শশী শৰ্মা - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n৩ অক্টোবৰ, ১৯৩১\n২৮ জানুৱাৰী, ২০২০\nশিক্ষাবিদ, সাহিত্যিক, অনুবাদক, সমালোচক তথা নতুন দিনৰ স্বপ্নলিপিকাৰ৷\nমেক্সিম গৰ্কী, অসমৰ লোক-সাহিত্য, অসমৰ সাধুকথা, অন্তিমৰ কথা, বহুভাষিক অভিধান (অপ্ৰকাশিত)\nছোভিয়েট দেশ নেহৰু বঁটা,\nসীতানাথ ব্ৰহ্মচৌধুৰী বঁটা,\nসাদিন সাহিত্য আৰু সাংবাদিকতা বঁটা আদি\nশশী শৰ্মা (৩ অক্টোবৰ, ১৯৩২-২৮ জানুৱাৰী, ২০২০) অসমৰ এগৰাকী শিক্ষাবিদ, সাহিত্যিক, অনুবাদক, সমালোচক, বুদ্ধিজীৱী তথা নতুন দিনৰ স্বপ্নলিপিকাৰ। তেওঁক অসমীয়া প্ৰগতিবাদী সাহিত্যৰ প্ৰাতঃস্মৰণীয় প্ৰতিভা আৰু মানৱীয় মূল্যবোধৰ এজন বলিষ্ঠ প্ৰবক্তা বুলি কোৱা হয়। অসমৰ একাধিক শিক্ষানুষ্ঠানত শিক্ষাদান কৰা শশী শৰ্মা এগৰাকী শিক্ষাবিদ হিচাপেও পৰিচিত। ১৯৫৭ চনৰ তেল শোধনাগাৰ আন্দোলনতো সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰা শশী শৰ্মাই বহুকেইখন মৌলিক গ্ৰন্থ-ৰচনাদি সৃষ্টি কৰি থৈ গৈছে। 'অন্তিমৰ কথা' হৈছে তেওঁৰ আত্মজীৱনী।  তেওঁ অসমৰ এগৰাকী প্ৰবীণ বামপন্থী বুদ্ধীজীৱীও অছিল। ২০০৬ চনত নতুন সাহিত্য পৰিষদৰ নলবাৰী জিলাৰ প্ৰথমখন সন্মিলনত শশী শৰ্মাক গণবন্ধু উপাধি প্ৰদান কৰা হয়। ২০২০ চনৰ ২৮ জানুৱাৰী তাৰিখে ৮৯ বছৰ বয়সত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। মৃত্যুুুৰ পিছত শৰ্মা দেৱৰ শেষ ইচ্ছানুযায়ী চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ উৎকৰ্ষ সাধন আৰু মানৱ-কল্যাণৰ হকে তেখেতৰ মৰণোত্তৰ দেহ গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় আৰু চিকিৎসালয় প্ৰাংগণত পৰিয়ালৰ সদস্যই মেডিকেল কলেজৰ উপাধ্যক্ষ ডাঃ জয়দেৱ শৰ্মাৰ জৰিয়তে এনাটমী বিভাগত দান কৰে।\n3.1 ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক দিশত\n4.1 গৱেষণামূলক গ্ৰন্থ\n4.2 সম্পাদিত গ্ৰন্থ\nশশী শৰ্মাৰ জন্ম হৈছিল নলবাৰী জিলাৰ বাঁহজানী মৌজাৰ অন্তৰ্গত জানিযোগ গাঁৱৰ কৰৈবাৰী চুবুৰীৰ এটি ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত। পিতৃৰ নাম আছিল সৰ্বানন্দ শৰ্মা আৰু মাতৃ আছিল লক্ষ্মী দেৱী। পত্নী বীনাপানি দেৱী,জীয়ৰী গীতা দেৱী, ৰীতা দেৱী আৰু দীপা দেৱী। একমাত্ৰ পুত্ৰ শৰদিন্দু শৰ্মাৰ মৃত্যু হয় ২০১৫ চনৰ ২১ জানুৱাৰীত। শশী শৰ্মা আছিল পৰিয়ালটোৰ কনিষ্ঠ সন্তান।\nশশী শৰ্মাৰ শিক্ষা জীৱনে পাতনি মেলে অময়াপুৰ মজলীয়া বিদ্যালয়ত। ইয়াৰ পিছত ১৯৪৪ চনত তেওঁ নলবাৰীৰ গৰ্ডন স্কুলত নামভৰ্তি কৰে আৰু সেইখন শিক্ষানুষ্ঠানৰ পৰাই ১৯৫০ চনত তেওঁ প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল। তেওঁ দুটাকৈ বিষয়ত লেটাৰ নম্বৰ পাইছিল। নলবাৰী মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৫৪ চনত শশী শৰ্মাই অৰ্থনীতি বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৫৭ চনত তেওঁ গুৱাহাটী কাৰাগাৰৰ জেইলাৰৰ ঘৰৰ পৰাই গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত অসমীয়া বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।\nপ্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হোৱাৰ পিছত(১৯৫০ চনত) নিজৰ আৰু ঘৰখনৰ আৰ্থিক দুৰৱস্থা সামান্য সুস্থিৰ কৰাৰ মানসেৰে শশী শৰ্মাই অময়াপুৰ এম ই স্কুলত শিক্ষক হিচাপে কৰ্মত যোগদান কৰে। পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত ১৯৫৪ চনত চান্দকুছি পাব্লিক হাইস্কুলত, ১৯৫৫ৰ পৰা '৫৬লৈকে টংলা হাইস্কুলত, ১৯৫৬ৰ পৰা '৫৭ লৈকে দেৱীৰাম পাঠশালা হাইস্কুলত, ১৯৫৮ চনত বৰহাট হাইস্কুলত, ১৯৫৮ৰ পৰা '৫৯ লৈকে অভয়াপুৰী মহাবিদ্যালয় আৰু ১৯৫৯ৰ পৰা '৬১ লৈকে ডিগবৈ মহাবিদ্যালয় শিক্ষক হিচাপে নিজৰ দায়িত্ব পালন কৰে। ১৯৬১ চনত নলবাৰী মহাবিদ্যালয়ত শশী শৰ্মাই অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰে আৰু সেইখন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰাই ১৯৯৩ চনৰ ১ মাৰ্চত তেওঁ অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।\nৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক দিশত[সম্পাদনা কৰক]\n১৯৪২ চনত দেশৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ সময়ত শশী শৰ্মা ১১ বছৰীয়া পঞ্চম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰ আছিল। তেতিয়া তেওঁ অময়াপুৰ মজলীয়া বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ সভাৰ সম্পাদক আছিল আৰু আন্দোলন সফল কৰিবলৈ তেওঁলোকে স্কুল বৰ্জন কাৰ্যসূচী হাতত লৈছিল। তেওঁৰ ঘৰতো এই আন্দোলনে বিশেষ প্ৰভাৱ পেলাইছিল। গান্ধীজীৰ "বিদেশী বৰ্জন, স্বদেশী গ্ৰহণ" নীতি প্ৰচাৰৰ বাবে তেওঁৰ মাক লক্ষ্মী দেৱী, বায়েক সুভদ্ৰা দেৱী আৰু জেঠায়েক ৰাজেশ্বৰী দেৱীয়ে মিলি ঘৰতে কপাহৰ খেতি কৰিছিল। এড়ী পলু পুহিছিল। সেই কপাহ আৰু এড়ীৰ সূতা কাটি মাকে এড়ীয়া কাপোৰ বৈ দিছিল। শৰ্মাৰ ঘৰখনে সেই সময়ত সকলো বিদেশী বস্তু পৰিহাৰ কৰিছিল।\n১৯৫২ চনত ইয়ং ছ’চিয়েলিষ্ট লীগৰ সদস্য পদ গ্ৰহণ কৰা শশী শৰ্মাই ১৯৫৩ চনত প্ৰজা ছ’চিয়েলিষ্ট দলত যোগদান কৰে। ১৯৫৭ চনত অসমত তেল শোধনাগাৰ প্ৰতিষ্ঠা, ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ওপৰত দলং নিৰ্মাণ আৰু গুৱাহাটীত ৰেলৰ সদৰ কাৰ্যালয় প্ৰতিষ্ঠাৰ দাবীত এটা গণজাগৰণৰ গঢ় লৈ উঠিছিল। তদানীন্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰু আছিল সীমান্ত ৰাজ্য অসমত এইবোৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ তীব্ৰ বিৰোধী। সেই সময়ত শশী শৰ্মা আছিল অসমৰ বাওঁ-গণতান্ত্ৰিক দলৰ সমৰ্থক আৰু সেই গণজাগৰণৰ দৃঢ় সমৰ্থক। শৰ্মাই তেল শোধনাগাৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ দাবীত গঢ়ি উঠা আন্দোলনত সক্ৰিয়তাৰে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। আন্দোলনত ভাগ লোৱাৰ বাবে তেওঁ চাৰে ছমাহৰ তৃতীয় শ্ৰেণীৰ সশ্ৰম কাৰাবাসো খাটিবলগীয়া হৈছিল। সেইসময়ত কাৰাগাৰৰ অধীক্ষক তীৰ্থনাথ ভট্টাচাৰ্যই (প্ৰখ্যাত কবি হীৰেন ভট্টাচাৰ্যৰ পিতৃ) তেওঁক জীয়েক প্ৰীতি বৰুৱাৰ স্নাতকোত্তৰ বিভাগৰ কিতাপ-পত্ৰাদি পঢ়া-শুনাত সহায় কৰিছিল আৰু এই সহায়ৰ বলতেই তেওঁ অসমীয়া বিভাগত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। ১৯৬৩ চনত তেওঁ প্ৰজা ছ’চিয়েলিষ্ট দল ত্যাগ কৰে আৰু মাৰ্ক্সবাদী দৰ্শনৰ সৈতে সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে। ১৯৭৮ চনত তেওঁ মাৰ্ক্সবাদী কমিউনিষ্ট দলৰ সদস্য হয়। অসম সাহিত্য সভাৰ সৈতেও শৰ্মাৰ গভীৰ ঘনিষ্ঠতা আছিল। ১৯৬৫ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ নলবাৰী অধিৱেশনত তেওঁ অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু সাহিত্য সভাৰ ৰাজ্যিক সদস্যলৈ মনোনীত হয়। ইয়াৰ উপৰিও পুঠিমাৰী সাহিত্য সভা, তামোলপুৰ সাহিত্য সভা, সেউজী সাহিত্য কানন, বৰপেটাৰোড সাহিত্য সভা, হাউলী সাহিত্য সভা, লক্ষ্মীপুৰ সাহিত্য সভা, দুধনৈ সাহিত্য সভা স্থাপনত শশী শৰ্মাই উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰিছিল। ১৯৬৬ চনত সাহিত্য সভাৰ লখিমপুৰ অধিৱেশনত তেওঁ পুনৰ সৰ্বসন্মতভাৱে সদস্যৰ মনোনয়ন পাইছিল। শশী শৰ্মাই জীৱনৰ অমূল্য সময়ৰ শ্ৰম আৰু সাধনাৰে এখন বহুভাষিক অভিধানৰ প্ৰকল্প হাতত লৈছিল৷ কিন্তু, পাণ্ডুলিপি অৱস্থাতে থকা অভিধানখন আজিকোপতি প্ৰকাশ হোৱা নাই৷\nঅসমীয়া সাহিত্যৰ কেইবাটাও শাখাত শশী শৰ্মাই তেওঁৰ প্ৰতিভা, মেধা আৰু চিন্তাৰ স্বাক্ষৰ ৰাখি থৈ গৈছে। ১৯৫৫ চনত তেখেতে প্ৰথম দীনেশ চন্দ্ৰ মিশ্ৰৰ জীৱনীগ্ৰন্থ এখন লিখিছিল। তাৰ পিছত শৰ্মাৰ একাধাৰে ১০০ খনৰো অধিক মূল্যবান গ্ৰন্থ লিখি থৈ যায়। তেখেতৰ কেইখনমান উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ হৈছে-\nৰসৰাজ বেজবৰুৱা: জীৱন আৰ কৃতি (১৯৬৭)\nলেনিন, ৰুছ বিপ্লৱ আৰু ভাৰত (১৯৭১)\nআধুনিক অসমীয়া সমাজ বিৱৰ্তনত সাহিত্যিকৰ ভূমিকা (১৯৮০)\nসংখ্যালঘু সমস্যা সমাধানৰ গতিপথ (১৯৮০)\nধৰ্ম আৰু সমাজ (১৯৮০)\nঅসমৰ লোকসাহিত্য (১৯৯৩)\nঅসমৰ হিন্দু–মুছলমানৰ সাংস্কৃতিক সম্পৰ্ক (১৯৯৮)\nঅন্তিমৰ কথা (২০১৯)\nনলবাৰী আৰু সাহিত্য-সংস্কৃতি\nসাহিত্য আৰু সৃষ্টি\nহেম বৰুৱা উন্নতি-অৱনতি\nফেচীবাদ বনাম বাম গণতান্ত্ৰিক মৰ্চা\nসাহিত্যত বাস্তৱৰ স্বপ্ন\nচোৰধৰা আৰু পিম্পৰা গুচোৱা নাট\nহেমাংগ বিশ্বাসঃ জীৱন আৰ কৃতি\nশংকৰ গুৰু আমাৰে\nপণ্ডিত হেমচন্দ্ৰ গোস্বামী\nবহুভাষিক অভিধান (পাণ্ডুলিপি অৱস্থাত পোৱা যায়, অপ্ৰকাশিত)\nমেক্সিম গৰ্কী গ্ৰন্থৰ বাবে ছোভিয়েট দেশ নেহৰু বঁটা (১৯৬৮)\nঅসমৰ লোকসাহিত্য গ্ৰন্থৰ বাবে অসম সাহিত্য সভাৰ সীতানাথ ব্ৰহ্মচৌধুৰী বঁটা (১৯৯৫)\nঅসমৰ সাধুকথা গ্ৰন্থৰ বাবে গুৱাহাটী সাহিত্য কাননৰ পৰা ৰেৱনাথ শৰ্মা বঁটা (১৯৯৯)\nকলাগুৰু বিষ্ণু ৰাভা বঁটা (২০০২)\nনতুন সাহিত্য পৰিষদৰ নলবাৰী জিলাৰ প্ৰথমখন সন্মিলনত গণবন্ধু উপাধি প্ৰদান (২০০৬)\nনলবাৰী মহোত্‍সৱত জীৱন জোৰা সাহিত্য সেৱা বঁটা (২০০৯)\nজীৱন জোৰা সাধনা অচিন্ত ভট্টাচাৰ্য বঁটা (২০১৪)\nঘগ্ৰাপাৰৰ সমন্বয় বঁটা (২০১৫)\nসাদিন-প্ৰতিদিন গোষ্ঠীৰ দ্বাৰা আয়োজিত এচিভাৰ এৱাৰ্ড অনুষ্ঠানত সাদিন সাহিত্য আৰু সাংবাদিকতা বঁটা (২৩ অক্টোবৰ,২০১৯)\n২০২০ চনৰ ২৮ জানুৱাৰী তাৰিখে নিশা প্ৰায় ৯ বাজি ৫০ মিনিটত, নলবাৰীৰ শ্বহীদ মুকুন্দ কাকতি অসামৰিক চিকিৎসালয়ত শশী শৰ্মাৰ দেহাৱসান ঘটে। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল ৮৯ বছৰ। উল্লেখনীয় যে, ২০০৩ চনতে শশী শৰ্মাই তেওঁৰ দেহটো এখন ইচ্ছাপত্ৰযোগে গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়লৈ আৰু চকুযুৰি শংকৰদেৱ নেত্ৰালয়লৈ দান কৰি থৈ গৈছে। ২০০৩ চনতে তেখেতে মৰণোত্তৰ দেহদানৰ ইচ্ছাপত্ৰত স্বাক্ষৰ কৰিছিল। নিজৰ ব্যক্তিগত পুথিভঁৰালটো এক ৰাজহুৱা অনুষ্ঠানলৈ পৰিগণিত কৰোৱাটো শশী শৰ্মাৰ অন্তিম ইচ্ছা আছিল। ২৯ জানুৱাৰী, ২০২০ তাৰিখে নলবাৰী শ্বহীদ ভৱন বাকৰিত শশী শৰ্মালৈ ৰাজ্যিক মৰ্যাদাৰে শ্ৰদ্ধাঞ্জলি নিবেদন কৰা হয়৷\n↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 1.7 1.8 1.9 নিয়মীয়া বাৰ্তা (২৯ জানুৱাৰী, ২০২০). "বিশিষ্ট সাহিত্যিক শিক্ষাবিদ শশী শৰ্মাৰ দেহাৱসান". নিয়মীয়া বাৰ্তা. পৃষ্ঠা ১,১১. https://epaper.niyomiyabarta.org/29012020/details.php?date=29012020&page=1-11&article=2.gif&cid=2। আহৰণ কৰা হৈছে: 29 January 2020.\n↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 2.6 2.7 2.8 "সমাজ প্ৰহৰী-চিন্তানায়ক গণবন্ধু শশী শৰ্মাৰ জীৱনাৱসান". অসমীয়া প্ৰতিদিন. অসমীয়া প্ৰতিদিন: পৃষ্ঠা ১ আৰু ১২. ২৯ জানুৱাৰী, ২০২০.\n↑ আমাৰ অসম (২৯-০১-২০২০). "প্ৰবীণ বামপন্থী বুদ্ধিজীৱী শশী শৰ্মাৰ দেহাৱসান". আমাৰ অসম. আমাৰ অসম: পৃষ্ঠা ১ আৰু ৮. http://amarasom.glpublications.in//index.php?mod=1&pgnum=8&edcode=1&pagedate=2020-01-29&type=। আহৰণ কৰা হৈছে: 29 January 2020.\n↑ 4.0 4.1 4.2 4.3 4.4 শৰ্মা, শশী (২৭ এপ্ৰিল,২০১৯). সমন্বয়. Interview with ভাস্কৰজ্যোতি তালুকদাৰ, বিশ্বজিত্ বৈশ্য.\n↑ 5.0 5.1 দীপাংকৰ দত্ত (২১ মাঘ, বুধবাৰ,১৯৪১). "প্ৰগতিৰ বাটেৰে নতুন দিন". সম্পাদকীয় পৃষ্ঠা. দৈনিক অসম. http://www.assamtribune.com/scripts/spd.asp?id=2020/feb0520/BigPage6.jpg। আহৰণ কৰা হৈছে:4June 2020.\n↑ "নলবাৰীত প্ৰজ্ঞাৰ সাধক শশী শৰ্মাৰ স্মৃতিচাৰণ". NEWS ASN.5February,2020. http://newsasn.com/node/10921?fbclid=IwAR3xDYn7xBLbJ-jsMC1_ziSXB2cQB2_LXv9cIk9-aljbhHXbLtJXZaxKbms। আহৰণ কৰা হৈছে:3June 2020.\n↑ "Eminent Assamese litterateur Sashi Sarma dies". The New Indan Express. 29th January 2020. https://www.newindianexpress.com/nation/2020/jan/29/eminent-assamese-litterateur-sashi-sarma-dies-2096170.html। আহৰণ কৰা হৈছে:3June 2020.\n↑ দৈনিক অসম (২৯ জানুৱাৰী, ২০২০). "প্ৰগতি আৰু মানৱতাৰ সাধক, সুলেখক শশী শৰ্মাৰ জীৱনাৱসান". দৈনিক অসম. দৈনিক অসম: পৃষ্ঠা ১ আৰু ২.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=শশী_শৰ্মা&oldid=245895"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ১২ ছেপ্টেম্বৰ, ২০২০ তাৰিখে ২১:২০ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


Sarbananda Sonowal may join Modi Cabinet: মোদী কেবিনেটত কি দপ্তৰ লাভ কৰিব সৰ্বানন্দ সোণোৱালে? কোন কোন নতুন মন্ত্ৰীয়ে ল'ব শপত?– News18 assam\nSarbananda Sonowal may join Modi Cabinet: মোদী কেবিনেটত কি দপ্তৰ লাভ কৰিব সৰ্বানন্দ সোণোৱালে? কোন কোন নতুন মন্ত্ৰীয়ে ল'ব শপত?\nআজি সন্ধিয়া ৬ বজাত প্ৰায় ৩৬ জন সাম্ভাব্য মন্ত্ৰীয়ে শপত গ্ৰহণ কৰিব।\nঅসমৰ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোণোৱালে দ্বিতীয়বাৰলৈ মোদী মন্ত্ৰীসভাত স্থান লাভ কৰাটো প্ৰায় নিশ্চিত হৈ পৰিছে। আজি সন্ধিয়া ৬ বজাত প্ৰায় ৩৬ জন সাম্ভাব্য মন্ত্ৰীয়ে শপত গ্ৰহণ কৰিব। আৰু তাৰে ভিতৰত সৰ্বানন্দ সোণোৱালো অন্যতম। প্ৰধানমন্ত্ৰী মোদীৰ প্ৰথমটো কাৰ্যকালত ক্ৰীড়া, দক্ষতা বিকাশ মন্ত্ৰণালয়ৰ দায়িত্ব লাভ কৰা সোণোৱালে এইবাৰ কেবিনেট মন্ত্ৰীৰ দায়িত্ব লাভ কৰাটো প্ৰায় নিশ্চিত হৈ পৰিছে। পিছে কি বিভাগ লাভ কৰিব সৰ্বানন্দ সোণোৱালে?\nবিভিন্ন সূত্ৰৰ খবৰ অনুসৰি, সৰ্বানন্দ সোণোৱালে পেট্ৰ'লিয়াম দপ্তৰ লাভ কৰিব পাৰে। সেইদৰে কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰীসভাত এক নতুন মন্ত্ৰণালয় সৃষ্টি কৰি সেইটো বিভাগো সোণোৱালৰ হাতত অপৰ্ণ কৰাৰ সম্ভাৱনা আছে। যদিও এনেধৰণৰ কথা ওলাই আছে, তথাপিও সময়তহে স্পষ্ট হৈ পৰিব সকলো।\nআনহাতে সৰ্বানন্দ সোণোৱালৰ লগতে মোদী মন্ত্ৰীসভাত উত্তৰ পূবৰ পৰা প্ৰতিমা ভৌমিক (ত্ৰিপুৰা) আৰু ৰাজকুমাৰ ৰঞ্জন সিঙেও (মণিপুৰ) স্থান লাভ কৰিছে। সেইদৰে মন্ত্ৰী কিৰেণ ৰিজিজুক কেবিনেট মৰ্যাদা দিয়াৰ সম্ভাৱনা আছে।\nআজি শপত ল’বলগীয়া লোক সকলৰ তালিকাঃ\n১. নাৰায়ণ ৰাণে\n২. সৰ্বানন্দ সোণোৱাল\n৩. ডঃ বীৰেন্দ্ৰ কুমাৰ\n৪. জ্যোতিৰাদিত্য সিন্ধিয়া\n৫. ৰাম চন্দ্ৰ প্ৰসাদ সিং\n৬. অশ্বিনী বৈষ্ণৱ\n৭. পশুপতি কুমাৰ পাৰশ\n৮. ভূপেন্দ্ৰ যাদৱ\n৯. পংকজ চৌধৰী\n১০. অনুপ্ৰিয়া সিং পাতিল\n১১. এছ পি সিং বাঘেল\n১২. ৰাজীৱ চন্দ্ৰশেখৰ\n১৩. Shobha Karandlaje\n১৪. ভানু প্ৰতাপ সিং বাৰ্মা\n১৫. দৰ্শনা বিক্ৰম যাৰদশ\n১৬. মীনাক্ষী লেখী\n১৭. অন্নপূৰ্ণা দেৱী\n১৮. এ নাৰায়ণস্বামী\n১৯. কৌশল কিশোৰ\n২০. অজয় ভাট\n২১. বি এল বাৰ্মা\n২২. অজয় কুমাৰ\n২৩. চৌহান দেবুসিং\n২৪. ভগৱন্ত খুবা\n২৫. কঁপিল মুৰেশ্বৰ পাতিল\n২৬. প্ৰতিমা ভৌমিক\n২৭. সুভাষ চৰকাৰ\n২৮. ভাগৱত কৃষ্ণৰাও কাৰাত\n২৯. ৰাজকুমাৰ ৰঞ্জন সিং (মণিপুৰ)\n৩০. ভাৰতী প্ৰবীণ পাৱাৰ\n৩১. বিশ্বেশ্বৰ তুডু\n৩২. শান্তনু ঠাকুৰ\n৩৩. মুঞ্জপাৰা মহেন্দ্ৰ ভাই\n৩৪. জন বাৰলা\n৩৫. এল মুৰুগান\n৩৬. নিশিত প্ৰামাণিক\nModi cabinetSarbananda Sonowal


ভগৱানে মোক বহুত টকা দিছে:ক’ত লৈ যাম মই ইমান টকা ?: অক্ষয় কুমাৰ\nভগৱানে মোক বহুত টকা...\n| 21 Aug 2019 1:16 PM GMT\nভগৱানে মোক বহুত টকা দিছে:ক’ত লৈ যাম মই ইমান পইচা? অসমৰ বানাক্ৰান্তলৈ সাহাৰ্য্য আগবঢ়াই এই মন্তব্য বলীউডৰ অভিনেতা অক্ষয় কুমাৰৰ।চলিত বৰ্ষৰ বানত হাজাৰৰো অধিক লোকৰ মৃত্যু হ’ল ৷ কেৱল বানত সাধাৰণ জনগণৰে নহয় কাজিৰঙাৰ বন্য প্ৰাণীসমূহৰ চলিত বৰ্ষৰ বানত নাজল নাথল অৱস্থাৰ সৃষ্টি হৈছিল ৷\nঅসমৰ বান পৰিস্থিতিৰ এই দুৰ্ভাগ্যপূৰ্ণ সময়ত বলীউডৰ অভিনেতা অক্ষয় কুমাৰে ৰাজ্যবাসী আৰু কাজিৰঙা বন্য প্ৰাণীসকলৰ কাৰণে আগবঢ়াইছিল ২ কোটি টকাৰ সাহাৰ্য্য ৷ এই সাহাৰ্য্য দিছিল মুখ্যমন্ত্ৰীৰ কোষলৈ ৷ ইফালে অক্ষয় কুমাৰে অসমৰ বানাক্ৰান্তলৈ সাহাৰ্য্য অৰ্পণ কৰাৰ পিছত কয় যে এই সাহাৰ্য্য প্ৰদান কৰি মই কেৱল সুখীয়েই নহয় ৷কিন্তু মই অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী সৰ্বানন্দ সোনোৱালৰ পৰা এটি বাৰ্তা লাভ কৰিলো ৷\nমুখ্যমন্ত্ৰী সোনোৱালে মোক ক’লে যে আপোনাৰ সাহাৰ্য্যৰ পিছত বহু লোকে বানাক্ৰান্তলৈ সাহাৰ্য্য আগবঢ়াইছে। সোনোৱালৰ এই বাৰ্তাই মোক বহু সুখী কৰিলে ৷ এই মন্তব্য বলীউডৰ অভিনেতাজনৰ। লগতে দেশবাসীক উল্লেখ কৰি কয় যে আমাৰ দেশ বাসী অদ্বিতীয় ৷ আমাৰ কাৰোবাৰ যদি সমস্যা হয় ৷ তেন্তে যদি আপুনি আগবাঢ়ি আহে ৷ তেন্তে আপোনাৰ লগতে সকলোৱে সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিব।\nলগতে বীৰ এপৰ সন্দৰ্ভত অক্ষয় কুমাৰে কয় যে যেতিয়া মই বীৰ এপ আৰম্ভ কৰিছিলো,তেতিয়া বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰাকৈ সেই এপত যথেষ্ট মানুহে দান বৰঙনি আগবঢ়ায় ।ভাৰতবাসীৰ হৃদয় সহানুভূতিৰে ভৰপুৰ বুলি প্ৰশংসা কৰে অক্ষয় কুমাৰে ৷ইফালে অসমীয়া এগৰাকী গায়িকা বৰ্ণালী দেউৰীয়ে কপিল শৰ্মাৰ অনুষ্ঠানত অসমলৈ আগবঢ়োৱা সাহাৰ্য্যৰ কাৰণে অক্ষয় কুমাৰক ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰে ৷\nআনহাতে অসমৰ বানৰ ক্ষেত্ৰত অক্ষয় কুমাৰে মন্তব্য আগবঢ়াইছিল যে “বৰ্তমান অসমৰ পৰিস্থিতিৰ অতি দুখ লগা । এনে সংকটৰ সময়ত ক্ষতিগ্ৰস্থ সকলো জনসাধাৰণ, বন্যপ্ৰানীক সহায়ৰ প্ৰয়োজন । মই মুখ্যমন্ত্ৰী সাহাৰ্য্য পুঁজি লৈ ১ কোটি আৰু কাজিৰঙা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ বন্যপ্ৰানীৰ উদ্ধাৰৰ বাবে ১ কোটি প্ৰদান কৰিছো । লগতে সকলোকে সাহাৰ্য্য আগবঢ়াবলৈ সকলোকে আহ্বান জনাইছো ।”\nঅধিক খবৰৰ বাবে পঢ়ক: ভুল ভুলেইয়াঁ২ ছবিত অক্ষয় কুমাৰৰ ঠাইত কাৰ্তিক আয়ানঃ উৎসুক অনুৰাগী\nভিডিঅ প্ৰতক্ষ্য কৰক: Akhil Bharatiya Vidyarthi Parishad (ABVP) stages protest in NRC issue\nTags: Akshay Kumar Assam Flood Sarbananda Sonowal


एक साल में बाइबल - ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন - जनवरी 25\n1. পাছত যাকোবে তেওঁৰ পুত্ৰসকলক মাতি আনিলে আৰু ক’লে, “তোমালোক গোট খোৱা; আগলৈ তোমালোকৰ যি যি ঘটিব, সেই বিষয়ে মই তোমালোকক জনাওঁ।\n2. হে যাকোবৰ পুত্ৰসকল, গোট খোৱা আৰু শুনা; তোমালোকৰ পিতৃ ইস্ৰায়েলৰ বাক্য শ্ৰৱণ কৰা।\n3. হে ৰূবেণ, তুমি মোৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ, মোৰ বল, আৰু মোৰ শক্তিৰ প্ৰথম ফল; তুমি মৰ্যদাত লক্ষণীয় আৰু পৰাক্ৰমত লক্ষণীয়।\n4. তুমি উতলা পানীৰ নিচিনা হোৱা বাবে তোমাৰ প্ৰাধান্যতা নাথাকিব; কিয়নো তুমি নিজ পিতৃৰ শোৱা বিচনালৈ উঠি গৈছিলা। তেতিয়া তুমি অপবিত্ৰ কৰ্ম কৰিছিলা। সি মোৰ শয্যালৈ উঠি গৈছিল।\n5. চিমিয়োন আৰু লেবী দুয়ো ভাই, সিহঁতৰ তৰোৱাল হিংস্ৰতাৰ অস্ত্ৰ।\n6. মই নিজে সিহঁতৰ সভালৈ নাহিম; মোৰ হৃদয়ৰ বহু সন্মানৰ বাবে, মই সিহঁতৰ সমাজত যোগ নহম। কিয়নো সিহঁতে ক্ৰোধত নৰ-হত্যা কৰে, আৰু আনন্দ কৰি ষাঁড় গৰুবোৰ বধ কৰে।\n7. সিহঁতৰ খং অভিশপ্ত হওক, সেয়ে প্ৰচণ্ড, প্ৰকোপ আৰু নিষ্ঠুৰ মই যাকোবৰ মাজত সিহঁতক ভাগ কৰিম; আৰু ইস্ৰায়েলৰ মাজত সিহঁতক ছিন্ন-ভিন্ন কৰিম।\n8. হে যিহূদা, তোমাক হ’লে, নিজৰ ভাইসকলে প্ৰশংসা কৰিব; তোমাৰ হাতে শত্ৰুবোৰৰ ডিঙিত ধৰিব; তোমাৰ পিতৃৰ সন্তান সকলে তোমাৰ আগত প্ৰণিপাত কৰিব।\n9. যিহূদা যুবা সিংহ; হে মোৰ বোপা, তুমি পশু ছিৰি পেলোৱাৰ পৰা উঠি আহিলা। সি সিংহৰ দৰে পৰি শুইছে, এনে কি, শক্তিশালী সিংহ ৰ দৰে শুইছে; কোনে তাক জগাব?\n10. চীলো নহালৈকে যিহূদাৰ পৰা ৰাজদণ্ড নাযাব, আৰু তাৰ ভৰি দুখনৰ মাজৰ পৰা বিচাৰদণ্ড নুগুচিব; লোক সমূহ সেই জনাৰ আজ্ঞাধীন হ’ব।\n11. সি দ্ৰাক্ষালতাত নিজৰ ডেকা গাধ, আৰু উত্তম দ্ৰাক্ষালতাত নিজৰ গাধ পোৱালি বান্ধি, নিজ বস্ত্ৰ দ্ৰাক্ষাৰসত, নিজ কাপোৰ দ্ৰাক্ষাদুটিৰ তেজৰূপ ৰসত ধুইছে।\n12. তাৰ চকু দ্ৰাক্ষাৰসেৰে ৰঙা, তাৰ দাঁত গাখীৰেৰে বগা।\n13. জবূলূনে সমুদ্ৰৰ তীৰত বসতি কৰিব; সি জাহাজবোৰৰ আশ্ৰয়ৰ তীৰ হ’ব; আৰু চীদোনলৈকে তাৰ সীমা হ’ব।\n14. ইচাখৰ বলৱান গাধ; সি দুটা গঁৰাল ৰ মাজত শোৱে।\n15. সি জিৰণিক ভাল দেখি, আৰু দেশক সুন্দৰ দেখি, ভাৰ ব’বলৈ নিজৰ কান্ধ পাতি দিলে আৰু কৰি দিবলগীয়া কামৰ ভাৰ লৈ দাস হ’ল।\n16. দান ইস্ৰায়েলৰ এক ফৈদ হ’ল; তেওঁ নিজ লোকসকলৰ সোধ-বিচাৰ কৰিব।\n17. দান পথৰ দাঁতিত থকা সাপ, সি পথৰ দাঁতিত থকা বিষাক্ত সাপ, যিয়ে ঘোঁৰাৰ ঠেঙত দংশিব পাৰে, য’ত অশ্বাৰোহী জন পাছফালে পৰিব।\n18. হে যিহোৱা, মই তোমাৰ পৰিত্ৰাণলৈ অপেক্ষা কৰি আছোঁ।\n19. গাদ - অশ্বাৰোহীয়ে তেওঁক হ’লে আক্ৰমণ কৰিব; কিন্তু সি সিহঁতৰ পাছফালে আক্ৰমণ কৰিব।\n20. আচেৰৰ মাজৰ পৰা নিজৰ উত্তম আহাৰ জন্মিব; সি ৰজাই খাব পৰা সুখাদ্য আহাৰ যোগাব।\n21. নপ্তালী মুকলি হোৱা হৰিণ; সি মনোহৰ কথা কয়।\n22. যোচেফ ফলৱান গছৰ ডাল; ভুমুকৰ ওচৰত থকা লাগনী গছৰ ডাল; তাৰ ডালবোৰ গড়ৰ ওপৰলৈকে জুৰি যায়।\n23. ধনুৰ্দ্ধৰসকলে তাক বৰকৈ ক্লেশ দিলে, আৰু তালৈ কঢ়িয়াই আনি তাক তাড়না কৰিলে;\n24. কিন্তু তেওঁৰ অৱশিষ্ট ধনু অতল হৈ থাকিল, আৰু তেওঁৰ হাত দক্ষতাপূৰ্ণ কিয়নো যাকোবৰ একমাত্র পৰাক্ৰমী জনাৰ হাতৰ দ্বাৰাই, কিয়নো তেওঁৰ নাম মেৰ-ছাগৰ ৰখীয়া, ইস্ৰায়েলৰ শিলা।\n25. কিয়নো তোমাৰ পিতৃ ঈশ্বৰ, তেৱেঁ তোমাক সহায় কৰিব, কিয়নো সৰ্ব্বশক্তিমান ঈশ্বৰ জনাই আশীৰ্ব্বাদ কৰিব, তেওঁ ওপৰত থকা আকাশৰ আশীৰ্ব্বাদৰ সৈতে তলত থকা অগাধ জল, স্তন আৰু গৰ্ভৰ আশীৰ্ব্বাদেৰে, তোমাক আশীৰ্ব্বাদ কৰিব।\n26. মোৰ পূর্বপুৰুষসকলৰ আশীৰ্ব্বাদতকৈ তোমাৰ নিজ পিতৃৰ আশীৰ্ব্বাদ ফলদায়ক হ’ল, আৰু চিৰকালীয়া পৰ্ব্বতৰ সীমালৈকে বিয়পি গ’ল। সেয়ে যোচেফৰ মূৰত থকিব; ভায়েক- ককায়েকসকলৰ পৰা পৃথকে থকা জনৰ মূৰৰ তালুত থাকিব।\n27. বিন্যামীন পশু ছিৰি পেলাব পৰা ৰাংকুকুৰ। ৰাতিপুৱা সি মৃগ ভক্ষণ কৰিব; সন্ধিয়া পৰত লুটদ্ৰব্য ভগাই দিব।”\n28. এই সকলেই হ’ল ইস্ৰায়েলৰ বাৰ ফৈদ; আৰু তেওঁলোকৰ পিতৃয়ে আশীৰ্ব্বাদ কৰি তেওঁলোকক কোৱা কথাও এয়ে। তেওঁলোকৰ প্ৰতিজনকে এইদৰে তেওঁ বিশেষ বিশেষ আশীৰ্ব্বাদেৰে আশীৰ্ব্বাদ কৰিলে।\n29. পাছত তেওঁ তেওঁলোকক আজ্ঞা কৰি ক’লে, “মই মোৰ নিজ লোকসকলৰ ওচৰলৈ যাম। হিত্তীয়া ইফ্রোণৰ পথাৰত যি গুহা আছে, তাতে মোৰ ওপৰ-পিতৃসকলৰ সৈতে মোক মৈদাম দিবা।\n30. সেই গুহা কনান দেশত মম্ৰিৰ ওচৰৰ মকপেলাৰ পথাৰত আছে, অব্ৰাহামে মৈদাম দিবৰ বাবে সেই গুহা হিত্তীয়া ইফ্রোণৰ পৰা পথাৰে সৈতে কিনি লৈছিল।\n31. সেই ঠাইতে অব্ৰাহাম আৰু তেওঁৰ ভাৰ্যা চাৰাক মৈদাম দিয়া হ’ল; সেই ঠাইতে ইচহাক আৰু তেওঁৰ ভাৰ্যা ৰিবেকাকো মৈদাম দিয়া হ’ল, আৰু সেই ঠাইতে মইও লেয়াক মৈদাম দিলোঁ।\n32. সেই পথাৰ আৰু গুহা হেতৰ সন্তান সকলৰ পৰা কিনা হৈছিল।”\n33. এইদৰে যাকোবে তেওঁৰ পুত্ৰসকলক আজ্ঞা দিয়াৰ পাছত, ভৰি দুখন শয্যাৰ ওপৰত কোঁচ খুৱাই ল’লে আৰু শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰিলে। পাছত তেওঁৰ লোকসকলৰ ওচৰলৈ তেওঁক নিয়া হ’ল।\n1. তেতিয়া যোচেফে তেওঁৰ বাপেকৰ মুখৰ ওপৰত মুখ দি পৰিল, আৰু কান্দি কান্দি তেওঁক চুমা খালে।\n2. পাছত যোচেফে তেওঁৰ বাপেকৰ মৃতদেহ সুগন্ধিদ্ৰব্যযুক্ত কৰি ৰাখিবলৈ, তেওঁৰ দাস চিকিৎসকসলক আজ্ঞা দিলে; তাতে চিকিৎসকসকলে ইস্ৰায়েলৰ দেহ সুগন্ধিদ্ৰব্যযুক্ত কৰিলে।\n3. তেওঁলোকে এই কাৰ্যত চল্লিশ দিন সময় ল’লে; কিয়নো সেই কাৰ্য কৰিবলৈ ইমান দিনেই প্ৰয়োজন হয়। পাছত মিচৰীয়াসকলে তেওঁৰ কাৰণে সত্তৰ দিন শোক কৰিলে।\n4. সেই শোকৰ দিন অতীত হোৱাৰ পাছত, যোচেফে ফৰৌণৰ অধিকাৰীসকলক ক’লে, “মই যদি আপোনালোকৰ আগত অনুগ্ৰহ প্ৰাপ্ত হৈছোঁ, তেনেহলে বিনয় কৰোঁ, ফৰৌণৰ ওচৰত এই কথা কওক যে,\n5. ‘মোৰ পিতৃয়ে মোক শপত কৰাই কৈছিল, চোৱা, মই এতিয়া মৰোঁহে; কনান দেশত মই মোৰ নিজৰ অৰ্থে খান্দি থোৱা মৈদামতেই তুমি মোক মৈদাম দিবা’। এতেকে, মই বিনয় কৰোঁ, এতিয়া মোৰ পিতৃক মৈদাম দিবলৈ মোক যাব দিয়ক; পাছত মই পুনৰ ঘূৰি আহিম’।”\n6. তেতিয়া ফৰৌণে ক’লে, “যোৱা; তোমাৰ পিতৃয়ে তোমাক শপত কৰোঁৱাৰ দৰেই তুমি তেওঁক মৈদাম দিয়াগৈ।”\n7. তেতিয়া যোচেফে তেওঁৰ বাপেকক মৈদাম দিবলৈ যাত্ৰা কৰিলে; তাতে ফৰৌণৰ পাত্ৰমন্ত্ৰীসকল, তেওঁৰ ঘৰৰ বৃদ্ধসকল, মিচৰ দেশৰ সকলো বৃদ্ধ লোক,\n8. যোচেফ আৰু তেওঁৰ আটাই পৰিয়াল, তেওঁৰ ভায়েক-ককায়েকসকল, আৰু বাপেকৰ পৰিয়ালো তেওঁৰ লগত গ’ল; তেওঁলোকে কেৱল নিজৰ ল’ৰা-তিৰোতা আৰু মেৰ, ছাগ, আৰু গৰু আদিৰ জাকবোৰহে গোচনত এৰি গ’ল।\n9. তেওঁৰ লগত ৰথ, আৰু অশ্বাৰোহীসকল গ’ল। এইদৰে সকলো মিলি এটা অতি বৃহৎ দল হ’ল।\n10. পাছত তেওঁলোকে গৈ যৰ্দ্দনৰ সিপাৰে থকা আটদৰ মৰণা মৰা ঠাই পালে, সেই ঠাইতে তেওঁলোকে অতি দাৰুণ মহা-বিলাপেৰে বিলাপ কৰিলে।\n11. তাতে সেই দেশ নিবাসী কনানীয়াসকলে আটদৰ মৰণা মৰা ঠাইত এইদৰে শোক কৰা দেখি ক’লে, “মিচৰীয়াসকলৰ এয়ে অতি দাৰুণ শোক।” এই হেতুকে যৰ্দ্দনৰ সিপাৰে থকা সেই ঠাই আবেল-নিশ্ৰিয়াম নামেৰে প্ৰখ্যাত হ’ল।\n12. পাছত যাকোবে নিজৰ পুত্ৰসকলক আজ্ঞা দিয়াৰ দৰেই তেওঁলোকে কৰিলে।\n13. তেওঁৰ পুত্ৰসকলে তেওঁক কনান দেশলৈ লৈ গ’ল আৰু মম্ৰিৰ সন্মুখত থকা মকপেলাৰ পথাৰৰ যি গুহা আছিল, তাতে মৈদাম দিলে। অব্ৰাহামে পথাৰে সৈতে সেই গুহা মৈদাম দিবৰ বাবে কিনিছিল। তেওঁ হিত্তীয়া ইফ্রোণৰ পৰা সেই ঠাই কিনি লৈছিল।\n14. বাপেকক মৈদাম দিয়াৰ পাছত যোচেফ আৰু তেওঁৰ ভায়েক-ককায়েকসকলৰ লগতে বাপেকক মৈদাম দিবলৈ তেওঁলোকৰ লগত অহা সকলো লোক মিচৰদেশলৈ উভতি গ’ল।\n15. পাছত যোচেফৰ ককায়েকসকলে দেখিলে যে তেওঁলোকৰ পিতৃৰ মৃত্যু হ’ল, সেয়ে তেওঁলোকে ক’লে, “যদি যোচেফে ঘৃণা কৰে, আৰু আমি তেওঁলৈ যি যি অন্যায় কৰিছিলোঁ, তাৰ যদি প্ৰতিফল আমাক দিয়ে?”\n16. সেয়ে তেওঁলোকে যোচেফলৈ বার্তা পঠালে, আৰু ক’লে, “তোমাৰ পিতৃয়ে তেওঁৰ মৃত্যুৰ আগেয়ে এই আদেশ দিছিল, যে,\n17. তোমালোকে যোচেফক এইদৰে ক’বা, ‘বিনয় কৰোঁ, তুমি তোমাৰ ককায়েৰাহঁতৰ জগৰ, তেওঁলোকৰ পাপ ক্ষমা কৰা; কিয়নো তেওঁলোকে তোমাক দুৰ্গতি কৰিছিল’। এতেকে, এতিয়া আমি বিনয় কৰোঁ, আপুনি নিজ পিতৃৰ ঈশ্বৰৰ দাসসকলৰ দোষ ক্ষমা কৰক।” এইদৰে তেওঁলোকে যোচেফলৈ কৈ পঠোৱাত, তেওঁ কান্দি পেলালে।\n18. তাৰ পাছত তেওঁৰ ককায়েকসকলে গৈ তেওঁৰ সন্মুখত পৰি ক’লে, “চাওক, আমি আপোনাৰে বন্দী।”\n19. তেতিয়া যোচেফে তেওঁলোকক ক’লে, “ভয় নকৰিবা; কিয়নো, মই জানো ঈশ্বৰৰ প্ৰতিনিধি?\n20. তোমালোকে মোৰ বিৰুদ্ধে অনিষ্টৰ কল্পনা কৰিছিলা হয়, কিন্তু এতিয়া যেনেকৈ দেখিছা তেনেকৈ অনেক লোকৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰা কাৰ্য সিদ্ধ কৰাৰ অভিপ্ৰায়েৰে, ঈশ্বৰে ইয়াকে মঙ্গলৰ কল্পনা কৰিলে।\n21. এতিয়া তোমালোকে ভয় নকৰিবা; মই তোমালোকক আৰু তোমালোকৰ ল’ৰা-তিৰোতাসকলকো প্ৰতিপালন কৰিম।” এইদৰে তেওঁলোকক তেওঁ শান্ত্বনা দিলে, আৰু মৰমৰ কথা ক’লে।\n22. পাছত যোচেফে তেওঁৰ পিতৃ-বংশৰ সৈতে মিচৰ দেশতে নিবাস কৰি থাকিল। আৰু যোচেফ এশ দহ বছৰ জীয়াই থাকিল।\n23. এইদৰে যোচেফে ইফ্ৰয়িমৰ পৰিনাতি দেখিবলৈ পালে। তেওঁ মনচিৰ পুতেক মাখীৰৰ সন্তান সকলকো দেখা পালে। তেওঁ তেওঁলোকক কোলাত লবলৈ পালে।\n24. পাছত যোচেফে তেওঁৰ ভায়েক-ককায়েকসকলক ক’লে, “মই এতিয়া মৃত্যুৰ সময়ত উপস্থিত হৈছোঁ; কিন্তু ঈশ্বৰে তোমালোকলৈ অৱশ্যে দৃষ্টি কৰিব আৰু অব্ৰাহাম, ইচহাক, আৰু যাকোবৰ আগত যি দেশ দিম বুলি শপত কৰিছিল, সেই দেশলৈ তোমালোকক এই দেশৰ পৰা লৈ যাব।”\n25. তাৰ পাছত যোচেফে ইস্ৰায়েলৰ সন্তান সকলক শপত কৰালে। তেওঁ ক’লে, “ঈশ্বৰে অৱশ্যে তোমালোকলৈ দৃষ্টি কৰিব। সেই সময়ত নিশ্চয়কৈ তোমালোকে ইয়াৰ পৰা মোৰ অস্থি লৈ যাবা।”\n26. এইদৰে যোচেফ এশ দহ বছৰ বয়সত মৰিল; পাছত তেওঁক সুগন্ধিদ্ৰব্য যুক্ত কৰি, মিচৰত এটা পেড়াত ভৰাই ৰখা হ’ল।\n1. এজন অজ্ঞানীয়ে, তেওঁৰ অন্তৰত কয়, “ঈশ্বৰ বুলি কোনো নাই।” তেওঁলোক ভ্রষ্ট হৈছে, তেওঁলোকে জঘন্য কার্যবোৰ কৰে; তেওঁলোকৰ মাজত সৎ কার্য কৰোঁতা কোনো নাই;\n2. যিহোৱাই স্বর্গৰ পৰা তললৈ মানুহৰ ফালে লক্ষ্য কৰি থাকে; তেওঁ চাব বিচাৰে, প্রকৃতার্থত কোনো জ্ঞানী আছে নে নাই; তেওঁ চাব বিচাৰে, ঈশ্বৰক বিচাৰা কোনো জ্ঞানী আছে নে নাই।\n3. তেওঁ দেখিলে, সকলোৱেই অপথে গ’ল; সকলো উচ্ছৃঙ্খল হ’ল; সৎকৰ্ম কৰোঁতা কোনো নাই, এজনো নাই।\n4. যিসকলে দুষ্টতাৰ কার্য কৰে, তেওঁলোক কি ইমানেই জ্ঞানশূন্য যে, মানুহে নিজৰ আহাৰ খোৱাৰ নিচিনাকৈ তেওঁলোকে মোৰ লোকসকলক খাই পেলায় আৰু তেওঁলোকে যিহোৱাৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনাও নকৰে?”\n5. ঈশ্বৰ তেওঁৰ ভক্তসকলৰ সঙ্গত থাকে। সেয়ে সেই লোকসকল তাত ভীষণ ভয়ৰ মাজত থাকিব।\n6. দুষ্টতাৰ কার্য কৰা যি তোমালোক, তোমালোকে দুখীয়াৰ পৰিকল্পনা ব্যৰ্থ কৰিবা, কিন্তু যিহোৱা তেওঁলোকৰ আশ্ৰয়।\n7. অহ! ইস্রায়েলৰ উদ্ধাৰ চিয়োনৰ মাজৰ পৰা আহক! যিহোৱাই যেতিয়া তেওঁৰ লোকসকলৰ অৱস্থা পুনৰ পৰিবর্তন কৰিব, তেতিয়া যাকোবৰ বংশই আনন্দ কৰিব; ইস্রায়েলীয়াসকল উল্লাসিত হ’ব।\n20. হে মোৰ পুত্র, মোৰ বাক্যলৈ মনোযোগ দিয়া, মই কোৱা কথা শুনা।\n21. সেইবোৰ তোমাৰ দৃষ্টিৰ পৰা দূৰ হব নিদিবা; সেইবোৰ তোমাৰ হৃদয়ত বান্ধি ৰাখা।\n22. কাৰণ যিসকলে সেইবোৰ বিচাৰি পায়, তেওঁলোকৰ বাবে মোৰ বাক্য জীৱনস্বৰূপ, আৰু তেওঁলোকৰ সৰ্ব্বশৰীৰলৈ সুস্বাস্থ্যস্বৰূপ।\n23. সকলো অধ্যৱসায়ৰ দ্বাৰাই তোমাৰ হৃদয়ক অধিক যত্নেৰে ৰক্ষা কৰা, কিয়নো তাৰ পৰাই জীৱন উৎপন্ন হয়।\n24. তোমাৰ মুখৰ পৰা কটুকথা দূৰ কৰা, আৰু নৈতিকতাহীন কথা তোমাৰ পৰা দূৰ কৰা।\n1. ফৰীচী আৰু চদ্দূকী সকলে যীচুক পৰীক্ষা কৰিবৰ কাৰণে তেওঁৰ ওচৰলৈ আহিল আৰু আকাশৰ পৰা কোনো এটা পৰাক্ৰম কাৰ্যৰ চিন তেওঁলোকক দেখুৱাবলৈ ক’লে।\n2. যীচুৱে উত্তৰ দি তেওঁলোকক ক’লে, “সন্ধিয়া হলে আপোনালোকে কয়, ‘বতৰ ফৰকাল হব, কিয়নো আকাশ খন ৰঙা হৈছে।’\n3. ৰাতিপুৱা কয়, ‘আজি ডাৱঁৰীয়া হব; কিয়নো আকাশ ৰঙা ও অন্ধকাৰ হৈছে।’ আপোনালোকে আকাশৰ অৱস্থাৰ প্ৰভেদ বিচাৰ কৰিব জানে, অথচ সময়ৰ চিন বুজিব নোৱাৰে।\n4. এই যুগৰ পাপী আৰু ব্যভিচাৰী লোক সকলে পৰাক্ৰম কাৰ্যৰ চিন বিচাৰে৷ কিন্তু যোনাৰ চিনৰ বাহিৰে তেওঁলোকক আন একো চিন দেখুওৱা নহ’ব।” তাৰ পাছত যীচুৱে তেওঁলোকক এৰি গুচি গ’ল।\n5. পাছত তেওঁৰ শিষ্য সকল সিপাৰলৈ আহিল, কিন্তু লগত পিঠা আনিবলৈ পাহৰি গ’ল।\n6. যীচুৱে তেওঁলোকক ক’লে, “তোমালোকে শুনা! ফৰীচী আৰু চদ্দূকী সকলৰ খমিৰৰ পৰা সাৱধানে থাকিবা।”\n7. শিষ্য সকলে নিজৰ মাজত কোৱা-কুই কৰিলে, “আমি পিঠা অনা নাই কাৰণে তেওঁ এইদৰে ক’লে নেকি৷”\n8. এই কথা বুজিব পাৰি যীচুৱে ক’লে, “অল্পবিশ্বাসী সকল, তোমালোকে নিজৰ মাজত পিঠা লৈ নহাৰ কাৰণে এই কথা কৈছোঁ বুলি কিয় আলোচনা কৰিছা?\n9. তোমালোকে এতিয়াও বুজা নাই নে বা তোমালোকৰ মনতো পৰা নাই নে সেই পাঁচ হাজাৰ মানুহৰ কাৰণে পাঁচটা পিঠাৰ কথা আৰু তাৰ পাছত কেইটা পাচি তোমালোকে তুলি লৈছিলা?\n10. নাইবা সেই চাৰি হাজাৰ মানুহৰ কাৰণে সাতটা পিঠাৰ কথা আৰু কেইটা পাচি তোমালোকে তুলি লৈছিলা?\n11. মই যে তোমালোকক পিঠাৰ কথা কোৱা নাই, সেই বিষয়ে তোমালোকে কিয় বুজি পোৱা নাই? কিন্তু ফৰীচী আৰু চদ্দূকী সকলৰ খমিৰৰ পৰা সাৱধান হবলৈহে কৈছোঁ।”\n12. তেতিয়া শিষ্য সকলে বুজি পালে যে, তেওঁ পিঠাৰ খমিৰৰ পৰা তেওঁলোকক সাৱধান হবলৈ কোৱা নাই, কিন্তু ফৰীচী আৰু চদ্দূকী সকলৰ শিক্ষাৰ পৰাহে সাৱধান হ’বৰ বাবে কৈছে।\n13. তাৰ পাছত যীচু যেতিয়া চীজাৰিয়া-ফিলিপীৰ অঞ্চললৈ গ’ল, তেতিয়া শিষ্য সকলক তেওঁ সুধিলে “মানুহৰ পুত্ৰ কোন” এই বিষয়ে লোক সকলে কি বুলি কয়?\n14. তেওঁলোকে ক’লে, “কোনো কোনোৱে কয় বাপ্তিস্ম দিওঁতা যোহন; কোনোৱে এলিয়া, আন কোনোৱে যিৰিমিয়া বা ভাৱবাদী সকলৰ এজন বুলি কয়৷”\n15. তেতিয়া তেওঁ তেওঁলোকক সুধিলে, “কিন্তু তোমালোকে নো মোক কোন বুলি ভাবা?”\n16. তেতিয়া চিমোন পিতৰে উত্তৰ দি কলে, “আপুনি সেই অভিষিক্ত জন অৰ্থাৎ খ্ৰীষ্ট, জীৱন্ত ঈশ্বৰৰ পুত্ৰ।”\n17. তেতিয়া যীচুৱে উত্তৰ দি তেওঁক ক’লে, “বাৰ যোনাৰ পুত্ৰ চিমোন, তুমি ধন্য; কিয়নো তেজ আৰু মাংসই তোমাৰ আগত এই কথা প্ৰকাশ কৰা নাই, কিন্তু স্বৰ্গত থকা মোৰ পিতৃয়েহে প্ৰকাশ কৰিলে।\n18. ময়ো তোমাক কওঁ যে ‘তুমি পিতৰ অৰ্থাৎ শিল’, আৰু এই শিলৰ ওপৰত মই মোৰ মণ্ডলী স্থাপন কৰিম, মৃত্যুৰ কোনো শক্তিয়ে ইয়াক পৰাজয় কৰিব নোৱাৰিব।\n19. মই তোমাক স্বৰ্গৰাজ্যৰ চাবিবোৰ দিম, তাতে তুমি এই পৃথিৱীত যিহকে বান্ধিবা, সেয়ে স্বৰ্গতো বান্ধি ৰখা হ’ব; আৰু তুমি পৃথিৱীত যিহকে মুকলি কৰিবা, সেয়ে স্বৰ্গতো মুকলি হবলৈ দিয়া হ’ব।”\n20. তেতিয়া যীচুৱে শিষ্য সকলক এই আজ্ঞা দিলে, তেওঁলোকে যাতে কাকো নকয় যে তেৱেঁই “খ্রীষ্ট, অৰ্থাৎ অভিষিক্ত জন”।\n21. সেই সময়ৰ পৰা যীচুৱে তেওঁৰ শিষ্য সকলক জনাবলৈ ধৰিলে যে, তেওঁ অৱশ্যেই যিৰূচালেমলৈ যাব লাগিব, আৰু তাত পৰিচাৰক, প্ৰধান পুৰোহিত আৰু বিধানৰ অধ্যাপক সকলৰ পৰা অনেক দুখভোগ পাই মৃত্যুভোগ কৰি তিন দিনৰ দিনা পুনৰায় উঠিব লাগিব।\n22. তেতিয়া পিতৰে তেওঁক একাষলৈ নি অনুযোগ কৰি ক’লে “হে প্ৰভু, ই আপোনাৰ পৰা দূৰ হওক! আপোনাৰ প্ৰতি কেতিয়াও এনে নঘটক।”\n23. কিন্তু যীচুৱে পিতৰৰ ফালে ঘূৰি চাই তেওঁ ক’লে, “মোৰ আগৰ পৰা দূৰ হ চয়তান; তই মোৰ পথৰ বিঘিনি স্বৰূপ, তই ঈশ্বৰৰ কথা নাভাবি, মানুহৰ কথাহে ভাবিছ।”\n24. তাৰ পাছত যীচুৱে তেওঁৰ শিষ্য সকলক ক’লে, “কোনোৱে যদি মোৰ পাছত আহিবলৈ ইচ্ছা কৰে, তেনেহলে তেওঁ নিজকে অস্বীকাৰ কৰক আৰু নিজৰ ক্ৰুচ তুলি লৈ, মোক অনুসৰণ কৰক।\n25. কিয়নো যি কোনোৱে নিজৰ জীৱন ৰক্ষা কৰিব খোজে, তেওঁ তাক হেৰুৱাব; কিন্তু যি কোনোৱে মোৰ কাৰণে নিজৰ জীৱন হেৰুৱায়, তেওঁ সেই জীৱন পাব।\n26. কাৰণ কোনো মানুহে গোটেই খন জগত পায়ো যদি নিজৰ জীৱনকে হানি কৰে, তেনেহলে তেওঁৰ কি লাভ? মানুহে নিজৰ প্ৰাণৰ সলনি কি দিব পাৰে?\n27. কিয়নো মানুহৰ পুত্ৰই নিজৰ পিতৃৰ প্ৰতাপেৰে স্বর্গৰ দূত সকলক লগত লৈ আহিব৷ তেতিয়া তেওঁ প্ৰতিজনক নিজৰ কৰ্ম অনুসাৰে ফল দিব।”\n28. মই তোমালোকক স্বৰূপকৈ কওঁ, তোমালোকৰ মাজত এনে কিছুমান লোক ইয়াত থিয় হৈ আছে, যি সকলে মানুহৰ পুত্ৰক নিজৰ ৰাজ্যলৈ অহা নেদেখা পর্যন্ত মৃত্যুভোগ নকৰে।”


পাত নে পেকেট – কৈলাশ বকতিয়াল – ফটাঢোল\nপাত নে পেকেট – কৈলাশ বকতিয়াল\nসেইজন চতুৰ্থ শ্ৰেণীত দহ বছৰমান পঢ়ি থকা দিনৰে কথা-\nএদিন কিবা এটা গুৰুতৰ অপৰাধত তেওঁক দহটাকৈ বেতৰ কোব প্ৰদান কৰা হৈছিল৷ প্ৰথম পাঁচটা কোব সোঁহাতৰ তলুৱাই সহ্য কৰাৰ পিছত বাওঁহাতৰ তলুৱাখন বাকী কোব কেইটাৰ কাৰণে নিজে নিজে আগবাঢ়ি গ’ল৷ তেনেতে ঘটিল দুৰ্ঘটনাটো৷ তলুৱাৰ সোঁমাজতে এটা ঘূৰণীয়া বগাকৈ দুই ছে:মি: ব্যাসাৰ্ধৰ বৃত্ত এটা৷ মৰণা মাৰি ধান খেৰ তুলি পেলালেও চোতালত মৰণা মৰাৰ চিন বহি যোৱাৰ দৰে হাতৰ তলুৱাখনতো চাদা-চূণৰ মৰণা সঘনাই মাৰি থকাৰ চিনটো ধুনীয়াকৈ বহি তলুৱাৰ শোভাবৰ্ধনত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈ আহিছে৷ জেপ খুচৰি ডেড় ইঞ্চি মান দৈৰ্ঘ্যৰ ষ্টিলৰ দুইমুখীয়া টেমা এটিও উদ্ধাৰ কৰা হ’ল৷ এইবাৰ শাস্তিৰ মাত্ৰা বৃদ্ধি কৰা হ’ল৷ ডিঙিত চাধাৰ টেমাৰ মাদলি পিন্ধি ৰাস্তালৈ মুখ কৰি স্কুলৰ বাৰাণ্ডাত দুই ঘণ্টা আঁঠুৰ ওপৰত বহিবলৈ অভ্যাস কৰি থাকিব লগীয়া হ’ল৷ ইফালে দেউতাকে পুত্ৰৰ এই মহান কীৰ্তিৰ বাবে পুত্ৰৰ পিঠিত দুডালকৈ ম’কাল বাঁহৰ নতুন জেওৰা সূচি ফালি নিজৰ কৰ্তব্য কৰিলে৷ আৰু সু-পুত্ৰক প্ৰতিজ্ঞা কৰোৱালে সেইদিনাৰ পৰা চূণ চাদাত হাত যাতে নলগাই বুলি৷\nবিনয়ে জীৱনত কিমান প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে আৰু ভাঙিলে তাৰ হিচাপ তেওঁ নিজেও নাজানে৷ কিন্তু সেইদিনা পিতৃৰ আগত কৰা এই প্ৰতিজ্ঞাটো আজিকোপতি অক্ষুণ্ণ ৰাখিছে৷ আজিও প্ৰমাণ চাব পাৰে তেওঁৰ বাঁও হাতৰ তলুৱা চাই যিকোনো মানুহেই তেওঁ হাতৰ তলুৱাত পানী লৈ আগবঢ়াই দিলেও পিবলৈ অকণো কুণ্ঠাবোধ কৰিব নলগাকৈ নিৰ্মল৷\nপ্ৰতিজ্ঞা কৰাৰ কেইদিনমান পিছতে শিক্ষকে শৰীৰৰ অংগ সমূহৰ কথা পঢ়াওঁতে বিনয়ে জানিব পাৰিলে যে আঙুলিবোৰো একো বিধ অংগই৷ গতিকে তৰ্জনী আৰু অংগুষ্ঠৰ আগ আংশই চাধাপালি টিপা মাৰি ধৰি ওঁঠৰ তললৈ স্থানান্তৰণ কৰা কাৰ্যফেৰা কৰিলে তেওঁৰ প্ৰতিজ্ঞা ভংগ হোৱাৰ কোনো শংকা নাথাকে৷ গতিকেই তেওঁৰ দৃষ্টিত পৰা যিকোনো ব্যক্তিৰ এখন হাতৰ বুঢ়া আঙুলিটো আনখন হাতৰ তলুৱাৰে আবৃত হৈ থাকিলেই তেওঁ ৰকেট যোৱাদি গৈ সেইস্থানত উপস্থিত হয়গৈ আৰু সোঁহাতৰ অংগুষ্ঠ আৰু তৰ্জনী মূৰ দুটা টোপ খাবলৈ বিচৰা চৰাইৰ পোৱালিৰ ঠোঁটৰ আকৃতি ধৰি সেই বিশেষ মানুহজনৰ ফালে আগুৱাই যায়৷\nতথাপিও সমস্যা এটা থাকি গৈছিল৷ অচিনাকি মানুহ এজনক চাদা এপালি (তাকো মৰণা মাৰি, উখনিয়াই, চালি জাৰি ৰেডি কৰি দিয়া) খোজাৰ সমস্যা৷ কিন্তু বিনয় যাৰ নাম, তেওঁ পৰাজয় বৰণ কৰিবনে? উপায় ওলাল৷ এদিন ভগৱানে বিনয়ৰ মুখেৰে চাদা পিহি থকা মানুহ এজনক দেখি কোৱাই দিলে, “দাদা পাত নে পেকেট?”\nতাৰ পিছত আৰু পায় কিহে? বিনয়ে চাদা ব্যস্ত মানুহ পালেই ওচৰলৈ গৈ “পাত নে পেকেট?”ৰ দাইলগ মাৰে৷ আনজনে যদি কয় পাত, তেতিয়া বিনয়ৰ বাণী “পাত যদি অকণমান দিব”৷ যদি কয় পেকেট, বিনয়ৰ বচন “পেকেট যদি অকণমান দিব”৷ গতিকে কোনো বিৰতি নোহোৱাকৈ বিনয়ৰ চাদা এক্সপ্ৰেছ চলি আছে৷\nবিনয়ৰ ফাৰ্ষ্ট ব্ৰেক আপ হৈছিল এই পাত নে পেকেটৰ বাবেই৷ প্ৰেয়সী ৰৈ আছেহি ফ্লাৱাৰ গাৰ্ডেনত, আনফালে বিনয়ে পাত নে পেকেট সুধিবলৈ মানুহ এটাও বিচাৰি পোৱা নাই৷ প্ৰেয়সীয়ে প্ৰেমিকৰ অভাৱত ফুলবোৰ চুই থাকোঁতেই ঘটিল অঘটন৷ বুঢ়া আঙুলিত মৌ মাখিয়ে বিন্ধিলে৷ বুঢ়া আঙুলিটো আনখন হাতৰ তলুৱাই টেপা মাৰি ধৰি আছে, চকুত পানী৷ মৌৱে ফুটাৰ বিষটো বিষেই, আনহাতে বিনয়ে কথা দি সময়ত নহাৰ বিৰহ বেদনা৷\nসেই সময়তে ওঁঠৰ তলত অকণমান ভৰাবলৈ নোপোৱাৰ দুখ লৈ গাৰ্ডেনত প্ৰৱেশ কৰিয়েই প্ৰেমিকাৰ সেহি ৰূপ দেখি সাউতকৈ কাষলৈ দৌৰ মাৰিলে৷ প্ৰেয়সীয়েও বিজয়ৰ তৰানৰা ছিঙা আগমন দেখি গদগদ হৈ পৰিল আৰু দুবাহু প্ৰসাৰিত কৰি বিনয়ক আমন্ত্ৰণ জনাও বুলি ভাবোঁতেই বিনয়ৰ সোঁহাতৰ পোৱালি চৰাইৰ ঠোঁট টো আহি প্ৰেয়সীৰ গাৰ ওচৰ পালেহি আৰু মুখেৰে শ্ৰীবাণী নিগৰিত হ’ল —\n“সোণজনী পাত নে পেকেট?”\n« কথোপকথন – মানস শইকীয়া\nযমৰাজৰ ৰিছাৰ্জ – সোনটো ৰঞ্জন বৰুৱা »\nহাঃ হাঃ, পাত আৰু পেকেটৰ কি মহিমা।\nপাত নে পেকেট পঢ়ি বহুত ভাল লাগিল ।


দুমাহৰ ভিতৰত কাগজ কলৰ কৰ্মচাৰীলৈ ৫৭০ কোটি টকা, প্ৰদান কৰিব চৰকাৰী চাকৰি! হাইলাকান্দিত আনন্দময় পৰিবেশ 570-crores-and-government-job-for-paper-mill-employees-says-cm-tvrahul-hb– News18 assam\nদুমাহৰ ভিতৰত কাগজ কলৰ কৰ্মচাৰীলৈ ৫৭০ কোটি টকা, প্ৰদান কৰিব চৰকাৰী চাকৰি! হাইলাকান্দিত আনন্দময় পৰিবেশ\nআগন্তুক দুমাহৰ ভিতৰতে অসম চৰকাৰে মোকলাই দিব কাছাৰ আৰু নঁগাও কাগজ কলৰ শ্ৰমিক কৰ্মচাৰীৰ প্ৰাপ্য ৫৭০ কোটি টকা। ইতিমধ্যেই হিন্দুস্থান পেপাৰ কৰ্পোৰেচনৰ সৈতে এই সন্দৰ্ভত চুক্তি স্বাক্ষৰিত কৰিছে অসম চৰকাৰে।\nLast Updated : September 29, 2021, 13:10 IST\nঅৱশেষত কাছাৰ আৰু নগাওঁ কাগজ কলৰ শ্ৰমিক কৰ্মচাৰীৰ বাবে আহিল আশাৰ বাতৰি। আগন্তুক দুমাহৰ ভিতৰতে অসম চৰকাৰে মোকলাই দিব কাছাৰ আৰু নঁগাও কাগজ কলৰ শ্ৰমিক কৰ্মচাৰীৰ প্ৰাপ্য ৫৭০ কোটি টকা। ইতিমধ্যেই হিন্দুস্থান পেপাৰ কৰ্পোৰেচনৰ সৈতে এই সন্দৰ্ভত চুক্তি স্বাক্ষৰিত কৰিছে অসম চৰকাৰে। লগতে ৰাজ্য চৰকাৰে ৯০ গৰাকী কৰ্মচাৰীক প্ৰদান কৰিব চৰকাৰী চাকৰি।\nমঙলবাৰে নিশা প্ৰায় ২ বজালৈকে কাগজ কলৰ কৰ্মীৰ সৈতে মুখ্যমন্ত্ৰী ড০ হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই এখন বৈঠকত মিলিত হৈছিল। আৰু বৈঠকৰ অন্তত মুখ্যমন্ত্ৰীগৰাকীয়ে টুইটাৰযোগে এই ঘোষণা কৰে। মুখ্যমন্ত্ৰীৰ এই ঘোষণাৰ পিছতে এক আনন্দময় পৰিবেশৰ সৃষ্টি হৈছে হাইলাকান্দি জিলাৰ পাঁচগ্ৰামত থকা কাছাৰ কাগজ কলত। কাগজ কলৰ কৰ্মচাৰী আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ সদস্যসকলে এই পদক্ষেপৰ বাবে ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিছে ৰাজ্য চৰকাৰক।\nউল্লেখ যে, ২০১৯ চনৰ ১৭ মাৰ্চৰ পৰা বন্ধ হৈ আছে কাছাৰ আৰু নগাওঁ কাগজ কল। সুদীৰ্ঘ ৫৬ মাহৰ পৰা বন্ধ আছে কাগজ কল দুটাৰ কৰ্মচাৰীসকলৰো দৰমহা। তাৰ পিছৰ পৰাই কেন্দ্ৰ তথা ৰাজ্য চৰকাৰে বিভিন্ন সময়ত কাগজ কল দুট‍া পুনৰ কাৰ্যক্ষম কৰাৰ বহু প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিলে। কিন্তু প্ৰতিশ্ৰুতিৰ বিপৰীতে যোৱা ১ জুনত দেশৰ লিকুইডেটৰ কুলদীপ বাৰ্মাই জাৰি কৰে কাগজ কল দুটাৰ নিলামৰ জাননী ৷ আৰু ৩ ছেপ্টেম্বৰত লিকুইডেটেডৰ কুলদীপ বাৰ্মাই এই কৰ্মচাৰী সকলোৰ আৱাস গৃহখালী কৰিবলৈ নিৰ্দেশ প্ৰদান কৰিছিল।\nFirst published: September 29, 2021, 13:04 IST\nAssam GovernmentCM Himanta Biswa sarmaPaper MillPaper Mill Employee


অনুভৱৰ বৰষুণ: বায়ু\n“অৱ না টু\nমেৰে দিল কা য়ে\nচৌটা মৌটা হক মাৰ কে\nকভি পিচ্চে পিচ্চে আয়া তেৰে\nঝক মাৰ কে”\nঠিক ‘দেশী বয়জ’ নামৰ চিনেমাখনৰ জন আব্ৰাহমৰ দৰেই নাচি নাচি দিপুৱে তাইৰ ফালে গানটো গাই আগবাঢ়ি আহিল । শিখাই দিপুক দিপিকা পাডুকনৰ দৰেই পাত্তা নিদি বিপৰীত ফালে চকু ঘুৰালে । কিয় পাত্তা দিব তাক ! যোৱাকালি সি কমখন কৰিলে নে । আহিম বুলিও টিউচনলৈ তাইক লগ কৰিবলৈ নাহিল । বেয়া পাইছে তাক । বহুত বেয়া পাইছে । দিপিকাৰ দৰেই তাই গাই উঠিল-\n“তুঝপে না এটবাৰ মুঝে\nফিকা লা’গে তেৰা প্যাৰ মুঝে\nমেইন না বানাও দিলবৰ তুঝে\nচাৰে স্বপ্নে টে ঝুঠে\nঅৱ তক প্যাৰ কে”\nদিপুৱে বাকীখিনি গাবলৈ নাপালেই ক’ৰবাৰ পৰা গেলা কণী গেলা কণী গোন্ধ এটা আহি শিখাৰ নাকত সোপা মাৰি ধৰিলেহি । মিছাইলৰ দৰেই দিপু,দেছি বয়জৰ গান সকলোবোৰ তাইৰ আগৰ পৰা আঁতৰি গ’ল । খকমকাই সাৰ পাই তাই কাপোৰৰ তলৰ পৰা মুখখন উলিয়াই বিচনাৰ কাষতে থকা টেবুলখনত জুইশলা বাহটো বিচাৰিলে । বাহটো হাতত লৈয়ে দুটামান কাঠী জ্বলাই হে উশাহটো ল’লে । তেতিয়ালৈ টোপনিৰ জাল শেষ । কাষতে তনু তেতিয়াও ঘোৰ্ঘোৰাই শুই আছে । তাইক কাপোৰৰ তলৰেই গোৰ এটা শোধালে ।\n-কটা তোৰ পৰা ৰাতি সপোনও দেখিব নোৱাৰোঁ । হজম কৰিব নোৱাৰ যদি খাৱ কেলৈ হা ?\nশিখাৰ গোৰ খাই সাৰ পোৱা তনুৱে একো বুজিব নোৱাৰি তাইলৈ প্ৰশ্নবোধক দৃষ্টিৰে চালে ।\n-তই কালিলৈ বিচনা আঁতৰাবি । মোৰ লগত শুৱ নোৱাৰ । ইমান লেতেৰা পাদ ।\n-হেহ ! মই নাই পদা পাই । অনুৱে পাদিব পাই ।\nঅলপ আঁতৰত শুই থকা অনুসূয়া নামৰ ৰুমমেট জনীলৈ আঙুলিয়াই তনুৱে আত্মৰক্ষাৰ চেষ্টা এটা চলালে ।\n-কথা নক’বি এই গেলা কণী যেন পাদটো তোৰ বাহিৰে আৰু কোনেও মাৰিব নোৱাৰে । যোৱা দুটা বছৰে এই পাদটোৰ সৈতে মোৰ ভাল চিনাকী হৈ গৈছে । মুঠতে বিচনা সলাবি ।\nহুহ ! কালিলৈ দেখা যাব –বুলি কৈ তনু আগৰ দৰেই শুই পৰিল । তাইলৈ খঙেৰে চাই শিখাও শুই পৰিল । কালিলৈ বিচনা সলাবই , দিপুৰ সৈতে ইমান ধুনীয়া সপোন এটা দেখিছিল ,জহনীজাতিয়ে পিঠা কৰি পেলালে । ভাগ্যই পাদৰ গোন্ধ নোহোৱা কৰিবলৈ জুই শলাৰ কাঠী জ্বলাব লাগে বুলি লগৰবোৰৰ পৰা শিকিলে বুলিহে । নহ’লে ইমান দিনে এই হোষ্টেলতে তাই মৰিলেহেঁতেন ।\nপিছে বিচনা সলোৱা নহ’ল । সেইদিনা কিয় যোৱা তিনিটা বছৰীয়া হোষ্টেলৰ জীৱনৰ দুটা বছৰ তনু আৰু শিখা একেটা ৰুমতে আছে ।প্ৰায়েই শিখাৰ সৈতে তনুৰ কাজিয়া হয় । বিচনা সলোৱা, ৰুম সলোৱা কথা ওলাই, পিছে সময়ত একো নহয়গৈ । তনু আৰু শিখাৰ দুয়োখন বিচনা লগ-লাগি এখনেই হৈ থাকে । যি দৰে সিহঁতৰ মনটো ।\nব্ৰাছ কৰি কৰিয়েই শিখাই ৰুটিনখনত কেইটাত ক্লাছ আছে চালে ,১০-৪৫ৰ পৰা মেজৰ ক্লাছ আছে । গতিকে দেৰিকৈ গা ধুলেও হ’ব । অনু আৰু তনু গা পা ধুই সাজো । দুইজনীৰে পুৱাই মেজৰৰ ক্লাছ আছে । অনু স্নাতক প্ৰথম বাৰ্ষিকৰ ,তনু আৰু শিখা তৃতীয় বাৰ্ষিকৰ । পিছে তনু কলা শাখাৰ ,শিখা বিজ্ঞান শাখাৰ ছাত্ৰী ।\n-ঐ ,শিখা আমাৰ ৰাজকুমাৰীৰ বিৰাট জ্বৰ অ’ ,ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ নিব লাগে ।\nপল্লবী বোলা সিটো পাৰ্টৰ লগৰ এজনীয়ে দৌৰি আহি শিখাক খবৰটো দিলেহি । শিখাই মুখখন বিকটাই পেলালে । আজি ইমান দৰকাৰী ক্লাছ এটা আছিল ,উপায় নাই । হোষ্টেলৰ এই ফাষ্ট ফ্ল’ৰ তাই মিনিটৰ হয় । খবৰ এটা ল’বই লাগিব । পাৰিলে ডাক্তৰৰ ওচৰলৈও নিব লাগিব । ব্ৰাছডাল মুখতে লৈ তাই বেমাৰৰ খবৰ ল’বলৈ গ’ল ।\nপ্ৰায় ১৫ মিনিট মানৰ পাছত কলেজৰ সাজেৰে ডাইনিং হলত ভাত খাই থাক তনুৰ কাষলৈ শিখা আহিল । তাইৰ মুখত তেতিয়াও ব্ৰাছ ডাল আছে ।\n-ধেত তেৰি ভাত খাই থাকোঁতে সেই ব্ৰাছ ডাল কিয় লৈ আহ ? তাতে আজি দাংবডি খাইছোঁ । খাবই পৰা নাই । যি কৱ মুখখন ধুই আহি কবি যা ।\nতনুৱে শিখাক ভেকাহি মৰাত তাই ডাইনিং হলৰ কাষৰ টেপ কেইটাৰ ফালে আগবাঢ়িল । তনুৱে তেতিয়াও ভাতৰ পাতৰ দাংবডি ভাজিখিনিলৈ খঙৰে চাই আছিল ।\n-অ’ শুন আক..\nমুখখন ধুই আহি শিখাই তাইৰ কাষত থিয় হ’লহি ।\n-ৰাজকুমাৰীৰ ৰুমত এজনীহে আছে । তাইও বোলে আজি কলেজলৈ যাবই লাগে । ইফালে সেইজনীৰ জ্বৰে মূৰত ধৰিছে । পেহীয়ে মোক কাৰোবাৰ লগত তাইক ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ লৈ যাবলৈ কৈছে । জ্বৰ কমিলে তাইক ঘৰত থৈ আহিবলৈ কৈছে । তইয়ে ব’ল না…\nপেহী মানে হোষ্টেলৰ চুপাৰ বাইদেউ । হোষ্টেলৰ ছোৱালীবোৰে তেওঁক মন গলে পেহী, মাহী, এনাই বিভিন্ন সম্বন্ধৰে মাতে । পিছে সেয়া সমুখত নহয় । তনুৱে শিখালৈ ঘোপাকৈ চালে ।\n-তোক আজি বাৰ্গাৰ খুৱাম ব’ল না ।\n-পেহীয়ে পাৰ্মিচন দিলে যদি তাইক একেবাৰে ঘৰত থৈ আহিম । তাইৰ বোলে ককায়েক এটা আছে ।\nতনুৱে বাৰ্গাৰৰ কথা শুনি উৎসাহত ক’লে ।\n-পাপীৰ মন সদায় পিঠাত । ব’ল ব’ল ।\nডাক্তৰে ৰাজকুমাৰীক ভালকৈ চালে । বিশেষ একো চিন্তাৰ কাৰণ নাই বুলি ক’লে । অট এখন ভাড়া কৰি ৰাজকুমাৰীক দুয়োজনীৰ মাজত বহুৱাই চহৰৰ পৰা অলপমান দূৰৈত থকা ৰাজকুমাৰীৰ ঘৰলৈ ওলাল ।\n-ঐ মৌমিতা ,তহঁতৰ মাক আমাক ভালকৈ এসাঁজ খুৱাবলৈ কবি আক । দেখা নাই তোৰ বাবে আজি ভাত খাবলৈকে নাপালোঁ ।\nতনুৱে ৰাজকুমাৰী ওৰফে মৌমিতাক আদেশ দি ক’লে । ৰাজকুমাৰী নামটো সিহঁতেহে দি লৈছে । মৌমিতাই হোষ্টেলত দেশৰ প্ৰধান মন্ত্ৰীৰ জীয়েকৰ দৰে থাকে । তাই কথা বতৰাবোৰতো এটা অহংকাৰ থাকে বাবে হোষ্টেলৰ সৰহভাগেই তাইক বেয়া পাই । মাথো তনু আৰু শিখাৰ দৰে কেইজনীমান ছোৱালীহে তাইক হজম কৰি থাকে ।\nভাত খাই অহা তনুৱে আকৌ ভাতৰ অৰ্ডাৰ দেখি শিখাৰ চিন্তাই লাগিল ।ৰাতি বা এই কি ৰূপ দেখাই !\nপ্ৰায় এক ৪৫ মিনিট মানৰ পাছত সিহঁতি আহি মৌমিতাৰ ঘৰৰ পালেহি । মৌমিতাই বাটৰ পিচিঅ’ এটাৰ পৰাই ঘৰলৈ ফোন এটা কৰিছিল । গতিকে মাক,বাপেক সকলোৱে গেটৰ মুখতে সিহঁতলৈ বাট চাই আছিল । তেতিয়াও এশ মিটাৰ মান দৌৰত ভাগ ল’ব পৰাকৈ শক্তিশালী হৈ থকা মৌমিতাই মাকৰ গাত ধৰিহে ঘৰৰ ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল । তাকে দেখি তনু আৰু শিখাই চকুৱে চকুৱে চাই হাঁহিলে । প্ৰায় দহমিনিট মান মৌমিতাৰ লগতেই মাক বাপেক হাল ব্যস্ত থাকিল । তাৰ পাছতহে তনুহঁতলৈ চালে ।\n-মাজনী, তোমালোক মৌৰ লগৰেই নহয় জানো ।\n-হয় খুৰা ।\nমৌমিতাৰ দেউতাকে সিহঁতৰ সমুখত বহি সুধিলে ।\n-হেৰা চাহ কৰা হে । দিপালীক ভাতৰ যোগাৰ কৰিবলৈ কোৱা ।\nমৌমিতাৰ দেউতাকে পত্নী আৰু বনকৰা ছোৱালী দীপালী দুয়োকে একেগলেই অৰ্ডাৰ দিলে । তেওঁৰ ব্যৱহাৰত তনু আৰু শিখা তুষ্ট হৈ গ’ল । বাপেকজনচোন জীয়েকৰ সম্পূৰ্ণ বিপৰীত !\n-মই বুজিছা তাইৰ ফোন পাইয়ে গাড়ী লৈ আনো গৈ বুলি ওলালোঁ । আজি তাতে অফিচো যোৱা নাছিলোঁ । তাই হে ক’লে বোলে তোমালোকৰ লগত তাই আহি আছে । এইবিলাক জানা হোষ্টেলৰ খোৱা বোৱা দোষৰ পৰা...\nবতৰৰ বেমাৰ যেন লগা বেমাৰটোৰ বাবে হোষ্টেলৰ খাদ্যৰ পৰা আৰম্ভ কৰি নগৰৰ আবৰ্জনালৈকে জগৰীয়া কৰি মৌমিতাৰ দেউতাকে বক্তৃতা দি গ’ল । কিছু সময়ৰ পাছত তেওঁৰ বক্তৃতাই এইবাৰ জীয়েকৰ বেমাৰ পৰা তেওঁলোকৰ ঐশ্বৰ্য বিভূতিৰ পালেহি । ক’ত ক’ত কেতিয়া তেওঁ ঘৰ সাজিলে, অসমৰ বাহিৰত পঢ়াই থকা পুতেকৰ নামত মাহে কিমান খৰচ হয় ,তেওঁৰ কাৰ্যালয়টো তেওঁৰ কিমান প্ৰতিপত্তি এফালৰ পৰা গাই গ’ল । তেওঁ কথাবোৰ অসমীয়াত যিমান কৈছে ইংৰাজীত তাতকৈ বেছিকৈহে কৈছে । শিখা আৰু তনুৱে ইজনীয়ে সিজনীলৈ চালে । ঠিক ,ঠিক মৌমিতাৰ দৰে জীয়েকৰ বাপেক এজন এনেকুৱাই হ’বতো । মাজতে মৌমিতাৰ মাকে চাহ দি গ’ল । পিছে চাহখিনি কেনি গৈ ক’ত সোমালে শিখাহঁতে ধৰিবই নোৱাৰিলে ।\n-তোমালোকৰ দেউতাহঁতে কি চাৰ্ভিছ কৰে ?\nএই প্ৰশ্নটো সুধিলে তনুৰ খুব খঙ উঠে । তাইৰ দেউতাকে যি চাকৰিয়েই নকৰক আনক কিয় লাগে । তথাপি খঙ সামৰি তাই ক’লে\n-মোৰ দেউতা শিক্ষক হয় ।\n-আৰু তোমাৰ শিখা ?\n-দেউতাই তেল কোম্পানীত কৰে ।\n-অহ্ তেল কোম্পানীত কৰে । পইচা অলপ আছে চাগৈ ।\nমানুহজনে তনুক সম্পূৰ্ণ উপেক্ষা কৰা যেন দেখুৱাই এইবাৰ শিখাৰ ফালে চাই মুখ মেলিলে । তনুৱে মন কৰিলে শিখাৰ মুখখন টিকটিক কৈ ৰঙা হৈ আহিছিল । কিবা এক অঘটন ঘটাৰ আগতেই মৌমিতাৰ মাকে সিহঁতক ভাত খাবলৈ মাতিলেহি । ৰক্ষা ! তেনে এক ভাৱত দুয়োজনী ডাইনিং ৰুমলৈ আগবাঢ়িল । ভাত খায়ে সিহঁতি পলাব । ভাতৰ আয়োজন তনু বিচৰাৰ দৰেই হৈছিল । বহুদিনৰ মূৰত হেঁপাহৰ ভাত এসাঁজ পাই দুইজনীয়ে খাবলৈ ল’লে ।\n-বুইছা , এইটো এইজত যিমান পাৰা হেলডি ফুড খাবা । বডিৰ বাবে লাগে বুজিছা । আমাৰ মৌজনীক যেন কিমান জোৰ কৰিব লাগে ,নাখায় একো নাখায় ।\nচকী এখন টানি সিহঁতৰ সমুখত বহি মৌমিতাৰ দেউতাক বহিলহি । জীয়েকে একো নাখায় বোলা কথাষাৰ শুনি তনুৱে মনতে ভাবি চালে ৭০ কেজি মান দেহাৰ মৌমিতাই বাপেকৰ মতে চব খোৱা হ’লে কি অৱস্থা হ’লহেঁতেন !\n-তোমালোকে ইয়াৰ পাছত বাহিৰত পঢ়িবা গৈ নে ? মইতো মৌক তেতিয়াই কৈছিলোঁ ককায়েকৰ সৈতে বাহিৰতে পঢ় গৈ যা,ইয়াত থাকিলে একো নহয় গৈ ।\nতনুৱে আকৌ এবাৰ ভিতৰি ভিতৰি হাঁহিলে । এইবাৰ মৌমিতাৰ মাৰ্কচিটৰ নম্বৰ কেইটাৰ কথা মনত পেলাই ।\n-আমাৰ আক ইহঁত হালে অসমীয়া পঢ়িবই নাজানে নহয় । দিল্লী পাব্লিক স্কুলত পঢ়াটো । ল’ৰাটোৱে এতিয়া বাহিৰত থাকি অসমীয়াত কথাও পাতিব নোৱাৰা হ’ল । আচলতে মই নিজেও অসমীয়া ভালকৈ পঢ়িব নাজানো, ইংৰাজীত কাম কৰি কৰি অসমীয়া পাহৰা দৰেই হ’ল ।\nমৌমিতাৰ দেউতাকে গৰ্বৰে ক’লে । কথাষাৰ শুনি মাংস এটুকুৰা মুখলৈ নিবলৈ লৈও শিখা ৰৈ গ’ল ।\n-খুৰা ,আপোনালোকে শইকীয়া নিলিখে জানো ?\n-ও লিখোঁ ।\nশিখাৰ সংগতি বিহীন প্ৰশ্নটোত মৌমিতাৰ দেউতাকৰ লগতে তনুও থতমত খাই গ’ল । শিখাই পিছে একেই স্বাভাৱিক সুৰত ক’লে\n-মই আক আপোনালোকৰ উপাধিটো দেখি আপোনালোকক অসমীয়া বুলিয়েই ভাবিছিলোঁ ।\nশিখাৰ থালত মাংসৰ ভাজি অকণ দিও বুলি অহা মৌমিতাৰ মাকৰ হাতখন হেতাৰে সৈতে তাইৰ থালৰ ওপৰত ৰৈ গ’ল ।\n-আৰে আমি অসমীয়া নহৈ কি ?\nমৌমিতাৰ বাপেকে অলপ উষ্মাৰে ক’লে ।\n-নহয়, অসমীয়া হোৱা হ’লে জানো আপুনি কথা পাতোঁতে সৰহ ভাগেই ইংৰাজী বাক্য ব্যৱহাৰ কৰে ! তাতে আমিও বিদেশী নহওঁ যে অসমীয়া বুজি নাপাবলৈ । তাতে বোলে অসমীয়া পঢ়িবও নাজানে ! ক্ষমা কৰিব দেই ,আমি মিছাতেই আপোনালোকক অসমীয়া বুলি ভাবি আছিলোঁ ।\n-কি কথা ক’বলৈ আহিছা হে !!\nমানুহজনে চিঞৰ মাৰিয়েই উঠিল । নিজৰ ছোৱালীৰ বয়সৰ ছোৱালীয়ে তেওঁক অপমান কৰিবলৈ আহিছে !\n-মোৰ মাই কয় নিজৰ ভাষাটোক সদায় সন্মান কৰিব লাগে । এজন অসমীয়া হৈ অসমীয়া ভাষাটো নাজানে বুলি ক’ব পাৰে ,তাৰ বাবে অকণো লজ্জাবোধ নকৰে তেওঁ অসমীয়া হ’বই নোৱাৰে ।\nমৌমিতাৰ দেউতাক জকজকাই উঠিল ।\n-কিহৰ ভাষাৰ কথা ক’বলৈ আহিছা হে ? এইটো এইজত এনেকুৱা থিংকিং লৈ থাকিলে তোমালোক অলপো আগবাঢ়িব নোৱাৰিবা । বাহিৰলৈ এখোজ দি যেতিয়া গম পাবা ইংৰাজী ভাষাটো নহ’লে তুমি এখোজো আগবাঢ়িব নোৱাৰা । তেতিয়া ,তেতিয়া ??\n-ভাষা নো কি ডাঙৰ কথা খুৰা, সহজেই শিকিব পাৰি । সেইবুলি নিজৰ মাতৃভাষাটোক অৱহেলা কৰিব লাগে নে ? যদি অৱহেলা কৰিবই খুজিছে ভুৱা জাতীয় সত্তাটোও গাত লৈ ফুৰিব নালাগে । সম্পূৰ্ণ বিদেশীয়েই হৈ যাব লাগে ।\nএইবাৰ মৌমিতাৰ দেউতাকে ঠাট্ৰা মিহলি সুৰৰে কৈ উঠিল\n-এনেকুৱা কিছুমান চিন্তা মূৰত ভৰাই লৈ ফুৰা বাবেই আমাৰ ল’ৰা –ছোৱালীবোৰ ডাঙৰ মানুহ হ’বগৈ নোৱাৰে । তোমাৰ মাৰা চাগৈ টিচাৰ ন,’ নহ’লে সমাজ সেৱিকা ; নহ’লে এনেকুৱা মিনিংলেছ কথা মূৰত ভৰাই দিয়ে নে ?\nমাকৰ কথা তেনেকৈ কোৱাত শিখাৰ মুখখন আকৌ ৰঙা হৈ পৰিল । তাইৰ খোৱা হৈছিল । কাষতে থকা বেচিনটোত হাতখন ধুই আহি মৌমিতাৰ দেউতাকৰ সমুখলৈ আহি তেওঁৰ চকুলৈ চাই ক’লে\n-এইবোৰ কথা মোৰ মাই তেওঁৰ ক টোৰ চুক কেইটাও নজনা দেউতাকৰ পৰা শিকিছিল বোলে । পাছত আমাক শিকালে । আৰু এটা কথা, মোৰ মা টিচাৰ নহয় । যোৱা মাহত তেওঁ পদোন্নতি লৈ এই চহৰলৈ বদলি হৈ আহিছে । মোৰ মা অথনি আপুনি কোৱা, আপুনি কাম কৰা বিভাগটোৰ মূৰব্বী বিষয়া ।\nপৰিবেশটো থমথমীয়া হৈ গ’ল । বেজী এটাও পৰিলেও সেই সময়ত তাৰ শব্দ শুনা গ’লহেঁতেন । অলপ সময়ৰ পাছত মৌমিতাৰ দেউতাকে সেপ গিলি কোনোমতে মাত লগালে\n-তুমি মলয়া বৰুৱা বাইদেউৰ ছোৱালী নেকি ?\nতাৰপাছৰ সময়খিনি তনুৰ বৰ খৰকৈ যোৱা যেন লাগিল । কিবা কামৰ অজুহাত মৌমিতাৰ দেউতাক ঘৰৰ পৰা ওলাই গ’ল । মৌমিতা আৰু তাইৰ মাকক মাত লগাই সিহঁত দুজনীও ওলাই আহিল । শিখাৰ মুখখন তেতিয়াও গম্ভীৰ হৈ আছিল । প্ৰায় গধূলি বেলিকা সিহঁত আহি হোষ্টেল পালেহি । কিবা এক ভাগৰে দুয়োজনীকে হেঁচা মাৰি ধৰিছিল । হাত ভৰি দুইজনী বিচনাত বাগৰি পৰিল । তনুৱে কম্বল খন টানি ল’লে ।\n-মানুহজন পাছত পলাল কিয় অ’ , লাজ পাই চাগৈ ন’ ?\n-নহয় । সেই তেনেকুৱা মানুহবোৰে লাজ নাপায়,লাজ বোলা অনুভৱটো তেওঁলোকে চিনিয়েই নাপায় ।\n-মই সেইজনৰ ওপৰৰ বিষয়া এগৰাকীৰ জীয়েক । তাতে বিষয়া গৰাকী মহিলা , তেনে এটা কথা সেইজনে কেনেকৈ সহ্য কৰি থাকিব হে । অফিচত লাগিলে তেলাই থাকক,কিন্তু বেলেগৰ আগত নোৱাৰে ।\n-কিয় আক ?\nশিখাই মিচিককৈ হাঁহি এটা মাৰিলে ।\n-সেইবোৰ মানুহে তেওঁলোকক কৈ ডাঙৰ মানুহ এই পৃথিৱীত নাই বুলি ভাবিয়ে থাকে । কেনেবাকৈ কোনোবা ওলালে সহজ হ’ব নোৱাৰে ,পলায় ।\nশিখাৰ কথাত ৰস পাই তনুৱে শব্দ কৰি হাঁহি উঠিল । পিছে হাঁহিৰ শব্দত আন এটা শব্দই শিখাৰ কাণখন সজাগ কৰি দিলে ।\nশিখাই কিবা কোৱাৰ আগতে, জুই শলা বাহটো বিচৰা আগতেই তনুৱে দোষী দোষী ভাৱেৰে ক’লে\n-পেটে মৌমিতা ঘৰৰ ভাত সাজ হজম কৰিব পৰা নাই অ’ ,লগতে তাইৰ বাপেকৰ কথাবোৰো...\nশিখাই একো ক’বলৈ নাপালেই, আৰু এটা শব্দ হ’ল ।\nতনুৱে কৌতুকৰ দৃষ্টিৰে শিখালৈ চালে । কাৰণ এইবাৰ শব্দটো শিখাৰ পৰা আহিছিল । এইবাৰ শিখাই জুইশলা কাঠী দুটা জ্বলাই ক’লে\n-মোৰো হজম নাই হোৱা জান’ । উলিয়াই দিছোঁ । তইও উলিয়া । এইবোৰ বিষাক্ত বায়ুৰ দৰেই , পেটত থাকিলে ,মনত থাকিলে সকলোৰে অপকাৰ হ’ব !!\nশিখাৰ কথা শেষ হয় মানে কোঠাটোৰ পৰা গেলা কণী গেলা কণী গোন্ধটো প্ৰায় শেষ হৈ আহিছিল ।\nPosted by মাধুৰীমা at 06:07


প্ৰায় ৬ ঘণ্টা শ্বাটডাউন, কিমান কোটি টকা লোকচান মাৰ্ক জুকাৰবাৰ্গৰ? -\nHomeআন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়প্ৰায় ৬ ঘণ্টা শ্বাটডাউন, কিমান কোটি টকা লোকচান মাৰ্ক জুকাৰবাৰ্গৰ?\nপ্ৰায় ৬ ঘণ্টা শ্বাটডাউন, কিমান কোটি টকা লোকচান মাৰ্ক জুকাৰবাৰ্গৰ?\nপ্ৰায় ৬ ঘণ্টাত লোকচান ৪,৪৭,৩৪,৮৩,০০,০০০ টকা\nডিজিটেল ডেস্কঃ বিশ্বজুৰি সোমবাৰে স্থৱিৰ হৈ পৰিছিল হোৱাটছ এপ, ফেচবুক আৰু ইনষ্টাগ্ৰাম ৷ ব্যৱহাৰকাৰীসকলে সন্মুখীন হোৱা এই অসুবিধাৰ বাবে ক্ষমা বিচাৰিলে মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া মাৰ্ক জাকাৰবাৰ্গে ৷ প্ৰতিষ্ঠানটোৱে সোমবাৰে এক পোষ্টযোগে কয় যে, ‘সমগ্ৰ বিশ্বৰ পৰা ১০.৬ নিযুতৰো অধিক সমস্যাৰ প্ৰতিবেদনৰ সৈতে ডাউনডিটেক্টৰত আমি দেখা আটাইতকৈ ডাঙৰ বিভ্ৰাট ।\n’ প্ৰতিবেদন অনুসৰি আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত ১.৭ নিযুততকৈ অধিক সেৱা ব্যাহত হয়, তাৰ পাছত জাৰ্মানীত ১.৩ নিযুত আৰু নেডাৰলেণ্ডে ৯,১৫,০০০সেৱা ব্যাহত হৈ পৰিছিল ৷ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হৈছে , ভাৰতত ৪১ কোটি লোকে ফেচবুক ব্যৱহাৰ কৰে। আনহাতে, হোৱাটছ এপ ব্যৱহাকৰীৰ সংখ্যাও ভাৰতত বহু বেছি। কাৰণ ভাৰতত প্ৰায় ৫৩ কোটি লোকে হোৱাটছ এপ মেজেঞ্জাৰ ব্যৱহাৰ কৰে। ভাৰতত ইনষ্টাগ্ৰাম ব্যৱহাৰকাৰীৰ সংখ্যা হৈছে প্ৰায় ২১ কোটি।\nইফালে, কিছু ঘণ্টাৰ বাবে স্তব্ধ হৈ পৰা ফেচবুক, ইনষ্টাগ্ৰাম আৰু হোৱাটছএপ আৰু এক হুইচব্লোৱাৰ–এ প্ৰকাশ কৰা অনুসৰি কোম্পানীৰ চিইঅ’ মাৰ্ক জুকাৰবাৰ্গৰ ৬০০ কোটি ডলাৰ, ভাৰতীয় মুদ্ৰাৰ হিচাপত প্ৰায় ৪,৪৭,৩৪,৮৩,০০,০০০ টকাৰ লোকচান হয়। ৰিপ’ৰ্টে কয় যে, কিছু ঘণ্টাৰ বাবে সৃষ্টি হোৱা এই সমস্যাৰ ফলত ধনীৰ তালিকাতো জুকাৰবাৰ্গ এখোঁজ পিছুৱাই গৈ মাইক্ৰ’ছফ্টৰ প্ৰতিষ্ঠাপক বিল গেটছতকৈ এটা স্থান তললৈ আহে।\nPrevious articleকুকুৰৰ সৈতে মহম্মদৰ কাৰ্টুন আঁকি বিতৰ্কত সোমাই পৰা লাৰ্ছ ভিল্কছৰ গাড়ী দুৰ্ঘটনাত মৃত্যু\nNext articleকাইলৈ মহালয়াঃ জানক এই দিনটোৰ অৰ্থ আৰু তাৎপৰ্য


শক্তিবৰ্ধক ঘৰুৱা চিকিৎসাৰ ঔষধি দ্ৰব্য: অমৃততুল্য ত্ৰিফলা — Vikaspedia\nশক্তিবৰ্ধক ঘৰুৱা চিকিৎসাৰ ঔষধি দ্ৰব্য: অমৃততুল্য ত্ৰিফলা\nত্ৰিফলা কেনেকৈ তৈয়াৰ কৰিব লাগে\nকায়কল্প মতে ত্ৰিফলাৰ ব্যৱহাৰ\nত্ৰিফলা খোৱাৰ নিয়ম\nঋতুভেদে অনুপানৰ তালিকা\nপুৰণি আৰু নতুন জোখ-মাখৰ সমতা\nসৰ্বৰোগ নিৰোধক আমলখি\nআমলখি, শিলিখা আৰু ভঁইৰা এই তিনিওবিধ ফল একেলগে ত্ৰিফলা বুলি বিশেষভাৱে পৰিচিত। এই তিনিওবিধ লগ লাগিলে এক উত্কৃষ্ট যৌগ উত্পন্ন হয় আৰু নিৰ্দিষ্ট নিয়মমতে খালে মানুহ অমৰতুল্য হয়। অৰ্থাত্ মানুহ দীৰ্ঘায়ু হয়। আচলতে এই পৃথিৱীত একোৱে অমৰ নহয়। জন্ম আৰু মৃত্যু এক অৱশ্যম্ভাৱী ঘটনা। হিন্দুশাস্ত্ৰত আছে দেৱতাসকল অমৰ আছিল। মানৱ, দানৱ, ৰাক্ষস এইবোৰ মৰণশীল। যদি দেৱতাসকল অমৰ ক’ত আছে তেওঁলোক ? যদি নাই তেওঁলোক বিলোপ হ’ল মানে মৰিল। দেৱতাসকলে অমৃত পান কৰি অমৰ হৈ আছিল। অমৃত মানে বহু গুণসম্পন্ন আৰু উপাদেয় বস্তু যিবোৰ খাই দেৱতাসকলে বহুদিন জীয়াই আছিল। এজন দেৱতাৰ জীৱন কালত নৰ বা দানৱৰ কে’বাপুৰুষো পাৰ হৈ গৈছিল। আৰু এই অমৃতে দেৱতাসকলক দীৰ্ঘজীৱন দান কৰিছিল।\nআজিৰ মানুহৰ বাবেও ত্ৰিফলা অমৃততুল্য বুলি কোৱা হৈছে। ত্ৰিফলা নিয়মমতে ব্যৱহাৰ কৰিলে মানুহৰ আয়ুস দীঘলীয়া হয়। আয়ুৰ্বেদ শাস্ত্ৰমতে বায়ু, পিত্ত আৰু কফ- এই তিনিটাই মানুহৰ ৰোগৰ মূল কাৰক। ত্ৰিফলাই বায়ু, পিত্ত, কফ নাশ কৰে, গতিকে মানুহ নিৰোগী হৈ থাকিব পাৰে।\nআমলখি, শিলিখা আৰু ভঁইৰা পৰিষ্কাৰ কৰি লৈ তিনিওটাকে বেলেগে বেলেগে খুন্দি ছেকি চূৰ্ণ কৰি ল’ব লাগে আৰু শিলিখা ১০ গ্ৰাম হ’লে ভঁইৰা ২০ গ্ৰাম আৰু আমলখি ৪০ গ্ৰাম অনুপাতত মিহলাই বটলত ভালকৈ থৈ দিব লাগে আৰু তলত দিয়া নিয়মমতে খাব লাগে। এবাৰ বনালে তিনি মাহ মানলৈ খাব পাৰি। তাৰ পাছত নতুনকৈ বনাই ল’ব লাগিব। বজাৰতো কিনিবলৈ পোৱা যায়। নিজে বনালে ভেজাল নাথাকে।\nআয়ুৰ্বেদ চিকিৎসা বিধিমতে মানুহৰ আয়ুস বঢ়াবলৈ ত্ৰিফলা খোৱাৰ নিয়ম বান্ধি দিছে। ১২ বছৰ নিয়মিতভাৱে ত্ৰিফলা খালে মানুহৰ অদ্ভুত শক্তি লাভ হয়। দিনতে তৰা দেখা পোৱা হয়। যি কয় সেয়ে ফলে বা বাক সিদ্ধ হয়। দৈৱিক গুণ লাভ হয়।\nৰাতিপুৱা মুখ হাত ধুই উঠি খালী পেটত ত্ৰিফলা চূৰ্ণ মুখত লৈ পানী খাব লাগে। প্ৰতিদিনে একমাত্ৰা খাব লাগে। কিন্তু একেৰাহে অবিচ্ছেদ্যভাৱে খাব লাগিব। খোৱাৰ মাত্ৰা হৈছে মানুহৰ বয়স অনুসৰি যিমান বয়স হৈছে সিমান ৰতি বা সিমান ২ গ্ৰেনকৈ খাব লাগে। উদাহৰণ স্বৰূপে ১০ বছৰীয়া ল’ৰা বা ছোৱালীয়ে ১০ ৰতি বা ২০ গ্ৰেন খাব লাগিব। ২০ বছৰীয়া লোক এজনে ৪০ গ্ৰেন আৰু ৪০ বছৰীয়া লোক এজনে ৮০ গ্ৰেন বা ৫ গ্ৰাম ত্ৰিফলা চূৰ্ণ এবাৰত খাব লাগিব। আকৌ ঋতু ভেদে অনুপান বেলেগ বেলেগ হ’ব। পুৰণি ৰতি গ্ৰেন জোখৰ পৰা গ্ৰামলৈ অনাৰ বাবে তলত পুৰণি নতুন জোখ-মাপৰ এখন তালিকা দিয়া হ’ল।\nত্ৰিফলাৰ অনুপাতে পৰিমাণ\n১৪ এপ্ৰিলৰ পৰা ১৩ জুন\n১৪ জুন-১৩ আগষ্ট\n১৪ আগষ্ট-১৩ অক্টোবৰ\n১৪ অক্টোবৰ-১৩ ডিচেম্বৰ\n১৪ ডিচেম্বৰ-১৩ ফেব্ৰুৱাৰী\n১৪ ফেব্ৰুৱাৰী-১৩ এপ্ৰিল\nযিমানখিনিৰে খাব ভাল লগা হয়।\n১ গ্ৰেন = ১ টা গমধানৰ সমান = ৬০ মিলিগ্ৰাম = ১ টোপ = ১ মিনিম।\n১ ৰতি = ২ গ্ৰেন বা ১২০ মিলিগ্ৰাম (৬ টা চাউলৰ সমান)।\n১ মাছা = ৪ ৰতি = ১৫ গ্ৰেন = ১ গ্ৰাম।\n১ আউণ্স = ৩০ গ্ৰাম বা ৩০ মিলিলিটাৰ = ৪ ড্ৰাম = আধা ছটাক।\n১ সেৰ = ১৬ ছটাক = ৩২ আউণ্স = ৯৬০ গ্ৰাম।\n১ টেবুল চামুচ = ৩ চাহ চামুচ।\n১ কাপ = ১৬ টেবুল চামুচ = ২০০ মিলিলিটাৰ।\n১ চাহ চামুচ = ৫ মিলিলিটাৰ বা ৫ গ্ৰাম।\n১ গ্ৰাম = ১৫ গ্ৰেন বা ১৫ টোপ = ১ মিলিলিটাৰ।\n১ গ্ৰাম = ১০০০ মিলিগ্ৰাম = ১৫ টোপ = ১৫ গ্ৰেন।\n১ কিলোগ্ৰাম = ১০০০ গ্ৰাম = ২.২ পাউণ্ড = ১ সেৰ ১ ছটাক।\n১ তোলা = ১২ গ্ৰাম = ১২ মাছা।\nত্ৰিফলা খোৱাৰ ফল\n১ বছৰ সদায় নিয়মিতভাৱে খালে ...... অৱসন্নতা দূৰ।\n২ ,, ,, ,, ,, ........ সৰ্বৰোগ বিনাশ।\n৩ ,, ,, ,, ,, ....... চকুৰ জেউতি বৃদ্ধি।\n৪ ,, ,, ,, ,, ........ শৰীৰৰ উজ্জ্বলতা, দীপ্তি বৃদ্ধি।\n৫ ,, ,, ,, ,, ........ বুদ্ধিৰ বিকাশ লাভ।\n৬ ,, ,, ,, ,, ........ অসীম বলবৃদ্ধি।\n৭ ,, ,, ,, ,, ....... বগা চুলি ক’লা হয়।\n৮ ,, ,, ,, ,, ....... বৃদ্ধ লোকৰো যৌৱন লাভ।\n৯ ,, ,, ,, ,, ...... দিনতে আকাশৰ তৰা দেখা পোৱা ক্ষমতা লাভ।\n১০ ,, ,, ,, ,, ....... কণ্ঠত সৰস্বতীৰ বাস।\n১১ ,, ,, ,, ,, ........ বাকসিদ্ধি।\n১২ ,, ,, ,, ,, ........ বাকসিদ্ধি (যি কয় সেয়ে হয়)।\nঅমৃত ভক্ষণৰ দৰে ক্ষমতা লাভ।\nত্ৰিফলাত ব্যৱহাৰ হোৱাৰ উপৰিও আমলখি অন্যান্য বিভিন্ন ৰোগতো ব্যৱহাৰ হয়। আমি অলপতে আলোচনা কৰি আহিছোঁ। কিন্তু কায়কল্প বা দীৰ্ঘায়ু লাভৰ কথাত আমলখিৰ সুকীয়া বৈশিষ্ট্য আছে। আমলখিৰ সকলো ৰোগৰ বিৰুদ্ধে সুৰক্ষা দিয়াৰ ক্ষমতা আছে। এটা আমলখিত ২০ টা কমলা টেঙাৰ সমান ভিটামিন ‘চি’ থাকে। আমি জানোঁ যে ভিটামিন চি-য়ে মানুহৰ ৰোগ প্ৰতিৰোধৰ কাম কৰে। গতিকে যিমান দিন কেঁচা আমলখি থাকে সিমান দিনে কেঁচা আমলখি এটাকৈ হ’লেও খাই থাকিব লাগে। বিভিন্ন ৰোগৰ আক্ৰমণক বাধা দি থাকিব। ভেষজ (ঔষধি) বিজ্ঞানৰ প্ৰাণপুৰুষ মহৰ্ষি চৰকে কৈছে যে জগতত যিমান ধৰণৰ ভেষজ বা ৰষায়ন ঔষধ আছে তাৰ ভিতৰত আমলখি সৰ্বোত্তম। কাৰণ ইয়াত সকলো ৰোগৰ আৰোগ্যকাৰী গুণ আছে যিটো অন্য কোনো ভেষজ দ্ৰব্যত নাই।\nকেঁচা আমলখিৰ ৰস মৌৰ লগত গ্ৰীষ্মকালৰ সেই দুমাহ ৩ চামুচকৈ দিনে খালে প্ৰভূত উপকাৰ হয়। তাৰোপৰি কেঁচা আমলখিৰ ৰস খালে-\n(১) বীৰ্যৰ তাৰল্যাদি বিকাৰ নিৰাময় হয়। প্ৰস্ৰাৱত ধাতু যোৱা বন্ধ হয়। বীৰ্যৰ পুষ্টি সাধনৰ বাবে ইয়াতকৈ আৰু ভাল ঔষধ নাই।\n(২) প্ৰমেহ আদি মূত্ৰ সম্পৰ্কীয় ৰোগ নিবাৰণ হয়।\n(৩) সোম ৰোগ অৰ্থাত্ মহিলাৰ প্ৰস্ৰাৱ ধৰি ৰখা ক্ষমতা মূত্ৰাশয়ত নোহোৱা হোৱাৰ ফলত শৰীৰ নিস্তেজ হৈ যায় আৰু অধিক পৰিমাণে (ঘনে ঘনে) প্ৰস্ৰাৱ কৰা লাগে। ইয়াকে সোম ৰোগ বোলে। আমলখিৰ ৰস খোৱাৰ ফলত প্ৰভূত উপকাৰ হয়, সোম ৰোগ দূৰ হয়।\n(৪) শৰীৰৰ পৰিপাক যন্ত্ৰবোৰ সবল হয়, হজম শক্তি বাঢ়ে।\n(৫) মাহেকীয়াৰ ৯০% ৰোগ ভাল হয়। ঋতু স্ৰাৱ ধীৰে ধীৰে স্বাভাৱিক হয়।\n(৬) মূৰৰ বিষ, চকুৰ অসুখ ভাল হয়, আনকি ৮০-৯০ বছৰলৈও চকুৰ দৃষ্টি স্বাভাৱিক হৈ থাকে।\n(৭) মৌৰ লগত চোবাই খালে কোষ্ঠকাঠিন্য দূৰ হয়।\n(৮) হৃত্পিণ্ডৰ দুৰ্বলতা নাশ হয়।\n(৯) মস্তিষ্কৰ দুৰ্বলতা আঁতৰে।\nসেইবাবেই আমলখিক সৰ্বৰোগ নিৰোধক বুলি কোৱা হৈছে।\nতথ্য সংগ্ৰহ: ব্ৰজনাথ শৰ্মা।\nশেহতীয়া উন্নীতকৰণ:03 Nov, 2020\n. © 2020 , চি-ডেক। সৰ্বস্বত্ব সংৰক্ষিত


অশ্ৰুসিক্ত এন্ড্ৰু ৱাইলছ মূক হৈ ৰোৱা মুহূৰ্তটো - এই সময়ত ᴾᴶᴹ\n12 May অশ্ৰুসিক্ত এন্ড্ৰু ৱাইলছ মূক হৈ ৰোৱা মুহূৰ্তটো\nPosted at 00:50h in গণিত, বিজ্ঞান-প্ৰযুক্তি\tby\tপংকজ জ্যোতি মহন্ত0Comments\n“Few results have as richamathematical history and as dramaticaproof as Fermat’s Last Theorem.”\n— The Abel Committee.\nপ্ৰায় ৩৫০ বছৰৰো অধিক কাল ধৰি গণিতৰ অলেখ তীক্ষ্ণধী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ উপৰি নিজৰ নিজৰ শতিকাৰ স্বনামধন্য বহুকেইজন মহান গণিতজ্ঞৰ দ্বাৰাও অপ্ৰমাণিত হৈ থকা “ফাৰ্মাৰ অন্তিম প্ৰমেয়” (Fermat’s Last Theorem, চমুকৈ FLT)টো ১৯৯৪ চনত প্ৰমাণ কৰাৰ লগতে তাৰ দ্বাৰা সংখ্যাতত্ত্বৰ এক নতুন দিগন্তৰ সূচনা কৰা বাবে ছাৰ এন্ড্ৰু ৱাইলছক ২০১৬ চনৰ এবেল বঁটা প্ৰদান কৰা হ’ব বুলি যোৱা ১৫ মাৰ্চত ঘোষণা কৰা হৈছে। ২০০৩ চনৰপৰা প্ৰদান কৰা, গণিতৰ ন’বেল বঁটা ৰূপে পৰিচিত অতি সন্মানীয় এই বঁটাৰ অৰ্থমূল্য এতিয়া প্ৰায় পাঁচ কোটি টকা। বৰ্তমান অক্সফ’ৰ্ড বিশ্ববিদ্যালৰ গৱেষক-অধ্যাপক ৱাইলছক অহা ২৪ মে’ত বঁটাটি প্ৰদান কৰা হ’ব। বঁটাটি ঘোষণা কৰাৰ পাছত অক্সফ’ৰ্ডৰে প্ৰখ্যাত গণিতজ্ঞ, জনপ্ৰিয় লেখক, বিজ্ঞান-গণিত-ক’ডিং জনপ্ৰিয়কৰণৰ বিবিচিৰ বিভিন্ন অনুষ্ঠানত অংশ-লওঁতা, টেডৰ বক্তা তথা ৰয়েল ছচাইটিৰ এগৰাকী নৱনিৰ্বাচিত সদস্য মাৰ্কাছ ডু চুতয়ে এটা প্ৰবন্ধত লিখিছে যে “ইতিহাসৰ এনে কিছুমান নিৰ্দিষ্ট মুহূৰ্ত আছে যিটো ঘটাৰ কথা শুনোতে নিজে কি কৰি আছিল সেইটো প্ৰত্যেকেই মনত ৰাখে। ফাৰ্মাৰ অন্তিম প্ৰমেয়টো অৱশেষত এন্ড্ৰু ৱাইলছে প্ৰমাণ কৰা বুলি ১৯৯৩ চনত ওলোৱা ঘোষণাটো গাণিতীক সমাজখনৰ বাবে আছিল তেনে এটা মুহূৰ্ত।”\n১৯৯৩ চনৰ ২১ জুনৰ পৰা ২৩ জুনলৈ কেম্ব্ৰিজৰ “আইজাক নিউটন প্ৰতিষ্ঠান”ত এখন কনফাৰেন্সত এন্ড্ৰু ৱাইলছে “Modular Forms, Elliptic Curves, and Galois Representations” শীৰ্ষক এলানি বক্তৃতা প্ৰদান কৰিছিল। তাত উপস্থিত আছিল বিশ্বশ্ৰেষ্ঠ বহুকেইজন সংখ্যাতত্ত্ববিদ। তিনিদিনীয়া বক্তৃতালানিৰ অন্তিম দিনা প্ৰায় ২০ মিনিটৰ বক্তৃতা তথা ব্যাখ্যাৰ শেষত এটা অনুসিদ্ধান্ত হিচাপে ফাৰ্মাৰ অন্তিম প্ৰমেয়টো তেওঁ ব’ৰ্ডত লিখিলে আৰু শান্ত, ধীৰ স্বভাৱৰ গণিতজ্ঞজনে দৰ্শকৰ পিনে ঘূৰি চাই নম্ৰভাৱে জনালে— “I will stop here.”। যদিও সেই বক্তৃতাৰ দিনকেইটাত “ফাৰ্মাৰ অন্তিম প্ৰমেয়টো এন্ড্ৰু ৱাইলছে কাইলৈ/আজি প্ৰমাণ কৰিব” বুলি বুবু-বাবা ওলাইছিল, কিন্তু তেওঁ ব’ৰ্ডত প্ৰমেয়টো লিখাৰ লগে লগে দুশৰো অধিক গণিতজ্ঞ বহি থকা হলঘৰটো কাঁহ পৰি জিন গ’ল। আৰু পিছ মুহূৰ্ততে প্ৰচণ্ড হাতজাউৰিৰে গোটেই হলটো ৰজনজনাই উঠিল। পিছদিনা দ্যা নিউয়ৰ্ক টাইমছৰ প্ৰথম পৃষ্ঠাত বাতৰি ওলাল “At Last, Shout of ‘Eureka!’ in Age-Old Math Mystery”। Gap Inc. বুলি বৃহৎ এটা বস্ত্ৰ-ৰিটেইলাৰ কোম্পানীটো আগবাঢ়ি আহিল ৱাইলছক মডেলৰ হিচাপে ল’বলৈ। প্ৰমেয়টো সম্পৰ্কীয় মুকলি বক্তৃতাৰ বাবে কেইজনমান গণিতজ্ঞই ১২০০ ছীটৰ এটা চিনেমা-গৃহ ভাৰালৈ ল’লে; আৰু প্ৰতিটো টিকট ৫ ডলাৰ মূল্যৰ হোৱাৰ বিপৰীতে ব্লেকত টিকট বিক্ৰী যাবলৈ ধৰিলে ২৫ ডলাৰ মূল্যত। ডিচেম্বৰ মাহৰ শেষলৈ “পিপ’ল” আলোচনীখনৰ বছৰটোৰ ২৫জন আটাইতকৈ মনোজ্ঞ ব্যক্তিৰ তালিকাত মাইকেল জেকছন, অ’প্‌ৰা উইনফ্ৰে, টম হেংকছ, বিল ক্লিনটন-হিলাৰী ক্লিনটন আদিৰ লগতে এন্ড্ৰু ৱাইলছৰ নামো অন্তৰ্ভুক্ত হ’ল। মুঠতে এক আলোড়নৰ সৃষ্টি হ’ল…। কিন্তু সেই বক্তৃতাৰ পাছত ৱাইলছে যেতিয়া ২০০ পৃষ্ঠাৰ গৱেষণা-পত্ৰখন “Inventiones Mathematicae” নামৰ গৱেষণা-পত্ৰিকাখনলৈ প্ৰকাশৰ বাবে পঠালে, তেতিয়া সম্পাদকে সেইখন ছটা ভাগত ভগাই প্ৰতিটো ভাগ দুজন দুজন পুনৰীক্ষকক ভগাই দিলে আৰু তাৰে এজন আছিল নিক’লাছ কাৎজ। কাৎজে তেওঁৰ ভাগত পৰা অংশটো আনজন গণিতজ্ঞৰ সৈতে ৱাইলছৰ সহযোগত প্ৰায় দুমাহ ফঁহিয়াই চোৱাৰ পাছত আগষ্ট মাহৰ শেষৰ ফালে এটা খুঁত ধৰা পৰিল। প্ৰকৃততে, সেইটো আছিল এটা সুৰুঙা যিটো পুৰা কৰিবলৈ পুনৰ নতুনকৈ কিছু কথা উদ্ভাৱনো কৰিব লাগিব। সেইখিনি আছিল ইমান বিমূৰ্ত যে তাক মাথোঁ অনুধাৱন কৰিবলৈকো সংখ্যাতত্ত্বৰ অতি বিচক্ষণ গণিতজ্ঞকেইজনৰো দুই-তিনিমাহ লাগি যাব পাৰে। কেইবা মাহো পাৰ হৈ গ’ল, সুৰুঙাটো ঠিক কৰাৰ যিমান চেষ্টা কৰা গ’ল সফল হোৱাৰ সম্ভাৱনা ক্ষীণেই হৈ থাকিল। সেয়া আছিল চেপা উত্তেজনাৰ দৰে পৰিস্থিতি— পূৰ্বৰ অলেখ প্ৰমাণৰ দৰেই এই প্ৰমাণো উচ্ছ্বাসৰ বেলুন ধুপ কৰাৰ দৰে হ’বগৈ নেকি? আটাইতকৈ অধিক সংখ্যক ভুল প্ৰমাণ প্ৰকাশ পোৱা প্ৰমেয় বুলিওতো ইয়াৰ পৰিচয় আছে! অৱশেষত ১৯৯৪ৰ চেপ্তেম্বৰৰ ১৯ তাৰিখে ৱাইলছে প্ৰমাণটো সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ সক্ষম হ’ল।\nপ্ৰায় ৩৫০ বছৰ ধৰি অলেখ মানুহৰ নিদ্ৰা হৰা এই প্ৰমেয়টোৰ লগত জড়িত হৈ আছে তিনিটা ৰোমাঞ্চকৰ কাহিনী—\n১) প্ৰমেয়টো প্ৰস্তাৱ কৰোঁতে পিয়েৰ দি ফাৰ্মাৰ কাহিনী,\n২) চাৰে তিনিটা শতিকা জুৰি মানৱ জাতিয়ে ইয়াক প্ৰমাণ কৰিবলৈ কৰা চেষ্টা আৰু তাৰ দ্বাৰা ক্ৰমে ক্ৰমে সংখ্যা-তত্ত্বৰ উৎকৰ্ষ সাধন হৈ অহাৰ কাহিনী,\n৩) এন্ড্ৰু ৱাইলছৰ কাহিনী।\nপাছৰ দুটা কাহিনীত ৰোমাঞ্চৰ উপৰি জড়িত হৈ আছে বহু হতাশা, অমানুসিক পৰিশ্ৰম আৰু মনক অহৰহ উদ্বেলিত কৰি ৰখা, এৰিম বুলিও এৰিব নোৱৰা সুতীব্ৰ অনুৰাগৰ কাহিনী।\nপিয়েৰ দি ফাৰ্মাৰ জন্ম হৈছিল সোতৰশ শতিকাৰ প্ৰথম দশকত ফ্ৰান্সৰ এটা আধ্যৱন্ত পৰিয়ালত। (মৃত্যু: ১৬৬৫)। তেওঁ আছিল আইনৰ ছাত্ৰ, ওকালতি আছিল তেওঁৰ পেছা আৰু চাকৰি জীৱনত খুৱ সোনকালেই তেওঁ পদোন্নতি লাভ কৰিছিল। সেই সময়ত ফ্ৰান্সত, আইনৰ লগত জড়িত ব্যক্তিসকলে মানুহৰ সংসৰ্গৰ পৰা প্ৰায় আঁতৰি থাকিব লগা হৈছিল। সেয়েহে ফাৰ্মাই আজৰি সময়বোৰত গণিত-চৰ্চা কৰিবলৈ লৈছিল। কিন্তু সেইখিনি প্ৰকাশৰ বাবে তেওঁ সামান্যও আগ্ৰহী নাছিল, কোনোবাই প্ৰকাশৰ কথা ক’লেও তেওঁ নাকচ কৰিছিল। মাথোঁ এবাৰ, তাকো বন্ধু এজনৰ কিতাপৰ পৰিশিষ্ট হিচাপেহে এটা লেখা প্ৰকাশ কৰিছিল। তেওঁৰ কেইবাজনো গণিতজ্ঞ বন্ধু আছিল। গাণিতীক কৰ্মসমূহ তেওঁ পঢ়া কিতাপৰ পৃষ্ঠাৰ কাষতে বা এখিলা-দুখিলা কাগজতে লিখি ৰাখিছিল নতুবা কেতিয়াবা সেই বন্ধুসকললৈ পত্ৰৰূপত প্ৰেৰণ কৰিছিল; আৰু সেইসমূহো আছিল অতি সংক্ষিপ্ত ব্যাখ্যাৰ বা একেবাৰেই সত্যাপনহীন ৰূপত। তেওঁৰ এনে কাৰ্যই বহু সময়ত অসুবিধাত পেলোৱা বাবে সেই বন্ধুসকলৰ কোনোবাই কোনোবাই কেতিয়াবা খঙতে তেওঁক ফোঁপযহী, কুলক্ষণীয়া আদি আখ্যাও দিছিল। কিন্তু তাৰেই তেওঁ গণিতৰ ভালেকেইটা শাখাত বহু অবিশ্বাস্য বৰঙণি আগবঢ়াই গ’ল। ছাৰ আইজাক নিউটনে (১৬৪৩-১৭২৭) তেওঁৰ কলন-গণিত উদ্ভাৱনৰ বুনিয়াদ বহু পৰিমাণে, একোটা বক্ৰৰ কোনো বিন্দুত অংকণ কৰা স্পৰ্শক সংক্ৰান্তীয় ফাৰ্মাৰ কৰ্মৰ পৰাই পাইছিল বুলি কৈ গৈছে। ব্লেইজ পাস্কেলে (১৬২৩-১৬৬২) সম্ভাৱিতা সম্পৰ্কত অভিমত বিচাৰি ফাৰ্মালৈ পত্ৰ লিখিছিল, আৰু তেওঁলোকৰ মাজত হোৱা মত বিনিময়ত বিদিত ব্যাখ্যাই সম্ভাৱিতা-তত্ত্বৰ ভেটি প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। স্থানাংক জ্যামিতিৰ পিতৃ-পুৰুষ বুলি অভিহিত ৰেণে ডেকাৰ্টো (১৫৯৬-১৬৫০) আছিল ফাৰ্মাৰ বন্ধু। ফাৰ্মাই নিজেও স্বতন্ত্ৰভাৱে স্থানাংক জ্যামিতিৰ বিকাশ সাধন কৰিছিল। কিন্তু ফাৰ্মাৰ কৰ্মখিনি জীৱনকালত প্ৰকাশ নোপোৱাত তেওঁতকৈ বহু পূৰ্বেই ডেকাৰ্টৰ কৰ্মখিনি প্ৰকাশ হৈ অধিক পৰিচিত হৈ পৰিছিল। তাৰোপৰি ফাৰ্মাৰ সেই কৰ্মখিনি আছিল অধিক উচ্চ পৰ্যায়ৰ। ফাৰ্মাই আলোকবিজ্ঞানৰো বহু উৎকৰ্য সাধন কৰিছিল। “Fermat’s Last Theorem”কে ধৰি গণিত তথা বিজ্ঞান সম্পৰ্কীয় কেইবাখনো জনপ্ৰিয় গ্ৰন্থৰ লেখক চাইমন সিঙে এটা প্ৰবন্ধত লিখিছে যে ফাৰ্মাই আমি বাস কৰা পৃথিৱীখনকেই সলনি কৰি পেলালে, কাৰণ বীমা কোম্পানীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ষ্টক মাৰ্কেটলৈকে সকলোতে সম্ভাৱিতা-তত্ত্ব ব্যৱহাৰ কৰে আৰু স্থাপত্যবিদৰ পৰা আৰম্ভ কৰি নাছালৈকে সকলোৱে কলন-গণিত ব্যৱহাৰ কৰে। কিন্তু, এই সকলোখিনি অৱদানৰ উপৰি যিটো ভাগত ফাৰ্মাই তেওঁৰ শ্ৰেষ্ঠতম অৱদানখিনি আগবঢ়াইছিল সেই বিষয়টো হ’ল সংখ্যাতত্ত্ব। কোনো কোনোৱে তেওঁক আধুনিক সংখ্যাতত্ত্বৰ পিতৃপুৰুষ বুলিও অভিহিত কৰে।\nফাৰ্মাৰ এটা অভ্যাস আছিল; তেওঁ কিবা পৰ্যবেক্ষণ বা অনুমানৰ আগবঢ়াই লগতে কেতিয়াবা কেতিয়াবা লিখি থৈছিল— “মই এইটো আৰু এইটো প্ৰমাণ কৰিব পাৰোঁ, কিন্তু এতিয়া মই মেকুৰীক আহাৰ খুৱাবলৈ যাব লাগিব” বা “মই এই বিশেষ সমীকৰণটো সমাধান কৰিব পাৰোঁ, কিন্তু মই এতিয়া চুলি ধুবগৈ লাগিব”… ইত্যাদি। তেওঁ অ’ত-ত’ত লিখি থোৱা টুকুৰা-টুকুৰ টোকাবোৰত, তেওঁৰ মৃত্যুৰ পাছত আনে এইবোৰ আৱিস্কাৰ কৰিছিল। ডায়’ফেণ্টাছৰ ‘এৰিথমেটিকা’ নামৰ গ্ৰন্থখনৰ এটা সংস্কৰণৰ এটা পৃষ্ঠাৰ কাষতো ফাৰ্মাই এনেকুৱা এটা কাণ্ডই কৰি থৈছিল।\nডায়’ফেণ্টাছক (জীৱনকাল: আনুমানিক ২০০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ পৰা ২৮৫ খ্ৰীষ্টাব্দ) বীজগণিতৰ জনক বুলি কোৱা হয়। তেওঁৰ এৰিথমেটিকাখন ১৩০টা “সমস্যা” সন্নিবিষ্ট ১৩টা খণ্ডৰ এখন গ্ৰন্থ। বৰ্তমান ইয়াৰ ৬টা খণ্ডহে পোৱা যায়। প্ৰায় ২৪০-২৫০ খ্ৰীষ্টাব্দমানত এইখন ৰচনা কৰা হৈছিল। গ্ৰন্থখনৰ এটা অংশত ডায়’ফেণ্টাছে পাইথাগোৰাছৰ প্ৰমেয়ৰ বিভিন্ন দিশৰ সম্পৰ্কে আলোচনা কৰিছিল। পাইথাগোৰাছৰ প্ৰমেয়টো হ’ল— সমকোণী ত্ৰিভূজৰ অতিভুজৰ বৰ্গ বাকী দুটা বাহুৰ বৰ্গৰ যোগফলৰ সমান। অৰ্থাৎ, এটা সমকোণী ত্ৰিভূজৰ অতিভূজৰ দৈৰ্ঘ্য z আৰু বাকী দুটা বাহুৰ দৈৰ্ঘ্য x আৰু y হ’লে x^2+y^2=z^2 হ’ব। এই ধৰ্মটো পাইথাগোৰাছৰ (খ্ৰীঃপূঃ ৫৭০ – খ্ৰীঃপূঃ ৪৯৫) বহু পূৰ্বে বেবিলনীয়সকলে, ভাৰতীয়সকলে আৰু আন আন স্থানৰ বহু গণিতজ্ঞইয়ো স্বতন্ত্ৰভাবে জানিছিল বুলি পোৱা যায়; কিন্তু পাইথাগোৰাছেই ইয়াৰ প্ৰথমটো প্ৰমাণ আগবঢ়োৱাৰ তথ্য পোৱা যায় বাবেই তাৰ কৃতিত্ব তেওঁলৈ যায়। বৰ্তমান অতি সহজেই হাজাৰৰো অধিক বিভিন্ন ধৰণেৰে এই উপপাদ্যৰ প্ৰমাণ আগবঢ়াব পাৰি। এৰিথমেটিকাৰ সেই অংশখিনিত ডায়’ফেণ্টাছে বিভিন্ন দিশ আলোচনা কৰাৰ লগতে বিশেষকৈ কৰিছিল কি, তেওঁ পাঠকক অশূন্য অখণ্ড সংখ্যাৰ বাবে x^2+y^2=z^2 সমীকৰণটোৰ সমাধানবোৰ উলিয়াবলৈ দিছিল। এই সমীকৰণটোকে পাইথাগোৰাছৰ সমীকৰণ বোলে। এই সমীকৰণটোৰ সাধাৰণ সমাধান এতিয়া হাইস্কুলীয়া বীজগণিতখিনি শিকিয়েই উলিয়াব পাৰি। ইয়াৰ এটা সমাধান হ’ল— 3, 4, 5। কাৰণ, 3^2+4^2=5^2। সেইদৰে, আন এটা সমাধান হ’ল— 5, 12, 13। কাৰণ, 5^2+12^2=13^2। এনেকুৱা একোটা সমাধানৰ জৰিয়তেই সমীকৰণটোৰ অসীম সংখ্যক সমাধান উলিয়াব পাৰি। উদাহৰণস্বৰূপে, 3, 4,5লৈ আমি পাম—\nগতিকে, aৰ বিভিন্ন অশূন্য অখণ্ড মান লৈ আমি ইয়াৰ পৰা 6, 8, 10 ; 9, 12, 15 ; 12, 16, 20… আদি অলেখ সমাধান পাম। পাইথাগোৰাছৰ সমীকৰণটো সিদ্ধ কৰা তিনিটা সংখ্যাক একেলগে পাইথাগোৰীয় ত্ৰয়ী বুলি কোৱা হয়।\nঅৱশ্যে তেতিয়া, আজিৰ আমাৰ এই ভাষাৰে আলোচনা কৰা হোৱা নাছিল। ডায়’ফেণ্টাছে “এটা বৰ্গক দুটা বৰ্গলৈ ভাগ কৰা” ধৰণে আলোচনা কৰিছিল। এইসমূহ অধ্যয়ন কৰি ফাৰ্মাই কেৱল দ্বিতীয় ঘাতৰ কথা নাভাবি উচ্চ ঘাতৰ কথা চিন্তা কৰিলে আৰু এৰিথমেটিকাৰ এটি পৃষ্ঠাৰ কাষত লিখিলে— “এটা ঘনকক দুটা ঘনকলৈ ভাগ কৰা সম্ভৱ নহয়, বা চতুৰ্থ ঘাতৰ ক্ষেত্ৰত বা সাধাৰণভাৱে দ্বিতীয় ঘাততকৈ ডাঙৰ যিকোনো ঘাতৰ ক্ষেত্ৰতে তেনেকুৱা দুটা ভাগ কৰা সম্ভৱ নহয়।” আৰু তাৰ লগতে তেওঁ লিখিলে গণিত জগতত আটাইতকৈ অধিক প্ৰতিধ্বনিত হোৱা সেই অদ্ভুত মন্তব্যটো— “মই ইয়াৰ এটা বিস্ময়কৰ প্ৰমাণ আৱিস্কাৰ কৰিছোঁ, কিন্তু এই কাষটো ইমান ঠেক যে সেইটো ইয়াত লিখিবলৈ নোজোৰে।”\nমূল লেটিন ভাষাত— “Cubum autem in duos cubos, aut quadratoquadratum in duos quadratoquadratos, et generaliter nullam in infinitum ultra quadratum potestatem in duos eiusdem nominis fas est dividere cuius rei demonstrationem mirabilem sane detexi. Hanc marginis exiguitas non caperet.”\nইংৰাজী অনুবাদত— “It is impossible to separateacube into two cubes, orafourth power into two fourth powers, or in general, any power higher than the second, into two like powers. I have discoveredatruly marvellous proof of this, which this margin is too narrow to contain.”\nসেই সমস্যাটোক অধুনিক ধৰণে প্ৰকাশ কৰিব পাৰি এইদৰে— x^n+y^n=z^n সমীকৰণটোৰ কোনো অখণ্ড সংখ্যাৰ সমাধান পোৱা নাযায় যদিহে n>2 আৰু xyz≠0।\nফাৰ্মাই সেইখিনি লিখিছিল ১৬৩৭ চনমানত। তেওঁৰ মৃত্যু পৰ্যন্ত সেইবোৰ কোনেও দেখা নাছিল। অপ্ৰকাশিত ৰূপত তেনেকৈয়ে থাকি গ’লে তেওঁৰ গোটেই কৰ্মখিনি এদিন হেৰাই যাব বুলি তেওঁৰ গুণগ্ৰাহীসকল চিন্তিত হৈছিল। পুতেক চেমুৱেলে তেওঁৰ টোকাবোৰ সংগ্ৰহ কৰি প্ৰকাশ কৰিবলৈ ঠিক কৰিলে। ১৬৭০ চনত পুতেকে যেতিয়া ডায়ফেণ্টাছৰ এৰিথমেটিকাখনৰ এটা সংস্কৰণ ফাৰ্মাৰ পৰ্যবেক্ষণসমূহৰ সৈতে নতুনকৈ প্ৰকাশ কৰে তেতিয়া এইটোও পোহৰলৈ আহিল। ফাৰ্মাৰ টোকাসমূহ অধ্যয়ন কৰি গণিতজ্ঞসকলে পিছৰ এটা শতিকামানৰ ভিতৰতে তেওঁৰ গোটেই অনুমান তথা প্ৰমেয়বোৰ ভুল-শুদ্ধ প্ৰমাণ কৰিবলৈ সক্ষম হ’ল; কিন্তু এই এটা মাথোঁ অনুমানেই প্ৰমাণ কৰিবলৈ বাকী ৰৈ গ’ল। ফাৰ্মাৰ অনুমান তথা প্ৰমেয়বোৰৰ প্ৰমাণ কৰিবলৈ বাকী ৰৈ যোৱা অন্তিমটো প্ৰমেয় হিচাপে এইটো “ফাৰ্মাৰ অন্তিম প্ৰমেয়” বুলি জনাজাত হৈ পৰিল। আৰু এই সমীকৰণটো ফাৰ্মাৰ সমীকৰণ বুলি পৰিচিত হৈ পৰিল। গণিতজ্ঞসকলৰ সমুখত ই অতি ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বানৰূপে ঠিয় দি উঠিল। বুজিবলৈ প্ৰশ্নটো অতি সহজ, অথচ এটা শতিকা পাৰ হৈ গৈছে যাৰ কোনো প্ৰমাণ ওলোৱা নাই; ইফালে সেইটো প্ৰমাণ কৰা বুলি ফাৰ্মাই লিখি থৈ গৈছে! এই কথাটোৱে মানুহক আৰু অধিক আগ্ৰহী কৰি তুলিলে। এটা এটাকৈ চাৰে তিনিটা শতিকা পাৰ হৈ গ’ল।\nসংখ্যাতত্ত্বৰ লগত জড়িত কেৱল এটা প্ৰমাণহে ফাৰ্মাই বিষদকৈ আগবঢ়াই থৈ গৈছিল, আৰু সেইটো আছিল— “সমকোণী ত্ৰিভূজৰ কালি এটা বৰ্গ-সংখ্যা হ’ব নোৱাৰে”। সেইটোও তেওঁৰ মৃত্যুৰ পাছতহে ডায়’ফেণ্টাছৰ এৰিথমেটিকাৰ কোনোবা এটা পৃষ্ঠাৰ কাষত টোকা হিচাপে পোৱা গৈছিল। এই প্ৰমাণে সংখ্যাতত্ত্বৰ বহু উৎকৰ্ষ সাধন কৰিব বুলিও ফাৰ্মাই বিশ্বাস কৰিছিল। এই প্ৰমাণটোৰ সহায়ত ফাৰ্মাৰ আন্তিম প্ৰমেয়টো n=4 ৰ বাবে প্ৰমাণ কৰিব পৰা গৈছিল।\n১৭৫৩ চনত অইলাৰে (১৭০৭-১৭৮৩) n=3 ৰ বাবে তেওঁ ইয়াক প্ৰমাণ আগবঢ়ালে, কিন্তু তাত এটা ভুল পোৱা গ’ল। ভুল ওলালেও তেওঁৰ পদ্ধতিয়ে অনুমানটো প্ৰমাণৰ দিশে এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ পথ দেখুৱালে। পিছলৈ কাৰ্ল ফ্ৰীডৰিখ গাউছ (১৭৭৭-১৮৫৫), য়ুহান ডীৰিক্লে (১৮০৫-১৮৫৯), এৱন্‌ষ্ট কামাৰ (১৮১০-১৮৯৩) আদি গণিতজ্ঞইয়ো এই পদ্ধতি কামত খটুৱাইছিল। অইলাৰৰ পাছতে আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদানটো আগবঢ়ালে ছ’ফি জেৰমেইনে (১৭৭৬-১৮৩১)। তেওঁ n আৰু 2n+1 দুয়োটা মৌলিক সংখ্যা হোৱা সংখ্যাসমূহক লৈ অধ্যয়ন চলালে। (তেনে এটা সংখ্যাৰ উদাহৰণ হ’ল ৫। কাৰণ, ৫ মৌলিক, আৰু ২.৫+১ = ১১ ও এটা মৌলিক।) তেনে সংখ্যাৰ বাবে তেওঁ দেখুৱালে যে যদি x^n+y^n=z^n সমীকৰণটোৰ সমাধান থাকে, তেন্তে x, y, z ৰ কোনোবা এটা n ৰে হৰণ যাবই লাগিব। গতিকে ফাৰ্মাৰ অন্তিম প্ৰমেয়টো দুটা ভাগত ভাগ হৈ পৰিল—\n১) x, y, z ৰ কোনোটোৱেই n ৰে হৰণ নাযায়,\n২) x, y, z ৰ মাথোঁ এটা n ৰে হৰণ যায়।\n১৮২৫ চনমানত তেওঁ সেই মৌলিক সংখ্যাখিনিৰ বাবে প্ৰথম ভাগটো প্ৰমাণ কৰিলে।\nছ’ফি জেৰমেইনৰ জীৱন-কাহিনী গাণিতীক ইতিহাসেৰেই নহয়, সামাজিক ইতিহাসৰ মাজেৰে চালেও তেওঁ জীৱন-কাহিনীয়ে পাঠকৰ মন-মগজু আন্দোলিত কৰি তুলিব। তেওঁ বাস কৰিছিল কুসংস্কাৰেৰে আবৰা এক ভয়ানক যুগত! মহিলা হিচাপে তেওঁ কটাব লগা হৈছিল চূড়ান্ত “বৌদ্ধিক নিঃসংগতা”ৰে। গণিত অধ্যয়নত মহিলা জড়িত হোৱাটো তেতিয়া সেই সমাজত অকণো ভাল চকুৰে চোৱা নহৈছিল। দেউতাকৰ পুথিভড়ালত পোৱা “History of Mathematics” গ্ৰন্থখনত আৰ্কিমিডিছৰ মৃত্যু কাহিনীয়ে তেওঁক গণিতৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত কৰিলে— জ্যামিতিৰ এটা সমস্যাই যদি এজন মানুহক মৃত্যু মুখলৈ লৈ যাব পাৰে তেন্তে গণিত কেনে এটা আকৰ্ষণীয় বিষয় হ’ব! তেওঁ সংখ্যাতত্ত্ব, কলন গণিত অধ্যয়ন কৰা আৰম্ভ কৰিলে আৰু খুৱ সোনকালেই অইলাৰ আৰু নিউটনৰ কৰ্মৰাজী অধ্যয়ন কৰাত লাগিল। কিন্তু জীয়েকৰ অকস্মাতে গঢ়ি উঠা গণিত-প্ৰীতি দেখি আচৰিত হৈ মাক-দেউতাকে ধমকি দি তাৰ পৰা আঁতৰাই আনিবলৈ চেষ্টা চলালে। দেউতাকে মম, গৰম-কাপোৰ আদিও প্ৰায়ে কাঢ়ি ৰাখিবলৈ ধৰিলে! জেৰমেইন আছিল লাজকুৰীয়া, কিন্তু খুৱ দৃঢ়মনা। তেওঁ মনে মনে বিচনা-চাদৰ মেৰিয়াই পঢ়িবলৈ ল’লে। অৱশেষত মাক-দেউতাকৰ মন কুমলিল আৰু প্ৰতিটো পৰ্যায়তে দেউতাকে সহায় কৰিবলৈ ল’লে। কিন্তু ঘৰখনত গণিতৰ লগত জড়িত কোনোৱেই নাছিল বাবে গণিতজ্ঞৰ জগতখনত প্ৰৱেশ কৰাত বহু বছৰ ধৰি বাধা পৰিল, তাৰোপৰি শিক্ষকবিলাকেও তেওঁক সিমান গুৰুত্ব নিদিলে। গণিত-বিজ্ঞানৰ এটা উচ্চশিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানৰ এজন ছাত্ৰই পৰিচালনা-সমিতিক একো নজনোৱাকৈ প্ৰতিষ্ঠানটো এৰি গুচি গৈছিল। সেয়েহে তেওঁৰ বাবে ন’ট্‌ছ, গৃহকাৰ্য আদি প্ৰতি সপ্তাহে ছপা হৈ আছিল। জেৰমেইনে সেইখিনি নিয়মিত সংগ্ৰহ কৰাৰ উপায় এটা পালে, আৰু সেই ছাত্ৰজনৰ নামতে প্ৰতি সপ্তাহে সপ্তাহে সমস্যাবোৰৰ উত্তৰ পঠাই থাকিবলৈ ধৰিলে। ইফালে সেইখিনিৰ পৰ্যবেক্ষক আছিল মহান গণিতজ্ঞ জোচেফ লুই লাগ্ৰাঞ্জ (১৭৩৬-১৮১৩), আৰু জেৰমেইনৰ উত্তৰখিনি আছিল প্ৰতিভাৰ এক সুস্পষ্ট চাপেৰে খুৱেই অভিনৱ। গতিকে, লাগ্ৰাঞ্জে “ছাত্ৰ”জনক লগ কৰিব নিবিচৰাকৈ থাকিব নোৱাৰিলে, আৰু তেতিয়াই জেৰমেইনে প্ৰকৃত পৰিচয় প্ৰকাশ কৰিবলৈ বাধ্য হ’ল…। জেৰমেইনৰ ইয়াৰ পিছৰ কাহিনী আৰু অধিক উদ্দীপক। যি নহওক, জেৰমেইনে ফাৰ্মাৰ অন্তিম প্ৰমেয়ৰ লগত জড়িত যিখিনি কাম কৰিলে তাৰ পৰৱৰ্তী কিছু কাম লাগ্ৰাঞ্জেও আগবঢ়ালে।\nইয়াৰ পৰৱৰ্তী অতিশয় গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদানটো আহিল কামাৰৰ পৰা। ১৮৫০ চনত তেওঁ এক বিশেষ শ্ৰেণীৰ মৌলিক সংখ্যাৰ বাবে প্ৰমেয়টো প্ৰমাণ কৰিলে। সেই মৌলিক সংখ্যাখিনিক Regular prime বুলি তেৱেঁই নামকৰণ কৰিলে।\nকামাৰৰ জীৱনকালৰ শেষৰ সময়খিনিতে এটা পৃথক ঘটনা সংঘটিত হ’ল। পল উলফস্কেল (১৮৫৬-১৯০৬) নামৰ এজন যুৱক আছিল এটা চহকী পৰিয়ালৰ সন্তান। চিকিৎসক হিচাপে জীৱিকা আৰম্ভ কৰিবলৈ লোৱা সময়তে এটা বেমাৰে দেখা দিয়াত তেওঁ বুজি পালে যে তেওঁ বেছি দিনলৈ চিকিৎসা সেৱা আগবঢ়াব নোৱাৰিব। সেয়েহে তেওঁ সেয়া বাদ দি গণিত অধ্যয়ন কৰিবলৈ মন মেলিলে, কাৰণ বিকলাংগ হৈ হুইল-ছেয়াৰত বহি থাকিব লগা হ’লেও তেওঁ গণিতৰ কাম কৰি থাকিব পাৰিব। উলফস্কেল কামাৰৰ পাঠদানতো ভাগ ল’বলৈ পালে, আৰু তেতিয়া তেসত্তৰ বছৰীয়া কামাৰৰ কৰ্ম আৰু উদ্যমেৰে অনুপ্ৰাণিত হৈ উলফস্কেল সংখ্যাতত্ত্বৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হৈ উঠিল। স্বাভাৱিকভাৱেই তেওঁ ফাৰ্মাৰ অন্তিম প্ৰমেয়ৰ লগত পৰিচিত হ’ল। আৰু ইয়াক প্ৰমাণ কৰা প্ৰথমজন ব্যক্তিক পুৰস্কাৰ হিচাপে এক লাখ মাৰ্ক প্ৰদান কৰিবলৈ তেওঁৰ ইচ্ছা-পত্ৰত লিখি থৈ গ’ল। যি ধনৰ মূল্য তেতিয়া আছিল আজিৰ হিচাপত কেইবা কোটি টকা। বিভিন্ন উৎসত এই সম্পৰ্কীয় কিছু বেলেগ কাহিনীও পোৱা যায়— অশুষ্ঠতা আৰু প্ৰেমজনিত হতাশাত উলফস্কেলে আত্মহত্যাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল আৰু এদিন মাজনিশা মূৰত গুলিয়াই আত্মহত্যা কৰিব বুলি ঠিক কৰিছিল। সিদ্ধান্তটো লৈ তেওঁ নিজা পুথিভড়ালতে অশান্তিৰে কিবাকিবিত চকু ফুৰাই নিশা গভীৰ হৈ অহালৈ ৰৈ থাকিল। তেনেতে ফাৰ্মাৰ অন্তিম প্ৰমেয় সম্পৰ্কীয় কামাৰৰ এখন গৱেষণা-পত্ৰত তেওঁৰ চকু ফুৰালে আৰু এটা খুঁতে দৃষ্টি কাঢ়ি লৈ গ’ল। তেওঁ সেইটো পৰীক্ষা কৰাত লাগিল। কেইবা ঘণ্টা পাৰ হৈ গ’ল। তেওঁ কাম কৰি থাকিল। আৰু অৱশেষত তেওঁ নিজৰে ভুল হোৱা বুলি গম পালে। কিন্তু ইতিমধ্যেই তেওঁৰ আত্মহত্যা কৰিম বুলি ঠিক কৰা সময় পাৰ হৈ গুচি গ’ল। বিফল হ’ল যদিও, প্ৰচেষ্টা আৰু গাণিতীক অপৰূপ সৌন্দৰ্যই তেওঁক জীৱনৰ প্ৰতি তীব্ৰভাৱে আকৰ্ষিত কৰি তুলিলে। লিখি থোৱা ইচ্ছা-পত্ৰখন তেওঁ হাতত তুলি ল’লে আৰু যিটো “সমস্যা”ই আত্মহত্যাৰ চিন্তা আঁতৰাই তেওঁক পুনৰ জীৱনৰ প্ৰতি আগ্ৰহী কৰি তুলিলে সেইটো সমাধান কৰোঁতালৈ এক লাখ মাৰ্ক ধনৰ পুৰস্কাৰ ঘোষণা কৰি ইচ্ছাপত্ৰখন সলনি কৰি পুনৰ লিখি পেলালে।\n১৯০৬ চনত উলফস্কেলৰ মৃত্যুৰ পাছত যেতিয়া পুৰস্কাৰটোৰ কথা ঘোষণা কৰা হ’ল, প্ৰমেয়টো আগতকৈয়ো অধিক বিখ্যাত হৈ উঠিল আৰু প্ৰমাণ কৰিবলৈ অধিক মানুহৰ ধাউটি বঢ়িবলৈ ধৰিলে। তাৰ পাছৰ এটা বছৰতে প্ৰেৰিত হ’ল ছশৰো অধিক প্ৰমাণ! লিমাৰিক, গল্প, বিভিন্ন ৰসিকতা আৰু ব্যংগতো “ফাৰ্মাৰ অন্তিম প্ৰমেয়” বিষয় হৈ উঠিল। নিউয়ৰ্ক চহৰৰ এইট্‌থ ষ্ট্ৰীট BMT চাবৱে ষ্টেচনত এটা গ্ৰাফিটি দেখা গ’ল—\n“x^n+y^n=z^n : কোনো সমাধান নাই।\nইয়াৰ এটা সাংঘাটিক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰমাণ মই আৱিষ্কাৰ কৰিছোঁ। কিন্তু মই এতিয়া এইটো লিখিব নোৱাৰোঁ, কাৰণ মোৰ ট্ৰেইন আহিছে।” \nএনে ৰসিকতাবোৰৰ লগত আনকি জড়িত হৈছিল গডফ্ৰে হেৰল্ড হাৰ্ডিৰ দৰে (ৰামানুজনৰ নামৰ লগত যুক্ত হৈ ভাৰতীয়সকলৰ বাবে অতি চিনাকি) মহান গণিতজ্ঞও। হাৰ্ডি আছিল অজ্ঞেয়বাদী আৰু তেওঁ ভ্ৰমণ কৰিবলৈ বৰ ভয় কৰিছিল। এবাৰ তেওঁ আকাশীভ্ৰমণ কৰিবলগা হ’ল আৰু “মই ফাৰ্মাৰ অন্তিম প্ৰমেয়টোৰ এটা প্ৰমাণ উলিয়াইছোঁ” বুলি টোকা এটা লিখি টেবুলত পেলাই থৈ গ’ল। প্ৰমাণটো জানিবলৈ আগ্ৰহত গোটেই কেম্ব্ৰিজত জোকাৰণি উঠিল। কিন্তু যেতিয়া হাৰ্ডি ঘূৰি আহিল, তেওঁ মাথোঁ ক’লে— “মই এজন প্ৰবঞ্চক বুলি ঈশ্বৰে প্ৰমাণ কৰিবৰ বাবে মোক জীৱন্তে ঘূৰাই আনিব বুলি নিশ্চিতি পাবলৈ মই এইটো লিখি থৈ গৈছিলোঁ।”\nএনেকুৱা ঘটনাও ঘটিছিল— এডমাণ্ড লাণ্ডাউ নামৰ সংখ্যাতত্ত্ববিদ গৰাকীয়ে তেওঁলৈ অহা প্ৰমাণবোৰৰ প্ৰেৰকজনক শুদ্ধাশুদ্ধ জনাবলৈ এখন ফৰ্ম প্ৰস্তুত কৰি লৈছিল। য’ত লিখা আছিল: “___নং পৃষ্ঠাৰ, ___নং শাৰীৰ পৰা ___নং শাৰীলৈ, আপুনি এটা ভুল বিচাৰি পাব।” এগৰাকী গণিতজ্ঞ তথা “Scientific American”ৰ স্তম্ভ-লেখক মাৰ্টিন গাৰ্ডনাৰে এখন পোষ্ট-কাৰ্ড ছপা কৰি ল’ব লগা হৈছিল যাতে পাঠকে তেওঁলোকৰ প্ৰমাণটো তেওঁক পৰীক্ষা কৰিবলৈ দিলে সেইখন আগবঢ়াই দি তেওঁ অসন্মতি প্ৰকাশ কৰিব পাৰে।\nদ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পাছৰ সময়খিনিত কম্পিউটাৰৰ ব্যৱহাৰৰে nৰ মান পাঁচশলৈকে প্ৰমেয়টো সত্য বুলি প্ৰমাণ কৰিব পৰা গ’ল। nৰ মান ক্ৰমে এহাজাৰ, দহ হাজাৰ কৰি আশীৰ দশকত পঁচিশ হাজাৰলৈকে প্ৰমাণ কৰিব পৰা গ’ল। কামাৰৰ কৰ্মসমূহক নিৰ্ভৰ কৰি, আধুনিক কম্পিউটাৰৰ অত্যাধুনিক গণনা-পদ্ধতিৰ সহায়ত ১৯৯৩ চনত nৰ মান চাৰি নিযুতলৈকে প্ৰমেয়টো সত্য বুলি প্ৰমাণ কৰা হ’ল। কিন্তু, এন্ড্ৰু ৱাইলছৰ ভাষাৰেই— “গণিতজ্ঞসকলে চাৰি নিযুত বা চাৰি অৰ্বুদলৈকে সামাধান নাই বুলি জানিলেই সন্তুষ্ট নহয়। তেওঁলোকে প্ৰকৃততে জানিব বিচাৰে যে অসীমলৈকে সমাধান নাই। আৰু সেইটোৰ বাবে আমাক এটা প্ৰমাণৰ দৰকাৰ হয়।”\nএইবোৰৰ মাজতেই আন এক দিশে ১৯৫৫ চনত আৰম্ভ হৈছিল এটি চৰ্চা। ১৯৪৯ চনত গ’ৰ’ চিমুৰা (১৯৩০-) নামৰ এজন ছাত্ৰই প্ৰৱেশ কৰিছিল ইউনিভাৰ্চিটি অব ট’কিঅ’ত। বিশ্বযুদ্ধৰ পাছত অধ্যাপকবিলাক যেন ক্লান্ত আৰু উৎসাহহীন হৈ পৰিছিল। আৰু তেতিয়া ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে পৰস্পৰেই পৰস্পৰৰ বাবে সহায় আৰু অনুপ্ৰেৰণা হ’ব লগা হৈছিল। চিমুৰাই, ইউতাকা টানিয়ামাৰ (১৯২৭-১৯৫৮) সৈতে এক সহযোগীতা গঢ়ি তুলিলে। তেওঁলোকে অধ্যয়ন কৰিছিল এলিপ্টিক বক্ৰ আৰু “মডুলাৰ ফৰ্ম”ৰ বিষয়ে। গাণিতীক ক্ষেত্ৰত টানিয়ামা বৰ সতৰ্ক ছাত্ৰ নাছিল, তেওঁ বহুতো ভুল কৰিছিল, কিন্তু তেওঁৰ ভুলবিলাক আছিল শুদ্ধ দিশে, যিটো দিশে অৱশেষত শুদ্ধ উত্তৰ পোৱাত সহায় কৰিছিল। কিন্তু, ভুলবোৰৰ বাবে তেওঁ বিদ্ৰূপৰো মুখামুখি হৈছিল। ১৯৫৫ চনত এখন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আলোচনা-চক্ৰত টানিয়ামাই কেইটামান সমস্যা উত্থাপন কৰিলে। আৰু তাৰ পৰাই টানিয়ামা আৰু চিমুৰাই এলিপ্টিক বক্ৰ আৰু মডুলাৰ ফৰ্ম সমতুল্য বুলি এটা অভিনৱ ধাৰণাৰ বিকাশ কৰিলে। যিটো পিছলৈ টানিয়ামা-চিমুৰা অনুমান বুলি জনাজাত হৈ পৰিল। ই অভিনৱ এই কাৰণেই, ই বাহ্যিকভাৱে পৰস্পৰৰ কোনো সংযোগ নথকা দুটা পৃথক পৃথক যেন লগা বস্তুক সমতুল্য বুলি অৱিস্কাৰ কৰিলে। তেতিয়া পিচে কোনেও অনুমান কৰিব পৰা নাছিল যে ই এদিন গৈ ফাৰ্মাৰ অন্তিম প্ৰমেয়ৰ প্ৰমাণতো জড়িত হৈ পৰিবগৈ। আৰু নিজ ধাৰণাৰ ইমান গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰভাৱসমূহ চাবলৈ নোপোৱাকৈ ১৯৫৮ ত টানিয়ামাই আত্মহত্যা কৰিলে। আৰু তেওঁ যিগৰাকী যুৱতীৰ সৈতে বিয়া পাতিবলৈ ঠিক কৰিছিল, যিয়েই নহওক কিয় সদায় যাৰ সৈতে একেলগে থকাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল, তেৱোঁ তিনি সপ্তাহমানৰ পাছতে প্ৰিয়জনৰ পথ অনুসৰণ কৰি আত্মহত্যা কৰিলে।\n১৯৮৪ চনত গেৰহাৰ্ড ফ্ৰাই নামৰ গণিতজ্ঞজনে উত্থাপন কৰিলে যে যদি টানিয়ামা-চিমুৰা অনুমানটো শুদ্ধ হয়, তেন্তে তাৰ অনুষংগিক ফল হিচাপে ফাৰ্মাৰ অন্তিম প্ৰমেয়টো শুদ্ধ বুলি পোৱা যাব। ফ্ৰাইৰ ধাৰণাটো হ’ল— যদি ফাৰ্মাৰ অন্তিম প্ৰমেয়টো ভুল, অৰ্থাৎ যদি ফাৰ্মাৰ সমীকৰণটোৰ সমাধান থাকে তেন্তে এক বিশেষ শ্ৰেণীৰ এলিপ্টিক বক্ৰ পোৱা যাব যিখিনি মডুলাৰ নহয়। ইফালে টানিয়ামা-চিমুৰা অনুমানৰ মতে সকলো এলিপ্টিক বক্ৰই মডুলাৰ! দুবছৰৰ পাছতে, ফ্ৰাইৰ অনুমানটো শুদ্ধ বুলি কেন ৰিবেটে প্ৰমাণ কৰিলে!\n“Men of Mathematics”কে ধৰি গণিত বিষয়ক কেইবাখনো গ্ৰন্থৰ লগতে কেইবাখনো কল্প-বৈজ্ঞানিক উপন্যাসৰ লেখক, কবি, গণিতজ্ঞ এৰিক টেম্পল বেলে (১৮৮৩-১৯৬০) (চমুকৈ, ই টি বেল বুলি তেওঁ অধিক পৰিচিত) ফাৰ্মাক অপেছাদাৰী গণিতজ্ঞসকলৰ যুৱৰাজ বুলি অভিহিত কৰিছিল। বেলৰ এই গ্ৰন্থখনে বহু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক গণিত অধ্যয়নৰ প্ৰতি, গণিতক পেছা হিচাপে লোৱাৰ প্ৰতি অনুপ্ৰাণিত কৰিছে। ইয়াৰ ভিতৰত জন নাশ্ব আৰু এন্ড্ৰু ৱাইলছো অন্যতম। ১০ বছৰ বয়সত ৱাইলছে এদিন স্থানীয় পুথিভড়াল এটাৰ গণিত শাখাটোত গ্ৰন্থ খুচৰি থাকোঁতে ই টি বেলৰে “The Last Problem” নামৰ গ্ৰন্থখন দেখা পালে। ৱাইলছে অতি সৰুৰে পৰা অংক কৰি ভাল পাইছিল; তাৰোপৰি বিদ্যালয়ত যেতিয়া তেওঁ এটা “সমস্যা” পাইছিল ঘৰলৈ আহি তাৰ পৰাই নিজাকৈ আন এটা “সমস্যা” গঢ়ি লৈ সেইটোৰো সমাধান উলিওৱাত লাগিছিল। “The Last Problem”, গোটেই গ্ৰন্থখনত কেৱল এটা “সমস্যা”ৰ কথাই আলোচনা কৰা হৈছিল; সেইটো হৈছে— ফাৰ্মাৰ অন্তিম প্ৰমেয়। দেখাত ইমানেই সহজ সমস্যা, যিটো দহ বছৰীয়া ৱাইলছেই বুজি পাইছে, অথচ তিনিশ বছৰ পাৰ হৈ গৈছে সেইটো কোনেও সমাধান কৰিব পৰা নাই, আনকি মানৱ ইতিহাসৰ সৰ্বকালৰ মহান গণিতজ্ঞৰ বহুজনৰ চেষ্টাইয়ো সমাধান দিয়া নাই— কথাবোৰে ৱাইলছক সমস্যাটোৰ প্ৰতি তীব্ৰভাৱে আকৰ্ষণ কৰিবলৈ ধাৰিলে। ৱাইলছ বাস কৰিছে ফাৰ্মাতকৈ তিনিটা শতিকা পাৰ হৈ ভৱিষ্যতৰ এখন জগতত। তেওঁৰ মনলৈ এক ধাৰণা আহিল, ফাৰ্মাই জীৱনকালত যিমান গণিত শিকিছে তাতকৈ বহু বেছি পৰিমাণৰ গণিত তেওঁ এই শৈষৱতেই জানিবলৈ পাইছে। সেয়েহে, ফাৰ্মাই তেতিয়াই কৰিছে বুলি কৈ যোৱা সমাধানটো নিজে উলিয়াবৰ বাবে ৱাইলছে প্ৰচেষ্টা চলালে। তেওঁ সপোন দেখিবলৈ ধৰিলে যে তেওঁ এইটো সমাধান কৰিব। কিন্তু কলেজ পোৱালৈ তেওঁ বুজি উঠিল যে ইতিমধ্যে ওঠৰ আৰু উনৈশ শতিকাত বহু ব্যক্তিয়ে সমস্যাটো চৰ্চা কৰিছে। তেওঁ সেই পদ্ধতিবোৰ অধ্যয়ন কৰাত লাগিল। ইফালে, কুৰি শতিকাতো সমস্যাটো সমাধান কৰিবলৈ বুলি যিবোৰ পদ্ধতি খটুৱাব লগা হৈ আছে সেইবোৰো শত বছৰ ধৰি চলি আহিছে। আৰু এইটোও কৈ দিব নোৱাৰি যে সেইসমূহে সমস্যাটোৰ গভীৰলৈ বুজাত সহায় কৰিছে। গতিকে এনে এটা সমস্যাৰ লগত জড়িত হোৱা মানেই বছৰ বছৰ ধৰি ফলাফলহীন ভাৱে পাৰ কৰি দিয়া! ৱাইলছক ইয়াৰ পৰা আঁতৰি আহিবলৈ বহুতে পৰামৰ্শ দিলে। ১৯৭৪ চনত কেম্ব্ৰিজৰ অধ্যাপক জন ক’ৎছৰ তত্ত্বাৱধানত তেওঁ গৱেষণা আৰম্ভ কৰিলে। ক’ৎছেও একেই পৰামৰ্শ দিলে। ৱাইলছে নিজেও সেই কথা উপলব্ধি কৰি সমস্যাটো নিলগাই থ’লে, কিন্তু সি সদায়েই তেওঁ মনত লাগি থাকিল। ১৯৮০ চনত ৱাইলছে ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে, আৰু ১৯৮১ত প্ৰিন্সটনৰ ইনষ্টিটিউট ফৰ এডভান্সড ষ্টাডিত এটা পদত নিযুক্ত হয়। ১৯৮২ চনত তেওঁ প্ৰিন্সটন বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যাপনা আৰম্ভ কৰে।\n১৯৮৬ চনৰ গ্ৰীষ্মকালৰ এটি গধুলি। ৱাইলছে বন্ধু এজনৰ ঘৰত চাহ খাই আছিল। কথাৰ মাজতে এনেই হঠাতে বন্ধুজনে ক’লে— কেন ৰিবেটে টানিয়ামা-চিমুৰা আৰু ফাৰ্মাৰ অন্তিম প্ৰমেয়ৰ মাজত এটা সংযোগ প্ৰমাণ কৰিছে। খবৰটো শুনাৰ লগে লগে ৱাইলছৰ সৰ্ব-শৰীৰ যেন এটি বিজুলি তৰংগই জোকাৰি গ’ল! সেই মুহূৰ্ততে তেওঁৰ জীৱনৰ ধাৰাই সলনি হ’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে। ফাৰ্মাৰ অন্তিম প্ৰমেয়টো প্ৰমাণ কৰিবলৈ এতিয়া মাথোঁ ৱাইলছে এটা কামেই কৰিব লাগিব— টানিয়ামা-চিমুৰাৰ অনুমানটো প্ৰমাণ কৰিব লাগিব। যিহেতু টানিয়ামা-চিমুৰাৰ অনুমানটো হ’ল আধুনিক বীজগণিতৰ এটা সমস্যা, গতিকে ইয়াৰ প্ৰমাণৰ দিশে কৰা কামসমূহে সম্পূৰ্ণ প্ৰমাণটো সোনকালে হৈ নুঠালেও সেই কামখিনি পেছাদাৰী গণিতজ্ঞৰ জগতখনত বহু মূল্যৱান বুলি বিবেচিত হ’ব। এইটো হ’ল পেছাদাৰী জগতখনৰ এটা মূলসূঁতিৰ সমস্যা। গতিকে এনে এটা কামত জড়িত হ’লে উপহাস বা তেনেধৰণৰ কথা শুনা নাযাব। আনহাতে, ৱাইলছ হ’ল এলিপ্টিক বক্ৰ আৰু মডুলাৰ ফৰ্মৰ এজন বিশেষজ্ঞ। জন ক’ৎছৰ অধীনত তেওঁ ডক্টৰেট ডিগ্ৰীৰ বাবে গৱেষণা কৰিছিল এলিপ্টিক বক্ৰৰ বিষয়তে। গতিকে এইবাৰ, আশৈশৱৰ সপোনটো সাকাৰ কৰাৰ দিশে যাত্ৰাৰ পৰা ৱাইলছ থমকি ৰ’ব নুখুজিলে। কিন্তু, টানিয়ামা-চিমুৰাৰ অনুমানটো প্ৰমাণ কৰিবলৈ কেনেদৰে আগবাঢ়িব লাগিব সেয়া কোনেও নাজানে। তাৰ বাবে নিজেই সৃষ্টি কৰি ল’ব লাগিব সম্পূৰ্ণ নতুন পদ্ধতি।\nবহুতে ভাবিছিল টানিয়ামা-চিমুৰাৰ অনুমানটো প্ৰমাণ কৰিবলৈ প্ৰয়োজন হ’ব বহু যুগৰ। আনহাতে বহুতে ব্যংগও কৰিছিল— ফাৰ্মাৰ অন্তিম প্ৰমেয়ৰ প্ৰমাণৰ দিশত যিটো কথাই জড়িত হয় সেইটোৰেই ফলাফল সদায় শূন্য, গতিকে টানিয়ামা-চিমুৰা অনুমানেও একো দিবগৈ নোৱাৰে! কিন্তু সম্পূৰ্ণ নাটকীয় ব্যাখ্যাৰে যুগান্তকাৰী প্ৰমাণ লৈ মাথোঁ সাত বছৰৰ পাছতেই মঞ্চত প্ৰৱেশ কৰি দৃশ্যপট সলনি কৰি পেলাবলৈ যে কোনোবা আহি আছে সেই কথা কোনেও ততেই ধৰিব নোৱাৰিলে। কাৰণ, ৱাইলছে ল’লে এটা সাংঘাটিক সিদ্ধান্ত!\nফাৰ্মাৰ অন্তিম প্ৰমেয়ৰ লগত জড়িত কাম বুলি গম পালেই সি সহজেই অলেখ মানুহৰ আগ্ৰহৰ বস্তুত পৰিণত হৈ পৰিব; আনৰ এনে আগ্ৰহে মনোযোগ কাঢ়ি নিলে বহু বছৰ পৰ্যন্ত কৰিবলৈ গৈ থকা এটা কামত, যিটো নেকি সম্পূৰ্ণ বিমূৰ্ত, তাত সম্পূৰ্ণ মন দিয়া সম্ভৱ হৈ থাকিব জানো? ৱাইলছে এটা বুদ্ধি খটুৱালে। সেই সময়তেই এটা গৱেষণাৰ ফলাফল প্ৰকাশ কৰিবলৈ তেওঁ সাজু হৈ আছিল। তেওঁ লগে লগেই, সেইটো সম্পূৰ্ণকৈ প্ৰকাশ নকৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈ ল’লে। সেই কামখিনিকে অংশ অংশ কৰি ছমাহ-সাত মাহৰ মূৰে মূৰে প্ৰকাশ কৰিবলৈ ঠিক কৰিলে। যাৰ দ্বাৰা সহকৰ্মীসকলে গম পাই থাকিব যে তেওঁ স্বাভাৱিকভাৱেই গৱেষণা কৰি আছে। ৱাইলছ হ’ল এনে এজন সাংঘাটিক সৃষ্টিশীল আৰু প্ৰচুৰ উৎপাদনক্ষম মানুহ যে ইতিমধ্যেই তেওঁ নতুন প্ৰজন্মৰ শ্ৰেষ্ঠ গণিতজ্ঞসকলৰ এজন বুলি খ্যাতি অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল; কিন্তু লাহে লাহে কামৰ অগ্ৰগতিৰে কনফাৰেন্স, চেমিনাৰ আদিত তেওঁৰ উপস্থিতি প্ৰায় শূন্য যেন হৈ পৰা বাবে বহুতো সহকৰ্মীয়ে ৱাইলছৰ প্ৰতিভা নিঃশেষ হৈ যোৱা বুলিও সন্দেহ কৰিবলৈ ধৰিলে, কোনোবাই ভাবিলে— ৱাইলছ খটম! ইফালে গোপনে তেওঁ চলাই থাকিল টানিয়ামা-চিমুৰা অনুমান প্ৰমাণ কৰাৰ সাধনা, যিটো কামৰ কথা কোনেও ঘুণাক্ষৰেও সন্দেহেই কৰিব নোৱাৰিলে। মাথোঁ পত্নী নাদাইহে জনিবলৈ পাইছিল— বিয়াৰ দুনিশামানৰ পাছত। নাদা নিজেও আছিল এগৰাকী তীক্ষধী ব্যক্তি, তেওঁ প্ৰিন্সটনৰে আণৱিক জীৱবিজ্ঞানৰ ডক্টৰেট। প্ৰমেয়টোৰ কথা তেওঁ আগতেই শুনিছিল, অৱশ্যে প্ৰমেয়টোৱে গণিতজ্ঞসকলক কেনেদৰে জোকাৰি আছিল সেয়া তেতিয়া তেওঁ ভালকৈ জনা নাছিল। ৱাইলছে সম্পূৰ্ণৰূপে মাথোঁ সমস্যাটো আৰু পৰিয়ালৰ মাজত সোমাই পৰিবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছিল।\nযি নতুন বস্তু ৱাইলছে বিচাৰি উলিয়াব লগা হৈছিল, তেওঁ কৈছে— সেয়া ক’ৰ পৰা আহিছিল সেইটো ৰহস্য! পুৱা-গধুলি, অহৰহ সেই সমস্যাটোৱেই তেওঁৰ মগজুত ঘূৰি আছিল। যেতিয়া তেওঁ কঠিন মুহূৰ্তৰ মুখামুখি হৈছিল, য’ত পৰৱৰ্তী মুহূৰ্তত তেওঁ কোনটো ধৰণেৰে কামটোত আগবাঢ়ি এটা নতুন ধৰণ সৃষ্টি কৰি ল’ব লাগিব সেই কথা একেবাৰেই নাজানে, তেনে মুহূৰ্তত তেওঁ সাধাৰণতে প্ৰায়েই ওচৰৰ হ্ৰদটোৰ পিনে খোজ কাঢ়িবলৈ গৈছিল। সেইখিনি সময়ত তেওঁ কিছু শিথিলতা অনুভৱ কৰিছিল, কিন্তু সেয়া আছিল অৱচেতন মনক অধিক সক্ৰিয়তাৰে ক্ৰিয়া কৰিবলৈ দিয়া মুহূৰ্ত। ৱাইলছৰ ভাষাৰে, গোটেই কামটো আছিল এটা অন্ধকাৰ অপৰিচিত দালানৰ মাজেৰে যাত্ৰাৰ দৰে কথা— প্ৰথমে এটা কোঠালীত প্ৰৱেশ কৰি অন্ধকাৰত আচবাববোৰ খেপিয়াই খেপিয়াই চাই গম পোৱা গ’ল কোঠালীটো কেনেকুৱা, তাত কি কি আছে…, আৰু শেষত ছমাহৰ মূৰত অকস্মাতে লাইটৰ চুইছটো বিচাৰি পাই সেইটো অন কৰাৰ লগে লগে হঠাতে সকলোখিনি জাতিস্কাৰ হৈ উঠিল, গম পোৱা গ’ল প্ৰকৃততে কোন স্থানত উপনীত হৈছে…। তাৰ পাছত প্ৰৱেশ কৰিবলগীয়া হ’ল পৰৱৰ্তী অন্ধকাৰ কোঠালীটোত, পুনৰ আৰম্ভ হ’ল একেদৰেই অন্বেষণ…। ৱাইলছে জানিছিল, তেওঁ শুদ্ধ দিশেই গৈ আছে, কিন্তু তেওঁ লক্ষ্যত উপনীত নহ’বগৈয়ো পাৰে! কাৰণ, পৰৱৰ্তী স্তৰটোত তেওঁ যিটো পদ্ধতি খটুৱাব লাগিব সেইটো এনেকুৱাও হ’ব পাৰে যিটো উদ্ভাৱন কৰিবলৈ শত বছৰ লাগি যাব; “So even if I was on the right track, I could be living in the wrong century.”\nশেষৰ সময়ত ৱাইলছে দুজন সহকৰ্মী নিক কাৎজ (ওপৰত উল্লেখিত পুনৰীক্ষকজন) আৰু পিটাৰ চাৰনাকৰ সৈতে পৃথকে পৃথকে প্ৰমাণটোৰ সম্পৰ্কীয় আলোচনা কৰিছিল। দুয়োজনেই আছিল সংখ্যাতত্ত্বৰ পাৰদৰ্শী। আৰু ৱাইলছে বিশ্বাস কৰিছিল, তেওঁলোকে আনক কথাটো নজনাই। তেওঁলোকে সেই বিশ্বাস ৰাখিছিল। চাৰনাকে পিছত কৈছিল, কথাটো শুনাৰ পাছত তেওঁ আৱেগ-বিবশ যেন হৈ পৰিছিল, উত্তেজিত হৈ উঠিছিল, অশান্তিত সেইদিনা নিশা তেওঁ ভালকৈ শোৱাটোও কঠিন হৈ পৰিছিল।\nঅৱশেষত, সাত বছৰৰ মূৰত প্ৰমেয়টোৰ প্ৰমাণ সম্পূৰ্ণ হোৱা বুলি ৱাইলছে বিশ্বাস কৰিলে। আৰু সেই সময়তেই কেম্ব্ৰিজৰ আইজাক নিউটন প্ৰতিষ্ঠানত জন ক’ৎছে এখন কনফাৰেন্স আয়োজন কৰিছিল। যি কেম্ব্ৰিজতে ৱাইলছে শৈষৱত প্ৰমেয়টো প্ৰমাণ কৰাৰ সপোন দেখিছিল, তাতেই তাৰ প্ৰমাণটো আগবঢ়োৱাৰ যথোপযুক্ত স্থান বুলি তেওঁ বিবেচনা কৰিলে। কনফাৰেন্সখনত উপস্থিত থকা এজন গণিতজ্ঞ বেৰী মেজৰ, যিজনেই পিছত ৱাইলছৰ গৱেষণা-পত্ৰখনৰ সম্পাদক আছিল আৰু ছভাগ কৰি পুনৰীক্ষকসকলক ভগাই দিছিল, তেওঁ তিনিবছৰৰ পাছত প্ৰসংগক্ৰমে কৈছিল— “I’d never seenalecture series in mathematics like that before. What was unique about those lectures were the glorious ideas, how many new ideas were presented, and the constancy of his dramatic build-up that was suspenseful until the end.”\nপ্ৰমাণটোৰ সুৰুঙাটোৰ কথা জনাৰ পাছত গৱেষণা-পত্ৰখনৰ ড্ৰাফ্ট এটা মুকলি কৰি দিলে সকলোৱে সেইটো দূৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব পাৰিব বুলি বহুতে আহ্বান জনাইছিল। কিন্তু ৱাইলছে সেইটো নকৰিলে। ৱাইলছ পুনৰ একাগ্ৰচিত্ত হৈ পৰাৰ সময় সেয়া। কিন্তু একেসময়তে সেয়া আছিল লজ্জানত হ’বলৈ বাধ্য হোৱাৰো সময়। সুৰুঙাটো প্ৰকৃততে কি সেয়া কেৱল পুনৰীক্ষককেইজন আৰু ৱাইলছৰ কেইজনমান অতি বিশ্বাসী বন্ধুৱেহে জানিছিল। চাৰনাকে ৱাইলছক পৰামৰ্শ দিলে যে তেওঁ একেলগে কাম কৰিবলৈ পচণ্ড কৰা লগ এজন লৈ ল’লে ভাল হ’ব। ৱাইলছে তেওঁৰ এসময়ৰ গৱেষক-ছাত্ৰ ৰিচাৰ্ড টেইলৰৰ লগত যোগাযোগ কৰিলে, তেওঁ তেতিয়া এজন আগশাৰীৰ সংখ্যাতত্ত্ববিদ হিচাপে কেম্ব্ৰিজত আছিল। তাৰ পাছত এবছৰ পাৰ হৈ গ’ল, তেওঁলোকে যি কৰি আছে সেয়া যেন প্ৰমাণটোত খটুৱাব পৰা নাই, সম্পূৰ্ণ হৈ উঠা নাই প্ৰমাণটো। সহকৰ্মীসকলৰ অৱস্থা— ৱাইলছক কি বুলি কি সুধিব তাৰ যেন একো ভাষা নাই! কোনোবা এজনে কেতিয়াবা আন এজনক কৈছিল— “আজি পুৱা ৱাইলছক দেখিছিলোঁ”, আনজনে সুধিছিল— “তেওঁ হাঁহিছিলনে?” কোনোবাজনে উত্তৰ দিছিল— “অ’…., হাঁহিছিল; কিন্তু ইমান সুখী যেন লগা নাছিল”…। শেষত ৱাইলছে কামটো বাদ দিয়াটোকে ঠিক কৰিছিলে, কিন্তু ১৯৯৪ৰ ১৯ চেপ্তেম্বৰৰ দিনা তেওঁ প্ৰমাণটো সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ সক্ষম হ’ল। আৰু ১৯৯৫ৰ মে’ সংখ্যাৰ “Annals of Mathematics”ত সেয়া প্ৰকাশ পালে দুখন গৱেষণা-পত্ৰৰ ৰূপত। এখন ৱাইলছৰ, “Modular elliptic curves and Fermat’s Last Theorem”; আৰু আনখন “Ring theoretic properties of certain Hecke algebras”, টেইলৰৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে।\nপ্ৰশ্ন হয়: ফাৰ্মাই ৩৫০ বছৰৰ আগতে এই একেটা প্ৰমাণেই কৰিছিল নে? নাই, সেইটো সম্ভৱ নহয়। সেয়েহে কোনো কোনোৱে আশা কৰে: বেলেগ কিবা সহজ প্ৰমাণো কেতিয়াবা ওলাবগৈ পাৰে। আনহাতে এনেকুৱাও হ’ব পাৰে— ফাৰ্মাই কৰা প্ৰমাণটোত মাজতে ভুল হৈছিল যিটো তেওঁ গমেই নাপালে; কিন্তু অনুমানটোহে শুদ্ধ হৈ গ’ল!\nৱাইলছে টানিয়ামা-চিমুৰা অনুমানটো সম্পূৰ্ণ প্ৰমাণ কৰিবলগা হোৱা নাছিল, তেওঁ এক বিশেষ শ্ৰেণী এলিপ্টিক বক্ৰৰ বাবেহে প্ৰমাণ কৰিছিল, যিটো অংশ ফাৰ্মাৰ অন্তিম প্ৰমেয় প্ৰমাণ কৰিবলৈ প্ৰয়োজন। ৱাইলছৰ ব্যাখ্যাৰ পথৰেই আগবাঢ়ি চাৰিবছৰমানৰ পাছত টেইলৰকে ধৰি কেইবাজনো গণিতজ্ঞই অনুমানটো সম্পূৰ্ণকৈ প্ৰমাণ কৰে।\nওপৰত উল্লেখ কৰা চাইমন সিঙে “Fermat’s Last Theorem” শীৰ্ষক গ্ৰন্থখন লিখাৰ পূৰ্বে ১৯৯৬ চনত একে নামৰে ৫০ মিনিটৰ এখন তথ্যচিত্ৰ পৰিচালনা কৰিছিল। যথেষ্ঠ জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰা তথ্যচিত্ৰখনে “শ্ৰেষ্ঠ তথ্যচিত্ৰ”ৰ BAFTA বঁটাকে ধৰি কেইবাটাও বঁটা লাভ কৰিছিল। পিছলৈ সেইখন “The Proof” নামেৰে পুনৰ্নামকৰণ কৰা হয়।\nতথ্যচিত্ৰখনত ৱাইলছৰ ত্ৰিশ বছৰীয়া অগাধ আসক্তি আৰু আঠ বছৰীয়া কৃচ্ছ্ৰসাধনাৰ কথা বৰ্ণিত হৈছে। তাতেই তেওঁ যেতিয়া সেই ১৯ চেপ্তেম্বৰৰ দিনটোৰ কথা বৰ্ণনা কৰিবলৈ লয়, অতি আৱেগিক হৈ উঠে বাৰে বাৰে। ইতিমধ্যে, কামটো এৰি দিম বুলি ভবাৰ পাছত যেতিয়া সেইদিনা তেওঁ আকৌ এবাৰৰ বাবে চাওঁ বুলি, বাৰে বাৰে জানিবলৈ চেষ্টা কৰিছে আচলতে সমস্যাটো হৈছে কি, কিয় সেইটোৱে কাম কৰা নাই . . ., তেনেতে হঠাতে, সম্পূৰ্ণ অবিশ্বাস্যভাবে এক অভাৱনীয় revelation লাভ কৰে তেওঁ . . .। সেই অনুভৱক বৰ্ণনা কৰিবলৈ লৈ দচকু সেমেকি উঠিছে ৱাইলছৰ। তেওঁ কৈছে— সেইটো তেওঁৰ কৰ্ম-জীৱনৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ মুহূৰ্ত। কৈ পুনৰ আৱেগিক হৈ পৰিছে। আৱেগ নিয়ন্ত্ৰণ কৰি একো বৰ্ণাব নোৱাৰি মূক হৈ ৰৈছে বহু সময়। তেওঁ পুনৰ ক’বলৈ চেষ্টা কৰিছে— সেইয়া আছিল বৰ্ণনাতীত সৌন্দৰ্যপূৰ্ণ, অতিশয় সৰল আৰু সুষমাপূৰ্ণ যে ৱাইলছে বিশ্বাসেই কৰিব নোৱাৰি সেইদিনা তাতেই বিশ মিনিট ধৰি তধা লাগি ৰৈ আছিল। দিনত ডিপাৰ্টমেণ্টলৈ গৈ ঘূৰি আহি তেওঁ পুনৰ চালে, হয় সেইয়াই কাম কৰিছে। নিশা তেওঁ তাৰেই ওপৰতে শুই পৰিল। পিছদিনা পুনৰ পৰীক্ষা কৰি চালে, আৰু হয়, তেওঁৰ প্ৰমাণটো সম্পূৰ্ণ হ’ল, সন্তুষ্ট হৈ তেওঁ নাদাৰ ওচৰলৈ নামি গ’ল— “I’ve got it, I think I’ve got it, I’ve found it” . . . । তথ্যচিত্ৰখনৰ প্ৰথম মিনিটতো দেখুওৱা হয় ইয়াৰ কেইটিমান মুহূৰ্ত; য’ত তেওঁ ক’বলৈ লৈছে — “মই আকৌ কেতিয়াবা কৰিবলগীয়া কোনো কামেই পুনৰ . . .।” নাই, একো ক’ব নোৱাৰি আকৌ ৰৈ গ’ল তেওঁ, আৰু শেষত লাজৰ হাঁহি মাৰি “I’m sorry” বুলি কেমেৰাৰ পৰা মুখ আঁতৰাই লৈ গ’ল . . .।\nহেজাৰ কৰ্ষণৰ শেষতো অব্যক্ত হৈ থকা সেই ধাৰণা, যি এতিয়ালৈকে অহাই নাই, সি প্ৰগাঢ় ৰহস্যক ঢাঁহিমুহি ফালি হঠাৎ জাতিস্কাৰ হৈ উঠিল অবিশ্বাস্যভাৱে। অন্বেষণ আৰু হতাশাৰ অতল শূন্যৰ পৰা অকস্মাতে বোধপ্ৰাপ্তিৰ উচ্চতম শীখৰলৈ উঠি অহিছিল ৱাইলছ সেই মুহূৰ্তত। ই যেন সৃষ্টিশীলতাৰ সৈতে একত্ব হৈ পৰা এটি মুহূৰ্ত। যি সংলগ্নতা পুনৰ হেৰাই যাব ক্ষন্তেক মুহূৰ্তৰ পাছতে! মানুহৰ উদ্ভাৱণী ক্ষমতাক অনুধাৱন কৰা, অমল গাণিতীক সৌন্দৰ্য উপভোগ কৰা, এনে এটা সৃষ্টিশীল মুহূৰ্ত দুনাই নাহে বুলি অনুভৱ কৰিয়েই সেই মুহূৰ্তটো সুঁৱৰি ৱাইলছ আৱেগিক হৈ উঠিছিল নেকি?\nএতিয়া কাৰোবাৰ মনলৈ এটা প্ৰশ্ন আহিব পাৰে— “ইমান অহোপুৰুষাৰ্থৰ মূৰত ফাৰ্মাৰ অন্তিম প্ৰমেয়টো সত্য বুলি প্ৰমাণিত হ’ল বাৰু, কিন্তু তাৰ পৰা আমাৰ কিনো লাভ হ’ল? এটা ঘনকক দুটা ঘনকলৈ ভাগ কৰিব নোৱাৰি। বা দুটা ঘনক লগ লগাই এটা ঘনক পাব নোৱাৰি। বা উচ্চতম ঘাতৰ ক্ষেত্ৰতো কথাটো প্ৰযোজ্য বুলি আমি গম পালোঁ। কিন্তু তাৰ পৰা আমাৰ কি লাভ হ’ল?”\nএই প্ৰশ্নটোৰ অৰ্থ এনেকুৱাই নহয় জানোঁ— “সাগৰৰ তলীত যে কি কি জীৱ আছে তাক মানুহে অন্বেষণ চলাই, তাৰ পৰা আমাৰ কি লাভ হয়নো?” বা “এভাৰেষ্ট শৃংগটোত যে মানুহ উঠিলগৈ, ইমান বিপদ অতিক্ৰম কৰি, তাৰ পৰা আমাৰ কি লাভ হ’লনো?”\nএইয়া হ’ল, মানৱজাতিৰ কৌতুহল আৰু সত্য অন্বেষণৰ কাহিনী।\nকিন্তু ফাৰ্মাৰ অন্তিম প্ৰমেয়ৰ ক্ষেত্ৰত এতিয়া ইয়াৰ ফলাফল কেৱল বিমূৰ্ত বুলিয়েই কৈ থ’লে ভুল কৰা হ’ব। আজি পোনপটীয়াকৈ আখৰে আখৰে প্ৰমেয়টোৰ ব্যৱহাৰ নাই, কিন্তু তাৰ প্ৰমাণৰ দিশে ৩৫০ বছৰ ধৰি কৰি থকা কামখিনিয়ে যে গণিতৰ এটি শাখাক প্ৰাচুৰ্যময় কৰি তুলিলে, তাৰে বহু উপাদান আমি ব্যৱহাৰ কৰি আছোঁ আজি আমাৰ দৈনন্দিন জীৱনত। উদাহৰণস্বৰূপে, এই বিকাশৰ ফলতে সৃষ্ট আধুনিক বীজগণিত ব্যৱহাৰ কৰা হয় অনলাইন লেনদেন, ডিজিটেল তথ্য সৰবৰাহৰ নিৰাপত্তা ব্যৱস্থা ইত্যাদিত। আমি এটিএম কাৰ্ডৰ সহায়েৰে ধন উলিয়াওঁতে বা ডেবিট কাৰ্ডৰ সহায়ত বস্তু ক্ৰয় কৰোঁতে নিজৰ অজ্ঞাতেই সদায় সেইয়া ব্যৱহাৰ কৰি আছোঁ, যিখিনি আয়ত্ব কৰিব পৰা মানুহ গোটেই বিশ্বত হয়তো ২০০জনহে হ’ব, কিন্তু তাৰ ফল আমি পাই আছোঁ। আজি যিখিনি ব্যৱহাৰ হৈছে সেইখিনিও, অৰ্ধশত বছৰৰ পূৰ্বে অংকুৰণ ঘটা প্ৰাৰম্ভিক সময়ত, ভৱিষ্যতে কিবা কামত আহিবগৈ বুলি কোনেও ভাবিবই পৰা নাছিল। ইয়াৰ উপৰি ভৱিষ্যতে এদিন আখৰে আখৰেও প্ৰমেয়টো ব্যৱহাৰ হৈ যাবগৈয়ো পাৰে…। ৱাইলছেও আন এক প্ৰসংগত কৈছিল যে— এটা ভাল গাণিতিক সমস্যাৰ সজ্ঞাটো হ’ল সেই সমস্যাটোতকৈয়ো তাৰ সমাধানৰ দিশত সি কেনেধৰণৰ গাণিতীক বিষয়বস্তু উৎপন্ন কৰে সেইটোহে।\nপুনশ্চ : কেম্ব্ৰিজৰ অধ্যাপক, ৰয়েল ছচাইটিৰ সদস্য, যি জন ক’ৎছৰ অধীনত এন্ড্ৰু ৱাইলছে তেওঁৰ ডক্টৰেট ডিগ্ৰীৰ বাবে গৱেষণা কৰিছিল সেইগৰাকী ব্যক্তিৰ অধীনতে অসমৰ এজন ব্যক্তিয়েও ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লৈছিল। তেওঁ হ’ল অনুপম শইকীয়া। কেইবছৰমান আগতে গণিত চ’ৰাৰ এটি সাক্ষাৎকাৰত তেওঁক সোধা হৈছিল— “ফাৰ্মাৰ অন্তিম উপপাদ্যটো প্ৰমাণ হোৱাৰ পাছত এটা সক্ষাৎকাৰত এন্ড্ৰু ৱাইলছক সোধা হৈছিল যে প্ৰমেয়টোৰ কোনো ব্যৱহাৰিক প্ৰয়োগ নাই, ই এটা কেৱল বিমূৰ্ত প্ৰশ্ন মাথোঁ, অথচ এনে এটা প্ৰমাণৰ বাবে মানুহে কিয় ইমান চেষ্টা কৰে? একেটা প্ৰশ্নৰে উত্তৰ আপুনি কি বুলি দিব বিচাৰে আৰু এই প্ৰমাণটো ব্যৱহাৰ কৰি বৰ্তমান কিবা নতুন দিশ আবিষ্কৃত হৈছে নেকি?”\nতেওঁ উত্তৰ দিছিল—\n“মোৰ মতে এয়া ভাল কথাই যে মানৱজাতিয়ে কেৱল ব্যৱহাৰিক প্ৰয়োগৰ কথা ভাবিয়েই সময় কটোৱা নাই। বহুতো মনীষীয়ে কেৱল সত্যৰ সন্ধান কৰে, গণিতৰেই হওক বা দৰ্শনৰে হওক। জ্ঞানৰ তৃষ্ণাই তেওঁলোকক আকুল কৰে, সত্যৰ সম্ভেদ নোপোৱালৈকে তেওঁলোক তৃপ্ত নহয়। জ্ঞানৰ পৰিধি বঢ়াবলৈ বিমূৰ্ত ধাৰণাৰ অতীৱ প্ৰয়োজন আছে। তদুপৰি বিমূৰ্তৰূপেৰে আৰম্ভ হোৱা বহুতো ধাৰণাৰে প্ৰায়োগিক দিশো পিছলৈ আবিষ্কাৰ হোৱাৰ উদাহৰণ বহুতেই আছে। ফাৰ্মাৰ প্ৰমেয়ৰ ব্যৱহাৰিক কোনো প্ৰয়োগ এতিয়ালৈকে ঘটা নাই, কিন্তু গণিত বিষয়টোৰ উত্তৰণত ইয়াৰ ভূমিকা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ।”\nদেৱদাস আৰু ৰিচাৰ্ড ফিলিপছ ফাইনমেন\nবিশ্ব পৰিৱেশ দিৱস আৰু হিয়া দিয়া নিয়া


সত্তা..... এক অবিৰত যাত্ৰা…..: March 2016\nদিল্লীৰ হোলি বৰ বেয়া পাওঁ। প্ৰায় দহ দিনমান আগৰ পৰা বেলুনত পানী বা ৰং মিহলি পানী ভৰাই ৰাষ্টাৰে চিনাকি-অচিনাকি যিয়েই যায় সকলো মানুহৰ গালৈ দলি মাৰে। গাত পানী ভৰ্তি বেলুন পৰাজনেহে বুজি পায় সেইটো আহি গাত লাগিলে কিমান চেংচেঙাই যায়। যন্ত্ৰণাখিনি কাটি কৰি থ'লেও বেলুনটো ফাটি যে কাপোৰ তিয়াই সেয়া আৰু বিৰক্তিকৰ। তাতে দিল্লীৰ উতনুৱাখিনিৰ লক্ষ্য আকৌ ছোৱালীবোৰ আৰু ছোৱালীৰ স্পৰ্শকাতৰ ঠাইবোৰ। যেন সেই ঠাইখিনিলৈ বেলুন এটা মাৰি ফুটাব পাৰিলেই জীৱনৰ লক্ষ্য পূৰ্ণ হয়, যেন বহুদিনীয়া হাবিয়াস পূৰ্ণ হয় সিহঁতৰ চকুৱে-মুখে সেই ভাব-ভংগী। মুঠৰ ওপৰত সিহঁতৰ বাবে ই এটা বিকৃত মানসিক প্ৰাপ্তি আৰু প্ৰশান্তি।\nমোৰ বান্ধবী আৰু মই প্ৰায়ে ভেলপুৰী খোৱা দোকানখনৰ মালিকজনৰ বয়স প্ৰায় ষাঠিৰ ওচৰা-ওচৰি। সদায় চাফা বগা কূৰ্তা-পায়জামা পিন্ধে। আজিও আমি তালৈ গৈ তেখেতক ভেলপুৰী দিবলৈ কৈ দুয়োজনীয়ে কথা পাতি আছিলোঁ। কথাৰ মাজত ওলাল আচলতে হোলি কোন দিনা? কালিলৈ নে পৰহিলৈ? ক'লোঁ, "কালিলৈ হোলিকা দহন।" আমাৰ কথা শুনি থকা তেখেতে লগে লগে মাত দিলে, "ৱো ভি বুৰি বাত হেয়।" আমি দুয়ো অবাক হৈ তেখেতৰ মুখলৈ চালোঁ। তেখেতে আকৌ ক'লে, "হোলিকা এক ফিমেল থী। ঔৰতকো জলানা অচ্ছি বাত নহী হেয়। হা, উচনে এক খতা কি থী। তো উচী কাৰণচে ইতনে চাল চে উচকো লোগ জলাতে আ ৰহে হে। তো অব বচ ভী কৰো। অউৰ কিতনা চজা দোগে উচে? ইতনে চাল চে তো জলতী আ ৰহী হে। অব চে বন্ধ হোনা চাহিয়ে।" আমি দুয়ো ভেলপুৰী লৈ ঘূৰি অহাৰ বাটত ক'লোঁ, "আধুনিক মনৰ মানুহ।"\nসমাজত নাৰীৰ স্থান কি? নাৰীৰ স্থান পুৰুষৰ ভৰিৰ তলুৱাত নে হৃদয়ত? নাৰী পুৰুষৰ ভৰিৰ জোতা নে কান্ধত কান্ধ মিলাই, খোজত খোজ মিলাই আগুৱাই যোৱা সহযাত্ৰী? সমাজত নাৰী সুৰক্ষিত নে? দেখাক দেখি এইবোৰ প্ৰশ্ন মনলৈ আহিলেও আজিৰ সময়ত নাৰীৰ স্থান যথেষ্ট ভাল। সচৰাচৰ অহা এটা অভিযোগ, পুৰুষে নাৰীক শোষণ কৰে। কিন্তু নাৰীয়েও নাৰীক শোষণ কৰে। পুৰুষে যদি পুৰুষ হৈ নাৰীৰ সুবিধা লয়, এনে কিছুমান নাৰীও আছে যিয়ে নিজে নাৰী হোৱাৰ সুবিধা লয়। কিছুমান এনে নাৰী আছে যিয়ে নিজে নাৰী হোৱাৰ বিনিময়ত স্বামী আৰু তেওঁৰ ঘৰখনৰ ওপৰত যৌতুক বিচৰাৰ মিছা অভিযোগ আনি আইনৰ সহায় লয়, টকা-পইচা সৰকায়। কিছুমান নাৰীয়ে নিজে নাৰী হোৱাৰ বিনিময়ত নিজৰ অভীষ্ট সিদ্ধি নহ'লে বা নিজৰ অভীষ্ট পূৰ্ণ কৰিবলৈ পুৰুষ সহকৰ্মী বা যিকোনো পুৰুষৰ ওপৰত যৌন নিৰ্যাতনৰ অভিযোগ দি দিব পাৰে। যি ক্ষেত্ৰত নাৰীয়ে নিজে নাৰী হোৱাৰ সুবিধা লয়, তাত পুৰুষৰ স্থান ক'ত?\nয'ত কিছুমান নাৰীয়ে নিজে নাৰী হোৱাৰ সুবিধা ল'য় তাতেই নাৰীক সন্মান যঁচা সেই ভেলপুৰী বেচা মানুহজনো আছে। য'ত ষাঠিৰ দেওনা গৰকা বা গৰকিবলৈ যোৱা মানুহগৰাকীয়ে হোলিকা নাৰী আছিল বাবেই হোলিকা দহন বন্ধ হোৱা উচিত বুলি কয় তাতেই আকৌ হোলিৰ নামত উদণ্ড যুৱকবোৰে ছোৱালীৰ স্পৰ্শকাতৰ ঠাইলৈ পানীৰে ভৰা বেলুন মাৰি অমানুষিক আনন্দত উত্ৰাৱল হয়।\nPosted by Mitali at 12:00 AM No comments:\nতেওঁৰ ডিঙিৰ কাষত লকলকাই থাকে\nবহুদিনৰ মৌনতা ভাঙি\nওলাই আহিব খোজে কথাবোৰ\nকথা চহকী দিনবোৰত\nতেওঁৰ মনৰ মানুহ তেওঁৰ কাষত নাছিল\nমানুহ থাকিলেও সময় নাছিল\nতেওঁ বিদ্ৰোহ কৰিছিল\nমানুহ আৰু সময়ৰ প্ৰতি\nহাতত নিচান লৈ তেওঁৰ মৌন সমদল\nসিদিনা মনৰ মানুহো আছিল\nআৰু সময়ো আছিল\nনাছিল কথা চহকী দিনবোৰ\nচিনাকি-অচিনাকি মুখবোৰৰ মাজত সদাব্যস্ত তেওঁ\nশংকাৰ ডাৱৰ কেতিয়াবা বৰষুণ হৈ নামে\nমুহূৰ্তৰ বিৰতিত বৰষুণবোৰো ভাপ হৈ উৰে\nকথাবোৰ লকলকাই থাকে\nলকলকাই থকা কথাৰে বাৰিষাৰ বান নামে\nচিনাকি-অচিনাকি মুখবোৰৰ মাজত\nতেওঁ নিজকে হেৰুৱাই পেলায়\nআৰু আমি বিচাৰি ফুৰোঁ তেওঁক\nতেওঁ ঘূৰি ফুৰা তেওঁৰ আপোন আমাৰ অচিন পৃথিৱীত\nআমাৰ খোজবোৰ কঁপি উঠে\nখোজে প্ৰতি পিচলি পৰাৰ ভয়\nকথা চহকী দিনবোৰ ঘূৰি আহে\nএইবাৰ মনৰ মানুহো আছিল\nকিন্তু আমাৰ বাবে নাছিল তেওঁ...\nPosted by Mitali at 12:16 AM No comments:\nমূল: खोल दो (উৰ্দু)\nছআদত হচন মণ্টো\nঅমৃতসৰৰ পৰা বিশেষ ৰেল গাড়ী দুপৰীয়া দুই বজাত চলিল আৰু আঠ ঘণ্টা পাছত মুগলপুৰাত উপস্থিত হ'ল৷ বাটতে বহুতো মানুহ হত্যা কৰা হ'ল৷ অনেকজন জখমী হ'ল আৰু কিছুমানে বাট হেৰুৱাই অবাটে গ’ল৷\nপুৱা দহ বজাত যেতিয়া কেম্পৰ শীতল মজিয়াত ছিৰাজুদ্দিনে চকু মেলি চাৰিওফালে পুৰুষ, মহিলা আৰু শিশুৰে ভৰা জনসমুদ্ৰ দেখিলে তেতিয়া তেওঁৰ বোধ শক্তি যেন আৰু হ্ৰাস পালে৷ বহু পৰলৈ তেওঁ একেথৰে গোমা আকাশখনলৈ চাই থাকিল৷ যদিও তেতিয়া কেম্পত হৈ-হাল্লা হৈ আছিল তথাপিও বৃদ্ধ ছিৰাজুদ্দিনৰ কাণ দুখন যেন বন্ধ হৈ সোপা মাৰি ধৰিছিল৷ তেওঁ একো শুনা পোৱা নাছিল৷ তেওঁক দেখিলে গভীৰ চিন্তাত মগন হৈ থকাৰ দৰে লাগে যদিও প্ৰকৃততে সেয়া নহয়৷ তেওঁৰ চুৰ্তি-বুদ্ধি, তৎ-ভৎ হেৰাই গৈছিল৷ তেওঁৰ সমগ্ৰ অস্তিত্ব যেন শূন্যত ওপঙি আছিল৷\nউদ্দেশ্যবিহীনভাবে গোমা আকাশখনলৈ চাই চাই ছিৰাজুদ্দিনৰ দৃষ্টি বেলিটোৰ ওপৰত নিবদ্ধ হ'ল৷ বেলিৰ প্ৰখৰ ৰশ্মি তেওঁৰ অস্তিত্বৰ সিৰাই সিৰাই সোমাই গ'ল আৰু তেওঁ উঠি বহিল৷ তেওঁৰ মগজুৰ ভিতৰত তড়িৎ গতিত ওপৰা-ওপৰিকৈ কেইবাখনো ছবি পাৰ হৈ গ'ল--- লুট-পাত, জুই, দৌৰা-ঢপৰা, ষ্টেশ্যন, গুলিয়া-গুলি, নিশা আৰু চকিনা... ছিৰাজুদ্দিন একে কোবে উঠি থিয় হ'ল আৰু পগলাৰ দৰে তেওঁ চাৰিওফালে বিয়পি পৰা জনসমুদ্ৰ ফালি চিৰাচিৰ কৰিবলৈ ধৰিলে৷\nসম্পূৰ্ণ তিনি ঘণ্টা তেওঁ "চকিনা-চকিনা" কৈ মাতি মাতি কেম্পৰ চুকে-কোণে বিচাৰি ঘূৰ্মুটিয়াই ফুৰিলে; কিন্তু তেওঁৰ একমাত্ৰ সন্তান, গাভৰু জীয়েক চকিনাৰ কোনো শুং-সূত্ৰ নোলাল৷ চাৰিওফালে এক হাহাকাৰময় পৰিবেশ বিৰাজ কৰিছিল৷ কোনোৱে নিজৰ সন্তানক বিচাৰি ফুৰিছে, কোনোৱে মাকক, কোনোৱে ঘৈণীয়েকক আৰু কোনোৱে জীয়েকক৷ ছিৰাজুদ্দিন দুখে-ভাগৰে জুৰুলি-জুপুৰি হৈ এফালে বহি পৰিল আৰু তেওঁৰ কাষৰ পৰা কেতিয়া আৰু ক'ত চকিনা এৰাএৰি হৈছিল মনত পেলাবলৈ চেষ্টা কৰিলে৷ কিন্তু মনত পেলাবলৈ গৈ মগজুটো চকিনাৰ মাকৰ নাড়ী-ভুৰু ওলোৱা নিথৰ শৰীৰটোৰ ওপৰত থৰ লাগি ৰ'ল৷ তাৰ আগলৈ তেওঁ আৰু একো ভাবিব নোৱাৰিলে৷\nচকিনাৰ মাকৰ মৃত্যু হৈছিল৷ তেওঁ ছিৰাজুদ্দিনৰ চকুৰ সমুখতে মৃত্যুৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ কৰিছিল৷ কিন্তু তেতিয়া চকিনা ক'ত আছিল যেতিয়া মৃত্যু পথযাত্ৰী মাকে তাইৰ বিষয়ে কৈছিল, "মোক এৰি যোৱা৷ চকিনাক লৈ অনতিপলমে ইয়াৰ পৰা পলাই যোৱা৷"\nচকিনা তেওঁৰ লগতে আছিল৷ দুয়ো সুদা ভৰিৰে দৌৰি আছিল৷ চকিনাৰ দোপট্টাখন খহি পৰিছিল৷ সেইখন বুটলি ল'বলৈ তেওঁ ৰ'ব বিচাৰিছিল৷ চকিনাই চিঞৰি কৈছিল, "আব্বা, বাদ দিয়া!" কিন্তু তেওঁ দোপট্টাখন বুটলি লৈছিল৷... এইবোৰ ভাবি ভাবি তেওঁ নিজৰ কোট চোলাটোৰ ওফন্দি থকা জেপখনলৈ চালে আৰু তাত হাত সুমুৱাই দি এখন কাপোৰ উলিয়ালে৷ সেইখন চকিনাৰ দোপট্টাখনেই আছিল; কিন্তু চকিনা ক’ত আছিল?\nছিৰাজুদ্দিনে তেওঁৰ ভাগৰত অৱশ হৈ পৰা মগজুটোত খুব জোৰ দিলে, কিন্তু তেওঁ কোনোধৰণৰ সিদ্ধান্তত উপনীত হ'ব নোৱাৰিলে৷ তেওঁ চকিনাক নিজৰ সৈতে ষ্টেশ্যনলৈ লৈ আহিছিল নে? তাই তেওঁৰ সৈতে একেখন ৰেলতে আহিছিল নে? বাটত যেতিয়া ৰেল ৰখোৱা হৈছিল আৰু বিদ্ৰোহীবোৰ ভিতৰলৈ সোমাই আহিছিল তেতিয়া তাই মূৰ্ছা গৈছিল নেকি, যে সিহঁতে চকিনাক দাঙি লৈ গ'ল?\nছিৰাজুদ্দিনৰ মগজুত বহুতো প্ৰশ্ন আছিল, কিন্তু উত্তৰ হ'লে এটাও নাছিল৷ তেওঁক অনুকম্পাৰ দৰকাৰ হৈছিল, কিন্তু চাৰিওফালে আঁত হেৰাই জোঁট-পোত খাই থকা যিমানবোৰ মানুহ আছে, সকলোকে অনুকম্পাৰ প্ৰয়োজন হৈছিল৷ ছিৰাজুদ্দিনে কান্দিব বিচাৰিছিল, কিন্তু চকু দুটিয়ে তেওঁক সহযোগ নকৰিলে৷ অশ্ৰু ক'ত যে হেৰাই গৈছিল!\nছয় দিন পাছত যেতিয়া চেতনাই কোনোৰকম মূৰ দাঙি উঠিল তেতিয়া ছিৰাজুদ্দিনে তেওঁক সহায় কৰিবলৈ মান্তি হোৱা মানুহবোৰক লগ ধৰিলে৷ আঠজন যুৱক; সিহঁতৰ লগত ল'ৰী আছিল, বন্দুক আছিল৷ ছিৰাজুদ্দিনে সিহঁতক অজস্ৰ আশীৰ্বাদ দিলে আৰু চকিনাৰ চেহেৰাটো বৰ্ণনা কৰিবলৈ ধৰিলে--- উজ্জল বৰণৰ আৰু বৰ ধুনীয়া... মোৰ দৰে নহয়, গঢ়-গতি সাইলাখ মাকৰ দৰে... বয়স সোতৰৰ ওচৰে-পাজৰে৷... চকু দুটি ডাঙৰ ডাঙৰ... চুলিকোচা ক'লা, সোঁফালৰ গালখনত এটা ডাঙৰ তিল আছে... মোৰ একমাত্ৰ কন্যা৷ বিচাৰি আনা, খোদাই তোমালোকৰ মঙ্গল কৰিব৷\nস্বেচ্ছাসেৱী যুৱককেইজনে যদিহে তেওঁৰ জীয়েক জীয়াই আছে তেন্তে কিছুদিনৰ ভিতৰতে তেওঁৰ কাষ পাবহি বুলি সহানুভূতি সহকাৰে বৃদ্ধ ছিৰাজুদ্দিনক আশ্বাস দিলে৷ আঠোজন যুৱকে যৎপৰোনাস্তি প্ৰয়াস কৰিলে৷ হাতৰ মুঠিত জীউটো লৈ সিহঁত অমৃতসৰলৈ গ'ল৷ বহুতো পুৰুষ, মহিলা আৰু শিশুক উদ্ধাৰ কৰি তেওঁলোকক সুৰক্ষিত স্থানলৈ লৈ গ'ল৷ দহ দিন পাৰ হ'ল, কিন্তু তেওঁলোকে চকিনাক বিচাৰি নাপালে৷\nএদিন এইদৰে সাহাৰ্য কৰিবলৈ ল'ৰীত উঠি অমৃতসৰলৈ গৈ থাকোঁতে ছহৰৰাৰ ওচৰৰ ৰাস্তাত সিহঁতে এজনী ছোৱালী দেখা পালে৷ ল'ৰীৰ শব্দ শুনি তাই সন্ত্ৰস্ত হৈ দৌৰিবলৈ ধৰিলে৷ স্বেচ্ছাসেৱীহঁতে গাড়ীখন ৰখালে আৰু সকলোৱে তাইৰ পিছে পিছে দৌৰিবলৈ ধৰিলে৷ এখন খেতি পথাৰত সিহঁতে তাইক ধৰি পেলালে; দেখিলে যে বৰ ধুনীয়া ছোৱালী৷ সোঁফালৰ গালখনত এটা ডাঙৰ তিল আছিল৷ এজন যুৱকে তাইক ক'লে, "ভয় নাখাবা, তোমাৰ নাম চকিনা নেকি?" ছোৱালীজনীৰ মুখৰ বৰণ ভয়তে আৰু শেঁতা পৰি গ'ল৷ তাই এটা টু-শব্দও উচ্চাৰণ নকৰিলে৷ কিন্তু যেতিয়া আটাইকেইজন যুবকে তাইক প্ৰচুৰ পৰিমাণে সাহস-উৎসাহ দিলে তেতিয়া তাইৰ মনৰ শংকা দূৰ হ'ল আৰু তাই মানি ল'লে যে তায়েই ছিৰাজুদ্দিনৰ জীয়েক চকিনা৷ আঠোজন স্বেচ্ছাসেৱী যুবকে সকলোধৰণে চকিনাক সন্তুষ্ট কৰিলে৷ তাইক আহাৰ খাবলৈ দিলে, গাখীৰ খাবলৈ দিলে আৰু ল'ৰীত বহুৱাই ল'লে৷ এজনে নিজৰ কোট চোলাটো সোলোকাই তাইক দিলে; কাৰণ দোপট্টা নথকা বাবে তাই বৰ অস্বস্তিত পৰিছিল আৰু বাৰে বাৰে দুবাহুৰে তাইৰ বুকুখন ঢাকিবলৈ ব্যৰ্থ চেষ্টা কৰি আছিল৷\nকেইবাদিনো পাৰ হ'ল- ছিৰাজুদ্দিনে চকিনাৰ একো খবৰ নাপালে৷ তেওঁ প্ৰতিদিনে বিভিন্ন কেম্প আৰু কাৰ্যালয়লৈ তাঁত-বাতি কাঢ়ি থাকিল, কিন্তু ক'তো তেওঁৰ জীয়েকৰ খবৰ নাপালে৷ যিসকল স্বেচ্ছাসেৱী যুৱকে চকিনা জীয়াই থাকিলে কিছুদিনৰ ভিতৰত তাইক বিচাৰি উলিয়াব বুলি তেওঁক আশ্বাস দিছিল সিহঁতৰ সফলতা কামনা কৰি তেওঁ ৰাতি দুপৰলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰি থাকিল৷\nএদিন ছিৰাজুদ্দিনে কেম্পত সেই স্বেচ্ছাসেৱী যুৱককেইজনক দেখিলে৷ সিহঁত ল'ৰীত বহি আছিল৷ ছিৰাজুদ্দিন দৌৰি-ঢাপৰি সিহঁতৰ ওচৰলৈ গ'ল৷ ল'ৰীখন ঠিক চলিবলৈ লোৱাৰ মুহূৰ্ততে তেওঁ সুধিলে, "বাচাহঁত, মোৰ চকিনাৰ কিবা খবৰ পালানে?" সকলোৱে সমস্বৰে কৈ উঠিল, "পাই যাম, পাই যাম৷"--- আৰু ল'ৰী চলি গুচি গ'ল৷ ছিৰাজুদ্দিনে আকৌ এবাৰ সেই যুৱককেইজনৰ সফলতাৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰিলে আৰু তেওঁৰ মনটো এনেয়ে অলপ পাতল হোৱা যেন লাগিল৷\nসাজবেলা ছিৰাজুদ্দিন কেম্পৰ য'তে বহি আছিল প্ৰায় তাৰ ওচৰতে কিবা এটা গণ্ডগোল লগাৰ দৰে হ'ল৷ চাৰিজন মানুহে কিবা এটা তুলি লৈ আহি আছিল৷ তেওঁ খা-খবৰ লৈ উমান পালে যে ছোৱালী এজনী ৰেল লাইনৰ ওচৰত অচেতন হৈ পৰি আছিল৷ মানুহবোৰে তাইক তুলি আনিছে৷ ছিৰাজুদ্দিনে সিহঁতৰ পাছ ল'লে৷ মানুহবোৰে ছোৱালীজনী হাস্পাতালক সপি দি গুচি গ'ল৷\nকিছু সময় তেওঁ হাস্পাতালৰ বাহিৰত পুতি থোৱা কাঠৰ খুঁটাত আউজি থিয় হৈ থাকিল৷ তাৰপাছত লাহে লাহে ভিতৰলৈ সোমাই গ'ল৷ কোঠালিটোত কোনো নাছিল; মাথোঁ এখন ষ্ট্ৰেচাৰ, য'ত এটা শ পৰি আছিল৷ ছিৰাজুদ্দিন এখোজ-দুখোজকৈ সেইটোৰ ফালে আগবাঢ়িল৷ কোঠালিটো হঠাৎ আলোকিত হৈ উঠিল৷ ছিৰাজুদ্দিনে শটোৰ শেঁতা পৰা মুখখনত জিলিকি থকা তিলটো দেখিলে আৰু চিঞৰি উঠিল, "চকিনা!"\nযিজন ডাক্তৰে কোঠালিটো পোহৰাই তুলিছিল তেওঁ ছিৰাজুদ্দিনক সুধিলে, "কি হ'ল?"\nছিৰাজুদ্দিনৰ সেপ ঢোকা কণ্ঠৰ পৰা মাথোঁ ইমানেই ওলাল, "অ, মই... মই... এইৰ বাপেক৷"\nডাক্তৰজনে ষ্ট্ৰেচাৰত পৰি থকা শটোৰ নাড়ী পৰীক্ষা কৰিলে আৰু ছিৰাজুদ্দিনক ক'লে, "খিড়িকীখন খুলি দিয়া৷"\nচকিনাৰ নিৰ্জীৱ শৰীৰটোলৈ গতি আহিল৷ স্পন্দনহীন হাতেৰে তাই কঁকালত বন্ধা জৰীডালৰ গাঁঠি খুলিলে আৰু চেলোৱাৰটো তললৈ খহাই দিলে৷ বৃদ্ধ ছিৰাজুদ্দিন আনন্দত আত্মহাৰা হৈ চিঞৰি উঠিল, "জীয়াই আছে- মোৰ ছোৱালীজনী জীয়াই আছে?"\nডাক্তৰজন জ্বৰ ঘমা দি ঘামিবলৈ ধৰিলে৷\nPosted by Mitali at 10:35 PM No comments:


বিশুদ্ধ পানীৰ নামত খাব লগা হৈছে পিতনিৰ পানী । - Hourly Times\nAttention অসম চৰকাৰৰ সমাজ কল্যান বিভাগ\nAttention সোণাৰী বিধান সভা সমষ্টিৰ বিধায়ক মহোদয় ৷\nবিধায়ক মহোদয়ে মণত পেলাবনে সমষ্টি উন্নয়নৰ প্ৰাক-নিৰ্ব্বাচনী প্ৰতিশ্ৰুতি ?\nএই যে কৰ্দয্যময় পানীৰ নলাটো দেখিছে ? আপোনাৰ শুনিয়ে চকু কপালত উঠিব যে এইটো নলাৰ পানী খায়েই বছৰ বছৰ ধৰি জীৱন নিৰ্ব্বাহ কৰিছে এখন গাওঁৰ ৰাইজে ৷\nগাওঁখন কৈলাশপুৰ ৷ চৰাইদেউ জিলাৰ সোনাৰী বিধান সভা সমষ্টিৰ ১নং চৰাইপুঙত আছে এইখন গাওঁ ৷ গাওঁখনলৈ যাবলৈ নাই কোনো নিদিষ্ট বাট-পথ ৷ বাৰিষা একাঠু বোকা-পানীত খোজ দিয়ে যাতায়ত কৰিব লাগে গাওঁখনৰ কণ কণ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আৰু গাওঁবাসীয়ে ৷\nস্বাধীনোত্তৰ কালৰ প্ৰতিখন চৰকাৰ তথা বৰ্তমানৰ চৰকাৰেও, ঘৰে ঘৰে বিজুলি দিয়াৰ প্ৰতিশ্ৰুতিক নস্যাৎ কৰি গাওঁবাসীয়ে আজিকোপতি দেখা নেপালে বিজুলিৰ পোহৰ ৷ বৰ্তমান ক’ভিড কালৰ অন-লাইন শিক্ষা অঞ্চলটোৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে এক অলিক সপোনহে মাত্ৰ ৷\nস্বাধীনোত্তৰৰ সময়চোৱাত সমষ্টিটোত বিধায়ক হিচাবে নিৰ্ব্বাচিত হ’ল আৰু গ’ল বহুজন ৷ কিন্তু এই অঞ্চলটোৰহে উন্নয়ন নহ’ল ৷\nঅঞ্চলবাসীৰ দূৰ্দশাৰ কথা চিন্তা কৰিবলৈ সময় পাবনে বৰ্তমানৰ নৱ-নিৰ্ব্বাচিত সোনাৰী সমষ্টিৰ বিধায়ক ধৰ্মেশ্বৰ কোঁৱৰে ? সাৰ পাবনে অসম চৰকাৰৰ সমাজ কল্যান নামৰ বিভাগটোৱে ?\nঅঞ্চলবাসীৰ বাবে এইটো এটা লাখটকীয়া প্ৰশ্ন হৈ পৰিছে ৷\nসংবাদ দাতাঃতিলু লাহন ।