পৰহি মোৰ মৃত্যু হ'ব !\nপৰি ৰ'ব এটা মৰাশ\nহালধীয়া বিষাদ !\nস্মৃতিৰ দস্তাবেজত বিচাৰিলে পাই যাব\nদুচকুৰ উন্মাদ হেঁপাহ\nপৰি মৰা !\nআপুনি বিচাৰিলে পাই যাব\nইতিহাসৰ পাতত সৰি পৰা\nচেঁচুৰা কলিজাৰ ৰক্ত কোৰাল\nডোঙা বন্ধা !\nණ কন্দৰ্পজিৎ কল্লোল\nএজন মানুহে এখন নদীত\nদুবাৰ গা-ধুব নোৱাৰে\nসেয়ে যিবিলাক মানুহে\nসিহঁতৰ বাবেই মই\nকবিতা লিখোঁ !\nসুখী মানুহে যেন আৰু পঢ়িব নোৱাৰে মোৰ দুখৰ কবিতা 31/12/14\nসুখী মানুহৰ হৃদয়ত\nসেউজীয়া ৰঙৰ আঁক-বাঁক\nসুখী মানুহে কেতিয়াও নাকান্দে\nযদিওবা কেতিয়াবা কান্দে\nসিহঁতৰ অশ্ৰুত নিমখ নাথাকে\nনেদেখে সিহঁতে ৰাতিৰ জোনাক\nসিহঁতৰ বুকুত ঘৰ নাবান্ধে\nসুখী মানুহেনো কি বুজিব\nমোৰ আধা লিখা\nবিঃ দ্ৰঃ -\n"সুখী মানুহে যেন আৰু\nপঢ়িব নোৱাৰে মোৰ\nদুখৰ কবিতা !"\n(চাৰিমাহ আগতে এই কবিতাটো বাংলা ভাষাত লিখিছিলোঁ । মূল বাংলাৰ পৰা স্বকৃত অসমীয়া অনুবাদ ।)\nদুটা হাইকু 19/12/14\nৰৈ ৰৈ অগনি জ্বলে ......\nফাগুনৰ বতাহ বলে !\nগৃহবন্দী হৈ থকাটোৱে ভাল\nতামসাবৃত্ত আকাশ !\nদুখৰ নষ্ট কাব্য 03/12/14\nতোৰ সুখ যৌনতা\nমোৰ সুখ যৌনতা\nমোৰ দুখ বীৰ্যপতন\nতোৰ দুখ বীৰ্যধাৰন\nআমাৰ দুখ আমাৰ সময় !\nবুঢ়া আঙুলী কাটি দিওঁ\nযেতিয়া মই বুঢ়া আঙুলী কাটি দিওঁ,\nবহু গুণ প্ৰখৰ হৈ যায় মোৰ ধনুৰ্বিদ্যা ।\nতূৰ্ণীৰ, গুণ, তিৰ, হাত, একোই\nআৱশ্যক নাথাকে ।\nনগৰৰ বাহিৰত থাকে ডোমনী-\nসঁচাই জানো তাই তোমাৰ ?\nমোৰ নহ'ব ?\nনগৰলৈ মই নাযাওঁ ।\nমই গ'লে নগৰ শংকিত হয়\nপ্ৰতিপলে প্ৰতিটো ইটা কঁপি উঠে\nকঁপি উঠে ৰাজসজ্জা আৰু মুকুট\nলজ্জিত হয় সুৱৰ্ণ আলোক।\nমই নগৰলৈ নাযাওঁ ।\nআঁটিৰ ভিতৰত আঁটি,\nগুহাৰ ভিতৰত গুহাৰ দৰে অৰণ্য নিবাসী\nগহন অন্ধকাৰ হৈ ।\nযি নগৰ বহিৰ্ভূত\nসেয়া জানো অৰণ্য বহিৰ্গত ?\nনগৰ আৰু অৰণ্যৰ মাজত নাই-\nৰাজ্যত থাকে হাঁ-হাঁকৈ ডোমনী\nতাই নহয় কাৰো !\nতুমি আহিছিলা পৰিধিলৈ,\nগুচি গ'লা মহকুমালৈ;\nএই অৰণ্য মোৰ,\nনগৰলৈ মই নাযাওঁ,\nমই ইয়াতেই আছোঁ,\nনিকাঞ্চন ঘনঘোৰ হৰিৎ বৰ্ণ ।\nবিজিগীষা নে আশংকা:\nজানো তোমাক এনেদৰে কেঁকুৰি পেলায় বাৰে বাৰে ?\nমাটিৰ শৰে শুৱাই দিলে তোমালোক সকলোৱে মাটিহৈ যাবা\nমোৰ কি হ'ব\nইমান মূৰ্তি ইমান আচবাব ?\nমাটিৰ দ্ৰোণ মোৰ মৃণ্ময়\nৰূপতেই পূজনীয় ।\nবুঢ়া আঙুলী কাঁটি দিবলগা হয়\nবাৰে বাৰে মাটি সলাই থকা\nৰক্ত মাংসৰ দ্ৰোণক\nক্ষৰিত মোৰ তেজেৰে চকুদান কৰি\nসঞ্জীৱিত কৰোঁ মই প্ৰতিবাৰে ।\nনগৰ আৰু অৰণ্যৰ মাজত\nনাই ৰাজ্যৰ মায়াবিনী ডোমনী\nকেৱল মিচিকিয়াই হাঁহে !\nমূল: ৰাজেন্দ্ৰ কিশোৰ পণ্ডা (ওড়িয়া)\nঅনুবাদ: কন্দৰ্পজিৎ কল্লোল\nমানুহে বজাৰত বস্তু\nকিনিবলৈ নাইবা বেচিবলৈ যায়\n। মোৰ কিনিবলৈ টকা নাই ।\nবেচিবলৈ বস্তু নাই । মই যাওঁ\nদুখী মানুহৰ দুখ\nকিনিবলৈ আৰু মোৰ নষ্ট\nসময়বিলাক বেচিবলৈ ।\nঈশ্বৰৰ কৃপাত যদি মোৰ এটা ল'ৰা হয় আৰু ল'ৰাটো অলপ ডাঙৰ হ'লে এটা বিশেষ ব্যৱস্থাকে কৰিম ।\nকিয়নো ল'ৰাটো হয়তো মোৰ দৰেই এলেহুৱা হ'ব । সেয়ে আমাৰ ঘৰৰ সমুখেৰে প্ৰাতঃ ভ্ৰমণ (Morning\nwalk) কৰিবলৈ এজনী ধুনীয়া ছোৱালীক টকা দিম । এদিন ল'ৰাটোক উঠাই দেখাম । তাৰ পিছদিনাৰ পৰা\nল'ৰাটোৱে ৰাতিপুৱাতেই উঠিব । কিয়নো ৰাতিপুৱা উঠি প্ৰাতঃ ভ্ৰমণ কৰাটো শৰীৰ, স্বাস্থ্য, মানসিক আদি বিভিন্ন দিশত উপকাৰী । B-)\nৰাতি ৰাতি আপোনালোকৰ প্ৰেমত\nমোৰ বুকুত সূৰ্যমুখী ফুলে\nআপোনালোকক লৈয়ে সপোন দেখোঁ ......\nকাৰোবাকলৈ সপোন দেখাটো জানো পাপ ?\nআপোনালোকক লৈয়ে মোৰ বুকুৰ সোঁফালে ৰজনীগন্ধা আৰু বাওঁফালে ৰক্তজবা\nমই ভাই উন্মাদ প্ৰেমিক\nআপোনালোক আটাইকে মই ভালপাওঁ\nআৰু মই ভালপাওঁ বাবেই আপোনালোক ধুনীয়া\nআপোনালোক মোৰ প্ৰেমৰ ডায়েৰীৰ\nএকো একোজনী ৰক্তিম অপ্সৰা\nআৰু মই দুৰ্ভিক্ষ প্ৰেমিক\nমই বাৰে বাৰে আপোনালোকৰ প্ৰেমত পৰোঁ\nআৰু উজাগৰে কটাও অনিদ্ৰাৰ অৰাতি\nলুকাই লুকাই জলকুঁৱৰীৰ প্ৰেমত পৰোঁ\nসেই অভিশাপৰে পৰা মই আজন্ম আথানিকোঁৱৰ\nবুকুত কঢ়িয়াই ফুৰোঁ\nআৰু বিৰিণাকুঁৱৰীৰ অভিশাপ\nতাৰ পিছতো মই আপোনালোকৰ প্ৰেমত পৰোঁ\nআৰু সপোনতে সাঁতুৰোঁ বিষাদৰ সাগৰত\nবিষাদৰ সাগৰ মোৰ\nসজল ৰাতিৰ সাজৰ তৰা\nদুখৰ দিনৰ সুখৰ নিহাৰীকা\nবুকুৱে বুকুৱে অনুৰণিত হৈ থাকে\nভালপোৱাৰ বিষাদ গাঁথা\nসেয়ে মই আপোনালোকৰ প্ৰেমত পৰিব বিচাৰোঁ\nআৰু ৰিক্ত হৈ নিঃশেষ হৈ যাব খুজোঁ\nআপোনালোকৰ দুচকুকৰ হেঁপাহত\nআপোনালোকে মোক ভালেই পাওক বা বেয়াই পাওক\nএবাৰৰ বাবে মোৰ বুকুৰ বিষাদত নাও মেলি দিলেই\nমোৰ বুকুত সূৰ্যমুখী ফুলে !\nমোৰ বিষাদৰ দুৰ্গন্ধ\nৰৈ ৰৈ বীণ বাজে\nতোমালোকৰ বুকুয়ে বুকুয়ে\nছুপাৰ ছেক্সি মাল\nআৰু মই তোমালোকৰ\nনিষিদ্ধ ৰাতি কটাও\nবীৰ্যৰ নদীত স্নান কৰোঁ\nযুগ যুগান্তৰৰ বেগম বাহাৰ\nতোমালোকতো মোৰ দৰেই\nআনৰ সুখৰ বাবে\nদুখ বিলাক কঢ়িয়াই লৈ ফুৰা\nআজি এৰাতিৰ বাবে\nমই হ'ব বিচাৰোঁ\nতোমালোকৰ বুকুত বৈ থকা\nনিষাদ গান্ধাৰ !\nএযোৰ চকুৰ আঁৰৰ সপোন\nকঁহুৱাবোৰে সপোন দেখে\nকেতিয়াবা বানে পূৰণ কৰে\nতুমিও সপোন দেখা\nতোমাৰ সপোনবোৰ যোৰাদি জীয়াই থকাৰ\nকিন্তু তোমাৰ সপোন\nতোমাৰ হৃদয়ৰ ব্যাথা\nহালধীয়া চিঞাহীৰে অঁকা\nসপোনবিলাকক লৈ সপোন দেখা\nলুকাই লুকাই দেখোঁ\nচকুৰ আঁৰৰ সপোনবিলাক\nসপোনৰ ৰঙেৰে আঁৱৰা\nবহুদিনৰ পৰা মই কবিতা লিখা নাই । কাৰণ কবিতা লিখিবলৈ মোৰ হাতত একো সমল নাই । বিষাদৰ\nলগত থাকি থাকি এতিয়া দুখবোৰ শিলৰ প্ৰতিমূৰ্তি । অশ্ৰুবোৰ সৰি সৰি সম্প্ৰতি মই অশ্ৰুহীন । সেয়ে লিখিব\nনোৱাৰোঁ দুখৰ কবিতা । স্মৃতিবোৰ আৰু আবেগবিলাক বাকি বাকি সম্প্ৰতি মই পাথৰৰ দৰে কঠিন । লিখিব\nনোৱাৰোঁ আৰু পাৰহৈ যোৱা দিনৰ দুখ-সুখৰ মালিতা । প্ৰেমত পৰি পৰি সম্প্ৰতি মই প্ৰেমহীনতাৰ সাগৰত\nনাও মেলি দিওঁ । আৰু কেনেকৈনো লিখিম প্ৰেমৰ কবিতা । পৃথিৱীখন এতিয়া ধোঁৱাৰে ভৰা । সেয়ে লিখিব\nনোৱাৰোঁ প্ৰকৃতিকলৈ কবিতা । যিখন দেশত প্ৰতিদিনেই ভূলুণ্ঠিত হয় সাধাৰণ নাগৰিক সেইখন দেশত\nকেনেকৈনো লিখিম স্বদেশপ্ৰেমৰ কবিতা ! ৰিক্ত মোৰ কবিতাৰ দুহাত । মৃত্যুউপত্যকাত সম্প্ৰতি মোৰ\nঅনিৰ্দিষ্টকালীন কাৰাৱাস ।\nতুলসী তলত এটা\nআৰু মোৰ বুকুত\nএবুকু বিষাদ !\nএজন অকবি, এটা মৰাশ\nআৰু ডেৰকুৰি কবিতা\n(গল্পৰ দৰে !)\nএসময়ত কাকত-আলোচনী আদিত মাজে মাজে কবিতা লিখিছিলোঁ । এতিয়া নিলিখোঁ । কবিতা লিখোঁ বুলি\nকোনেও নিলিখে চাগে ! ময়ো । কবিতাই মোৰ হৃদয়ত ছবি আঁকে । মই মাথোঁ তাক লিখি যাওঁ ।\nএজনী ছোৱালী । কবি হ'বৰ মন । কিন্তু কবিতা নিলিখে । হয়তো কবিতাই তাইৰ হৃদয়ত ছবি নাআঁকে ।\nকিন্তু কবিতা পঢ়ে । কবিতাৰ উন্মাদ পাঠক । ময়ো, ময়ো ভালপাওঁ আনৰ কবিতা । নিজেও লিখোঁ, কিন্তু কবি\nহোৱাৰ উন্মাদ বাসনা মোৰ নাই ।\nতাইৰ দেউতাকৰ অজস্ৰ সম্পত্তি আছে । সেই টকাৰে কিনিব বিচাৰে কবিতাৰ ভাষা । এদিন তাইৰ দেউতাকে\nমোলৈ ফোন কৰিলে ।\n- হেল্লো কোনে কৈছে ?\n- মই অৰিন্দম বৰুৱা ।\n- আপোনাক মই চিনি নাপালোঁ ।\n- ৰিমলী বৰুৱাক চিনি পোৱা নে ?\n- অ' অ' এদিন চিৰিয়াখানাত লগ পাইছিলোঁ ।\n- মই তাইৰ পাপা । তোমাৰ লগত মোৰ অলপ ব্যক্তিগত কথা আছে ।\n- হয়, কওঁকচোন ।\n- ফোনত ইমান কথা পাতিব পৰা নাযাব । কালি তুমি দুপৰীয়া\n২ বজাত কলাক্ষেত্ৰৰ সমুখত ৰৈ থাকিবা । ৰিমলীয়ে তোমাক লৈ আহিব ।\n- ঠিক আছে বাৰু । (একো নভবাকৈয়ে কৈ দিলোঁ ।)\nআচলতে এতিয়া আৰু মোৰ গল্প লিখিবলৈ ধৰ্য নাই । সেয়ে কিবা লিখিলেও যিমান পাৰোঁ চুটি কৰিবলৈ চেষ্টা\nকৰোঁ । তাৰ পিছত ৰিমলীয়ে কি ক'লে, তাইৰ লগত যাওঁতে বাটট কি কি কথা পাতিলো এইবোৰ আৰু\nনকওঁ । ৰিমলীহঁতৰ ঘৰলৈ গৈ পালোঁ । বৃহৎ অট্টালিকা । মোৰ চৈধ্য পুৰুষেও চাগে তেনে ঘৰত ভৰি থৈ পোৱা\nনাই । তাৰ মানে তাইৰ দেউতাকে ডাঙৰ চাকৰী বা ব্যৱসায় কৰে । আৰে ভাই কি কৰে কৰক না, ইমান\nকথা মোক কিয় লাগে ! সেয়ে ৰিমলীক তাইৰ দেউতাকৰ উপাৰ্জনৰ পথৰ বিষয়ে নুসুধিলোঁ । তাৰ পিছত\nসিহঁতৰ ঘৰত দুপৰীয়াৰ আহাৰ খালোঁ । কি কি খালোঁ সেই বিষয়ে জানিব বিচাৰে নেকি ? কমেণ্ট কৰিও লাভ\nনাই । কি কি খালোঁ সেয়া আৰু কৈ থকাৰ সময় মোৰ নাই । (সেই বিলাক খাদ্যৰ নাম জানিলেহে ক'ম ! :-\nৰিমলী, তুমি যোৱাগৈ, চিনেমা এখনকে চা । তাইৰ দেউতাকে তেনেকৈ কৈ তাই ড্ৰযিং ৰূমৰ পৰা পঠিয়ালে ।\n- আচলতে কথাটো হ'ল মোৰ ছোৱালীজনীয়ে কবি হ'ব বিচাৰে । কিন্তু কবিতা লিখিব নাজানে । মই ভাবিছোঁ\nতাইৰ নামত এখন কবিতা পুথি ছপোৱাৰ কথা । এইক্ষেত্ৰত তুমি সহায় কৰিব পাৰা । আৰু তাই মোৰ\nএকমাত্ৰ ছোৱালী, ল'ৰাও নাই ....\nতেওঁৰ কথা শেষ নহওঁতেই মই কলোঁ "এইক্ষত্ৰত মইনো কিদৰে সহায় কৰিম ...."\nমোৰ কথা শেষ নহওঁতেই তাইৰ দেউতাকে ক'লে\n"মানে তুমি কেইটামান কবিতা লিখি দিব লাগে, আগতে কতো তোমাৰ নামত প্ৰকাশ নহোৱা কবিতা । তাৰ\nবাবে যিমান টকা লাগে মই দিম ।\n- চাওক মহাশয়, কবিতা লিখিম বুলি লিখিব পৰা বস্তু নহয় আৰু এয়া উৎপাদন কৰি বজাৰত বিক্ৰী কৰা\nবস্তুও নহয় ।\n- তুমি কাকত আলচোনীত লিখিনো কেইটকা পোৱা ?\nমই তাতকৈ বহু বেছি টকা দিম । ৩০টা কবিতাৰ বাবদ ৩০ হাজাৰ টকা দিম ।\n- আচলতে মই কবিতা বিক্ৰী নকৰোঁ আৰু কোনেও চাগে নকৰে !\n- টকা পালে মানুহে কি নকৰে । যোৱা বছৰ মোৰ বন্ধু দিগন্ত কলিতাৰ জীয়ৰীয়ে ...... বঁটা লাভ কৰিছে ।\nতুমি হয়তো নাজানা যে তাইৰ দেউতাকে ২০ হাজাৰ টকাৰে গাঁৱলীয়া দুঃখিয়া ছোৱালীৰ পৰা কিনিছিল ।\nপুৰস্কাৰ পোৱাৰ পিছত পুৰস্কাৰ টকা ৫০%কৈ ভাগ হৈছিল । মোৰ ছোৱালীয়ে পুৰস্কাৰ পালে মই তাতোকৈ\nবেছি সুবিধা তোমাক দিম । কাকত- আলোচনীত লিখি তুমি কবি হ'ব নোৱাৰা । তোমাৰ কিতাপো মই ছপাই\nদিম । ....\nতেওঁৰ কথাত মই অধৰ্য হৈ উঠিলোঁ ।\n- আজিলৈ যাওঁ নেকি !\n- একো উত্তৰ নিদিলা যে ?\n- নাই মই কবিতা বিক্ৰী কৰা ব্যক্তি নহওঁ । আৰু কবি হোৱাৰ মানসিকতাও নাই ।\n- যোৱা বাৰু । কেতিয়াবা মানসিকতা সলনি হ'লে জনাবা ।\nআৰু একো নকোৱাকৈ গুচি আহিলোঁ ।\nদুমাহ পিছৰ ঘটনা-\nএটা অচিনাকী নম্বৰৰ পৰা তিনি চাৰিটামান মিছকল । ফোন লগালোঁ\n- হেল্লো, মই অনামিকাই কৈ আছোঁ ।\n- কি খবৰ অনামিকা ?\n- মোৰ খবৰ ভাল নহয় । তুমি গুৱাহাটীৰ পৰা কেতিয়া আহিবা ।\n- এতিয়া আৰু নাযাওঁ । একেবাৰে দুৰ্গা পূজাৰ সময়ত যাম । পিছে তোমাৰ খবৰ বেয়া বুলি ক'লা যে ?\n- মাৰ বেমাৰ, ডক্টৰক দেখুৱাইছোঁ । পিছে ডক্টৰে কৈছে ৫০ হাজাৰৰ তলত মাক ভাল কৰিব পৰা নাযাব ।\n- অ', চাওচোন কিবা এটা কৰিব পাৰোঁ নেকি ! মই কাইলৈ সন্ধিয়া তোমাক ফোন কৰি জনাম ।\nঘটনাটো বেছি দীঘলিয়া কৰাৰ মন নাই । তাৰ পিছত ...... তাৰ পিছত আৰু কি কৰিম, এটা জীৱনতকৈ\nমোৰ ডেৰকুৰি কবিতা ডাঙৰ নহয় । ঠিকেই বুজিব পাৰিছে আপুনি । সেই ডেৰকুৰি কবিতা ৰিমলীক দি\nদিলোঁ । প্ৰথমে ৩০ হাজাৰৰ কথা কৈছিল যদিও মই ৫০ হাজাৰৰ কথা কলোঁ আৰু ৰিমলীৰ দেউতাকে হ'ব\nবুলি কৈ ঘৰৰ ভিতৰলৈ গ'ল আৰু নগদ ৫০ হাজাৰ টকা আনি দিলে । তাৰ পিছত ..... তাৰ পিছত নিজকে\nবিক্ৰী কৰি এটা মৰাশ হৈ পৰাৰ দৰে লাগিল । হাতত আৰু অন্য উপায় নাছিল । পিছত সেই টকাৰে\nঅনামিকাৰ মাকৰ চিকিৎসা কৰা হ'ল । তাই ভাল হৈ উঠিল ।\nঅনামিকা কোন ? অনামিকা, তাইক এসময়ত ভাল লাগিছিল, হয়তো তাইৰ প্ৰেমত পৰিছিলোঁ, তাইয়ো\nকিজানি মোৰ প্ৰেমত পৰিছিল । কিন্তু কোনেও কাকো ক'ব পৰা নাছিলোঁ । তাৰ পিছত মই গুচি আহিলোঁ\nগুৱাহাটীলৈ । ইফালে অনামিকাৰ বিয়া হৈ যায় । ..... আৰে বাদ দিয়া সেইবিলাক পুৰণি কথা ।\nঅন্ততঃ অনামিকাৰ মাকৰ চিকিৎসা হৈ তাই যে সুস্থ হৈ উঠিল যে এইটোৱে ভাল কথা ।\nএকবছৰ পিছৰ কথা । আকৌ ৰিমলী বৰুৱা । বাতৰি কাকতৰ প্ৰথম পৃষ্ঠাত ৰিমলী বৰুৱা ।\nনিউজ চেনেলৰ হেডলাইন ৰিমলী বৰুৱা । "সৰি পৰা জলকুঁৱৰী আৰু এবুকু মেঘ"ৰ বাবে ৰিমলী বৰুৱালৈ\nকাব্য কুঁৱৰী বঁটা । নগদ দুই লাখ টকা আৰু প্ৰসস্তি পত্ৰ ।\nআকৌ ৰিমলীৰ দেউতাকৰ ফোন ।\nগগেশগুৰীত ৰৈ আছোঁ । বুকুত এবুকু বিষাদ লৈ এটা চিগাৰেট জ্বলালোঁ । দুহোঁপামান দিছোঁ তেনেতে\nৰিমলীয়ে মাত লগাল । গাড়ীত উঠিলোঁ । ৰিমলীয়ে নিজেই চলায় ।\n- কি হে যং ব'য়, কি খবৰ ?\n- আছোঁ দিয়ক ।\n- এনেদৰে থাকিলেই নহ'ব নহয় । ৰিমলীৰ খবৰটো নিশ্চয় শুনিছাই । তুমিও কিবা এটা কৰা । নিজৰ প্ৰতিভা\nবিনষ্ট হ'বলৈ নিদিবা ।\n- আপোনালোকেই দেখন প্ৰতিভা কিনা বেচা কৰে । (মনে মনে ভাবিলোঁ কিন্তু একো নক'লোঁ ।)\n- তোমাৰো কিতাপ এখন ছপোৱা । খৰচ মই দিম । চিন্তা কৰিব নালাগে । আৰু তোমাৰ সেই থাৰ্ড ক্লাচ\nকম্পেনীত লেবাৰৰ কাম কৰাটো বন্ধ কৰি দিয়া । তাতে কাম কৰি তই কেইটকানো পোৱা । মই তোমাক\nতাতোকৈ ভাল জব এটা দিম ।\nৰিমলীৰ দেউতাই কৈ আছে, মই কাঠৰ টুকুৰাৰ দৰে স্থিৰ হৈ শুনি আছো, একো উত্তৰ দিয়া নাই ।\nআৰু এটা কথা, ৰিমলীৰ বাবে আৰু ৩০টা কবিতা দিবা । এইবাৰ মই তোমাক টকা নিদিওঁ । তাতো ডাঙৰ\nকিবা এটাৰ কথা হে ভাবিছোঁ । তুমি তো জানাই ৰিমলীয়ে মোৰ একমাত্ৰ ছোৱালী আৰু ল'ৰাও নাই ।\nতোমাৰ আপত্তি নাথাকিলে ৰিমলীক বিয়া পাতিব পাৰা । আৰু মই ভাবোঁ এই প্ৰস্তাব তুমি নাকচ কৰি\nনকৰিবা । ৰিমলীৰ লগতো মই কথা পাতিছোঁ ।\n- আজিলৈ আহোঁ ।\n- এটাও উত্তৰ নিদিলা যে !\n- আজি বুধবাৰ । অহা দেওবাৰে আহি মই মোৰ মতামত জনাই যাম ।\n- ছানডে মই ঘৰত নাথাকিম । পাৰ্টি এটা আছে । তুমি মানডে ইমনিঙত আহিবা ।\n- ঠিক আছে বাৰু ।\nদেওবাৰে ৰিমলীয়ে ফোন কৰি ৩ বজাত জুৰোডলৈ আহিবলৈ ক'লে ।\n- পাপাই তোমাক মাতিছে ।\n- তেখেতে দেখোন দেওবাৰে নথকাৰ কথা কৈছে । সোমবাৰেহে যাবলৈ কৈছে ।\n- কিবা কাৰণত সিহঁতৰ প্ৰগেম কেনছেল হৈছে । ছ' এতিয়াই যাব লাগে ।\nভিতৰলৈ মাতি নিলে । ৰিমলীক সুধিলোঁ- তোমাৰ মাক ঘৰত নাই নেকি ?\n- মম আজি তাইৰ ফেইণ্ডচৰ লগত ওলাই গৈছে । তাতে পাৰ্টি কৰি ৰাতি আহিব ।\n- ঠিক আছে বাৰু, তোমাৰ দেউতাক মাতি দিয়া ।\n- ইমান অধৰ্য হৈছা কিয় হে । পাপা আজি ঘৰত নাই ।\n- তেন্তে মোক মিছা কথা কৈ মাতি আনিলা যে ?\n- পাপাৰ লগতহে কেবল কথা পাতিব পাৰা নেকি ? মোৰ লগত কথা পাতিব পৰা নাযায় নেকি ?\n- ঠিক আছে কি কথা কোৱা ।\n- আৰে বাবা তুমি ইমান অধৰ্য কিয় হে !\nএনেদৰে কৈ তাই সুধিলে - কি খাবা কোৱা ?\n- একো নাখাওঁ । কি কথা আছে তাকে কোৱা ।\n- এক মিনিট ৰ'বা । এনেদৰে কৈ তাই আনটো কোঠালৈ গ'ল । মই ম'বাইলটো উলিয়াই ফেচবুক খুলিলোঁ ।\nতাই আহি ঘপহকৈ দৰ্জাৰ লক লগাই দিলে । সেই শব্দ পাই মূৰটো তুলিলোঁ । পিন্ধনত সল্প বস্ত্ৰ । মই\nথতমত খাই গলো । তাই তীব্ৰবেগত আহি মোক বিছনালৈ গতিয়াই দি মোক হেঁচি ধৰি নিজৰ বিকিনি খুলি\nদিলে । মোৰ উশাহ বন্ধ হৈ যোৱাৰ দৰে অনুভৱ হ'ল ।\nতেনেতে কলিং বেল বাজিল । ৰিমলীয়ে মোৰ ওঁঠত এটা কামুৰি দি দৰ্জা খুলি দিবলৈ কৈ সিটো কোঠালৈ গ'ল\n। দুৱাৰ খুলি দিলোঁ । তাইৰ বান্ধৱী ।\n- মই ৰিমলীৰ বান্ধৱী শ্ৰেয়া । তাই ঘৰত আছে নে ?\n- আছে । ভিতৰলৈ যাওক ।\n- আপুনি ?\nমই কোনো উত্তৰ নিদিয়াকৈ বাহিৰলৈ ওলাই দৰ্জাখন জঁপিয়াই দি তাৰ পৰা ভাগি আহিলোঁ । কোম্পেনীৰ\nদুমাহৰ দৰমহা এৰি সেই দিনাই ৰাতি তালি-টোপালী বান্ধি ৰেলত উঠি ঘৰলৈ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলোঁ ।\nম'বাইলৰ ছিমকাটৰ্ডখন উলিয়াই ভাঙি দিলোঁ । তেতিয়াৰ পৰা আৰু মই গুৱাহাটীলৈ নাযাওঁ ।\nতিনি বছৰ পিছত-\n- কোন ?\n- মই ৰিমলী ।\n- কোন ৰিমলী ? কাক লাগে ।\n- তুমি নাম্বাৰ চেইঞ্জ কৰি কি সাৰি যাব পাৰিছা বুলি ভাবিছা নেকি ? তোমাৰ ফেচবুক একাউণ্টত তোমাৰ\nএই নতুন নম্বৰটো পাই গ'লোঁ । আৰু তোমাৰ ঘৰৰ ঠিকনাটোও । অহা দেওবাৰে মই তোমাৰ ঘৰলৈ যাম ।\n- মোৰ ঘৰলৈ আহি কি কৰিবা ?\n- তোমাৰ হ'ম আকৌ !\n- চোৱা, মই এতিয়া বিবাহিত আৰু মোৰ এজনী ছোৱালীয়ো আছে ।\n- জানো মই । তথাপিও মই তোমাক নিজৰ কৰিহে এৰিম । আৰু পলাই লাভ নাই । এইবাৰ ডাইৰেক্ট\nতোমাৰ ঘৰলৈ যাম আৰু তুমি মোক বিয়া কৰাইছিলা বুলি ক'ম ।\n- এইবিলাক কি আংবাং কথা কোৱা হে !\n- মোৰ হাতত প্ৰমাণ আছে ।\n- প্ৰমাণ !\n- কিয়, সেইদিনা আমাৰ ঘৰত ৰূমৰ ভিতৰত যে তোমাক চুমা খাইছিলোঁ তাৰে ভিডিঅ ৰেকৰ্ডিং মোৰ লগত\nএনেদৰে কৈ তাই ফোন ৰাখিলে । ইতো কম ধুৰন্ধৰ আপী নহয় । মানে মোক এতিয়া ব্লেকমেইল কৰিব । কি\nকৰা যায় এতিয়া !\nএনেদৰে ভাবোতে ভাবোতে দেওবাৰ আহি পালে । সঁচাকৈয়ে তাই যদি ঘৰলৈ আহি কিবা গণ্ডগল লগাই দিয়ে\nএনে দৰে ভাবি আছোঁ । তেনেতে কাৰেণ্টটো আহিল । আৰ যি হয় হ'ব আৰু ! অলপ টিভিটোকে চাওঁ ।\nপ্ৰতিভাবান কবি ৰিমলী বৰুৱাৰ পথ দুৰ্ঘটনাত মৃত্যু ।\nগল্পৰ সংজ্ঞা অনুসৰি গল্পৰ আৰম্ভনী আৰু পৰিসমাপ্তি আকস্মিক হ'ব লাগে । কিন্তু এয়া গল্প নহয়, যদিওবা\nগল্পৰ দৰে !\nতাইৰ মৃত্যুৰ পিছত এনেদৰেই আৰু সাত মাহমান পাৰ হৈ গ'ল ।\n- হেল্লো কোন ?\n- মই ৰিমলীৰ পাপা । যি হ'ব লগা আছিল সেয়াতো হৈ গ'ল । এইবাৰ মই তোমাক এটা শেষ অনুৰোধ\nকৰিম । তুমি মোৰ কথাটো ৰাখিবা নে ?\n- মানে মোৰ জীয়ৰীৰ প্ৰথম মৃত্যু বাৰ্ষকীত এখন কবিতা পুথি ছপাম বুলি ভাবিছোঁ । তাই জীয়াই থকাৰ\nসময়তে লিখি থৈ যোৱা কবিতা ।\n- ঠিক আছে । ভাল কথা ।\n- কিন্তু তুমিতো জানাই । এয়া এটা ফৰ্মেলিটি হে । আচলতে কবিতা কেইটা তুমি দিব লাগিব । ইয়াৰ পিছত\nআৰু কেতিয়াও তোমাক আমনি নকৰিম । আৰু না বুলি নক'বা । মোৰ জীয়ৰীয়ে তোমাক খুব ভালপাইছিল ।\nতাইৰ মৃত আত্মাৰ শপত । তুমি না বুলি নক'বা ।\n- ঠিক আছে বাৰু । দুমাহ পিছত মই গৈ আপোনাক ডেৰকুৰি কবিতা দি আহিম ।\nযলৈকে যাওঁ তালৈকে লৈ যাওঁ\nমই নষ্ট শিৱ\nসতী, যলৈকে যাওঁ তালৈকে লৈ যাওঁ\nসতী, তই কি বুজিবি\nমোৰ বুকুৰ ব্যাথা\nমোৰ বুকুৰ জ্বালা\nসতী, তুমি হীনতাত টান দিওঁ\nধোঁৱা আৰু ধোঁৱা\nধোঁৱাৰ মাজত ডুবি\nতোৰ শৰীৰৰ ছবি আকোঁ\nছিলিমত টান দিওঁ\nধোঁৱাৰ মাজতত নিজকে হেৰুৱাওঁ\nতোৰ বাপেৰ দক্ষ মহাৰাজ\nকি বাল বুজিব মোৰ মনৰ কথা\nমই জোঁৱাই তো ধোঁৱাশক্ত\nদুখ লাগিলে ছিলিমতে দিওঁ টান\nতাৰ পিছতো সতী তোক\nতোকেই মই ভালপাওঁ\nযিয়ে যি বিচাৰে\nতাকেই দিও বুক উজাৰি\nদি দি নিস্ব\nনিজৰ একোই নাই\nকৈলাসত তই নাই\nতই এলতিয়া এটা শ\nমই তাৰেই বেআলো\nবেআলোত মাতাল হওঁ\nকান্ধত উঠাওঁ তোৰ মৃতদেহ\nয'তেই যাওঁ তাতেই লৈ যাওঁ\nতোৰ শাখা খহে খহক\nতোৰ নাক পৰে পৰক\nতোৰ কাণ ছিগে ছিগক\nতোৰ মূৰ ভাঙে ভাঙক\nকেৱল তোৰ কলিজাটো থাকিলেই হয়\nযাক মই ভালপাওঁ\nযাৰ বাবেই মই\nদিন আৰু ৰাতি কটাওঁ\nপিতাইৰ দুটোপাল বীৰ্যই জালত মেৰিয়াই\nজলবন্দী কৰি মোক পঠিয়াই দিলে আইৰ গৰ্ভত\nতেতিয়াৰ পৰাই মোৰ মুক্তিৰ সপোন\nতেতিয়াৰ পৰাই মোৰ স্বাধীনতাৰ আন্দোলন\nতেতিয়াৰ পৰাই আইৰ গৰ্ভত জঁপিয়াই জঁপিয়াই\nতেতিয়াৰ পৰাই পিতাইৰ বুকুত বিষ\nজালমুক্ত জলমুক্ত হৈ\nসপোন ভঙা মাছে ছটফটায়\nআকৌ সোমাই যায়\nএন্ধাৰৰ গভীৰ গৰ্ভত\nআইৰ গৰ্ভৰ পৰা সৰি পৰাৰ পৰাই\nমই পথভ্ৰষ্ট আথানিকোঁৱৰ\nএতিয়া জলজ সপোন এটাক\nতামস প্ৰণাম !\nবোলা এই অন্ধকাৰত মেধাৰ ফলন হওক\nএই অন্ধত্ব আমাৰ গুচি যাওক,\nঅজ্ঞতা গোপন কৰোঁ\nজ্ঞানৰ গভীৰত ৰাখোঁ মধু আৰু মদৰ চক্রদোষ\nবোলা আজি পুৰুষাঙ্গ হাতত ল'ওঁ,\nনাৰীৰ শালীনতা শাৰীৰ আঁৰৰ পৰা খুলি ল'ওঁ\nতোমাক গোপন কৰি\nতোমাৰ গোপন গুহ্যদ্বাৰত ৰাখোঁ\nগাখীৰ, কণী, আৰু বজাৰৰ মোনা\nবোলা মন জলজ বাগিচাৰ গছত\nআৰু সৰল আগাছাত\nতোমাৰ দীঘল স্তন চুমি খাকক\nচুহি লওক তোমাৰ শৰীৰৰ পৰা\nক্ষুধা এই ৰাতিপুৱাৰ ৰুটি আৰু আলুভাজি অমৃত অপাৰ\nমই তোমাক ক'ত ৰাখোঁ,\nকোন গর্ভাধাৰত ?\nকোন ফুলত মূৰ থৈ টোপনি গৈছে,\nকোন ঋতু-ৰক্তমখা শৰীৰ পাইছা তুমি,\nকোনবা দুই-এটা কুঁহিপাতত\nআমাৰ লিপ্সা, প্রেম, মৃত্যু\nআৰু ভয় লাগি আছে ?\nভয়ৰ শৰীৰত মই লাথ মাৰোঁ,\nসন্মোহন, মোক বচাওক\nমোক বাচাওক এই ষড়যন্ত্রৰ পৰা\nএই অনন্ত হত্যাৰ নির্বিকাৰ আয়োজনৰ পৰা\nএই দুই তিনিদিনত\nমোক আঁতৰাই দিয়া\nক্ষুধাৰ যিকোনো প্রান্তত,\nযিকোনো মধুৰ নিহিত চক্রৰ মাজত পেলাই দিয়া\nআমাৰ স্বপ্ন, উন্মাদনা\nআমাৰ নষ্ট জন্ম . . .\nনষ্ট প্রেম . . .\nস্মৃতি আৰু সম্ভৱ . . . .\n• মূল: মিতুল দত্ত\n• অনুবাদ: কন্দৰ্পজিৎ কল্লোল\nনিৰুদ্দেশযাত্ৰাৰ অন্তিম কবিতা\nআজিৰ পৰা একো নকওঁ\nশুনি শুনি আত্মস্থ কৰিম\nআজিৰ পৰা একো নিলিখোঁ\nপঢ়ি পঢ়ি উশাহ ল'ম\nআৰু অকলে অকলে\nআজিৰ পৰা জীৱনৰ ৰংবোৰেৰে\nকেৱল বন্ধ কোঠাত অন্ধহৈ অনুবাদ কৰিম বুকুৰ বিষাদ\nলিখি যাম নষ্ট ৰাতিৰ\nমই দুটুকুৰা হ'লোঁ\nপোহৰত পোনা মাছ জঁপিয়ায়\nএন্ধাৰত ঢোৰা সাপে ফচফচায়\nহিজলজোপাত ওলমিব নোৱাৰিলোঁ\nঅন্ধ হ'লোঁ, বোবা হ'লোঁ,\nসাৰে ৰ'ল মাথোঁ\nগোপনে গোপনে পালোঁ তোৰ\nপানীৰ স্ৰোতত ডুবাই দিলোঁ\nহাতত এয়া মাছ নে সাপ !\n"কান্দে ৰজা জন্মেজয় অ'"\nজন্মেজয় কান্দে নে নাকান্দে\nকান্দিলে মেঘবোৰ বৰষুণ\nনাকান্দিলে বৰষুণবিলাক মেঘ !\nআকাশখন নীলা হওক\nশিশুৰ হাঁহিত সৰিপৰক\nহৃদয়ৰ দুখ, যন্ত্ৰণা,\nএইবোৰ লুকুৱাই ৰাখিব পৰাটোও এটা কলা !\nশিয়ালে হোৱা দিয়ে\nকাউৰীয়ে কাঁ কাঁ কৰে\nএজন নষ্ট অকবি\nনিৰুদ্দেশ হৈ যায় ......\n• স্মৃতি, অনুভৱ ইত্যাদি •\nস্মৃতিবোৰ পাহৰিব নোৱাৰোঁ বাবেই\nআমি চিৰদিন দুখি !\nমই জুইৰ দৰে\nজ্বলি জ্বলি ছাই\nপানীৰ মাজত মোৰ\nচিতা ভষ্মৰ টোপোলা !\nআপুনি যি ক'ব মই ঠিক\nতাকেই শৰীৰত পিন্ধি পথাৰলৈ গুচি যাম।\nমই নিজৰ মাটি এৰি দি গুচি যাম\nক'ব গলত ৰঁচি লগাই ওলমি থাকা গোটেই ৰাতি।\nমাথোঁ পিছদিনা যেতিয়া ক'ব,\nএতিয়া নামি আহা\nতেতিয়া কিন্তু মানুহ লাগিব মোক নমাবলৈ\nনিজে নিজে নামিব নোৱাৰিম।\nএইখিৰি নাইপৰা বুলি অপৰাধ নধৰে যেন!\n• মূল: জয় গোস্বামী\nগুলি লাগি পৰি গ'ল ।\nউঠাই দিবলৈ গৈ আছে তেওঁৰ পত্নী ।\nবন্দুক ওখ কৰি ধৰা ।\nকোৱা— ‘নাই, উঠাই নিদিবা—’\nকোৱা— ‘যোৱা গুচি যোৱা কৈদিলোঁ—’\nতথাপি যদি নুশুনে তেন্তে\nস্বামীৰ সাহায্যকাৰী হাতখনলৈ\nচিধাই গুলি কৰা ।\nযি নাৰীয়ে ধর্ষণ কৰাত বাধা দিছে\nতাৰ যৌনাঙ্গত লাঠিৰ আগ চিধাই সুমুৱাই দিয়া\nযন্ত্রণাত তাই যেতিয়া দয়া বিচাৰে, গালি পাৰে\nতাইৰ সমুখত তাইৰ\nশিশুটিৰ দু’ভৰিত ধৰি\nযেতিয়ালৈকে চিধাচিধিকৈ ছিগি নাযায় তেতিয়ালৈকে টানা !\nইয়াকে কোৱা হয় চিধা কথা ।\nইয়াৰেই নাম ক্ষমতা দেখোৱা !\nණ মূল: জয় গোস্বামী\nණ অনুবাদ: কন্দৰ্পজিৎ কল্লোল\nতুমি খুব ভালদৰে মনত ৰাখিবা\nতুমি যেতিয়া ঘৰৰ চৌহদ এৰিবা\nমানুহে তোমাক অন্য দৃষ্টিৰে দেখিব।\nগলিৰ ভিতৰত খোজকাঢ়ি থাকিবা\nমানুহে তোমাৰ পিছ ল'ব,\nতুমি যেতিয়া গলি পাৰহৈ\nমানুহে তোমাক চৰিত্রহীন\nবুলি গালি পাৰিব।\nযদি তুমি অপদার্থ হোৱা\nতুমি পিছলৈ মূৰ ঘূৰাবা\nআৰু সেয়া নহ'লে\nযিদৰে গৈ আছা, গৈ থাকিবা।\n♣ মূল: তছলিমা নাছৰিন (তসলিমা নাসরিন)\nতোমাৰ স্তন কাঞ্চনজংঘা\nমোৰ হৃদয় ওখ পাহাৰ !\n• এক মিনিটৰ গল্প •\n• মগনীয়া : বাবু মই দুদিন ধৰি নখোৱাকৈ আছোঁ ।\n• ধনী ব্যক্তি : এইফালে আহা । ইয়াত বহা ।\nধনী ব্যক্তিজনে বনকৰা ল'ৰা জনক দি ভাত খোৱা টেবিলত সজাই দিলে একাহি ভাত । লগতে দালি, মাছ, মাংস আদি ।\n• ধনী ব্যক্তি : ভাত খোৱা ।\n• মগনীয়া : নালাগে বাবু । আপুনি মোক অলপ টকাকে দিয়ক ।\n• ধনী ব্যক্তি : এয়া সাধাৰণ চাউলৰ ভাত নহয় । লগত আৰু কি কি আছে সেয়া চাই লোৱা । এইসাজ ভাতৰ দাম কিমান জানানে ? কমেও ৫০০ টকা । ইয়াক তুমি প্ৰত্যাখ্যান কৰিলা !\n• মগনীয়া : তেন্তে বাবু ৫০০ টকাৰ ভাতৰ সলনী মোক ১০০ টকাকে দিয়ক ।\n• ধনী ব্যক্তি : তোমাৰ মূৰত কিবা আছে নে ? ৫০০ টকাৰ খাদ্যৰ সলনী ১০০ টকা বিচৰা ।\n• মগনীয়া : যিমান টকাৰে নহওক কিয়, সেয়া মোৰ এসাঁজৰ ভাত । তাতোকৈ ১০০ টকাৰে মই তিনি সাঁজ অৰ্থাৎ তিনি দিন খাব পাৰিম ।\n• আধা মিনিটৰ গল্প •\nসিটো মূৰত বহি আছে এজন ৬০ বছৰীয়া দুৰ্বল বৃদ্ধ ব্যক্তি । লগত তেওঁৰ ৩৫ বছৰীয়া পত্নী আৰু সিহঁতৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ সন্তান, বয়স ৬ বছৰ মান হৈছে ।\nইটো মূৰত মই আৰু মোৰ বুকুত এটা দীঘলীয়া অলিখিত গল্পৰ ছায়া ।\nমাজত এজাক মানুহ ।\n• আথানিকোঁৱৰ (৪) •\nসৰি পৰিলোঁ ......\nতোৰ আঁখিৰ কাজল\nমোৰ দিল ঘায়ল\nদুৰনীৰ পৰা তই\nৰৈ ৰৈ চিঞৰা\nতোৰ চিঞৰত মই\nতোৰ চুলিৰ সুবাস\nমোৰ হৃদয়ত এমুঠি গান\nএদিন গানবোৰ হৈ গ'ল\nতেতিয়াৰ পৰা মই\nবোবা হৈ ৰ'লোঁ\nকাৰো মাত নুশুনোঁ বাবেই\nএকো ক'ব নোৱাৰোঁ\nক'লেই লাগি যায়\nযতো চব জঞ্জাল\nসিদিনাৰ পৰা মৌন হৈ\nতোলৈ ৰ' লাগি চাওঁ\nতোৰ পানী তোলা ঘাটত\nযোৰা দি দি\nএদিন প্ৰেমৰ সৰাপাত\nমোৰ বুকুৰ সপোনবোৰ\nতোমাৰ আই পিতাইয়ে\nৰজাক গৈ দিলে গোচৰ\nসিদিনাৰ পৰা তোৰ\nমোৰ দিলৰ ভিতৰত\nৰজাই আদেশ দিলে\nআথানিকোঁৱৰ অন্ধ হ'লোঁ\nহৃদয়ত বৈ থাকে মাথোঁ\nউন্মাদ নৈৰ ঢোল\n"আথানি কোঁৱৰ, বুকুৰ বিষ আৰু হালধীয়া জোনাক"\n(এমুঠি অনুভূতি, কবিতা নহয়)\nবিৰিণা কুঁৱৰীয়ে চুলি মেলি\nআথানি কোঁৱৰ দহি পুৰি মৰে\nমাজত এখন নৈ\nস্মৃতিৰ শটো গুচি যায় বৈ\nস্মৃতিবোৰ হালধীয়া জোনাক\nস্মৃতিবোৰ কেঁচা তেজৰ বিষাদ\nস্মৃতিবোৰ মাজৰাতিৰ বিকাৰ\nকিবা যেন আধৰুৱা হৈ ৰৈ গ'ল । জীৱনৰ দৰে ।\nবুকুৰ ভিতৰত ৰৈ থকা\nসুপ্ত শব্দৰ হিল্লোলবোৰেই\nএকো একোটা অলিখিত অকবিতা ।\nমই লিখিব নোৱাৰিম\nমোৰ কলিজাৰ বিষাদ গাঁথা ।\nবৰষুণ, নাৰী আৰু বুকুৰ বিষাদ (মাজ নিশাৰ নষ্ট গদ্য)\nতুমি কাৰ বাবে ৰৈ ? দূৰণীৰ পৰা মনে মনে চাই থাকোঁ মই । ...... তুমি কবিতা হোৱা, মই সৰি পৰোঁ, বৰষুণৰ চিঞাহীৰে কবিতা লিখা কবিবোৰে তোমালৈ অপেক্ষা কৰে । কবিতাবোৰে মোৰ বুকত বিষাদ বাকে । মই চকুলোঁ টুকোঁ ।\nস্মৃতি ! যন্ত্ৰণা ! বিষাদ !\nউটি যাওঁ । বৈ যাওঁ । তোমাৰ চুলিত টোপা-টোপে সৰোঁ । তোমাৰ চকুৰ কাজল উটুৱাই লৈ যাওঁ । তোমাৰ চকুৰ কাজল সাঁচি ৰাখি চিত্ৰকাৰে ছবি আঁকে । অথচ তোমাক চুব নোৱাৰে ।\nমই নিলাজ বৰষুণ । তোমাৰ বুকুলৈকে হাত মেলি দিওঁ । তোমাৰ কাপোৰৰ ভিতৰেৰে সোমাই যাওঁ । গছৰ পাত বিলাকে তোমাক চাই চাই উন্মাদ হয় । তোমাৰ প্ৰেমত সৰি সৰি সৰাপাত হয় ।\nমই নিলাজ বৰষুণ । তোমাৰ বাটত বোকা কৰি দিওঁ । তুমি মেখেলা কোচাই ৰৈ ৰৈ খোজ কাঢ়া । তাকে দেখি ডেকা বোৰে সাৰে থাকে ৰাতি । বুঢ়াৰো উজাই আহে যৌৱনৰ ৰং ।\nযিদিনাৰ পৰা তুমি মোক বেয়া পোৱা, সিদিনাৰ পৰা মই বৰষুণ হৈ সৰোঁ । তোমাৰ নাভিত আঁকো বিষাদৰ আঁক-বাঁক !\n• লুঙ্গী ডেঞ্চ - চুলিধোৱা শেম্পু •\n"কিশোৰ কুমাৰ গঙ্গোপাধ্যায়"ৰ পৰা\n"কুমাৰ সানু (কেদাৰনাথ ভট্টাচার্য্য)"লৈকে, তেওঁলোকৰ কণ্ঠৰ গীতে হৃদয়ৰ ভিতৰত গভীৰ অনুভৱ জাগ্ৰত\nতাৰ পিছতো "উদিত নাৰায়ণ ঝাঁ", "কে.কে. (কৃষ্ণকুমাৰ কুন্নাথ)", "সান", "সনু নিগম", "জুবিন গার্গ" আদিৰ\nগীত হৃদয়স্পর্শী । কিন্তু আজিকালিৰ\nমোৰ বাবে অজ্ঞাত কিছুমান গায়কৰ\nকণ্ঠত নুশুনিম বুলিও শুনিবলৈ পোৱা 'ৰিবন ফিতা', 'লুঙ্গী ডেঞ্চ',\n'য় য় হনি সিং' আদি গীতত আৱেগ,\nচিত্ৰকল্পৰ প্ৰয়োগ আদি একো বিচাৰি নাপাওঁ । তাৰ পিছতো যুৱচামৰ মাজত এইবোৰ গীত খুবেই জনপ্ৰিয় । ঠিক তেনেকৈ কবিতাৰ কথা ভাবিছোঁ । ছন্দ, উপমা, অলঙ্কাৰ, চিত্ৰকল্পৰ ব্যৱহাৰ,\nদুখ-বেদনা, মানুহৰ কথা, ইতিহাস-বর্তমান আদি সকলো বাদ দি "লুঙ্গী ডেঞ্চ"ৰ দৰে কবিতা লিখিব পৰা যাব নেকি !\nএটা চেষ্টা কৰি চাওঁ ৰ'ব !\nবতাহত উৰে চুলি\nৰাজপথেদি গুচি যায় তৰুণ গগৈ\nমূৰ ঘূৰাই জঁপিয়াই নাচ\nশাৰী পাতি বহি\nমইনাহঁতে ভাত খায়\nহিমন্তই ধুলি উৰিয়াই\n(কিবা বুজিলেনে ?\nযদি বুজা নাই তেন্তে\nচুলিধোৱা শেম্পু) !\nණ কন্দর্পজিৎ কল্লোল\nতুমি লোৱা ।\nতুমি লোৱা !\nএদিন তোমাৰ বাবেই এইখন চহৰত মই\nসপোনবোৰে মোৰ দিলত\nঘৰ সাজিবৰে পৰাই\nএইখন চহৰত মই দিবানা আছিলোঁ\nশব্দবোৰে কলমৰ স্পর্শত\nশ্বায়েৰী হ'ব বিচৰাৰে পৰাই\nএইখন চহৰত মই শ্বায়ৰ আছিলোঁ\nএদিন তোমাৰ বাবেই এইখন চহৰত মই দিবানা আছিলোঁ\nএদিন তোমাৰ বাবেই এইখন চহৰত মই ৰোপন কৰিছিলোঁ\nশব্দৰ মালাগাঁথি গাঁথি\nআজি বিচাৰি নাপাওঁ\nজীয়াই থকাৰ শব্দ\nস্মৃতিবোৰ বাকি বাকি\nশূন্যতাৰ পিয়লাত হাত দিওঁ\nদলিয়াই দিওঁ ......\nভাঙি দিওঁ ......\nকাঁচে কাটে নে নাকাটে নাজানোঁ\nতোমাৰ আঁখিৰ কাজলে মোৰ দিলত ছুৰি মৰাৰ পৰাই\nমই তেজেৰে জুৰুলা জুপুলা\nমুছাফিৰ হৈ আহিছিলোঁ\nদিলৰ ভিতৰত দর্দবোৰ পুহি পুহি\nএদিন তোমাৰেই প্ৰেমত পৰিছিলোঁ\nআজি কি কৰিম\nহাতত তুলি ল'ম নেকি\nপাহৰাব পাৰিব তোমাক\nপাহৰাব পাৰিব জানো স্মৃতিৰ দিনলিপিৰ অসংখ্য সংলাপ\nঅ' মোৰ দিলৰুবা,\nতোমাৰ আঙুলিত ধৰাৰে পৰাই\nমই তোমাৰ আশিক আছিলোঁ\nফাগুনৰ হাৱাত তোমাৰ চুলি উৰাৰে পৰাই\nমই হৈ উঠিছিলোঁ\nতোমাৰ গুমসুম নেয়নাত ডুব যোৱাৰে পৰাই\nএইখন চহৰত মই\nদিবানা হৈ ফুৰিছিলোঁ\nসময়ক বান্ধি ৰাখিব নোৱাৰি\nৰিস্তাৰ ৰচি ছিগি যায়\nআজি তুমি নাই\nস্মৃতিবোৰ সাৰে আছে\n...... গুমসুম গুমসুম\nতেৰী নেয়না .......\nএটা পুৰণি গান\nদিলৰ ভিতৰত বৈ থাকে\nশ্ৰাৱনৰ বান !\nতুমি পাহৰি গৈছা সহজভাবেই\nমই ইমান কষ্ট কৰিও পাহৰিব পৰা নাই\n"এদিন তোমাৰ বাবেই এইখন চহৰত মই\n"নীলা ফোঁট-ৰঙা ফোঁট"\nকিবা ক'বা ?\nক'লে কোৱা !\nচুপচাপ শুনিম মাথোঁ,\nউত্তৰ দিয়াৰ মুড নাই !\nখঙত আছোঁ ভীষণ,\nআজি কথা কোৱাৰ\nইচ্ছা নাই ।\nমোৰ চকুৰ ফালে চোৱা,\nআজি তোমাৰ ফালে ঘূৰিও নাচাম ।\nআজি নীলা ফোঁট\nদিয়া নাই কিয় ?\nতথাপি ৰঙা ফোঁটতো\nবেয়া লগা নাই ।\nদেৱীত্ব যেন উপচি পৰিছে\nলালিমাৰ ছাপ ।\nতোমাক কৈছোঁ নহয়,\nচুলিবিলাক মেলি নাৰাখিবা !\nবেয়া লাগিব কিয় ?\nচোৱা সকলোৱে কিদৰে দেখি আছে,\nমোৰ খুব ঈর্ষা হয়,\nঈর্ষাৰ লগত মিহলিহৈ থাকে\nতোমাক হেৰুৱাৰ ভয় !\nআজি মই একো নক'ম ।\nকথা কোৱাৰ ইচ্ছা নাই,\nতোমাৰ ফালেও দেখা নাই,\nফোঁটটো অলপ বেঁকা হৈছে,\nঠিক কৰি লোৱা !\n• মূল : আকতাৰ উজ জামান মুন্না\n• অনুবাদ : কন্দর্পজিৎ কল্লোল\nনতুন ৰেচিপি :\nসংগীত, গদ্য, কাব্য আদিৰ মিশ্ৰিত খিচিৰী\nদুচকুৰ দুপতা !\nকোৱা কোৱা কোৱা\nতুমি মোক ভালপোৱা ...\nবন্ধু, আপুনি মোক\nআপোনাৰ সময় দিলে,\nহৃদয় দিলে; বিনিময়ত\nমই আপোনাক একো\nদিব নোৱাৰিলোঁ, সেয়ে বেয়া লাগি আছে ।\nআকৌ লগ পোৱাৰ অপেক্ষাৰে ......\nমোক দিয়া !\nশত্ৰু অথবা যি\nশত্ৰুও নহয় মিত্ৰও\nনহয় তেনে ব্যক্তিয়ে\nদুখ, ধোখা বা ফাঁকি\nদিলে বিন্দাচ খুলি\nক'ব পাৰি । বন্ধুই দুখ,\nধোখা বা ফাঁকি দিলে কাকো খুলি ক'ব\nনোৱাৰি । হৃদয় পুৰে ।\nপুৰি পুৰি ছাই হৈ যাওঁ ।\nপুৰি ছাই হ'লেও\nকাকো ক'ব নোৱাৰি ।\n"যি কথা কাকো\nখুলি ক'ব নোৱাৰি\nসেয়াই যন্ত্ৰণা !"\nহৃদয় আছে ।\nহৃদয় আছে বাবেই\nৰ'দে বৰষুণে বন্ধুৰ\nহাতত হাত থৈ খোজ\nদিওঁ । একেলগে বহি\nএপলক জিৰাও ।\nয'ত সপোন বিচাৰি\nছবি হয় !\nবন্ধু, অপোনাৰ হাতত হাত থৈ কিছুসময় ঘূৰিলোঁ । একেলগে\nবহি এসাঁজ খালোঁ । একেলগে এখনকৈ\nতামোল-পাণ চবালোঁ ।\nভাল লাগিল । য'ত সপোনবোৰ ভাঙি\nগ'ল, তাত অলপ\nতেৰী নেয়না ......\nসেয়া তুমি নক'লা\nমোৰ হৃদয়ে যি ক'লে\nসেয়া তুমি নুবুজিলা !\nমোৰ বুকুত মূৰ থৈ\nতুমি শুই থাকিলা,\nৰাতিৰ ৰেলত মই\nতোমাক সাবটি ধৰি\nধ্যেৎ ইয়াৰ পিছতো\nসুধা নহ'ল তোমাৰ\nনাম, ঠিকনা অথবা ম'বাইল নম্বৰ !\nবহু কথা ৰৈ যায়\nবহু সপোন ছাই হয়\nবন্ধ দুৱাৰ খুলি\nভিতৰত প্ৰৱেশ কৰে\nতোমাৰ অনিদ্ৰাৰ বার্তা\nশিয়ালবোৰে হোৱা দিয়ে\nমোৰ অনিদ্ৰাৰ আকাশত\nউৰি ফুৰে শক্তিমানৰ দৈত্য বাদুলী !\nযিদিনাৰ পৰা তিৰোতাবোৰে\nমোৰ বুকুৰ পাটশলাৰে জুই লগায়\nসিদিনাৰ পৰা মই\nপুৰি পুৰি ছাই\nএদিন বিৰিণাকুঁৱৰীয়ে ছাইবোৰ টোমত ভৰাই উটিয়াই দিলে নৈত\nউটি গৈ গৈ পালোঁ\nজলকোঁৱৰৰ মৃত্যুৰ পিছত\nশুভ্ৰ সাজত চুলি মেলি জলকুঁৱৰী\nউজাই গৈ তাইৰ\nকাষত ৰৈ গ'লোঁ\nতাই দুহাত মেলি\nটোমৰ পৰা ছাইখিনি উলিয়াই\nউৰুৱাই দিলে বতাহত\nবতাহত উৰি গৈ গৈ\nআজীৱন তোমাৰ হৈ থাকিম বুলি\nবিৰিণাকুঁৱৰীয়ে মোক সাবটি ধৰি\nশুভ্ৰ চুলি মেলি\nসিদিনাৰ পৰা চকুপানীবোৰ\nবৰষুণৰ টোপালৰ দৰে\nৰৈ ৰৈ জলকুঁৱৰীয়ে উচুপে\nমোলৈ ৰৈ থাকে\nসিদিনাৰ পৰা মই নিৰুদ্দেশ\nনহ'লে মই কাৰ হ'ম,\nতেতিয়াৰ পৰাই মই\nবতাহত ওঁপঙি ফুৰা\nবিৰিণাৰ আঁৰৰ পৰা\nওলাই গৈ দেখোঁ\nআহি ঘৰত সোমাওঁ\nঅলপ পিছতে আকৌ\nৰাউচিজুৰি কান্দে তাই\nআকৌ ওলাই গৈ দেখোঁ\nমই শূন্যতাৰ প্ৰেমত\nযিদিনাৰ পৰা মই\nশূন্যতাৰ প্ৰেমত পৰিলোঁ\nসিদিনাৰ পৰা তাই বিৰিণাৰ আঁৰৰ পৰা ৰাউচিজুৰি নাকান্দে !\nযিদিনাৰ পৰা তাই\nবিৰিণাৰ আঁৰৰ পৰা ৰাউচিজুৰি নাকান্দে\nজলকুঁৱৰীৰ প্ৰেমত পৰিলোঁ\nসিদিনা মোক বিৰিণাকুঁৱৰীয়ে\nজলকুঁৱৰী পলাই গ'ল\nঅভিশাপ খণ্ডন নহয়\nকান্দিলেও অতীত কেতিয়াও\nশুভ্ৰ সাজ পিন্ধি\nস্বইচ্ছাই বিধৱা হ'ল\nআৰু বিদায় জনালে\nতেতিয়াৰে পৰা তিৰোতাবোৰে\nমোৰ বুকুৰ পাটশলাৰে\nজুহালত জুই লগায় !\n"তুমি ভালপাওঁ বুলি\nক'লে মোৰ বুকুত\nপানীমেটেকাৰ তলত কাঁইট\nখুঁচে নে নুখুঁচে\nজাকৈয়া ছোৱালীয়ে নুবুজা\nউৰি আহি পৰে\nতোমাৰ ছিগা চুলি\nমোৰ ভাতৰ কাঁহিত\nতোমাৰ চুলিৰ ৰঙৰ দৰে\nসেই ভাত খালে\nসেই ভাত নাখালে\nআই লাভ ইউ বুলি\nঢোৰা সাপৰ দাঁতেৰে\nতুমি ঢোৰা সাপৰ দাঁতেৰে\nমূৰ ফণিওৱা বাবেই\nতোমাৰ চুলি সৰে\nচুলি সৰি উৰি আহি\nক'ত পৰে ?\nভাতত নে বাটত ?\nভাতত পৰিলে ভাতবিলাক বিলৰ বোকা,\nবাটত পৰিলে মই\nকোন ফালে যাওঁ\nসোঁফালে হিজলৰ পাত\nবাওঁফালে ঢোৰাসাপৰ মাত\nযেনিয়ে যাওঁ তেনিয়ে মাথোঁ\nতুমি ভালপোৱাৰ কথা কোৱা\nভালপোৱাৰ ৰং কেনেকুৱা\nতোমাৰ মূৰৰ চুলি\nভাতত পৰাৰ পৰাই\nমই লঘোণে মৰা\nবাটত পৰাৰ পৰাই\nমই অবাটে যোৱা\nমই অন্ধ হ'ম\nমই বধিৰ হ'ম\nঅনুগ্ৰহকৰি ভালপাওঁ বুলি নক'বা\nকাৰণ তুমি ভালপাওঁ বুলি\nসাতটা শিয়ালে হোৱা দিয়ে\n• অকবিতা :\nঅনুগ্ৰহ কৰি আপোনালোকে\nTV নাচাব •\nAdult Movie নহয়\nসকলোৱে চাব পাৰে\nকিন্তু অনুগ্ৰহ কৰি আপোনালোকে\nকাৰণ তাৰ মাজতে\nআহি যাব পাৰে\nঅথবা মালা ডি আদিৰ\nযিবিলাক আপোনালোকে চাব নিবিচাৰে\nTV অকলে নাচায়\nকাৰণ আপোনালোকৰ কথামতে\nসিহঁতে বন্ধ নকৰে\nকথা মতে মই\nৰহিম চাচাৰ চকুপানী\nগল্পটো মচি দিলোঁ\nকথা ৰখাৰ দৰে\nআপোনালোকে ৰাখিব পাৰিবনে\nমোৰ এইষাৰ কথা\n"অনুগ্ৰহ কৰি আপোনালোকে\nব্যক্ত কৰিছোঁ ।\nদিশলৈ লৈ বিতর্কৰ\nসকলোকে অনুৰোধ জনালোঁ...)\n• পিঠিত লেবেল থকা মানুহ •\nপিঠিত লেবেল থকা মানুহবিলাক\nতেওঁলোকে আনৰ ষ্টেটাচত\nলাইক, কমেণ্ট নকৰে\nএনেকি নিজৰ ষ্টেটাচবোৰৰ\nকমেণ্ট বক্সতো ভুমুকি নামাৰে কেতিয়াও\nকাৰণ তেওঁলোকে ফেচবুক খুলি\nনিজৰ ৱালত লিখিবহে পাৰে\nআৰু নিজৰ ষ্টেটাচত\nশতাধিক লাইক আৰু\nশতাধিক কমেণ্ট দেখি\nৰাতি ৰাতি অভিমানত টোপনি যাব নোৱাৰে\nআমাৰ দৰে তৃতীয় শ্ৰেণীৰ ফেচবুকাৰসকলে\nসিহঁতৰ ষ্টেটাচৰ কমেণ্ট বক্সত গৈ বাঃ বাঃ কৰোঁ\nউত্তৰ নিদিব বুলি জানিও প্ৰশ্ন কৰোঁ\nপিঠিত লেবেল থকা মানুহবিলাকৰ জন্মদিনত শুভেচ্ছা জনালেও\nধন্যবাদ বুলি নকয়\nকাৰণ সিহঁতে নাজানে\nবিনিময় প্ৰথাৰ পুৰণি ইতিহাস\nআজৰি সময় নাপায়\nসিহঁতে ২৪x৭ নিউজ চেনেলৰ দৰে\nঅনবৰতে অনলাইনহৈ থাকে দুপৰনিশালৈ\nসকলো প্ৰযুক্তিৰ কামাল\nসেয়ে সিহঁত একবিংশ শতিকাৰ\nঅথবা ফেচবুক ৱার্ল্ডৰ\n[A = আবু ছালেম\nB = বাবুল\nC = ছোটা চেতন\nD = ডাউদ ইব্ৰাহিম]\n• সৰি পৰা এটা গিলাচ •\nসৰি পৰা এটা গিলাচ\nটুকুৰা টুকুৰি কাঁচ\nআৰু নতুন বছৰ\nকথাবোৰ মই নিজেই নুবুজোঁ\nআৰু তোমাক নো কি\nকুঁৱলীৰ আঁৰত লুকাই থকা মোৰ অতীত\nনিয়ৰৰ টোপালবোৰত মিহলি হৈ যোৱা দুটোপাল চকুলো\nআৰু তোমাৰ চকুৰ কাজল\nকথাবোৰ এন্ধাৰকো ক'ব পৰা নাই\nআৰু তোমাক নো কি ক'ম\nজলকুঁৱৰীয়ে কাপোৰ সলায়\nভেবা লাগি চাই ৰ'য়\nবৰশীত যদি মাছৰ সলনি সাপ ধৰে\nসাপে যদি মোক দংশন কৰে\nসেয়া যদি ঢোৰা সাপ হয়\nকথাবিলাক কালিঘুঁকিৰ ডিঙিৰ\nকথাবিলাক হিজল পাতৰ পৰা সৰা\nএদিন হিজলজোপাৰ তলত বহি\nতোমালৈ চিঠি লিখিছিলোঁ\nআমাৰ তেজে কেতিয়াও নিলিখিব প্ৰেমৰ পত্ৰ\nয'ত লাগি থকা\nদিনবোৰ কঠিন হ'ব\nনেটত আৱদ্ধ হ'ব\nনিষিদ্ধ ৰাতিৰ আলাপ\nকথাবোৰ মৰা শগুণৰ নিনাদ\nমই নিজেই নুবুজোঁ\nআৰু তোমাক নো কি বুজাম !\n"কামতাপুৰৰ ভাষা, সাহিত্য, সংস্কৃতি"\nকামতাপুৰী ভাষাৰ চমু পৰিচয় :\nপৰিসীমা: অসমৰ ধুবুৰী,\nকোকৰাঝাৰ, চিৰাং, বঙাইগাঁও আৰু গোৱালপাৰ পাৰা জিলাত এই ভাষা কোৱা মানুহৰ সংখ্যা সর্বাধিক, দৰং জিলাতো এই ভাষা কোৱা কিছু সংখ্যক মানুহ আছে। উত্তৰ বঙ্গৰ কোচবিহাৰ, জলপাইগুৰি উত্তৰ দিনাজপুৰ দক্ষিণ দিনাজপুৰ আৰু দার্জিলিঙৰ তৰাই অঞ্চল, বিহাৰৰ কাটিহাৰ, পূর্ণিয়া আৰু কিষানগঞ্জ জিলাৰ কিছু অঞ্চল, নেপালৰ মোৰেং আৰু ঝাঁপা জিলা, ভূটানৰ কিছু অঞ্চলত তথা বাংলাদেশৰ অবিভক্ত ৰংপুৰ জিলাত এই ভাষাৰ মানুহ আছে। মেঘালয়, ত্ৰিপুৰা আৰু সম্বলপুৰ (ওড়িশা)তো এই ভাষাৰ লোক আছে। অঞ্চলভেদে ৰাজবংশী, গোৱালপাৰীয়া, উত্তৰ বঙ্গীয়, দেশী ভাষা, ৰংপুৰী ভাষা আদি বিভিন্ন নামত পৰিচিত। এই ভাষা কোৱা মানুহৰ সংখ্যা ১০ মিলিয়নৰ অধিক।\nকামতাপুৰী ভাষাৰ প্ৰায় ২০ টা মান নাম আছে। অঞ্চল বিশেষে ভাষাটোৰ ৰূপ বেলেগ বেলেগ। প্ৰতিটো ভাষাতে তেনেকুৱা আঞ্চলিক ৰূপ দেখিবলৈ পোৱা যায়। অসমীয়া ভাষাৰ কথাই ধৰক, শিৱসাগৰ, নলবাৰী, বৰপেটা, মঙলদৈ আদি বিভিন্ন ঠাইৰ কথিত ৰূপ বেলেগ বেলেগ। আমাৰো তেনেকুৱাই। কিন্তু লিখিত ৰূপত ব্যকৰণৰ কথা আহে, দ্বিতীয়তে এটা নিদৃষ্ট অঞ্চলক কেন্দ্ৰবিন্দু হিচাবে লগ লাগে। আমাৰ ধুবুৰী জিলাৰ গৌৰীপুৰ, ধুবুৰী, বিলাসীপাৰা, সাপটগ্ৰাম, কোকৰাঝাৰ জিলাৰ কিছু অঞ্চল অথা উত্তৰ বংগৰ কেন্দ্ৰবিন্দুক ধৰিব লাগিব। আমাৰ ইয়াত আজিৰ সময়ত বহুতো অসমীয়া শব্দ সোমাই পৰিছে। তথাপিও আমি আমাৰ ভাষাৰ প্ৰাচীন শব্দবোৰ উদ্ধাৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি আছোঁ। আৰু আমাৰ উত্তৰ পুৰুষৰ পৰা কিছু শব্দ পাই আহিছোঁ। চাপৰৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বঙাইগাঁও, অভয়াপুৰী আৰু কোকৰাঝাৰৰ কিছু অঞ্চলত অসমীয়াৰ প্ৰভাৱটো বেছিকৈ পৰিছে। গোৱালপাৰাৰ ৰংজুলী, দুধনৈ আদিৰ ফালে কামৰূপী উপভাষাৰ বহু শব্দৰ প্ৰৱেশ ঘটিছে। তেনেকৈ উত্তৰ বংগৰ কিছু অঞ্চলত বাংলাৰ কিছু প্ৰভাৱ পৰিছে। নেপালৰ ৰাজবংশী/ তাজপুৰি ভাষাত আকৌ মৈথিলী, ভোজপুৰী আৰু নেপালীৰ প্ৰভাৱ পৰিছে। ভাষাগত তথা উচ্চাৰণগত দিশত কামতাপুৰী ভাষাক মূলত তিনিভাগত ভগাব পাৰি। (মোৰ ব্যক্তিগত চিন্তাধাৰা মতে)-\n(১) মধ্যমস্থল (Middle Point) - উত্তৰ বংগৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ধুবুৰী, গৌৰীপুৰ হৈ বিলাসীপাৰালৈ, কোকৰাঝাৰ জিলাৰ তুলসীবিল, গোসাইগাঁও, চিতলা আদি অঞ্চল। তথা বাংলাদেশৰ ৰংপুৰ অঞ্চল (২) অসমীয়া প্ৰভাৱিত কামতাপুৰী (কোকৰাঝাৰ জিলাৰ বাসুগাঁও, চিংৰা জিলা, বঙাইগাঁও জিলা, গোৱালপাৰা জিলা) আনহাতে চাপৰ অঞ্চলৰ ভাষাটোত দুয়ো ভাগৰে প্ৰভাৱ ঘটিছে।\n(৩) নেপালৰ (কোছিলা ৰাজ্যৰ) ভাষা। ইয়াৰ মাজতো আকৌ উপশাখা বাহিৰ কৰিব পাৰি।\n১। গুলা/ গুলান/ গিলা/ গিলান/ লা, পাজা, পালা, ভিৰা, সব, ঘৰ, গণ, বৃন্দ, মণ্ডলী, বর্গ আদি প্ৰত্যয় যোগ দি একবচনৰ পৰা বহুবচন কৰা হয়। যেনেঃ মানসি গুলা, ৰাক্ষসগণ, খৰিপাজা, খেৰপালা, ভক্তবৃন্দ, প্ৰজাবর্ঘ, যতোসব, দর্শকমণ্ডলী আদি।\nকোছা — চাবি কোছা ।\nখান — বই খান, কোদাল খান ।\nটুকুৰা — মাছ টুকুৰা ।\nঘৰ — মানুশ ঘৰ ।\nচাকা — আম চাকা ।\nচাপৰা — মাটি চাপৰা ।\nজন — কয়েক জন ।\nটা — মানুষটা, ছাওআটা, গৰুটা ।\nটোপা — তেল টোপা ।\nপাল — ভৈষ পাল ।\nবাথান — মৈশ বাথান ।\nবাৰী — ধান বাৰী, বাগান বাৰী।\nবোজা — খৰিবোজা ।\nমুঠা — পাণ মুঠা ।\nহাতা — কলা হাতা ।\nহাল — গৰু হাল ।\nহাটী — দৈ হাটী, ছাগল হাটী ।\nপুংলিঙ্গৰ পৰা স্ত্ৰীলিঙ্গলৈ পৰিবর্তন কৰাৰ নিয়ম :-\n১। পৃথক শব্দ ব্যবহাৰ কৰি :-\nদাদা — বৌদি ভাউজী ।\nভাই — বৈনী ।\nবাপ — মাও ।\nবাবা — মা ।\nআতা — আবো আবু ।\nভাতাৰ — মাইয়্যা ।\n২। পুংলিঙ্গৰ পিছত ঈ প্ৰত্যয় ব্যবহাৰ কৰি :-\nবামুণ — বামুণী ।\nকালা — কালী কালটী ।\nবড়ুআ — বড়ুআনী ।\nবাঘ — বাঘিনী ।\n৩। উভয় লিঙ্গৰ আগত বা পিছত পুং বা স্ত্ৰীবুজোৱা শব্দ ব্যৱহাৰ কৰি পুলিঙ্গ আৰু স্ত্ৰীলিঙ্গ কৰা হয়। :-\nবেটা ছাওয়া — বেটী ছাওয়া ।\nমাত্ৰা সাপ — মাত্ৰী সাপ ।\n৪। সংস্কৃত মূলীয় শব্দৰ ক্ষেত্ৰত সংস্কৃত অসমীয়া বাংলা ব্যাকৰণত দেখিব পাৰে। :-\nপত্থম — পত্থমা ।\nগায়ক — গায়িকা ।\nবৈষ্ণব — বৈষ্ণবী ।\nইন্দ্ৰ — ইন্দ্ৰাণী ।\nগুণবান — গুণবতী ।\nশব্দ বিভক্তি :-\n১মা — এ, ই\n২য়া — ক\n৩য়া — দ্বাৰায়\n৪র্থী — ক, জৈন্যে, বাদে\n৫মী — থাকিয়া, থাকি\n৬ষ্ঠী — এৰ\n৭মী — ত, এ\nএকবচন — বহুবচন\n* মুঁই ভাত খাং — আমা ভাত খাই\n* তুই ভাত খাইস — তুমা ভাত খান (তুচ্ছার্থত)\n* তুমা ভাত খান — তুমৰা ভাত খান (মান্যার্থত)\n* অ'য় ভাত খায় — উমৰা ভাত খায়\n* মুঁই ভাত খাছিলুং — আমা ভাত খাছিলেং\n* তুই ভাত খাছিলি — তুমা ভাত খাছিলেন (নিম্নার্থত)\n* তুমা ভাত খাছিলেন — তুমৰা ভাত খাছিলেন (মান্যার্থত)\n* অ'য় ভাত খাছিল — উমৰা ভাত খাছিল\n* মুঁই ভাত খাইম — আমা ভাত খামু\n* তুই ভাত খাবি — তুমা ভাত খাবেন (নিম্নার্থত)\n* তুমা ভাত খাবেন — তুমৰা ভাত খাবেন (মান্যার্থত)\n* অ'য় ভাত খাব — উমৰা ভাত খাব ।\n১। সর্বনাম শব্দ\nমই — মুঁই ।\nতই, তুমি — তুই ।\nআপুনি — তুমা, আপনি ।\nতেওঁ/তাই — অ'য় ।\nএওঁ — এয় ।\nএইটো — এইটা ।\nসেইটো — ঐটা ।\nসিঁহত — উমা, উমৰা ।\nতহঁত — তুমা, তুমৰা ।\nআপোনালোক — তুমৰাগুলা ।\n২। মানুহ বিষয়ক শব্দ\nমানুহ — মানুষ, মানষি, লোক, ব্যক্তি ।\nপুৰুষ — বেটাছাওয়া ।\nমহিলা — বেটীছাওয়া ।\nল'ৰা — ছাওয়া ।\nছোৱালী — আপী, পুৰী ।\nযুৱক — চেংৰা ।\nযুৱতী — চেংৰী ।\nদেউতা — বাবা ।\nভনী — বৈনী ।\nস্বামী — ভাতাৰ, আপাছাওয়া ।\nপত্নী — মাইয়্যা, আপীছাওয়া ।\nপুত্ৰ — বেটা, পুত্ৰ ।\nকন্যা — বেটী, কন্যা ।\nককাদেউতা — আতা ।\nআইতা — আবো ।\nমাহী — মাসী ।\nমহা — মাউশা ।\nপেহী — পিসি ।\nপেহা — পিসা ।\nজোঁৱাই — জামাই ।\nককাই — দাদা ।\nনবৌ — ভাউজী ।\nবাইদেউ — দিদি ।\nভিনীহি — ভিন্সি, বৈনাই ।\nখুৰা — কাকা ।\nখুৰী — কাকী ।\nজেঠীপোক — ঘেৰকেটী ।\nকাছ — দূৰা, পানীমাছ ।\nভেকুলী — বেং ।\nগাহৰী — শূঅঁৰ ।\nমেকুৰী — বিলাই ।\nচৰাই — পখী ।\nকাউৰী — কাউঅ্যা ।\nশালিকা — শাৰো, শাইল্কা ।\nহাঁহ — হাঁস ।\nকঁঠাল — কাঠোল । আপেল — আফেল । তামোল — গুআ । মধুৰীআম — সপিৰাম, সুপাৰী ।\nবগৰী — বৰাই ।\nঅমিতা — মধুফল, তমুল, প্যেপে, পাপিয়া ।\nকল — কলা ।\n৬। শাক-পাচলি :-\nনহৰু — ৰসুন ।\nবেঙেনা — বাইগন ।\nৰঙালাউ — মিঠালাউ । উৰহী — ছিমা ।\nভেণ্ডী — ঢেৰস ।\nসৰিয়হ — সৈশা । জলকীয়া — মৰিচ । জালুক — গুলমৰিচ ।\nগাখীৰ — দুধ, খাউদা ।\nজোল — ঝোঁল ।\nগুড় — মিঠাই ।\nমিঠাই — মিষ্টি ।\nব্যঞ্জন — বেজন ।\nচেনি — চিনী ।\nপানী — পানী, জল ।\n৯। বাৰ মাহৰ নাম:-\nবৈশাখ, জেঠ, আষাঢ়, শাওণ, ভাদৰ, আসিন, কাতি, আঘোণ, পুষ, মাঘ, ফাগুন, চৈত ।\n১২। সাত বাৰৰ নাম\nৰবি, সোম, মঙল, বুধ, বিশুধ, শুকুৰ, শনি ।\nবগা — ধলা, সাদা । হালধীয়া — হলুধ ।\nৰঙা — লাল, নাল ।\nক'লা — কালা । সেউজীয়া — সবুজ ।\nপ্ৰশ্নবাচক বাক্য :-\n১। আপুনি কি কৰি আছে ? - আপনি/তুমৰা কি কৰিয়া আছেন ?\n২। তুমি যাবা নে ? - তুই যাবি না ?\n৩। কোন আহিছে ? - কায় আইচ্ছে (আসিছে) ?\n৪। তোমাৰ বয়স কিমান ? - তোৰ বয়স কতো ?\n৫। তুমি কেতিয়া আহিলা ? - তুই কুনবেলা আচ্ছিস (আসছিস) ?\n৬। মই যাব পাৰোনে ? - মুঁই যাবাৰ পাংনা ?\n৭। অলপ সহায় কৰিব নেকি ? - অল্প সহায় কইৰ্বেন (কৰিবেন) নাকি ?\n৮। অলপ সহায় কৰিবা নেকি ? - অল্প সহায় কৰ্বি (কৰিবি) নাকি ?\n৯। তোমাৰ নাম কি ? - তোৰ নাম কি ?\n১০। তুমি কোন শ্ৰেণীত পঢ়া ? - তুই কুন মানত (ক্লাসত) পঢ়িস ?\n১১। মই ইয়াত বহিব পাৰোনে ? - মুঁই এঠেই বসিবাৰ পাংনা ?\n১২। অনুগ্ৰহ কৰি মোক ক'বনে, তুলসীবিললৈ যোৱা বাট কোনটো ? - দয়া কৰিয়া মোক কবেন নাকি, তুলসীবিল যাওয়া ঘাটা (ৰাস্তা) কুনটা ?\n১৩। বন্ধু, বৰষুণ আহিব পাৰে ! এটা ছাতি দিবা নেকি, কাইলৈ দি যাম ! - বাহে, ঝড়ি আসিবাৰ পায় ! আকটা (একটা) ছাতা দিবি নাকি, কালি দিয়া যাইম !\n১৪। বাৰু, আপোনাৰ নামটো জানিব পাৰোনে ? - আচ্ছা, আপনাৰ নামটা জানিবাৰ পাংনা ?\n১৫। ভিতৰলৈ সোমাব পাৰো নে ? - ভিতিৰাত সামাবাৰ পাংনা ?\n১৬। হেল্ল', কোনে কৈ আছে ? - হেল্লো, কায় কয়া আছেন ?\nসংক্ষেপে কামতাপুৰৰ লোক-সংস্কৃতি :-\nকামতাপুৰৰ লোকসংস্কৃতিক প্ৰথমতে ধর্মৰ দিশত ভাগ কৰিব পাৰি। (১) হিন্দু ধর্মালম্বীৰ লোক সংস্কৃতি (২) ইছলাম ধর্মালম্বীৰ লোক সংস্কৃতি (৩) অন্যান্য ধর্মালম্বীৰ লোক সংস্কৃতি।হিন্দু ধর্মালম্বীৰ লোক সংস্কৃতিক ধর্মৰ ভিত্তিত প্ৰধানত তিনি ভাগত ভাগ কৰিব পাৰি শাক্ত ধর্মালম্বীৰ লোকসংস্কৃতি, শৈৱ ধর্মালম্বীৰ লোকসংস্কৃতি আৰু বৈষ্ণৱ ধর্মালম্বীৰ লোকসংস্কৃতি।\nআনহাতে জাতিগত দিশতো কেবাভাগত ভাগ কৰিব পাৰি। কামতাপুৰৰ মূল অধিবাসী ৰাজবংশী সকলৰ লোকসংস্কৃতিৰ ভিতৰত হুদুম পূজা মাশান পূজা বাঁশ পূজা আদিৰ কথা উল্লেখ কৰিব পাৰি। ইয়াৰ বাহিৰে বিভিন্ন জনগোষ্টিৰ বিবাহ, মৃতকৰ সৎকাৰ কন্যাকাল আদি সংস্কাৰৰ লগতে ভেকুলীৰ বিয়া, নাওখেল আদিকো লোকসংস্কৃতিত ধৰিব পাৰি ।\nকামতাপুৰৰ উমৈহতিয়া লোকসংস্কৃতিৰ ভিতৰত বিষুআ, পুষনা, ৰথযাত্ৰা, দূর্গাপূজা আদিৰ কথা উল্লেখ কৰিব পাৰি।\nঅন্যান্য অধিবাসী সকলৰ ভিতৰত বড়োসকলৰ বাথৌ পূজা আদিৰ কথা উল্লেখ কৰিব পাৰি।\n"একশৰণ ধর্ম, মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱ আৰু বর্তমান সমাজ"\nমহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱে প্ৰচাৰ কৰা ধর্ম নির্গুণা ভক্তি সম্পন্ন ধর্ম । এই ধর্মত\nকোনো কামনা বাসনা । আন কিছুমান ধর্মৰ দৰে নিজৰ মনোবাঞ্চা পূৰণৰ অর্থে জীৱ বলি দিয়াৰ\nদৰে কুসংস্কাৰ একশৰণ ধর্মত নাই । চতুর্দশ শতিকাত অসমীয়া সমাজখন কুসংস্কাৰত ডুব গৈ আছিল । শঙ্কৰদেৱে তেতিয়াৰ অন্ধবিশ্বাসী সমাজ খনৰ লগত যুঁজ কৰি ধর্ম প্ৰতিষ্ঠা কৰোতে যথেষ্ট কষ্ট কৰিবলগীয়া হৈছিল ।\nতেখেতে প্ৰচাৰ কৰা ধর্ম নির্গুণ ভক্তিসম্পন্ন । অন্ধবিশ্বাস মুক্ত ।\n"ভগৱন্তত যিজনে কোনো প্ৰকাৰ ফল কামনা নকৰি ভেদভাৱ ত্যাগ কৰি নামাপৰাধ শূন্য হৈ ভক্তি আচৰে, সেই ভক্তিকে নির্গুণা ভক্তি বোলা হয় ।" একশৰণ ধর্মৰ মূল কথা হ'ল-\n"অন্য দেৱী দেৱ ___ নকৰিবা সেৱ/\nনাখাইবা প্ৰসাদ তাৰ । /\nমূর্ত্তিকো নচাইবা ___\nভক্তি হৈব ব্যভিচাৰ ॥ (ভাগৱত,\nদ্বিতীয় স্কন্ধ) ।\nদ্বিতীয়তে শঙ্কৰদেৱে আনৰ ধর্মক নিন্দা কৰিবলৈ দিয়া নাই । নিজ ধর্ম একান্ত মনেৰে পালন কৰিবলৈহে কৈছে । এনে উদাৰ ধর্মপ্ৰচাৰক খুব\nকমেই আছে । ডাঃ ৰাধাকৃষ্ণণেও কৈছে-\n"Not the so-called gods, but true\nliving God, the Atman has to be worshipped. God's dwelling place is\nthe heart of man (Indian Philosophy, Vol. 1, page 146) । ভাৰতৰ\nপ্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰপতি তথা দার্শনিক ডাঃ সর্ব্বপল্লি ৰাধাকৃষ্ণণে শঙ্কৰদেৱ\nসম্পর্কে কৈছে যে- "In Assam Sankara Deva was an apostle of Vaisnavism\nwho taught the worship of Sri Krishna, denounced idolatry, sacrificial\ndiety and caste structure of society." (Foreword to Nam-Ghosa, by H.M.\nবৈষ্ণৱ ধর্মৰ মূল শ্লোকটো হ'ল- "যথা তৰোমূলনিষেচন" অর্থাৎ গছৰগুৰিত পানী নিদি পাতত বা ডালত পানী দিয়াটো যিদৰে অর্থহীন,ক্ষুধাতুৰক খাদ্য খাবলৈ নিদি অঙ্গ-প্ৰত্যঙ্গতলেপনকৰি দিয়াটো যেনেকৈ বলিয়ালি, ঠিকতেনেকৈ বিষ্ণুক উপাসনা নকৰি বা বিষুক উপাসনা কৰাৰ পিছতো অন্য দেৱ-দেৱীক পূজা কৰাটো তেনে নিৰর্থক আৰু বলিয়ালি । নানা দেৱ-দেৱীৰ উপাসনা কৰা কথাটোক উপনিষদেও সমর্থন কৰা নাই । ডাঃ শকুন্তলা শাস্ত্ৰীয়ে কৈছে-"There are thirteen Upanishadathat are important andrepresent themonothesistic thought ofIndia." (Bhavan's Jarnal, August 24, 1958)\nযিয়ে ব্ৰহ্মত্ব জ্ঞান আহৰণ কৰিব পাৰে সিয়েহে প্ৰকৃত ব্ৰাহ্মণ ।জাতিগত ভাবে বামুণ হ'লেই ব্ৰাহ্মণ হ'বনোৱাৰে । কিয়নো জন্মতে কোনেও ব্ৰহ্মত্ব জ্ঞান অর্জন কৰি জন্মগ্ৰহণ নকৰে । এইক্ষেত্ৰত সাধু সুনন্দ দাসৰ এটা উক্তি ক'ব বিচাৰোঁ । তেখেতৰ মতে-\n"দীপক জোয়ৌ বিপ্ৰঘৰ,\nপুনি জোয়ৌ চাণ্ডাল\nসুন্দৰ দোউ সদনকৌ,\nতিমিৰ গয়ো তৎকাল ।"\nঅর্থাৎ- এটা দীপক জ্বলোৱা হ'ল এজন ব্ৰাহ্মণৰ ঘৰত আৰু আন এটা দীপক জ্বলোৱা হ'ল এজন চাণ্ডালৰ ঘৰত । দুয়োটা দীপকে ব্ৰাহ্মণ আৰু চাণ্ডালৰ ঘৰত অন্ধকাৰ সমানে দূৰ কৰিব ।\nকিন্তু আজিৰ সমাজত শিক্ষিতৰ সংখ্যা বাঢ়িছে যদিও প্ৰকৃত শিক্ষিতৰ সংখ্যা নগন্য বুলি ভাবোঁ । আচলশিক্ষা হৃদয়তহে থাকে । প্ৰকৃত জ্ঞানেৰে শিক্ষিত হোৱা ব্যক্তিৰ সংখ্যা কম বাবেই আজিৰ যুগত হিংসাত্মক কার্যকলাপ বেছিকৈ দেখিবলৈ পোৱা যায় । বাতৰি কাকত মেলিলেই প্ৰথমে হত্যাৰ বাতৰি । নিউজ চেনেল খুলিলেই হত্যা, ধর্ষণ, অসামাজিক কামৰ বাতৰি ।\nএকশৰণ ধর্ম এনে এটা ধর্ম যিটো জাতি বর্ণ নির্ব্বিশেষে সকলো মনুষ্যই গ্ৰহণ কৰিব পাৰে । অর্থাৎ মানৱতাবাদী ধর্ম । বহুতেই কয় যে ধর্মৰ লগত বিজ্ঞানৰ সম্পর্ক নাই । কিন্তু এয়া প্ৰকৃততে সঁচা কথা নহয় । ন্যায়শাস্ত্ৰত আছে- "জ্ঞানবিয়বং জ্ঞানম্ অনুভৱঃ । অর্থাৎ- কোনো এটা জ্ঞান বাহিৰৰ পৰা পোৱাৰ পিছত সেই জ্ঞানটোক বিষয়কৰি অন্তৰতে আৰু এটা জ্ঞান তদনুৰূপে অনুভূতি কৰাকে বিজ্ঞান বোলা হয় । একশৰণ ধর্মমতে প্ৰাণী হিংসা আৰু জীৱহত্যা মহাপাপ । মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱে কৈছে: "কুক্কুৰ, শৃগাল, গর্দভৰো আত্মাৰাম। / জানিয়া সবাকো কৰিবা প্ৰণাম ।" একশৰণ ভাগৱতী ধর্মৰ মতে নৰহত্যা জঘন্য অপৰাধ ।এতিয়া প্ৰশ্ন আহি পৰে যে আপোনাক যদি কোনোবাই আক্ৰমণ কৰিবলৈ আহে তেতিয়া আপুনি গা পাতি দিব নেকি ? নাইবা বিদেশীয়ে আমাৰ দেশক আক্ৰমণ কৰিলে আমি হাত সাবটি বহি থাকিম জানো ?\nএইক্ষেত্ৰত ধর্মই কৈছে যে আততায়ী ব্যক্তিক হত্যা কৰাত পাপ নাই । অর্জুনে যেতিয়া কুৰক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধ বর্জন কৰিব বিচাৰিছিল তেতিয়া শ্ৰীকৃষই কৈছিল যে আততায়ীক বোধ কৰাত একো পাপ নাই । এতিয়া প্ৰশ্ন হয় আততায়ী কোন ? ধর্মীয় শাস্ত্ৰ মতে আততায়ী ছবিধ -\n(১) যিজনে ঘৰত জুই দিবলৈ আহে বা জুই দিয়ে ।\n(২) যিজনে খাদ্যাদিত বিষ আদি দিব'লৈ আহে বা মিহলি কৰি দিয়ে ।\n(৩) যিজনে হাতত অস্ত্ৰলৈ আক্ৰমণ কৰিবলৈ খেদি আহে ।\n(৪)যিজনে সঞ্চিত ধন হৰণ কৰিবলৈ আহে বা আনৰ ধন চুৰ কৰে ।\n(৫)যিজনে খেতি বা মাটি বলেৰে নিব'লৈ আহে বা নিয়ে । আৰু\n(৬) যিজনে পত্নীহৰণ কৰিবলৈ আহে বা হৰণ কৰি লৈ যায় ।\nশ্ৰীকৃষ্ণই অর্জুনক কৈছে "যো নহৃষ্যতি ন দ্বেষ্টি ন শোচতি নকাঙ্ক্ষতি । শুভাশুভপৰিত্যাগী ভক্তিমান্ যঃ সমে প্ৰিয়ঃ ॥" অর্থাৎ - যি কেতিয়াও হর্ষিত নহয়, যিয়ে কেতিয়াও দ্বেষ (হিংসা) নকৰে, কেতিয়াও শোক নকৰে, যাৰ কামনা-বাসনা নাই, তথা যিয়ে শুভ-অশুভ সকলো কর্মত্যাগ কৰিছে, সেই ভক্তিমানজন মোৰ প্ৰিয় ॥ (শ্ৰীমদ্ভগৱদগীতা, অধ্যায় ১২,শ্লোক নং ১৭) ॥\nবর্তমান অসমীয়া সমাজৰ বহুত অভিযাত্য পৰিয়ালে শঙ্কৰদেৱ প্ৰচাৰিত মহান ধর্মলৈ দৃষ্টি নিদি খ্ৰীষ্টান ধর্মগ্ৰহণ কৰা দেখা যায় । এইক্ষেত্ৰত ক'ব পাৰি যে- "শ্ৰেয়ানস্বধর্মো ৱিগুণঃ পৰধর্মাৎস্বনুষ্ঠিতাৎ । স্বভাৱনিয়তং কর্মকুর্ৱন্নাপ্নোতি কিল্বিষম্ ॥" অর্থাৎ- কুশলতাৰে অনুষ্ঠিত আনৰ ধর্মতকৈ গুণৰহিত হৈও নিজৰ ধর্ম শ্ৰেষ্ঠ, কাৰণ নিজৰ স্বভাৱ অনুযায়ী নির্ধাৰিত স্বধর্ম ৰূপ কর্তব্য কৰি থকা মনুষ্যৰ কেতিয়াও পাপ নহয় ॥ (শ্ৰীমদ্ভগৱদগীতা, অধ্যায় ১৮, শ্লোক নং ৪৭) ॥\nশ্ৰীকৃষ্ণই অর্জুনক কৈছে- "সহজং কর্ম কৌন্তেয় সদোষমপি নত্যজেৎ । সর্ৱাৰম্ভা হি দোষেণ ধূমেনাগ্নিৰিৱাবৃতাঃ ॥" অর্থাৎ-- গতিকে, হে কুন্তীপুত্ৰ ! দোষযুক্ত হ'লেও স্বভাৱজ কর্ম কেতিয়াও ত্যাগ কৰিব নালাগে । কাৰণ, জুইত ধোঁৱা থকাৰ দৰে কর্মত কিবা নহয়কিবা দোষ থাকিবই ॥ (শ্ৰীমদ্ভগৱদগীতা, অধ্যায় ১৮, শ্লোক নং ৪৮) ॥\nশ্ৰীমদ্ভগৱদগীতাৰ প্ৰতিটো কথাই গুৰুত্বপূর্ণ । সেয়ে শ্ৰীমদ্ভগৱদগীতাঅধ্যায়ণ কৰাটো অতি প্ৰয়োজনীয় ।\nমাধৱকন্দলিৰ ৰামায়ণৰ আদি আৰু উত্তৰা কাণ্ড বিলুপ্ত হোৱাত শঙ্কৰদেৱৰ কথামতে মাধৱদেৱে আদি কাণ্ড অনুবাদ কৰে । শঙ্কৰদেৱে নিজে উত্তৰা কণ্ড অনুবাদ কৰে । মাধৱকন্দলী ৰচিত ৰামায়ণখনে আর্য্য গোষ্ঠীৰ ভাষাৰ ভিতৰত প্ৰথম অনূদিত ৰামায়ণ । অসমীয়া ৰামায়ণ ৰচনাৰ প্ৰায় ১৫০ বছৰ পিছতহে বাংলা কবি কৃত্তিবাসে বাংলালৈ অনুবাদ কৰে । কিন্তু দুর্ভাগ্যৰ বিষয় এয়া যে একবিংশ শতিকাত আমি বাংলা ভাষাত কৈ পিছপৰি আছোঁ । লগতে আন এটা দুখৰ কথা এয়া যে যিজন মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্তশঙ্কৰদেৱে আমাক ধর্ম, সাহিত্য, সংস্কৃতি আদি সকলো দি গ'ল সেইজন মহাপুৰুষৰ সৃষ্টি "বৃন্দাবনী বস্ত্ৰ" খন আমি লণ্ডনৰ পৰা ঘূৰাই আনিব নোৱাৰিলোঁ । চৰকাৰে এই ক্ষেত্ৰত পদক্ষেপ নলোৱাটো অতি পৰিতাপৰ বিষয় ।\nশেষত যুৱচামক কওঁ যে শঙ্কৰদেৱ, মাধৱদেৱ আদি বৈষ্ণৱ পণ্ডিতসমূহে লিখা বৈষ্ণৱ সাহিত্য পঢ়ক । আৰু আশা কৰোঁ তেতিয়া যুৱ উচ্ছৃঙ্খলতা, হত্যা, ধর্ষণ আদিৰ দৰে অপকর্মৰ পৰা অসমীয়া সমাজ দূৰত থাকিব পাৰিব । অন্যথায় পাশ্চাত্য সংস্কৃতিয়ে আমাৰ বিনাশ ঘটাব । পাশ্চাত্য সংস্কৃতি গ্ৰহণ কৰিলে আমি এদিন নিজৰ অস্তিত্ব হেৰুৱাই পেলাব লাগিব ।\nবিঃদ্ৰঃ - প্ৰৱন্ধটোত কিবা ভুলৰৈ গ'লে আপোনালোকে নিজগুণে ক্ষমা কৰি দিব বুলি আশা ৰাখিলোঁ । লগতে জনাওঁযে এই লেখাটো লিখিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছে ৰাজ ৰিংকুল মণি কোঁৱৰ আৰু তেওঁৰ দেউতাকে । ৰাজলৈ ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰিলোঁ । তথা ৰাজৰ দেউতাকলৈ, পাঠক সমাজলৈ আৰু ঈশ্বৰলৈ মহাপুৰুষ মাধৱদেৱ বিৰচিত\n"নাম-ঘোষা"ৰ ৭১নং ঘোষাটোৰে সেৱা জনাই লেখাটোৰ সামৰণি মাৰিলোঁ--\nতযু নাম নাৰায়ণ\nজানি নামে পশিলো শৰণে ।\nআন গতি নাহিকে মৰণে ।\nঅপৰাধ ক্ষমা কৰি\nতুমি দয়াশীল হৰি\nমোক ৰক্ষা কৰিয়ো চৰণে ॥"\n১। অসমৰ বৈষ্ণৱ দর্শনৰ স্বর্ণৰেখা - সোণাৰাম চুতীয়া ।\n২। একশৰণ ভাগৱতী ধর্ম্ম - ভুৱনচন্দ্ৰ ভূঞাঁ ।\n৩। শ্ৰীমদ্ভগৱদগীতা- গীতা প্ৰেছ ।\n৪। নাম-ঘোষা - মহাপুৰুষ মাধৱদেৱ-বিৰচিত,শ্ৰীমন্তশঙ্কৰদেৱ সঙ্ঘ ।\n("ভক্তি নিজৰা"ত প্ৰকাশিত)\n• অনুভৱ (বিষয়: ধর্ম, জাতিভেদ ইত্যাদি) •\nধর্মৰ নামৰ প্ৰতিদিনে হত্যা কৰা হয় মানুহ । জাতিৰ নামত হত্যা\nকৰা হয় মানুহ । কিন্তু যেতিয়া এজন ব্যক্তিক জীয়াই তুলিবলৈ\nতেজৰ প্ৰয়োজন হয় তেতিয়া ব্লাড গ্ৰুপৰ\nকথাহে আহি পৰে ।\nসেয়া হিন্দুৰ তেজ নে ইছলামৰ তেজ,\nসেয়া খ্ৰীষ্টানৰ তেজ নে বৌদ্ধৰ তেজ ......\nসেয়া বামুণৰ তেজ নে নাপিতৰ তেজ,\nসেয়া ৰাজবংশীৰ তেজ\nনে মাছমৰীয়াৰ তেজ, সেয়া বড়োৰ তেজ নে চাওতালৰ তেজ,\nসেয়া কলিতাৰ তেজ নে নাথৰ তেজ ......\nতেতিয়া এইবোৰ কথা উত্থাপন নহয় ।\nএটা জাতিৰ ব্যক্তিয়ে\nযদি আন এটা জাতিৰ তেজলৈ জীয়াই থাকিব পাৰে, এটা ধর্মৰ\nব্যক্তিয়ে যদি আন এটা ধর্মৰ ব্যক্তিৰ তেজলৈ জীয়াই থাকিব পাৰে, তাতে যদি কোনো\nকিন্তু সামাজিকতাৰ ক্ষেত্ৰত কিয় বাধ্য-বাধকতা ?\nহয়তো এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ কোনেও দিব নোৱাৰিব । তাৰ পিছতো কিন্তু\nনীতি-নিয়মৰ দোহাই দি জাতি-ধর্ম-ভাষাৰ নামত কাজিয়াৰ সৃষ্টি কৰিয়েই থাকিব । হায়ৰে নীতি-নিয়ম, কোনেযে এইবোৰ সৃষ্টি কৰিছে !\n• বিষয়: ধর্ম, জাতিভেদ ইত্যাদি (২) লগতে কেইটামান কাহিনী •\nসময় ! সময়ত জাতিৰ ধর্মৰ নামত থকা ভেদাভেদ সলনি হ'বই । নগৰাঞ্চলত ভেদাভেদ কমিছে । গ্ৰাম্যাঞ্চলতো আগতকৈ কিছু কমিছে । সম্পূর্ণৰূপে ভেদাভেদ নহোৱা হ'বলৈ আৰু হয়তো ৩০ৰ পৰা ৫০ বছৰমান লাগিব । মই তিনিজনী মুছলমান ছোৱালীক ভালপাইছিলোঁ । এজনীক কেতিয়াও ক'ব পৰা নাছিলোঁ । এজনীক কৈছিলোঁ যদিও তাইৰ পক্ষে মোক ভালপোৱাটো সম্ভৱ নাছিল । মোক ভালদৰেই বুজাই কৈছিল । আন এজনী মুছলমান ছোৱালীয়ে মোক ভালপাইছিল । কিন্তু সমাজৰ এই বাধাৰ বাবেই কথাটো খুলি ক'ব পৰা নাছিল । এসময়ত মদ্যপান আমাৰ অঞ্চলত নিষিদ্ধ আছিল । আজি সেইটো নাই । গাহৰীৰ মাংস খোৱাৰ অপৰাধত দুজন ব্যক্তিক মন্দিৰত সুমাবলৈ নিদিছিল । এতিয়া ৫০% কলিতা মানুহে গাহৰী খায় । বজাৰত মুছলমানে হালাল কৰা ছাগলী খায় । আজিৰ পৰা প্ৰায় ৪০ বছৰ মান আগৰ দুটা ঘটনা আজি ক'ম । এটা হ'ল মোৰ আতাৰ । আতা মানে ককাদেউতা । মোৰ বাবাৰ (দেউতাৰ) কাকা (খুড়া) । মোৰ আতাহঁত ৫ ভাই আছিল ।৪ জন অশিক্ষিত বুলি ক'ব পাৰি । সৰুজন দশম শ্ৰেণীলৈকে পঢ়া । আমাৰ অঞ্চলত তেওঁ প্ৰথম মুর্গী/ কুকুৰাৰ মাংস খোৱা ব্যক্তি । তাৰ বাবে বামুণ মাতি প্ৰায়চিত্ত কৰাইছিল । তেওঁ তেতিয়া অলপ বলিয়া আছিল । প্ৰায়চিত্তৰ সময়ত বামুণক কৈছিল "এবাৰেই প্ৰায়চিত্ত কৰাব যেন পিছত আকৌ খাব পাৰোঁ" । এতিয়া আমাৰ অঞ্চলৰ ৯৯% কলিতা মানুহে কুকুৰাৰ মাংস খায় । অৱশেষত সম্পূর্ণৰূপে পগলাহৈ তেওঁ মৰি থাকিল । তেওঁ ইংৰাজীত পাকৈত আছিল । ফুটবল খেলত পাকৈত আছিল । দুভৰিতে আছিল যাদু । মানুহজন পগলা হোৱাৰ কাৰণ হ'ল- তেওঁ বৰপেটাত চাকৰী কৰিছিল । বাকী চাৰিজন ভাই কৃষক । তাতে প্ৰেমত পৰিলে এজনী ৰাজবংশী ছোৱালীৰ । সামাজিক বাধাৰ বাবে বিয়া কৰিব নোৱাৰি পগলা হ'ল । বর্তমান আমাৰ গাঁওত ৭/৮ জনী ৰাজবংশী নাৰী আছে । মই নিজেও ৰাজবংশী বিয়া কৰাইছোঁ । ঘটনা ২: আমাৰ ওচৰৰ গাঁওৰ এজন ব্যক্তি । সিয়ো বাহিৰত চাকৰি কৰিছিল । তাতে এজনী ছোৱালীক ভালপাইছিল । কলিতা ছোৱালী । তথাপিও এই অঞ্চলৰ কলিতা সমাজৰ মুখীয়াল জনৰ আদেশ মর্মে বিয়া পাতিব নোৱাৰিলে । তেওঁৰ ভাষ্য আছিল এয়া যে "আমি বৰকলিতা, সিহঁত সৰুকলিতা" । এতিয়া সেই মুখীয়াল ব্যক্তিজন নাই । থকাহ'লে খুব ভালপালোঁহেঁতেন । তেওঁৰ নাতি দেৱজিৎ মজুমদাৰ । অসমীয়া ছবি জগতৰ অভিনেতা । দেৱজিৎ মজুমদাৰে বিয়া পাতিছে মুছলমান ছোৱালীক । কেতিয়াবা গাঁওৰ ঘৰলৈও আহে । ডাঙৰ মানুহ হোৱা বাবে কোনেও একো ক'ব নোৱাৰে । আমাৰ দৰে সৰু মানুহ হোৱাহ'লে কথাটো বেলেগ দিশলৈ গ'লহেঁতেন । যিয়েই নহওঁক ৪০ বছৰ আগৰ সমাজখন এতিয়া নাই । এতিয়া আমাৰ কলিতা ল'ৰাই ৰাজবংশী, নাথ, বড়ো, ৰাভা, গাৰো, নেপালী আদি জাতিৰ ছোৱালীক বিয়া পাতিব পাৰে । কলিতা ছোৱালীও বিভিন্ন জাতিৰ ল'ৰাৰ লগত সামাজিক ভাবেই বিয়াহৈ আছে । মুছলমান বা খ্ৰীষ্টানৰ ক্ষেত্ৰত এতিয়াও গ্ৰাম্যাঞ্চলত নিষেধাজ্ঞা আছে । হয়তো ৪০/৫০ বছৰ পিছত এয়াও নহোৱা হ'ব ।\n• এই সহরের আমি একজন দুর্ভিক্ষ সদাগর •\nআমার সাৰ্টের নিচদিয়ে\nটোপটোপ করে রক্ত ঝ'ড়ে\nএই সহরের আমি একজন দুর্ভিক্ষ সদাগর\nহলুধ হয়ে উঠে আমার দুখ্যের চাঁদ\nরক্তের বিন্দুগুলি লবনের মতো স্বাদ\nবুকের বিষাদগুলি সবুজ\nএই সহর ছিল আমার\nমাতাল রাতের গান\nএখন গানগুলিও ধানের পাতান\nএই সহরে সন্ধ্যা সন্ধ্যা\nদুষ্টু মেয়ের মিষ্টি হাঁসি\nএই সহরের পথ\nসাপের মতো আঁকা-বাঁকা\nসাৰ্টের ভেতর পৰ্যন্ত প্রবেশ করে\nদংশন করে কইলজা\nএই সহরের আমি একজন\nদুর্ভিক্ষ সদাগর !\nতোমার ও আমার মধ্যে তবু\nপ্রেমের সম্পর্ক অনেক\nযখন থেকে আমার\nজীবনের সাথে অরি\nতখন থেকেই আমি\nমদিরার প্রেমে পরি !\nফাগুন না আগুন"\nতোৰ চুল উড়া হাওয়াৰ\nহামাৰ মনে লাগাই দেলি তুই\nকিসেৰ আগুন !\nআগুনতো জ্বলে ছাই হয়ে যাবেক\nফাগুনতো চলি চৈত্ৰ আসিবেক\nআৰ তুই লাগাই দেওয়া\nনা নিভাইতে পাৰবি\nনা জ্বলাই ৰাখতে পাৰবি\nখালি পুৰি পুৰি ছাই হয়ে যাবি\nআৰ তুই দূৰ সে খিলখিল হাঁসি দেইকে\nমুঁই ফাগুন না আগুন !\nতোৰ দিল মে মুঁই ভি\nবদনেৰ দাগ ধুই দেলে চাফা\nদিলেৰ দাগ কিকৰে মিটাইবি\nযেই দিন সে\nতোৰ নেয়না মে কাজল\nঐ দিন সে\nহামাৰ ছাতিটা ঘায়ল\nফাগুনেৰ হাওয়ায় উড়ে তোৰ চুল\nতুয়ে হামাৰ জীবনেৰ মূল\nবাদ দেলি কবিতাৰ ভাষা\nপ্ৰাণেৰ কথা খুলকে বলি\nতোৰ দিল টা দে\nহামাৰ দিল টা নে\nঅ' অ' অ'\nহামাৰ দিলটা নেইকে\nতুই আবাৰ কি কৰবিক\nতোৰ দেহাৰ ভাঁজত\nহামাৰ বুকে আগুন\nতোৰ বদন মে\nমুঁই ভি লাগাই দেবি আগ ৰে... !\nসোণকোষেৰ পাৰেৰ সপোনগুলান\nনামিয়া আসিয়া আসিয়া\nঝুলিয়া ৰ'য়া আছে\nতামস নদীৰ পাৰঘাটত\nতোৰ নষ্ট হাঁসি\nপাৰহোয়া আসিয়া আসিয়া\nউটেৰ মতো গলা মেলিয়া\nনামিয়া আইসে আকটা\nসপোন থাকে মানে\nসপোন ভাঙিয়া গেইলে\nগানগুলা ধানেৰ পতান\nসপোন ভাঙিয়া যাৱাৰ আগতে\nবিঃদ্ৰঃ ১ - "আখান নদীত দুইবাৰ গাওধুৱা নাযায়"\nবিঃ দ্ৰঃ ২ -\nতুই পাসুৰিয়া গেছিস । কিন্তু মুঁই পাসুৰুং নাই । আজি আমাৰ যুগ্ম জীবনেৰ চতুৰ্থ বছৰ । তোক দিবাৰতো\nমোৰ কিছুই নাই । এই কবিতাটাকে নে ।\nআৰ্ ....... আৰ্ ....... আৰ্ .......\nআৰ্ কি কৰিস, কৰিস যা !\nকবিতাটা ধুইয়া পানী খা ! B-)\nবড়াই ফৈল্ছেনা কিচ্ছাৰ চেংৰী\nবাইৰ্ষাৰ শেষত মোৰ কথা মনত\nপৈৰ্ছেনা কিচ্ছাৰ চেংৰী\nতোৰ বুকেৰ নিজানত\nমুঁই জানুং, -\nবাইৰ্ষা ভোলানাথেৰ ভূঁই ৰুয়া\nআল্সিয়া তোৰ এই দেহা\nঅল্পখানিক দুখ্যো পাইলেয়\nগালে-মুখে ফলে বড়াই-জেদ\nপাছে তুই কী জানিসনা কিচ্ছাৰ চেংৰী\nমোৰ বুকত কি ফুল ফুলে\n(ভয় লাগে - তোক\nযুদি কাড়িয়া নেয় অন্যয় !)\nবড়াই বড়াই খেলাছিলেং আমা\nতুই পাকা বড়াই\nমুঁই অ'ৰে পহৰাদাৰ\nআৰ্ আকদিন ৰাজাৰ বেটায় ছিঙাবাৰ চাওয়াতে\nমুঁই যে হাতে-ঠেঙে ফৰ্কাছিলুং অ'ক\nবেছেৰা ৰাজাৰ বেটা !\nআক দিব্যি, দুই দিব্যি\nতিন দিব্যি খায়া -\nঅ'য় যে আৰ্ কুনোদিনে নাহোছিল আমাৰ বড়াই খেলাৰ লগ\nতাৰপৰে তুই খুব কান্দিলি কিচ্ছাৰ চেংৰী\nচোঁখত ফুলালি মস্ত বড়াই দুইটা\nবুকত আখান বড়াই-বাগান\nআৰ্ তখনেৰ থাকিয়ায় মুঁই\nআকঝাপা কাঁটা হোয়া বাছিয়া\nআছুং কিচ্ছাৰ চেংৰী\nতোৰ বুকেৰ বড়াই-বাগানত\n* মূল : ৰুবুল দাস\n* বুলিবদল : কন্দৰ্পজিৎ কল্লোল\nলং ড্ৰাইভত ৰবীন্দ্ৰনাথ\nলং ড্ৰাইভত বিৰাইছে\nঅ'কে সেলাম ঠুকছে\nঘাটাৰ পাশেৰ গাছগুলায় ।\nবুড়া পাহাড়েৰ পাথৰগুলায় ।\nৰবীন্দ্ৰনাথেৰ ঠোঁটত সিগেৰেট, গত ৰাইতেৰ নেশাৰ খানিকটা দুইচোঁখেৰ আবেশত\nপথ চলতি লোকগুলায় দেখে ৰবীন্দ্ৰনাথেৰ এলটো কাৰ,\nবেপৰোয়া চাল চলন\nঐ যে , কাণত মোবাইল নিয়া ড্ৰাইভিং সিটত ৰবীন্দ্ৰনাথ,\nকাৰেৰ স্টিৰিওতে ধুমধাম\nট্ৰাফিক জ্যামত মন্থৰ ৰবীন্দ্ৰনাথেৰ গাড়ী\nমালিগাঁওয়েৰ আকটা ধাবাত থামিয়া যায় ৰবীন্দ্ৰনাথেৰ কাৰ,\nধাবাৰ ভিতৰাত আকটা ইন্টাৰভ্যুৰ আশাত নীলিম কুমাৰ\nকাউণ্টাৰত দুই প্লেট পৰ্ক,\nআৰ্ আকটা ব্লেন্ডাৰস প্ৰাইড\nফুল অৰ্ডাৰ দিয়া\nসিট টানিয়া বসিয়াপড়ে ৰবীন্দ্ৰনাথ,\nবিস্মিত নীলিম কুমাৰ,\nদুইপেগ টানিয়া কয়,\nদাদা, আকটা কবিতা শুনান\nধুৰ কবিতা !!\nবিৰক্তিতে মুখ কোঁচায় ৰবীন্দ্ৰনাথ ।\nদুনিয়াতে যত্তসব টাকাৰ\nতাৰ থাকিয়া কোন এই ৰাজ্যত\nকী কিছু ম্যানেজ কৰা যাইবে,\nএন আৰ এইচ এমেৰ বাজাৰ\nশুনছুং বেশ ভালা\nবৈন্যাৰ ঠিকাতেও বুলে অঢেল\nপি ডাব্লিউ ডি-ৰ খবৰ কি, পেপাৰেৰ বিজনেসও মন্দ\nআশ্চৰ্যচকিত হৈয়া যায় নীলিম\nএ কি কৈছে ৰবীন্দ্ৰনাথ !\nকি কৈছে এইগুলা ?\nএই কী ঐ ৰবীন্দ্ৰনাথ\nযায় কবিতা লেখছিলেক,\nগীতাঞ্জলি, দ্য সং অফাৰিংস\n‘মানুষেৰ প্ৰতি বিশ্বাস\nহাৰানো পাপ !’\nআঁহঃ ! কি পৰিবৰ্তন,\nবেশ ! বেশ!\nমুড অফ হয়ে যায় ৰবীন্দ্ৰনাথেৰ ।\nকিসেৰ কবিতা !\nএই পাগলে কয় কি !\nছাড়েকতো তোৰ প্ৰলাপ,\nকবিতাতে কী কিছু পাল্টায় ?\nকল্পনাৰসিকেৰ বাজে কালচাৰ! কাৰ জন্যে কবিতা ?\nনিৰন্ন মানুষেৰ পেট নাভৰে কবিতাতে\nবেশ্যাগুলায় কাবিতা লেখে ভদ্ৰ মানুষেৰ,\nবৈন্যাত ধোওয়া ধেমাজী কবিতা লেখে ৰাজনীতিৰ মানুষেৰ\nসংঘৰ্ষত নিহতেৰ আত্মীয়গুলায় লেখে\nবিব্ৰত, বিমূঢ় নীলিম\nকুমাৰক ছাড়িয়া চলিয়া আসে ৰবীন্দ্ৰনাথ ।\nআৰোও ড্ৰাইভিঙত ৰবীন্দ্ৰনাথ\nএইবাৰ ৰবীন্দ্ৰনাথেৰ ঠোঁটত শিস,\nব্ৰেক মাৰে, স্পীড বাড়ায়\nধীৰে ধীৰে খুলিয়া যায়\nভিজিয়া আইসে ৰবীন্দ্ৰনাথেৰ\nঘাটাৰ পাশত খাড়া কৰায় গাড়ী\nস্টিয়াৰিঙত মুখ ৰাখিয়া হুঁ হুঁ\nকৰিয়া কান্দে ৰবীন্দ্ৰনাথ,\nহুঁ হুঁ কৰিয়া কান্দে,\nহুঁ হুঁ কৰিয়া কান্দে\nকেনে কান্দে ৰবীন্দ্ৰনাথ ?\nকেনে কান্দে, কেনে কান্দে\nএতোদিন কী তাহৈলে ৰবীন্দ্ৰনাথ আকলা আছিলেক, নিৰ্বাসিত আছিলেক,\nআছিলেক বিপন্ন আৰ্ ক্লান্ত !\nমৰিয়া যাওয়া ৰবীন্দ্ৰনাথ\nকুঠৈৰ থাকিয়া আসছিলেক,\nকুঠৈ কাটায়ছিলেক দিনগুলান, কি খাছিলেক,\nকুঠৈ ঘূমাইছিলেক এতোদিন\nকী বিশ্বকবি কবিতা লেখছিলেক,\nআড্ডাতে কী আছিলেক অ'য়\nপড়ছিলেক খবৰেৰ কাগজ, ধৰ্ষণ বলাৎকাৰেৰ ছবিৰগুলান কী অ'ৰ সকালবেলাগুলানত গিলছিলেক ?\nগত ৰাইতে স্বপ্নত ৰবীন্দ্ৰনাথ,\nলং ড্ৰাইভত ৰবীন্দ্ৰনাথ,\nঘাটৰ পাশত গাড়ী খাড়া কৰিয়া কান্দিছিলেক\nপথ চলতি লোকগুলায় দেখছিলেক ঐ দৃশ্য,\nসিনেমাৰ মতো পাৰ হৈয়া যাচ্ছিলেক ঐ দৃশ্য\nআৰ্ মিলিয়া যাচ্ছিলেক ৰবীন্দ্ৰনাথ\nলং ড্ৰাইভে আসছিলেক\nআৰ্ ঘাটাৰ পাশেৰ গাছগুলায়,\nঅ'ক সেলাম ঠুকছিল\nসাৰা ৰাইত ধৰিয়া\nলং ড্ৰাইভত আসছিলেক\nআৰ্ ভোৰবেলা চলিয়া গেছিলেক\nআৰো কী কুনোদিন আসিবেক,\n* মূল : বিকাশজ্যোতি শইকীয়া\nযেঠেই যাং অ'ঠেই নিযা যাং\nমুঁই নষ্ট শিব\nসতী, যেঠেই যাং অ'ঠেই নিযা যাং\nসতী, তুই কি বুজবি\nমোৰ বুকেৰ ব্যেথা\nমোৰ বুকেৰ জ্বালা\nসতী, তুই হীনতাত টান দেং\nধোঙা আৰ্ ধোঙা\nধোঙাৰ মৈদ্ধত ডুবিয়া\nতোৰ শৰীৰেৰ ছবি আকাং\nছিলিমত টান দেং\nধোঙাৰ মৈদ্ধত নিজকে হাৰাং\nতোৰ বাপ দক্ষ মহাৰাজ\nকি বাল বুজিব মোৰ মনেৰ কথা\nমুঁই জামাই তো ধঙুআ\nদুখ্য লাইগলে ছিলিমতে দেং টান\nতাৰ পৰেও সতী তোক\nতোকেই মুঁই ভালাপাং\nযায যি চায়\nতাকেয় দেং বুক উজৰিয়া\nদিয়া দিয়া নিস্ব\nনিজেৰ কিছুই নাই\nকৈলাসত তুই নাই\nতুই এলা আকটা শ\nমুঁই অৰেয় বেআলো\nবেআলোত মাতাল হং\nঘাৰত তুলুং তোৰ মৃতদেহ\nতোৰ শাখা খসে খসুক\nতোৰ নাক পৰে পৰুক\nতোৰ কাণ ছিড়ে ছিড়ুক\nতোৰ মাধা ভাঙে ভাঙুক\nখালি তোৰ কইল্জাটা থাইকেলয় হয়\nযাক মুঁই ভালাপাং\nযাৰ জৈন্যে মুঁই\nদিন আৰ ৰাইত কাটাং\n"তোৰ প্ৰেমত মুঁই কুন\nবালেশ্ব বাল হৰিদাস পাল"\nৰাইত ৰাইত আগুন জ্বলে\nআগুন জ্বলে না নিমে !\nফাগুন ফাগুন চোঁখত আগুন\nআগুনতো বুকেৰ ভিতৰাত\nআৰ কি বাল পুৰিব মোক\nমুঁই তুঁসেৰ ছাই\nতুই ওৰে বালাই\nমুঁই ৰাইতেৰ আন্ধাৰ\nতুই ওৰে নিষাদ গান্ধাৰ\nধুৰ কি প্ৰেম\nপ্ৰেম আকটা উড়িয়া থাকা\n"সত্যি সত্যি আমি তোকে ভালবাসি"\nপ্ৰেম - ভালাপাওয়া\nতোৰ জন্যেই বাজাং মুঁই\nৰাইত ৰাইত কৰুণ বাঁসী\nপ্ৰেমৰ নিসা বাঢ়িল\nআৰ্ মুঁই মুঁই\nতুই মোক নাবুজিলি কুনোদিলে\nঐজন্যেয় মুঁই মদ খাং\nৰাইত ৰাইত ভাঙা দোতৰা বাজাং\nতুই হয়তো ভাবিস\nতোৰ প্ৰেমত মুঁই কুন\nবালেশ্ব বাল হৰিদাস পাল !\nআৰ্ ডিঙা মেলা বাইচাৰেৰ অলিখিত কাহিনী\nমুঁই ঘাটত বসিয়া দেখিয়া থাকুং....\nফাল্গুনী হাওয়াত ঘাটা ছাড়িয়া\nবেঘাটাত যায় তোৰ ডিঙা\nতোৰ ভাঙা কাঠেৰ বৈঠা\nতোৰ ভাঙা বুকেৰ ক্ৰন্দন\nকাক বিছৰিয়া যাইস\nকাৰ ঘাটত বসিয়া\nমুঁই ঘাটত বসিয়া দেখিয়া থাকুং\nৰূপকথাৰ ডানা মেলিয়া উড়িয়া যাং\nকিচ্ছাৰ মতোন কৰিয়া\nধূসৰ ধূসৰ ৰাত্তিৰ আগুন\nবুকত উড়ে উদাসী ফাগুন\nকাক দেখিস বাইচাৰ ভাই\nকাৰ জৈন্যে অপেক্ষাত দিন কাটাইস\nতোৰ ডিঙা উজিয়াও যায়\nতোৰ ডিঙা ভাইটায়াও যায়\nকিন্তু বিছৰিয়া নাপায় জিৰাবাৰ ঘাট\nতোক বৰিবাৰ জৈন্যে চাইলন বাতি ধৰিয়া নাইসে\nকুনো ৰূপকথাৰ ৰাজকুমাৰী\nতোৰ ডিঙাত কয় হাঁটু জল\nজল না অশ্ৰুৰ কলবল্\nকিচ্ছাৰ ৰাজকুমাৰীৰ সপোন বান্দিস বুকত\nআৰ্ মেলিয়া দিস ডিঙা\nডিঙা যায় আৰ্ যায়\nৰাজকুমাৰী বসিয়া থাকা\nবিছৰিয়া নাপায় !\n• সৰিয়া পৰা আকটা গেলাস •\nসৰিয়া পৰা আকটা গেলাস\nটুকুৰা টুকুৰি কাঁয়েচ\nআৰ্ নেয়া বছৰ\nকথাগুলা মুঁই নিজেই নুবুজুং\nআৰ্ তোক তে কি\nকুঁআশাৰ আঁৰালত লুকিয়া থাকা মোৰ অতীত\nশীতেৰ টোপাগুলানত মিসল হোয়া যাওয়া দুইটোপা চোঁখেৰ জল\nআৰ্ তোৰ চোঁখেৰ কাজল\nকথাগুলা আন্ধাৰকো কোবাৰ পাং নাই\nআৰ্ তোক তে কি কৈম\nজলকুমাৰীয়ে কাপুৰ বদলায়\nভেবা লাগিয়া দেখিয়া ৰয়\nবৰ্‌শীত যুদি মাছেৰ বদল সাপ ধৰে\nসাপে যুদি মোক দংশন কৰে\nঐখান যুদি ঢোৰা সাপ হয়\nকথাগুলান কালিঘুঁকিৰ গোলাৰ\nকথাগুলান হিজ্‌লা পাতাৰ থাকিয়া সৰা\nআকদিন হিজলটাৰ তলত বসিয়া\nতোৰ জৈন্যে চিঠি লেখ্‌ছিলুং\nআমাৰ ৰক্তয় কুনোদিনেও নালেখিব প্ৰেমেৰ পত্ৰ\nযেঠেই লাগিয়া থকা\nদিনগুলান কঠিন হবো\nনেটত আবদ্ধ হবো\nনিষিদ্ধ ৰাত্তিৰ আল্লাপ\nকথাগুলান মৰা শগুণেৰ নিনাদ\nমুঁই নিজেই নাবুজুং\nআৰ্ তোক তে কি বুজাইম !\n• মিছ ওর্ল্ড ঐশ্বর্য ৰায় •\n(উছর্গা : বিশ্বৰ সগ্ নির্যাতিতা মহিলাৰ\nযেগুলান দুর্ভোগেৰ বলি হৈল খালী নাৰী হোআৰ জৈন্যে)\nতুই ঐশ্বর্য ৰায়\nচেংৰা ছাওয়াৰ বেৰাত ঝুলিয়া থাকা তোৰ পোষ্টাৰ\nফটোজেনিক তোৰ চেহেৰাৰ ঐ নৰম হাঁসি\nকতো দামদিয়া বিক্ৰী কৰ্‌লি তুই\nকতো দামদিয়া ।\nঅন্ধ্ৰত ভূমিহীন কিৰ্ষকে আত্মহত্যা কৰে\nভোকত মাগী হয়\nমোৰ গাঁওয়েৰ মণিমালা কবিতা\nবলৎকাৰ কৰা হয়—\nবলৎকাৰ কৰা হয়\nমোৰ দেশেৰ ৰাজুবৈনীমাইক\nঅথোচো টিভিৰ পর্দাত\nঝিল্‌কিয়া উঠে তোৰ\nকাৰ নির্দেশত ঐশ্বর্য\nকোয়া দিবাৰ পাইস তুই\n'জো চাহে হো যায়ে কোকা-কোলা এনজয়'\nতুই বিক্ৰী কৰ্ছিস\nবহুজাতিক কোম্পানীৰ বেডৰুমত তুই\nআবাদেৰ পাথাৰত আমেৰিকাৰ ইন্দুৰ মেলিয়া দিস তুই\nঐজৈন্তে হয়তো তোৰ\nসমাজ সেবাৰ নাম\nঐশ্বর্য, আমা ঘিণ্ণা কৰুং তোৰ সৌন্দর্যক\nকেনে গোলাম হোয়া\n'জো চাহে হো যায়ে\nকাটেয়া যাইসতো তুই বাঁহজনী অথবা চৰাইপুঙত\nবানাৰ সমায়ত মথাউৰিৰ আশ্ৰয় শিবিৰত\nসৈন্দাভ্ৰমণত আসিস আকবাৰ\nগোসাঁইগাঁও অথবা কঁচুগাঁৱত\nঢকুআখানা অথবা ধেমাজিৰ কির্ষক আকজনেৰ বাড়ীত আকসাঁজ খায়া যাইস\nতাৰ পৰে শুনিম\nতুই কেমনকৰিয়া কৈস\nপত্থম বিশ্বৰ মোজেইক মজিয়াত\nতোক নাচিবাৰ দিলেয় নাচিবাৰ লাইগ্‌বো 'নিমুৰা নিমুৰা'\nঢালিয়া দিবাৰ লাইগ্‌বো উমাক\nগেলাস ভৰেয়া হুইস্কী\nতুই খাওয়াৰ কথা কৈস\nঅথোচো তুই নাজানিস\nকেমনকৰিয়া পানী পানী বুলিয়া\nবেদুইন হয় ৰাজস্থানেৰ অবোধ বাচ্ছা\nএৰ্ পৰেও পাবিনা\nপাবিনা তুই কোবাৰ\nৰাজুবৈনীমাই ৰেশমী মণিমালাগুলানেৰ চোঁখত চোঁখ থোয়া\n'জো চাহে হো যায়ে কোকা-কোলা এনজয়' ।\nমূল : হিমাংশু প্ৰসাদ দাস\nফোন - 9707015496\nকামতাপুৰী ৰাওবদল :


কৃষিবিজ্ঞানৰ প্রাসঙ্গিকতাঃ — Vikaspedia\nকৃষিক “ইণ্ডাস্ট্রি”লৈ পৰিনত কৰিব লাগিব:\nআজিৰ কৃষিবিজ্ঞানীয়ে ব্যুৰক্রেটক সঠিক ভাৱে বুজাব পাৰিব লাগিব:\nআপুনি পৰিধান কৰা জোতাযোৰ হয়তো এয়াৰ কণ্ডিছনযুক্ত শ্ব’ৰুমৰ পৰা ক্ৰয় কৰিছে, কিন্তু দুপৰীয়াৰ সাঁজত গ্ৰহণ কৰা শাকৰ তৰকাৰীৰ বাবে পাচলিখিনি আনিছে ৰাস্তাৰ কাষৰ মানুহৰ থু-খেকাৰ আৰু বেমাৰৰ বীজাণু উৰি থকা ঠাইখিনিত অকনমান ঠাই উলিয়াই বহি থকা বেপাৰীজনৰ পৰা- এয়াই হ’ল এজন কৃষক আৰু গৰিষ্ঠসংখ্যক ভাৰতীয় গ্রাহকৰ ভাগ্য। পালমপুৰস্থিত হিমাচল প্ৰদেশ কৃষি বিশ্ববিদ্যালয়ত ১১-২০ জুন ২০১২ত অনুষ্ঠিত এক উদ্যান শস্য বিষয়ক প্ৰশিক্ষণত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ আহি মুখা-মুখি হোৱা এজন প্ৰশিক্ষকৰ পাৱাৰ পইন্টৰ এখন বিবেক জোকাৰি যোৱা শ্লাইড। ভাৰতৰ ১১খন ৰাজ্যৰ ২৫জন বিশেষজ্ঞই প্ৰশিক্ষণ লবলৈ আহি পৰস্পৰৰ মাজত মত বিনিময় কৰি গম পালোঁ যে কৃষি বিষয়ক সমস্যাসমূহ সমগ্ৰ ভাৰততেই একে।\nতেতিয়াহে আজিৰ প্ৰজন্ম কৃষিৰ প্ৰতি মনোযোগী হ’ব। আজিৰ পৰা পঞ্চাশ বছৰৰ আগতে ছোৱালীক ল’ৰা এজনলৈ বিয়া দিয়াৰ আগতে খেতিমাটি কিমান আছে সেয়া বিচাৰ কৰা হৈছিল, কিন্তু আজিৰ দিনত খেতিমাটি থকা ল’ৰালৈ ছোৱালী উলিয়াই দিবলৈ কোনেও নিবিচাৰে; মানুহৰ চিন্তাধাৰাৰ ইমান পৰিৱৰ্তন কিয় আৰু কেনেকৈ হ’ল? এবিঘা মাটিত ব্যৱসায় কৰিলে যিমান লাভ হয়, খেতি কৰিলে সিমান নহয়, কিয়? গতিকে আজিৰ কৃষি বিজ্ঞানৰ সম্মুখত এয়াই ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বান ।\nকৃষকক সঠিককৈ পৰিচালনা কৰিব পাৰিব লাগিব, এতিয়া কৃষিবিজ্ঞান পথাৰৰ উৎপাদনতেই সীমাবদ্ধ নাথাকি, “চেকেণ্ডাৰী এগ্রিকালচাৰ” মানে “উৎপাদন পশ্চ্যাৎ সংৰক্ষণ”ত গুৰুত্ব দিব লাগিব, গৱেষণাবোৰো জাৰ্নেলত আবদ্ধ নাথাকি বাস্তৱসন্মত হ’ব লাগিব। কৃষক, কৃষিবিষয়া আৰু কৃষিব্যৱসায়ী তিনিওজন জীৱিকাৰ খাতিৰত পৰস্পৰ নিৰ্ভৰশীল। তিনিওজন সৎ হ’লে সমাজৰ প্ৰগতি হ’ব। বৰ্তমান সমাজত ছদ্মবেশী কৃষক, কৃষিবিজ্ঞানী আৰু অসাধু ব্যৱসায়ীৰ পয়োভৰ বাঢ়িছে, ফলত প্ৰকৃত কৃষক বলিৰ পঠা সৎ কৃষিবিজ্ঞানী বদনামৰ ভাগী হৈছে। যিকোনো অনুদান লাভৰ বাবে প্ৰকৃত কৃষকৰ সময় আৰু জ্ঞানৰ অভাৱ। ছদ্মবেশী কৃষকে সৎ কৃষিবিষয়াৰ পকেটত জোৰ কৰি কমিছন ভৰাই হলেও অনুদান কাঢ়ি লয়। ছদ্মবেশী কৃষকে চিঞৰিলেই বৈদ্যুতিন আৰু ছপা প্ৰচাৰ মাধ্যমৰ ক্ষুধাতুৰ কিছুলোকে মছলা বিচাৰি পায় (সকলোকে কোৱা নাই, ভুল নুবুজিব- বিনম্ৰ অনুৰোধ)।\n(উৎসঃ সাহিত্য ডট অৰ্গ, ৰুদ্ৰ নাৰায়ণ বৰকাকতি)।


নিবিদাৰ বাকচ খোলাই নাই; কেইবাটাও কাম সম্পূৰ্ণ কৰি আজৰি হৈ আছে “ক্ষমতাশালী” পক্ষ\nকংগ্ৰেছৰ দিনতকৈও ভয়ংকৰ দুৰ্নীতি : নিবিদা প্ৰক্ৰিয়া চলি থাকোতেই কেইবাটাও কাম সম্পূৰ্ণ জলসিঞ্চন বিভাগত\nনিবিদাৰ প্ৰ-পত্ৰ জমা দিয়া বাকচ খোলাই নাই; কেইবাটাও কাম সম্পূৰ্ণ কৰি আজৰি হৈ আছে “ক্ষমতাশালী” পক্ষ\nগুৱাহাটী , June 8, 2019 4:59 pm\nজলসিঞ্চন বিভাগৰ দুৰ্নীতি উদঙাই আছাম পাব্লিক ৱৰ্কছৰ সংবাদমেল। ৬ জুন, ২০১৯ত।\nচৰকাৰী কাম-কাজৰ লেহেমীয়া গতিৰ খবৰে অসমত সাধাৰণতেই বাতৰিৰ শিৰোনাম দখল কৰি থাকে। কিন্তু এইখন অসমতেই এটা চৰকাৰী বিভাগত বিভাগীয় জাননীৰ আগতেই কাম সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ খবৰে সকলোকে আচৰিত কৰিছে।\nঅসম চৰকাৰৰ জলসিঞ্চন বিভাগত ঘটিছে এনে ঘটনা। বিভাগটোৰ অধীনত কেইবাটাও কামৰ বাবে নিবিদা আহ্বান হৈছিল যদিও নিবিদাৰ প্ৰ-পত্ৰ জমা দিয়া বাকচ নোখোলোতেই ইয়াৰে বহু কেইটা কাম সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ তথ্য আমাৰ হাতত পৰিছে।\n৮ জুনত আছাম পাব্লিক ৱৰ্কছে গুৱাহাটীৰ গৌৰী সদনত এখন সংবাদমেলযোগে এই সমগ্ৰ ঘটনা পোহৰলৈ আনে। সংগঠনটোৱে জানিবলৈ দিয়া মতে যোৱা ২৭ মে’ত জলসিঞ্চন বিভাগৰ গুৱাহাটী সংমণ্ডলে GDI/QT/50/Pt-V/327 নম্বৰৰ বিজ্ঞাপনযোগে ১৫টা কামৰ বাবে নিবিদা আহ্বান কৰিছিল। নিবিদাৰ মুঠ ধাৰ্য্য ধনৰ পৰিমাণ আছিল ১,৪৯,১১,৯৮০.০০ টকা।\nসেই নিবিদাৰ প্ৰ-পত্ৰ জমা দিয়া বাকচ খোলা হ’ব অহা ১০ জুন তাৰিখে বিয়লি ৩ বজাত। নিয়ম অনুসৰি তাৰ পাছতহে যোগ্যজনে নিবিদা লাভ কৰিব আৰু কাম আৰম্ভ হ’ব। কিন্তু অসম চৰকাৰৰ এই বিভাগটোত নিবিদাৰ বাকচ খোলাৰ পূৰ্বে নিবিদাত উল্লেখ থকা ৫টা কাম ইতিমধ্যে সম্পূৰ্ণ হোৱা বুলি অসম পাব্লিক ৱৰ্কছে সংবাদমেলখনত তথ্যসহ প্ৰকাশ কৰিছে।\nসংগঠনটোৱে জনোৱা মতে বিভাগটোৰ গুৱাহাটী সংমণ্ডলৰ কাৰ্য্যবাহী অভিযন্তা মনেশ্বৰ ডেকাৰ নেতৃত্বতে এনে কামসমূহ চলি আছে। বিশেষ ক্ষমতাৰে ক্ষমতাশালী হৈ মনেশ্বৰ ডেকা এতিয়া জলসিঞ্চন বিভাগত ‘উঠি ৰজা বহি ৰজা’ হোৱা বুলি সংবাদমেলত আসাম পাব্লিক ৱৰ্কছৰ সাধাৰণ সম্পাদক ধ্ৰুৱজ্যোতি তালুকদাৰে জানিবলৈ দিয়ে।\n‘গুৱাহাটী সংমণ্ডলৰ কাৰ্য্যবাহী অভিযন্তাৰ চকীখনত বহিয়েই মনেশ্বৰ ডেকাই দুৰ্নীতিৰ হাতোৰা মেলি বিভিন্ন ঠিকা-ঠুকুলি কোনো নিবিদা অবিহনে নিজৰ পচন্দৰ মানুহৰ হতুৱাই কৰোৱা আৰম্ভ কৰে। মেৰামতিৰ পৰা যোগানলৈ বিভাগীয় নীতি-নিয়মক ভৰিৰে মোহাৰি কাকো কেৰেপ নকৰাকৈ সকলোতে হাতোৰা মেলে’, অসম পাব্লিক ৱৰ্কছৰ সাধাৰণ সম্পাদক ধ্ৰুৱজ্যোতি তালুকদাৰে সংবাদমেলত কয়।\nউল্লেখ্য যে, আহ্বান কৰা নিবিদাৰ বিজ্ঞাপনত উল্লেখ থকা ১৫টা কামৰ ভিতৰত ইতিমধ্যেই কাম সম্পূৰ্ণ হোৱা পাঁচটা কামৰ বিৱৰণ এনেধৰেণৰ- ১) M & R works of Renovation of various officer’s rooms, Chief Engineer’s (Irrigation) Office Building at Chandmari , Guwahati- 03 (ধাৰ্য্য ধনৰ পৰিমাণ ৯,৫৮,৪৯০.০০ টকা),\n২) M & R works for Renovation of Foreman Quarter at Chandmari, Irrigation Colony for the year 2018-19 (ধাৰ্য্য ধনৰ পৰিমাণ ৬,৩৮,৬২০ টকা)\n৩) M & R works for protection wall of Ladies toilet at Chief Engineer’s Office Building, Irrigation, Chandmari, Guwahati- 03 (ধাৰ্য্য ধনৰ পৰিমাণ ১,৫১,৬০০.০০ টকা)।\n৪) M & R works for Renovation of Doors, Windows and internal water supply of Ladies toilet at Chief Engineer’s Office Building, Irrigation, Chandmari , Guwahati- 03 (ধাৰ্য্য ধনৰ পৰিমাণ ১,৪৮,৩৩৪.০০ টকা)\n৫) M & R works to Construction of sanitary latrine and septic tank, approacj road etc. at Chandmari section, Irrigation. ((ধাৰ্য্য ধনৰ পৰিমাণ ৬,৩৯,৫৭৬.০০ টকা)।\nআসাম পাব্লিক ৱৰ্কছৰ দাবী, মনেশ্বৰ ডেকা নামৰ গুৱাহাটী সংমণ্ডলৰ কাৰ্য্যবাহী অভিযন্তাজনে নিজৰ মানুহৰ হতুৱাই এই কামসমূহ সম্পূৰ্ণ কৰিছে। কেৱল নিয়মমাফিক নিবিদা আহ্বান কৰিব লাগে বাবেহে কৰিছে। আসাম পাব্লিক ৱৰ্কছে এই নিবিদা প্ৰক্ৰিয়া সম্পূৰ্ণ অনিয়মৰ মাজেৰ হোৱা বুলি দাবী কৰাৰ লগতে এই প্ৰক্ৰিয়া বাতিল কৰাৰ দাবীৰে সংগঠনটোৱে মুখ্য মন্ত্ৰীলৈও স্মাৰক পত্ৰ প্ৰেৰণ কৰিছে।\nদুৰ্নীতি নিবাৰক শাখাৰ জৰিয়তে এই প্ৰক্ৰিয়াটোৰ তদন্ত কৰি মনেশ্বৰ ডেকাৰ বিৰুদ্ধে শাস্তিমূলক ব্যৱস্থা গ্ৰহণৰো দাবী কৰে আসাম পাব্লিক ৱৰ্কছে।


বুকুৰ বিষ — Vikaspedia\nবুকুৰ বিষৰ কাৰণসমূহ কি কি?\nবুকুৰ বিষৰ লক্ষণসমূহ\nহাৰ্ট এটেক কি?\nহৃদযন্ত্ৰ সুস্থ কৰি ৰখাৰ দহটা উপায়\nপ্ৰতিটো ক্ষণ হ’ব পাৰে ঘাটক\nবুকুৰ বিষ এনে এক মাৰাত্মক ব্যাধি যাক এক মুহূৰ্তৰ বাবেও আওকাণ কৰাটো হ’ব পাৰে জীৱন নাশক। আক্ৰান্তজনৰ বাবে ঘাটক সদৃশ হ’ব পাৰে বুকুৰ বুষ। কিছুমান ক্ষেত্ৰত কোনো কোনো সুপ্ত কাৰণে আপোনাৰ হৃদযন্ত্ৰৰ যথেষ্ট ক্ষতি কৰিব পাৰে আৰু এনে কাৰণসমূহ ধৰা পেলাবৰ বাবে চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শ গ্ৰহণৰ গত্যন্তৰ নাই।\nবিভিন্ন সৰু সৰু সমস্যা, যেনে বদহজম বা মানসিক চাপৰ পৰা আৰম্ভ কৰি হাৰ্ট এটেকৰ দৰে স্ংকটজনক সমস্যা আদিৰ বাবে বুকুৰ বিষ হ’ব পাৰে।\nআপুনি আপোনাৰ ডিঙিৰপৰা পেটৰ ওপৰৰ অংশলৈ বুকুৰ বিষ অনুভৱ কৰিব পাৰে। বিষৰ উৎপত্তিৰ কাৰণ অনুসাৰে বুকুৰ বিষ তীব্ৰ হ’ব পাৰে, ক্ষীণ বিষ অনুভৱ হ’ব পাৰে, বুকু জ্বলা-পোৰা কৰিব পাৰে আৰু হানি ধৰিব পাৰে বা বুকু হেঁচা মাৰি ধৰিব পাৰে।\nহাৰ্ট এটেকৰ ফলত হোৱা বুকুৰ বিষ ১৫ মিনিট বা তাতোধিক সময়ৰ বাবে থাকিব পাৰে। অৱশ্যে হাৰ্ট এটেক কেতিয়াবা নিশব্দ হোৱাও দেখা যায় আৰু ই কেতিয়াবা কোনো উপসৰ্গ নেদেখুৱাকৈও হ’ব পাৰে। উল্লেখ্য যে হাৰ্ট এটেক হৈছে শেহতীয়াকৈ সংঘটিত মৃত্যুৰ এক অন্যতম কাৰণ। হৃদৰোগৰ প্ৰাৰম্ভিক উপসৰ্গসমূহ সময়ে সময়ে হোৱা বুকুৰ বিষেৰে প্ৰদৰ্শিত হয়, এইসমূহ উপসৰ্গ আপুনি শাৰীৰিকভাৱে সপ্ৰতিভ হৈ থকা অথচ জিৰণি লৈ থকা সময়ত উদ্ভাসিত হয়।\nহাৰ্ট এটেকত ভোগা লোক এগৰাকীয়ে নিম্নলিখিত সমস্যাসমূহত ভুগিব পাৰে\nবুকুৰ মাজভাগত একমিনিটৰো অধিক সময় ধৰি অসুবিধাজনক চাপ, অসহ্যকৰ বিষ অনুভৱ।\nবিষখিনি কান্ধ, ডিঙি বা হাত পৰ্যন্ত।\nপাতলীয়া মূৰৰ বিষ, আচন্দ্ৰাই কৰা, ঘামি যোৱা, মূৰ্চ্ছা যোৱা অৱস্থাটো হাৰ্ট এটেকৰ লক্ষণ হ’ব পাৰে।\nআপুনি যদি নতুন বা অব্যক্ত বুকুৰ বিষ অনুভৱ কৰিছে বা আপুনি যদি হাৰ্ট এটেকৰ আশ্ংকা কৰিছে তেন্তে ততালিকে চিকিৎসা গ্ৰহণ কৰক।\nধৰি ৰাখক ‘গোল্‌ডেন আৱাৰ’\nবুকুৰ বিষ আৰম্ভ হ’লে ‘গোল্‌ডেন আৱাৰ’ ধৰি ৰাখক। কিয়নো বুকুৰ বিষ ক্ৰমান্বয়ে অধিক কষ্টকৰ হ’বলৈ আৰম্ভ কৰিব পাৰে আৰু ইয়াক কেতিয়াও এৰাই নচলিব। বুকুৰ বিষ অতি স্ংকটপূৰ্ণ হাৰ্ট এটেকলৈ পৰিৱৰ্তিত হোৱাৰ সম্ভাৱনা আৰু সেয়েহে প্ৰথম ৬০ মিনিটৰ ভিতৰতে চিকিৎসা সেৱা গ্ৰহণ কৰাটো অত্যন্ত জৰুৰী। এই ৬০ মিনিট বা ঘণ্টাটোকে গোল্‌ডেন আৱাৰ বুলি কোৱা হয়। অতি তাতপৰ্যপূৰ্ণ হয় এই সময়ছোৱা। এই গোল্‌ডেন আৱাৰ’ সময়খিনি ৰোগীগৰাকীৰ বাবে অতি স্ংকটপূৰ্ণ হয়। কিয়নো ৰক্তপ্ৰৱাহ নোহোৱা হোৱাৰ ৮০-৯০ মিনিটৰ ভিতৰত হৃত্ৎপিণ্ডৰ মাংসপেশীসমূহ মৰি যাবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু ২৪ ঘণ্টাৰ পিছত হৃৎপিণ্ডৰ আটাইখিনি আক্ৰান্ত অংশ সম্পূৰ্ণৰুপে নষ্ট হৈ যায়। সেয়েহে তাতক্ষণিকভাৱে আৰু সময়মতে চিকিৎসা প্ৰদান কৰি ৰোগীগৰাকীক বিপদমুক্ত কৰি তুলিব পাৰি।\nসুবিধাসম্পন্ন সঠিক চিকিৎসালয়লৈ যাওক\nএনে স্ংকটজনক বা জৰুৰীকালীন সময়ত যাতে ততালিকে যাৱতীয় তথা পৰ্যাপ্ত পৰিমাণৰ চিকিৎসা লাভ কৰিব পাৰি তাৰ বাবে জৰুৰীকালীন সেৱাৰ চিকিৎসক, হৃদৰোগ বিশেষজ্ঞ, কাৰ্ডিয়েক ছাৰ্জন আৰু পৰ্যাপ্ত চিকিৎসা সামগ্ৰীও উপলব্ধ চিকিৎসালয়লৈ যোৱাটো নিশ্চিত কৰক। সঠিক সময়ত সঠিক চিকিৎসা প্ৰদানেৰে হৃদযন্ত্ৰৰ মাংসপেশী নষ্ট হোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰাৰ লগতে ৰোগীগৰাকীক বিপদাশ্ংকাৰ পৰা মুক্ত কৰাৰ সম্ভাৱনাও বৃদ্ধি হয়।\nহাৰ্ট এটেকেৰ পিছত হৃদযন্ত্ৰৰ মাংপেশী কেনেদৰে সুৰক্ষিত কৰিব পাৰি?\nসম্প্ৰতি সমগ্ৰ বিশ্বতে হাৰ্ট এটেকত ভোগা ৰোগীগৰাকীৰ হৃদযন্ত্ৰৰ মাংসপেশী নষ্ট হোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা শ্ৰেষ্ঠতম চিকিতসা পদ্ধতিটোৱেই হৈছে ব্লক হৈ থকা আৰ্টেৰী খুলি দিয়া। এয়া কৰা হয় ভৰি বা হাতৰ আৰ্টেৰী আৰু হৃদযন্ত্ৰত থকা বন্ধ হৈ থকা আৰ্টেৰীটোলৈ যোৱা এডাল সৰু সিৰাৰে আৰু অৱশেষত হৃদপিণ্ডৰ মাংসপেশীলৈ তেজৰ প্ৰৱাহ স্বাভাৱিক কৰি ৰাখিবলৈ ষ্টেণ্টছ নামৰ এবিধ নলীসদৃশ সঁজুলি ভৰাই দিয়া হয়। এই প্ৰক্ৰিয়াটোকে ক’ৰ’নেৰী আৰ্টেৰীজৰ এঞ্জিঅ’প্লাষ্টি বুলি কোৱা হয়। এই পদ্ধতিৰে হাৰ্ট এটেকৰ পিছতো হৃদযন্ত্ৰৰ মাংপেশী নষ্ট হৈ যোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব পাৰি।\nধূমপান এৰাই চলক\nনিমখ কমাই গ্ৰহণ কৰক\nখাদ্যাভ্যাস ভালদৰে তদাৰক কৰক\nসুৰা এৰাই চলক\nসপ্ৰতিভ হৈ থাকক\nৰক্তচাপ, ৰক্ত শৰ্কৰা আৰু কলেষ্টেৰলৰ পৰ্যায় পৰীক্ষা কৰি থাকক\nআপোনাৰ ওজন সঠিক ৰাখক\nচাপ নিয়ন্ত্ৰণ কৰক\nপৰিয়ালৰ সবিশেষ পৰীক্ষা কৰক\nহাঁহি হৈছে হৃদযন্ত্ৰ সুস্থ কৰি ৰখাৰ শ্ৰেষ্ঠতম উপায়।\nডা0 ৰিতাংকুৰ বৰকটকী, দৈনিক অসম।


উদ্ভিদ ৰোগৰ জৈৱিক নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে ‘ট্ৰাইকোডাৰ্মা’ ভেঁকুৰৰ প্ৰয়োগ পদ্ধতি — Vikaspedia\nউদ্ভিদ ৰোগৰ জৈৱিক নিয়ন্ত্ৰণৰ বাবে ‘ট্ৰাইকোডাৰ্মা’ ভেঁকুৰৰ প্ৰয়োগ পদ্ধতি\nবীজ শোধনৰ ‘স্লাৰী’ পদ্ধতি : ট্ৰাইকোডাৰ্মা ভেঁকুৰৰ পাঁচ বা ছয় গ্ৰামৰ লগত ১০ মি: লি: পানী মিহলাই তাৰ সৈতে এককি.গ্রা. বীজ ভালকৈ মিহলাব লাগে, এই বীজ খিনি একঘন্টামান সময় ছাঁত শুকুৱাই লোৱাৰ পাছতহে পথাৰত সিঁচিব লাগে ৷\nসিক্ত পদ্ধতিৰে বীজ শোধন : ট্ৰাইকোডাৰ্মা ভেঁকুৰৰ ২০ ৰ পৰা ২৫ গ্ৰাম একলিটাৰ পানীত ভালকৈ মিহলাব লাগে৷ এই ভেকুৰ মিশ্ৰণ পানী খিনিত এককি.গ্রা. বীজ এঘন্টাৰ বাবে ডুবাই থৈ পুনৰ তাৰ পৰা টুকি লৈ এঘন্টা সময় ছাঁত ভালকৈ শুকুৱাই পথাৰত সিঁচিব লাগে৷ এই ভেঁকুৰ মিশ্ৰণ পানী খিনিও ওপৰত উল্লেখ কৰাৰ দৰেই পুলি কাণ্ড বা কাটিং ইত্যাদি শোধন কৰিব পৰা যায়৷\nগছ বা পুলিৰ গুৰিত ছটিওৱা পদ্ধতি : গছৰ গুৰি বা পুলিৰ গুৰিত প্ৰয়োগ কৰিবলৈ হলে ট্ৰাইকডৰ্মাৰ ২০ ৰ পৰা ২৫ গ্ৰাম এক লিটাৰ পানীত মিহলাই জিঞ্জিৰিৰে বা দৰৱ ছটিওৱা যন্ত্ৰৰে পুলিৰ গুৰিৰ সৈতে চাৰিওফালৰ মাটি ভালকৈ তিতি যোৱাকৈ প্ৰয়োগ কৰিব লাগে৷\nমাটিত ট্ৰাইকোডার্মা প্ৰয়োগ পদ্ধতি\nশুকান গৰুৰ গোবৰৰ ১০০কি.গ্রা.ৰ লগত খলিহৈ ১০কি.গ্রা. মিহলাই পানী ছটিয়াই ভালকৈ মিহলাই লব লাগে৷ উপৰোক্ত মিশ্ৰণত বজাৰৰ পৰা অনা ভাল কোম্পেনীৰ ১কি.গ্রা. ট্ৰাইকোডাৰ্মা ভেঁকুৰ ভালদৰে মিহলাই কলগছৰ পাতেৰে তিনিদিন ঢাকি থব লাগে৷ চাৰিদিনৰ দিনা মিশ্ৰণটো আকৌ অলপ পানী ঢালি ঢাকি থব লাগে৷ সাতদিনৰ দিনাখন ঢাকনিখন গুচাই, প্ৰয়োজন মতে অলপ পানী চটিয়াই ভালকৈ মিহলাই থব লাগে ৷\nএক হেক্টৰ মাটিত প্ৰয়োগ কৰিবলৈ হলে প্ৰায় ৫০০কি.গ্রা. শুকান গোবৰ, ৫০কি.গ্রা. খলিহৈ আৰু ৫কি.গ্রা. টাইকোডাৰ্মা ভেকুৰৰ প্ৰয়োজন হয় ৷


এভাৰেষ্টৰ শিখৰত চাহ মেল! গিনিজ বুক অৱ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডছত এই অনন্য অভিলেখ... - NEWS8 NorthEast\nHome/আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয়/এভাৰেষ্টৰ শিখৰত চাহ মেল! গিনিজ বুক অৱ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডছত এই অনন্য অভিলেখ…\nএভাৰেষ্টৰ শিখৰত চাহ মেল! গিনিজ বুক অৱ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডছত এই অনন্য অভিলেখ…\nআড্ডা হওক বা তৰ্ক-বিতৰ্ক। সুখ হওক বা দুখ। সদায়েই প্ৰয়োজন একাপ চাহ। গৰম চাহত চুমুক দি ভাল নোপোৱা মানুহ হয়তো এই পৃথিৱীত খুব কমেই ওলাব। সেয়ে চাহৰ জনপ্ৰিয়তা আজিও খুবেই বেছি। কিন্তু আপুনি জানেনে পৃথিৱীৰ সৰ্বোচ্ছ চাহ মেলখন ক’ত বহিছিল? গিনিজ বুকতো স্থান লাভ কৰা এই সৰ্বোচ্ছ চাহ মেলখনৰ বিষয়ে জানিলে আপুনিও আচৰিত হব।\nদৰাচলতে ২০২১ চনত দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে মাউণ্ট এভাৰেষ্ট আৰোহণ কৰিবলৈ সক্ষম হয় আমেৰিকান পৰ্বতাৰোহী এণ্ড্ৰিউ হিউ আৰু তেওঁৰ সতীৰ্থসকলে। ইয়াৰ পূৰ্বে তেওঁ ২০১৯ চনতো এবাৰ এভাৰেষ্টৰ শিখৰ চুমিছিল যদিও প্ৰথমবাৰতকৈ তেওঁৰ দ্বিতীয়বাৰৰ এভাৰেষ্ট যাত্ৰা আছিল অধিক কষ্টকৰ।\nবিশ্বব্যাপী আতংকৰ সৃষ্টি কৰা কোভিড মহামাৰীৰ মাজতে তেওঁ গ্ৰহণ কৰিছিল এভাৰেষ্ট জয় কৰাৰ সিদ্ধান্ত। কিন্তু সেয়া কৰিবলৈ তেওঁ মানি চলিবলগা হৈছিল কোভিড প্ৰটক’ল। নিজৰ সতীৰ্থৰ সৈতেই তেওঁ দূৰত্ব বৰ্তাই ৰাখিবলৈ বাধ্য হৈছিল। অশেষ কষ্ট আৰু প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগত প্ৰত্যাহ্বান জনাই হলেও তেওঁ পুনৰ এবাৰ শ্বেৰপা আৰু চমৰি গাইডৰ সহযোগত খম্বু\nআইছফল পাৰ হৈ এভাৰেষ্ট জয় কৰে।\nএণ্ড্ৰিউৱে ২০২১ চনত অভিযানৰ সময়ত এভাৰেষ্টৰ দ্বিতীয় বেচকেম্পত এটা টি পাৰ্টিৰ আয়োজন কৰে। এণ্ড্ৰিউ আৰু তেওঁৰ সহযাত্ৰীসকলে শুভ্ৰ বৰফৰে আবৃত এভাৰেষ্টৰ শীৰ্ষত বহি গৰম চাহৰ কাপত চুমুক দিয়ে। চাহৰ সৈতে তেওঁলোকে জলপানৰো আয়োজন কৰে। এণ্ড্ৰিউ হিউ আৰু তেওঁৰ সহযাত্ৰীসকলৰ এই চাহৰ ৰোমাঞ্চকৰ অভিজ্ঞতাই ‘পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ওখ চাহ মেল’ৰ গিনিছ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডতো স্থান লাভ কৰিছে।\nএণ্ড্ৰিউৱে গিনিজ বুক অফ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডছত ‘বিশ্বৰ আটাইতকৈ ওখ চাহ মেল’ হিচাপে স্থান পোৱাৰ পিছত ইনষ্টাগ্ৰামত এটা ভিডিঅ’ শ্বেয়াৰ কৰে। কোভিড কালত তেওঁ দ্বিতীয়বাৰ এভাৰেষ্ট আৰোহণ কিৰবলৈ কিমান প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হৈছিল সেই কথা ছ’চিয়েল মিডিয়াযোগে শ্বেয়াৰ কৰিছে এণ্ড্ৰিউ হিউৱে।\nদুই প্ৰেয়সীক একেলগে পত্নীৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰা ৰােহিণীৰ জীৱনত ঘটিল এই অনাকাংক্ষিত ঘটনা\nপথ দুৰ্ঘটনাত মৃত্যু অষ্ট্ৰেলিয়ান ক্ৰিকেটাৰ এণ্ড্ৰু চাইমণ্ডছৰ\nভয়ংকৰ ঘটনা! অৱতৰণৰ সময়তে ১১৩ জন যাত্ৰী কঢ়িওৱা বিমানত অগ্নিকাণ্ড…\nনিজৰে অভিলেখ ভংগঃ ২৬বাৰ মাউণ্ট এভাৰেষ্ট আৰোহণ কৰি অভিলেখ এগৰাকী নেপালী শ্বেৰপাৰ\nটুইটাৰ ক্ৰয় কৰিয়েই ইংগিত ইলন মাস্কৰ, এইসকল ব্যৱহাৰকাৰীয়ে ভৰিব লাগিব মাচুল…\nবিশ্বই দেখিব ক’ভিডৰ অধিক বিপদজনক ৰূপ! সতৰ্কবাণী বিল গেটছৰ\nঈদৰ নামাজ আদায়ৰ পিছত প্ৰয়াত পিতৃৰ কবৰলৈ গৈ সান্নিধ্য বিচাৰিছিল পুত্ৰই, তেতিয়াই ঘটিল অঘটন…\nসঁচা প্ৰেম! যুদ্ধত দুয়োখন ভৰি হেৰুওৱা নাৰ্ছক হাস্পতালত বিয়া কৰালে প্ৰেমিক\nপাইলটৰ চিগাৰেট আসক্তিৰ বাবে ঘটিল বিমান দুৰ্ঘটনা, প্ৰাণ হেৰুৱালে ৬৬ জন যাত্ৰীয়ে!\nহোলীৰ দিনটোতে বাইকেৰে নগাঁওবাসীৰ কাষত উপস্থিত আনন্দ মিশ্ৰ...\nভয়ংকৰ দুৰ্ঘটনাত পতিত যাত্ৰীবাহী বাছ! ৮ গৰাকী লোকৰ কৰুণ মৃ্ত্যু, কেইবাজনো আহত...\nপবিত্ৰ ৰমজান হৈ পৰিল ৰক্তাক্ত! আত্মঘাতী বোমা বিস্ফোৰণত কমেও ৫০ জনৰ মৃত্যু\nপ্ৰথমবাৰলৈ অভিনয় কৰি আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা চলচ্ছিত্ৰ মহোৎসৱত জিলিকিল ধনতুলা চাহ বাগিচাৰ নয়নমণি\nদুটাকৈ বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীধাৰী শিক্ষয়িত্ৰীয়ে সংঘটিত কৰিছিল কৰাচীৰ আত্মঘাতী বিস্ফোৰণ! পোহৰলৈ আহিছে বিস্ফোৰক তথ্য\nকেনেকৈ, কিয় এলন মাস্কে ক্ৰয় কৰিলে টুইটাৰ?\nIPL চাবলৈ অবৈধভাৱে সীমান্ত পাৰ হৈ ভাৰতত প্ৰৱেশ বাংলাদেশী যুৱকৰ, আটক\nভয়ংকৰ অগ্নিকাণ্ড! নিমিষতে জ্বলি ভষ্মীভূত ব্লিচিং পাউডাৰভৰ্তি ৫খনকৈ ট্ৰাক\nগৰু, ড্ৰাগছ নহয়, এইবাৰ বাংলাদেশলৈ সৰবৰাহৰ সময়ত জব্দ হ’ল এই বিশেষ সামগ্ৰী…


চন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়ানী : দেশৰ মুক্তি সংগ্রামৰ এগৰাকী পূজনীয় নেত্রী (কুশল হালৈ) - সাহিত্য ডট অৰ্গ\n(১৬ মার্চ চন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়ানীৰ জন্ম আৰু মৃত্যু তিথি উপলক্ষে)\nচন্দ্রপ্রভা শইকীয়ানী, হ’ল নাৰী মুক্তি আন্দোলনৰ দুঃসাহসিনী নায়িকা। নাৰীমুক্তি আৰু সামাজিক সংস্কাৰৰ বাবে নিজৰ জীৱন উচৰ্গা কৰা চন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়ানী অসমীয়া জাতীয় জীৱনৰ এক বিৰল ব্যক্তিত্ব| তেঁও একেৰাহে এগৰাকী স্বাধীনতা সংগ্ৰামী, সমাজসেৱী আৰু সাহিত্যসেৱী। অসমীয়া সমাজত নাৰীৰ সন্মান তথা মৰ্যদা ৰক্ষাৰ বাবে আগভাগ লৈছিল। অসমত নাৰী আন্দোলন আৰু সংগঠন গঢ়ি তোলা এই গৰাকী মহিয়সী নাৰীৰ জন্ম হৈছিল ইতিহাস প্রসিদ্ধ বজালী অঞ্চলৰ দৈশিঙৰী গাঁৱত ১৯০১ চনৰ ১৬ মার্চত।\nশিক্ষাৰ প্রতি চন্দ্ৰপ্ৰিয়াই ধাউতি বৰ আছিল। দৈশিঙৰীত পাঠশালা বিদ্যালয় নাছিল বাবে ভালুকী গাঁওৰ মাহীয়েকৰ ঘৰত থাকি প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ পঢ়া-শুনা কৰিবলৈ দিয়া হৈছিল। মাহীয়েকৰ ঘৰত থাকি স্কুলত পঢ়ি ৰূপকৰ পদকেৰে সন্মানিত হৈ প্রাথমিক পৰীক্ষাত উত্তীর্ণ হৈ ঘৰলৈ ঘূৰি আহে। ইয়াৰ পাছত মজলীয়া বিদ্যালয়ৰ পঢ়াৰ বাবে বহুদূৰ বাটকুৰি বাই গৈছিল ভনীয়েক ৰামেশ্বৰীৰ সৈতে কঁঠালমূৰীৰ ল’ৰাৰ এম.ভি. স্কুলত পঢ়িবলে। ১৯১৪ চনত তেঁওৰ ঘৰৰ পৰা যথেষ্ট দূৰত প্রথম স্ত্রী-শিক্ষাৰ স্কুল পাতি নাৰী শিক্ষাৰ বাবে জাগৰন আনিবলৈ সমর্থ হৈছিল। এই স্কুলখনেই চন্দ্রপ্রভাৰ জীৱনৰ গতি সলনি কৰি দিলে। এদিন বিদ্যালয় পৰিদর্শক স্বর্গীয় নীলকান্ত বৰুৱাই স্কুলখন পৰিদর্শন কৰিবলৈ আহি এই অমিত সাহসী, শিক্ষাৰ প্রতি অসীম ধাউতি থকা ছোবালীজনীক ভনীয়েকৰ সৈতে নগাঁৱৰ মিশ্যন স্কুলত হোষ্টেলত থাকি পঢ়াৰ ব্যৱস্থা কৰি দিলে আৰু দুয়োকে দুটা জলপানি দিয়াৰো ব্যৱস্থা কৰি দিলে (১৯১৫ চন)।\nসমাজত নাৰীৰ অৱনমিত দুৰাৱস্থা দেখি তেখেতৰ নাৰী সত্ত্বা বিদ্রোহী হৈ উঠিছিল। নাৰীৰ মনত সমাজ সচেতনতা আৰু নিজক উন্নীত কৰাৰ মনোভাব জাগৰিত কৰিবলৈ অহৰহ চেষ্টা চলাই নিজেই উদাহৰন দেখুবাইছিল। বিদ্রোহৰ সেই বহ্নিশিখা চন্দ্রপ্রভাই জ্বলাই লয় স্কুলীয়া জীবনতে। নগাঁও মিশ্যন স্কুলত পঢ়ি থাকোতে স্কুল কর্তৃপক্ষই এজনী গাঁৱৰ দুখীয়া হিন্দু ছাত্রীক নিজৰ ধর্ম সলনি কৰিবলৈ বিচৰাত ছোৱালীজনী মান্তি নোহোৱাত তেঁৱক ছাত্রীনিবাসৰ এটা ভঁৰালৰ আবর্জনাপূর্ণ কোঠাত থাকিবলৈ দিয়াত চন্দ্রপ্রভাই নিবাসৰ ছাত্রীসকলক একগোট কৰি বিদ্যালয় কর্তৃপক্ষই কৰা এই অন্যায়ৰ প্রতি তীব্র প্রতিবাদ কৰিল আৰু ৰাজহুৱা আন্দোলনৰ ভাবুকিত বিদ্যালয় কর্তৃপক্ষই সেও মানি ছোৱালীজনীক নিবাসত ছিট দিবলৈ বাধ্য হৈছিল। এয়াই আছিল চন্দ্রপ্রভা শইকীয়ানীৰ অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে প্রথম বিদ্রোহ।\nনগাঁও মিশ্যন স্কুলৰ পৰা নর্মাল ট্রেইনিং পাছ কৰি চন্দ্ৰপ্ৰভাই ১৯১৮ চনত তেজপুৰৰ এখন মজলীয়া স্কুলৰ প্ৰধান শিক্ষয়িত্ৰী পদত নিযুক্ত হয়। তেজপুৰত তেঁও জ্যোতিপ্রসাদ আগৰৱালা, অমিয় কুমাৰ দাস, চন্দ্রনাথ শর্মা, কালীচৰণ ভট্টচার্য, লক্ষ্মীধৰ শর্মা প্রমুখ্যে এচাম শিক্ষিত, ৰাজনৈতিক আৰু সমাজকর্মী যুৱকসকলৰ লগত চিনাকি হৈ পৰি অসীম কর্মপ্রেৰণা লাভ কৰিলে।\n১৯১৮ চনত তেজপুৰত অনুষ্ঠিত হোৱা ‘অসম ছাত্র সন্মিলন’ৰ চতুর্থ অধিবেশনত ১৭ বছৰীয়া চন্দ্রপ্রভাই কানি খোৱা নিষিদ্ধ কৰিবলৈ দাবী তুলি এক ওজস্বী বক্তৃতা দিছিল। ১৯১৯ চনত বৰপেটাৰ কীর্ত্তন ঘৰত নীচ জাতৰ লোকসকলৰ প্রৱেশৰ অধিকাৰ দিয়াৰ দাবী তেঁও উথ্বাপন কৰিছিল আৰু এই ক্ষেত্রত সফলো হৈছিল। অসম সাহিত্য সভাৰ বৰপেটা অধিবেশন (১৯১৯ চনত) চন্দ্ৰপ্ৰভা বাইদেউ প্রতিনিধি নির্বাচিত হৈ অস্পৃশ্যতা আৰু জাতিভেদৰ বিৰুদ্ধে অগ্নিময় বক্তৃতা দি বিভিন্ন শ্রোতাৰ লগতে অসম কেশৰী অম্বিকাগিৰি ৰায়চৌধুৰী প্রমুখ্যে বহুকেইজন স্বাধীনতা সংগ্রাীমীক মুগ্ধ কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰিও প্রথমবাৰলৈ সভাৰ মঞ্চৰ পৰা এগৰাকী মহিলাই ‘কীর্ত্তন ঘৰ’ত নাৰীৰ প্রবেশাধিকাৰ নথকা কথাটোৰ তীব্র প্রতিবাদ কৰি ধর্ম আৰু সামাজিক ক্ষেত্রত প্রথম প্রতিবাদ সাব্যস্ত কৰিছিল।\nঅস্পৃশ্যতাৰ বিৰুদ্ধে তেঁৱৰ প্রথম বিদ্রোহ আৰম্ভ হয় দৈশিঙৰী গাঁৱৰ ওচৰৰ কালজিৰাপাৰা গাঁৱত। সেই গাঁৱৰ কীর্ত্তনঘৰৰ ওচৰত থকা লোকেল বোর্ডৰ পকী কুঁৱাটিত পানী তোলাৰ অধিকাৰ নাছিল নিন্মজাতৰ লোকসকলৰ, কাৰণ সেই কুঁৱাটিৰ পানীৰে কীর্ত্তন ঘৰৰ কাম কৰা হয়। চন্দ্রপ্রভাই দৃঢ়তাৰে এই বৈষম্যৰ প্রতিবাদ জনালে। প্রতিবাদী চন্দ্রপ্রভাৰ দৃঢ়তাৰ ওচৰত সেও মানি এই প্রথা নাইকীয়া কৰিলে সংশ্লিষ্ট লোকসকলে।\n১৯২১ চনত তেজপুৰত বহা অসম এছ’চিয়েছনৰ অধিবেশনত চন্দ্রনাথ শর্মাৰ অনুৰোধত চন্দ্রপ্রভাই এটা ৰাজহুৱা বক্তৃতা দি সকলোৰে মন মুহিছিল। ১৯২১ চনত গান্ধীজীয়ে অসম ভ্রমণলৈ আহিছিল। তাতেই চন্দ্ৰপ্ৰভাই গান্ধীজীৰ সান্নিধ্য লাভ কৰিবলৈ সুযোগ পাই।\nতেজপুৰৰ তৰুণ কবি সাহিত্যিক, সমাজকর্মী, স্বদেশপ্রেমী, জাতীয়তাবাদী ডেকা দণ্ডীনাথ কলিতাৰ সৈতে চন্দ্রপ্রভাৰ গন্ধর্ব প্রথা মতে বিয়া হৈছিল। ফলত চন্দ্রপ্রভাই “কুমাৰী মাতৃত্ব” গ্রহণৰ দায়িত্ব ল’ব লগাত পৰিল। দুয়োৰে মাজত বৈধ মিলনৰ একমাত্র বাধা আছিল সমাজৰ ৰক্ষণশীলতা, জাত-কুলৰ বিচাৰ। সেই সময়ত জাত-কুলৰ প্রথা ভঙা যিদৰে কঠিন, তাতোকৈও কঠিন আছিল ‘কুমাৰী মাতৃত্ব’ৰ সামাজিক স্বীকৃতি।\nচন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়ানী চাইকেল চলোৱা অসমৰ প্ৰথম মহিলা আছিল।\n১৯২৫ চনত নগাঁওত ঔপন্যাসিক ৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ সভাপতিত্বত অসম সাহিত্য সভাৰ অষ্টম অধিবেশন বহিল। সেই সভাত মহিলাৰ বাবে বাঁহৰ পর্দাৰ (চিক) আঁৰত বহাৰ ব্যৱস্থা কৰাৰ বিৰুদ্ধে সেই সভাত জ্বালাময়ী বক্তৃতা দি সিংহিনীৰ দৰে গর্জি উঠিছিল চন্দ্রপ্রভা। তেঁৱৰ উদাত্ত আহ্বানত বাঁহৰ পর্দা ভাঙি সকলো মহিলা হুৰমূৰকৈ বাহিৰলৈ ওলাই আহিছিল। এইদৰেই অদম্য সাহসী, বাগ্মী নাৰীগৰাকীয়ে নাৰীসমাজক নিজৰ অধিকাৰৰ সম্বন্ধে সচেতন কৰি তুলিবলৈ সক্ষম হৈছিল।\nসাংগঠনিক দিশটো চন্দ্রপ্রভা শইকীয়ানী দক্ষ আছিল। ১৯২৬ চনত ধুবুৰীত হোৱা অসম সাহিত্য সভাৰ অধিবেশনত সভাপতি বেনুধৰ ৰাজখোবা আৰু কেইগৰাকীমান বিশিষ্ট ব্যক্তিৰ উৎসাহত চন্দ্রপ্রভা বাইদেউয়ে কেবাগৰাকী বিশিষ্টা মহিলাক লৈ ধুবুৰী বিজনী হলত “অসম মহিলা সমিতি”ৰ জন্ম দিলে। যি সময়ত আমাৰ নাৰী সমাজ ঘৰৰ চাৰিবেৰৰ মাজতে সীমাবদ্ধ আছিল, তেনে সময়তে শইকীয়ানী বাইদেউৱে যিদৰে মহিলা সংগঠন গঠন কৰি মহিলাক নিজৰ অস্বিত্ব ৰক্ষাৰ বাট দেখুৱালে। জাতিৰ পিতা মহাত্মা গান্ধীৰ আদর্শক মর্মে মর্মে উপলদ্ধি কৰি সামাজিক, ৰাজনৈতিক আৰু অর্থনৈতিক সমতা আনিবলৈ গঠনমূলক দিশ নির্ণয় কৰি গাঁৱে-ভূঞে, চহৰে-নগৰে, পাহাৰে-পর্বতে নাৰী সংগঠন কৰি একতাৰ ডোলেৰে অসম প্রাদেশিক মহিলা সমিতিৰ অন্তর্ভূক্ত কৰি লোৱাটো সাধাৰণ কাম নাছিল। ভাৰতবর্ষৰ অইন অইন ৰাজ্যসমূহত ইতিমধ্যে শিক্ষাৰ দিশত, সমাজসেৱাৰ দিশত তথা স্বতন্ত্র আন্দোলনত যথেষ্ট সংখ্যক মহিলা জড়িত হৈ পৰিছিল। কিন্তু এই দিশত অসম একেবাৰে পিছপৰি আছিল, যি কাম চন্দ্রপ্রভা শইকীয়ানীৰ দূৰদৃষ্টিৰ দ্বাৰা সম্ভৱপৰ হ’ল। আন্দোলনৰ ভেটী তৃণমূললৈকে জগাই তুলিবলৈ পুৰুষৰ সমানে সমানে অসমৰ গাঁৱে-ভূঞে, চহৰে-নগৰত অগ্নিময়ী বক্তৃতাৰে ৰক্ষণশীলা নাৰীসমাজক স্বাধীনতাৰ যুদ্ধক্ষেত্রলৈ উলিয়াই আনিবলৈ সক্ষম হৈছিল।\n১৯২৬ চনত মহাত্মা গান্ধী আহ্বানত পাণ্ডুত বহা নিখিল ভাৰত কংগ্রেছ মহাসভাত চন্দ্রপ্রভাই যোগ দিয়ে। অসহযোগ আন্দোলনত যোগ দি কংগ্রেছত কাম কৰা বাবে আৰু গান্ধীজীৰ বাণী প্রচাৰ কৰাত বৃটিছ চৰকাৰে তেঁৱক বাধা দিয়াত চন্দ্রপ্রভা বাইদেউৱে শিক্ষয়িত্রীৰ চাকৰিকে এৰি দিছিল।\n১৯২৯ চনৰ ঐতিহাসিক লাহোৰ কংগ্রেছ অধিবেশনত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্রেছে পূর্ণ স্বৰাজৰ প্রস্তাৱ গ্রহণ কৰাত দেশজুৰি আন্দোলন চলিল। এই আন্দোলনত ১৯৩০ চনৰ ৯ জানুৱাৰীত চন্দ্রপ্রভা শইকীয়ানী বাইদেউও বন্দী হৈ তিনি মাহৰ বাবে কাৰাবাস খাটিবলগীয়া হ’ল।\n১৯৪২ চনৰ ৮ আগষ্ট ভাৰত ত্যাগ আন্দোলন দেশব্যাপি আৰম্ভ হ’ল। এই আন্দোলনত চন্দ্রপ্রভাৰ নেতৃত্বত বজালী অঞ্চলত মহিলাসকলে বন্ধ ঘৰৰ পৰা ৰাজপথলৈ ওলাই আহি স্বাধীনতা আন্দোলনত জঁপিয়াই পৰিল। একে চনৰে ৮ অক্টোবৰত প্রায় দহ হেজাৰ মহিলাই শোভাযাত্রা কৰি পাটাছাৰকুছি থানাত উপস্থিত হোৱাত পুলিচে ছত্রভংগ কৰিবলৈ যত্ন কৰি বিফল হয়। মহিলা সকলে জাতীয় সংগীত গাই থানাত পতাকা উত্তোলন কৰে।\nকামৰূপৰ বিভিন্ন অঞ্চলত মহিলা সংগঠনসমূহক সক্রিয় আৰু শক্তিশালী কৰা চন্দ্রপ্রভা শইকীয়ানীয়ে ১৯৪৩ চনৰ ২৬ জানুৱাৰীত পাঠশালাৰ হৰিমন্দিৰ প্রাংগনত স্বাধীনতা দিৱস পালন কৰিবলৈ বাচি লৈছিল, কাৰণ সেই সময়ত ৰাজহুৱা সভা পতাৰ নিষেধাজ্ঞা আছিল। প্রায় এহেজাৰৰো অধিক মহিলা সমবেত হৈ পতাকা উত্তোনক কৰা কার্যক বাধা দিবলৈ গৈ মন্দিৰৰ ভিতৰত সশস্ত্র পুলিচৰ দল লৈ চন্দ্রপ্রভা শইকীয়ানী বাইদেউৱেক গ্রেপ্তাৰ কৰি থানালৈ লৈ আহে।\n১৯৪৮ চনত গান্ধীজীৰ মৃত্যুৰ অষ্টম দিনত বিশেষ কার্যসূচী হিচাপে হাজোৰ মাধৱ মন্দিৰত সকলো শ্রেণীৰ লোককে প্রৱেশৰ অধিকাৰ আদায় কৰে।\nকঠোৰ বাস্তৱতাৰ লগত সংগ্রামৰত অৱস্থাতো তেঁৱৰ কলম স্তব্ধ হোবা নাছিল। ১৯২৯ চনত প্রকাশিত ‘আৱাহন’ত “আকুল পথিক” নামৰ গল্পটোৰ উপৰি ১৯৪৭ চনত ‘আৱাহন’ৰ চতুর্দশ বছৰৰ নৱম সংখ্যাত “দৈবজ্ঞ দুহিতা” নামৰ আলোড়ণকাৰী গল্পটো প্রকাশ হৈছিল। ইয়াৰ বাহিৰে মহিলা আলোচনী ‘ঘৰ জেউতি’ত বহুটো চিন্তাশীল, নাৰী আৰু সমাজ সম্পর্কীয় লিখনি প্রকাশ পাইছিল। বাঁহী, চেতনা, মিলন, অসমীয়া আদি সমসাময়িক সকলো ধৰণৰ পত্রিকাতে প্রবন্ধ, কবিতা আদি লিখিছিল। ১৯৩৭ চনত তেখেতৰ প্রথম উপন্যাস “পিতৃ ভিঠা” নিজৰ সাঁচতীয়া টকাৰ লগতে জয়ন্তী আর্ট প্রেছৰ স্বত্বাধিকাৰী আৰু পৰিচালকৰ সহায়ত প্রকাশ হৈছিল। কিন্তু উপন্যাসখন পাঠকসমাজে নোলোৱাত তেঁৱৰ পৰবর্ত্তী উপন্যাস ‘গৌৰী শংকৰ’, ‘অপৰাজিতা’, ‘ঘৰ জোঁবাই’, ‘বিয়াৰ বিষ’ আদি হাতেলিখা অৱস্থাতে পৰি ৰ’ল।\nতেঁও নাৰীসকলৰ মাজত গণ-চেতনা জগাই তুলিবলৈ ‘অভিযাত্রী’ সম্পাদনা কৰিছিল। ইয়াত তেঁৱৰ লেখনিৰ মাজত নাৰীবাদী আদর্শৰ প্রতিফলন ঘটিছিল। তেঁও নাৰীমুক্তি আৰু সামাজিক সংস্কাৰৰ বাবে লিখিছিল।\nচন্দ্রপ্রভা শইকীয়ানীৰ চৰিত্রৰ এটি উজ্জ্বল দিশ আছিল আদর্শৰ প্রতি নিষ্ঠা। যিবোৰ কামে দেশ, সমাজ তথা দহৰ উন্নতি সাধিব পাৰে তেনে কামৰ বাবে তেঁও সকলো বাধা অতিক্রম কৰি সমাধান কৰিবলৈ অহোপুৰুষার্থ কৰিছিল।\nশইকীয়ানী বাইদেউৱে গভীৰভাবে অনুধাৱন কৰিছিল যে শিক্ষা, প্রকৃত জ্ঞান আৰু সমাজসেৱা অবিহনে দেশৰ সমস্যাৰাজিৰ মূল কেৰোণ আঁতৰোৱা টান। সেয়েহে তেঁও নাৰীসমাজৰ এনে দিশসমূহত সজাগ কৰি তুলিবলৈ যি আদর্শ দেখুৱাই গ’ল সেয়া চিৰস্মৰণীয় হৈ ৰ’ব।\nমানবীয় অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰিবলৈ ৰাজনীতিত নাৰীৰ সক্রিয় অংশগ্রহণত প্রাধান্য দি নিজে নির্বাচনত প্রতিদন্দ্বীৰূপে থিয় দিছিল আৰু আন আন মহিলাকো এই ভুমিকাত অবতীর্ণ কৰাইছিল। তেঁৱৰ প্রচেষ্টাত স্বাধীন ভাৰতত প্রথমবাবৰ বাবে অসমৰ মহিলাক কংগ্রেছ দলে মনোনয়ন দিবলৈ বাধ্য হৈছিল। ১৯৫৭ চনত তেঁও বজালীৰ পৰা প্রার্থী হৈ নির্বাচনত ঠিয় দিছিল কিন্তু নির্বাচন ৰণত তেঁও জিকিব নোৱাৰিলেও দেশৰ কামৰ পৰা বিৰত নাথাকিল।\nচন্দ্রপ্রভা শইকীয়ানী আছিল এটা যুগৰ সংগ্রামী সত্ত্বা। নির্যাতিতা, অবহেলিতা, লাঞ্ছিতা, অপমানিতা মহিলাসকলক উদ্ধাৰ কৰি মানুহ হিচাপে জীয়াই থকাৰ অধিকাৰ প্রদান কৰাটোৱে আছিল চন্দ্রপ্রভা জীৱনৰ আকাংখ্যা, মূলমন্ত্র।\nবৈষম্যপূর্ণ সমাজ জীৱনত বৈপ্লবিক বাতাবৰণ সৃষ্টি কৰাৰ সাধনাত তেঁও জীৱন উৎসর্গা কৰিছিল। জীৱনজোৰা কর্মৰ সাধনাৰে তেঁও এই ব্রতত অলৰ-অচৰ আছিল। তেঁও আছিল অপৰাজেয় অপৰাভূত এক নাৰী। যিগৰাকীয়ে ৰক্ষণশীলতাক নেওচি সমাজৰ বুকুত ভৰি দিছিলহি নাৰীৰ সম-মর্যদা আৰু সম-অধিকাৰৰ দাবী প্রতিপন্ন কৰাৰ হেতুকে। নাৰীৰ অধিকাৰবোধৰ, ব্যক্তিত্ববোধৰ দাবী প্রতিপন্ন কৰাটোৱে হ’ল তেঁৱৰ জীৱনৰ যেন কঠোৰ কর্তব্য। চন্দ্রপ্রভাৰ আচৰণ-বিচৰণ, কথন-বচন, লেখন ভাষণত পৰিস্ফূট হৈছিল নাৰীৰ সামাজিক বন্ধনমুক্তিৰ সৰব ধ্বনি, নাৰীৰ ব্যক্তিত্ববোধ, অধিকাৰবোধ জগাই তোলাৰ উদীপ্ত বাণী।\nতাৰ পৰবর্তী সময়ছোবাতো ভাৰতীয়ৰ বিৰুদ্ধে আৰু বিশেষকৈ নাৰী সমাজৰ বিৰুদ্ধে হোবা যিকোনো অন্যায় অবিচাৰৰ বিপক্ষে সংগ্রাম গঢ়ি তোলাত নেতৃত্ব দিছিল। শইকীয়ানীৰ এনে নেতৃত্বৰ ফলতে অসমীয়া নাৰীসমাজে সংগঠিত ৰূপত থিয় দিবলৈ সাহস পালে, নিজৰ শক্তি, সামর্থ্যৰ পৰিচয় পালে। আৰু সমগ্র বিশ্বৰ লগত সমানে সমানে খোজ মিলাবলৈ প্রেৰণা পালে। অসমীয়া নাৰী সমাজত আকাশলৈ মূৰ তুলি চাবলৈ শিকালে চন্দ্রপ্রভা শইকীয়ানী বাইদেউয়ে।\nপৰিতাপৰ বিষয় যে চন্দ্রপ্রভাৰ দৰে বিপ্লবী, বিদ্রোহিনী, সমাজ সংস্কাৰিকা, কু-সংস্কাৰ নাশিনী, আৰু মানবতাবাদৰ প্রবক্তা নাৰীৰ জীবনী ভাৰতীয় আন ভাষালৈ অনুদিত নোহোৱাটো বৰ দুর্ভাগ্যজনক ঘটনা। ১৯৮২ চনত হোমেন বৰগোহাঞি সম্পাদিত ‘লোকায়ত’ত পদ্মবিভূষণ পুষ্পলতা দাসৰ বিদ্রোহিনী চন্দ্ৰপ্ৰভা নামৰ জীৱনী প্রকাশ হৈছিল।\n১৯৯৩ চনত স্বনামধন্য সাহিত্যিক নিৰুপমা বৰগোহাঞিয়ে অশেষ যত্ন কৰি লিখা চন্দ্রপ্রভাৰ জীৱনৰ আধাৰত ‘অভিযাত্ৰী’ নামেৰে এখন উপন্যাস লিখে। উল্লেখ্য যে, এই গ্রন্থই সাহিত্য একাডেমী বঁটা লাভ কৰে ১৯৯৬ চনত। ১৯৯৭ চনত ‘অভিযাত্রী’ ইংৰাজী ভাষালৈ অনুবাদ কৰে প্রদীপ্ত বৰগোহাঞিয়ে। ১৯৯৮ চনত পুষ্পলতা দাসৰ ‘অগ্নিস্নাতা চন্দ্ৰপ্ৰভা’ নামৰ জীৱনপুথি প্রকাশ পায়। নিৰুপমা বৰগোহাঞিৰ “অভিযাত্রী” আৰু শ্রীযুতা পুষ্পলতা দাসে লিখা “অগ্নিস্নাতা চন্দ্রপ্রভা”ৰ দৰে কিতাপৰ অনতিপলমে আন ভাৰতীয় ভাষালৈ অনুদিত হ’ব লাগে। নহ’লে আমি ইতিহাসৰ বুকুত যথাযথভাবে প্রতিষ্ঠা কৰিব নোবাৰিম এই গৰাকী মহান বিপ্লবী নাৰীক।\n২০০২ চনত চন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়ানীৰ উপন্যাস “পিতৃ ভিঠা”ৰ প্রকাশিকা প্রীতি বৰুৱাৰ দ্বাৰা দ্বিতীয় সংস্কৰণ প্রকাশ পায় আৰু হিৰন্ময়ী দেবীৰ পদ্মশ্রী চন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়ানীৰ জীৱনী গ্রন্থখনো প্রকাশ হয়। চন্দ্রপ্রভা ক‌বিও আছিল। সোণালী গোস্বামীৰ দ্বাৰা সম্পাদিত আৰু নাতি অতনু শইকীয়াৰ দ্বাৰা সংগৃহীত “চন্দ্রপ্রভা শইকীয়ানীৰ কবিতা মালা” নামেৰে এখন কাব্য সংকলন ১৯৯৬ চনত প্রকাশ পায়। প্রেমৰ কবিতাৰে পৰিপূর্ণ এই কাব্য সংকলন। শেহতীয়াকৈ অসমীয়া জীৱনী সাহিত্যৰ বিষয়ে গৱেষণাত ব্ৰতী ড° অঞ্জলি শৰ্মাই নিৰ্মোহ বিশ্লেষণেৰে যুগুত কৰি উলিয়াইছে চন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়ানীৰ জীৱনী ‘চন্দ্ৰপ্ৰভা’|\nচন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়ানী বাইদেউ আজি আমাৰ মাজত নাই। কিন্তু তেঁৱৰ অনুপ্রেৰণা, অদম্য ইচ্ছাশক্তি, আদর্শৰ প্রতি নিষ্ঠা আৰু অফুৰন্ত কর্মশক্তিয়ে যুগে যুগে আমাৰ নাৰীসকলক উদ্বুদ্ধ কৰিব। প্রকৃতার্থত তেঁও আছিল অসমৰ নাৰীবাদৰ ধ্বজাবাহী, অসমীয়া মহিলা আন্দোলনৰ মাতৃ আৰু পূজনীয় নেত্রী। ভাৰতৰ অগ্নিকন্যা – তেঁও আছিল অপৰাজেয় অপৰাভূত এক নাৰী, এক মূর্ত্তীমতী বিপ্লৱ আৰু এক সাহসী ৰত্ন।\nচন্দ্ৰপ্ৰভা শইকীয়ানীৰ জন্মৰ ১১৩ বছৰ পূর্ণ হ’ল। এনে এগৰাকী নাৰী শিক্ষাৰ অক্লান্ত আৰু অগ্রণী কর্মীৰ নামত আজিও এখন বিদ্যালয়, এখন কন্যা মহাবিদ্যালয়, কাৰিকৰী শিক্ষাৰ প্রতিষ্ঠান, এটা সাংস্কৃতিক প্রকল্প একোবেই প্রতিষ্ঠা কৰাৰ কথা ৰজাঘৰ-প্রজাঘৰ কোনেও নাভাবিলে। ‘অভিযাত্রী’ উপন্যাসখন চিনেমাৰ চিত্রৰূপ দিয়াৰ ক্ষেত্রত পৰিচালক কুলদা কুমাৰ ভট্টাচার্যই কেতিয়াবাই তাৰ চিত্রনাট্য লেখি থ’লে, কিন্তু প্রযোজকৰ অভাৱত আজিও ছবিখন নির্মাণ নহ’ল। বিশিষ্ট চাহ খেতিয়কৰ পৰা আৰম্ভ কৰি এন-এফ-ডি-চি লৈ অনুদান বিচৰা হ’ল। কিন্তু কোনেও এইগৰাকী মহিয়সীৰ জীৱনভিত্তিক ছবিখন কৰিবলে আগবাঢ়ি নাহিল।\n← সমন্বয় আৰু প্ৰেমৰ ঋতু ব’হাগ (নিবেদিতা হাজৰিকা)\nএল. ই. ডি. বাল্ব আৰু অন্যান্য (কৌশিক হাজৰিকা) →


য়শ্বিনৰী অহচুমি - অসমীয়া ৱিকিপিডিয়া\n০৯ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৯৪৫ (৭৭ বছৰ)\nচিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ন'বেল বঁটা(২০১৬)\nয়শ্বিনৰী অহচুমি (ইংৰাজী: Yoshinori Ohsumi; জাপানী: 大隅 良典; জন্ম: ৯ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৯৪৫) এজন জাপানী কোষ জীৱবিজ্ঞানী আৰু অট'ফেগী বিশেষজ্ঞ। অট'ফেগী (autophagy) মানে শৰীৰৰ কোষসমূহ নিজে নিজে ধংস হোৱা প্ৰৱণতা। তেওঁ জাপানৰ বিখ্যাত গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠান টকিঅ' প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ অধ্যাপক। ২০১২ চনত মৌলিক বিজ্ঞান বিষয়ত তেওঁ ক্য'ট' পুৰস্কাৰ(Kyoto Prize) লাভ কৰিছিল। অট'ফেগীৰ প্ৰক্ৰিয়াসমূহৰ আৱিষ্কাৰ বাবে ২০১৬ চনত য়শ্বিনৰী অহচুমিয়ে চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ন'বেল বঁটা লাভ কৰে।\n১৯৪৫ চনত য়শ্বিনৰী অহচুমি\n১৯৪৫ চনৰ ৯ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে জাপানৰ ফুকুৱকাত য়শ্বিনৰী অহচুমিৰ জন্ম হয়। তেওঁ ১৯৬৭ চনত টকিঅ' বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। পিছলৈ একেখন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৭৪ চনত তেওঁ ডক্টৰ অফ চাইন্স(DSc) উপাধি লাভ কৰে। ১৯৭৪-৭৭ কালছোৱাত তেওঁ নিউয়ৰ্ক নগৰৰ ৰকএফেল্লাৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত গৱেষক হিচাপে কাম কৰে।\n১৯৭৭ চনত তেওঁ য়শ্বিনৰীয়ে টকিঅ' বিশ্ববিদ্যালয়লৈ সহযোগী গৱেষক হিচাপে ঘূৰি আহে। তেওঁ তাত সহযোগী গৱেষক হিচাপে যোগদান কৰে। ১৯৮৬ চনত তেওঁ তাত প্ৰবক্তা হিচাপে কাম কৰাৰ সুবিধা পায়। তাৰপিছত পদোন্নতিৰ যোগেৰে ১৯৮৮ চনত সহযোগী অধ্যাপক পদ লাভ কৰে। ১৯৯৬ চনত তেওঁ জাপানৰ অকাজাকি নগৰত অৱস্থিত ৰাষ্ট্ৰীয় মৌলিক জীৱবিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠানত (National Institute for Basic Biology) যোগদান কৰে। তাত তেওঁ অধ্যাপক হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। ২০০৪ চনৰ পৰা ২০০৯ চনলৈ তেওঁ জাপানৰ হায়ামাত অৱস্থিত উচ্চ শিক্ষাৰ স্নাতক বিশ্ববিদ্যালয়তো(Graduate University for Advanced Studies) অধ্যাপক ৰূপে জড়িত থাকে। ২০০৯ চনত তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় মৌলিক জীৱবিজ্ঞান প্ৰতিষ্ঠান আৰু উচ্চ শিক্ষাৰ স্নাতক বিশ্ববিদ্যালয়ত সন্মানীয় এমিৰিটাছ অধ্যাপক(emeritus professor) হিচাপে পৰিগণিত হয়। লগতে টকিঅ' প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ অন্তৰ্গত উচ্চ গৱেষণা সন্থাৰ অধ্যাপক ৰূপেও কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰে। ২০১৪ চনত অৱসৰ গ্ৰহণৰ পিছত তেওঁ টকিঅ' প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ উদ্ভাৱনী গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানত অধ্যপক ৰূপে সেৱা আগবঢ়ায়।\nবৰ্তমান তেওঁ টকিঅ' প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ উদ্ভাৱনী গৱেষণা প্ৰতিষ্ঠানৰ কোষ জীৱবিজ্ঞান গৱেষণা গোটৰ মুৰব্বী হিচাপে কাৰ্য নিৰ্বাহ কৰি আছে।\nঅট'ফেগীৰ প্ৰক্ৰিয়াসমূহৰ আৱিষ্কাৰৰ বাবে ২০১৬ চনত য়শ্বিনৰী অহচুমিয়ে চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ন'বেল বঁটা লাভ কৰে।\nফুজিহাৰা বঁটা, ফুজিহাৰা ফাউণ্ডেচন অফ চাইন্স (২০০৫)\nজাপান একাডেমী বঁটা, জাপান একাডেমী(২০০৬)\nআশাহি বঁটা, আশাহি শ্বিম্বুন(২০০৯)\nমৌলিক বিজ্ঞানৰ ক্য'ট' বঁটা(২০১২)\nআন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় গাইৰ্ডনাৰ ফাউণ্ডেচন বঁটা(২০১৫)\nআন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় জীৱবিজ্ঞান বঁটা(২০১৫)\nকেইঅ' চিকিৎসা বিজ্ঞান বঁটা(২০১৫)\nজীৱ-চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ৱিলি বঁটা(২০১৬)\nচিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ন'বেল বঁটা (২০১৬)\nTsukada, M; Ohsumi, Y (25 October 1993). "Isolation and characterization of autophagy-defective mutants of Saccharomyces cerevisiae.". FEBS letters খণ্ড 333 (1-2): 169-74. PMID 8224160.\nMizushima, N; Noda, T; Yoshimori, T; Tanaka, Y; Ishii, T; George, MD; Klionsky, DJ; Ohsumi, M et al. (24 September 1998). "A protein conjugation system essential for autophagy.". Nature খণ্ড 395 (6700): 395-8. PMID 9759731.\nKabeya, Y.; Mizushima, N.; Ueno, T.; Yamamoto, A.; Kirisako, T.; Noda, T.; Kominami, E.; Ohsumi, Y. et al. (2000). "LC3,amammalian homologue of yeast Apg8p, is localized in autophagosome membranes after processing". The EMBO Journal খণ্ড 19 (21): 5720–5728. doi:10.1093/emboj/19.21.5720. PMID 11060023.\nIchimura, Y; Kirisako, T; Takao, T; Satomi, Y; Shimonishi, Y; Ishihara, N; Mizushima, N; Tanida, I et al. (23 November 2000). "A ubiquitin-like system mediates protein lipidation.". Nature খণ্ড 408 (6811): 488-92. PMID 11100732.\nOhsumi, Y (March 2001). "Molecular dissection of autophagy: two ubiquitin-like systems.". Nature reviews. Molecular cell biology খণ্ড2(3): 211-6. PMID 11265251.\nKuma, A; Hatano, M; Matsui, M; Yamamoto, A; Nakaya, H; Yoshimori, T; Ohsumi, Y; Tokuhisa, T et al. (23 December 2004). "The role of autophagy during the early neonatal starvation period.". Nature খণ্ড 432 (7020): 1032-6. PMID 15525940.\nHanada, T; Noda, NN; Satomi, Y; Ichimura, Y; Fujioka, Y; Takao, T; Inagaki, F; Ohsumi, Y (28 December 2007). "The Atg12-Atg5 conjugate hasanovel E3-like activity for protein lipidation in autophagy.". The Journal of biological chemistry খণ্ড 282 (52): 37298-302. PMID 17986448.\n↑ 1.0 1.1 Yoshinori Ohsumi's সাঁচ:ORCID\n↑ 3.0 3.1 "The Nobel Prize in Physiology or Medicine 2016". The Nobel Foundation.3October 2016. http://www.nobelprize.org/nobel_prizes/medicine/laureates/2016/press.html। আহৰণ কৰা হৈছে:3October 2016.\n↑ "Yoshinori Ohsumi". Kyoto Prize. http://www.kyotoprize.org/en/laureates/yoshinori-ohsumi/। আহৰণ কৰা হৈছে:3October 2016.\n↑ "Yoshinori Ohsumi wins Nobel prize in medicine for work on autophagy". The Guardian. https://www.theguardian.com/science/2016/oct/03/yoshinori-ohsumi-wins-nobel-prize-in-medicine। আহৰণ কৰা হৈছে:3October 2016.\nৱিকিমিডিয়া কমন্সত য়শ্বিনৰী অহচুমি সম্পৰ্কীয় মিডিয়া ফাইল আছে।\nAcademic profile onaJapanese website (ইংৰাজী)\nCurriculum vitae on his homesite (ইংৰাজী)\nন'বেল বঁটাৰ আনুষ্ঠানিক ঘোষণা\n"https://as.wikipedia.org/w/index.php?title=য়শ্বিনৰী_অহচুমি&oldid=303577"ৰ পৰা অনা হৈছে


Shanferon in Assamese ৰ ব্যৱহাৰ, পালি, পাৰ্শ্চক্ৰিয়া, উপকাৰ, ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া আৰু সতৰ্কতাবাণী - Shanferon ar byavahar, ppali, parshwakriya, upkaar, kriya-pratikriya aaru satarkatabani\nShanferon की जानकारी\nShanferon ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ- Shanferon Benefits & Uses in Assamese- Shanferon ar laabh aaru byavaharsamuh\nShanferon ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব- Shanferon Dosage & How to Take in Assamese - Shanferon ar paali aaru xeya kenedore lobo\nShanferon ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ- Shanferon Side Effects in Assamese- Shanferon ar parshwakriyasamuh\nShanferon সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ- Shanferon Related Warnings in Assamese- Shanferon xonkranta xatarkatabanisamuh\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Shanferonৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Severe Interaction of Shanferon with Other Drugs in Assamese- Oinor xoite Shanferon ar gurutor kriya-pratikriya\nShanferon মতভেদসমূহ- Shanferon Contraindications in Assamese- Shanferon nishedhsamuh\nShanferon ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ- Frequently asked Questions about Shanferon in Assamese- Shanferon ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Shanferon ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া- Shanferon Interactions with Food and Alcohol in Assamese- khadya aaru modor xoite Shanferon kriya-pratikriya\nShanferon ৰ লাভ আৰু ব্যৱহাৰসমূহ - Shanferon Benefits & Uses in Assamese - Shanferon ar laabh aaru byavaharsamuh\nShanferon তলত দিয়াবোৰৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয় -\nShanferon ৰ পালি আৰু সেয়া কেনেদৰে ল'ব - Shanferon Dosage & How to Take in Assamese - Shanferon ar paali aaru xeya kenedore lobo\nShanferon-ৰ উপাদানসমূহ - Shanferon Active Ingredients in Assamese - Shanferon-ar upadaansamuh\nShanferon ৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াসমূহ - Shanferon Side Effects in Assamese - Shanferon ar parshwakriyasamuh\nগৱেষণাৰ ভিত্তিত, Shanferon ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰত তলত দিয়া পাৰ্শ্চক্ৰিয়া প্ৰত্যক্ষ কৰা হৈছে -\nShanferon সংক্ৰান্ত সতৰ্কতাবাণীসমূহ - Shanferon Related Warnings in Assamese - Shanferon xonkranta xatarkatabanisamuh\nShanferon-ৰ ব্য়ৱহাৰ গৰ্ভৱতী মহিলাৰসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nShanferonৰ গৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত কিছু পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকিব পাৰে। যদি গৰ্ভাবস্থাৰ সময়ত Shanferon ৰ কোনো পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া থাকে, ইয়াক লগে লগে বন্ধ কৰক। ইয়াক পুনৰাই ব্যৱহাৰ কৰাৰ পূৰ্বে চিকতসকৰ পৰামৰ্শ লওক।\nShanferon-ৰ ব্য়ৱহাৰ কেচুৱাক বুকুৰ গাখীৰ খুৱাই থকা মহিলাসকলৰ বাবে নিৰাপদনে?\nস্তন্যপায়ী মহিলাই Shanferon সেৱন কৰিব পাৰে। ইয়াৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া প্ৰায় নাই বুলিলেই হয়।\nবৃক্কত Shanferon কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nবৃক্ক ৰ বাবে Shanferon কেতিয়াবাহে ক্ষতিকাৰক।\nযকৃতত Shanferon কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nShanferonৰ কলিজা ৰ ওপৰত পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়াৰ কেইটামান ঘটনাহে ৰিপৰ্ট কৰা হৈছে।\nহৃদযন্ত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত Shanferon ৰ কি প্ৰভাৱ দেখা গৈছে?\nহৃদয় ৰ বাবে Shanferon কেতিয়াবাহে ক্ষতিকাৰক।\nঅইন দৰৱৰ সৈতে Shanferonৰ গুৰুতৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Severe Interaction of Shanferon with Other Drugs in Assamese - Oinor xoite Shanferon ar gurutor kriya-pratikriya\nShanferon তলত দিয়া দৰৱৰ সৈতে লোৱা উচিত যিহেতু ই ৰোগীৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ পাৰ্শ্চক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে -\nShanferon মতভেদসমূহ - Shanferon Contraindications in Assamese - Shanferon nishedhsamuh\nআপুনি যদি তলত দিয়া যিকোনো এবিধ ৰোগৰ সমুখীন হৈ আছে, আপুনি তেন্তে ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে Shanferon লোৱা অনুচিত যাতে -\nShanferon ৰ বিষয়ে সততে সোধা প্ৰশ্নসমূহ - Frequently asked Questions about Shanferon in Assamese - Shanferon ar bikhoye satate xodha prashnasamuh\nএই Shanferon-এ অভ্য়াস বা নিচাৰ সৃষ্টি কৰে নেকি?\nনহয়, আপনি Shanferonৰ প্ৰতি আসক্ত নহয়।\nShanferon লোৱাৰ পিছত আপুনি গা়ড়ী চলাব নালাগে অথবা গধুৰ মেচিন চলাব নালাগে। এয়া বিপজ্জনক হ'ব পাৰে, যিহেতু Shanferonয়ে আপোনাক তন্দ্ৰাচ্চন্ন কৰিব পাৰে।\nহয়, আপুনি ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শৰ পিছতহ Shanferon লোৱাটো নিৰাপদ।\nনহয়, মানসিক ৰোগৰ চিকিত্সাৰ ক্ষেত্ৰত Shanferonৰ ব্যৱহাৰ প্ৰভাৱশালী নহয়।\nখাদ্য আৰু মদৰ সৈতে Shanferon ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া - Shanferon Interactions with Food and Alcohol in Assamese - khadya aaru modor xoite Shanferon kriya-pratikriya\nখাদ্য আৰু Shanferonৰ ক্ৰিয়া-প্ৰতিক্ৰিয়া\nখাদ্যৰ সৈতে Shanferon লোৱাটো স্বাভাৱিক।\nমদ আৰু Shanferonৰ মাজৰ প্ৰতিক্ৰিয়া\nShanferonৰ সৈতে মদ্যপান কৰাটোৱে আপোনাৰ দেহত হানিকাৰক প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে।\nShanferon ৰ অনুকল্প - Substitutes for Shanferon in Assamese\nShanferon के लिए सारे विकल्प देखें\nআপুনি বা আপোনাৰ পৰিয়ালৰ কোনোবাই Shanferon লয় নেকি? অনুগ্ৰহ কৰি এটা সমীক্ষাত ভাগ লওক আৰু আনকো সহায় কৰক\nআপুনি চিকিৎসকে নিদান আগবঢ়োৱা Shanferon ব্যৱহাৰ কৰিছিল নেকি?\nআপুনি কিমান পৰিমাণে Shanferon সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি Shanferon ভোজন কৰাৰ আগত নে পাছত সেৱন কৰিছিল?\nআপুনি কোন সময়ত Shanferon সেৱন কৰে?