নাথুৰাম গডছে - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nনাথুৰাম বিনায়ক গডছে (ইংৰাজী: Nathuram Vinayak Godse; ১৯ মে', ১৯১০ – ১৫ নৱেম্বৰ, ১৯৪৯) আছিল ব্ৰিটিছ ভাৰতত গঢ়ি উঠা ভাৰতীয় জাতীয়তাবাদৰ প্ৰধান নেতা মহাত্মা গান্ধীৰ হত্যাকাৰী যিয়ে ৩০ জানুৱাৰীত নতুন দিল্লীত নিচেই ওচৰৰ পৰা গান্ধীৰ বুকুত তিনিটা গুলী নিক্ষেপ কৰি তেওঁক হত্যা কৰে। পুনে, মহাৰাষ্ট্ৰৰ এজন হিন্দু জাতীয়তাবাদী কৰ্মী গডছেয়ে মুছলমান সকলৰ প্ৰতি গান্ধীৰ অধিক সহমৰ্মিতা থকা বুলি অসন্তোষ প্ৰকাশ কৰি নাৰায়ণ আপ্তে আৰু ছয়জনৰ লগত লগ হৈ এই হত্যকাণ্ডৰ পৰিকল্পনা কৰে। প্ৰায় এবছৰ ধৰি চলা বিচাৰপ্ৰক্ৰিয়াৰ অন্তত ১৮ নৱেম্বৰ, ১৯৪৯ত গডছেক মৃত্যুদণ্ড দিয়া হয়। যদিও এই মৃত্যুদণ্ডই ওৰেটো জীৱন সকলো ধৰণৰ অহিংসাৰ হকে ওকালতি কৰা গান্ধীক অপমান কৰিব বুলি তদানীন্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰু আৰু গান্ধীৰ দুই পুত্ৰই গডছেক ক্ষমাদানৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল, এই প্ৰস্তাৱ গ্ৰাহ্য নহ'ল আৰু ইয়াৰ এসপ্তাহৰ পিছত গডছেক ফাঁচী দিয়া হয়।\nমহাত্মা গান্ধীৰ হত্যাকাণ্ডৰ বিচাৰপৰ্বত নাথুৰাম গডছে\n১৯ মে', ১৯১০\nবাৰামতি, পুনে জিলা, বম্বে প্ৰেচিডেন্সি, ব্ৰিটিছ ভাৰত\n১৫ নৱেম্বৰ, ১৯৪৯ (৩৯ বছৰ)\nআম্বালা কয়দীশাল, পঞ্জাব প্ৰদেশ, ব্ৰিটিছ ভাৰত, ভাৰত অধিৰাজ্য\n(বৰ্তমান ভাৰতৰ হাৰিয়ানাত)\nফাঁচী দিয়াৰ জৰিয়তে মৃত্যুদণ্ড\nমোহনদাস কৰমচান্দ গান্ধীৰ হত্যাকাণ্ড\n3 মোহনদাস গান্ধীৰ হত্যাকাণ্ড\n4 কলাত্মক অভিযোজন\nনাথুৰাম বিনায়ক গডছেৰ জন্ম হৈছিল পুনে জিলাৰ নেটিভিটি মিছন চেণ্টাৰত এটা চিৎপাৱন ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত। তেওঁৰ পিতৃ বিনায়ক বামণৰাও গডছে আছিল ডাকঘৰৰ কৰ্মচাৰী আৰু তেওঁৰ মাতৃ আছিল লক্ষ্মী। জন্মৰ সময়ত তেওঁৰ নাম ৰখা হৈছিল ৰামচন্দ্ৰ। এটা দুৰ্ভাগ্যজনক ঘটনাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত তেওঁৰ নাম নাথুৰাম ৰখা হয়। তেওঁৰ জন্মৰ আগতে তেওঁৰ পিতৃ মাতৃৰ তিনিজন পুত্ৰ আৰু এজনী কন্যা সন্তান আছিল যদিও আটাইকেইজন পুত্ৰৰে শিশুকালতে মৃত্যু হয়। ঘৰৰ ল'ৰা সন্তানৰ ওপৰত কিবা শাওপাত লগা বুলি ভাবি ঘৰৰ মানুহে প্ৰথম কেইবছৰমান ৰামচন্দ্ৰক ছোৱালী হিচাপে লালন-পালন কৰে আৰু তেওঁৰ নাক বিন্ধাই নাকফুলি (মাৰাঠীত নাথ) পিন্ধাই দিয়া হয়। তেতিয়াৰে পৰা তেওঁৰ নাম নাথুৰাম (নাকফুলি পৰিহিত ৰাম) হয়। নাথুৰামৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ এজনৰ জন্মৰ পিছত তেওঁক সকলোৱে ল'ৰাৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ লয়। পঞ্চম শ্ৰেণীলৈকে গডছেয়ে বাৰামতিৰ স্থানীয় বিদ্যালয়তে পঢ়ে আৰু তাৰ পিছত ইংৰাজী মাধ্যমত পঢ়িবলৈ পুনেত থকা পেহীয়েকৰ ঘৰত থাকিবলৈ লয়। বিদ্যালয়ত পঢ়ি থকা সময়ছোৱা তেওঁ গান্ধীক যথেষ্ট সন্মান কৰিছিল। ১৯৩০ চনত তেওঁৰ দেউতাক ৰত্নগিৰিলৈ বদলি হয়।\nমহাত্মা গান্ধীৰ হত্যাকাণ্ডত অভিযুক্ত সকলৰ সমূহীয়া আলোকচিত্ৰ; থিয় হৈ (বাওঁফালৰ পৰা ক্ৰমে): শংকৰ কিস্তয়া, গোপাল গডছে, মদন লাল পাহৱা, ডিগম্বৰ ৰামচন্দ্ৰ বেইজ; বহি (বাওঁফালৰ পৰা ক্ৰমে): নাৰায়ণ আপ্তে, বিনায়ক দামোদৰ চৱৰকাৰ, নাথুৰাম গডছে, বিষ্ণু ৰামকৃষ্ণ কাৰকৰে\nহাইস্কুলৰ শিক্ষা আধাতে এৰি গডছেয়ে বিভিন্ন হিন্দু জাতীয়তাবাদী সংগঠন যেনে হিন্দু মহাসভা, ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘ (আৰ.এচ.এচ.) আদিৰ লগ লাগে, অৱশ্যে আৰ.এচ.এচ.এ তেওঁ ১৯৩০ৰ দশকৰ মাজতে দল এৰা বুলি দাবী কৰে। তেওঁলোকে বিশেষকৈ অল ইণ্ডিয়া মুছলিম লীগৰ পৃখক ধৰণৰ ৰাজনীতিৰ বিৰোধিতা কৰিছিল। গডছেয়ে হিন্দু মহাসভাৰ কাৰণে অগ্ৰণী নামৰ মাৰাঠী বাতৰি কাকত এখন আৰম্ভ কৰে যাক কিছু বছৰ পিছত হিন্দু ৰাষ্ট্ৰ নাম দিয়া হয়।\nপ্ৰথমাৱস্থাত হিন্দু মহাসভাই ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ বিৰূদ্ধে মহাত্মা গান্ধীৰ আইন অমান্য আন্দোলনৰ প্ৰতি সমৰ্থন আগবঢ়াইছিল। কিন্তু যেতিয়া হিন্দু সকলৰ ইচ্ছাৰ বিৰূদ্ধে কেতবোৰ বিষয়ত গান্ধীয়ে আমৰণ অনশন কৰি ক্ৰমাগত বিৰোধিতা কৰিবলৈ ল'লে, গডছেয়ে গান্ধীৰ আদৰ্শ ত্যাগ কৰে। গডছেৰ মতে গান্ধীয়ে বিভিন্ন অন্যায় আৰু অৰাষ্ট্ৰীয় ভাৱে মুছলমান সকলৰ ইচ্ছাক অগ্ৰাধিকাৰ দিছিল। ভাৰতবৰ্ষৰ বিভাজনৰ সময়ত সৃষ্টি হোৱা ধাৰ্মিক অস্থিৰতাৰ ফলত হেজাৰ হেজাৰ মানুহে প্ৰাণ হেৰুৱাইছিল আৰু এই বিভাজনৰ বাবে গডছেয়ে গান্ধীকেই জগৰীয়া কৰিছিল।\nগডছে গান্ধীৰ সম্পূৰ্ণ অহিংস নীতিৰ ঘোৰ বিৰোধী আছিল। তেওঁ ভাবিছিল যে এই অহিংস আদৰ্শই অন্যান্য ধৰ্মসমূহক প্ৰতিহত কৰিবলৈ হিন্দুসকলৰ উদ্যম নাশ কৰি পেলাব আৰু হিন্দুত্বই আত্মৰক্ষাৰ শক্তি হেৰুৱাই এক স্থায়ী দাসত্ত্বৰ শিকলিৰে বান্ধ খাব। তেওঁ মহাত্মা গান্ধীক হত্যা কৰাৰ ই এক প্ৰধান কাৰণ বুলি কোৱা হয়।\nমোহনদাস গান্ধীৰ হত্যাকাণ্ডসম্পাদনা কৰক\n১৯৪৮ চনৰ ৩০ জানুৱাৰী তাৰিখে সন্ধিয়াৰ প্ৰাৰ্থনাৰ সময়ত গডছে গান্ধীৰ ওচৰলৈ আগবাঢ়ে। যেতিয়া তেওঁ হাউলি প্ৰণাম কৰে, গান্ধীৰ সহায়কাৰী আভা চট্টোপধ্যায় নামৰ মহিলাগৰাকীয়ে তেওঁক কয়, "ভাই বাপুৰ পলম হৈছে" আৰু তেওঁক আঁতৰাই দিবলৈ চেষ্টা কৰে কিন্তু তেওঁ আভাক এটা ফালে ঠেলি গান্ধীৰ বুকুত বেৰেট এম ১৯৩৪ ছেমি অটোমেটিক পিষ্টলেৰ তিনিটাকৈ গুলী মাৰে। গান্ধীয়ে প্ৰায় তৎক্ষণাত মৃত্যুবৰণ কৰে গডছেয়ে নিজেই 'পুলিছ' বুলি চিঞৰি আত্মসমৰ্পণ কৰে।\nমহাত্মা গান্ধীৰ হত্যাৰ অভিযোগত পিটাৰহফ, ছিমলাত পঞ্জাব উচ্চ ন্যায়ালয়ৰ অধীনত গডছেৰ বিচাৰ প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হয়।\n১৯৪৯ চনৰ ৮ নৱেম্বৰত গডছেক ফাঁচীৰ আদেশ দিয়া হয়। এই মৃত্যুদণ্ডই গান্ধীৰ অহিংস আদৰ্শক অপমান কৰিব বুলি ভাবি গান্ধীজীৰ দুই পুত্ৰ আৰু জৱাহৰলাল নেহৰুই গডছেক ক্ষমাদান কৰাৰ মত আগবঢ়াই এই নিৰ্দেশৰ প্ৰবল বিৰোধিতা কৰিছিল। অৱশেষত ১৯৪৯ চনৰ ১৫ নৱেম্বৰত আম্বালা জেইলত সহযোগী নাৰায়ণ আপ্তেৰ সৈতে গডছেক ফাঁচীকাঠত ওলোমোৱা হয়। প্ৰথমতে চৱৰকাৰকো গান্ধী হত্যাৰ ষড়যন্ত্ৰত লিপ্ত থকাৰ অভিযোগত গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হয় যদিও শেষত অপৰাধমুক্ত কৰি মুকলি কৰি দিয়া হয়।\nগান্ধীজীৰ মৃত্যুত লাখ লাখ ভাৰতীয় শোকত ম্ৰিয়মাণ হৈ পৰে। এই হত্যাকাণ্ডৰ বাবে হিন্দু মহাসভা ভৰ্ৎ সনাৰ সন্মুখীন হয় আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘৰ ওপৰত অস্থায়ীভাৱে নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰা হয়। যদিও অনুসন্ধানত আৰ.এছ.এছে. এই ঘটনাৰ পৰিকল্পনা কৰা বুলি বা এই ঘটনা আৰ.এছ.এছ.ৰ জ্ঞাতানুসাৰে হোৱা বুলি কোনো প্ৰমাণ পোৱা নাযায়।[উদ্ধৃতিৰ প্ৰয়োজন] সেয়েহে জৱাহৰলাল নেহৰু তথা বল্লভভাই পেটেলে ১৯৪৯ সেই নিষেধাজ্ঞা বাতিল কৰে। আৰ.এছ.এছে আজিলৈকে গডছেৰ লগত তেওঁলোকৰ সম্পৰ্ক থকা বুলি বা গডছে তেওঁলোকৰ সদস্য আছিল বুলি অস্বীকাৰ কৰি আহিছে। এই হত্যাকাণ্ডৰ পিছত বহুতে ভাৰত চৰকাৰে গান্ধীৰ সুৰক্ষাৰ বাবে যথোপযুক্ত ব্যৱস্থা নোলোৱা বুলি অভিযোগ কৰে কাৰণ সেই সপ্তাহতে সেই একেই ষড়যন্ত্ৰকাৰীসকলে গান্ধীলৈ লক্ষ্য কৰি বোমা বিষ্ফোৰণৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল।\nকলাত্মক অভিযোজনসম্পাদনা কৰক\n২০০০ চনত নিৰ্মিত 'হে ৰাম' নামৰ ছবিখনত হত্যাকাণ্ডৰ লগত জড়িত বিভিন্ন ঘটনাৰ পৰশ আছে। মাৰাঠী ভাষাত 'মি নাথুৰাম গডছে বোলতোয়' (মাৰাঠী: मी नथुराम गोडसे बोलतोय, "মই নাথুৰাম গডছেয়ে কৈছো") নামৰ নাটক এখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল যদিও গডছেৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰাহে।\nনাথুৰামৰ জীৱনৰ ওপৰত ৰচিত তিনিখন গ্ৰন্থৰ ওপৰত ভাৰত চৰকাৰে প্ৰতিবন্ধকতা আৰোপ কৰিছে।\nহোৱাই আই এছাছিনেটেড মহাত্মা গান্ধী, সূৰ্য্য ভাৰতীৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত, দিল্লী, ভাৰত, ২০০৩, ISBN 1-375-09979-6\nমেই ইট প্লীজ য়ৰ অনাৰ!, সূৰ্য্য ভাৰতীৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত, ২০০৩ (অস.)\nগোপাল গডছেৰ 'গান্ধী বধ অউৰ মে' (গান্ধী হত্যা আনি মি), ১৯৮৯।\nহৰ্ষ্ট বাচ্চোলজে ১৯৬৩ত নিৰ্মিত নাইন আৱৰ্চ টু ৰামা নামৰ ছবিখনিত গডছেৰ ভূমিকা লয়।\n↑ Jeffrey, Robin (1990). India, Rebellion to Republic: Selected Writings, 1857-1990. Sterling Publishers. পৃষ্ঠা. 105.\n↑ Time (14 February 2000)."His Principle of Peace Was Bogus". Retrieved3July 2007\n↑ 4.0 4.1 Zee News(IANS) (30 December 2010). "RSS denies Godse was its member, rebuts Cong claim". Retrieved 1 November 2011\n↑ The Times (London), pg. 3. 16 November 1949.\n↑ Rediff on the NeT."Mee Nathuram Godse Boltoy - The Transcript"\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=নাথুৰাম_গডছে&oldid=254869"ৰ পৰা অনা হৈছে\nশেষ সম্পাদনা কৰা হৈছে 16 December 2020 তাৰিখে 14:54 বজাত\nএই পৃষ্ঠাখন ১৬ ডিচেম্বৰ, ২০২০ তাৰিখে ২০:২৪ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


উপদেশতকৈ আৰ্হি ভাল-মানস প্ৰতীম মালী\nবহুত মানুহেই আনক উপদেশ দিয়ে , কিন্তু নিজেও আনক দিয়া উপদেশৰ নিয়ম মানি চলে ।\nআন কিছুমান মানুহে আকৌ আনকি উপদেশ দিয়ে কিন্তু নিজে নীতি নিয়ম একো নামানে । এইবোৰ মানুহৰ বাবেই আনৰ ভালৰ বাবে কিবা কলে উপদেশতকৈ আৰ্হি ভাল বুলি প্ৰত্যুত্তৰ দিয়ে ।\nনজনাকৈ কোনো মানুহে যিকোনো এটা কথা নকয় , কিবা কবলৈ হ'লে সেই বিষয়ে অকণমান হ'লেও জানিব লাগিব । আনক শুদ্ধ কৰাৰ আগতে নিজে শুদ্ধ হ'ব লাগিব । নিজে নিকা হলেহে আনকো শুধৰাব পাৰিব ।\nনিজৰ মাক দেউতাকক বৃদ্ধাশ্ৰমত থোৱা মানুহজনে যেতিয়া নিজৰ অকণমানি লৰাটোক বিলাসী জীৱন কটোৱা উপদেশ দিয়ে , তেতিয়া তেওঁ এবাৰলৈও ভাবি নাচায় , তেওঁ বিলাসী জীৱন কটোৱাৰ আশা কৰি মাক দেউতাকে কৰা কষ্টৰ মূল্য তেওঁ কি দিলে ?\nগছ কটা মানুহজনে যেতিয়া তেওঁৰ লৰাজনক উপদেশ দিয়ে " গছপুলি ৰুব লাগে , গছ থাকিলেহে আমাৰ দৰে মানুহবোৰো জীয়াই থাকিব " তেতিয়া তেওঁ এবাৰলৈও ভাবি নাচায় তেওঁ কৈছে কি আৰু কৰি আছে কি ?\nআমি দিয়া সেইটো উপদেশ আন মানুহে পালন কৰিব যিটো উপদেশ প্ৰথমে আমি পালন কৰিম , আৰু তেতিয়াই উপদেশকৈ আৰ্হি ভাল বুলি কোৱাজনক আমি পালন কৰা কামৰ প্ৰমাণ সহকাৰে দেখুৱাই দিব পাৰিম । তেতিয়াই তেওঁ বুজি পাব যে সকলো মানুহে নিজে পালন নকৰাকৈ উপদেশ নিদিয়ে !\nআমাৰ সকলোৰে জীৱনবোৰ তেতিয়াই সুন্দৰ হৈ পৰিব , প্ৰথমে আমাৰ সমাজখন সুন্দৰ হ'ব , আৰু সমাজখন সুন্দৰ হ'বলৈ হ'লে আমাৰ মনবোৰ সুন্দৰ হ'ব লাগিব । ইজনে আনজনৰ লগত কাজিয়া ভেদাভেদ , এইবোৰ পাহৰি সকলোৱে একেলগে এখন সুন্দৰ সমাজ গঢ়ি তুলিব লাগে ।


পুৱতি তৰাৰ সপোন-শেৱালি বৰুৱা শইকীয়া\nপুৱাই গুঞ্জনে এখন কোমল হাতৰ চেঁচা পৰশত অনিদ্ৰাত অৱশ হোৱা চকুযুৰি মেলিয়ে সম্মুখত তপস্যাক দেখি সপ্ৰতিভ হ'বলৈ চেষ্টা কৰিলে।। তপস্যাই "হেপ্পী মেৰেজ এনিভাৰ্চেৰী দেউতা"" বুলি গুঞ্জনক সাৱটি ধৰি কঁপালত এটা মিঠা চুমা আঁকি দিলে।\nগুঞ্জনেও তপস্যাক মোৰ "পুৱতি তৰাজনী" বুলি তাইৰ স্ট্রেইট কৰা চুলিকোচাৰ মাজত হাত বুলাই দি মৰম কৰিলে।আন দিনা হোৱা হ'লে গুঞ্জনক তপস্যাই তাইৰ চুলিৰ শ্বেপ বেয়া কৰা বুলি থেনথেনাই আহিলহেঁতেন।কিন্তু আজিৰ এই বিশেষ ক্ষণটো তপস্যাই দেউতাকৰ\nবাবে বিশেষ কৰি ৰাখিবলৈ অলপ বুজা হোৱাৰে পৰা আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰি আহিছে।\nসিহঁতৰ "শ্ৰদ্ধা কুটীৰ''ত আজিৰ এই দিনটোত সকলোৱেই বিশেষভাৱে সাজু\nহৈ পৰে। শ্ৰদ্ধাৰ উপস্থিতি আজিও এইখন ঘৰৰ প্ৰতিজন সদস্যই আত্মিক ভাৱে অনুভৱ কৰে।বিবাহ বাৰ্ষিকীৰ এই বিশেষ দিনটোত গুঞ্জনে শ্ৰদ্ধাৰ বাবে তেওঁৰ প্রিয় ৰজনীগন্ধা ফুলৰ থোপাটো নিজ হাতে বাগিচাৰ পৰা ছিঙি আনি শ্ৰদ্ধাৰ ফটোখনৰ সন্মুখত সজাই থয়হি। তাৰপিছত শ্ৰদ্ধাৰ প্রিয় আকাশ ৰঙৰ চাৰ্টটো পিন্ধি গুঞ্জনে তপস্যাক লৈ সিহঁতৰ প্রিয় ঠাই খনলৈ যায়।আজিও তাৰ ব্যতিক্ৰম নহ'ল। গুঞ্জনে শ্ৰদ্ধাৰ ফটোৰ সন্মুখত তেওঁৰ প্রিয় ৰজনীগন্ধা ফুলেৰে সুভাশিস যাছি এটা মিঠা চুমা ফটোখনতে উপহাৰ দিলে।\nএইবাৰ তপস্যাই শুক্লেশ্বৰ মন্দিৰত এভাগ পূজা আগবঢ়াবলৈ দেউতাকৰ পৰা অনুমতি লৈছে।গুঞ্জনে তাৰ পুৱতি তৰা মানে পৰীৰ একো কথাই আজিলৈকে অমান্য\nকৰিব পৰা নাই। আৰু ভৱিষ্যতেও চাগে অমান্য কৰিব নোৱাৰিব বুলিয়েই গুঞ্জনে ভাৱে।\nআজি পৰীৰ মনতো এক গভীৰ প্ৰশান্তিয়ে আহি দোলা দিছেহি। আজি পৰীয়ে মাকৰ ৱাৰড্ৰপটো খুচৰি এযোৰ আকাশ নীলা পাটৰ কাপোৰ পিন্ধি তাৰ লগত মিলাকৈ এটা সৰু বিন্দী লগাইছে। কাণত এযোৰ সেইটো কালাৰৰে ইয়েৰিং পিন্ধিছে। গুঞ্জনে গাড়ীৰ হর্ণটো জোৰকৈ বজাই দিয়াত পৰীয়ে শেষ বাৰৰ কাৰণে নিজকে আইনাত চাই মাকৰ ফটোখনত চুমা এটা খাই দৌৰি আহি গাড়ীত বহিলহি। গুঞ্জনে পৰীক সন্মুখত নীলা কাপোৰ সাজেৰে দেখি ক্ষন্তেক সময়ৰ কাৰণে দুচকু জপাই দিছিল। সেই স্পর্শক আকৌ এবাৰলৈ গুঞ্জনে হৃদয়ত সিঁচি ল'লে। এইয়া গুঞ্জনৰ সন্মুখত বহি আছে প্ৰাণৰ প্ৰতিমা শ্ৰদ্ধাৰেই অনুবিম্ব ।\nমন্দিৰত সোমাই পূজাৰ কাম সমাপ্ত কৰি পৰী দেউতাকৰ সৈতে শুক্লেশ্বৰ ঘাটলৈ আহিল। সেই প্রিয় ঠাইখনৰ আপোন যেন লগা শব্দবোৰৰ আকুলতাই আজি গুঞ্জনক বৰকৈয়ে আমনি কৰিলেহি।।সেই আগৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ মোহনীয় পৰিৱেশ নাই যদিও গুঞ্জনৰ হৃদয়ত আজিও অঁকা হৈ থাকিল সূৰ্যাস্তৰ সেই মোহনীয়া বেলিটিৰ অপৰূপ স্পর্শ। আজি তাৰ আৰু শ্ৰদ্ধাৰ বাইছ বছৰীয়া বিবাহ বাৰ্ষিকী। শ্ৰদ্ধা তাৰ জীৱনৰ পৰা আঁতৰি যোৱা আজি বিশটা বছৰত এবাৰলৈও গুঞ্জনে অনুৰঞ্জনা সেই নাৰীৰ মুখখনক পাহৰিব পৰা নাই। আকণ্ঠ সুৰাত ডুবি থাকিব পৰাকৈ সি আজিও মাতাল হ'ব নোৱাৰিলে একমাত্ৰ পৰীৰ বাবেই। আজি সিহঁতৰ যুগ্ম জীৱনৰ সাক্ষী পুৱতি তৰাক তাৰ আৰু শ্ৰদ্ধাৰ অকথিত জীৱন ডায়েৰীৰ প্ৰতিটো পৃষ্ঠাৰ কথা অকপটে স্বীকাৰ কৰিবলৈ যোৱা এটা সপ্তাহ ধৰি নিজৰ লগতেই যুঁজি আছে।\nমন্দাক্ৰান্তা নিৰৱধি সেই অন্তঃসলীলা প্ৰেমৰ ফল্গুধাৰা তাৰ মৃত্যুৰ লগে লগেই চাগে নিৰ্বাপিত হৈ পৰিব চিৰদিনৰ বাবে। তপস্যাই দেউতাকৰ বাবে চুগাৰ ফ্ৰী ক্ষীৰ ঘৰতেই প্ৰস্তুত কৰি আনিছে।ধনীকাইক দেউতাকৰ প্রিয় আঁৰি মাছৰ জোলখন আফু গুটিৰে ৰান্ধিবলৈ দিহা দি আহিছে।দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ত স্নাতকোত্তৰ শ্ৰেণীত অধ্যয়ন কৰিবলৈ যোৱাৰ আগতে তাই দেউতাকক মানসিকভাৱে কিছু মুক্ত কৰি দিবলৈ বিচাৰিছে।সেয়েহে আজি তাই দেউতাকৰ মুখৰ পৰা "পুৱতি তৰা""ৰ কাহিনী শুনিবলৈ বৰকৈয়ে উদবাউল হৈ পৰিছে।\nপৰীক কথাখিনি কোৱাৰ আগতেই গুঞ্জনে তাইৰ পৰা এটাই মাথোঁ প্ৰতিশ্ৰুতি বিচাৰিলে যাতে তাই দেউতাকক কোনো দিনেই ভুল নুবুজে। কাৰণ তেওঁ শ্ৰদ্ধাক বচাব নোৱাৰিলে। আইতাকৰ মুখত তাই জনা হোৱাৰে পৰা মাক আৰু দেউতাকৰ কথাবোৰ শুনি আহিছে।কিন্তু আজি বিশ বছৰে একুৰা জ্বলা জুইৰ উত্তাপ বুকুত কঢ়িয়াই তাইক মানুহ কৰা দেউতাকৰ পৰা শুনিবলৈ আজি পৰীয়ে ইচ্ছা কৰিছে।বুকুৰ অকথিত ঠিকনাটোৰ ভাঁজত লুকুৱাই থোৱা জীৱনৰ দুৰ্বিসহ পৃষ্ঠাবোৰ দেউতাকে কাৰোবাক এবাৰলৈ খুলি দিলে অন্ততঃ এমুঠি সুখৰ বতাহ ভগ্ন হৃদয়খনলৈ প্ৰবাহিত হ'ব বুলিয়েই আজিৰ এই বিশেষ দিনটোত পৰীৰ এই প্ৰচেষ্টা।দেউতাকক ভুল বুজা মানে পৰীয়ে নিজকে পাহৰি যোৱাৰ দৰেহে হ'ব নিশ্চয়।\nদেউতাকৰ অবিন্যস্ত চুলিখিনি ঠিক কৰি দি পৰীয়ে পৰিস্থিতিটো কিছু পাতল কৰিবলৈকে দেউতাকক জোকালে।দেউতা তুমি জোঁৱাই নোপোৱাকৈয়ে এক্কেবাৰেই বুঢ়া হৈ গ'লা দেখোঁন।কালিলৈ মই চুলিত কালাৰ লগাই দিম দেই মোৰ হেণ্ডচাম দেউতাক।গুঞ্জনৰ ওঁঠৰ ফাঁকেৰে এটা ম্লান হাঁহি সৰকি আহিল। পৰীয়ে দেউতাকৰ হাতখন তাইৰ হাতৰ মুঠিত লৈ পৰীয়ে আব্দাৰ কৰিলে।দেউতা কোৱা আকৌ"! মই শুনিবলৈ আগ্ৰহেৰে ৰৈ আছোঁ।মইয়েই জানো তোমালোকৰ সেই পুৱতি তৰাৰ অম্লান প্ৰেমৰ আকাশ খন নহওঁ? কোৱানা দেউতা; প্লিজ!\nপ্ৰশাসনিক বিষয়া গুঞ্জন বৰঠাকুৰ আজি পুনৰবাৰ অতীতক সুৱঁৰিবলৈ গৈ ক্লান্ত হৈ পৰিছে। মনৰ ভিতৰতে তেওঁ কথাবোৰ জুকিয়াইছিল।ক'ৰ পৰা আৰম্ভণি কৰিব ভাবি থাকোঁতে হঠাতে যেন শ্ৰদ্ধাৰ খিলখিল হাঁহিৰ শব্দত তেওঁ তন্ময় হৈ উভতি চাইছিল সোণোৱালী অতীতক। কটন কলেজৰ দ্বিতীয় বৰ্ষৰ ছাত্ৰ গুঞ্জন বৰঠাকুৰৰ গীতত আকুল হোৱা শ্ৰদ্ধাশিখা বৰুৱাই চিনাকি হ'বলৈ অহা সেই ক্ষণটোৰ কথা গুঞ্জনে কেনেকৈ পাহৰিব?কটনৰ সকলোতকৈ ধুনীয়া ছোৱালী জনী তেওঁৰ লগত আহি নিজেই চিনাকি হোৱাৰ বাবে লগৰবোৰে সেইদিনা আবেলিলৈ কটনৰ কেণ্টিনত তেওঁৰ পৰা এটা গপচ পাৰ্টি খাইছিল । বঁটা বিতৰণী অনুষ্ঠানৰ দিনা নৱাগতা শ্ৰদ্ধা শিখাই লাভ কৰিছিল শ্ৰেষ্ঠ গায়িকাৰ সন্মান।গুঞ্জনে শ্ৰেষ্ঠ গায়কৰ ট্ৰফীতো আনিবলৈ যাওঁতে প্ৰেক্ষাগৃহত আনন্দৰ লহৰ নামিছিল।গুঞ্জনক লৈ তাৰ বন্ধুবোৰৰ আনন্দৰ সীমা নাছিল।আচলতে গুঞ্জন বৰঠাকুৰ সকলোৰে প্ৰিয় আছিল।\nশ্ৰদ্ধা আৰু গুঞ্জনৰ মাজত তেতিয়ালৈকে বৰ বিশেষ কথা বতৰা হোৱা নাছিল। কিন্তু এজনে আনজনক দেখিলে লাজতে তলমূৰ কৰিছিল। গুঞ্জনৰ শ্ৰদ্ধাক কম বুলি ভাবি থকা কথা কেইটা নোকোৱাকৈয়ে বহুদিন পাৰ হৈ গৈছিল।শ্ৰদ্ধাৰ ঘৰৰ ওচৰৰে অৰিন্দমক শ্ৰদ্ধাই\nবৰ ধুনীয়াকৈ মাতবোল কৰিছিল। সেয়েহে গুঞ্জনে তাৰ বন্ধু অৰিন্দমক খাটনি ধৰিছিল শ্ৰদ্ধাৰ সৈতে কেণ্টিনত কথা পতাই দিবলৈ।\nসেইদিনা ইকনমিক্সৰ ক্লাছটো কৰি গুঞ্জন আৰু অৰিন্দম কেণ্টিনলৈ আহিছিল। অৰিন্দমে আগতেই কথা পাতি\nথোৱাৰ বাবে তাৰ মাহীয়েকৰ ছোৱালী ৰিমিয়ে শ্ৰদ্ধাক জোৰকৈয়ে কেণ্টিনলৈ লৈ আহিছিল। অৰিন্দমে শ্ৰদ্ধা আৰু ৰিমিক কেণ্টিনত দেখা পাই আচৰিত হোৱা যেন দেখুৱাইছিল। লাহেকৈ শ্ৰদ্ধাক গুঞ্জনৰ কাষত এৰি থৈ ৰিমিয়ে অৰিন্দমক জেঠায়েকৰ ইটো- সিটো খবৰ সুধিছিল। সেই সুযোগতে অৰিন্দম উঠি আহি বেলেগ এখন টেবুলত ৰিমিৰ সৈতে বহি কথা পতাৰ ভাও জুৰিছিলহি। শ্ৰদ্ধা লাজতে কুচিমুচি গুঞ্জনৰ সন্মুখত বহি আছিল।গুঞ্জনে লাজ লাজকৈ কথাবোৰ আৰম্ভ কৰিছিল। শ্ৰদ্ধাই মনে মনে কথাবোৰ শুনি গৈছিল।তাইৰ ঘৰৰ কথা সুধিছিল।তাই কৈছিল তাইৰ ঘৰত মাক আৰু ককায়েক আছে।গুঞ্জনে নিজৰ কথাবোৰো তাইক কৈ গৈছিল। দেউতাক গড়কাপ্তানী বিভাগৰ অভিযন্তা।মাক স্কুল শিক্ষয়িত্ৰী। তেওঁ ঘৰৰ একমাত্ৰ সন্তান।\nগুঞ্জনে এবুকু আকুলতাৰে শ্ৰদ্ধাৰ আলফুল হাতখনত মৃদু স্পৰ্শেৰে কঁপা কঁপা মাতেৰে কৈছিল,'' শ্ৰদ্ধা মই তোমাক মোৰ কাষত চিৰদিনলৈ বিচাৰো । মই তোমাক ভালপাওঁ। তুমি মোৰ হ'বানে শ্ৰদ্ধা?শ্ৰদ্ধাৰ চকুৰ পৰা সৰি পৰিছিল দুটোপাল অশ্ৰু।তাই কেৱল নীৰৱে সন্মতি দিছিল। দেউতাকৰ মৃত্যুৰ পিছত কোম্পেনীত এটা সৰু চাকৰি কৰি বৰ কষ্টেৰে তাইক ককায়েকে পঢ়াইছে।সেয়েহে গভীৰ আশংকাত তাই ভিতৰি ভিতৰি কঁপি উঠিছিল।কিন্তু হৃদয়ত গুঁজি লোৱা গুঞ্জনৰ ভালপোৱাৰ অনুৰণনত তাই যেন শকুন্তলা হ'বলৈ আগবাঢ়িছিল। কলিজাৰ আটোমটোকাৰি কোঠাটোত আজি শ্ৰদ্ধাই মাক আৰু ককায়েকৰ পিছতেই গুঞ্জনক আলফুলকৈ ৰখাৰ সিদ্ধান্ত লৈ শেষ বাৰৰ কাৰণে গুঞ্জনৰ ভালপোৱাক সঁহাৰি দিছিল।অৰিন্দমে নজনাৰ ভাও ধৰি সুহুৰিয়াই সুহুৰিয়াই সিহঁতৰ মাজত বহিছিলহি। শ্ৰদ্ধা অৰিন্দমৰ সন্মুখত অসহজ হৈ পৰিছিল।তাই ৰিমিৰ লগত কেণ্টিনৰ পৰা ওলাই যাবলৈ খৰধৰ কৰিছিল।লাজতে ৰঙা পৰি যোৱা মুখখন চাই গুঞ্জনৰ সেইদিনা কিবা এটা হেপাঁহ লাগি গৈছিল। সি দেখা সপোনটো সাকাৰ হ'বলৈ আগবাঢ়িছিল।এইয়া যে তাৰ জীৱনলৈ পুৱতি তৰাৰ আগমন!\nগুঞ্জন আৰু শ্ৰদ্ধাৰ হৃদয়ৰ নিভৃতত ভালপোৱাৰ এমুঠি সেউজীয়া সুবাস ভৰি উঠিছিল ক্ৰমশঃ।শিক্ষা বৰ্ষৰ প্ৰতিটো ঢাপ দুয়োজনে সফলতাৰে অতিক্ৰম কৰিছিল।গুঞ্জনে ইকনমিক্সত মেজৰ লৈ গুৱাহাটী ইউনিভাৰ্চিটিৰ পৰা প্ৰথম শ্ৰেণীৰ প্ৰথম স্থান লাভ কৰি স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰা সেই দিনটোৰ কথা আজিও পাহৰিব পৰা নাই।শ্ৰদ্ধাই আৱেগতে তাক সাৱটি ধৰিছিল।দুয়ো সেইদিনা ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰত সূৰ্যাস্ত চাই বহু দেৰিলৈকে বহি আছিল।শ্ৰদ্ধাই গুঞ্জনৰ কোলাত মূৰ থৈ সিহঁতৰ সপোনবোৰ এটি এটিকৈ গুঁঠিছিল।গুঞ্জনে প্ৰথমবাৰৰ বাবে তাৰ প্রিয় নাৰী গৰাকীৰ কঁপালত আৰু ওঁঠত আঁকি দিছিল প্ৰতিশ্ৰুতিৰ মিঠা চুমাবোৰ। শ্ৰদ্ধাই জীৱনানন্দৰ প্রিয় কবিতা বনলতা সেনৰ দুটামান শাৰী গুণগুণাই উচ্ছল নিজৰাৰ দৰেই খিলখিলাই হাঁহিছিল।গুঞ্জন দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ত মাষ্টাৰ্চ কৰিবলৈ যাবলৈ ওলোৱা খবৰটো শুনাৰে পৰাই শ্ৰদ্ধাই কান্দি কান্দি চকু উখহাই দিছিল। গুঞ্জনৰ বুজনিয়েও তাইক শান্ত কৰিব পৰা নাছিল। সি ধেৎ আঁকৰীজনী বুলি চকুপানীবোৰ মচি দি বুকুলৈ চপাই আনিছিল। মৰমৰ সুগভীৰ নদীখনত তাই সোমাই পৰি বেছিকৈহে উচুপিছিল। অৱশেষত দুয়ো দুয়োৰে পৰা আঁতৰি থকাৰ সেই ক্ষণটো আহি পৰিছিল। শ্ৰদ্ধাই গুঞ্জনক এয়াৰপৰ্টত আগবঢ়াই দিবলৈ তাৰ মাক নিৰ্মালিৰ বাবে যোৱা নাছিল।মাকে তাইক পছন্দ কৰা নাছিল।কাৰণ একমাত্ৰ পুত্ৰৰ বাবে সম্ভ্ৰান্ত বংশৰ ছোৱালী এগৰাকীক বোৱাৰী কৰি অনাৰ সপোনত বিভোৰ হৈ আছিল গুঞ্জনৰ মাতৃ নিৰ্মালি বৰঠাকুৰ।\nআজিৰ দৰেই সিহঁতৰ কাষত তেতিয়া স্মাৰ্ট ফোন নাছিল।কিন্তু তথাপিও দুয়োটাই পি. চি অ' ৰ পৰাই বহু সময় ধৰি লেণ্ড ফোনত কথা পাতিছিল। শ্ৰদ্ধাৰ ইতিমধ্যে বি .এ ৰ ৰিজাল্ট ওলাইছিল। বৰ কষ্টেৰে পঢ়িও শ্ৰদ্ধাই ৰাজনীতি বিজ্ঞানত ফাষ্ট ক্লাছ পাইছিল। ককায়েকে তাইৰ কাৰণে কোম্পেনীত এক্সট্ৰা শ্বিফ্ট কৰিছিল। শ্ৰদ্ধাই টিউচন\nকৰি ককায়েকক সহযোগ কৰিছিল। কাৰণ তাই কেতিয়াও গুঞ্জনৰ পৰা আৰ্থিক ভাৱে সহায় ল'ব খোজা নাছিল। মাকৰ পেঞ্চনটোৰে কোনোমতেহে সিহঁতৰ মাহটো খাবলৈ জুৰিছিল।\nগুঞ্জনে মাষ্টাৰ্চ শেষ কৰি\nএ. পি. এচি পৰীক্ষাৰ বাবে কোচিং কৰিবলৈ দিল্লীতে আৰু এটা বছৰ ৰৈ গৈছিল। মেধা ছাত্ৰ গুঞ্জনৰ বাবে জীৱনৰ সকলোবোৰ পৰীক্ষাই উজু আছিল। শ্ৰদ্ধাইও সফলতাৰে স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী সমাপ্ত কৰি দিছপুৰ হায়াৰ চেকেণ্ডাৰীত বিষয় শিক্ষকৰ পদত নিযুক্তি লাভ কৰিছিল।সিহঁতৰ অভাৱৰ ঘৰখনলৈ আশাবোৰ সুখৰ খিৰিকীৰে সোমাই আহিছিল।মাক আৰু ককায়েকৰ মুখ দুখন কাঁচিয়লি ৰ'দজাকৰ মিঠা পৰশত উজ্বল হৈ পৰিছিল।\nগুঞ্জনে ডেপুটি কালেক্টৰ হিচাপে ৰঙিয়াত জইন কৰিছিল। ইতিমধ্যে সিহঁতৰ ঘৰত তাৰ বিয়াৰ বিষয়ে আলোচনা চলিছিল।মাকে তাক নজনোৱাকৈ কেইবা ঠাইতো ছোৱালী চাইছিল।অৱশেষত সি তাৰ সিদ্ধান্ত ঘৰত জনাই দিছিল যে সি শ্ৰদ্ধাৰ বাহিৰে আন কোনো ছোৱালীকে তাৰ জীৱন সংগীনি কৰিব নোখোজে।মাকৰ দাম্ভিকতাই তাক বেছিকৈহে জেদী কৰিছিল। সেয়েহে শ্ৰদ্ধাহতৰ ঘৰলৈ সি নিজেই বিয়াৰ প্ৰস্তাৱ লৈ গৈছিল।মাক আৰু ককায়েকে গুঞ্জনক লগ পাই সুখী হৈছিল।সি তাৰ মাকৰ আপত্তিৰ কথা অলপো আঁৰ নকৰাকৈ কৈ গৈছিল। শ্ৰদ্ধাৰ ককায়েক দিগন্তই ভনীয়েকৰ সুখৰ বাবে সকলো মানি ল'বলৈ সাজু হৈছিল।\nঅৱশেষত গুঞ্জনৰ কেইজনমান বন্ধুৰ সহযোগত কামাখ্যা মন্দিৰত সিহঁতৰ বিয়াখন অনুষ্টুপীয়াকৈ হৈ গৈছিল।মাক নিৰ্মালি কান্দি- কাটি গৈ মন্দিৰ পাইছিলগৈ।গুঞ্জনৰ দেউতাকৰ তেওঁৰ বিয়াত পূৰ্ণ সমৰ্থন আছিল। অৱশেষত আভিজাত্যৰ ভেম এৰি শ্ৰদ্ধাক বোৱাৰী হিচাপে গ্ৰহণ কৰিবলৈ নিৰ্মালি বৰঠাকুৰ সাজু হৈছিল। গুঞ্জনৰ ভাল লাগিছিল। মাক- দেউতাক দুয়োৰে আশীষ লৈ সি তাৰ ভালপোৱাৰ প্ৰতিটো উশাহ শ্ৰদ্ধাৰ ওঁঠত গুঁজি দিবলৈ সাজু হৈছিল। কথাবোৰ কৈ কৈ গুঞ্জন হেৰাই গৈছিল অতীতৰ মধুৰ বক্ষত।।\nগুঞ্জন পুনৰবাৰ সোঁৱৰণিৰ কুঁৱলীৰ ভাঁজে ভাঁজে আকুলতাৰে ডুব গৈছিল নিজৰ মাজত।পৰীয়ে মাথোঁ অবাক হৈ শুনি গৈছিল মাক-দেউতাকৰ পবিত্ৰ প্ৰেমৰ অসামান্য অনুভূতিৰ আত্মিক স্পর্শৰ কথাবোৰ।\nগুঞ্জনে তেওঁ আৰু শ্ৰদ্ধাৰ ফুলশয্যাৰ নিশাটোৰ কথাও নিসংকোচে পৰীৰ আগত কৈ গৈছিল। সেইদিনা তেওঁৰ বুকুত কণমানি ছোৱালী এজনীৰ দৰেই শ্ৰদ্ধা কুচিমুচি সোমাই পৰিছিল।সি ফুলশয্যাৰ নিশা আলফুলকৈ প্ৰণয়ৰ মিঠা চুমাবোৰ আঁকি দিছিল শ্ৰদ্ধাৰ ওঁঠত আৰু কৈছিল,, শ্ৰদ্ধা তুমি মোৰ জীৱনৰ পুৱতি তৰা।" এই তৰাৰ সেউজীয়া পোহৰত মই ওৰেটো জীৱনৰ বাবে ভালপোৱাৰ ৰ'দজাকক বুকুত সাৱটি লৈ স্নেহাসিক্ত বৰষুণত জুৰুলি জুপুৰীকৈ তিতিবলৈ এতিয়াৰ পৰা সাজু হৈছোঁ শ্ৰদ্ধা । গুঞ্জনে তেওঁৰ পুৱতি তৰাক প্ৰাণময় নিশাটোৰ গভীৰতাৰ বুকুত প্ৰত্যয়েৰে সাৱটি লৈছিল। স্নেহময় স্পৰ্শৰ শেতেলিত সপোনৰ পাহিবোৰৰ মাজত ডুব গৈছিল তন্ময়তাৰ এজাক জোনাকৰ মাজত শ্ৰদ্ধা আৰু গুঞ্জন।\nপৰী অবাক হৈছিল।ইমান গভীৰ প্ৰেমেৰে তাইৰ মাক- দেউতাকে জীৱনক আঁকোৱালি লোৱাৰ পিছতো কিয় বাৰু নিয়তিয়ে তাইক মাতৃৰ স্নেহৰ পৰা এনেকৈ জন্মৰ ক্ষণতেই বঞ্চিত কৰিলে? মাজে মাজে তাইৰ ঈশ্বৰৰ ওচৰত সেই বাবেই অভিমান হয়। । কিন্তু দেউতাকে পৰীক নিৰ্বাচন কৰি দিয়া কাপোৰসাজৰ সৈতে মেটচিং ইয়েৰিং যোৰ পিন্ধিবলৈ পালে সেই অভিমান প্ৰাপ্তিলৈ সলনি হয়। তাই আজিও দেউতাকৰ পচন্দৰ কাপোৰ সাজ পিন্ধিহে ক'ৰবালৈ যাবলৈ ভাল পায়।পৰীৰ বাবে তাইৰ দেউতাক ঈশ্বৰ প্ৰেৰিত দেৱদূত । প্ৰতিটো জন্ম দিনত দেউতাক আৰু আইতাকে নেদেখাকৈ তাই লুকাই লুকাই কান্দিলেও কিন্তু দুওঁঠত হাঁহিটো আঁকি লৈ দুয়োকে সুখী কৰাৰ অহৰহ প্ৰয়াস সদায়েই কৰি আহিছে।\nকথাবোৰ কৈ কৈ গুঞ্জন বৰঠাকুৰ কিছু সময় থমকি ৰৈছিল।\nগুঞ্জনে চকুহাল মোহাৰি লৈ শেঁতা হাঁহি এটাৰে তেওঁৰ একো হোৱা নাই বুলি পৰীক আশ্বস্ত কৰিবলৈ বিচাৰিছিল। সি তাৰ পিছৰ কথাবোৰ ক'বলৈ গৈ বাৰে বাৰে কঁপি উঠিছিল।কিন্তু সি যে আজি তাৰ জীৱন ডায়েৰীৰ পৃষ্ঠাবোৰ নতুনকৈ মেলিব লাগিব।নহ'লে সিহঁত দুয়োৰে পুৱতি তৰাই যে সদায় নিৰলে উচুপিব ।\nগুঞ্জন উভতি গৈছিল সিহঁতৰ বিয়াৰ দুটা বছৰ সম্পূৰ্ণ নৌ হওঁতেই নিয়তিয়ে অপ্ৰত্যাশিত ভাৱে উপহাৰ দিয়া সেই অভিশপ্ত নিশাটোৰ মাজলৈ। শ্ৰদ্ধা আৰু গুঞ্জন শ্বিলঙৰ পৰা উভতি আহিছিল।হঠাতে যোৰাবাট নাপাওঁতেই সিহঁতৰ গাড়ীখনক এখন মালবাহী ট্রাকে মহতিয়াই নিছিল। তাক কোনোমতে গাড়ীৰ তলৰ পৰা উলিয়াই আনিছিল।শ্ৰদ্ধাৰ শৰীৰটো আঘাত আছিল।কিন্তু তাই গুঞ্জনকহে হস্পিটেলত ভৰ্তি কৰাবলৈ বেছিকৈ তৎপৰ হৈছিল। ঘটনাস্থলীত উপস্থিত থকা মানুহবোৰে দুয়োজনকে ইণ্টাৰনেশ্যনেল হস্পিটেললৈ আনি ইমাৰজেঞ্চি ৰুমত ভৰ্তি কৰাইছিল। সাতমাহৰ অন্তঃসত্বা শ্ৰদ্ধাৰ ইতিমধ্যে ৰক্তক্ষৰণ হ'বলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। প্ৰসূতি বিভাগৰ ডাক্তৰ অৰিন্দম দুৱৰাই শ্ৰদ্ধাৰ সাতমহীয়া গৰ্ভজাত সন্তানটোক অপাৰেচন কৰি সুস্থিৰ অৱস্থাৰে পৃথিৱীৰ পোহৰ দেখুৱাবলৈ সমৰ্থ হৈছিল। কিন্তু শ্ৰদ্ধাক অশেষ চেষ্টাৰ পিছতো ডাক্তৰ অৰিন্দমে জীয়াই ৰাখিব নোৱাৰিলে।আচলতে কেইবাঘণ্টাও পলমকৈহে শ্রদ্ধাক ভৰ্তি কৰোৱা হৈছিল।তাইৰ ভিতৰত থকা প্ৰাণটোক অৰিন্দমে তেওঁৰ চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ আশীষেৰে জীয়াই ৰাখিলে।মাত্ৰ গুঞ্জনৰ প্ৰাণৰ উশাহটোক তেওঁ বচাব নোৱাৰি অপাৰেচন থিয়েটাৰত সেইদিনা আটাহ পাৰি উঠিছিল। তেওঁ কি বুলি উত্তৰ দিব বন্ধু গুঞ্জনক?\nকেনেকৈ মুখামুখি হ'ব গুঞ্জনৰ? সিহঁতৰ প্ৰেমৰ সাঁকোডাল গঢ়িবলৈ সিয়েই জানো সহায় কৰা নাছিল ? কিন্তু আজি শ্ৰদ্ধা আৰু গুঞ্জনৰ মৰমৰ সাঁকোডালক সি কিয় বাৰু মেৰামতি কৰিব নোৱাৰিলে?\nডাক্তৰ অৰিন্দমে নিজৰ কেবিনত সোমাই উচুপি উঠিছিল সেইদিনা।গুঞ্জনৰ মাকে অৰিন্দমক বুজাইছিল।এইয়া নিয়তিৰ নিৰ্মম হাতুৰীৰ কোব ; অদৃশ্য জনৰ ওচৰত তোমালোকে কৰিব পৰাকৈ একো সুৰুঙাই নাছিল অৰিন্দম।ইন্টেনচিভ বেবী কেয়াৰ ইউনিটৰ সন্মুখত নিৰ্মালি আৰু শ্ৰদ্ধাৰ মাক বাসৱী ঘণ্টাৰ পিছত ঘন্টা বহি ৰৈছিল।ডাক্তৰ অৰিন্দমে পৰীক আনি আইতাকৰ কোলাত তুলি দিওঁতে দুয়োগৰাকী মাতৃয়ে বৰকৈয়ে উচুপি উঠিছিল। কেঁচুৱাৰ বাবে বিশেষ নাৰ্ছ এগৰাকীৰো ব্যৱস্থা অৰিন্দমে কৰি দিছিল। গুঞ্জন সুস্থ হৈছিল। গুঞ্জন শ্ৰদ্ধাৰ আলফুল সপোনটোৱে ডাক্তৰ আৰু নাৰ্চৰ হাতত প্ৰাণ পাবলৈ সক্ষম হৈছিল। মমতাৰ সমস্ত সত্তাৰে কণমানি পৰীজনীক দুয়োগৰাকী আইতাকে বুকুত সুমুৱাই লৈছিল।শ্ৰদ্ধাক হেৰুৱাই গুঞ্জনৰ হৃদয়ৰ গুঞ্জনবোৰো লাহে লাহে নীৰৱতাৰ আৱেষ্টনীত সোমাই পৰিছিল।\nগুঞ্জন সুস্থ হৈ ঘৰলৈ উভতি অহাৰ আগতে তাৰ বন্ধু ডাক্তৰ অৰিন্দমে গুঞ্জনক তাৰ কেবিনলৈ মাতি নি তাৰ জীৱনলৈ আহিব খোজা আৰু এজাক ধুমুহাৰ খবৰ দিছিল।এই দুৰ্ঘটনাত সি তাৰ পুৰুষত্ব হেৰুৱাইছে ।কিন্তু এই খবৰে গুঞ্জনক অলপো বিচলিত কৰিব পৰা নাছিল।। কাৰণ পুৱতি তৰাৰ লগতেই তাৰ সকলোবোৰ সপোনৰ সেইদিনাই মৃত্যু হৈছিল।\nমাক- দেউতাকৰ বুজনিত গুঞ্জন কিছু সুস্থ হৈছিল।কণমানি পৰীক মাতৃৰ মমতাৰ সুবাসেৰে আৱৰি ৰাখিবলৈ গুঞ্জনে নিজকে সলনি কৰিছিল। যিদিনা পৰীয়ে গুঞ্জন অফিচৰ পৰা উভতি আহোঁতে প্ৰথম 'দিতা'বুলি মাতিছিল।সি আৱেগতে শ্ৰদ্ধাৰ ফটোখনৰ সন্মুখত থিয় হৈ চিঞৰি চিঞৰি আনন্দৰ খবৰটো শ্ৰদ্ধাক দি কৈছিল, চোৱা শ্ৰদ্ধা আমাৰ পৰীয়ে মোক দিতা মাতিছে ।শ্ৰদ্ধাৰ দৰেই এযুৰি সুন্দৰ চকুৰ গৰাকী তাৰ পৰীজনী ককাক- আইতাকৰ কোলাত সাধু শুনি, নিচুকনি গীত শুনি ডাঙৰ হৈছিল। মাক নিৰ্মালিৰ\nস্নেহৰ আৱৰ্তত সিহঁতৰ যুগ্ম জীৱনৰ শ্ৰেষ্ঠতম\nভালপোৱা উশাহটোৱে পাঁচটা বছৰ অতিক্ৰম কৰিছিল।\nগুঞ্জনে আজিও তাৰ মাকৰ এই ত্যাগক সন্মান কৰি আহিছে। আভিজাত্যৰ আৱৰণ ফালি তেওঁ পৰীৰ বাবে হৈ পৰিছিল মমতাময়ী যশোদা।কোনেও গুঞ্জনক দ্বিতীয় বিবাহ কৰাবলৈ জোৰ কৰা নাছিল। মাকে পুত্ৰৰ দুখবোৰক পুনৰবাৰ সোঁৱৰাই দিবলৈ কোনোদিনেই বিচৰা নাছিল।পৰীৰ মাজতেই তেওঁলোকে শ্ৰদ্ধাৰ অস্তিত্বক বিচাৰি পাইছিল।পৰী আজি বিশ বছৰীয়া এগৰাকী গাভৰু।সকলোৰে দায়িত্ব ল'ব পৰাকৈ সক্ষম, ঠিক শ্ৰদ্ধাৰ দৰেই স্নেহময়ী এক স্পৰ্শ তাইৰ মাজতো সকলোৱেই বিচাৰি পায়।\nপৰীয়ে দেউতাকৰ কাষচাপি গৈ তপত অশ্ৰুবোৰ দুহাতেৰে আঁকোৱালি ল'লে। প্লিজ ; দেউতা নাকান্দিবা বুলি তায়ো এইবাৰ উচুপি উঠিল। শ্ৰদ্ধাৰ সেই মিঠা হাঁহিটোৰ ভাঁজত আজিও হৃদয়ৰ উত্তাপ\nবিচাৰি পোৱা গুঞ্জনে পৰীৰ কঁপালত আলফুলকৈ চুমা এটা আঁকি দিলে। পৰীয়ে দেউতাকক ঘৰলৈ যাবলৈ উৎপাত কৰিলে।কাৰণ দেউতাকৰ দৰৱ খোৱাৰ সময় হৈছে। কোনো কাৰণতে দেউতাকক তাই হেৰুৱাব নোখোজে। তাইযে দুয়োজনী আইতাকৰ বাবে হেঁপাহৰ এখন নীলিম আকাশ। যোৱাবছৰ মহামাৰী ক'ৰোনাত তাই দুয়োগৰাকী আইতাকৰ কিমান যে যতন লৈছিল।শ্ৰদ্ধাৰ মাকে নাতিনী পৰীৰ মাজত জীয়েক শ্ৰদ্ধাৰ আব্দাৰবোৰ বিচাৰি পাইছিল। পৰীৰ "আইতা মা" হৈ নিৰ্মালি বৰঠাকুৰে গুঞ্জনৰ\nশৈশৱক পুনৰবাৰ বুকু ভৰাই পৰীৰ মাজত সজীৱ কৰি তুলিছিল।\nগুঞ্জনৰ আৰু এটা কাম কৰিব লগা আছিল।আজি বিশ বছৰে তেওঁ শ্ৰদ্ধাৰ অস্থি বিসৰ্জন দিব খোজা নাছিল। আজি পৰীক তেওঁৰ জীৱনৰ নিবিড় পৃষ্ঠাবোৰৰ লগত চিনাকী কৰাই দিবলৈ পাই অলপ হ'লেও দুখৰ ভাৰখন পাতল হৈছে। এইবাৰ গুঞ্জনে তাৰ পুৱতি তৰাক বিদায় দিব মহাজীৱনৰ অনন্ত তটত।যাৰ বাবে তেওঁ আজিৰ পৰাই সাজু হৈছে ।গুঞ্জনে অস্ফুট স্বৰত সিহঁতৰ\nপ্ৰেমৰ স্ৰোতশ্বিনীৰ বক্ষত বুকুত হাত থৈ পুৱতি তৰাক বিদায় দিছিল। ক্ৰমশঃ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুৰ ভাসমান আবেলিটোৱে গুঞ্জনৰ উদয়াস্ত জীৱনৰ আলিবাটত এমুঠি সেউজীয়া হেঁপাহ সিঁচি দিছিল তাৰ আৰু পুৱতি তৰাৰ মাজত।সেই নতুনত্বৰ সন্ধানত গুঞ্জনে পৰীক হাতত ধৰি হেঁপাহৰ মৌচুমী জাকক প্ৰাণৱন্ত কৰি আগুৱাই যাবলৈ আজি নতুনকৈ সাজু হৈছে । গুঞ্জনে আজি তাৰ পুৱতি তৰাৰ পোহৰবোৰক হৃদয়ৰ মাজত আলফুলকৈ সাঁচি থ'লে। সিহঁত দুয়োৰে প্ৰেমৰ শতদল জীয়ৰী তপস্যাৰ কাষে কাষে আগুৱাবলৈ এতিয়াও বহুদূৰ বাট গুঞ্জনৰ বাকী আছে।গুঞ্জনে নিজকে নিজেই কৈছিল ,তই কেতিয়াও ভাগৰি পৰিব নোৱাৰ তহঁতৰ পুৱতি তৰাৰ বাবে।""আজি তপস্যাইও মাক- দেউতাকৰ বিবাহ বাৰ্ষিকীৰ এই বিশেষ ক্ষণত ৰ'দৰ এসাজ সুবাসিত বসন দেহত মেৰিয়াই অতুলনীয় প্ৰেমৰ নীলাৰুণ আকাশখনৰ ছাঁত খিলখিলাই মাক শ্ৰদ্ধাৰ দৰেই পুনৰবাৰ হাঁহিলে।গুঞ্জনেও বহুদিন দুখৰ কাষত বন্ধকিত থোৱা হৃদয় খনৰ ঋণ পৰিশোধ কৰিবলৈ এইবাৰ সাজু হ'ল ।\n◾শেৱালি বৰুৱা শইকীয়া\nTags: গল্প শেৱালি বৰুৱা শইকীয়া


চন্দ্ৰপ্ৰভা - নিংকু নিশা নেওগ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n: চন্দ্ৰৰ গিৰিয়েকটোক বোলে কোনোবাই কালি বিচনাতে ঘপিয়ালে !\n: কিইই ???\nএকে জাপতে বিচনাৰ পৰা নামি আহিলো। আচলতে চন্দ্ৰৰ গিৰিয়েকটোক কোনোবাই কাটিলে কাৰণে মোৰ বেজাৰ নালাগিল, চন্দ্ৰৰ এতিয়া কি হ’ব সেইটো ভাবিহে তাইৰ প্ৰতি সহানুভূতি জাগি উঠিল। মই মালৈ মন কৰিলো। মোৰ বিচনাখনৰ পৰা কেইহাতমান আতঁৰত ৰৈ কালিনো কি ঘটিছিল কোৱাৰ অপেক্ষাত মোলৈকে চাই ৰৈ আছে। মই মাথো মালৈ প্ৰশ্নবোধক চাৱনিৰে বুৰ্বকৰ দৰে চাইহে ৰ’লো।\n: চন্দ্ৰৰ গিৰিয়েক ক’ত আছে এতিয়া ?\nনিৰৱতাৰ পৰ্দা গুচাই ময়ে মালৈ চাই সুধিলো।\n: ৰাতিয়েই কোনোবাই নি মেডিকেলত এডমিট কৰি থৈ আহিল।\n: তাকনো কোনে ঘপিয়ালে ?\n: এই সেইবিলাক মই কি জানো। ঘপিয়ালে চাগৈ তাৰ লগৰে কোনোবাই ! এনেও তাৰ জানো শত্ৰু কম !\n: সেইটোও হয়। চন্দ্ৰলৈহে মোৰ বেয়া লাগিছে। নহ’লে মই তাইৰ খবৰ এটাকে কৰি আহোগৈ নেকি মা?\n: কোনো দৰকাৰ নাই। তই ভাত খাই অফিচলৈ যা।\nচন্দ্ৰৰ মানুহটোক বাৰু কোনে ঘপিয়াবহি পাৰে? তাতে বিচনাত? ঘৰৰ ভিতৰত গৈ কাৰোবাক মাজৰাতি কাটি থৈ অহাটোওতো ধেমালি কথা নহয়। আৰু এই চন্দ্ৰনো ক’লৈ গৈছিল ৰাতিখন? চেহ্! বৰ বেয়া কথা হ’ল নহয়। চাবলৈ গ’লে চন্দ্ৰৰ গিৰিয়েক মানে ক্ষিতেশ্বৰৰ নিজৰ গাঁওখনতে আপোনতকৈ বেছি শত্ৰুহে আছে। তাৰ উপস্থিতি কোনোৱেই সহ্য কৰিব নোৱাৰে। লেখত ল’বলগীয়া বিধৰো নহয়। বিয়া সবাহতো তাৰ উপস্থিতি বহুতৰ বাবে গ্ৰহণীয় নহয়। কথাই প্ৰতি অহংকাৰ দেখুওৱা, চন্দ্ৰৰ লগত হকে- বিহকে কাজিয়া কৰা স্বভাৱটোৰ বাবেই সি বহুতৰ চকুৰ কূটা।\nক্ষিতেশ্বৰৰ আৰু এটা বেয়া স্বভাৱ হ’ল মানুহটোৱে কথাই কথাই চন্দ্ৰৰ গাত হাত তোলে। বহুদিন চন্দ্ৰই তাৰ মাৰত ফাটি চিৰাচিৰ হোৱা পিঠিৰে ঘৰৰ ভিতৰৰ পৰা দৌৰ মাৰি কেইবাটাও পদূলি পাৰ হৈ যোৱা আমি দেখিয়েই থাকো। কিন্তু ক্ষিতেশ্বৰক বুজাবলৈ যাবলৈ আমাৰ কাৰোৰে সাহ নাই। মদ-পানী খাই অবাইচ মাত মাতি থকা মানুহটোক কোনেনো জোকাই ল’বলৈ ইচ্ছা কৰিব? ইফালে ভালপাই পলাই অহা চন্দ্ৰয়ো গিৰিয়েকটোকে পৰমেশ্বৰ বুলি ধৰি লৈ মাৰপিট সহি থাকে। ইচ্ছা কৰিলেও তাই একেখনে গাঁওতে থকা মাকৰ ঘৰলৈও এপাক যাব নোৱাৰে।\nচন্দ্ৰ আৰু মই বাল্য বান্ধবী। এল.পি. স্কুলত চন্দ্ৰ আৰু মই একেলগেই পঢ়িছিলো। আচৰিত ধৰণে চন্দ্ৰই জোৰা- টাপলি মাৰি মাৰিয়েই ইটো ক্লাছৰ পৰা সিটো ক্লাছলৈ প্ৰমোচন পাইছিল। কিতাপৰ লগত তাইৰ আচলতে সম্পৰ্ক নাছিলেই। কিন্তু ক্লাছ-ৰূম ঝাড়ু দিয়া, পানীখোৱা ছুটিত দৌৰ মাৰি গৈ বাইদেউহঁতে চাহ কৰা কেটলিটো ফুটছাইৰে মাজি দিয়া, সৰস্বতী পূজাৰ দিনা কলপাত পেলোৱাৰ দৰে কামবোৰ তাই বৰ নিয়াৰিকৈ কৰি পেলায়। একে লগৰ মই তেতিয়া চুৱাপাত চুবলৈ ঘিণ কৰি দুটা আঙুলিৰে টেপা মাৰি কোনোমতে খিচিৰি খোৱা কলপাতখন দাঙি নিওঁ। ক’ৰবাৰ পৰা দৌৰি আহি চন্দ্ৰই মোৰ হাতৰ পৰা কলপাতখন কাঢ়ি নিজেই লৈ গৈ লিচুজোপাৰ কাষৰ পাত পেলোৱা জেগা ডোখৰত পেলাই দিয়েগৈ। মই তেতিয়া কৃতজ্ঞতাত গদ্ গদ্ হৈ যাওঁ। কিন্তু তাই মিচিকিয়াই কয় ‘পৰীক্ষাত দেখাবি নহ’লে ফেইল কৰিলে বাবাই ঘৰৰ পৰা খেদি দিব!’\nসেইসময়ত টেলিভিছনত মাত্ৰ দুটাই চেনেল আছিল। দেওবাৰে দেওবাৰে বাঁহৰ এণ্টেনা পকাই মিঠুনৰ নহলে আমিৰ খানৰ চিনেমা চাওঁ। চন্দ্ৰই চিনেমাখন চাবলৈ আহিবলৈ বৰ আশা কৰে কিন্তু ঘৰত মাকক তাঁতশালত মহুৰা ফুৰাই তত্ নাপায়। দেওবাৰৰ দিনটোত আমাৰ ঘৰৰ মজিয়াত বস্তা পাৰি লৈ মানুহে চিনেমা চায়, তাৰ মাজে মাজে মায়ে তেওঁলোকক চাহ-তামোলৰ যোগান ধৰে। আমিবোৰে যেতিয়া নায়ক নায়িকাৰ গীত- নৃত্য উপভোগ কৰি থাকো তেতিয়া চন্দ্ৰই বাঢ়নিটাৰ লৈ চৰক্ চৰক্ কৈ চোতালৰ পৰা পদূলিলৈকে চোতাল সাৰে। বয়সতকৈ যেন চন্দ্ৰৰ কামবোৰ বেছি পুৰঠ, বেছি নিপুণ।\nচন্দ্ৰৰ নামটোও আচলতে মইয়েই দিয়া। চন্দ্ৰৰ মাকে তাইৰ নামটো গুণপ্ৰভা বুলিহে এলপি স্কুলত লিখাই থৈ গৈছিল। আমি তৃতীয় শ্ৰেণীত পঢ়ি থকা সময়ৰ কথা। এদিন আমাৰ শ্ৰেণীৰ শ্ৰেণী শিক্ষয়িত্ৰী নীলিমা বাইদেৱে ৰোলকল কৰি অঁতাই গণিতৰ কিতাপ বহী মেলিবলৈ কৈছিলহে। মই মোৰ পিছৰ বেঞ্চত বহি থকা চন্দ্ৰলৈ চাই ক’লো, “তই তোৰ নামটো চন্দ্ৰপ্ৰভা লিখিবি আজিৰ পৰা।”\n: এনেই। তোৰ লগত এইটো নামহে মিলে। মই দিয়া নামটো নিলিখিলে কিন্তু পৰীক্ষাত মই একো নেদেখাওঁ।\n: বানানটো লিখি দে তেনে ?\nমই মোৰ চিঞাহী কলমটোৰে তাইৰ বহীখনৰ ওপৰত নামটো এবাৰ লিখি তিনিবাৰ ফুৰাই দিলো যাতে নামটো ডাঠকৈ জিলিকি থাকে। সেই সময়ত আচলতে দূৰদৰ্শনত দুপৰীয়া সময়ত এখন ছিৰিয়েল দিছিল। নামটো আছিল “শান্তি”। শান্তিৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল মন্দিৰা বেদীয়ে। শান্তিৰ কাহিনী কি আছিল কিবা বুজিব পৰাকৈ বয়সো হোৱা নাছিল আৰু প্ৰয়োজনো অনুভৱ কৰা নাছিলো। কিন্তু শান্তিৰূপী মন্দিৰা বেদীয়ে কপালৰ মধ্যভাগত লোৱা ওলোটা ধেনুকাড়ৰ দৰে ফোঁটটো আৰু বুদ্ধিদীপ্ত প্ৰখৰ চকুযুৰিৰ প্ৰতি ভীষণ দুৰ্বলতা অনুভৱ কৰিছিলো। চকুযুৰিয়ে যেন বহুত কথাই কৈ গৈছিল যিদৰে চন্দ্ৰৰ চকুযুৰিয়ে বহুত কথা কৈ যায়। মন্দিৰা বেদী আৰু চন্দ্ৰৰ কোনো মিল নাছিল। কিন্তু মই আচৰিত ধৰণে চন্দ্ৰ আৰু শান্তিক একাকাৰ কৰি পেলাইছিলো। ছিৰিয়েলৰ মন্দিৰা বেদীৰ দৰে ওলোটা ধনুকাড়ৰূপী ফোঁট এপেকেট পূজাত দোকান দিয়া হৰিখুৰাৰ দোকানৰ পৰা কিনিও আনিছিলো। মাত্ৰ লাজৰ কোবত কপালত লৈ মানুহৰ আগত ওলাবলৈ নোৱাৰি চন্দ্ৰকে এদিন দি দিছিলো। তাই বৰ আগ্ৰহেৰে ফোঁট পেকেট লৈ গৈছিল, যদিও গাৰ অনুজ্বল ৰঙটোৰ কাৰণে তাইৰ কপালত ফোটটোৱে অলপো শুৱাই তোলা নাছিল।\nমই আচৰিত হৈছিলো তেতিয়াহে যেতিয়া চন্দ্ৰই নীলিমা বাইদেউক অনুৰোধ কৰি তাইৰ নামটো ৰেজিষ্টাৰ বহীত চন্দ্ৰপ্ৰভা বুলি শুধৰাই ল’লে। তাইৰ সৰলতাখিনিয়ে মোক মোহিত কৰিছিল। কিন্তু পিছলৈ এই অবোধ সৰলতাখিনিয়ে মোক অশান্তিও দিবলৈ ধৰিছিল। কিবা যেন জোখতকৈও তাই বেছিয়ে বুৰ্বক তাই। মোৰ দৰে মধ্যমীয়া মগজুৰ ছোৱালী এজনীকো তাই অনুকৰণ কৰিছিল। যি কথাই বাৰে বাৰে মোৰ বিবেকত খুন্দিয়াইছিল, যাৰ বাবে তাইৰ সন্মুখত নিজকে বাৰে বাৰে মই প্ৰমাণ কৰিবলগীয়া হৈছিল।\nনাযাওঁ বুলি ভাৱিও চন্দ্ৰৰ খবৰ এটা কৰাৰ পৰা নিজক বিৰত ৰাখিব নোৱাৰিলো। ঘৰত বাধা দিয়া স্বত্বেও মই চন্দ্ৰক এপাক হস্পিতালত গৈ খবৰ কৰি আহিলো। মই যাওঁতে চন্দ্ৰৰ গিৰিয়েকটো হস্পিতালৰ বিচনাত ওপৰমুৱাকৈ শুই আছিল। তাৰ কপালত, বাওঁহাতত, ডিঙিত এসোপামান বেণ্ডেজ। বেণ্ডেজৰ মাজেৰে বিৰিঙি থকা ক’লা পৰা তেজৰ চেকুৰা। মানুহটোৰ কোৱাৰিয়েদি বৈ আহি শুকাই থকা লেলাউটিৰ দাগ! আৰু চন্দ্ৰ!\nতাই যেন একান্তই নিজৰ জগতৰ বাসিন্দা হৈ নিজৰ ভাৱসাগৰতেই ডুব গৈ আছে। প্ৰস্ৰাব কৰিবলৈ উঠিব নোৱাৰি হস্পিতালৰ বেডত ছটফটাই থকা গিৰিয়েকটোক আওকাণ কৰি খবৰ কৰিবলৈ অহা কোনোবাই আহোতে লগত লৈ অনা শুকাই টেটেৰা পৰা আপেল এটা কামুৰি কামুৰি খাই আছে। মুখত চিন্তাৰ সামান্যও চিন-মোকাম নাই। ক’ত কি ঘটিছে তাৰ প্ৰতি তাইৰ যেন কোনো ভ্ৰুক্ষেপেই নাই। পৰীক্ষা বহীত কপি কৰাৰ বিনিময়তে যিজনী ছোৱালীয়ে বান্ধবীয়ে খোৱা জুঠা কলপাত পেলাই কৃতজ্ঞতাৰ ঋণ পৰিশোধ কৰিছিল, সেইজনী চন্দ্ৰই নিজৰ গিৰিয়েকটো হস্পিতালৰ বিচনাত পৰি থাকোতেও নিৰ্বিকাৰ হৈ আছে। মই কিছু আচৰিত হ’লো যদিও চন্দ্ৰক কিবা এটা ক’বলৈ মনে নামানিলে।\n: চন্দ্ৰ, ঐ চন্দ্ৰ!\n: কোন? অ’ তইহে, আহ আহ৷\n: কেনেকৈ কি হ’ল ক’চোন?\n: কি ক’বি আৰু মোৰ ভাগ্য বুইছ’? মানুহটোক কোনোবাই কালি ৰাতি কাটি থৈ গ’ল৷\n: কিন্তু কিয় আৰু কোনে?\n: কোনে নাজানো৷ কালি ৰাতি মইনাহঁতৰ ঘৰত বিয়া খাই কাজিয়া লাগি আহিছিল। তাৰ পিছতে কোনোবাই বিচনাতে দুঘাপমান দি থৈ গ’ল৷\n: ছেহ, বৰ বেয়া কথা হ’ল দে৷ তোৰ লগত পইচা-পাতি আছেনে?\n: আছে, আছে৷\n: কিবা সহায় লাগিলে ক’বলৈ লাজ নালাগিবি চন্দ্ৰ৷\n: হ’ব দে৷ ডাক্তৰে বিশেষ একো নাই হোৱা বুলিয়ে কৈছে৷ চিন্তা কৰিবলগা একো নাই বোলে৷\n: ভালহে তেনে৷ মই যাওঁ দে৷ অফিচৰ পৰাহে ওলাই আহিছো ময়ো৷\n: উম, যা যা তই৷ আহিলি যে আমাৰ নিচিনা সৰু মানুহৰ খবৰ ল’বলৈ সেইটো ভাবিয়ে ভাল লাগিছে৷\n: কিয় তেনেকৈ ক’লি চন্দ্ৰ? তইতো মোৰ পঢ়া দিনৰে বান্ধৱী৷\n: হ’ব দে, তই যা এতিয়া৷\nমই লগত নিয়া ফল-মূলৰ টোপোলাটো চন্দ্ৰলৈ আগবঢ়াই দিলো৷ তাই আথে-বেথে টোপোলাটো হাত পাতি ল’লে৷ চন্দ্ৰৰ ছোৱালীজনীয়েও তাইৰ চাদৰতে ধৰি কাষত থিয় দি আছে৷ তাইলৈ বুলি কেডবেৰিজ এটা আগবঢ়াই দিলো৷ তাইৰ চকু দুটা জিলিকি উঠিল৷ মই মন কৰিলো চন্দ্ৰৰ ছোৱালীজনীৰ চকুযুৰি তাইতকৈও বেছি সপ্ৰতিভ৷ কিবা যেন গভীৰ দুখত তিতি থকা এটা জীয়া কবিতা৷\nহস্পিতালৰ পৰা ওলাই আহোতেই চন্দ্ৰৰ শাহুৱেকৰ মুখা-মুখি হলো৷ মানুহজনীক মোৰ একেবাৰেই সহ্য নহয়৷ হোৱাই-নোহোৱাই তাই চন্দ্ৰৰ কথা গিৰিয়েকটোক লগাই তাইক মাৰ খুৱাই বুলি গাঁওৰ সকলোৱেই জানে৷ আনহে নালাগে ক’ৰবালৈ গ’লেও তাই চন্দ্ৰৰ ব’ডিগাৰ্ড্ হৈ যায়৷ মই মানুহজনীক নমতাকৈ পাৰ হৈ আহিবলৈ বিচাৰিলো, কিন্তু তাই নিজেই মোক উপযাচি মাত লগালেহি৷ সৌজন্যতাৰ খাটিৰত সাধাৰণ দুই- এষাৰ কথা পাতিয়েই মই গুচি আহিলো৷\nসন্ধিয়া চাহকাপ লৈ বাৰাণ্ডাত বহিবলৈ লওঁতেই মায়েও আহি ওচৰতে বহি ল’লেহি৷ চন্দ্ৰৰ গিৰিয়েকৰ কথা সুধিবলৈকে যে মা আহি বহিছেহি সেয়া ময়ো জানো৷\n: চন্দ্ৰৰ গিৰিয়েকটো বোলে নাবাচে হয়নে?\n: গাঁওৰ সকলোৱেই কৈছে তেনেকৈ৷\n: ধেই, আজি মই চাই আহিছোগৈ৷ ভাল হৈছেই তাৰ৷ কাইলৈ মানে ৰিলিজেই দিব তাক৷\n: তাক কোনে কাটিলে জান’ জানো?\n: ই, সেইদিনা বিয়াঘৰতে চন্দ্ৰক তাইৰ ভায়েকৰ আতৈয়েকটোৱে মাত লগাইছিল৷ বোলে বাইদে্উ, ভালে আছেনে?\n: তাৰ পৰা\n: চন্দ্ৰৰ গিৰিয়েকৰ কথা নাজান’ জানো৷সি সম্ভৱ দেখিলে৷ বিয়াৰ পৰা গৈ তাইক ঘৰত থৈয়ে সি আকৌ বিয়াঘৰ পালেহি৷ ল’ৰাটোক ৰাস্তালৈ মাতি আনি কাণে-মূৰে ভালকৈ দুঘোচা মান দি বুকু ফিন্দাই বৰ মতাটো যেন কৈ ঘৰলৈ গৈ শুই থাকিলগৈ৷\n: তইনো এইবোৰ ক’ত গম পালি?\n: আজি বিয়াঘৰত খবৰ এটা ল’বলৈ যাওঁতে শুনিলো৷ মানুহবোৰে তাকেই আলোচনা কৰি আছিল নহয়।\n: মানুহবোৰৰো যে কাম নাই আৰু\n: শুন আক’\n: ক্ষিতেশ্বৰ যোৱাৰ পিছতে দৰাৰ মোমায়েকটো আৰু সি কোবাই থৈ যোৱা ল’ৰাটো সিহঁতৰ ঘৰ ওলাইছিলগৈ৷ চন্দ্ৰৰ লগত তৰ্কও চলিছিল যিহেতু গোটেইমখাই মদ খাই ক’ব নোৱাৰা হৈ গৈছিল৷ সিহঁতেই কিজানি তাক কাটিলে হ’ব পায়৷\n: উম, হ’বও পাৰে৷ কিন্তু চন্দ্ৰইতো তেনেকৈ কোৱা নাই৷\n: আজি পুলিছেও ইহঁতক সোধা- পোছা কৰিবলৈ থানালৈ লৈ গৈছে৷\n: এহ্ হয় নেকি?\n: চন্দ্ৰলৈহে বেয়া লাগে অ’ মোৰ৷ বেচেৰীজনী! ভাল পাই পলাই গৈ এতিয়া পচিছেগৈ সেই মদাহীটোৰ লগত৷ হ’ব দে, এতিয়া মই ভাত ৰান্ধোগৈ৷\nসেইদিনা ভাতৰ পাততো চন্দ্ৰৰ বেঙা চকুযুৰিয়ে মোক বৰকৈ আমনি কৰি থাকিল৷ ৰঙালাওৰ ভাজিখন দেখিয়ে মোৰ চকুযোৰ সেমেকি গৈছিল৷ চন্দ্ৰই ৰঙালাও খাই বৰ ভাল পায়৷ সৰস্বতী পূজাৰ দিনা তাই দুহেতামান ভাজি খুজি খুজি খায়৷ তাইক কলপাতখনত আঙুলিৰে চুঁচি- মাজি খোৱা দেখিলে এনেকুৱা লাগে, সঁচাই যেন বৰ অমৃত ভোজনহে তাই কৰিছে৷ অথচ সানমিহলি বতৰৰ পাচলিৰে বনোৱা সাধাৰণ ৰঙালাউ ভাজিখনত মই বৰ-বেছি সোৱাদ বিচাৰি নাপাইছিলো৷ পিছলৈ কিন্তু চন্দ্ৰৰ দৰেই আঙুলি চুপি খাবলৈ চেষ্টা কৰি চায়ো পৰা নাছিলো৷\n: অ’ মা\n: কি হ’ল? ইমানকৈ কিয় চিঞৰিছনো?\n: চন্দ্ৰৰ গিৰিয়েকটোক ঘৰলৈ আনিলেনে নাই অ’?\n: ঘৰ সোমায়েই আজি সেইটোলৈ মনত পৰিল যে?\n: নহয় অ’ এনেই জানিবলৈহে সুধিছো৷\n: কালিয়ে আনিলে৷ মইনাৰ মোমায়েকৰ পৰাই পুলিছে তাৰ হস্পিতালৰ খৰছ উলিয়াই দিলে নহয়৷\n: ভালেই হৈছে৷\nচাহকাপ খাবলৈও মই নৰ’লো সেইদিনা৷ চন্দ্ৰৰ খবৰ এটা লৈ আহোগৈ বুলি খৰধৰকৈ ওলালো৷ মায়ে দুবাৰমান পিছফালৰ পৰা চিঞৰিছিল কিন্তু মই গুৰুত্ব নিদিলো৷\nচন্দ্ৰৰ ঘৰৰ পদূলিমূখ পাওঁতেই তাইৰ শাহুৱেকৰ ডাঙৰ মাতটো কাণত পৰিলহি৷ তাৰ পিছতহে ভাবিলো৷ মই হয়তো এইসময়ত তাইৰ ঘৰলৈ যোৱাটো উচিত নহবয়ে কিজানি৷ ক্ষিতেশ্বৰৰ কিন্তু আজি আন দিনাৰ দৰে মাতবোল নাই৷ আনদিনা হোৱা হয়, ইমান সময়ে চন্দ্ৰৰ পিঠিত চৰটো নহ’লে গোৰটো পৰিলেহিয়ে হয়৷ সিতো ঘৰৰ চোতালত চাইকেলৰ চকাৰ চিন দেখিলেও তাইৰ পিঠি উখহি যোৱাকৈ পিটা মানুহ৷ তাৰ পিছতে তাই চিঞৰত গগন ফালি গাঁওৰ ৰাস্তাৰে দৌৰি দৌৰি কান্দি লৰ মাৰিব৷ সন্ধিয়া সময়ত আকৌ ক্ষিতেশ্বৰে কিনি অনা বাদাম ভজা গলিয়াই গলিয়াই দুয়োটাই চাহ খাব৷ এয়া সিহঁতৰ দৈনন্দিন চলি থকা নাটক৷\nসেইদিনা আচলতে চন্দ্ৰৰ ঘৰলৈ নগৈ মই ভালেই কৰিলো৷ বিচনাত কেঁকাই কেঁকাই দুমাহমান পৰি থকা গিৰিয়েকটোৰ স্বভাৱৰ আজিকালি পৰিবৰ্তন হ’ল৷ আগৰ দৰে চন্দ্ৰক মাৰধৰ নকৰে৷ তায়ো দুই-তিনিঘৰ পাৰ হৈ যোৱাকৈ চিঞৰি কান্দিবলগীয়া নহয়৷ চন্দ্ৰৰ কথা ভাবি সুখী হ’লেও মই যেন কথাষাৰ স্বীকাৰ ল’বলৈ অপাৰগ হৈছিলো৷ তেনেকুৱাতে এদিন চন্দ্ৰক লগ পালো৷ এমোকোৰা হাঁহিৰে তাই মোক দেখি দূৰৰ পৰাই মাত লগালে৷\nতাইৰ লগত কথা পাতি বুজিলো, মানুহটোৰ এই পৰিবৰ্তনত তাই ভীষণ সুখী৷ ভাৰতীয় নাৰীৰ মূল্যবোধেৰে ডাঙৰ হোৱা ছোৱালীজনীয়ে গিৰিয়েককে ভগৱান বুলি মানি আহিছে৷ অথচ সেইটো মানুহেই তাইক মানুহৰ শাৰীতো মৰ্যাদা দিব নিবিচাৰে৷ কিন্তু আজিকালি তাই সুখী৷ মানুহটোৱে তাইক মৰম কৰে৷ পিটিবলৈও এৰিলে, এতিয়া তাই গাৱৰ মানুহৰ আগত আগৰ দৰে লাজ পাব নালাগে৷ দুয়োটাই সাপ্তাহিক বজাৰলৈ একেলগে গৈ বজাৰ কৰে৷ আহোতে ক্ষিতেশ্বৰে তাইক চাইকেলৰ কেৰিয়াৰত বহুৱাই আনে৷\nক্ষিতেশ্বৰৰ এই পৰিবৰ্তনৰ আঁৰতো যে চন্দ্ৰই থাকিব পাৰে সেয়া হয়তো মোৰ দৰে কোনেও বিশ্বাস নকৰিব৷ চন্দ্ৰলৈ সি আজিকালি ভয় কৰে৷ সমীহ কৰে৷ কিন্তু আগতকৈ বেছি ভালপায়৷ নিজৰ সংসাৰখনৰ সামান্যও দায়িত্ব বুজি নোপোৱা ক্ষিতেশ্বৰে আজিকালি ব্ৰয়লাৰৰ দোকানত মাংস কাটে৷ সন্ধিয়া হ’লে জুৱা খেলি, মদ খাই কাজিয়া কৰা মানুহটোৱে আজিকালি তাইক পাকঘৰত সহায় কৰি দিয়ে৷\nআচলতে সেইদিনা বিয়াঘৰৰ পৰা গৈ ক্ষিতেশ্বৰে তাইক কেঁচা মজিয়াত পেলাই লৈ গচকি গচকি পিটিছিল৷ এনেও বহুদিনৰ খং আৰু শাৰীৰিক অত্যাচাৰে তাইক সাহসী কৰি তুলিছিল৷ কিন্তু শাহুৱেকৰ পৰা শিকি বুজি লোৱা নিয়মবোৰে তাইক প্ৰতিবাদ কৰিব নোৱাৰাকৈ ডিঙি চেপি ৰাখিছিল৷ সেইদিনা কিন্তু এই মাৰধৰ আৰু কাজিয়াই চৰম পৰ্যায় পাইছিলগৈ যেতিয়া ক্ষিতেশ্বৰে নিজৰ ঔৰসজাত কন্যাক কাৰ পাপ আনি ঘৰ সোমোৱালিহি বুলি তাইৰ ডিঙিটো চেপা মাৰি ধৰি বেৰত অফলিয়াই দিছিল৷\nধৈৰ্য হেৰাই গৈছিল তাইৰ৷ প্ৰতিবাদ কৰিবলৈ তাইৰ জন্মৰ পৰাই সাহস নাছিল৷ তেনে? কি কৰিব তাই? স্বামী হ’ল বুলিয়েই কি নিজৰ চৰিত্ৰৰ পাপ খোঁচৰা পুৰুষ এজনৰ লগত সহবাস কৰাই এগৰাকী নাৰীৰ জীৱন! নাই, চন্দ্ৰৰ দৰে দুৰ্বল নাৰীয়ে কৰিবই বা পাৰে কি? স্বামীক বৰ্জন কৰাৰ দৰে পাপ কৰিবলৈও তাইৰ অশিক্ষিত জীৱন আৰু একমাত্ৰ সন্তানৰ ভৱিষ্যতে বাধা দিয়ে৷\nতেনেতে দৰ্জাত কোনোবাই ঢকিয়ালেহি৷ ইতিমধ্যে ক্ষিতেশ্বৰে মদৰ নিচাত বিচনাত ঢলি পৰিছে৷ তাই ভয়ে ভয়ে দৰ্জাখন খুলি দিলেগৈ৷ বিয়াঘৰৰ পৰা যোৱা দুজনমান মানুহে তাইক অকথ্য গালি গালাজ কৰি ওলাই আহিল৷ ক্ষিতেশ্বৰক য’তেই পাব, কোবাই মূৰ ফালিব বুলিও ধমকি দি আহিল। অলপ আগতে মাৰ খাই চকুপানীও নুশুকুৱা মানহজনীৰ ধৈৰ্যৰ পৰীক্ষা লৈ লৈ যেন ভাগ্যই তাইকেই ভ্ৰুকুটি কৰিছে। তাইৰ মূৰৰ তাঁৰকেইডাল তেতিয়ালৈ আৰু জেগাত নাছিল। ক্ষিতেশ্বৰক মুখৰ ভিতৰতে শাহুৱেকে নুশুনাকৈ গালি পাৰি পাৰি বিচনাৰ তলৰ পৰা বেঁকা দাখন উলিয়াই আনি দুঘাপ মাৰি দিলে। তাই এনেকৈ ঘপিয়ালে যাতে ক্ষিতেশ্বৰ মৰিও নাযায় ঘুণীয়াও নহয়। কিন্তু কিছুদিনলৈ যাতে বিচনাতে পৰি থাকিবলগীয়া হয়।\nঘাপকেইটা মাৰিয়েই তাই টেটুফালি চিঞৰি শাহুৱেকক মাতিলে। তাৰ পিছত কান্দি কান্দি ওচৰৰ মানুহ গোট খুৱাই ৰাতিয়েই মানুহটোক মেডিকেললৈ লৈ গ’ল। পুলিছত কেছ দি বিয়াঘৰৰ আত্মীয় মানুহ দুটাৰ পৰা হস্পিতালৰো খৰছ উলিয়াই ল’লে। অৱশ্যে সেইদিনাৰ পৰাই তাইৰ মানুহটো ঠাণ্ডা হ’ল। মানুহৰ লায়েকৰ মানুহ হ’ল। তাইৰ হাতৰ কুচিয়া মাছৰ জোল খাই খাই গাৰ শকতি ঘূৰাই আনি কোনসতেনো তাইৰ পিঠিত ঔফুল ফুলাবলৈ সাহস কৰিব পাৰে। হয়তো সিও বুজি পাইছে, চন্দ্ৰৰ দৰে নিমাখিত প্ৰাণীৰো সহ্যৰ একোটা সীমা আছে।\nমই বুৰ্বক বুলি ভাৱি অহা চন্দ্ৰজনীও দেখোন সময় সাপেক্ষে দুৰ্গাৰ ৰূপ ল’ব পৰাকৈ সাহসী নাৰী।\nসময় সলনি হ’ল। আজিকালি চন্দ্ৰই মাকৰ ঘৰলৈ আহিলে কোনেও বাধা নিদিয়ে। তাইৰ বডিগাৰ্ড হৈ শাহুৱেকজনী আঠা লাগি নাহে।■■\n← লাইপাতৰ সৈতে গাহৰি মাংস – বৰ্ণালী শৰণীয়া\n১) অগ্নিপথ, ২) ছাই, ৩) মায়াজাল – পৰী শৰ্মা →\nবৰ ভাল লাগিল পঢ়ি বা


কটন গাৰ্লছৰ ডাইনিং হলেদি ... - Prangon\nবাক্ কৌশল আৰু সমাজ\nহোষ্টেল বুলি কিবা এটা আৰম্ভ কৰিব বহিলেই খেলিমেলি এবোজা কাহিনীৰ অহা যোৱা চলে মন-মণিকোঠাত, আচলতেই বিপাঙত পৰোঁ আৰম্ভণিৰ চৰ্ত কি আছিল ! ঠিক তেনেকুৱাই আছিল প্ৰথম খোজ দিওঁতে কটন কলেজৰ গাৰ্লছ হোষ্টেল মোৰ বাবে, হয়তো প্ৰায় প্ৰতিজন নতুনৰ বাবে….আইডিয়া নাই অথচ বহুত জল্পনা কল্পনা, ঘৰৰ পৰা অলপ বেছি( জোখতকৈ বেছি) ট্ৰেইনিং দি পঠাইছে বোলে, যি কৰে সহিবি কিন্তু হোষ্টেল নেৰিবি। সঁচা কথা ক’বলৈ গ’লে কটনলৈ আৱেগত যোৱা নাছিলোঁ, জেদত গৈছিলোঁ, নগাঁও ৰামানুজন কনিষ্ঠ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা মনে বিচৰা ধৰণে এটা ফলাফল কৰাৰ পিছতেই ফলাফলৰ খবৰ ল’বলৈ অহা সকলোৰে ( মানে প্ৰায় সকলোৰে) এটাই কথা কটন নালাগে, বৰবাদ হৈ যাব ছোৱালী , সেইবোৰ শুনিয়েই ওলালোঁ আচলতে কিমান বৰবাদ হ’ব পাৰি…. আৰু পাছৰখিনি সময় নহয় যেন সোণালী ঘোঁৰা!!!\nএতিয়ালৈকে হোষ্টেল পোৱাহি নাই…. ডাইনিং হল পাবলৈ সময় আছে, গতিকে পাঠকৰ ধৈৰ্য আৰু সহ্য নিত্যান্তই প্ৰয়োজনীয়। নামভৰ্তিৰ দিনা আগবেলা ভাগতে বিভাগ আৰু হোষ্টেল দুয়োটা নিৰূপণ হৈ গ’ল, হোষ্টেলৰ নামটো কি দিলে মোক – NBD, ময়ো নুসুধিলোঁ সম্পূৰ্ণ নামটো, হয় মেম বুজিছোঁ বুলি কটনৰ পৰা ওলাই জুলাই মাহৰ মাজভাগত পৰা সেই তীব্ৰ গৰমত ক্ৰমে দেউতা আৰু মাৰ লগত দীঘলীপুখুৰীৰ পাৰৰ গাৰ্লছ হোষ্টেল অভিমুখে খোজ ল’লো। আহি হোষ্টেলৰ সন্মুখ পালোহি- কটন গাৰ্লছ পোৱাৰ আগতে সন্দিকৈ কলেজৰ ছাত্ৰী নিবাস NPB – নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈ, ময়ো NBD, NPB খেলিমেলি কৰি তাতেই সোমালোঁ, পিছে তাতে থকা বাইদেউ কেইগৰাকীমানে মোক বুজাই দিলে, ওলাই আহি পৰৱৰ্তী গেটখনেৰে সোমাই আহিলোঁ- তিনিখন নামফলক-\n১) NBD – নলিনী বালা দেৱী ছাত্ৰী নিবাস ( সোঁ মাজত )\n২) SKL – শ্বহীদ কনকলতা ছাত্ৰী নিবাস ( বাওঁ ফালে)\n৩) DKR – ড° কমলা ৰয় ছাত্ৰী নিবাস ( সোঁ ফালে)\nগেটত থকা ৰামসিং ঠাকুৰ আৰু ৰাজা দাদায়ে বুজাই দিছে সকলোকে, অৱশ্যে সেইদিনা খন্তেকৰ কাৰণে চিনাকি হৈ আহি টালিয়ে টোপোলায়ে ৩১ জুলাই তাৰিখে সোমালোগৈ সেই ডাঙৰ ডাঙৰ সেউজীয়া গেটকেইখনৰ বেৰিকেট যেন পৰিৱেশটোত । ৰুম নং – ২০৩ হ’ল ঠিকনা। এই যে এসোপা চিন্তা লৈ হোষ্টেল সোমোৱা বুলি কৈছিলোঁ- ইয়াতেই ডাইনিং হলৰ প্ৰাসংগিকতা , অহংকাৰ , ভোক, লাজ, ভয়, ওস্তাদি, কান্দোন, হাঁহি সকলোবোৰৰ ওপৰত লেকাম লগাই ভাৰসাম্য ৰূপ দিয়া সেই ডাইনিং হলটোতেই মিলি যায় সকলো, সকলো!! বি.এ পঢ়িবলৈ যোৱাৰ বাবে ডাইনিং হলটো তিনিবছৰ তিনিটা বেলেগ ৰূপত পাইছিলোঁ, তাকেই কিছু বিনিময় কৰোঁ আজি।\nবুকু হম হম কৰি থকা এটা বছৰ- জুনিয়ৰ ৰূপত । ভাত খোৱাৰ সময়ত মনে মনে খাই বৈ উঠি আহিছিলো- no হাঁহি খিকিন্দালি, তাতে কোনোবা চিনিয়ৰ বাইদেৱে যদি সেইখিনি সময়ত ভাত খাব বহিছে আমি লগৰীয়া এজাক থাকিলেও টু শব্দ এটা বাহিৰ কৰা নাছিলোঁ। অৱশ্যে তেনে কোনো কঢ়া নিয়ম ধৰা বন্ধাকৈ নাছিল যদিও এই সমীহ যেন অনুশাসনবোৰ প্ৰজন্মক্ৰমে হোষ্টেলত বাগৰি অহা যেন অনুমান হয়। ৰাতিপুৱা আৰু দুপৰীয়াৰ ভাগত ডাইনিং হলৰ কোনো বিশেষ বেলৰ ব্যৱস্থা নাছিল যদিও ৰাতিৰ ভাগত সৰ্বমুঠ তিনিটা বেল বাজিছিল – প্ৰথম বেলত চিনিয়ৰসকলে, দ্বিতীয় বেলত জুনিয়ৰসকলে আৰু তৃতীয় বেলটো প্ৰথম দুয়োটা বেলত খাবলৈ নহাসকলৰ বাবে উমৈহতীয়া আছিল। আচলতে এই ভাগটোৰ কাৰণো নথকা নহয়- যিহেতু বহিব পৰা ৮০ জনীয়া ব্যৱস্থাৰ সুবিধা আছিল তথাপিও থাল বাতিৰ অভাৱত (৮০ জনৰ তুলনাত) ভাগ ভাগকৈ খোৱাৰ সুবিধা কৰি দিছিল ঠাকুৰসকলে। ইয়াত ঠাকুৰ বুলি ক’লে হোষ্টেলৰ সেইকেইজন কৰ্মচাৰীক কটন গাৰ্লছত সম্বোধন কৰা হয়, যিকেইজনে তিনিওটা বছৰে মা-দেউতাৰ অভাৱ অনুভৱ কৰিব নিদিয়াকৈ মৰমেৰে আমাক যতন কৰি ৰাখে। সেই তিনিওটা বেলৰ ভিতৰত চিনিয়ৰসকলৰ বাবে ধৰা বন্ধা নাছিলে( জুনিয়ৰ সকলৰ তুলনাত ) তথাপিও একেবাৰে কাচিৎ কোনোবাগৰাকীহে এই এই নিয়মৰ হেৰফেৰ কৰা চকুত পৰিছিল। এবাৰ জুনিয়ৰ অৱস্থাত কাষৰ হোস্টেলখনত মৰা বেলটোৰ লগত হিচাপ গণ্ডগোল হোৱাত মই আৰু মোৰ লগৰ দুগৰাকীয়ে চিনিয়ৰ বেলটো জুনিয়ৰ বেল বুলি ভুল কৰি ভাতৰ কাঁহী লৈ বহিছিলোহে মাত্ৰ, অলপ পাছতে গিৰিপ গিৰিপকৈ যেতিয়া বাইদেউ সন্থা সোমালেহি আমি তাৰে ভাত তাতে এৰি লৰ, পাছত অৱশ্যে তেওঁলোকে উৰহী গছৰ ওৰ পাই বৰ ৰস পাইছিল আৰু আমাক আগলৈ বাঢ়ি লোৱা ভাত খাই আহিবলৈ সকীয়াই দিছিলে।\nভাতৰ পৰ্ববোৰ একাষৰীয়া কৰি থ’লেও ডাইনিং হলটোৰ যেন আহৰি নাই। নৱাগত আদৰণি সভাৰ আগে আগে হোৱা প্ৰতিযোগিতামূলক চিনাকি পৰ্বৰ এসপ্তাহ ডাইনিং হলতে পাৰ হয়। একেবাৰে সন্মুখৰ আসনত বিচাৰকৰ ৰূপত থার্ড ইয়েৰৰ বাইদেউসকল, মাজত ভিজা মেকুৰীৰ ৰূপত নৱাগতা সকল আৰু তেওঁলোকৰ দুয়োফালে দ্বিতীয় বৰ্ষৰ চিনিয়ৰ হওঁ হওঁ অৱস্থাত থকা বিল্লা পাৰ্টী- একদম ৰস নোহোৱা এই মাজৰ বৰ্ষৰ অধিকাৰীসকলৰ অৱস্থা , না চিনিয়ৰগিৰী দেখাব পাৰে, না জুনিয়ৰ জীৱনটোৰ মজাখিনি ঘূৰাই পোৱা যায়। এইদৰে আৰম্ভ হোৱা ডাইনিং হলমুখী খোজবোৰ লাহে লাহে খৰ হয় আৰু কেইবাখনো জেনেৰেল মিটিংৰ ৰূপ পায়। বহু বিবাদ মীমাংসা হয় এই ঠাইটুকুৰাতে, বহুকেইগৰাকীৰ ৰণচণ্ডী ৰূপ দেখা পোৱা যায়- মুঠতে ডাইনিং হলৰ জেনেৰেল মিটিংত কোনো কোমল নহয়, এক সাংঘাতিক অনুশাসনেৰে বান্ধ খাই থাকে, formal হ’বলৈ শিকে। সৰস্বতী পূজাৰ মণ্ডপ, কলেজ সপ্তাহৰ অংক, নিৰ্বাচনৰ প্ৰাৰ্থী সকলোবোৰ ঠিক হৈ যায় মাত্ৰ এখন ৰুদ্ধদ্বাৰ বৈঠকত এই ডাইনিং হলতে। এখন হোষ্টেলৰ আবাসী খুব সহজে ( বিশেষকৈ গাৰ্লছ হোষ্টেলত) আন এখন হোষ্টেলৰ ডাইনিং হল নুসোমায়, বিশেষকৈ বছৰটোৰ দুটা সময়ত- নিৰ্বাচন আৰু কলেজ সপ্তাহ, কাৰণ ইয়াতেই পুঞ্জীভূত হৈ থাকে বহু তথ্য , বহু কথা।\nবিশেষকৈ নিৰ্বাচনৰ বেলিকা বন্ধু আবাস যেতিয়া প্ৰচাৰৰ বাবে আহে আৰু তাৰ ঠিক আগতে প্ৰাৰ্থী নিৰ্বাচন প্ৰক্ৰিয়াত কটন গাৰ্লছৰ ডাইনিং হলত বৈঠক বহে আৰু নিৰ্বাচন জিকি অহাৰ পাছতো শেষবাৰৰ বাবে এই ঠাইতেই সুখৰ সময়ৰ আদান প্ৰদান কৰা হয় আৰু পৰাজয় হ’লেও অনাগত বৰ্ষৰ বাবে সংকল্প লোৱা হয়। কলেজ সপ্তাহৰ সময়ত ডাইনিং হলবোৰ উজাগৰে থাকে, কাৰণ শুই দিলেই কিজানি হাতৰ পৰা ওলাই যায় শ্ৰেষ্ঠ আবাসৰ সুযোগ!! এনেদৰেই সময়বোৰে গতি কৰে, কেতিয়াবা নিৰিবিলি পৰিৱেশত কেও কিছুৱে পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতিও চলায় এই ডাইনিং হলৰ একোণত বহি…..। লাহে লাহে শেষৰটো বছৰ পাওহি মানে স্বাধীনতা ভৰি পৰেহি, তেনেকুৱাতে এৰিবৰে হয় কটনৰ বাকৰি….হোষ্টেলৰ আবেলি। NBD,SKL আৰু DKR ৰ চিনাকি মুখবোৰ ক্ৰমে সিঁচৰতি হৈ পৰে কৰ্মক্ষেত্ৰৰ বিশাল পৰিধিত নিজৰ স্থিতিৰে।\nজয়তু কটন গাৰ্লছ….\nKakoli neog November 1, 2020 At 9:16 pm\nBeautifully present..বৰ ভাল লাগিল❤\nকনকলতা নে মূলাগাভৰু :আৰ চি চি ৭ আমাৰ স্বভিমান\nহোষ্টেলৰ দিনলিপি জেৰুলিনা হাফিজ - October 1, 2020 0\n"জালুকবাৰীলৈ আহিলে মোক লগ নকৰাকৈনাযাবাআৰ চি চি অথবা এটিৰ দুৱাৰে দুৱাৰে ঘূৰ্মূটিয়াই নুফূৰিবাইয়াত প্ৰেমিকচৰাই জন আছে নে??"


প্ৰকৃতি বিষয়ক কবিতা | আৰম্ভণি :: অসমীয়া ভাষা সাহিত্য সৃষ্টিৰ এক অভিনৱ প্ৰয়াস...\nপ্ৰকৃতি বিষয়ক কবিতা\nSubmitted by দিলীপ কুমাৰ শৰ্মা on Thu, 03/14/2019 - 03:57\nহাচনাহানাই গোলাপৰ স’তে\nচকুৱে চকুৱে কথা পাতে ।\nসেন্দুৰীয়া বেলিৰ হেঙুলী ৰহনবোৰে\nচুমা আঁকি দিয়ে সেউজীৰ দুগালত ।\nআকাশী পথেৰে উভতনি চৰাইজাকৰ\nশৃংখলিত চিক্ চিকনি\nসৰিয়হ তলিৰ জাবৰ জ্বলা গোন্ধ\nশুকুঁলা ডাৱৰৰ কণিকাবোৰ চুই চাবলৈ\nউৰ্ধমুখি ধোৱাবোৰৰ হেতাওপৰা !\nবাহনি ডৰাৰ মাজে মাজে\nগো-বাটটোৰে ঘৰমুৱা গৰুজাক\nমলয়া চাটিৰ স’তে ভাহি আহে\nগৰখীয়াৰ বাঁহীৰ মন পৰশা সুৰ ।\nমন্দিৰৰ ডবা বৰকাহৰ ধ্বনিৰে\nমুখৰিত আকাশ বতাহ\nঅন্য এক সুপ্ৰভাতৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰে\nঅৰুণে মেলানি মাগে\nমহাসমুদ্ৰৰ সিপাৰলৈ ।।\nRead more about কবিতা :: সন্ধিয়াৰ ছবি --- দিলীপ কুমাৰ শৰ্মা\nSubmitted by বিক্ৰম কলিতা on Wed, 02/27/2019 - 05:11\nগছৰ ডালত ৰক্ত ৰঙৰে\nবহুদিন হ'ল শিমলু দেখা নাই...\nচুই চাওঁ তাৰ সুকোমল পাপৰি ।\nসুঘ্ৰাণ লওঁ তাৰ মাতাল গোন্ধ,\nযেন মই মদিৰাত আসক্ত ।\nএইয়া শিমলু ফুলাৰ বতৰ\nশিমলু ফুলা বতৰত হেনো এজাৰে\nবেজাৰ মনেৰে নুফুলে ।\nশিমলু ফুলা মানে প্ৰেমৰ বতৰা\nশিমলু ফুলে দিয়ে ফাগুনৰ জাননী,\nলহপহকৈ বাঢ়ি সোঁৱৰাই দিয়ে\nবসন্তৰ উপস্থিতি ।\nজীৱন বাটত গৈ থাকোঁতে কেতিয়া\nশিমলুৰ দৰে ৰক্তাক্ত হৈ গ'ল গমেই নাপালোঁ ।\nএনেকুৱা যেন লাগে পথৰ দাঁতিত\nশিমলু পৰি থাকিলে হৃদয়খন\nৰক্তাক্ত হৈ ধূলিয়ৰিত\nRead more about কবিতা :: শিমলু --- বিক্ৰম কলিতা\nকবিতা :: ফাগুনৰ অনুভৱ --- বিষ্ণু বড়া\nSubmitted by বিষ্ণু বড়া on Tue, 02/20/2018 - 03:51\nফাগুন যেন এটি সুমধুৰ গীতৰ গুণগুণনি\nফাগুন মানেই এজাক কুমল বতাহে\nচুমি যোৱা হৃদয়ৰ কঁপনি।\nযি ফাগুণে শীতৰ লঠঙা হোৱা\nগছ বিৰিষৰ ডালে ডালে\nসেউজীয়া ৰং বুলাই দিয়েহি.….\nফাগুন যেন এখনি ধূলিয়ৰী ভাৱনাৰ আকাশ\nফাগুন মানেই শিমলু মদাৰ পলাশৰ\nতলসৰা বিষাদৰ বিননি\nযি ফাগুনে প্ৰতি জন প্ৰেমিক প্ৰেমিকাৰ\nনিসংগতাৰ দৰদী হৃদয়লৈ\nমাতি আনে এজাক বিষাদৰ বৰষুণ...\nRead more about কবিতা :: ফাগুনৰ অনুভৱ --- বিষ্ণু বড়া\nকবিতা :: এটুপি পানী --- গোপাল নাথ\nSubmitted by গোপাল নাথ on Sun, 12/24/2017 - 03:53\nহে'ৰা সখী মোৰ বৰ পিয়াহ লাগিছে অ’\nমই এটুপি পানী পোৱা হ'লে,\nসখী আজি মই ভিক্ষাৰী হৈ গ’লো অ’\nমাথো এটুপি পানীৰ বাবে ।\nমোক পানী টুপি বৰ প্ৰয়োজন অ’\nসখী কিবা এটা কৰা ।\nপিয়াহত মোৰ প্ৰাণ যায় যায়\nআজি এটুপি পানী দি মোক\nঅন্ততঃ জীয়াই থাকিবলৈ দিয়া সখী !\nমোৰ মনত বহুত আশা আৰু\nসপোন এতিয়াওঁ আছে তাক তুমি\nভাঙিবলৈ নিদিবা সখী ।\nতোমাক আকৌ কৈছো মই\nমোৰ বৰ পিয়াহ লাগিছে অ’\nমোক এটুপি পানী দিয়া ।।\nRead more about কবিতা :: এটুপি পানী --- গোপাল নাথ\nSubmitted by সমুজ্জ্বল ডেকা on Sun, 12/17/2017 - 12:32\nকুঁৱলী পৰিছে ইমানকৈ ঘন\nশুভ্ৰ চাদৰৰ আঁৰত\nনেদেখো ভাল লগা আকাশৰ ৰং\nনেদেখো ফুলি ৰোৱা সূৰুযটিৰ বৰণ ৷\nঅতিপাত শীত নামিছে\nৰক্ত কণিকাবোৰক আক্ৰমণ কৰিবলৈ\nটিঘিল-ঘিলাই ফুৰিছে বাটে-পথে\nউঠি পৰি লাগিছে\nমই ইমানদিনে সাঁচি থোৱা\nস্বপ্নাতুৰ হেঁপাহৰ ভঁৰাল নষ্ট কৰিব বিচাৰিছে\nআশাবোৰ চেচাঁ পানী হৈ সৰিব ধৰিছে!\nএতিয়া জীয়াই থাকিবলৈ মাথো\nদেহক ৰ'দৰ উত্তাপ লাগে\nৰ'দৰ উত্তাপতহে দেহটি সুগন্ধিত হৈ পাহ মেলে\nমনে বিনন্দীয়া হাঁহি এটি মাৰি\nজীৱন নদীত সুখৰ ব'ঠা ব'ব খোজে!\nRead more about কবিতা :: শীতৰ অনুভৱ --- সমুজ্জ্বল ডেকা\nকবিতা :: আঘোণৰ কবিতা --- মেহেনাজ সৰকাৰ\nSubmitted by মেহেনাজ সৰকাৰ on Fri, 12/15/2017 - 04:21\nটোপ টোপ কুঁৱলীৰ ফুলনিত\nআঘোণৰ কবিতা সৰে\nনিকা হোৱাৰ আগমনী বতৰা দিয়ে\nআঘোণ কবিৰ কবিতাত\nআঘোণ লখিমী পথাৰত\nআঘোণ কৃষকৰ ঘোলা চকুযুৰিত\nআঘোণ ভৱিষ্যতৰ সোণালী টামিঘোঁৰাত ।\nRead more about কবিতা :: আঘোণৰ কবিতা --- মেহেনাজ সৰকাৰ\nSubmitted by সমুজ্জ্বল ডেকা on Thu, 11/23/2017 - 04:59\nপুহমহীয়া হাড় কপোৱা শীতত\nকুৱঁলীময় আৱৰণ ফালি\nযেতিয়া মই কেঁচা ৰাস্তাটোৰে আগবাঢ়ো\nমোৰ বুকুৰ একোণত বাহ লোৱা\nপোকটোৱে বাধা দিয়ে\nমাজে মাজে ই বখলিয়াই কামোৰে ৷\nযেতিয়া মৰুভূমি সদৃশ বালিচৰৰ মাজেৰে খোজকাঢ়ি\nমই গন্তব্যস্থান পাবলৈ জেদী হৈ পৰো\nমই ধুমুহাত উৰি উৰি\nস্বচ্ছ দেহ মলীন কৰা ধূলিলৈ ভ্ৰূক্ষেপ নকৰো\nএই পোকটোৰ বাবেহে\nমই ভাগৰুৱা পথিক হৈ অশান্তিত ভুগো ৷\nRead more about কবিতা :: পোক --- সমুজ্জ্বল ডেকা


ভেট্ পুৰাণ! ‘এক্টো পেৰাচাইট্ এণ্ড এণ্ডো পেৰাচাইট্’ - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nভেট্ পুৰাণ! ‘এক্টো পেৰাচাইট্ এণ্ড এণ্ডো পেৰাচাইট্’\nলেখক- মনালিচা নাথ\nবন্ধৰ দিন বুলি পুৱাৰ ভাগত ফুলৰ টাব্ কেইটা খুঁচৰিবলৈ লৈ দেখো মোৰ মৰমৰ হালধীয়া জবা ফুলজোপাৰ পাতবোৰৰ অ’ত্ ত’ত্ বগা, নোমাল, গুড়ি -গুড়ি, এঠালতীয়া পোক থূপ খাই আছে। পাতখিলা নিচিঙাকৈ ব্ৰাছ এপাটেৰে পোকবোৰ এৰুৱাবলৈ ল’লোঁ।\nপশুবিজ্ঞান পঢ়ি থকা সময়ত কলেজৰ তৃতীয়বৰ্ষৰ পৰা এই পেৰাচাইট বা পৰজীৱীসমূহ আৰু ভেটেৰীনেৰি পেৰাচাইট’ল’জী বিভাগৰ সৈতে আমাৰ চা-চিনাকি৷ অন্য প্ৰাণীক শোষণ কৰি লালিত-পালিত হোৱা অকণ অকণ জীৱবোৰেই পেৰাচাইট্ বা পৰজীৱী। সাধাৰণভাবে ভগালে পেৰাচাইট দুই ধৰণৰ।\nএবিধ এক্ট’পেৰাচাইট্ মানে শৰীৰৰ বাহিৰৰ অংশ ছাল, চুলি, নোম আদিত বসবাস কৰা পৰজীৱী আৰু আনবিধ এণ্ডো পেৰাচাইট্— শৰীৰৰ ভিতৰৰ অংগত বাস কৰা জীৱ।\nগৰু-ম’হ, হাঁহ-কুকুৰা, কুকুৰ-মেকুৰীৰ দেহত আমি সচৰাচৰ দেখা— ডাঁহ, মহ, চিকৰা, উৰহ ওকনি, মাখি, পেলু, কৃমি আদিকে ধৰি যত যিমান লিকলিকিয়া, পিলপিলিয়া জীৱই অন্যপ্ৰাণীৰ শৰীৰত বাস কৰি আছে— সকলোবোৰ পেৰাচাইট্‌ৰ শাৰীত পৰে।\nপ্ৰথম ছমাহত আমি এক্ট’পেৰাচাইটৰ বিষয়ে পঢ়িব লাগে। মানে ই শৰীৰৰ কি ক্ষতি কৰে, পোকটো দেখিবলৈ কেনেকুৱা, কি বেমাৰ বিয়পায়, কেনেকৈনো নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰি অথবা ইয়াৰ জীৱন চক্ৰৰ কোনছোৱা অধ্যায় কোন প্ৰাণীৰ শৰীৰত কেনেকৈ পাৰ হয়— এই সমস্ত! আবেলি আঢ়ৈবজাৰ প্ৰেকটিকেল ক্লাছত আমি প্ৰায়ে পাঁচ-চাৰে পাঁচ বজালৈ এনোফিলিচ, কিউলেক্স মহ, ডাঁহ, চিকৰাৰ ছবিকে আঁকো৷\nসদায় দেখি থকা এই পোক-পতংগবোৰৰো একো একোটা কি যে সাংঘাতিক নাম!\n– হল’মন’পন লিউক’জেন্থাছ!\n(হাঁহৰ পাখিৰ ওকনি)\n(এই নামটো মোৰ আজিলৈকে মনত আছে কাৰণ প্ৰথম বৰ্ষৰ ৰূমে ৰূমে হোৱা পৰিচয় পৰ্বৰ সময়ত জ্যেষ্ঠ বাইদেউ এগৰাকীয়ে আমাক এনেকুৱা সুন্দৰ নাম একোটা উপহাৰ দিয়ে। বাইদেউ প্ৰদত্ত এই নামবোৰ ভালদৰে মুখস্থ কৰি লৈ আমি প্ৰায় সকলোকে, সকলোতে, সঘনাই এই নামৰ উল্লেখ কৰিব লাগে!)\nচাৰক’প্ টীজ্, পেডিকুলাচ হিউমেনিচ (ওকনি),\nডাৰ্মানিচাচ গেলিনি (Dermanyssus gallinae কুকুৰাৰ মাইট্ )!\nমনত ৰাখিব পাৰিনে বাৰু!\nক্লাছত এদিন অ’ হুছেইন চাৰে সুধিলে, “টেবেনাচ্ দেখিছানে?”\nনামেই শুনা নাই।\nতথাপিও ষাঠি -সত্তৰজনৰ মাজত বিজ্ঞজনাৰ আবিৰ্ভাৱ চিৰন্তন! গুৱাহাটীৰ ‘জু’-ত দেখিছে সি। কিন্তু দুটা চকু, ঠেং থকাৰ বাহিৰে এই টেবেনাচ্ টোনো দেখিবলৈ কি বেলেগ— ইমান বিশদ বৰ্ণনাৰ লেখ সি দিব নোৱাৰিলে।\nতথাপিও তাৰ উত্তৰত ছাৰ যথেষ্ট সুখী, আনন্দিত আৰু উৎসাহিত হোৱা দেখা গ’ল।\n-”হেৰৌ পণ্ডিত! টেবেনাচ গৰু, ম’হৰ পিঠিত পৰি থকা এবিধ কটাহী মাখি। তাকে চাবলৈ তই ‘জু’লৈ নগলেও হ’লহেঁতেন!\nআমি ফিচিঙা- ফিচিঙি কৰো। ভাগ্য ভাল! আমি যে নেদেখিলোঁ!\nসেইবাৰ প্ৰেকটিকেলৰ এচাইনমেণ্ট্ আছিল— প্ৰত্যেকেই সৰু সৰু এণ্টিবায়’টিকৰ বটলত বিশ-পঁচিশটাকৈ এই পৰজীৱী সংগ্ৰহ কৰাৰ। পৰীক্ষাৰ সময়ত ভাগে ভাগে জমা দিব লাগিব৷ যিমানেই আপুৰুগীয়া চিকৰা, সিমানেই প্ৰেকটিকেলৰ নম্বৰৰ সূচাংক বৃদ্ধি হোৱাৰ সম্ভাৱনা! ছাৰসকলৰ চকুত বাহ্! বাহ্!\nসেইখিনি সময়ত আমি ইমানেই ‘পৰজীৱীকেন্দ্ৰিক’ মনৰ হৈ পৰিছিলো যে লগৰ দুজনীৰ লগত শনিবাৰে কেতিয়াবা খুড়াৰ ঘৰলৈ গ’লেও ঘৰৰ কুকুৰ বা মেকুৰীজনীক মৰম কৰাৰ চলেৰে কাণে-মূৰে খেপিয়াই ফুৰোঁ— হঠাতে যদি কিবা বিশেষ ধৰণৰ -চিকৰা, ওকণি পাই যাওঁ! ভেনিটি বেগত ঔষধৰ বটলত নেপ্‌থেলিন দিয়া কপাহ এডোখৰ থাকেই-নখেৰে চিকুটি বটলত সুমুৱাই থৈহে চাহ-লুচীৰ জুতি লওঁ।\nএবাৰ তেনে এবিধ পোক ঊষাই ৰুমালৰ ভিতৰতে সাতভাঁজ দি জাপি কৰবাৰ পৰা সযতনে লৈ আহিছিল। পিছে হোষ্টেল আহি পায় মানে চিকৰা ৰুমালৰ ভাঁজৰ পৰা নিৰুদ্দেশ হ’ল। তাইৰ যে কি দুখ!\n-চিকৰাটো কিবা ‘বিশেষ’ধৰণৰ আছিল!\n– তাক হেৰুৱাই পেৰাচাইট’লজী বিভাগে নতুন তথ্য আহৰণৰ আপুৰুগীয়া সমল এটা হেৰুৱালে৷\n-দুখ আৰু বেছি হোৱাৰ আগতেই শকুনে দম দিলে,\n“থ, হেৰৌ! নোপোৱাটো সদায় বিশেষেই হয়৷”\nময়ো বুজালোঁ, ”এইটো বিভাগত কুকুৰৰ গাৰ চিকৰা অধ্যয়নৰ একো নতুন তথ্য আজিলৈকে আৰু বাকী ৰোৱা নাই দে! প্ৰতিবছৰে দেৰশজনকৈ ল’ৰা-ছোৱালীয়ে প্ৰত্যেকেই পঁচিশটাকৈ আজিলৈকে কিমানে যে কিমান হাজাৰ চিকৰা বোটলা নাই!”\nদ্বিতীয় ষাণ্মাসিকত আহিল আকৌ এণ্ডো পেৰাচাইট্ সংগ্ৰহৰ পাল। এইবাৰ ফৰ্মেলিন পানীত একেধৰণেৰে শৰীৰৰ ভিতৰৰ আৰু বেছি লিকটীয়া, পিলপিলিয়া ফিতাপেলু, যকৃত কৃমি, ৰাউণ্ড ৱৰ্ম আদি গোটোৱাৰ এচাইনমেণ্ট্।\nবেলতলা বজাৰত বৃহস্পতিবাৰে, দেওবাৰে গাহৰি কাটে। কাটি থকাৰ পৰত ওচৰে পাজৰে থাকো। ভিতৰৰ অংগ ফালি উলিওৱাৰ লগে লগে ভিতৰৰ কোন অংগত কি পোক আছে লেখ লওঁ। পাঁচ-ছজনৰ গোট একোটাত নগ’লে, ল’ৰাবোৰে দম নিদিলে বেপাৰীবোৰে চিধাই পেলু, কৃমি আদি দিব নোখোজে। নোখোজাৰ কথাই! বেমাৰী গাহৰিতহে পেলু ওলায়!\nন-মাইলত গৰু কাটে। গৰুৰ পাকস্থলীত অলেখ লেউলেউ পোক! তথাপি, এদিনতে সকলো নাপায়। তেতিয়ালৈ অলপ বুধি গজিছিল। হিমাংশু আৰু ৰিদীপক খাটনি ধৰোঁ, “গৈছই যেতিয়া, আমালৈও আনিবি৷”\n”কেণ্টিনত চিঙৰা খুৱাম দে৷”\nবন্ধৰ দিন এটাত এদিন সাজি-কাছি আমি লাখটকীয়াৰ বজাৰলৈ ওলালোঁ। দুই এপদ বস্তু কিনি, দুপৰীয়াৰ সাঁজ খায়ো আহিম৷ আহি থকা বাছখনৰ কাষৰ ছিটত বহি অহা ঊষাই ডাউন্ টাউনৰ ওচৰতে এক্সিডেণ্টত মৰা কুকুৰ এজনী দেখিলে। বচ্! গাড়ী ৰখাই তাই নামি আহিল! ঔষধৰ বটলৰ উপৰিও বেগবোৰত এতিয়া ফ’ৰচেপ্, কেঁচী, গ্লোভ্ছ আদিয়েও ঠাই লৈছিল। মন নাথাকিলেও নামি আহিলোঁ। যি হে একা চেকা তাই, নহ’লে ভাগ নিদিব৷ ধুনীয়া ধুনীয়া চেলোৱাৰ, জীন্স, স্কাৰ্ট পিন্ধি যোৱা তিনিওজনীয়ে এতিয়া ৰাষ্টাৰ কাষত, মৰা কুকুৰৰ ভিতৰৰ অংগত পেলু বিচৰাত লাগিছোঁ! তেতিয়ালৈ আৰু মোৰ ‘ৰেয়াৰ স্পেচিছ’ বিচৰাৰ হেঁপাহ নাইকিয়া হৈছিলগৈ। লগৰবোৰক খাটনি ধৰো, ”মই তোক গাহৰিৰ লিভাৰৰ পোক দিম, তই মোক গৰুৰ লিভাৰৰ পেলু দিবি। একচেঞ্জ!”\nহোষ্টেলত তিনিজনীয়ে মিলি খাবলৈ মুৰ্গী কিনো। কুটা-বছাৰ নামত দুইজনীয়ে পোক বিচাৰি গোটেই মুৰ্গীটোৱে ’কিমা’ কৰি পেলাওঁ। মাংসৰ প্ৰতি থকা মোৰ হেঁপাহকণৰো পীত-পানী উজাৰ খোৱা যেন হয়৷\nইমানবোৰৰ পিছতো, মোৰ দুটামান বটল খালি হৈয়েই ৰ’ল৷ ক্লাছত আকৌ এবাৰ বিদ্যুৎ, হিমাংশুক জনালোঁ পাৰে যদি সহায় কৰিবলৈ। হিমাংশুয়ে পিছদিনাই মোক তিনিটা বটল দিলে। মোক ক’লে, “নুখুলিবি। লেখি থোৱাই আছে। ডাইৰেক্ট চাব্‌মিট্ কৰি দিবি।” দুটা বটলৰ ভিতৰত দুডাল সেঁতা পৰা মিহি পেলু৷ আনটো বটলত অকণমানি সেউজীয়াৰঙী কিবা এটা। ঘৰলৈ আহি মনৰ খুদুৱনিত থাকিব নোৱাৰি ফ’ৰচেপেৰে উঠাই চালোঁ। বগা দুইডাল একেই পেলু৷ অথচ, এডাল গৰুৰ পৰা পোৱা আৰু আনডাল ছাগলীৰ পাকস্থলীত পোৱা বুলি লিখা আছে। হব বাৰু! পিছে, সেউজীয়াডাল উলিয়ায়ো ধৰিব নোৱাৰি, কাগজ এখিলাত মেলি লৈ ফ’ৰচেপেৰে খুটিয়াই খুটিয়াই চিধা কৰিবলৈ চালোঁ। পাঁচ পাকমান খোলাৰ পিছত দেখোঁ, এক ছেণ্টিমিটাৰমান দীঘল এডাল সেউজীয়া সূতা! পকাই পকাই “বিশেষ” পেলুৰ ৰূপ দিছে! মানুহ মাৰিব ই! কৃষ্ণ!\nপিছদিনাখন ক্লাছত কওঁতে ওলোটাই সি হে মোক দম দিলে, “খুটিয়াই চাবলৈ কিহে পাইছিল তোক! এটেণ্ডেণ্টক কৈ কৈ কোনোমতে যোৱা বছৰৰ এচাইনমেণ্ট্ এবাকছ হাত কৰিছিলোঁ!”\n“মই নিজে কৰা নাই নহয়! আমাৰ আগৰ বছৰৰ কোনোবা প্ৰভুৱে কৰা -’ৰেয়াৰ স্পেচিছ’ সেইডাল!”


দেউতা, মই আৰু এডভেন্সাৰ – কৃষ্ণা বৰা ফুকন – ফটাঢোল\nদেউতা, মই আৰু এডভেন্সাৰ – কৃষ্ণা বৰা ফুকন\nHome /লটিঘটি/দেউতা, মই আৰু এডভেন্সাৰ – কৃষ্ণা বৰা ফুকন\nদেউতাই অৱসৰ লোৱা তিনিবছৰ মান হ’ল। চৰকাৰী হিচাপমতে জ্যেষ্ঠ নাগৰিকৰ শাৰীত পৰিলেও দেউতাই পিছে কথাষাৰ এতিয়ালৈকে মনে-প্ৰাণে মানি লোৱা নাই। দেউতাই এতিয়াও এনে কিছুমান কাম কৰে যিবোৰ কৰিবলৈ যোৱাৰ আগতে ডেকা মানুহেও বহুতবাৰ ভাবিব। এই ধৰক-অকলে গাড়ীখন লৈ গুৱাহাটীলৈ যোৱা নাইবা গুৱাহাটীৰ পৰা ঘৰলৈ মানে শিৱসাগৰলৈ অহা৷ মোৰ ‘ফ্লাইট’খন চলাই অকলেই গুৱাহাটীৰ পৰা ঘৰ পোৱাহি, নাইট ছুপাৰত ঘৰলৈ গৈ, ঘৰ পাইয়েই গাটো ধুই কাৰোবাৰ ঘৰত নাম বা সকামলৈ দৌৰা….আদি। অৱশ্যে অৱসৰ লোৱাৰ এমাহৰ ভিতৰতে তেওঁৰ বেঙ্কৰ কাম-কাজৰ পৰা আদি কৰি সকলোতে ‘ছিনিয়ৰ ছিটিজেন’ বুলি শুধৰাবলৈ নাই পাহৰা৷ ন’ট এক্সেঞ্জ কৰাৰ সময়ত আমিবোৰে লাইন লগাই মৰিলোঁ,দেতা একদম ‘ছিনিয়ৰ ছিটিজেন’ত ‘পুৰুক’কৈ সোমাই ‘পুৰুক’কৈ ওলাই আহে৷ “কল্ড ড্ৰিংক,পানী,বিস্কুট লাগিব নেকি” বুলিহে সোধে। আনকি আজিকালি আমি কিবা এটা খুজিলেও আমাকো মনত পেলাবলৈ নাপাহৰে যে-তেওঁ যে এতিয়া এজন ‘ৰিটায়াৰ্ড পাৰ্চন’,লগতে ছিনিয়ৰ ছিটিজেনো ৷\nবাৰু যি কি নহওক,এতিয়া দেতাৰে এক ‘অলৌকিক এডভেন্সাৰ’ৰ কথা কওঁ ৷ কেইবছৰমানৰ আগৰ কথা৷ মাৰ্কেটত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে পালছাৰখনে ‘এণ্ট্ৰি’ মাৰিছে আৰু। মই তেতিয়া কলেজত৷ আমাৰ আকৌ দেতা হ’ল সেই বাজাজ ছুপাৰ আৰু চেতকৰ দিনৰ মানুহ। ‘প্ৰিমিয়াৰ পদ্মিনী’ৰ সাংঘাতিক ফেন৷ বাইক দেখিবই নোৱাৰে। অৱশ্যে তাৰো কাৰণ নোহোৱা নহয় ৷ প্ৰথম যেতিয়া দেতাই ক’হিমাৰ পৰা বাজাজ ছুপাৰখন কিনি ঘৰলৈকে চলাই আহিছিল,দেতাৰ লগত অহা অনিমেশ নামৰ খুড়াজনে টাৰ্ণিঙত হেনো এনেকুৱা পাক দিয়ে যে আঁঠু ৰাস্তাত লাগো-লাগো হয়। তেনেহেন মৰমৰ আৰু হেঁপাহৰ বস্তু এটা ঘৰ আহি পোৱাৰ পিছতে আমাৰ ‘দেশ-উদ্ধাৰকাৰী,হাবিত কাঁহে ওলাই নাহে’খ্যাত দল এটাই ৰাতি আহি একপ্ৰকাৰ দম দি বস্তুভাগ পানী দামত লৈ গ’লহি । সিহঁতবোৰে আকৌ তেতিয়া ‘ছুজুকী ছামুৰাই’ চলাই দপ্‌দপাই ফুৰে। আমাৰ ঘৰলৈ অহাকেইটাও সেই ছামুৰাই বংশৰে আছিল হেনো। সেই তেতিয়াৰপৰাই দেতাৰ এটা ধাৰণা হৈছিল যে বাইক মাত্ৰেই দম দিয়া বদমাছ ল’ৰা। আৰু সেয়ে বাইক আৰু বাইক আৰোহীৰ প্ৰতি তেওঁৰ মনত সাংঘাতিক বিতৃষ্ণাৰ ভাৱ এটা উপজিছিল।\nতেনেদিনতে, মানে পেটুৱা গাভিনী ছাগলীজনীৰ পেটৰ দৰে টেংকী এটাৰে সৈতে পালছাৰে মাৰ্কেটত এণ্ট্ৰি মৰাৰ দিনতে এদিন মই দেতাৰ লগত আমাৰ আমগুৰিত থকা ইউবিআই বেংকটোলৈ গৈছিলোঁ। তেতিয়া আমাৰ সেইফালে এছবিআই যোৱাই নাছিল। কিন্তু কিবা এটাৰ কাৰণে তাত কাম নোহোৱাত আমি তিয়কৰ ইউবিআইলৈ যাব লগা হ’ল। এটিএম তেতিয়া অসমলৈ অহাই নাছিল হ’ব পায় ৷ দেতাৰ লগত গৈ আছোঁ আৰু চিঞৰি চিঞৰি, তাল-ফাল লগাই কথা পাতি। তেনেতে ঠিক জাঁজী পোৱাৰ আগে-আগে সাউৎকৈ গ’ল নহয় দুটা ‘পালচাৰীয়া’ আমাতকৈ আগবাঢ়ি। এনেই ৰাস্তাত আছোঁ, গাড়ী ইখনে সিখনক পিছ পেলাইয়ে দিয়কচোন চান্স পালে। কিন্তু ইহঁত খেকাৰখোৱা দুটাই আকৌ পিছ পেলাই লৈ আমালৈ ঘূৰি চাই থৈ গৈছিল। মোৰ দৰে সুন্দৰী,ৰমণী আৰু বিদূষী মহিলাক দেখিয়ে নে কি নাজানো আৰু,আমাতকৈ আগবাঢ়ি লৈয়ে উকি এটা মাৰি,ৰাস্তাটো জুৰি কঁকাল ভাঙি যি ডান্স দেখুৱাই গ’ল, মানে কি ক’ম আৰু ! দেখিয়ে দেতাৰ পুৰণি খংটো ভমক ভমক কৰিবলৈ ধৰিলে হ’বলা। মোক ক’লে বোলে, “লিং লাং কৰি নাহ, মোক ধৰ ভালকৈ৷”\nমই বোলোঁ,“দেতা অ’,বাদ দিয়ক৷ আপুনি গেজেটদ অফিচাৰ, শোভা নাপায়।”\nদেতাই বোলে,“কেপ্-কেপ্ নকৰ, থাপি-থূপি বহ আৰু মোক ভালকে ধৰ। খামুচি।”\nভয়ত মোৰ জীৱ যায় ইফালে। ৰাণী ভিক্টোৰিয়াৰ দৰে উৰি অহা চুন্নীখন এপাকত থপিয়াই ধৰি ডিঙিত মেৰিয়াই ল’লোঁ৷ উফৰি পৰিলেও যাতে ডিঙিটো কোমলকৈ পৰে। বোলোঁ-“দেতা,এলআইচি প্ৰিমিয়ামবোৰ ‘লেপ্স’(lapse) নোহোৱাকৈ দি আছে ন?”\nদেতাই বোলে, “একে গতাই সৌ তাত পৰিবিগে এতিয়া৷ মুখখন বন্ধ কৰি চুপ-চাপ আহ৷”\nমইও আৰু একো নামাতি “মুক্তি তনিচ পিহ যিটো” গাই চকু মুদি দিলোঁ।\nতাৰ পিছত কি হ’ল মই নেদেখিলোঁ। মাত্ৰ মই আমাৰ স্কুটাৰৰ পৰা ওলোৱা “কটক”, “কটক” শব্দকেইটাহে মাজে মাজে শুনি থাকিলোঁ। ইফালে স্কুটাৰৰ গগন ফলা ঠেৰঠেৰীয়া মাত,একদম ৰাস্তা ফালি গৈছোঁ। দেতাই সেইদিনা কি খাইছিল নাজানো ৷ কিন্তু গিয়েৰ চেঞ্জ কৰোঁতে স্কুটাৰৰ পৰা যি মাত ওলাইছিল নহয়, মইতো গিয়েৰৰ তাঁৰকেইডাল সেইদিনা ছিগিব বুলিয়ে ভাবিছিলোঁ। গাল দুখনত যে বতাহে এনে খুচিছিল;চুই নাচালে গমেই নাপায়, গাল আছেনে নাই।\nইফালে মেলি যোৱা চুলি, বৰ বেছি দীঘল নাছিল বুলিহে৷ তথাপিও যি ৰকম ঠৰঙা লাগি পিছলৈ উৰিছিল,মোৰ মানে নিজৰে চুলিকেইডাল সেই সৰুতে টিভিত দেখা আলিফ লেইলাৰ কাৰ্পেটখনৰ দৰে হোৱা যেন লাগিছিল। মুঠতে সৰ্বশৰীৰ ঠৰঙা দিয়াৰ পিছত মই অনুভৱ কৰিছিলোঁ যে আমাৰ স্কুটাৰৰ গতি যেন অলপ কমিল। ঠেকেচা এটা খোৱাত চকু মেলি চালোঁ৷ “কৃষ্ণ প্ৰভু!! পোৱালাহি আও দেই৷” দেতাই বোলে-“নাম৷” মই বোলোঁ-“কেনেকৈ নামো ! এইটো পজিচনতে জমি গ’লোঁ হ’ব পায়৷ ভৰিত চিকুটি দিলেওচোন গমে নাপায় একো৷” তথাপিও কিবাপ্ৰকাৰে ধৰি-মেলি যেন-তেন নামিলোঁ৷ এতিয়া বাপেকে ভৰি দুটা জাঁপেই নোখোৱা হ’ল। দুফালে দুটা ভৰি দি বহি যোৱা মোৰ ভৰি দুটা মানে সেই ইংৰাজীৰ বৰফলা A ষ্টাইলত ৰৈ গ’ল। দেতাক বোলোঁ-“কঁকালৰ তলছোৱা আছেনে নাই মোৰ?” বহুত সময় তেনেকৈ থাকি কল্ড ড্ৰিংকছ্ দুটামান খাই লোৱাৰ পিছতহে মই আকৌ আগৰ দৰে টিঘিলঘিলাব পৰা অৱস্থালৈ আহিলোঁ৷ দেতাক সুধিলো, “আপোনাৰ দুছমন কেইটাৰ কি হ’ল।”দেতাই বোলে, “আধা বাটতে পিছ পেলাই,দুবাৰ ঘূৰি চাই ‘লুজাৰ’ চাৱনি দি আহিছোঁ৷ সৌ সিদিনাৰ ল’ৰা হৈ মোৰ লগত ফেৰ মাৰে!”\nদেতা মানে খুবেই এক্টিভ আৰু এডভেঞ্চাৰ প্ৰিয়। এনেকুৱা স্বভাৱৰ বাবে মোৰ যে কিমান কুৰ্তা ফাটিছে,ঠিক নাই৷ সবতকৈ আগত যোৱাৰ বেমাৰ। য’ত খালী মানুহ এটা সোমাবলৈও দুবাৰ ভাবিবলগীয়া হয়,তাত দেতাই স্কুটাৰত মোক বহুৱাই বগুৱা বাই সোমাই দিয়েগৈ। মই কওঁ-“বোলোঁ,আপুনি আগৰ জনমত হয় বাংলাদেশী আছিল নহয় কেকোঁৰা…৷ এনেকৈ বগাই য’ত-ত’ত সোমাব পৰা কলা কেৱল এই দুবিধেহে জানে৷ আপোনাৰে তেজত এই গুণটো অলপ থাকি গ’ল চাগৈ এতিয়াও৷”\nযি কি নহওক;সেইয়া আছিল দেউতাৰ স্কুটাৰ-এডভেন্সাৰৰ কাহিনী৷ এইবাৰ গাড়ীৰ কাহিনী শুনক৷\nকলেজৰ দিনৰ কথা৷ দেউতাৰ লগত গুৱাহাটীত থাকোঁ,ভাড়াঘৰত৷ সেইসময়ত আমাৰ নতুনকৈ ওলোৱা ‘ৱাগন আৰ’খন আছিল৷\nএবাৰ পূজাৰ বন্ধত ঘৰলৈ বুলি ওলালোঁ। দেতা আকৌ ঘৰলৈ যোৱা বুলিলে চাৰিটাতে উঠে। উঠি গাড়ী-চাড়ী ধুই চাহ-তাহ খাই পেপাৰ পঢ়ি থাকে আৰু মাজে মাজে মোক চিঞৰি সময়টো কৈ থাকে। সেইদিনাও কিজানি চাৰিটা নাবাজোঁতেই উঠিল। উঠি গাড়ী ধুলে। ফুটমেটবোৰ উলিয়াই ৱালত দিলে৷ গা-পা ধুই চাহ-তাহ খাই কাঁহি কাঁহি পেপাৰ পঢ়ি আছে। ঘৰৰ ডাঙৰ মানুহজনে কাম কৰি থাকিলে বৰ এটা ভাল নালাগে। কিন্তু দেতাই কেনিবা যাওঁ বুলিলেই আধা ৰাতিতে উঠি যিখনহে কৰে;দেখি থকা কেইটাৰো খং উঠে। মায়ে তামাম বকে। বোলে-“এইজনৰ শান্তি নাই৷ নিজেও নোশোৱে,ঘটং-মটং কৰি আনকো শোৱাত অশান্তি কৰে।”\nনমান বজাত আমি যাবলৈ ওলালোঁ৷ গুৱাহাটীৰ পৰা ঘৰলৈ গ’লেই চাহ খোৱা,ভাত খোৱাৰ অলেখ প্লেন হয়৷ অমুকত নতুন ৰিজ’ৰ্ট,তমুকত নতুন ধাবা,মুঠতে এইবাৰ সোমাই খাই যাম। কিন্তু মূৰকত গৈ জাগিৰোডৰ মংগলমত চাহ,জখলাবন্ধাত ৰুটী আৰু নুমলীগড় ধাবা নাইবা ‘তৃপ্তিৰে এসাঁজ’ত ভাত খোৱাহে হয়গৈ৷ হাতত যিহেতু সময় বহুত, সেয়ে গান শুনি শুনি আৰামত গৈ আছোঁ৷ তেনেতে দেখিলোঁ;বাছ এখনে আমাক ‘অভাৰটেক’ কৰিলে আৰু দুৱাৰমুখত থিয় হৈ যোৱা ল’ৰাটোৱে আমাক কিবা “বাই বাই” কৰাৰ দৰে দেখুৱাই গ’ল। দেতাই বোলে,“দেখিছ, ইহঁতবোৰে কি দেখাই যায়! মই এতিয়া বুঢ়া মানুহ, তেজ গৰম নহয় বুলিহে পাংগা নলওঁ। কিন্তু কোনোবা ডেকা ল’ৰা স্কৰপিঅ’ বা চাফাৰী চলাই গ’লেতো কম্পিটিচনেই হ’ব৷”\nঅলপ পিছত আৰু এখন বাছ আগবাঢ়িল। সেইখনৰো থিয় হৈ যোৱা ল’ৰাটোৱে ঠিক একেইধৰণে দেখুৱাই গ’ল। দেতাই বোলে,“ইহঁতে আচলতে তোকহে জোকাইছে নেকি বুইছ ৷ এনেইনো ইহঁতে কেতিয়াবা বাছত খকৰা-মুকুটি খাইনে…ছোৱালী দেখি বাই দিব,হাই দিব৷”\nএনেকৈ দেতাৰ সমুখতে ল’ৰাই বাই-বাই দিয়া দেখি মোৰো বৰ অসহজ লাগিছিল৷ সেয়ে চানগ্লাছযোৰ পিন্ধি ল’লোঁ৷ দেতাইও পৰিৱেশটো পাতল হওক বুলি আগতে দেতাহঁতে কেনেকৈ ছোৱালী জোকাইছিল তাৰে কাহিনী ক’বলৈ ধৰিলে। পিছে ‘বাই-বাই’ৰ প্ৰকোপ নকমেহে নকমে৷ কেইবাখনো অভাৰটেক কৰা বাছে যেতিয়া আমাক বাই বাই দিবলৈ ধৰিলে,দেতাৰ লাহেকৈ খং উঠিল। দেতাই বোলে-“এই কথাই কথা নহয়। ইহঁতৰ বৰকৈ তেল ফাটিছে৷” এইবুলি ধৰিলে এক্সিলাৰেটৰত গচকা মাৰি। স্পীড নকমাই হ’ল। দেতাই বোলে-“এইবাৰ চাওঁ কোনে মোক ‘বাই বাই’ দিয়ে!” তৰপিছত এনেকুৱা হ’ল যে এখনো বাছে পিছ পেলাব নোৱাৰা হ’ল। মোৰ ইফালে জীৱ যাওঁ যাওঁ। এতিয়াৰ দৰে দুই লেনৰ ৰাস্তাও নাছিল হ’ব পায়। মই বোলোঁ-“দেতা অ’! আপুনি এক্সিলেটেৰত ইটা দুটুকুৰা দি দুইটা ভৰি ব্ৰেকতে থৈ দিয়ক ঔ, আজি কি হয় ঠিক নাই।”\nএনেকৈ উৰি-উৰি গৈ জখলাবন্ধা পালোঁগৈ। দেতাই বোলে-“কিবা এটা খাই লওঁ৷” এইবুলি দামিনী নামৰ হোটেল এখনত সোমালোঁ। আচলতে সোমাওঁতে অনেকত সোমাইছিলোঁ, কিন্তু বাথৰূমত ভুমুকি মাৰিয়ে ঘূৰি আহিব লগা হোৱাত অৱশেষত দামিনীৰে বাথৰূম চাফা দেখি তাতে চাহ খাবলৈ বহিলোঁ৷\nমই টেবুল এখনত গ্লাছযোৰ থৈ বহি আছোঁ৷ দেতা আকৌ অলপ বেছি যে। তেওঁ সেই নাইট-চুপাৰ, দে চুপাৰবোৰৰ ড্ৰাইভাৰবোৰে যে ৰাস্তাত গাড়ী ৰখাই চকাত টুকুৰিয়াই চায়,তেনেকৈ চকাত টুকুৰিয়াই হাউলি হাউলি কিবা চাই ফুৰিছে। যেন একেবাৰে এক্সপাৰ্ট ড্ৰাইভাৰহে…! তেনেতে মোৰ চকুত পৰিল-আমাৰ গাড়ীৰ পিছফালে থকা ৰেডিঅ’ৰ এণ্টিনাডালত চোন কিবা এখন ওলমি আছে।\nমই ‘কি বস্তু’ বুলি ভয়ে খালোঁ। লৰালৰিকৈ উঠি গৈ চালোঁ,উৱা গামোচাচোন৷ একদম অঁকাই-পঁকাই লাগি আছে৷ দেতাক বোলোঁ-“এইখন কাৰ গামোচা, ইয়ালৈ কেনেকৈ আহিল?”\nগামোচাখন দেখি দেতা হাঁহিত ফাটি পৰিল। ইমানেই হাঁহিছে যে-হাঁহিত কথাই ক’ব পৰা নাই। মই বোলোঁ-“হ’ল কি?” দেতাই বোলে-“মোক নবকতো৷ নবক যদিহে ক’ম৷”\n‘নবকোঁ’ বোলাত দেউতাই কৈছে –“সেইখন গাড়ী মচা গামোচাখন৷” গাড়ী ধুই উঠি,সেইখনেৰে মচি গাড়ীখনৰ ওপৰতে মেলি থৈছিল শুকাওক বুলি৷ পিছে ঘৰলৈ অহাৰ ‘জৌশ’ত পাহৰিলে। পিছত বতাহত উৰি গৈ এণ্টিনাত লাগি হালি-জালি আহিছে,আৰু আমি বাপ-বেটী গোটেই “ঝণ্ডা উছা ৰহে হামাৰা” কৰি তমস্কাৰ হৈ গান শুনি গৈ আছোঁ৷ আৰু সেইখনকে দেখুৱাই যোৱা বাছৰ ল’ৰাকেইটাৰ ‘ইচাৰা’ বুজিব নোৱাৰি আমি ভাবি আছিলোঁ যে সিহঁতে আমাক পিছপেলাই ফূৰ্তিত বাই-বাই দি গৈছে৷\nএনে যে খং উঠিছিল নহয়…!\nমই পিছে ‘গামোছা কা ঝণ্ডা হমেচা উছা’ হৈ থকাটোৱেই বিচাৰো!\nবঢ়িয়া লাগিল দেই\nহা হা হা .. মজা কাহিনী


”এলাৰ্জী”, এটি পৰিচিত সমস্যা — ডা. মুকুল শৰ্মা – Mahabahoo\nHome/Health & Medicine/”এলাৰ্জী”, এটি পৰিচিত সমস্যা — ডা. মুকুল শৰ্মা\nআপোনাৰ সঘনাই চৰ্দী, পানী–লগা হৈ থাকে নেকি? অকমান ঠাণ্ডা লাগিলেই নাক বন্ধ হৈ যায় বা নাকৰ পৰা পানী ওলাবলৈ ধৰে নেকি? ঋতু পৰিবৰ্তন বা ঠাণ্ডা গৰম পৰিবেশ সলনি হোৱাৰ ফলত বা অকমান ধুলি, বালিৰ সংস্পৰ্শত শ্বাস–প্ৰস্বাস লোৱাত অসুবিধাৰ সৃষ্টি হয় নেকি নে নেৰানেপেৰাকৈ হাঁচিয়াবলৈ ধৰে? কিবা খাদ্য বস্তুৰ সেৱনৰ ফলত গা বিজবিজাই আৰু খজুৱতি হয় নেকি? এই সকলোবিলাক প্ৰশ্নৰ উত্তৰ যদি ” হয়” বুলি কয় তেন্তে ইয়াৰ মূখ্য কাৰণ হব পাৰে এলাৰ্জী। এলাৰ্জী হ‘ল আমাৰ শৰীৰৰ ঘটা এক ধৰণৰ বিৰূপ প্ৰতিক্ৰিয়া। কোনো এলাৰ্জেন (allergen) যেনে – ধুলি, বালি, ঠাণ্ডা, ঋতু পৰিবৰ্তন, কোনো খাদ্যবস্তু, ঔষধ ইত্যাদিৰ প্ৰভাৱ শৰীৰে সহ্য কৰিব নোৱাৰিলে কিছুমান বিৰূপ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি হয় আৰু শৰীৰে এই এলাৰ্জেন বিলাক শৰীৰৰ পৰা আতৰাই পঠাবলৈ বা ধ্বংস কৰিবলৈ কিছুমান সহাঁৰি জনাই যাক allergic reaction বুলি কোৱা হয় ।আমাৰ শৰীৰৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধক ক্ষমতাই আমাক নিয়মিত ভাবে এই এলাৰ্জেন বিলাকৰ পৰা সুৰক্ষা দি আছে। শৰীৰত allergic reaction সৃষ্টিকাৰী এই এলাৰ্জেন বিলাকক antigen বুলিও কোৱা হয় আৰু শৰীৰত এনে এন্টিজেন প্ৰৱেশ কৰাৰ পিছত এই এন্টিজেন বিলাকক শৰীৰৰ পৰা উলিয়াই পঠাবলৈ বা ধ্বংস কৰিবলৈ তেজৰ শ্বেতৰক্ত কণিকা বিলাকে antibody ৰ সৃষ্টি কৰে ।এই antibody বিলাকৰ কাম হ‘ল antigen বিলাক চিনাক্ত কৰি তাক ধ্বংস কৰা। এন্টিবডি উৎপন্ন হয় আমাৰ শৰীৰত থকা এবিধ প্ৰটিনজাতীয় পদাৰ্থ যাক Immunoglobulin E বুলি কোৱা হয়। কিন্তু কেতিয়াবা কিছুমান শৰীৰৰ হানি বিঘিনি নঘটোৱা পদাৰ্থকো শৰীৰে এলাৰ্জেন হিচাপে গণ্য কৰি এন্টিবডি উৎপন্ন কৰে যেনে – প্ৰটিনজাতীয় কিছুমান খাদ্য, কচু, বেঙেনা ইত্যাদি। ভিন ভিন এন্টিজেনৰ এন্টিবডিও ভিন ভিন হয়। অৱশ্যে এটা কথা যিকোনো পদাৰ্থই এলাৰ্জীৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে বা এলাৰ্জেন হিচাপে ক্ৰিয়া কৰিব পাৰে। ভিন ভিন মানুহৰ বাবে এলাৰ্জেনো ভিন ভিন হয়। সচৰাচৰ আমি দেখা এলাৰ্জেন বিলাকৰ ভিতৰত ধুলি, মাকতি, ফুলৰ ৰেণু (pollen), কিছুমান গছৰ শুং, ঔষধ (যেনে– ibuprofen, sulfa drug, penicillin), কীট–পতংগৰ শুং বা কামোৰণি(যেনে– মহৰ কামোৰণি, মৌ বা বৰলৰ শুং) , কিছুমান খাদ্য পদাৰ্থ (যেনে– মিছামাছ, বেঙেনা, কণী ইত্যাদি), পোহনীয়া জীৱ–জন্তুৰ নোম ইত্যাদিয়েই প্ৰধান। এই allergic reaction নিৰ্ভৰ কৰে মানুহজনৰ শৰীৰৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধী ক্ষমতাৰ ওপৰত আৰু বেছিভাগ ক্ষেত্ৰতে এইটো অনুমান কৰিব পৰা নাযায়।\nযেতিয়া আমাৰ তেজত থকা এন্টিবডিয়ে কোনো এটা এন্টিজেন বা এলাৰ্জেন চিনাক্ত কৰে আৰু তাক আক্ৰমণ কৰে সেই এন্টিবডি বিলাকে কিছুমান chemical বা ৰাসায়নিক পদাৰ্থ ক্ষৰণ কৰে যাক mediator বুলি কোৱা হয়।সাধাৰণতে allergic reaction ৰ সময়ত আমাৰ শৰীৰৰ mast cell বিলাক উত্তেজিত হয় আৰু এই mast cell বিলাকৰ পৰাই এন্টিবডি নিৰ্গত হয়। এই mast cell বিলাক সাধাৰণতে ছাল, খাদ্যনলী আৰু শ্বাস প্ৰশ্বাস তন্ত্ৰত বেছিকৈ থাকে। সেয়েহে এলাৰ্জীৰ লক্ষণ সমূহ এই অংগসমূহত বেছিকৈ দেখা যায়। allergic reaction ৰ সময়ত mast cell ত থকা এন্টিবডি বিলাকে বিভিন্ন ৰাসায়নিক পদাৰ্থ নিৰ্গত কৰে। তাৰ ভিতৰত হিষ্টামিন প্ৰধান। অত্যধিক হিষ্টামিন নিৰ্গত হোৱাৰ হোৱাৰ ফলত শৰীৰত এলাৰ্জী উৎপন্ন হয় আৰু কেতিয়াবা অতি বেছি এলাৰ্জী হৈ মানুহৰ শ্বাস–তন্ত্ৰ আৰু হৃদ–ক্ৰিয়া বন্ধ হৈ মৃত্যু পৰ্য্যন্ত হব পাৰে যাক anaphylaxis বুলি কোৱা হয়।\nআগতে কোৱা হৈছে মানুহ এজনৰ এলাৰ্জীৰ প্ৰভাৱ কম বা বেছি হোৱাটো নিৰ্ভৰ কৰে মানুহজনৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতাৰ ওপৰত। আজিকালি অশুদ্ধ খাদ্যাভাস আৰু অশুদ্ধ জীৱনশৈলীৰ প্ৰভাৱত আমাৰ শৰীৰত পোষকতত্বৰ অভাৱ (nutritional deficiency) পৰিলক্ষিত হোৱা দেখা যায় আৰু ইয়ে আমাক শাৰীৰিক আৰু মানসিক ভাৱে দুৰ্বল কৰি পেলায়। যাৰ ফলত আমাৰ শৰীৰৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধী ক্ষমতা কমি যায় আৰু আমি বাৰে বাৰে বিভিন্ন এলাৰ্জীৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হওঁ। উদাহৰণ স্বৰূপে যদি মানুহ এজন কোনো বেমাৰৰ ফলত দুৰ্বল হৈ পৰো তেতিয়া মানুহজন খুব খিংখিঙিয়া স্বভাৱৰ হয় আৰু সৰু সৰু কথাতে খং উঠে। তেনেদৰে শৰীৰৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধী ক্ষমতা দুৰ্বল হ‘লে শৰীৰৰ অংগ প্ৰত্যংগ বিলাক খিংখিঙিয়া হয় আৰু অতি সংবেদনশীল (hypersensitive) হয়। সৰু সৰু কিছুমান কাৰকৰ প্ৰভাৱত যেনে – ধূলি, ধোঁৱা, পাৰফিউম, ঠাণ্ডা বাতাবৰণ, ঠাণ্ডা পদাৰ্থ, টেঙা পদাৰ্থ সেৱন, গৰিষ্ঠ ভোজন ইত্যাদিৰ প্ৰভাৱত শৰীৰত বিৰূপ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি হয় আৰু অতি সংবেদনশীল হৈ পৰে যাক আমি hypersensitivity reaction বা allergic reaction বুলি কওঁ।\n#এলাৰ্জীৰ লক্ষণ সমূহ– Allergic reaction ৰ ফলত হব পৰা বিভিন্ন লক্ষণ সমূহ তলত দিয়া হ‘ল–\n*ছালত হোৱা লক্ষণ :- ছাল বিজবিজোৱা, ৰঙা পৰা, খজুৱতি, ফুলি উঠা, পানী জোলা, ছাল উখহি উঠা ইত্যাদি।\n*মুখমণ্ডলত হোৱা লক্ষণ – মুখমণ্ডল, ডিঙি, চকুৰ পতা, ওঁঠ, জিভা ফুলি বা উখহি উঠা, মাত ভাঙি যোৱা, মূৰৰ বিষ ইত্যাদি ।\n*নাকত হোৱা লক্ষণ – নাকৰ ফুটা বন্ধ হৈ যোৱা, নাকৰ পৰা পানী ওলোৱা (Allergic rhinitis), হাঁচি, নাক আৰু ডিঙিৰ পৰা ডাঠ বিজলুৱা পদাৰ্থ ওলোৱা ইত্যাদি।\n*চকুত হোৱা লক্ষণ – চকু ৰঙা পৰা, খজুৱতি, চকুৰ পতা ফুলি যোৱা ইত্যাদি।\n*পাকস্থলীত হোৱা লক্ষণ – পেটৰ বিষ, বমি ভাব, বমি, ডায়েৰিয়া, তেজযুক্ত ডায়েৰিয়া ইত্যাদি।\n*হাওঁফাওঁত হোৱা লক্ষণ – হাওঁফাওঁৰ পৰা সোঁ সোঁ শব্দ হোৱা, দীঘল দীঘলকৈ উশাহ লোৱা, শ্বাস কষ্ট, মৃত্যু ইত্যাদি।\n*অন্য লক্ষণ – ভাগৰুৱা বা অৱশতা, মূৰ আচন্দ্ৰাই কৰা বা ঘূৰোৱা, মূৰ পাতল পাতল লগা, অজ্ঞাত হৈ যোৱা, গোটেই শৰীৰত ৰঙা চকলা চকল দাগ লগতে খজুৱতি (urticaria) ইত্যাদি।\nএলাৰ্জেনৰ প্ৰকাৰ আৰু মানুহজনৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধী ক্ষমতা অনুযায়ী লক্ষণ সমূহো ভিন ভিন হয়। ওপৰোক্ত লক্ষণ সমূহৰ যিকোনো লক্ষণ দেখা দিলেই চিকিৎসকৰ ওচৰ চপা উচিত। কাৰণ Allergic reaction খুব কম সময়ৰ ভিতৰতে ভয়ানক ৰূপ লব পাৰে।\n#এলাৰ্জীৰ ফলত হব পৰা জটিলতা – এলাৰ্জীৰ ফলত শৰীৰৰ বিভিন্ন অংগ বা অংশ আক্ৰান্ত হব পাৰে।\n*যদি নাকৰ শ্লেষ্মাৱৰন আক্ৰান্ত হয় তেন্তে তাৰ পৰা এলাৰ্জিক ৰাইনাইটিচ বা সহজ ভাষাত চৰ্দী বা পানী লগা (hay fever) উৎপন্ন হয়।\n*তাৰ পৰা অলপ ভিতৰত naso pharynx আক্ৰান্ত হ‘লে adenoid প্ৰভাৱিত হয়।\n*Oro pharynx আক্ৰান্ত কৰি টনচিলাইটিচৰ সৃষ্টি কৰে।\n*মূখমণ্ডলৰ চাইনাচক আক্ৰান্ত কৰি চাইনাচাইটিছৰ সৃষ্টি কৰে।\n*লগতে মূৰৰ ফালে আক্ৰমণ কৰি মাইগ্ৰেইনৰ মূৰৰ বিষৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে।\n*ই আমাৰ চুলি সৰা বা চুলিৰ অকাল পক্কতাৰ কাৰণো হব পাৰে ।\n*এই এলাৰ্জী যদি শ্বাস নলীৰ তলৰ অংশত গুছি যায় তাৰ পৰা ব্ৰংকিয়েল এজ্মাৰ সৃষ্টি হয়।\nযদিও ওপৰত উল্লেখ কৰা বেমাৰবোৰৰ নাম বা লক্ষণ ভিন ভিন হয় ইঁহতৰ কাৰণ একেটাই। সেইটো হৈছে এলাৰ্জী।\n#পৰীক্ষাগাৰত কৰিব লগীয়া পৰীক্ষা –\n*তেজৰ সম্পূৰ্ণ কোষৰ সংখ্যা নিৰ্ণয় (Complete blood count) ।এইটো পৰীক্ষাত তেজৰ ইওচিনোফিল নামৰ কোষৰ সংখ্যা বেছিকৈ ওলাব পাৰে।\n*IgE বা ImmunoglobulinE এন্টিবডিৰ পৰীক্ষাৰ সহায়ত মানুহজনৰ কি কি পদাৰ্থৰ প্ৰতি এলাৰ্জী আছে তাক পৰীক্ষা কৰা হয়।\n*কিছুমান ইনজেকচন লগোৱাৰ আগতে ছালত পৰীক্ষা (skin test) কৰিব দিয়া হয়।\n#এলাৰ্জীৰ প্ৰতিৰোধ – যি কাৰকৰ পৰা এলাৰ্জীৰ সৃষ্টি হয় সেই কাৰকৰ পৰা আতৰি থকাই একমাত্ৰ প্ৰতিৰোধ। লগতে আমি সুষম আহাৰ, ফলমূল, সেউজীয়া শাক পাচলি বেছিকৈ সেৱন কৰিব লাগে। ধূলি বালি বা প্ৰদূষিত বাতাবৰণৰ পৰা পাৰ্য্যমানে আতৰি থাকিব লাগে।\n#চিকিৎসা – আধুনিক চিকিৎসা ব্যৱস্থাত এণ্টি–হিষ্টামিনিক, ষ্টেৰইড ইত্যাদি ব্যৱহাৰ কৰা হয় আৰু অতি ভয়াবহ Allergic reaction ৰ ক্ষেত্ৰত এপিনেফ্ৰিন নামৰ ঔষধ (injection) ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ উপৰিও এলাৰ্জীৰ ফলত হোৱা বিভিন্ন লক্ষণ বা জটিলতাৰ বাবে সেই লক্ষণ বা জটিলতা অনুযায়ী চিকিৎসা কৰা হয়।\n#আয়ুৰ্বেদিক চিকিৎসা – আয়ুৰ্বেদত এই সমস্যাটোৰ প্ৰতিৰোধ তথা ইয়াৰ লক্ষণ আৰু জটিলতা অনুযায়ী বিভিন্ন ঔষধীৰ ব্যৱহাৰৰ উল্লেখ আছে। একক ঔষধীৰ ভিতৰত হৰিদ্ৰা, গুৰুচী, অাদা, পিপ্পলী, ক‘লা জালুক, দালচেনী, কণ্টকাৰী, বাসা, মূলেথি, তুলসী ইত্যাদিয়েই প্ৰধান।\n*শাস্ত্ৰীয় ঔষধ – লক্ষণ আৰু জটিলটাৰ ভিন্নতা অনুযায়ী তলৰ শাস্ত্ৰীয় ঔষধ সমূহ প্ৰয়োগ কৰা হয়, যেনে – হৰিদ্ৰা খণ্ড, ত্ৰিকটু চূৰ্ণ, শীতোপলাদি চূৰ্ণ, মুলেথি চূৰ্ণ, তালিসাদি চূৰ্ণ, গিলোই সত্ব, কৈশোৰ গুগ্গুল, নাৰদীয় লক্ষ্মীবিলাস ৰস, তংকন ভস্ম, স্ফটিকা ভস্ম, কণ্টকাৰী অৱলেহ, বাসা অৱলেহ, চিত্ৰক হৰিতকী অৱলেহ ইত্যাদি।\n*পেটেন্ট ঔষধী – চেপ্টিলিন, Immusante, লাৰ্জিনা, শীতপিত্তান্তক বটী ইত্যাদি ।\nওপৰত উল্লেখ কৰা ঔষধসমূহ চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ অবিহনে সেৱন কৰা অনুচিত। কাৰণ ভিন ভিন ৰোগী বা মানুহ অনুসৰি ঔষধো ভিন ভিন হয়।\nএভাৰেষ্ট গলিছে, প্ৰকট হৈছে অতীতৰ বহু পৰ্বতাৰোহীৰ মৃতদেহ


Class9Social Science Geography Chapter 1 ভূ-পৃষ্ঠৰ পৰিৱৰ্তন » Dev Library\nClass9Social Science Geography Chapter 1 ভূ-পৃষ্ঠৰ পৰিৱৰ্তন\nClass9Social Science Geography Chapter 1 ভূ-পৃষ্ঠৰ পৰিৱৰ্তন The answer to each chapter is provided in the list so that you can easily browse throughout different chapters Class9Social Science Geography Chapter 1 ভূ-পৃষ্ঠৰ পৰিৱৰ্তন, SEBA Class9Social Science Books Assamese Medium Question Answer and select needs one.\nAlso, you can read SCERT book online in these sections Solutions by Expert Teachers as per SCERT (CBSE) Book guidelines. These solutions are part of SCERT All Subject Solutions. Here we have given Class9Social Science Geography Chapter 1 ভূ-পৃষ্ঠৰ পৰিৱৰ্তন Solutions for All Subject, You can practice these here…\nপাঠ ১ ( সমাজ বিজ্ঞান ) ভূগোল\nপ্ৰশ্ন:- (১) ভূ-পৃষ্ঠৰ মহাদেশ আৰু মহাসাগৰৰ বিতৰণৰ এটি আভাস দিয়া ।\nউত্তৰঃ- পৃথিৱীৰ উপৰিভাগ মহাদেশ ( স্থলভাগ ) আৰু মহাসাগৰে ( জলভাগ ) গঠিত । ইয়াৰে ৭১ শতাংশ জলভাগে আৰু বাকী ২১ শতাংশ স্থলভাগে আগুৰি আছে। মহাদেশ কেইখনৰ ভিতৰ ভাগত সমভূমি, পাহাৰ-পৰ্বত, মালভূমি, নদী-উপত্যকা, মৰুভূমি, উপকূলীয় সমতল আদি দেখা যায়।\nসেইদৰে মহাসাগৰ কেইখনতো পানীত বুৰ গৈ থকা অৱস্থাত আছে মালভূমি, সমতল, গভীৰ খাত, পাহাৰৰ লানি, প্ৰবাল প্ৰাচীৰ আদি অৱয়ব । তদুপৰি মহাসাগৰত সৰু – ডাঙৰ বহুতো দ্বীপো দেখা যায় ।\nভূ – পৃষ্ঠ আৰু মহাসানক্ষকচকগৰৰ তলিৰ এইবোৰ অৱয়ব যুগ যুগ ধৰি ধৰি অহা কিছুমান প্ৰক্ৰিয়া বা ক্ৰিয়াৰ ফলত সৃষ্টি হৈছে । সময়ৰ গতিত এই অৱয়ববোৰৰ পৰিৱৰ্তন ঘটে ।\nপ্ৰশ্ন:- (২) ভূ- পৃষ্ঠাৰ পৰিৱৰ্তন কিয় ঘটে ব্যাখ্যা কৰা ।\nউত্তৰ:- ভূ- পৃষ্ঠত কিছুমান বাহ্যিক আৰু আভ্যন্তৰীণ কাৰকৰ ফলত পৰিৱৰ্তন অহৰহ সংঘটিত হৈ থাকে। কিছুমান পৰিৱৰ্তন খুব লাহে লাহে হয় আৰু আন কিছুমান হঠাৎ বা কম সময়ৰ ভিতৰত হয় ।\nবাহ্যিক কাৰকবোৰ হ’ল – বতাহ, বৰষুণ সূৰ্যৰ উত্তাপ, হিমবাহ, নদী সাগৰৰ ঢৌ আদি ।\nআভ্যন্তৰীণ কাৰকবোৰ হ’ল – ভূমিকম্প আৰু আগ্নেয়গিৰিৰ উদ্গীৰণ আদি ।\nপ্ৰশ্ন:- (৩) বাহ্যিক কৰক মানে কি? কেইটামান বাহ্যিক কাৰকৰ নাম লিখা ।\nউত্তৰঃ- ভূ- পৃষ্ঠৰ পৰিৱৰ্তন বাহিৰৰ ফালৰ পৰা সংঘটিত হোৱাকে বাহ্যিক কৰক\nবোলে । কেইটামান বাহ্যিক কাৰকৰ নাম হ’ল – সুৰ্যৰ উত্তাপ, বতাহ, বৰষুণ, নদ-নদী, হিমবাহ, সাগৰৰ ঢৌ আদি ।\nতদুপৰি ভূ -পৃষ্ঠত থকা গছ – গছনি, জীৱ-জন্তু আদি জৈৱিক কাৰকেও ভূ পৃষ্ঠৰ পৰিৱৰ্তনত কম- বেছি পৰিমাণে অৰিহণা যোগায় ।\nপ্ৰশ্ন:- (৪) ভূমিকম্প আৰু আগ্নেয় উদ্গীৰণক কিয় আভ্যন্তৰীণ কাৰক বুলি কোৱা হয়?\nউত্তৰঃ- আভ্যন্তৰীণ কাৰকবোৰ আমি নেদেখাকৈ পৃথিৱীৰ অন্তৰ্ভাগত ক্ৰিয়া কৰি থাকে । আভ্যন্তৰীণ কাৰকবোৰৰ ভিতৰত ভূমিকম্প আৰু আগ্নেয় উদ্গীৰণ প্ৰধান। আভ্যন্তৰীণ কাৰকবোৰে মহাদেশৰ অন্তৰ্ভাগৰ লগতে মহাসাগৰৰ তলিৰ অন্তৰ্ভাগতো ক্ৰিয়া কৰিব পাৰে ।\nএইবোৰ কৰকে সাধাৰণৰতে ভূ- পৃষ্ঠৰ লগতে মহাসাগৰৰ তলি ভাগতো অসমান কৰি ৰখাত অৰিহণা যোগায় । ভূমিকম্প সংঘটিত হ’লে মহাদেশৰ বা মহাসাগৰৰ তলি ভাগৰ কোনো অংশ উঠি আহিব পাৰে । আগ্নেয় উদ্গীৰণ সংঘঠিত হ’লে ভূমিকম্প হয় আৰু সংশ্লিষ্ট ঠাইত আগ্নেয় গিৰিৰো সৃষ্টি হয় ।\nআভ্যন্তৰীণ প্ৰক্ৰিয়াবোৰৰ অন্তৰালত এটা মূল প্ৰক্ৰিয়া জড়িত হৈ আছে যাক ফলকবোৰ গতিশীল হোৱাৰ কাৰণেই প্ৰধানকৈ ভূমিকম্প আৰু আগ্নেয়গিৰিৰ সৃষ্টি হয় । সেয়েহে ভূমিকম্প আৰু আগ্নেয় উদ্গীৰণক আভ্যন্তৰীণ কাৰক বুলি কোৱা হয় ।\nপ্ৰশ্ন:- (৫) নদী অৱবাহিকা বুলিলে কি বুজায় ? নদী অৱবাহিকাৰ এটি চিত্র আঁকা ।\nউত্তৰ:- এখন নদীয়ে ইয়াৰ উপনদী, শাখানদী, আদিৰ যোগেদি একো একোটা এলেকাৰ পানী কঢ়িয়াই নিয়ে । এনেদৰে এখন নদীয়ে পানী কঢ়িয়াই নিয়া একোটা এলেকাক অৱবাহিকা বুলি কোৱা হয়। একোখন নদীৰ ক্ৰিয়া সাধাৰণতে অৱবাহিকাতে সীমাবদ্ধ হৈ থাকে ।\nSOURCES: নদী অৱবাহিকাৰ এটি চিত্র\nপ্রশ্ন:- (৬) উপনদী কি ? ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দুখন প্ৰধান উপনদীৰ নাম লিখা ।\nউত্তৰ:- উৎসৰ পৰা সমভূমিৰ মাজেৰে বৈ অহা প্ৰধান নদীসমূহত মিলিত হোৱা শাখা – নদীসমূহক উপনদী বোলে । ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দুখন প্ৰধান উপনদী হ’ল –\n(১) পুঠিমাৰি আৰু\n(২) ভৰলু ।\nপ্ৰশ্ন:- (৭) নদীৰ খনন কাৰ্যৰ এটি আভাস দিয়া।\nউত্তৰঃ- নদী এখনে উচ্চভূমিৰ থিয় চালেৰে নামি আহি মৃদু ঢালযুক্ত ভৈয়ামৰত প্ৰৱেশ কৰাৰ পিছত ইয়াৰ খনন কাৰ্যৰ পৰিৱৰ্তন ঘটে । কাৰন উচ্চভূমি অঞ্চলত নদীৰ গতিবেগ প্রৱল, গতি পথ ঠেক আৰু দ । সেয়েহে ভৈয়ামলৈ ঢাল কমি অহাৰ বাবে নদীৰ গতিবেগ হ্ৰাস পাই আহে আৰু সোঁতে কঢ়িয়াই অনা গেদবোৰ ক্ৰমে জমা হ’বলৈ ধৰে ।\nইয়াৰ ফলত নদীৰ গভীৰতা কমি আহে । এনেদৰে নদীৰ গভীৰতা কমি অহাৰ ফলত পানীভাগ বোৱাই নিয়াৰ কাৰণে নদীয়ে দুয়োপাৰত খনন কাৰ্য চলাই গতিপথ বাহলাবলৈ বাধ্য হয় । নদীৰ এনেদৰে হোৱা খনন কাৰ্যকে পাৰ খনন বা পাৰ্শ্বখনন বোলা হয় ।\nপ্রশ্ন :- (৮) নদীৰ পাৰ্শ্বখনন বুলিলে কি বুজায় ।\nউত্তৰঃ- উচ্চ ভূমিৰ থিয় ঢালেৰে বৈ আহি ভৈয়ামত প্ৰৱেশ কৰাৰ পিছত নদীৰখনন শক্তিৰ পৰিৱৰ্তন ঘটে । কাৰন উচ্চভূমি অঞ্চলত নদীৰ গতিবেগ প্রৱল, গতি পথ ঠেক আৰু দ। সেয়েহে ভৈয়ামলৈ ঢাল কমি অহাৰ বাবে নদীৰ গতিবেগ হ্ৰাস পাই আহে আৰু সোঁতে কঢ়িয়াই অনা গেদবোৰ ক্ৰমে জমা হ’বলৈ ধৰে ।\nইয়াৰ ফলত নদীৰ গভীৰতা কমি আহে । এনেদৰে নদীৰ গভীৰতা কমি অহাৰ ফলত পানীভাগ বোৱাই নিয়াৰ কাৰণে নদীয়ে দুয়োপাৰত খনন কাৰ্য চলাই গতিপথ বাহলাবলৈ বাধ্য হয় । নদীৰ এনেদৰে হোৱা খনন কাৰ্যকে পাৰ খনন বা পাৰ্শ্বখনন বোলা হয় । গৰাখহনীয়া নদীৰ পাৰ্শ্বখননৰে পৰিণতি ।\nপ্ৰশ্ন :- (৯) অশ্বখুৰা হ্ৰদ কি ? চিত্ৰৰ সহায়ত ইয়াৰ সৃষ্টি কেনেকৈ হয় বুজোৱা ।\nউত্তৰঃ- এখন নদী সমতলৰ মৃদু ঢালেদি বৈ যাওঁতে ইয়াৰ গতিপথ স্বাভাৱিকতে একা-বেঁকা হৈ পৰে । ইয়াৰ উপৰিও নদীৰ পাৰ্শ্বখনন কাৰ্যই ইয়াৰ গতিপথ আৰু অধিক একা-বেঁকা কৰি তোলে । নদীৰ এনে গতিক বক্রগতি বা সৰ্পিল গতি বুলি কোৱা হয় । নদীৰ এই গতি ইমানেই ভাঁজযুক্ত হৈ পৰে যে কোনো কোনো ঠাইত বাৰিষাৰ বৃহৎ পৰিমাণৰ পানী কম সময়ৰ ভিতৰত নদীখনে কঢ়িয়াব নোৱাৰাত পৰে ।\nসেই সময়তে নদীয়ে নিজৰ গতি পোন কৰি গতিপথৰ ভাঁজ থকা অংশ এৰি দিয়ে । নদীয়ে এৰি দিয়া অংশ কিছুমান পিছলৈ হ্ৰদ বা বিলৰ ৰূপ লয় । এনেদৰে ঘোঁৰাৰ খুৰা আকৃতিৰ ৰূপ লোৱা হ্ৰদ বা বিলকে অশ্বখুৰা হ্ৰদ বোলা হয় ।\nআমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ ত কলৰাডো নদীয়ে সৃষ্টি কৰা এটা অশ্বখুৰা হ্ৰদ\nপ্ৰশ্ন:- (১০) প্লাৱনভূমি কি আৰু ইয়াৰ সৃষ্টি কেনেকৈ হয় লিখা ।\nউত্তৰঃ- প্লাৱনভূমি হ’ল নদীৰ অৱক্ষেপন কাৰ্যৰ ফলত সৃষ্টি হোৱা একধৰণৰ অসমতল ভূমি । অৰ্থাৎ নদীৰ মধ্যগতি আৰু নিম্নগতি অংশত নদীৰ গতিপথৰ দুয়োপাৰে যুগ যুগ ধৰি জমা হোৱা গেদ । এই গেদদসমূহ নদীৰ মধ্যগতি আৰু নিম্নগতি অংশত গতিপথৰ দুয়োপাৰে জমা হোৱাৰ ফলত প্লাৱন ভূমিৰ সৃষ্টি হয় ।\nএইবোৰেই কালক্ৰমত এক প্ৰকাৰৰ সমভূমি গঢ়ি তোলে আৰু এই সমভূমিকে প্লাৱনভূমি বুলি কোৱা হয় । এই প্লাৱন ভূমিবোৰ সাৰুৱা আৰু কৃষিৰ বাবে উপযোগী ।\nপ্রশ্ন :- (১১) নদীৰ গতিপথৰ ক‘ত কেনেকৈ বালিচৰৰ সৃষ্টি হয় লিখা ।\nউত্তৰঃ- নদীৰ বুকুত বালি – বোকা জমা হৈ সৃষ্টি হোৱা বালিচৰবোৰ (sand bars) বহুতো দিশৰপৰা তাৎপৰ্য্যৰ্পূৰ্ণ । বালিচৰবোৰ কেতিয়াবা নৈৰ দাঁতিত আৰু কেতিয়াবা মাজভাগত গঢ়ি উঠে । এইবোৰ সাধাৰণতে অস্থায়ী আৰু বিভিন্ন আকাৰ – আকৃতিৰ । বাৰিষা নৈৰ প্ৰবল সোঁতে বালিচৰবোৰৰ আকাৰ – আকৃতিৰ পৰিৱৰ্তন ঘটায় ।\nখৰালিকালত নদীৰ পানী নামি আহিলে বালিচৰবোৰ ভালদৰে ওলাই পৰে । আমাৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুত সৰু – বৰ অসংখ্য বালিচৰ দেখা যায় । কামৰূপ আৰু নলবাৰী জিলাৰ মাজত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুত কালাৰদিয়া নামৰ দ্বিতীয় মাজুলীসদৃশ আন এটা বালিচৰ দেখা যায়।\nপ্ৰশ্ন :- (১২) ব–দ্বীপৰ সৃষ্টি কেনেকৈ হয় লিখা ।\nউত্তৰঃ- নৈৰ মোহনাত গেদ জমা হৈ সৃষ্টি হোৱা দ্বীপবোৰ ভৌগোলিকদিশৰ পৰা বিশেষ তাৎপৰ্যপূৰ্ণ । উপকূলৰ কাষৰীয়া অগভীৰ সাগৰত , য’ত নৈ গৈ পৰে , তাতেই নৈয়ে কঢ়িয়াই অনা গেদ জমা হৈ দ্বীপৰ সৃষ্টি হয় । এই দ্বীপবোৰৰ আকৃতি অসমীয়াৰ ‘ব’ ৰ দৰে । সেয়ে এই দ্বীপবোৰক ব-দ্বীপ বোলা হয় ।\nপ্ৰশ্ন :- (১৩) মৰুভূমিত বতাহৰ ক্ৰিয়া কিয় প্ৰবল লিখা ।\nউত্তৰঃ- মৰুভূমিত উদ্ভিদৰ আৱৰণ অতি পাতলীয়া হোৱাৰ কাৰণে মৰু পৃষ্ঠত বতাহে সহজে ক্ৰিয়া কৰিব পাৰে । ধূলি – বালিবোৰ বতাহে অনায়াসে এঠাইৰ পৰা আন ঠাইলৈ কঢ়িয়াই নিব পাৰে । এনেদৰে কোনো অংশৰ পৰা ধূলি – বালি উৰুৱাই নিয়া কাৰ্যক অৱনমন বোলে । অৱনমন প্ৰক্ৰিয়াৰ ফলত মৰু অঞ্চলত সঘনে ধূলিৰ ধুমুহাৰ উদ্ভৱ হয় ।\nএনেদৰে অৱনমন প্ৰক্ৰিয়াৰ ফলত মৰু অঞ্চলত বতাহৰ ক্ৰিয়া প্ৰবল হয় ।\nপ্ৰশ্ন :- (১৪) অৱনমন বুলিলে কি বুজায় ।\nউত্তৰঃ- মৰুভূমিত উদ্ভিদৰ আৱৰণ অতি পাতলীয়া হোৱাৰ কাৰণে মৰু পৃষ্ঠত বতাহে সহজে ক্ৰিয়া কৰিব পাৰে । ধূলি – বালিবোৰ বতাহে অনায়াসে এঠাইৰ পৰা আন ঠাইলৈ কঢ়িয়াই নিব পাৰে । এনেদৰে কোনো অংশৰ পৰা ধূলি – বালি উৰুৱাই নিয়া কাৰ্যক অৱনমন বোলে ।\nপ্ৰশ্ন :- (১৫) বালিয়াৰিৰৰ সৃষ্টি কেনেকৈ হয় ।\nউত্তৰঃ- অৱনমন প্ৰক্ৰিয়াৰে কঢ়িয়াই নিয়া ধূলি-বালিবোৰ যি ঠাইত জমা হয় , তাত মৰু পৃষ্ঠ ক্ৰমে ওখ হৈ পাহাৰৰ ৰূপ ল’ব পাৰে । এনে পাহাৰক বালিৰ পাহাৰ বা বালিয়াৰি বুলি কোৱা হয় । বতাহৰ ধৰ্ম , গতিপথ , শক্তি আৰু উদ্ভিদৰ আৱৰণ আদিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বালিৰ পাহাৰৰ আকাৰ-আকৃতি বেলেগ বেলেগ হয় । তদুপৰি মৰুভূমিবোৰৰ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশ একে নোহোৱাৰ কাৰণেও বালিৰ পাহাৰবোৰৰ মাজত পাৰ্থক্য দেখা ।\nপ্রশ্ন :- (১৬) ইনছেলবাৰ্গ কি ?\nউত্তৰঃ- ইনছেলবাৰ্গ হৈছে মৰুভূমিত অৱস্থিত একো একোটা খায়প্ৰাপ্ত চাপৰ পাহাৰ । জাৰ্মান শব্দ ‘ইনছেলবাৰ্গ’ ৰ অৰ্থ হৈছে দ্বীপৰ দৰে অকলশৰীয়া পাহাৰ বা পৰ্বত ।\nপ্ৰশ্ন:- (১৭) হিমবাহৰ সংজ্ঞা দিয়া আৰু নদীৰ লগত ইয়াৰ পাৰ্থক্য কি লিখা ।\nউত্তৰঃ- পৃথিৱীৰ অতি শীতল অঞ্চলবোৰ উপৰিভাগ বৰফে ঢাকি ৰাখিছে । এনে অঞ্চলবোৰৰ ভিতৰত দুই মেৰু অঞ্চল আৰু অতি ওখ পৰ্বতবোৰৰ উচ্চ অংশবোৰ পৰে । এইবোৰত বৃহৎ পৰিমাণৰ বৰফ তৰপে তৰপে জমা হৈ আছে । সাধাৰণতে এনেদৰে জমা হৈ থকা বৰফবোৰ ভূ- পৃষ্ঠৰ ঢাল অনুসৰি লেহেম গতিৰে নামি আহে। এনেদৰে নামি অহা বৰফকে হিমবাহ বুলি কোৱা হয় ।\nনদী আৰু হিমবাহৰ মাজত থকা পাৰ্থক্যবোৰ হ’ল –\n(ক) নদীৰ সোঁত প্ৰবল গতিৰ আৰু হিমবাহৰ সোঁত লেহেম গতিৰ ।\n(খ) নদী হ’ল বোৱতী পানীয়ে সৃষ্টি কৰা এক জলৰাশি আৰু হিমবাহ হ’ল জমা হৈ থকা এক হিম খণ্ড\n(গ) নদী গ্ৰীষ্ম প্ৰধান অঞ্চলত থাকে আৰু হিমবাহ শীত প্ৰধান অঞ্চলতহে থাকে ।\nপ্ৰশ্ন :- (১৮) গ্ৰাব কি ? চিত্ৰ আঁকি বিভিন্ন শ্ৰেণীৰ গ্ৰাববোৰ দেখুওৱা ।\nউত্তৰঃ – হিমবাহে বৰফৰ উপৰি অন্য বহুতো পদাৰ্থ কঢ়িয়াই আনে । এনেদৰে কঢ়িয়াই অনা বৰফৰ বাহিৰে অন্য পদাৰ্থবোৰকে সামাজিকভাৱে গ্ৰাব বোলা হয় । গ্ৰাব চাৰিপ্ৰকাৰৰ যেনে –\n(১) ভূমিগ্ৰাব:- হিমবাহ উপত্যকাৰ তালিয়েদি বৈ অহা গ্ৰাবক ভূমিগ্রাব বোলা হয়।\n(২) পাৰ্শ্ব গ্ৰাব :- হিমবাহৰ দাঁতিয়েদি বৈ অহা গ্ৰাবক পাৰ্শ্বগ্রাব বুলি কোৱা হয়।\n(৩) মধ্য গ্ৰাব:- কেতিয়াবা কোনো বিশেষ ঠাইত দুফালৰপৰা দুটা হিমবাহ মিলি দুয়োটাৰে পাৰ্শ্বগ্রাব সংযোজিত হৈ ডাঙৰ হিমবাহটোৰ মাজেৰে উঠি যাবলৈ ধৰে। এনে গ্ৰাবক মধ্যগ্রাব বুলি কোৱা হয়।\n(৪) প্ৰান্ত গ্ৰাব:- হিমবাহৰ শেষৰ সীমাত জমা হোৱা গ্ৰাবক প্ৰান্তগ্রাব বোলে।\nহিমবাহ উপত্যকা আৰু বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ গ্ৰাব\nপ্ৰশ্ন :- (১৯) হিমবাহৰ ক্ৰিয়াৰ ফলত জোঙা শৃংগৰ সৃষ্টি কেনেকৈ হয় লিখা ।\nউত্তৰঃ – পাৰ্বত্য বা উপত্যকা হিমবাহবোৰ প্ৰধানকৈ ইউৰোপৰ আল্পছ উত্তৰ আমেৰিকা ৰকি আৰু এছিয়াৰ হিমালয় অঞ্চলত দেখা যায় । এইবিধ হিমবাহ সাধাৰণতে দুশাৰী পৰ্বতৰ মাজৰ উপত্যকাৰে নামি আহে । এনে হিমবাহে বৰফখণ্ডৰ লগতে সৰু – বৰ শিল , বালি , জৈৱিক পদাৰ্থ আদি কঢ়িয়াই আনে ।\nহিমবাহৰ গতিপথ দীঘলীয়া । পথালীয়ে ইয়াক U আকৃতিৰ হোৱা দেখা যায় । বাহিত পদাৰ্থৰ দ্বাৰা ঘটা প্ৰৱল ঘর্ষণৰ ফলত গতিপথ গভীৰ আৰু থিয় ধৰণৰ হয় । কোনো কোনো পৰ্বতৰ গাৰে কেইবাটাও হিমবাহ নামি আহিব পাৰে । তেতিয়া সকলো ফালৰপৰা চলা খননৰ ফলত পৰ্বতৰ শীৰ্ষাঙশ চোকা জোঙৰ দৰে হয় ।\nএইবোৰক হিমবাহে সৃষ্টি কৰা শৃংগ বোলা হয় । আল্পছ আৰু হিমালয় পৰ্বতত এনে ক্ষয়জনিত জোঙা শৃংগ বহুতো আছে ।\nপ্ৰশ্ন :- (২০) উপকূল কাক বোলে ?\nউত্তৰঃ- সাগৰ মহাসাগৰৰ পাৰ বা তীৰক উপকূল ( Coast) বোলা হয় ।\nপ্ৰশ্ন🙁২১) বালিয়াতট কি ? ইয়াৰ গুৰুত্ব সম্বন্ধে লিখা ।\nউত্তৰঃ- উপকূলৰ তট অংশত জমা হোৱা গেদ, বিশেষকৈ বালিৰ পৰিমাণ বেছি হ’লে তাত স্বাভাৱিকভাৱেই এক প্ৰকাৰৰ সমতল সদৃশ অৱয়ৰ সৃষ্টি হয় । প্ৰধানকৈ বালি জমা হৈ সৃষ্টি হোৱা কিছু ঢালযুক্ত এনে অৱয়বক বালিয়াতট বুলি কোৱা হয় ।\nসাগৰৰ উত্তাল তৰংগ আৰু উভতনি ঢৌৰ মিলিত ক্ৰিয়াৰ ফলত উপকূলত এনে ধৰণৰ অৱয়ব গঢ়ি উঠে । এই ধৰণৰ তটৰ বালি অতি মিহিৰ পৰা শিলৰ আকাৰ হ’ব পাৰে । উপকূলৰ বালিয়াতটবোৰে মানুহক বিনোদনৰ কাৰণে আকৰ্ষণ কৰে ।\nপ্ৰশ্ন:- (২২) সাগৰ– মহাসাগৰৰ ঢৌৱে উপকূলৰ কেনে ধৰণে পৰিৱৰ্তন সাধন কৰে চমুকৈ লিখা ।\nউত্তৰঃ- সাগৰ – মহাসাগৰৰ উপকূল অঞ্চল তিনিটা প্ৰধান কাৰকৰ দ্বাৰা ক্ৰিয়া কৰি উপকূল অঞ্চলৰ ব্যাপক পৰিৱৰ্তন সাধন কৰে । এই কাৰক তিনিটা হ’ল –\n(খ) বতাহ আৰু\nএই তিনিটা কাৰকৰ ভিতৰত সাগৰৰ ঢৌৱে অহৰহ ক্ৰিয়া কৰি উপকূল অঞ্চলৰ যথেষ্ট পৰিৱৰ্তন সাধন কৰে। অৱশ্যে পৃথিৱীৰ সকলো উপকূলতে ঢৌৱে প্ৰভাৱ একে নহয় ।\nউপকূলৰ ভূতাত্বিক গঠন, কাষৰীয়া সাগৰৰ গভীৰতা, নৈৰ উপস্থিতি , বতাহৰ ক্ৰিয়া, উপকূলীয় উদ্ভিদৰ আৱৰণ আদি বহুতো কাৰকৰ ওপৰত ঢৌৰ ধৰ্ম আৰু প্ৰাবল্য নিৰ্ভৰ কৰে । ঢৌৰ ক্ৰিয়াৰ ফলতেই সাগৰ – মহাসাগৰৰ উপকূলত কিছুমান অৱয়বৰ সৃষ্টি হৈছে । উপকুলত সৃষ্টি হোৱা এই অৱয়ববোৰৰ কিছুমান ক্ষয়জনিত আৰু কিছুমান অৱক্ষেপণজনিত হয় ।\nসাগৰ – মহাসাগৰৰ ঢৌৱে ক্ৰিয়া কৰি উপকূলৰ তট অংশত বালিয়া তট অৱয়বৰ সৃষ্টি কৰে । উপকূল অঞ্চল পাহাৰীয়া আৰু টান শিলেৰে গঠিত হ’লে ঢৌৱে থিয় গৰাৰ সৃষ্টি কৰে ।\nপ্ৰশ্ন:- (২৩) তলত দিয়া কাৰক আৰু অৱয়ববোৰৰ কোনটো কাৰ সৃষ্টি কাড় চিনেৰে দেখুওৱা ।\nনদী – প্লাৱনভূমি\nবতাহ – ব – দ্বীপ\nহিমবাহ – জোঙা শৃংগ\nV – উপত্যকা\nসাগৰৰ ঢৌ – অশ্বখুৰা হ্ৰদ\nU – উপত্যকা\nউত্তৰঃ (ক) নদী – (১) প্লাৱনভূমি\n(২) ব – দ্বীপ\n(৪) অশ্বখুৰা হ্ৰদ\n(খ) বতাহ – (১) ইনছেলবাৰ্গ\n(২) বালিৰ পাহাৰ\n(গ) হিমবাহ – (১) পাৰ্শ্বগ্ৰাব\n(২) জোঙা শৃংগ\n(৩) U – উপত্যকা\n(৪) V – উপত্যকা\n(ঘ) সাগৰৰ ঢৌ – (১) বালিয়াতট\n(২) উপকূল ।\nপ্ৰশ্ন:- (২৪) ভূ – পৃষ্ঠত ভবিষ্যতে কেনে ধৰণৰ পৰিৱৰ্তন ঘটিব পাৰে চিন্তা কৰি লিখা ।\nউত্তৰঃ- ভূ-পৃষ্ঠত বাহ্যিক আৰু আভ্যন্তৰীণ কাৰকবোৰে অবিৰতভাৱে ভূ-পৃষ্ঠৰ পৰিৱৰ্তন সাধন কৰি আছে। সাধাৰণতে আভ্যন্তৰীণ প্ৰক্ৰিয়াবোৰ হঠাতে ভূ – পৃষ্ঠৰ ব্যাপক পৰিৱৰ্তন সাধন কৰে। এনে প্ৰক্ৰিয়াই ( ভূমিকম্প, আগ্নেয় উদ্গীৰণ ) প্ৰায়ে ভূ – পৃষ্ঠৰ সমতা নষ্ট কৰি ইয়াক ঠাই বিশেষে ওখ – চাপৰ কৰি তোলে ।\nআনহাতে বাহ্যিক কাৰকবোৰ নানা প্ৰকাৰে ক্ৰিয়া কৰি ভূ – পৃষ্ঠৰ ওখ ঢাপবোৰ কমাই আনি ইয়াক সমতা প্ৰদান কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে ।\nবাহ্যিক আৰু আভ্যন্তৰীণ কাৰকবোৰে ক্ৰিয়া কৰি থকাৰ বাবে আমাৰ পৃথিৱীৰ উপৰিভাগে বৰ্তমানৰ ৰূপ পৰিগ্ৰহন কৰিছে । এইবোৰ কাৰকে ভৱিষ্যতেও ক্ৰিয়া কৰি ভূ – পৃষ্ঠৰ ৰূপৰ পৰিৱৰ্তন সাধন কৰে ।


শ্ৰেণী বাৰ্তা:অসমীয়া শিশু সাহিত্যিক - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nশ্ৰেণী বাৰ্তা:অসমীয়া শিশু সাহিত্যিক\nসাহিত্য হ'ল সভ্যতাৰ মানসিক অথবা বৌদ্ধিক যিকোনো বন্ধ্যাত্বক শক্তিশালীভাৱে অতিক্ৰম কৰিব পৰা যোগাত্মক উপাদানৰ মিশ্ৰণ আৰু শিশু সাহিত্য এখন সমাজৰ ঐতিহ্য আৰু ক্ৰমবিকাশৰ একো একোখন Manuscript. অসমীয়া শিশু সাহিত্যও ঠিক তেনেকুৱাই এখন দাপোন য'ত প্ৰতিফলিত হয় প্ৰতিটো প্ৰজন্মৰ স্বকীয় চিন্তা-চেতনাৰ এক গঠনাত্মক প্ৰতিবিম্ব।\nভিন্ন উপাদানেৰে সংমিশ্ৰিত অসমীয়া শিশু সাহিত্যৰ ধাৰাটো যদিওবা বৰ বেছি পুৰণি নহয়, তথাপি ক্ৰমবিকাশৰ পথত ই কেইবাটাও স্তৰ অতিক্ৰম কৰিহে আজিৰ পৰ্যায় পাইছেহি। আজিৰ নৱ্য আধুনিকতাবাদৰ যুগত যিকোনো লেখাৰ প্ৰচাৰ-প্ৰসাৰ তেনেই সহজ, কিন্তু যিটো সময়ত অসমীয়া শিশু সাহিত্য বুলি নিৰ্দিষ্টকৈ একোৱেই নাছিল, তাত সাহিত্যৰ এটা ধাৰা সৃষ্টি কৰি আগুৱাই লৈ যোৱাটো খুবেই কঠিন কাম। তাতে আকৌ শিশুৰ মনোজগতখন ইমানেই প্ৰহেলিকাময় যে কোনবোৰ বিষয়ে তেওঁলোকক আমোদ দিব সেয়া নিৰ্দিষ্ট কৰিব নোৱাৰি। গতিকে তেনে এখন মনোজগতলৈ প্ৰৱেশ কৰি তেওঁলোকৰ কল্পনাপ্ৰৱণতাৰে কিবা এটা লিখি উলিয়াবলৈ সকলোৱে সাহস কৰিব নোৱাৰে। সেইবাবেই হয়তো সাম্প্ৰতিক শিশু সাহিত্যৰ ভঁৰালত প্ৰকৃতাৰ্থত সৰ্বাঙ্গসুন্দৰ সৃষ্টিৰ পৰিমাণ তেনেই কম। তথাপি পাশ্চাত্য সাহিত্যৰ সমসাময়িকভাৱে অসমতো বহুকেইগৰাকী সাহিত্যিকৰ সহযোগিতাৰে শিশু সাহিত্যৰ দুৱাৰ উন্মুক্ত হৈছিল।\nসাধাৰণভাৱে 'শিশু সাহিত্য' বুলি ক'লে আমাৰ মনলৈ দুটা কথা আহে- ক) শিশুৰ বাবে লিখা সাহিত্য খ) শিশুৱে লিখা সাহিত্য। এতিয়া কথা হ'ল, 'শিশু' শব্দটোৱে কোনটো বয়সৰ ল'ৰা - ছোৱালীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছে! যিহেতু ইয়াৰ কোনো সাৰ্বজনীন সংজ্ঞা নাই, সেয়ে 'শিশু' শব্দটোৱে সামৰি লোৱা বয়সৰ প্ৰজন্মটোৱে লিখা, ভালপোৱা আৰু তেওঁলোকৰ উপযোগী সাহিত্যকে আমি "শিশু সাহিত্য" হিচাপে ধৰি ল'ম।\nঅসমৰ প্ৰেক্ষাপটত শিশু সাহিত্যৰ ধাৰাটোৰ আৰম্ভনিৰে পৰা আনকি আজিও একাংশৰ মাজত "শিশু সাহিত্য মানে- কবিতা, সাধু, আৰু গল্প। কিন্তু প্ৰকৃতাৰ্থত এই সাহিত্যই পৰম্পৰাগত সাহিত্য, তথ্যসমৃদ্ধ ৰচনা, কাহিনী, জীৱনী-আত্মজীৱনী, পদ্য-কবিতা, ইত্যাদি সকলোকে সামৰি লয়। যদিওবা অসমীয়া সাহিত্যৰ যুগ বিভাজনৰ দৰে অসমীয়া শিশু সাহিত্যক বিশেষভাৱে বিভক্ত কৰা হোৱা নাই তথাপি ইয়াৰ ইতিহাস বিশ্লেষণ অধিক স্পষ্ট হৈ উঠিবলৈ কেইবাটাও ভাগত বিভক্ত কৰি আলোচনা কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰা হৈছে।\nঅসমীয়া লোক শিশুসাহিত্যঃ অসমৰ সাহিত্যৰ ধাৰাটোক মৌখিক আৰু লিখিত দুটা ভাগত ভাগ কৰিলে দেখা যায় যে অসমীয়া শিশু সাহিত্যৰ ইতিহাস সামগ্ৰিকভাৱে মৌখিক সাহিত্যৰ ভেটিতে গা কৰি উঠিছে। নিচুকণী গীত, ওমলা গীত, ৰজা মহাৰজা-পৰীৰ সাধু, ইত্যাদিবোৰ মৌখিক সাহিত্যৰ অন্তৰ্গত আৰু এইসমূহেই আছিল অসমীয়া শিশু সাহিত্যৰ আৰম্ভণি, যিসমূহক অসমীয়া লোক শিশুসাহিত্য হিচাপে ধৰিব পাৰি। এইসমূহৰ ৰচনাকাল সম্পৰ্কে বিশেষ কোনো তথ্য পোৱা নাযায় বা কোনে ৰচনা কৰিছিল তাৰো কোনো নিশ্চিত তথ্য নাই। মানুহৰ মুখ বাগৰি জনসমাজত বিয়পি পৰা এই সাহিত্যসমূহৰ ভিতৰত 'আমাৰে মইণা শুব এ' ,শিয়ালী এ নাহিবি ৰাতি' আদি নিচুকণী গীত,ফুলকোঁৱৰ-মণিকোঁৱৰৰ গীত ইত্যাদিৰ কথা ক'ব পাৰি।\nশংকৰী বা বৈষ্ণৱ যুগৰ শিশু সাহিত্যঃ অসমীয়া লিখিত সাহিত্যৰ আৰম্ভনি হৈছিল 'চৰ্যাপদ' ৰ পৰা। ইয়াৰো প্ৰায় কেইবা দশকৰ পিছতহে লিখিত অসমীয়া শিশু সাহিত্যৰ উন্মেষ ঘটে। ১৬-১৭ শতিকাৰ কবি শ্ৰীধৰ কন্দলিদেৱৰ দ্বাৰা নিচুকনী গীতৰ আৰ্হিত ৰচিত "কাণখোৱা" পুথিখনেই লিখিত শিশু সাহিত্যৰ প্ৰথম চানেকি। অৱশ্যে ৰাম সৰস্বতীৰ "ভীম চৰিত", মহাপুৰুষ মাধৱদেৱৰ ঝুমুৰা সমূহো মূলতঃ শিশু মনস্তাত্বিক আছিল আৰু সেই ঝুমুৰাসমূহকে অসমীয়া শিশু নাটৰ প্ৰাচীনতম নিদৰ্শন হিচাপে ধৰা হয়।\nতাৰ পিছত, খ্ৰীঃ পঞ্চদশ শতিকাৰ শেষভাগৰ পৰা সপ্তদশ শতিকাৰ আৰম্ভনিলৈকে যিসমূহ সাহিত্য ৰচিত হৈছিল,সেইসমূহ মূলতঃ ধৰ্মকেন্দ্ৰিক আছিল। সেয়ে এই সময়ছোৱাত যি দুই-এক শিশু কৃষ্ণ কেন্দ্ৰিক কবিতাৰ সৃষ্টি হৈছিল, তাক নিৰ্দিষ্টকৈ আজিও অসমীয়া শিশু সহিত্য হিচাপে নামাংকিত কৰা হোৱা নাই। তাৰ পৰৱৰ্তী সময়ত আহোম সকলৰ ৰাজত্ব কালতো চৰিত সাহিত্য, বুৰঞ্জী সাহিত্য ইত্যাদিৰ ৰচনা হৈছিল যদিও শিশু সাহিত্যৰ আওতাত পৰা তেনে কোনো বিশেষ সাহিত্যৰ তথ্য পোৱা নাযায়।\nঅৰুণোদই যুগৰ শিশু সাহিত্যঃ ১৮২৬ চনত অসমখন বৃটিছৰ অধীনলৈ যোৱাৰ লগে লগেই অসমৰ শিক্ষা আৰু সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰখনে ঠন ধৰি উঠাৰ সমান্তৰালভাৱে অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰথম বাতৰি কাকত "অৰুণোদই" ৰ প্ৰথম বছৰ নৱম সংখ্যাত 'অৰুণোদই পৰ্হা সৰু ল'ৰাবিলাকৰ প্ৰতি প্ৰথম প্ৰণই পত্ৰ' (First letter to the little readers of Arunodoi) শীৰ্ষক লেখাৰে প্ৰথমবাৰৰ বাবে মাইলছ ব্ৰনচনে শিশুসকলক সাহিত্যৰ সৈতে জড়িত কৰিছিল। এই কাকতৰ পৃষ্ঠাতেই পৰৱৰ্তী সময়ত বিভিন্ন দেশ-বিদেশৰ সাধুকথা, নৈতিক গল্প ইত্যাদি শিশুৰ উপযোগীকৈ প্ৰকাশ কৰা হৈছিল।\nসেই সময়ছোৱাতেই আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকনৰ "অসমীয়া ল'ৰাৰ মিত্ৰ" (১৮৪৯),হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাৰ বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰোপযোগী "অসমীয়া ল'ৰাৰ ব্যাকৰণ","আদিপাঠ", "পঢ়াশালীয়া অভিধান", "পাঠমালা" ইত্যাদি ৰচনাই শিশুসাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰখনক উজ্জ্বীৱিত কৰি তুলিছিল। এই সময়ৰে অন্যতম সৃষ্টি বলদেৱ মহন্তৰ "উজুপাঠ" অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰথমখন ছপা শিশু কবিতা পুথি। তাৰোপৰি এই সময়ছোৱাৰ শিশু সাহিত্য আলোচনাত ছোলেইমান খাঁৰ শিশু মনস্তাত্বিক কবিতাসমূহ, বিনন্দ চন্দ্ৰ বৰুৱাৰ "ল'ৰাৰ বেজবৰুৱা", "অসম গৌৰৱ", "আমাৰ লক্ষ্মীনাথ", বেনুধৰ ৰাজখোৱাৰ "সৰু ল'ৰাৰ গান" ইত্যাদিৰ নাম অন্তৰ্ভূক্ত নকৰিলে হয়তো লিখনিটো আধৰুৱা হৈ ৰ'ব। এইখিনিতে এটা কথা প্ৰণিধানযোগ্য যে অসমীয়া শিশু সাহিত্যৰ ধাৰাটোক আজিৰ পৰ্যায়লৈ লৈ অহাত অসমীয়া শিশু আলোচনী সমূহৰ যথেষ্ট ভূমিকা আছে। অৰুনোদই কাকতে কৰা আৰম্ভনিৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ কৰুণাভিৰাম বৰুৱাই প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৮৮৬ চনত প্ৰকাশ কৰিছিল শিশু আলোচনী "ল'ৰাবন্ধু।" কিন্তু দুৰ্ভাগ্যবশতঃ এই আলোচনীখন দুটা বছৰৰ পিছতে বন্ধ হৈ পৰিছিল। ইয়াৰ প্ৰায় ডেৰকুৰি বছৰৰ পিছত অসমীয়া শিশু আলোচনীৰ ধাৰাটোত লাগি থকা যতি ডাল আঁতৰাই পণ্ডিত হেমচন্দ্ৰ গোস্বামীৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশ পায় দ্বিতীয়খন শিশু আলোচনী "অকণ।" কিন্তু অকণো অকণিৰ মাজত বেছিদিন স্থায়ী হৈ নাথাকিল।\nঅৱশ্যে 'অকণ' প্ৰকাশৰ আগেয়েই ১৯১১ চনত ৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা দেৱে মুখে মুখে প্ৰচলিত সাধুকথা সমূহত স্বকীয়তাৰ প্ৰলেপ সানি ছপা কৰি উলিয়াইছিল "বুঢ়ী আইৰ সাধু।" পুথিখনৰ অন্তৰ্ভূক্ত 'তেজীমলা', 'লটকন' আদি সাধু আজিও অসমীয়া সমাজত বিদ্যমান। সম্ভৱত এইখনেই অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰথমখন ছপা শিশু পুথি আছিল। তেখেতৰ "ককাদেউতা আৰু নাতি ল'ৰা", "জুনুকা" আদি অসমীয়া শিশু সাহিত্যৰ আপুৰুগীয়া সম্পদ। তেখতৰ "মুক্তি" গল্পটোও অসমীয়া শিশু চুটিগল্পৰ প্ৰথম নিদৰ্শন। ইয়াৰ পিছত ছেগা-ছোৰোকাকৈ "মইণা"(১৯২৩), "অৰুণ"(১৯২৬), "আমাৰ দেশ"(১৯৩১), "পখিলা"(১৯৩৩), "পাৰিজাত"(১৯৪০) ইত্যাদি শিশু আলোচনী কিছু দিনৰ বাবে হ'লেও প্ৰকাশ হৈ শিশু আলোচনীৰ ধাৰাটো অব্যাহত ৰাখিছিল।\nআধুনিক যুগৰ শিশু সাহিত্যঃ দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ মলয়াজাকে সমগ্ৰ বিশ্বকে জোকাৰি যোৱাৰ পিছৰ পৰায়েই সামগ্ৰিকভাৱে অসমীয়া সাহিত্যৰ ধাৰাটোলৈ নতুনত্বৰ ঢল বৈ আহিছিল। সেয়া লাগিলে ৰচনা শৈলীৰ ক্ষেত্ৰতেই হওঁক বা মানদণ্ডৰ ক্ষেত্ৰতেই। শিশু সাহিত্যৰ ধাৰাটোকো এই নতুনত্বৰ ধুমুহাজাকে চুই গৈছিল। যাৰ ফলত নতুন নতুন চিন্তাধাৰাৰে বহুতো শক্তিশালী শিশুসাহিত্যৰ সৃষ্টি হৈছিল।\n১৯৪৮ চনত দেৱকান্ত বৰুৱা দেৱৰ "ৰংঘৰ" কবিতাটো সামৰি লৈ বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱা দেৱৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশ পাইছিল "ৰংঘৰ" নামৰ এখন শিশু আলোচনী। এই আলোচনীখনৰ পাততেই জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা, নৱকান্ত বৰুৱাদেৱৰ দৰে ব্যক্তিসকলেও লিখা-মেলা কৰিছিল। আগৰৱালা দেৱে শিশু উপযোগী "কম্পুৰ সপোন" কে আদি কৰি প্ৰায় ১৩ টা মান কবিতাৰ লগতে "সোণটিৰ অভিমান" শিশু চুটিগল্পটোও লিখিছিল।\nএখুদ ককাইদেউ খ্যাত নৱকান্ত বৰুৱাদেৱে"নিভাঁজ অসমীয়া পদ্য", "শিয়ালী পালেগৈ ৰতনপুৰ"(১৯৫৪), "আখৰৰ জখলা"(১৯৫৬), "ভত ঊ কাৰে ভূ"(১৯৬৮), "ককাদেউতাৰ হাড়"(১৯৭৩), "কপিলীপৰীয়া সাধু"(১৯৫২) , কীৰ্তিনাথ হাজৰিকাদেৱে "ফুটুকাৰ ফেন","অলৌগুটি টলৌগুটি","হুঁচৰিয়ে হাওঁ" ইত্যাদি ৰচনা কৰি শিশু সাহিত্যৰ ভেটিটোত যথেষ্ট সাৰ-পানী দি গৈছে।\nতাৰ পাছতেই অসমীয়া শিশু আলোচনীৰ ক্ষন্তেকীয়া স্থায়ীত্বক প্ৰত্যাহ্বান জনাই পাহাৰ-ভৈয়ামৰ অকণি লেখক লেখিকাক লৈ সুদীৰ্ঘ সোতৰ বছৰ একেৰাহে প্ৰকাশ হৈ একপ্ৰকাৰ অভিলেখ ৰচা (সেইটো সময়ত) আলোচনীখন আছিল "দীপক"(১৯৫৪)। গৌৰীকান্ত তালুকদাৰ আৰু অতুল চন্দ্ৰ হাজৰিকা ক্ৰমাগত ভাৱে আলোচনীখনৰ সম্পাদনাৰ দায়িত্বত আছিল। এইখিনিতে উল্লেখ কৰা প্ৰয়োজনীয় যে অতুল চন্দ্ৰ হাজৰিকাদেৱে শিশুৰ উপযোগীকৈ "নীলা চৰাই", "ৰামায়নৰ ৰহঘৰা", "গ্ৰীমৰ সাধু" কে ধৰি প্ৰায় ৪০ খন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল।\nপৰৱৰ্তী সময়ত ১৯৭৬ চনত মাদ্ৰাজৰ পৰা প্ৰকাশিত "চান্দমামা" ৰঙীন শিশু আলোচনীৰ অসমীয়া সংস্কৰণৰ প্ৰকাশো আৰম্ভ হয়।\nঅৱশ্যে সঁচা অৰ্থত আধুনিক অসমীয়া শিশু সাহিত্যত এক নতুন ধাৰাৰ সূচনা কৰে কুৰি শতিকাৰ শেষৰ দশক দুটাত প্ৰকাশিত কেইখন মান শিশু আলোচনীয়ে। ভৱেন্দ্ৰনাথ শইকীয়া দেৱৰ অনুপম সাহিত্যৰাজিৰ কথা সৰ্বজনবিদিত। তেখেতৰ সম্পাদনাতেই ১৯৮৩ চনৰ পৰা প্ৰকাশিত হয় "সঁফুৰা" আলোচনী। মহাদুষ্টৰ দুষ্ট বুদ্ধি, সঁচাও নহয় মিছাও নহয় ইত্যাদি বিভিদ শিতানে আলোচনীখনক শিশুৰ মাজত কম সময়তে জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছিল। যাৰ বাবে শইকীয়া দেৱৰ মৃত্যুৰ পিছতো আজি পৰ্যন্ত আলোচনীখন পাঠক সমাজত বহুল ভাৱে সমাদৃত হৈ আছে।\n"সঁফুৰা" প্ৰকাশৰ পিছৰ বছৰৰ পৰায়েই অকণিৰ মাজত মৌচাক মামা হিচাপে খ্যাত শান্তনু তামুলীদেৱে "মৌচাক" আলোচনীৰ মাধ্যমেৰে অসমীয়া শিশু সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰখন বহু ওপৰলৈ তুলি ধৰাৰ লগতে এক নতুন যুগৰ সূচনা কৰিবলৈ সক্ষম হ'ল। হয়তো "মৌচাক" খনেই বৰ্তমান সময়লৈকে প্ৰকাশিত হোৱা শিশু আলোচনীসমূহৰ ভিতৰত আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় তথা উচ্চ মানদণ্ডৰ আলোচনী। হেৰি পটাৰ চিৰিজৰ কাহিনী সমূহৰ অসমীয়া অনুবাদৰ সোৱাদ দিয়া কৰৱী ডেকা হাজৰিকা, অভিজিৎ শৰ্মা বৰুৱা, ৰাতুল শৰ্মা, ৰঞ্জু হাজৰিকা আদিৰ ৰচনাই এই আলোচনীখনৰ পাত শুৱনি কৰি আছে। অসমৰ ইমূৰৰ পৰা সিমূৰলৈকে কণ কণ শিশু-কিশোৰৰ লগতে বয়োজ্যেষ্ঠসকলকো জ্ঞানৰ মাণিক বিলোৱা এই আলোচনীখন নপঢ়াকৈ শৈশৱ পাৰ কৰা ল'ৰা ছোৱালী আমাৰ প্ৰজন্মটোত হয়তো খুউৱ কমেই ওলাব। শিশু আলোচনীৰ এই ভাগটোৰ ধাৰাবাহিকতা বজাই ৰাখি বৰ্তমানেও প্ৰকাশ হৈ থকা কেইখনমান শিশু আলোচনী হ'ল- মুকুতা(১৯৮৭), ৰংমেলা, বাৰ ওঠৰ, বিজ্ঞান জেউতি আদি।\nতাৰোপৰি, শিশু সাহিত্যৰ এই ধাৰাটোক অন্য এক গতি প্ৰদান কৰে অসমীয়া ভাষাত ৰচিত বিশেষ কিছু সাহিত্যৰ সংযোজনে। এইসমূহক তলত ভিন্ন ভাগত আলোচনা কৰা হ'ল- ক) শিশু বিজ্ঞান সাহিত্যঃ বিজ্ঞান জনপ্ৰিয়কৰণৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পুৰস্কাৰপ্ৰাপ্ত সাহিত্যিক শান্তনু তামুলী দেৱৰ সম্পাদনাত "নতুন আৱিস্কাৰ" নামৰ বিজ্ঞান আলোচনীখন ১৯৮৮ চনৰ পৰা বৰ্তমানলৈকে প্ৰকাশিত হৈ আছে। এই আলোচনীখনৰ লগতে তেখেতে বিজ্ঞান সাহিত্যৰ শিশু উপযোগী গ্ৰন্থ যেনে "জোন আৰু ,জোনলৈ, "আকাশ মহাকাশ" ইত্যাদি ৰচনা কৰিছে। তাৰোপৰি, পূৰ্ৱতে প্ৰকাশিত "পখিলা" আৰু "পাৰিজাত" শিশু আলোচনী দুখনেও বিজ্ঞান বিষয়ক বিভিন্ন কাহিনী প্ৰকাশৰ পোষকতা কৰিছিল। বৰ্তমান সময়ত এই ধাৰাৰ আন কেইগৰাকীমান শক্তিশালী লেখক হ'ল ড° বিজয়কৃষ্ণ দেৱ শৰ্মা, দীনেশ চন্দ্ৰ গোস্বামী, বন্দিতা ফুকন, অভিজিত শৰ্মা বৰুৱা ইত্যাদি। খ) অনুবাদ সাহিত্যঃ অসমীয়া শিশু সাহিত্যৰ ধাৰাটো সমৃদ্ধিশালী কৰি তোলাত গল্প, কবিতা, সাধুকথাৰ লগতে বিশেষ ভূমিকা লৈছিল অনুবাদ সাহিত্যসমূহেও। এনে সাহিত্যৰ জড়িয়তে অসমীয়া শিশু সাহিত্যলৈ বিদেশী শিশু সাহিত্যৰো আগমন ঘটে। এই শ্ৰেণীৰ কেইখন মান উল্লেখযোগ্য শিশু গ্ৰন্থ হ'ল- মিত্ৰদেৱ মহন্তৰ "মৌ মহাভাৰত", আজলিতৰা নেওঁগৰ "আলাদ্দিন", ইলা শৰ্মাৰ "কোনো নোহোৱা ল'ৰাটো" (মূল- হেক্টৰ মেলৰ ন'ৰডিজ ছাইল্ড), বৰ্ণালী শইকীয়াৰ "ৰে'লআলিৰ কণমানিহঁত" (মূল- দ্য ৰেইলৱে' চিল্ড্ৰেন), আবুল লেইচৰ "অৰণ্যৰ সাধু" (দ্য জাংগল বুক), অবনী চন্দ্ৰ গোস্বামীৰ "ৰাজকুমাৰ আৰু ভিকহু"শান্তনু তামূলী দেৱৰ "মহাকাশৰ তাৰকা", "মাষ্টাৰ অৱ দ্য ৱৰ্ল্ড", জ্ঞানদাভিৰাম বৰুৱাৰ "দদাইৰ পঁজা", প্ৰদীপ বৰুৱাৰ "অস্কাৰ ওৱাইল্ডৰ বাছকবনীয়া গল্প" কীৰ্তিনাথ হাজৰিকাৰ "এহেজাৰ এনিশাৰ সাধু" ইত্যাদি। লগতে শান্তনু তামুলী দেৱৰ "Joy in the jungle", "Bubu Bulbuli's Garden" আদি কেইবাখনো গ্ৰন্থ অন্যান্য ভাৰতীয় ভাষালৈয়ো অনুদিত হৈছে।\nগ) ভ্ৰমণ সাহিত্যঃ অসমীয়া শিশুসাহিত্যৰ বহুধা চৰিত্ৰৰ অন্য এক উল্লেখযোগ্য অন্তৰ্ভূক্তি হ'ল ভ্ৰমণ সাহিত্য। অৱশ্যে অসমীয়া ভাষাৰ শিশু আলোচনীসমূহত প্ৰকাশিত ভ্ৰমণ কাহিনীসমূহক বাদ দিলে গ্ৰন্থাকাৰত প্ৰকাশিত শিশুভ্ৰমন সাহিত্যৰ পৰিমাণ তেনেই নগন্য। তাৰ ভিতৰত "ট'কিঅত তেৰ দিন", "কলম্বোত সাত দিন" ইত্যাদি এই শ্ৰেণীৰ লেখত ল'বলগীয়া সাহিত্য।\nঘ) কল্পবিজ্ঞান সাহিত্যঃ কল্পবিজ্ঞান সাহিত্যৰ নতুন ধাৰাৰে অসমীয়া শিশু সাহিত্যক শক্তিশালী কৰা ব্যক্তি বুলিলে সততে মনলৈ অহা নামটো হৈছে ৰহস্য সম্ৰাট ৰঞ্জু হাজৰিকাদেৱ। "গান ফাইটাৰ চিৰিজ", "জেছন চিৰিজ", "পৱন চিৰিজ" ইত্যাদিৰ প্ৰায় ২০০ ৰো অধিক শিশু গ্ৰন্থ তেখেতে ৰচনা কৰিছে। কল্পবিজ্ঞানৰ এই ধাৰাটো আগুৱাই নিয়াত সহায় কৰা আন এগৰাকী ব্যক্তি হৈছে মৌচাক মামা। "অসমীয়া কল্পবিজ্ঞান গল্প সংকলন"(২০১৭), "ইলেক্ট্ৰনিক নামৰ ল'ৰাটো" (১৯৯৩) ইত্যাদি ৰচনাৰে তেখেতে শিশু সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰখনক মজবুত কৰি তুলিছে। ২০১৬ চনত প্ৰকাশিত তেখেতৰ "অসমীয়া শিশু সাহিত্যৰ নিৰ্বাচিত চুটিগল্প", অনুভৱ পৰাশৰৰ "নিৰ্বাচিত অসমীয়া শিশুসাহিত্য", সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মাৰ "অসমীয়া সাহিত্যৰ সমীক্ষাত্মক ইতিবৃত্ত", মহিম বৰাৰ শিশু সাহিত্য সমগ্ৰ ইত্যাদি গ্ৰন্থত অসমীয়া শিশুসাহিত্যৰ বিভিন্ন প্ৰেক্ষাপট সম্পৰ্কে ইতিমধ্যে আলোচনাও হৈছে।\nঙ) শিশু নাটঃ অসমীয়া শিশু সাহিত্যৰ ভঁৰালটো সমৃদ্ধিশালী কৰি ৰখাত নাটকৰ ভূমিকাও উল্লেখনীয়। মঞ্চস্থ নাটকসমূহে শিশুৰ মনোজগতত খলকনি তোলাৰ সুবিধাটো আগেয়ে পায় যদিও লিখিত নাটকসমূহেও তেওঁলোকৰ মনত বিশেষ প্ৰভাৱ পেলায়। ভৱ পূজাৰীৰ "বকুল তলৰ ধেমালি"(নাট), দুলাল দত্তৰ "মকৰা"(নাট), মাধৱদেৱৰ "চোৰধৰা", "পিম্পৰা গুচোৱা", "ভোজন বিহাৰ", "ভূমি লেটোৱা" (ঝুমুৰা), মৃণাল দত্তৰ "মন বননি", পংকজ হাজৰিকাৰ "ঘোঁৰা কংস বধ"(নাট), মৌচাকমামাৰ "নিৰ্বাচিত অসমীয়া শিশু-নাট" (সংকলন), দ্বীজেন নাথৰ "আইৰ কথা মোৰ ভাষা"(সংকলন) ইত্যাদি হৈছে এই শ্ৰেণীৰ কেইখনমান উল্লেখযোগ্য সাহিত্য।\nচ) জীৱনী সাহিত্যঃ ৰজত চন্দ্ৰ ভৰালীৰ "আমাৰ বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা", নুৰুল ইছলাম শইকীয়াৰ "বিষ্ণুৰাভা", মৌচম গগৈৰ "আইনষ্টাইন", শংকৰদেৱ - মাধৱদেৱৰ জীৱনভিত্তিক ৰচিত পুথিসমূহকে আদি কৰি শিশু উপযোগী বিভিন্ন জীৱনীমূলক সাহিত্য অসমীয়া ভাষাত উপলব্ধ।\nউল্লিখিত সাহিত্যসমূহৰ উপৰিও বিদ্যালয়ৰ বাৰ্ষিক আলোচনী, মইনা পাৰিজাতৰ মুখপত্ৰ বা স্মৃতিগ্ৰন্থ সমূহ, সময়ে সময়ে প্ৰকাশ পোৱা "সমগ্ৰ জানানে", নতুন জানানে" ইত্যাদি কুইজবিষয়ক গ্ৰন্থ সমূহে অসমীয়া শিশু সাহিত্য ক্ষেত্ৰখনলৈ কিছুপৰিমানে হ'লেও অৱদান আগবঢ়াই আহিছে। আৰু তেওঁলোকক উৎসাহিত কৰিছে সাহিত্য ক্ষেত্ৰৰ বিভিন্ন বঁটা সমূহে। তাৰ ভিতৰত এক উল্লেখযোগ্য বঁটা হ'ল সাহিত্য অকাদেমিৰ বাল সাহিত্য পুৰস্কাৰ। বৰ্তমান সময়লৈকে বন্দিতা ফুকনৰ "সেউজীয়া ধৰণী", দীনেশ চন্দ্ৰ গোস্বামীৰ "বিজ্ঞানৰ অনুপম জগত", যুগললোচন দাসৰ "বাগিচাৰ ভূত", স্বামিম নাছৰিনৰ "মিলি অমিয়া আৰু এখন নদী" গ্ৰন্থৰ লগতে কেইবাগৰাকী বিশিষ্ট সাহিত্যিকে শিশুসাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা সামগ্ৰিক বৰঙনিৰ বাবে এই বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে।\nঅসমীয়া ভাষাৰ অন্যান্য শিশুসাহিত্যঃ\nশিশু আলোচনী, ভ্ৰমন সাহিত্য, বিজ্ঞান সাহিত্য ইত্যাদিৰ সমান্তৰালভাৱে অসমীয়া শিশু সাহিত্যৰ ভঁৰাল সমৃদ্ধ কৰি ৰখা আন কিছু কালজয়ী সাহিত্য হ'ল- ভৱেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া দেৱৰ "মৰমৰ দেউতা", "শান্ত শিষ্ট হৃষ্ট পুষ্ট মহাদুষ্ট" , হোমেন বৰগোঁহাঞি দেৱৰ "সাউদৰ পুতেকে নাও মেলি যায়", "বিপদৰ বন্ধু", গগন চন্দ্ৰ অধিকাৰী দেৱৰ "মাখন মামাৰ মনোৰম সাধু", "টকাত একোটা হাতী", "মাৰ গুলি, পকা চুলি ভিজা মেকুৰীৰ অতপালি", নীলা বাইদেউৰ "ওমলা গীত", "চিল চিল চিলা বাগী চিল মিলা", হীৰেণ ভট্টাচাৰ্য দেৱৰ "ল'ৰালিৰ ধেমালি" , "ৰৈ ৰৈ ধেমালি", "অকণ ধেমালি", চৈয়দ আব্দুল মালিক দেৱৰ "এখন সোণোৱালী দুৱাৰ", কৰৱী ডেকা হাজৰিকাৰ "বেজবৰুৱাৰ সাধুকথা","মইণাৰ মৌ কবিতা", ৰঞ্জু হাজৰিকাৰ "বীৰবলৰ কাহিনী", "এণ্ডাৰচনৰ সাধু", অৰবিন্দ ৰাজখোৱাৰ শিশু গল্প সংকলন "কাকৈ হাবিৰ ভূত আৰু অন্যান্য কাহিনী" ইত্যাদি। ইয়াৰোপৰি জয়ন্ত মাধৱ বৰা,হৰপ্ৰিয়া বাৰুকিয়াল বৰগোঁহাঞি, নুপুৰ মোমাইদেউ, আকাশদীপ্ত ঠাকুৰ আদিৰ ৰচনাৰ লগতে সময়ে সময়ে বিভিন্ন কাকত আলোচনীত শিশুৰ বাবে লিখা গল্প-কবিতা আৰু শিশুসকলৰ ৰচনা আদি সৰ্বদা উৰ্দ্ধত। লগতে সীমিত সংখ্যক শিশু-কিশোৰৰ ৰচনাও বিভিন্ন কাকত-আলোচনীত অথবা গ্ৰন্থাকাৰে প্ৰকাশিত হৈ আহিছে। উদাহৰণস্বৰূপে মনস্বিতা কলিতাৰ "এখন ৰহস্যময় দাপোনৰ সিপাৰে", পৰিণীতা হাজৰিকাৰ "এমুঠি হৃদয়ৰ অনুভৱ" ইত্যাদি।\nএনেদৰেই বিভিন্ন দিশ সামৰি লৈ নৱ্য প্ৰযুক্তিৰ প্ৰয়োভৰৰ বাবে একাংশৰ মাজত সৃষ্টি হোৱা অনীহাৰ পিছতো অসমীয়া ভাষাটোক ভালপোৱা, স্বকীয় সাহিত্যখিনিয়ে খেদি ফুৰা সকলক লৈয়ে অসমৰ শিশু সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰখন থিয় দি আছে। এইখিনিতে এটা কথা উল্লেখ নকৰিলে হয়তো ভুল হ'ব যে কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ ৰাজ্যিক মুক্ত বিশ্ববিদ্যালয়ে মধ্যযুগৰ পৰা ২০০০ চনলৈকে প্ৰকাশিত অসমীয়া ভাষাৰ শিশু সাহিত্যসমূহৰ সংৰক্ষন তথা পুনঃপ্ৰকাশৰ ক্ষেত্ৰত এক উল্লেখযোগ্য ব্যৱস্থা গ্ৰহন কৰি আহিছে।\nতাৰোপৰি শেহতীয়াকৈ অসমীয়া শিশু সাহিত্যৰ ধাৰাটোক পুনঃউজ্জ্বীৱিত কৰি ২০১৮ চনত অসমতো পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে গুৱাহাটীত অসম প্ৰকাশন পৰিষদে শিশু গ্ৰন্থ মেলাৰ আয়োজন কৰে। উত্তৰ পূৱ শিশু গ্ৰন্থমেলাও নিশ্চয়কৈ এক শুভ সংযোগ। যদিহে শিশু গ্ৰন্থমেলাৰ এই ইতিবাচক ধাৰাটো পৰৱৰ্তী সময়তো আগুৱাই নিয়া হয় তেন্তে নিশ্চিত ভাৱে অসমীয়া শিশু সাহিত্যই আৰু শক্তিশালী হোৱাৰ সুবিধা পাব। কিন্তু এই ক্ষেত্ৰত লেখকসকলৰ লগতে প্ৰকাশন পৰিষদ সমুহেও বিশেষ ভূমিকা লোৱাৰ প্ৰয়োজন। সৰ্বশেষত, গোলাঘাটত অনুষ্ঠিত "দোকমোকালিৰ বেলি" গ্ৰন্থৰ উন্মোচনী সভাত শান্তনু তামুলী দেৱে কোৱা- "অসম সাহিত্য সভাই পূৰ্ৱৰ দৰে শিশু গ্ৰন্থ প্ৰকাশ নকৰে" শীৰ্ষক কথাখিনি আমাৰো আক্ষেপ। অসম সাহিত্য সভা আমাৰ সাহিত্য ক্ষেত্ৰখনৰ ভৰসা। গতিকে প্ৰাপ্তবয়স্কৰ সাহিত্যৰ লগতে শিশু সাহিত্যৰ ধাৰাটোকো সমানে গুৰুত্ব প্ৰদান কৰিলেলেহে অসমীয়া সাহিত্য সামগ্ৰিকভাৱে সমৃদ্ধিশালী হৈ উঠিব। ✍ অৰ্চনা গীতা শইকীয়া\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=শ্ৰেণী_বাৰ্তা:অসমীয়া_শিশু_সাহিত্যিক&oldid=245138"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ০২ ছেপ্টেম্বৰ, ২০২০ তাৰিখে ১৭:৫০ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।