হিতেন শৰ্ম্মাৰ দিনলিপি-৫, ৬ (ধ্ৰুৱজ্যোতি শৰ্মা) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nহিতেন শৰ্ম্মাৰ দিনলিপি-৫, ৬ (ধ্ৰুৱজ্যোতি শৰ্মা)\nহিতেন শৰ্ম্মাৰ দিনলিপি-৫\nঘৰলৈ অহাৰ পিছৰেপৰা সপ্তাহজোৰা নেৰানেপেৰা বৰষুণ | অনুমান কৰিলো এয়াই হ’ব চাগে’ এই বাৰিষাৰ শেষ বৰষুণ | বৰষুণজাক বৰ টান নহয় যদিও গেলাই পেলাইছে কেঁচা ৰাস্তাবোৰ | বোকাৰে ভৰি পৰিছে মানুহৰ চোতালবোৰ | লগতে গজি উঠিছে শেলুৱৈ | বাহি চোতাল সৰাৰো কোনো সুৰুঙা নোহোৱা হৈছে | সাজ-গধূলি হবলৈ নৌ পাওতেই ৰাস্তাৰ কাষে-কাষে থকা নলাবোৰৰ পৰা বোপা-ককাৰ সজটো ৰাখিবলৈ বেং ককাইহঁতে টোৰটোৰোৱা আৰম্ভ কৰি দিছে | ওফন্দি আহিছে গভীৰ কালদিয়া নদী | ধাননি পথাৰতো পানী জমা হৈছে | পূৱৰ পানৰা পথাৰ ঠায়ে ঠায়ে টিহুনদীৰ পাৰ বাগৰি অহা পানীৰে ভৰি পৰিছে | গৰু-ছাগলী চৰাবলৈও জেগা নোহোৱা অৱস্থা হৈছে | তথাপি গৃহস্থসকলে গোহালিৰ ভিতৰতে সোমাই থকাৰ এলাহৰপৰা পৰিত্ৰাণ দিয়াবলৈ গৰু-ছাগলীবোৰ পদূলি মূৰতে এৰাল দিছেগৈ | খাবলৈ ৰাস্তাৰ দাঁতিত একো নাই | তথাপি মানুহৰ খোজ, গাড়ী-মটৰৰ চকাই মোহাৰি নিয়া বোকা মিশ্ৰিত ঘাঁহবোৰতে মুখ লগাইছে সিহঁতে | ঘাঁহ বুলিবলৈও পাত-চাট নথকা, ডং-ডংকৈ থিয় হৈ থকা ঘাঁহৰ পাতহীন ঠাৰিবোৰ | সিহঁতৰো এইকেইদিন খেৰ খাই খাই আমনি লাগি গৈছে |\nঘৰত সোমাই সোমাই আমনি লাগি গৈছে | বাহিৰত ওলাব পৰা অৱস্থাই নাই | চৌদিশে বোকা আৰু শেলুৱৈ | ঘৰৰ বাহিৰ ওলালেই মাৰ চিঞঁৰ-বাখৰ -“বাবা, চাবি দে….চেলনি আছে | ভালকে খুপি খুপি যাবি | পৰবি নহলি |” তাৰ মাজতো নিতৌ এপাককৈ ওলাই গৈছো | ওচৰৰে ঘোনো খুৰাহঁতৰ ঘৰত কেৰম খেলিছোগৈ | যোৱা এসপ্তাহ ধৰি কাম বুলিবলৈ সেয়াই | আমনি লাগি গৈছে | একে খেলকে কিমান খেলিম আৰু !! তাতে সৰু চামৰ যিহে গছত গৰু উঠা কথা ! জিভাৰতো লেকামেই নাই | যেন কেৰমৰ নহয়, অশ্লীল কথা কোৱাৰহে প্ৰতিযোগিতা সেয়া ! মাত্ৰ এসপ্তাহৰ আগতে বাছত লগ পোৱা ল’ৰাহঁতক দেখিতো ভাৱিছিলোৱেই, ডেকাচাম বহুত ভদ্ৰ হ’ল | পাচে ওৰহীৰ ওৰ এতিয়াহে ওলাই পৰিছে | সিহঁতৰ বয়সত আমাৰ চামেও বেয়া কথা কৈছিল, অশ্লীল মাত মাতিছিল | কিন্তু আজিৰ ইহঁতৰ দৰে ৰাজহুৱা স্থানত ডাঙৰ-সৰুৰ বা-বিচাৰ নোহোৱাকৈ নহয় | বহুত শুনিলো | শুনি শুনি বেজাৰ লাগি গৈছে | মাত্ৰ কেইটামান বছৰ | আৰু কিমানযে পৰিৱৰ্তন ! সেইবোৰ ভাৱি ভাৱি ক্লান্ত হৈ পৰিছো | নোৱাৰি আৰু ! এই এসপ্তাহত বহুত চেষ্টা কৰিলো সিহঁতক বুজাবলৈ, শুধৰাবলৈ | পাচে কাৰো গায়েই নলৰিল | মাজে-মাজে দুই-এটাইতো ওলোটাইহে ধৰিব খোজে | পৰিয়ালকেন্দ্ৰিক সংস্কৃতি যেন আজিকালি নোহোৱা হৈ পৰিছে ! ডাঙৰক কেনেকৈ মানিব লাগে, সন্মান যাঁচিব লাগে, ৰাজহুৱা স্থানত কি কথা কব লাগে, কি কব নালাগে আজিকালিৰ চামে যেন একোৱেই নাজানে !\nএসপ্তাহৰ বোকাৰ গেলা-গেলা গোন্ধ, শেলুৱৈ আৰু বোকাৰে আবৃত চৌদিশ, ঘৰৰ বাহিৰলৈ যোৱাৰ নামতো অসাংস্কৃতিক, অভদ্ৰ পৰিৱেশ এটাৰ মাজত কেৰম খেলি কৰা টাইম পাছ, ঘৰত থকা একমাত্ৰ গাইজনীক দিনটোৰ জোখাৰে হোৱাকৈ এবাৰতে সৰহকৈ খেৰ দিয়া…কামৰ ভিতৰত সেয়াই | পূৰামাত্ৰেই ব’ৰ হৈ গৈছো | সেয়েহে আজি ছাটিতো হাতত লৈ ওলাই গ’লো নখৰাৰ জেঠীহঁতৰ ঘৰৰ ফালে | যোৱা এসপ্তাহত দুদিনকৈ আহিও জেঠীৰ লগত কথা হ’ব পৰা নাই | নখৰাৰ জেঠী নৰীয়াত | মাত-বোলো ভালকৈ দিব পৰা নাই |\n-“অ’ নিৰেণ আতা, ঘৰত আছনা ? ” – চোতালৰ পৰাই মাত লগালো | নিৰেণ আতা নহয়, গুডো খুৰাহে ওলাই আহিল |\n– ” অ’ ভাইজ্জা, আহা | কুনদিনা আইহলা ? ”\nগুডো খুৰা মোতকৈ বয়সত সৰু যাদিও ককাৰ পুতেক হিচাপে সম্বন্ধত খুৰা হয় | সৰুৰেপৰা ধেমালিতে খুৰা বুলি মাতিছিলো যদিও অভ্যাসবশতঃ এতিয়াও খুৰায়েই হৈ ৰ’ল | তেওঁৰ আচল নাম ফুলেন যদিও গাঁওৰ খুব কমেইহে তেওঁক এই নামেৰে জানে |\n– ” খুৰা, জেঠী ভালে আছেনা ? দুইদিনো আইহলু….তুমাক পাচে দেখা নাই যি ?”\n-“এ কি কৰবা..জোন শৰ্ম্মাৰ লগত জেনেৰেটৰৰ কামত গেইছলু | পূজাও আহিলতো ! অলপ কাম-চাম উইলোবা পাল্লিও..!”\n-“অ’, তাৰমানে তুমি আজিকালি ইলেক্ট্ৰিকৰ কাম কৰাত লাগ্‌ছ ?”\n-“অ’ হে, কিবা এটা কৰি খাবা লাগবোতো !”\n-“আউবে পাচে কেনে পাইছি আজি ?”\n-“আজি অলপ ভাল পাইছি দে | ব‍ইভাও পাচ্ছি আৰু দুই-এক আষাৰ কথাও কৈছি | ”\nকথা পাতি পাতি আমি ইতিমেধ্যে নখৰাৰ জেঠী থকা বিচনাৰ ওচৰ পাইছিলোগৈ | জেঠী তেতিয়া কাষৰ বেৰখনত গাৰু এটা লৈ আওজি বহি আছিল | সন্মুখৰ বিচনাখনত বহি আছিল ওচৰৰে দুগৰাকীমান তিৰোতা | তেওঁলোকেও চাগে’ জেঠীৰ খবৰ লবলৈয়ে আহিছিল | মোক দেখা পাই সকলোকে মাত লগাই তেওঁলোক ওলাই গ’ল |\n-“অ’ জেঠী, ভাল পাইছনা অলপ ? ” থিয়ৈ থিয়ৈ ম‍ই মাত লগালো |\n-“কুন ?”-কেঁকাই কেঁকাই মাত দিলে জেঠীয়ে | যিজনী তিৰোতাৰ সুস্পষ্ট আৰু ৰহনসনা মাতত আমি ল’ৰালিৰ আজৰি সময়বোৰ সাধু শুনি শুনি পাৰ কৰিছিলো, সেইজনী তিৰোতাৰেই দুখ-বাৰ্ধক্য আৰু দৰিদ্ৰতাই জুৰুলা কৰা দুৰ্বল শৰীৰটোৰপৰা চেপি চেপি ওলাই অহা মাতষাৰ শুনি গাটো জিকাৰ খাই উঠিল | বেয়া লাগি গ’ল মনতো | বাৰে বাৰে মনতো উৰি গ’ল সাধু শুনিবলৈ স্কুলৰপৰা আহিয়েই লৰা-ঢপৰা লগোৱা সেই দিনবোৰলৈ | কিবা এক বেদনাই বুকুখন হেঁচা মাৰি ধৰিলেহি | তথাপি বুকু ডাঠ কৰি মাত লগালো-“জেঠী, চিনি পাৱ নাই ? ম‍ই হিতু | ”\n-“অ’ .. হিতু.. !! ব..হ… | এ..হ… মা..ই…চাহ একাপ দিয়ে…হিতুক |\nএকেই আছে মনটো | ঘৰৰ অৱস্থা পৰি গৈছে | তথাপি একেই আছে মনটো | সাধু শুনিব আহোতেও আমি সদায় গাখীৰপানী খাব লগা হৈছিল | নোখোৱালৈকে তেওঁ আৰম্ভ কৰা নাছিল সধুকথাৰ মজলিছ | আৰু আজিও….মোৰ শিৰ নত হৈ গ’ল | মুখেৰে কথা কবলৈ কষ্ট হৈছে, তথাপি বেদনামিশ্ৰিত হৈ ওলাই আহিছে আফচোচ | দৰিদ্ৰতাই কাবু কৰিব নোৱাৰা অতিথিপৰায়ণতা দেখি তেওঁৰ প্ৰতি মনটো আগতকৈও অধিক শ্ৰদ্ধাৰে দো খাই পৰিল |\n-“কিত্তে আইছা বাপা ? ”\n-“এসপ্তাহে হ’ল | পাচে ইবাৰ যিহে সাউতা লাগছি, ক’তো ওলবা নৰা অৱস্থা | কি কৰবা আৰ ! ঘৰতে সুমে আছু | ”\nতেওঁ হয়তো আৰু কিবা ক’লেহেতেন | কিন্তু শৰীৰে নিদিলে | কিবা কব খোজোতেই গাঁঠি লাগিলত আমি তেওঁক জোৰকৈ শুৱাই থ’লো | নিৰেণ আতা ঘৰত নাছিল | আবাই লৈ অনা চাহকণ মুখত লৈ জেঠীৰ চিকিত্‍সা সম্বন্ধীয় দুই এটা কথা পাতি ম‍ই বাহিৰ ওলালো | মন তেতিয়া ভাৰাক্ৰান্ত | এটা ভাণ্ডাৰ যেন হেৰুৱাব গৈ আছো তেনে লাগিল | হঠাতে ফোনটো বাজি উঠিল | ঘৰত অহাৰ পাচত চাগে’ এইটোৱেই প্ৰথম কল | সেউজীয়া বুটামতো টিপি ফোনটো ততাতৈয়াকৈ কানত ললো |\n-“অ’ কৈলাশ দা ? ”\n-“এতেই আছু ৰ’ | গুডো আহাত্তাতে | যায়ে আছু ঘৰত | ”\n-“অ’ ৰ | পাইছুৱে | ”\n-“ঘৰত থাকপা লাগে দেখুন | পাচে আচৰা মাৰবা পাৰবান্নাই | খেতি নষ্ট হ’লি কাটপ’ বাচ্চা ! অলপ ৰহ | ম‍ই ঘৰত যাই ল‍উ | কিবা এটা কৰৰা লাগব |”\nফোনটো কাটি দি ঘৰলৈ চেং-চেঙাই বেগ দিলো | সম্বন্ধীয় দাদা এজন আহিছে | মাছ মৰাত বিৰাট চখ থকা দাদাজনে চোতালত ভৰি দেয়েই জালৰ খবৰ লৈছে | গতিকে তাৰ মতলব জলজল-পটপট হো পৰিছে |ময়ো অৱশ্যে বেয়া পোৱা নাই | বহুদিন মাছ মাৰিব যোৱা নাই | সেই চন্দ্ৰকাকা থাকোতেই তাৰ লগত যি গৈছিলো, তাৰ পাচত আৰু তেনেকৈ পথাৰলৈ মাছ মাৰিব যোৱা হোৱাই নাই | এইবাৰ ইমানদিন এনেয়ে ঘৰত সোমাই থাকিলো | আগতে মনত খেলোৱা হ’লে মাছ মাৰিব‍ই যাব পাৰিলোহেতেন | কমচে কম এসাজৰ হোৱাকৈতো আনিব পাৰিলোহেতেন ! কিয়যে পাহৰি আছিলো !\nনখৰাৰ জেঠীৰ লগত কথা পাতি ওলাই আহিছো | মনত লৈ আহিছো এসোপা বিষাদ আৰু অনিশ্চয়তা | হেৰুওৱাৰ ভয় | এটা বিশাল ৰসৰ ভাণ্ডাৰ, জীৱন্ত এখন সাধুকথাৰ পুথি যেন আমি হেৰুৱাব ওলাইছো ! বোকাময় হৈ পৰিছে মোৰ সন্মুখৰ ভৱিষ্যতৰ পৃথিৱীখন | এটা এটা বেয়া ফলে কাঢ়ি লৈ গৈ আছে মোৰ মনৰ এটা এটা সপোন | ধূঁৱলি-কুঁৱলি দেখিছো চৌদিশ | কিন্তু হঠাতে কৰপৰা যে ফোনতো আহিল | আহিয়েই দি থৈ গ’ল এক পুৰণি নিচা-যি নিচাই মোৰ মনৰপৰা নিমিষতে কাঢ়ি লৈ গ’ল বিষাদত ডুব গৈ থকা সকলো ভাৱনা | পাহৰি গ’লো ম‍ই কি সপোন দেখিছিলো, কিহৰ মায়াই মোক বলীয়ান কৰি তুলিছিল ! এতিয়া মাথো এটাই নিচা..মাছ মাৰিব যোৱা, মোৰ পুৰণি নিচা এটাক আকৌ আকোঁৱালি লোৱা | ফোনটোক এবাৰ ধন্যবাদ জনালো |\nহিতেন শৰ্ম্মাৰ দিনলিপি-৬ (ধ্ৰুৱজ্যোতি শৰ্মা)\nবহুত কষ্টৰ মূৰত যেতিয়া যোগাৰখিনি হৈছিল তেতিয়া ৰাতি আঠটামানেই বাজিছিল | ৰাস্তাত সিঁচৰতি বোকাবোৰ ভৰিৰ আঙুলিৰ মাজেৰে ফেচেট-ফেচেটকৈ পাৰ কৰাই আগবাঢ়িছিলো দুটি প্ৰাণী | দুয়োৰে হাতত জ্বলি থকা দুডোখৰ চাইকেলেৰ পুৰণি টায়াৰ | আনখন হাতত দুখন দাখৰ | দাখৰ বুলি ক’লে ভুল হব | আচলতে দুখন নগা দাহে |\n“ডাঙৰ ঘৰ”ৰ বাঁহেৰে বনোৱা বেৰৰ “কামি”ত ওলোমাই থোৱা জালখন যেতিয়া নমাই আনিছিলো, তিনিটামান নিগনি পোৱালি জঁপিয়াই দৌৰ মাৰিছিল | তেতিয়াই অনুমান কৰিছিলো কি হ’ব পাৰে জালখনৰ অৱস্থা | যি ভাৱিছিলো সেয়াই হৈছিল | তিনি কিলো “গুলী”ৰ পাঁচহতীয়া জালখন খণ্ড-বিখণ্ড হৈ মজিয়াত সিঁচৰতি হৈ পৰিছিল | মৰহি গৈছিল মনটো | এই জালখনৰ পৰাই লৈছিলো ম‍ই মাছ মৰাৰ শিক্ষা | ক’ত যে কিমান ঘটনা ঘটিছিল এইখন জালক লৈ | জাল মাৰোতে জালে সৈতে গৈ পুখুৰীৰ মাজ পোৱা, নদীত মাছৰ উজান উঠোতে আমাৰ ঘৰত থকা লগুৱা “পেন্দুকণা” চন্দ্ৰ কাকা জালৰ ভিতৰত সোমোৱা, আৰু খুৰাই ডাঙৰ মাছ পৰা বুলি গোটেইখন হুলস্থূল লগোৱা…ইত্যাদি কিমান যে ঘটনা ! মাছৰ লগত জড়িত মোৰ স্মৃতিবোৰৰ বেছিভাগ এই জালখনেই কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিল | আৰু আজি ! এক বিমৰ্ষতাই আগুৰি ধৰিছেহি | এবিধ সম্পদ হেৰুৱাই পোৱা দুখে মোকো ছানি ধৰিছেহি | জালৰ গুলীবোৰৰ ইটোৱে সিটোৰ লগত খুন্দা মাৰি উত্‍পন্ন কৰা শব্দ তেতিয়াও কানৰ কাষত বাজিয়েই আছিল |\n-“ঐ, কহে যাবি ইটা ? ” -কৈলাশ দাৰ মাতত কেইঘণ্টামান আগৰ পৰা বাস্তৱলৈ যেতিয়া উভতিছিলো, মোৰ বাঁও হাতত জ্বলি আছিল কাটা টায়াৰ আৰু সোঁহাতত উদ্যত হৈ উঠিছিল নগা দা | পিছে ক্ষন্তেক সময়ৰ বাবেহে | জ্বলি থকা টায়াৰৰ পোহৰত সন্মুখৰ পথাৰখন দেখি থৰ হৈ ৰৈছিলো | কিছু সময়ৰ বাবে একো ঠিৰাং কৰিব পৰা নাছিলো, ক’লৈ যাম | আগতে এইখিনিতে, ঠিক এইখিনিতে, য’ত এতিয়া আমি থিয় হৈ আছো, কম মাছ মাৰিছিলোনে ইয়াত থকা “বৈ”টোত ! ক’ত এতিয়া সেই “বৈ” ? সেইখিনি ঠাইত এতিয়া নিৰ্লজভাৱে থিয় হৈ আছে বিবস্ত্ৰ দুখন পকী দেৱাল | হয়তো কাৰোবাৰ দালান বনোৱাৰ পৰিকল্পনা ! তাকে দেখি শাৰী পাতি কাষতো ঠায়ে-ঠায়ে থিয় দেছি অনুৰূপ কিছুমান দেৱাল অথবা ভেঁটি মাটিৰ বাবে ৰখা মাটিৰ দম | এডোখৰ-এডোখৰকৈ খেতিমাটিৰ বিলুপ্তিৰে, অলপ-অলপকৈ স্মৃতিৰ সমাধিবোৰৰ কাষেৰে হৃদয়খনকো এক ৰূঢ় বাস্তৱময়তালৈ ঠেলি আৱাসিক এলেকালৈ ৰূপান্তৰ হব খোজা খেতি মাটিবোৰৰ কাষেৰে আগবাঢ়ি যোৱা চিধা অথচ হেলনীয়া ৰাস্তাটোৰে আমি আগবাঢ়ি গৈছিলো | হাতত থকা টায়াৰৰ লগতে মনটোৰ কোনোবা কোণ এটাও লাহে লাহে জ্বলি উঠিছিল |\n-“এতে দেখুন ঘৰে-ঘৰ হ’ল | খেতি কৰা যাগাগেলা কেইদিনমান পাছত নহএ হ’ব’ আৰ’ | বুলচুন অলপ আ‍উগে যাউ |” কৈলাশ দাক কৈ আগবাঢ়িলো |\nএইখিনিতে ৰাস্তাটো সোঁফালে ঘূৰি পূৱমুৱা হৈছে | ৰাস্তাৰ দক্ষিণফালে সেয়া পানৰা ৰিজাৰ্ভ | তাৰো দক্ষিণে থকা পানৰা বিল আৰু ৰিজাৰ্ভৰ মাজত সদম্ভে থিয় হৈ আছে পুৰণি সুউচ্চ সেই ধুপ গছজোপা | কলমৌৰে ভৰি পৰিছে গোটেই ৰিজাৰ্ভখন, য’ত চন্দ্ৰকাকাই সদায় গৰু চৰাবলৈ আহিছিল | সেই ৰিজাৰ্ভ আজি কলমৌৱে আৱৰি হাবিৰ লেখিয়া কৰিলে | ৰাস্তাৰ বাঁওফালে ধাননি পথাৰ | পাৰাপাৰহীন পানৰা পথাৰ | পানৰা পথাৰক ৰিজাৰ্ভৰ পৰা নিলগাই সূৰুয উঠা দেশলৈ বুলি পোন বাটে আগবাঢ়িছে গৰু গাড়ী যাব পৰা ওখোৰা-মোখোৰা পথটো | যেন অসীমত মিলি যোৱাৰহে পৰিকল্পনা ! সেই দিশতে আগবাঢ়িছো আমিও | আগবাঢ়ি গৈ আছে পকী দেৱালবোৰ |\n-“ঐ ত‍ই কি ভাৱি আছা ? মাছ মাৰবা ইচ্ছা নাই যদি ইটাও ক’, ঘূৰি যাউ | “-কৈলাশদাৰ মাতত এইবাৰ খঙৰ ছাঁ দেখি মাছ মৰাতেই মন দিম বুলি ঠিক কৰি ললো |\n-“ব’ল এখনিদি নামু | অলপ আগতে এটা দং আছিল |তাৰ কাষৰ ফুটটোত কুইচা পাবা পাৰু | “-যেতিয়া জোৰা কাটিব যাও, সদায়ে আমাৰ লক্ষ্য হয় কুচিয়া | অৱশ্যে জোৰা কটাত ম‍ই সিদ্ধহস্ত নহয় | তথাপিও আজি উপায়ন্তৰ হৈ আহিব লগা হ’ল |\nৰাস্তাৰপৰা পথাৰত খোজ পেলাই দুয়ো গজংকৈ-গজংকৈ আগবাঢ়িলো | ঠৈখিনি বাম হেতুকে পথাৰ পানীৰে ভৰি থকা সময়তো পানী আঠুৰ ওপৰলৈহে উঠিছে | আগলৈ দ ঠাই | সেয়েহে যিমান পাৰো সিমান মাছ ইয়াতেই কাটিব লাগিব | ভাৱিছোহে মাথো | টায়াৰৰ জ্বলি থকা জুইৰ পোহৰত ফটফটীয়াকৈ দেখা পোৱা পানীৰ তৰপেৰে এটি গৰৈ মাছ দৌৰি আহি থৰ লাগি চাই ৰ’ল | স্বতঃস্ফুৰ্তভাৱে সোঁহাত গৰ্জি উঠিল | তত্‍মূহুৰ্ততে নগা দা খনে দুডোখৰ কৰি পেলালে গৰৈ ডাঙৰীয়াক |\n-“কৃষ্ণ কৃষ্ণ, যাত্ৰা কল্লু দে | পাচে গৰে হে |”-অলপ আগে আগে গৈ থকা কৈলাশ দাক চিঞঁৰিলো |\n-“ম‍ই কুইচাহে লম দে | বাকী যি কাটা ত‍য়ে লবি | ”\nকিছুসময় আগবাঢ়িলো | গৰৈ ডাঙৰীয়াৰ বাহিৰে আন বিলাকৰ খবৰেই নাই | যিওবা দুই এটা মাজে মাজে ভাঁহি উঠে সিও “পেনকুল্লা” | দাৰে ঘাপ দিবলৈ ঠাইয়েই নাই তাৰ দেহত | সেয়েহে সেইবোৰক প্ৰাণভিক্ষা দি আগলৈ গৈ থাকিলো | জপং-জপং, জপং-জপং কৈ | আগ বাঢ়িছোহে বাঢ়িছো, মাছ হ;লে নাই | সেয়েহে লাহে লাহে অতীষ্ট হৈ দুয়ো পলিচি বনোৱাত লাগি গৈছো | দুডৰা খেতিমাটিৰ মাজৰ সৰু সৰু আলিবোৰৰ কাষত দুই-এজোপা মেটেকা |\n-“মেটকাৰ কাষত চা, মাগুৰ পাবা পাৰা | “-কৈলাশদাক ক’লো | য’ত চেং-গৰৈৰে আকাল, তাতে আৰু মাগুৰ ? মূৰৰ ওপৰৰ পৰা কাউৰীটোৱে কা-কা কৰি উঠিল |\n-“নহে এতে কুইচাহে পাম ” -ইপিনে কুচিয়াৰ দাহত পৰা কৈলাশ দাই কৈ উঠিল |\n-“ইমান পানীত কুইচা থাকপ’ না ? ”\n-“থাকপ’ ৰহ | কুইচা থাকলি ওচৰত বেলেগ মাছ নাথকে |”\n-“কিয় ? ”\n-“কুইচাক সাপ বুলি ভাৱি মাছগেলা পোলো‍ই |”-কৈলাশ দাৰ কথা শুনি পেটে পেটে হাঁহি উঠি গ’ল | তথাপিও দুয়ো আগবাঢ়ি গৈ থাকিলো | লাহে লাহে আমাৰ মুখৰ মাত নোহোৱা হৈ আহিল | এতিয়ালৈকে হোৱা বিফলতাই দুয়োকে বাৰুকৈয়ে হতাশ কৰিছে | পথাৰত সেই একেই পানীৰ জোখতেই আমি আগবাঢ়ি গৈ থাকিলো | পানী কেতিয়াবা আঠুৰ ওপৰত, কেতিয়াবা আকৌ গাঁথিৰ ওচৰ পায়হি | এন্ধাৰত ধৰিব পৰা নাই কিমান্দূৰ পালোহি | তথাপি আগবাঢ়ি আছো | মনত নুমাই যাব খোজা এটা আশা-কিজানি ভাল মাছ পাওৱেই | মাজে মাজে ঘপংকৈ পানীৰ মাজলৈ সোমাই গৈ থাকিল নগা দা | আৰু বৃথা হোৱাৰ পিছত দুয়োৰে মুখৰপৰা সৰি থাকিল ডাংকোপ মৰা কথা-\n-“ইচ, ষোল আছিল এ…. ফিচাত পৰিল ঘাপটু.. বেটাই পলোলাক…|” কেতিয়াবা আকৌ “কুইচা আছিল এ, ম‍ই ধোৰা বুলি ভাৱি লাকাটলু, ধেত্ তেৰি !!: ধৰণৰ কথা | মুঠতে আমি মুখেৰে এজনেও পৰি যোৱা নাই | আৰু আমাৰ প্ৰতিষাৰ কথাতেই কাউৰীটোৱে ওপৰৰ পৰা চিঞৰি থাকিল-কা-কা, কা-কা, কা-কা…..\nকুচিয়াৰ দাহত পৰি আন মাছ নকটা কৈলাশ দাই অৱশেষত সেই সুবিধা পালে | বেঁকা-বেঁকিকৈ এডাল কুচিয়াৰ পোৱালি আগুৱাই আহিল পোহৰ অভিমূখে | লগে লগে সিও দেৰি নকৰি দাৰ গাদিৰে সোধাই দিলে প্ৰচণ্ড কোব এটা | শব্দতে গম পালো, এইবাৰ মিছা নহয়, কিবা এটা সঁচাকৈয়ে পৰিছে |\n-“পচ্চি ৰ’ ইবাৰ | নপৰি ক’ত যাবি বেটাহঁত ? ” – কুচিয়াৰ পোৱালি ডালক আৰু এটি কোৱ সোধাই সি কৈ উঠিল | তাৰ পিছত আৰু অলপ সময়, কিন্তু অলপ সময়ৰ পিছতেই বুজি উঠিলো আজিলৈ আৰু নহব | বৰ বেয়াকৈ মুখথেকেচা খালো আজি | বাৰে বাৰে ঠাই সলনি কৰিছো, পদ্ধতি সলনি কৰিছো, অথচ কোনো পলিচিয়েই কাম দিয়া নাই | অথচ নাও বুৰিলেও টিঙৰপৰা নামিব নোখোজা আমাৰ থু-থূহীয়া মুখ দুখন | মাছৰ সন্ধানত আমি কিমান দূৰ পাইছোগৈ নিজেই নাজানো | অথচ সৰু সৰু পাঁচ-ছয়টা মাছতেই আমি ক্ষান্ত থাকিবলগা হৈছে | সময়ো বহুদূৰ আগবাঢ়িছে | লাহে লাহে বিৰক্ত হবলৈ আৰম্ভ কৰিছো | হঠাতে সন্মুখত এটা ষোল | ডাঙৰ ষোল মাছ | দাখন দাঙিলো | …জপং..| চব পণ্ড | কৰপৰা জানো ভেকুলীটো জঁপিয়াই পৰিল ! ষোল ককাই পলাই পত্ৰং দিলে | খঙতে ভেকুলীটোকেই ঘাপটো মাৰিলো | নপৰিল | মোক ইতিকিং কৰি সি ষোল ককাইক পলাই লৈ গুছি গ’ল | সেই খেতি পথাৰৰ বনোৱা পকী দেৱালকেইখনে কৰা ইতিকিঙৰ দৰে একেই ইতিকিং |\nবাৰে বাৰে মনটো উভতি গৈছে সৰুতে মাছ মৰা বৈটোৰ তালৈ | আজি সেই বৈ নাই | আছে মাথি এটা সভ্যতাৰ আধাৰশিলা | হয়তো আৰু কেইবছৰমান পিছতেই নিঃশেষ হৈ যাব আমাৰ হেঁপাহৰ থলী এই পথাৰখন | খেতিৰ “আগ তোলা”ৰ আমাৰ আৰু কোনো প্ৰয়োজন নাথাকিব | সময়ো নাথাকিব ভাদ-আহিন মাহৰ পথাৰৰ পাৰাপাৰহীন সেউজীয়া চাবলৈ | আঘোণৰ সোণালী পথাৰলৈ ধান কাটিবলৈ অহা খেতিয়কসকলৰ নাথাকিব কোনো চঞ্চলতা | গৰু-ম’হৰ টিলিঙাৰ শব্দৰ নাবাজিব | খেতি উঠোৱাৰ শেষত পথাৰত থাপনা সাজি দিয়া হৰিধ্ধনিৰ শব্দও শুনা নাযাব | সভ্যতাৰ নামত যান্ত্ৰিকতাই সকলো বিনাশ কৰি পেলাব | আৰু তেতিয়া আমাক আমনি কৰিবহিনে আমাৰ সেই ভাল লগা সময়বোৰে ?\n-“পাইছু ৰ’ | ” নাতিদূৰৈৰ পৰা কৈলাশদাই চিঞৰিলে | তাৰ ওচৰ চাপি দেখো বিশ-পশিচটামান ডাঙৰ ডাঙৰ পুথি, কাৱৈ আৰু চেং মাছ |\n-“কাৰ ফাঁচীলেঙী ? ” মোৰ বুজিবলৈ অলপো সময় নালাগিল ক’ৰপৰা সি মাছকেইটা গোটালে |\n-” এতে আছিল |”\n-“বুল , যাউ | টাইমো বহুত হল কিজানি \_ বাৰটামেন বাজবাএ লাগে | ”\n-“ৰ’ | আমি কুনফালৰপৰা আইছলুনু ? ”\n-“অতো | চাইৰোফালে পাথাৰেই পথাৰ দেখুন !”\n-“আমি এই ফালেদি আইছলুনা ? বুলচুন সিফালেদিয়ে যাই থাকু ”\nসন্মুখলৈ চাই অবাক হৈ গ’লো | ক’ত আমি এৰি অহা পানৰা ৰিজাৰ্ভ ? ক’তো পাৰেই নাই দেখোন ! ইপিনে হাতত জ্বলি থকা টায়াৰো পুৰি শেষ হৈ আহিছে |\n-“কৈলাশদা, তোৰ টায়াৰডেল নুমো | ৰাস্তা বিচৰোতেহে ইটা আমাৰ অধ্যা ঢুকপ’ | ”\nমাছৰ চিন্তা বাদ দি এইবাৰ আমি লাগি গ’লো আমাৰ ৰাস্তাৰ সন্ধানত | পাৰাপাৰহীন পথাৰ | তাতে একাঠু পানী | তেনে অৱস্থাত পথাৰৰ মাজত থকা আলিবোৰকে আমি লব লাগিব আমাৰ পথৰ সাৰথি কৰি |\nইপিনে ঘৰত ? নিশা এক বাজিছিল | ঘৰলৈ তেতিয়াও উভতি আহি পোৱা নাছিলো ম‍ই আৰু কৈলাশদা | মাৰ চিন্তা লাহে লাহে বাঢ়ি গৈ আছিল আৰু ঘনে ঘনে পদূলি মুখলৈ আহি হতাশ মনেৰে আকৌ উভতি গৈছিল |\n← ঘৰ-সংসাৰ – ১৬ (প্ৰদ্যুৎজ্যোতি শইকীয়া)\nমোৰ পৃথিৱীত ইঞ্জিনীয়াৰ (১) (অজয় লাল দত্ত) →\nবেবেৰিবাং -(১): ৰুদ্ৰ নাৰায়ণ বৰকাকতি


NRCত বাদ পৰা ১৯ লাখ লোকৰ বিষয়টো কেনেকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ নহয়? – CJI ৰঞ্জন গগৈৰ বিৰুদ্ধে সৰৱ তৰুণ গগৈ– News18 Assam\nNRCত বাদ পৰা ১৯ লাখ লোকৰ বিষয়টো কেনেকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ নহয়? – CJI ৰঞ্জন গগৈৰ বিৰুদ্ধে সৰৱ তৰুণ গগৈ\n»NRCত বাদ পৰা ১৯ লাখ লোকৰ বিষয়টো কেনেকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ নহয়? – CJI ৰঞ্জন গগৈৰ বিৰুদ্ধে সৰৱ তৰুণ গগৈ\nUpdated:November 6, 2019, 6:00 PM IST\nমুখ্য ন্যায়াধীশ ৰঞ্জন গগৈয়ে অহা ১৭ নৱেম্বৰত অৱসৰ লোৱাৰ পিছত সাক্ষাৎ কৰিব তৰুণ গগৈয়ে।\nLast Updated: November 6, 2019, 6:00 PM IST\nএইবাৰ দেশৰ মুখ্য ন্যায়ধীশ ৰঞ্জন গগৈৰ বিৰূদ্ধে সৰৱ হৈছে প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈ। News18 ৰে নতুন দিল্লীত হোৱা এক আছুতীয়া সাক্ষাৎকাৰত NRC সন্দৰ্ভত মুখ্য ন্যায়াধীশ ৰঞ্জন গগৈয়ে কৰা মন্তব্যক লৈ সমালোচনামুখৰ হৈ পৰে গগৈ।\nগগৈয়ে কয় – ‘নাগৰিকপঞ্জীৰ পৰা বাদ পৰা ১৯ লক্ষ লোকৰ বিষয়টো তেওঁ কেনেকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ নহয় বুলি ক’ব পাৰে? ভিত্তিবৰ্ষক প্ৰত্যাহ্বান জনোৱাসকলে যদি জুইৰে খেলিছে তেন্তে CAB আনিব বিচৰাসকলেও জুইৰ লগত খেলিছে। দেশৰ গৃহমন্ত্ৰী অমিত শাহে জুইৰ খেলিছে।’\nতৰুণ গগৈয়ে ৰঞ্জন গগৈলৈ NRCৰ বিসংগতিসমূহ আঙুলিয়াই পত্ৰও প্ৰেৰণ কৰিছিল। কিন্তু মুখ্য ন্যায়ধীশে সেই পত্ৰৰ উত্তৰ নিদিলে বুলি মন্তব্য বৰ্ষীয়ান নেতাগৰাকীৰ।\nতৰুণ গগৈয়ে কয় – ‘তেওঁ মোক মাতিব পাৰিলেহেঁতেন। কিন্তু মতা দূৰৈৰ কথা, ন্যায়াধীশ গগৈয়ে পত্ৰখনৰ প্রাপ্তি স্বীকাৰৰ সৌজন্যতাও প্রদর্শন নকৰিলে।\nFirst published: November 6, 2019, 6:00 PM IST


চেষ্টা (জ্যোতি প্ৰকাশ নাথ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nচেষ্টা (জ্যোতি প্ৰকাশ নাথ)\nইতিমধ্যে দহটামান পাত ফালিলে কিশোৰে, তথাপিও নতুন উৎসাহেৰে আকৌ লিখিব বহিল সি নতুন এটা পাত লৈ । যিকোনো বস্তুৱেই অবাবত খৰছ কৰিবলৈ বেয়া পায় সি তাতে বগা কাগজৰ কথাটো আৰু বেলেগ । স্কুলত পঢ়ি থকা সময়ত তাৰ প্ৰত্যেকটো বহীৰে প্ৰতিটো পাতত অতি সাবধানেৰে লিখিছিল সি । অংকৰ বহীটোলৈহে খুউৱ বেয়া লাগিছিল তাৰ, দুটামান শাৰী দীঘে দীঘে পাতটোৰ আধালৈকে লিখিলেই গোটেই পাতটো ভৰ্তি হৈ যায় । সেই কাৰণেই পূৰণা অংকৰ বহীবিলাক সি মুখষ্ঠ লিখিবলৈ ব্যবহাৰ কৰিছিল যাতে ৰৈ যোৱা খালী ঠাই বিলাক পূৰ হয় আৰু পাতকেইটা ভৰ্তি হয়, আচলতে তাৰ কথাত পাতটোৰ সঠিক ব্যবহাৰ হয় । অৱশ্যে অৰ্থাভাৱত পৰি যে প্ৰতিটো পাতত খুদ চাউলৰ নিচিনা আখৰ লিখিব লগা হৈছিল তেনে নহয়, খোৱা বোৱাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি পিন্ধা উৰালৈকে সৰুৰে পৰাই কেতিয়াও কষ্ট পাব লগা হোৱা নাই কিশোৰ । দেউতাক তাৰ ঘৰৰ ওচৰৰে এম পি স্কুলৰ প্ৰধান শিক্ষক, তাৰ মাকও গাওঁখনৰ বিভিন্ন আত্মসহায়্ক গোট আদিৰ লগত জড়িত এগৰাকী সৰবৰহী মহিলা । গতিকে ভনীয়েকৰ সৈতে চাৰিজনীয়া পৰিয়ালটো আৰামত চলি গৈছিল কোনো অভাৱ অভিযোগ অবিহনে । তথাপিও কিয় জানো তাৰ যিকোনো বস্তুৰ প্ৰতিয়েই অত্যধিক মৰম, আনকি সময়ৰ ক্ষেত্ৰতো সি অত্যন্ত সাবধান । প্ৰতিটো মিনিটৰে আগতীয়া হিচাপ অনুসৰিহে কাম কৰে কিশোৰে । আৰু টকা-পইচাৰ কথাতো কবই নালাগে যেনিবা, এক টকালৈকে এৰি নিদিয়ে সি যাৰ কাৰণে বন্ধুমহলত চিকতা কিশোৰ বুলি সি বিখ্যাত । আনে যিয়ে নকওক সি কিন্তু কাৰো কথাত পাত্তা নিদিয়ে আৰু বৰ গৌৰবেৰে নিজকে মিতব্যয়ী বুলি হে কয় আৰু লগৰ কেইটাকো তাৰ নিছিনা হবলৈ উপদেশ দিয়ে ।\nআজি পিছে সি গল্প এটা লিখিবলৈহে ইমান ধুনীয়া বগা বগা কাগজবোৰ নষ্ট কৰিবলগীয়া হৈছে । লিখক হবলৈ সৰুৰে পৰা তাৰ খুউৱ মন আছিল । ডিগ্ৰীটো পাছ কৰি কি কৰো কি নকৰো ভাৱি থাকোতেই একেলগৰ তিলকৰ উৎপাতত দৌৰাদৌৰিকৈ আহি একেলগে গুৱাহাটীৰ নতুনকৈ খুউৱ নাম কৰা প্ৰাইভেট ক’লেজ এখনত এমবিএ ত নামটো লগাইছিল । কামটো ইমান ফতাফট হৈছিল যে কিশোৰে কথা বিলাক গমি পিতি চাবলৈ বিশেষ সময়ে নাপালে । যি হ’ল ভালেই হ’ল আৰু ইমান নামকৰা ক’লেজ যেতিয়া সকলোখিনি ভালেই হ’ব বুলি সি মনপুতি ছাত্ৰানং অধ্যয়নং তপত লাগিছিল । কিন্তু দিন যোৱাৰ লগে লগে লাহে লাহে সি যেতিয়া গ’ম পালে এনেকুৱা প্ৰাইভেট ক’লেজ বিলাকৰ বাহিৰে ৰঙ-চঙ ভিতৰে কোৱাভাতুৰি বৰণ, তাৰ উৎসাহ বিলাক হেৰাই যাবলৈ ধৰা যেন লাগিছিল । তথাপিও নামৰ পিছফালে এমবিএ টো যেনে তেনে লগাম বুলিয়ে কিশোৰ এতিয়ালৈকে ধৈৰ্য্য ধৰি আছে ।\nসিহঁতৰ ডিপাৰ্টমেন্টৰ পৰা বছেৰেকীয়া প্ৰাচীৰ পত্ৰিকা উলিওৱাৰ যোজা চলিছে আৰু তাতেই গল্প এটা লিখিবলৈ কিশোৰক পত্ৰিকাৰ সম্পাদক মনোজ ছাৰে খুউৱ যোৰ দিয়াত সি গল্প এটা লিখিবলৈ বুলি বহিছিল । কিন্তু একো এটা লিখিব নাই পাৰা সি, প্ৰথমে ভাৱিলে নিজৰ জীৱনক লৈ লিখো, কিন্তু সেইটো বৰ ক’ম’ন, পছন্দ নহ’ল । ঘৰখনৰ কথা লৈ লিখো, কিন্তু একোৱেই নিমিলে । আকৌ ভাৱিলে প্ৰথম গুৱাহাটীত আহি ভাৰাঘৰ, হোষ্টেল, পিজি আদিত টিকা চোচৰাই ঘুৰি ফুৰাৰ কথা লিখো কিন্তু, ধেই সেইবিলাক আৰু কোনোবাই পঢ়িব নেকি ? তেনেহ’লে মানুহে পঢ়িব কি ? কি লাগে পাঠকক ? অথনিৰে পৰা সেইবিলাককে ভাৱি ভাৱি মুৰটো গৰম কৰিছে আৰু কাগজ ফলিছে কিশোৰে । মাজতে মনোজ চাৰক ফ’ন কৰি সুধিলেও কি লিখিব লাগে, তেওঁৰ মতে বাস্তৱ জীবনৰ নিস্থুৰ কৰুণ বৰ্ণনা বা যদি ৰসাল দৈনন্দিন জীবনৰ কথা লিখা যায় তেনেহ’লে ৰাইজে পঢ়ি ভাল পায় । বা প্ৰেমৰ বৰ্ণনাও লিখিব পাৰি একেবাৰে কাব্যিক ষ্টাইলত, লগতে অলপ মা-মচলা ট্ৰেজেদি জাতীয় ইত্যাদি । প্ৰেমৰ কথা ভাৱোতেই তাৰ মনলৈ আহিল অদিতীৰ কথা । অদিতী নাথ, দ্বিতীয় বছৰত সিহতৰ ক্লাছত নতুন সংযোগ, তিলকৰ ভাষাত ষ্পষ্টভাৱে এটা নতুন মালৰ আমদানি । ক’লা পেন্ট বগা ছাৰ্টৰ লগত ডিঙিত মেৰুণ ৰঙৰ টাই লগাই যেতিয়া অদিতী ক্লাচত সোমায় আক্ষৰিক অৰ্থতে সিহতৰ ক্লাচটো পোহৰ হৈ উঠে । ধেনুভিৰীয়া চেলাউৰী, কমলা কোহঁৰ লেখিয়া গুলপীয়া ওঁঠ, দালিমগুতীয়া দাঁত আৰু গভীৰ ৰাতিৰ দৰে ক’লা ঘন চুলিটাৰী লগতে দুচকুৰ চাওনি আহ: বিজুলী মৰা বুলিলে যেন কমকৈ হে কোৱা হয়, তাই সচাকে এজনী পৰি ।\nপ্ৰথম দেখাৰ দিনাই চিৰাচৰিতভাৱেই কিশোৰ অদিতীৰ প্ৰেমত পৰিছিল আৰু তাইক প্ৰ’পজেলটো কেনেকৈ দিয়া যায় তাৰেই গুণাগথা চলিছিল প্ৰায় দুসপ্তাহ । প্ৰথমতে চিনাকী, বেছি নাটকীয় নকৰি এদিন চিধাই তাইক মাতি কলে “ মই কিশোৰ, ঘৰ সোণাৰীত আৰু বিষয় ফাইনেঞ্চ, তুমি ডাইৰেক্ট ছেকেণ্ড ইয়াৰত আহিলা ফাৰ্ষ্ট ইয়াৰত ক’ত আছিলা ? তোমাৰ নামটো অদিতী বুলি মই জানো সেয়েহে ব’ৰ নকৰি ডাইৰেক্ট মই জানিব বিছৰা কথাটোহে সুধিলো ।“ আচৰিত হৈ অদিতীয়ে সুধিছিল তুমি মোৰ বিষয়ে জানিবলৈয়ে বা কিয় ইমান আগ্ৰহী । সি ক’লে “তোমাৰ নিছিনা ইমান ধুনীয়া ছোৱালী এজনীৰ প্ৰতিটো কথাই জানিবলৈ মোৰ নিছিনা চফল ডেকা এজন আগ্ৰহী নহয় বুলিলেহে চিন্তনীয় বিষয় হ’ব ।“ ছোৱালী পটোৱা ডায়’লগ বিলাক ইতিমধ্যেই তিলকৰ পৰা শিকি হৃদয়ংগম কৰি থৈছিল কিশোৰে । কিন্তু বৰ দুখ লাগিছিল যেতিয়া তাই কৈছিল মাকৰ আকস্মিক মৃত্যুত কলকাতাৰ চেইন্ট জেভিয়াৰ্ছ ক’লেজত দ্বিতীয় ষান্মাষিকৰ পৰীক্ষা দিয়ে গুৱাহাটীৰ ঘৰলৈ ঘুৰি আহিবলগীয়া হৈছিল কাৰণ তাইৰ দহবছৰীয়া ভায়েকটোক দে‍উতাকে অকলে চম্ভালিব নোৱাৰে । স্বাভাবিকতেই আবেগিক হৈ পৰিছিল কিশোৰ আৰু সহানুভূতি জাগি উঠিছিল অদিতীৰ প্ৰতি আৰু দুদিনতে সেই সহানুভূতিয়ে তীব্ৰ প্ৰেমৰ ৰুপ লৈছিল । ক্লোজ হৈ পৰিছিল সিহঁত লাহে লাহে । কিশোৰৰ অকপট স্বীকাৰোক্তি আৰু ভিতৰত একো লুকুৱাই ৰাখিব নোৱাৰা স্বভাৱটোএ মোহিত কৰা যেন লাগিছিল অদিতীকও । সিতো মনে মনে ঠিকেই কৰি পেলাইছিল হনিমুনত ক’ত ফুৰিবলৈ যাব, কি কি গিফ্ট দিব প্ৰথম চাকৰি পালে অদিতীক । কিন্তু ডাইৰেক্ট কব পৰা নাছিল তাইক “মইযে ভাল পাওঁ তোমাক অদিতী আৰু….”\nআৰু এটা কথা লক্ষ্য কৰিছিল সি, সিহতৰ ক’লেজৰে টুৰিজিমৰ ফেকাল্টি মনোজ ছাৰৰ লগত অদিতীৰ অলপ বেছি হলিগলি, মানে একেলগে অহাযোৱা কৰা, ক্লাছত বেছি গুৰুত্ব দিয়া আনকি কেতিয়াবা দুয়োকে কৰিডৰত একেলগে ভালেখিনি সময় কথাপাতি থকাও দেখিছে সি । সেইবিলাক বৰ বেছি চিন্তা কৰিবলগীয়া কথা নহয় বুলিয়ে আগ্ৰাহ্য কৰি আছিল যদিও সিদিনাহে তাৰ চকু খুলিলে যিদিনা তিলকে অনা খবৰৰ পৰা সি গ’ম পালে অদিতীয়ে কলকাতা যোৱাৰ আগতেই মনোজ ছাৰক তাইৰ হৃদয় খন দি থৈছে আৰু সেইদিনাৰ পৰাই সি তাইৰ কথা ভাবিবলৈ এৰি দিছে । দুখন প্ৰেমাসিক্ত হৃদয়ৰ মাজত সোমাই এটা পবিত্ৰ সম্বন্ধত ফাট মেলোৱাৰ কোনো ইচ্ছা নাই তাৰ লাগিলে জিৱনৰ প্ৰথম প্ৰেম একপক্ষীয় হৈ থকা বুলি কৈয়ে সি পিছত গৌৰৱ কৰিব । আৰু আজি সেই মনোজ ছাৰৰ উচটনিতে গল্প এটা লিখিবলৈ বহি কাগজৰ শৰাধ পাতিছে সি । হঠাতে তাৰ মনলৈ আহিল কিয়নো সি অদিতীৰ প্ৰতি থকা তাৰ একপক্ষীয় প্ৰেমৰ বৰ্ণনা কৰি গ’ল্প এটা নিলিখে । ভৱা মতেই কাম, প্লতটো মনতে জুকীয়াই লৈ সি আৰাম্ভ কৰিলে প্ৰথমটো শাৰী “ইতিমধ্যে দহটামান পাত ফালিলে…………” ।\n← লেডিজ চিট (চন্দ্ৰমা কলিতা) লেডিজ চিট (চন্দ্ৰমা কলিতা)\nসপোন(উদ্দীপ তালুকদাৰ) →\nএটা দুৰ্ঘটনাৰ পম খেদি\nvery good writer yer


অজলা-ককাইৰ বিশ্ব-দৰ্শন – উচ্চজিৎ দশগিৰি – ফটাঢোল\n(প্ৰস্তাৱনাঃ – অজলা-ককাইক অমুকাই ঘটনাক্ৰমে লগ পাইছিলোঁ ২০১০ চনৰ ফুটবল বিশ্বকাপৰ সময়ত ভাৰতৰ দক্ষিণাঞ্চলৰ ৰাজ্য কৰ্ণাটকৰ ৰাজধানী চহৰ বেঙ্গালুৰুৰ এখন ভোজনালয়ত। মই হ’লোঁ লিঅ’নো মেছি আৰু বাৰ্চিলোনাৰ অনুগ্ৰাহী আৰু কথাচক্ৰত গম পালোঁ অজলা-ককাইও মেছিৰ ভক্ত আৰু বাৰ্চিলোনাৰ দুৰন্ত সমৰ্থক। বচ, এপিয়লা এপিয়লা চাহত শোহা মাৰি দুয়োৰে মাজত মিতিৰালি হৈ গ’ল। মিতিৰালি হ’লেও বিশ্বকাপৰ ভিন্নদলৰ সমৰ্থক হিচাপে দুয়োৰে মাজত দলীয় বৈৰিতাও আছিল। ককাই স্পেইনৰ সমৰ্থক আৰু মই মাৰাডোনাৰ দিনৰে পৰা আৰ্জেণ্টিনাৰ। পিছে বিশ্বকাপো শেষ আমাৰ বৈৰিতাও শেষ। ৰৈ গ’ল আমাৰ মাজত মিত্ৰতাৰ অমিয়া মাধুৰী।\nতেতিয়াৰে পৰা ককাই আৰু মই সিকিটোৰ ইপিঠি-সিপিঠি যেন। দাঁতত ভাত লাগিলেও গম পাওঁ। ককাইৰ পৰিভ্ৰমী চৰাইৰ দৰে জীৱনশৈলী। এই বেঙ্গালুৰুত, সেই গুৱাহাটীত। আজি বোলে নেপালত, তিনিদিন পিছত বেঙ্ককত। কেতিয়াবা যদি য়ুৰোপত, কেতিয়াবা আৰৱত আৰু কেতিয়াবা আফ্ৰিকাত। স্যেম খুৰাৰ দেশ আমেৰিকা, ৰাণীৰ দেশ বিলাত, পাতাল পৃথিৱী বুলি জনাজাত ওচেনিয়া আদি সকলোলৈকে তেওঁৰ আহ-যাহ।\nযোৱা প্ৰায় ন বছৰে তেওঁ মোক শুনাই গৈছে তেওঁৰ বাৰে-বৰণীয়া, লোমহৰ্ষক, মনোৰঞ্জক জীৱন-কাহিনীবিলাক। বৰ্ণনা কৰি গৈছে তেওঁৰ অভিজ্ঞতাবোৰ, পৰ্যবেক্ষণবোৰ। শুনি তাৰ পিছত বুজি ভাবিলোঁ আপোনালোক মানে অসমৰ ৰাইজকো তাৰ ভাগ দিয়া উচিত। তাকেই মানস কৰি ককাইৰ সন্মতিক্ৰমে ককাইৰ জীৱনৰ গোটাচেৰেক কাহিনী মাজে মাজে ইণ্টাৰনেটৰ জৰিয়তে য়ুনিক’ডৰ লেজুত ধৰি আপোনালোকলৈ বুলি আগবঢ়াম। ককাই নিজে পৰিকলক মানে কম্পিউটাৰৰ দ্বাৰা অঙ্কীয় লিখন মানে ডিজিটেল ৰাইটিঙত অভ্যস্ত বা পাকৈত এটাও নহয় বাবে মোকেই লিখিবলৈ অনুমতি দিছে। কাহিনীবোৰ কালানুক্ৰমিকতা বৰ্তাই লিখাৰ কথা ভবা নাই। গতিকে যেতিয়াই যিটো মোৰ পৰিকলকৰ অঙ্কীয় দিনলিপি মানে ডিজিটেল ডায়েৰীত লিপিবদ্ধ কৰোঁ সেইটোৱে তৎকালে আপোনালোকৰ বাবে প্ৰকাশ কৰিম। ৰাইজে নিজ গুণে গ্ৰহণ কৰি এই অভাজনৰ লিখনশৈলীৰ দোষ-ত্ৰুটীবোৰ মাৰ্জনা কৰি অজলা-ককাইৰ বিশ্ব-দৰ্শনৰ ৰস আস্বাদন কৰিবলৈ পালে অমুকাই পৰম সন্তোষ লাভ কৰিম।\nঅজলা-ককাইদেৱে তেখেতৰ জন্ম আৰু আগৰছোৱা জীৱনৰ পৰিক্ৰমাও মোক অৱগত কৰাইছে যদিও সেই হালিচা পিছে-পৰে ক’ম। কাহিনীৰ মাজত সময়ে সময়ে আমাৰ অজলা-ককাইৰ জীৱন-বৃতান্তও উদ্ভাসিত হ’ব শৈশৱ, কৈশোৰ কালকে আদি কৰি। থূলে-মূলে এইখিনিয়ে জানি থওক যে ককাইৰ জন্ম আমাৰ অসমৰ গোলাঘাট জিলাত আৰু ককাইদেৱে কোৱামতে তেওঁ কৰা নৃতাত্বিক গৱেষণা অনুসৰি তেওঁ হেনো আমাৰ সেই ৰসৰাজে লিখি থৈ যোৱা ভোকোন্দি ওৰফে ভোকেন্দ্ৰ বৰুৱাৰ ভগ্নী ভুৰ্ভুৰী ওৰফে ভ্ৰমৰিণী আইদেউৰ বংশজাত। সৰুতে পিতৃ-মাতৃহাৰা হোৱাত সম্পৰ্কীয় পেহীয়েক এগৰাকীয়ে ককাইক তুলি-তালি ডাঙৰ কৰি খুঁটি খাব পৰা কৰে। ককাইৰ পেহীয়েক প্ৰদত্ত নাম এটা থকা বুলি কৈছিল। পিছে সেই নাম তল পৰি কালক্ৰমত তেওঁৰ নাম তেওঁৰ জল নসৰকা কথাৰ পাকৰ বাবে “অজলা” আৰু সকলোকে ককায়েকৰ দৰে মৰম-চেনেহ কৰি উপদেশ বা ধমকনি দিয়াৰ গুণত “ককাই” অৰ্থাৎ সাতে-সোতৰই “অজলা-ককাই” ৰূপে চৌদিশে জনাজাত হৈ পৰিল বুলি ককাইদেৱে নিজ মুখে স্বীকাৰ কৰিছে। ককাইৰ জীৱন বৃত্তান্তৰপৰা তলৰ কাহিনীটো আগবঢ়ালোঁ।)\nঅজলা-ককাই স্পেইনত গৈ “লা-এগিটিনা” উৎসৱ সৃষ্টি কৰাৰ পিছত ককাইৰ খবৰ আপোনালোকক জনোৱা হোৱাই নাই।\nককাইৰ অন্য কাহিনীবোৰ পিছে পৰে জনাই থাকিম। পিছে যোৱা মাহত ঘটা সৰু কিন্তু ভাৰতবৰিষৰ বিমান-প্ৰমোদত সুদূৰপ্ৰসাৰী প্ৰভাৱ পেলাব পৰা ঘটনা এটা ককাইদেৱে মোক আপোনালোকক যেনে-তেনে জনাবলৈ জোৰ দি আছে।\n২০ এপ্ৰিল, ২০১৯; দিল্লীৰ ইন্দিৰা গান্ধী বিমান-বন্দৰৰ বিশিষ্ট যাত্ৰী জিৰণি-চ’ৰাত (ভি আই পি লাউঞ্জ) অজলা-ককাই বহি আছিল, হাতত এপিয়লা চাহ। “লে’ট এয়াৰৱেজ” নামৰ প্ৰতিষ্ঠানটোৰ বিমানবিলাক বাতিল হোৱা মাত্ৰ দুদিন হৈছে, সেই এয়াৰৱেজৰ যাত্ৰীসকলৰ ভীষণ কষ্ট হৈছে। বহুতেই বেছি দাম দি অন্য বিমান প্ৰতিষ্ঠানৰ টিকট কাটিছে। অজলা-ককাইৰো কাটাৰৰ ড’হালৈ যাব লগা বিমানখন চাৰিঘণ্টা পলমকৈহে উৰিব, গতিকে চাহ-স্বেণ্ডুৱিছ্ খাই ইফালে-সিফালে মানুহবোৰ নিৰীক্ষণ কৰি আছে।\nহঠাৎ দেখিলে বিশিষ্ট যাত্ৰী জিৰণি-চ’ৰাৰ চুক এটাৰ পিনে থকা মেজ এখনৰ নিকটত থকা মাচিয়াত (চোফা) বহি চিনাকি চিনাকি লগা দুজন বিশিষ্ট ব্যক্তি কিবা গহীন আলোচনাত ব্যস্ত। অজলা-ককাইদেৱে এই ভাৰস্তৰ আৰু বিদেশৰো কিমানযে বিশিষ্ট ব্যক্তিক চিনি পায় সেয়া আমাৰ দৰে সাধাৰণ মানুহৰ কল্পনাৰো অতীত। তেওঁক চিনি নাপালেও তেওঁ বহতকে চিনি পায়। চুকৰ ফালে বহি থকা দুজনৰ এগৰাকী আছিল “ৰঙা-মছলা এয়াৰলাইনছ”ৰ মালিক বিপৰ্য্যয় সিং আৰু আনজন “আন্তঃনীলা এয়াৰলাইনছ”ৰ মালিক গৰুড় ভাটিয়া। দুয়োজন বৰ্তমান ভাৰতবৰ্ষৰ আকাশ-ভ্ৰমণৰ সৰ্বেসৰ্বা। “লে’ট এয়াৰৱেজ” ডুবাৰ দুদিন পিছতে দুই প্ৰতিদ্বন্দ্বীয়েনো কি কথা পাতিছে, তাকো বিমান-বন্দৰত বহি, সেয়া স্বাভাবিকতে কৌতূহলৰ বিষয়। অইন বহুতে যে মানুহ দুজনক চিনি পোৱা নাছিল সেয়া সহজে অনুমান কৰিব পাৰি কাৰণ দুয়ো অতি সাধাৰণ বেশভূষাত আছিল। হয়তো সংবাদ-সেৱীৰ প্ৰখৰ দৃষ্টিৰপৰা আঁতৰি থাকিবলৈয়ে দুয়ো তেনেকৈ আহি বহিছিল। পিছে আমাৰ অজলা-ককাইৰ শেনচকুৱা দৃষ্টিত দুয়ো ধৰা পৰিল। যদিও আনৰ কথা মনে মনে শুনাটো সিমান এটা ভাল কথা নহয়, তথাপি অজলা-ককাইয়ে কিবা গুৰুত্বপূৰ্ণ ঘটনাৰ উমান কিজানি পায়েই সেই ভাবি তেওঁলোকৰ পিছফালৰ খালী মেজ এখনৰ কাষত কহি কাণ উনাই থাকিল।\nবিপৰ্য্যয় – বন্ধু গৰুড়, এই লে’ট এয়াৰৱেজো ডুবিলহে। সৌ কিছুবছৰ আগতে মাছৰোকা এয়াৰলাইনছ ডুবিছিল। মোৰ ভয় হৈছে। বিমান-সেৱা উদ্যোগত কি বা শনি লাগিল ?\nগৰুড় – ভাই বিপৰ্য্যয়, মাছৰোকা এয়াৰলাইনছ তাৰ মালিক সম্ৰাট কালিয়াৰ উল্টা-পুল্টা কামৰ বাবে ডুবিছিল। ক’ৰ পইচা ক’ত লগাইছিল পাত্তা নাই। বিমান চালকক দিবলৈ পইচা নাছিল, সেইফালে আকৌ ফাই-ফাই গাড়ী চলোৱা দল কিনিলে। কেলেণ্ডাৰৰ আপীমখাৰ লগত ফটো উঠোঁতে উঠোঁতে সম্ৰাটৰ ভাল দিন উকলি নিজেই কেতিয়া পুৰণি কেলেণ্ডাৰত পৰিণত হ’ল গমেই নাপালে। পিছে আমাৰ ৰমেশ গুৱাল কিয় ডুবিল তাকেহে ভাবি আছোঁ।\nবিপৰ্য্যয় – ৰমেশেও ভালকৈ দেশৰ আকাশ চিনি পোৱাৰ আগতেই বিদেশৰ আকাশ দখল কৰিবলৈ গৈ এই অৱস্থা হ’ল। নিজৰ লগুণ গুঁথিবলৈ চুবুৰীয়াৰ সূতা বিচৰা পণ্ডিতৰ দশাই দশা হ’ল। সেয়ে লে’ট এয়াৰৱেজতো কেণা লাগিল।\nগৰুড় – তাকেহে, আমি কিবা কৰিব লাগিব যাতে আমি দুয়ো নুডুবোঁ। তোমাৰ কি ভাব ?\nবিপৰ্য্যয় – আমি মুঠতে নিজৰ নিজৰ চালন প্ৰণালীবোৰ কম খৰচী কৰিবলৈ যত্ন কৰিব লাগিব। যিমান পাৰি কম দামত টিকট দি থাকিব লাগিব। তেতিয়াহে এই দেশত মানুহ বিমানত উঠি থাকিব।\nগৰুড় – আৰু কিমান কম কৰিবাহে টিকট। এতিয়ালৈকে পানী-দুনি-চাহ-চ’কলেট সকলো দিয়া বন্ধ কৰি দিল্লী-গুৱাহাটীৰ টিকটৰ দাম ২৫০০ টকালৈ নমালোঁ, আৰু তললৈ কেনেকৈ নমাবা?\nবিপৰ্য্যয় – সেইটো হয়, কিন্তু তথাপি আমি চেষ্টা কৰি যাব লাগিব। এতিয়াৰ বিমানকেইখনতে আকাৰ নবঢ়োৱাকৈয়ে একে খৰচতে যাত্ৰীৰ আসন বৃদ্ধি কৰিব পাৰিব লাগিব। ভাবা বন্ধু, তোমাৰ চিন্তাদলক কামত লগোৱা। ময়ো মোৰ কেইজনক কিবা নতুন অভিনৱ ব্যৱস্থা ভাবি উলিয়াবলৈ কওঁ।\nএইখিনিতে অজলা-ককাইৰ ড’হা অভিমুখী বিমানৰ যাত্ৰীৰ বাবে পাৰপত্ৰ আৰু প্ৰব্ৰজন অনুজ্ঞা নিৰীক্ষণৰ বাবে সংকেত আহিল। ফলত অজলা-ককাইদেৱে দুই বিমান-সেৱাৰ সদাগৰৰ কথা শুনা সিমানতে সামৰিব লগা হ’ল। ককাইৰ মনত অৱশ্যে বিপৰ্য্যয় সিং আৰু গৰুড় ভাটিয়াৰ কথাবোৰ দোলা দি থাকিল, কি বা নতুন ব্যৱস্থা লয়। গুৱাহাটী-দিল্লীৰ টিকটৰ দাম কিজানি আৰু কম হয়েই, সেই ভাবি ককাইদেউৰ মুখত মিচিকীয়া হাঁহি এটাও বিৰিঙি উঠিল। তেওঁলোকে আৰুনো কি কথা পাতিলে সেয়া জানিবলৈ নোপোৱাৰ অশান্তি এটায়ো মনত ক্ৰিয়া কৰি থাকিল।\nঅজলা-ককাই ড’হা পালে আৰু পিছদিনাৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা এছিয়ান এথলেটিকছ চেম্পিয়নশ্যিপৰ সকলোবোৰ খেল উপভোগ কৰিলে। তেওঁৰ মুখ্য উদ্দেশ্য আছিল অসমকন্যা হিমাৰ প্ৰদৰ্শন ওচৰৰপৰা চোৱাৰ। পিছে দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে ৪০০ মিটাৰ দৌৰত হিমা আঘাতপ্ৰাপ্ত হৈ পিছৰ দৌৰবোৰত ভাগ ল’ব নোৱাৰিলে। আমাৰ ককাইদেউ অলপ নিৰাশ হ’ল যদিও তেওঁৰ ক্ৰীড়াস্পৃহাত ই একো প্ৰভাৱ নেপেলালে। এপ্ৰিলৰ ২৫ তাৰিখে তেওঁ ভাৰতলৈ ঘূৰি আহিল।\nতাৰে ঠিক এমাহ পিছত অৰ্থাৎ মে’ৰ ২৫ তাৰিখে অজলা-ককাইদেৱে তেওঁৰ গোলাঘাটৰ ঘৰত আবেলি আৰামকৈ বহি টিভিত অসমৰ উচ্চতৰ মাধ্যমিক পৰীক্ষাত ষ্টেণ্ড কৰাসকলৰ সাক্ষাৎকাৰ চাই আছিল আৰু মাজে মাজে ৰিম’ট টিপি ৰাষ্ট্ৰীয় চেনেলত ভাবী প্ৰধান মন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোডীৰ ভাষণো শুনি আছিল। কি ভাল ছাত্ৰ-ছাত্ৰী, কি প্ৰধান মন্ত্ৰী কোনেও খেল-ধেমালিত দেশখন আগুৱাব লাগে, অ’লিম্পিকত ২০টা পদক পাব লাগে আদি বুলি এবাৰো ক’তো নোকোৱাৰ বাবে ককাইদেউ আকৌ অলপ নিৰাশ হ’ল। অৱশ্যে আগদিনা শেষ হোৱা ইণ্ডিয়া অ’পেন বক্সিঙত অসমৰ শিৱ থাপা, যমুনা বড়োই স্বৰ্ণপদক লাভ কৰা বাতৰিত উৎফুল্লিতও হ’ল। তেনেতে ককাইদেউৰ ফোনটো বাজি উঠিল।\nঅজলা-ককাই – হেল্লো, মই অজলাই কৈছোঁ। আপুনি কোনে কৈছে ?\nশুৱলা নাৰীকণ্ঠ – ছাৰ, মই “আন্তঃনীলা এয়াৰলাইনছ”ৰপৰা কৈছোঁ। আপুনি আমাৰ বিশিষ্ট সেৱা-যোগ্য অতিথি। এতিয়া আপোনালোকৰ কাৰণে আমি গুৱাহাটীৰপৰা দিল্লীলৈ ১৫০০ টকাতে বিমানেৰে যাব পৰা ব্যৱস্থা কৰিছোঁ।\nঅজলা-ককাই অবাক। মনতে ভাবিলে, “ৱাও, এমাহমান আগতে তহঁতৰ মালিকে আলোচনা কৰি থকা শুনিলোঁ যে কেনেকৈ টিকটৰ দাম কমাব পাৰে। এমাহতে ১০০০ টকা কমালি, কি কাণ্ড”।\nতথাপি নিজৰ আৱেগ দমন কৰি ককাইদেৱে সুধিলে – কেনেকৈ ?\nনাৰীকণ্ঠ – ছাৰ, আমাৰ প্ৰতিখন বিমানতে নতুনকৈ ৩৮খন আসনৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছে। সেইকেইখন আসন বাছনি কৰিলে আপুনি ১৫০০ টকাত গুৱাহাটীৰপৰা দিল্লী পাবগৈ।\nঅজলা-ককাই – ৩৮খন আসন বঢ়াইছে, কিবা নতুন এয়াৰ-বাছ ওলাল নেকি ? আৰু এই আসনবোৰৰ দাম কিয় কম?\nনাৰীকণ্ঠ – মানে ছাৰ, নতুন এয়াৰ-বাছ আদি একো নহয়। পুৰণি বিমানবোৰতে আমি এই আসনকেইখন অভিনৱ উপায়েৰে মিলাই দিছোঁ। একৰপৰা বত্ৰিছ নম্বৰ শাৰীলৈ প্ৰতি শাৰীৰে ক’ৰিডৰত এটা এটাকৈ মুঠ ৩২টা , শৌচালয়ৰ কাষতো এটাকৈ মানে মুঠ ২টা আৰু আমাৰ পৰিচাৰিকাসকলৰ বাবে ৰখা আসনবোৰৰ কাষত আগফালে দুটা, পিছফালে দুটা অৰ্থাৎ সৰ্বমুঠ ৩৮টা মূঢ়া পাৰি দিম। এই মূঢ়াকেইটাত বহি যাব খোজা যাত্ৰীসকলে কমদামী টিকটত যাব পাৰিব।\nঅজলা-ককাই কিবাকৈহে মাচিয়া মানে চোফাৰপৰা বাগৰি নপৰিল। মূঢ়াত বহি বিমান যাত্ৰা। তথাপি নিজকে চম্ভালি ল’লে।\nঅজলা-ককাই – কিন্তু পেটী মানে বেল্ট মৰাটো কি হ’ব ?\nনাৰীকণ্ঠ (লাজ লাজ হাঁহি মাৰি) – ছাৰ, আমি তাৰ ব্যৱস্থাও কৰিছোঁ। চাইকেলৰ চকাৰ পাম যোৱা ফুটা টিউব একোডালেৰে সেই মূঢ়াকেইটা আৰু যাত্ৰীজনক কাষৰ আসনত বান্ধি দিয়া হ’ব। মুঠতে সুৰক্ষাৰ লগত অলপো আপোচ কৰা নহয়।\nঅজলা-ককাই – হে প্ৰভু, কাৰ বুদ্ধি এইবিলাক ?\nনাৰীকণ্ঠ – হে হে, আমাৰ গৰুড়ছাৰৰ বুদ্ধি এইবিলাক। ছাৰ, আশাকৰোঁ আপুনি অনতিপলমে আমাৰ এই অভিনৱ আৰু লাভজনক মূঢ়া-সেৱাৰ সুবিধা গ্ৰহণ কৰিব। আজিলৈ ইমানেই, আন্তঃনীলা এয়াৰলাইনছ সদায় ৰাইজৰ পক্ষত, ধন্যবাদ।\nফোনটো থৈ অজলা-ককাই ঠাইতে বহি ৰ’ল। ভাবিলে কি চমৎকাৰ, ইয়াতকৈ কমদামী বিমান-সেৱা কাৰো পক্ষে সম্ভৱ নহ’ব। মূঢ়া-ফুটা টিউব, উফ……………!!\nএঘণ্টামান পাছত আকৌ ফোনটো বাজি উঠিল।\nশুৱলা নাৰীকণ্ঠ – ছাৰ, মই “ৰঙা-মছলা এয়াৰলাইনছ”ৰপৰা কৈছোঁ। আপুনি আমাৰ বিশিষ্ট সেৱা-যোগ্য অতিথি। এতিয়া আপোনালোকৰ কাৰণে আমি গুৱাহাটীৰপৰা দিল্লীলৈ ১২০০ টকাতে বিমানেৰে যাব পৰা ব্যৱস্থা কৰিছোঁ।\nঅজলা-ককাই (খঙেৰে) – হেৰি এইখন কি পেংলাই কৰিছেহে। অলপ আগতে গৰুড় ভাটিয়াৰ “আন্তঃনীলা”ৰ পৰা ফোন কৰি মূঢ়াত বহি ফুটা টিউবৰ পেটী মাৰি ১৫০০ টকাত যোৱাৰ প্ৰস্তাৱ দিছে। আপোনালোকৰ ৰঙা-মছলাৰ মালিক বিপৰ্য্যয় সিঙে তাৰো তলত নিয়াৰ ব্যৱস্থা কেনেকৈ কৰিছেহে ? পীৰাত বহুৱাই নিব নেকি ?\nনাৰীকণ্ঠ – হে হে, আমাৰ বিপৰ্য্যয় ছাৰে পীৰাৰ কথা ভাবিছিল। পিছে সুৰক্ষা বিভাগে অনুমোদন নজনালে। সেয়েহে আমিও মূঢ়া-ফুটা টিউবেৰে ৩৮খন বৰ্দ্ধিত আসনৰ আঁচনিখনে আগ বঢ়াইছোঁ।\nঅজলা-ককাই – তেন্তে আপোনালোকে আৰু ৩০০ টকা কেনেকৈ কম কৰিছে ?\nনাৰীকণ্ঠ (লাজ লাজকৈ) – হে হে, আমাৰ বিমানৰ এই অভিনৱ আৰু অতি-লাভজনক আঁচনিৰ সুবিধা ল’বৰ বাবে আপুনি মূঢ়া আৰু চাইকেলৰ চকাৰ পাম যোৱা ফুটা টিউবটো\nনিজাকৈ লৈ আহিব লাগিব। আৰু যদিহে সেই মূঢ়া আৰু টিউবটো আমাৰ ৰঙা-মছলা এয়াৰলাইনছক দান দি যায়, তেতিয়া পিছৰবাৰৰ টিকটত আপুনি আৰু ১০০ টকা ৰেহাই পাব। ছাৰ, আজিলৈ ইমানেই, ৰঙা-মছলা এয়াৰলাইনছ সদায় সৰ্বহাৰা ৰাইজৰ পক্ষত, ধন্যবাদ।\nমনৰ শান্তি বিচাৰি অজলা-ককাই বৰ্তমান হিমালয়ত আছেগৈ। মোক ফোন কৰি কথাবোৰ ক’লে। পিছে পৰে তেখেতৰ অন্য খবৰবোৰ আপোনালোকক জনাই থাকিম।\n« বিড়ম্বনা – সুনীল দত্ত\nকুৰিবছৰৰ পাছত (মূল:অ’ হেনৰী) – অনুবাদ: নীলাক্ষি দেৱী ডেকা »\nইমান বিশুদ্ধ অসমীয়া লিখে, বিচুৰ্তিহে আৰু পাই।\nখুব ভাল লাগিল উচ্চজিৎ, আগলৈও এইখন প্লেটফৰ্মত তোমাৰ লেখা পঢ়িবলৈ পাই থাকিম বুলি আশা কৰিলো


ত্ৰিপুৰা - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nভাৰতবৰ্ষত ত্ৰিপুৰাৰ অৱস্থান\nত্ৰিপুৰা ৰাজ্যৰ মানচিত্ৰ\nভৌগোলিক স্থানাংক (Agartala): 23°50′N 91°17′E / 23.84°N 91.28°E / 23.84; 91.28স্থানাংক: 23°50′N 91°17′E / 23.84°N 91.28°E / 23.84; 91.28\n২১ জানুৱাৰী ১৯৭২\nডি ৱাই পাটিল\nমানিক সাহা (ভাজপা)\nত্ৰিপুৰা উচ্চ ন্যায়ালয়\n(৪,০৫০.৯ বৰ্গ মাইল)\n- জনঘনত্ব ৩৪৯.৯ প্ৰতি বৰ্গ কি.মি.\n(৯০৬.২ প্ৰতি বৰ্গ মাইল)\nত্ৰিপুৰা (ইংৰাজী: Tripura) ভাৰতৰ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ এখন ৰাজ্য। ই ভাৰতৰ সাতভনী ৰাজ্যৰ মাজত মাটিকালিৰ ফালৰপৰা তৃতীয়তম সৰু ৰাজ্য। ইয়াৰ মাটিকালি হৈছে ৪০৫১ বৰ্গ কিঃমিঃ। ইয়াক উত্তৰ, দক্ষিণ আৰু পশ্চিম দিশৰপৰা বাংলাদেশে আগুৰি আছে। অসম আৰু মিজোৰাম ইয়াৰ উত্তৰ দিশত অৱস্থিত। ইয়াৰ ৰাজধানী হৈছে আগৰতলা।\nআধুনিক কালৰ ত্ৰিপুৰা স্বাধীন ত্ৰিপুৰী সাম্ৰাজ্যৰ এক অংশহে। ব্ৰিটিছ ৰাজত্বৰ সময়ত ইয়াক "পাৰ্বত্য ত্ৰিপুৰা" (Hill Tippera) নামেৰে জনা গৈছিল। ১৯৪৯ চনৰ ১৫ অক্টোবৰত হোৱা Tripura Merger Agreementৰ ফলত এই সাম্ৰাজ্যখন স্বাধীন ভাৰতৰ লগত মিলি যায়।\n3 অৰ্থনৈতিক ব্যৱস্থা\n4.1 বিমান পথ\nমহাভাৰতত আছুৰাৰ মায়া কাৰিকৰৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত তিনিখন চহৰক ত্ৰিপুৰা বুলি উল্লেখ কৰা আছে। অশোক ৰজাৰ ৰাজত্ব কালৰ পুৰাণা আৰু স্তম্ভ সমূহতো ত্ৰিপুৰাৰ নাম খোদিত থকা পোৱা যায়।:138 ত্ৰিপুৰাৰ পুৰণি নাম কিৰাত দেশ বুলিও বিশ্বাস কৰা হয় আৰু ই কিৰাত সাম্ৰাজ্যৰ কথাকে বুজায়।\nত্ৰিপুৰী ৰজা (বুবাগ্ৰা) সকলে মাণিক্যৰ উপাধি গ্ৰহণ কৰি প্ৰায় ৩০০০ বছৰ ৰাজত্ব কৰিছিল। তেওঁলোকে ইয়াত ভাৰতবৰ্ষৰ লগত মিলিত হোৱাৰ আগলৈকে ৰাজত্ব কৰিছিল। বৰ্তমানৰ দক্ষিণ ত্ৰিপুৰা জিলাৰ উদয়পুৰ সেই সময়ৰ ৰাজধানী আছিল। ১৮শ শতিকাত ৰজা কৃষ্ণ মাণিক্যই ৰাজধানী পুৰণি আগৰতলা লৈ স্থানান্তৰিত কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত ১৯শ শতিকাত বৰ্তমানৰ আগৰতলালৈ স্থানান্তৰত কৰিছিল। ১৯শ শতিকাত ৰজা বীৰ চন্দ্ৰ মাণিক্য বাহাদুৰ দেৱবৰ্মাই "বিটিছ ইণ্ডিয়া"ৰ দৰে ৰাজ্যখনৰ শাসন পদ্ধতিত বিভিন্ন সংস্কাৰ কৰিছিল। ইয়াৰপৰাই আধুনিক ত্ৰিপুৰাৰ আৰম্ভণি বুলি ধৰা যায়।\nশীত কালৰ সময়ত আগৰতলা\nত্ৰিপুৰা ভাৰতৰ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ এখন ৰাজ্য। ইয়াৰ মাটিকালি হৈছে ১০,৪৯১.৬৯ বৰ্গ কিঃমিঃ (৪০৫০.৮৬ বৰ্গ মাইল)। ই ভাৰতবৰ্ষৰ (মাটিকালিৰ ফালৰপৰা) তৃতীয় ক্ষুদ্ৰতম ৰাজ্য। ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যখন উত্তৰ পৰা দক্ষিণলৈ ১৮৪ কিঃমিঃ (১১৪ মাইল) আৰু পূৱৰ পৰা পশ্চিমলৈ ১১৩ (৭০ মাইল) কিঃমিঃ বহল। ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যখন অক্ষাংশ ২২°৫৬' উঃ পৰা ২৪°৩২' উঃলৈ আৰু দ্ৰাঘিমাংশ ৯০°০৯' পূঃ ৰপৰা ৯২°১০' পূঃলৈ পৰ্যন্ত বিস্তৃত হৈ আছে। ইয়াক উত্তৰ, দক্ষিণ আৰু পশ্চিম দিশৰপৰা বাংলাদেশে আগুৰি আছে। ইয়াৰ পূৱ দিশত মিজোৰাম ৰাজ্য আৰু উত্তৰ-পূৱত অসম অৱস্থিত। অসমৰ কৰিমগঞ্জ জিলা আৰু মিজোৰামৰ আইজল জিলা হৈ ত্ৰিপুৰালৈ যাব পাৰি।\n২০০৪ চনত ত্ৰিপুৰাৰ মুঠ অভ্যন্তৰীণ উৎপাদন বৰ্তমান মূল্যৰ ২১০ কোটি আমেৰিকান ডলাৰ নিৰ্ধাৰিত হৈছে। ত্ৰিপুৰাৰ অধিকাংশ লোকেই কৃষিজীৱী আৰু ত্ৰিপুৰাৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ ৬৪ শতাংশই কৃষিৰ লগত জড়িত। ত্ৰিপুৰাত উৎপন্ন প্ৰধান শস্যসমূহ হ'ল ধান, তৈলবীজ, আলু ইত্যাদি। চাহ আৰু ৰবৰ খেতিও ৰাজ্যখনত কৰা হয়। ত্ৰিপুৰাৰ হস্তশিল্পও অত্যন্ত বিখ্যাত।\nশাল, চেগুন সহ উৎকৃষ্ট মানৰ কাঠ ত্ৰিপুৰাৰ বনাঞ্চলত পোৱা যায়।\nআগৰতলাৰ এটা ব্যস্ত পথ\n৪৪ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথে ত্ৰিপুৰাক অসম আৰু সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষৰ লগত সংযোগ স্থাপন কৰিছে।\nআগৰতলা বিমানবন্দৰ হৈছে ৰাজ্যৰ প্ৰধান বিমানবন্দৰ। ইয়াৰপৰা দৈনিক কলকাতা, গুৱাহাটী, বেঙ্গালুৰু, চেন্নাই, দিল্লী আৰু শিলচৰলৈ বিমান চলাচল কৰে।\nঅসমৰ লামডিং আৰু শিলচৰ পৰ্যন্ত বিস্তৃত হৈ থকা ব্ৰডগেজ ৰেলৱে লাইনৰ দ্বাৰা ভাৰতবৰ্ষৰ মূল ভূখণ্ডৰ লগত ত্ৰিপুৰা সংযুক্ত হৈ আছে। ত্ৰিপুৰাৰ প্ৰধান ৰেল ষ্টেছনসমূহ হৈছে: আগৰতলা, ধৰ্মনগৰ আৰু কুমাৰঘাট।\n১৯৫১ 6,39,000 —\n১৯৬১ 11,42,000 78.7%\n১৯৭১ 15,56,000 36.3%\n১৯৮১ 20,53,000 31.9%\n১৯৯১ 27,57,000 34.3%\n২০০১ 31,99,203 16.0%\n২০১১ 36,71,032 14.7%\nত্ৰিপুৰা হ'ল অসমৰ পিছতেই উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ দ্বিতীয় জনবহুল ৰাজ্য। ২০০১ চনৰ জনগণনা অনুসৰি ৰাজ্যৰ মুঠ জনসংখ্যা হৈছে ৩,৬৭১,০৩২। ইয়াৰে ১,৮৭১,৮৬৭ জন পুৰুষ আৰু ১,৭৯৯,১৬৫ গৰাকী মহিলা। জনঘনত্ব হৈছে প্ৰতি বৰ্গ কিলোমিটাৰত ৩৫০ জন। সমগ্ৰ দেশৰ জনসংখ্যাৰ ফালৰপৰা ত্ৰিপুৰাৰ স্থান ২২ তম। সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষৰ জনসংখ্যাৰ ০.৩%। ত্ৰিপুৰাৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৮৭.৭৫%, যিটো ৰাষ্ট্ৰীয় সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৭৪.০৪%-তকৈ অধিক।\n২০০১ চনৰ জনগণনা অনুসৰি ত্ৰিপুৰাৰ জনসংখ্যাৰ ৭০% বেংগলী জাতি আৰু বাকী ৩০% বিভিন্ন উপজাতি ও জনজাতীয় সম্প্ৰদায়ৰ দ্বাৰা গঠিত। জনজাতীয় সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰত বিভিন্ন ভাষাভাষী উপজাতি আছেআৰু ইয়াৰ ভিতৰত সংখ্যাগৰিষ্ঠ হল ককবৰক ভাষী ত্ৰিপুৰী সম্প্ৰদায়। অন্যান্য সম্প্ৰদায়সমূহ হৈছে জামাতিয়া, ৰিয়াঙ, চকমা, হালাম, মুণ্ডা, কুকি আৰু গাৰো। বেংগলী লোকৰ সংখ্যা বেছি হোৱা বাবে ৰাজ্যখনত বাংলা ভাষাৰ প্ৰচলন বেছি। জনজাতীয় সম্প্ৰদায়ৰ মাজত ককবৰক ভাষাৰ প্ৰচলন বেছি। ইয়াৰ উপৰিও ইন্দো-ইউৰোপীয় ভাষাগোষ্ঠী আৰু চীনা তিব্বতী ভাষাগোষ্ঠীৰ অন্য কিছুমান ভাষা জনজাতীয় সম্প্ৰদায়ৰ মাজত প্ৰচলিত।\nত্ৰিপুৰাৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠী\nবিষ্ণুপ্ৰিয়া মণিপুৰী ইন্দো-ইউৰোপীয়\nত্ৰিপুৰাৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠই হৈছে হিন্দু ধৰ্ম (৮৫.৬% )। ইয়াৰ বাহিৰেও মুছলিম (৭.৯%), খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম (৩.২%) আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মৰ (৩.১%) লোক ৰাজ্যখনত আছে। ৰাজ্যখনৰ প্ৰায়বিলাক জনজাতীয় সম্প্ৰদায়ৰ লোকেই হিন্দু। মগ আৰু চাকমা জনজাতীয় সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলে হৈছে বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বী লোক। লুছাই, কুকি আৰু গাৰো জনজাতীয় সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলে হৈছে খ্ৰীষ্টান ধৰ্মাৱলম্বী লোক।\nত্ৰিপুৰাৰ বিদ্যালয় সমূহ ৰাজ্য চৰকাৰ অথবা ব্যক্তিগত আৰু ধৰ্মীয় সংস্থান সমূহে পৰিচালনা কৰে। বিদ্যালয় সমূহ সাধাৰণতে ইংৰাজী আৰু বেংগলী মাধ্যমৰ। তথাপি ইয়াত কাকবৰক ভাষা আৰু স্থানীয় জনজাতিসকলৰ ভাষাও ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বিদ্যালয় সমূহ চি. আই. এছ. চি. ই. (CISCE), চি. বি. এছ. ই. (CBSE), এন. আই. অ'. এছ. (NIOS) অথবা ত্ৰিপুৰা বৰ্ড অফ চেকেণ্ডেৰী এডুকেশ্বন অধীনৰ।\nকেইখনমান উল্লেখযোগ্য শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান হৈছে হলি ক্ৰ'ছ কলেজ, এম বি বি কলেজ, এন আই টি আগৰতলা, ত্ৰিপুৰা ইনষ্টিটিউট অফ টেকন'লজী, আগৰতলা গভৰ্ণমেণ্ট মেডিকেল কলেজ, ত্ৰিপুৰা মেডিকেল কলেজ, ত্ৰিপুৰা ইনষ্টিটিউট অফ পাৰামেডিকেল চায়েঞ্চ, ত্ৰিপুৰা ইউনিভাৰ্চিটি, ইন্দিৰা গান্ধী নেচনেল অপেন ইউনিভাৰ্চিটি আৰু আই চি এফ এ আই ইউনিভাৰ্চিটি। এই সকলো শৈক্ষিক প্ৰতিষ্ঠান আগৰতলা অথবা ইয়াৰ দাঁতিকাষৰীয়া অঞ্চলত অৱস্থিত।\nউজ্জয়ন্ত প্ৰাসাদ, আগৰতলা\nউদয়পুৰৰ হিন্দু মন্দিৰ\nঅমৰপুৰৰ প্ৰাচীন মন্দিৰ\n↑ Tripura, State. "Our Governor". Information about state leaders. Tripura state government. http://tripura.nic.in/govr3.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 8 April 2012.\n↑ Henry, Soszynsky (1996-2004). "Tripura (Princely State)". The Indian Princely States Website. Archived from the original on5June 2006. http://web.archive.org/web/20080605163318/http://www.uq.net.au/~zzhsoszy/ips/t/tripura.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 27 October 2011.\n↑ "Hill Tippera - History." (GIF). The Imperial Gazetteer of India খণ্ড 13: 118. 1909. http://dsal.uchicago.edu/reference/gazetteer/pager.html?objectid=DS405.1.I34_V13_124.gif। আহৰণ কৰা হৈছে: 27 October 2011.\n↑ Ganguli, Kisari Mohan (2008) [1883–1896]. "Book7of 18: Drona Parva". The Mahabharata of Krishna-Dwaipayana Vyasa. Forgotten Books. পৃষ্ঠা. 244. ISBN 978-1-60506-617-2. http://books.google.com/books?id=5jY875Yg0_4C। আহৰণ কৰা হৈছে: 18 March 2012.\n↑ Singh, G.P. (2008). "The history and culture of ancient Tripura:are-appraisement". Historical research into some aspects of the culture and civilization of North-East India. Gyan Publishing House. ISBN 978-81-212-1012-6. http://books.google.com/books?id=TAd-EiKwK9IC। আহৰণ কৰা হৈছে: 31 March 2012.\n↑ 6.0 6.1 Bhargava, Gopal K.; Bhatt, Shankarlal C., eds (2006). Land and people of Indian states and union territories. 26. Tripura. Gyan Publishing House. পৃষ্ঠা. 21–22. ISBN 978-81-7835-382-1. http://books.google.com/books?id=wtlXBWKCcpcC। আহৰণ কৰা হৈছে: 1 April 2012.\n↑ 8.0 8.1 "Provisional population totals paper2of 2011: Tripura" (PDF). Registrar General & Census Commissioner, India. http://www.censusindia.gov.in/2011-prov-results/paper2/data_files/tripura/paper%202-Data%20Sheet.pdf। আহৰণ কৰা হৈছে: 20 April 2012.\n↑ "Provisional population totals ataglance figure : 2011 – Tripura". Registrar General & Census Commissioner, India. http://www.censusindia.gov.in/2011-prov-results/prov_data_products_tripura.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 20 April 2012.\n↑ "Population by religious communities". Registrar General & Census Commissioner, India. http://censusindia.gov.in/Census_Data_2001/Census_data_finder/C_Series/Population_by_religious_communities.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 20 April 2012.\n↑ Bareh, Hamlet (2001). Encyclopaedia of North-East India: Tripura. Mittal Publications. পৃষ্ঠা. 135–136. ISBN 978-81-7099-795-5. http://books.google.com/books?id=Fk8kq9PUapkC&pg=PA135। আহৰণ কৰা হৈছে: 21 April 2012.\n↑ "Boards of secondary & senior secondary education in India". Department of School Education and Literacy, Ministry of Human Resource Development, Government of India. http://mhrd.gov.in/recognized_boards। আহৰণ কৰা হৈছে: 18 April 2012.\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত ত্ৰিপুৰা সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\nTripura ভ্ৰমণ নিৰ্দেশিকা, ৱিকিভয়াজৰ পৰা\nত্ৰিপুৰা বিষয়ে Curlie (DMOZ)-ত থকা তথ্য\nTripura in the 1911 Encyclopædia Britannica\nছিলেট, বাংলাদেশ অসম\nচিট্টাগঙ, বাংলাদেশ মিজোৰাম\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=ত্ৰিপুৰা&oldid=322212"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ২৫ মে’, ২০২২ তাৰিখে ১৯:১৯ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


ৰঙাজানৰ নাট্যকর্মী প্রদীপ গগৈৰ সৈতে এটি সাক্ষাৎকাৰ-(ত্ৰিলোচন গগৈ) - মুক্ত চিন্তা\nৰঙাজানৰ নাট্যকর্মী প্রদীপ গগৈৰ সৈতে এটি সাক্ষাৎকাৰ-(ত্ৰিলোচন গগৈ)\n? আপুনি সৰুৰে পৰাই লিখা-মেলা কৰিছে। প্ৰবন্ধ, গল্প, কবিতা, উপন্যাস, নাটক আৰু ব্যংগ ৰচনা—এই সকলাতে আপোনাৰ দখল। মই জানিব খুজিছোঁ, কোনখন ক্ষেত্ৰত আপুনি বেছি একাত্মবোধ কৰে ? আপোনাৰ কোনটো পৰিচয়ত আপুনি সুখ অনুভৱ কৰে ?\nপ্রদীপ গগৈঃ এই সকলো ক্ষেত্ৰই আছিল মোৰ বাবে সৃষ্টিধর্মী ক্ষেত্র। সেয়ে মই কবিতা লিখি যিটো আনন্দ পাওঁ, নাটক, গল্প, উপন্যাস লিখিও একে আনন্দই পাওঁ। সেয়ে, কোনটো ভাল পাওঁ, কোনটো কম ভাল পাওঁ কোনোদিন বিচাৰ কৰি চোৱা নাই। আটাইকেইটা ক্ষেত্ৰই মোৰ বাবে সমানে প্রিয়।\n? আপোনাৰ অভিজ্ঞতাৰে ৰঙাজানৰ নাট্য-চর্চা সম্পর্কে কওক। আপোনাৰ দিনত পৰিৱেশটো কেনেকুৱা আছিল, কি নাটক কৰিছিল বিতংভাৱে কওক।\nপ্রদীপ গগৈঃ মই নাটক কৰাৰ আগেয়েই সমগ্ৰ ৰঙাজানতে প্ৰকৃতাৰ্থত নাট্য-চৰ্চাৰ এটাপৰিৱেশ গঢ় লৈ উঠিছিল। মই দেখা নাটকৰ ভিতৰত সম্ভৱ ১৯৫৫ চনত, ‘পিয়লি ফুকন’ নাটকখনলৈ মনত পৰে। তাৰ আগৰবোৰ মনত নাই। নাট্য-চৰ্চাৰ কেন্দ্ৰ আছিল ৰঙাজান চৰকাৰী নিম্ন বুনিয়াদী বিদ্যালয়। ১৯৩০-৩৫ চনৰ ভিতৰত মোৰ দেউতা হেমচন্দ্ৰ গগৈয়ে 'কল্যাণী' নামৰ পূৰ্ণাংগ নাটক এখন পৰিচালনা আৰু অভিনয়ো কৰিছিল। 'চাহজাহান' নামৰ আন এখন পূর্ণাংগ নাটকো তেওঁ পৰিচালনা কৰিছিল।\nমোৰ দেউতাৰ ভাগিনীয়েক, মুক্তি যুঁজাৰু, ৰঙাজান বেছিকৰ প্ৰাক্তন প্রধান শিক্ষক প্রয়াত ফণীন্দ্রনাথ হাতীবৰুৱাই স্বাধীনতাৰ আগে-পিছে এবিধ ‘চোতাল নাটক’ কৰিছিল। কাৰোবাৰ বৰবিয়া হ'লে, বিয়াৰ দুই-এদিন মানৰ আগত চোতালত মঞ্চ সাজি এইবিধ নাটক কৰা হৈছিল। সহ অভিনয় হোৱা নাছিল। পুৰুষেই নাৰী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।\nযোৱা শতিকাৰ পঞ্চম কি ষষ্ঠ দশকত গড়গুৰিৰ ৰজনী গগৈ, কৈটি গগৈ আৰু ফণীন্দ্রনাথ হাতীবৰুৱাই 'চৈকটা যুৱক সংঘ' নামৰ এটা অনুষ্ঠান গঢ়ি তুলিছিল। সম্ভৱতঃ সমগ্র ৰঙাজানৰ ভিতৰত এইটোৱে আছিল প্রথম যুৱক সংঘ। তেওঁলােকে গড়গুৰি আৰু তাৰ আশে-পাশে বিভিন্ন পূর্ণাংগ নাটক কৰিছিল। তেওঁলোকে চোতাল নাটকো কৰিছিল। তেওঁলোকে যিমান নাটক কৰিছিল, ৰঙাজানৰ কোনো অনুষ্ঠানে আজিও সিমান কৰিব পৰা নাই।\nৰঙাজান হাইস্কুলত নাট্য-চৰ্চাৰ এটা পৰিৱেশ গঢ়ি তুলিছিল প্রাক্তন প্রধান শিক্ষক চিত্রসেন ৰাজকুমাৰে। ১৯৫৯ চনত তেওঁ স্কুলৰ প্রীতি সন্মিলনত হিন্দু-মুছলমানৰ সাম্প্রদায়িক ঐক্যৰ ভিত্তিত লিখা একাংকিকা এখন মঞ্চস্থ কৰিছিল। এই নাটকত মই গুৰুত্বপূর্ণ চৰিত্র এটাত অভিনয় কৰিছিলোঁ। চিত্রসেন ৰাজকুমাৰৰ পৰাই মই প্রথম নাটক কেনেকৈ পৰিচালনা কৰিব লাগে, অভিনয় কি, পদ সঞ্চালন ইত্যাদি পৰিপাটিকৈ শিকিছিলোঁ। সেই বছৰতে তেওঁ ‘পিয়লি ফুকন’ নাটকখন পৰিচালনা কৰিছিল। তাত মই 'নাচনী' নামৰ নাৰী চৰিত্ৰটোত অভিনয় কৰিছিলোঁ। ইয়াতে মই প্রথম নাৰী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিলোঁ। 'পিয়লি ফুকন' কৰাৰ পিছদিনাই ৰঙাজান হাইস্কুলত সম্পূর্ণ ছাত্ৰীয়ে 'নল-দময়ন্তী' কৰিছিল। সম্পূর্ণ ছোৱালীয়ে ৰঙাজানত বোধহয় এইখনতেই প্রথম অভিনয় কৰিছিল। সহ-অভিনয়ৰ নাটকত নাৰী চৰিত্ৰত প্রথম অভিনয় কৰা অভিনেত্রীগৰাকী হ’ল, গড়গুৰিৰ জীয়াৰী, অর্জুনগুৰিৰ প্ৰয়াত ৰুদ্ৰ গগৈৰ পত্নী কিৰণ গগৈ। তেওঁ ডিফুত থাকোঁতে ১৯৬২ চনতে ডিফু ক্লাবৰ হৈ গুৱাহাটীত ‘ৰৌটোতে ঢৌটো’ নামৰ নাটকখনত অভিনয় কৰিছিল। ডিফু ক্লাবত প্রত্যেক মাহতে এখন বা দুখন নাটক হৈছিল। তেওঁ প্রত্যেকখন নাটকতে নায়িকা আছিল। স্থানীয় মহিলা বা ছোৱালীয়ে সহ-অভিনয় কৰাত বাধা আছিল বাবে তেওঁ সেইফালৰ পৰাও সুবিধাটো পাইছিল।কিৰণ গগৈ ৰঙাজানৰ একমাত্র মহিলা নাট্যকাৰ। ৰঙাজান হাইস্কুলৰ প্রাঙ্গণত এটা অনুষ্ঠানত তেওঁ লিখা 'নয়ন তৰা' একাংকিকাখন মঞ্চস্থ কৰা হৈছিল।\n১৯৫৪ চনত মই চোতাল নাটক কৰিছিলোঁ। আমাৰ চোতালতে হৈছিল। দেউতাই পৰিচালনা কৰিছিল। নাটকখনৰ নামটো আছিল 'ধ্ৰুৱ'। চোতালৰ একোণত দ্ৰপচিন হিচাপে দুখন তিৰপাল জোৰা লগাই ওলোমাই দিয়া হৈছিল। সন্মুখত উইংছ হিচাপে দুফালে দুখন চাদৰ ওলোমাই দিয়া হৈছিল। মেক আপ মেন আছিল হৰিপ্ৰসাদ বৰুৱা। 'ধ্ৰুৱ' চৰিত্ৰত শিশু মোহন গগৈয়ে অভিনয় কৰিছিল। ৰজা হৈছিলোঁ মই নিজে। ৰাণী হৈছিল জগত গগৈৰ এজনী ছোৱালী। ৫০ জনমান দর্শক হৈছিল। নাটকখন দ্বিতীয়বাৰ জগত গগৈৰ চোতালত কৰোঁতে প্রায় ১৫০ জনমান দৰ্শক হৈছিল। তাৰ পিছত মাজে-সময়ে আমাৰ চোতালত কোনো নাটকৰ একোটা দৃশ্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিলোঁ। নাটক কৰোঁতে দুটাকৈ পেট্র’মাক্স ব্যৱহাৰ কৰিছিলোঁ। খুব সম্ভৱ ১৯৬০ চনত গটঙাত'কনৌজ কুঁৱৰী' নাটকখন কৰিবলৈ লোৱা হৈছিল। তাত মুহিচন্দ্ৰ গগৈয়ে সকলো অভিনেতাকে মদ খাই নাহিবলৈ সকীয়াই দিছিল। আখৰা বা নাটক মঞ্চস্থ কৰাৰ দিনা কোনো অভিনেতাই মদ খোৱাৰ প্রমাণ পালে নাটক বন্ধ কৰি দিব বুলি হুমকি দিছিল। আমাৰ আখৰা ঠিকমতেই চলিল। নাটক মঞ্চস্থ কৰাৰ দিনা মোৰ লগত যোৱা এজন প্রবীণ অভিনেতাই বচন পাহৰি যায় আৰু মঞ্চত ঢলং-পলং কৰা দেখি সেই দৃশ্যত অভিনয় কৰা মুহিচন্দ্ৰ গগৈৰ খঙে মূৰৰ চুলিৰ আগ পালেগৈ। তেওঁ মঞ্চতে মূৰৰ কীৰিটি আৰু পোছাক খুলি উচ্চস্বৰে ক'লে—“মই আগতেই কৈছিলোঁ, মদ খালে নাটক বন্ধ কৰি দিম। নাটক আৰু নহ'ব। ৰাইজ আপোনালোক ঘৰাঘৰি যাওক।” আমি আটায়ে হাতে-ভৰিয়ে ধৰিও তেওঁক সৈমান কৰাব নোৱাৰিলোঁ। দর্শক ঘৰাঘৰি গুচি যাব লগা হ'ল।\nনাটক বন্ধ হোৱাৰ আন এটা ঘটনা ঘটিছিল ১৯৬৮ চনত। জালুকনিবাৰীৰ এটা যুৱক সংঘই ৰঙাজানৰ পৰা এখন নাটক প্রদর্শনৰ বাবে মোক অনুৰোধ জনাইছিল। মই এমাহৰ ভিতৰত “এই যাত্রা জয় যাত্রা” নামৰ পূৰ্ণাংগ নাটকখন লিখি উলিয়ালোঁ। ১৭ টা চৰিত্ৰ থকা নাটকখন মই প্রতিষ্ঠা কৰা ৰঙাজান যুৱক সংঘৰ বেনাৰত মৰাণ চেতিয়া গাঁৱৰ যুৱক-যুৱতীৰ দ্বাৰা কৰাবলৈ সিদ্ধান্ত লোৱা হয়। তালৈ গৈ আৰম্ভণিতেই মোৰ এটা সন্দেহ হৈছিল নাটকখন শান্তিৰে কৰিব নোৱাৰিম নেকি ! সন্দেহ কৰাটোৱেই সত্য হ’ল। নাটক আধা ঘণ্টা কৰাৰ পাছতে মঞ্চৰ ওপৰত দিয়া টিঙৰ চালি আৰু মণ্ডপত শিল পৰিবলৈ ধৰিলে। নাটক বন্ধ কৰিবলৈ বাধ্য হ’লো। বন্ধ হোৱা বাবে মোৰ এটা ভাল হ'ল। মই দুমাহ সময় লৈ নাটখন পুনৰ লিখিলোঁ।\nতৃতীয়বাৰ নাটক বন্ধ হৈছিল ১৯৮৯ চনত। ৰঙাজান বেছিকত ‘চিৰাজ’ মঞ্চস্থ কৰিবলৈ কেইজনমান যুৱকে সিদ্ধান্ত লৈছিল। মোক পৰিচালনা কৰিবলৈ কোৱাৰ উপৰি চিৰাজ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈও অনুৰোধ কৰিছিল। মোৰ এটা চৰ্ত আছিল। কোনো অভিনেতাই আখৰা বা নাট মঞ্চস্থ কৰাৰ দিনা মদ খাব নোৱাৰিব। সাবিত্রী চৰিত্ৰৰ বাবে মই বিশেষভাৱে নির্বাচন কৰি আনিছিলোঁ ৰীতা শইকীয়াক। পাছত তেওঁ জিলা পৰিষদৰ সদস্যা হৈছিল। কেইদিনমান আখৰা ভালদৰেই চলিল। কিন্তু এদিন মুখ্য উদ্যোক্তা তথা নাটকৰ নায়কজনে ঢলং-পলংকৈ আখৰা থলীত উপস্থিত হ'ল আৰু সংলাপ কওঁতে জিভা ঘূৰ নোখোৱা হ'ল। মই খঙত ফাটি পৰোঁ-“মইতো নাটক পৰিচালনা বা অভিনয় নকৰােৱেই, ৰীতা শইকীয়াকো কৰিবলৈ নিদিওঁ। কোনে কি কৰা কৰি থাকিবা।” গতিকে চিৰাজখন আৰু নহ'লগৈ।।\n১৯৬২ চনত চীন ভাৰতৰ যুদ্ধ হোৱাত সেই বছৰতে ৰঙাজান বেছিকত চৰকাৰৰ প্ৰতিৰক্ষা পুজিৰ সাহায্যার্থে গণেশ গগৈৰ 'কাশ্মীৰী কুমাৰী' নাটকখন মঞ্চস্থ কৰা হয়। ইয়াত মূল নাৰী চৰিত্ৰটো ময়েই ৰূপায়ণ কৰিলোঁ। উল্লেখযোগ্য যে, এই নাটকখনত আবহ সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল পৰৱৰ্তী সময়ত বােলছবি পৰিচালক হিচাপে খ্যাতি লাভ কৰা অতুল বৰদলৈয়ে।১৯৬৩ চনত গুৱাহাটীৰ বামুণীমৈদামত লক্ষ্যধৰ চৌধুৰীৰ 'ৰক্ষকুমাৰ’ নাটকৰ নায়িকা 'সীতা’ চৰিত্ৰটোত মোকেই অভিনয় কৰিবলৈ দিয়ে। তেতিয়া মই গুৱাহাটীত আছিলোঁ। আগতে লাৱণ্য শইকীয়া নামৰ এজন যুৱকে নাৰী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। নাটকখন যাত্রা পাৰ্টিৰ আৰ্হিত কৰা হৈছিল। যাত্ৰা বুলি কওঁতে মনত পৰিছে ১৯৪০ নে ৫০ৰ দশকত ৰঙাজানৰ প্রবীণ অভিনেতা অচ্যুত কোঁৱৰে এটা যাত্রা দল উলিয়াইছিল। পূজাৰ সময়ত ৰঙাজান বাগানত এবাৰ যাত্রা দলটিয়ে নাটক কৰিছিল। যাত্ৰা কৰা মঞ্চটো সম্পূর্ণ মুক্ত থাকে। কিন্তু এখন বেকড্ৰপ থাকে। বেকড্ৰপৰ দাঁতিয়েদি অভিনেতাসকলৰ প্ৰৱেশ-প্রস্থান ঘটে। ইয়াক কোনো কাৰণতে দাঙি দিয়া নহয়। এনেকুৱা মুক্ত মঞ্চ ৰবীন্দ্রনাথেও সমর্থন কৰিছিল। ইয়াত প্ৰছেনিয়াম নাটক কৰাৰ দৰে ছেটিং নাথাকে।\nযিহেতু প্রবীণসকলে বুৰঞ্জীমূলক আৰু পৌৰাণিক নাটকহে কৰিছিল, মই দুজনমানৰ লগত আধুনিক-সামাজিক নাটক কৰা সম্পর্কে আলোচনা কৰিলোঁ। মঞ্চ আৰু বোলছবিৰ অভিনেতা স্ববীন অধ্যাপকৰ 'পুৱতি নিশাৰ সপোন’, ‘এপ্রিল ফুল’(নাট্যকাৰৰ নাম পাহৰিলোঁ) আৰু মোৰ বন্ধুদ্বয় বিজন দত্ত আৰু উমেশ কর্মকাৰৰ অভিনীত ‘গজপ মিঞা’- নাটককেইখন বাছি ল’লো। এয়া ১৯৬৪ চনৰ কথা।\nএই নাটকৰ ফাংচনটো ৰঙাজান বেছিকত কৰিবলৈ আলোচনা কৰিছিলোঁ যদিও এজন প্রবীণ অভিনেতাই বাধা দিলে। তেওঁৰ কথা হ’ল- আগতে তেওঁলোকে যিহেতু ছোৱালী লৈ নাটক কৰা নাছিল, গতিকে আমিও সহ-অভিনয় কৰিব নোৱাৰোঁ। তেওঁ নাটক বন্ধ কৰাৰ ধমকি দিলে। কথাটো বন্ধুবৰ্গৰ লগত আলােচনা কৰিলোঁ। তেওঁলােকে ইয়াতে কৰাৰ কথা ক’লে যদিও কাজিয়া হ’লে নাটকৰ পৰিৱেশ নাথাকিব বুলি ভাবি বুধবৰীয়া হাটখােলাত নাটক কৰাৰ সিদ্ধান্ত ল'লোঁ। তাত নাৰী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ সাহসেৰে ওলাই আহে প্রয়াত প্রধান শিক্ষক লােকেশ্বৰ গগৈৰ মাজু জী ইন্দু গগৈ। তেওঁ আছিল ৰঙাজান অঞ্চলৰ সহ-অভিনয় কৰা প্ৰথম গৰাকী যুৱতী। আমাৰ পষ্টাৰিং ব্যতিক্রমী আছিল। সময় দিয়া হৈছিল সন্ধ্যা ৭ বাজি ২৯ মিনিট। আমি এই সময়টো এই কাৰণেই দিলোঁ যে, প্রবীণচামে নাটক কৰোঁতে ৭-৩০ বা ৮ বজা বুলি উল্লেখ কৰে। দর্শক নির্দিষ্ট সময়তকৈ বহু পিছত উপস্থিত হয়। আমাৰ ব্যতিক্রমী সময়টো দেখি দর্শক নির্দিষ্ট সময়ত আহিব বুলি আশা কৰিলোঁ। আমি ভবাতকৈ কথাটো বহুত বেলেগ হ'ল। নির্দিষ্ট সময়তকৈ এক-ডেৰ ঘণ্টা আগত আহি ৰভাতলী ভিৰ কৰিলেহি। আমি কাঁটাই কাঁটাই নাটক কৰা সম্ভৱ নহ'ব বুলি অনুমান কৰিয়ে এজন গায়কক নিমন্ত্রণ কৰি গীত পৰিৱেশনৰ ব্যৱস্থা কৰিছিলোঁ। তেওঁ নির্দিষ্ট সময়ত মঞ্চৰ আঁৰ কাপােৰ আঁতৰােৱাৰ লগে লগে হামনিয়াম বজাই গীত আৰম্ভ কৰিলে। এই মুহূর্তত তেওঁৰ নাম মনত পৰা নাই। 'পুৱতি নিশাৰ সপােন' আৰু ‘এপ্রিল ফুল’- মঞ্চ নির্মাণ কৰি মই পৰিচালনাকৰা প্ৰথম নাটক আছিল। আনৰ মুখত শুনিবলৈ পােৱা মতে আমাক বিধি-পথালি দিয়া অভিনেতাজন দর্শকৰ পিছৰ শাৰীত আছিল। তেওঁ কাৰো আগত কোনোধৰণৰ মতামতনিদিলে।\nএই সফল সহ-অভিনয়ে মোক ইমান সাহস আৰু প্ৰেৰণা দিলে যে, পিছৰ বছৰত তিতাবৰ পাব্লিক ক্লাবত প্রথমবাৰৰ বাবে সহ-অভিনয়ৰ পাতনি মেলা পৰিচালক তৰুণ শৰ্মাৰ কাষ চাপোঁ। নাটকখন আছিল 'আর্চি'। সহ-অভিনয়ৰ সিদ্ধান্ত লোৱা বুলি জানি নন্দনাথ শইকীয়া কলেজৰ অধ্যক্ষ চক্ৰ শইকীয়াই বাধা দিছিল। তাৰ প্ৰতিবাদ কৰিলে মৌজাদাৰ মহেন্দ্র শইকীয়াই। তেওঁ তৰুণ শৰ্মাৰ পক্ষে থিয় দিলে। প্রতিবাদী সভা হ’ল আৰু প্ৰচিডিঙো হ'ল। তেতিয়া অধ্যক্ষ শইকীয়া পিছ হোঁহকিল। কিন্তু তিতাবৰৰ ক’তো ছোৱালী পোৱা নগ'ল। ন-আলি ঢেকিয়াজুলিৰ দীপিকা দত্ত নামৰ ছোৱালীজনীক কোৱাত তাই সন্মতি প্রদান কৰে। তেওঁ নিয়মিতভাৱে আহি আখৰাত যোগ দিয়ে। নাটকখন প্রথমে তৰুণ শৰ্মাই পৰিচালনা কৰিছিল যদিও পিছত যােৰহাটৰ মঞ্চ আৰু বোলছবিৰ অভিনেতা নেইমউদ্দিন আহমেদক মাতি আনি পৰিচালনাৰ দায়িত্ব দিয়ে। তেওঁ পৰিচালনাৰ উপৰি এজন কেপ্টেইনৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। এই ‘আর্চি’ নাটকত গােলাঘাটৰ বিখ্যাত নাট পৰিচালক পৰৱৰ্তী সময়ত বহুতো অসমীয়া ছবিৰ পৰিচালক শিৱ ঠাকুৰেও এটা গুৰুত্বপূর্ণ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। নাটকখন সফলভাৱে মঞ্চায়ন হয়। মই এজন উন্মাদ সাহিত্যিকৰ ভাৱত অভিনয় কৰিছিলোঁ।\nএই নাটকখন কৰাৰ পিছত সেই বছৰতে মই মৰাণ চেতিয়া প্রাথমিক বিদ্যালয়ৰ প্ৰাংগণত তাৰ যুৱক-যুৱতীক লৈ ‘সেই বাটেদি’ নামৰ পূৰ্ণাংগ নাটকখন মঞ্চস্থ কৰোঁ। দ্বিতীয়বাৰ তাত 'ঘাত-প্রতিঘাত’নামৰ পূৰ্ণাংগ নাটকখন আগৰদৰে সহ-অভিনয়েৰে মঞ্চস্থ কৰোঁ ১৯৬৭ চনত। ১৯৬৮ চনত কৰঙাত চিত্রসেন ৰাজকুমাৰৰ পৰিচালনাত বঙ্গৰ উৎপল দত্তৰ 'ৰাত্ৰেৰ অতিথি’নামৰ নাটকখনৰ মুখ্য চৰিত্ৰটোত মই অভিনয় কৰিছিলোঁ।\n১৯৬৬ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ৰঙাজান বেছিকৰ প্রাঙ্গণত শংকৰদেৱ উৎসৱ পালন কৰা হয়। মই আছিলোঁ সাংস্কৃতিক সম্পাদক। মই দুখন নাটক কৰাৰ সিদ্ধান্ত ল'লোঁ। এখন দুবছৰৰ আগতে কৰা 'পুৱতি নিশাৰ সপোন’ আৰু আনখন ডাক্তৰ উপেন কাকতিৰ 'বৰলা মেচ'। প্রথমখন কৰিবলৈ আগৰ দলটোকে ল’লোঁ। 'বৰলা মেচ'ৰ অভিনয়ৰ বাবে কেইবাজনো আগৰ অভিনেতা আৰু কোনােদিন সহ-অভিনয় নকৰা এজনী ছোৱালী বাছি ল'লোঁ। মই বহুদিন ভাবি এবাৰাে আখৰা নকৰাকে নাটক কৰাৰ কিটিপ এটা উদ্ভাৱন কৰিছিলোঁ। বৰলা মেচৰ গােটেই কাহিনীটো কৈ দিলোঁ। চৰিত্ৰ কাষ্টিং কৰিলোঁ। সকলোকে ক'লো-“কাহিনীটো যেতিয়া জানিলাই, সংলাপবোৰ নিজে ঠিক কৰি ল’বা।” তেওঁলাকে ক'লে, ‘পাৰিম।’ অভিনয়ে দর্শকক যথেষ্ট আমোদ দিলে। এই পদ্ধতিটো আজিকালি স্কুল অব ড্রামাৰ অভিনয় শিক্ষা গ্রহণ কৰাসকলে ৱৰ্কশ্ব’প পাতিলে 'ইমপ্র’ভাইজেচন’ বুলি কয়। তেতিয়া এই শব্দটোৰ লগত কিন্তু মোৰ পৰিচয় নাছিল। 'বৰলা মেচ’খন মোৰ পৰীক্ষামূলক প্রথম পৰিচালনা । এবাৰো আখৰা নকৰাকৈ নাটক কৰা বুলি কোৱাত বহুতে বিশ্বাস কৰিবলৈ টান পাইছিল।\nইয়াৰ পিছত মই প্রত্যেক বছৰে ধাৰাবাহিকভাৱে ১৯৭৬ চনলৈকে নাটক কৰি যাওঁ। মই ৰচনা আৰু পৰিচালনা কৰা দুখনমান উল্লেখযোগ্য পূর্ণাংগ নাটক হ'ল— 'ঋণ পৰিশোধ' (হাস্য ৰসাত্মক) আৰু 'লুইতক ভেটিব কোনে' (বানপীড়িত ৰাইজৰ দুখ-দুর্দশাক কেন্দ্ৰ কৰি লিখা প্রতীক ধর্মী নাটক)। মোৰ 'নায়িকা বিচাৰি’ নাটকখনৰ উপস্থাপন পদ্ধতি আছিল এন্টি থিয়েটাৰ। এনেধৰণৰ নাটক ৰঙাজানত আগতে কোনেও কৰা নাছিল। পিছতো এতিয়ালৈকেকোনেও কৰা নাই।\n? আপুনি আৰু কি কি নাটক কৰিছিল ?\nপ্রদীপ গগৈঃ প্রখ্যাত চলচিত্র নির্মাতা অতুল বৰদলৈ ৰচিত ‘ত্ৰিশংকু’ আৰু গোলাঘাটৰ এজন নাট্যকাৰৰ 'নাটক আৰু নেলাগে’ পৰিচালনা কৰিছিলোঁ। দর্শকৰ বিপুল সহাঁৰি লাভ কৰিছিলোঁ। তাৰ উপৰি লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ 'পাচনি’ নাটকখন মই পৰিচালনা কৰিছিলোঁ। এইখন নাটকত ন-আলি ঢেকিয়াজুলিৰ বিখ্যাত অভিনেতা দেৱেন বৰাই 'ঋণ পৰিশোধ’খন ছাদ্ৰী ভাষালৈ অনুবাদ কৰিছিল। খাচ অসমীয়া কোৱা মানুহৰ জৰিয়তে সেইখন মঞ্চস্থ কৰা হৈছিল। আটাইকেইখন নাটক ৰঙাজান বেছিক স্কুলত কৰা হৈছিল। 'ঋণ পৰিশোধ’ (অসমীয়া) অন্য ঠাইত একাধিকবাৰ কৰা হৈছিল।\n? আপোনাৰ শ্রেষ্ঠ নাটক কোনখন বুলি ভাবে ?\nপ্রদীপ গগৈঃ মই ভাবোঁ যে, অভিনয়ৰ দিশৰ পৰা মই লিখা সর্বোত্তম নাটকখন—'আপুনি বয়স হইলে'। ১৯৮৮ চনত ৰঙাজানত পতা বিহু সন্মিলনত প্রথম নিশা প্রায় ২০০০ দর্শকৰ আগত নাটকখন মঞ্চস্থ কৰা হৈছিল।\n? আপুনি লিখা নাটকবিলাকৰ নাম কওকচোন। কেইখন লিখিলে ?\nপ্রদীপ গগৈঃ পূর্ণাংগ নাটক পাঁচখন- ঋণ পৰিশোধ, এই যাত্রা জয় যাত্রা, লুইতক ভেটিব কোনে, আপুনি বয়স হইলে (মোৰ অনার্তাৰ নাট ‘অপছন্দ’ৰ মঞ্চ নাটৰ ৰূপ) আৰু থ্রিলাৰ ৰঘুবীৰ। শেষৰখন ক’তো কৰা নহ'ল। একাংকিকা দুখন- মোৰ আই (কৰা নহ'ল) আৰু নতুন পুৱাৰ বেলি।\n? অনাতাঁৰ নাটকো লিখিছিলে বুলি শুনিছো। কি কি লিখিছিল? আটাইবিলাক সম্প্রচাৰ হৈছিল নে?\nপ্রদীপ গগৈঃ মই লিখা আটাইকেইখন নাটকেই আকাশবাণী ডিব্ৰুগড় আৰু যোৰহাট কেন্দ্ৰৰ যোগেদি সম্প্রচাৰিত হৈছিল। ১৯৮৬ চনত আকাশবাণী ডিব্ৰুগড় কেন্দ্ৰৰ কাৰণে মই এলানি নাটক লিখিবলৈ পাইছিলোঁ। চুটি হাস্য ব্যংগৰ এই নাটককেইখন হ'ল ক্রমে- (১)হাই ফ্ৰিকুৱেঞ্চি, (২) চিকিৎসা (স্বয়ংসম্পূর্ণ প্রথম খণ্ড), (৩) চিকিৎসা (স্বয়ংসম্পূর্ণ ২য় খণ্ড), (৪) আচল চাহাব (৫) অপছন্দ (৬) শিক্ষা (৭) শিল্পী (স্বয়ংসম্পূর্ণ প্রথম খণ্ড) আৰু (৮) শিল্পী (২য় খণ্ড)। এই নাটককেইখনৰ বেছিভাগেই পৰিচালনা কৰে প্রযোজক মুনীন ভূঞাই। অভিনয় কৰে অনাতাঁৰ শিল্পীসকলে।\n১৯৯২ চনত যোৰহাট অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰৰ নাট প্রযোজকৰ লগত যোগাযোগ কৰি যোৰহাট প্রিন্স অব ৱেলছৰ শিক্ষক আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক লৈ মই ৰচনা কৰা ‘শিলবােৰ’ নামৰ নাটখন (৪০ মিনিটৰ) পৰিচালনা কৰোঁ। যোৰহাট কেন্দ্রৰ নাট প্রযােজক অসমৰ বিখ্যাত মঞ্চনাট, বোলছবি অভিনেতা নীলু চক্ৰৱৰ্তীয়ে নাটখন বাণীবন্ধন কৰে। তেওঁ আমাৰ অভিনেতা-অভিনেত্রীসকলক উচ্চ প্রশংসা কৰি কয় যে, অতি শীঘ্ৰে নাটকখন সম্প্রচাৰ কৰা হ'ব। কিন্তু নানা অজুহাত দেখুৱাই দুবছৰ পেলাই থ’লে। পিছত প্রযোজক হিচাপে অহা কবি, গল্পকাৰ কৌস্তুভমণি শইকীয়াই এদিন বাণীবন্ধন কৰা নাটখনি উদ্ধাৰ কৰে আৰু বজাই শুনে। লগে লগে তেওঁ দুটা খণ্ড সম্প্রচাৰ কৰে। নীলু চক্ৰৱৰ্তীয়ে কিয় সম্প্রচাৰ নকৰিলে আজিও মোৰ বাবে সাঁথৰ হৈ ৰ'ল। তাৰ পাছত আৰু অনাতাঁৰ নাট লিখা নহ'ল।\n? আপোনাৰ অনুপ্ৰেৰণাৰ উৎস কি ?\nপ্ৰদীপ গগৈঃ প্ৰথম অনুপ্ৰেৰণা পাইছোঁ মোৰ দেউতা হেমচন্দ্ৰ গগৈৰ পৰা, নাটকৰ ক্ষেত্ৰত। দ্বিতীয়তে, সিদ্ধেশ্বৰ গগৈ, প্ৰমোদচন্দ্ৰ বুঢ়াগোহাঁই, মানৱ চলিহা। তিনিওজন কবিতাৰ ক্ষেত্ৰত। আৰু মোৰ বন্ধুবৰ্গই সাহিত্যৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত প্ৰেৰণা যোগাইছিল।\n(তিতাবৰৰ ৰঙাজানৰ তিনিটা সামাজিক-সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান জ্যোতিৰূপা ক্ৰীড়া সাংস্কৃতিক বিকাশ কেন্দ্ৰ, জ্যোতিৰূপা মইনা পাৰিজাত আৰু লখিমী মহিলা সমিতিৰদ্বাৰা যৌথভাৱে আয়োজিত ৰূপালী জয়ন্তীৰ স্মৃতিগ্ৰন্থ "মন্থন"(১৯ ছেপ্টেম্বৰ, ২০১৫, সম্পাদক- ত্ৰিলোচন গগৈ)ৰ পাতৰ পৰা সম্পাদিত ৰূপত পুনৰপ্ৰকাশ কৰা হৈছে।)\nNo Comments : "ৰঙাজানৰ নাট্যকর্মী প্রদীপ গগৈৰ সৈতে এটি সাক্ষাৎকাৰ-(ত্ৰিলোচন গগৈ)"


শোকাৱহ! পুত্ৰসহ পুখুৰীত জাঁপ মহিলাৰ -\nHomeআঞ্চলিকশোকাৱহ! পুত্ৰসহ পুখুৰীত জাঁপ মহিলাৰ\nPrevious article‘তেজিমলাৰ দৰে হত্যা কৰিলে মোৰ কন্যাক, ৰুটি খোৱাই পুহিছিলো অসুৰক!’\nNext articleআৰক্ষীৰ জেৰাত ন ন তথ্য ফাদিলঃ গ্ৰেপ্তাৰ হ’ব হত্যাকাৰীৰ মাতৃ!


সদনত মুখ্যমন্ত্ৰী আৰু অখিল গগৈৰ তৰ্কাতৰ্কি! অখিল গগৈক উদ্দেশ্যি মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে ক'লে- 'বিআপুনিয়ে একমাত্ৰ ভাল মানুহ, একমাত্ৰ মহাত্মা গান্ধী' assam-assembly-himanta-biswa-sarma-vs-akhil-gogoi-hb– News18 assam\nসদনত মুখ্যমন্ত্ৰী আৰু অখিল গগৈৰ তৰ্কাতৰ্কি! অখিল গগৈক উদ্দেশ্যি মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে ক'লে- 'আপুনিয়ে একমাত্ৰ ভাল মানুহ, একমাত্ৰ মহাত্মা গান্ধী'\nবিধানসভাৰ ভিতৰত আজি বিধায়ক অখিল গগৈ আৰু মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাৰ মাজত ৰাস্তা নিৰ্মাণকলৈ কথাৰ কটা-কটি হয়।\nLast Updated : August 11, 2021, 14:28 IST\nআজি সদনৰ মজিয়াত মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মা আৰু বিধায়ক অখিল গগৈৰ মাজত তীব্ৰ তৰ্কা-তৰ্কি হয়। সদনত অখিল গগৈয়ে মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাক উদ্দেশ্যি কয় যে,- 'আপুনিতো ক'বই নোৱাৰে। আপোনাৰ বহু গণ্ডগোল আছে।' লগে লগে বিধায়ক অখিল গগৈক উভতি ধৰে বিজেপিৰ সদস্যসকলে।\nকোনে কাক উদ্দেশ্যি কি ক'লে-\nঅখিল গগৈ: বিকল্প ৰাস্তা লাগে।\nমুখ্যমন্ত্ৰী: আপুনি মোৰ আসনত বহিলে ক'ব পাৰিব।\nঅখিল গগৈ: আপুনিতো ক'বই নোৱাৰে ৷ আপোনাৰ বহু গণ্ডগোল আছে।\nমুখ্যমন্ত্ৰী: GMCHৰ চিকিৎসক নাৰ্চৰ সন্মুখত কথা পাতিম।\nমুখ্যমন্ত্ৰী: বিধানসভাৰ বাহিৰত সন্মানীয় কোনো বিধায়কে টকা লোৱা বুলি কৈছে যেতিয়া তদন্ত হ'ব লাগে।\nঅখিল: তদন্ত হ'ব লাগে\nমুখ্যমন্ত্ৰী: অহংকাৰ হ'লেই বিপদ ৷ আমি অহংকাৰৰ পৰা ৰক্ষা পৰিব লাগে। যোৱা পাঁচ বছৰত প্ৰতিটো সমষ্টিতে ৰাস্তাৰ কাম হৈছে।\nমুখ্যমন্ত্ৰী: আপুনিয়ে একমাত্ৰ ভাল মানুহ ৷ একমাত্ৰ মহাত্মা গান্ধী ৷ আপুনি পশ্চিমবংগৰহে ভাল দেখে ৷ ঢলা-শদিয়াৰ দলং কোনোবাই কোৱাৰ দৰে ২% কমিছন লোৱা সকলেই কিন্তু কৰিছিল ৷\nঅখিল: কমিছন লৈয়ে আছে এতিয়াও।


কমিক্‌ছ - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nকমিক্‌চ বা কমিক্‌ছ (ইংৰাজী: Comics; মূল গ্ৰীক ভাষা κωμικός, kōmikos "কমেডিৰ লগত জড়িত", মূল শব্দ κῶμος - kōmos "revel, komos", via the Latin cōmicus) মূলত: ছবি আৰু লেখাৰ এটা সংকৰ মাধ্যম। এই ছবিবোৰ এটা ক্ৰমত সজোৱা হয় যাতে ই ক'বলগীয়াখিনি পাঠকৰ আগত উপস্থাপন কৰিব পাৰে। ছবিয়েই কমিক্‌চৰ মূল উপাদান। লিখিত উপাদান অবিহনেও কমিক্‌চ হ'ব পাৰে। সাধাৰণতে লিখিত অংশই ছবিৰ কথাক প্ৰাঞ্জলকৈ ডাঙি ধৰে। কেতিয়াবা অৱশ্যে লিখিত অংশই নতুন মন্তব্যও দাঙি ধৰিব পাৰে।  প্ৰথম অৱস্থাত ঘাইকৈ এই মাধ্যমত ঘাইলৈ ধেমেলীয়া কথা উপস্থাপন কৰা হৈছিল বাবেই ইয়াক কমিক্‌চ বোলা হৈছিল। সেই সময়ত ইয়াৰ বাহিৰেও আন ধেমেলীয়া ক্ষেত্ৰতো কমিক্‌চ শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। কমিক্‌চ মূলত: ক্ৰমাগত ভাৱে সজ্জিত ছবি। ছবি আৰু লিখা দু্য়োটাই থাকিলেও ছবিৰ প্ৰাধান্য লিখা অংশতকৈ বেছি। ছবি থকা কিতাপ (Picture Book) আৰু কমিক্‌চৰ মাজত পাৰ্থক্য মূলত: ছবিৰ ক্ৰমৰ বিন্যাসত। কিছুমানৰ মতে কমিক্‌চৰ সংজ্ঞা তাৰ সামাজিক দৃষ্টিকোণৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।.\n1.1 চালুকীয়া অৱস্থা\n1.2 ১৫-দশ শতিকা আৰু ১৮-দশ শতিকাৰ ছপা-প্ৰযুক্তিৰ বিকাশ\n1.3 ১৯ শতিকা: এটা মাধ্যমৰ উপস্থাপন\n1.4 বিংশ শতাব্দী আৰু কমিক্‌চৰ জয়যাত্ৰা\n2 'কমিক্‌ছ' নে 'চিত্ৰ উপন্যাস'\n3 কিছুমান জনপ্ৰিয় কমিক্‌ছ চৰিত্ৰ\n4 ভাৰতীয় কমিক্‌ছ\n4.1 অমৰ চিত্ৰ কথা\n4.2 ডায়মণ্ড কমিক্‌ছ\n4.3 ৰাজ কমিক্‌ছ\n4.4 মনোজ কমিক্‌ছ\n4.5 তুলসী কমিক্‌ছ\n4.7 গ্ৰাফিক্ছ ইণ্ডিয়া\n5 অসমীয়া কমিক্‌চ\n8 আৰু পঢ়িব পাৰে\nচালুকীয়া অৱস্থা[সম্পাদনা কৰক]\nট্ৰাজান স্তম্ভত ক্ৰমত সজোৱা ছবি\nIn Lucas Cranach the Elder's "Adam and Eve" একেখন ছবিতে বাইবেলৰ বিভিন্ন কাহিনীৰ প্ৰকাশ: সম্মুখত, প্ৰথম দম্পতীক পাপৰ বাবে ভগৱাবে তিৰস্কাৰ কৰিছে; পাছফালে, আডামৰ ৰাজহাড়ৰপৰা ঈভক সজা হৈছে আৰু তেওঁলোকক নিষিদ্ধ ফল খাবলৈ প্ৰৰোচিত কৰাৰ দৃশ্য; বাওঁফালে স্বৰ্গৰপৰা বহিষ্কাৰৰ দৃশ্য।\nএটা কলা মাধ্যম হিচাবে কমিক্‌চে পৰিপূৰ্ণতা লাভ কৰে উনৈছ শতিকাৰ শেষ আৰু বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ সময়ছোৱাত। চলচ্চিত্ৰ আৰু এনিমেছন-ৰ লগত কমিক্‌চৰ বিকাশ হয়। এই তিনিওটা মাধ্যমেই দৃশ্য আৰু লেখন/শব্দ-ৰ সংকৰ। আৰু তিনিওটা মাধ্যমৰ বিকাশ প্ৰযুক্তিবিদ্যাৰ বিকাশৰ লগত জড়িত। বাতৰিকাকত আৰু আলোচনী-ৰ বহুল প্ৰচাৰ হোৱাৰ পাছতহে কমিক্‌চে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে যদিও ছবিক এটা ক্ৰমত সজ্জিত কৰি কাহিনী কোৱাৰ প্ৰচেষ্টা বহু আগৰপৰাই কৰি থকা হৈছে।\nৰোমান আমোলৰ (১১৩ খ্ৰীষ্টাব্দ) ট্ৰাজান স্তম্ভত ক্ৰমাগত ছবি দেখা যায়। ইয়াৰ বাহিৰেই মিছৰীয় হিয়েৰ'গ্লিফ, মধ্যযুগৰ দীঘল ছবি আৰু কিছুমান ছপা গ্ৰন্থতো এই প্ৰচেষ্টা লোৱা দেখা যায়। মধ্য যুগৰ কিছুমান ছবিটো একখন পটতে কেবাটাও ঘটনাৰ চিত্ৰণ দেখা যায়। (কাষৰ ছবি চাওক)\nঅৱশ্যে এনে ছবি দৰ্শক বা পঢ়ুৱৈৰ হাতত গৈ পৰা নাছিল। ছপাশাল প্ৰযুক্তিৰ বিকাশৰ পাছতহে এই মাধ্যমৰ বহুল প্ৰচলন হোৱাটো সম্ভৱ হৈছিল৷ \n১৫-দশ শতিকা আৰু ১৮-দশ শতিকাৰ ছপা-প্ৰযুক্তিৰ বিকাশ[সম্পাদনা কৰক]\nLast image in উইলিয়াম হ'গাৰ্থ ৰ A Rake's Progress\nছপাশাল উদ্ভাৱনৰ পাছতো ছবি ছপা কৰা প্ৰযুক্তিৰ বিকাশ হ'বলৈ কিছু সময় লাগিছিল। কাৰণ আখৰ আৰু ছবি দুয়োটাক বেলেগ বেলেগ পদ্ধতিৰে ছপা কৰা হৈছিল। প্ৰথমৰ ছবিবোৰ ঘাইকৈ আছিল ধৰ্মৰ লগত জড়িত। পাছলৈ ১৭ আৰু ১৮ শতিকাত ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক অৱস্থাৰ কথা লৈ ছবি ছপা কৰা হৈছিল। বহুল প্ৰচাৰিত এই ছবিবোৰ আছিল হাস্য ৰস উদ্ৰককাৰী প্ৰহসনমূলক। এই সময়তে ছবিৰ লগত কথাৰ গোলক (speech bubble) দিয়াও আৰম্ভ হয়।\nউলিয়াম হ'গাৰ্থক কমিক্‌চ শিল্পৰ লগত জড়িত প্ৰথম ব্যক্তি বুলি জনা যায়। তেখেতে প্ৰনয়ন কৰা A Rake's Progressত, আঠখন কেনভাছৰ এটা ক্ৰমত এটা এটা কাহিনী কোৱা হৈছিল। প্ৰতিখন কেনভাছেই বেলেগে বেলেগে ছপা কৰি উলিওৱা হৈছিল। ছপা-প্ৰযুক্তিৰ বহুত বিকাশৰ ফলত বাতৰি-কাকত আৰু আলোচনীৰ প্ৰসাৰ বাঢ়ে। এই বিলাকত ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক অৱস্থা বৰ্ণনা কৰিবলৈ এনে ছবিৰ প্ৰয়োগ কৰা হৈছিল। ১৮৪০ চনত এনে ছবিক কাৰ্টুন বুলি কোৱা হয়। পাছলৈ শিল্পীসকলে এটা ক্ৰমৰ কেইবাখনো ছবি আঁকি এটা কাহিনী ব্যক্ত কৰাৰ নতুন নতুন পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।\nFrench Liberty. British Slavery, জেমছ গিলৰে প্ৰণিত ১৭৯২ চনৰ ফঁৰাছী বিপ্লৱক ভেঙুচালি কৰি অঁকা কেৰিকেঁচাৰ, কথা গোলকৰ (speech balloon) প্ৰয়োগ লক্ষণীয়।\nকথা গোলকৰ (Speech Balloon) ব্যৱহাৰো এই সময়ৰ পৰাই আৰম্ভ হয়। আগৰচোৱাত ছবিৰ তলত বা ওপৰত চৰিত্ৰৰ নাম বা উদ্দেশ্য লেবেল হিচাপে লিখি দিয়া হৈছিল। যাক phylacter বোলা হৈছিল। পাছলৈ কথা গোলক ব্যৱহাৰ কৰি ছবিৰ মাজলৈ অনা হ'ল। অৱশ্যে এতিয়াও ইয়াক কাহিনী বৰ্ণনা কৰাৰ বাবেই ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। সোনকালেই ছবিৰ মাজত কথা গোলক দিয়াটো বন্ধ কৰি শিল্পীয়ে কাহিনীটো এটা পেনেলৰ তলত বৰ্ণনা কৰাটোৱেই বেছি পছন্দ কৰা হ'ল। সংলাপৰ বাবে কথা-গোলকৰ ব্যৱহাৰ পুনৰাই আৰম্ভ কৰে ৰিচাৰ্ড এফ. আউটকাল্ট-এ। পিছে চৰিত্ৰটো চিনাকি কৰি দিয়াতকৈ চৰিত্ৰৰ মুখৰ সংলাপ দিয়া হৈছিল।\n১৯ শতিকা: এটা মাধ্যমৰ উপস্থাপন[সম্পাদনা কৰক]\nৰুড'ল্ফ টফাৰ,ৰদ্বাৰা অংকিত এটা পৃষ্ঠা।\nৰুড'ল্ফ টফাৰ, ছুইজাৰলেণ্ডৰ এজন ফঁৰাছী শিল্পীয়ে ১৯ শতিকাত কমিক্‌চ শিল্পক এটা স্বকীয় ৰূপ দিয়ে। টফাৰৰ ছবিতো কথা-গোলক নাছিল যদিও তেখেতে কাহিনীটো কবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল ছবিৰ লানিৰ তলৰ ঠাইখিনি। টফাৰৰ ছবি সমগ্ৰ ইউৰোপ আৰু আমেৰিকাত প্ৰচাৰ হৈছিল। স্বত্ব আইনৰ অনুপস্থিতিৰ বাবে তেওঁৰ ছবিবোৰ বিভিন্ন দেশলৈ বিয়পি যোৱাৰ উপৰিও সেইবোৰৰ অনুবাদো কৰা হৈছিল। \n১৮৪৩ চনত টফাৰৰ ৰচিত "চৰিত্ৰ বিচাৰৰ ৰচনা"(Essay on Physiognomics) গ্ৰন্থত প্ৰথম বাৰৰ বাবে "ছবি-কাহিনী"ৰ (picture story) সম্পৰ্কে কয় যে "ছবি-কাহিনী এখন ৰচনা কৰা মানে এইটো নুবুজায় যে আপুনি ছবি অঁকাৰ ক্ষেত্ৰত অতি পাৰ্গত হৈ প্ৰতিটো খুঁটি-নাটিকে বিতংকৈ আঁকিব পাৰিব লাগিব। এইটোও নহ'ব যে আপুনি খুব সুন্দৰকৈ এখন হাঁহি উঠা ছবি আঁকি থ'ব, বা এটা সৰু বাক্যাংশক হাঁহি উঠা ৰূপ দিলেও সি এটা ছবি-কাহিনী হৈ উঠে। ছবি-কাহিনীৰ বাবে আপোনাক লাগিব এখন নিটোল পূৰ্ণাংগ নাটক। সেইখন অদ্ভুত বা ধেমেলীয়া বা গহীন যিকোনো বিধৰ হ'ব পাৰে, কিন্তু মূলতে সি হ'ব লাগিব এখন সম্পূৰ্ণ কিতাপ। "\n১৮৪৫ চনত সম্পাদকীয় লেখাৰ লগত প্ৰকাশিত প্ৰহসনধৰ্মী ছবিবোৰক কাৰ্টুন নাম দিয়া হয়। ছবি অঁকাৰ প্ৰণালীত ৰঙ সনাৰ আগতে পেঞ্চিল বা এঙাৰেৰে আঁকি লোৱা চানেকী চিত্ৰক (sketch) কাৰ্টুন বোলা হয়। ১৮৪১ চনৰপৰা ব্ৰিটেইনৰপৰা প্ৰকাশিত পাঞ্চ (Punch) আলোচনীয়ে এই কাৰ্টুন শব্দটোৰ প্ৰচলন ঘটায়।  একে ধৰণৰ আলোচনী আছিল ইউৰোপত প্ৰকাশিত Fliegende Blätter আৰু Le Charivari, আৰু আমেৰিকাত প্ৰকাশিত Judge আৰু Puck।\n১৮৬৫ চনত জাৰ্মানীৰ এখন বাতৰিকাকতত প্ৰকাশিত হয় উইলহেল্ম বুশ্‌খৰ (Wilhelm Busch) মেক্স আৰু মৰিজ (Max and Moritz). এই কমিক্‌চতেই পএচলিত কেবাটাও আংগিকক প্ৰথম প্ৰয়োগ কৰা হয়। তেখেতৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণীত হৈ ১৮৯৭ চনত ৰুড'ল্ফ ডিৰ্কছ-এ (Rudolph Dirks) ৰচনা কৰে দ্যা কেটেনজেমাৰ কিড্‌ছ (The Katzenjammer Kids)।\nইয়েল' কিড (Yellow Kid), স্ৰষ্টা ৰিচাৰ্ড এফ. আউটকাল্ট (Richard F. Outcault).\nপ্ৰায় একে সময়তে চীন দেশত চীনা কমিক্‌চ, যাক মানহুৱা ( Manhua) বুলি জনা যায়, সূত্ৰপাত ঘটে। বিভিন্ন পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰ মাজেৰে মানহুৱাৰ আকাৰ-পকৃতি সলনি হৈ ১৯২৭ চনত পূৰ্ণাংগ ৰূপ পায়। লিথুগ্ৰাফী (lithographic) পদ্ধতিৰ আৱিষ্কাৰে চীনা কমিক্‌চৰ বিকাশত নতুন ৰূপ দিয়ে। প্ৰথম অৱস্থাত ঘাইকৈ ৰাজনৈতিক প্ৰহসনচিত্ৰৰে আৰ্ভ হ'লেও ১৯২০ চনৰপৰা সৰু আকাৰৰ পুথিৰ ৰূপত চীনা কমিক্‌চ প্ৰকাশ হ'বলৈ ধৰে। \n১৮৮৪ চনত প্ৰকাশিত এলি শ্ল'পাৰৰ আধা বন্ধ (Ally Sloper's Half Holiday) আলোচনীত প্ৰথমে একেটা চৰিত্ৰৰ বিভিন্ন কাহিনীৰে কমিক্‌চ প্ৰকাশ পাবলৈ ধৰে। ১৮৯০ চনত ব্ৰিটেইনত প্ৰকাশ পায় দুখন কমিক্‌চ আলোচনী--কমিক কাট্‌ছ (Comic Cuts) আৰু চিপ্‌ছ (Illustrated Chips), ইয়াতেই বিভিন্ন কমিক্‌চৰ সংগ্ৰহ একেলগে প্ৰকাশ পাবলৈ আৰম্ভ কৰে।\nআমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত ৰিচাৰ্ড এফ. আউটকাল্ট-এ (R.F. Outcault's) ছবিৰ লগতে কথ-গোলক সংল্গন কৰি কমিক্‌চক বৰ্তমানৰ ৰূপ দিয়ে। তেখেতৰ হোগান'ছ এলি (Hogan's Alley)-ত ভূমূকি মৰা দা ইয়েল' কিড (The Yellow Kid) আধুনিক কমিক্‌চৰ বাটকটীয়া বুলি কোৱা হয়। অৱশ্যে কমিক্‌চ ইতিহাস খোঁচৰা সকলে বৰ্তমান একে আংগিকৰ অন্যান্য কমিক্‌চ আৱিষ্কাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে, যি ইয়েল' কিডতকৈ আগতকৈ প্ৰকাশ হৈছিল। কিন্তু ইয়েল' কিডৰ সাফল্যই হে কমিক্‌চক সন্মানীয় ৰূপ দি এই মাধ্যমৰ বহুল প্ৰসাৰ সম্ভৱ কৰি তোলে।\nবিংশ শতাব্দী আৰু কমিক্‌চৰ জয়যাত্ৰা[সম্পাদনা কৰক]\nকণমানি ছেমী স্নিজ (Little Sammy Sneeze) (১৯০৪–০৬) স্ৰষ্টা ৱিনছ'ৰ মেক্‌কে (Winsor McCay)\n১৯২০ আৰু ৩০-ৰ দশকত কমিক্‌চ উদ্যোগ বহুল ভাৱে গঢ় লৈ উঠে। হাত-পুঠিৰ আকৃতিৰ প্ৰথম কমিক্‌চ কিতাপ 'লিয়ানহুৱানহুৱা' (Lianhuanhua) ৰ প্ৰচলন হয় চীনত। আনহাতে ব্ৰিটেইনতো কমিক্‌চ সংগ্ৰহ প্ৰকাশ হ'বলৈ ধৰে। ব্ৰিটেইনৰ কমিক্‌ছ সম্ভাৰ মূলত: শিশুৰ বাবে প্ৰকাশ কৰা হৈছিল। The Dandy আৰু The Beano প্ৰথমে প্ৰচলিত দুখন কমিক্‌চ সংগ্ৰহ। বেলজিয়ামত হাৰ্জ-এ (Remi George-ৰ ছদ্মনাম Herge) সৃষ্টি কৰে এতিয়ালৈ জনপ্ৰিয় 'টিনটিনৰ অভিযান' (The Adventures of Tintin)। টিনটিন প্ৰথমে বাতৰিকাকতত এপাত এপাতকৈ প্ৰকাশিত হৈছিল আৰু পাছলৈ গোটেইখিনি এখন কিতাপ আকাৰে প্ৰকাশিত হয়। একেদৰেই আমেৰিকাতো বাতৰিকাকতত প্ৰকাশিত কমিক্‌ছ পৃষ্ঠাবোৰক সংযুক্ত ৰূপ দি কিতাপ আকাৰে প্ৰকাশৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়। ধেমেলীয়া গল্পৰে আৰম্ভ হ'লেও তেতিয়ালৈ ধেমালীৰ বাহিৰেও বীৰত্ব, ৰহস্য আদি বিভিন্ন ৰসৰ কমিক্‌ছ প্ৰকাশ কৰা হয়। ধীৰে ধীৰে বাতৰি কাকতত প্ৰকাশ নোহোৱাকৈয়ে কিছুমান নতুন কমিক্‌ছ কিতাপ আকাৰে প্ৰকাশ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰা হয়।\n১৯৩৮ চনত আমেৰিকাত স্থাপন হয় 'ডিটেক্টিভ কমিক্‌ছ' (Detective Comics, চমুকৈ DC Comics)। এই কোম্পানীৰ প্ৰকাশিত 'একছন কমিক্‌ছ'-ৰ (Action Comics) প্ৰথম সংখ্যাত প্ৰকাশ পায় সৰ্বকালৰ জনপ্ৰিয় এটা কমিক্‌ছ চৰিত্ৰ--'ছুপাৰমেন' (Superman)। শিল্পী জো ছাচ্‌টাৰ (Joe Shuster) আৰু লেখক জেৰী ছিগেল-ৰ (Jerry Siegel) যুটীয়া সৃষ্টি আছিল এই ছুপাৰমেন। তেওঁলোকে ১৯৩২ চনতে এই চৰিত্ৰৰ সৃষ্টি কৰিছিল। ছুপাৰমেনৰ প্ৰগাঢ় জনপ্ৰিয়তাই আন বহুতো ছুপাৰহিৰো-ৰ (Superhero) জন্ম দিয়ে। এটা সময়ত ছুপাৰহিৰো কমিক্‌ছৰেই আন এটা নামৰ দৰেই হৈ উঠে। ছুপাৰহিৰো কমিক্‌ছৰ জনপ্ৰিয়তা কমি আহে ১৯৫০ৰ দশকত। কিন্তু সোনকালেই নতুন ধৰণৰ ছুপাৰহিৰো আহি নতুন জনপ্ৰিয়তা পাবলৈ সক্ষম হয়।\nবিশ্বযুদ্ধৰ পাছত জাপানত কমিক্‌ছৰ প্ৰসাৰ বৃদ্ধি পায়। জাপানৰ পাৰম্পৰিক চিত্ৰকলাৰ লগত নতুনত্বৰ সংমিশ্ৰণ কৰি নতুন বিধৰ কমিক্‌ছৰ জন্ম দিয়া হয় আৰু বৰ্তমান বিশ্বব্যাপী জনপ্ৰিয়তাৰ ক্ষেত্ৰত জাপানৰ কমিক্‌ছৰ নিজস্ব স্থান বিদ্যমান। 'অ'ছামু টেজুকা'-ই (Osamu Tezuka) প্ৰথমতে দীঘল কমিক্‌চৰ প্ৰবৰ্তন কৰি মহাকাব্যিক ধাৰাৰ কমিক্‌ছৰ প্ৰচলন কৰে। তদুপৰি তেওঁ কমিক্‌ছত চলচ্চিত্ৰৰ নিচিনা দৃশ্যাংশ, গতিৰ অনূভূতি, জটিল কাহিনী আৰু চৰিত্ৰ নিৰ্মাণত গুৰুত্ব দি কমিক্‌ছক শিশু-উপযোগী এক চালুকীয়া কলাৰ সলনি এক নিসজস্ব শিল্পৰ মান দিবলৈ সক্ষম হয়। তেওঁৰ কমিক্‌ছ সমসাময়িক ডিজনী ছবি-ৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱান্বিত আছিল। জাপানৰ কমিক্‌ছক 'মাংগা' বোলা হয়। 'মাংগা'-ই শিশুৰপৰা আৰম্ভ কৰি পূৰ্ণ বয়স্ক আনকি অকল প্ৰাপ্তবয়স্কৰ উপযোগী কাহিনীকো সামৰি লয়। কেইবা প্ৰকাৰৰ মাংগাৰ প্ৰচলন আছে। মাগা সাধাৰণতে কেবাখনো কমিক্‌ছৰ সংগ্ৰহ হিচাপে প্ৰকাশ কৰা হয়। 'মাংগা'ৰপৰাই উদ্ভূত জাপানী এনিমেছন ছবি 'এনিম'-তো (Anime) 'মাংগা'সদৃশ গাঁথনি আৰু ছবি লক্ষ্য কৰা যায়। এই বিশেষ ৰূপে 'এনিম' ছবিসমূহকো এক বিশেষ ৰূপ দি জাপানী এনিমেছন ছবিক এক বিশেষ মৰ্য্যদা প্ৰাদান কৰিছে।\nএলান মূৰ (Alan Moore), কমিক্‌ছক জনপ্ৰিয়তা প্ৰদান কৰাত এখেতে বিশেষ ভূমিকা লৈছিল।\n'কমিক্‌ছ' নে 'চিত্ৰ উপন্যাস'[সম্পাদনা কৰক]\nকমিক্‌ছ (Comics) শব্দটোৱে কমিক্‌ছৰ শিল্পৰ পূৰ্ণ ৰূপক লঘু কৰে বুলি আপত্তি কৰি, ১৯৭০ চনৰপৰা 'চিত্ৰ উপন্যাস' (Graphic Novel) শব্দৰ প্ৰচলন কৰা হয়। কিছুমান আকৌ ইংৰাজী বানান comix ব্যৱহাৰ কৰে।\nএই অনুচ্ছেদটো খালি। আপুনি ইচ্ছা কৰিলে তথ্য সংযোগ কৰিব পাৰে।\nকিছুমান জনপ্ৰিয় কমিক্‌ছ চৰিত্ৰ[সম্পাদনা কৰক]\nবিদেশী কমিক্ছ চৰিত্ৰ\n* আইৰন মেন\n* ৰ'ব' কপ্\nভাৰতীয় কমিক্ছ চৰিত্ৰ\n*চাচা চৌধৰী ( ডায়মণ্ড কমিক্ছ)\n*চাবু ( ডায়মণ্ড কমিক্ছ)\n*মহাৱলী সাকা ( ডায়মণ্ড কমিক্ছ)\n*ডিনামাইট ( ডায়মণ্ড কমিক্ছ)\n*নাগৰাজ (ৰাজ কমিক্ছ)\n*চুপৰ কমাণ্ডু ধ্ৰুৱ (ৰাজ কমিক্ছ)\n*ড'গা (ৰাজ কমিক্ছ)\n*কৌবি আৰু ভেড়ীয়া (ৰাজ কমিক্ছ)\n*পৰমানু (ৰাজ কমিক্ছ)\n*ইন্সপেক্টৰ ষ্টিল (ৰাজ কমিক্ছ)\n*শক্তি (ৰাজ কমিক্ছ)\n*গমৰাজ (ৰাজ কমিক্ছ)\n*বাংকেলাল (ৰাজ কমিক্ছ)\n*সুপন্দী (অমৰ চিত্ৰ কথা)\n*সম্ভু নামৰ চিকাৰী (অমৰ চিত্ৰ কথা)\n*ৰঘু (অমৰ চিত্ৰ কথা)\n*কালীয়া নামৰ কাউৰী (অমৰ চিত্ৰ কথা)\n*তন্ত্ৰী নামৰ মন্ত্ৰী (অমৰ চিত্ৰ কথা)\nভাৰতীয় কমিক্‌ছ[সম্পাদনা কৰক]\nঅমৰ চিত্ৰ কথা[সম্পাদনা কৰক]\nডায়মণ্ড কমিক্‌ছ[সম্পাদনা কৰক]\nৰাজ কমিক্‌ছ[সম্পাদনা কৰক]\nমনোজ কমিক্‌ছ[সম্পাদনা কৰক]\nতুলসী কমিক্‌ছ[সম্পাদনা কৰক]\nগ্ৰাফিক্ছ ইণ্ডিয়া[সম্পাদনা কৰক]\nঅসমীয়া কমিক্‌চ[সম্পাদনা কৰক]\nঅসমীয়া কমিক্‌চৰ ইতিহাস বিশেষ দীঘল নহয়। 'ইণ্ডিয়া বুক হাউচ'ৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত আৰু 'আংকল পেই'ৰ দ্বাৰা সম্পদিত 'অমৰ চিত্ৰ কথা'ই কেবাখনো কমিক্‌চৰ অসমীয়া সংস্কৰণ উলিয়াইছিল। ১৯৮০-ৰ দশকত প্ৰকাশিত এই কমিক্‌চবোৰ ইংৰাজী আৰু কেবাটাও ভাৰতীয় ভাষাত প্ৰকাশিত হৈছিল। একে প্ৰকাশনৰে প্ৰথমে মাহেকীয়া আৰু পাছলৈ পষেকীয়া 'টিংকল' নামৰ কমিক্‌চ আলোচনীখনো অসমীয়াত প্ৰকাশ পাইছিল। (সংগতি দিয়া হোৱা নাই) অমৰ চিত্ৰ কথাই এতিয়া আকৌ প্ৰকাশন আৰম্ভ কৰিছে যদিও, বৰ্তমান অসমীয়া ভাষাত তেওঁলোকে কমিক্‌চ প্ৰকাশ কৰা নাই।\n৮০-ৰ দশকতে কেইটামান অসমীয়া প্ৰকাশন গোষ্ঠীয়ে অসমীয়া কমিক্‌চ প্ৰকাশ কৰিবলৈ লয়। তেওঁলোকৰ ভিতৰত 'মনু চিত্ৰ কথা'ই পৌৰাণিক কাহিনীভিত্তিক কেইবাখনো কমিক্‌চ প্ৰকাশ কৰে। মনুু চিত্ৰ কথাৰ প্ৰকাশক আছিল 'পকেট বুক চেণ্টাৰ, পল্টন বজাৰ' । মূল প্ৰকাশকৰ দায়িত্বত আছিল শ্ৰী ৰনবীৰ ভাটিয়া দেৱ আৰু সম্পাদনাৰ দ্বায়িত্বত আছিল শ্ৰী ৰঞ্জু হাজৰিকা দেৱ।\nএকে সময়তে অসমীয়া ভাষাৰ মাহেকীয়া কমিক্‌চ আলোচনী কেইখন ওলায়। কিন্তু প্ৰায়খিনিয়েই কেইদিনমান চলিয়েই বন্ধ হৈ যায়।\nবৰ্তমান প্ৰকাশিত হৈ থকা 'ৰংমন' এখন অসমীয়া কমিক্‌চ আলোচনী। ২০০৫ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰপৰা শিশু উপযোগী এই ৰঙীন কমিক্‌চ আলোচনীখন প্ৰকাশিত হৈ আহিছে। 'প্ৰণয় মামা' ৰংমনৰ সম্পাদক।\nইয়াৰ বাহিৰেও কেবাখনো শিশু আলোচনীৰ পাতত কমিক্‌চ প্ৰকাশ কৰা হৈছে। 'সঁফুৰা', 'মৌচাক', 'কিশোৰ' আদিত বিভিন্ন কমিক্‌চ প্ৰকাশ কৰা হৈ আহিছে।\n'বিস্ময়'ৰ পাতত বহুত আগৰেপৰাই 'ফেণ্টম' কমিক্‌চৰ অসমীয়া ৰূপ প্ৰকাশ কৰা হৈ আহিছে। ইয়াৰ বাহিৰেও বাতৰিকাকতৰ শিশু শিতানত 'স্পাইডাৰমেন', 'ফেণ্টম'ৰ অসমীয়া অনুবাদ প্ৰকাশ কৰা হৈছে। জনপ্ৰিয় আলোচনী 'প্ৰান্তিক'ৰ পাতত ভাৰতীয় কমিক্‌চ 'বিক্ৰম'ৰ অসমীয়া ৰূপ প্ৰকাশ হৈ আহিছে।\nঅৱশ্যে সমগ্ৰ বিশ্বতে কমিক্‌চক লৈ চলা পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা অসমীয়া কমিক্‌চত এতিয়ালৈকে পৰিলক্ষিত হোৱা নাই। এতিয়ালৈকে অসমীয়াত গধূৰ বিষয়ৰ 'চিত্ৰ উপন্যাস' প্ৰকাশিত হোৱা নাই।\n↑ "comic adjective" The Oxford Dictionary of English (revised edition). Ed. Catherine Soanes and Angus Stevenson. Oxford University Press, 2005. Oxford Reference Online. Oxford University Press. Surrey Libraries. 21 April 2008 <http://www.oxfordreference.com/views/ENTRY.html?subview=Main&entry=t140.e15358>\n↑ Teresa Grainger (2004). "Art, Narrative and Childhood" Literacy 38 (1), 66–67. doi:10.1111/j.0034-0472.2004.03801011_2.x\n↑ "Inventing Comics: Scott McCloud’s Definition of Comics (first published in the Comics Journal #234, June 2001) Chapter 5". Hicksville.co.nz. http://www.hicksville.co.nz/Inventing%20Comics%205.htm। আহৰণ কৰা হৈছে: 2009-11-23.\n↑ Perry & Aldridge, 1989. p.11\n↑ McCloud, 1993. pp.11-14\n↑ 6.0 6.1 Sabin, 1993. pp.13-14 উদ্ধৃতি ত্ৰুটি: Invalid <ref> tag; name "ref25" defined multiple times with different content\n↑ Smolderen, Thierry (Summer, 2006) "Of Labels, Loops, and Bubbles: Solving the Historical Puzzle of the Speech Balloon". Comic Art 8. pp.90-112\n↑ Beerbohm, Robert (2003) "The Adventures of Obadiah Oldbuck Part III". The Search For Töpffer In America. http://scoop.diamondgalleries.com/scoop_article.asp?ai=2808&si=124। আহৰণ কৰা হৈছে: May 30, 2005.\n↑ Translated by Weiss, E. in Enter: The Comics, University of Nebraska Press, Lincoln, pp.4. (1969)\n↑ Original French, extract\n↑ Varnum & Gibbons, 2001. pp.77-78\n↑ Gordon, Ian (2002). "Comics". St James Encyclopedia of pop culture (2002). http://www.findarticles.com/p/articles/mi_g1epc/is_tov/ai_2419100313। আহৰণ কৰা হৈছে: May 30, 2005.\n↑ "comic strip". The Columbia Encyclopedia, Sixth Edition. 2001. http://www.bartleby.com/65/co/comicstr.html। আহৰণ কৰা হৈছে: June 22, 2005.\n↑ Wong, Wendy Siuyi (2002). Hong Kong Comics: A History of Manhua. Princeton Architectural Press. ISBN 1-56898-269-0.\n↑ 16.0 16.1 Lent, John A.  (2001) Illustrating Asia: Comics, Humor Magazines, and Picture Books. University of Hawaii Press. ISBN 0-8248-2471-7\n↑ Sabin, 1993. pp.133-134\n↑ Marschall, Richard (February, 1989). "Oh You Kid". The Comics Journal 127, p. 72-7\n↑ Walker, Brian (2004) the comics: Before 1945. Harry N. Abrams, Inc. (United States). ISBN 978-0-8109-4970-6\n↑ Var. (2003-4) "The history of the term 'graphic novel' ...". As Archived At http://www.geocities.com/rucervine/. Archived from the original on 2008-03-23. http://web.archive.org/web/20080323155517/http://www.geocities.com/rucervine/। আহৰণ কৰা হৈছে: June 26, 2005.\nFiore. R (2005). "Adventures in Nomenclature: Literal, Liberal and Freestyle". The Comics Journal Message Board. http://www.tcj.com/messboard/ubb/Forum2/HTML/003611.html। আহৰণ কৰা হৈছে: June 14, 2005. [সংযোগবিহীন উৎস]\nKunzle, David (1973). The Early Comic Strip; Narrative Strips and Picture Stories in the European Broadsheet from c.1450 to 1825. University of California Press.\nMcCloud, Scott (1993). Understanding Comics: The Invisible Art. Kitchen Sink Press. ISBN 0-87816-243-7.\nPerry, George; Aldridge, Alan (1989 reprint with introduction). The Penguin Book Of Comics. Penguin. ISBN 0-14-002802-1.\nSabin, Roger (1993). Adult Comics An Introduction. Routledge. ISBN 0-415-04419-7.\nSantos, Derek (1998) "Comic History". The Comic Page. http://www.dereksantos.com/comicpage/index.html। আহৰণ কৰা হৈছে: June 26, 2005.\nVarnum, Robin & Gibbons, Christina T. editors (2001). The Language of Comics: Word and Image. University Press Mississippi. ISBN 1-57806-414-7.\nWilliams, Jeff. "Comics: A tool of subversion?" Journal of Criminal Justice and Popular Culture, 2(6) (1994) 129-146\nআৰু পঢ়িব পাৰে[সম্পাদনা কৰক]\nDavid Carrier, The Aesthetics of Comics, Penn State Press, 2002 ISBN 0-271-02188-8\nWill Eisner Comics and Sequential Art Poorhouse Press 1985 ISBN 0-9614728-0-4\nWill Eisner Graphic Storytelling Poorhouse Press 1995 ISBN 0-9614728-3-9\nGary Groth & R. Fiore The New Comics Berkley Books 1988 ISBN 0-425-11366-3\nMaurice Horn ed. The World Encyclopedia of Comics Avon 1977 ISBN 0-87754-323-2\nScott McCloud Understanding Comics - the Invisible Art HarperCollins 1994 ISBN 0-613-02782-5\nRoger Sabin Comics, Comix and Graphic Novels:aHistory of Comic Art Phaidon 1996 ISBN 0-7148-3993-0\nCoulton Waugh The Comics The Macmillan Company 1947 ISBN 0-87805-499-5\nRichard O'Brien The Golden Age of Comics, Ballantine Books, 1977. ISBN 0-345-25535-6\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত কমিক্‌চ সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\nৰংমন কমিক্‌চৰ ৱেব পৃষ্ঠা\nMichigan State University Comic Art Collection\nComic Art Collection at the University of Missouri\nComics Archives and Editorial Cartoons\nCartoon Art Museum of San Francisco\nTime Archives' Collection of Comics\nGetSlabbed Collector Guide: Information on collecting comics\nHistorieta y Animación\nDownload Comics for Free\n"Comics in the National Art Library". Prints & Books. Victoria and Albert Museum. http://www.vam.ac.uk/collections/prints_books/features/comics/index.html। আহৰণ কৰা হৈছে: 2011-03-15.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=কমিক্‌ছ&oldid=289655"ৰ পৰা অনা হৈছে\nতথ্যসূত্ৰৰ ত্ৰুটি থকা পৃষ্ঠা\nখালি অনুচ্ছেদ থকা প্ৰবন্ধসমূহ\nএই পৃষ্ঠাখন ০৪ আগষ্ট, ২০২১ তাৰিখে ১৫:৫৪ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


বিশিষ্ট ভাষাবিদক চূড়ান্ত অপমান! ডঃ বাণীকান্ত কাকতিৰ নামত বৈদ্যুতিন শ্মশানক লৈ সৰ্বত্রে প্ৰতিক্ৰিয়া\n"দীনদয়ালৰ নামত মহাবিদ্যালয়, বাণীকান্ত কাকতিৰ নামত শ্মশান"-ফেচবুকত ব্যাপক সমালোচনা\nগুৱাহাটী , July 14, 2020 1:23 pm\nভাষাবিদ ড০ বানীকান্ত কাকতিৰ নামেৰে সোমবাৰে উদ্বোধন কৰা স্মশানখন। ফটো: নৰ্থইষ্ট নাও\nবিশিষ্ট ভাষাবিদ,গৱেষক তথা পণ্ডিত ডঃ বাণীকান্ত কাকতিক জাতি-মাটি-ভেটিৰ কথা কোৱা ৰাজ্যৰ শাসনাধীন বিজেপি চৰকাৰে চূড়ান্ত অপমান কৰিছে।\nকোনো বিশ্ববিদ্যালয় বা গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান অথবা শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান নহয়, সোমবাৰে নতুনকৈ উদ্বোধন কৰা উলুবাৰিস্থিত বৈদ্যুতিন শ্মশানৰ নামকৰণ কৰা হ’ল বিশিষ্ট ভাষাবিদ ডঃ বাণীকান্ত কাকতিৰ নামৰে।\nৰাজ্য চৰকাৰৰ গুৱাহাটী উন্নয়ন দপ্তৰৰ দায়িত্বত থকা মন্ত্ৰী সিদ্ধাৰ্থ ভট্টাচাৰ্য্যই কালি উন্মোচন কৰে এই শ্মশানখন।\nইয়াৰ পাছতে বিভিন্ন মহলত এই বিষয়ক লৈ সৰৱ চর্চা আৰম্ভ হৈছে।\nআধুনিক অসমীয়া ভাষা সাহিত্যৰ সাধকজনক শ্মশানত ঠাই দিয়াটো অতি পৰিতাপৰ বিষয় বুলিও বহুতে আলোচনা কৰিছে।\nইয়াক লৈ নৰ্থ ইষ্ট নাওৰ সাংবাদিকৰ আগত প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰিছে বিশিষ্ট সাহিত্যিক তথা বুদ্ধিজীৱী ডঃ নগেন শইকীয়াই।\nডঃ শইকীয়াই কয়, “শ্মশানৰ নামৰ লগত ডঃ বাণীকান্ত কাকতিৰ নামটো জোৰা লগাব নালাগিছিল। শ্মশান এখন বনাবলৈ কোনোবাই যদি ভূমি দান কৰিছে তেওঁলোকৰ পিতৃ-মাতৃৰ নামত দিব পাৰে বা অন্য প্ৰকাৰে দিব পাৰে। কিন্তু ডঃ বাণীকান্ত কাকতিৰ নামত শ্মশান হোৱা কথাটো সমৰ্থন কৰিব টান পাইছো। বাণীকান্ত কাকতিৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই দিয়াহেতেঁন বেলেগ কথা আছিল। বাণীকান্ত কাকতিৰ নামটোক শ্মশান এখনলৈ লৈ যোৱাটো উচিত নহ’ল।”\nইপিনে, ৰাজ্য চৰকাৰৰ এই কাণ্ডক লৈ সৰৱ হৈ পৰিছে আছুৰ সাধাৰণ সম্পাদক লুৰিণজ্যোতি গগৈ। তেওঁ এই কাৰ্য্যক ধিক্কাৰ আৰু গৰিহণা দিয়াৰ লগতে বিজেপি চৰকাৰক কঠোৰ সমালোচনা কৰে।\n“এইটো অতি লাজলগা কথা। শ্মশানৰ নাম দিছে ডঃ বাণীকান্ত কাকতিৰ নামত আৰু মহাবিদ্যালয়ৰ নাম দিছে দীনদয়াল উপাধ্যায়ৰ নামত। অসমৰ প্ৰতি অৱদান নথকা, অসমৰ মানুহে নাম নজনা, অসমৰ মাটি, পানী আৰু শিপাৰ লগত সম্পৰ্ক নথকা এজন মানুহৰ নামত মহাবিদ্যালয় আৰু শ্ৰদ্ধাৰ ভাষাবিদৰ নামত শ্মশান। জাতি-মাটি-ভেটিৰ কথা কৈ থকা বিজেপি চৰকাৰৰ অসমৰ জাতীয় জীৱনৰ প্ৰতি অৱদান থকা ব্যক্তিসকলৰ প্ৰতি আক্ষৰিক অৰ্থত চূড়ান্ত অপমান এয়া।”\nইপিনে, বিৰোধী দলপতি দেৱব্ৰত শইকীয়াই এই সম্পৰ্কে প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰকাশ কৰি কয়, “ৰামকৃষ্ণ নগৰত থকা ভাষাৰ ওজা ডঃ বাণীকান্ত কাকতি দেৱৰ সমাধি অতি দুখজনক অৱস্থাত আছে। ভূমি অধিগ্ৰহণ কৰি হ’লেও চৰকাৰে সেইটো সজাই পৰাই তুলিব লাগিছিল। কিন্তু তাকে নকৰি তাত এখন বৈদ্যুতিন মৰিশালী কৰাটো কোনো যুক্তিজনক কথা হ’ব নোৱাৰে।”\nআনহাতে , ছচিয়েল মিডিয়াত এই প্ৰসংগই বহুলভাৱে স্থান পাইছে। সকলোৱে এই নামকৰণৰ তীব্ৰ বিৰোধিতা কৰিছে।\nমৌতৃষ্ণা মৌচুমী নামৰ ফেচবুক ব্যৱহাৰকাৰীয়ে নিজৰ ফেচবুক ৱালত লিখিছে, ‘শ্মশানৰ সৈতে ডঃ বাণীকান্ত কাকতিৰ কিবা সম্পৰ্ক আছিল নে কি!\nশ্মশান সম্বন্ধীয় কিবা গৱেষণা কৰিছিল নেকি তেখেতে? নে অন্য কোনো উপযুক্ত নাম বিচাৰি পোৱা নগ’ল! শ্মশানক অস্পৃশ্য বা তুচ্ছ জ্ঞান কৰি এই কথাটো মুঠেই মনলৈ অহা নাই, শ্মশান এক সামাজিক প্ৰয়োজনীয়তা, এক ব্যৱহাৰিক বিষয়, মোৰ বাবে কোনো কুসুম কানন আৰু উন্নত প্ৰযুক্তিৰ শ্মশান দুয়োৰে গুৰুত্ব সমান, ভাল লগা নলগাও সমানেই। সংগতি থাকিলে শ্মশানৰ নামকৰণত ব্যক্তিজনক অপমানিত কৰা হৈছে বুলি মই অনুভৱ নকৰোঁ। কিন্তু কোনো সামঞ্জস্য নোহোৱা নাম এটা কিয় দিয়া হ’ল সেইটো অৱশ্যেই ভাৱিবলগা। কিবা যদি সংগতি আছিল, আৰু সেয়ে নামকৰণ কৰা হৈছিল ডঃ কাকতিৰ নামেৰে, তেন্তে স্পষ্ট কৰি দিলে ভাল আছিল!”\nইয়াৰোপৰি অভিজিত দাস নামৰ এগৰাকী ফেচবুক ব্যৱহাৰকাৰীয়ে লিখিছে, “আধুনিক অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ সাধকজনক শ্মশানত ঠাই দিয়াটো অতি পৰিতাপৰ বিষয়। তেখেতক সন্মান দিব মন আছে যদি বিদ্যালয়, মহাবিদ্যালয়, বিশ্ববিদ্যালয়, পুথিভঁৰাল, সংগ্ৰহালয় আদিৰ নাম ৰাখক। শ্মশান, বাছ আস্থান, বজাৰ এইবোৰ কোনোবা মন্ত্ৰী-বিধায়কৰ নামত ৰাখক আপত্তি নাই ।”\nআনহাতে, ডঃ বাণীকান্ত কাকতিৰ নামত শ্মশানৰ নামকৰণ কৰাটোৱে কলিতা সমাজক লজ্জিত কৰিছে বুলি উল্লেখ কৰি বিশ্বজিত বৰদলৈ নামৰ ফেচবুক ব্যৱহাৰকাৰীয়ে লিখিছে, “#নিজস্বতা নাইকিয়া কলিতাবোৰে অসমীয়া হ’বলৈ গৈ নিজৰ পৰিচয় হেৰুৱাইছে। সেয়ে এদিন কলিতা হৈও নাথাকিব অসমীয়া হৈও নাথাকিব।সকলো জাতি-জনগোষ্ঠীয়ে নিজৰ জাতি-জনগোষ্ঠীৰ বৰেণ্য ব্যক্তি সকলৰ নামত নিজৰ পৰিচয় দাঙি ধৰে। ডঃ বাণীকান্ত কাকতিৰ নামত শ্মশান নহয় তেওঁৰ নামত university হে লাগে আমাক। কলিতা সমাজক লজ্জিত কৰিবলৈ এই কাম কৰা হৈছে। চৰকাৰে অতি শীঘ্ৰে এই শ্মশান খনৰ নাম উঠাই লব লাগে।”\nআনহাতে, শংকৰজ্যোতি বৰুৱা নামৰ আন এগৰাকী ফেচবুক ব্যৱহাৰকাৰীয়ে লিখিছে এইদৰে, “ডঃ বাণীকান্ত কাকতি দেৱৰ নামত শ্মশান আৰু দীনদয়াল উপাধ্যায়ৰ নামত অসমত মহাবিদ্যালয়। কাৰ অৱদান কি আমি ভাবিবৰ হ’ল।”


ভেন ম’ৰিছন, বাডী আৰু বেলফাষ্টৰ কথাৰে-বিকাশ দত্ত – ফটাঢোল\nApril 1, 2022 প্ৰবন্ধ\nভেন ম’ৰিছন, বাডী আৰু বেলফাষ্টৰ কথাৰে-বিকাশ দত্ত\nপ্ৰথিতযশা চিত্ৰ নিৰ্মাতা তথা শ্বেইক্সপীয়েৰৰ বিশ্বখ্যাত নাট্যকৰ্ম “হেমলেট”, “অথেলো”ক ৰূপালী পৰ্দাত জনপ্ৰিয় কৰাত বিশেষ অৱদান আগবঢ়োৱা পৰিচালক কেনেথ ব্ৰানাৰ নৱতম ছবি “বেলফাষ্ট” সঁ‌চাকৈয়েই এখন খুবেই সুন্দৰ ছবি।\n৭০ ৰ দশকত উত্তৰ আয়াৰলেণ্ডৰ বেলফাষ্ট চহৰত সংঘটিত কেথলিক আৰু প্ৰটেষ্টেন্টৰ মাজৰ সংঘাতৰ ফলত ধাৰ্মিক টনা আজোৰাৰ মাজত বন্দী বাডী (Buddy) ৰ শৈশৱ কিদৰে প্ৰভাৱিত হয় তাৰ এক শক্তিশালী অথচ দৃষ্টিনন্দন উপস্থাপন “বেলফাষ্ট”। পৰিচালনাৰ লগতে কেনেথ ব্ৰানাই চিত্ৰনাট্যকাৰ হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰা ছবিখনৰ অভিনয়ত আছে ক্ৰমে কিংবদন্তি জুডী ডেঞ্চ, জেমী ডৰ্ণান, কেটলিনা ৱল্ফে, চিয়াৰান হিন্দছ আৰু মুখ্য চৰিত্ৰ বাডীৰ ভূমিকাত জুড হিল। ৯ বৰ্ষীয় বাডীৰ চৰিত্ৰক ফুটাই তোলাত শিশু অভিনেতা জুড হিলৰ যিমানেই প্ৰশংসা কৰা হয় সিমানেই কম হ’ব।\nউত্তৰ আয়াৰলেণ্ডৰ বেলফাষ্ট চহৰখন প্ৰকৃততে ইংলেণ্ডৰ অধীনত আছিল যদিও তাত বাস কৰা প্ৰতিগৰাকী মানুহৰে মনত ইংলেণ্ডৰ বিৰুদ্ধাচৰণ কৰি আহিছিল। তদুপৰি নৱজাগৰণৰ পিছৰে পৰা ইউৰূপৰ ভিন্নপ্ৰান্তত সংঘটিত ধৰ্মীয় মেৰুকৰণত জনসাধাৰণক বন্দী কৰি ৰখা একাংশ ৰক্ষণশীল ৰোমান কেথ’লিকৰ বিৰুদ্ধে গঢ় লোৱা তীব্ৰ বিৰোধিতাৰ ফচল আছিল বেলফাষ্ট চহৰত ৭০ ৰ দশকত সংঘটিত একাংশ হিংসাত্মক কাৰ্যকলাপ। তাৰ মাজতেই মধ্যবিত্ত পৰিয়ালৰ প্ৰতিগৰাকী পুৰুষে সেই ঠাই ত্যাগ কৰি লণ্ডন বা অন্যান্য ডাঙৰ চহৰমুখী হয় জীৱিকাৰ সন্ধানত আৰু বহুদিনৰ মূৰত ঘৰলৈ ওভতে। আনহাতে একাংশ পৰিয়ালে নিজৰ ঘৰ-দুৱাৰ এৰি বেলফাষ্টৰ পৰা প্ৰস্থানো কৰে, কিন্তু বহুতো পৰিয়ালে সেই ঠাই ত্যাগ নকৰে। তাৰ ভিতৰত আছিল আত্মাভিমানী বাডীৰ মাতৃ। নিজৰ শৈশৱত কিদৰে সামাজিক অস্থিৰতাৰ মুখামুখি হৈ নিজৰ জীৱন অতিবাহিত কৰে, তাক খুব সাৱলীল ভাৱে ফুটাই তুলিছে শিশু অভিনেতা জুড হিলে। লগতে চিত্ৰনাট্যক আৱেগিক আৰু হাস্যমধুৰ কৰি দৰ্শকক বেছ আমোদ দিয়াত সম্পূৰ্ণৰূপে সফল হৈছে পৰিচালক কেনেথ ব্ৰানা।\nদৰ্শক হিচাপে ব্যক্তিগতভাৱে দুবছৰ পূৰ্বে মুক্তিপ্ৰাপ্ত তথা শ্ৰেষ্ঠ অনুকূলিত চিত্ৰনাট্যৰ অস্কাৰ বিজয়ী টাইকা ৱাইটিটিৰ “জো জো ৰেবিট”ৰ সৈতে ছবিখনৰ এক বিশেষ সাদৃশ্য লক্ষ্য কৰা যেন লাগিল। “জো জো ৰেবিট”ৰ দৰেই, “বেলফাষ্ট”তো কূটিল ৰাজনীতি, ধৰ্মীয় টনা-আজোৰা, সামাজিক মেৰুকৰণ আদিয়ে কিদৰে এজক শিশুক প্ৰশ্ন কৰিবলৈ উদগণি যোগায়, কিদৰে এটা পৰিয়াল প্ৰভাৱিত হয় আদি সকলো উপাদানক “বেলফাষ্ট”ত চিত্ৰনাট্যকাৰ-পৰিচালক কেনেথ ব্ৰানাই খুব সুন্দৰকৈ চিত্ৰায়িত কৰিছে। ছবিখনৰ অন্য উপাদানৰ ক্ষেত্ৰত মোৰ আটাইতকৈ ভাল লাগিল চিনেমাটোগ্ৰাফী। ক’লা-বগা ছবিখনত ব্ৰানাৰ পূৰ্বৰ বিভিন্ন ছবিত চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী হিচাপে যোগদান কৰি অহা হেৰিছ জেম্বাৰলুকছৰ সুস্থিৰ আৰু প্ৰভাৱশালী আপোনাক ছবিখনৰ বিভিন্ন দৃশ্যত মোহাচ্ছন্ন কৰি ৰাখিব। ছবিখনৰ আন এক চালিকাশক্তি হ’ল উত্তৰ আয়াৰলেণ্ডৰ প্ৰবীণ সংগীত শিল্পী ভেন মৰিছনৰ অপূৰ্ব সংগীতৰ স্বৰসমূহ। ৭৬ বৰ্ষীয় ম’ৰিছনৰ বহুকেইটা বিশ্বখ্যাত গীতৰ সমাহাৰেৰে ছবিখনৰ নান্দনিকতা দুগুণে চৰিছে।\nসুন্দৰ অভিনয়, গভীৰ কাহিনী, সাৱলীল চিত্ৰনাট্য, প্ৰভাৱশালী চিনেমাটোগ্ৰাফীৰ অপূৰ্ব সমাহাৰৰ জৰিয়তে সন্দেহবিহীন ভাৱে “বেলফাষ্ট” বৰ্তমান সময়ৰ এখন অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ ছবি তথা আগন্তুক দিনত এই ছবিখনক এখন “ক্লাছিক চিনেমা” বুলিও হয়তো ক’ব পৰা যাব।\nগভীৰ কাহিনীকথন অথচ সামান্য হাস্যামধুৰ পৰশেৰে নিৰ্মিত ছবিৰ অনুগামী সকলে “বেলফাষ্ট” চাব পাৰে।\nছবিখনত বহুকেইটা দিশ গুৰুত্বপূৰ্ণ। তাৰ মাজতে এটা দৃশ্যত হঠাতে লক্ষ্য কৰিলো বাডীয়ে ফুটপাথত বহি মাৰ্ভেলৰ “থ’ৰ”ৰ কমিক বুক এখন পঢ়ি থকা। ৭০ ৰ দশকত “থ’ৰ”ৰ জনপ্ৰিয়তা তুংগত আছিল। আৰু উল্লেখযোগ্য যে ১১ বছৰ পূৰ্বে মাৰ্ভেল চিনেমেটিক ইউনিভাৰ্ছৰ চতুৰ্থখন ছবি “থ’ৰ”ৰ পৰিচালনা কৰিছিল কেনেথ ব্ৰানাই। “বেলফাষ্ট”ৰ এই দৃশ্যটোৰ জৰিয়তে যেন ব্ৰানাই “থ’ৰ”ক এক সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰাৰ লগতে নষ্টালজিয়া দৰ্শকৰ আগত দাঙি ধৰিছে। কেনেথ ব্ৰানাই নিজৰ শৈশৱ বেলফাষ্টতেই অতিবাহিত কৰিছিল। সেয়েহে এই ছবিখনত জড়িত হৈ আছে তেওঁ‌ৰ আৱেগ। অৱশেষত যেতিয়া বাডী আৰু তেওঁ‌ৰ পৰিয়ালে বেলফাষ্টৰ পৰা প্ৰস্থান কৰে, বাছত বহি গৈ থকাৰ মূহুৰ্তত বাডীৰ আইতাকৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা জুডী ডেঞ্চক এটা ক্ল’জ আপ শ্বটত দেখুওৱা হয়, আৰু তেওঁ‌ৰ মুখেৰে নিগৰিত এটা সংলাপ আছিল,\n“Go now. Don’t look back. I love you my son.”\nযেন এক সোণালী ভৱিষ্যতৰ দিশে ধাৱমান হয় বাডী।\nলগে লগে ছবিখনৰ শেষৰটো দৃশ্য আৰম্ভ হয়, পৰ্দাত আমি দেখিবলৈ পাও তিনিটা শাৰী,\n“For the ones who stayed, for the ones who left, and for all the ones who were lost.”\nউল্লেখ্য যে “বেলফাষ্ট”ৰ বাবে ৭৯ তম গোল্ডেন গ্লোব অনুষ্ঠানত এইবৰ্ষৰ শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্যৰ বঁ‌টা লাভ কৰিছে পৰিচালক তথা চিত্ৰনাট্যকাৰ কেনেথ ব্ৰানাই। লগতে এইবৰ্ষৰ ৯৪ তম অস্কাৰ বঁ‌টাত ৭ টাকৈ শিতানত মনোনীত হৈছে “বেলফাষ্ট” য’ত আছে, শ্ৰেষ্ঠ ছবি, শ্ৰেষ্ঠ মৌলিক চিত্ৰনাট্য তথা শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালনা (কেনেথ ব্ৰানা), শ্ৰেষ্ঠ সহ অভিনেতা (চিয়াৰান হিন্দছ), শ্ৰেষ্ঠ সহ-অভিনেত্ৰী (জুডী ডেঞ্চ), শ্ৰেষ্ঠ ধ্বনিসজ্জা আৰু ভেন মৰিছনে লাভ কৰিছে “ডাউন টু জয়” শীৰ্ষক গীতৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ মৌলিক গীতৰ মনোনয়ন। উল্লেখযোগ্য যে ছবিখনৰ বাবে কেনেথ ব্ৰানাই লাভ কৰিছে শ্ৰেষ্ঠ মৌলিক চিত্ৰনাট্যৰ অস্কাৰ বঁ‌টা।\nবেলফাষ্ট চহৰতেই নিজৰ শৈশৱ অতিবাহিত কৰা ব্ৰানাৰ ক্ষেত্ৰত বিভিন্নজনে ছবিখনক এখন “ধুনীয়া ব্যক্তিগত ছবি” বুলিও অভিহিত কৰিছে। তিনি বছৰ পূৰ্বে মুক্তিপ্ৰাপ্ত “ৰোমা”ৰ জৰিয়তে পৰিচালক আলফনচ’ কুৱাৰনৰ ৭০ ৰ দশকৰ মেক্সিকো আৰু নিজৰ শৈশৱক যিদৰে উপস্থাপন কৰিছিল, “বেলফাষ্ট”ৰ কাহিনীকথনৰ জৰিয়তে কেনেথ ব্ৰানাইও যেন উক্ত কথনশৈলীৰেই পুনৰাবৃত্তি ঘটাইছে।\n« ফটাপ্ৰেম-কৰবী দেৱী\nবনিতা ৰয় »\nIt was really enlightening, enjoyed your writeup. Small details keitate gom pai apuni deep study korise. Keep it up.


Panidihing Bird Abhayaranya in Assamese। পানীদিহিং পক্ষী অভয়াৰণ্যৰ ইতিহাস - assamintro.com\nPanidihing Bird Abhayaranya in Assamese। পানীদিহিং পক্ষী অভয়াৰণ্যৰ ইতিহাস\nপানীদিহিং পক্ষী অভয়াৰণ্য Panidehing Wildlife Sanctuary in Assamese\nবিশাল ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণ পাৰত, শিৱসাগৰ নগৰৰপৰা উত্তৰে প্ৰায় ১৫ কিলােমিটাৰ নিলগত অৱস্থিত পানীদিহিং পক্ষী অভয়াৰণ্য হ’ল দীপৰ বিল আৰু বৰদৈবাম-বিলমুখৰ পিছতেই পক্ষী অভয়াৰণ্য হিচাপে স্বীকৃতি পােৱা অসমৰ তৃতীয়খন অভয়াৰণ্য। ১৯৯৫ চনলৈকে পানীদিহিং চিকাৰ ক্ষেত্ৰ হিচাপেই পৰিচিত আছিল। কিন্তু ১৯৯৬ চনৰ ১৮ ডিচেম্বৰত ১৯৭২ চনৰ বন্যপ্রাণী সুৰক্ষা আইনৰ ১৯৯১ চনৰ সংশােধিত ১৮ নং ধাৰা অনুসৰি (No.-FRw 71/95/9) নং এক অধিসূচনাৰ জৰিয়তে চৰকাৰে ৩,৩৯৩ হেক্টৰ মাটিকালি সামৰি পানীদিহিক অভয়াৰণ্য হিচাপে প্ৰাৰম্ভিক জাননী কৰে। পাছত ১৯৯৯ চনৰ আগষ্টত অভয়াৰণ্যখনৰ ৩৩.৯ বর্গকিলােমিটাৰ অঞ্চল সামৰি অসম চৰকাৰে পানীদিহিক পক্ষী অভয়াৰণ্য হিচাপে ঘােষণা কৰে আৰু ভাৰত চৰকাৰে ইয়াক স্বীকৃতি দিয়ে। এইখন হ’ল শিৱসাগৰ জিলাত অৱস্থিত একমাত্র অভয়াৰণ্য। অভয়াৰণ্যখনৰ চৌপাশে গ্রামাঞ্চলে আগুৰি আছে।\nপানীদিহিং অভয়াৰণ্যৰ ভৌগােলিক অৱস্থিতি হৈছে ২৭°১৪ উত্তৰ অক্ষাংশ আৰু ৯৪°৩৫ পূর্ব দ্রাঘিমাংশ।\nদিচাং আৰু ডিমৌ নৈৰ দুয়ােপাৰ জুৰি থকা পক্ষী অভয়াৰণ্যখনৰ জলবায়ু ক্রান্তীয় সেমেকা। গড় হিচাপত উষ্ণতা সর্বোচ্চ ৩৫° চেঃ আৰু সর্বনিম্ন ৮° চেঃ। বার্ষিক বৃষ্টিপাতৰ পৰিমাণ ৩২০০ মিলিমিটাৰ।\nবাৰিষাকালত অভয়াৰণ্যখনৰ ৰাঙলীজান, মহঘুলি, কুলিজান, বলমাজান আদি বিল, জলাশয়বােৰ পানীৰে পৰিপূৰ্ণ হয়। অভয়াৰণ্যখনৰ মাজেৰে ডিমৌ নদী বৈ যােৱাৰ বাবে ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পানীয়ে জলাশয়বােৰ বুৰাই পেলােৱাৰ ফলত ইয়াত যথেষ্ট পৰিমাণে মাছ, শামুক, কীট-পতংগ আদি উপলব্ধ হৈ পৰে। বিভিন্ন প্রজাতিৰ থলুৱা মাছ, যেনেপুঠি, খলিহনা, শাল, মাগুৰ, ৰৌ, ভকুৱা, চিতল, বৰালি, গৰৈ, কাৱৈ, চেঙেলি, মােৱা, ভেচেলি, চন্দা আদি পর্যাপ্ত পৰিমাণে পােৱা যায়। পানীদিহিঙৰ উদ্ভিদৰাজিৰ ভিতৰত ঘাইকৈ নদী কাষৰীয়া ঘাঁহনি অঞ্চল আৰু জলজ উদ্ভিদেই প্রধান। বিভিন্ন প্রজাতিৰ ঘাঁহৰ ভিতৰত কঁহুৱা, ইকৰা, নল, খাগৰি, উলুখেৰ, বিৰিণা, দূবৰি আদি উল্লেখযােগ্য। মেটেকা, পানীশিঙৰী, কলমৌ, দল, হেলচি, পুণী ইত্যাদিৰে জলাশয়বােৰ ভৰপূৰ।\nএই অভয়াৰণ্যত এতিয়ালৈকে ১৬৫বিধৰাে অধিক প্রজাতিৰ স্থানীয় আৰু পৰিভ্ৰমী চৰাই নথিভুক্ত কৰা হৈছে। ইয়াৰ ভিতৰত প্রায় ৬৯বিধ প্রজাতিৰ পৰিভ্রমী আৰু ৯৬বিধ প্রজাতি স্থানীয় বিভিন্ন প্রজাতিৰ চৰাইৰ ভিতৰত আছে পানীডুবি, ভেলা, দৈকলা, পানীকাউৰী, মণিয়ৰী, কণামুচৰি, গাে-বগ, মাজুবগ, বৰবগ, কণুৱা, হালখেদা, কুলি, কেতেকী, নলচুপি, তেলীয়াসাৰেং, শামুকভঙা, হাড়গিলা, বৰটোকোলা, ধৃতৰাজ, দেওৰাজহাঁহ, শৰালি, চাকৈ চকোৱা, দীঘলনেজী, বনৰীয়া পাতিহাঁহ, খন্তীয়াহহ, ফুটুকী হাঁহ, নেজাল হাঁহ, চীনা হাঁহ, কাণকুৰিকা, চিলনী, গােধূচিলনী, কুৰুৱা, উকহ, শগুন, হঁয়কলি, ডাউক, কামচৰাই, নলর্টেকৰ, দলম’ৰা, দলপুঙা, বালিঘোঁৰা, গংগাচিলনী, ৰামপাৰ, কপৌ, হাইঠা, ভাটৌ, বতাহী, তেলটুপী, বিভিন্ন প্রজাতিৰ মাছৰােকা, শালিকা, হেঁটুলুকা, বালিমাহী, টুনী আদি।\nযদিও অভয়াৰণ্যখন পক্ষী অভয়াৰণ্য, তাত বিভিন্ন প্রজাতিৰ স্তন্যপায়ী প্রাণী আৰু সৰীসৃপ আছে। জহামাল, নেউল, শিয়াল, লতামাকৰি বাঘ, কেৰ্কেটুৱা, হেপা, বনৰীয়া ম’হ, হাতী আদি উপলব্ধ।\nশিৱসাগৰ দিচাংমুখ পথেৰে এই অভয়াৰণ্যলৈ যাব পাৰি। ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰপৰা উত্তৰ দিশত ৰাজমাই চাহ বাগিচাৰ মাজেৰেও এই অভয়াৰণ্যলৈ যাব পাৰি। শিৱসাগৰ সদৰৰ পৰা অভয়াৰণ্যখনলৈ দূৰত্ব ২২ কিলােমিটাৰ। সেয়ে চহৰখনৰপৰা অভয়াৰণ্যখনলৈ সহজে যাতায়াত কৰিব পৰা সুব্যৱস্থা আছে। পানীদিহিঙৰ কাষত থকামেলাৰ ব্যৱস্থা নাই। অৱশ্যে শিৱসাগৰ চহৰত থকা হােটেল আৰু পর্যটনগৃহত ভ্রমণকাৰীয়ে থাকিব পাৰে। Panidihing Bird Abhayaranya in Assamese\nTourist Lodge, Sibsagar (the ancient capital of Ahom Kingdom), contact – Tourist Information Officer, Sibsagar, Tel.- 03772- 222394. Hotels in Sivasagar town – Hotel Brahmaputra, B.G.Road, Tel.: (03772)222200, Hotel Priya, A.T. Road, Tel.: (03772)222988, Hotel Sidhartha, B.G. Road, Tel.: (03772)224281, Hotel Brindavan, A. T. Road, Tel.: (03772)220414.


September 1, 2021 সংখ্যাটোৰ আঁৰৰ কথা\t12 Comments\nজুলাই মাহৰ কোনোবা এটা গধূলি ফোনটো বাজি উঠিল। ম’বাইলৰ স্ক্ৰীণত দেৱজিত শৰ্মা দাদাৰ নাম। ফোনটো ৰিচিভ কৰাত,\n: কি হে ডেকাল’ৰা। মানুহজন একেবাৰে গায়েব হৈ আছা যে। (আচলতে সেই মাহ দুটাত মই ভাৰ্চুৱেল জগতৰ সকলো প্লেটফৰ্মৰ পৰা আঁতৰি আছিলোঁ। একপ্ৰকাৰ ছুটি লৈছিলোঁ। যিটো ছুটি মই প্ৰতিবছৰে ল’বলৈ চেষ্টা কৰোঁ। নিজৰ মনটোক সতেজভাবে আকৌ উভতাই আনিবলৈ বছৰৰ এই বিৰতি যোৱা চাৰিবছৰে লৈ আছোঁ।)\nমই : দাদা এনেই আঁতৰি আছোঁ। আচলতে মন ভাল নহয়। ফেচবুকে আমুৱাইছে। লিখিব মন গ’লেও একো এটা লিখিব নোৱাৰা হৈছোঁ। সেয়ে অলপ আঁতৰি দিছোঁ।\nদাদা : মোৰো একেই সমস্যা। পৰিস্থিতিয়ে তেনেকুৱা কৰিছে।\nদুই এটা কথাৰ মাজতে দেৱজিত দায়ে উলিয়ালে,\n: সোনকালে অহা ফেচবুকত। তোমাক ছেপ্টেম্বৰ সংখ্যাৰ সম্পাদক পাতিছে। ৰিণ্টুদা আৰু কাকতিদায়ে মোক জনাবলৈ দিছে।\nহাঁহি এটাৰে উৰুৱাই দিলোঁ,\n: মই আৰু সম্পাদক, মোৰ দ্বাৰা এতিয়াটো আৰু এইবোৰ নহ’ব দাদা।\n: তোমাক অনুৰোধ কৰা নাই দেই। কনফাৰ্ম তুমিয়েই হ’বা। আজি ইমান বছৰ তুমি সম্পাদনা টিমটোৰ লগতে আছা। গতিকে কিহৰ চিন্তা। তুমি পাৰিবা।\nমোৰ উত্তৰ নোলোৱাকৈয়ে ফোনটো দাদাই ৰাখিলে।\nদাদাই কোৱা কথাবোৰ মিছা নহয়। সম্পাদনা সমিতিত থাকি আজি ইমান দিনে বেছিভাগ কামেই জানিছিলোঁ। বৰ বিশেষ টানো নহয় লগত যিটো টিমৱৰ্ক আছে। সেইখিনিতে অলপ সাহস গোট খাইছিল। তাৰ পিছতো মই বাৰে বাৰে নিজৰ যোগ্যতাৰ ওপৰত প্ৰশ্ন কৰিছিলোঁ। এনে এখন আগশাৰীৰ আলোচনীত মই এটা সংখ্যাৰ সম্পাদক হ’ব লাগিব! লগে লগে বহুত কথাই মনটোৱে উনুকিয়াবলৈ ল’লে। ফটাঢোলৰ লগত মোৰ পুৰণি কথাবোৰ। একো এটা লিখিব নজনা মইজনে ভয়ে ভয়ে যেতিয়া আলোচনীলৈ বুলি প্ৰথম লেখা এটা পঠিয়াইছিলোঁ আৰু লেখাটোৰ প্ৰকাশত মনত অহা সেই ফূৰ্তিবোৰ। আৰু আজি সেই দিনটো ফূৰ্তি আৰু এতিয়াৰ দায়িত্বখিনি অনুভৱ কৰিবলৈ ধৰিলোঁ।\n৪ আগষ্ট তাৰিখে আনুষ্ঠানিকভাৱে ঘোষণা কৰিলে গ্রুপৰ মজিয়াত। দাদা-বাইদেউসকলৰ শুভেচ্ছাত মই সাহস পালোঁ।লগতে সিদ্ধান্ত ল’লোঁ যিমান মোৰ দ্বাৰা সম্ভৱ কষ্ট কৰিম এটি সুন্দৰ সংখ্যা ৰাইজৰ হাতত অৰ্পণ কৰিবলৈ। যদিওবা আলোচনী সম্পাদনা টিমৰ লগত জড়িত আছিলোঁ তথাপিও সম্পাদক এজনে কৰিব লগা দুই এটা টেকনিকেল কাম দেৱজিত দাদায়ে বুজাই দিলে। আৰু আৰম্ভ হ’ল মোৰ কৰ্ম যাত্ৰা। এইযাত্ৰাৰ প্ৰতিটো দিনেই মোৰ ওচৰত থিয় হৈ থাকিল মোৰ মৰমৰ ককাইদেউ দুজন যোগেশ দা আৰু দেৱজিত শৰ্মাদা। তেওঁলোকৰ অবিহনে এই যাত্ৰাটো মোৰ বাবে সম্ভৱ নহ’লহেঁতেন। নিজৰ ব্যস্ততাৰ মাজত যেতিয়াই বিচাৰোঁ তেতিয়াই মোক সহায়ৰ হাতখন আগবঢ়াই দিয়া দাদাজনক ধন্যবাদ দি ককাই ভাইৰ সম্পৰ্কক দূৰত্ব আনিব নিবিচাৰোঁ।\nপ্ৰতিবাৰৰ দৰে ডাঙৰ কামটো আছিল আলোচনীৰ সাক্ষাৎকাৰ লোৱাটো। কাৰ ল’ম, কেনেকৈ ল’ম ভাবি থাকোঁতে এখন মুখ মনলৈ আহিছিল আৰু সেই মানুহজনৰ ওচৰ চাপিবলৈ একমাত্ৰ ৰাস্তা আছিল মৰম ককাই মনজিত দা। সকলোৰে মৰমৰ মন কায়ে মোক একেমুখে কথা দিলে। এইটো দায়িত্ব তেওঁ লৈছে আৰু মনকাইয়ে কথামতেই কাম কৰিলে। ধুনীয়াকৈ আমাৰ শিল্পী নিলোৎপল বৰাৰ সাক্ষাৎকাৰটো সংগ্ৰহ কৰি মোক দিলে। এই সাক্ষাৎকাৰটো সুন্দৰকৈ সজাই, ইউনিকোড কৰি মোক এটা ডাঙৰ সহায় কৰিলে হিমাংশু ৰাজখোৱাদাদায়ে। দুয়োজন দাদালৈ আন্তৰিক ধন্যবাদ ।। লগতে গোটেই আলোচনীখনৰ অলংকাৰস্বৰূপ বেনাৰৰ কামবোৰত সহায় কৰা চন্দন বৰিদাক এই চেগতে বহুত বহুত ধন্যবাদ যাচিলোঁ।\nআলোচনীখন খুলিলেই প্ৰথমে চকুত পৰা বেটুপাতৰ বাবে প্ৰথমদিনাই আৰাধনা বাক দায়িত্ব দিছিলোঁ। বায়ে মোক নিৰাশ নকৰি বেনাৰখন সুন্দৰকৈ সজাই আলোচনীখন সুগঢ়ী কৰি তুলিলে লগতে দিগন্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য্য দাদায়ে বেনাৰৰ আখৰৰ ডিজাইনখিনি সুন্দৰকৈ বনাই দিয়া বাবে দাদালৈ আন্তৰিক ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিলোঁ।\nসময়ে সময়ে খা-খবৰ লৈ উৎসাহ দি থকা আৰু সহায় কৰিবলৈ সকলো সময়তে সাজু হৈ থকা বিজয় মহন্তদা, নিলাক্ষী কাকতিবা, সঞ্জীৱদা, কাবেৰী বা, উৎপলা ভূঞাবা,মানসী বৰা বা,বিজু বুঢ়াগোহাঁই আৰু বিভিন্নজন আপোনালোকক আন্তৰিক ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিলোঁ৷\nআলোচনীৰ বাবে ফটাপ্ৰশ্ন সংগ্ৰহ কৰি দিয়া আৰু কিবা কাম আছে নে মেছেজৰ যোগেদি কামৰ খতিয়ান লৈ থকা ৰাজশ্ৰী শৰ্মাবাও মোৰ সাহস।\nফটাঢোলৰ চিনেমা শিতানটো ব্যস্ততাৰ মাজতো প্ৰতিবাৰে নিয়াৰিকৈ চলাই নিয়াৰ বাবে ডলী বাইদেউৰ এইবাৰ বিংশতম চিনেমা। কোনোবাখিনিত বাইদেউক লৈ গৌৰৱ কৰোঁ। এইবাৰৰ চিনেমাখন লিখোঁতে কিমান কি সমস্যা হৈছিল সেয়া মই আৰু সম্পাদনা সমিতিৰ দাদা-বাইদেউসকলে অনুভৱ কৰিব পাৰিছিলোঁ। বা আপোনাৰ কাৰণে ধন্যবাদ শব্দটো সৰু হ’ব। আপোনালৈ আৰু সন্মান জাগি উঠিল।\nবৰ্ণাশুদ্ধিৰ টিমটোৱে মোক যিমানখিনি সহায় আৰু সাহস দিলে সেয়া মই শব্দৰে প্ৰকাশ হয়তো কৰিব নোৱাৰোঁ। কিমান ভাল পোৱা আৰু মৰম থাকিলে ইমান সুন্দৰকৈ সকলোখিনি কৰিব পাৰে সেয়া ভাৱিব বাধ্য কৰিছিল আপোনালোকে। প্ৰণীতা গোস্বামী বৰঠাকুৰ বা, চবিনা ইয়াচমিন বা, পৰীস্মিতা গগৈ বা , ৰিমঝিম বা, ঋতুপৰ্ণা মহন্তবা মোৰ সম্পাদনাত ওলোৱা সংখ্যাটোৰ যদি কোনোবাখিনিত সফল হৈছে তাৰে সকলোখিনি এই বৰ্ণাশুদ্ধি টিমটোৰ কাৰণে। এই কথা মই সদায় স্বীকাৰ কৰি যাম। বানান চোৱাৰ উপৰিও কি ভাল, কি ভুল সকলোখিনি সুন্দৰকৈ মোক মাজে মাজে দিহা পৰামৰ্শ দি যাত্ৰাটো সহজ কৰি তুলিছিল। হয়তো আমাৰ বাবে গৌৰৱৰ কথা ফটাঢোল আলোচনীত এনেকুৱা এটা বৰ্ণশুদ্ধি টিম পাইছোঁ। কুশলে থাকক সদায় আপোনালোক। সদায় মনত সাঁচি ৰাখি সময়বোৰ।\nফটাঢোল আলোচনীখন আজি ইমানবছৰে সফলভাবে মানুহৰ মাজলৈ গৈ থকাৰ আঁৰৰ মূল মানুহজন শ্ৰদ্ধাৰ ৰিণ্টুমণি দত্তদাদা, অভিজিত কলিতাদাদা , হেমন্ত কাকতিদাদা। আজি আলোচনীখনে এই স্থান পোৱাত দাদাসকলৰ অৰিহণা যথেষ্ট। তেওঁলোকে দিয়া এই মঞ্চখনৰ পৰাই কোনোবাখিনিত কিবা এটা লিখাৰ আজি সাহস কৰিলোঁ। তেওঁলোককো আজি এই চেগতে আন্তৰিক ধন্যবাদ যাচিলোঁ।\nসদৌ শেষত ধন্যবাদ জনালোঁ আপোনালোকক। মোৰ এটা অনুৰোধত আপোনালোকে জীৱনৰ ব্যস্ততাৰ মাজৰ পৰা সময় উলিয়াই মোলৈ এটি সুন্দৰ লেখা পঠিয়ালে। কাৰণ আপোনালোকৰ লেখা অবিহনে মোৰ এই যাত্ৰাটো অসম্ভৱ আছিল। মই জানো ভুল হৈছে অজানিতে কিছুমান। কাৰণ মোৰ বাবে এই সকলোবোৰ নতুন অভিজ্ঞতা আছিল। গতিকে অজানিতে কৰা ভুল ত্ৰুটিবোৰ নিজৰ ভাইটি, বন্ধু বুলি যেন মোক ক্ষমা কৰি দিয়ে।\nফটাঢোল পৰিয়ালৰ সকলো সদস্যলৈ আন্তৰিক ধন্যবাদৰ লগতে ফটাঢোল আলোচনীখনক আঁকোৱালি লোৱা পঢ়ুৱৈসকলোলৈয়ো শ্ৰদ্ধা নিবেদিলোঁ। আপোনালোকে কৰা মৰমৰ ফল আজি আলোচনীখনে ইমানকেইটা সংখ্যা অতিক্ৰম কৰিলে। আগলৈয়ো যাতে আপোনালোকৰ মৰম এনেকৈ থাকে তাৰেই আশাৰে।\nহাঁহিবোৰ সোঁচৰা বেমাৰ কৰোঁ আহক।\n« সম্পাদকীয়- দিম্পল কলিতা\nআঁৰৰ কথাখিনি আঁতি-গুৰি মাৰি বৰ সুন্দৰকৈ লিখিলা দেই।তুমি এনেই ভয় খাই আছিলা।\nকাম কৰি ভাল লাগিল তোমাৰ লগত\nমোৰ বিশ্বাস আছিল তোৰ সম্পাদনাত খুব ভাল সংখ্যা এটি পাম৷ অভিনন্দন৷\nসেয়া মই জানো নহয় লৰা তোক বহুত মানুহে মৰম কৰে।সেই মৰম স্নেহ আৰু আশীৰ্বাদ খিনি লৈ যে এটা সুন্দৰ সংখ্যা আমাক উপহাৰ দিলে।\nবৰ নিয়াৰীকৈ কামবোৰ আগবঢ়াই নিলা। কাম কৰি সুখী হ’লোঁ। এটি সুন্দৰ সংখ্যা উপহাৰ দিলা, বহুত মৰম তোমালৈ।\nজীৱনৰ প্ৰতিটো নতুন কামেই এক বিশেষ অভিজ্ঞতা প্ৰদান কৰে। ফলত জটিলতা বোৰ পাছলৈ তেনেই সহজ হৈ পৰে। বৰ সুন্দৰকৈ প্ৰকাশ কৰিলা আঁৰৰ কথা খিনি। এইবোৰো একো একোটা মিঠা স্মৃতি হৈ ৰ’ব।আগবাঢ়ি যোৱা। অযুত শুভ কামনা তোমালৈ ।\n“ফটাঢোল” ৰ যাত্ৰা এনেকৈয়ে অব্যাহত থাকক ??\nবৰ সুন্দৰ আলোচনী এখন পালো। বহুত শুভেচ্ছা থাকিল।\nবহুত ভালকৈ কামবোৰ কৰিলা দিম্পল৷ ধন্যবাদ তোমালৈ ৷\nইমান নিয়াৰিকৈ কামখিনি কৰিলা। আকৌ এবাৰ অভিনন্দন দেই।\nআৰৰ কথাবোৰ ধুনীয়াকৈ লিখিলা। আন্তৰিকতাৰে সহযোগ সকললৈ ধন্যবাদ। সুন্দৰ সংখ্যাটোৰ বাবে তোমাক অভিনন্দন।\nআৰৰ কথাবোৰ জানিব পাৰি ভাল লাগিল৷\nLeaveaReply to কৰবী দেৱী Cancel reply


মোৰ ফটাৰো ফটা প্ৰেম – হিয়া শৰ্মা – ফটাঢোল\nOctober 3, 2018 ফটা প্ৰেম\t5 Comments\nমোৰ ফটাৰো ফটা প্ৰেম – হিয়া শৰ্মা\nপ্ৰেমনো নাহে কাৰ জীৱনলৈ! সকলোৱে এবাৰ হ’লেও প্ৰেমৰ পথত উজুটি খায়েই। মোৰো তেনেকৈ উজুটি খাইয়ে প্ৰেম ফাটি চিৰাচিৰ কিমানবাৰ যে হৈছিল তাৰ হিচাপ নাই। তেতিয়া মই ক্লাছ নাইনমানত পঢ়ি আছোঁ। মনটো পখিলা উৰাদি উৰিয়েই থাকে। তাতে আকৌ স্কুললৈ কাঢ়া ইস্ত্রি মাৰি মেখেলা-চাদৰ পিন্ধি যোৱাৰ কোব কি চাবা! এই উৰণীয়া মনটো যে ধৰি ৰখাৰ উপায় নাই।\nতেতিয়া আকৌ মোৰ সাধাৰণ মানুহবোৰ ভালেই নালাগে। চেলিব্রেটিবোৰকে ভাল পাওঁ। আজি যদি যতীনদাক ভাল লাগে, কাইলৈ আকৌ ৰবিদাক। দেখিবলৈ সিহঁতৰ নিচিনা যদি ল’ৰা দেখো, মোৰো মনটোক দুদিনমানলৈকে বেলেগত বহুৱাই থ’ব নোৱাৰোঁ। আজি যদি যতীনদাৰ লগত সপোনত নৈ পাৰত নাচিলোঁ, কাইলৈ আকৌ বেলেগৰ লগত। এনেকৈয়ে মোৰ প্ৰেম পুৰাদমে চলি গৈ আছে।\nতেনেতে আকৌ পৰিলো নহয় প্ৰেমত অভিজিৎ সাৱন্ত নামৰ ল’ৰা এজনৰ। তেঁৱো আকৌ সাধাৰণ ল’ৰা নহয়, ইন্দিয়ান আইদলৰ প্ৰথমজন বিজেতা আছিল। তেওঁৰ প্ৰেমত ইমানেই বলীয়া হ’লো যে সঁচাকৈয়ে তেওঁক লগ পাবৰ মন গ’ল। তেওঁক পাবলৈ কি কি যে নকৰিলো! তেওঁ গোৱা গানবোৰ মুখস্থ কৰি পেলাইছিলো। টিভিৰ সন্মুখত বহি থাকো তেওঁৰ গান দিয়াৰ সময়ত। ফটো আনি য’তে ত’তে ঘৰৰ চুকে-কোণে লগাই পেলাইছিলো। পেপাৰ কাটিঙো বাদ দিয়া নাছিলো। তেনেকৈ অভিজিতৰ প্ৰেমত হাবু-ডুবু খাই থাকোঁতে এদিন স্কুলত তেওঁৰ নিচিনা ল’ৰা এটা দেখিলো। মইও কি দেখিলো জানো তাৰ মাজত আৰু সি স্কুললৈ আহিলে ইমান ভাল লাগে। খালী মাতবোলহে নকৰো।\nমোৰ লগৰবোৰে তাৰ প্ৰতি জাগৰণ হোৱা মিঠা অনুভৱৰ কথা কেনেকৈ গম পালে জানো! কথাটো ইকাণ সিকাণকৈ বাগৰি তাৰ কাণতো পৰিলগৈ। যদিও মোৰ মনত সেইবোৰ লাড্ডু ফুটি আছিল তাৰ আগত ঘূণাক্ষৰেও নেদেখুৱাওঁ। তাতে ফটা লেবেল এটা দি থাকো কাৰণেই ল’ৰাবোৰে সহজতে মাতিবলৈ টান পায়। কিন্তু সি মোৰ মনৰ কথা গম পোৱাৰ পিছত দেখোন বপুৰা ‘টুটেলী চেঞ্জড’। অ’ আই! যিটো ল’ৰাই মোক মাতিবলৈকে আফচোচ কৰে সি আকৌ যিহে চ্ছাল দিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। নিজকে ‘অভিজিৎ’ বুলিয়েই ভাবি লৈছিল নেকি মহাশয়ে!\nচুলিত ৰং কৰি, জেল লগাই গোটেইটো হেণ্ডছাম হাংক হৈ স্কুললৈ আহিবলৈ ধৰিলে। এদিন স্কুলৰপৰা চাইকেল চলাই আহি আছোঁ, পিছে পিছে সিও আহি আছে। মই ভাবিছোঁ এইটোৰ আকৌ হ’ল কি! মনতে অলপ ভাল লাগিছিল যদিও বিশেষ পাত্তা নিদিলো। সি আহি পিছফালৰপৰা মাতিলে, ‘অকণমান ৰ’বাচোন’। মইও কি হ’ল জানো তাৰ মাত শুনি ৰৈ দিলো, আৰু সুধিলো তাক, ‘কি হ’ল?’ সি বেগৰপৰা অভিজিতৰ কেছেট এটা উলিয়াই ক’লে, ‘এইটো শুনিবা।’ মই কেছেটটো লৈ ৰোৱাই নাই, চিধাচিধি ঘৰ পালোহি। কেছেটটো আনি গানবোৰ শুনি শুনি গোটেইকেইটা গান মুখস্থ কৰি পেলালো।\nগানকেইটা শুনি থাকিলে তাৰ কথা মনত পৰে যদিও তাক সেই কথা নেদেখুৱাওঁ। কেছেট লোৱাৰ পিছদিনা স্কুলত তাক দেখিয়ো নামাতিলো। সি মাতিবলৈ সুযোগ বিচাৰি আছিল যদিও মই আকৌ ফটা লেভেলৰ অধিকাৰিণী যে। এনেকৈয়ে গৈ আছে সময়। তাক অভিজিতৰ দৰে দেখি ভাল লাগি গৈ আছে যদিও মোৰ এই ভাল লগাৰ কথা বপুৰাই গমেই পোৱা নাই!\nএদিন তাৰ লগৰ ল’ৰাৰ মুখৰপৰা গম পালো যে সি বোলে মোৰ প্ৰেমত পৰিছে। অহ, এইবোৰ কি! মোৰ তাক ভাল লাগিছিল দেখিবলৈ সি অভিজিৎ সাৱন্তৰ নিচিনাৰ কাৰণেহে! কিন্তু মইতো তাক ভাল পাওঁ বুলি কেতিয়াও দেখুওৱা নাই। মই এতিয়া কৰিম কি! আমাৰ ঘৰৰ ওচৰৰে ছোৱালী এজনীক তাৰ লগত জোৰা হওক বুলি চিনাকি কৰাই দিলো। তাইৰ আকৌ তাক বোলে আগৰেপৰাই ভাল লাগিছিল, কিন্তু তাৰহে মনৰ উমান পোৱা নাছিল। এনেকৈয়ে নতুন বছৰ আহিল। সকলোৱে কিনাৰ দৰে সিঁ‌হত দুয়োটাই গ্ৰিটিংছ কাৰ্ড কিনিলে। লগৰজনীয়ে কিনিলে তালৈ, সি কিনিলে মোলৈ। মই কিন্তু কালৈকো নিকিনিলো। লাহে লাহে সময়বোৰ গৈ থাকিল। এদিন সি মোক প্ৰেমৰ প্ৰস্তাৱ দিলে, মই লগে লগে নাকচ কৰিলো। কাৰণ মোৰ তাক ভাল লাগিছিল যদিও প্ৰেমটো আছিল অভিজিৎ সাৱন্তৰ প্ৰতিহে। মই না কৰাত সিও অকৰা মৈত উঠাৰ দৰে উঠিল। মই তাক ক’লো যে মই তোমাক ভাল নাপাওঁ। কিন্তু সি নামানে। মানে মই তাৰ প্ৰেমৰ প্ৰস্তাৱত সন্মতি জনাবই লাগিব। বহুত বুজালো ল’ৰাজনক। শেষত যেনিবা বুজাবুজি হ’ল যে সি দিয়া কেছেটটো মই তাক ঘুৰাই দিব লাগিব। মইও তাৰ প্ৰেমৰ প্ৰস্তাৱৰপৰা হাত সাৰিবলৈ একেষাৰে হ’ব বুলি ক’লো। সিও মোৰ কথাত মান্তি হ’ল আৰু মোৰ পিছ ল’বলৈ এৰি দিলে। এনেকৈয়ে সেই প্রেম কাহিনীৰ অন্ত পৰিল। ইফালে আচল যিজন অভিজিৎ সাৱন্ত, যাৰ প্ৰেমত হাবু-ডুবু খাইছিলো, তেওঁকো দুদিনমানৰ পিছত বাই বাই দিলো।\n« নক’লেও নোৱাৰোঁ ফটামুখ – পৰিস্মিতা বৰদলৈ\nনগেন ককাইদেউৰ বাঘ চিকাৰ – উপেন শইকীয়া »\nহা হা হা। বৰ ভাল লাগিল ফটা চেলিব্ৰেটী প্ৰেম।\nমই যে এতিয়াও মাধৱনক ভাল পাও অ!\nবঢ়িয়া ফটাৰো ফটা প্ৰেম ।\nফটাৰো ফটা প্ৰেম পঢ়ি বৰ দুখ লাগিল দেই ।