অষ্টদশ খণ্ড:আম্ৰপালী: বৰ্ণিল দস্তাবেজৰ স্বৰ্ণীল লিপি - সাহিত্য ডট অৰ্গ\nযুদ্ধবীৰৰ লগত আলোচনা হোৱাও দুমাহ পাৰ হৈ গ’ল। এই দুমাহত আমাৰ কাম কিছু আগবাঢ়িল। স্বপ্নকক্ষিকালৈ অহা পালিনেতা আৰু খণ্ডৰজাসকলৰ পৰা তেওঁলোকৰ মনৰ বুজ ল’বলৈ চেষ্টা কৰিলোঁ। মনুদেৱৰ প্ৰতি সমৰ্থন থকা কিছু নেতাক আমি যুদ্ধবীৰৰ সপক্ষে সমৰ্থন দিয়াবলৈ সক্ষম হ’লোঁ। কিন্তু ইক্ষ্বাকু দলৰ নেতা কল্কিনাথক কোনোপধ্যেই আমি মূল স্থিতিৰ পৰা লৰচৰ কৰিব নোৱাৰিলোঁ। ৰজা মনুদেৱৰ অন্ধ সমৰ্থক হৈছে নেতা কল্কি নাথ। তেওঁৰ হাতত থকা প্ৰায় এহেজাৰ সমৰ্থন লিচ্ছবিদলৰ নেতা ৰজা মনুদেৱৰ হাতত অৰ্পণ কৰে। আৰু এই এহাজাৰ সমৰ্থনৰ অংকটোকেই আমি মিলাব পৰা নাই।নিশা দুপৰত বন্ধ কক্ষত বহি পৰিলোঁ দুয়োজনী। নিৰ্বাচনলৈ বেছি দিন নাই। এইকেইটা দিনৰ আমাৰ কৰ্মপন্থাই বৈশালীৰ ৰাজনৈতিক জীৱনৰ নিৰ্ণায়ক হ’ব। ভিতৰুৱা খবৰমতে, ৰজা মনুদেৱে নিৰ্বাচনৰ বাবে বিশেষ কাৰ্যপন্থা হাতত লোৱা নাই। এককথাত তেওঁ নিজৰ জয়লাভক লৈ একপ্ৰকাৰ নিচিন্ত হৈ আছে। চৰাইৰ পাখিত কেঁহৰাজ বীজৰ ৰসেৰে প্ৰস্তুত চিঞাহী লগাই পত্ৰ লিখিছোঁ বিভিন্নজনলৈ। গোপনে নিৰ্বাচনী প্ৰচাৰ চলাইছোঁ যুদ্ধবীৰৰ হৈ। কল্কি নাথক লৈ বিমোৰত পৰিছোঁ।\nপ্ৰভা হাৰ মানি গৈছে, “এই বৃদ্ধই বিচনাৰ পাটিখনৰ বাদে আন একোৱেই বুজি নাপায়। ৰাজনীতি আমাৰ দৰে কোমলাংগী নাৰীৰ নহয় বুলি কথা সলায়।”\n“তেতিয়াহ’লে উপায়?”, মই সুধি পেলাওঁ।\nচিন্তাত পৰোঁ দুয়োজনী। লক্ষ্যৰ ইমান ওচৰলৈ গৈ যদি আমি লক্ষ্য চুব নোৱাৰোঁ, কি হ’ব তেতিয়া? বৈশালীৰ বহুত নেতা-পালিনেতা মোৰ ওপৰত খৰ্গহস্ত হৈ পৰিব। উপৰজা যুদ্ধবীৰৰ ৰাজনৈতিক জীৱন শেষ হৈ যাব। আনহে নালাগে, ৰজা মনুদেৱৰ বিৰোধিতা কৰা মানেই দেশদ্ৰোহিতাৰ অপৰাধ উত্থাপন হোৱা। আৰু দেশদ্ৰোহিতাৰ শাস্তি কি সমগ্ৰ বৈশালীৰ অজানা নহয়। দেশদ্ৰোহিতাৰ শাস্তি মগধৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী আশুতোষে জানে। সামান্য অপৰাধত যেতিয়া বৈশালীৰ পৰা বিতাড়ন কৰা হৈছিল আশুতোষক, তেওঁ গৈ আশ্ৰয় লৈছিল মগধ ৰাজ্যত। মগধৰাজ বিম্বিসাৰৰ বিশ্বাসভাজন হৈ পৰা আশুতোষক পিছলৈ প্ৰধানমন্ত্ৰীৰ বাব দিয়া হৈছিল। কিন্তু সকলোৰে ভাগ্য ইমান সুচল নাথাকে। কিছুমানৰ জীৱন শেষ হয় পোতাশালত, কিছুমানৰ হয়তো চোকা তৰোৱালৰ ঘাপত। আশুতোষৰ সহায়ত বৈশালীৰ তলা-নলা জানি লৈছিল মগধৰাজ বিম্বিসাৰে। বৈশালীক জয় কৰি নিজপুত্ৰ অজাতশত্ৰুক বৈশালীৰাজৰ আসনত অধিষ্ঠিত কৰাই আছিল তেওঁৰ লক্ষ্য। সেই সূত্ৰেই আশুতোষৰ লগত সময়ে সময়ে গভীৰ আলোচনাত বহিছিল এই দুই পিতা-পুত্ৰ। কিন্তু বিম্বিসাৰ গোপন পথেৰে আহি আম্ৰকুঞ্জত উপস্থিত হোৱাৰ পাছতে খেলিমেলি হৈ গৈছিল সকলো হিচাপ-নিকাচ। ক্ষমতা তথা উত্তৰাধিকাৰীৰ অভীস্পা পূৰণ কৰিবলৈ কিদৰে তেওঁ প্ৰেয়সীৰ মাতৃভূমিক আক্ৰমণ কৰে? আম্ৰপালীৰ কাষৰ পৰা আহি নিজভূমিত উপস্থিত হৈও তেওঁ কিছুদিন নীৰৱ হৈ থাকিল। বাহ্যিক দৃষ্টিত স্থিৰ হৈ থাকিলেও চাকনৈয়াৰ দৰে নিম্নমুখী গতি এটাই অভ্যন্তৰৰ কেন্দ্ৰত ক্ৰিয়া কৰি তেওঁক অস্থিৰ কৰি থাকিল। বৰ অসহ্যকৰ অস্থিৰতা সেয়া, অসহ্যকৰ যেন নিম্নমুখিতা। এই অস্থিৰতাত পৰি প্ৰধানমন্ত্ৰী আশুতোষৰ স’তে শতৰঞ্চ খেলত হাৰি থাকিল। হাৰি থাকিল পুত্ৰ অজাতশত্ৰুৰ সৈতে অসিচালনা। পত্নী ক্ষেমাই কান্ধৰ উত্তৰীয়খন জাপি জাপি মগধৰাজৰ গহীন মুখখনলৈ চাই পঠিযায়।\nপ্ৰথমা পত্নী চেলেনাৰ সৈতে পুত্ৰ অজাতশত্ৰু আহি ৰজাৰ ওচৰত উপস্থিত হয়, “মহাৰাজে যদি আজ্ঞা দিয়ে, নিৰ্বাচনৰ সময়টোৱেই বৈশালী আক্ৰমণৰ উপযুক্ত সময় বুলি বিবেচনা কৰিব পৰা যায়।”\nউচপ খাই উঠে বিম্বিসাৰ। বাধা দিয়ে যুৱৰাজক, “নহয় পুত্ৰ, এয়া উপযুক্ত সময় নহয়। নিৰ্বাচনৰ নিমিত্তে এতিয়া বৈশালীৰ চৌপাশে কটকটীয়া পহৰা।”\n“নহয় পিতাই, আমি মগধবাসীক কথা দিয়া আছিল, এতিয়া প্ৰতিশ্ৰুতি পূৰণৰ সময়৷”\nকিছু ৰৈ অজাতশত্ৰুৱে পুনৰ মাত দিয়ে,“কাৰখানাত নতুন নতুন অস্ত্ৰ নিৰ্মাণ হৈ আছে। এতিয়া প্ৰদৰ্শন কৰিব লাগে অস্ত্ৰসমূহ। মই অধৈৰ্য হৈ পৰিছোঁ পিতা। মোক আজ্ঞা কৰক৷”\n“নহয় যুৱৰাজ, ইমান অধীৰ নহ’বা।”, পুত্ৰক বুজনি দিয়ে তেওঁ।\nএইবাৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী আশুতোষে মন্ত্ৰণা দিবলৈ ধৰে ৰজা বিম্বিসাৰক, “ক্ষত্ৰিয় ৰজাৰ প্ৰধান ধৰ্মই হৈছে যুদ্ধ। বুদ্ধৰ অনুগামীসকলে যুদ্ধ ধৰ্ম পৰিহাৰ কৰি ৰাজকাৰ্যলৈ পিঠি দিবলৈ লৈছে। পিছে ৰাজকাৰ্যলৈ পিঠি দিলে ৰাষ্ট্ৰৰ উন্নয়ন ৰৈ যায়৷”\nবুজনি দিছে পত্নী চেলেনাই। পুত্ৰ অজাতশত্ৰু নাচোৰবান্দা, যুদ্ধ লাগে, অতি সোনকালেই লাগে। যুদ্ধ বিচাৰিছিল ৰজা বিম্বিসাৰেও, কিন্তু সেয়া কিছুদিনৰ আগৰ কথা। এতিয়া কথাবোৰ সেই পৰ্যায়ত থকা নাই। এতিয়া বৈশালী মানেই যে আম্ৰপালী! আৰু আম্ৰপালীৰ দেশ তেওঁৰ বাবে শত্ৰুদেশ কিদৰে হ’ব? গম্ভীৰ খোজেৰে তেওঁ প্ৰাংগণৰ পুষ্প উদ্যানত প্ৰৱেশ কৰে। পুত্ৰৰ লগত সামান্য মতবিৰোধ হৈ গ’ল। পত্নী চেলেনাও অসন্তুষ্ট। ৰাজগৃহত গোমা পৰিবেশ।\nপত্নী ক্ষেমা আহি তেওঁৰ কাষত ঠিয় হয়, “হে ৰাজন, ক্ষত্ৰিয় এজনৰ বাবে ৰাজ্য জয়তকৈ উপযুক্ত ধৰ্ম কি হ’ব পাৰে? তাতে আপোনাৰ দৰে শক্তিশালী ৰজা এজনৰ বাবে দেশ আৰু প্ৰজাৰ নিৰাপত্তা সুনিশ্চিততকৈ আন চিন্তা একোৱেই থাকিব নোৱাৰে। আপুনি সিদ্ধাৰ্থমুনিক অনুসৰণ কৰিলে প্ৰজা নিৰাপদ কিদৰে হ’ব? সিদ্ধাৰ্থমুনিৰ জীৱনাদৰ্শ বাস্তৱৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত হয় জানো?”\nপত্নী ক্ষেমাই ভাবি পাইছে যে শাক্যমুনিৰ মতাদৰ্শত অনুপ্ৰাণিত হৈহে তেওঁৰ স্বামীয়ে যুদ্ধৰ বিপক্ষে থিয় দিছে। “নহয়, নহয় ক্ষেমা, এনে কথা নহয়, বৈশালীৰ বাদে আন কোনো ৰাজ্যৰ সৈতে যুদ্ধ কৰিবলৈ প্ৰস্তুত আছোঁ মই৷”\n“বৈশালীৰ লগত কিয় নহয়?” ক’ব নোৱাৰে তেওঁ।\nক্ষেমাৰ ওচৰত খুলি দিব নোৱাৰে নিজক। পত্নী ক্ষেমাই বুজি পায়, কোনোবাখিনিত দুৰ্বোধ্য হৈ উঠিছে কথাবোৰ। ৰজাৰ আচৰণত তেওঁ বিভ্ৰান্ত হৈ পৰিছে। ৰজাই তেওঁৰ পৰা কথা লুকুৱাইছে। এই কথা মনলৈ অহাত তেওঁৰ অহংকাৰ হ্ৰাস পাইছে। যি প্ৰজ্ঞা আৰু ৰূপৰ অহংকাৰেৰে তেওঁ বিম্বিসাৰৰ হৃদয়ৰ কক্ষ অধিকাৰ কৰি আসন লৈ আছিল, সেই অধিকাৰৰ অৱক্ষয় হৈছে। কি কাৰণ? কি কাৰণ? ৰজা বিম্বিসাৰক প্ৰমোদকক্ষলৈ আগবঢ়াই বাহিৰতে ৰৈ থাকিল পত্নী ক্ষেমা। ভিতৰত সুন্দৰী নৰ্তকীৰ মনোৰঞ্জক নৃত্য। চৌষষ্ঠী কলাৰে পাৰ্গত নৃত্যপটিয়সীৰ নৃত্যই যে এতিয়া ধৰি ৰাখিব নোৱাৰে বিম্বিসাৰক, ৰাণী ক্ষেমাই সেই কথা জানি গৈছে। অচঞ্চল খোজেৰে তেওঁ ৰাজউদ্যানৰ ফালে খোজ ল’লে। মনটোৰ দৰেই গোমা আকাশ। গোমা আকাশত ডেউকা মেলি উৰিছে মেঘকন্যাৰ কজলাৰঙী আঁচল । বসন্ত ঋতুৰ আগমনৰ সময়। এই যেন বসন্তৰ প্ৰথমজাক বৰষুণে ধুৱাই পেলাব বিম্বিসাৰনগৰী। চম্পা নদীৰ দুয়োকুল উপচিব। বিবাহৰ পাছৰ মধুৰ দিনৰ কথা সুঁৱৰি থাকিল তেওঁ। এনে এটা দিনতে বিম্বিসাৰে তেওঁক স্বয়ম্বৰত জয়লাভ কৰি গৌৰৱেৰে লৈ আনিছিল ৰাজগৃহলৈ। সেই গৌৰৱ, সেই নিৰাপত্তা সাৱটি লৈও আজি যেন তেওঁক একাকীত্বই গ্ৰাস কৰি আনিছে। বিম্বিসাৰৰ আন পত্নীসকলৰ এনে ভাব নাহেনে? আহে নিশ্চয়। বিম্বিসাৰে যেতিয়া তেওঁক লৈ অন্তেষপুৰত ব্যস্ত থাকে, শয়ন কক্ষত হয়তো একেজন স্বামীৰ বাবে অপেক্ষা কৰি থাকে জ্যেষ্ঠ পত্নী চেলেনাই। গণিকাগমনো কৰে তেওঁৰ ৰাজনে। সেয়া পৌৰুষৰ পৰিচায়ক হিচাপেই ৰাণীসকলে গণ্য কৰি আহিছে। ৰাজকুলৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ হিচাপে স্বীকাৰ কৰি লৈছে এই সমূহ ৰীতি। এই সমূহ ৰীতি স্বীকাৰ কৰি ল’লেও আন নাৰীৰ সৈতে স্বামীৰ প্ৰেম তেওঁ স্বীকাৰ কৰিব নোৱাৰে, কোনোপধ্যেই নোৱাৰে। ঘন আৰণ্যকৰ মাজেৰে তেনে কোনো প্ৰচ্ছায়া আহি তেওঁক উদ্বাউল কৰি গৈছে, বক্ষত টুকুৰিয়াই গভীৰ ব্যথাৰে উদাসীন কৰি পেলাইছে।\n“মহাৰাজ যাত্ৰালৈ সাজু হৈছে। ৰাজমহিষীয়ে বিদায় দিব লাগে”, প্ৰাহ্নু আহি দাসীয়ে খবৰ দিলে তেওঁক।\nউচপ খাই উঠিল তেওঁ। এই যাত্ৰা কোনদিশে? কি নিমিত্তে?\n“মহামাত্য, উত্তৰ দিয়া মোক। মহাৰাজৰ এই যাত্ৰা কি উদ্দেশ্যে?”, শয়নকক্ষৰ পৰা দৌৰি আহি প্ৰধানমন্ত্ৰী আশুতোষক প্ৰশ্নৰে ব্যতিব্যস্ত কৰি পেলাইছে তেওঁ।\n“চিন্তা বৰ্জন কৰক ৰাজমহিষী। যুদ্ধজয়ৰ নিমিত্তেই ৰজাৰ এই যাত্ৰা।“\n“হয়, বৈশালী।” কেৱল যুদ্ধৰ বাবেই বৈশালীলৈ মহাৰাজৰ এই সঘন যাত্ৰা?\nমনটো চেবাই যায় তেওঁৰ। বাতায়নৰ ফাঁকেৰে চাই পঠিয়ায় স্বামী বিম্বিসাৰলৈ। ওৰেটো নিশা ঘোঁৰাৰ শব্দত মোৰো নিদ্ৰা হৰণ হয়। গোমা আকাশখনলৈ চাই পঠিয়াওঁ। তেওঁ অনন্তকালৰ বাবে অহাৰ কথা। সেইটোৱেই প্ৰতিশ্ৰুতি দি গৈছে তেওঁ, সেই প্ৰতিশ্ৰুতিতেই মোৰ সমস্ত আশা। আঁঠুত মূৰ গুজি সেয়া সখী প্ৰভা। তাইৰ চিন্তাত এটাই নাম, সেয়া হৈছে কল্কিনাথ। কল্কিনাথৰ ওপৰত বিতুষ্ট তাই। কল্কিনাথৰ ৰাজনৈতিক অভিপ্ৰায় সলনি কৰিব পৰা নাই তাই।\nহতাশা এটাৰে কৈ উঠিছে সখী প্ৰভাই, “অত ৰাতিৰ দেহদানেৰে যি কাম সহজ বুলি ভাবিছিলোঁ, সেই কাম সহজ হৈ উঠা নাই পালী৷”\n“দেহদানেৰে সকলো কাম সম্ভৱ নহয় প্ৰভা৷”\n“কিন্তু কল্কিনাথৰ যে মোৰ প্ৰতি বিশেষ আকৰ্ষণ আছে, সেয়াওতো মিছা নহয়।”\n“সেই আকৰ্ষণ কেৱল দেহৰহে। মনৰ নহয়।”, মই উত্তৰ দিওঁ নিৰ্বিকাৰ ভংগীত।\nক্ৰোধ জাগ্ৰত হৈছে যেন তাইৰ, “পুৰুষে মনৰ কথা কি বুজি পায়? পুৰুষে নাৰীক কেৱল উপভোগৰ সামগ্ৰী বুলি ভাবে।”\nপ্ৰতিবাদ কৰি উঠিলোঁ মই, “তই শুদ্ধ নহয় প্ৰভা, সকলো পুৰুষে সকলোকে সেইদৰে নাভাবে।”\nসুন্দৰ পুৰুষ এজনৰ অৱয়বটো মনলৈ আহিল, যাৰ সৈতে স্পৰ্শবিহীন এৰাতিৰ অভিজ্ঞতা আছে মোৰ। কৈ দিবলৈ মন গ’ল তাইক, কিদৰে ৰাতিৰ ৰাতিটো ঘোঁৰাৰ খুৰাৰ শব্দ শুনি কাণ উণাই থাকোঁ মই। যোৱা কিমানদিন ধৰি মন্দ্ৰালসা সময়বোৰে মোক আছন্ন কৰি ৰাখিছে, কিদৰে শয়নে সপোনে, উশাহৰ স্তুতিমালাবোৰত তেওঁৰ নাম জপ কৰি আছোঁ মই।\nসখী প্ৰভা আহি মোৰ বাহুযুগল স্পৰ্শ কৰিলে, “কি ভাৱত বিভোৰ হ’লি পালী? কল্কি নাথৰ সমস্যাটোৰ কথা চিন্তা নকৰিবি, শেষ বিন্দুলৈকে যুঁজিম মই।”\nহাঁহিৰ ৰেশ এটা টানি ভাবিলোঁ মই, ক’ত ৰাজনীতিৰ কথা, ক’ত মোৰ হৃদয়ৰ অপ্ৰকাশিত বতৰা।\nআকৌ সুধিলে তাই, “তোৰ সমস্যা মোতকৈও গভীৰ পালী। বৈশালীৰ অৰ্ধেকতকৈ বেছি নেতাৰ সৈতে তই চুক্তিত আবদ্ধ হৈছ, যুদ্ধবীৰৰ দৰে উপৰজাৰ ৰাজনৈতিক উত্থানৰ দায়িত্ব লৈছ, সূচাগ্ৰ অমিলতে যে সকলো নিঃশেষ হৈ যাব, সেই উমান পায়ো তই কিদৰে ইমান শান্ত হৈ থাকিব পাৰিছ?”\nগভীৰ নিশ্বাস এৰি তাইক আশ্বস্ত কৰিলোঁ, “সময়ৰ ওপৰত মোৰ আস্থা বৰ বেছি প্ৰভা। এইবাৰ মোৰ অন্তৰাত্মাই ৰজা মনুদেৱৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ ল’বলৈ অনুমতি দিছে, মই অন্তৰাত্মাৰ বাণী শুনিছোঁ। তাৰ বাদে প্ৰাপ্তি-অপ্ৰাপ্তিৰ কি কথা আছে? প্ৰাপ্তিৰ অংক নাথাকিলে অশান্ত হ’ম কিয়?”\nঠিকেইতো কৈছোঁ মই, প্ৰাপ্তিৰ অংক নাই, মাথোঁ অন্তৰাত্মাৰ দাবী মানি গৈছোঁ। ৰাজনীতিৰ সমান্তৰালভাৱে আৰু এখন যুদ্ধ দুখন চলি আছে অভ্যন্তৰত, সবাৰে অদেখাকৈ। মধুমিহলি উষ্ম জলৰ পাত্ৰ আনি হাতত তুলি দিছে প্ৰভাই, চকু-মুখত সানি দিছে গোলাপৰ পাহিৰে প্ৰস্তুত কৰা নিৰ্মল ৰস, চুলিকোচাত দৈৰ প্ৰলেপ।\n“দিনে দিনে তোৰ ত্বকৰ উজ্জ্বলতা বাঢ়িছে, চিন্তা আৰু নিদ্ৰাহীনতাই তোৰ সৌন্দৰ্য ম্লান কৰিব পৰা নাই। ত্ৰৌঞ্চৰ ৰাজকুমাৰ বাউল নহ’ব কিয়?”, প্ৰভাই মোৰ মুখলৈ চাই খিলখিলাই উঠিছে।\n“ছিঃ প্ৰভা, দেহৰ সৌন্দৰ্যৰ বাবে যদি কোনোবা বাউল হয়, সেই দেহ জহি খহি যাওক,” ডবিয়াই উঠিছোঁ মই ঈষৎভাৱে।\n“দেহৰ সৌন্দৰ্যৰ বাদে মনৰ সৌন্দৰ্যৰ কথা পুৰুষে বুজি পায়নে?”, প্ৰভাৰ কণ্ঠত আশ্বৰ্য।\n“প্ৰেমিকে পায় বুজি”, লাহেকৈ উত্তৰ দিলোঁ।\n“তেনে প্ৰেমিক কিন্তু ইমান সুলভ নহয়”, প্ৰভাই প্ৰত্যুত্তৰ দিছে।\n“প্ৰেমেই বা কিদৰে সুলভ!”, মিচিকিয়া হাঁহি এটাৰে মোখনি মাৰিলোঁ মই।\nস্নানাগাৰৰ জলভৰ্তি চৌব্বাচ্চাত অলসভাৱে পৰি থাকিলোঁ। বিভাৱৰী ক্ষণবোৰতো চকুৰ পৰ্দাত স্পষ্টভাৱে জিলিকি থাকে সেই অৱয়ব, পৰম আকাংক্ষাৰ, সাত জনমৰ পূৰ্বৰ চিনাকী যেন সেই অৱয়ব। কি নাম আছিল তেওঁৰ?\nকি কৈ গৈছিল তেওঁ, “দেৱীৰ সাহস, দেৱীৰ বিক্ৰম তেওঁ।”\nঠিক ঠিক। সেই সাহসতেই মই শান্ত হৈ আছোঁ, সেই বিক্ৰমেই মোক জিলিকাই ৰাখিছে। প্ৰভাৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ পাই গ’লোঁ মই।\nদাসী আহি খবৰ দিছে, “প্ৰৱেশদ্বাৰত বিক্ৰমসেনৰ অপেক্ষা। দেৱীলৈ বাৰ্তা পঠিয়াইছে।”\nসঁচানে? সপোন নেকি? চিকুটি চাইছোঁ মই।\nমোৰ হৈ প্ৰভাই উত্তৰ দিছে, “জিৰণিঘৰত বিশ্ৰাম লবলৈ দিয়া তেওঁক। বহিঃৰাজ্যৰ বণিক তেওঁ, শীতল জলৰ ব্যৱস্থা কৰা।”\nমই প্ৰভালৈ চাইছোঁ, কিদৰে মোৰ সকলো অনুভূতি বুজি পাই যায় তাই, আইৰ মমতাৰে কিদৰে সামৰি ল’ব পাৰে মই নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱৰা আবেগবোৰ। সুন্দৰ কিংখাপৰ বস্ত্ৰেৰে মোক সজাই তুলিলে তাই। কেশবিন্যাসত গুজি দিলে শুভ্ৰ তগৰ দুপাহি। কৰ্ণত নীলকান্ত মণিৰ কুন্তল। কপালৰ ঢৌ খেলোৱা অলকা দুডালৰ স’তে সেওতাৰ মাজেৰে প্ৰলম্বিত হৈ দুলি থাকিল স্বৰ্ণখচিত অলংকাৰ। দাপোণত মুখ চাই লজ্জা অনুভৱ কৰিলোঁ, কাষতে যেন এটা প্ৰতিবিম্ব ভাঁহি আহিব খোজে বিস্তীৰ্ণ বক্ষপ্ৰদেশৰ অধিকাৰী এক বীৰ্যবান পুৰুষৰ কল্পকায়া। সেই পুৰুষ আহি মোৰ বিশ্ৰামঘৰত অপেক্ষা কৰি থকা অৱস্থাত এতিয়া মোৰ পদযুগলে গতি হেৰুৱায়। নিৰ্ভীক, সাহসী আম্ৰপালীজনীৰ অধৰযুগল বিৰিণাগছৰ লাহি পত্ৰ এখিলাৰ দৰে কঁপি উঠে। নিৰাপত্তাৰক্ষী দুজনৰ সৈতে বিশ্ৰামঘৰলৈ মোক আগবঢ়াই নিয়ে প্ৰভাই। আত্মাৰ সৌন্দৰ্যৰে ভাস্বত হৈ উঠে যেন মোৰ মুখমণ্ডল।\n“দেৱী”, ৰাজকীয় কণ্ঠেৰে সম্বোধন কৰে তেওঁ।\nএই সম্বোধনতে বিগলিত হৈ যাওঁ মমৰ দৰে।\n“ৰৈ দিয়া বিক্ৰম, আৰু একো নক’বা”, কৈ পেলাওঁ নিজৰ মনৰ মাজত।\nওঁষ্ঠভেদি কণ্ঠ নোলায় মোৰ। বিমূৰ্ত হৈ উঠা ক্ষণবোৰ উপভোগ কৰে যেন তেওঁ, মোৰ মুখৰ পৰা শব্দ উলিয়াবলৈকে কৈ উঠে বিক্ৰমে, “মোৰ উপস্থিতি দেৱীৰ কাম্য নাছিল যেন পাওঁ।”\nকি কয় তেওঁ? মোৰ শান্ত চেহেৰা সৰকি অভিমানেৰে ওপচি পৰে অক্ষিযুগল।\nথোকাথুকিকৈ মাত দিওঁ, “হে প্ৰিয় পুৰুষ, মোক ক্ষমা কৰা। মই ব্যৰ্থ হৈছোঁ মোৰ মনৰ বহিঃপ্ৰকাশত। মোৰ মন আৰু আত্মাই মোৰ দেহক সহযোগ কৰা নাই। আত্মা যিমানেই উথলি উঠিছে, দেহটো সিমানেই কুঞ্চিত হৈ গৈছে। মোক সামৰি লোৱা বিক্ৰম, মোক মোৰ পৰা দূৰলৈ লৈ যোৱা।”\nপৰম আকুলতাৰে আকোঁৱালি লয় তেওঁ।\n“দেৱীয়ে নিশ্চয় নাজানে, হাজাৰ মাইল অতিক্ৰমি, হাজাৰজনৰ বাধা নেওচি মই কেৱল তেওঁৰ বাবেই দৌৰি আহিছোঁ।”\n“আৰু দেৱীৰ প্ৰিয়পুৰুষে হয়তো নাজানে, অহা-যোৱাৰ পৰিক্ৰমাটো কেৱল তেওঁৰ বাবেহে। অনন্তকালৰ সূত্ৰ পাহৰি হাজাৰ আলোকবৰ্ষ ৰৈ গৈছে দেৱীৰ বাবে। দেৱী স্থিৰ, দেৱী প্ৰতিশ্ৰুতিৰ মোহত আবদ্ধ।”\n“প্ৰতিশ্ৰুতি!” কি প্ৰতিশ্ৰুতি দি গৈছিল তেওঁ? কিহৰ মোহত আবদ্ধ হ’ল দেৱী? প্ৰেমক প্ৰতিশ্ৰুতিৰে বান্ধিব বিচাৰেনে দেৱীয়ে? বিক্ৰমসেনৰূপী বিম্বিসাৰৰ মনলৈ আহে সেই কঠিন প্ৰশ্ন, যিটো সুধিম বুলিয়েই তেওঁ ৰাজ্য আৰু প্ৰজা এৰি দৌৰি আহিছে ইয়ালৈ।\n“প্ৰতীক্ষাৰতা নাৰীৰ চকুৰ দৃষ্টি দেখিছানে বিক্ৰম? যি দৃষ্টি বিয়পি থাকে দিগবলয়ৰ সিপাৰলৈ, সেই দৃষ্টিয়ে হাজাৰ মাইল দূৰত্বত থকা প্ৰেমিকক বন্দী নকৰিবই বা কিয়?”, মোৰ অস্ফূট স্বৰত নিগৰি উঠে শব্দবোৰ।\nদুৱাৰত টোকৰ পৰে। আলিংগন এৰি স্বাভাৱিক হওঁ দুয়ো। প্ৰভাৰ নিৰ্দেশত দাসীসকলে খাদ্যৰ পাত্ৰ আনি আমাৰ সন্মুখত ৰাখে।\nকথা সলায় বিক্ৰমসেনে, “ৰজা মনুদেৱৰ ৰাজকাৰ্যত সুখী নে বৈশালীগণ? শুনা যায় বৈশালীগণ অসন্তুষ্ট হৈছে তেওঁৰ শাসনকালত। সুৰাৰ বাদে আন একো ধৰ্ম নাই এই ৰজাৰ।”\n“তথাপি বৈশালীগণে বিকল্প নিবিচাৰে, সুৰামত্ত ৰজাৰ অধীনত থাকিয়েই যেন সুখী তেওঁলোক।”, প্ৰভাই উত্তৰ দিয়ে।\n“এটা কথা কওঁ দেৱীসকল?” বিক্ৰমে ইফালে সিফালে চায়।\nদাসীসকলক বাহিৰলৈ যাবলৈ নিৰ্দেশ দি চকুৰে সন্মতি দিওঁ তেওঁক।\nধীৰ স্বৰেৰে কয় তেওঁ, “কল্কি নাথ থকালৈকে তোমালোকৰ উদ্দেশ্য পূৰণ নহয়। তাক আঁতৰাব লাগিব৷”\n“কি! আঁতৰাব লাগিব? কিদৰে সম্ভৱ সেয়া?”, দুয়োজনীয়ে একেলগে চিঞৰি উঠো।\nউত্তৰত তেওঁ একো নক’লে। তাৰ পিছত মৌন হৈ আহাৰ গ্ৰহণ কৰিলোঁ দুয়ো। মাজে মাজে প্ৰভাই যোগাৰ দি থাকিল। মাজে মাজে অন্যমনস্ক হৈ গ’ল তাই। তাইৰ অন্যমনস্কতা দেখি ময়ো চিন্তিত হ’লোঁ। ৰাজনৈতিক মেৰপাশত বেয়াকৈ সোমাই গ’লোঁ দুয়োজনী। এতিয়া ওভতিবৰো উপায় নাই, সন্মুখৰ পথচোৱাও বেচ কন্টকময়। প্ৰত্যাহবানৰ প্ৰান্তৰ এখন বাচি লৈ যুদ্ধৰ বাবে সাজু হোৱাই কাম্য, বুজি উঠিলোঁ মই।


মুক্তি মঙ্গল ভটিমা Class 10 দশম শ্ৰেণী প্ৰশ্নৰ উত্তৰ\nমুক্তি মঙ্গল ভটিমা Class 10\nমুক্তি মঙ্গল ভটিমা\nবিষয় (Subject) অসমীয়া (Assamese)\nপাঠৰ নাম মুক্তি মঙ্গল ভটিমা\nঅধ্যায় (Chapter) অধ্যায় ১২\nঅর্থ লিখা :\nউতপাতক→নিমূলকাৰী | তৰণে→পাৰ হ’বলৈ। উতপাড়ে→উঘালে | দেৱ→দেৱতা। পূৰিয়ে→পূর্ণ কৰি। শপচ→ব্যাধ, চাণ্ডাল, চিকাৰী। কয়লি→কৰিলে। লেল→ললে। হােৱে →হয়। লােই→লােক। পাতক→পাপ উচৰি→উচ্চাৰণ কৰি। মােড়ল→মােহাৰিলে।\nপ্রঃ ১। চমুকৈ উত্তৰ দিয়াঃ\n(ক) শ্ৰীৰাম ৰাইৰ প্রকৃত নাম কি?\nউঃ শ্ৰীৰাম ৰাইৰ প্রকৃত নাম জগতানন্দ।\n(খ) দৈৱকী উদৰে উদয় যােহি দেৱা’ ইয়াত ‘যােহি দেৱা বুলি কাক কৈছে?\nউ : ইয়াত যযাহি দেৱা বুলি শ্রীকৃষ্ণক কৈছে।\n(গ) কিংসক ধ্বংসল প্রাণ- কংসৰ প্রাণ কোনে ধ্বংস কৰিলে?\nউ : কংসৰ প্ৰাণ শ্রীকৃষ্ণই ধ্বংস কৰিলে।\n(ঘ) শঙ্খচূড়ক কোনে বধ কৰিছিল ?\nউঃ শঙ্খচূড়ক শ্রীকৃষ্ণই বধ কৰিছিল।\n(ঙ) দেৱতাৰ ভিতৰত কাক শ্রেষ্ঠ বুলিছে?\nউঃ দেৱতাৰ ভিতৰত শ্ৰীকৃষ্ণক শ্রেষ্ঠ বুলিছে।\n(চ) ভটিমাটি কোনখন নাটৰ অন্তৰ্গত?\nউঃ মুক্তিমঙ্গল ভটিমাটি কালিয়দমন নাটৰ অন্তৰ্গত।\n(ছ) মুক্তি মঙ্গল ভটিমা কি? মুক্তিমঙ্গল ভটিমা কোনে পাঠ কৰে?\nউ : মুক্তি মঙ্গল ভটিমা হৈছে অঙ্কীয়া নাটৰ এটা বিশেষ অংগ। মুক্তি মংগল ভটিমা নাটকৰ প্ৰধান চৰিত্ৰ সূত্ৰধাৰে পাঠ কৰে।\nপ্রঃ ২। ভটিমাটিত উল্লেখ থকা অনুসৰি কৃষ্ণই বধ কৰা অসুৰ পাঁচজনৰ নাম লিখা।\nউঃ কৃষ্ণই বধ কৰা অসুৰ পাঁচজনৰ নাম হল-\n(১) অঘ বা অঘাসুৰ (২) বক (3) ধেনুক (৪) কেশী (৫) শঙ্খচূড়।\nপ্রঃ ৩। ভটিমা কাক বােলে? ই কেইপ্রকাৰৰ ?\nউ : ভটিমা এক শ্ৰেণীৰ প্রশস্তি বা স্তুতিমূলক গীত। ভটিমা চাৰি প্ৰকাৰৰ। (ক) দেৱ ভটিমা (খ) ৰাজ ভটিমা (গ) অগৰু ভটিমা (ঘ) নাট ভটিমা।\nপ্রঃ ৪। অংকীয়া নাটত কিমানটা ভটিমা থাকে?\nউ : অংকীয়া নাটত তিনিটা নাটকীয় ভটিমা থাকে। আৰম্ভণিতে নান্দীৰ দৰে মংগলাচৰণমূলক ভটিমা থাকে। এই প্ৰকাৰৰ ভটিমাই নাটকত প্ৰভাৱনাৰ কাম কৰে। দ্বিতীয়তে নাটৰ নায়ক-নায়িকাৰ ৰূপ গুণ প্রকাশক ভটিমা থাকে। তৃতীয়তে নাটৰ শেষত মুক্তি মংগল ভটিমা পৰিৱেশন কৰা হয়।\nপ্র : ৫। সােহি জগত গুৰু তেৰি সততে কৰু মুকুতি মংগল বিধান- জগত গুৰু বুলি কাক কৈছে? জগত গুৰু জনাৰ গুণানুকীর্তন ভটিমাটিত কেনেদৰে কৰা হৈছে তােমাৰ কথাৰে লিখা।\nউ : জগত গুৰু বুলি শ্রীকৃষ্ণক কোৱা হৈছে। দৈৱকীৰ গৰ্ভত জন্ম হােৱা শ্ৰীকৃষ্ণক তেওঁৰ লগত নাৰাখি যশােদাৰ ওচৰলৈ পঠিয়াই দিয়াত তাতে শ্রীকৃষ্ণ ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। যশােদাক সকলােৱে জন্ম দিয়া মাক বুলিয়ে ভাৱে। শ্রীকৃষ্ণই বৃন্দাবনত গােপ বালক সকলৰ লগত গৰু চৰাই ছিল, খেল ধেমালি\nকৰিছিল। বৃন্দাবনখন নিৰাপদে থকাৰ বাবে শ্রীকৃষ্ণই অসুৰ বিলাকক বধ কৰিছিল। যেনে অঘ, বক, ধেনুক আদি আনকি নিজৰ মােমায়েক কংস বজাকো শ্রীকৃষ্ণই বধ কৰাত শান্তি বিৰাজ কৰিছিল। শ্রীকৃষ্ণ থকাৰ বাবে বৃন্দাবনত সকলােৱে নিৰাপদে, আনন্দমনে ফু ৰিব পাৰিছিল। কিয়নাে কৃষ্ণই দুষ্টক দমন আৰু শান্ত পালন কৰিছিল। এইজনা জগতৰ গুৰু, যিজনৰ কৃপাতে এই বিশ্বব্রহ্মাণ্ড খন চলি আছে। তে ওঁৰ চৰণত শৰণ লােৱাসকলে মুক্তি লাভ কৰিব পাৰে। শ্রীকৃষ্ণই যমুনা নদীত ব্রজধামৰ জীয়াৰী বােৱাৰীসকলৰ লগ লাগি আনন্দেৰে খেলিছিল, সেই মূহুৰ্তত যদি শত্রুৱৈ বিঘিনি ঘটায় তেনে অসুৰক শংখছু নিচিনা বধ কৰি মংগল সাধন কৰে। ব্রজধামৰ যিমানবােৰ অপায় অমঙ্গল আছে সেই সকলােবােৰ শ্ৰীকৃষ্ণই নােহাৱা কৰিলে। সেয়েহে শ্ৰীকৃষ্ণৰ মাহাত্মৰ কথা জানি ব্রজবাসীয়ে শ্রীকৃষ্ণক স্মৰণ কৰিছিল। গীতটোত সেইজনা জগত গুৰুৰূপে শ্রীকৃষ্ণক গুণানুকীৰ্তন কৰি ভক্তৰ মঙ্গল কামনা কৰা হৈছে।\nSee also ভাৰতীয় সংস্কৃতি Class 10 প্ৰশ্ন উত্তৰ দশম শ্ৰেণী অসমীয়া\nপ্রঃ ৬। ব্যাখ্যা কৰা\nদৈৱকী উদৰে উদয় যােহি দেৱা\nকয়লি ভকতক ত্রাণ।\nঅঘবক ধেনুক কেশী সবংশক\nকংসক ধ্বংসল প্রাণ৷\nঅঘাসুৰ কোন? তেওঁ কি ৰূপ ধাৰণ কৰি কৃষ্ণক মাৰিবলৈ আহিছিল? তেওঁক কোনে, কেনেকৈ হত্যা কৰিলে?\nউ : উক্ত কথাফাকি আমাৰ পাঠ্যপুথি সাহিত্য সুবাসৰ অর্ন্তগত কালিয়দমন’ নাটৰ অন্তৰ্গত মুক্তিমঙ্গল ভটিমাৰ পৰা অনা হৈছে। কথাফাকিৰ দ্বাৰা জগতগুৰু শ্ৰীকৃষ্ণই অপৰিসীম ঐশ্বৰিক লীলাৰ দ্বাৰা অসুৰবােৰক বধ কৰাৰ কথা প্রকাশ পাইছে।\nদৈৱকীৰ গৰ্ভত মানৱ ৰূপত জন্ম হােৱা শ্ৰীকৃষ্ণই হৈছে সমস্ত জগতৰ তাণকর্তা। জগতৰ অপায়-অমঙ্গল তেৱেই নাশ কৰিছে। ঐশ্বৰিক শক্তিৰ দ্বাৰা জগতক শ্রীকৃষ্ণই অশুভ শক্তিবােক সম্পূর্ণরূপে দমন কৰিছে। সেই সময়ত অসুৰবােৰে বৃন্দাবন ধ্বংসৰ চেষ্টা কৰে যদিও কৃষ্ণৰ ঐশ্বৰিক\nশক্তিৰ ফলত সফল হ’ব নাৱাৰিলে। অঘাসুৰে অজগৰৰ ৰূপ লৈ কৃষক বধ কৰিবলৈ লওঁতে কৃষ্ণই অঘাসুৰৰ পেটত সােমাই অঘাসুৰক বধ কৰে। বক নামৰ অসুৰটোৱে এটা ডাঙৰ বগলীৰ ৰূপ লােৱাত কৃষ্ণই বকাসুৰকো আনায়াসে বধ কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰি কংসই ধেনুক, কেশী আদি অসুৰক শ্রীকৃষ্ণক বধ কৰিবলৈ পঠিয়াইছিল যদিও নিজৰ ঐশ্বৰিক শক্তিৰে সকলােকে অনায়াসে বধ কৰিছিল।\nশুন সৱ লােই বচনক মােই\nসৰ তেজি ভজ হৰি পাৱ।\nওহি ভৱ দুর্গম সাগৰ তৰণে।\nকৃষ্ণ পাদ পল্লৱ নাৱ।।\nউঃ উক্ত কথাফাকি আমাৰ পাঠ্যপুথি সাহিত্য সুবাসৰ অর্ন্তগত শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ “মুক্তি মঙ্গল ভটিমা”ৰ পৰা তুলি অনা হৈছে। সকলাে লােকে সংসাৰৰ মায়া মােহ ত্যাগ কৰি একমাত্র শ্রীকৃষ্ণক প্রার্থনা কৰিহে যে মুক্তি লাভ কৰিব পাৰে ইয়াত তাকে বুজাইছে। শ্রীকৃষ্ণই ভকতসকলৰ গুৰু। ভক্তই ভগৱান। ভগৱান অবিহনে ভকত সকল অসাৰ। শ্রীকৃ ষই ভকতসকলক অমৃত পান কৰি প্রাণ দিয়াই ছিল। ভকতসকলে কালিন্দি হ্রদৰ পানী খাই অজ্ঞান হৈ পৰিছিল, একমাত্র শ্রীকৃষ্ণই তেওঁলােকক জীৱন দান দিছিল। শ্ৰীকৃষ্ণৰ মহিমা অপাৰ যাক কৈ শেষ কৰিব নােৱাৰি। এই সংসাৰৰ পৰা মুক্তি পাবলৈ হ’লে একমাত্র তেওঁৱেই সাৰথি তেওঁৰ নাম লৈয়ে এই সংসাৰৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰিব লাগিব।\nমুক্তি মংগল ভটিমা কবিতাৰ মূল ভাব লিখা\nমূলভাব : শ্ৰীকৃষ্ণৰ মহিমা বর্ণন আৰু তেওঁৰ চৰণত শৰণ লৈ মুক্তি মংগলৰ বিধানেই কবিতাটোৰ মূলভাব। ভক্তপ্রাণ কবি মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে ভগৱান শ্রীকৃষ্ণই দৈৱকীৰ গৰ্ভত জন্ম লৈ বিভিন্ন দুষ্ট-দান, অসুৰক নিধন কৰি ভকতসকলক উদ্ধাৰ কৰালৈকে কৃষ্ণৰ শিশুলীলাৰ বর্ণনা কৰি ভগৱান শ্রীকৃষ্ণৰ সর্বশ্রেষ্ঠতা প্রতিপন্ন কৰাৰ মাজেদি ভক্তপ্ৰাণ ৰাইজক প্রকৃত ভক্তিতত্বৰ জ্ঞান দিছে। ভগৱান পৰমেশ্বৰ নিগুণ-নিৰাকাৰ। কিন্তু জগতত পাপ আৰু পাপীৰ মাত্রা অত্যধিক বৃদ্ধি হ’লে সেই পাপ আৰু পাপীৰ নিবাৰণৰ বাবে তেওঁ সগুণ সাকাৰ ৰূপ ধাৰণ কৰি নিজৰলীলা দেখুৱাই দুষ্টক দমন আৰু শাক পালন কৰে। কৃষ্ণ উগৱান পৰমেশ্বৰৰে এনে এক সাকাৰ ৰূপ।\nভক্তপ্রাণ কবিয়ে কৃষৰ শিশুলীলাৰ বৰ্ণনা দি কৈছে যে কৃষ্ণই দৈৱকীৰ গৰ্ভত জন্ম লভি অঘাসুৰ, বকাসুৰ, কেশী, অৰিষ্ট, শংখচুড় আদি অসুৰক বধ কৰিছিল। মােমায়েক দুষ্ট কংসক বধ কৰি ভকতসকলক উদ্ধাৰ কৰিছিল। তেৱেঁই বিষধৰ কালি নাগক দমন কৰি ৰমণ দ্বীপলৈ নির্বাসন দিছিল, যেতিয়া কালিনাগৰ বিষে বিষাক্ত কৰি তােলা যমুনা হৃদৰ জল পান কৰি গােপশিশু আৰু গৰু-গাইসমূহ মৃত্যু মুখত পৰিছিল। এইদৰে কৃষ্ণই দুষ্টক দমন কৰি শাস্তক পালন কৰে, সেয়ে কবিয়ে এইজনা জগতগুৰু প্ৰভু ভগৱস্ত শ্ৰীকৃষ্ণৰ চৰণত নিজকে সমর্পণ কৰি সমূহ ৰাইজৰ মুক্তি-মংগল কামনাৰ অৰ্থে প্রার্থনা কৰিছে। যিজনা কৃষই বৃন্দাবনত মহাসুখে বিহাৰ কৰিছিল, যমুনাৰ জলত ৰাতি গােপীসকলৰ লগত জলকেলি কৰিছিল; সেইজনা কৃষ্ণ ভগৱস্তকে কবিয়ে ‘দেৱৰ দেৱ’ বুলি কৈছে।তেঁৱেই পাপক গুৰিৰে পৰা সমুলঞ্চে উভালি পাপীসকলক সকলাে পাপৰ পৰা মুক্ত কৰে। ভক্তসকলৰ জীৱনৰ সকলাে দুখ-দুর্দশা বিমােচন কৰি, তেওঁলােকৰ মুক্তি-মংগলৰ বিধান কৰে। তেওঁৰ নাম শুনিলে নীচ-অধম, ব্যাস চন্দালৰ পৰা ঋষি-মুনিলৈ সকলে একাকাৰ হৈ পৰে। তেওঁ এই বিশ্ব ব্রহ্মাণ্ডৰ সকলােৰে ঊর্ধ্বত, তেওঁৰ বিনে আন একো নাই। তেৱেই পুণ্যক সঞ্চিত কৰি কলিকালৰ পাপসমুহ ধ্বংস কৰে, সেয়ে কবিয়ে সকলাে ত্যাগ কৰি ভক্তিভাৱেৰে প্ৰভু ভগৱন্ত শ্রীকৃৰ চৰণত আত্মসমর্পণ কৰি সকলােকে মুক্তি মংগল বিধানৰ অর্থে প্রার্থনা কৰিবলৈ উপদেশ দিছে।\nলগতে পঢ়ক: বৰগীত\n(ক) দৈৱকী উদৰে উদয় যােহি দেৱা – ইয়াত ‘যােহি দেৱা বুলি কাক কৈছে?\nউঃ। ইয়াত ‘যােহি দেৱা বুলি দৈৱকীনন্দন শ্রীকৃষ্ণৰ কথা কোৱা হৈছে।\n(খ) কংসক ধ্বংসল প্রাণ – কংসৰ প্রাণ কোনে ধ্বংস কৰিলে ?\nউঃ কংসৰ প্ৰাণ শ্রীকৃষ্ণই ধ্বংস কৰিলে।\n(গ) শঙ্খচুড়ক কোনে বধ কৰিছিল?\nউঃ শঙ্খচুড়ক শ্রীকৃষ্ণই বধ কৰিছিল।\n(ঘ) শ্ৰীৰাম ৰাইৰ প্রকৃত নাম কি?\nউঃ দেৱতাৰ ভিতৰত মাধৱক অর্থাৎ শ্রীকৃষ্ণক শ্রেষ্ঠ বুলি কৈছে।\nউঃ ভটিমাটি শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ কালিয় দমন’ নাটৰ অন্তৰ্গত।\n(ছ) মুক্তিমঙ্গল ভটিমা কোনে পাঠ কৰে?\nউঃ সংস্কৃত নাটকত নাটকৰ প্ৰধান চৰিত্ৰই মুক্তি মংগল ভটিমা পাঠ কৰে। আনহাতে, অংকীয়া নাটত সূত্ৰধাৰ আৰু সহযােগীসকলে মুক্তিমংগল ভটিমা পাঠ কৰে\n(জ) ভটিমাটিত উল্লেখ থকা অনুসৰি কৃষ্ণই বধ কৰা অসুৰকেইটাৰ নাম লিখ।\nউঃ ভটিমাটিত উল্লেখ কৰা অনুসৰি কৃষ্ণই বধ কৰা অসুৰকেইটাৰ নাম হ’ল অঘাসুৰ, বকাসুৰ, ধেনুকাসুৰ, কেশী, অৰিষ্টক, শঙ্খচূড় আদি।\nসােহি জগত গুৰু তেৰি সততে কৰু\nমুকুতি মংগল বিধান—\nজগত গুৰু বুলি কাক কৈছে? জগতগুৰু জনাৰ গুণানুকীৰ্তন ভটিমাটিত কেনেদৰে কৰা হৈছে তােমাৰ কথাৰে লিখা।\nউঃ ভটিমাটিত জগত গুৰু বুলি দৈৱকী-নন্দন শ্রীকৃষক কোৱা হৈছে। ভটিমাটিত কবিয়ে জগত গুৰুজনাৰ ঐশ্বৰিক মাহাত্ম্য তথা শক্তিৰ গুণানুকীর্তন কৰি কেনেদৰে শ্ৰীকৃষ্ণই দৈৱকীৰ গৰ্ভত জন্ম লাভ কৰি অতি বলৱান অসুৰ অঘ, বক, ধেনুক, কেশী আদিক সবংশে ধ্বংস কৰিছে তাৰ বৰ্ণনা কৰিছে। শ্রীকৃষ্ণই মােমায়েক কংসক নিধনৰ দ্বাৰা প্ৰজাসকলক অত্যাচাৰৰ পৰা মুক্ত কৰি মথুৰাত শান্তি স্থাপন কৰিছে। অৰিষ্টক আৰু মল্লযােদ্ধা মুষ্টিক মােহাৰি বীৰত্ব প্রদর্শন\nকৰিছে। পাপ আৰু পাপীক সমূলঞ্চে গুৰিৰ পৰা উঘালি পেলাইছে। সেয়ে তেওঁৰ নাম শুনিলে নীচ, চণ্ডাল, ব্যাধ, ঋষি মুনি সকলে একে সমান হৈ পৰে বুলি কবিয়ে শ্ৰীকৃষ্ণৰ গুণগান কৰি নিজৰ কৃষ্ণচুক্তি ব্যক্ত কৰিছে। শেষত সকলােকে লােভ, মােহ, হিংসা ত্যাগ কৰি শ্ৰীকৃষ্ণৰ পদযুগলত শৰণ ল’বলৈ কৈছে।\nব্যাখ্যা কৰা মুক্তি মঙ্গল ভটিমা\n(ক) দৈৱকী উদৰে উদয় যােহি দেৱা\nঅঘৰক ধেনুক কেশী সবংশ\nকংসক ধবংসল ত্রাণ।।\nসংগতি ঃ উদ্ধৃত পদফাকি আমাৰ অসমীয়া পাঠ্যপুথি সাহিত্য সুবাস’ৰ অন্তর্গত শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বিৰচিত ‘মুক্তি মংগল’ ভটিমাটোৰ পৰা লােৱা\nপ্রসংগঃ উক্ত পদফাকিৰ জৰিয়তে কবি শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে ভগৱান শ্রীকৃষ্ণই কেনেদৰে দৈৱকীৰ গৰ্ভত জন্মি অঘাসুৰ, বকাসুৰ, ধেনুক, কেশী আৰু কংসক বধ কৰি ভকতক উদ্ধাৰ কৰিছে তাকেই প্রকাশ কৰিছে।\nSee also বৰগীত Class 10 Question Answer দশম শ্ৰেণী পাঠ ১\nব্যাখ্যা ঃ ভগৱান শ্রীকৃষ্ণই পৃথিবীবাসীক পাপ আৰু পাপীসকলৰ কবলৰ। পৰা মুক্ত কৰিবলৈ নৰৰূপে দৈৱকীৰ গৰ্ভত জন্ম লৈছিল। মথুৰাত দুষ্ট কংসৰ দমন উৎপীড়ন বৃদ্ধি হােৱত দৈৱকী গৰ্ভত ভগৱান বিষ্ণুৰ জন্ম হ’ব। বুলি দৈৱবাণী হােৱাৰ পাছত কংসই বাসুদেৱ আৰু দৈৱকীক বন্দী কৰি ৰাখে যদিও শ্ৰীকৃষ্ণৰ জন্ম হয় আৰু গকুলৰ নন্দ-যশােদাৰ গৃহত শ্রীকৃষ্ণ ডাঙৰ-দীঘল হয়। এই কথা জানিব পাৰি কংসই কৃষক বধিবলৈ অঘাসুদ, বকাসুৰ, ধেনুক কেশী আদি দৈত্যক পঠায়। কিন্তু শিশু শ্রীকৃষ্ণই আটাইকে বধ কৰাৰ পাছত অত্যাচাৰী মােমায়েক কংসকো বধ কৰি কাৰাগাৰৰ পৰা তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃক মুক্ত কৰে আৰু দৈত্য-দানৱৰ অত্যাচাৰৰ পৰা সাধু- সন্ত-ভকতক উদ্ধাৰ কৰি মথুৰাত শান্তি স্থাপন কৰে।\nশুন সব লােই বচনক মই\nসব তেজি ভজ হৰি পাৱ।।\nওহি ভৱ দুর্গম সাগৰ তৰণে\nকৃষ্ণ পাদ পনৰ নাৱ।।\nসংগতিঃ উদ্ধৃত পদ ফাকি আমাৰ অসমীয়া পাঠ্যপুথি সাহিত্য সুবাসৰ অন্তর্গত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বিৰচিত ‘মুক্তি মংগল’ ভটিমাটোৰ\nপৰা লােৱা হৈছে।\nপ্রসংগ ঃ উক্ত পদফাকিৰ জৰিয়তে কবিয়ে সকলাে ত্যাগ কৰি হৰিৰ নাম ল’লে যে সকল বাধা-বিঘিনি দূৰ হয় তাকেই প্রকাশ কৰিছে।\nব্যাখ্যা ঃ ভগৱান সকলােৰে পৰম বন্ধু। তেওঁ সকলােকে ৰক্ষা কৰে। ভক্তিভাৱেৰে তেওঁৰ নাম ল’লে সকলাে অপায়-অমংগল, বাধা-বিঘিনি দুৰ হয়। সেয়ে সংসাৰৰ লােভ, মােহ, হিংসা, ক্রোধ আদি ত্যাগ কৰি আমি হৰিৰ পদযুগলত শৰণাপন্ন হ’ব লাগে। এনে কৰিলে দুর্গম ঠাই, সাগৰৰ দৰে বিশাল জলৰাশিও পাৰ হ’ব পৰা যায় বুলি কবিয়ে কৈছে।\n(গ) দেৱক উপৰি ৰাজা মাধৱ।\nধৰমৰ উপৰি নাম।\nকৌটি কল্পক পাক নাশক\nডাকি বােলহ ৰাম ৰাম!!\nসংগতি: উদ্ধত পদফাকি আমাৰ অসমীয়া পুথি সাহিত্য সুবাস অন্তর্গত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বিৰচিত মুক্তি মংগল’ ভটিমাৰ পৰা\nপ্রসংগঃ উক্ত পদফাকিৰ জৰিয়তে কবিয়ে কোটি কোটি পাগ খণ্ডন কৰিবলৈ বামৰ নাম লবলৈ কৈছে।\nব্যাখ্যা : হিন্দু ধর্ম অনুসৰি বিশ্বাস কৰা তেত্রিশ কোটি দেৱতাৰ ভিতৰত কবিয়ে মাধৱ অর্থাৎ শ্রীকৃষ্ণক সর্বশ্রেষ্ঠ বুলি অভিহিত কৰিছে। তেওঁৰ নাম ল’লেই যথেষ্ট। তেওঁৰ নাম সকলাে ধৰ্মৰ ওপৰত। ৰাম ৰাম বুলি তেওঁৰ নাম সুঁৱৰিলে কোটি কোটি পাপ খণ্ডন হয়, দুশ-দুর্দশা আঁতৰ হয়। সেয়ে কবিয়ে জগতৰ পাপৰ পৰা মুক্ত হ’বলৈ ভক্তিভাৱেৰাম নাম ল’বলৈ আহ্বান জনাইছে।\n১। তলত দিয়া শব্দবােৰৰ একোটিকৈ সমার্থক শব্দ লিখা ?\nত্রাণ, শাৰদ, চন্দ্র, মুকুতি, কামিনী, প্রাণ,\n(ক) ত্রাণ – উদ্ধাৰ।\n(খ) শাৰদ – শাৰদীয়\n(গ) চন্দ্র – জোন।\n(ঘ) মুকুতি – মুক্তি/মােক্ষ।\n(ঙ) কামিনী – ৰমণী।\n(চ) প্রাণ। – জীউ\n(ক) মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ সাহিত্যিক জীৱনৰ কীর্তিস্তম্ভ কি?\nউঃ মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ সাহিত্যিক জীৱনৰ কীর্তিস্তম্ভ কীর্তন ঘােষা’।


एक साल में बाइबल - ইণ্ডিয়ান ৰিভাইচ ভাৰচন - फरवरी 22\nলেবীয় পুস্তক 14:1-57\n2. “কুষ্ঠৰোগী লোক জন সুস্থ হোৱাৰ দিনা তেওঁৰ শুচি হোৱা নিয়ম এই; তেওঁক পুৰোহিতৰ ওচৰলৈ অনা হ’ব।\n3. তেতিয়া পুৰোহিতে ছাউনিৰ বাহিৰলৈ ওলাই গৈ সেই কুষ্ঠৰোগী জনৰ কুষ্ঠৰোগ যদি সুস্থ হৈছে, তেনেহলে সেই বিষয়ে তেওঁ লক্ষ্য কৰিব।\n4. তেতিয়া পুৰোহিতে সেই শুচি কৰিব লগা লোকজনৰ কাৰণে দুটা জীয়া শুচি চৰাই, এডোখৰ এৰচ কাঠ, অলপ ৰঙা নোম, আৰু একোচা এচোব বন, এই সকলোকে লবলৈ আজ্ঞা দিব।\n5. আৰু পুৰোহিত জনে তেওঁক মাটিৰ পাত্ৰত থোৱা নিৰ্মল পানীৰ ওপৰত সেই দুটা চৰাইৰ এটাক কাটিবলৈ আজ্ঞা কৰিব।\n6. তাৰ পাছত তেওঁ জীয়া চৰাইটো, এৰচ কাঠডোখৰ আৰু এচোব বন কোচা, এই সকলোকে লৈ সেই নিৰ্মল পানীৰ ওপৰত কটা চৰাইটোৰ তেজত জীয়া চৰাইটোৰে সৈতে জুবুৰিয়াই দিব।\n7. তেতিয়া কুষ্ঠ ৰোগৰ পৰা শুচি হ’বলগীয়া লোক জনৰ ওপৰত সাতবাৰ এই পানী ছটিয়াব, আৰু তেওঁক শুচি বুলি ঘোষণা কৰিব। তাৰ পাছত পুৰোহিত জনে জীয়া চৰাইটো মুকলি পথাৰত উৰুৱাই দিব।\n8. আৰু সেই শুচি হ’বলগীয়া লোক জনে নিজ বস্ত্ৰ ধুই, চুলি দাড়ি আদি গাৰ আটাই নোম খুৰাই পানীত গা ধুব আৰু তাৰ পাছত তেওঁ শুচি হ’ব। এই বোৰ কৰাৰ পাছত তেওঁ ছাউনিত সোমাব, কিন্তু তেওঁ সাত দিন নিজ তম্বুৰ বাহিৰত থাকিব লাগিব।\n9. পাছত সপ্তম দিনা তেওঁ নিজ মূৰৰ চুলি, দাড়ি, চেলাউৰি আদি গোটেই গাৰ নোম খুৰাব, আৰু নিজ বস্ত্ৰ ধুই, নিজেও পানীত গা ধুব; তেতিয়া তেওঁ শুচি হ’ব।\n10. অষ্টম দিনা তেওঁ দুটা নঘূণ মতা মেৰ-ছাগ পোৱালি, এজনী এবছৰীয়া নিঘূণ চেঁউৰী মেৰ-ছাগ পোৱালি, ভক্ষ্য নৈবেদ্যৰ অৰ্থে তেল মিহলোৱা আটা গুড়ি ঐফাৰ দহ ভাগৰ তিনিভাগ, আৰু এক “লোগ ” তেল ল’ব।\n11. তাৰ পাছত শুচি কৰোঁতা পুৰোহিত জনে, সেই শুচি হ’বলগীয়া লোক জনক আৰু সেই বস্তুবোৰ লৈ সাক্ষাৎ কৰা তম্বুৰ দুৱাৰৰ ওচৰত যিহোৱাৰ সন্মুখত ৰাখিব।\n12. পাছত পুৰোহিত জনে সেই মেৰ-ছাগ পোৱালি দুটাৰ এটা পোৱালি, সেই এক “লোগ” তেলেৰে সৈতে দোষাৰ্থক বলি স্বৰূপে উৎসৰ্গ কৰিব, আৰু দোলনীয় নৈবেদ্যৰ অৰ্থে সেইবোৰ যিহোৱাৰ সন্মুখত তুলি দিব।\n13. আৰু যি ঠাইত পাপাৰ্থক বলি আৰু হোম-বলি কটা যায়, পবিত্ৰ স্থানৰ সেই ঠাইতে সেই মেৰ-ছাগৰ পোৱালিটো কাটিব লাগিব, কিয়নো সেই দোষাৰ্থক বলি পুৰোহিতৰ ভাগ, আৰু সেয়ে অতি পবিত্ৰ।\n14. পুৰোহিতে সেই দোষাৰ্থক বলিৰ কিছু তেজ লৈ, সেই শুচি হবলগীয়া মানুহটোৰ সোঁ কাণৰ মুৰত, সোঁ হাতৰ বুঢ়া আঙুলিত আৰু সোঁ ভৰিৰ বুঢ়া আঙুলিত লগাই দিব।\n15. তাৰ পাছত পুৰোহিতে সেই “লোগ” তেলৰ কিছু লৈ নিজৰ বাওঁহাতৰ তলুৱাত ঢালিব;\n16. আৰু সেই বাওঁ হাতৰ তলুৱাত থকা তেলত নিজ সোঁহাতৰ আঙুলি জুবুৰিয়াই, আঙুলিৰে সেই তেলৰ পৰা অলপ অলপকৈ যিহোৱাৰ সন্মুখত সাতবাৰ ছটিয়াব।\n17. পুৰোহিতে নিজৰ হাতৰ তলুৱাত থকা অৱশিষ্ট তেলৰ কিছু লৈ, শুচি হ’বলগীয়া লোক জনৰ সোঁ কাণৰ মূৰত, সোঁ হাতৰ বুঢ়া আঙুলিত আৰু সোঁ ভৰিৰ বুঢ়া আঙুলিত পুৰ্বে দিয়া দোষাৰ্থক বলিৰ তেজৰ ওপৰত লগাই দিব।\n18. পুৰোহিতে নিজৰ হাতৰ তলুৱাত থকা অৱশিষ্ট তেল খিনি সেই শুচি হ’বলগীয়া লোক জনৰ মূৰত দিব, আৰু পুৰোহিতে যিহোৱাৰ সন্মুখত তেওঁক প্ৰায়চিত্ত কৰিব।\n19. তাৰ পাছত পুৰোহিতে পাপাৰ্থক বলিটো উৎসৰ্গ কৰিব, আৰু সেই শুচি হ’বলগীয়া লোকজনৰ অশৌচৰ কাৰণে তেওঁক প্ৰায়চিত্ত কৰিব; তাৰ পাছত হোমবলিটো কাটিব।\n20. যেতিয়া পুৰোহিতে হোমবলিটো আৰু ভক্ষ্য নৈবেদ্য খিনি বেদীত উৎসৰ্গ কৰিব, তেতিয়া পুৰোহিতে সেই ব্যক্তিক প্ৰায়শ্চিত্ত কৰিব আৰু তেওঁ তেতিয়া শুচি হ’ব।\n21. কিন্তু যদি সেই লোক জন দৰিদ্ৰ হয়, আৰু এই সকলো বলি আনিবলৈ তেওঁৰ সমৰ্থ নাথাকে, তেতিয়া তেওঁ নিজৰ কাৰণে প্ৰায়চিত্ত কৰিবলৈ দোলনীয় নৈবেদ্যৰ অৰ্থে দোষাৰ্থক বলি স্বৰূপে এটা মতা মেৰ-ছাগ পোৱালি, ভক্ষ্য নৈবেদ্যৰ অৰ্থে তেল মিহলোৱা আটাগুড়িৰ ঐফাৰ দহভাগৰ এভাগ এক “লোগ” তেল,\n22. আৰু নিজৰ সমৰ্থ অনুসাৰে দুটা কপৌ বা দুটা পাৰ পোৱালি আনিব; তাৰে এটা পাপাৰ্থক বলি আৰু আনটো হোমবলি হ’ব।\n23. পাছত অষ্টম দিনা, তেওঁ নিজকে শুচি কৰিবৰ অৰ্থে সাক্ষাৎ কৰা তম্বুৰ দুৱাৰ-মুখলৈ যিহোৱাৰ সন্মুখত পুৰোহিতৰ ওচৰলৈ সেইবোৰ আনিব।\n24. তেতিয়া পুৰোহিতে দোষাৰ্থক বলিৰ কাৰণে সেই মেৰ-ছাগ পোৱালিটো আৰু সেই “লোগ” তেল লৈ, যিহোৱাৰ সন্মুখত দোলনীয় নৈবেদ্যৰ অৰ্থে তুলি দিব।\n25. পাছত তেওঁ সেই দোষাৰ্থক বলিৰ মেৰ-ছাগ পোৱালিটো কাটিব লাগিব; পুৰোহিতে সেই দোষাৰ্থক বলিৰ কিছু তেজ লৈ, শুচি হ’বলগীয়া লোকজনৰ সোঁ কাণৰ মূৰত, সোঁ হাতৰ বুঢ়া আঙুলিত আৰু সোঁ ভৰিৰ বুঢ়া আঙুলিত লগাই দিব।\n26. তাৰ পাছত পুৰোহিতে সেই তেলৰ অলপ নিজৰ বাওঁ হাতৰ তলুৱাত বাকিব,\n27. আৰু পুৰোহিতে সোঁ আঙুলিৰে বাওঁ হাতৰ তলুৱাত থকা সেই তেল অলপ অলপকৈ সাতবাৰ যিহোৱাৰ সন্মুখত ছটিয়াব।\n28. আৰু পুৰোহিতে নিজৰ হাতৰ তলুৱাত থকা তেলৰ কিছু লৈ, শুচি হ’ব লগীয়া লোক জনৰ সোঁ কাণৰ মূৰত, সোঁ হাতৰ বুঢ়া আঙুলিত আৰু সোঁ ভৰিৰ বুঢ়া আঙুলিত পুৰ্বে দিয়া সেই দোষাৰ্থক বলিৰ তেজ থকা সেই একে ঠাইবোৰৰ ওপৰত লগাই দিব।\n29. আৰু শুচি হ’বলগীয়া লোক জনক যিহোৱাৰ সন্মুখত প্ৰায়চিত্ত কৰিবলৈ, পুৰোহিতে নিজৰ হাতত থকা অৱশিষ্ট তেল খিনি তেওঁৰ মূৰত দিব।\n30. পাছত সেই লোক জনৰ সমৰ্থ অনুসাৰে অনা সেই কপৌ দুটাৰ বা পাৰ পোৱলি দুটাৰ মাজৰ এটা উৎসৰ্গ কৰিব;\n31. অৰ্থাৎ সেই দুটাৰ এটা পাপাৰ্থক বলি আনটো হোম-বলিস্বৰূপে আৰু সেই ভক্ষ্য নৈবেদ্যখিনিয়ে সৈতে উৎসৰ্গ কৰিব। তাৰ পাছত পুৰোহিতে শুচি হ’ব লগীয়া লোক জনক যিহোৱাৰ সন্মুখত প্ৰায়চিত্ত কৰিব।\n32. কুষ্ঠৰোগৰ ঘা থকা যি লোক জনে নিজকে শুচি কৰা সময়ত নিয়মিত বলিদান আদি দিবলৈ অসমৰ্থ, তাৰ এই নিয়ম।”\n33. পাছত যিহোৱাই মোচি আৰু হাৰোণক ক’লে,\n34. “মই যি দেশ অধিকাৰ অৰ্থে তোমালোকক দিম, সেই কনান দেশত তোমালোকে যেতিয়া সোমাবা, তোমালোকে অধিকাৰ কৰা সেই দেশৰ কোনো এটা ঘৰত যদি মই কুষ্ঠৰোগৰ দাগ উৎপন্ন কৰোঁ,\n35. তেতিয়া সেই ঘৰৰ গৰাকীয়ে আহি পুৰোহিতক জনাব। তেওঁ এই বুলি ক’ব যে, ‘মই মোৰ ঘৰত কুষ্ঠ ৰোগৰ দাগ যেন দেখিছোঁ’।\n36. তেতিয়া ঘৰৰ সকলো বস্তু যেন অশুচি নহয় এই কাৰণে, সেই দাগ চাবলৈ পুৰোহিতে ঘৰ সোমোৱাৰ পুৰ্বেই ঘৰ খালী কৰিবলৈ তেওঁলোকক আজ্ঞা কৰিব; তাৰ পাছত পুৰোহিতে ঘৰটো চাবলৈ সোমাব।\n37. তেওঁ সেই দাগৰ বিষয়ে চাব; যদি সেই দাগ ঘৰৰ দেৱালত অলপ কেঁচা বৰণীয়া বা ৰঙচীয়া চকলা-চকলী হয় আৰু দেৱালতকৈ দ যেন বোধ হয়,\n38. আৰু যদি সঁচাকৈ সেই ঘৰত কুষ্ঠ ৰোগৰ দাগ আছে, তেতিয়া পুৰোহিতে ঘৰৰ পৰা দুৱাৰ-মুখলৈ ওলাই সাতদিন সেই ঘৰ বন্ধ কৰি ৰাখিব।\n39. সপ্তমদিনা পুৰোহিতে পুনৰায় আহি সেই ঘৰৰ দেৱালত সেই দাগ বিয়পি যোৱা বিষয়ে চাব;\n40. আৰু এনে যদি হয়, তেনেহলে মানুহে যেন সেই দাগ থকা শিলবোৰ উলিয়াই নগৰৰ বাহিৰত অশুচি ঠাইত পেলাই দিয়ে, পুৰোহিতে এনে আজ্ঞা কৰিব।\n41. পাছত সেই ঘৰৰ ভিতৰৰ চাৰিওফালৰ দেৱাল তেওঁ চোঁচাই পেলোব লাগিব, আৰু চুঁচি পেলোৱাৰ কৰালবোৰ তেওঁলোকে নগৰৰ বাহিৰত সেই অশুচি ঠাইত পেলাব লাগিব।\n42. তেওঁলোকে আন শিল লৈ সেই শিলৰ ঠাইত বহুৱাব, আৰু নতুন কৰাল লৈ পুনৰায় সেই ঘৰ লিপিব।\n43. এইদৰে শিল উলিওৱা আৰু ঘৰ চোঁচা আৰু লিপাৰ পাছত, যদি পুনৰায় ঘৰত সেই দাগ ওলাই,\n44. তেতিয়া পুৰোহিতে আহি চাব আৰু যদি সেই ঘৰত দাগ ব্যাপি যোৱা দেখে, তেনেহলে সেই ঘৰত সংহাৰক কুষ্ঠ আছে; আৰু সেই ঘৰখন অশুচি।\n45. তেতিয়া সেই ঘৰ ভাঙি পেলোৱা হ’ব। তাৰ শিল, কাঠ আৰু কৰাল আদি সকলোকে নগৰৰ বাহিৰলৈ সেই অশুচি ঠাইলৈ লৈ যাব।\n46. তদুপৰি সেই ঘৰ বন্ধ থকাত যদি কোনো লোকে তাৰ ভিতৰত সোমাব, তেওঁ সন্ধ্যালৈকে অশুচি হৈ থাকিব।\n47. আৰু যিকোনো লোকে সেই ঘৰত শুব, তেওঁ নিজ বস্ত্ৰ ধুব আৰু যিকোনো লোকে সেই ঘৰত আহাৰ কৰিব, তেৱোঁ নিজ বস্ত্ৰ ধুব লাগিব।\n48. আৰু সেই ঘৰ লিপাৰ পাছত পুৰোহিতে সোমাই যদি সেই দাগ ব্যাপি নোযোৱা দেখে, তেন্তে পুৰোহিতে সেই ঘৰ শুচি বুলি ক’ব; কিয়নো তাৰ কুষ্ঠ ভাল হ’ল।\n49. পাছত তেওঁ সেই ঘৰ শুচি কৰিবৰ কাৰণে দুটা চৰাই, এডোখৰ এৰচ কাঠ, অলপ ৰঙা নোম, আৰু একোচা এচোব বন ল’ব।\n50. মাটিৰ পাত্ৰত থোৱা নিৰ্মল পানীৰ ওপৰত তেওঁ এটা চৰাই কাটিব।\n51. তেওঁ সেই এৰচ কাঠডোখৰ, এচোব বনকোচা, ৰঙা নোমখিনি আৰু জীয়া চৰাইটো এই সকলোকে লৈ, সেই কটা চৰাইৰ তেজত আৰু নিৰ্মল পানীত জুবুৰিয়াই সাতবাৰ ঘৰত ছটিয়াব।\n52. এইদৰে তেওঁ চৰাইৰ তেজ, নিৰ্মল পানী, জীয়া চৰাই, এৰচ কাঠ, এচোব বন আৰু ৰঙা নোম, এই সকলোৰে দ্বাৰাই সেই ঘৰ শুচি কৰিব।\n53. কিন্তু তেওঁ নগৰৰ বাহিৰত থকা মুকলি পথাৰত সেই জীয়া চৰাইটো উৰুৱাই দিব; এইদৰে তেওঁ ঘৰ প্ৰায়চিত্ত কৰিব; তাতে সেই ঘৰ শুচি হ’ব।\n54. এয়ে ছালৰ সকলো প্ৰকাৰ কুষ্ঠ ৰোগৰ চিনৰ নিয়ম যেনে ছালত খজুৱতি ধৰা চুলি দাড়ি সৰা,\n55. কাপোৰ আৰু ঘৰত হোৱা কুষ্ঠ,\n56. ছাল উখহি উঠা, চোকোৰা বন্ধা, জিলিকা দাগ।\n57. এই সকলো কোন সময়ত শুচি আৰু কোন সময়ত অশুচি, সেই বিষয়ে জনোৱাই তাৰ অভিপ্ৰায়; এইয়ে কুষ্ঠৰোগ আৰু কুষ্ঠৰোগৰ দাগৰ নিয়ম।”\n1. হে যিহোৱা, মোৰ বিচাৰ কৰা, কিয়নো মই নিজ সিদ্ধতাত চলিছোঁ, অলৰভাৱে মই যিহোৱাত ভাৰসা কৰিছোঁ।\n2. হে যিহোৱা, তুমি মোক পৰীক্ষা কৰি মোৰ শুদ্ধতাৰ প্রমাণ চোৱা; মোৰ হৃদয় আৰু মনক খপি চোৱা।\n3. কাৰণ তোমাৰ অসীম দয়া মোৰ চকুৰ আগত আছে, মই তোমাৰ বিশ্বস্ততাত চলা-ফুৰা কৰোঁ।\n4. প্রৱঞ্চক লোকসকলৰ লগত মই বহা নাই। অসৎ লোকসকলৰ সৈতে মই মিলা-মিছা কৰা নাই।\n5. মই দুষ্টবোৰৰ সমাজক ঘৃণা কৰোঁ; দুষ্ট লোকৰ লগত নবহো।\n6. সত্যতাৰে কাৰ্য কৰা জনৰ ওপৰত ঈশ্বৰৰ আশীৰ্ব্বাদ আহে; কিন্তু দুষ্টবোৰৰ মুখ অত্যাচাৰেৰে পৰিপূৰ্ণ।\n7. সত্যতাৰ কার্য কৰা কোনো লোকৰ কথা ভাবিলে আমি আনন্দিত হওঁ; কিন্তু দুষ্টবোৰৰ নাম লুপ্ত হ’ব।\n20. পাছত তেওঁ এটা ঘৰত সোমাল; আৰু পুনৰায় তাত ইমান মানুহ গোট খালে যে, তেওঁলোকে ভোজন কৰিব নোৱাৰিলে।\n21. তেওঁৰ আত্মীয় সকলে যেতিয়া এই কথা শুনিলে, তেতিয়া তেওঁলোকে তেওঁক, ‘তেওঁ বলীয়া হ’ল’ বুলি কৈ ধৰিবলৈ ওলাই গ’ল।\n22. আৰু যিৰূচালেমৰ পৰা অহা বিধানৰ অধ্যাপক সকলে ক’লে, “তেওঁৰ গাত বেলচবূব আছে; আৰু ভূতৰ সেই ৰজাৰ দ্বাৰাই তেওঁ ভূতবোৰ খেদায়৷”\n23. তেতিয়া যীচুৱে তেওঁলোকক ওচৰলৈ মাতি দৃষ্টান্তেৰে ক’লে, “চয়তানে চয়তানক কেনেকৈ খেদাব পাৰে?\n24. যদি কোনো ৰাজ্য নিজৰ বিৰুদ্ধে নিজে ভাগ হৈ যায়, তেনেহলে সেই ৰাজ্য এক হৈ থাকিব নোৱাৰে।\n25. আৰু কোনো ঘৰ যদি নিজৰ বিৰুদ্ধে নিজে ভাগ হয়, তেনেহলে সেই ঘৰ এক হৈ থাকিব নোৱাৰে।\n26. চয়তানেও যদি নিজৰ বিৰুদ্ধে নিজে থিয় হয়, তেনেহলে সি থাকিব নোৱাৰিব কিন্তু তাৰ গতি অন্ত হব।\n27. বলৱান জনক প্ৰথমে নাবান্ধিলে, কোনেও তেওঁৰ ঘৰত সোমাই তেওঁৰ বস্তু লুট কৰিব নোৱাৰে; বান্ধিলেহে তেওঁৰ ঘৰ লুট কৰিব পাৰিব৷\n28. মই আপোনালোকক স্বৰূপকৈ কওঁ, মনুষ্য-সন্তান সকলৰ সকলো বিধৰ পাপ, আৰু ঈশ্বৰক নিন্দা কৰা যি নিন্দা, এইবোৰ সকলোৰে ক্ষমা হয়;\n29. কিন্তু যি কোনোৱে পবিত্ৰ আত্মাৰ নিন্দা কৰে, সেই জনৰ ক্ষমা কোনো কালে নহ’ব; সি অনন্ত পাপৰ অধিকাৰী”।\n30. যীচুৱে এই কথা তেওঁলোকক কলে; কাৰণ তেওঁলোকে কৈছিল, “তেওঁৰ গাত অশুচি আত্মা আছে৷”\n31. এনেতে তেওঁৰ মাক আৰু ভায়েক সকল আহি, বাহিৰত থিয় হৈ তেওঁক মাতি পঠালে।\n32. তেতিয়া লোক সকল তেওঁৰ চাৰিওকাষে বহি আছিল; আৰু তেওঁলোকে তেওঁক ক’লে, “চাওক, আপোনাৰ মা, ভাই আৰু ভনী সকলে বাহিৰত আপোনাক বিচাৰিছে”।\n33. তাতে তেওঁ উত্তৰ দি তেওঁলোকক ক’লে, “মোৰ আই আৰু মোৰ ভাই সকল কোন”?\n34. পাছত তেওঁৰ চাৰিওফালে বহি থকা লোক সকলক চাই তেওঁ ক’লে, “এওঁলোকলৈ চোৱা, এওঁলোকেই মোৰ আই আৰু মোৰ ভাই;\n35. কিয়নো যি জনে ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা পালন কৰে, সেই জনেই মোৰ ভাই, ভনী, আৰু আইয়ো হয়৷”


তেজীমলা (চলচ্চিত্ৰ) - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\nএই প্ৰবন্ধটো আনোৱাৰ হুছেইন পৰিচালিত অসমীয়া চলচ্চিত্ৰখনৰ বিষয়ে। বেজবৰুৱা ৰচিত একে নামৰ সাধুটোৰ বাবে তেজীমলা চাওক।\n১৯৬৩ filmসাঁচ:SHORTDESC:১৯৬৩ film\nতেজীমলা (ইংৰাজী: Tezimola) ১৯৬৩ চনত মুক্তি পোৱা লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ তেজীমলা সাধু আধাৰিত এখন নাৰীকেন্দ্ৰিক ছবি। ছবিৰ পৰিচালক আছিল আনোৱাৰ হুছেইন। তেৱেঁই গুৱাহাটী কুমাৰপাৰৰ আনোৱাৰ ফিল্মচৰ বেনাৰত ছবিখন প্ৰযোজনাও কৰিছিল। তেজীমলাই আঞ্চলিক ছবিৰ শিতানত শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া ছবি হিচাপে ৰাষ্ট্ৰপতিৰ “চাৰ্টিফিকেট অৱ মেৰিট” লাভ কৰে।\n3 ছবিৰ পৰিচালক\nতেজীমলা এখন নাৰীকেন্দ্ৰিক ছবি। ছবিখনৰ কাহিনী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ বুঢ়ী আইৰ সাধু গ্ৰন্থৰ তেজীমলা। সাধুৰ আধাৰত ৰচনা কৰা হৈছে যদিও বাস্তৱসন্মত কৰাৰ খাটিৰত ইয়াৰ যথেষ্ট সালসলনি কৰা হৈছে।\nসাউদৰ জীয়ৰী বাৰ বছৰীয়া তেজীমলাৰ মাকৰ মৃত্যু হোৱাত পিতাকে লিগিৰা বহুৱাৰ হেঁচাত পুনৰ এজনী বিয়া কৰায়। সাউদে প্ৰথমে পুনৰবিবাহত অমান্তি হয় যদিও পিছত সন্মতি দিয়ে। বহুৱাই তাৰ প্ৰেমিকা পানেৰ লগত সাউদৰ বিয়াৰ আয়োজন কৰে।\nতেজীমলাক মাহীমাকৰ দায়িত্বত এৰি সাউদ বণিজলৈ যাত্ৰা কৰে। পিতাকৰ অবৰ্তমানত মাহীমাকে তাইক নিৰ্যাতন কৰা আৰম্ভ কৰিলে। লাহেলাহে তাই ষোল বছৰত ভৰি দিলে। সাউদৰ ইচ্ছা, তেওঁৰ ঘৰতে আশ্ৰয় দিয়া তেজীমলাৰ সৰুকালৰ লগৰীয়া শিৱলৈ তাইক বিয়া দিব। এই কথা জানিব পাৰি মাহীমাক পানেই বহুৱাৰ লগলাগি তাইক মাৰি পেলাবলৈ সিদ্ধান্ত ল’লে।\nবণিজ বেহাই থাকোঁতেই এদিন সাউদে সপোনত দেখিলে যে পানেই তেজীমলাক মাৰি বাৰীত নি পুতি থৈছে। তাতে তাই জাতিলাও হৈ জন্ম ল’লে। এদিন পানেই ৰান্ধিবৰ বাবে লাও চিঙিবলৈ যাওঁতে লাওজোপাই মাত দি লাও চিঙিবলৈ মানা কৰিলে। কাৰণ সেইজোপা লাও নহয়, তেজীমলাহে। পানেই লাওজোপা কাটি পেলাই দিলে। এইবাৰ তেজীমলাই নেমুটেঙাৰ গছ হৈ উপজিল। মাহীমাকে নেমুজোপাও কাটি নৈত পেলাই দিলে। তাত তাই পদুম হৈ গজি উঠিল। সাউদে ফুল এপাহ চিঙিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। কিন্তু ফুলৰূপী তেজীমলাই বিনাই তাইক মাহীমাকে মাৰি পেলোৱাৰ কাহিনী বৰ্ণাবলৈ ধৰিলে।\nসাউদ সাৰ পাই গ’ল আৰু ঘৰলৈ উভতিবলৈ মনস্থিৰ কৰিলে। উভতি অহাৰ বাটত সাউদে শিৱক লগ পালে। তেওঁ জানিব পাৰিলে যে শিৱক পানেই তেওঁৰ ঘৰৰ পৰা খেদি পঠিয়াইছে। ইফালে মাহীমাকৰ উৎপীড়ন সহিব নোৱাৰি তেজীমলাই এখন আশ্ৰমত আশ্ৰয় লৈছিল। দুয়ো পোনেপোনে তালৈকে গ’ল। তালৈ তেওঁলোকে সাউদে জানিব পাৰিলে যে মূল্যৱান গহনা-গাঁঠৰি লৈ পানেৰ সৈতে পলাবলৈ চেষ্টা কৰোঁতে বহুৱাক পোহনীয়া হাতীটোৱে গচকি মাৰি পেলালে। ঘটনাৰ আকস্মিকতাত পানেয়ো মানসিক ভাৰসাম্য হেৰুৱাই পেলালে।\nশিৱ আৰু তেজীৰ ধুমধামেৰে বিয়া হৈ গ’ল।\nতেজীমলা ছবিৰ এটা দৃশ্য\nছবিৰ পৰিচালক[সম্পাদনা কৰক]\nআনোৱাৰ হুছেইন ছবিখনৰ পৰিচালক তথা প্ৰযোজক আছিল। গুৱাহাটী কুমাৰপাৰাৰ এজন চৰকাৰী ঠিকাদাৰৰ পুত্ৰ হুছেইনে ১৯৫২-৫৩ত চেতন আনন্দৰ মোচন পিকচাৰচ্ আৰ্ট একাডেমীৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ সম্পৰ্কীয় শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯৫৫ত মাত্ৰ ২২ বছৰ বয়সতে তেখেতে প্ৰথম সৰাপাত নামৰ চলচ্চিত্ৰ এখন পৰিচালনা আৰু প্ৰযোজনা কৰে। তেখেতে মুঠতে ৬খন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ পৰিচালনা কৰিছিল। ২০১০ চনত দাদা চাহেব ফালকে একাডেমীয়ে চলচ্চিত্ৰ উদ্যোদটোৰ প্ৰতি আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে দাদা চাহেব ফালকে লাইফটাইম এচিভমেণ্ট বঁটাৰে সন্মানিত কৰে।\nতেজীমলা তেখেতৰ তৃতীয় ছবি আৰু ই এখন নাৰী-কেন্দ্ৰিক ছবি। পৰিচালক হুচেইনৰ অধিকাংশ ছবিয়ে নাৰী-কেন্দ্ৰিক। টাইমচ অৱ ইণ্ডিয়াৰ সৈতে হোৱা এটা সাক্ষাৎকাৰত পৰিচালকগৰাকীয়ে কৈছিল:-\nনাৰীয়ে হ'ল মানৱ সমাজৰ মূল শক্তি। আমোদৰ বাদেও চলচ্চিত্ৰৰ সামাজিক বৈষম্য সম্পৰ্কে সচেতনা বঢ়োৱাৰো দায়িত্ব আছে। সেয়ে মই সদায় নাৰী সম্পৰ্কীয় বিষয় আৰু নাৰীৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় বিষয়ৰ ওপৰত দৃষ্টিনিবদ্ধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ। সৰাপাত ধনী পুৰুষৰ দ্বাৰা এজনী দুখীয়া নাৰীক নিৰ্যাতন সম্পৰ্কীয় কাহিনীৰ, নতুন পৃথিৱী বিধৱা বিবাহৰ আধাৰত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। মানুহৰ মনত কিবা এটা প্ৰভাৱ পেলাবলৈ চেষ্টা কৰোঁ। বেজবৰুৱাৰ কাহিনীৰে তৈয়াৰী মোৰ ছবি তেজীমলা নাৰী-কেন্দ্ৰিক ছবি। পাপ আৰু প্ৰায়শ্চিত্ত আৰু শ্ৰী শ্ৰী মা কামাখ্যাতো নাৰী চৰিত্ৰই গুৰুত্ব পাইছে। \nতেজীমলাৰ সঙ্গীত পৰিচালনা কৰিছে ৰাজেশ্বৰ বৰদলৈয়ে (বুলু)। ইয়াত মুঠতে চাৰিটা গীত আছে। গীতকেইটা লিখিছে হিৰণ বৰদলৈ আৰু পাৰ্ব্বতী প্ৰসাদ বৰুৱাই।\n1. "সতিনীৰ জী হৈ কিনো কপালত তই সৰুতে আইক হেৰুৱালি, মাহী আইক তই কিনো জগৰ লগালি ঢেঁকীৰে ভাঙিবি ভৰি" হিৰণ বৰদলৈ লীলা বৰদলৈ\n2. "মানুহে মানুহৰ মৰম নিচিনে- হায় ঐ তেজীমলা, মাহী আইৰ চলনাত প্ৰাণ হেৰুৱালি ধৰণী সাৱতি লোৱা" হিৰণ বৰদলৈ মেৰী খাটুন\n3. "ৰিমঝিম বৰষা আহে, ধৰাৰ বুকত মৌ বৰষে, জিলিয়ে কিনো নেপুৰ বজাই যায়" লীলা বৰদলৈ, কৃষ্ণ গোপাল\n4. "কাৰে বেজাৰত এজাৰ নিজাৰ পৰিছে, এটি দুটি কৰি পাত জহি পৰি সৰিছে" পাৰ্ব্বতী প্ৰসাদ বৰুৱা কৃষ্ণ গোপাল\nছবিখনে ১০ম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ (১৯৬২) অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবি শিতানত “চাৰ্টিফিকেট অৱ মেৰিট” লাভ কৰে।\n↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 "'Women are the prime force of society'". https://timesofindia.indiatimes.com/city/guwahati/Women-are-the-prime-force-of-society/articleshow/39535827.cms। আহৰণ কৰা হৈছে: 20-10-2019. "'Women are the prime force of society'". https://timesofindia.indiatimes.com/city/guwahati/Women-are-the-prime-force-of-society/articleshow/39535827.cms। আহৰণ কৰা হৈছে: 20-10-2019.\n↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 2.6 "National films for Awards". https://www.dff.nic.in/images/Documents/104_10thNfacatalogue.pdf। আহৰণ কৰা হৈছে: 20-10-2019.\n↑ মঞ্চলেখা, পৃষ্ঠা ৩২৭, অতুলচন্দ্ৰ হাজৰিকা, লয়াৰ্চ বুক ষ্টল, গুৱাহাটী, ১৯৬৭.\n↑ "Phalke award for filmmaker Anwar Hussain". http://www.assamtribune.com/scripts/detailsnew.asp?id=apr2910/state05। আহৰণ কৰা হৈছে: 20-10-2019.\n↑ অসমীয়া বোলছবিৰ গীতৰ সংকলন,পৃঃ ৭৮-৮০, সংকলক/সম্পাদন বাবুল দাস, বাণী মন্দিৰ, ডিব্ৰুগড়. 1985.\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=তেজীমলা_(চলচ্চিত্ৰ)&oldid=311311"ৰ পৰা অনা হৈছে\nএই পৃষ্ঠাখন ১৯ জানুৱাৰী, ২০২২ তাৰিখে ০৯:৩৬ বজাত অন্তিম সংশোধন কৰা হৈছিল।


xukhdukh.com September 11, 2013 goodnews,\n১. তালিবানৰ হাতত প্ৰাণ দিয়া লেখিকা সুস্মিতা বেনাৰ্জীৰ নামত ৫০গৰাকী দৰিদ্ৰ ছাত্ৰীৰ বাবে স্কলাৰশ্বিপ ঘোষণা কৰিলে মন্ত্ৰী ৰকিবুল হুছেইনেঃ কলিয়াবৰত মহাবিদ্যালয়ৰ এক অনুষ্ঠানতে কৰিলে এই ঘোষণা৷\nকাশ্মীৰৰ পাছত এইবাৰ মুম্বাইত\nজুবিন মেহতাৰ সংগীতৰ লহৰ\n২. পুৰণিগুদামত “ডঃ ভূপেন হাজৰিকা প্ৰেক্ষাগৃহ”ৰ উদ্বোধনঃ নতুন প্ৰজন্মক ভূপেনদাৰ গীত সমূহ বিশ্লেষণ কৰিবলৈ আহ্বান জনালে শিল্পী সুদক্ষিণা শৰ্মাই৷\n৩. দিল্লীত আত্মহনন প্ৰতিৰোধ দিৱস পালনঃ বছৰি ১.৮লাখ ভাৰতীয় আত্মহত্যা, তথা এছিয়াৰ যুৱ সমাজৰ আত্মহননৰ প্ৰৱণতাৰ বিৰুদ্ধে সজাগতা সৃষ্টিৰ প্ৰচেষ্টা৷\n৪. জুবিন গাৰ্গে অসমৰ বিভিন্ন স্থানত ৬০টা মিনি চিনেমা হ’ল স্থাপনেৰে অসমীয়া ছবি উদ্যোগক এক নতুন প্ৰাণ সঞ্চাৰ কৰিব বুলি কৰিলে ঘোষণাঃ শুভাকাংখী বন্ধুৰ সহযোগতে এই প্ৰকল্প ৰূপায়ণ কৰাৰ বাবেই কৰিব প্ৰয়াস৷\n৫. ধৰ্মীয় কাৰণ তথা জীৱনৰ প্ৰতি নিৰাপত্তাহীনতাত ভূগি অসমলৈ অহা বিদেশীক শৰণাৰ্থীৰে মৰ্যদাৰে হ’লেও ৰাজনৈতিক আশ্ৰয় দিব বুলি মত প্ৰকাশ কৰিলে অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী তৰুণ গগৈয়ে৷\n৬. সংবাদ কৰ্মীৰ সুৰক্ষা আৰু আৰ্থিক নিৰাপত্ত সুনিশ্চিত কৰণৰ দাবীত অসমৰ মফচলীয় সাংবাদিক সকলৰ সংগঠন "আপকু"ৱে দিল্লীত গ্ৰহণ কৰিলে প্ৰতিবাদী কাৰ্যসূচী৷\n৭. অৱশেষত গুৱাহাটী পৌৰ নিগমৰ মুখ্য স্বাস্থ্য বিষয়াৰ পদত নিযুক্তি পালে মানুহৰ চিকিৎসকেঃ পূৰ্বতে এই পদত পশু চিকিৎসক নিযুক্তি দিয়া বাতৰিয়ে লাভ কৰিছিল সংবাদ শিৰোনামা৷\n৮. বিগত সাতমাহত ১৩০টা শুনানিৰ অন্তত দ্ৰুত আদালতে দোষী সাব্যস্ত কৰিলে দিল্লীৰ গণধৰ্ষণৰ অভিযুক্তসকলকঃ আজি ঘোষণা হব শাস্তি৷\n৯. আজি মক্কা অভিমুখে ৰাওনা হব উত্তৰ পূৱৰ হজযাত্ৰীঃ অসমৰ হজ যাত্ৰীক হাজী মুছাফীৰখানাত বিদায় সম্ভাষণ জনালে মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে৷\n১০. লোকসভাৰ ১৪খন আসনতে অসম গণ পৰিষদে নিজা প্ৰাৰ্থীৰে প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰিব বুলি কৰিলে ঘোষণা৷\n১১. ১৯৮৪চনৰ দিল্লীৰ শিখ নিধন কাণ্ড সম্দৰ্ভত দলীয় কৰ্মীক ৰক্ষণাবেক্ষন দিয়াৰ অভিযোগত আমেৰিকাৰ এক মানৱ অধিকাৰ সংগঠনে ৰুজু কৰা গোচৰৰ ভিত্তিত চোনিয়া গান্ধীক মাৰ্কিন আদালতে জাৰি কৰিলে চমনঃ আমেৰিকাত চিকিৎসা গ্ৰহণৰ বাবে যোৱা গান্ধীক চিকিৎসালয়তে চমন হস্তান্তৰ কৰিবলৈ দিলে নিৰ্দেশ৷\n১২. গুৱাহাটী কাৰাগাৰত উপস্থিত হ’লগ ৰাজ্যিক মানৱ অধিকাৰ আয়োগৰ দলঃ কয়দীক উপযুক্ত সা-সুবিধা প্ৰদানৰ কৰিলে পোষকতা৷\n১৩. ৰাষ্ট্ৰীয়কৃত বেংকে অনা-অসমীয়াক পুঁজিপতিকহে পৃষ্ঠপোষকতা কৰে, দুখীয়া কৃষকক নহয় বুলি অভিযোগ তুলিলে কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিয়েঃ বৰ্হিঃ ৰাজ্যত নহয় অসমতে বিনিয়োগ কৰিবলৈ তুলিলে দাবী৷\n১. অ’ এন জি চিৰ শিৱসাগৰ ডিমুৱাল গাঁৱস্থিত এক নং জিজিএচত ভয়ঙ্কৰ অগ্নিকাণ্ডৰ খবৰঃ বহুকোটি টকাৰ সামগ্ৰীৰ বিস্তৰ ক্ষতি হোৱাৰ বাতৰি৷\n২. শিল্পী পুলক গগৈয়ে আৰু অসমীয়া ছবি নিৰ্মাণ নকৰে বুলি কৰিলে ঘোষণাঃ তেখেতৰ শেহতীয়া ছবি "মমতাজ"ৰ প্ৰতি দৰ্শকৰ অনীহা দেখিয়েই গগৈদেৱে এনে সিদ্ধান্ত লোৱা বুলি জানিব পৰা গৈছে৷\n৩. পুনৰ পুত্ৰ কণ্যাই বৃদ্ধা মাতৃক ত্যাগ কৰাৰ ঘটনাই শংকিত কৰিলে সচেতন মহলেঃ আশ্ৰয় দান কৰিলে হেল্প এইড নামৰ সংস্থাই৷\n৪. ৰাজ্যত অব্যাহত আছে ডেংগুৰ সন্ত্ৰাসঃ ৬১৬জনলৈ ৰোগীৰ সংখ্য বৃদ্ধি পোৱাৰ চিন্তনীয় খবৰ৷\n৫. অচিৰেই হব ব্যাপক সালসলনিঃ প্ৰদেশ কংগ্ৰেছৰ সভাপতিকে ধৰি ৰাজ্যৰ মন্ত্ৰী সভাৰো৷\n৬. লখিমপুৰত সৰ্বানন্দক ফেক্টৰ নহয় বুলি ঘোষণা কৰি বিজেপিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সভাপতিক প্ৰতিদ্বন্দিতাৰ বাবে প্ৰত্যাহ্বান জনালে ৰাণী নৰহে৷\n৭. নগাঁও কাগজ কলৰ ভয়াবহ প্ৰদূষণক লৈ শংকিত ৰাইজঃ কৃষক মু্ক্তিয়ে প্ৰদান কৰিলে স্মাৰক পত্ৰ৷


প্ৰত্যয়ৰ আলিবাট – ৰূপম ঠাকুৰীয়া – ফটাঢোল\nAugust 1, 2020 গল্প\t2 Comments\nপ্ৰত্যয়ৰ আলিবাট – ৰূপম ঠাকুৰীয়া\n–কিনো ইমান কৈ চিন্তা কৰি আছে এই ৰাতিপুৱাই পুৱাই? এয়া লওক চাহকাপ।\n–অ’ চাহ আনিছা, থোৱা ইয়াতে।\nসন্মুখৰ বাৰাণ্ডাখনত বহি ৰাস্তাৰ সিপাৰৰ ৰাজহুৱা দমকলটোৰ পৰা পানী নিবলৈ অহা মানুহজাকৰ পিনে চাই কিবা ভাবি থকা ৰমানাথ হাজৰিকাই ঘৈনীয়েক পূৰ্ণিমাৰ ফালে লাহেকৈ ঘূৰি ক’লে।\nআঁউজিব পৰা দীঘলীয়া বেঞ্চখনৰ এটা মূৰত বহি পূৰ্ণিমাই কৈ গ’ল..\n— আজি বলেনৰ (ল’ৰা) শাহু আৰু শহুৰ আহিব নহয়। সোনকালে বজাৰখিনি কৰিব লাগিব। গোপাল বজাৰ চ’কত আজি যিহেতু ৰবি বাৰৰ বজাৰ বহিব, আপুনি তাৰপৰাই বজাৰখিনি অলপ সোনকালে আনি দিব মোক। তেতিয়াহে আলহীক সময়ত খুৱাব পাৰিম।\n–তুমি মোক সুধিছিলা নহয় মই কি ভাবি আছিলোঁ? মই এই কথাবোৰকে ভাবি আছিলোঁ। আজি চোৱা বলেনৰ শাহু-শহুৰ আহিব, তাৰ কিবা চিন্তা আছেনে? আজি অন্ততঃ সি হে বজাৰ- সমাৰখিনি কৰি আনি দিব লাগিছিল।\n–বলেন ৰাতিপুৱাই ওলাই গ’ল দেখোন। যাওঁতে কৈ গৈছে কিবা ৰাজহুৱা কাম এটাত হেনো এজন ডাঙৰ মানুহক লগ কৰিব লগীয়া আছে। আহোঁতে পলম হ’ব হেনো……\nচাহৰ কাপত সোহা এটা মাৰি ৰমানাথে পূৰ্ণিমাক মাজতে ৰখাই কৈ গ’ল\n–বাদ দিয়া হে তাৰ ৰাজহুৱা কাম। আজিলৈকে কি ঘটিটো কৰিব পাৰিছে সি? কিবা উপাৰ্জনৰ পথ উলিয়াব পাৰিলেনে নিজৰ বাবে? ঘৰ চলাই আছোঁ মই। মোৰ চাকৰি কিমান দিন আছে? এবছৰো নাই। তাৰ পিছত কি হ’ব? এল পি স্কুলৰ শিক্ষক মই, পেঞ্চন কিমান পাম? ইফালে পেঞ্চন ৰেগুলাৰ হ’বলৈ কত যে কিমান তাঁত-বাতি কাঢ়িব লাগিব, কত যে কিমান পইচা পাতি দিব লাগিব সেইবোৰতো আছেই। তাৰ মাজত চলিম কেনেকৈ? ভাবিছেনে সি এবাৰ?…\n–হ’ব দিয়ক আৰু। এই ৰাতিপুৱাই সেইবিলাক চিন্তা কৰি মূৰটো গৰম কৰিব নালাগে।\n–তোমাৰ এইবিলাক কথাৰ কাৰণেইতো সি লাই পাই পাই আজিৰ অবস্থা পাইছে। চাকৰি বাকৰিৰ চিন্তা একো নকৰে সি। ঘৰত আহি কোনোবাই চাকৰি উপহাৰ দিবহি নেকি তাক? বিয়াখন পাতিলে নিজৰ পচন্দ মতে। বিয়াখন বাৰু ময়ে পাতি দিলোঁ দিয়াচোন গাঁৱত বু-বা ওলোৱাৰ ভয়ত। ভাবিছিলোঁ বিয়াৰ পিছত তাৰ গঢ় গতি লাগিব। কিন্তু কি কৰিলে সি? ছোৱালী এজনীও জন্ম পালে। সি বাপেকটো হৈ তাইৰ দ্বায়িত্ব ল’ব পাৰিলেনে? তাৰ ঘৈনীয়েক, ছোৱালীৰ প্ৰয়োজনীয় সকলোবিলাক এতিয়াওতো ময়েই যোগান ধৰি আছোঁ। তাৰ মগজুত একো নাই নেকি? তাৰ পেচা হৈছে সমাজ সেৱা। হুহ । ওলোটাব সি! দিনটো টলৌ টলৌ কৈ ঘূৰি ফুৰিব। বিহু, পূজা পাতিবলৈ যেন তাৰ বাহিৰে বেলেগ মানুহ নায়েই এই গাঁওখনত। মেল, মিটিং এখনো যেন সি নহ’লে নহ’বই। স্কুলৰ ফিল্ডখনত প্ৰত্যেক বাৰে থিয়েটাৰ এখন মাতিব আৰু সেইখন অহাৰ একমাহ মান আগে-পিছে তাৰ খোৱা-বোৱা শোৱাৰ একো ঠিক নাই। ৰাতি দুটা তিনিটা বজাত আহি আমাৰ সকলোৰে টোপনি ভাঙিব। তাতকৈ যদি সি ঘৰৰ খেতিখন কৰো বুলিও দায়িত্ব ল’লেহেঁতেন, তেন্তে আজি মাটিখিনি আধিয়াৰক দিব লগা নহ’লহেঁতেন। বছৰটো নিজৰ খেতিৰ চাউলৰে পাৰ হ’লহেঁতেন আৰু বৰং অলপ-অচৰপ বিকিবও পাৰিলোঁহেঁতেন। চাকৰি শেষ হোৱাৰ পিছত মই নিজেই কিবা এটা কৰিব লাগিব। ইয়াক আশা কৰি লাভ নাই।\n— চাহ কাপ ঠাণ্ডা হ’ল। খাই লওক।\n–এই চাহ নাখাওঁ আৰু মই। একাপ নতুনকৈ বনাই আনিবা।\n–মই একাপ লৈ আনোগে ৰ’ব বুলি পূৰ্ণিমা উঠি যাব খোজোতেই ৰমানাথ হাজৰিকাই তেওঁক বহিবলৈ ইংগিত দি কৈ গ’ল..\n–হ’ব অলপ পলমকৈ আনিলেও হ’ব চাহকাপ। এটা কথা কোৱাচোন, মই যে তাৰ কথাবোৰ কৈ আছোঁ তোমাৰ তাত একো ক’বলগীয়া নাই? মই মিছা কথা কৈ আছোঁ নেকি তাৰমানে? তুমি তাক আজিলেকৈ কিবা বুজালানে? মইহে বকি থাকোঁ। সেয়ে ল’ৰা-বোৱাৰীৰ আগত মই বেয়া আৰু তুমি ভাল?\n–কি যে কয় নহয় আপুনি!!\n–কিয় নক’মহে? কিয় নক’ম? আজি সি ৰাতিপুৱাই কাম থকা বুলি ওলাই গ’ল। গোটেইখিনি কৰিব লাগিব এতিয়া মই। আৰু গৈছ বাৰু ঠিক আছে, কাৰখনো আজি লৈ যাব লাগেনে? মই এতিয়া ইমানসোপা বজাৰ কিহত লৈ আনো। ৰিক্সা কেইখনো সময় মতে নাপায়। খোজকাঢ়ি অহাযোৱা কৰিবলৈ মোৰ বাৰু এইটো বয়সত অসুবিধা নহয়নে? সি বুজিব লাগিছিল নে নাই কথাষাৰ? তুমিওতো ক’ব পাৰিলাহেঁতেন কথাষাৰ তাক?\n–মই কথাষাৰ একদম পাহৰি গ’লোঁ, বিশ্বাস কৰক। আৰু মোৰনো সব সময়তে সকলোবোৰ কথা ক’ত ইমান মনত থাকে হয়নে? আপুনিয়েই কওকচোন।\n— বুজি পাইছোঁ যোৱা। মোৰ কষ্টৰ কথা ভাবোতা এই ঘৰখনত কোনো নাই। যোৱা চাহ কাপ বনাই আনাগে।\nকথাখিনি শেষ কৰি অভিমান এমোকোৰা মুখত লৈ ৰমানাথ হাজৰিকাই পুনৰ সন্মুখৰ ৰাস্তাৰ পিনে মুখ ঘূৰালে। পূৰ্ণিমাই কিবা ক’ব খুজিও পিছ মুহূৰ্তত একো নোকোৱাকৈ বেঞ্চত থকা আধাখোৱা চাহৰ কাপটো হাতত লৈ ৰূমৰ ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল।\nবজাৰত আজি বিৰাট ভিৰ। ৰবিবাৰৰ বজাৰত ভিৰ হোৱাটো অৱশ্যে স্বাভাৱিক কথা। প্ৰথমতে ৰমানাথ হাজৰিকাই মাছ আৰু মাংসখিনি কিনি লওঁ বুলি ভাবিলে। ভাল মাছ বেছি দেৰিলৈকে নাথাকে। সেই ভাবি তেওঁ লৰালৰিকৈ মাছ বজাৰৰ ফালে গ’ল।\nপ্ৰায় ডেৰ কেজিৰ ভকুৱা এটা কাটি চফা কৰি ল’লে। পইচা বেপাৰীয়ে যি কৈছে তাকেই দিলে। এনেয়ো তেওঁ বজাৰত বস্তুৰ দামক লৈ ইমান লাগি মেলি নাথাকে। পঠাৰ মাংসও এক কেজি লৈ শাক-পাচলিৰ বজাৰখন অলপ ঘূৰি চাই লোৱাৰ কথা ভাবিলে তেওঁ। বজাৰ কৰা নিচা মানুহজনৰ আগৰ পৰাই আছে। বজাৰত ভৰি দিয়াৰ পিছত যেন মানুহজনৰ নিচাটো বেছিকৈয়ে গাত ধৰে। কেইবিধমান ভাল সতেজ পাচলি ল’ব পাৰিলেই তেওঁ আজি আৰু বেছি সময় বজাৰখনত ঘূৰি নুফুৰে। আলহী আহি পোৱাৰ আগতেই পূৰ্ণিমাই বিচৰা ধৰণে যোগাৰখিনি দিব পাৰিলেই হ’ল আৰু!\n–অ’ হাজৰিকা, বজাৰ কৰিছে?\nহাজৰিকাই ঘূৰি চাই দেখে সেয়া কলিতা। লগত ছোৱালীজনী। হাতত বজাৰৰ মোনাখন লৈ দেউতাকক সহায় কৰি দিছে।\n–হয় কলিতা। আজি মিতিৰ এঘৰ আহিব ৰ’ব। মাজনীও আহিছা দেখোন? দেউতাৰাৰ কষ্টৰ ভাগ লৈছা আৰু ন?\nকলিতাৰ ছোৱালীজনীয়ে মিচিকিয়াই হাঁহিলে। কলিতাই কৈ গ’ল..\n–ৰবিবাৰে আমি দুয়ো ওলাই আহোঁ। সেই এইখিনিতেই যিহেতু ঘৰটো, মোৰো খোজ কঢ়া হয় আৰু দুয়ো ভালকৈ চাই মেলি বজাৰ অলপ কৰি লৈ যাওঁ । ভালো লাগে।….. বাৰু বলেনে কি কৰিছে এতিয়া? স্কুল এখনত যে সোমাইছিল? ৰেগুলাৰ হ’ল নেকি বাৰু?\n–অ’ সোমাইছিল হয় স্কুলখনত। কিন্তু ৰেগুলাৰ হোৱাৰ আশা নেদেখি এতিয়া বেলেগ এটা কিবা কৰিবলৈহে গৈ আছে ৰ’ব……। বাৰু মোৰ পলম হ’ব, আজিলৈ এৰো দেই।\nকথা দীঘলীয়া নকৰি হাজৰিকাই ততাতৈয়াকৈ তাৰ পৰা খোজ ল’লে।\nই-ৰিক্সাবোৰে এনেই বৰ ঠেকেছে। তাতে আকৌ গাঁৱৰ ৰাস্তাটোও ওখোৰা মোখোৰা। ঘৰৰ ওচৰৰ চিনাকী ল’ৰা বুলিহে পৰেশে ৰিক্সাখন সাৱধানে চলাইছে যাতে খলা বমাবোৰ পাৰ্যমানে এৰাই চলিব পাৰি। হাজৰিকাই এনেকে প্ৰায়েই পৰেশক লৈ বজাৰ সমাৰ কৰি আনে। কেতিয়াবা অৱশ্যে বিচাৰিলেও তাক নাপায়।\nকলিতাক মিছাকৈয়ে ক’লে তেওঁ। তেওঁ জনাত বলেনে কেতিয়াও কোনো স্কুলত কাম কৰা নাই। এতিয়াও যে সি কিবা লাভ হোৱা কাম কৰি আছে তেওঁৰ মনে নধৰে। অদূৰ ভৱিষ্যতেও তাৰ কিবা বিশেষ পৰিবৰ্তন দেখা পাব বুলি তেওঁৰ বিশ্বাস নহয়। কিন্তু সেইবুলি বেলেগৰ আগত তাৰ বদনাম গাই কেনেকৈ!!…\nৰিক্সাখনৰ গতিত হোৱা মৃদু বাধা এটাত হাজৰিকাৰ সম্বিৎ ঘূৰি আহিল। পিছলৈ নুঘূৰাকৈ পৰেশে ক’লে, “খুড়া, ছাগলী পোৱালী এটা পৰিছিল আগত।” দীঘল হুমুনিয়াহটোৰে যেন হাজৰিকাই পৰেশৰ কথাখিনি শলাগি থ’লে..!!\nপূৰ্ণিমা আৰু বোৱাৰীয়েক সবিতাই ভাত খোৱা টেবুলখন সজাইছে। নাতিনীয়েক দুয়োজন ককাকৰ মাজত বহিছে খাবলৈ।\nদুয়োজন ককাকক আজি একলগে পাইছে, কম ডাঙৰ কথানে? গতিকে কাকো নেৰে আজি তাই। পাঁচবছৰীয়া নাতিনীয়েকৰ মৰমত দুয়ো ককাকো সমানে বন্দী। এজন ককাকে তাই নোহোৱাকৈ কেতিয়াও ভাত নাখায় আৰু এজন ককাকক এৰি আজি তাই ভাত খাব নোৱাৰে। দুয়োজন ককাকক নিজৰ চিন্তাৰে আজি মনভৰি প্ৰশ্ন কৰিছে তাই। এজনে যদি মূৰত হাত বুলাইছে, আনজনে আকৌ তাইৰ অকমানি ভৰি দুখন হাতৰে পিহি দিছে।\nমাজতে দেউতাকে সবিতাক পিনে চাই সুধিলে\n–বলেন দেখোন আহিয়ে নাপালে অ’ মাজনী? একেলগে ভাতসাঁজ খাম বুলি ভাবিছিলোঁ।\n–তেওঁৰ আহি পাওঁতে অলপ পলম হ’ব দেউতা। তেওঁলৈ ৰ’ব নালাগে…..\nসবিতাৰ মুখৰ পৰা কথাষাৰ কাঢ়ি হাজৰিকাই ক’লে..\n–সি আজি কিবা জৰুৰী কামত ৰাতিপুৱাই ওলাই গৈছে। কামখিনি শেষ হোৱা নাই চাগে। সেয়ে আহিব পৰা নাই। আমি খাই লওঁ দিয়ক। তাৰ পলম হ’ব।\nভাত এগৰাহ মুখলৈ নি হাজৰিকাই নিজকে সুধিলে, তেওঁ বাৰু বলেনৰ কথা-কাণ্ডবোৰ জানিও আনৰ আগত তাৰ বেলেগ ছবি এখন দিবলৈ কিয় যত্ন কৰে?? এয়া তেওঁৰ ল’ৰাৰ প্ৰতি থকা নিঃচৰ্ত দৰদ নে তেওঁ নিজে নভবাকৈয়ে ল’ৰাৰ ওপৰত থকা কিঞ্চিত বিশ্বাস? তেওঁ উত্তৰ নাপায়।\nসন্ধিয়া ভাঙি গধুলি লাগিবৰ হৈছে। পূৰ্ণিমাই গোঁসাইঘৰত চাকি জ্বলাই মাটিৰ ধূনাদানিটো হাতত লৈ ঘৰখনৰ প্ৰতিটো কোণেই সুগন্ধিৰে ভৰাই তুলিলে।\nসকলোৰে বাবে গধুলিৰ চাহ কাপৰ ব্যবস্থা কৰিবলৈ বুলি পাকঘৰত সোমোৱা সবিতাৰ মনত সৰু শংকা এটাই জোৰকৰি যেন থিতাপি ল’ব খোজে! পিছ মুহূৰ্ততে তাই নিজক বুজনি দিয়ে, “নিশ্চয় কামখিনি হোৱা নাই, সেয়ে মানুহজন ঘৰ পোৱাহি নাই। কেতিয়াবা মানুহজনতো নিশা দুটা বজাতো ঘৰ সোমোৱা নজিৰ আছে!! ৰাতি চাৰ্জ কমি যোৱা ফোনটো ৰাতিপুৱাই তেনেকৈ লৈ যোৱাৰ পিছত, ক’তো চাগে চাৰ্জ দিয়াৰ সুবিধাকণো নাপালে মানুহজনে, কামৰ ব্যস্ততাৰ বাবে….!!\nহাজৰিকাই পূৰ্ণিমাক মাতি “বলেনে ফোন কৰি কিবা কৈছে নেকি পলম হোৱাৰ কাৰণ” জানিব বিচাৰে। পূৰ্ণিমাই বলেনৰ ফোন অহা নাই বুলি জনায় আৰু বোৱাৰীয়েকে ফোন কৰোঁতে বলেনৰ যে ফোন বন্ধ পায় তাকো জনায়।\nহাজৰিকাই টিভিটো অন কৰিল। ৰিম’টটোত অসমীয়া বাতৰিৰ চেনেলৰ নম্বৰটো টিপি চুকত থকা কাঠৰ চকীখন টানি আনি বহি ল’লে। কাষতে বহা ঘৈনীয়েক পূৰ্ণিমাৰ ফালে চাই ক’লে…\n— এই ল’ৰাটোৱে কিয় বাৰু এনেদৰে মোৰ প্ৰেচাৰ বঢ়াই থাকে? সেই ৰাতিপুৱাই ওলাই গ’ল। এতিয়ালৈকে খবৰ এটা নাই। কলৈ যায়, ক’ত কি ধান্দাত ঘূৰে একো গম নিদিয়ে আমাক। এটা ফোন কৰিও নজনাই ক’ত আছে, কি কৰিছে । ঘৰৰ মানুহকেইটাক চিন্তাত পেলাই সি নিচিন্ত মনে ঘূৰি ফুৰিছে। অলপো দায়িত্ববোধ নাই। তাৰ কথা কোনোবাই সুধিলে মই অস্বস্তিত পৰোঁ। সি কিবা ভাল কাম কৰি আছে বুলি বুকুত সাহস ৰাখি ক’ব নোৱাৰোঁ। এইবিলাক কেতিয়া বুজি পাব সি? কি দিয়া নাই মই তাক? ঘৰখনৰ মৰ্য্যদা, মোৰ মান সন্মানলৈ তাৰ অকণো ভ্ৰুক্ষেপ নাই কিয়??….\nনাতিনীয়েক আহি আইতাকৰ কোঁচত বহেহি…\n–আপুনি অলপ ধৈৰ্য্য ধৰকচোন। বলেনে আৰু চাগে বেছি দেৰি নকৰে। মোৰ বিশ্বাস সি কেতিয়াও একো বেয়া কাম নকৰে….\nবোৱাৰীয়েক সবিতাই চাহ আনি টেবুলত ৰাখিলে।\n–বোৱাৰী শুনা। তুমি বলেনক কৈ দিবা যে মই …..হাজৰিকাৰ কথা শেষ হ’বলৈ নাপালে…\n—ককা, ককা চোৱা। টিভিত দেতা ওলাইছে…দেতা দেতা…\nকণমানিজনীৰ কথাত সকলো সচকিত হৈ উঠিল…\nহয় হয়, ঠিকেই। এইটো দেখোন বলেনেই হয়..!! কি হ’ল তাৰ?? হ’স্পিতালৰ বিচনাত কি কৰিছে সি?? পূৰ্ণিমা আৰু সবিতাক ফেঁকুৰা দেখি অকমানিজনীয়েও কান্দিব ধৰিলে।\nএইবাৰ দেউতাক ৰমানাথ হাজৰিকাই ধৈৰ্য্য ধৰিলে!! কাৰণ তেওঁ জানিব লাগিব ঘটনাৰ প্ৰকৃত সত্য। কিহৰ বাবে সি হাস্পাটালৰ ধেনুভিৰীয়া বিচনাত আঁউজি ৰৈ আছে?? বাওঁভৰিৰ আঠু আৰু বুঢ়া আঙুলিত লাগি থকা ৰঙা বেণ্ডেজ দুডোখৰে কি সুচাইছে?? সোঁহাতৰ বাহুৰ পৰা ওলমি পৰা ৰঙা সৰু পাইপ দাল দেখুৱাই সি দেউতাকক কি বুজাব খুজিছে??\nটিডিৰ ভলিউম বঢ়াই দিলে তেওঁ …\nদুটা ভাগত বিভক্ত টিভিৰ স্ক্ৰীণখনৰ সোঁফালে হাস্পাটালৰ বিচনাত আউজি থকা বলেনক ৰাখি বাওঁফালে এংকৰজনে কৈ গ’ল,\n— এক ৰোমহৰ্ষক দূৰ্ঘটনাত পতিত হোৱা এটি পৰিয়ালক একক প্ৰচেষ্টাৰে উদ্ধাৰ কৰিলে এজন অত্যন্ত সৎ আৰু প্ৰবল সাহসী সৰবৰহী যুৱক বলেন হাজৰিকাই। অকল সেয়েই নহয়। বৰ্তমান সংকটজনক অবস্থাত থকা মহিলাজনীক নিজৰ ৰক্তও দান কৰিলে হাঁহিমুখে। এই উদ্ধাৰ কাৰ্যত বলেন হাজৰিকাইও বাঁওভৰিৰ আঠু আৰু বুঢ়া আঙুলিত কিছু পৰিমাণে আঘাত পায়। আমি জানিব পৰা মতে আজি ৰাতিপুৱাই নিজৰ মাৰুতি ভ্যানখনেৰে বলেন হাজৰিকাই “কঁহুৱা” লোকসভা সমষ্টিৰ সাংসদজনক লগ কৰিব গৈছিল ঘৰৰ পৰা প্ৰায় চল্লিশ কিঃমিঃ দূৰৰ মদাৰতললৈ। সাংসদজনে ইতিমধ্যেই তেওঁৰ সাংসদ পুঁজিৰ পৰা হাজৰিকাৰ নিজ গাওঁ “দৌলগোবিন্দ পুৰ”ত এটা “পুথি ভঁড়াল”, পাগলাদিয়া নৈৰ পাৰৰ প্ৰায় দুশ বিঘা মাটিত সমবায় ভিত্তিত এখন কৃষি পাম লগতে ফিচাৰি আৰু ৰাজহুৱা নামঘৰটোৰ ওচৰৰ আঁহতৰ তলত গাঁৱৰ বয়সীয়াল মানুহখিনিৰ কাৰণে এটা সময় কটোৱা ক্লাবৰ যি আবণ্টন দিছে তাৰ বিষয়ে এক জৰুৰী আলোচনৰ বাবে সাংসদজনে হাজৰিকাক মাতি পঠিয়াইছিল। তাৰ পৰা উভতি আহি থাকোঁতে সোনামতি চ’কৰ ওচৰত হাজৰিকাৰ সন্মুখত তীব্ৰবগী ডি আই এখনে মাৰুতি কাৰ এখনক খুন্দিয়াই পথাৰত পেলাই আঁতৰি যায়। গাড়ীত থকা মহিলাগৰাকী আৰু সৰু ছোৱালীজনী বেয়াকৈ আঘাতপ্ৰাপ্ত হয়। পুৰুষজনেও আঘাত পায় যদিও খুব গুৰুতৰ নহয়। ঘটনাস্থলীৰ আশে-পাশে কোনো মানুহৰ ঘৰ নথকাত হাজৰিকাই মানুহজনৰ সহযোগত ঘৈনীয়েক আৰু ছোৱালীজনীক নিজৰ গাড়ীত উঠাই হাস্পাটালত ভৰ্তি কৰায়। পৰোপকাৰী যুৱকজনৰ এই মহান প্ৰচেষ্টাক সকলোৱে ভূয়সী প্ৰশংসা কৰিছে। নিজৰ অঞ্চলৰ উন্নতিৰ কাৰণে, প্ৰতিজন লোকৰ ভালৰ বাবে এই সাধাৰণ যেন লগা এই যুৱকজনে নিৰলস ভাবে চেষ্টা চলাই গৈছে। তাৰেই এক অংশ হিচাপে তেওঁৰ গাঁও “দৌলগোবিন্দ পুৰ”ৰ ঘাই পথটোৰ পকীকৰণৰ কামো দুই এদিনতে আৰম্ভ হ’ব।…..বলেন হাজৰিকাক আৰু কিছু সময় পিছতেই হাস্পাটালতৰ পৰা ৰিলিজ কৰি দিয়া হ’ব ….তেওঁ সম্পূৰ্ণ ভাবে সুস্থ ….\nৰমানাথ হাজৰিকাৰ দুচকুৰ পৰা দুধাৰি তপত চকুলো বৈ আহি গালদুখনৰ ওপৰেৰে বাগৰি গ’ল। থোকাথুকি মাতেৰে তেওঁ ক’লে…\n–পূৰ্ণিমা অ’, তোমাৰ ল’ৰা মানুহ হৈছে অ’। প্ৰকৃত অৰ্থত মানুহ…তাৰ কামবিলাকৰ মই একো ভুৱেই পোৱা নাছিলোঁ দেখোন …..হ’ব দিয়া, তাক অৰু মই খং নকৰোঁ কেতিয়াও ….. সি তাৰ উদ্দেশ্যৰ দিশে সফলতাৰে আগবাঢ়ি যাওক …..দেউতাক হিচাপে এইখিনি আশীৰ্বাদ মই নিশ্চয় দিব পাৰোঁ তাক…..তোমাৰ সন্তানে বেয়া কাম কৰিব নোৱাৰে অ’ পূৰ্ণিমা……\nচাদৰৰ আচলেৰে চকু মোহাৰি মোহাৰি পূৰ্ণিমাই কয়….\n–কিনো কয় আপুনি……অকল মোৰেই সন্তান নেকি সি…..!! আপোনাৰ শিক্ষাৰে শিক্ষিত সি…..আপোনাৰ সংস্কাৰ তেজত কঢ়িয়াই ফুৰা ল’ৰা আমাৰ বলেন….সি কেতিয়াও বেয়া কাম কৰিব নোৱাৰে…..আপোনাৰ আদৰ্শৰ পৰা কেতিয়াও বিচ্যুত নহয় সি……আপোনাক সমাজত কেতিয়াও হেয় হ’ব নিদিয়ে সি……এইখিনি বিশ্বাস সদায় ৰাখিব আপোনাৰ ল’ৰাৰ ওপৰত…..\nমাকৰ কোঁচত ফেঁকুৰি থকা অকমানিজনীয়ে মাকক সুধিলে, “মা দে’তা কেতিয়া আহিব……??\nনাতিনীয়েকক দুহাত মেলি মাকৰ কোঁচৰ পৰা নিজৰ বুকুৰ মাজত আলফুলে সুমুৱাই ল’লে ৰমানাথ হাজৰিকাই।\n–আহিব সোণজনী, দে’তাই আৰু বেছি দেৰি নকৰে। তেওঁৰ কাম শেষ হৈছে। সোনকালে ঘূৰি আহিব। …… তুমিও দে’তাৰ নিচিনা সৎ আৰু সাহসী হ’বলৈ চেষ্টা কৰিবাদেই মাজনী…….। নাতিনীয়েকৰ মূৰত হাত বুলাই কপালত প্ৰত্যয় ভৰা চুমা এটা আঁকি দিলে ৰমানাথ হাজৰিকাই ……..।।\n« ৰুক্মিণী হৰণ – গায়ত্ৰী প্ৰান্তিক শৰ্মা\nবেচেৰা কম্বলখন – মৌচুমী গগৈ »\nগল্পটো পঢ়ি গৈ থাকোতে অলপ টেনচনেই হৈ গৈছিল৷ শেষত হস্পিটাল আৰু টিভিত কিবা বেয়া খবৰ পাম নেকি বুলি৷\nতামাম ফিনিচিং দিলা৷ ভাল লিখিছা ৰূপম!\nধন্যবাদ দাদা। মোক অনুপ্ৰাণিত কৰিলে।


নামনি অসমৰ লগত পশ্চিমবংগৰ এটা বিশেষ অঞ্চলৰ অপেক্ষাৰ পৰিল ওৰ! অৱশেষত আহিছে ভাল খবৰ|rupsi-airport-to-be-functional-soon-convenience-for-part-west-bengal-and-lower-assam-tv-jyotirmoy– News18 assam\nনামনি অসমৰ লগত পশ্চিমবংগৰ এটা বিশেষ অঞ্চলৰ অপেক্ষাৰ পৰিল ওৰ! অৱশেষত আহিছে এইটো ভাল খবৰ\nউল্লেখ্য যে নামনি অসমৰ এই ৰূপসী বিমানবন্দৰে চুবুৰীয়া ৰাজ্য পশ্চিমবঙ্গৰ লগতে নামনি অসমৰ ধুবুৰী কোকৰাঝাৰ ৰ লগতে মেঘালয়ৰ বৃহৎ এটা অঞ্চলৰ ৰাইজৰ দীৰ্ঘদিনীয়া দাবী পূৰণ কৰিবলৈ সক্ষম হব।\nLast Updated : January 13, 2021, 13:31 IST\nশীঘ্ৰেই দীৰ্ঘদিনীয়া সপোন পূৰণ হ’ব নামনি অসমৰ লগতে পশ্চিম বংগৰ এটা বিশেষ অঞ্চলৰ । কাৰণ দীৰ্ঘ প্ৰায় ৪০ বছৰ পিছত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ৰূপসী বিমানবন্দৰত পৰীক্ষণ ৰ বাবে এখন বিশেষ বিমান অৱতৰনক কেন্দ্ৰ কৰি ৰাইজৰ মাজত ব্যপক উৎসাহ দেখা গৈছে।\nদেওবাৰে অসামৰিক বিমান প্ৰাধিকৰনৰ এখন বিশেষ বিমানে নৱনিৰ্মিত ৰূপসী বিমান বন্দৰৰ ৰানওৱেৰ লগতে এটিচি টাৱাৰ আৰু আন আন পেৰমিটাৰৰ বিস্তৃত পৰীক্ষন কৰে।\nপিছত AAI ৰ সূত্ৰই সাদৰী কৰা মতে উক্ত পৰীক্ষণত ৰূপসী বিমানবন্দৰ যাত্ৰীবাহী বিমান চলোৱাৰ বাবে সাজু হৈ উঠিছে বুলি সেউজ সংকেত লাভ কৰিছে।\nফলস্বৰূপে অঞ্চলবাসী ৰাইজৰ দীৰ্ঘদিনিয়া সপোন পূৰণ হোৱাৰ দিশত এখন গুৰুত্বপূৰ্ণ খোজ আগবাঢ়িছে বুলি বহুতেই দাবী কৰিছে ।\nশীঘ্ৰেই ৰূপসী বিমানবন্দৰত বিমান চলাচল কৰিব বুলিও সূত্ৰটোৱে স্পষ্ট কৰিছে । ৰবিবাৰে পৰীক্ষণৰ বাবে অৱতৰণ কৰে এখন বিশেষ বিমান প্ৰত্যক্ষ কৰি স্থানীয় ৰাইজ উৎফুল্লিত হৈ উঠাও পৰিলক্ষিত হয়। অৱশ্যে এতিয়ালৈকে কব পৰা হোৱা নাই কেতিয়াৰ পৰা আৰম্ভ হব যাত্ৰীবাহী বিমান চলাচল । কিন্তু এই বিমানখন অৱতৰণৰ পিছতেই সকলোৱে আশা কৰিছে অতি শীঘ্ৰেই আৰম্ভ হব বিমান চলাচল ।\nউল্লেখ্য যে নামনি অসমৰ এই ৰূপসী বিমানবন্দৰে চুবুৰীয়া ৰাজ্য পশ্চিমবঙ্গৰ লগতে নামনি অসমৰ ধুবুৰী কোকৰাঝাৰ ৰ লগতে মেঘালয়ৰ বৃহৎ এটা অঞ্চলৰ ৰাইজৰ দীৰ্ঘদিনীয়া দাবী পূৰণ কৰিবলৈ সক্ষম হব। উল্লেখ্য যে নামনি অসমৰ এই ৰূপসী বিমানবন্দৰে চুবুৰীয়া ৰাজ্য পশ্চিমবঙ্গৰ লগতে নামনি অসমৰ ধুবুৰী কোকৰাঝাৰ ৰ লগতে মেঘালয়ৰ বৃহৎ এটা অঞ্চলৰ ৰাইজৰ দীৰ্ঘদিনীয়া দাবী পূৰণ কৰিবলৈ সক্ষম হব।\nFirst published: January 13, 2021, 13:31 IST\nAir travelassamLower assamRupsi airportWest Bengal


ভুৱা আৰক্ষীৰ ভয়ত পলাল অভিযুক্ত, ঘৰত লুটপাট চলালে ছদ্মবেশী ডকাইতে! - NEWS8 NE\nভুৱা আৰক্ষীৰ ভয়ত পলাল অভিযুক্ত, ঘৰত লুটপাট চলালে ছদ্মবেশী ডকাইতে!\nJuly 26, 2021\t0\tBy Biraj Kalita\nনিউজ ডেস্ক। ধুবুৰীৰ ভাৰত-বাংলাদেশ সীমান্তৱৰ্তী কাইম ভাষানী অঞ্চলত আৰক্ষীৰ পোছাক পিন্ধি ডকাইতৰ দল এটাই এঘৰ লোকৰ ঘৰত ডকাইতি কাৰ্য সংঘটিত কৰি নগদ ডেৰলাখ লাখ টকাসহ সোণৰ আ-অলংকাৰ, ম’বাইল আদি লুটি নিয়াৰ ঘটনাই অঞ্চলটোত চাঞ্চল্যৰ সৃষ্টি কৰিছে।\nভাষানী অঞ্চলৰ চাইফুল হকৰ ঘৰৰ চৌহদত প্ৰায় ১০-১২জনীয়া এটা দলে আৰক্ষীৰ লোক অহা বুলি কৈ ঘৰত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ লোৱাত চাইফুল হকৰ নামত গোচৰ ৰুজু হৈ থকাত চাইফুলে উক্ত আৰক্ষীৰ দলটোৱে তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰিবলৈ আহিছে বুলি ভাবি ঘৰৰ খিৰিকিৰে পলায়ন কৰি আত্মগোপন কৰে।\nপিছত উক্ত ডকাইতৰ দলটোৱে আলমিৰাৰ তলা ভাঙি নগদ ডেৰলাখ টকাসহ বিভিন্ন সা-সামগ্ৰীৰ লগতে সোণৰ আ-অলংকাৰ লুট কৰি লৈ যায়। কিছু সময় পিছত ডকাইতৰ দলটোৱে ডকাইতি কাণ্ড সংঘটিত কৰি গুচি যোৱাৰ উমান পায় চাইফুল হকে ঘৰলৈ উভতি আহে।\nতেওঁৰ পত্নীৰ পৰা সবিশেষ জনাৰ পিছত তেওঁৰ ঘৰত যে আৰক্ষীৰ বেশত ডকাইতৰ দল আহিছিল আৰু তেওঁৰ ঘৰত ডকাইতি কাণ্ড সংঘটিত কৰিলে সেয়া তেওঁ নিশ্চিত হয়।\nপিছত চাইফুল হকে উক্ত ঘটনা সম্পৰ্কে গাঁওবাসীক অৱগত কৰে।\nইফালে উক্ত ডকাইতি ঘটনা সম্পৰ্কত চাইফুলৰ পত্নীয়ে ধুবুৰী বজাৰ আৰক্ষী চকীত এখন এজাহাৰ দাখিল কৰে আৰু উক্ত ঘটনা সন্দৰ্ভত আৰক্ষীয়ে তদন্ত অব্যাহত ৰাখিছে বুলি জানিব পৰা গৈছ।\nএগৰাকী সম্ভাৱনাপূৰ্ণ অভিনেতা-ইউটিউবাৰৰ অকাল বিয়োগ\nআৰক্ষীয়ে খেদি খেদি আটক কুখ্যাত ড্ৰাগছ সৰবৰাহকাৰীক


পাটীগণিতীয় বতৰ্নী (Arithmetic Loop) - Gonit Sora\n18 Jun পাটীগণিতীয় বৰ্তনী\nPosted at 14:21h in Fun Facts, নিবন্ধ by পংকজ জ্যোতি মহন্ত0Comments\nগণিত আৰু দৈনন্দিন জীৱন উভয়তে সমস্যা এটা সমাধান কৰিবলৈ কৰা ব্যৰ্থ সংগ্ৰ্ৰামে আমাক বৃত্ত এটাৰ চাৰিওফালে গতি কৰি থকাৰ দৰে অনুভৱ কৰিবলৈ বাধ্য কৰায়। “বৃত্ত এটাৰ চাৰিওফালে গতি কৰি থকা”– এনে ধৰণৰ পৰিঘটনাৰ বিষয়ে যদি অনুসন্ধান কৰা হয়, তেন্তে গণিতত এনে ধৰণৰ পৰ্য্যাপ্ত পৰিমাণৰ আমোদজনক পৰিঘটনা পোৱা যায়। এই প্ৰ্ৰবন্ধটিত আমাৰ সংখ্যা পদ্ধতি(Number system)টোৰ এনেধৰণৰ কিছুমান বিষ্ময়কৰ দিশ আৰু এইবোৰৰ চমু পৰ্য্যালোচনা আগবঢ়াবলৈ লোৱা হৈছে, য’ত সংখ্যাবোৰৰ কিছুমান আশ্চৰ্যকৰ সম্পৰ্কই এটা বস্তুৰ চাৰিওফালে গতি কৰি থকা সদৃশ একোটা বৰ্তনী গঠন কৰে।\n89 বৰ্তনী (89 Loop):\nএই বৰ্তনীটো তেনেই স্বাভাৱিক। অৰ্থাৎ আপুনি যদি যিকোনো এটা সংখ্যা বাছি লয় আৰু সেই সংখ্যাটোৰ অংককেইটাৰ যোগফল লয় আৰু যোগফলটো এটা একক অংকৰ সংখ্যা নোপোৱালৈকে যদি সংখ্যাটোৰ অংককেইটাৰ যোগফল লোৱা পদ্ধতিটো ক্ৰমান্বৱে কৰি গৈ থাকে তেন্তে অৱশেষত আপুনি কোনো আশ্চৰ্য্য নোহোৱাকৈ যিকোনো এটা স্বাভাৱিক সংখ্যাত উপনীত হ’ব। উদাহৰণস্বৰূপে,\nধৰাহ’ল সংখ্যাটি 985\nঅৰ্থাৎ n=985: 9+8+5=22, 2+2=4\nআকৌ যদি সংখ্যাটো 5897 হয় তেন্তে পদ্ধতি অনুসৰি আমি পাওঁ\nn=5897: 5+8+8+7=29, 2+9=11, 1+1=2 ইত্যাদি।\nএতিয়া যদি এই ফলাফলটো অকণমান উন্নীতকৰণ কৰা হয় তেন্তে এটা সম্পূৰ্ণ বেলেগ ধৰণৰ ফলাফল দেখা পোৱা যায়। অৰ্থাৎ আপুনি যদি যিকোনো এটা সংখ্যা বাছি লয় আৰু সংখ্যাটোৰ অংককেইটাৰ বৰ্গৰ যোগফল লয় আৰু তাৰ ফলাফলত পোৱা সংখ্যাটোৰ অংককেইটাৰ বৰ্গৰ যোগফল লোৱা পদ্ধতিটো পুনৰাবৃত্তি কৰি থাকে তেন্তে অৱশেষত আপুনি 1 অথবা 89 সংখ্যাটোত উপনীত হ’ব।\nধৰাহ’ল সংখ্যাটো5অৰ্থাৎ n=5\nগতিকে , ; ; ; ; ; ; ; ; ; ; ; ; ; ;\nউদাহৰণটো ইমান বিস্তৃত ভাবে এই কাৰণেই দেখুওৱা হৈছে যে ইয়াৰ অন্তৰালত সংখ্যা পদ্ধতিটোৰ এটা বিস্ময়কৰ সৌন্দৰ্য্য অন্তৰ্নিহিত হৈ আছে। উদাহৰণটোত মন কৰিব যে আমি যদি এবাৰ 89 সংখ্যাটো পাও তেন্তে আমি লগে লগে বৰ্তনীটোত সোমাই পৰিলো, কিয়নো পদ্ধতিটো পুনৰাবৃত্তি কৰি থকাৰ লগে লগে 89 সংখ্যাটোৰ আমি পুনৰ পাই থাকিম। এই পৰিঘটনাটো বৰ্তনীত প্ৰ্ৰকাশ কৰিলে এনে ধৰণৰ হ’ব:\n, , , , , , , , , ; ; ; ; ;\nএইক্ষেত্ৰত আমি 37 সংখ্যাটো পোৱাৰ লগে লগেই বৰ্তনীটোত সোমাই পৰিলো। বৰ্তনীটো হ’ব [3,9,81,65,61,37,58,89,145,42,20,4,16,37,58,(,89)] [চিত্ৰ-2 চওক]\nমন কৰিবলগীয়া কথা যে আমি যদি এবাৰ 1 সংখ্যাটোত উপনীত হও তেন্তে তাৰ পিছত পদ্ধতিটো পুনৰাবৃত্তি কৰি থাকিলেও আমি 1 সংখ্যাটোতেই উপনীত হ’ম। এইক্ষেত্ৰত অকল 1 সংখ্যাটোৰেই বৰ্তনীটো গঠন হ’ব আৰু বৰ্তনীটো হ’ব [1,(,1)] [চিত্ৰ-3 চওক]\nএনেদৰে আমি সকলো সংখ্যাৰ কাৰণেই ওপৰৰ পদ্ধতিটো অনুসৰণ কৰিব পাৰোঁ।\nn=2,3,4,5,6,8,9,11,12,14,…,18,20,21,22,24,…27,29,30,33,…43,45,… আদি সংখ্যাবোৰৰ কাৰণে পদ্ধতিটো অনুসৰণ কৰিলে আমি [89,145,42,20,4,16,37,58] বৰ্তনীটো পাও। এই অনুক্ৰমবোৰ তলত দেখুওৱা ধৰণে অংকণ কৰিব পাৰি-\nn=1,7,10,13,19,23,28,31,32,44,49,68,70,79,82,86,91,94,97,100 আদি সংখ্যাবোৰৰ কৰণে উক্ত পদ্ধতিটো অনুসৰণ কৰিলে আমি [1,(,1)] বৰ্তনীটো পাম। চিত্ৰ-5 ত এই সংখ্যাবোৰৰ অনুক্ৰমবোৰ অংকণ কৰি দেখুওৱা হ’ল।\nএনেধৰণে সংখ্যা এটাৰ অংককেইটাত আন যিকোনো ঘাট(power) দি তাৰ যোগফল লৈ আমি সংখ্যা বৰ্তনীৰ অনুসন্ধান বঢ়াই গৈ থাকিব পাৰো। ই আমাক বেলেগ বেলেগ ধৰণৰ আমোদজনক ফলাফল দেখুৱাই থাকিব। কথাখিনি পৰিষ্কাৰ হ’বলৈ এইখিনিতে কেইটামান উদাহৰণ দাঙি ধৰা হ’ল। ধৰক, সংখ্যাটো 352\nতাৰ অংক কেইটাৰ ঘনফলৰ যোগফল ল’লে আমি পাম-\nপদ্ধতিটো পুনৰাবৃত্তি কৰিলে পাওঁ\nআকৌ এবাৰ কৰিলে\nআচৰিত নহয়নে বাৰু? আমি যিটো সংখ্যা ধৰি লৈছিলো ওপৰত উল্লেখিত পদ্ধতিটো অনুসৰণ কৰাৰ পাছত আকৌ সেই সংখ্যাটোৱেই পালো। অৰ্থাৎ ইয়ে এটা বৰ্তনী গঠন কৰিলে।\nএনেধৰণৰ বৰ্তনী গঠন কৰা কেইটামান সংখ্যা হ’ল 1,55,217,371,919,407,1459 ইত্যাদি, ইয়াৰ বাবে মাথোঁ পদ্ধতিটো পৰ্যাপ্ত পৰিমাণে পুনৰাবৃত্তি কৰিলেই হ’ল।\nএইখিনিতে আন এটা উদাহৰণলৈ মন কৰক-\nইয়াত সংখ্যাটো হ’ল 1138\nসংখ্যাটোৰ অংককেইটাৰ চতুৰ্থ ঘাট লৈ যদি আমি তাৰ যোগফল লওঁ আৰু পদ্ধতিটো কেইবাৰমান পুনৰাবৃত্তি কৰো তেন্তে এটা সময়ত আমি আকৌ 1138 সংখ্যাটোতেই উপনীত হওঁ।\nআকৌ এটা সংখ্যা উদাহৰণ হিচাপে আপোনাক যোগান ধৰিব পাৰো। সংখ্যাটো হ’ল 241, যাৰ অংককেইটাৰ চতুৰ্থ ঘাট লৈ তাৰ পিছত সিহঁতৰ যোগফল ল’লে আপুনি ওপৰৰ উদাহৰণটিৰ দৰে এটা বৰ্তনী পাব। বৰ্তনীটো হ’ব-\nইয়াৰ দ্বাৰা ক’ব পাৰি যে আপুনি যদি যিকোনো এটা সংখ্যা বাছি লয় আৰু সংখ্যাটোৰ অংককেইটাৰ আন আন যিকোনো ঘাট লৈ সিহঁতৰ যোগফল লয় তেন্তে আপোনাৰ নিৰ্বাচিত সংখ্যাটিয়ে এটা বৰ্তনী গঠন কৰিব।\nআন এটা বিখ্যাত বৰ্তনী\nএইটোও এটা বিষ্ময়কৰ বৰ্তনী। তলৰ নিয়মখিনি অনুসৰণ কৰক-\n1) চাৰি অংকবিশিষ্ট সংখ্যা এটা বাছি লওক (যিবোৰ সংখ্যাৰ চাৰিওটা অংক একে সেইবোৰৰ বাহিৰে) ।\n2) সংখ্যাটোৰ অংককেইটা এনেধৰণে পুনৰ্বিন্যস্ত (Rearrange) কৰক যাতে সিহঁতে সাম্ভাব্য আটাইতকৈ ডাঙৰ সংখ্যাটো গঠন কৰে (অৰ্থাৎ, সংখ্যাটোৰ অংককেইটা অধোক্ৰমত লিখক) ।\n3) তাৰপাছত সংখ্যাটোৰ অংককেইটা এনেধৰণে পুনৰ্বিন্যস্ত কৰক যাতে সিহঁতে সাম্ভাব্য আটাইতকৈ সৰু সংখ্যাটো গঠন কৰে (শূণ্যক প্ৰথম স্থানত লিখিব পাৰে) ।\n4) ডাঙৰ সংখ্যটোৰ পৰা সৰু সংখ্যাটো বিয়োগ কৰক।\n5) এই পাৰ্থক্য বা ফলাফলটো লওক আৰু ওপৰৰ পদ্ধতিটো পুনৰাবৃত্তি কৰি থাকক যেতিয়ালৈকে আপুনি একো অসুবিধা লক্ষ্য নকৰে।\nআপুনি যিটো সংখ্যা বাছি লৈ পদ্ধতিটো আৰম্ভ কৰিছিল তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি এবাৰ বা তাতোকৈ অধিকবাৰ বিয়োগ কৰি অৱশেষত 6174 সংখ্যটোত উপনীত হ’ব। ইয়াৰ পাছত আপুনি এটা অন্তহীন বৰ্তনী (endless loop) পাব।\nউপৰিউক্ত পদ্ধতিটোৰ সত্যাসত্য নিৰূপন কৰিবলৈ উদাহৰণ এটি দাঙি ধৰা হ’ল।\nধৰক, 3203 । এতিয়া পদ্ধতিটো অনুসৰণ কৰি সংখ্যটোৰ অংককেইটা অধোক্ৰমত সজালে আমি পাওঁ 3320 ।\nআকৌ ঊৰ্ধ্বক্ৰমত সজালে পাওঁ 0233 ।\nইহঁতৰ পাৰ্থক্যটো হ’ব 3087 ।\nপদ্ধতিটো পুনৰাবৃত্তি কৰিলে আমি পাওঁ\nঅধোক্ৰমত সজালে 8730\nঊৰ্ধ্বক্ৰমত সজালে 0378\nপাৰ্থক্যটো হ’ব 8352\nআকৌ এবাৰ পুনৰাবৃত্তি কৰিলে আমি পাওঁ\nঅধোক্ৰমত সজালে 8532\nঊৰ্ধ্বক্ৰমত সজালে 2358\nপাৰ্থক্যটো হ’ব 6174\nআকৌ অধোক্ৰমত সজালে 7641\nঊৰ্ধ্বক্ৰমত সজালে 1467\nঅৰ্থাৎ, 6174 পোৱাৰ পাছত পদ্ধতিটো যিমানেই পুনৰাবৃত্তি নকৰিলেও আপুনি সদায় 6174 সংখ্যাটোতেই উপনীত হ’ব।\nএই বিখ্যাত বৰ্তনীটো পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে আৱিষ্কাৰ কৰিছিল 1946 চনত ভাৰতীয় গণিতজ্ঞ Dattathreya Ramachandra Kaprekar এ । Kaprekar এ 1949 চনত অনুষ্ঠিত ‘Madras Mathematical Conference’ত এই বৰ্তনীটোৰ কথা ঘোষণা কৰিছিল।\nএইটো এনে এটা বৰ্তনী যিয়ে গণিতজ্ঞসকলক বছৰ বছৰ ধৰি বিভ্ৰান্তিত পেলাই আহিছে আৰু এই পৰিঘটনাটোনো কিয় ঘটে সেইটো আজিলৈকে কোনেও ঠাৱৰ কৰিব পৰা নাই। আহকচোন, এই বিভ্ৰান্তিকৰ বৰ্তনীটোৰ বিষয়ে আমিও অকণমান জ্ঞান আহৰণ কৰোঁ।\nআপুনি যিকোনো সংখ্যা এটা বাছি লওক আৰু তলৰ নিয়ম দুটা অনুসৰণ কৰক-\n1) যদি সংখ্যাটো অযুগ্ম হয় তেন্তে তাক3ৰে পূৰণ কৰি 1 যোগ কৰক।\n2) যদি সংখ্যাটো যুগ্ম হয় তেন্তে তাক2ৰে হৰণ কৰক।\nআপুনি সংখ্যাটো যিয়েই নিৰ্বাচন নকৰক কিয়, পদ্ধতিটো অনুসৰণ কৰি পুনৰাবৃত্তি কৰি গৈ থাকিলে সদায় অন্তিম অৱস্থাত 1 সংখ্যাটোত উপনীত হ’ব।\nকথাখিনি পৰিষ্কাৰ হ’বলৈ এটা উদাহৰণ দাঙি ধৰা হ’ল। ধৰাহ’ল সংখ্যাটো7। এতিয়া পদ্ধতি অনুসৰি, যিহেতু7সংখ্যাটো অযুগ্ম গতিকে আমি ইয়াক3ৰে পূৰণ কৰি 1 যোগ কৰি পাওঁ 22 । আকৌ যিহেতু 22 সংখ্যাটো যুগ্ম, গতিকে ইয়াক2ৰে হৰণ কৰি পাওঁ 11 । এইদৰে পদ্ধতিটো পূণৰাবৃত্তি কৰি থাকিলে আমি পাওঁ-\n11 অযুগ্ম, গতিকে\n34 যুগ্ম, গতিকে\n17 অযুগ্ম, গতিকে\n52 যুগ্ম, গতিকে\n26 যুগ্ম, গতিকে\n13 অযুগ্ম, গতিকে\n40 যুগ্ম, গতিকে\n20 যুগ্ম, গতিকে\n10 যুগ্ম, গতিকে\n5 অযুগ্ম, গতিকে\n16 যুগ্ম, গতিকে\n8 যুগ্ম, গতিকে\n4 যুগ্ম, গতিকে\n2 যুগ্ম, গতিকে\nআকৌ, 1 অযুগ্ম, গতিকে\nগতিকে, আমি পোৱা অনুক্ৰম (Sequence) টো হ’ল- 7, 22, 11, 34, 17, 52, 26, 13, 40, 20, 10, 5, 16, 8, 4, 2, 1, 4, 2, 1, ….\nতলৰ প্ৰণালীটোৱে অনুক্ৰমটোৰ পথটো সূচায়-\nতলৰ চিত্ৰটোৱে 1 ৰ পৰা 20 লৈ সংখ্যাকেইটাক আৰম্ভণি সংখ্যা হিছাপে লৈ পোৱা অনুক্ৰমবোৰ দেখুৱাইছে।\nতলৰ নিয়মাৱলীখিনি অনুসৰণ কৰক। নিয়মকেইটাৰ লগত উদাহৰণ এটিও আগবঢ়োৱা হৈছে।\n1) তিনিটা অংক বিশিষ্ট এনে এটা সংখ্যা বাছি লওক যিটোৰ একক আৰু শতকৰ ঘৰৰ অংককেইটা একে নহয়। উদাহণস্বৰূপে, ধৰাহ’ল সংখ্যাটো 825 (121 বা 474 ধৰণৰ সংখ্যাবোৰ ভুল) ।\n2) আপুনি বাছনি কৰা সংখ্যাটোৰ অংককেইটা ওলোটাই দিয়ক। অৰ্থাৎ, অংককেইটা ওলোটাই দিলে আমাৰ সংখ্যাটো হ’ব 528 ।\n3) ডাঙৰ সংখ্যাটোৰ পৰা সৰু সংখ্যাটো বিয়োগ কৰক। বিয়োগ কৰিলে আমি পাম 825-528=297 ।\n4) বিয়োগ কৰি পোৱা সংখ্যাটোৰ অংককেইটা আকৌ এবাৰ ওলোটাই দিয়ক। ওলোটাই দিয়াত আমি পালো 792 ।\n5) এতিয়া অন্তিম সংখ্যা দুটা যোগ কৰক। অন্তিম সংখ্যা দুটা যোগ কৰিলে আমি পাম 297+792=1089 ।\nএই বৰ্তনীটোত অন্তৰ্নিহিত হৈ থকা সংখ্যাপদ্ধতিটোৰ বিষ্ময়কৰ সৌন্দৰ্যটো হ’ল এয়ে যে পদ্ধতিটো অনুসৰণ কৰিলে আপুনি ফলাফলটো সদায় 1089 পাব।(যদি পোৱা নাই তেন্তে নিশ্চয় আপোনাৰ গণনা কাৰ্য্যত কিবা ভুল হৈছে, পুনৰ পৰীক্ষা কৰক।)\nওপৰৰ নিয়মাৱলীখিনি আমি চাৰিটা অংকবিশিষ্ট সংখ্যাবোৰৰ (যিবোৰৰ একক আৰু হাজাৰৰ ঘৰৰ অংককেইটা একে নহয় সেইবোৰৰ) কাৰণেও ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰোঁ। উদাহৰণস্বৰূপে,\nধৰাহ’ল, সংখ্যাটো 8029 । ইয়াক ওলোটাই দিলে আমি পাওঁ 9208 । ডাঙৰ সংখ্যাটোৰ পৰা সৰু সংখ্যাটো বিয়োগ কৰিলে পাৰ্থক্যটো পাওঁ 9208-8029=1179 । এই সংখ্যাটোৰ অংককেইটা ওলোটাই দিলে আমি পাওঁ 9711 । অন্তিম সংখ্যা দুটা যোগ কৰিলে আমি পাওঁ 10890 । কিন্তু চাৰিটা অংকবিশিষ্ট সংখ্যাৰ ক্ষেত্ৰত ফলাফলটো সদায় 10890 পোৱা নাযাবও পাৰে।\nআকৌ যদি দুটা অংকবিশিষ্ট সংখ্যাৰ ক্ষেত্ৰত উক্ত নিয়মাৱলী খটুৱাওঁ তেন্তে আমি ফলাফলটো সদায় 99 পাম যদিহে সংখ্যাটোৰ অংককেইটা বেলেগ বেলেগ হয়।\nতলৰ নিয়মাৱলীখিনি অনুসৰণ কৰক।\n1) তিনিটা অংক বিশিষ্ট এনে এটা সংখ্যা বাছি লওক যিটোৰ একক আৰু শতকৰ ঘৰৰ অংককেইটা একে নহয়। উদাহণস্বৰূপে, 347 সংখ্যাটো লোৱা হ’ল।\n2) আপুনি বাছনি কৰা সংখ্যাটোৰ অংককেইটা ওলোটাই দিয়ক। অৰ্থাৎ, অংককেইটা ওলোটাই দিলে আমাৰ সংখ্যাটো হ’ব 743 ।\n3) ডাঙৰ সংখ্যাটোৰ পৰা সৰু সংখ্যাটো বিয়োগ কৰক। বিয়োগ কৰিলে আমি পাম 396 ।\n4) বিয়োগ কৰি পোৱা সংখ্যাটোৰ অংককেইটা আকৌ এবাৰ ওলোটাই দিয়ক। ওলোটাই দিয়াত আমি পালো 693 ।\n5) এইদৰে ওলোটাই দিয়া আৰু বিয়োগ কৰা প্ৰক্ৰিয়াটো পুনৰাবৃত্তি কৰি গৈ থাকক।\nঅৰ্থাৎ, আমি পাম-\nএইদৰে পুনৰাবৃত্তি কৰি থকাৰ লগে লগে 693, 297, 495, 99, 891 সংখ্যকেইটা পুনৰ পাই থাকিম। অৰ্থাৎ, এটা বৰ্তনীৰ সৃষ্টি হ’ব। বৰ্তনীৰ হ’ব- [693, 297, 495, 99, 891] ।\nতলৰ চিত্ৰত [99, 891, 693, 297, 495, (,99)] বৰ্তনীটোৰ সৈতে n=1, 2, 3, ….., 25 সংখ্যাবোৰৰ কাৰণে অনুক্ৰমবোৰৰ অংকণ দিয়া হ’ল-\nএনেদৰে আন যিকোনো সংখ্যা বাছি লৈ ওপৰত উল্লখ কৰা নিয়মাৱলীবোৰ অনুসৰণ কৰি গ’লে কেনেধৰণৰ আমোদজনক ফলাফল দেখা যায় আপুনি পৰীক্ষা কৰি চাব পাৰে।\nকঠোৰ অধ্যৱসায় আৰু পৰিষ্কাৰ পৰিকল্পনাৰ দ্বাৰা গণিতত এনেধৰণৰ কিছুমান মহা মূল্যবান সংখ্যা আৰ্হি(Number pattern) আৱিষ্কাৰ হয়।\nপ্ৰবন্ধটোত আমাৰ সংখ্যা পদ্ধতিটোৰ চাৰিত্ৰিক বৈশিষ্টৰ কিছুমান বিষ্ময়কৰ শৃংখলাৰ সম্পৰ্কে আগবঢ়োৱা হ’ল যিয়ে আপোনাক(বা সকলোকে) আন নতুন কিবা এটাৰ সন্ধান কৰিবৰ বাবে উদগনি যোগাব পাৰে।\nপ্ৰসংগ গ্ৰন্থ- The mathematical Amazements and Surprises (লেখক- Alfred S. Posamentier আৰু Ingmar Lehmann.\nৰূপম হালৈ, পঞ্চম ষাণ্মাসিক,\nসংযুক্ত স্নাতকোত্তৰ, তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়।\n১০৮৯ বৰ্তনী, ৮৯ বৰ্তনী, ৯৯ বৰ্তনী, পাটীগণিতীয় বৰ্তনী


ৰিয়ান পৰাগ: অসমীয়া ক্ৰিকেট প্ৰেমীৰ এটি আশা – First News Report\nHome / ক্ৰীড়া সমালোচনা / ৰিয়ান পৰাগ: অসমীয়া ক্ৰিকেট প্ৰেমীৰ এটি আশা\nৰিয়ান পৰাগ: অসমীয়া ক্ৰিকেট প্ৰেমীৰ এটি আশা\nStaff Reporter May 3, 2019\tক্ৰীড়া সমালোচনা Leaveacomment 342 Views\nমৃণাল কুমাৰ নাথৰ ক্ৰীড়া সমালোচনা\nমৃণাল কুমাৰ নাথ\nদেশৰ স্বাধীনতাৰ ৭টা দশক পাৰ হোৱাৰ পিছতো অসমীয়া ক্ৰিকেট প্ৰেমী সকলৰ মনত অপূৰ্ণ হৈ থকা এটি সপোন হৈছে ভাৰতীয় চিনিয়ৰ ক্ৰিকেট দ’লত এজন অসমীয়া খেলুৱৈক দেখাতো । চিনিয়ৰ দ’লত এজন অসমীয়া খেলুৱৈয়ে স্থান লাভ কৰাৰ দিনাই অসমৰ খেল জগতৰ ইতিহাসত এটি সোণোৱালী পৃষ্ঠাৰ সংযোজন ঘটিব । কিন্তু এই সপোন ফলিয়াবলৈ অসমীয়া ক্ৰিকেট প্ৰেমী সকলে আৰু কিমান দিন অপেক্ষা কৰিব লাগিব ?? এইবেলি IPL ত ১৭ বছৰীয়া কিশোৰ ৰিয়ান পৰাগে অভূতপূৰ্ব প্ৰদৰ্শনেৰে অসমবাসীৰ এই সপোন বাস্তৱত ৰূপায়ন কৰাৰ আশা দেখুৱাইছে । ৰিয়ানে চলিত IPL ত দেখুওৱা “ফৰ্ম” পিচৰ পৰ্যায়তো অব্যাহত ৰাখিলে অদূৰ ভৱিষ্যতে ভাৰতীয় চিনিয়ৰ দ’লত নিশ্চয় স্থান লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হ’ব ।\nঅনূৰ্ধ ১৯ বৰ্ষীয় ভাৰতীয় দ’লত যোৱা দুই/তিনিটা দশকত অসমৰ বহুকেইগৰাকী প্ৰতিভাৱান খেলুৱৈয়ে স্থান লাভ কৰি ভাল প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল যদিও পিচৰ পৰ্যায়ত সেই ধাৰা অটুত ৰাখিব নোৱাৰাৰ বাবেই সময়ৰ খোজত তেওঁলোক হেৰায় গৈছে । ইয়াৰোপৰি ৰঞ্জী ট্ৰফিকে ধৰি অন্য চিনিয়ৰ পৰ্যায়ৰ খেল বিলাকত সময়ে সময়ে দুই এজন খেলুৱৈয়ে ভাল প্ৰদৰ্শন দেখুৱাইছিল যদিও নিৰ্বাচকৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিব পৰাকৈ ধাৰাবাহিকতা ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰাৰ ফলতে বহুতো প্ৰতিভা থকা স্বত্তেও ভাৰতীয় চিনিয়ৰ দ’লত স্থান লাভ কৰিব পৰা নাছিল ।\nযোৱা বছৰৰ ১৯ বছৰ অনূৰ্ধ বিশ্বকাপ বিজয়ী দ’লৰ সদস্য ৰিয়ান পৰাগে এইবেলি IPL ত এতিয়ালৈকে উন্নত প্ৰদৰ্শন কৰি ভাৰতীয় ক্ৰীড়া সমালোচক তথা ইয়ান বিশ্বপ, হৰ্ষ ভোগলে আদি ক্ৰীকেট ধাৰাভাষ্যকাৰ সকলৰ পৰা প্ৰশংসা বুটলিবলৈ সক্ষম হৈছে । ২০ এপ্ৰিলত জয়পুৰত এখন খেলত “মুম্বাই ইণ্ডিয়ানচ”ৰ বিশ্বৰ শ্ৰেষ্ঠ বলাৰ সকলৰ অন্যতম লাচিত মালিংগা আৰু যশপ্ৰীত বুমৰাহৰ বিৰুদ্ধে সাৱলীল ভাবে খেলি ৰাজস্থান ৰয়েলচক বিজয়ৰ দুৱাৰ দলিলৈ লৈ যোৱা ৰিয়ানৰ ৪৩ ৰাণৰ ইনিংচৰ ভূয়সী প্ৰশংসা কৰে ভি ভি এচ লক্ষ্মণে । খেলৰ অন্তত তেও কয় যে “ৰিয়ানৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ plus point হৈছে Temperament. ”\n২৫ এপ্ৰিলত ইডেন গাৰ্ডেনত অনুষ্ঠিত আন এখন খেলত ঘৰুৱা দ’ল নাইট ৰাইডাৰ্চৰ বিৰুদ্ধেও ৪৭ ৰাণৰ এটি দৰ্শনীয় ইনিংচ খেলি ৰাজস্থান ৰয়েলচৰ বিজয়ত মূখ্য অৰিহনা যোগায় । ৰাজস্থান ৰয়েলচৰ অধিনায়ক ষ্টিভেন স্মিথে ও ৰিয়ানৰ দুয়োটা ইনিংচৰ ভূয়সী প্ৰশংসা কৰে । বেটিঙৰ লগতে সময়োপযোগী বলিং তথা উইকেট ল’ব পৰা দক্ষতা লগতে উচ্চস্তৰীয় ফিল্ডিং হৈছে ৰিয়ানৰ আন এক “প্লাছ পইন্ট” । উল্লেখযোগ্য যে মুম্বাই ইণ্ডিয়ানচৰ বিৰুদ্ধে ৰাণ আউট আৰু নাইট ৰাইডাৰ্চৰ বিৰুদ্ধে হিট উইকেট নহ’লে IPL ইতিহাসত আটাইতকৈ কম বৰ্ষীয় খেলুৱৈ হিচাপে অৰ্ধশতক কৰা খেলুৱৈ ৰূপে পৰিগনিত হ’ল হেতেন ।\nIPL ৰ ক্ষন্তেকীয়া সফলতাত আত্মসন্তুষ্টি লৈ থাকিলে ৰিয়ান পূৰ্বৰ খেলুৱৈ সকলৰ দৰে সময়ৰ খোজত হেৰায় গ’লে আচৰিত হ’ব লগীয়া নাথাকিব । লগতে যোৱা ৭টা দশক ধৰি অসমীয়া ক্ৰীড়া প্ৰেমী সকলৰ অপূৰ্ণ হৈ থকা সপোনটো অপূৰ্ন হৈয়ে ৰৈ যাৱ । কিন্তু IPL ২০১৯ ৰ প্ৰদৰ্শনৰ ধাৰা অনাগত সময়তো অব্যাহত ৰাখিলে ৰিয়ানে অচিৰেই অসমৰ ক্ৰীড়া জগতত যে এক সোণোৱালী ইতিহাস যোগ দিবলৈ সক্ষম হ’ব সেয়া নিশ্চিত । মাথো তাৰ বাবে প্ৰয়োজন হ’ব আৰু অধিক প্ৰচেষ্টা, ঐক্যান্তিক শ্ৰমৰ ।\nPrevious মনিপুৰী সংগীত পৰিচালকৰ ৰূপত অসমৰ প্ৰচাৰ বিমুখ প্ৰতিভাবান যুৱ বাদ্যশিল্পী দ্বীজেন বৈশ্য\nNext ভাৰত পালে ফনী! আৰম্ভ হল তাণ্ডৱলীলা


৬৭ সংখ্যক ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাঃঅসমীয়া চিনেমা ‘ৰণুৱা’ই আজুৰিলে ৰাষ্ট্ৰীয় সন্মান, কংগনা, মনোজ বাজপায়ী, ধনুশলৈ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ বঁটা… – Pratham Khabar\nঘৰ/বোলছবি/৬৭ সংখ্যক ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাঃঅসমীয়া চিনেমা ‘ৰণুৱা’ই আজুৰিলে ৰাষ্ট্ৰীয় সন্মান, কংগনা, মনোজ বাজপায়ী, ধনুশলৈ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ বঁটা…\n৬৭ সংখ্যক ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাঃঅসমীয়া চিনেমা ‘ৰণুৱা’ই আজুৰিলে ৰাষ্ট্ৰীয় সন্মান, কংগনা, মনোজ বাজপায়ী, ধনুশলৈ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ বঁটা…\n৬৭ সংখ্যক ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা প্ৰদান অনুষ্ঠানত শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া চিনেমাৰ সন্মান পাবলৈ সক্ষম হয় চন্দ্ৰ মুদৈৰ পৰিচালিত বোলছবি ৰণুৱাই(Ronuwa-Who Never Surrender)।\n0 259 1 মিনিট পঢ়া\nদীৰ্ঘদিনৰ প্ৰতীক্ষাৰ অন্ত পেলাই অৱশেষত দিয়া হ’ল ৬৭ সংখ্যক ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা। নতুন দিল্লীৰ বিজ্ঞান ভৱনত সোমবাৰে অনুষ্ঠিত হয় ৬৭ সংখ্যক ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ বঁটা বিতৰণী অনুষ্ঠান।\nশ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ সন্মান আজুৰিবলৈ সক্ষম হয় অভিনেত্ৰী কংগনা ৰানাৱটে। ৰাজকীয় শাৰী পৰিধান কৰি উপ-ৰাষ্ট্ৰপতিৰ পৰা কংগনা ৰানাৱটে গ্ৰহণ কৰে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বঁটা । ‘Manikarnika’ আৰু ‘Panga’ৰ বাবে অভিনেত্ৰীগৰাকীক প্ৰদান কৰা হয় এই বিশেষ সন্মান।\nদেশজুৰি চৰ্চাত ‘দা কাশ্মীৰ ফাইলছ’ মুক্তি লাভৰ পাছতেই বিতৰ্কত বোলছবিখন…\nসকলো ৰেকৰ্ড ভাঙিব নেকি ‘দ্য কাশ্মীৰ ফাইলছ’ ছবিখনে?\nমাৰ্চ 14, 2022\nঅন্যহাতে, মনোজ বাজপেয়ীয়ে ‘Bhonsle’ৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ সন্মান পাবলৈ সক্ষম হয়। অন্যহাতে, অভিনেতা ধনুশে ‘Asuran’ৰ বাবে লাভ কৰে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ বঁটা।\nসোমবাৰে ৬৭ সংখ্যক ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা প্ৰদান অনুষ্ঠানত দক্ষিণ তাৰকা ৰজনীকান্তক ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ চলচ্চিত্ৰ সন্মান ৫১ তম দাদাচাহেদ ফাল্কে প্ৰদান কৰা হয়। ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰলৈ অভিনেতাজনে আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে উপ-ৰাষ্ট্ৰপতি এম ভেংকায়া নাইডুৰ পৰা লাভ কৰে এই সন্মানীয় বঁটা ।\nশ্ৰেষ্ঠ হিন্দী চিনেমাৰ বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয় চিত্ৰ নিৰ্মাতা নীতেশ তিৱাৰীৰ চিনেমা, প্ৰয়াত অভিনেতা সুশান্ত সিং ৰাজপুতে অভিনয় কৰা Chhichhoreই। বঁটা গ্ৰহণৰ সময়ত Chhichhoreৰ পৰিচালক আৰু প্ৰযোজকে ৰোমন্থন কৰে সুশান্ত সিং ৰাজপুতৰ সৈতে থকা মধুৰ স্মৃতি।\nঅন্যহাতে, ৬৭ সংখ্যক ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা প্ৰদান অনুষ্ঠানত শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া চিনেমাৰ সন্মান পাবলৈ সক্ষম হয় চন্দ্ৰ মুদৈৰ পৰিচালিত বোলছবি ৰণুৱাই(Ronuwa-Who Never Surrender)। ইয়াৰ লগতে আন এখন অসমীয়া চিনেমা জোনাকী পৰুৱাই Feature Film Categoryত বঁটা পাবলৈ সক্ষম হয়।\nউল্লেখ্য যে, চলিত বৰ্ষৰ মাৰ্চ মাহতে ঘোষণা কৰা হৈছিল ৬৭ সংখ্যক ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ বিজয়ীৰ নাম। কিন্তু ক’ভিড পৰিস্থিতিৰ বাবে কিছু পলম হয় বঁটা প্ৰদান অনুষ্ঠান।\nActing Best Actress Best Film National Film Award\nহাস্পতালৰ পিছতে এইবাৰ গুৱাহাটীৰ ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান আৰু ব্যক্তিগত স্কুল-কলেজৰ ওপৰত GMCৰ তীক্ষ্ণ নজৰ...\nযৌন ইচ্ছা হ্ৰাস পাইছে নেকি? জানি লওঁক কাৰণসমূহ...


গল্পঃ স্ত্ৰীৰ পত্ৰ / ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ\nHomeঅনূদিত গল্পগল্পঃ স্ত্ৰীৰ পত্ৰ / ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ\ntranslatorsassam October 10, 2020\nকবিগুৰু ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ গল্প ‘স্ত্ৰী পত্ৰ’ৰ অসমীয়া ভাৱানুবাদ\nভাৱানুবাদ: দেৱাশ্ৰী বৰগোহাঁই\nআমাৰ বিয়া হোৱাৰ আজি পোন্ধৰ বছৰেই হ’ল যদিও আজি পৰ্যন্ত তোমালৈ চিঠি লিখা নাই। চিৰদিন কাষতেই আছো – মুখেৰে বহু কথা শুনিছো বা শুনাইছো। চিঠি লিখাৰ সুৰুঙাই পোৱা নাই।\nআজি মই তীৰ্থভ্ৰমণৰ অৰ্থে পুৰীত, তুমি তোমাৰ অফিচত। কলকাতাৰ লগত তোমাৰ সম্বন্ধ ঠিক শামুকৰ লগত খোলাটোৰ দৰে। চহৰখনে তোমাৰ দেহ মন গ্ৰাস কৰি পেলাইছে। সেয়েই হয়তো তুমি ছুটীৰ দৰখাস্ত নিদিলা। আৰু এইয়া নিশ্চয় ভগৱানৰে অভিপ্ৰায়, তেওঁ মোৰ দৰখাস্ত মঞ্জুৰ কৰিলে।\nমই তোমাৰ মেজোবউ-দ্বিতীয় পত্নী। আজি পোন্ধৰ বছৰৰ পাছত এই সাগৰৰ পাৰত থিয় হৈ অনুভৱ কৰিছো এই জগত আৰু জগদীশ্বৰৰ লগত মোৰ অন্য এক সম্বন্ধও আছে। সেয়েই সাহস গোটাই চিঠি লিখিবলৈ বহিছো। এইয়া তোমাৰ মেজোবউৰ চিঠি নহয়।\nযিজনে মোৰ কপালত তোমাৰ লগত সম্বন্ধটো লিখিছিল, তেওঁ বাদে চাগে কোনেও ভবা নাছিল এই সম্বন্ধৰ কথা। সৰুতেই মই আৰু মোৰ ভাইটো সন্নিপাত জ্বৰত ভুগিছিলো। ভাইটো মৰিল, মই বাছি থাকিলো। চুবুৰীৰ ছোৱালীবোৰে কোৱা-কুই কৰিলে, “মৃণাল ছোৱালী, সেয়ে বাচিল। ল’ৰা হোৱা হ’লে তাইৰ ৰক্ষা নাছিল।” চুৰিবিদ্যাত যমৰাজ পাকৈত, দামী বস্ত্তবোৰৰ প্ৰতি ভীষণ লোভ তেওঁৰ।\nমৰণ মোৰ নাই। সেই কথা ভালদৰে বুজাই ক’বৰ বাবে আজি এই চিঠিৰ অৱতাৰন।\nমোৰ বয়স তেতিয়া মাথোঁ বাৰ বছৰ। যিদিনা তোমাৰ দূৰ সম্পৰ্কীয় মোমাইদেউ তোমাৰ বন্ধু নীৰদৰ সতে মোক চাবলৈ আহিছিল। দুৰ্গম পাহাৰৰ দাঁতিত আমাৰ ঘৰ, য’ত দিনতেই শিয়ালে চিঞৰে। ৰেল ষ্টেচনৰ পৰা সাত মাইল গৰু গাড়ীৰে অহাৰ পাছত আৰু তিনি মাইল কেঁচা বাট পাল্কীৰে আহিলে আমাৰ গাওঁ পোৱা যায়। সেইদিনা তেওঁলোক হায়ৰাণ হৈ পৰিছিল। তদুপৰি আমাৰ পূৰ্ব-বংগৰ ৰন্ধন প্ৰকৰণ। যাকলৈ তোমাৰ মামাই আজিও উপহাস কৰিবলৈ এৰা নাই। তোমাৰ প্ৰথমা পত্নীৰ ৰূপৰ অভাৱ দ্বিতীয় পত্নীৰ জৰিয়তে পূৰণ কৰাৰ বাবে তোমাৰ মাই জিদ ধৰিছিল। নহ’লে নো অত কষ্টৰে তোমালোক আমাৰ গাঁৱলৈয়ে বা যাবা কিয়? বংগদেশতটো কোনেও জণ্ডিছ, ডায়েৰীয়া কিম্বা কইনাৰ বাবে খোজ বিচাৰ নকৰে। তাঁহাতি এনেদৰে চেপি ধৰে যে কোনোপধ্যেই এৰি নিদিব। বাবাৰ বুকুখন দুৰু দুৰু কপিছিল। মায়ে বাৰে বাৰে দুৰ্গা গোঁসানীৰ নাম স্মৰণ কৰিছিল। চহৰৰ দেৱতাক পাহাৰৰ পূজাৰীয়ে কিহৰে সন্তুষ্ট কৰিব। ছোৱালীৰ ৰূপৰ ওপৰতে ভৰষা। কিন্তু সেই ৰূপৰ অহংকাৰ যে ছোৱালীৰ নাই। চাওঁতাই যি মূল্যই দিয়ে সিয়েই তাইৰ মূল্য। হাজাৰ ৰূপেও ছোৱালীসুলভ সংকোচভাৱ আতৰাব নোৱাৰে। গোটেই ঘৰখন, এইয়া কি সমস্ত চুবুৰীটোৰ আতংকবোৰ যেন আহি মোৰ বুকুত শিল হৈ বহি পৰিছিল। এজনী বাৰ বছৰীয়া গাঁৱৰ ছোৱালীৰ পৰীক্ষণৰ বাবে সেইদিনা আকাশৰ সমস্ত পোহৰ তথা জগতৰ সমস্ত শক্তিবোৰ দুজনা পৰীক্ষকৰ দুযোৰা চকুৰ প্ৰহৰী হৈ পৰিছিল। মোৰ লুকাবলৈ ঠাই নাছিল।\nগোটেই আকাশখনকে কন্দোৱাই বাঁহী বাজিছিল। মই তোমালোকৰ ঘৰলৈ আহিছিলো। মোৰ সকলো খুটি নাটি সবিস্তাৰে আলোচনা কৰি মহিলাৰ দলটোৱে ঘোষনা কৰিছিল মই সঁচাকৈয়ে সুন্দৰী। সেই কথা শুনি মোৰ ডাঙৰ জাৰ মুখখন ক’লা হৈ পৰিছিল। কিন্তু মোৰ ৰূপৰ প্ৰয়োজনেই বা আছিল ক’ত? এই ৰূপ বোলা বস্তুটো যদি কোনো জ্ঞানী পণ্ডিতে গংগাৰ মাটিৰে গঢ়িছে তেনেহ’লে তাক আদৰ কৰা উচিত। কিন্তু যদি বিধাতাই কেবল নিজৰ মনোৰঞ্জনৰ বাবে গঢ়িছে তেনেহ’লে এই সংসাৰত তাৰ কোনো মূল্য নাই।\nমোৰ যে ৰুপ আছে সেই কথা পাহৰিবলৈ তোমাৰ বেছিদিন নালাগিল। কিন্তু মোৰ যে বুদ্ধি আছে সেই কথা তুমি প্ৰতিপদে স্মৰণ কৰিবলগীয়া হৈছে। এই বুদ্ধি হয়তো প্ৰকৃতিপ্ৰদত্ত আছিল। সেয়েহে এই সংসাৰৰ জঞ্জালৰ মাজতো সি হেৰাই যোৱা নাই। মোৰ বুদ্ধিৰ বাবে মা যথেষ্ট চিন্তিত আছিল। ছোৱালী মানুহ বোলে বেছি চালাক চতুৰ হোৱাটো অশুভ লক্ষণ। তেনে ছোৱালী হেনো কপালৰ বলেৰে পৰে। কিন্তু কি কৰো কোৱা! তোমাৰ ঘৰৰ বোৱাৰী হ’বৰ জোখাৰে যিমানকণ বুদ্ধি লাগে, বিধাতাই অসতৰ্কাৰে যে তাৰ বহুত বেছি মোৰ কপালত লিখিলে। কাক ঘূৰাই দিওঁ সেইবোৰ। তুমিও মোক বাঁজী বুলি গালি পাৰিছা। কিন্তু কথাবোৰ যেন মোৰ অক্ষমতাৰ সান্তনাবাণীহে হৈ পৰিছে। এই সকলোবোৰ আজি মই ক্ষমা কৰি দিলো।\nঘৰ সংসাৰৰ বাহিৰত তুমি নজনাকৈ মোৰ নিজা বুলিলৈ কিবা এটা আছিল। মই লুকাই চুৰকৈ কবিতা লিখিছিলো। সেয়া কবিতা আছিল নে নাই মই নাজানো, কিন্তু তোমাৰ ঘৰৰ দেৱালে তাক বাধা দিব পৰা নাছিল। তাত আছিল মোৰ স্বাধীনতা। তাত মই কেৱল মোৰ আছিলো। ইয়াৰ পৰাই তোমাৰ মেজোবউয়ে তোমাক আঁতৰাই ৰাখিছে। তুমি পছন্দ নকৰা। তুমি চিনিবও পৰা নাই মই যে কবি। এই পোন্ধৰ বচৰে তোমাৰ আগত ধৰাও পৰা নাই।\nতোমালোকৰ ঘৰৰ প্ৰথম স্মৃতি ৰূপে যি মোৰ মনত ৰৈ গ’ল সেয়া হৈছে তোমালোকৰ গোহালীটো। তোমালোকৰ ঘৰলৈ সোমোৱা ছিড়িটোৰ ঠিক কাষতেই গোহালীটো। ঘৰৰ সন্মুখৰ সেই ঠাইখিনিৰ বাদে তাহাঁতক বান্ধিবলৈ আৰু ঠাই নাই। চোতালৰ একোণত তাহাঁতক দানা খুওৱাৰ বাবে কাঠৰ পাত্ৰ। ৰাতিপুৱা বেহেৰাৰ নানানটা কাম। ভোকত গৰুকেইটাই পাত্ৰকেইটাত মুখ ঘঁহাই হেম্বেলিয়াই থাকে। মোৰ হৃদয় খনে কান্দি উঠে। মই গাঁৱৰ ছোৱালী। বিয়াৰ পাছত সমস্ত চহৰখনত এই গাইকেইজনী আৰু দমৰা পোৱালি তিনিটাইতো আছিল মোৰ একমাত্ৰ পৰিচিত, আত্মীয়। ন-বোৱাৰীতে নিজে নাখায়ো তাঁহাতক খুৱাইছিলো। দিন যোৱাৰ লগে লগে মোৰ এই মমতাক সকলোৱে ঠাট্টা কৰিবলৈ ললে। মোৰ গোত্ৰ সম্পৰ্কেও সন্দেহ প্ৰকাশ কৰা হ’ল।\nআমাৰ ছোৱালীজনীৰ জন্মৰ পাছতেই মৃত্যু হ’ল। মোকো একেলগে যোৱাৰ বাবে বাৰে বাৰে লগ ধৰিছিল। তাই যদি জীয়াই থাকিলেহেতেঁন মোৰ জীৱনৰ সৰু বৰ সকলোবোৰ তাইক দিলোহেতেঁন। মেজোবউৰ পৰা মই মা হ’লোহেতেঁন। মা, এই সংসাৰৰ লগতে বিশ্বসংসাৰৰো। মই মাতৃ হোৱাৰ দুখ পালো, কিন্তু মুক্তি হ’লে নাপালো।\nমনত আছে নে, ইংৰাজ ডাক্তৰজন আমাৰ ঘৰৰ চৌহদত সোমাই আচৰিত হৈ পৰিছিল। ঠেক কোঠাটো দেখি খং কৰিছিল। ঘৰৰ সন্মুখত তোমাৰ এখন বাগিছা আছে। সন্মুখৰ আলহীৰ কোঠাটোত দামী সাজ-সজ্জাৰ আচবাবৰ অভাৱ নাই। কিন্তু ভিতৰৰ কোঠালীটো তাৰ সম্পূৰ্ণ বিপৰীত। তাত নাই কোনো আৱৰণ, নাই কোনো শ্ৰী, সাজ-সজ্জা। তাত ধিমিক-ধামাক কৈ চাকি জলে। চোৰৰ দৰে সন্তৰ্পনে বতাহ সোমায়, যেন বাহিৰ চৌহদক এৰিয়ে নাহিব। দেৱাল আৰু মজিয়াৰ লেতেৰা দাগবোৰো অক্ষয়। কিন্তু ডাক্তৰজনে ভুল কৰিছিল, তেওঁ ভাবিছিল এনে অৱহেলাই মোক দুখ দিয়ে। কিন্তু তাৰ ওলোটাহে, অনাদৰ ছাইৰ দৰে। ছায়ে জুইক নিজৰ মাজত সামৰি ৰাখে। তাৰ তাপক বাহিৰলৈ ওলাই আহি নুমাই যাবলৈ নিদিয়ে। আত্মসন্মান যেতিয়া কমি যায় তেতিয়া অনাদৰক অন্যায় বুলি ভাৱ নহয়। গতিকে সি দুখো নিদিয়ে। সেইকাৰণেইটো ছোৱালীয়ে দুখবোধ কৰি লাজ পায়। গতিকে মই কম তুমি যদি স্ত্ৰীক দুখ দিবলৈকে বিচাৰিছা তেনেহ’লে তাইক অনাদৰ কৰিবা, আদৰে দুখ বঢ়ায়।\nযি কি নহওক, দুখ যে আছে এই কথা কোনোদিন মনলৈ নাহিল। প্ৰসূতিঘৰৰ ভিতৰত মৃত্যু আহি মূৰৰ ওচৰত এনেদৰে থিয় হৈছিলহি যে, মোৰ কোনো ভয় অনুভৱো নহ’ল। আমাৰ জীৱনটো নো কি যে আমি মৃত্যুক ভয় কৰিম। আদৰ যত্নৰে যাৰ প্ৰাণৰ বান্ধোন কটকটীয়া কৰিছে তাৰ মৃত্যুত বাধা আছে। সেইদিনা যদি যমৰজাই টানি ধৰিলেহেতেঁন, কেঁচা মাটিৰ পৰা ঘাঁহ যেনেদৰে উঘালি আহে ময়ো তেনেদৰে তেওঁৰ হাতৰ মুঠিৰ পৰা ওলাই আহিলোহেতেঁন। বাঙালী জী ক’ত মৰিবলৈ যাৱ’। এনে মৃত্যুত কি বাহাদুৰী? মৰিবলৈ মোৰ লাজ লাগিল- এই মৃত্যু যে খুবেই সহজ।\nআমাৰ ছোৱালীজনী সন্ধ্যাতৰাৰ দৰে কিছু সময় জলি নুমাই গ’ল। মই আকৌ নিত্যকৰ্ম, গৰু-গোহালীৰ মাজত সোমাই পৰিলো। জীৱনটো হয়তো তেনেদৰেই কাটি গ’লহেতেঁন; তোমালৈ চিঠি লিখাৰ প্ৰয়োজন নহ’লহেতেঁন। কিন্তু কেতিয়াবা বতাহে উৰুৱাই অনা বীজ পকী দালানত পৰিও অংকুৰিত হয় আৰু শেষত ইটা বালিৰ বুকু ফালি সি ওলাই আহে। তেনে এটা বীজেই কৰবাৰ পৰা উৰি আহি মোৰ জীৱনত পৰিছিলহি, লাহে লাহে মোৰ মোৰ জীৱনৰ পকী দেৱাল খনত ফাট মেলিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।\nবিন্দু মোৰ ডাঙৰ জাৰ ভনীয়েক। বিধৱা মাকৰ মৃত্যুৰ পাছত খুড়াকৰ পুতেকৰ অত্যাচাৰ সহিব নোৱাৰি আমাৰ ঘৰলৈ বায়েকৰ আশ্ৰয় বিচাৰি আহিছিল। তোমালোকে ভাৱিছিলা ক’ৰ আপদ আহি ঘৰ সোমালহি বুলি। কিন্তু সদায় সোঁতৰ বিপৰীতে বোৱাই যে মোৰ স্বভাৱ, কি কৰো কোৱা। যেতিয়া দেখিলো তোমালোক তাইক লৈ মনে মনে খুবেই বিৰক্ত হৈ পৰিছা মোৰ মন নিৰাশ্ৰয়া ছোৱালীজনীৰ কাষত থিয় দি ৰ’লগৈ। পৰৰ ঘৰত লোকৰ অনিচ্ছাৰ স্বৰ্তেও থাকিবলগীয়া হোৱাৰ সমান অপমান কি আছে! অনিচ্ছাৰ স্বৰ্তেও যাক স্বীকাৰ কৰিবলগীয়া হয় তাৰ পৰা জানো নিজক আঁতৰাই ৰাখিব পাৰি?\nতাৰপাছত দেখিলো ডাঙৰ জাৰ দশা। তেওঁ খুবেই দৰদত পৰি ভনীয়েকক আনিছিল। কিন্তু স্বামীৰ গোমোঠা মুখ দেখি তেৱোঁ তাইক অমংগলীয়া মানিবলৈ ল’লে। তাইৰ পৰা নিস্তাৰ পালেই যেন তেওঁ বাছে। অনাথ ভনীয়েকক মন খুলি মৰম কৰিব সেই সাহস তেওঁৰ নহ’ল। তেওঁ যে পতীব্ৰতা।\nতেওঁৰ অৱস্থা দেখি মোৰ মন ব্যথিত হৈ উঠিছিল। দেখিলো বাইদেৱে সকলোকে দেখুৱাই বিন্দুৰ খোৱা-বোৱাৰ বাবে এনে ব্যৱস্থা কৰিলে যে ঘৰৰ সৰ্বোপ্ৰ্কাৰৰ দাসীৰ কাম তাইৰ ওপৰতে ন্যস্ত হ’ল। তাকে দেখি মোৰ দুখেই নহয় লাজো লাগিছিল। তেওঁ যেন ইয়াকে প্ৰমাণ কৰিবলৈ বিচাৰিছিল, ঘৰখনে খুব কম খৰচতে বিন্দুৰ সেৱা লাভ কৰিছে। তাইক কামৰ তুলনাত যি খৰচ দিয়া হৈছিল সেয়া আছিল নিচেই নগণ্য।\nডাঙৰ জাৰ বংশৰ নামৰ বাদে না ৰূপ আছিল না টকা। শহুৰৰ হাতে ভৰিৰে ধৰি তেওঁৰ কেনেকৈ তোমালোকৰ ঘৰলৈ বিয়া হৈছিল সেইয়া সকলোৱে জানে। তেওঁ নিজেও বিয়াখনক এই ঘৰখনলৈ এক অন্যায় বুলি গণ্য কৰিছিল। সেয়ে হয়তো ঘৰৰ সকলো বিষয়ৰ পৰা নিজকে আঁতৰাই ৰাখিছিল। তোমাৰ ঘৰৰ তেনেই অকণমান ঠাইতে তেওঁ পৰি ৰৈছে।\nকিন্তু তেওঁৰ এই দৃষ্টান্তই মোক খুবেই অসুবিধাত পেলায়। মই তেওঁৰ দৰে কাকো ইমান খাতিৰ কৰিব নোৱাৰো। এবাৰ যিটো ভাল বুলি মনে কয় তাক কাৰোৰ খতিৰত বেয়া বোলাটো মোৰ স্বভাৱ নহয়। তুমিও তাৰ অনেক উদাহৰণ পাইছা।\nবিন্দুক মোৰ কোঠালৈ টানি নিলো। বাইদেৱে ক’লে, “মেজোবয়ে এতিয়া দুখীয়া ছোৱালীজনীৰ মুৰটো খাব।” মই যেন কিবা এটা ডাঙৰ বিপদহে ঘটালো এই ভাৱত তেওঁ সকলোকে অভিযোগ কৰিলে। কিন্তু মই ভালদৰেই জানো দৰাচলতে তেওঁ সকাহ পালে। এই দোষৰ বোজাও মোৰ মুৰতে পৰিল। তেওঁ ভনীয়েকক আনক দেখুৱাই যি মৰম কৰিব পৰা নাছিল সেইয়া মোৰ জৰিয়তে হোৱা দেখি মনটো পাতলিল। ডাঙৰ জাই প্ৰায়ে বিন্দুৰ বয়সৰ পৰা দুই চাৰি বচৰ বাদ দিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। কিন্তু তাইৰ বয়স চৌধ্যৰ কম নাছিল। অবশ্যে এই কথাত কোনো অন্যায় নাছিল। তুমিতো জানাই তাই দেখিবলৈ ইমানেই সাধাৰণ আছিল যে তাই মজিয়াত মুৰ ভাঙি পৰিলেও ঘৰৰ মানুহ বোৰ মজিয়াখনৰ প্ৰ্তিহে বেচি চিন্তিত হ’ব। মাক দেউতাক নথকা ছোৱালীজনীৰ বিয়াৰ কথাও সেয়ে কোনেও চিন্তা কৰা নাছিল। তাইক বিয়া কৰোৱাৰ জোখাৰে মনৰ জোৰেই বা আছিল কেইজনৰ।\nবিন্দু খুব ভয়ে ভয়ে মোৰ কাষলৈ আহিছিল। যেন তাইৰ স্পৰ্শও মই সহ্য কৰিব নোৱাৰিম। সংসাৰত যেন তাইৰ জন্মৰ কোনো উদ্দেশ্য নাছিল। সেয়ে হয়তো তাই সংকুচিত হৈ নতশিৰে চলিছিল। পিতাকৰ ঘৰত খুড়াকৰ পুতেকে তাইক ঘৰৰ এনে এটা কোণতো ঠাই দিয়া নাছিল য’ত নেকি অনাবশ্যকীয় বস্তুও পৰি থাকিব পাৰে। অনাবশ্যকীয় বস্তুৱেও ঘৰৰ আশে পাশে ঠাই পায় আৰু এটা সময়ত মানুহে তাৰ কথা পাহৰি যায়। অনাবশ্যকীয় ছোৱালীও তেনেই অনাবশ্যকীয় পিছে তাইক পাহৰি যোৱা নহয়। সেয়েহে তাই ডাষ্টবিনতো স্থান নাপায়। এইয়া নহয় যে বিন্দুৰ খুড়াকৰ পুতেক পৃথিৱীৰ পৰম আবশ্যকীয় বস্তু। কিন্তু তাৰ কথাহে ৰজে।\nযেতিয়া বিন্দুক মোৰ কোঠালৈ আনিছিলো তাইৰ বুকু কপি উঠিছিল। তাইৰ ভয় দেখি খুব দুখ লাগিছিল। আমাৰ ঘৰত যে তাইৰো ঠাই আছে সেই কথা অতি আদৰেৰে তাইক বুজাই দিছিলো।\nকিন্তু এই ঘৰ যে কেৱল মোৰ নহয়। সেয়ে কথাটো ইমান সহজ নহ’ল। দুই-চাৰিদিন মোৰ লগত থকাৰ পাছতে তাইৰ গালে মুখে কিছুমান ৰঙা ৰঙা দাগ ওলাল। হয়তো সেইয়া ঘামুচি আছিল, অৱশ্যে আন বেলেগও হ’ব পাৰে। তোমালোকৰ মতে সেয়া বসন্তৰোগ। নহ’বই বা কিয়, এইয়া যে বিন্দু। তোমালোকৰ চুবুৰীৰ অল্পমতি ডাক্তৰজনেও ক’লে যে আৰু এক দুই দিন পাৰ নোহোৱাকৈ ৰোগ নিৰ্ণয় কৰিব পৰা নাযাব। কিন্তু কাৰ দুই এদিন অপেক্ষা কৰাৰ ধৈৰ্য আছে। বিন্দুৰ বেমাৰ হোৱাৰ লাজতে মৰাৰ দৰে হ’ল। মই ক’লো; বসন্তই হওক বা যিয়েই নহওক মই তাইক লৈ প্ৰসূতিঘৰতে থাকিম। কোনেও একো কৰিব নালাগে। মোৰ কথা শুনি তোমালোকে ৰুদ্ৰমূৰ্তি ধৰিছিলা। আনকি বিন্দুৰ বায়েকেও পোৰা কপাল সাধি অহা ভনীয়েকক হাস্পটাললৈ পঠিয়াবলৈহে প্ৰস্তাৱ আগবঢ়াইছিল। তেতিয়ালৈ তাইৰ গোটেই গাত দাগবোৰ বিয়পি পৰিছিল। তাকেই দেখি তুমি ব্যস্ত হৈ পৰিছিলা। ৰায় দিছিলা বসন্তৰোগেই হ’ব। নহ’বই বা কিয়, এইয়া যে বিন্দু।\nঅনাদৰে মানুহক অজৰ অমৰ কৰি তোলে। আনকি বেমাৰো বেছিদিন থাকিবলৈ নিবিচাৰে। মৃত্যু বাবেতো সকলো ৰাস্তা একেবাৰে বন্ধ। ৰোগে তাইক ঠাট্টাহে কৰি থৈ গ’ল, একো নহ’ল। কিন্তু এটা কথা ভালকৈয়ে বুজা গ’ল যে পৃথিৱীত দুৰ্ভগীয়া মানুহক আশ্ৰয় দিয়া খুবেই কঠিন। আশ্ৰয়ৰ যাক দৰকাৰ তাৰ আগত বাধাও বহুত বেছি থাকে।\nমোৰ সম্বন্ধে যিদিনা বিন্দুৰ ভয় ভাগিল সিদিনাৰ পৰা আন এক সমস্যাই গা কৰি উঠিল। তাই মোক এনেদৰে ভাল পাবলৈ ধৰিছিল যে মোৰ ভয় লাগিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। ভালপোৱাৰ এনে ৰূপ মই কাহিনীও দেখা নাছিলো। কিতাপত পঢ়িছো যদিও সেইয়া আছিল পুৰুষ মহিলা মাজৰ প্ৰেমৰ কথা। মোৰ যে ৰূপ আছে তাক লৈ মুৰ ঘমোৱাৰ কোনো কাৰণ কেতিয়াও বিছাৰি পোৱা নাছিলো। এই ৰূপৰ ওপৰত কুৰূপা ছোৱালীজনীৰ চকু পৰিছিল। মোৰ মুখলৈ থৰ লাগি চাই ৰওতে তাইৰ চকুত আশাবোৰ জলমলাই উঠিছিল। তাই মোক কৈছিল, “বাইদেউ, তোমাৰ মুখখনি বাদ দি যে মই একোকে দেখা নাপাওঁ।” যিদিনা মই নিজে চুলি আঁচুৰো সিদিনা তাইৰ কি যে অভিমান। মোৰ চুলিকোছা দুই হাতেৰে লিৰিকি বিদাৰি চুই তাইৰ বোলে খুব ভাল লাগে। কোনো নিমন্ত্ৰণলৈ যোৱাৰ বাদে মই কেতিয়াও সাজ শৃংগাৰৰ প্ৰয়োজনবোধ কৰা নাছিলো। কিন্তু প্ৰতিদিনে নতুন শৃংগাৰ কৰাৰ বাবে তাই মোক অস্থিৰ কৰি তুলিছিল। ছোৱালীজনী মোক লৈ পাগল হৈ উঠিছিল।\nতোমালোকৰ ঘৰৰ চৌহদত অলপো খালী ঠাই নাই। উত্তৰদিশৰ দেৱালৰ কাষত নৰ্দমাৰ দাঁতিত এজোপা আমগছ গজিছিল। এদিন আমজোপাত ৰঙা কুমলীয়া পাত দেখা পাই বুজিছিলো ধৰালৈ বসন্তৰ আগমণ ঘটিছে। তেনেদৰে ঘৰৰ ভিতৰত অনাদৃতা ছোৱালীৰ মন ৰঙীন হৈ পৰা দেখি বুজিছিলো হৃদয়লৈও বসন্তৰ বা বলে। পাছে সেই বসন্তৰ বা স্বৰ্গীয়, কোনো গলিৰ কোনৰ পৰা বোৱা বা নহয়।\nবিন্দুৰ ভালপোৱাৰ দু: সহ গতিয়ে মোক অস্থিৰ কৰি তুলিছিল। মাজে মাজে তাইৰ ওপৰত খঙো উঠিছিল, সেইকথা স্বীকাৰ কৰো। কিন্তু তাইৰ ভালপোৱাৰে মই মোৰ আন এক স্বৰূপ দেখা পালো যি আগতে কেতিয়াও বিচাৰি পোৱা নাছিলো। মোৰ মুক্ত স্বৰূপ।\nইফালে বিন্দুৰ দৰে ছোৱালী এজনীক যে মই ইমান আদৰ যত্ন কৰিছো তাক লৈ তোমালোকৰ আপত্তিৰ সীমা নাছিল। এই লৈ দৈনন্দিন খুঁত খাতৰো অন্ত নাছিল। যিদিনা মোৰ কোঠাৰ পৰা বাজুবন্ধ ডাল চুৰি হৈছিল সিদিনা বিন্দুক ইয়াৰ বাবে জগৰীয়া কৰিবলৈ তোমাৰ অকনো লাজ লগা নাছিল। স্বদেশী আন্দোলনৰ সময়ত যেতিয়া ঘৰে ঘৰে খানা তালাচ চলোৱা হৈছিল তেতিয়া তুমি অনায়সে সন্দেহ প্ৰকাশ কৰিছিলা যে বিন্দু পুলিচৰ গুপ্তচৰ। তাৰ কোনো ভিত্তি নাছিল, প্ৰমাণ মাথোঁ এটাই তাই হ’ল বিন্দু।\nতোমালোকৰ ঘৰৰ দাসীয়ে তাইৰ কামবোৰ কৰিবলৈ আপত্তি কৰিছিল। তাহাঁত কোনোবা এজনীক যদি তাইৰ কামবোৰ কৰিবলৈ পছা হয় গোটেইজনী সংকোচেৰে আড়ষ্ট হৈ উঠিছিল। সেয়ে মোৰ খৰচ বাঢ়ি গৈছিল। মই বিশেষভাৱে এজনী বয়সিয়াল দাসী ৰাখিছিলো। সেয়াও তোমালোকৰ পছন্দ হোৱা নাছিল। বিন্দুক যে মোৰ সকলো কাপোৰ পিন্ধিবলৈ দিও সেয়া জানিব পাৰি তুমি ইমান খঙ কৰিছিলা যে মোৰ হাত খৰচ পৰ্যন্ত বন্ধ কৰি দিছিলা। তাৰ পাছদিনাৰ পৰাই মই সেয়ে পাঁচ সিকি দামৰ মোটা সূতাৰ কলত বোৱা ধুতি কাপোৰ পিন্ধিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলো। আৰু মতিৰ মাকে যেতিয়া মোৰ খোৱাৰ থালখন নিবলৈ আহিছিল মই তাইক বাৰণ কৰিছিলো। ৰৈ যোৱা ভাতখিনি গৰু পোৱালিকেইটাক খুৱাই কলৰ পাৰত নিজেই বাচন ধুইছিলো। এদিন হঠাৎ তুমি এই দৃশ্য দেখা পাই সুখী হ’ব পৰা নাছিলা। মই আজি পৰ্যন্ত এটা কথা বুজি নাপালো- মই সুখী নহ’লেও চলে অথচ তোমাক সুখী নকৰিলেই নহয়।\nইফালে তোমাৰ খঙ যিমানেই বাঢ়িছিল বিন্দুৰ বয়সো সিমানেই বাঢ়ি আহিছিল। এই স্বাভাৱিক কথাটোত তুমি অস্বাভাৱিকভাৱে বিব্ৰত হৈ পৰিছিলা। এটা কথা ভাৱি আচৰিত হৈছিলো তুমি কিয় বিন্দুক জোৰ কৰি ঘৰৰ পৰা বিদায় দিয়া নাছিলা। হয়তো অলপ হ’লেও তুমি মোক মনে মনে ভয় কৰিছিলা। বিধাতাই মোক যি বুদ্ধি দিছিল তাক খাতিৰ কৰিবলৈ তুমিও বাধ্য হৈছিলা।\nঅৱশেষত বিন্দুক নিজ শক্তিৰে বিদায় দিব নোৱাৰি প্ৰজাপতিৰ শৰণাপন্ন হৈছিলা। বিন্দুৰ বাবে দৰা ঠিক হৈছিল। ডাঙৰ জাই কৈছিল, “বাচিলো! মা কালীয়ে আমাৰ বংশৰ পিনে চকু মেলি চালে।”\nদৰা কেনেকুৱা গম নাপালো। তোমাৰ পৰাই শুনিছিলো সকলো ফালৰ পৰাই ভাল দৰা। বিন্দুৱে মোৰ ভৰিত ধৰি কান্দিবলৈ লাগিছিল; কৈছিল, “বাইদেউ মোক কিয় বিয়া দিয়া।”\nমই তাইক অনেক বুজনিৰে ক’লো যে, “বিন্দু, তই ভয় নকৰিবি। শুনিছো বৰ ভাল ল’ৰা বোলে।”\nবিন্দুৱে কৈছিল, “দৰা যদি ভালেই হয়; তেন্তে মোৰ নো এনে কি আছে যে তেওঁ মোক পছ্ন্দ কৰিব।”\nদৰাঘৰে বিন্দুক চাবলৈ আহিবলৈ ইচ্ছা প্ৰকাশ নকৰিলে। এই কথাই ডাঙৰ বাইদেউক সকাহহে দিলে।\nকিন্তু দিনে ৰাতিয়ে বিন্দুৰ কান্দোন বাঢ়ি গৈ থাকিল। তাই কি কষ্ট হৈছিল সেইয়া মই বুজি পাইছিলো। বিন্দুৰ বাবে এই সংসাৰত মই অনেক যুঁজেই কৰিছিলো। পাছে তাইৰ বিয়াৰ বিপক্ষে মাত মতাৰ সাহস মোৰ নহ’ল। কিহৰ জোৰতেই বা মাতিম। কেনেবাকৈ যদি মোৰ মৃত্যু হয় তেন্তে তাইৰ কি দশা হ’ব। প্ৰথম কথা হ’ল তাই এজনী ছোৱালী; তাতে কাজল বৰণীয়া, কাৰ ঘৰলৈ বা তাইক নিব, তাইৰ কি দশা হ’ব। এইবোৰ কথা নভৱাকৈ থাকিব পাৰিলেই ভাল—ভাবিলেই বুকু কঁপি উঠে।\nবিন্দু ক’লেহি, “বাইদেউ, বিয়ালৈ পাঁচদিন বাকী। তাৰ আগতে বাৰু মৃত্যু হ’বনে?”\nমই তাইক ধমক দিছিলো। কিন্তু অন্তৰ্যামীয়ে জানে, তাই যদি কিবা প্ৰকাৰে স্বাভাৱিক মৃত্যু হ’লহেঁতেন তেনেহ’লে মই সকাহ পালোহেঁতেন।\nবিয়াৰ আগদিনা বিন্দুৱে বায়েকক গৈ কৈছিল, “বাইদেউ মই তোমাৰ গোহালীতে পৰি থাকিম। যি কৰিবলৈ কোৱা তাকেই কৰিম। তোমাৰ ভৰিত ধৰিছো মোক এনেদৰে খেদি নিদিবা।”\nকিছুদিনৰ পৰা বায়েকে লুকাই চুৰিকৈ চকুলো টুকিছিল, সিদিনাও টুকিলে। কেৱল হৃদয়েই জানো সকলো, শাস্ত্ৰ বুলিওতো কথা এটা আছে। তেওঁ ক’লে, “চা বিন্দি, পতিয়েই হৈছে স্ত্ৰীৰ গতি মুক্তি সকলো। কপালত যদি দুখ আছে তাক কোনেও খণ্ডাব নোৱাৰে।”\nআচল কথা হ’ল কোনো ফালৰ পৰা কোনো বাট নাই—মুঠতে বিন্দুৱে বিয়া কৰাবই লাগিব। তাৰ পাছত যি হ’ব লগীয়া আছে হ’ব।\nমই বিচাৰিছিলো বিয়াখন আমাৰ ঘৰৰপৰাই হওক। তুমি জোৰ দি ক’লা যে, তেওঁলোকে বিয়াখন দৰাঘৰতে হোৱাটো বিচাৰিছে, এইয়া তেওঁলোকৰ কৌলীন প্ৰথা। মই বুজি পাইছিলো তোমালোকে বিন্দুৰ বিয়াত এক পইছা খৰচ কৰিবলৈও ৰাজী নাছিলা। গতিকে মনে মনে থাকিবলৈ বাধ্য হৈছিলো। কিন্তু এটা কথাৰ তোমালোক কোনেও ফুটকে নাপালা। বাইদেউক জনোৱাৰ ইচ্ছা আছিল কিন্তু নজনালো। নহ’লে গোটেইজনী ভয়তে মৰিলেহেতেঁন। নিজৰ কিছুমান গহনাৰে মই মনে মনে বিন্দুক কইনা সজাইছিলো। বোধকৰো বাইদেৱে সেইয়া দেখিছিল, হয়তো দেখিও নেদেখাৰ ভাও জুৰিছিল। ধৰ্মক দোহাই, তুমি তেওঁক ক্ষমা কৰি দিবা।\nযোৱাৰ আগে আগে বিন্দুৱে মোক জোৰেৰে সাৱটি ধৰি কৈছিল, “বাইদেউ, তুমি তেনেহ’লে মোক একেবাৰে ত্যাগ কৰিলা।”\nমই কৈছিলো, “নাই বিন্দি, যেনেকুৱা অৱস্থাই নহওক কিয়, মই তোক শেষ পৰ্যন্ত ত্যাগ নকৰো।”\nতিনিদিন পাৰ হৈ গ’ল। তোমালোকৰ তলতীয়া কৰ্মচাৰীয়ে খাবলৈ বুলি কৰবাৰ পৰা এটা ভেড়া ছাগলী আনি দিছিল। তোমালোকৰ কঠোৰ হাতোৰাৰ পৰা বচাই মই তাক কয়লা থোৱা ঘৰটোৰ কাষতে তাক ৰাখিছিলো। প্ৰতিদিনে শুৱাৰ পৰা উঠিয়েই তাক খাবলৈ দিয়াটো আছিল মোৰ প্ৰথম কাম। দুই এদিন তোমালোকৰ ঘৰৰ কামকৰা মানুহকেইটাৰ ওপৰত দায়িত্বটো দি চাইছিলো পাছে তাহাঁতৰ তাক খোৱাৰ প্ৰতিহে আগ্ৰ্হ বেছি।\nসিদিনাও সেই উদ্দেশ্যে কয়লাঘৰত সোমাই দেখো যে বিন্দু তাত জঠৰ হৈ বহি আছে। মোক দেখা মাত্ৰেই মোৰ ভৰিত পৰি নিশব্দে কান্দিবলৈ ধৰিলে।\nবিন্দুৰ স্বামী পাগল।\n“সঁচাই কৈছ’ নে, বিন্দি?”\n“ইমান ডাঙৰ কথা এটা মিছাকৈ তোমাক ক’ব পাৰিম জানো বাইদেউ? তেওঁ পাগল। শহুৰৰ এই বিয়াত মত নাছিল। কিন্তু তেওঁ শাহুআইক যমৰ সমান ভয় কৰে। সেয়ে বিয়াৰ আগতেই তেওঁ কাশীলৈ গুছি গৈছে। শাহুৱে জেদ ধৰি ল’ৰাৰ বিয়া পাতিছে।”\nমই জ্বলি ছাই হোৱা কয়লাৰ দমটোৰ ওপৰত বহি পৰিলো। তিৰোতাই যে তিৰোতাৰ শত্ৰু, সকলোৱে ক’ব “তাই ছোৱালী। ল’ৰা পাগল তাতে কি হ’ল - সি যে পুৰুষ।”\nবিন্দুৰ স্বামী যে পাগল সেইয়া সতকাই বুজা টান। কিন্তু মাজে মাজে ইমানেই উন্মাদ হৈ পৰে যে তাক কোঠাৰ ভিতৰত তলা বন্ধ কৰি ভৰাই থ’ব লাগে। বিয়াৰ ৰাতি সি শান্ত আছিল। কিন্তু বিয়াৰ ৰাতিৰ টোপনি খতি আৰু উত্তেজনাৰ বাবে দ্বিতীয়দিনা তাৰ মগজুৱে কাম নকৰা হ’ল। সিদিনা দুপৰীয়া বিন্দুৱে পিতলৰ কাঁহী এখনত ভাতকেইটা বাঢ়ি লৈ খাবলৈ বহিছিল। হঠাতে তাইৰ স্বামীয়ে ভাতৰ সৈতে কাঁহীখন আজুৰি দলিয়াই পঠিয়ালে। তাৰ হেনো মনত খেলালে, বিন্দু স্বয়ং ৰাণী ৰাসমণি। বেহাৰাই সোণৰ কাঁহীখন চুৰ কৰি তাৰ নিজৰ কাঁহীত ৰাণীক ভাত খাবলৈ দিছে। বিন্দু ভয়তে মৰি যোৱাৰ দৰে হৈছিল। তৃতীয়দিনা যেতিয়া শাহুয়েকে তাইক স্বামীৰ কোঠাত শুবলৈ ক’লে তাইৰ ভয়তে অণ্ঠ-কণ্ঠ শুকাই গৈছিল। তাইৰ শাহুৱেক গৰাকী ভয়ংকৰ তিৰোতা, খঙত হিতাহিত হেৰুৱাই পেলায়। ক’বলৈ গ’লে তেৱোঁ পাগল, কিন্তু সম্পূৰ্ণৰূপে নহয় সেয়ে বেছি ভয়ানক। বিন্দুক নি কোঠাটোত ভৰাই দিয়া হ’ল। সেই ৰাতি সি শান্ত আছিল। কিন্তু ভয়ত বিন্দুৰ শৰীৰ জঠৰ হৈ পৰিছিল। গভীৰ ৰাতি যেতিয়া সকলো টোপনি গ’ল তাই কৌশলেৰে পলাই আহিছে। তাৰপাছৰ বিস্তাৰিত বৰ্ণনা লিখাৰ আৰু প্ৰয়োজন নাই।\nঘৃণা আৰু খঙে মোৰ শৰীৰ পুৰি পেলাইছিল। মই কলো, “এনেদৰে ফাকি দি পতা বিয়া, বিয়া হ’ব নোৱাৰে। বিন্দু তই আগতে যেনেকৈ আছিলি তেনেকৈয়ে মোৰ লগত থাক। তোক কোনে ইয়াৰ পৰা লৈ যাব পাৰে চাওঁ।”\nতোমালোকে ক’লা, “বিন্দুৱে মিছা কথা কৈছে।”\nমই ক’লো, “তাই কেতিয়াও মিছা কথা নকয়।”\nতোমালোকে সুধিলা, “কেনেকৈ জানিলা?”\nমই ক’লো যে “মই ভালকৈয়ে জানো।”\nতোমালোকে ভয় দেখুৱালা, “বিন্দুৰ শহুৰেকৰ ঘৰ মানুহ পুলিচৰ কাষ চাপিলে বিপদ পৰিব লাগিব।”\nমই ক’লো, “ফাকি দি যে পাগল দৰাৰ লগত যে বিয়া কৰাই নিছে এই কথা আদালতে নুশুনিব নে?”\nতোমালোকে ক’লে, “তাইৰ কাৰণে আমি কি এতিয়া আদালতলৈও যাব লাগিব? আমাৰ দোষ কি?”\nমই ক’লো, “মোৰ গহনা বিক্ৰি কৰি যি কৰিব পাৰো কৰিম।”\nতোমালোকে ক’লা, “উকীলৰ ওচৰলৈও যাবা নেকি?”\nএই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ নাই। কপাল চপৰিওৱাৰ বাদে নো কি কৰিম?\nআনফালে বিন্দুৰ দেওৰেকে আহি ঘৰৰ বাহিৰত হুলস্থূল লগাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। পুলিচত খবৰ দিয়া ভাবুকি দিছিল।\nকিন্তু মই কৰপৰা ইমান শক্তি পাইছিলো নাজানো। কচাইৰ হাতত পৰিলে গৰুৰো চাগে প্ৰাণৰ ভয় নাইকিয়া হয়, মোৰো সেইসময়ত পুলিচৰ ভয় মনলৈ নাহিল। স্পৰ্ধাৰে ক’লো, “ঠিক আছে দিয়া পুলিচত খবৰ।”\nইয়াকে কৈ ঠিক কৰিলো যে, বিন্দুক মোৰ কোঠালৈ নি তলাবন্ধ কৰি তাতে সোমাই থাকিম। কিন্তু খোজ বিচাৰ কৰি দেখো যে বিন্দু নাই। তোমালোকৰ লগত বাদ-প্ৰতিবাদ চলি থাকোঁতেই নিজে গৈ দেওৰেকৰ আগত ধৰা দিছিল। তাই অনুমান কৰিছিল এই ঘৰত থাকিলে আমাক ডাঙৰ বিপদত পেলোৱাহে হ’ব।\nএনেদৰে পলাই তাই নিজৰ দুখহে বঢ়াই ল’লে। শাহুৱেকে খেপেৰি পাতি ধৰিলে, মোৰ লৰাইতো তাইক খাই পেলোৱা নাছিল। বেয়াৰ স্বামীৰ উদাহৰণ পৃথিৱীত দুৰ্লভ নহয়। সেইসকলৰ তুলনাততো তেওঁৰ পুতেক সোণৰ টুকুৰা।\nমোৰ ডাঙৰ জাই ক’লে, “তাইৰে পোৰা কপাল। তাকে লৈ দুখ কৰি থাকি জানো কিবা লাভ আছে। পাগলেই হওক, ছাগলেই হওক, সি তাইৰ স্বামী।”\nতোমালোকৰ মনবোৰত নিজৰ কুষ্ঠৰোগী স্বামীক নি বেশ্যাৰ ঘৰত থৈ অহা সেই সতী-সাৱিত্ৰী নাৰীৰ ছৱি অকা আছিল। জগতৰ অধমতম কাপুৰুষতাৰ এই গল্পটো প্ৰচাৰ কৰিবলৈ তোমালোক পুৰুষ মনত অলপো সংকোচভাৱ আজিও নাহিল। সেয়ে হয়তো মানুহ হিচাপে জন্ম লৈও বিন্দুৰ ওপৰত ইমান কোপিত হৈছিলা। বিন্দুৰ বাবে মোৰ বুকু ফাটি গৈছিল আনহাতে তোমালোকৰ কাৰণে মোৰ লাজৰ সীমা নোহোৱা হৈছিল। মই হ’লো গাঁৱৰ ছোৱালী; আটাইতকৈ ডাঙৰ কথা হ’ল বিয়া হৈছো তোমালোকৰ ঘৰলৈ। নাজানো কি ভাৱি ভগৱানে ইমান বুদ্ধি মোৰ কপালত লিখিছিল। কিন্তু তোমালোকৰ এই ধৰ্মৰ কথাবোৰ আজিও মোৰ মগজুৱে ঢুকি নাপালে। মই ভালকৈয়ে জানো মৰি গ’লেও বিন্দু আৰু এই ঘৰলৈ নাহে। কিন্তু বিয়াৰ আগদিনা মই যে তাইক শেষ পৰ্যন্ত ত্যাগ নকৰো বুলি কথা দিছিলো।\nমোৰ সৰু ভাই শৰৎ কলকাতাৰ কলেজত পঢ়ে। তুমিতো জানাই পঢ়াতকৈ তাৰ ভলণ্টিয়াৰৰ কাম, প্লেগে দেখা দিয়া অঞ্চলত এন্দুৰ মৰা, দামোদৰ নদীৰ বানপিড়িতক সাহায্য প্ৰদান কৰা এইবোৰৰ প্ৰতিহে ধাউতি বেছি। উপৰ্যুপৰি দুবাৰ এফ.এ. ফেল কৰাৰ পাছতো তাৰ এই কামবোৰৰ প্ৰতি উৎসাহ নকমিল। মই তাক চিঠিৰে মাতি পঠিয়ালো, “বিন্দুৰ কিবা খবৰ যাতে মই পাওঁ তাৰ ব্যৱস্থা কৰি দিব লাগে শৰৎ। বিন্দুৱে মোলৈ চিঠি নিলিখিব। আৰু লিখিলেও মই নাপাম।”\nএইধৰণৰ কামৰ সলনি যদি মই তাক ক’লোহেঁতেন, বিন্দুক ঘৰৰ পৰা অপহৰণ কৰি আন বা বিন্দুৰ পাগল স্বামীৰ মূৰ পাথৰ মাৰি ভাঙি দে তেনেহ’লে সি বেছি সন্তোষেৰে কৰিলেহেঁতেন।\nশৰতৰ লগত আলোচনা কৰি থাকোঁতেই তুমি আহি সোমাইছিলা, “এইবাৰ পিছে ক’ত কি গণ্ডগোল লগোৱাৰ মন?”\nমই ক’লো, “তাহানিতে যে গণ্ডগোল লগাইছিলো, মই তোমালোকৰ ঘৰলৈ আহিছিলো। অৱশ্যে সেইয়া তোমাৰ নিজৰে কীৰ্তি কাহিনী।”\nতুমি সন্দেহেৰে সুধিছিলা, “বিন্দুক আনিবলৈ ওলোৱাৰ কথা এনেদৰে লুকোৱাইছা কিয়?”\nমই ক’লো, “বিন্দু যদি সঁচাকৈয়ে আহে তেনেহ’লে নিশ্চয়কৈ লুকুৱাম। কিন্তু তাই নাহে তোমালোকে অযথা চিন্তা কৰিব নালাগে।”\nশৰতক মোৰ লগত দেখি তোমাৰ সন্দেহ বঢ়ি গৈছিল। মই ভালকৈয়ে জানো শৰৎ আমাৰ ঘৰলৈ অহাতো তুমি একেবাৰেই পছ্ন্দ নকৰা। তাৰ ওপৰত পুলিছৰ নজৰ আছে বুলি তুমি ভয় কৰিছিলা। তদুপৰি কোনোবাদিনা কিজানি ৰাজনৈতিক পাকচক্ৰত সোমাই তোমাকো তাৰ মাজলৈ টানি নিয়ে। সেইবাবেই ভাইফোঁটাও কাৰোবাৰ হাততেই দি পঠিয়াও, তাক ঘৰলৈ নামাতো।\nতোমাৰ পৰাই গম পালো বিন্দু আকৌ পলাইছে। দেওৰেক আহিছিল তাইক বিছাৰি। কথাটোৱে মোক শেলে বিন্ধা দি বিন্ধিছিল। অভাগিনীৰ কি কষ্ট হৈছে মই বুজি পাইছিলো। কিন্তু কিবা কৰাৰো যে বাট নাছিল।\nশৰৎ খবৰ আনিবলৈ বুলি ওলাই গ’ল। সন্ধ্যাপৰত সি আহি খবৰ দিলেহি যে বিন্দু পলাই তাইৰ খুড়াকৰ ভায়েককেইটাৰ কাষলৈ গৈছিল। কিন্তু তাহাতিও ভীষণ গালিগালাজ কৰি তাইক পুনৰ শহুৰেকৰ ঘৰত থৈ গৈছেহি। যোৱাৰপৰত তাইৰ বাবে হোৱা খৰচ তথা গাড়ীৰ ভাৰাও লৈ যাবলৈ নপহৰাকৈ থকা নাই। তোমাৰ খুড়ীদেউৰা তীৰ্থভ্ৰমণৰ উদ্দেশ্যে পুৰীলৈ যাবলৈ বুলি তোমালোকৰ ঘৰলৈ আহিছিল। মই ক’লো, “ময়ো যাম।”\nহঠাতে মোৰ ধৰ্ম-কৰ্মৰ প্ৰতি মন ঢাল খোৱাত তুমি খুবেই আনন্দিত হৈ উঠিছিলা; এবাৰলৈও আপত্তি নকৰিলা। তোমালোকে চাগৈ ভাৱিছিলা মই কলকাতাত থাকিলে বিন্দুক লৈ কোন মুহূৰ্তত কি ঘটনা ঘটাও তাৰ কোনো ঠিক নাই। মোক লৈ যে অনেক লেঠা।\nবুধবাৰে আমাৰ যোৱাৰ দিন, ৰবিবাৰে সকলো ঠিক কৰা হ’ল। মই শৰতক মাতি আনি ক’লো, “যেনেকৈয়ে নহওক, বিন্দুক বুধবাৰে পুৰীলৈ যোৱাৰ গাড়ীত উঠাই দিবি।”\nশৰতে প্ৰফুল্ল মনেৰে ক’লে, “ভয় নকৰিবি বাইদেউ! মই তাইক গাড়ীত উঠাই পুৰীলৈকে লগতে যাম। ফাকি দিয়েই হওক জগন্নাথৰ দৰ্শন কৰি আহো।”\nসেইদিনা সন্ধিয়া শৰৎ আকৌ আহিল। তাৰ মুখখন দেখি মোৰ বুকু কপি উঠিল। ভয়ে ভয়ে সুধিলো, “কি হ’ল শৰৎ? একো সুবিধা কৰিব নোৱাৰিলি নেকি?”\nসি ক’লে, “নাই।”\nমই দুনাই সুধিলো, “তেওঁলোক ৰাজী নহ’ল নেকি?”\nসি ক’লে, “নাই! তাৰ আৰু প্ৰয়োজন নহ’ব। কালি ৰাতিয়ে কাপোৰত জুই লগাই তাই আত্মহত্যা কৰিছে। মোৰ চিনাকি তাইৰ ভতিজাক এটাৰ পৰা খবৰটো পালো। সি কৈছিল তোমাৰ নামত তাই এখন চিঠি লিখি থৈ গৈছিল। পাছে সেইখনো তাহাতি নষ্ট কৰি পেলাইছে।”\nযি কি নহওক মনটোৱে শান্তি পালে।\nমানুহবোৰে কোৱাকুই কৰিলে, “আজিকালি কাপোৰত জুই লগাই মৰাতো ছোৱালীবোৰৰ বাবে নতুন ফেছন হ’ল।”\nতুমি ক’লা, “এইবোৰ যতসব নাটক।” হ’ব পাৰে। কিন্তু এই নাটকৰ বিনোদনৰ সকলো দায়িত্ব কেৱল বঙালী ছোৱালীবোৰৰ কান্ধতেই কিয় পৰে, বঙালী বীৰপুৰুষৰ কোলাত এই দায়িত্ব নুঠে কিয়? সেয়াটো এবাৰ ভাবি চোৱা উচিত।\nবিন্দিৰ ইমানেই পোৰা কপাল যে যিকেইদিন জীয়াই আছিল ৰূপ গুণ একোৰে যশ নাপালে। মৰাৰ সময়তো যদি অকণমান ভাবি চিন্তি নতুন পদ্ধতিৰে মৰিলেহেতেন পুৰুষসকলে আনন্দৰে হাত চাপৰি বজালেহেঁতেন; পাছে তেনেকুৱাও একো নঘটিল। বৰঞ্চ সকলো তাইৰ ওপৰত ক্ৰোধিতহে হৈ উঠিল।\nবাইদেৱে ঘৰৰ কোণত লুকাই কান্দিলে। সেই কান্দোনত এক স্বস্তি আছিল। যাহওক তাই মৰি সকলো যন্ত্ৰণাৰ পৰা মুক্তি পালে। জীয়াই থাকি নো কি পালেহেঁতেন।\nমই তীৰ্থ ভ্ৰমণলৈ আহিছো। বিন্দুৰ অহাৰ প্ৰয়োজন নহ’ল, কিন্তু মোৰ অহাটো জৰুৰী আছিল।\nদুখ কষ্ট বুলিলে মানুহে যাক বুজে সেইয়া তোমাৰ সংসাৰত নাছিল। তোমালোকৰ ঘৰৰ অৱস্থা সচ্ছল। তোমাৰ দাদা চৰিত্ৰ যেনেকুৱাই নহওক তোমাৰ চৰিত্ৰত এনে কোনো দাগ নাছিল যে বিধাতাক তাৰ বাবে দোষাৰোপ কৰিম। তোমাৰ স্বভাৱো যদি তোমাৰ দাদাৰ দৰে হ’লহেঁতেন হয়তো এনেদৰেই দিন পাৰ কৰিলোহেতেন অথবা সতী সাৱিত্ৰী ডাঙৰ জাৰ সকলোবোৰৰ বাবে ভগৱানকে জগৰীয়া কৰি কপাল ধিয়ালোহেঁতেন। গতিকে তোমাকলৈ মোৰ কোনো অভিযোগ নাই। এই চিঠিৰ উদ্দেশ্যও সেইয়া নহয়।\nকিন্তু মই তোমাৰ সাতাইশ নম্বৰ মাখন বৰাল গলিলৈ উলটি নাযাও। বিন্দুৰ জৰিয়তে দেখিছো পৃথিৱীত নাৰীৰ দুৰ্দশা। দুনাই চোৱাৰ ইচ্ছা নাই।\nএটা কথা ঠিক যে ছোৱালী হ’লেও তাইক ভগৱানে কোনো দিনেই ত্যাগ কৰা নাছিল। তদুপৰি তোমালোকে যিমানেই নিজৰ পুৰুষত্বৰ ক্ষমতা নেদেখুৱা কিয় সেই ক্ষমতাৰো এদিন অন্ত আছে। এই সকলোবোৰ আমাৰ মানৱজীৱনৰ উৰ্ধত?\nতুমি কিছুমান স্বনিৰ্মিত দস্তুৰে তাইক চিৰকাল তোমাৰ ভৰিৰ তলুৱাৰ তলত ৰাখিবা সেইভাৱে তোমাৰ ভৰি জানো ইমান ডাঙৰ । সকলোতকৈ ডাঙৰ মৃত্যু । সেই মৃত্যুৰে বিন্দু মহান, তাত তাই কেৱল কোনো বঙালী কন্যা নহয়, কোনো খুড়াকৰ পুতেকৰ ভনীয়েক নহয়, কোনো অপৰিচিত পাগল স্বামীৰ প্ৰবঞ্চিতা পত্নী নহয়; তাত তাই অনন্ত ।\nমৃত্যুৰ বাঁহী এই বালিকাৰ ভঙা হৃদয়ৰ মাজেৰে আহি মোৰ জীৱনৰ যমুনা পাৰত যিদিনা বাজিছিল সেইদিনা কোনো এক বাণে আহি মোৰ বুকু বিন্ধিছিল । বিধাতাক বাৰে বাৰে প্ৰশ্ন কৰিছিলো, এই পৃথিৱীত যি সৱাতোতকৈ তুচ্ছ তাৰ জীৱন ধাৰণেই ইমান কঠিন কিয় ? চৌদিশে প্ৰাচীৰ গঢ়া নিৰানন্দৰ সামান্য বুৰবুৰণি এটা ইমান শক্তিশালী কিয় ? তোমাৰ বিশ্বজগতৰ ছয় ঋতুৰ সুধা পাত্ৰ হাতত লৈ যিমানেই নামাতা কিয়, মই এক মূহুৰ্তৰ বাবেও সেই চৌহদৰ অন্দৰমহলত প্ৰৱেশ নকৰো । এই ভুৱন তোমাৰ, এই জীৱন মোৰ । কিয় সেই ইটা কাঠৰ তুচ্ছ গড়ালৰ ভিতৰত তিল তিল কৈ মাৰি নিব খুজিছা । কিমান তুচ্ছ মোৰ এই জীৱন যাত্ৰা, এই বান্ধোন, অভ্যাস, পথ, সকলো জয়-পৰাজয় । কিন্তু শেষত এই দীনতাৰ নাগপাশৰ বন্ধনৰে জয় হ’ব । পৰাজিত হ’বা তুমি তোমাৰ নিজা সৃষ্টিৰ আনন্দলোকত ।\nমৃত্যুৰ বাঁহী বাজি উঠিলে, ক’ত ৰাজমিস্ত্ৰীৰে গঢ়া দেৱাল, ক’ত তোমাৰ কঠোৰ আইনৰ কাটা তাঁৰৰ বেৰ, কি দুখ, কি অপমানে মানুহক বন্দী কৰি ৰাখিব পাৰে । মৃত্যুৰ হাতেৰে জীৱনৰ বিজয় নিচান উৰে । মেজোবউ! তাত তোৰ ভয় নাই । মেজোবউৰ খোলা চিন্ন হৈছে ।\nতোমাৰ গলিলৈ মই আৰু ভয় নকৰো । মোৰ সন্মুখত আজি নীল সমুদ্ৰ, মুৰৰ ওপৰত আহাৰৰ মেঘৰাশি ।\nতোমাৰ অভ্যাসৰ আৱৰণে মোক আৱৰি ৰাখিছিল । ক্ষনিকৰ বাবে বিন্দুৱে সেই আৱৰণৰ ছিদ্ৰৰে মোক চুই গৈছিল । ছোৱালীজনীৱে তাইৰ মৃত্যুৰে এই আৱৰণখন চিৰাচিৰ কৰি পেলালে । বহিৰলৈ ওলাই দেখিছো বংশ গৌৰৱ সাচিবলৈ মোৰ আৰু ঠাই নাই । মোৰ অনাদৃত ৰূপ যাৰ চকুত পৰিছিল, সেই সুন্দৰ সমস্ত আকাশৰ পৰা মোক চাই আছে । এইবাৰ মেজোবউৰ মৃত্যু ঘটিছে ।\nতুমি ছাগে ভাবিছা মই মৰিবলৈ ওলাইছো । ভয় নাই; এনেধৰণৰ ল’ৰা ধেমালী মই তোমাৰ লগত নকৰো । মীৰা বাইওতো মোৰ দৰেই নাৰী আছিল । তেওঁৰ শিকলিওতো কম গধুৰ নাছিল । তেওঁতো জীয়াই থাকিবৰ বাবে মৰা নাছিল । মীৰাবায়ে তেওঁৰ গীতত গাইছে, “পিতায়ে বৰ্জিলে, আয়ে বৰ্জিলে, বৰ্জিলে সবায়ে, মীৰা কিন্তু লাগি থাকিল প্ৰভু, তাতে তাইৰ যি হয় হওক” । এই লাগি থকা মানেইতো জীয়াই থকা । ময়ো জীয়াই থাকিম । মই জীয়াই আছো ।


এই ৰাজ্যসমূহত পৰৱৰ্তী ৪ দিনৰ বাবে তাপ প্ৰবাহ অব্যাহত থাকিব, বৰষুণৰ সম্ভাৱনা ! IMDৰ এলাৰ্ট ...– News18 assam\nএই ৰাজ্যসমূহত পৰৱৰ্তী ৪ দিনৰ বাবে তাপ প্ৰবাহ অব্যাহত থাকিব, বৰষুণৰ সম্ভাৱনা ! IMDৰ এলাৰ্ট ...\nঅহা ৪-৫ দিনৰ বাবে ৰাজস্থান আৰু মহাৰাষ্ট্ৰৰ কিছু অংশত, পৰৱৰ্তী ৩ দিনৰ বাবে মধ্যপ্ৰদেশত তাপ প্ৰবাহৰ পৰিস্থিতি থাকিব। দিল্লী আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে ৩-৪ দিনত কোনো সকাহ পোৱাৰ সম্ভাৱনা নাই।\nLast Updated : May 11, 2022, 21:57 IST\nগৰমৰ ঢৌৱে তীব্ৰ তাপ প্ৰবাহৰ সৈতে সমগ্ৰ দেশজুৰি ইয়াৰ প্ৰভাৱ অব্যাহত ৰাখিছে। দিল্লী, ৰাজস্থান, মহাৰাষ্ট্ৰ, উত্তৰ প্ৰদেশ, পঞ্জাৱ, হাৰিয়ানা, বিহাৰ আৰু মধ্য প্ৰদেশকে ধৰি অন্যান্য ৰাজ্যত, পাৰা প্ৰায় ৪৪ ৰ পৰা ৪৫ ডিগ্ৰী আছে। বতৰ বিভাগে কৈছে যে এই পৰিস্থিতি পৰৱৰ্তী ৪-৫ দিনলৈ অব্যাহত থাকিব পাৰে। জ্যেষ্ঠ বিজ্ঞানী আৰ কে জেনামণিয়ে কৈছে যে অহা ৪-৫ দিনৰ বাবে ৰাজস্থান আৰু মহাৰাষ্ট্ৰৰ কিছু অংশত, পৰৱৰ্তী ৩ দিনৰ বাবে মধ্যপ্ৰদেশত তাপ প্ৰবাহৰ পৰিস্থিতি থাকিব। দিল্লী আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে ৩-৪ দিনত কোনো সকাহ পোৱাৰ সম্ভাৱনা নাই।\nআইএমডিৰ জ্যেষ্ঠ বিজ্ঞানী আৰ কে জেনামণিয়ে কৈছিল যে দিল্লী, পঞ্জাৱ আৰু হাৰিয়ানাত হিটৱেভ পৰিস্থিতি ১৩ ৰ পৰা ১৪ মে'লৈ অব্যাহত থাকিব পাৰে। ১৬ মে'ৰ আশে পাশে এক সক্ৰিয় পশ্চিমীয়া বিভ্ৰান্তি আহি আছে আৰু তাৰ পিছত দিল্লীত বৰষুণ হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে। তেওঁ কয় যে ঘূৰ্ণীবতাহটো পূব দিশত আগবাঢ়িছে, সেয়েহে অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে থকা অঞ্চলসমূহত ধাৰাসাৰ বৰষুণ হ'ব পাৰে। কিছুমান ক্ষেত্ৰৰ বাবে কমলা সতৰ্কবাণী জাৰি কৰা হৈছে। উৰিষ্যা, পশ্চিম বংগৰ বাবে হালধীয়া সতৰ্কবাণী জাৰি কৰা হৈছে।\nFirst published: May 11, 2022, 21:57 IST\nHeat waveIMD ForecastWeather Report