া হোৱাৰ সময়খিনি অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। এইখিনি সময়ত যদি পুলিবোৰ অনবৰত ঢাকি ৰখা হয়, তেতিয়া পুলিবোৰ লেংলেঙকৈ বাঢ়ি যাব। সেয়ে, বৰষুণ নেথাকিলে পুলিবোৰত কোমল ৰ’দ পৰিবলৈ দিব লাগে।\n*পুলিবোৰ যাতে পানীৰ অভাৱত নুভোগে তাৰবাবে জাৰিকেনৰ সহায়ত আবেলিপৰত পানী চটিয়াব লাগে।\n*পুলি দুপতীয়া হোৱাৰ পৰাই পোক-পৰুৱাই আক্ৰমণ কৰিব পাৰে। সেয়ে ইয়াৰবাবে প্ৰতিষেধকমূলক আৰু নিবাৰণমূলক ব্যৱস্থা সময়মতেই লব লাগে।\nকেনেকুৱা ব্যৱস্থাই পুলিবোৰ পোক-পৰুৱাৰ আক্ৰমণৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব? জৈৱিক নে ৰাসায়নিক?\n*৫০ গ্ৰাম আদা পিচি লব লাগে আৰু এইখিনি ২-৩ লিটাৰ পানীত মিহলাই পুলিবাৰীত ৪-৫ দিনৰ মূৰে মূৰে স্প্ৰে কৰিব লাগে।\n*৫০ গ্ৰাম নহৰু ১০ মিলিলিটাৰ কেৰাচিনত ৰাতিটোৰ বাØবে ভিজাই থওক। পিছদিনা নহৰুখিনি বাকলি গুচাই পিচি লব লাগে। অন্য এটা পাত্ৰত ২৫ গ্ৰাম জলকীয়া ৫০ মিলিলিটাৰ পানীত মিহলাই পিচিব লাগে। ঠিক তেনেদৰে ২৫ গ্ৰাম আদা পিচি লব লাগে। তিনিওবিধ পিচি লোৱা সামগ্ৰী ৩ লিটাৰ পানীত মিহলাই লব লাগে। পিছত মিশ্ৰণখিনি চেকি লৈ পুলিবাৰীত স্প্ৰে কৰিব লাগে।\n*ভালদৰে মোহাৰি লোৱা অমিতাৰ পাত ৫০ গ্ৰাম ১০০ মিলিলিটাৰ পানীত ৰাতিটোৰ বাবে ভিজাই থব লাগে। পিছদিনা পাতল কাপোৰৰ সহায়ত ভালদৰে চেপি ৰসখিনি উলিয়াই লব লাগে। এই ৰসখিনি ২-৩ লিটাৰ পানীত মিহলাই পুলিবাৰীত স্প্ৰে কৰিব পাৰি।\n*আজিকালি বজাৰত উপলব্ধ ‘আজাৰাদিক্টিন’ (নিমৰ পৰা নিষ্কাষণ) নামৰ কীটনাশকবিধো পুলিবাৰীত স্প্ৰে কৰিব পাৰি।\nপুলিবাৰীত হোৱা ভেঁকুৰজনিত আৰু বেক্টৰীয়াজনিত ৰোগ কেনেকৈ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰি?\nজৈৱিকভাবে নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবৰ বাবে-\n*গৰুৰ মূত ৫০ মিলিলিটাৰ আধা লিটাৰ পানীত মিহলাই ৰাতিপুৱা খুউব সোনকালে পুলিবাৰীত স্প্ৰে কৰিব লাগে।\n*১ কিলোগ্ৰাম কেঁচা গোৱৰ ১০ লিটাৰ পানীত মিহলাব লাগে। মিশ্ৰণখিনি কাপোৰেৰে চেকি লব লৈ পুনৰ তাত ৫ লিটাৰ পানী মিহলাব লাগে। পুনৰ একেখন কাপোৰেৰে চেকিব লাগে আৰু পুলিবাৰীত স্প্ৰে কৰিব লাগে।\n*পদিনাৰ পাত ২৫০ গ্ৰাম পিচি লব লাগে আৰু ইয়াৰ লগত ২ লিটাৰ পানী মিহলাই পুলিবাৰীত স্প্ৰে কৰিব লাগে।\nপুলি সুস্থ-সবল হ’বৰ বাবে কি কি ব্যৱস্থা লব লাগিব?\nপুলি সবল হবৰ বাবে কিছুমান শস্য যেনে, ফুলকবি, ওলকবি, বিলাহী, বেঙেনা, জলকীয়া আদিৰ পুলি ৪-৫ পতীয়া হওঁতেই পুলিবোৰ উঠাই নি দ্বিতীয় এখন পুলিবাৰীত ৰোপন কৰিব লাগে। ইয়াৰবাবে ইতিমধ্যে কৈ অহা ধৰণে মাটিখিনি প্ৰস্তুত কৰি লৈ আবেলি সময়ত প্ৰথম পুলিবাৰীৰ পৰা উঠাই আনি দ্বিতীয়খন পুলিবাৰীত ৰুব লাগে।\nদুদিনৰ বাবে পুলিখিনিত সম্পূৰ্ণ ছাঁ দিব লাগে। পুলিখিনি সবল হোৱাৰ পিছত ৰ’দ সহ্য কৰিব পৰা হবলৈ পুলিবোৰত ক্ৰমান্বয়ে ৰ’দ পৰিবলৈ দিব লাগে আৰু পানী দিয়াৰ পৰিমাণ কমাই আনিব লাগে। মূল পথাৰত ৰোপন কৰাৰ দুদিনমান আগৰে পৰা পুলিবোৰত সম্পূৰ্ণৰূপে ৰ’দ পৰিবলৈ দিব লাগে আৰু পানী দিয়া বন্ধ কৰিব লাগে।


গুৱাহাটীত হ’ব ভাৰতীয় অলিম্পিক সন্থাৰ বাৰ্ষিক সভা ! উপস্থিত থাকিব নীতা আম্বানী -\nHomeআঞ্চলিকগুৱাহাটীত হ’ব ভাৰতীয় অলিম্পিক সন্থাৰ বাৰ্ষিক সভা ! উপস্থিত থাকিব নীতা আম্বানী\nগুৱাহাটীত হ’ব ভাৰতীয় অলিম্পিক সন্থাৰ বাৰ্ষিক সভা ! উপস্থিত থাকিব নীতা আম্বানী\nগুৱাহাটী: ৰাজ্যৰ ক্ৰীড়া ক্ষেত্ৰৰ প্ৰতি কিছু আশাৰ বতৰা কঢ়িয়াই আনিছে অলিম্পিক এছ’চিয়েশ্যনে৷ ভাৰতীয় অলিম্পিক সন্থাৰ বাৰ্ষিক সভা এইবাৰ গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত কৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱাৰ পাছতে মুখ্যমন্ত্ৰী ডঃ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাক ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰে অসম অলিম্পিক সন্থাই৷\nশ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰত অনুষ্ঠিত হ’বলগা অধিৱেশনত ভাৰতৰ সকলো ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়া সংগঠনৰ শীৰ্ষ বিষয়া উপস্থিত থাকিব৷ মুঠ ৪০টাতকৈ অধিক ক্ৰীড়া ফেডাৰেচনৰ মূল বিষয়া, অলিম্পিক কাউঞ্চিল এছিয়াৰ পৰ্যবেক্ষকৰ উপৰি উপস্থিত থাকিব নীতা আম্বানী৷ মহানগৰীৰ হোটেল ভিভাণ্টা, নভটেলত থাকিব সকলো প্ৰতিনিধিসকল৷\nউল্লেখ্য যে, এই বাৰ্ষিক সাধাৰণ সভাই অসমৰ ক্ৰীড়া ক্ষেত্ৰক আগুৱাই নিবলৈ সহায় কৰিব বুলি ধাৰণা কৰা হৈছে৷ ১ ডিচেম্বৰত বাৰ্ষিক সাধাৰণ সভাৰ বাবে এটা সচিবালয় স্থাপন কৰা হ’ব আৰু ১৯ ডিচেম্বৰত অনুষ্ঠিত হ’ব সভাখন৷ অৱশ্যে অসমৰ পৰা লক্ষ্য কোঁৱৰ আৰু তপন দাসৰ দুটা নাম প্ৰেৰণ কৰা হৈছে অলিম্পিক এছ’চিয়েশ্যনলৈ। ভোটৰ তালিকা প্ৰকাশ পালে এই বিষয়ে আলোচনা কৰা হ’ব। যদিহে এই দুটা নাম গৃহীত হয় তেন্তে অসমৰ পৰা প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হ’ব অধিৱেশনখন৷\nPrevious articleচিকিৎসালয়ৰ আইচিইউত ভয়ংকৰ অগ্নিকাণ্ড! হাহাকাৰ পৰিস্থিতি…\nNext articleকৃষকৰ ঐতিহাসিক জয়! মহা সংগ্ৰামৰ অন্ত পৰিল জানো ?


অবিশ্বাস্য - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nঅনুবাদ: উপাশা ভাগৱতী\nমূল: আশাপূৰ্ণা দেবী\nএটা হাত কিলাকুটিৰ ওপৰতে কটা। তথাপি, বাকী হাতখনেৰেই সি ভেল্কি খেলে।\nজোতা চিলাই কৰাৰ পৰা চণ্ডীপাঠলৈকে, নোৱাৰা কাম তাৰ একোৱেই নাই।\nঅৱশ্যে, তাকে নকৰি তাৰ আন উপায় আছে জানো?\nঘৰত ল’ৰা–ছোৱালী বুলিবলৈ কোনো নাই।\nবাহিৰৰ মানুহ ৰাখিবলৈয়ো ইমান পইচা ক’ত আছে?\nআগেয়ে যি কি নহওক, চাকৰি এটা কৰিছিল। এতিয়াতো পেঞ্চনো হৈ গ’ল।\nযেনে দান, তেনে দক্ষিণা। যেনে চাকৰি তেনে পেঞ্চন।\nৰন্ধাৰ পৰা গুলিসূতা পকোৱা পৰ্য্যন্ত সকলোবোৰ পাৰে বুলিয়েই কাৰো ওচৰত হাত পাতিবলগীয়া নহয় সাধন দত্তৰ।\nকি অৰ্থৰে, কি সাৰ্মথ‍্যৰে বহুদিন আগতে দত্তৰ পেহীয়েকজনী তেওঁৰ লগত থাকিবৰ বাবে ওলমি পৰিছিলহি জানো!\nকৈছিল, “ল’ৰা পোনা, দুয়ো সাজেই ৰন্ধা ভাত নাপাবিনে? তাৰ ওপৰতে আকৌ ভগৱানেও মাৰিছে –”\nসাধন দত্তই মনে মনে কৈছিল, ‘ভগৱানে মাৰিছে বুলিয়েই সকলোয়ে মিলি মাৰিবা? ৰক্ষা কৰা বাবা! ৰন্ধা ভাতৰ চৰণত দণ্ডৱৎ। সুখতকৈ স্বস্তিয়েই ভাল।’\nমুখেৰে কিন্তু কৈছিল, “কোৱা কি পেহীদেউ? তুমি বুঢ়া হৈছা। তোমাৰ সেৱা খোৱাৰ বয়স ক’ত? সেয়াই নহয়, ময়েই বুঢ়া হৈ তোমাৰ কি সেৱা খাম?\nমোৰ যি কি নহওক, এখন হাত আছে, দুটা ভৰি আছে। পেট ভালকৈয়ে ভৰাব পাৰিম।\nতুমি কালিয়েই এই গঙ্গা এৰি দেশলৈ ঘূৰি যোৱা।”\nকোৱা বাহুল্য, ইমান ডাঙৰ অপমানৰ পিছত আৰু পেহীদেউৱে থাকিব নোৱাৰিলে ।\nসেই দিনাৰ পৰাই সাধন দত্তই সেই এখন হাতেৰেই ভেল্কি খেলি আছে।\nএতিয়াতো কেৱল ঘৰৰ কাম।\nঅফিচ থাকোঁতে সহকৰ্মীবোৰে অবাক হৈ প্ৰশংসা কৰে, “বাপৰে, দত্ত, তুমি এটা হাতেৰেই কিল্লা মাৰিব পাৰা! আমি সন্ধ্যালৈকে খাটিও টেবুলৰ পাহাৰ জমা হৈয়েই আছে। আৰু তোমাৰ চাৰি নাবাজোতেই টেবুল খালী?\nইমানবোৰ ফাইল ইয়াৰ মাজতেই শেষ কৰিব পাৰিলা?”\nসেয়া পাৰে সাধন দত্তই।\nতথাপি, বেছি কথা নকৈ কেৱল হাঁহে। বৰ জোৰেৰে কয়, “সোঁহাতটো আছে নহয়! সেয়ে ৰক্ষা।”\nসাধন দত্তই বেছি কথা কেতিয়াও নকয়। যেতিয়া কেৱল ‘সাধন’ আছিল। যেতিয়া তেওঁৰ তেজ আছিল চঞ্চল, চকুৰ দৃষ্টিত আছিল চুলবুলনি, তেতিয়াও মুখেৰে কথা কম কৈছিল।\nএতিয়া, সেইবাবেই আড্ডা দিবলৈ বন্ধু গোটাব নোৱাৰে। কাম–কাজৰ লঘু, অসাৰ দিনবোৰত অকলে অকলে ইফালে সিফালে ঘূৰি ফুৰিলে। হয়তো, কেতিয়াবা বালিগঞ্জৰ ৰেলত উঠি ঢাপলি মেলে যাদবপুৰলৈ, কেতিয়াবা শিয়ালদহ ষ্টেচনৰ পৰা সোদপুৰ–খড়দা–শ্যামনগৰলৈ।\nৰাতিপুৱাই খোৱা বোৱা কৰি ওলাই যায় আৰু সমগ্ৰ দিন কটাই ৰাতিৰ ফালে ট্ৰেইনত ঘুৰে।\nসকলো সময়তে টিকেট কিনেই। অপবাদ দিব পৰা নাযায় সাধন দত্তক।\nআজিলৈকে সেইবাবেই অপমানিত হোৱা নাই তেওঁ। য’তেই হওক, ল’ৰা–পোনাৰ বুদ্ধি আৰু কৌশল।\nকৌশলেৰে খেলিবলৈ গৈয়ে হেমাঙ্গিনী সিদিনা হাতে লোটে ধৰা পৰিল। অৱশ্যে, সেয়া যে সদ্য নতুন, তেনে নহয়। সেই আকালৰ বছৰটোৰ পৰা বিনা টিকটে তেওঁ যাত্ৰা কৰিছে।\nতেতিয়া তেনে এটা দলেই আছিল। পুঁটি, কালোৰ মা, নলিনী, হৰিদাসী আৰু এই হিমি। চাল–ছলনাৰ ব্যবসায় কৰি তেওঁ তেতিয়া ফোপাই উঠিছিল।\nএতিয়া আৰু ব্যৱসায়ৰ সেই বোলবালা নাই। তদুপৰি, হিমিক এতিয়া বেমাৰে ধৰিলে। জ্বৰে জ্বৰে দেহা ঝৰঝৰ হৈছে। সেইবাবে, হস্পিতালত দেখাবৰ বাবে হিমি কলিকতালৈ আহিছিল।\nতেওঁলোকৰ লগত দলনকাৰীবোৰো হস্পিতালত আছে।\nকিন্তু, সেই ঠাইৰ আইন বৰ কাঢ়া। কাৰখানাৰ কুলি–কামলাৰ বাহিৰে কোনেও ঔষধ নাপায়।\nপিন্ধনত বগা ধকধকীয়া নৰুন পাৰীৰ ধূতি, গাত সৰু ডিঙিৰ চেমিজ, বগা ওৰণিৰে মেৰিওৱা ভদ্ৰ বিধবাৰ দৰে শান্তভাৱেই বহিছিল হেমাঙ্গিনী।\nতথাপি, আৰোহীজনে অস্ফুট কণ্ঠেৰে কৈ উঠিল, “এইবোৰ হৈছে বিনা–টিকেটৰ পেচেঞ্জাৰ। অথচ, বহিছে চোৱা গাঁথি লগাৰ দৰে।”\nকাষৰে, তাৰো কাষৰবোৰে আৰু কিছুমানে অষ্ফুটকৈ প্ৰশ্ন কৰিলে। পূৰ্বৰ বক্তাই তেতিয়ালৈ শ্ৰুতি গোচৰ হোৱাকৈ ক’লে, “এইটোয়েই পেছা। এওঁ কি আজিকালি এই লাইনেৰে অহা যোৱা কৰিছে? বহুকালৰ পৰা কৰিছে। কেতিয়াওতো দেখা নাপালো —”\nসাধন দত্তই হা কৰি সেইফালে চাই আছিল। তেওঁৰ নিজৰেই যে টিকেট নাই, সেয়া তেওঁৰ খেয়াল নাছিল। অবাক হৈ ভাবিছিল, মানুহজনীতো আগে–গুৰিয়ে চাদৰ মেৰিয়াই মূৰটো ওৰণিৰ আঁৰ হৈ থকাত সাধন দত্তই ইমান সময়ে চাই থাকিও আৱিষ্কাৰ কৰিব নোৱাৰিলে এওঁৰ সৰ্ম্পূণ মুখখন কেনেকুৱা। অথচ, মানুহ দুজনে কেনেকৈ ধৰা পেলাইছে যে তেওঁৰ টিকেট নাই?\nমূৰ্তিটোৰ ধৰণ–কৰণ দেখি ভাব নহয় যে এওঁলোকৰ কথা তেওঁৰ কাণত পৰিছে। ৰক্ষণশীল ভদ্ৰঘৰৰ বিধবা মহিলাৰ দৰেই মনে মনে বহি আছে খিৰিকিৰ পিনে চাই। কিন্তু, কাষৰজনে এমোকোৰা হাঁহিৰে লৰিচৰি থিয় হৈ অলপ আঁতৰি আহি কৈ উঠিল, “আপোনাৰ টিকেট আছে নে?”\nকাষৰ এজনে চাৰ্টৰ কোণত ধৰি উদাৰ কণ্ঠেৰে কৈ উঠে, “যাবলৈ দিয়া না, দাদা! তোমাৰেই বা কি, আমাৰেই বা কি? কোম্পানী কা মাল, দৰিয়া মে দাল।”\nভদ্ৰলোকে কাপোৰৰ কোণটো এৰুৱাই লৈ কৈ উঠিল, “উহু, এইটো ঠিক নহয়। এয়া হৈছে কাপুৰুষতা। দুৰ্নীতিক প্ৰশ্ৰয় দিয়া। আমি প্ৰত্যেকেই এই বিষয়ে উদাসীন বুলিয়েইতো দেশখনত ইমান দুৰ্নীতি! শুনিছেনে, টিকেট আছেনে আপোনাৰ?”\nঅৱগুণ্ঠিতাৰ অৱগুণ্ঠন ঈশৎ উন্মুক্ত হ’ল। ভাব হ’ল, কিবা ক’ব। কিন্তু, নক’লে। ওৰণিখন টানি লৈ আকৌ ঘূৰিহে বহিল।\nদূৰ্নীতি দমনকাৰী কিন্তু নাছোড়বান্দা।\nতেওঁ এইবাৰ প্ৰায় ধমকিৰ সুৰতে কৈ উঠিল, “কথা ক’বলৈ নাজানা নেকি? বোবা?”\nকোৱা বাহুল্য, হেমাঙ্গিনীক বাৰে বাৰে আপুনি বুলি কৈ থকা তেওঁৰ পক্ষে সম্ভৱ নহয় কাৰণ এই সুযোগতে তাইৰ চালচলনৰ ইতিহাস তেওঁ শুনি লৈছে।\nধমকিৰ সুৰ শুনি হেমাঙ্গিনীয়ে উচাট মাৰি ঘূৰি বহিল। তীব্ৰ সুৰেৰে তাই কৈ উঠিল, “প্ৰশ্ন সুধিবলৈ তুমি কোন, বাচা? তুমি চেকাৰ বাবু নেকি?”\n“মই কোন?” বজ্ৰকণ্ঠেই ক’লে। “কলিকতালৈ ব’লা!জানিব পাৰিবা মই কোন!”\nসাধন দত্তই বিস্ফোৰিত নেত্ৰে এই অভিনয় চাই আছিল। তাৰ দেহৰ প্ৰতিটো নোমকূপ যেন দৃষ্টিপ্ৰদীপ হৈ জ্বলি উঠিছিল।\nকিন্তু, এয়া কি, এয়া কি! গাড়ীৰ আৰু পাঁচজনে অৱশ্যে এই ফাঁকিটো সহজেই ধৰিব পাৰিলে।\nহেমাঙ্গিনীয়ে যেন ভয় খাই গ’ল।\nহয়তো, শাৰীৰিক শক্তিহীনতাৰ কাৰণেই। হয়তো বা, এনেদৰে অহাৰ অভ্যাস একেবাৰেই নাই বাবে।\nতাই অসহায়ৰ দৰেই এবাৰ গাড়ীৰ আৰোহীবোৰৰ মুখৰলৈ চাই থাকিল।\nতাৰপিছত হাঁহি মাৰি সাধন দত্তৰ পিনে চাই চাই কৈ উঠিল, “দেখিছা, দেৱৰ বোপা, মানুহটোয়ে মোক অনাহকত কিদৰে অপমান কৰিছে?”\nএই আকস্মিক সম্বোধনৰ কৌতুক–ৰহস্যত গাড়ীখনৰ এটা প্ৰান্তৰ পৰা আনটো প্ৰান্তলৈ হাঁহিৰ ঢৌ এটা বৈ গ’ল। যিসকল ৰীতিমতে ভদ্ৰ, তেওঁলোকে কাহিবলৈকে আৰম্ভ কৰিলে।\nসাধন দত্ত কিন্তু নিৰ্বিকাৰ। সি উঠি আহিল আৰু গম্ভীৰভাৱেই ক’লে, “দেখিছোঁ আৰু, সৰু বৌ। কেৱল মনে মনে আছোঁ ভদ্ৰলোকৰ ধৃষ্টতাৰ সম্ভাৰ শেষলৈকে চাবৰ বাবেহে।”\nনীতিবাগীশজনৰ ফালে এইবাৰ এক গভীৰ দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰিলে সাধন দত্তই।\nএইবাৰ ভদ্ৰলোকৰ আমঠু শুকাই গ’ল। তথাপিও, তচনচ কিন্তু নহ’ল।\nজ্বলন্ত দৃষ্টিৰে এবাৰ চাই তিক্ত ব্যঙ্গৰ স্বৰেৰেই তেওঁ কৈ উঠিল, “ভাল তেতিয়া হ’লে, দেৱৰ বোপা। আপুনিয়েই কওকচোন সৰু বৌক, দয়া কৰি, টিকেটটো দেখুৱাবলৈ!”\nএইবাৰ আৰু চেপা হাঁহিৰ ঢৌ নহয়। ৰীতিমতেই হাঁহিৰ ৰোল উঠিল। অবাধ উন্মুক্ত, অনেক ধৰণৰ হাঁহি। ভদ্ৰ, সভ্য, পৰিচ্ছন্ন ব্যক্তিসকলৰ মাজৰ পৰা ইতৰলৈও কোমেও উকি একোটা নামাৰি থাকিব নোৱাৰিলে এই অপৰূপ কৌতুকটো শুনি।\nসাধন দত্তই পিছে বেছি কথা নকয়। তথাপিও, এতিয়া ক’লে। মানে, থিয় হৈ ভদ্ৰলোকৰ ফালে পোনে পোনেই চাই তেওঁ ক’লে, “যিটো প্ৰশ্ন এওঁ কৰিছিলে, সেইটোয়েই মই কৰিছোঁ। টিকেট চোৱাৰ অধিকাৰ আপোনাৰ আছেনে? আপুনি ৰেল কোম্পানিৰ প্ৰতিনিধি নেকি?”\n‘যাবলৈ দিয়ক, দাদা, যাবলৈ দিয়ক’ বুলি ওপৰৰ ভদ্ৰলোক এজনে সাধন দত্তৰ হাতৰ কাপোৰখনত ধৰি বহুৱাবলৈ গৈ কিন্তু চমকিহে উঠিল।\n“কি, দাদা! হাতখন ক’ত?”\nদীঘল হাতৰ ডাঠ পাঞ্জাৱীটোৱে ইমান সময় যি সত্যক আঁৰ কৰি ৰাখিছিল, হিতকাৰীজনৰ সেই হিত প্ৰচেষ্টাৰ ফলত সত্যটো প্ৰকাশ হৈ গ’ল।\nঅস্ফুট এটা আৰ্তনাদৰ দৰেই সমস্ত আৰোহীসকলৰ মুখেৰে উচ্চাৰিত হ’ল সেই কথাটো।\nসাধন দত্তই পোনকৈ থিয় হৈ গম্ভীৰভাৱে ক’লে, “নাই, দাদা। ভগৱানে মাৰিছে। আপোনালোকক দুখনকৈ হাতৰ লগতে নখ দাঁত, শিং, ইমানবোৰ সম্পত্তি দিছে ভগৱানে। আৰু, মোক দুখন হাতৰ পৰাও আক’ এখন কাটিহে নিছে। আহা, সৰু বৌ, নামা! দৰকাৰ হ’লে ৰেলৰ অফিচত গৈ টিকেট জমা দিম।”\nট্ৰেইনখনে ইতিমধ্যে ষ্টেচন চোওঁ, চোওঁ হৈছিলেই। লেহেম গতিৰ ট্ৰেইনখনৰ পৰা নামি পৰিল সাধন দত্ত।\nআচৰিত কথা, পিছে পিছে হেমাঙ্গিনীও বিনা প্ৰতিবাদেই নামি পৰিল।\nইমানপৰে গাড়ীত কি ঘটিল, সেই কথা থাওক। এওঁলোকৰ কথাই হওক।\nপ্ৰথম কথা, হেমাঙ্গিনীয়ে বেদনা আৰু বিস্ময় মিহলি মাতেৰে ক’লে, “হাত কটা গ’ল কেনেকৈ?”\n“ডাক্তৰৰ ছুৰিৰে” সাধন দত্তই ক’লে।\n“আহহা, সেয়াতো বুজিলোঁ। কিন্তু, হৈছিল কি? “\nসাধন দত্তই এক চেকেণ্ড ৰৈ মিচ্ মিচকৈ হাঁহি ক’লে, “সেয়া এক ইতিহাস! পিছত হ’ব সেইবোৰ কথা। কিন্তু, কথা হৈছে, এই লাইনত তুমি প্ৰায়েই আহা নেকি?”\nপ্ৰায়ে অহাৰ মাজত চাল–ছলনাৰ ইতিহাস আছে। সেইবাবে হেমাঙ্গিনীয়ে অপৰূপ ভঙ্গীত তাচ্ছিল্যৰ হাঁহি এটা মাৰি ক’লে, “প্ৰায় আকৌ কেনেকৈ? সময় সাপেক্ষে।”\nসাধন দত্তই আকৌ হা কৰি চাই ৰ’ল।\nএতিয়াও এইদৰেই হাঁহে হেমাঙ্গিনীয়ে। হাঁহিব পাৰে।\nছোৱালী মানুহৰ বয়স নাবাঢ়ে নেকি? কিমান বয়স হ’ল হেমাঙ্গিনীৰ? চল্লিশ? বিয়াল্লিশ?\nপাগল! বিয়াল্লিশ পাৰ হৈ আহিছে কোন কাহিনীয়েই। দহ বছৰ আগতেই।\nমনে মনে নিজৰ বয়সটো এবাৰ হিচাপ কৰি লৈ নিশ্চিত হ’ল সাধন দত্ত। অথচ এতিয়াও বাইছ বছৰীয়াৰ দৰে মুখ টিপি হাঁহিব পাৰে হেমাঙ্গিনীয়ে। যি হাঁহিৰ জুইত সাধন দত্ত —–\nহেমাঙ্গিনীৰ কথাৰ ঠেলাত চমকি উঠিল সাধন।\n“তুমি যে দেখিছোঁ, একেবাৰে বুঢ়া হৈ গৈছা! মানুহজনীয়ে যত্ন নকৰে বোধহয়?”\nসাধন দত্তই মুখ টিপি টিপি হাঁহিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। তেনে কৰাত কেৱল মুখৰ পেশীবোৰ অলপ কোঁচ খাই গ’ল।\nমুখখন আৰু অলপ বিকৃত দেখালে।\n“আচ্ছা, মই গৈ দুটামান কথা শুনাই দিম। পুৰুষৰ শৰীৰ অযত্নত টিকি থাকে নে? ল’ৰা–ছোৱালী কেইটা?”\n“আ! ল’ৰা–ছোৱালী হোৱা নাই? ’’\n“কপালতো ভালেই।” সাধনে কলে।\n“ধেই, পাঁচটামান ল’ৰা–ছোৱালী নহ’লে কেনেকৈ মন ভৰে হে?\nএই মোকেই চোৱাচোন, কেৱল এই এটা বস্তুৰ অভাৱত জীৱনটোৱেই”\nৰৈ গ’ল হেমাঙ্গিনী। লৰালৰিকৈ কথা সলাই ক’লে, “তেনেহলে বেলঘোৰতেই থাকা, নহয়নে?\n“ৰাম ৰাম! কলিকতাক এৰি মানুহ বাচি থাকে জানো?”\nহেমাঙ্গিনীয়ে অবাক হৈ ক’লে, “তেতিয়াহলে ইয়াত নামিলা যে?”\n‘কাউৰি পৰিল। তুমি যে কাণ্ডটি ঘটাইছিলা। ’\nহেমাঙ্গিনীয়ে লাজ পালে কিন্তু চুপ কৰি নাথাকিল। তৎক্ষণাত ক’লে “লৰালৰিতে টিকেট কিনা নহ’ল।”\n‘অকলেই অহা যোৱা কৰা?”\nহেমাঙ্গিনীয়ে আৰু এবাৰ তেনেকৈয়ে তাইৰ বাইছ বছৰীয়া হাঁহিটো মাৰিলে। হাঁহি মাৰি ক’লে “দুকলে আৰু ক’ত পাইছোঁ?”\n“আচৰিত!” সাধন দত্তই নিঃশ্বাস পেলাই ক’লে। “ তুমি বাৰমাহে এই পথেৰে অহা যোৱা কৰিলা। ময়ো সদায় আহোঁ। অথচ, এদিনোতো দেখা পোৱা নাই?”\nহেমাঙ্গিনীয়েও এটা নিঃশ্বাস পেলালে।\nএতিয়াহে যেন তাইৰ চেতনা হ’ল কাৰ লগত কথা পাতি আছে। উদাস স্বৰেৰে ক’লে “ দেখা হ’লেও বা লাভ কি হ’ল হয়!”\nঅলপ সময় দুয়োজন মনে মনে থাকিলে।\nআকৌ হেমাঙ্গিনীয়ে কথা পতাৰ ভাৰ লয়। “ইয়াত যদি নাথাকাই, তেতিয়াহ’লে গৈছা কলৈ?”\nসাধন দত্তই চমকি উঠি ক’লে, “কতা? কতো যোৱা নাইতো!”\n“যোৱা নাই?” হেমাঙ্গিনী অবাক। সঁচাকৈয়ে অবাক! “যোৱা নাই যদি খোজ কাঢ়ি আছা যে!”\n“কিয় জানো! এনেয়ে!” বুলি কৈয়েই হাঁহি উঠাৰ দৰে কৈ উঠে সাধন দত্তই, “বহুদিনৰ মূৰত তোমাক দেখি, বুজিলা সৰু বৌ – মানে খেয়াল নাইকিয়া কিয় খোজ কাঢ়ি ফুৰিছোঁ। তেতিয়াহ’লে তুমি গৈছিলা ক’লৈ?”\n“কলিকতালৈ আৰু ক’ত?”\n“তেতিয়াহ’লে –ময়োতো—মানে ময়ে বা ইয়াত তোমাক নিম ক’ত —বেছ তেতিয়াহ’লে, আকৌ ষ্টেচনলৈ ঘূৰা যাওক! কি কোৱা? গাড়ী অনেক আছে। পাই যাম, যিয়েই হওক, কিবা এটা।”\nএইবাৰ সম্পূৰ্ণ পইচা দি দুখন টিকেট কিনিলে সাধনে, একেলগে গাড়ীত উঠি বহিল দুয়োজনে। তেতিয়ালৈ সন্ধিয়া হৈ গৈছে।\n“ইমান দিনৰ পিছত তুমি মোক চিনি পালা কিদৰে, কোৱাচোন সৰু বৌ? আচৰিত দেখোন!”\nচতুৰ হেমাঙ্গিনীয়ে কণ্ঠলৈ এক গম্ভীৰ উদাস সুৰ আমদানি কৰি ক’লে, “প্ৰাণৰ চিনাকি থাকিলে পৰজন্মতো চিনি পোৱা যায়। এয়াতো মাত্ৰ কেইটামান বছৰৰ কথাহে। বিপদত মধুসূদনক বিচাৰি গৈ তোমাক বিচাৰি পালোঁ।”\nত্ৰিশ বছৰ ধৰি এখন হাতেৰে ভাত ৰান্ধি খাইছে সাধন দত্তই। চৌকাত জুই দিছে, বটনা বাটিছে, গুলি পকাইছে। তথাপিও, সেই হাতখনৰ ভিতৰতো হেমাঙ্গিনীৰ কোলাৰ ওপৰত পৰি থকা হাতখন চেপি ধৰাৰ বাবে এক অদ্ভত চঞ্চলতা জাগে। পিছে, কষ্টেৰে সেই ইচ্ছা সম্বৰন কৰি সি ক’লে, “স্বপ্নতো কেতিয়াও ভাবা নাছিলোঁ যে তোমাৰ লগত পুনৰ কোনোবা দিনা দেখা হ’ব!”\n“দুঃস্বপ্ন বুলি কোৱা।” এইবুলি কৈয়ে মিচিকিয়াই হাঁহি হেমাঙ্গিনীয়ে চেমিজৰ ভিতৰৰ পৰা চাধা–পাণৰ টোপোলাটো বাহিৰ কৰিলে আৰু অলপ আগবঢ়াই দি সুধিলে, “চলেনে?”\nসাধন দত্তই মূৰটো লৰালে। “নাই! জানাইতো চাধাৰ গোন্ধত মোৰ মূৰ ঘূৰায়।”\n“ও বাবা! এতিয়াও সৰু ল’ৰাই হৈ আছা? মানুহজনীয়ে মানুহ কৰি তুলিবই পৰা নাই তেনেহ’লে?”\nসাধন দত্তই এইবাৰ মূৰ জোকাৰি কৈ উঠিল, “মূৰ নথকাৰ কিহৰ মূৰৰ বিষ? বিয়াই কৰোৱা নাই, কিহৰ আকৌ মানুহজনী?\n“বিয়া কৰা নাই?” হেমাঙ্গিনী প্ৰথমে চমকি উঠিল। তাৰপিছত অবাক হৈ উঠা চকুৰ কোণত লোভৰ জুই একুৰা জ্বলি উঠিল।\nবিয়াতো কৰাই নাই। তেতিয়াহ’লে অলপ সহানুভূতিৰে দুটা দুঃখৰ কথা ক’ব পাৰিলে কিবা এটা হয়তো আদায় কৰিব পৰা যাব।\nহুঃ, বিয়াই কৰোৱা নাই। সেইবাবেই এতিয়াও এনে বেঙা হৈ ৰৈ গৈছে।\nচাধা–পাণৰ টোপোলাটি আকৌ যথাস্থানত থৈ হেমাঙ্গিনী অলপ লৰি চৰি বহিল।\n“বিয়া কৰা নাই কিয়, দেৱৰ বোপা? ছোৱালী মানুহৰ ওপৰত ঘিণত?”\nহেমাঙ্গিনী বাইছ বছৰৰ পৰা বাৱন্ন বছৰৰ দৰজালৈ আহিছে আৰু এই ৰ্দীঘ পথটো অতিক্ৰম কৰোঁতে তাই কিমান যে ঘাটৰ পানী খাবলগীয়া হৈছে, কিমান ঘাট ঘূৰিলে, কিমান খটখটি নামিলে, কিমান চাল চলাই\nশেষান্তত চাল–ছলনাৰ ব্যৱসায়ত! আকৌ, সেই ব্যবসায় এৰি এতিয়া জ্বৰ, জ্বৰত জৰজৰ। তাৰ মাজতে আজিও মল্লিকহঁতৰ ঘৰ আৰু সৰু বৌৰ কথা কৈ উঠে, যাৰ কথাত আছিল কটাৰীৰ ধাৰ?\nসাধন দত্তই কথা ক’ব নাজানে।\nআগেয়েও ভোদা আছিল। আজিও সেই একেই। কেৱল নিজে ভোদা বুলিয়ে হয়তো তীক্ষ্ণ ধাৰ থকা কটাৰীৰ প্ৰতি তেওঁৰ ইমান লোভ।\n“ঘিণ আকৌ কি? কাৰ ওপৰত ঘিণ কৰিম? হেই, নাই নাই। সেয়া আৰু তোমাৰ কি দোষ? হিন্দুৰ ঘৰৰ বিধৱা। তদুপৰি আৰু –নাই নাই, এইবোৰ একো নহয়। বিয়া কৰিবৰ সময় পালোঁ ক’ত? আনহাতে —হাত কটা পাত্ৰক ছোৱালীৰ হাত দিবই বা কোনে?”\nহেমাঙ্গিনীয়ে চকু গোল কৰি ক’লে, “কিমান দিন হ’ল?”\n“সেই সিমান দিনেই।” অকৌ মিচ্ মিচকৈ হাঁহিলে সাধনে।\nহেমাঙ্গিনী কিছুসময় স্তব্ধ হৈ বহি ৰ’ল।\nকি যেন ভাবি আছে। কিহবাৰ যেন হিচাপহে কৰিছে। বছৰ, তাৰিখ, মাহ, হয়তো বছৰৰে হিচাপ।\nহিচাপৰ ফাঁকে ফাঁকে তাই কি কোনো ছবি দেখা পাইছে নেকি? মল্লিকহঁতৰ বিৰাট ঘৰখনৰ ছবি?\nসন্মুখ আৰু পিছফালে ঘৰৰ দৰেই ডাঙৰ বাৰাণ্ডা দিয়া, চাৰিওকোণ মিলাই সেই অট্টালিকা সদৃশ ঘৰ। চাৰিও চুকৰ খাজে খাজে আৰু কিমান যে শাখা–প্ৰশাখা! সৰু সৰু কুঠৰি, সৰু সৰু দৰজা, কিমান যে টুকুৰা টুকুৰেৰে ঘেৰা বাৰাণ্ডা!\nলুকাই প্ৰেম কৰিবলৈ এখন আৰ্দশ ঘৰেই।\nকোনে জানে, সেই ঘৰৰ আদি পুৰুষৰ আমোলৰ পৰাই আশে পাশে কিমান যে আদি ৰসাত্মক লীলা খেলা ঘটি আহিছে!\nপূৰ্বকালৰ মালিকবোৰৰ খাজানা দিয়া ঘাটি আছিল আৰ্মানিসকলৰ জাহাজৰ ভিতৰত।\nসেইবোৰ কথা হেমাঙ্গিনীৰ জানিবলগীয়া নহয়। হেমাঙ্গিনীয়ে কেৱল এই যুগৰ কথাই জানে যেতিয়া মল্লিক বংশৰ পুৰুষবোৰে লক্ষ্মীৰ চন্দুকত সৰ্ম্পূণ নিশ্চিন্তে গৃহলক্ষ্মীবোৰৰ প্ৰতি সৰ্তক দৃষ্টি ৰাখিবলৈ শিকিছে।\nহেমাঙ্গিনীয়ে জানে মাথোঁ ঘৰৰ সৰু বৌগৰাকীক।\nসৰু বৌ! বগা, ধকধকীয়া মিহি খাদীৰ চেমিজ, ক’লা নৰুন পাৰীৰ শিমলুৰ ধূতি। হাতত দুডালকৈ সাধাৰণ খাৰু, ডিঙিত সৰু গোটা হাৰ।\nচৰাইৰ দৰে পাতল শৰীৰ, কটাৰীৰ ধাৰৰ দৰে কথা।\nবিয়াৰ বছৰ নুঘুৰোঁতেই পিছে বিধৱা।\nশহুৰ থাকোঁতেই স্বামী গৈছে। তাই বিষয় –সম্পত্তিৰ অংশীদাৰ নহয়। কেৱল গ্ৰাসাচ্ছাদনৰ অধিকাৰীণীহে।\nযিসকল পাঁচ অংশৰ এক অংশ পায়, সেয়া ডাঙৰ। মাজু নহ’লে সৰু বৌসকলৰ সঁচাই বৰ মেজাজ। সৰু বৌৰ গতিবিধিততো উৰি থকা মৌমাখিৰ দৰেই চপলতা।\nননন্দবোৰ আহিলে ননন্দৰ ঘৰত সোমাই তাইৰ খোপাত বেলিফুলৰ মালা পিন্ধাই দি আহে। সৰু বৌয়ে সৰু পদ্যৰ দৰে কথা পাতে, গালৈ পাণ–তামোল দলি মাৰে। দূৰ সৰ্ম্পকীয় দেৱৰবোৰ আহিলে তেওঁলোকৰ সুখ–স্বাচ্ছন্দ্যৰ ভাৰ স্বেচ্ছাই কান্ধত তুলি লয়, ৰান্ধনীৰ লগত কাজিয়া কৰে, ডাঙৰ গৃহিনীৰ কৃপনতাৰ প্ৰতি কটাক্ষ কৰে আৰু বয়সত অলপ ডাঙৰ–চাঙৰ ভাগিন আৰু ভতিজাবোৰক তাচ খেলৰ প্ৰলোভনত ভূলাই একেবাৰে অনুগত কৰি ৰাখে।\nপ্ৰখৰ প্ৰগলভা তৰুণী বিধৱাৰ দৰে বিপজ্জনক বস্তু সংসাৰত কমেইহে আছে। সেয়ে, ডাঙৰ, মাজু গৃহিনীবোৰ হিচ্ হিচ্ কৰি ঘূৰি ফুৰে। কিন্তু ওপৰলৈ উধাব নোৱাৰে।\nফাঁকেৰেই গলিলৈ ওলাই যায় সৰু বৌ। ওলাই গৈ ঘৰে ঘৰে আড্ডা দি ফুৰে।\nহয়তো, দুপৰ–ৰাতি গৈয়ে আসন্ন পৰীৰ্ক্ষাথী পেহীয়েকৰ পুতেক দেওৰেকৰ ঘৰত হামলা দিয়ে। নিৰুদ্দেগ হৈ তাৰ পঢ়া কিতাপ–পত্ৰবোৰ ওলট পালট কৰি কয়, “চব্বিশ ঘণ্টাই মুখৰ আগত কিতাপ। ভাল ল’ৰাৰ দৰেই হ’লে কি হব আৰু! দুই এটা কথা ক’বলৈ আহিলোঁ, বুজিলা?”\nল’ৰাটো ভয়ত কাঠ হৈ যায় আৰু আড়ষ্ট হৈ চাই থাকে খোলা খিৰিকিৰ ফালে। সৰু বৌয়ে বিছনাত বহি ভৰি লৰাই লৰাই লৰাই কয়, ‘ইমান ভয় কিহৰ? তোমাকতো আৰু বেয়া কৰি পেলোৱা নাই? চব্বিশ ঘণ্টা বুঢ়ীবোৰৰ লগত থাকি থাকি প্ৰাণ ফুপাই উঠে। দুটামান আড্ডা নিদিলে বাচি থকা যায় জানো? ভয় নকৰিবা, ভয় নকৰিবা! গৃহিনীবোৰ এতিয়া নিজৰ নিজৰ গৃহস্থৰ লগত।”\nনিষ্ঠুৰ নিষ্ঠুৰ ল’ৰাবোৰে ভেকুলীৰ ঠেঙত ৰছী বান্ধি তাৰ গাত হুলেৰে ফুটাই যি আমোদ পায়, সেই আমোদৰ আস্বাদ বুজি পাব বিচাৰিলে হেমাঙ্গিনীয়ে।\nকিন্তু, বাৰুদৰ বাকচত জুইৰ ছিটিকনি মাৰিলে সেই বাৰুদ কেৱল স্ফুলিঙ্গ হৈয়েই থাকে জানো? একে সময়তে সকলো জ্বলি উঠি আধাৰটো ফাটি সেই জুই বাহিৰলৈ ওলাই নাহেনে?\nকিতাপ–পত্ৰ ওলোটাই দিয়াৰ লগে লগে ফচ্ কৰি ঘূৰাই নুমাই দিলে টেবুল লেম্পটো। খপ কৰি চেপি ধৰিলে টেবুলৰ ওপৰত ৰাখি থোৱা বগা হাতখন আৰু চেপা নিষ্ঠুৰ মাতেৰে কৈ উঠিল, “কোনে কাক বেয়া কৰিব পাৰে, জানানে?”\nঅপ্ৰত্যাশিত এই আক্ৰমণত অকস্মাৎ চিঞৰ এটা মাৰি উঠিছিল নেকি মল্লিকৰ বিধৱা সৰু বৌজনীয়ে? হয়তো কৰিছিল। প্ৰকাণ্ড ঘৰখনৰ তলৰ তলাৰ অবহেলিত খুপৰিটোত লুকাই থকা সৰু সেই কুঠৰিটোৰ সন্মুখত, নহ’লে, লগে লগে ভীৰ জমা হৈ উঠিছিল কেনেকৈ?\nচৰাইৰ পাখিৰ দৰে পালেংখনত পাতল দেহটো এৰি দি ঘৰৰ পিছফালেৰে বাহিৰ ওলাব পাৰিছিল সৰু বৌ। কিন্তু, ল’ৰাটোয়ে পৰা নাছিল।\n“পলালে নহ’ব! মৰিলে একেলগে মৰি” বুলি গোঁৱাৰামি কৰি দৰজাত খিল লগাবলৈ গৈ নিজৰ হাত দুটা কেৱল দুই দৰজাৰ মাজত পিহ খাই গৈছিল।\nপিহ খাইতো যাবই। ওলাই যোৱাৰ পৰত বাহিৰৰ পৰা দৰজা বন্ধ কৰি শিকলি লগাই দিছিল বুদ্ধিমতী সৰু বৌৱে।\nনিদিলে, সেই ভীৰৰ সন্মুখত ফোপাই জোপাই কান্দি কান্দি ক’ব পাৰে নে, “তাৰ মনত যে ইমান এটা কাণ্ড, জানিম কেনেকৈ? তেতিয়া মোক ক’লে, শুবলৈ যোৱাৰ আগেয়ে দুটা লং দি যোৱাচোন, সৰু বৌ! লং খালে টোপনি নোহোৱা হয়। মই সৰল মনেৰে তাকে দিবলৈ গৈছিলোঁ। কি কৰি জানিম যে লক্ষ্মীয়ে এৰা দিয়াটোৱে মোক অকলে পাই”- কান্দোনত ভাঙি পৰি বাকী কথাখিনি শেষ কৰিবই নোৱাৰিলে সৰু বৌয়ে।\nকিন্তু, ইমান চেষ্টা কৰোঁতেও সৰু বৌৰ সৰলতাক কোনেও বিশ্বাস কৰা নাছিল। বিশ্বাস কৰা নাই যে জুইত জ্বলি পুৰি মৰিবৰ দুঃসাহস তাৰ নাই যে কেৱল এডাল –আধাটুকুৰা জুইশলা কাঠি জ্বলি জ্বলাই গভীৰ অন্ধকাৰত দুঃসাহসটো সহনীয় কৰাৰ বুৰ্বকামী এটা কৰিব।\nনাই, ইমান অদ্ভুত কথাৰ বিশ্বাস কোনেও কৰা নাছিল। হতভাগ্য সেই ল’ৰাটোক সংসাৰৰ –বুদ্ধিসম্পন্ন মানুহবোৰে সেই ৰাতিয়েই ডিঙিত ধৰি বাহিৰ কৰি দিছিল আৰু ৰাতি পুৱাওঁতেই পুৱাৰ গাড়ীখনত তুলি সৰু বৌক নৱদ্বীপলৈ চালান কৰি আহিছিল।\nসেই নৱদ্বীপৰ ঘাটৰ পৰা কত ঘাটতেই যে ঘূৰা ঘূৰি ।\nসন্মুখৰ পথৰ হিচাপ আছে। পিছৰ ইতিহাস অজানা! কোনে জানে কি হৈছিল, সেই ভৰিত ৰছী বন্ধা ভেকুলীটোৰ কাহিনী!\nএইবাৰ প্ৰথম বক্তা সাধন দত্ত।\n“কি, চুপ মাৰি গ’লা যে!”\nহেমাঙ্গিনীয়ে এটা নিঃশ্বাস পেলাই ক’লে, “নাই, চুপ নহয়। নিজৰ পাপৰ হিচাপ কৰিছোঁ।”\nসাধন দত্তই জোৰকৈ হাঁহি উঠে। “হুঃ। খাই বৈ আৰু কাম নাই? পাপৰ হিচাপ কৰিছা? আৰে বাপু, দোষ মোৰো আছিল। লগে লগে চিকিৎসা পত্ৰ নকৰিলোঁ। একো নাই। পৰি পৰি পচিল, পচি পচি গ্যাংগ্ৰীন হ’ল। বাদ দিবলগীয়া হ’ল আৰু শেষত। দোষ কাৰ?”\n“তোমাৰ জীৱনটো ময়েই নষ্ট কৰিলোঁ!” কথা ক’লে চাউল চোৰ হিমি নহয়, ক’লে মল্লিকৰ ঘৰৰ সৰু বৌয়ে!\nযি ছোৱালীজনী প্ৰগলভা, কথা বেছি কোৱা হিতজ্ঞানশূন্য হ’লেও তায়োতো এজনী মানুহ আছিল।\nকিন্তু, দীৰ্ঘকাল, পুঠিমাছৰ দৰে, হৰিদাসী, কালোৰ মাকৰ লগত কথা কৈ কৈয়ো তাইৰ সেই মানুহৰ জীৱনৰ ভাষা জানো আজিও মনত আছে হেমাঙ্গিনীৰ?\nসাধন দত্ত চকিত হৈ উঠিল। “কি যে দিগদাৰ। জীৱনটো কি মাছ–গাখীৰ নেকি যে এটা কথাতে নষ্ট হৈ যাব? সঁচাকৈয়ে পাৰ কৰি আহিলোঁ। ৰান্ধি বাঢ়ি খাই বৈ উৎকৃষ্টকৈ থাকিলোঁ! যাবাতো? দেখিবলৈ পাবা মোৰ সংসাৰখন! “\n“যাম মানে?” হেমাঙ্গিনীয়ে কৈ উঠে, “মই ক’ত যাম?”\n“কিয়, মোৰ ঘৰলৈ।”\n“পাগল মানে? তাত কোনে তোমাক মাৰিব আহিব?”\n“মাৰিবলৈ অহাৰ কথা নহয়। যাম কোনখন মুখেৰে? মই যাম মাৰোৱাৰী হস্পিতালত ভৰ্তি হোৱাৰ চেষ্টা কৰিবলৈহে।”\n“হস্পিতাললৈ?” সাধন দত্ত চমকি উঠিল, “ কিয়, হস্পিতাললৈ কিয়?”\n“কিয় আৰু! বেমাৰে ধৰিছে! মৰিলেই আপদ শেষ হয়। কিন্তু, মৰিছোঁ ক’ত? সদায় জ্বৰ, সদায় জ্বৰ।”\nসাধন দত্তই অলপ গাঢ় মাতেৰে ক’লে, “অঃ সেইবাবে! সেইকাৰণেই চেহেৰা ইমান বেয়া হৈ গৈছে? মই ভাবিছিলো দুঃখৰ কোবত!”\n“সেইটোও মিছা নহয়। জীৱনৰ ওপৰেৰে কিমান ধুমুহাই যে বৈ গ’ল! তোমাকো মাৰিলোঁ, নিজকো বচাব নোৱাৰিলোঁ। সঁচাকৈ, এতিয়া মৰিব পাৰিলেই শান্তি পাম।”\n“মৰিবলৈ তোমাক কোনে কৈছে?” সাধন দত্তই হঠাৎ উৎফুল্ল মাতেৰে কৈ উঠে, “হস্পিতালেই বা কোনে যাবলৈ কৈছে? চাবাচোন, এই এখন হাতৰ সেৱাতেই তোমাক ভাল কৰি তুলিব পাৰিম নে নাই!”\nসাধন দত্তই আৰু কথা নবঢ়ালে। উৎসাহেৰে তেওঁ নামি গ’ল আৰু ষ্টেচনৰ পৰা ঘৰলৈ যাবলৈ বাচত নুঠিল। এখন টেক্সি মাতি বহিহে পৰিল!\nহেমাঙ্গিনী কিবা যেন বৰ মনে মনে আছে! যি হেমাঙ্গিনীয়ে ক্ষণিক আগেয়ে ভাবিছিল দুটামান দুঃখৰ কাহিনী যুগুতাই শুনাব পাৰিলে এই নিৰীহ মানুহটোৰ পৰা কিবা এটা হাতলৈ আনিব পৰা যাব, সেই হেমাঙ্গিনী এতিয়া যেন ক’ৰবাত হেৰাই গৈছে।\nসাধন দত্তই চাবি খুলি ঘৰটো পোহৰ কৰিলে।\n“এইয়া চোৱা! পত্নী নাই বুলি ঘৰৰ কিবা খেলিমেলি দেখিছা নেকি, সৰু বৌ? আহা, এতিয়া হাত মুখ ধুই লোৱা! গাটো ভাল নহয় যে, ৰাতি কি খাবা?”\n“চাহ খাম!” হঠাৎ ঝংকাৰিত হেমাঙ্গিনীয়ে কৈ উঠে, “বহুতো আত্মীয়তা হৈ গৈছে। থাকক। এইবাৰ যাবলৈ দিয়া নেকি?”\nসাধন দত্তই থতমত খাই ক’লে, “এতিয়া এই ৰাতিখন ক’ত যাবা?”\n“চৌকাত!” উষ্মাৰে হেমাঙ্গিনী উঠে, “তোমাৰ প্ৰত্যাশাত ওলাইছিলোঁ নেকি?”\nপ্ৰৌঢ় সাধন দত্তৰ পেশীবহুল মুখত এক বিচিত্ৰ হাঁহি ফুটি উঠে — “তুমি মোৰ প্ৰত্যাশাত ওলোৱা নাই বুলি জানো। কিন্তু, মইতো তোমাৰ প্ৰত্যাশাতেই ওলাইছিলোঁ, সৰু বৌ!”\n“তাৰ মানে?” হেমাঙ্গিনীয়ে ভুৰু কোচাই কৈ উঠে, “তুমি জানা, মই আহিম?”\nমূৰ লৰালে সাধন দত্তই। “নাজানো। ভাবিছিলোঁ! ভাবিছিলোঁ, যদি দৈবাৎ কোনোদিন দেখা পাই যাওঁ! সেই প্ৰত্যাশাত প্ৰায়েই —-”\nহেমাঙ্গিনীয়ে গম্ভীৰ মুখেৰে ক’লে, “দেখা পোৱাৰ বাবে ইমান ইচ্ছা কিয়? প্ৰতিশোধ ল’বৰ বাসনাত?”\n“হয়, হয়” সুখত ঝলমলাই উঠে সাধন দত্তৰ ভোটা চকু দুটা। “সেইবাবেতো। আজি হাতত পাই গৈছোঁ। আৰু, এৰি দিম ?”\n“হাতত পাই?” ঠগ, ফাঁকিবাজ অৰ্থলোলুপ হিমিৰ মুখতো এইবাৰ আৰু এক বিচিত্ৰ অপৰূপ হাঁহি ফুটি উঠে।\n“হু! তথাপি যদি দুখন হাত থাকিল হয়।”\nহাঃ হাঃ কৈ হাঁহি উঠিল সাধন দত্ত।\nস্বভাৱ এৰা, অভ্যাস এৰা জোৰকৈ মৰা হাঁহি।\n“নাই—সেয়াতো আমাৰ বাবে বৰ ভাল অ! এতিয়া আৰু চিঞৰি মানুহ গোটাই অভিযোগ কৰিবও নোৱাৰিবা যে অকলে পাই লক্ষ্মীয়ে এৰি যোৱাটোয়ে মোক সাৱটি ধৰি—


ভাত খাই বৰকৈ ভাল পায় নে কি? দুৱাৰডলিত ৰৈ আছে মাৰাত্মক ৰোগ!|eating-rice-may-cause-cancer-and-cardiovascular-diseases-due-to-inorganic-arsenic-research-reveals– News18 Assam\nভাত খাই বৰকৈ ভাল পায় নে কি? দুৱাৰডলিত ৰৈ আছে মাৰাত্মক ৰোগ! সমীক্ষাত ভয়লগা তথ্য\nসমীক্ষাত দেখা গৈছে, দৈনিক ভাত খোৱা ব্রিটেইনৰ এনে ২৫ শতাংশ নাগৰিকেই এই ধৰণৰ অসুখত আক্ৰান্ত হৈছে।\nNews18 Assam | News18 Assam | August 7, 2020, 10:28 AM IST\nখাৰখোৱা অসমীয়াৰ লগতে কথাতে কয় বোলে ‘ভতুৱা’ অসমীয়া। ভাত নাখালে শান্তি নালাগে। যিমানেই বেলেগ ব্যঞ্জন নাখাওক কিয় দুবেলা ভাত নাখালে বহুতৰে নচলে। উল্লেখ্য যে, সমগ্ৰ বিশ্বত কমেও ৩০০ কোটি মানুহে ভাত খায়। কিন্তু সম্প্ৰতি এই অভ্যাসৰ প্ৰতিয়েই আঙুলি তুলিছে বিজ্ঞানীসকলে। সন্মুখলৈ আহিছে ভয়লগা তথ্য।\nমাঞ্চেষ্টাৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সমীক্ষাত কোৱা হৈছে নিয়মীয়াকৈ ভাত খালে হৃদৰোগ অথবা কেন্সাৰত আক্ৰান্ত হোৱাৰ আশংকা থাকে।\nকিন্তু কিয় এই চিৰাচৰিত অভ্যাসৰ প্ৰতি উঠিল আঙুলি! ম্যাঞ্চেষ্টাৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰফেচাৰ জেভিড পলোয়াৰ কথাৰে, "এই সমীক্ষাটি ইক’চিষ্টেমৰ সৈতে জড়িত। খুব সহজভাৱে ক’লে ইনঅৰগেনিক বা অজৈৱ আৰ্চেনিকৰ পৰিমাণ দিনক দিনে বাঢ়িছে। ইয়াৰ লগতে হোৰা–হোৰে বাঢ়িছে কেন্সাৰ তথা হৃদৰোগীৰ সংখ্যাও।\nতেওঁৰ কথাৰে, সমীক্ষাত দেখা গৈছে, দৈনিক ভাত খোৱা ব্রিটেইনৰ এনে ২৫ শতাংশ নাগৰিকেই এই ধৰণৰ অসুখত আক্ৰান্ত হৈছে।\nকিন্তু সেইবুলি ভাত খাবলৈ বাদ দিব নে কি! সমীক্ষকৰ মতে, বাদ দিয়াৰ দৰকাৰ নাই। কিন্তু নানা প্ৰকাৰৰ চাউল ঘুৰাই পকাই খাব পাৰে। আৰু ভাতৰ বাহিৰে আটাৰ ৰুটি, বাজৰাৰ ৰুটি সলাই সলাই খোৱাৰ অভ্যাস কৰিলে আৰ্চেনিকৰ দ্বাৰা ক্ষতিগ্ৰস্ত হোৱাৰ সম্ভাৱনা কম।\nইটালীত জীৱনসংগীৰ সৈতে জেনিফাৰৰ অৱসৰ বিনোদনৰ Viral Photo...\nআয়াৰলেণ্ডৰ শ শ বছৰ পুৰণি শিৱলিংগ, কি ইয়াৰ আঁৰৰ ৰহস্য\nSara Tendulkar: শচীন কন্যা এতিয়া যুৱতী! এয়া কি কাম কৰিলে ছাৰাই?\nপথৰ ঠিকনা সোধাৰ ছলেৰে গুৱাহাটীৰ ৰাজপথত যুৱতীৰ শ্লীলতা হানি, গ্ৰেপ্তাৰ যুৱক\nAssam-Nagaland Border: যোৰহাটৰ নাগালেণ্ড সীমান্তৰ দিচৈভেলীৰ উত্তেজনাপূৰ্ণ অঞ্চলত বৰফ গলোৱাৰ চেষ্টা চৰকাৰৰ\nJal Jeevan Mission: কামৰূপ মহানগৰ জিলাত জলজীৱন মিছন, ১০১৭টা গৃহ সংযোগৰ হস্তান্তৰকৰণ\nSam Mattis : বিখ্যাত কোম্পানীৰ লোভনীয় চাকৰি প্ৰত্যাখ্যানৰ পৰা অলিম্পিকলৈ, আমেৰিকাৰ ছেম মেটিছৰ অনুকৰণীয় জীৱন সংগ্ৰাম!\nগুৱাহাটীৰ ৰুক্মিণীগাঁৱত ৰাজপথত যুৱতীৰ শ্লীলতা হানি, গ্ৰেপ্তাৰ যুৱক\nসীমান্তৰ দিচৈভেলীৰ উত্তেজনাপূৰ্ণ অঞ্চলত বৰফ গলোৱাৰ চেষ্টা চৰকাৰৰ\nকামৰূপ মহানগৰ জিলাত জলজীৱন মিছন ৰূপায়ণ\nলোভনীয় চাকৰি প্ৰত্যাখ্যানৰ পৰা অলিম্পিকলৈ, আমেৰিকাৰ ছেম মেটিছৰ জীৱন সংগ্ৰাম


নষ্টালজিয়া-২ (নিতুল বৰা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nনষ্টালজিয়া-২ (নিতুল বৰা)\nঅ’ আই, আই ঔ……অ’ বোলো সিপৈয়ানি আই……কিবা লাগিবনে..?? সোনকালে আহক, মই বহুতৰ ঘৰত সোমাবলগীয়া আছে। (কলঙৰ সিপাৰৰ উৰিয়াগাঁৱৰ পৰা বিহু মাৰিবলৈ গৈ আইক ককাই পলুৱাই আনিছিল বাবে সিপৈয়ানি আই বা উৰিয়াগাঁৱনি আই বুলিছিল সকলোৱে ) অ’….ৰ’বি গৈছোঁ, কেইপদমান বস্তু লবলগীয়া আছে। এই মাতষাৰ সৰুতে প্ৰায়ে ৰাতিপুৱাতে দুৱাৰমুখত শুনা পাওঁ। এইগৰাকীয়েই হৈছে আজিৰ পৰা প্ৰায় ২০-২৫ বছৰৰ আগেয়ে ঘৰে ঘৰে বস্তু বিক্ৰি কৰিবলৈ মূৰত পাচিলৈ অহা পোহাৰী। নামটো শুনিছেনে কেতিয়াবা…?? তেতিয়াৰ সময়ত ঘৰুৱা সকলো প্ৰয়োজনীয় বস্তু সহজতে উপলব্ধ হোৱাকৈ গাঁৱে গাঁৱে আজিৰ লেখিয়াকৈ সুন্দৰ সুন্দৰ দোকানবোৰ গঢ়ি উঠাই নাছিল। চহৰতো সীমিত সংখ্যকহে কেঁঞা দোকান আছিল। ((এতিয়া কেঁঞা মানে কি আকৌ প্ৰশ্ন আহিল নহয়! আপোনালোকৰ জানিবলৈ মন চাগৈ উগুল-থুগুল লাগিছে। ৰ’ব কৈছোঁ—তাহানিতে মাৰোৱাৰী ব্যৱসায়ী সকলক কেঁঞা বুলিহে কোৱা হৈছিল। সেয়ে আমাৰ নগাঁৱত আৰু নগাঁৱৰ পুৰণিগুদামত কেঁঞাপট্টী বুলি ব্যৱসায়ীক এলেকা আজিও আছে।)) সেয়ে তেতিয়াৰ দিনত গাঁৱলৈ এটা পাচিত কিছুমান নিত্যপ্ৰয়োজনীয় বয়বস্তু ভৰাই মূৰত লৈ আহিছিল। সেইবস্তুবোৰৰ ভিতৰত আছিল—কাপোৰধোৱা ঢালাই চাবোন, আলু-পিয়াঁজ, চাহপাত, বেজি-সূতাৰ গুলী আদি লৈ বিক্ৰিৰ বাবে ঘৰে ঘৰে আহিছিল। বিনিময়ত তেওঁলোকে সমপৰিমানৰ ধান-চাউল লৈছিল। সময়ৰ পৰিবৰ্তনৰ লগে-লগে পোহাৰীগৰাকীও হেৰাই গ’ল সময়ৰ সোঁতত। কিন্তু আজিও মোৰ বাবে সেয়া নষ্টালজিয়া হৈ ৰ’ল।\n২) এপলকৰ বাবে যদি উভতি চাওঁ……………..\nএতিয়াৰ গাড়ীবোৰৰ ছেল্ফত টিপা মাৰিলেই গাড়ীৰ ইঞ্জিনে গৰজি উঠে। এটা সময় আছিল গাড়ীবোৰৰ কোনো ছেল্ফ বুলি ইঞ্জিনৰ অংশই নাছিল, নাছিল বেটাৰীও। তেনেহলে কেনেকৈ গাড়ী ষ্টাৰ্ট হৈছিল…?? বহুত দিনৰ আগতে এদিন চুবুৰীয়া এঘৰলৈ এখন টেক্সি (এম্বেচাদৰ) গাড়ী লৈ আলহী আহিছিল, তেতিয়া আমি সৰু আছিলোঁ আৰু গাড়ীখন বেৰি ধৰি চাইছিলোঁ, হৰ্নৰ সলনি আছিল ড্ৰাইভাৰৰ দৰ্জাখনৰ কাষতে এটা ৰৱৰৰ বেলুন সদৃশ পেঁপা, সেইটো কিন্তু এনেয়ে টিপা মাৰি দিলেও বাজিছিল বুলি জানিছিলোঁ। কি সুন্দৰ লাগিছিল, মনতে ভাবিছিলোঁ উঠি বাৰু কেনে লাগিব, এবাৰ উঠিবলৈ পোৱা হলে কিমান ভাল লাগিলহেঁতেন বাৰু। তেনেকৈ চাই থাকোঁতেই গাড়ীৰ গৰাকীয়ে দেখি ধমক দি উঠিল,——— ঐ ল’ৰা-ছোৱালীহঁত, গাড়ীৰ ওচৰৰ পৰা আঁতৰ হ’ তহঁত, দাগ লাগিব গাড়ীত। আমি ভয়তে আঁতৰি আহিছিলোঁ। এটা সময়ত আলহীয়ে চাহপানী খাই যাবলৈ ওলাল, আমি দূৰৰ পৰাই হেঁপাহৰে চাই আছিলোঁ। গাৰাকীজনে এইবাৰ গাড়ীৰ ভিতৰৰ পৰা এডাল দীঘল লোৰ মাৰি উলিয়াই অনা দেখা পালোঁ, সেইদাল উলিয়াই অনা দেখি আমাৰ কাষৰে দুটামান ভিৰাই লৰ মাৰিলে, সিহঁতে ভাবিলে চাগৈ ওচৰৰ পৰা লিৰিকি-বিদাৰি থকাৰ বাবেই গৰাকীয়ে আমাকেই খেদিবলৈ সেইডাল উলিয়াই আনিছে, কিন্তু আমাৰ ধাৰণা ভুল প্ৰতিপন্ন কৰি মানুহজনে লোৰ মাৰিডাল গাড়ীৰ সন্মুখত থকা বাম্পাৰডালৰ মাজেৰে এটা ফুটাইদি দীঘে দীঘে সুমুৱাই দিলে আৰু কিবা এটা খটককৈ মাৰি হাতেৰে জোৰেৰে ঘুৰাবলৈ লাগিল, এনেকৈ দুই একোব মৰাৰ পাছত গাড়ীৰ ইঞ্জিনে গৰজি উঠিল, লগে লগে গৰাকীয়ে সেইডাল গাড়ীৰ ভিতৰত ৰাখি গাড়ী চলাই গুচি গ’ল। মোৰ মনত সেই দৃশ্যটি আজিও থাকি গল।\n৩) এপলকৰ বাবে যদি উভতি চাওঁ……………..\n“ৰভা-খুটা হেলেকা ৰভা-খুটা হেলেকা,\nকইনা ঘৰৰ ছোৱালী বোৰৰ চকুকেইটা টেলেকা।।\nটেলেকা যদি টেলেকা, টেলেকা যদি টেলেকা,\nআমি খোৱা পাতবিলাক তোমালোকে চেলেকা।।“\nবিবাহ-ভৱন, বুফে, টেণ্ট হাউচ, জেনেৰেটৰ, কাৰ্পেট, কেটাৰিং, ৰং বিৰঙৰ লাইট, মিউজিক চিষ্টেম, কেচিঅ’ৰ সৈতে অহা মিউজিকেল পাৰ্টিৰ, লোক এইবোৰ শব্দ যেন কল্পনাৰো অগোচৰ আছিল, এই সকলোবোৰ আমাৰ মাজলৈ অহাৰ আগতেও বিয়া-সবাহত কিন্তু তেতিয়াও সুন্দৰকৈ আনন্দ কৰিছিল গাঁৱৰ ডেকা-গাভৰুৱে। যান্ত্ৰিকতাৰ কোনো প্ৰভাৱ নপৰা সেই দিনবোৰত সঁচাকৈ কিমান আন্তৰিকতা, চেনেহ আছিল সেয়া আজিৰ দিনৰ কোনেও কেতিয়াও অনুমানেই কৰিব নোৱাৰিব।\nকাৰোবাৰ ঘৰত বিয়াৰ দিন বাৰ ঠিক হোৱাৰ পিছতেই গৃহস্থই গাঁৱৰ সংঘত তামোল-পানৰ বঁটা লৈ বিয়ালৈ সকলোকে নিমন্ত্ৰণ কৰাৰ লগতে সকলোধৰণৰ সহায়ৰ হাত আগবঢ়াবলৈ অনুৰোধ জনাইছিলহি। সেইবাবেই সংঘৰ সকলো সদস্যই বিয়ালৈ এমাহ মান বাকী থাকোতেই সমূহীয়াকৈ গৈ লাগি-ভাগি দিয়েগৈ। হাতে-হাতে দা-কুঠাৰ লৈ ডেকাবোৰে খৰি কাটিবৰ বাবে বিয়াঘৰৰ এজনক সুধি বাৰীৰ মাজত এজোপা গছত ঘাপ দিয়েগৈ। মুহূৰ্ততে গছকাটি আনি ছেও দিছিল। টুকুৰাবোৰ গোটাই লৈ ফাল-ফাল কৰিছিল। কেইজনমানে খৰিবোৰ চাৰিকোণীয়াকৈ মেজিৰ আকৃতিত সজাই গৈছিল, যাতে ৰ’দত সেইবোৰ সোনকালে শুকাই যায়। ইফালে গাভৰুসকলে বিয়াঘৰৰ পিঠা-পনা, জা-জলপানৰ পৰা আদি কৰি সকলো কামত সাহয় কৰি দিয়েহি। পিঠা তৈয়াৰ কৰা, চিৰা, সান্দহ খুন্দা, চাউল বাচা, বিয়াৰবাবে বজাৰৰ পৰা অনা বুট, মগু, ফলমূল সকলো ভাগে ভাগে লৈ সকলো ব্যস্ত হৈ পৰে। মুঠতে এক উখল-মাখল পৰিবেশে বিয়াৰ এমাহৰ আগৰ পৰাই ৰজনজনাই থাকে বিয়াঘৰখন। ইয়াৰ মাজে-মাজে হাঁহি-ধেমালিৰে মেলবোৰ আছেই। ডেকাবোৰে খৰি ফালি হয় মানে দুই এজনী গাভৰুৱে হাতত চাহৰ কাপ লৈ আহি সকলোকে দিয়েহিয়েই। এইবোৰৰ মাজতে দুই এহাল ডেকা গাভৰুৰ প্ৰেমে গুণগুনাইছিল, দুই এটাই কামৰ মাজেৰে জোৰা নাম এফাঁকিও গাইছিল, লগে লগে হাঁহিৰ ৰোল উঠিছিল। কি যে সুন্দৰ পৰিবেশৰে চৌপাশ ভৰি পৰিছিল, ভাবিলেই ভাল লাগি যায়।\nবিয়াৰদিন ওচৰ চাপি অহাৰ লগে-লগে ৰভা-খোলাৰ কামত হাতে-হাতে লাগি যায় সকলো। ডেকাবোৰৰ কেইটামানে বাৰীৰ বাঁহকটা কামত ধৰে, দুটামানে গাঁত খান্দা কামত লাগে, দুটা মানে ৰভাৰ ওপৰত দিবৰ বাবে ট্ৰিপাল বিচাৰি যায়। তাৰে মাজৰ আকৌ দুটামানে ৰাতিৰ পোহৰৰ বাবে মেন্থেল বিচাৰি যায়। এইবোৰৰ উপৰিও অভ্যৰ্থনাত সকলোৱে বহি খাৱৰ বাবে আৰু মূল ৰভাতলিত বিয়ালৈ অহা লোক বহিবৰ বাবে দুই চাৰিটামানে গাঁৱৰে কাৰোবাৰ ঘৰৰ গৰুগাড়ী লৈ গাঁৱৰে স্কুলঘৰৰ পৰা কেইযোৰমান ডেক্স-বেঞ্চ আনেগৈ আৰু ইঘৰ-সিঘৰৰ ধুনীয়া চকীবোৰ গোটায়। পদুলিত কলপুলি ৰুই কলপুলিৰ গুৰিত বালি-আটাৰ এটা ভেটি তৈয়াৰ কৰে। চূণ, সেন্দুৰ,নীল আদিৰে অংকন কৰা মাটিৰ টেকেলীৰ ওপৰত আমপাত, কেঁচা নাৰিকল আৰু তোৰণৰ মাজত এঠোক তামাল শৰাইৰ সৈতে ৰখা, তোৰণৰ ওপত এখন গামোচাৰে আদৰণি জনোৱা, এই সকলোবোৰ কামৰ বাবে বিয়াঘৰীয়াই কেতিয়াও চিন্তাই কৰিবলগীয়া নহৈছিল। ছোৱালীবোৰে বিয়াঘৰৰ দুৱাৰদলিত, পদুলিৰ তোৰণত বিভিন্ন ধৰণৰ আমপাত, ফুলৰ মালাৰে চিলাই গাঠি দি সজাই তুলিছিল। অভ্যৰ্থনাৰ সময়তো গাঁৱৰেই ডেকা-গাভৰু সকলোৱে মিলি দ্ৰব্য বিতৰণ কৰিছিল।\nআজিৰ দৰে তেতিয়া বেণ্ডপাৰ্টি বা আধুনিক কেচিঅ’ৰ কোনো ব্যৱস্থা নাছিল, তেতিয়া গাঁৱৰ ডেকা-গাভৰুৱে ৰভাতলী ঢোলৰ ছেও আৰু বিহুনাচেৰে ৰজনজনাই আছিল। ৰাতি দৰা আহিলে সংঘৰ এচাম ডেকাই ঢোলে-ডগৰে বৰযাত্ৰীক আগচি ধৰি নানান প্ৰশ্নবান কৰিছিল, এইদৰে আনন্দ কৰি দৰাৰ পৰা সংঘৰবাবে এটি বৰঙনি লৈ বাট মুকলি কৰি দিছিল। এতিয়া আৰু সেইদিন নাই, সকলো নষ্টালজিয়া আজি।\n৪)এপলকৰ বাবে যদি উভতি চাওঁ……………..\nএটা সময়ত আমাৰ ঘৰত বিজুলী সংযোগ নাছিল, কেৱল আমাৰ ঘৰতেই নহয়, গাঁৱৰ বহুতৰে ঘৰত বিজুলী নাছিল। কেৰাচিনৰ চাকিয়েই পোহৰৰ উৎস আছিল। কেৰাচিনৰ চাকি মানেনো কি………..সেই যে নীলা চিয়াঁহীৰ দোৱাতটো, সেইটোৰে চাকিৰ কামত লগাইছিলোঁ, তাক তৈয়াৰ কৰিবলৈ আমি চাইকেলৰ ভলটিউৱটো আনি তাত থকা নটটো চিয়াঁহী দোৱাতটোৰ খপটোত ফুটা কৰি সুমুৱাই দিছিলোঁ আৰু মাজৰ ফুটাটোৰে মৰাপাটৰ বা কাপোৰৰ এডাল শলিতা লগাই দিলেই চাকি হৈ যায়। এতিয়া বটলত কেৰাচিন ভৰাই খপটো মাৰি দি শলিতাত জুই লগালেই চাকি জ্বলি উঠিছিল। কিন্তু ইয়াৰ পৰা ওলোৱা কলা ধোঁৱাই ঘৰৰ চালত এলান্ধুৰ যথেষ্ট সৃষ্টি কৰিছিল। আকৌ বিজুলী নাছিল বাবেই আমাৰ কোনো ইলেকট্ৰিক ইস্ত্ৰিও নাছিল, তেতিয়া অৰ্থাৎ আমি সৰু থাকোতে এটা লোৰ ইস্ত্ৰি আছিল, সেইটোৰে কাপোৰৰ ভাজ চিধা কৰিবলৈ প্ৰথমে আমি জুইৰ পৰা জ্বলি থকা অঙঠা চিধাই আনি ইস্ত্ৰিটোত ভৰাই দিছিলোঁ, আৰু বিচনী এখনেৰে বিচি বিচি গৰম কৰিছিলো। পিছত দুটামান কাপোৰ ইস্ত্ৰি কৰি আকৌ বিচিব লাগে, নহলে অঙঠাবোৰ নুমাই গলেই ইস্ত্ৰি ঠাণ্ডা হৈছিল।\nআমাৰ দেউতাহঁতৰ দিনত আকৌ এই লোৰ ইস্ত্ৰিটোও নাছিল, দেউতাহঁতে কাপোৰ ইস্ত্ৰি কৰিবলৈ প্ৰথমে পেণ্ট, চাৰ্ট বা ধূতি, গামোচা যিয়েই হওঁক, বিচনাত পাৰি লৈ কাঁহৰ ডাঙৰ বাতি এটাত অলপ উতলা গৰমপানী লৈ সেইবাতিটোৰে কাপোৰত হেঁচা দিছিল, আৰু কাপোৰৰ ভাজবোৰ চিধা হৈ গৈছিল। এই বাতিৰে ইস্ত্ৰি কৰা কথাটো দেউতাৰ মুখৰ পৰা শুনিছিলোঁ।\n৫) এপলকৰ বাবে যদি উভতি চাওঁ……………..\n((ৱাচিং পাউদাৰ নিৰমা/ৱাচিং পাউদাৰ নিৰমা বিজ্ঞাপনটো মনত পৰিছেনে বাৰু…???\nবিক্ৰম, বিক্ৰম, বিক্ৰম……বেটাল, বেটাল, বেটাল…….))\nদেউতাৰ মুখতেই শুনিছিলো প্ৰথম দুৰদৰ্শন বুলি এটা বস্তু ওলাইছে বুলি। সেইদিনা দেউতাই স্কুলৰ পৰা আহি আমাক কথাটো কৈছিল। তেতিয়া মই সৰু আছিলোঁ, সেইটোত বোলে মানুহৰ ফটোও ওলায়। দেউতাৰ কথাবোৰে মোক আচৰিত কৰিছিল, সেয়ে ভেবা লাগি চাই ৰৈছিলো দেউতাৰ মুখলৈ। দেউতাক এটাৰ পিছত এটাকৈ নানান প্ৰশ্ন কৰিছিলোঁ, দেউতায়ো যি পাৰে উত্তৰ দিছিল আমাক। সুধিছিলোঁ কেনেকুৱানো বস্তুটো?? দেউতাই কৈছিল এটা বাকচৰ দৰে বোলে দেখিবলৈ। মানুহেই কথা কয়, গানো গায়, বাতৰিও দিয়ে সেইটোৰ ভিতৰত। তেতিয়ালৈকে দেখা নাই আমি। এটা অনুমানিক ভাব মনত পুহি ৰাখিছিলোঁ। শেষত এবাৰত দেউতাই কৈছিল—সেই যে বপাই কৱাইদেউহঁতৰ ঘৰত যে আছে ৰেডিঅটো, সেইটোত যেনেকৈ গীত গায়, বাতৰি দিয়ে তেনেকৈ এইটোতো বোলে ফটোৰে সৈতে মানুহ ওলাই আৰু মানুহেই গীত গায়, বাতৰিও দিয়ে। (তেতিয়া আমাৰ ৰেডিঅও নাছিল, কেতিয়াবা কেতিয়াবা বপাই ককাহঁতৰ ৰেডিঅটোৰ ওচৰত কানপাতি শুনিবলৈ যাওঁ অনুষ্ঠানবোৰ, কিন্তু আমাৰ সেইখিনি সময়ত কথা পাতা বন্ধ কৰিছিল ককাই, শুনিবলৈহে দিছিল।)\nএদিন গাঁৱলৈ এটা কলা-বগা প্ৰথম টিভি আনিছিল, এঘৰ পুজিপতি লোকে। অনা শুনিয়েই ৰ’বই নোৱাৰিলোঁ আমি, কেৱল আমিয়েই নহয় গাঁৱৰ বহুত লৰা-ছোৱালী জুম বান্ধিছিল মানুহঘৰৰ সন্মুখত। দেখিছিলো এটা প্ৰকাণ্ড কাৰ্টুনৰ ভিতৰত আনিছিল বস্তুটো। সেইদিনা সিমানখিয়েই দেখিছিলোঁ, তাৰ পিছৰেপৰা মাজে মাজে কেইবাটাও লগ হৈ গৈছিলোঁ সিহঁতৰ ঘৰলৈ জানোচা অকনমান টিভিটো চাবলৈ পাঁওৱেই। কিন্তু গৃহস্থই আমাক পঢ়াশুনাৰ কথা সুধি নানান প্ৰশ্ন কৰিছিল, যিয়ে প্ৰশ্নৰ শুদ্ধ উত্তৰ দিব পাৰিছিল তাক চাবলৈ দিছিল অলপ সময়ৰ বাবে। ভিতৰলৈ যোৱাৰ আগেয়ে বাহিৰৰ দমকলত হাত ভৰি ধুইহে প্ৰৱেশ কৰিব লাগিছিল, টিভিটোত দুখন দুৱাৰ আছিল, সেইকেইখন খুলিলেহে আচল মনিটৰটো ওলাইছিল। বাহিৰত ২০-২৫ ফুটমান ওপৰত দীঘল ভলুকা বাঁহ এডালৰ ওপৰত মাছৰ কাঁইটৰ লেখিয়াকৈ এডাল এণ্টেনা আঁৰি ৰাখিছিল, তেতিয়া সেইডালেৰেই ফটোবোৰ আহিছিল বুলি জানিছিলোঁ। ভিতৰৰ মজিয়াত কঁঠ পাৰি দিছিল আমি বহিবলৈ আৰু আমি এতিয়াৰ চিনেমাহলত প্ৰথম শ্ৰেণীত পৰ্দাৰ সন্মুখত বহাদি বঢ়ি চাইছিলোঁ। প্ৰগামবোৰৰ ভিতৰত তেতিয়া বেটাল-বিক্ৰম, ৰামায়ণ-মহাভাৰত আদিবোৰেই আছিল চাবলৈ পোৱা। ৱাচিং পাউদাৰ নিৰমা/ৱাচিং পাউদাৰ নিৰমাৰ পৰা আদি কৰি সকলো বিজ্ঞাপনেই মনত থাকি গৈছিল, উভতি আহোঁতে বিজ্ঞাপনবোৰৰ গীতবোৰ গায় গায় ঘৰলৈ আহিছিলোঁ। তাৰ পিছত এঘৰ এঘৰকৈ সকলোৱে ঘৰত কলা-বগা টিভিৰে ভৰি পৰিছিল, এটা সময়ত কলা-বগা টিভিবোৰ উঠি গৈ ৰঙীন টিভি আহিল। সময়ৰ পৰিবৰ্তনৰ লগত এতিয়া এল.চি.ডি আহিল, সেইটোও লাহে লাহে গৈছে, এল.ই.ডিৰ প্ৰৱেশ ঘটিছে। আগৰ সেই কলা-বগা টিভিটো এতিয়া নষ্টালজিয়া হৈ পৰিল।\n৬) এপলকৰ বাবে যদি উভতি চাওঁ……………..\nৰাতিপুৱাতে ঘৰৰ পৰা জলপানৰ টোপোলাটো লৈ সমবায়ৰ ফালে খোজ লওঁ। ৰাজহুৱাকৈ হালবোৱা সেই দৃশ্য চাই মনপৰশি যায়, একেলগে প্ৰায় ২০-২৫ যোৰ হালোৱাই হালজুৰি শাৰীপাতি হালবোৱাৰ দৃশ্যটো এতিয়াও চকুৰ আগত ভাহি উঠে। এখন হালেৰে ৰাতিপুৱাৰে পৰা দুপৰীয়ালৈ সাধাৰণতে এবিঘা মাটি চহাব পাৰিছিল, কিন্তু সমবায় ভিত্তিত বোৱা হালেৰে এবেলাতে কমেও ৫,৬ বিঘা মাটি চহাইছিল। হালবোৰ শাৰী শাৰীকৈ ইহালৰ পাছত সিহাল জুৰিছিল, প্ৰথমৰ হালে যিবাটেৰে যায় পিছৰ হালবোৰেও পিছে-পিছে বাই গৈছিল, কিন্তু এটা আওচ মাৰিবলৈ মাত্ৰ ২০মিনিটমানহে সময় লাগিছিল। হাতত জলপানৰ টোপোলা একোটাকৈ লৈ নিজ-নিজ গৃহস্থৰ বাবে প্ৰতিঘৰৰ একোজনে ৰাতিপুৱাৰ চাহ-জলপান লৈ সমবায়ৰ হালোৱা তলিত উপস্থিত হলেই ভোকে-লঘোণে পিয়াহত আতুৰ হৈ থকা হালৱাবোৰ স্থবিৰ হৈ পৰিছিল আৰু সকলোবোৰ একেঠাইতে গোটখাই ৰাতিপুৱাৰ জা-জলপান খাইছিল। তাৰ মাজৰে যদি কাৰোবাৰ ঘৰৰপৰা পুৱাৰ জলপান গৈ পোৱাও পলম হয়, তেতিয়া সকলোৰে ভাগৰ পৰাই মিলাই লৈ খাইছিল। দুই একে হাচঁটি উলিয়াই লৈ হেঁপাহ পলুৱাই নিজেও একোখন তামোল খাইছিল আৰু আনলৈও আগবঢ়াইছিল। দুই একে আকৌ কাণৰ ফাঁকত সুমুৱাই থোৱা আধাখাই ৰখা চাধাৰ পাতেৰে পকাই তৈয়াৰ কৰা বিড়িটো উলিয়াই দুহোপামান মাৰি গাটো টনকিয়াল কৰি লৈছিল। নিজে এহোপা মাৰি ওচৰতে থকা আন এজন হালোৱলৈ আগবঢ়াই দিছিল বিড়িটো। খাই বৈ উঠি এক ন-উদ্যেমেৰে আকৌ হালত ধৰিছিল।\nবাৰিষা সমবায়ৰ মাটি বোকা দিয়াৰ পাছত সকলোৱে একেলগে কঠিয়া তুলিছিল আৰু ৰুইছিল,…..সেইদৰে ধানকটাৰ দিনতো প্ৰতিঘৰৰে একোজনকৈ ধাননিত নামি পকাধান শাৰী শাৰীকৈ আৰু পাৰী পাৰীকৈ এফালৰপৰা ধান দাইছিল, তেনেদৰে কটা ধানৰ আকাশ-লঙ্ঘী মেজি, বৃহৎ মৰণা মাৰিছিল সমজুৱাকৈ, এটা মৰণাৰ পৰা এবাৰত কমেও এশ,ডেৰশ মোন ধান ওলাইছিল। সকলোবোৰ কাম শেষ কৰাৰ পিছত ধান আৰু শুকান খেৰবোৰ ভাগ কৰা হৈছিল। ধান কটামৰা সকলো কামৰ শেষত সকলোৱে একেলগে এদিন ভোজভাতো খাইছিল সমবায় তলিতে। এতিয়া সেই সমবায়ৰ মাটিত চৰকাৰী হস্পিতাল গঢ়ি উঠিল। সেই সমবায়ৰ দিন সকলোৰে বাবে নষ্টালজিয়া হৈয়ে ৰল।\n৭) এপলকৰ বাবে যদি উভতি চাওঁ……………..\nগৰমৰ দিনত চাকিৰ পোহৰত পহাৰ অসুবিধা, প্ৰচণ্ড গৰম আৰু মহৰ কামোৰ সহিব নোৱাৰি আমি সৰুবোৰে আবেলিতে কেতিয়াবা পঢ়ি আজৰি হৈছিলোঁ। ৰাতি চোতালত বহি ককা, আইতাৰ লগত বহি সাধু শুনিছিলোঁ। মনত বহুত উৎকণ্ঠা আছিল। ফটফটীয়া আকাশত তিৰবিৰাই থকা তৰাবোৰ চাই-চাই নানা প্ৰশ্ন কৰিছিলোঁ। দেউতাইও আহি তেতিয়া আমাক দেখুৱাই দিছিল……সেইটো সপ্তৰ্ষি মণ্ডল, সেইটো হাতীপটী, আৰু উত্তৰফালে যে সেইটো ডাঙৰকৈ জ্বলি আছে সেইটো ধ্ৰুৱতৰা। আৰু লগে-লগে ধ্ৰুৱতৰাৰ এক কাহিনী শুনাইছিল। তিৰবিৰাই থকা তৰাবোৰৰ মাজেৰে এটা তৰা তড়িৎ গতিৰে আগবাঢ়ি যোৱাও দেখিছিলোঁ। কেতিয়াবা বগা দীঘল ধোঁৱা নেজৰ সদৃশকৈ এৰি এটা ৰকেট তীব্ৰ গতিৰে আকাশৰ সকলো তৰাৰ কাষেৰে পাৰহৈ যোৱাও দেখিছিলো।\nআমাৰ ককা-আইতা, দেউতাৰ মুখৰ সাধু শুনিবলৈ ওচৰ-চুবুৰীয়াৰ সকলোবোৰ ল’ৰা-ছোৱালী গোট খাইছিলহি আমাৰ চোতালত। নিশা জোনাকী পৰুৱা ওলালেই আমিবোৰে এটা দুটাকৈ ধৰি ধৰি আনি অমিতা গছৰ ঠাৰি এডালৰ ভিতৰত ভৰাই দুইমুৰ বন্ধ কৰি টিপ-টপ লাইটৰ দৰে ৰাখিছিলোঁ সযতনে। সেইবোৰ এতিয়া মাথোঁ এটি নষ্টালজিয়া।\n৮) এপলকৰ বাবে যদি উভতি চাওঁ……………..\nআগৰ দিনৰ চাইকেলত এখন নম্বৰ প্লেট আছিল। আপোনালোকৰ কাৰোবাৰ চাগৈ মনত পৰিব পাৰে। ভিতৰুৱা গাঁৱৰ এনে চাইকেল বোৰৰ কিছুমানত আকৌ হেণ্ডেলৰ আগৰফালে এটা লাইট আছিল আৰু লাইটোৰ পৰা এডাল দীঘৰ ৱায়েৰেৰে মাজৰ ফ্ৰেমত পকাই পকাই আনি পিছৰ চকাৰ ওচৰত এটা ডাইনেমাত সংযোগ কৰা আছিল। ৰাতি যেতিয়া চাইকেলৰ চকা ঘূৰিব তেতিয়া ডায়নেমাটোও ঘূৰিবলৈ ধৰে আৰু তাত বিদ্যুৎ উৎপন্ন হৈ আগফালে হেণ্ডেলত থকা বাল্বটো জ্বলি পথটো পোহৰাই তোলে। এনে এখন চাইকেলেই আছিল মোৰ মাৰ ফালৰ ককাৰ, মামাৰ ঘৰলৈ গলেই আবেলিৰ পৰা ককাক খাটনি ধৰো—\n*-অ’ ককা, আজি ৰাতি আপোনাৰ চাইকেলখন অকন মান চলাম দেই..?? ককাই হেকাহি মাৰি উঠে, *-নালাগে চলাব, কৰ’বাত ৰাতি পৰিবি।\n*-নপৰোঁ নহয়, কেলেই আপোনাৰ চাইকেলত সেইটো লাইট আছেই দেখোন, সেইটোৰ পোহৰত দেখিম নহয়।\n*-নহয় অ! সেইটো এনেয়ে লগাই ৰাতি চলাই থাকিলে টায়াৰটো নষ্ট হয় অ’।\nককাই নেৰে, ময়ো নেৰোঁ….শেষত উপায়ন্তৰহৈ অনুমতি দিয়েগৈ।\nৰাতি চাইকেল পালে আৰু কোনে পাই মোক। গাত যিমান শক্তি আছে প্ৰয়োগ কৰি মাৰি পঠিয়াই আৰু লাইটৰ পোহৰ কিমান ওলাইছে চাই যাওঁ। যেন এখন মটৰ বাইকহে। সেয়াই ফূৰ্তি, লাইট থকা চাইকেল চলোৱা। ৰাতি হলেই লাইট থকা চাইকেলৰ চিন্তা আৰু দিনত হলেই ককাহঁতৰ ম’হৰ পিঠিত উঠি ম’হ গুৱালৰ লগত ম’হ চৰাবলৈ গৈছিলোঁ। পিছে ম’হৰ নোমবোৰে টিকাত বৰ বিন্ধিছিল, সেয়ে ককাই মহটোৰ পিঠিত এখন বস্তা পাৰি দিছিল আৰু মই চাপৰিত মহৰ খোজে খোজে ককাল নচুৱাই নচুৱাই ম’হ চৰাইছিলোঁ। সেই দিনবোৰ কাহানিবাই হেৰুৱালোঁ। …………….এতিয়া সেয়াও এক নষ্টালজিয়া হৈ ৰ’ল।\n← বেবেৰিবাং -(১): ৰুদ্ৰ নাৰায়ণ বৰকাকতি\nবৰ্দ্ধিত ইউৰিক এচিডে কৰা ৰোগৰ বিষয়ে জানিবলগীয়া কথা (ডাঃ ভূপেন্দ্ৰ শইকীয়া) →\nপ্রায় সমোচ্চাৰিত শব্দ, ভিন্ন অৰ্থ(খণ্ড-১২) (লক্ষেশ্বৰ হাজৰিকা)


আইপিএল ২০২০: উজলিছে চাৰি ৰাহুল! - Olympia Sports\nHomeOur PrideCricketআইপিএল ২০২০: উজলিছে চাৰি ৰাহুল!\nআইপিএল ২০২০: উজলিছে চাৰি ৰাহুল!\n২০২০ ৰ আই পি এল যেন ৰাহুলময় হৈ পৰিছে। আই পি এলৰ ত্ৰয়োদশ সংস্কৰণত জিলিকি উঠিছে বহুকেইজন ৰাহুল। কিংছ ইলেভেন পঞ্জাৱৰ কে এল ৰাহুলৰ পৰা ৰাজস্থানৰ ৰাহুল টিৱাতিয়ালৈ ৰাহুল নামৰ এখন দীঘলীয়া তালিকা। চাওঁ আহকচোন কোনকেইগৰাকী ৰাহুল জিলিকি উঠিছে আই পি এল ২০২০ত।\nকিংছ ইলেভেন পঞ্জাৱৰ কে এল ৰাহুল: আন বহুকেইবাৰৰ দৰে আই পি এলৰ চলিত সংস্কৰণতো উজলি উঠিছে কে এল ৰাহুল। কিংছ ইলেভেন পঞ্জাৱৰ প্ৰথমটো খিতাপ দখলৰ যুঁজত মূল ভৰসা হৈ থিয় দিছে কে এল ৰাহুল। দলক সমুখৰ পৰা নেতৃত্ব প্ৰদান কৰা কে এল ৰাহুলে এই পৰ্যন্ত ৫ খন মেচত ৩০২ ৰান সংগ্ৰহ কৰিছে। পাঁচখন মেচত ইতিমধ্যে এটা শতকৰ লগতে দুটাকৈ অৰ্ধশতক অর্জন কৰিছে তেওঁ। প্ৰচুৰ প্ৰতিভাৱান ক্ৰিকেটাৰগৰাকীয়ে ২০১৮ আৰু ২০১৯ বৰ্ষতো সফলতা অর্জন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। চলিত চিজনত ৩০২ ৰানেৰে অ’ৰেঞ্জ কেপৰো দৌৰত আছে ক্ৰিকেটাৰজন।\n২) কলকাতা নাইট ৰাইডাৰ্ছৰ ৰাহুল ত্ৰিপাঠী: এই পৰ্যন্ত কে কে আৰৰ হৈ দুখন মেচত ভাগ লৈ দুয়োখন মেচতে উজলি উঠিছে ৰাহুল ত্ৰিপাঠী। মহাৰাষ্ট্ৰৰ হৈ ঘৰুৱা ক্ৰিকেটত ভাগ লোৱা এইগৰাকী ক্ৰিকেটাৰ নিজৰ মাৰমুখী বেটিঙৰ বাবে জনাজাত। ২০১৭ চনত ৰাইজিং পুনে ছুপাৰজায়ান্তৰ হৈ আই পি এল খেলা ৰাহুলে ২০১৮ আৰু ২০১৯ ত ৰাজস্থান ৰয়েলছৰ হৈ আই পি এলত ভাগ লৈছিল যদিও সফল হ’ব পৰা নাছিল। কালি চেন্নাই ছুপাৰ কিংছৰ বিৰুদ্ধে ৮১ ৰানৰ এক বিস্ফোৰক ইনিংছ খেলি নিজৰ প্ৰতিভাৰ উমান দিবলৈ সক্ষম হয় ৰাহুল ত্ৰিপাঠী।\n৩) ৰাজস্থান ৰয়েলছৰ ৰাহুল টেৱাতিয়া: কিংছ ইলেভেন পঞ্জাৱৰ বিৰুদ্ধে নাটকীয়তাৰে ভৰা এটা ইনিংছ খেলি সংবাদ শিৰোনাম দখল কৰিছিল ৰাহুল টেৱাতিয়াই। হাৰিয়ানাৰ এইগৰাকী অলৰাউণ্ডাৰে প্ৰথম শ্ৰেণীৰ ক্ৰিকেটত ভৰি দিছিল ২০১৩ চনত। তেওঁৰ আই পি এল কেৰিয়াৰ আৰম্ভ হৈছিল ২০১৪ চনত ৰয়েল চেলেঞ্জাৰ্ছ বেংগালুৰুৰ সৈতে। ২০১৭ চনত কিংছ ইলেভেন পঞ্জাৱে ক্ৰয় কৰিছিল টিৱাতিয়াক। এই বৰ্ষৰ আই পি এলত ৫ খন মেচত তেওঁ ১০৬ ৰান সংগ্ৰহ কৰাৰ লগতে ৪ টাকৈ উইকেট দখল কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।\n৪) মুম্বাই ইণ্ডিয়ানছৰ ৰাহুল চহৰ: মুম্বাই ইণ্ডিয়ানছৰ লেগ স্পীনাৰ ৰাহুল চহৰৰ প্ৰদৰ্শনো এইবাৰ লেখত ল’বলগীয়া। বলিঙৰ সমান্তৰালকৈ ফিল্ডিঙতো উজলি উঠিছে এইগৰাকী উদীয়মান খেলুৱৈ। কিংছ ইলেভেন পঞ্জাৱৰ বিৰুদ্ধে দুটা গুৰুত্বপূৰ্ণ উইকেট দখল কৰি জয়ত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰা ৰাহুল চহৰ নিশাটোৰ ভিতৰতে ক্ৰিকেট সমালোচকৰ আলোচনাৰ বিষয় হৈ পৰে। এই পৰ্যন্ত মুম্বাইৰ হৈ ৫ খন মেচত ৭ টা উইকেট দখল কৰিছে ৰাহুলে।\nRahul factor in ipl 2020\nPrevious articleআমগুৰি মিনি ষ্টেডিয়াম নিৰ্মাণত অনিয়ম : বিধায়ক প্ৰদীপ হাজৰিকাৰ সকীয়নি\nNext articleপ্ৰাক্তন ৰঞ্জি ক্ৰিকেটাৰ মাধৱ তালুকদাৰৰ বিয়োগত অসম ক্ৰিকেট সন্থাৰ শোক প্ৰকাশ\nক্ৰীড়াবিদক সদৌ অসম প্ৰগতিশীল জাগ্ৰত মঞ্চৰ সম্বৰ্ধনা\nসপোন পূৰণ হ’ল; পিতৃ-মাতৃক বিমানেৰে ভ্ৰমণ কৰাই আপ্লুত নীৰজ


ইতিমধ্যেই ভুগি আছে ২০ বছৰৰ কাৰাবাস : 'পুনৰ হত্যাৰ গোচৰত দোষী 'ভগৱান', এইবাৰ কি শাস্তি? -\nHomeৰাষ্ট্ৰীয়ইতিমধ্যেই ভুগি আছে ২০ বছৰৰ কাৰাবাস : 'পুনৰ হত্যাৰ গোচৰত দোষী...\nইতিমধ্যেই ভুগি আছে ২০ বছৰৰ কাৰাবাস : ‘পুনৰ হত্যাৰ গোচৰত দোষী ‘ভগৱান’, এইবাৰ কি শাস্তি?\nইতিমধ্যেই ভুগি আছে ২০ বছৰৰ কাৰাবাস : 'পুনৰ হত্যাৰ গোচৰত দোষী 'ভগৱান', এইবাৰ কি শাস্তি?\nডিজিটেল ডেস্কঃ গুৰমিট ৰাম ৰহিমক মনত আছেনে? এসময়ত এইজন স্বয়ম্ভূ ‘ভগৱান’ৰ লীলাই সকলোৰে চকু কপালত তুলিছিল। তেওঁৰ আছিল অগণন ভক্তও। ঢেৰা সচ্ছা ছৌডা নামৰ সংস্থাটোৰ মুৰব্বী ৰাম ৰহিমৰ আগে-পিছে শাৰী-পাতি ভক্তগণে পূজা-অৰ্চনা কৰিছিল। তেওঁৰ অৱতাৰী মহিমাৰ কথা বৰ্ণাই নিৰ্মাণ হৈছিল চলচ্চিত্ৰও। কিন্তু সেই স্বয়ম্ভূ ভগৱান ৰাম ৰহিম এতিয়া কাৰাগাৰত।\nকাৰাগাৰৰ চিৰবেৰৰ মাজতে তেওঁ প্ৰায় ৪ বছৰ কাল অতিবাহিত কৰিলে৷ ২০১৭ চনৰ ২৫ আগষ্টত ৰাম ৰহিমক ২০বছৰৰ কাৰাদণ্ড বিহিছিল পঞ্চকুলাৰ চিবিআই আদালতে। দুগৰাকী মহিলাৰ ধৰ্ষণ কাণ্ডত অভিযুক্ত হোৱাৰ লগতে সাংবাদিক ৰামচন্দৰ ছত্ৰপতিৰ হত্যাৰ অপৰাধত দোষী সাব্যস্ত হৈ যাৱজ্জীৱন কাৰাদণ্ডৰে দণ্ডিত হৈছিল ৰাম ৰহিম। বিগত ৪ বছৰ বন্দিত্বৰ জীৱন কটাই আছে স্বয়ম্ভূ ভগৱানজনে।\nশুকুৰবাৰে পুনৰ চিবিআইৰ বিশেষ পঞ্চকুলাৰ আদালতে ৰাম ৰহিমক ২০০২ চনত তেওঁৰ অনুগামী তথা ডেৰাৰ প্ৰাক্তন মেনেজাৰ ৰঞ্জিত সিঙক হত্যা কৰাৰ গোচৰত দোষী সাব্যস্ত কৰে। চিবিআইৰ বিশেষ ন্যায়াধীশ সুশীল কুমাৰ গাৰ্গৰ দ্বাৰা এই ৰায় ঘোষণা কৰা হয় আৰু ১২ অক্টোবৰত প্ৰদান কৰা হ’ব শাস্তিৰ ৰায়। চিবিআইৰ বিশেষ আদালতে ভাৰতীয় পেনেল কোডৰ ধাৰা ৩০২ৰ অধীনত ৰাম ৰহিমৰ বিৰুদ্ধে হত্যাৰ গোচৰ পঞ্জীয়ন কৰিছিল।\nউল্লেখ্য যে, ২০০২ চনৰ ১০ জুলাইত কুৰুক্ষেত্ৰৰ ৰঞ্জিত সিঙৰ জন্মস্থান খানপুৰ কলিয়ান গাঁৱত চাৰিজন আক্ৰমণকাৰীয়ে ৰঞ্জিত সিঙক গুলীয়াই হত্যা কৰিছিল। ইয়াৰ পাছৰ পৰাই সেই হত্যাকাণ্ডৰ বিচাৰ চলি আছিল৷ অৱশেষত আদালতে এই হত্যাকাণ্ডৰ গোচৰত দোষী সাব্যস্ত কৰিলে বিতৰ্কিত ৰাম ৰহিম আৰু আন চাৰিজন লোকক৷ এতিয়া অপেক্ষা মাথোঁ ১২ অক্টোবৰলৈ… কি শাস্তি দিয়া হ’ব স্বয়ম্ভূ ভগৱানক…!\nPrevious articleমাতৃৰ জন্মদিনতো কাৰাগাৰতে থাকিল বাদশ্বাহ তনয়, কেনেকৈ কটাইছে সময়?


জাৰ্মান ফুটবলাৰ জেৰমি ব'টাঙৰ প্ৰাক্তন প্ৰেয়সীৰ ৰহস্যজনক মৃত্যু - Olympia Sports\nHomeNewsজাৰ্মান ফুটবলাৰ জেৰমি ব'টাঙৰ প্ৰাক্তন প্ৰেয়সীৰ ৰহস্যজনক মৃত্যু\nবেয়াৰ্ণ মিউনিখৰ তাৰকা ফুটবলাৰ জেৰ’মি ব’টাঙৰ প্ৰাক্তন প্ৰেয়সী মডেল কেছিয়া লেনহাৰ্ডৰ মৃত্যু হৈছে। জেৰমি ব’টাঙৰ সৈতে সম্পৰ্ক ছেদ হোৱাৰ এসপ্তাহ নহওঁতেই কেছিয়াৰ মৃতদেহ নিজ বাসগৃহত উদ্ধাৰ হোৱা হেতু ইয়াক আত্মহত্যাৰ ঘটনা বুলি সন্দেহ কৰিছে আৰক্ষী প্ৰশাসনে।\nউল্লেখযোগ্য যে এসপ্তাহ পূৰ্বে জেৰমিৰ সৈতে পোন্ধৰমহীয়া তিক্ততাপূৰ্ণ সম্পৰ্কৰ অৱসান ঘটিছিল জাৰ্মানীৰ মডেল অভিনেত্ৰী কেছিয়া লেনহাৰ্ডৰ। জেৰমিৰ সৈতে অভিজ্ঞতা সুখকৰ নাছিল কেছিয়াৰ। সম্পৰ্ক ছেদ হোৱাৰ কেইদিনমান পূৰ্বে এটা দুৰ্ঘটনাতো পতিত হৈছিল দুয়ো প্ৰেমিক যুগল। দুৰ্ঘটনা সংঘটিত হোৱাৰ পিছতে জেৰমিয়ে প্ৰেয়সীৰ বিৰুদ্ধে দুৰ্ঘটনা সংঘটিত কৰোৱাৰ গুৰুতৰ অভিযোগ আনিছিল। জেৰ’মিয়ে আনকি কেছিয়াৰ বিৰুদ্ধে ফুটবলাৰগৰাকীৰ পূৰ্বৰ সম্পৰ্কত ভাঙোন অনাৰো অভিযোগ আনিছিল।\nবুধবাৰে নিশা ৮.৩০ বজাত বাৰ্লিন আৰক্ষীয়ে মডেলগৰাকীৰ মৃতদেহ তেওঁৰ এপাৰ্টমেণ্টৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰে। আৰক্ষীয়ে এয়া এক আত্মহত্যাৰ ঘটনা বুলি সন্দেহ কৰিছে। ঘটনাটোৰ সৈতে কোনো তৃতীয় পক্ষ জড়িত নাই বুলি উল্লেখ কৰিছে আৰক্ষীয়ে। ঘটনাৰ সম্পৰ্কত এই পৰ্যন্ত মুখ খোলা নাই জেৰমিয়ে। বিশ্বকাপজয়ী জাৰ্মানী দলৰ এগৰাকী অন্যতম সদস্য জেৰমি বৰ্তমান বেয়াৰ্ণ মিউনিখৰ হৈ ক্লাব বিশ্বকাপত ভাগ লোৱাৰ বাবে কাটাৰত আছে।\nPrevious articleআজিৰে পৰা ৰাজ্যিক স্কুল অলিম্পিকৰ লন টেনিছ আৰু টেবুল টেনিছ প্ৰতিযোগিতা\nNext articleখেলপথাৰতো ধৰ্ম! প্ৰাক্তন ভাৰতীয় ক্ৰিকেটাৰৰ প্ৰতি গুৰুতৰ অভিযোগ\nশিৱসাগৰৰ গৃহত অস্মিতাই কৰিছে শাৰীৰিক কচৰৎ\nখেলপথাৰতো ধৰ্ম! প্ৰাক্তন ভাৰতীয় ক্ৰিকেটাৰৰ প্ৰতি গুৰুতৰ অভিযোগ\nমহিলাৰ টি-২০ লীগত অসমৰ মিশ্ৰিত ফলাফল


About Guru Barta\nজিলা শিক্ষা আৰু প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান কামৰূপ আৰু সমগ্ৰ শিক্ষা,কামৰূপ,অসমৰ যৌথ উদ্যোগত জিলা শৈক্ষিক অন্তঃকৰণ গোটৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত অনলাইন শৈক্ষিক পত্ৰিকা\nGurubarta, an online academic journal published by District Academic Core Group,Kamrup with the joint initiative of District Institute of Education & Training(DIET), Kamrup and Samagra Sikshya, Kamrup, Assam\nড° হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা\n. . .পঢ়ক\nডা° ৰণোজ পেগু\nড° পংকজা বৰুৱা\nঅধ্যক্ষা, ডায়েট কামৰূপ আৰু সভাপতি জিলা শৈক্ষিক অন্তঃকৰণ গোট . . .পঢ়ক\nজিলা প্ৰাথমিক শিক্ষা বিষয়া, কামৰূপ। . . .পঢ়ক\nডিপিঅ, সমগ্ৰ শিক্ষা, কামৰূপ। . . .পঢ়ক\nবি আৰ পি, হাজো। . . .পঢ়ক\nৰাজ্যিক আঁচনি বিষয়া, শিক্ষক প্ৰশিক্ষণ গোট। . . .পঢ়ক\nসম্পাদনা সমিতি ...পঢ়ক\nড° শিৰোমণি ভূঞা\nমুখ্য সম্পাদক, গুৰুবাৰ্তা, প্ৰবক্তা জিলা শিক্ষা আৰু প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান,কামৰূপ\nচিলভাৰফিছ উপত্যকাৰ চকুলো\nচিলভাৰফিছে কুটা কিতাপৰ আলমাৰিটোৰ পৰা পুৰণি কিতাপ কিছুমান উলিয়াই আনিলোঁ। ...পঢ়ক\nএক সমৃদ্ধিৰ প্ৰস্থানত\nডঃ বিনীতা বৰা দেৱচৌধুৰী, সহযোগী অধ্যাপিকা, ভট্টদেৱ বিশ্ববিদ্যালয়\n২০২১চনৰ ১২মে'৷অসমৰ সাহিত্য,সমাজ, ৰাজনীতি,বৌদ্ধিক পৰিমণ্ডলত এটা যুগৰ অন্ত৷পৃথিৱী জুৰি সৃষ্টি হোৱামহামাৰীয়ে অসমতো এটা যুগৰ অন্ত পেলালে৷ক'ভিডক পৰাস্ত কৰাৰ পিছতো ৰক্ষা নাপালে জীৱন পিয়াসী মানুহজনে৷নিজে বিচৰা ধৰণেৰেই কোনো কৃত্ৰিম শ্বাস প্ৰশ্বাসত জীয়াই নথকাকৈ আঁতৰি গ'ল প্ৰজ্ঞাৰ সাধক হোমেন বৰগোহাঞি৷লগে লগে অন্ত পৰিল অসমৰ ...Read article\nভৱিষ্যতৰ স্কুলীয়া শিক্ষা\nড° শৰৎ বৰকটকী, অধ্যক্ষ, নগাঁও কলেজ, নগাঁও\nক'ভিড- ১৯ ৰ মহামাৰীয়ে সমগ্র বিশ্বত জনস্বাস্থ্য সাংঘাতিকভাৱে বিপন্ন কৰাৰ লগতে অৰ্থনীতি, শিক্ষা সকলো দিশতে ব্যাপক ক্ষতিসাধন কৰিছে। ইউনেস্কোৰ (The United Nations Educational Scientific and Cultural Organisations) ৰ পৰা প্ৰকাশিত এক তথ্যত কোৱা হৈছে যে বিশ্বৰ ৯০ শতাংশ ....Read article\nছাত্ৰ- ছাত্ৰীৰ বাবে আহাৰ আৰু পৰিপুষ্টি\nড° ৰুমা ভট্টাচাৰ্য, অধ্যাপিকা, খাদ্য বিজ্ঞান আৰু পৰিপুষ্টি বিভাগ, সামুহিক বিজ্ঞান মহাবিদ্যালয়, অসম কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়\nআজিৰ যুগৰ গতিশীলতা আৰু পৰিবৰ্তনশীল সমাজ ব্যৱস্থাৰ লগতে সকলো বয়সৰ লোকৰে খাদ্যাভ্যাসৰ মাজতো ব ....Read article\nPanchayati Raj system in Assam\nArup Kumar Sarma, ACS, Guwahati\nPanchayati Raj system is the arrangement for local self government which was introduced ...Read article\nImpact of COVID-19 on Children's Early Education\nSwakkhyar Deka, Senior Information Officer, DIPR under Government of Assam\nAs the second wave of Coronavirus pandemic has begun lashing state after state in the country ...Read article\nWELFARE OF THE PERSONS WITH DISABILITIES (PWDs) IN ASSAM\nGayatri Singha, Assistant Professor (HoD i/c), Department of Political Science, Mahatma Gandhi University, Meghalaya\nThe concept of disability gradually shifted its paradigm from medical to social model because attitudes ...Read article\nOXYGEN AND COVID-19\nDr Mithun Nandi, Assistant Prof & Head, Dept of Chemistry, Pandit Deendayal Upadhyaya Adarsha Mahavidyalaya, Eraligool, Karimganj\nOxygen is one of the basic chemical elements. In its most common form, oxygen isacolourless gas found ...Read article\nশিৰিষৰ ছাঁত সাক্ষৰতাৰ যাত্ৰা\nস্বৰাজ ফুকন, প্ৰবক্তা, জিলা শিক্ষা আৰু প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান, ডিব্ৰুগড়\nসাক্ষৰতা | এক অমোঘ শক্তি| এই শক্তিয়ে নিৰক্ষৰক দান কৰে সাহস, আত্মবিশ্বাস, আনন্দ আৰু তৃপ্তি | বিষাদিত, সংকোচিত ...Read article\nClimate change and fate of our ecosystem\nDr. Nur Hussain, Mimli Das and Arpita Das, Lecturer, Chirang Polytechnic, Bijni, Assam\nStarting from the primordial period of the universe, the so-called "Big Bang" evolved through ...Read article\nচুটি নাটঃ সুস্থ পৰিৱেশেই সু-স্বাস্থ্যৰ মূল\nমজাফৰ আলী, ৰাজ্যিক প্ৰালোচক, সমগ্র শিক্ষা, অসম\nকবিতাই চোতালত বহি থাকে। এনেতে ৰাখীয়ে বাহিৰৰ পৰা মাত দিয়ে| ৰাখী : কবিতা অ' কবিতা ঘৰত আছানে ? ...Read article\nArt Integrated Learning (AIL) in Teaching-Learning Environment\nDhruba Jyoti Borgohain, Dept of Library and Information Science, Mizoram University, Aizawl\nSchool is the miniature society to develop human resource throughaseries of cognitive practices that to enhance ...Read article\nজীৱন জিনাৰ মূলমন্ত্ৰ হব পাৰে হেপ্পীনেছ ক্লাছ\nশিখামণি দত্ত, জাপৰিগোগ , গুৱাহাটী-5, ভ্ৰাম্যভাষ : ৯৮৬৪০১২২২৫\nযোৱাবছৰৰ কথা।তেতিয়া ভাৰতবৰ্ষলৈ Covid ৰ প্ৰৱেশ ঘটাই নাছিল।Corona সম্পৰ্কীয় বাতৰিয়ে ভয়াৱহতা বা শিৰোনাম দখল কৰা নাছিল।ঠিক তাৰ আগে ...Read article\nশ্ৰী বীৰেণ ভট্টাচাৰ্য, প্ৰবক্তা, ডায়েট, কামৰূপ\nমানৱ জীৱনৰ শিশুকালটো এটা সোণালী সময় বুলি ধৰা হয়। পৃথিৱীৰ প্ৰতিটো শিশুয়েই পৱিত্ৰ। শিশুৰ হাঁহি-কান্দোন আৰু বিভিন্ন ক্ৰিয়াকলাপবোৰ পৃথিৱীৰ সকলো ঠাইতে একে। সময় বাগৰাৰ লগে লগে এই শিশুসকলে লাভ কৰা বিভিন্ন অভিজ্ঞতাৰ জৰিয়তে তেওঁলোকৰ মানসিক বিকাশ হয় আৰু তেনেধৰণৰ আচৰণ প্ৰতিফলিত হয়। প্ৰত্যেকজন অভিভাৱকে নিজৰ সন্তানৰ মানসিক উৎকৰ্ষ যাতে সঠিক দিশত বিকশিত হয় তাৰবাবে যত্নপৰ হোৱা দেশা যায়। এইখিনিতেই মানুহ হিচাপে ...Read article\nযুক্তাক্ষৰ শিক্ষণৰ জঁট আৰু সমাধান, খণ্ড - ২\nপ্ৰাণেশ্বৰ গোস্বামী, জ্যেষ্ঠ প্ৰৱক্তা, ডায়েট কামৰূপ, মিৰ্জা\nযোৱা সংখ্যাৰ পৰা -\nচ-বৰ্গৰ বৰ্ণৰ লগত 'ম্' যুক্ত হ'লে 'ম্' টো 'ঞ' লৈ ৰূপান্তৰ হয়। কাৰণ চ- বৰ্গৰ শেষৰ নাসিকা বৰ্ণ 'ঞ'। উদাহৰণবোৰ চালেই বুজিব পাৰিব। আমি গাণিতিক ধাৰণাৰে উপস্থাপন কৰিছোঁ।...Read article\nProblems of the Second Language Learner\nWahida Ahmed, Lecturer, DIET Kamrup, Mirza\nLanguage is one of the gifts of god given to human beings. Language plays an important role in our social life. The main function ofalanguage is to communication through, ideas, feelings and emotions in the absence of language the communication process is unthinkable.\nThere is very little that is known for certain about language learning. All the same we know that the native speaker acquires his mother ...Read article\nRole of folk tales in teaching English asalanguage in lower primary school\nHimalinee Bezbaruah, Lecturer, DIET Kamrup\nEnglish is considered asaglobal language in India,amultilingual country. The power of expression inalanguage isamatter of skill rather than of knowledge. It isapower that grows by exercise, not by knowing merely meanings, or rules (A.L.Kohli, 2001). Language is the basic medium of instruction without which human social life could not have emerged (Vallabi, 2011) ...Read article\nহাতৰ আখৰৰ প্ৰয়োজনীয়তা : এটা উপলব্ধি\nৰবীন পাঠক, অৱসৰী বেংক বিষয়া। বংশৰ। কামৰূপ। দূৰভাষ_ _৮৮১১০৬০২৮৪)\nএজন অবোধ শিশু, এখিলা কাগজ। নীলা চিয়াঁহীৰ সৰু নিবযুক্ত এটা কলম। এটা বলপেন। এডাল জোঙা কাঠ পেঞ্চিল। এডাল ৰাবাৰ । একোছা ৰঙীন পেঞ্চিল । সৃষ্টি হয় কেতবোৰ আঁক-বাক। ৰূপ লয় ছবিৰ, আখৰৰ। ক,আ,ক,খ ; ১,২,৩,৪ ; a,b,c,d । প্ৰতিফলিত হয় মনৰ কথা আখৰ বা লিখাৰ মাধ্যমেৰে । সেইদৰে ৰঙীন কেনভাচত তুলিকাৰ স্পৰ্শত খোদিত হয় হৃদয়ৰ পৰিভাষা, কল্পনাৰ ডেউকালগা ছবি। মন উৰা মাৰে সাতুৰঙী ৰামধেনুৰ দেশলৈ, দিগন্ত ...Read article\nTHE 21ST CENTURY SKILLS - A BIRD'S-EYE VIEW\nJepulin Das, Assistant Teacher, Satpakhali M.V.S, Rampur block, Kamrup\nThe '21st century skills' is the term that has been come across very often in the field of education in recent years. The NEP 2020 has also stressed upon the acquisition of the 21st century skills for holistic development of the learners. The policy treated education asameans through which India should achieve its rightful place in the world – both as an 'economic' ...Read article\nHow to Raise Learner's Motivation during Covid time\nPriyanka Nath, PGT (English), Rampur Higher Secondary School\nAs the whole world is witnessing the wrath ofapandemic which has altered the state of developed and developing countries asawhole, an important section of our society is suffering silently with the fear of an uncertain future. They are not other than the students who are the precious gems of our nation. They bear the responsibility of nation building task. In their solder lies the heavy duty of strengthening the foundation of our country. So, it becomesamatter of concern when we come to the point of how to keep them motivated during the course of this pandemic situation. ...Read article\nজুলিমা ডেকা, সহ শিক্ষয়িত্ৰী, মধ্য জটিয়াভাংৰা প্ৰাথমিক বিদ্যালয়, কৰৰা শিক্ষা খণ্ড\nপাহাৰ আৰু পৰ্বত বগোৱা সমষ্ট প্ৰক্ৰিয়াটো হ'ল পৰ্বতাৰোহন। পৰ্বতাৰোহন(Mountaineering) দুঃসাহসিক ক্ৰীড়াৰ এক অন্যতম বিভাগ।পৰ্বতাৰোহনে মানুহৰ নিভৃত কোণত লুকাই থকা অদম্য সাহস আৰু দুঃসাহসিকতাক প্ৰৰোচিত কৰে।পৰ্বতাৰোহন মানুহৰ বাবে হৈ পৰে এক সাংঘাটিক নিচা।যি নিচাত পৰি মানুহে নিজৰ জীৱনকো তুচ্ছ কৰি নিজক প্ৰতিষ্ঠিত কৰিছে দুৰ্গম্য তুষাৰাবৃত পৰ্বতৰ শিখৰত।পৰ্বতাৰোহন হৃদয়ৰ গভীৰতম প্ৰেম, যাৰ প্ৰেমত পৰি মানুহে কৰে অসাধ্য সাধন।যাৰ প্ৰেম ...Read article\nKabita Das, CRCC, Rampur\nSchool being the foundation of students' life assemble all the necessary requirements ...Read article\nশীতল যুদ্ধ( The Cold War) Class:XII\nহীৰেণ কুমাৰ দাস\nদ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পৰিসমাপ্তিৰ প্ৰাকমুহৰ্তত মাৰ্কিন যুক্তৰাষ্ট্ৰই ১৯৪৫ চনৰ ছয় আগষ্ট তাৰিখে ...Read article\nContractions in English language, Class- Seven,Subject– English\nJepulin Das, Assistant Teacher, Satpakhali M.V.S., Rampur block\nLook at the following sentences from the English text book of class-7, lesson no. 2,...Read article\nদীনেশ চন্দ্ৰ কলিতা,খণ্ড সমল ব্যক্তি , হাজো\nতেতিয়া প্ৰায় নিশা দুইমান বাজিছে , নিৰ্জন নিতাল পৰিৱেশ, হঠাৎ হুলস্থুল লাগিল । বট গছৰ(Banyan...Read article\nআখৰ শিকোৱা সহজ পদ্ধতি\nহিমাক্ষী দাস, সহকাৰী শিক্ষয়িত্ৰী, বাউসী প্ৰাথমিক বিদ্যালয়\nপ্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ শিক্ষকৰ কঠিন কাম হ'ল কণ কণ শিশুবোৰক আখৰ শিকোৱা। কণ কণ ...Read article\nছদ্ম নামৰ সাহিত্যিক\nসংগ্ৰাহক - শ্ৰীকমলেশ্বৰ ডেকা , খণ্ড সমল ব্যাক্তি ,হাজো খণ্ড\nছদ্ম নামৰ সাহিত্যিক...Read article\nপঞ্চম মানৰ ইংৰাজী বিষয়ৰ প্ৰথমটো পাঠৰ কিছু আলোচনা\nপ্ৰাঞ্জলি ভট্ট, CRCC, ৰাণী ব্লক\nThe name of the poem is.... All Things Bright and Beautiful. প্ৰকৃতিৰ...Read article\nভাৰতৰ অৰ্থনৈতিক সংস্কাৰ (১৯৯১)\nসুষমা আগৰৱালা, শিক্ষয়িত্ৰী, বংশৰ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়\nভাৰতত ১৯৯১ চনত সেই সময়ৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী পি ভি নৰসিংহ ৰাও নেতৃত্বাধীন কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে ...Read article\nক'ভিড কালত শিক্ষা\nশ্ৰীদীনেশ চন্দ্ৰ কলিতা, খণ্ড সমল ব্যাক্তি ,হাজো\nশিক্ষক – তলাবন্ধ বা ইয়াৰ নিচিনা পৰিস্থিতিত কেনেকৈ শিশুৰ পঢ়া শুনা আগবঢ়াওঁ ?...Read article\nসমগ্ৰ শিক্ষা কামৰূপৰ 'কিৰণ' কাৰ্যসূচীৰ অধীনত শিক্ষক শিক্ষয়িত্ৰীসকলে প্ৰস্তুত কৰা কাৰ্যপত্ৰসমূহ\nসমগ্ৰ শিক্ষা কামৰূপৰ 'কিৰণ' কাৰ্যসূচীৰ অধীনত শিক্ষক শিক্ষয়িত্ৰীসকলে প্ৰস্তুত কৰা কাৰ্যপত্ৰসমূহ.....Read article\nমুনীন্দ্ৰ নাৰায়ণ ভট্টাচাৰ্যৰ সৈতে সাক্ষাৎকাৰ\nসাক্ষাৎগ্ৰহণকাৰীঃ ড° শিৰোমণি ভূঞা, প্ৰবক্তা জিলা শিক্ষা আৰু প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান,কামৰূপ\nকলাত্মক সংযোগে শ্ৰেণীকোঠাক প্ৰাণৱন্ত কৰে\nঅসমৰ চাৰুকলাৰ জগতখনৰ এক পৰিচিত নাম মুনীন্দ্ৰ নাৰায়ণ ভট্টাচাৰ্য। একেধাৰে কবি তথা অন্যান্য সৃজনীশীল সাহিত্যৰ সুলেখক শ্ৰীযুত ভট্টাচাৰ্য দীৰ্ঘদিন ....Read article\nউদ্ভাৱক ভৱেশ দাসৰ সৈতে সাক্ষাৎকাৰ\nসাক্ষাৎগ্ৰহণকাৰীঃ গুৰুবাৰ্তাৰ কাৰ্যবাহী সম্পাদক চুইটি বেজবৰুৱা\nকামৰূপ জিলাৰ দদৰাৰ নাগৰিক ভৱেশ দাসে কেতবোৰ বিশেষ উদ্ভাৱনৰ জৰিয়তে ৰাইজৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰাৰ লগতে উদ্ভাৱনীৰ জগতখনলৈ বিশেষ অৱদান ....Read article\nচুইটি মাহী, সৰ্বশিক্ষা অভিযান কামৰূপ, আমিনগাঁও\nআশাকৰো সকলো কুশলে আছা । কভিড'সৃষ্ট এই অতিমাৰীৰ সময়ছোৱাত ....Read article\nযীশু নাথ, পঞ্চম শ্ৰেণী, বৰপলহা প্ৰাথমিক বিদ্যালয়\nআহিছে আহিছে ক'ভিড আহিছে\nবেমাৰ-আজাৰ লৈ,....Read article\nবিদ্যালয়ত পুথিভঁ‌ৰালৰ প্ৰয়োজনীয়তা\nগীতাশ্ৰী কলিতা, সমন্বয়ক, কৰৰা শিক্ষাখণ্ড\nআজিৰ শিশু ভৱিষ্যতৰ মানৱ সম্পদ। এই সম্পদ বিকাশৰ দয়িত্ব এটা পৰিয়ালৰ লগতে এখন সমাজৰো। শিশু এটিয়ে জন্ম হৈয়েই পৰিয়ালৰ লোকৰ পৰা মাত-কথা, আচাৰ-ব্যৱহাৰ, ৰীতি-নীতিৰ ...Read article\nসাম্প্ৰতিক দু:সময় আৰু শিক্ষাৰ্থীৰ ভৱিষ্যৎ\nঅপূৰ্ব শৰ্মা, সহকাৰী শিক্ষক, চাংসাৰি মোক্তাৱ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়, চাংসাৰি, ভ্ৰাম্যভাষ: ৯৪৩৫৮১৮২৮৪\nবৰ্তমান সময়ত সমগ্র বিশ্বই এক জটিল সন্ধিক্ষণৰ সন্মুখীন হৈছে। সভ্যতাৰ উচ্চ শিখৰত আৰোহণ কৰিও আজি মানৱজাতি প্ৰকৃতিৰ ওচৰত যেন পৰাভূত। আধুনিকতাৰ ধামখুমীয়াত উটি ভাঁহি গৈ ...Read article\nশিক্ষাৰ মাধ্যম হিচাপে মাতৃভাষাৰ প্ৰয়োজনীয়তা\nহেমন্ত কুমাৰ কলিতা, সহকাৰী শিক্ষক, শিকাৰহাটী আঞ্চলিক হাইস্কুল, শিক্ষা খণ্ড—ৰাণী\nশিক্ষাৰ মাধ্যম মাতৃভাষা হোৱা উচিত বুলি শিক্ষাবিদ্ , বুদ্ধিজীৱী সকলে সততে স্বীকাৰ কৰি আহিছে | মাতৃভাষাক শিক্ষাৰ মাধ্যম হিচাপে গ্ৰহণ কৰাৰ লগে লগে মাতৃভাষা শিক্ষাৰ গুৰুত্ত্ব বৃদ্ধি পায় ...Read article\nবৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভংগীয়ে ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষানীতিৰ আধাৰ হওক\nপ্ৰদীপ কলিতা, সহ:শিক্ষক, হাজো উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয, Phone: 7002369851\nমানুহৰ চিন্তা -চৰ্চা আৰু কাম-কাজত বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰ প্ৰয়োগ কৰিব পৰাৰ সামৰ্থ্যই হ'ল বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভঙ্গী বা মানসিকতা । ভাৰতবৰ্ষৰ শিক্ষানীতিৰ প্ৰয়োগৰ ক্ষেত্ৰত চৰকাৰখনে ব্যৰ্থ হোৱা বুলি বিশেষজ্ঞসকলে ...Read article\nআজিৰ পৰিৱেশ আৰু সমাজৰ কৰণীয়\nদিপাশ্ৰী দত্ত, সহকাৰী শিক্ষয়িত্ৰী, বঙৰা তালুকদাৰপাৰা বালিকা প্ৰাথমিক বিদ্যালয়\n২০১৯ বৰ্ষৰ শেষৰফালে বিশ্বজুৰি এটি বাতৰিয়ে সন্ত্ৰাস সৃষ্টি কৰিছিল । বাতৰি মতে, চীনদেশৰ য়ুহান প্ৰদেশৰ এখন মাংসৰ বজাৰৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা কৰ'না নামৰ এবিধ ভাইৰাচে মানুহক তিল তিল ...Read article\nমাতৃ ভাষা শিক্ষা\nকৃষ্ণ কলিতা, কেন্দ্ৰ সমম্বয়ক, ৰঙিয়া শিক্ষা খণ্ড, দূৰভাষ:- ৯৭০৭৩৯০০৬৮\nঠিক তেনেকৈ আইৰ মুখৰ ভাষা যাক আমি কও মাতৃ+ভাষা (মাৰ ভাষা) = মাতৃভাষা, তাতকৈও যে উৎকৃষ্ট শিক্ষাৰ মাধ্যম কিবা হ'ব পাৰে সেয়া কোনো শিক্ষাবিদ বা শিশুৰ ভাষিক বিকাশৰ বাবে ...Read article\nশৈক্ষিক পৰিৱেশ আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ কৰ্তব্যবোধ\nৰাহুল মিলি, প্ৰশিক্ষাৰ্থী, DIET Kamrup, Phone : 9678876435\nমানৱ জাতিয়ে এখোজ-দুখোজকৈ আগবাঢ়ি আহি একৈশ শতিকাত উপনীত হৈছে। বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যাই মানৱ জাতিক দিনক দিনে আগুৱাই লৈ গৈছে। ইয়াৰ প্ৰধান কাৰক হৈছে 'শিক্ষা'। শিক্ষা ...Read article\nকিছু অদ্বিতীয় কুইজ আৰু জানিবলগীয়া কথা\nচৈতালী ঘোষ, সহকাৰী শিক্ষয়িত্রী, বঙৰা তালুকদাৰপাৰা বালিকা প্রাথমিক বিদ্যালয়, শিক্ষাখণ্ড: ৰামপুৰ\n(১).আমি ব্যৱহাৰ কৰা মোবাইল ফোনৰ SIM কাৰ্ডখনৰ সম্পূৰ্ণ নাম কি?\nউ: Subscriber ...Read article\nৰিণিকি ঐ ৰিণিকি বাজিছে অ' পেঁপাটি\nসূৰ্যকুমাৰ ভট্টাচাৰ্য্য, অধ্যক্ষ,দমদমা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়\nআকৌ আগমন হ'ল ঋতুৰাজ বসন্তৰ । বননিৰ পৰা ভাঁহি অহা কুলি কেতেকীৰ সুমধুৰ স্বৰে যেন তাকে সোৱৰাই দিলে । চ'ত মহীয়া ছিৰাল ফাট দিয়া ধৰণীখন এজাক বৰষুণৰ পিছতে প্ৰাণ চঞ্চলা হৈ পৰিল । গছে বনে কুঁহিপাত মেলিলে । চৌপাশে সেউজীয়া কেৱল সেউজীয়া ...Read article\nড০ প্ৰতিমা দেৱী শৰ্মা, অৱসৰপ্ৰাপ্ত জ্যেষ্ঠ প্ৰবক্তা, জিলা শিক্ষা প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান, চামগুৰি, নগাওঁ\nবৰ্তমান 'কোভিড' সৃষ্ট পৰিস্থিতিৰ মাজেৰে শৈক্ষিক পৰিৱেশ আগবঢ়াই নিবলৈ হ'লে শিক্ষক সকলে বিশেষকৈ প্ৰা্ক-প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ শিশু সকলৰ ক্ষেত্ৰত 'খেলভিত্তিক শিক্ষা' (Playway in Education) ... Read article\nঘূণে ধৰা সমাজৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ হেনৰিক ইবছেনৰ 'এনিমি অৱ দি পিপুল'\nচিম্পু কলিতা, ডি.এল.এডৰ ছাত্ৰ,ডায়েট ,মিৰ্জা\nশ্বেক্সপিয়েৰৰ ৰোমাণ্টিক নাট্যধাৰাৰ অৱসান ঘটাই এক বাস্তৱবাদী নাট্যৰীতি প্ৰৱৰ্তন কৰা হেনৰিক ইবছেন এজন যুগস্ৰ্ষ্টা নাট্যকাৰেই নহয়,তেওঁ নাটককলাৰ আজীৱন সাধক ।তেওঁ‌ৰ সামাজিক নাটক কেইখনৰ প্ৰতিখনেই ঘূণে ধৰা ...Read article\nবিষ্ণুৰাভা :জাতি গঠনত তেওঁৰ অৱদান\nআকাশী তৰা বড়ো\nবিপ্লৱী বিষ্ণুৰাভা বুলিয়েই সৰুৰে পৰা যিগৰাকী মহান মনিষী আমাৰ জ্ঞাত ,বৃহওৰ অসমীয়া জাতি গঠনত তেখেতৰ অৱদান অনন্য। জীৱনৰ আধাতকৈ বেছি সময় তেওঁ জাতি গঠনত মনোনিৱেশ কৰিছিল। অসমীয়া জাতিক লৈ ...Read article\nতিলোত্তমা দাস ডেকা, শিলভড়াল মোক্তাৱ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়\nবিভাজনে সপোন মলঙাই\nনিজৰা বোৱাই ...Read article\nচমছেৰনুৰ আলী, প্ৰধান শিক্ষক, সাতগাওঁ পুখুৰীপাৰ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়\nমূৰ পিহিবি কাক।...Read article\nকৃষ্ণ কলিতা, কেন্দ্ৰ সমম্বয়ক,ৰঙিয়া ব্লক\nঅত্যন্ত মেধাবী ৰাহুলৰ ইঞ্জিনিয়াৰিং সম্পূৰ্ণ কৰাৰ দিনাই গাঁওখনত এক আনন্দৰ যোৱাৰ উঠিল। হয় , গুৱাহাটীত ফুলৰ বেপাৰ কৰি অত্যন্ত কষ্টৰে তাক পঢ়োৱা দেউতাক আৰু বেছি আনন্দিত হ'ল যেতিয়া যোৱা বছৰ সি দিল্লীত চাকৰি এটাও পালে। এতিয়া যেন তেওঁ অলপ সকাহ পাব। ...Read article\nচয়নিকা শইকীয়া, বিজ্ঞান শিক্ষয়িত্ৰী,শ্ৰীহাটী বাথান হাইস্কুল,কামৰূপ\nফুটফুটীয়া ধুনীয়া ফ্ৰক এটা পিন্ধি তাই পঢ়ি থকা স্কুলখনৰ পৰা ট্ৰান্সফাৰ চাৰ্টিফিকেট নিবলৈ আহিছে। শিক্ষয়িত্ৰীগৰাকীয়ে প্ৰশ্ন কৰিছে। ...Read article\nকবিতা- ভোজৰ সূচনা\nভাস্কৰ জ্যোতি দাস, শিক্ষক, হাজো শিক্ষাখণ্ড\nহেঁপাহ পলুৱাই উদৰ পুৰাই\nপাইছানে ভোজ খাই?\nপোৱা নাই যদি মোক চোৱা সুধি ...Read article\nFew Winter Migratory Wetland Birds of Assam\nDr. Rajeev Basumatary, HoD, Department of Zoology, D.R.College, Golaghat\nFew Winter Migratory Wetland Birds of Assam...Read article\nপ্ৰকৃতি প্ৰাৰ্থনা মানৱতাৰ প্ৰধান ভূষণ হওক\nমণিকা বড়ো, জিলা শিক্ষা আৰু প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান কামৰূপ,মিৰ্জা\nমনুষ্য প্ৰকৃতিৰ শেহতীয়া সংযোজন। আদিম জীৱৰ ক্ৰমবিৱৰ্তনৰ ফলতেই বৰ্তমানৰ মানৱ ৰূপটো সম্ভৱ হৈ উঠিছে। মানুহৰ আবিৰ্ভাৱৰ আগতেই ফল-ফুল, গছ-লতিকাৰে ভৰি আমাৰ এই ধৰণীখন বসবাসৰ উপযোগী হৈ উঠিছিল। এক কথাত কবলৈ গলে মানুহ প্ৰকৃতিৰ উৰ্দ্ধত নহয়, মানুহ প্ৰকৃতিৰ অন্তৰ্ভুক্তহে। মানুহ আৰু প্ৰকৃতি, এটা আনটোৰ পৰিপূৰক। এটাৰ অবৰ্তমানত আনটোৰ অস্তিত্ব অকল্পনীয়।\nমানুহ প্ৰকৃতিৰ দাস। প্ৰকৃতিৰ সৃষ্টিৰাজিয়ে আমাক দিয়ে জীয়াই থকাৰ আনন্দ। যুগ যুগ ধৰি কবি, লেখক তথা শিল্পীক প্ৰকৃতিয়েই নতুন সৃষ্টিৰ বাবে উৎসাহিত তথা অনুপ্ৰাণিত কৰি আহিছে। ৰঘুনাথ চৌধাৰীৰ বিহগী কবিতাৰ পৰা আদি কৰি হীৰেণ ভট্টাচাৰ্যৰ ভালপোৱাৰ ...Read article\nA Study on newly developed Pre-Primary Curriculum transaction in Government Schools of Kamrup District , Assam\nSweety Bezboruah, DPO(AS),Kamrup,Assam\nIntroduction : Early Childhood Care and Education ( ECCE) aims at providing adequate and appropriate opportunities to children for their all-round development and growth .it is during the early years that children start developing the cognitive ,physical ,social and emotional skills that they need to succeed in life .Research from around the ...Read article\nকামৰূপ জিলাত প্ৰাক্ -প্ৰাথমিক শিক্ষাৰ বুনিয়াদ\nসুৰভী দাস, সহঃ শিক্ষয়িত্ৰী, ৫৮৪ নং টেঙাবাৰী নিঃ বুঃ বিদ্যালয়\nশিশুৰ বিকাশ এক সৰ্বাঙ্গীন প্ৰক্ৰিয়া। এক নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ বিকাশে শিশুৰ বাকীছোৱা জীৱনৰ ভেটি সুদৃঢ় কৰে। সেয়ে আনুষ্ঠানিক শিক্ষা গ্ৰহণৰ পূৰ্বে প্ৰাক্ - প্ৰাথমিক শিক্ষাৰ সময়চোৱাত শিশুৰ শাৰীৰিক, মানসিক আৰু ভাষিক তথা মনস্তাত্ত্বিক বিকাশৰ প্ৰতি বিশেষ ভাৱে গুৰুত্ব দিবলগীয়া হয়। প্ৰয়োজনীয় কৌশল ...Read article\nশৈক্ষিক উত্তৰণত তথ্য-প্ৰযুক্তি\nজাহিদুল ৰহমান, সমন্বয়ক, কৰৰা শিক্ষা খণ্ড\nবৰ্তমান সময়ত সকলো দিশতে তথ্য-প্ৰযুক্তিয়ে প্ৰভাব বিস্তাৰ কৰাৰ সমান্তৰাল ভাবে শিক্ষা ...Read article\nবিদ্যুত(Electricity) ৰ বিষয়ে কিছু জানিবলগীয়া\nনয়ন জ্যোতি কলিতা, ডায়েট কামৰূপৰ ডি.এল.এড প্ৰশিক্ষাৰ্থী\nকোনো বিদ্যুত পৰিবাহী পদাৰ্থত থকা মুক্ত ইলেক্ট্ৰন(Free Electron) বোৰক যেতিয়া শক্তি প্ৰয়োগ ...Read article\nশিক্ষকতাৰ লগত জড়িত কিছুমান পৰিঘটনা আৰু মোৰ অভিজ্ঞতা\nপূৰবী তালুকদাৰ, সহঃ শিক্ষয়িত্ৰী, বাখালাপাৰা বাটাবাৰী মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়\nমই এগৰাকী শিক্ষক। ৰাণী শিক্ষাখণ্ডৰ অন্তৰ্গত মই শিক্ষকতা কৰা বিদ্যালয় খন হ'ল ...Read article\nAchievements of students from various schools...Read article