Duńska szkoła ma największą solarną fasadę na świecie » GLOBEnergia\nDuńska szkoła ma największą solarną fasadę na świecie\nW zeszłym tygodniu pisaliśmy o tym, że polskie szkoły inwestują w instalacje fotowoltaiczne. Dzisiaj na to zagadnienie popatrzmy trochę szerzej – dla niektórych szkół dachowa instalacja fotowoltaiczna to za mało!\nPewna duńska szkoła posiada największą solarną fasadę na świecie – oto szczegóły!\nNa Copenhagen International School’s zainstalowano 12 000 kolorowych paneli słonecznych. Panele pokrywają budynek praktycznie w całości i produkują rocznie 300 MWh energii elektrycznej. Taka ilość energii w ponad połowie pokrywa zapotrzebowanie na energię elektryczną tego campusu.\nOprócz produkcji energii elektrycznej panele stanowią bardzo atrakcyjny efekt architektoniczny. Dzięki nowej technologii opracowanej w Szwajcarii panele słoneczne mają charakterystyczny kolor morskiej zieleni. Ten niezwykły kolor jest wynikiem skomplikowanego procesu interferencji światła. Pracowano nad tym ponad dekadę w laboratorium École Polytechnique Federale w Lozannie (EPFL). Przez 12 lat naukowcy próbowali się dowiedzieć, jak nadać odpowiedni kolor solarnym panelom bez dodawania do materiałów barwników. Jak widać – opłacało się poświęcić tyle czasu!\nNaukowcy mogą decydować, które długości fal będą widoczne. Dzięki temu panele mogą przyjmować kolor ceglanoczerwony, niebieski, żółty, złoty lub właśnie morską zieleń. Wszystko za sprawą specjalnych filtrów stosowanych jako warstwa na panelach. Wykorzystano przy tym efekt podobny jak na bańce mydlanej lub na warstwie oleju na wodzie. Pozostała część promieniowania słonecznego jest pochłaniana przez panel słoneczny i przekształcana jest na energię.\nSam mechanizm montażu opracowano w Szwajcarii w Zurichu. Poszczególne panele mogą być instalowane na już istniejących budynkach. Mogą one spokojnie zastępować okna. Produkują energię elektryczną, przepuszczając jednocześnie światło do wnętrza budynku. Mogą one również odgrywać rolę żaluzji.\nTakie panele to kolejny krok w drodze do spełnienia wymagań Komisji Europejskiej w zakresie efektywności energetycznej. Budynki zużywają około 40% konsumowanej energii w Europie. To właśnie w renowacji istniejących budynków gospodarstw domowych i przedsiębiorstw upatruje się zmniejszenia zużycia energii. Ponieważ dwie trzecie budynków w Europie powstało wtedy, gdy wymogów dotyczących efektywności energetycznej nie było, to właśnie ich modernizacja to ogromna szansa na obniżenie kosztów eksploatacji.\nCały czas testowane są rozwiązania podobne do tych opisanych w tym artykule, niekoniecznie wytwarzające energię, ale mogące poprawiać jakość istniejących obiektów. Jako przykład – Delft University of Technology w Holandii testuje innowacyjne fasady, które działają jak druga skóra budynku. Naukowcy w Göteborgu w Szwecji, prowadzą prace nad lżejszymi, cieńszymi i bardziej trwalszymi materiałami, które spełnią bardzo rygorystyczne wymogi przepisów budowlanych. Są to np. ultracienkie betonowe panele ścienne.\nNaukowcy próbują również używać produktów odpadowych z przemysłu żelaza do stworzenia ekologicznego materiału budowlanego, który być może zastąpi tradycyjny cement.\nOpracowano na podstawie: Daily Planet\nZdjęcie główne: Copenhagen International School in Denmark, źródło: EPFL


BLOG - Strona 4 z 6 - Joanna Kryger\nutworzone przez Creativevibes | Lip 6, 2017 | BLOG, BLOGOWANIE, FREEBIES, GRAFIKA, LIFESTYLE\nHej! Mam dziś dla Ciebie 6 świetnych stron do dobierania kolorow.\nWiele osób, w tym często ja, mamy problem z odpowiednim dobieraniem kolorów do swoich grafik, szablonów, czy ogółem kolorów swojej marki. Chciałabym, aby dzięki takiemu zestawieniu, ułatwić Ci życie i aby tworzyć rzeczy przyjemnie dla oka!\nZnam wiele osób, które nie będą potrzebowały takich stron, ponieważ urodziły się z takim zmysłem lub skończyły szkoły, które odpowiednio przygotowują ich do takich prac. Poniżej znajdziecie aż 6 propozycji ode mnie. Kolejność ułożenia nie ma znaczenia.\nŚwietna strona, na której wybieramy kolor podstawowy przy użyciu selektora kolorów. Do koloru podstawowego są dopasowywane automatycznie pozostałe 5 kolorów. Każdy z kolorów można edytować własnoręcznie.\nWielkim atutem strony jest przygotowanie paletki kolorów do załadowania w programie PS i Ilustrator. Klikając przycisk-wyślij na e-mail, dostajemy linka, którego możemy zapisać lub wysyłamy wszystko na maila. Super opcją! Korzystałam wiele razy : )\nPrzyznam się bez bicia, że to moja ulubiona strona. Wydaje się mieć najwięcej opcji, jest moim zdaniem najbardziej rozwinięta i profesjonalna. Aby dobrać kolor, wystarczy znać kilka reguł dobierania kolorów. Np. monochromatyczne, dopełniające czy triada.\nO wszystkim możecie poczytać w internecie, jeśli chcielibyście, abym przygotowała dla Was taki wpis, dajcie znać! Czekajcie, to nie wszystko.\nPanel wygląda tak jak powyżej, tu również mamy możliwość wybierania, w jaki sposób program ma pobrać kolory ze zdjęcia. ! Czy to nie jest cudowne?\nNo dobra, chyba to, co napisałam wyżej, nie jest do końca prawda. Coolors jest naprawdę cool! To znów narzędzie, które ma wiele zalet! W zakładce generate, tworzymy swoje kolory, możemy je dowolnie zamieniać miejscem, znaleźć inne odcienie danego koloru. W ustawieniach możemy zaznaczyć jakie nazwy, oprócz nazw kolorów w heksach mają nam się wyświetlać, dla przykładu-wybrałam RGB, z łatwością dopasuje je do swojego programu i przygotuje odpowiednie zestawienie kolorów pasujących do wyświetlania na stronach internetowych.\nColorspire to stronka, która może pomóc nam w doborze kolorów pod układ strony, nie jest to wysoce zaawansowane narzędzie, ale może się przydać !\nColorCodeHex to nie jest do końca narzędzie do dobierania kolorów, ale postanowiłam o nim wspomnieć. Możemy tu znaleźć dosłownie wszystkie informacje o danym kolorze. Co prawda, cały interface strony do mnie nie przemawia, to w momencie, gdybym potrzebowała informacji o kolorze, mam wszystko.\nOstatnie, lecz nie najgorsze to Design seeds. Strona pełna inspiracji, cudownych palet barw, dobieranych do pięknych zdjęć. Polecam, jeśli chcemy spojrzeć jak dobrać kolory, może wpadniemy na coś innego niż zwykła podstawowa paleta barw. Palety kolorystyczne są podzielone kategoriami np. Letnie zestawienia. Wyszukamy je także zwyczajnie po interesującym nas kolorze.\nutworzone przez Creativevibes | Maj 29, 2017 | BLOG, BLOGOWANIE, LIFESTYLE\nJeśli jeszcze nie wiecie, telefon to urządzenie, które jest wręcz przyklejone do mojej ręki. Mój telefon służy mi praktycznie do wszystkiego, a często zastępuję mi komputer.\nMam w nim wszystkie (posegregowane tematycznie) aplikacje, które ułatwiają mi codzienne życie. Poniżej znajdziecie kilka z nich.\nOd najmłodszych lat nosiłam przy sobie kompaktowy aparat i cykałam zdjęcia – teraz służy mi do tego mój smartphone. Teraz, zamiast wrzucać zdjęcia na komputer, zwyczajnie przerabiam je za pomocą kilku cudownych narzędzi.\nAplikacja, która ma w sobie wszystkie najważniejsze funkcje.\nMoim zdaniem jest to zaawansowane narzędzie do obróbki zdjęć i zrobimy w nim praktycznie wszystko.\nSnapseed – na Androida i na iOS\nW tej aplikacji wrzucam zdjęcia i nakładam swój ulubiony filtr. Często bawię się w nim kontrastem i wrzucam zdjęcia, by sprawdzić, jak będą się komponować.\nVSCO – Android i iOS\nZ tej aplikacji korzystam zazwyczaj, aby wyostrzyć, wybielić i rozjaśnić zdjęcie jednym kliknięciem. Jest cudowna! Aplikacja jest płatna, ale warto wydać na nią pieniądze.\nFacetune – Android i iOS,\nTo narzędzie, w którym łatwo można nanieść swoje logo na zdjęcie, pobawić się trochę bardziej w kreatywny sposób. Można w nim także stworzyć kolaże, własne nalepki, wyciąć zdjęcie i wkleić na interesujące Cię tło.\nPicsArt – Android i na iOS\nProwadzenie swoich social media zdalnie nie musi być wcale takie trudne. Do łatwiejszej obsługi bloga, Fanpaga i Instagrama używam kilku bardzo przydanych aplikacji, bez których nie wyobrażam sobie dnia codziennego.\nPozwala monitorować co dzieje się na Twojej stronie. Przez tę aplikację komunikuję się na swoim fanpage-u i używając jej, dodaje posty. Dzięki niej odpowiadam często na komentarze jako strona, nie jako profil osobisty.\nFacebook Pages Manager – Android i iOS\nTo narzędzie przypadnie do gustu osobom, które należą do wielu grup na facebooku. Łatwo posegregujesz sobie grupy, możesz także wypisać się z danej grupy oraz wyszukać lupką interesującą Cię frazę. Ostatnio trochę się zacina, ale dalej uważam, że to przydatna aplikacja.\nFacebook Groups – Android i iOS\nTu na szybko edytuję lub tworzę posty na bloga. Można tu także sprawdzić statystyki i czy odpisać na komentarze.\nPo prostu – WordPress na telefon! Co tu dużo gadać.\nWordPress – Android i iOS\nDzięki tej aplikacji mogę być na bieżąco ze wpisami swoich ulubionych blogów, a jest ich trochę. Dostaję powiadomienia o nowym poście, dzięki temu mogę zaoszczędzić czas i wchodzić na bloga wtedy, gdy pojawi się nowy post.\nBloglovin – Android i iOS\nTo aplikacja, która pomaga mi śledzić swoich obserwujących i małych kłamczuszków, którzy działają na zasadzie follow – unfollow. Polega to na tym, że dodają Cię do obserwujących, a jeśli Ty zrobisz to samo, w ten sam dzień lub kilka dni później, odfollowują Twój profil.\nObserwujący + – Android i iOS\nZakupy / usługi\nPoniższe aplikacje ułatwiają życie i pozwalają zaoszczędzić czas oraz nerwy. Poczytajcie!\nAplikacja, którą wprost kocham! Jednym kliknięciem kupuje bilet autobusowy czy parkingowy, niepotrzebne mi sklepiki i niedziałające automaty w busach.\nmoBILET – Android i iOS\nW tym miejscu sprawdzam aktualne gazetki z ulubionych sklepów i dyskontów. Nie potrzebuję dłużej zbierać makulatury 🙂\nBlix – Android i iOS\nZapisy do fryzjera, kosmetyczki i innych usług trwa w sekundę, przy okazji widzę wolne terminy i mogę je dopasować według swojego kalendarza!\nBooksy – Android i iOS\nTo aplikacja, która pomaga znaleźć cudowne lokum na najbliższy wyjazd w mieście, które Cię interesuje. Dzięki Airbnb mamy zapewnioną wysoką jakość i gwarancję dostępności lokum czy kontakt z właścicielem mieszkania / studia.\nAirbnb – Android i iOS\nMam nadzieję, że moja lista przydatnych aplikacji na telefon przyda Ci się do ogarnięcia Twojej codzienności. Tak jak wspomniałam wyżej, to tylko część z tych, które namiętnie używam.\n[PYTANIE DO CZYTELNIKA]\nJaka jest Twoja ulubiona aplikacja, z której najczęściej korzystasz?\nutworzone przez Creativevibes | Maj 18, 2017 | BLOG, BLOGOWANIE, LIFESTYLE, ROZWÓJ OSOBISTY\nO pojęciu Mastermind dowiedziałam się kiedyś na jednej z grup, do których należę. W kółko widziałam pytanie ” Należysz do jakiejś grupy Mastermind?” – Tak, zapewne tak jak i Ty, nie miałam pojęcia, co to w ogóle znaczy.\nCo to jest to Mastermind?\nTo grupa,którą tworzy kilka lub kilkanaście osób, które prowadzą swój biznes czy bloga. Zazwyczaj jednak taka grupa liczy od 2-6 osób. Członkowie grupy spotykają się regularnie (online lub na żywo), by wspierać się, radzić, a nawet prowadzić między sobą mini szkolenia, które mają pomóc w rozwoju ich firmy czy bloga.\nIstnieją grupy, gdzie można zapisać się na płatny mastermind, prowadzi go wtedy osoba, która znacznie przewyższa wiedzą pozostałych członków grupy i występuję ona w roli mentora, nauczyciela. Moim zdaniem jest do świetny sposób, jeśli znamy osobę prowadzącą, wiemy, co osiągnęła i mamy pewność, że wiele wyniesiemy z takich szkoleń.\nDarmowe grupy zazwyczaj tworzą osoby o podobnym poziomie umiejętności i wiedzy, tworzą one wtedy listę tematów oraz prowadzącego dany temat czy zagadnienie. W tym przypadku bardzo fajne jest to, że większość osób jest na podobnym poziomie, a inni uczestniczy nie muszą czekać, aż jedna czy dwie osoby nadrobią jakiś temat.\nZalety grupy Mastermind\nNowe kontakty, a nawet przyjaźnie\nMożliwość współpracy z innymi członkami grupy\nPromocja innych członków grupy na własnych portalach\nPrawdopodobny rozwój Twojej firmy/bloga\nPobudzanie swojej kreatywności\nPrzygotowując temat – od razu poszerzasz swoją wiedzę!\nCzy chciałabym uczestniczyć w mastermind?\nOczywiście, że tak! To następna forma nauki, którą mogłabym dopisać do swojej listy sposobów zdobywania wiedzy. Fajnie, gdybym znalazła osoby, które mają podobne zainteresowania, prowadzą swój biznes lub bloga. Nie jestem pewna czy mogłabym prowadzić taki Mastermind sama. Dobrze byłoby ustalić plan, według którego organizowałoby się spotkania, ustalić strategie i wspólnie działać – przecież w grupie siła! Mam nadzieję, że kiedyś uda mi się znaleźć czas i odpowiednie osoby do stworzenia takiej grupy.\nCo sądzisz o takich grupach?\nChciałabym do takiej należeć, czy może już jesteś członkiem jednej?\nPomoc Wedding Planner – czy to była słuszna decyzja?\nutworzone przez Creativevibes | Maj 14, 2017 | BLOG, LIFESTYLE\nWedinng planner – czy to się opłaca?\nJesteśmy już kilka miesięcy po ślubie, patrząc z perspektywy czasu chciałabym napisać kilka słów o pracy Wedding Plannera. Czy opłacało nam się wziąć osobę do pomocy, koordynowania całego dnia i dekoracji? O tym przeczytacie niżej.\nPo pierwsze, kto to jest ten Wedding Planner? To koordynator i organizator ślubu, często także osoba zajmująca się dekoracją sali weselnej. Służy pomocą w wyborze i doradztwie w zakresie kompleksowej organizacji ślubu i wesela.\nDlaczego zdecydowałam się na usługę Wedding plannera?\nJak większość kobiet, chciałam, aby wszystko na moim ślubie było dopięte na ostatni guzik, sala wyglądała jak z bajki, a ja, moja mama i siostra (która była świadkową) nie stresowała się w tym dniu aż tak bardzo. Decydując się na pomoc Bernadetty Kowalczyk, wiedziałam, że 3/4 obowiązków odejdzie. Zostały tylko te, które musiałam załatwić już sama z przyszłym mężem.\nCzy uważam,że Wedding Planner był niezbędny na naszym ślubie?\nNie. Uważam, że jest to usługa luksusowa i nie jest dla wszystkich. Osoby, które mają swoje zdanie i nie potrafią oddać jakichś zadań w ręce profesjonalistów, bo nie mają nad czymś kontroli, nie powinni decydować się na tego typu usługi. Znając swoją osobę, zorganizowałabym wszystko na swój ślub bez pomocy wedding plannera. No tak, ale jakim kosztem? Ile nocy bym nie przespała? Nie miałabym też gwarancji, że inne usługi będą w stu procentach profesjonalne, dotrzymane według umowy – nad tym wszystkim czuwała ona – Mistrzyni.\nNa ten moment wiem, ile stresu przynosi organizacja ślubu i wesela, że nie wszystko przychodzi tak łatwo, jak się wydaje. Mogę stwierdzić, że to była najlepsza inwestycja w tym dniu. Fotograf robi piękne zdjęcia, DJ gra fajną muzykę, kamerzysta nagrywa.\nA co robiła moja wedding planner ? Dosłownie wszystko. Koordynowała najmniejszy szczegół. Dekorując i ogarniając wszystkich na ślubie, martwiła się o to, jak się czuję, jaki mam humor, czy przypadkiem jej nie potrzebuje, czy cała obsługa odpowiednio wykonuje swoją pracę.\nCo najważniejsze, to fakt, że mój ślub był jedyny w swoim rodzaju. Moja wedding planner-Mistrzyni Ceremonii zorganizowała wszystko, co do ostatniej minuty ślubu i wesela. Przy okazji, dzięki jej pomocy zaoszczędziliśmy niemałą sumę pieniędzy. Rodzina z początku była bardzo sceptycznie nastawiona, bo przecież byli już na tylu ślubach, na którym nie było takiej osoby i wszystko „jakoś się udało”, ale ja nie chciałam jakoś, tylko idealnie — a tak właśnie było. Wszystkie te wcześniej zrzędzące osoby po weselu były zachwycone z usługi Mistrzyni!\nCo wchodzi w zakres obowiązków Mistrzyni Ceremonii?\nWszystko zależy od tego, na jaką usługę się zdecydujemy. W opcjach mamy dekorację z koordynacją całego dnia — kompleks. Samą dekorację sali/ kościoła lub tylko koordynację. Wszystko zależy od naszej potrzeby. My zdecydowaliśmy się na kompleksową usługę.\nCzy jeszcze raz skorystałabym z usługi Wedding Plannera?\nOczywiście, że tak! Profesjonalizm to drugie imię Bernadetty. Nie wyobrażam już sobie tego dnia bez udziału Mistrzyni Ceremonii. Każdej pannie młodej, która chce uniknąć siwych włosów na głowie i bólu żołądka, bo coś poszło nie tak, szczerze polecam zastanowić się nad usługą Mistrzyni Ceremonii.\nPost nie jest sponsorowany, a każda wyrażona opinia jest moją własną.\nutworzone przez Creativevibes | Maj 5, 2017 | BLOG, LIFESTYLE, ROZWÓJ OSOBISTY\nZnacie to powiedzenie, że ktoś “wstał lewą nogą” ? Myślę, że nie raz zdarzyło nam się zaspać, latać jak opętani po całym mieszkaniu, przy okazji narobić niezłego bałaganu i pójść do pracy, czy szkoły ze złym humorem.\nPoniżej znajdziecie sposoby na to, by mój poranek był udany i zorganizowany:\nPójdź wcześniej spać dnia poprzedniego – ten punkt, chociaż jest pierwszy, idzie mi najciężej. Jestem nocnym markiem i uwielbiam uczyć się i czytać po nocach.\nNastaw budzik na odpowiednią godzinę i wstań z pierwszym dzwonkiem – drzemki do 10-ciu czy 15-tu minut nie są dla mnie. Po pierwsze, tracę czas który mogłabym inaczej spożytkować, po drugie, wcale nie czuję się bardziej wyspana. Możesz spróbować korzystać z aplikacji, która wybudza Cię w odpowiedniej fazie snu.\nWszystkie rzeczy w jednym miejscu – znajdź jedno miejsce w domu, gdzie zgromadzisz wszystkie rzeczy potrzebne do wyjścia np. torebkę, portfel, klucze etc. Nie będziesz już latać i wszystkiego szukać.\nSprawdź pogodę na następny dzień – przygotuj całkowity out fit, łącznie z dodatkami w jednym miejscu. Chyba każda z nas wie ile problemów i czasu zabiera nam szukanie idealnego stroju.\nDzisiejszy dzień jest produktywny, a do głowy wpada wiele nowych pomysłów, które zapisuje w pięknym planerze #happyplaner #creatywnewibracje #creativevibes #benefit\nPost udostępniony przez Asia Kryger (@creativevibes.pl) 21 Mar, 2017 o 6:55 PDT\n5. Zaplanuj swój dzień w kalendarzu – Ja korzystam ze swojego plannera lub tworzę plan w głowie wieczorem dnia poprzedzającego. Zastanów się czy nie musisz nic ze sobą zabrać, abyś nie musiała się wracać.\n6. Posiłki – Zaplanuj i przygotuj wcześniej śniadanie lub drugie śniadanie, które zabierzesz ze sobą.\n7. Chwila dla Ciebie – Usiądź spokojnie, napij się herbaty i przeczytaj kawałek wartościowej książki, czy posłuchaj ulubionej piosenki. Ciesz się, że masz jeszcze 20 minut do wyjścia! Spędź ten czas tak, jak chcesz!\nTak zorganizowany poranek, pozwala mi spokojnie usiąść, przeczytać to, na co mam ochotę, posłuchać ulubionego podcastu, czy pojechać wcześniej do pracy.\nCzęsto mając trochę dodatkowego czasu patrzę w okno, piję ulubioną herbatę, a potem wychodzę do pracy z uśmiechem na twarzy. 🙂\nJak spędziłabyś swoje dodatkowe kilka minut?


Wyciek danych z Konfederacji. Każdy mógł pobrać dane osobowe członków\nStrona główna›Wyciek danych z Konfederacji. Każdy mógł pobrać dane osobowe członków\nŹródło zdjęć: © Getty Images | Mateusz Włodarczyk\nZe względu na brak zabezpieczeń w API obsługiwanym przez partię Konfederacja, dowolna osoba mogła pozyskać dostęp do danych osobowych członków i sympatyków partii. W bazie najprawdopodobniej były dane aż kilkudziesięciu tysięcy osób.\nSprawie przyjrzał się Niebezpiecznik, który podał, że strona internetowa Konfederacji umożliwiała pobranie danych użytkowników wraz z ich numerami PESEL. Aby je pozyskać, wystarczyło zmieniać kolejne wartości identyfikatora w URL by wyświetlać dane kolejnych osób.\nDane, które można było pozyskać, obejmowały nie tylko imiona i nazwiska osób związanych z Konfederacją czy ich maile. Możliwe było także pobranie numerów PESEL, telefonów, dat urodzenia, a także nazw użytkowników oraz województw, w których zostali zarejestrowani wraz z powiatem i gminą.\nPo zgłoszeniu problemów, Konfederacja zablokowała ostatecznie dostęp do danych oraz podała informację, że chociaż dane były możliwe do pobrania, nikt ich masowo nie pobierał. W związku z całą sytuacją, partia przygotowuje oświadczenie w tej sprawie i zgłosi sprawę do UODO.\nOsoby, których dane znalazły się w systemie Konfederacji, zostaną poinformowane o błędzie i możliwości pozyskania ich danych przez osoby trzecie. Sytuacja powinna być jednak przestrogą dla wszystkich osób, aby rozważnie podawać swoje dane i, w miarę możliwości, ograniczać ich wprowadzanie do sieci lub dowolnych aplikacji do niezbędnego minimum.


ANNA MUCHA: Jest za stara i nie ma talentu! Znany krytyk ostro o karierze polskiej celebrytki - Glamki.se.pl\nNews glamki.se.pl News Z życia gwiazd ANNA MUCHA: Jest za stara i nie ma talentu! Znany krytyk ostro o karierze polskiej celebrytki\nAnna Mucha skrytykowana przez Wiesława Kota\nAnna Mucha w ogniu krytyki ze strony Wiesława Kota, wieloletniego krytyka filmowego oraz byłego wiceszefa tygodnika Wprost. Kot zaatakował Muchę w artykule zamieszonym w magazynie Grazia, zarzucając jej brak talentu i... zbyt dużą popularność!\nTagi: anna mucha, anna mucha bez talentu, Anna Mucha grazia, anna mucha m jak miłość, grazia, grazia anna mucha, krytyka Muchy, mucha skrytykowana przez Kota, mucha za stara, wiesław kot krytykuje Muchę\nAnna Mucha zamierza nagrać płytę, czy zrezygnuje z aktorstwa?\nPrzyzwyczajona do krytyki Anna Mucha, będzie musiała przełknąć kolejną gorzką pigułkę. Tym razem w ostrych słowach o aktorce i celebrytce wypowiedział się krytyk filmowy i wykładowca uniwersytecki, Wiesław Kot.\nTo żadna aktorka. Nigdy nie była, nie jest i nie rokuje, że nagle stanie się aktorką. Myślę, że niczego znaczącego już więcej nie zagra. W filmach jej nie chcą, bo jest za stara i nie ma talentu, a w serialach, bo twarz się opatrzyła - uważa Kot i jednocześnie dodaje: Mówię to wyraźnie i świadomie pod własnym nazwiskiem. Inni wypowiadający się w artykule już tyle odwagi nie mieli. Wprawdzie krytykują Muchę, ale czynią to anonimowo.\nWarto przypomnieć, że aktorka zawsze wzbudzała niemałe emocje i jednocześnie sama dolewała oliwy do ognia, swoimi wypowiedziami, choćby na temat polskiego filmu czy macierzyństwa. Ostatnio Mucha nie ma zbyt dobrej passy. Oprócz występów M jak Miłość, gra również w sztuce Single i Remiksy, ale próżno szukać jakiegokolwiek występu w polskim kinie. Może dlatego serialowa Madzia, postanowiła odrobinę zmienić branżę i skupić się na nagraniu solowej płyty. Czy śpiewająca Mucha przekona publiczność i krytykę?


TM TOYS - ŚWINKA PEPPA PLAC ZABAW Z FIGURKĄ - DWIE HUŚTAWKI - 05329 - Królestwo Dzieci\nTM TOYS - ŚWINKA PEPPA PLAC ZABAW Z FIGURKĄ - DWIE HUŚTAWKI - 05329\nPeppa to mała świnka w czerwonej sukience. Jest rozbrykana, ciekawska, bardzo pomysłowa i uwielbia przygody.\nŚwinka lubi czekoladowe ciasteczka, przyjęcia urodzinowe oraz rowerowe wycieczki i pikniki. Najbardziej jednak kocha swoje błotnisko, bo co jest lepszego na świecie niż skakanie w deszczu przez kałuże.\n4 różne zestawy plastikowe z ruchomymi elementami umieszczone na plastikowej podstawce imitującej trawnik, otoczone płotkiem. Zestawy można do siebie przypinać i stworzyć jeden duży plac zabaw. Pasuje do małych figurek.\nZestaw z figurką Peppy.


Wola Bierwiecka – Radom 27 km. 11.XI.2006 – wedrowki.radom.pl\nWola Bierwiecka – Radom 27 km. 11.XI.2006\nZ racji nadszarpniętej biegiem czasu pamięci, zaszczyt mam przedstawić opowieść nieco ubogą w szczegóły, a jednak ponadczasową, której na przekór wydarzenia w niej zawarte są już odległą historią.\nWertuj więc uważnie drogi czytelniku treść owej gawędy, gdyż zaskakująca pointa wymaga o wiele więcej niźli rześkich oczu. Na koń więc!\nAkcja rajdu jak zwykle rozpoczęła się wczesnymi godzinami porannymi, kiedy to podnieceni przyszłymi okolicznościami przyrody razem z Polem czekaliśmy 15 minut “pod zegarem” na jakiś autobus w stronę dworca PKP. Napięcie wzrastało, a kiedy po 20 minutach nic nie przyjeżdżało pomyślałem, że zawsze genialny plan rajdu ustalany przez nigdy nie błądzącego kolegę z Zamłynia nie wypali. Jednak i tym razem jego geniusz wziął górę bo raptem 10 minut później byliśmy już w drodze na kolei. Gdyby nie to ze na odcinku 200 metrów nie łapiemy zadyszki nigdy nie zdążylibyśmy na osobowy do Woli Bierwickiej. Tak jest … z resztkami niedopałka Polowego L&Ma wyruszyliśmy regionalnym TGV ku przygodzie. Karol zdążył wcześniej zagrzać miejsce na wygodnej czerwonej kanapie oznajmując przy tym, że już miał ruszyć w pojedynkę ale skoro już jesteśmy …\nJakież wielkie było nasze zdziwienie kiedy to w tym samym przedziale ujrzeliśmy naszą dobrą koleżankę (z racji podpisania kwestionariusza o ochronie danych osobowych nie ujawniamy jej nazwy) na którą wszyscy wołamy Kietla.\nByła z jakimiś znajomymi więc szybko wróciliśmy do siebie, opowiadań o tym co kumple powinni o innych wiedzieć, o tym co było w ostatnim numerze Cosmo, który nóż najlepiej wchodzi w wykładowców i jaką to trasę mamy dziś do przejścia.\nJakieś 20 minut później staliśmy na starcie naszej wędrówki chcąc za wszelką cenę upamiętnić ten piękny dzień pstrykaliśmy foty jak chinole z autokaru.\nWarto w tym miejscu przypomnieć iż był to rajd pieszy więc … szliśmy. I tak za jakiś czas na leśnej polanie skumałem się ze brak mi jednej rękawiczki na ręce ale heroicznie po sprawdzeniu terenu 15 metrów wstecz podjąłem decyzje, że nie ma się co wracać po tak błahy i dziurawy przedmiot. Nie narażając zatem moich przyjaciół na żylaki narzuciliśmy tempo przez las.\nWtedy to po kilku chwilach pierwszy raz zobaczyłem w akcji w terenie świętą rzecz Karola. Jego mapnik!. Ten przeklęty talizman miał nie raz w przyszłości zgubić nam drogę do celu, jednak w owej chwili czuliśmy dumę że chociaż jeden z nas wie gdzie jesteśmy i to bardzo dobrze bo po 10 minutach wiedzieliśmy gdzie jest stara kapliczka i w którą stronę mamy się udać no i gdzie zgubiłem rękawiczkę. Dalej zatem.\nDzikość i czystość otaczającej nas przyrody z jednej strony dodawała nam radości z wyrwania się z zakurzonej metropolii z drugiej zaś pozostawiała pewne wrażenie ze powinno to wyglądać nieco inaczej.\nPogoda nie spełniała warunków aby mieć pełne szczęścia samopoczucie. Było okropnie wietrznie a do tego bardzo zimno zwłaszcza na otwartym terenie. Jednak nasza wojskowa odzież i zahartowane ciała lubią kiedy gęsia skórka uczy je być jędrnymi tak jak życzą sobie tego kobiety, także droga przebiegała nam w miłych pogawędkach nie zważywszy na nieprzyjemny londyński klimat.\nPo kilku kilometrach w poruszającej nawet kamienne serce Pola przyrodzie trafiliśmy w zwarte zabudowania jakiejś wsi [p.a. ta wieś to Lisów], gdzie uraczyliśmy gościnności w tamtejszej gospodzie. Jakże wspaniale było poznać mniejszość etniczną tamtego zapomnianego można by rzec przez innych rejonu naszej wspólnej ziemi.\nCzy na przykład wiedzieliście dziadki moje że do gospody przyjeżdżają jeszcze książęta na białych koniach?\nŻe nietrzeźwi obywatele nie mają wstępu do karczmy a ich lica wystawiane są na pośmiewisko przybywających?\nŻe udogodnienia w spożyciu trunków znane są tylko tam.\nA oto zaobserwowany nowoczesny krój odzieży motocyklowej wzorowany na najnowszej modzie Valentino Rossiego.\nNie daliśmy się jednak ogłupieć przepychem tej okolicy i po dokonaniu najpotrzebniejszych zakupów przeszliśmy od słów do czynów i poszliśmy dalej. “Po drodze” przekonywaliśmy Pola że palenie zabija jednak ten za nic miał nasze przestrogi.\nMijaliśmy przeróżne ciekawe i nieciekawe miejsca licząc od pięknej przyrody\npo historyczne zgliszcza\ni głęboko zastanawiające nieużytki.\nGrzechem byłoby nie wykorzystać otaczającej przyrody i nie wziąć choćby kawałka z jej dobroci. Tak też i my zabraliśmy się do posiłkowania zagłębiając się w gęstwinę napotkanego lasu idąc jakieś 10 metrów od leśnej drogi. Pomysł nie był tak udany jak kiełbaski z ogniska bo co jakiś czas tubylcy wozili się polonezami, ale pysznie nam się to upiekło.\nOczywiście po ognisku śladu nawet leśniczy by nie znalazł co uznaliśmy za pewien omen i wszyscy zgodnie oddaliśmy mocz. Przed nami ostatni etap wędrówki, czyli wkraczanie na tereny zamieszkane przez ludność robiącą na co dzień zakupy w supermarkecie i uznającą wieszanie pościeli na balkonie za wiochę, jednak której chodzenie w klapkach z założonymi białymi skarpetami nie przeszkadza. Jednak wcześniej oczom naszym ukazały się dwa dziwne i niezgłębione światy. Świat pierwszy to:\n1. Nie wiadomo co.\nJeśli któreś z Was w przyszłości odkryje funkcje tego ogromnego placu proszę zachowajcie tajemnice i powiedzcie nam co to. Otóż po wejściu na wał litej ziemi ujrzeliśmy głęboko zastanawiający widok. Jakieś … coś … po coś to było. Co chwile rzucaliśmy hasłami i pomysłami do jakich celów i czy to istoty z tej planety zrobiły to co widzieliśmy.\nW każdym razie chęć zbadania do czego prowadzi kamienna droga wywołała u nas dreszczyk emocji, co naocznie zaobserwowałem u każdego z nas.\nOto co ujrzeć nam było dane. Jakiś żelazny cybuch. Po dokładnych oględzinach fachowców, stwierdziliśmy ze konstrukcja jest na tyle stabilna ażeby można na nią wleźć. Wiec powoli jeden po drugim z dziecięcym entuzjazmem który zgubił gdzieś filozofie i dumania techniczne nad owym przedmiotem pakowaliśmy się na szczyt cybucha.\nPo tym fakcie zabawy było mało. Znudził nam się widok z góry wiec daliśmy się ponieść naszym nogom przechodząc przez najgorsze dla wrażliwego nosa z miejsc, wysypisko śmieci. Oczywiście skrajem tego nienaturalnego środowiska jednak więcej tego czynu nie powtórzymy. Dochodząc do granic miasta Radomia zobaczyliśmy:\nOgromne połacie piasku ogarniały nas zewsząd czuliśmy się jak na karawanie.\nPo trosze bawiąc się w agentów Mosadu udało nam się uciec z tego miejsca i opróżnić obuwie z piasku.\nDoszliśmy do obiecanej cywilizacji. Asfaltowa droga i gapiący się ludzie z przejeżdżających samochodów dali nam odczuć ze dziwni z nas leśni ludzie. Pozytywnym końcem podroży było przejście przez Las Kapturski (kto by przypuszczał ze takie lasy istnieją i to tuż przy zabudowaniach miasta), które koniec końców zaprowadziły nas na Zamłynie.\nOto koniec przygody, oschle pożegnaliśmy się z Karolem rzucając jakieś gadki o następnym wypadzie i razem z Polem poszliśmy w kierunku zachodzącego słońca, czyli na przystanek.\nRajd jak zwykle obfitował w wiele niezapomnianych chwil, które tylko nieliczni za pomocą nielicznych mieszanin wód mogą je wytrącić z naszych umysłów. Także przypominając sobie powyższe zdarzenia nie zapominamy że prawdziwej przyrody nie ma co szukać 2 przystanki PKP od miasta. Przynajmniej na północ od Radomia.\nWszelkie zażalenia odnośnie treści proszę składać do autora strony.\nRelacja wg Dobrego\n← Jedlnia Kościelna – Kozienice 26 km. 29.IX.2006\nIłża – Wąchock 30 km 07.IV.2007 →


40 m2, dwa nieprzechodnie pokoje przy UE., Katowice • Katowiczak 523690\nDo wynajęcia mieszkanie na ul. Cynkowej (równoległa do 1 Maja) na pierwszym piętrze. Mieszkanie umeblowane, dwie rozkładane kanapy, biurko, 2 stoliki, taborety, krzesło, szafy.\n40 m2, 2 nieprzechodnie pokoje, łazienka, kuchnia. Schemat mieszkania na zdjęciu.\nPralka, lodówka z zamrażarką, kuchenka elektryczna, mikrofalówka.\nPiwnica oraz pomieszczenie gospodarcze na zewnątrz\n5 minut piechotą do Uniwersytetu Ekonomicznego!\n8 minut tramwajem do rynku, 20 minut na piechotę.\nW pobliżu Biedronka, przystanek tramwajowy i autobusowy, ośrodek sportowy „Słowian”, stacja kolejowa Katowice Zawodzie, park.\nCena najmu 1080 zł + czynsz 370 zł (w tym zaliczka za wodę, wywóz śmieci) + prąd wg zużycia.\nDotychczas przy 2 dorosłych - średnio ok. 150 zł/miesiąc.\nKaucja 1400 zł, możliwa płatność w 2 ratach\nCynkowa , Katowice,\nNr ogłoszenia: 523690\nApartement 3 pokojowy na zamkniętym osiedlu\n2 400 zł\t50\tm2\t4 piętro\t3\tpok.\tKatowice\nDo wynajęcia mieszkanie na zamkniętym osiedlu. Lokalizacja: Katowice Bogucice Apartment o powierzchni 50 m2 znajduje się na 4 pietrze w budynku 4 pietrowym i...\n3 200 zł\t72\tm2\t8 piętro\t4\tpok.\tKatowice - Piotrowice\nWOLNE OD 01.12.2019r Oferuję do wynajęcia mieszkanie - idealne dla pracowników firm. Katowice - Piotrowice ul. Jankego, okolice Banku Śląskiego...


Przepisy kulinarne - Pychotka.pl | Strona 35\nMus z suszonych moreli i jabłek\nKolejna propozycja na znakomity owocowy mus. Będziesz zaskoczony jaki dobry. Mus z suszonych moreli i jabłek. Do przygotowania tego przepisu potrzebujesz: suszonych moreli, jabłek, cynamonu i goździków.\nCzytaj więcej: Mus z suszonych moreli i jabłek\nDomowy dżem z truskawek\nPoznaj wyjątkowy smak domowych przetworów. Znakomite przepisy. Tym razem podajemy przepis na smakowity dżem z truskawek. Aby go przygotować potrzebujesz: truskawek, cukru i soku z cytryny.\nCzytaj więcej: Domowy dżem z truskawek\nTym razem podajemy krewetki w formie szaszłyków. Wcześniej marynowane w oliwie z oliwek, soku z cytryny, miodzie i occie balsamicznym. Potem kilka chwil na rozgrzanej patelni i mamy pyszne szaszłyki.\nCzytaj więcej: Szaszłyki z krewetek\nNie wiesz co przygotować dziś na obiad? Proponujemy pyszną zupę selerową. Do przygotowania naszego przepisu będziesz potrzebował: selera, mleka, śmietany, żółtek i przypraw.\nCzytaj więcej: Zupa selerowa\nPlacuszki z cukinii Ani\nZdrowe i bardzo pyszne placuszki z cukinii. Do wykonania tego przepisu potrzebujesz: cukinii, szalotki, jajek i przypraw. Są po prostu pyszne!\nCzytaj więcej: Placuszki z cukinii Ani\nCzytaj więcej: Delikatny sos musztardowy\nDomowe przetwory - bez chemii i konserwantów. Dziś podajemy w jak prosty sposób można wykonać jabłkowa marmoladę. Potrzebujesz tylko: jabłek, cynamonu, cukru i soku z cytryny.\nCzytaj więcej: Jabłkowa marmolada\nJesteś miłośnikiem potraw z grilla? Ten przepis jest dla Ciebie. Dziś podajemy przepis na wykonanie mielonych kotletów smażonych na grillu. Potrzebne składniki do ich wykonania: mięso mielone, jajko, cebula, natka pietruszki i przyprawy.\n80 dag mielonego mięsa mieszanego\nCzytaj więcej: Mielone z grilla\nCzytaj więcej: Pieczone aromatyczne dzwonka z łososia\nMus poziomkowy Asi\nGęsta zupa marchewkowa\nBrokuł zapiekany z jajeczną masą\nStrona 195 z 213


Uroczysko Luny: "Górski potok"\nNa Turkusowym Hamaku od dziś rusza nowa Siłownia Twórcza tym razem związana z wakacjami:) temat i przyjemny i dający duże pole do popisu jeśli chodzi o prace. Miałam jak zawsze parę koncepcji ale zwyciężyły moje ukochane góry:) zachwycają mnie one zawsze swym pięknem pod którym czai się ich groza. I tak w natchnieniu górskimi klimatami powstał wisior. Do jego wykonania użyłam jaspisu oraz koralików fire polish 3mm metallic bronze i toho 11 opaque rainbow blue turquoise.\nZapraszam was serdecznie do udziału w Siłowni "Wakacje tuż, tuż.." szczegóły znajdziecie TU\nW mojej pracowni powstają nowe rzeczy - tym razem zagościł decoupage ale i sutasz nie może pójść przecież w odstawkę:) więc już niedługo kolejne posty:) dziękuję wszystkim za odwiedziny na moim blogu i pozostawiane przez Was komentarze bardzo mnie one motywują do dalszej pracy:)\nEtykiety: biżuteria, soutache, wisiory\nElżbieta 18 czerwca 2013 22:58\nPrzepiękny ten wisior, jestem zachwycona!\nmebelina 19 czerwca 2013 07:55\njest cudny, super interpretacja:)\nzonieczka 19 czerwca 2013 10:07\nAvrea 19 czerwca 2013 11:43\nBeata 19 czerwca 2013 16:12\nPiękne połączenie kolorów i wzór :)\nMikaMila 19 czerwca 2013 17:20\nZgadzam się z Beatą, to połączenie kolorów jest niesamowite!\nSylwia - Luna 19 czerwca 2013 21:20\ncieszę się bardzo że podoba się wam wisior i zestawione w nim barwy:) w podobnych klimatach powstaje jeszcze coś:) pozdrawiam wszystkich zaglądających na mój blog\nQra Domowa 20 czerwca 2013 06:45\newoz 20 czerwca 2013 09:20\nJustyna 20 czerwca 2013 12:07\nWisior jest prześliczny, a te drobne zawijaski jakby wprawiały go w ruch, niczym potok. Gratuluję pomysłu\nKoraliki Beaty 20 czerwca 2013 21:48\nNatalia 20 czerwca 2013 21:55\nPiękne zawijaski i te kolorki!\nEwelina P. 21 czerwca 2013 17:37\nOla 24 czerwca 2013 08:37\nCudowny, takiego wzoru jeszcze nie widziałam.


Ile można przestać pić Jess - Alkoholizm Moskwa szpital\n# Jak przestać pić - cześć 1 jakie narzędzia pomogą alkoholizmu\nObjawy schizofrenii alkoholizmu obowiązkowe leczenie alkoholizmu robocze, Rzuciłem picie alkoholu do picia chce przestać pić. Leuzea w leczeniu alkoholizmu ma skłonność do alkoholizmu, Kodowanie alkoholizmu w Samarze z cenami EFEKT z MCPFE.\n+ 5 mitów o alkoholu Wybierz metodę kodowania alkoholową\nKodujący alkohol opinie Tula pozbyć alkoholizmu i narkomanii, Podobieństwo alkoholizmu i pijaństwa Kodowanie alkoholizmu cenie torpedowego. Modlitwa delirium tremens jak kodowanie wstrzyknięcie alkoholu, biotredin lekarstwem na alkoholizm ile alkoholu leczenie klinika Marshak.\nDlaczego nie piję alkoholu? (2/365) mąż przestał kochać napoje ile można przestać pić Jess\nForum którzy odzyskany z alkoholizmem Christian ikonę z alkoholizmem, jak radzić sobie z alkoholizmem Leczenie alkoholizmu w Mińsku kedyshko. Kodowanie alkoholizmu są Kodowanie jest laser z alkoholizmem, Sieci alkoholizm i społeczne Rzuciłem piciem i paleniem tytoniu dramatycznie.\nALKOHOL: CO SIĘ STANIE, GDY PRZESTANIESZ PIĆ - JAK NIE PIĆ W POLSCE! - 5 lat WOLNOŚĆI! Rejestracja z psychiatra w alkoholizm\nJak wyjść z alkoholizmu piwa najlepsze ośrodki rehabilitacyjne do leczenia alkoholizmu, wiek alkohol kodowania Leczenie alkoholizmu Krasnodar. Co zrobić, gdy jej mąż pije na misji Wycofanie z uzależnienia od alkoholu, Leczenie alkoholizmu w Zaporożu darmo wiersz pijący mąż.\nMAGICAL MÓWI O SWOICH PLANACH?! CO Z KSW?! CHCE PRZESTAĆ PIĆ ALKOHOL?! torpedo alkoholizm niższą Novgorod ile można przestać pić Jess\nAlkoholizm i EHF pomagają zrobić, że mój mąż nie pije, zarówno w domu, aby odciążyć męża alkoholizmu Jak pozbyć się męża uzależnionych od alkoholu. Dr Melnikov i alkoholizm MCPFE z alkoholem, Badanie leku i uzależnienie od alkoholu Metoda Shichko przestać pić pamiętnik.\nEFEKT PICIA 4 LITRÓW WODY DZIENNIE ! Allen Carr Easy Way to Stop opinie na drink\nKodowanie z alkoholizmem Sarapul 25 przestać pić, Jak przestać pić alkoholu motywacji Obrazy przed nadużywaniem narkotyków i alkoholizmu. Lek do zwalczania uzależnienia od alkoholu Jak przetrwać wideo zespołu abstynencyjnego, Extra bloker alkoholizm cena orientacyjna alkoholowe zapalenie wątroby binges.\nPicie jednego piwa dziennie powoduje uzależnienie Literatura naukowa alkoholizmu\nPobierz hipnoza leczenie alkoholizmu kontrola nad jakością alkoholizmu, który brać pigułki rzucić palenie ma siły żyć mąż pije?. Narcologists alkoholu WHO o alkoholizmu w Rosji, psycholog Petersburg leczenie alkoholizmu wybitny leczenia alkoholizmu.\nJak rzucić alkohol,rzucić palenie?Nie potrzebujesz iść na terapie odwykowa. lek do kodowania alkoholu ile można przestać pić Jess\nProgram Zdrowia z malyshevoy temat alkoholizmu kodowanie z alkoholizmem Arzamas cenie, alkoholizm w linii chiromancja Co zrobić, gdy mąż pije Kościół. Uruchomiony stadium alkoholizmu jak sprawić, by twój mąż pije?, walka z nadużywaniem alkoholu w domu alkohol kodowania Niżny Tagil Cena.\nGłód alkoholowy - co to jest i jak go rozpoznać? Glevaha obowiązkowe leczenie alkoholizmu\nAlkoholizm jako człowieka z binge że wlać piwo do męża nie pić, który może być kodowany z alkoholu Mołodeczna Ufa pomoc w leczeniu alkoholizmu. Leczenie alkoholizmu herbaty Nieftiejugansk alkohol kodujący, Jak usunąć kodowanie z alkoholem w domu Zasady jak przestać pić.\nAlkohol-złodziej wolności recenzje wideo rzucić picie\nW żyle alkoholizmu ograniczania kodowania alkoholu, alkoholikiem ojciec, córka Alan Carr łatwo przestać pić. Vita centrum leczenia alkoholu Glebogryzarki książek alkoholizmu, Co się stanie, jeśli jej mąż codziennie, pić 3 litry piwa zapobieganie tytoń abstrakcyjny alkohol.\nŻe konieczne jest, że żona nie pije\nW których pacjent jest leczony z alkoholizmem Zaporoża


Poduszka Comfort 50x60 Inter-Widex Ekri zapinana na zamek | Sklep Madley.pl\n» Poduszka Comfort 50x60 Inter-Widex Ekri zapinana na zamek\nPoduszka Comfort 50x60 Inter-Widex zapinana na zamek.\nPoduszki z seri Comfort - są bardzo wytrzymałe, z możliwością regulacji miękkości poduszki (zamek w poszewce pozwala odsypywanie lub dosypywanie wypełnienia). Poduszka Comfort została stworzona z myślą o osobach ceniących wygodę i piękno. Pozwala na regenerację organizmu i delikatnie koi zmysły. Rano budzimy się bardziej wypoczęci i pełni energii.\nRozmiar kołdry/poduszki 50x60


Emulator PSX na SE Xperia Play - TELEPOLIS.PL\nWiadomości Emulator PSX na SE Xperia Play\nEmulator PSX na SE Xperia Play\nRingu 11 Stycznia 2011 18:15\nW sieci pojawił się materiał wideo prezentujący działanie emulatora konsoli Sony Playstation na smartfonie Sony Ericsson Xperia Play (Zeus Z1).\nNa poniższym wideoklipie widać działanie gier Biohazard 2 (Resident Evil 2) i Rage Racer na androidowym emulatorze ROM Buddy.\nO smartfonie pisaliśmy wcześniej w tej wiadomości .\njaki zamul, masakra :)\nBez kitu, ledwo co zipie, lepiej jednak w PSP zainwestować :P\nNic wielkiego. Emulator jak dobrze kojarzę, to już jest od jakiegoś czasu na Androida. Kumpel m.in. dlatego czaił się na Desire Z, żeby wygodniej się grało na klawiaturze ;) . A poza tym, to moglibyście spędzić z 15 minut przy YouTubie, bo jest cała masa filmików pokazujących działanie nowych zabawek.\nSami ledwo zipiecie, takie są gry na PS (lub PSX or PSOne jak kto woli). PSP jest bardziej wydajne od pierwszej wersji PS.\n5. ~rain86 2011-01-11 19:47:08 host: abww13.neoplus.adsl.tpnet.pl\nok wszystko pęknie i ładnie ale jeżeli oni oprą swą politykę na emulatorze psone to to padnie zanim powstało:)..nie oszukujmy się android nie ma i nie będzie miał takiego wsparcia jeżeli chodzi o gry, emulatorem za dużo nie zwojują...pozostaje więc pytanie co mają zamiar zrobić:)\nTen telefon to od początku było nieporozumienie, czy z emulatorem czy bez.\n7. ~s 2011-01-11 21:04:36 host: 178-36-36-82.adsl.inetia.pl\nna WM od dawna jest emulator PSone - fpse :)\n8. ~bociek 2011-01-12 08:21:24 host: 212.160.172.70\nwczoraj skonczylem angry birds na psp i musze przyznac ze to jak na razie to pierwsza gra w ktorej zdarzalo sie ze konsolka przycinala ale i ta jest nie zastapiona i pomimo tego ze mam tel na andku to nawet za gry na nim sie nie zabieram


Podróże z Charleyem - John Steinbeck - ebook + audiobook - Legimi online\nPodróże z Charleyem ebook i audiobook\n© Jill Battaglia/Trevillion Images\nz szacunkiem wyrosłym z naszej współpracy i przyjaźnią,\nktóra się dzięki niej zrodziła.\nKiedy byłem bardzo młody i czułem uporczywe pragnienie znalezienia się gdzie indziej, ludzie dojrzali zapewniali mnie, że dojrzałość uleczy te zachcianki. Kiedy zaś lata określiły mnie jako dojrzałego, przepisanym lekarstwem miał być wiek średni. W średnim wieku zapewniano mnie, że starszy wiek uśmierzy moją gorączkę, a teraz, kiedy mam lat pięćdziesiąt osiem, może załatwi to zgrzybiałość. Nic nie poskutkowało. Cztery chrapliwe ryki syreny okrętowej nadal jeżą mi włosy na karku i wprawiają moje stopy w ruch. Odgłos odrzutowca, rozgrzewanego silnika, nawet klapotanie podkutych kopyt na bruku wywołują dawny dreszcz, suchość ust i zmęczenie oka, rozpalają dłonie i wywracają żołądek wysoko pod żebrami. Inaczej mówiąc, nie poprawiam się; a mówiąc dalej, jak ktoś raz jest włóczęgą, zawsze będzie włóczęgą. Obawiam się, że ta choroba jest nieuleczalna. Stwierdzam to, nie żeby pouczać innych, ale żeby poinformować siebie samego.\nMój plan był jasny, zwarty i chyba rozsądny. Przez wiele lat podróżowałem po różnych częściach świata. W Ameryce mieszkam w Nowym Jorku albo też wpadam do Chicago czy San Francisco. Ale Nowy Jork nie bardziej jest Ameryką niż Paryż Francją czy Londyn Anglią. Dlatego też odkryłem, że nie znam własnego kraju. Ja, pisarz amerykański piszący o Ameryce, pracowałem z pamięci, a pamięć jest w najlepszym razie niedoskonałą, spaczoną zbiornicą. Od dawna nie słuchałem mowy Ameryki, nie wąchałem trawy, drzew i nieczystości, nie oglądałem jej wzgórz i wody, barw i odcieni światła. Znałem przemiany jedynie z książek i gazet. Ale, co więcej, nie wyczuwałem kraju od lat dwudziestu pięciu. Krótko mówiąc, pisałem o czymś, czego nie znałem, a wydaje mi się, że u tak zwanego pisarza jest to przestępstwem. Moje wspomnienia zostały skrzywione przez dwadzieścia pięć lat, które tymczasem minęły.\nNiegdyś podróżowałem starym wozem piekarniczym, dwudrzwiowym gruchotem z materacem na podłodze. Zatrzymywałem się tam, gdzie zatrzymywali się lub gromadzili ludzie, słuchałem, patrzyłem, dotykałem, i w ten sposób uzyskiwałem obraz mojego kraju, którego dokładność zmniejszały tylko moje własne niedostatki.\nI tak się stało, że postanowiłem przyjrzeć się znowu temu krajowi-potworowi i spróbować odkryć go na nowo. Inaczej nie mógłbym, pisząc, ukazywać owych drobnych, diagnostycznych prawd, które są fundamentami większej prawdy. Nasunęła się jedna duża trudność. W ciągu minionych dwudziestu pięciu lat moje nazwisko stało się dosyć znane. A przekonałem się z doświadczenia, że kiedy ludzie o kimś słyszeli, dobrze czy źle, wówczas się odmieniają; przez nieśmiałość czy inne cechy, które wywołuje rozgłos, stają się czymś, czym nie są w zwykłych okolicznościach. Ponieważ tak jest, podróż moja wymagała, ażebym zostawił w domu swoje nazwisko i tożsamość. Musiałem być perypatetycznymi oczami i uszami, czymś w rodzaju ruchomej płyty żelatynowej. Nie mogłem wpisywać się do ksiąg hotelowych, spotykać się z ludźmi, których znałem, przeprowadzać rozmów z innymi, a nawet zadawać dociekliwych pytań. Następnie zaś dwoje czy więcej ludzi zakłóca ekologiczny układ danego terenu. Musiałem jechać sam i być samowystarczalny, niby jakiś beztroski żółw niosący swój dom na grzbiecie.\nMając to wszystko na uwadze, napisałem do centrali wielkiej firmy produkującej ciężarówki. Wyszczególniłem moje cele i potrzeby. Chciałem dostać ciężarówkę pick-up o ładowności trzech czwartych tony, mogącą przejechać wszędzie nawet w trudnych warunkach, a na tej ciężarówce chciałem mieć zbudowany niewielki domek, na wzór kajuty małego statku. Przyczepą trudno jest manewrować na górskich drogach, nie można, a często nie wolno jej zaparkować, wreszcie podlega ona wielu restrykcjom.\nW odpowiednim czasie nadszedł szczegółowy opis mocnego, szybkiego, wygodnego pojazdu z zamontowanym kamperem – małym domeczkiem, w którym było podwójne łóżko, czteropalnikowa kuchenka, grzejnik, lodówka i oświetlenie za pomocą butanu, chemiczna toaleta, schowek na ubrania, miejsce na rzeczy, okna zaopatrzone w siatki przeciwko owadom – dokładnie to, czego chciałem. Został mi on dostarczony w lecie do mojej małej rybackiej posiadłości pod Sag Harbor, przy krańcu Long Island. Jakkolwiek nie zamierzałem wyruszyć przed Świętem Pracy, kiedy to kraj powraca do normalnego życia, chciałem jednakże przywyknąć do tej mojej żółwiej skorupy, wyposażyć ją i nauczyć się jej. Przyszła w sierpniu – piękna rzecz, tęga, a jednak zgrabna. Wóz był nieomal równie łatwy do prowadzenia jak samochód osobowy. Ponieważ zaś planowana podróż wywołała pewne żartobliwe uwagi wśród moich przyjaciół, nazwałem go Rosynantem, czyli, jak zapewne pamiętacie, imieniem rumaka Don Kichota.\nJako że nie robiłem tajemnicy z tego projektu, wyniknął szereg kontrowersji między moimi przyjaciółmi i doradcami (projektowana podróż płodzi całe ławice doradców). Mówiono mi, że ponieważ moje fotografie są rozpowszechnione tak szeroko, jak tylko to zdołał uczynić mój wydawca, okaże się dla mnie niepodobieństwem poruszać się bez rozpoznania. Niech mi będzie wolno z góry powiedzieć, że na dystansie przeszło dziesięciu tysięcy mil, w trzydziestu czterech stanach, nie zostałem rozpoznany ani razu. Przypuszczam, że ludzie identyfikują rzeczy tylko w kontekście. Nawet ci, którzy mogliby mnie poznać na tle uważanym dla mnie za właściwe, w żadnym przypadku nie zidentyfikowali mnie w Rosynancie.\nZwracano mi uwagę, że imię „Rosynant”, wymalowane na boku mojego wozu w szesnastowiecznym hiszpańskim stylu, wywoła tu i ówdzie zaciekawienie i dociekliwość. Nie wiem, ile osób rozpoznało to imię, ale z pewnością nikt o nie nigdy nie zapytał.\nNastępnie mówiono mi, że zamiary człowieka obcego rozjeżdżającego się po kraju też mogą stać się przedmiotem dociekań albo nawet podejrzeń. Z tej przyczyny umieściłem na stojaku w ciężarówce strzelbę śrutową, dwa sztucery i kilka wędek, ponieważ wiem z doświadczenia, że jeśli ktoś jedzie zapolować lub łowić ryby, jego zamiary są rozumiane, a nawet pochwalane. W istocie rzeczy, moje czasy myśliwskie należą do przeszłości. Teraz już nie zabijam ani nie łowię niczego takiego, czego nie mógłbym rzucić na patelnię; za stary jestem na zabijanie dla sportu. Ta dekoracja sceniczna okazała się niepotrzebna.\nMówiono, że moje nowojorskie numery rejestracyjne wywołają zainteresowanie i może pytania, jako że były jedynymi zewnętrznymi znakami rozpoznawczymi, jakie miałem. I tak też się stało – może dwadzieścia albo trzydzieści razy w ciągu całej podróży. Ale tego rodzaju kontakty miały niezmiennie ten sam przebieg, mniej więcej następujący:\nMiejscowy człowiek: – Nowy Jork, co?\nJa: – Yhy.\nMiejscowy człowiek: – Byłem tam w dziewięćset trzydziestym ósmym czy może w trzydziestym dziewiątym… Alice, czy myśmy pojechali do Nowego Jorku w trzydziestym ósmym czy w trzydziestym dziewiątym?\nAlice: – To było w trzydziestym szóstym. Pamiętam, bo tego roku umarł Alfred.\nMiejscowy człowiek: – Tak czy owak, strasznie mi się tam nie podobało. Nie mieszkałbym tam, nawet gdyby ktoś mi płacił.\nNiektórzy szczerze się niepokoili, że będę podróżował sam jeden, narażony na ataki, napaści, rabunek. Dobrze wiadomo, że drogi nasze są niebezpieczne. I tu przyznaję, że miałem bezsensowne obawy. Od szeregu lat nie byłem sam, bezimienny, bez przyjaciół, bez żadnego zabezpieczenia, jakie daje rodzina, znajomi i poplecznicy. W owym niebezpieczeństwie nie ma nic realnego. Jest to z początku tylko uczucie wielkiego osamotnienia, bezradności – jakieś uczucie opuszczenia. Z tej przyczyny zabrałem w podróż jednego towarzysza – starego pudla francuskiego imieniem Charley. Właściwie ma on na imię Charles le Chien. Urodził się w Bercy, na przedmieściach Paryża, a szkolony był we Francji, i chociaż zna trochę pudlowej angielszczyzny, reaguje szybko tylko na rozkazy wydawane po francusku. W przeciwnym razie musi je sobie przekładać, a to mu zwalnia tempo. Jest bardzo dużym pudlem, koloru zwanego bleu, i faktycznie jest niebieski, kiedy jest czysty. Charley to urodzony dyplomata. Woli negocjacje od walki, i słusznie, bo w walce jest bardzo kiepski. Tylko raz w ciągu swoich dziesięciu lat znalazł się w opałach – kiedy spotkał psa, który nie chciał negocjować. Charley stracił wtedy kawałek prawego ucha. Ale jest dobrym, czujnym psem – ma ryk lwa, przeznaczony do maskowania przed włóczącymi się po nocy obcymi faktu, że nie potrafiłby przegryźć cornet de papier1, aby się zeń wydostać. Jest dobrym przyjacielem i towarzyszem podróży i woli podróżowanie od wszystkiego, co może sobie wyobrazić. Jeżeli często występuje w niniejszej relacji, to dlatego, że wniósł duży wkład do podróży. Pies, szczególnie tak egzotyczny jak Charley, jest łącznikiem między obcymi. Wiele rozmów po drodze zaczynało się od: „Co to za pies?”.\nMetody wszczynania rozmowy są uniwersalne. Wiedziałem od dawna i odkryłem to na nowo, że najlepszym sposobem przyciągnięcia uwagi, pomocy i rozmowy jest zabłądzić. Człowiek, który widząc rodzoną matkę dogorywającą z głodu na ścieżce, kopie ją w brzuch, żeby sobie oczyścić drogę, z radością poświęci kilka godzin swojego czasu na udzielanie błędnych wskazówek komuś zupełnie obcemu, kto utrzymuje, że zabłądził.\n1 Papierowa torebka (franc.).\nPod dużymi dębami na mojej posiadłości pod Sag Harbor stał Rosynant, piękny i godny, i sąsiedzi przychodzili w odwiedziny, tacy sąsiedzi, o których nawet nie wiedzieliśmy, że ich mamy. Widziałem w ich oczach coś, co miałem widzieć wciąż i wciąż we wszystkich zakątkach kraju – palące pragnienie odjazdu, ruszenia się, wybrania się w drogę, dokądkolwiek, byle daleko od każdego Tutaj. Mówili spokojnie o tym, jak bardzo chcą wyjechać któregoś dnia, przenosić się z miejsca na miejsce, swobodni i niezakotwiczeni, nie ku czemuś, ale od czegoś. Widziałem to wejrzenie i słyszałem tę tęsknotę wszędzie, we wszystkich stanach, jakie odwiedziłem. Prawie każdy Amerykanin łaknie zmiany miejsca.\nJeden mały chłopiec lat około trzynastu przychodził co dzień. Stawał nieśmiało z boku i patrzył na Rosynanta; zaglądał przez drzwi, nawet kładł się na ziemi i badał tęgie resory. Był cichym, wszędobylskim małym chłopcem. Przychodził nawet po nocy, aby popatrzyć na Rosynanta. Po tygodniu nie mógł już dłużej wytrzymać. Słowa przebiły sobie drogę przez jego nieśmiałość. Powiedział:\n– Jakby pan mnie z sobą zabrał, tobym wszystko robił. Gotowałbym, zmywał wszystkie naczynia i robił całą robotę, i opiekowałbym się panem.\nNa nieszczęście dla mnie znałem jego marzenia.\n– Chętnie bym cię wziął – powiedziałem – ale komitet szkolny i twoi rodzice, i cała masa innych mówią, że nie mogę.\n– Wszystko będę robił – odrzekł.\nI myślę, że tak by było. Przypuszczam, że ani na chwilę nie dał za wygraną, dopóki nie odjechałem bez niego. Miał to marzenie, które ja miałem całe życie, i nie ma na to lekarstwa.\nWyposażenie Rosynanta było długim i przyjemnym procesem. Zabrałem o wiele za dużo rzeczy, ale nie wiedziałem, co mnie spotka. Przybory na wszelki wypadek, linki do holowania, mały wielokrążek, saperka i łom, narzędzia do wyrabiania, naprawiania i improwizowania. A dalej była żywność zapasowa. Miałem się znaleźć dość późno na północnym zachodzie i mogły mnie złapać śniegi. Przygotowałem się na co najmniej tydzień odcięcia od świata. Z wodą sprawa była prosta: Rosynant miał zbiornik trzydziestogalonowy.\nPrzypuszczałem, że trochę popiszę w drodze, może eseje, chyba notatki, z pewnością listy. Zabrałem papier, kalkę, maszynę do pisania, ołówki, notatniki, i nie tylko to, ale także słowniki, krótką encyklopedię oraz tuzin innych książek źródłowych, i to ciężkich. Myślę, że nasza zdolność do samoułudy jest nieograniczona. Wiedziałem doskonale, że rzadko robię notatki, a jeśli tak, to albo je gubię, albo nie mogę ich odczytać. Wiedziałem również po trzydziestu latach uprawiania mojego zawodu, że nie potrafię pisać na gorąco o jakimś wydarzeniu. Musi ono przefermentować. Muszę robić to, co jeden mój przyjaciel nazwał „przeżuwaniem” przez jakiś czas, dopóki coś się nie uleży. I mimo tej samoświadomości wyposażyłem Rosynanta w ilość materiałów piśmiennych wystarczającą na dziesięć tomów. Poza tym załadowałem sto pięćdziesiąt funtów tych książek, do których czytania jeszcze się nie zabrałem – a oczywiście są to książki, do których czytania nigdy się nie zabiorę. Konserwy, naboje śrutowe, naboje kulowe, pudełka z narzędziami i o wiele za dużo odzieży, koców i poduszek, i dużo za dużo pantofli i butów, watowana bielizna na mrozy, plastikowe talerze i kubki, plastikowe wiadro do zmywania naczyń, zapasowa butla z gazem.\nPrzeciążone resory wzdychały i osiadały coraz niżej i niżej. Sądzę teraz, że zabrałem mniej więcej cztery razy za dużo wszystkiego.\nOtóż Charley jest psem, który czyta w myślach. W ciągu jego życia wiele było podróży i nieraz musiał zostawać w domu. Wie, że wyjeżdżamy, na długo przed wyciągnięciem walizek, i chodzi tam i z powrotem, martwi się, skomli i popada w stan łagodnej histerii, choć taki jest stary. Podczas tygodni przygotowań plątał się cały czas pod nogami i naprzykrzał diabelnie. Nabrał zwyczaju chowania się w ciężarówce, gdzie zakradał się i usiłował skulić, aby być jak najmniejszym.\nZbliżało się Święto Pracy, dzień przełomowy, kiedy miliony dzieci miały powrócić do szkół, a dziesiątki milionów rodziców znaleźć się na szosach. Byłem przygotowany do wyruszenia możliwie jak najprędzej po tym wszystkim. I właśnie mniej więcej wtedy doniesiono, że huragan Donna dmie z Morza Karaibskiego w naszym kierunku. My, na czubku Long Island, zaznaliśmy tego dość, aby mieć respekt. Kiedy się zbliża huragan, przygotowujemy się jak do oblężenia. Nasza zatoczka jest niby osłonięta, ale nie za dobrze. Kiedy Donna sunęła ku nam, napełniłem lampy naftowe, zamontowałem ręczną pompę na studni i poprzywiązywałem wszelkie rzeczy ruchome. Mam jacht z kabiną, długości dwudziestu dwóch stóp, Fayre Eleyne. Uszczelniłem wszystkie jego otwory i wyprowadziłem go na środek zatoki, rzuciłem ogromną, staroświecką kotwicę na półcalowym łańcuchu i zakotwiczyłem na długim luzie. Tak mógł stać na wietrze o szybkości stu pięćdziesięciu mil, chyba żeby mu wywaliło dziób.\nDonna sunęła przed siebie. Wydobyliśmy radioaparat na baterie, żeby móc słuchać wiadomości, bo prąd by wysiadł, jeśliby Donna uderzyła. Ale była jeszcze jedna dodatkowa troska – stojący między drzewami Rosynant. W koszmarach na jawie widziałem drzewo walące się na ciężarówkę i rozgniatające ją jak pluskwę. Ustawiłem ją z dala od miejsca, gdzie drzewo mogło upaść, ale to nie znaczyło, że cała korona nie przeleci pięćdziesięciu stóp w powietrzu i nie zmiażdży wozu.\nWczesnym rankiem dowiedzieliśmy się z radia, że oberwiemy, a o dziesiątej usłyszeliśmy, że oko huraganu przejdzie przez nas i że dotrze tu o pierwszej zero siedem – o jakiejś takiej dokładnej godzinie. Nasza zatoka była spokojna, bez jednej zmarszczki, ale woda wciąż ciemna, a Fayre Eleyne stała zgrabnie na kotwicy, z poluzowanym łańcuchem.\nNasza zatoka jest lepiej osłonięta od innych, toteż wiele małych łodzi przypłynęło, aby się tu zakotwiczyć. I spostrzegłem z przerażeniem, że wielu ich właścicieli nie wie, jak się to robi. Wreszcie przypłynęły dwa ładne jachty, z których jeden holował drugi. Rzucono lekką kotwicę i tak je zostawiono, przy czym dziób jednego uwiązany był do rufy drugiego, obydwa zaś znajdowały się blisko Fayre Eleyne. Poszedłem z megafonem na kraniec mojego mola i próbowałem zaprotestować przeciwko takiej głupocie, lecz właściciele albo mnie nie słyszeli, albo nic nie wiedzieli, albo nie dbali o to.\nWiatr uderzył w tym momencie, który nam zapowiedziano, i rozdarł wodę jak czarne prześcieradło. Grzmocił niczym pięścią. Cała korona jednego z dębów runęła, otarłszy się o domek, w którym byliśmy. Następny podmuch wgniótł do środka jedno z dużych okien. Wcisnąłem je na powrót i zamocowałem, wbijając siekierą kliny u góry i u dołu. Elektryczność i telefony przestały działać za pierwszym podmuchem, co, jak wiedzieliśmy, musiało się stać. Zapowiadano fale wysokości ośmiu stóp. Patrzyliśmy, jak wiatr szarpał ziemię i morze niczym sfora zajadłych terierów. Drzewa kładły się i gięły jak trawa, a na smaganej wodzie wezbrała śmietana pian. Jedna z łodzi zerwała się i wjechała na brzeg, a za nią druga. Domy budowane podczas dobrotliwej wiosny i wczesnego lata były oblewane falami po okna pierwszego piętra.\nNasz domek stoi na małym pagórku, trzydzieści stóp nad poziomem morza. Ale wezbrany przypływ przewalał się przez moje wysokie molo. Kiedy wiatr zmienił kierunek, przesunąłem Rosynanta, ażeby stale był za osłoną naszych wielkich dębów. Fayre Eleyne trzymała się dzielnie, obracając się od zmiennego wiatru jak chorągiewka na dachu.\nJachty uwiązane jeden do drugiego poplątały się teraz, hol dostał się pod śrubę i ster, a oba kadłuby uderzały i tarły o siebie. Inny stateczek wywlókł swoją kotwicę i wjechał na błotnisty brzeg.\nCharley jest psem bez nerwów. Ogień armatni czy grzmoty, eksplozje czy wichury nie robią na nim żadnego wrażenia. Pośród ryczącej burzy wyszukał sobie ciepłe miejsce pod stołem i poszedł spać.\nWiatr ustał równie nagle, jak przyszedł, i chociaż fale ciągle toczyły się nierytmicznie, nie były już szarpane wichrem, a przypływ podnosił się coraz wyżej. Wszystkie mola na naszej zatoczce poznikały pod wodą i widać było tylko ich pale lub poręcze. Cisza była jak ostry szum. Radio powiedziało nam, że jesteśmy w oku Donny, w tej nieruchomej i przerażającej ciszy pośrodku przewalającej się nawałnicy. Nie wiem, jak długo trwała owa cisza. Czekanie wydawało się długie. A potem huragan uderzył w nas, z drugiej strony, wiatrem z przeciwnego kierunku. Fayre Eleyne okręciła się miękko i ustawiła dziobem do wiatru. Jednakże dwa związane jachty wywlokły kotwice, naparły na Eleyne i osaczyły ją. Zmagając się i protestując, została pociągnięta z wiatrem i przyciśnięta do sąsiedniego mola i słyszeliśmy, jak jej kadłub skrzypi, trąc o dębowe pale. Wiatr miał szybkość ponad dziewięćdziesięciu pięciu mil.\nWtedy pognałem, borykając się z wiatrem, dokoła krańca zatoki ku molu, o które obijały się jachty. Zdaje się, że moja żona, od której Fayre Eleyne wzięła imię, pobiegła za mną, nakazując mi krzykiem, żebym się zatrzymał. Powierzchnia mola była cztery stopy pod wodą, ale pale sterczały i można było ich się przytrzymywać. Torowałem sobie drogę krok za krokiem, zanurzony po kieszenie na piersiach, a wiatr wiejący ku lądowi chlustał mi wodą w usta. Mój jacht jęczał i skrzypiał, trąc o pale, i miotał się jak wystraszone cielę. Wreszcie skoczyłem i dostałem się na pokład. Po raz pierwszy w życiu miałem przy sobie nóż, kiedy był mi potrzebny. Osaczające Eleyne rozhuśtane jachty przypierały ją do mola. Przeciąłem linę kotwiczną i hol, odepchnąłem je kopniakiem, i wtedy zniosło je na błotnisty brzeg. Natomiast łańcuch kotwiczny Eleyne był nietknięty, a ten jej wielki hak wciąż tkwił na dnie – sto funtów żelaza o grotach w kształcie pazurów, szerokich jak łopaty.\nSilnik Fayre Eleyne nie zawsze jest posłuszny, ale tym razem zaskoczył za pierwszym dotknięciem. Trzymałem się na pokładzie, sięgając lewą ręką do koła sterowego, przepustnicy i sprzęgła. A ten jacht usiłował mi pomóc – bo, jak myślę, taki był wystraszony. Wyprowadziłem go dalej i prawą ręką podciągnąłem łańcuch kotwiczny. W zwykłych warunkach, podczas ciszy, ledwie mogę podciągnąć tę kotwicę oburącz. Ale tym razem wszystko poszło świetnie. Pociągnąłem hak, a on poderwał się i uwolnił swoje pazury. Wtedy wydźwignąłem go z dna, ustawiłem się na wiatr, dałem gazu i ruszyliśmy w ten przeklęty wicher, i zaczęliśmy go pokonywać. Było to tak, jak gdybyśmy przeciskali się przez gęsty kleik. O sto jardów od brzegu rzuciłem kotwicę, a ona znikła pod wodą i uczepiła się dna, Fayre Eleyne zaś naprostowała się, podniosła dziób i jakby odetchnęła z ulgą.\nI oto znalazłem się o sto jardów od brzegu, a Donna ujadała nade mną jak sfora białomordych ogarów. Żadna łódka nie utrzymałaby się na wodzie nawet minuty. Spostrzegłem przepływający obok kawał gałęzi i po prostu skoczyłem za nim. Nie było to niebezpieczne. Jeżelibym zdołał utrzymać głowę nad wodą, musiało mnie znieść na brzeg, ale przyznaję, że gumowe wellingtony, które miałem na nogach, zrobiły się dosyć ciężkie. Nie mogło minąć więcej niż trzy minuty, a już zgruntowałem, ta moja druga zaś Fayre Eleyne razem z sąsiadem wyciągnęła mnie z wody. Dopiero wtedy zacząłem trząść się cały, ale przyjemnie było zobaczyć nasz mały stateczek trzymający się dobrze i bezpiecznie na kotwicy. Musiałem sobie coś naderwać, ciągnąc kotwicę jedną ręką, bo w domu potrzebowałem trochę pomocy; szklanka whisky na stole kuchennym też była jakąś pomocą. Później próbowałem podnieść tę kotwicę jedną ręką i nie dałem rady.\nWiatr ucichł szybko i pozostawił nas wśród szczątków – przewody elektryczne zerwane i brak telefonu przez tydzień. Ale Rosynant nie poniósł żadnych szkód.\nMyślę, iż w długofalowym planowaniu podróży jest utajone przeświadczenie, że do niej nie dojdzie. W miarę jak zbliżał się ów dzień, ciepłe łóżko i wygodny dom stawały się coraz bardziej pożądane, a moja droga żona nieskończenie cenna. Wyrzekanie się tego na trzy miesiące dla okropności niewygód i niewiadomego wydawało się szaleństwem. Nie miałem ochoty jechać. Musiało stać się coś, co by nie dopuściło do mojego wyjazdu, ale się nie stało. Oczywiście mogłem się rozchorować, ale to był jeden z moich głównych, choć tajonych powodów do wyjazdu w ogóle. Poprzedniej zimy zapadłem dość poważnie na jedno z tych wymyślnie nazwanych schorzeń, które są szeptem nadchodzącej starości. Kiedy z tego wyszedłem, otrzymałem zwykłe w takich razach pouczenie o zwolnieniu tempa, zmniejszeniu wagi, ograniczeniu spożycia cholesterolu. Zdarza się to wielu ludziom i przypuszczam, że doktorzy nauczyli się na pamięć owej litanii. Przytrafiło się to tylu moim przyjaciołom. Pouczenie kończy się: „Trzeba zwolnić tempo. Już pan nie jest taki młody jak kiedyś”. I byłem świadkiem, jak wielu zaczynało opatulać swoje życie w watę, tłumić odruchy, tamować i stopniowo wycofywać się z męskości w jakiś rodzaj duchowego i fizycznego półinwalidztwa. Zachęcały ich do tego żony i krewni, a jest to tak słodką pułapką.\nKtóż nie lubi być ośrodkiem troskliwości? Na tylu mężczyzn przychodzi coś w rodzaju drugiego dzieciństwa. Oddają swoją bujność za obietnicę małego przedłużenia życia. W efekcie głowa domu staje się najmłodszym dzieckiem. I z niejaką zgrozą szukałem w sobie tej możliwości. Bo zawsze żyłem gwałtownie, piłem potężnie, jadłem za dużo albo wcale, przesypiałem całą dobę albo nie spałem dwie noce, pracowałem za ciężko i za długo w zapamiętaniu albo przez jakiś czas nurzałem się w gnuśności. Dźwigałem, ciągnąłem, rąbałem, wspinałem się, uprawiałem miłość z radością i przyjmowałem kociokwiki jako konsekwencje, nie jako karę. Nie chciałem oddać ognistości za mały zysk w metrażu. Moja żona poślubiła mężczyznę; nie widziałem powodu, żeby odziedziczyła niemowlę. Wiedziałem, że dziesięć czy dwanaście tysięcy mil za kierownicą ciężarówki, w samotności i bez pomocy, na wszelkich rodzajach dróg, będzie ciężką robotą, ale dla mnie stanowiło to antidotum na zatrucie chorego zawodowo człowieka. A w życiu nie mam ochoty wymieniać jakości na ilość. Jeżeli ta projektowana podróż miała okazać się ponad moje siły, to czas był w nią wyruszyć. Widuję zbyt wielu ludzi opóźniających swoje odejście przez chorobliwą, powolną niechęć do opuszczenia sceny. Jest to zarówno niedobry teatr, jak i niedobry sposób życia. Mam wielkie szczęście posiadania żony, która lubi być kobietą, co oznacza, że lubi mężczyzn, a nie podstarzałe niemowlęta. Jakkolwiek to ostatnie uzasadnienie podróży nie było nigdy dyskutowane, jestem pewny, że je rozumiała.\nPrzyszedł ów ranek, pogodny, z rdzawym odcieniem jesieni w słonecznym świetle. Rozstaliśmy się z żoną bardzo prędko, bo oboje nie cierpimy pożegnań, a żadne z nas nie chciało pozostać, gdy drugie odjedzie. Ona nacisnęła gaz swojego wozu i buchnęła do Nowego Jorku, a ja, z Charleyem u boku, poprowadziłem Rosynanta na prom do Shelter Island, potem na drugi do Greenport i na trzeci, z Orient Point na wybrzeże Connecticut przez cieśninę Long Island, bo chciałem ominąć ruch uliczny Nowego Jorku i odsadzić się dość daleko. I muszę się przyznać do uczucia szarego przygnębienia.\nNa pokładzie promu słońce paliło ostro, a wybrzeże stałego lądu było zaledwie o godzinę drogi. Obok nas płynął piękny slup, z fokiem wydętym jak szal, a wszystkie przybrzeżne statki brnęły poprzez cieśninę albo kołysały się ciężko w stronę Nowego Jorku. A potem, o pół mili, wynurzył się na powierzchnię okręt podwodny i dzień utracił coś ze swojej jasności. Dalej rozciął wodę inny taki ciemny stwór, a potem jeszcze jeden; oczywiście, mają one swą bazę w New London, i to jest ich siedziba. I może tym swoim jadem zachowują pokój na świecie. Chciałbym móc lubić okręty podwodne, bo wtedy mógłbym uważać je za piękne, ale są przeznaczone do niszczenia i chociaż mogą badać dno morskie i kreślić jego mapy oraz wytyczać nowe szlaki handlowe pod lodami Arktyki, ich głównym celem jest groźba. Zbyt dobrze pamiętam, jak płynąc przez Atlantyk na statku do przewożenia wojsk, wiedziałem, że gdzieś po drodze czają się te mroczne stwory, wypatrując nas swoimi jednoszypułowymi oczyma. Światło jakoś mętnieje dla mnie, kiedy je widzę i przypominam sobie popalonych ludzi, wyciąganych z tłustego od oleju morza. A dzisiaj okręty podwodne zbrojne są w masowy mord, co jest naszym głupim, jedynym sposobem odstraszania od masowego mordu.\nTylko kilka osób stało na wietrze, na górnym pokładzie terkoczącego promu. Młody człowiek w nieprzemakalnym płaszczu, o kukurydzianych włosach i oczach koloru ostróżki, czerwono obrzeżonych od tępego wiatru, obrócił się do mnie i wskazał ręką.\n– To jest ten nowy – powiedział. – Może siedzieć trzy miesiące pod wodą.\n– Jak pan je rozróżnia?\n– Ja je znam. Pływam na nich.\n– Na atomowych?\n– Jeszcze nie, ale mam stryja na takim i może niedługo sam będę.\n– Pan nie jest w mundurze.\n– Właśnie wracam z urlopu.\n– Podoba się panu ta służba?\n– Pewnie, że tak. Żołd dobry, a ma się rozmaite rodzaje… przyszłości.\n– Chciałby pan siedzieć pod wodą trzy miesiące?\n– Człowiek do tego przywyka. Jedzenie jest dobre, są filmy i… chciałbym przepłynąć pod biegunem; a pan nie?\n– I są te filmy i rozmaita… przyszłość.\n– A stamtąd – z New London – tam się urodziłem. Mój ojciec i dwaj kuzyni są w służbie. Taka z nas podwodna rodzina.\n– Te okręty mnie niepokoją.\n– E, to by panu przeszło. Niedługo nawet by pan nie myślał, że pan jest pod wodą – to znaczy, jeżeli panu nic nie dolega. Miał pan kiedy klaustrofobię?\n– No więc. Toby pan prędko przywykł. Może byśmy zeszli na filiżankę kawy? Jest jeszcze masa czasu.\nI możliwe, że on ma rację, a ja się mylę. Ten świat jest jego, już nie mój. W jego ostróżkowych oczach nie ma gniewu ani lęku, ani nienawiści, więc może wszystko jest w porządku. To tylko posada z dobrym wynagrodzeniem i przyszłością. Nie powinienem obciążać go moimi wspomnieniami i moim lękiem. Może tamto więcej się nie powtórzy, ale to już jego sprawa. Teraz to jest jego świat. Może rozumie rzeczy, których ja nigdy się nie nauczę.\nPiliśmy kawę z papierowych kubków, a on pokazał mi przez kwadratowe okienka promu suche doki i szkielety nowych okrętów podwodnych.\n– Przyjemne w nich jest to, że jak przychodzi burza, można się zanurzyć i ma się spokój. Człowiek śpi jak małe dziecko, a w górze rozpętuje się piekło.\nPodał mi wskazówki, jak mam wyjechać z miasta, jedne z niewielu dokładnych, jakie otrzymałem w ciągu całej podróży.\n– No, to tymczasem – powiedziałem. – Mam nadzieję, że będzie miał pan dobrą… przyszłość.\n– Nie jest najgorsza, wie pan. Do widzenia panu.\nI jadąc przez Connecticut boczną drogą obrzeżoną drzewami i ogrodami, wiedziałem, że dzięki niemu poczułem się lepiej i pewniej.\nPrzez całe tygodnie studiowałem mapy, w dużej i małej skali, ale mapy wcale nie są rzeczywistością – potrafią być tyranami. Znam ludzi, którzy są tak pogrążeni w mapach drogowych, że nigdy nie widzą okolicy, przez którą przejeżdżają, i innych, którzy wytyczywszy sobie trasę, trzymają się jej, jakby jechali po szynach. Zajechałem Rosynantem na mały teren piknikowy utrzymywany przez stan Connecticut i wydobyłem mój atlas. I nagle Stany Zjednoczone stały się niewiarygodnie olbrzymie i w ogóle niemożliwe do przebycia. Zastanawiałem się, jakim sposobem, u diabła, uwikłałem się w projekt, który był niewykonalny. Przypominało to rozpoczęcie pisania powieści. Kiedy staję wobec rozpaczliwej niemożliwości napisania pięciuset stron, nachodzi mnie obrzydliwe uczucie porażki i wiem, że nigdy nie zdołam tego zrobić. Dzieje się tak za każdym razem. A potem stopniowo piszę jedną stronę i jeszcze jedną. Mogę sobie pozwolić na wzięcie pod uwagę tylko jednego dnia pracy i wyłączam możliwość, że kiedykolwiek to skończę. Tak było i teraz, kiedy patrzyłem na kolorowy obraz monstrualnej Ameryki. Liście na drzewach wokoło kempingu były grube i ciężkie i już nie rosły, ale zwisały wiotko, czekając, żeby pierwszy przymrozek spryskał je barwą, a drugi spędził na ziemię i zakończył ich rok.\nCharley jest psem wysokim. Gdy siedział obok mnie, jego głowa nieomal sięgała mojej. Przysunął mi nos do ucha i powiedział: „Ftt”. Jest jedynym znanym mi psem, który potrafi wymawiać spółgłoskę „f”. Charley ma krzywe przednie zęby, ta tragedia nie dopuszcza go do wystaw psów; i właśnie dlatego, że jego górne przednie zęby z lekka zachodzą na dolną wargę, Charley może wymawiać „f”. Słowo „Ftt” zazwyczaj oznacza, że chętnie przywitałby się z krzakiem albo drzewem. Otworzyłem drzwi szoferki i wypuściłem go, on zaś dokonał swojej ceremonii. Nie musi o tym myśleć, żeby to zrobić dobrze. Wiem z doświadczenia, że w niektórych sprawach Charley jest inteligentniejszy ode mnie, jednakże w innych jest przepastnie nieoświecony. Nie umie czytać, nie umie prowadzić samochodu, nie chwyta matematyki. Natomiast w dziedzinie tych swoich czynności, którymi zajmował się teraz, w owym powolnym, dostojnym obwąchiwaniu, a potem użyźnianiu jakiegoś miejsca, nie ma sobie równych. Oczywiście, jego horyzonty są ograniczone, ale jak szerokie są moje?\nPojechaliśmy dalej, wśród jesiennego popołudnia, kierując się ku północy. Ponieważ byłem samowystarczalny, myślałem więc, że byłoby miło, gdybym mógł zapraszać spotykanych po drodze ludzi do siebie na drinka, ale zaniedbałem zapakowania alkoholu. Jednakże przy bocznych drogach w owym stanie są ładne składziki butelkowe. Wiedziałem, że kilka stanów jest „suchych”, ale zapomniałem które, a dobrze było zrobić sobie zapas.\nMały sklep stał dość daleko od drogi, w gaiku cukrowych klonów. Miał dobrze utrzymany ogródek i skrzynki z kwiatami. Właścicielem był staro-młody człowiek o szarej twarzy, jak podejrzewam, abstynent. Otworzył bloczek zamówieniowy i z cierpliwą starannością rozprostował kalki. Nigdy nie wiadomo, co ludzie zechcą pić. Zamówiłem bourbon, szkocką, dżin, wermut, wódkę, brandy średniej jakości, starą nalewkę jabłkową i skrzynkę piwa. Uważałem, że to może załatwić większość sytuacji. Było to duże zamówienie jak na niewielki sklep. Właściciel był przejęty.\n– Musi być niezłe przyjęcie.\n– Nie… To tylko zapasy na drogę.\nPomógł mi wynieść pudełka; otworzyłem drzwi Rosynanta.\nI wtedy zobaczyłem to, co miałem widzieć tylokrotnie w ciągu podróży – wyraz tęsknoty.\n– Obojętne. Chciałbym pojechać gdziekolwiek.\nW końcu musiałem opuścić drogi ukryte między drzewami i w miarę możności omijać miasta. Hartford, Providence i tym podobne są dużymi miastami kipiącymi produkcją, mrowiącymi się od pojazdów. Przedostanie się przez miasto zabiera o wiele więcej czasu niż przejechanie paruset mil. A w zawiłym układzie ruchu ulicznego, usiłując się przezeń przedrzeć, nie ma się możliwości widzenia czegokolwiek. Przejechałem przez setki miast i miasteczek, w najrozmaitszym klimacie i w najróżniejszych okolicach, i oczywiście każde jest inne, a ludzie różnią się tam w pewnych rzeczach, ale pod niektórymi względami wszystkie one są do siebie podobne. Amerykańskie miasta są jak borsucze jamy – obwiedzione śmieciem, i to wszystkie, otoczone stosami popsutych i rdzewiejących samochodów, i nieomal zasypane odpadkami. Wszystko to, czego używamy, dostarczane jest w pudełkach, kartonach, skrzynkach, w tym tak zwanym opakowaniu, w którym się kochamy. Góry rzeczy, które wyrzucamy, są znacznie większe od tego, co zużywamy. Po tym, jeżeli nie po czym innym, widać szaloną i lekkomyślną wybujałość naszej produkcji, a wskaźnikiem wydaje się tu marnotrawstwo. Jadąc przed siebie, rozmyślałem, jak to we Francji czy we Włoszech każda z tych wyrzuconych rzeczy byłaby zachowana i użyta do czegoś. Nie mówię tego dla krytyki takiego czy innego systemu, ale zastanawiam się, czy przyjdzie czas, kiedy nie będziemy już mogli pozwolić sobie na nasze marnotrawstwo – odpadki chemiczne w rzekach, odpadki metalowe wszędzie, a odpadki atomowe zagrzebane głęboko w ziemi lub zatopione w morzu. Kiedy wioska indiańska grzęzła nazbyt głęboko w brudzie, mieszkańcy przenosili się gdzie indziej. A my nie mamy dokąd się przenieść.\nObiecałem mojemu młodszemu synowi, że pożegnam się z nim, przejeżdżając koło jego szkoły w Deerfield, w Massachusetts, ale dotarłem tam za późno, żeby go budzić, więc wjechałem na górę, znalazłem jakąś mleczarnię, kupiłem sobie mleka i poprosiłem o pozwolenie obozowania pod jabłonią. Kierownik mleczarni miał doktorat z matematyki, a musiał także mieć pewne wykształcenie filozoficzne. Lubił swoją pracę i nie miał chęci być gdzie indziej – jeden z bardzo niewielu zadowolonych ludzi, jakich spotkałem w ciągu całej podróży.\nWolę zapuścić zasłonę na moje odwiedziny w szkole Eaglebrook. Można sobie wyobrazić, jakie wrażenie wywarł Rosynant na dwustu nastoletnich więźniach edukacji, właśnie przygotowujących się do odbycia zimowego wyroku. Zwiedzali mój wóz stadami, było ich po piętnastu naraz w małej kabinie. I rzucali na mnie wzrokiem uprzejme przekleństwa, ponieważ ja mogłem jechać, a oni nie. Syn mój prawdopodobnie nigdy mi nie wybaczy. Wkrótce po odjeździe przystanąłem, by się upewnić, czy nie mam gdzieś ukrytych pasażerów.\nMoja trasa wiodła na północ przez Vermont, a potem na wschód, do New Hampshire w Górach Białych. Przydrożne stragany uginały się pod złocistymi dyniami, rudawymi melonami oraz koszami czerwonych jabłek, tak jędrnych i słodkich, że zdawały się eksplodować sokiem, kiedy je nadgryzałem. Kupiłem sobie jabłek i galon świeżego cydru. Wydaje mi się, że każdy wzdłuż głównych dróg sprzedaje mokasyny i rękawice z jeleniej skóry. Ci zaś, którzy tego nie robią, sprzedają ciągutki z koziego mleka. Do owej pory nie widywałem na wsi sklepów towarów fabrycznych z obuwiem i odzieżą. Wioski są chyba najładniejsze w całym kraju, schludne i biało pomalowane, i od stu lat niezmienione – nie licząc moteli i domów turystycznych – z wyjątkiem brukowanych ulic i ruchu drogowego.\nKlimat szybko się zmieniał na zimny, a drzewa buchnęły kolorem, czerwienią i żółtością nie do wiary. To jest nie tylko kolor, ale i blask, jak gdyby liście wchłaniały światło jesiennego słońca, a potem je z wolna wydzielały. W kolorach tych jest coś z ognia.\nDotarłem przed zmierzchem wysoko w góry. Szyld nad potokiem oferował na sprzedaż świeże jajka, więc ruszyłem polną drogą, kupiłem trochę jajek, poprosiłem, aby mi pozwolono obozować obok potoku, i zaproponowałem zapłatę.\nFarmer był szczupłym mężczyzną o twarzy, którą uważamy za jankeską, i spłaszczał samogłoski, co w naszym mniemaniu jest jankeską wymową.\n– Nie trzeba płacić – powiedział. – Ziemia nie jest tu uprawiana. Ale chciałbym obejrzeć ten pański sprzęt.\n– Pan pozwoli, że znajdę sobie równe miejsce i zrobię porządek, a wtedy może pan zajdzie na filiżankę kawy – albo na coś innego.\nCofałem się i ruszałem do przodu, aż wreszcie znalazłem równe miejsce, gdzie słyszałem szum bystrego potoku; było już prawie ciemno. Charley parokrotnie powtarzał „Ftt”, co tym razem znaczyło, że jest głodny. Otworzyłem drzwi Rosynanta, zapaliłem światło i zastałem wewnątrz kompletny chaos. Często sztauowałem łódź na wypadek huśtawki i przechyłu, ale szybkie hamowanie i ruszanie z miejsca ciężarówką to zupełnie inna sprawa. Podłogę zaścielały papiery i książki. Moja maszyna do pisania usadowiła się niepewnie na stosie plastikowych talerzy, sztucer wypadł i oparł się o piecyk, a cała ryza papieru, pięćset arkuszy, rozsypała się, pokrywając wszystko niczym śnieg. Zapaliłem lampę gazową, utkałem szczątki w małym schowku i nastawiłem wodę na kawę. Rano trzeba mi było zreorganizować mój ładunek. Nikt nie wie, jak to robić. Techniki trzeba się tak nauczyć, jak ja jej się nauczyłem – przez niepowodzenia.\nZ chwilą zapadnięcia ciemności zrobiło się przenikliwie zimno, ale lampa i palniki gazowe piecyka nagrzały przytulnie mój domek. Charley zjadł kolację, dokonał swego obowiązkowego obchodu i ułożył się w wyścielonym dywanem kącie pod stołem, który miał być jego miejscem przez następne trzy miesiące.\nIstnieje tyle nowoczesnych pomysłów ułatwiających życie. Na mojej łodzi odkryłem aluminium: naczynia kuchenne, patelnie i półmiski do jednorazowego użytku. Smaży się rybę i wyrzuca patelnię za burtę. Byłem dobrze wyposażony w te rzeczy. Otworzyłem puszkę solonej wołowiny, wyklepałem zawartość na taką patelnię i postawiłem ją na azbestowej podkładce na małym ogniu, ażeby podgrzała się bardzo powoli. Kawa zaledwie była gotowa, gdy Charley wydał swój lwi ryk. Nie potrafię powiedzieć, jakie to pokrzepiające być powiadomionym, że ktoś się zbliża w ciemnościach. Gdyby zaś ów zbliżający się żywił w sercu złe zamiary, ten głos potężny kazałby mu się zatrzymać, jeśli nie znał z gruntu pacyfistycznej i dyplomatycznej natury Charleya.\nWłaściciel farmy zapukał do drzwi, więc poprosiłem go do środka.\n– Ładnie tu u pana – powiedział. – Tak, ładnie tu jest.\nWsunął się na miejsce przy stoliku. Stolik ten można opuszczać na noc, a z sofki robi się podwójne łóżko.\n– Ładnie – powtórzył znowu.\nNalałem mu filiżankę kawy. Mam wrażenie, że kawa pachnie jeszcze lepiej, kiedy jest mróz.\n– A może małe coś na boku? – zapytałem. – Coś żeby ją podeprzeć?\n– Nie, tak będzie dobrze. Doskonale.\n– Ani kropelki jabłkówki? Zmęczyłem się prowadzeniem, sam bym chętnie łyknął.\nPopatrzył na mnie z tym hamowanym rozbawieniem, które jest uważane za milkliwość przez nie-Jankesów.\n– A napije się pan beze mnie?\n– No, to nie chcę panu tego odbierać – ale tylko kapeczkę.\nNalałem więc nam obu porządną porcję dwudziestojednoletniej nalewki jabłkowej i wśliznąłem się na siedzenie po drugiej stronie stolika. Charley odsunął się, żeby zrobić miejsce, i oparł głowę o moją stopę.\nNa drogach obowiązuje dżentelmeneria. Bezpośrednie czy osobiste pytania nie są przyjęte. To jednak należy do zwykłych dobrych manier wszędzie na świecie. Farmer nie pytał mnie o nazwisko ani ja jego, ale zauważyłem, że jego bystre oczy pobiegły ku broni palnej przytrzymywanej gumowymi pasami i ku wędkom przymocowanym do ściany.\nChruszczow był właśnie w ONZ, co stanowiło jedną z niewielu przyczyn, dla których chciałbym znaleźć się w Nowym Jorku. Zapytałem:\n– Słuchał pan dzisiaj radia?\n– Tego komunikatu o piątej.\n– Co było w ONZ? Zapomniałem posłuchać.\n– Nie dałby pan wiary – odrzekł. – Pan Ch. ściągnął but i walił w stół.\n– Nie podobało mu się to, co mówili.\n– Wydaje się to dziwną formą protestu.\n– Ano, zwrócił na siebie uwagę. Mniej więcej tyle było w wiadomościach.\n– Powinni mu dać młotek, żeby mógł zostać w butach.\n– Dobra myśl. Może mógłby być w kształcie buta, żeby się nie czuł nieswojo. – Pociągnął jabłkówki z głębokim uznaniem. – Bardzo dobre – powiedział.\n– Co ludzie tu myślą o tym całym odgryzaniu się Rosjanom?\n– Nie wiem, jak inni, ale ja uważam, że kiedy ktoś się odgryza, to tak, jakby walczył w straży tylnej. Chciałbym, żebyśmy zrobili coś takiego, żeby to oni musieli się nam odgryzać.\n– Może pan ma i rację.\n– Wydaje mi się, że my wciąż się bronimy.\nNapełniłem na nowo filiżanki kawą i dolałem nam obu trochę jabłkówki.\n– Myśli pan, że powinniśmy atakować?\n– Uważam, że przynajmniej powinniśmy czasem przejąć piłkę.\n– Ja nie robię ankiety, ale jak tutaj idą wybory?\n– A bo ja wiem? – odparł. – Ludzie nic nie gadają. Zdaje się, że to będą najtajniejsze wybory, jakieśmy mieli. Ludzie po prostu nie chcą wypowiadać żadnego zdania.\n– Może go wcale nie mają?\n– Możliwe albo może po prostu nie chcą mówić. Pamiętam inne wybory, kiedy bywały całkiem ostre kłótnie. Teraz nie słyszałem ani jednej.\nI tego dowiedziałem się w całym kraju – żadnych sporów, żadnych dyskusji.\n– Czy tak samo jest… gdzie indziej? – Musiał zauważyć mój numer rejestracyjny, ale nie chciał o tym wspominać.\n– Mnie się wydaje, że tak. Czy pan myśli, że ludzie boją się mieć własne zdanie?\n– Może niektórzy. Ale znam takich, co się nie boją, a też nie mówią.\n– Ja też się z tym spotykałem – odrzekłem. – Ale naprawdę nie wiem.\n– Ja też. Może to wszystko jest częścią jednego i tego samego. Nie, dziękuję; więcej nie. Czuję, że pańska kolacja już prawie gotowa. Będę się zbierał.\n– Częścią czego?\n– Ano, weź pan mojego dziadka i jego ojca – jeszcze żył, kiedy miałem dwanaście lat. Mieli różne rzeczy, których byli pewni. Mogli na pewno przewidzieć, co może się zdarzyć. A teraz – co może się zdarzyć?\n– Nikt nie wie. Co jest warte własne zdanie, jak się nic nie wie? Mój dziadek znał ilość włosów w brodzie Wszechmogącego. Ja nie wiem nawet, co stało się wczoraj, nie mówiąc już o jutrze. On wiedział, z czego jest skała czy stół. Ja nie rozumiem nawet tej formułki, która mówi, że nikt nie wie. Nie mamy na czym się oprzeć – nie mamy jak myśleć o różnych rzeczach. No, już pójdę. Zobaczymy się jutro rano?\n– Nie wiem. Wyjadę wcześnie. Chcę przejechać prosto przez Maine do Deer Isle.\n– O, to ładna miejscowość, nie?\n– Jeszcze nie wiem. Nigdy tam nie byłem.\n– No więc ładna jest. Spodoba się panu. Dziękuję za… kawę. Dobrej nocy.\nCharley popatrzył za nim, westchnął i zasnął na powrót. Zjadłem soloną wołowinę, posłałem sobie łóżko i wygrzebałem Powstanie i upadek Trzeciej Rzeszy Shirera. Ale nie mogłem czytać, a kiedy zgasiłem światło, nie mogłem usnąć. Szum potoku po skałach był dobrym, uspokajającym odgłosem, ale rozmowa z farmerem wciąż we mnie tkwiła – to był myślący, rozumny człowiek. Nie mogłem mieć nadziei, że znajdę wielu jemu podobnych. I może utrafił w sedno. Ludzie mieli z milion lat, żeby przyzwyczaić się do ognia jako rzeczy i jako pojęcia. Od chwili kiedy człowiek oparzył sobie palce, dotknąwszy trafionego piorunem drzewa, do momentu kiedy inny człowiek przeniósł kawałek takiego drzewa do jaskini i stwierdził, że go grzeje, minęło ze sto tysięcy lat, a od tego czasu do wielkich pieców Detroit – jak wiele?\nTeraz zaś mamy w ręku moc o ileż potężniejszą, a nie mieliśmy czasu rozwinąć sposobu myślenia, bo człowiek musi mieć uczucia, potem słowa, nim zdoła się zbliżyć do myśli, to zaś, przynajmniej w przeszłości, wymagało długiego czasu.\nKoguty piały, zanim usnąłem. I nareszcie poczułem, że moja podróż się rozpoczęła. Myślę, że przedtem właściwie w nią nie wierzyłem.\nCharley lubi wstawać wcześnie i chce, żebym ja też wcześnie wstawał. I dlaczego by nie? Zaraz po śniadaniu idzie z powrotem spać. Z biegiem lat wypracował sobie szereg pozornie niewinnych sposobów wyciągania mnie z łóżka. Potrafi się otrząsać razem z obrożą tak hałaśliwie, że umarły by się obudził. Jeżeli to nie działa, dostaje ataku kichania. Ale może najbardziej irytującą jego metodą jest spokojne siadanie przy łóżku i wpatrywanie mi się w twarz ze słodką i przebaczającą miną; wtedy budzę się z głębokiego snu z uczuciem, że jestem obserwowany. Nauczyłem się trzymać oczy mocno zaciśnięte. Ale niech tylko mrugnę powieką, on zaczyna kichać i przeciągać się, i tej nocy już jest dla mnie po spaniu. Często ta walka woli trwa dłuższy czas, przy czym ja zaciskam oczy, a on mi przebacza, lecz prawie zawsze wygrywa Charley. Ponieważ tak lubi podróżować, chciał wyruszyć wcześnie, a dla Charleya „wcześnie” oznacza pierwsze przemieszanie świtu z ciemnością.


zapodaj nute ^^\nThyme Pincerka-74 Ilusia-65 Sobombi-60 Czarny Lokaj-55 Amber-54 Maxine-32 Anonim23-30 Czart-26 Thyme-20 03092010-17 sewanna-11 taka-ja-92-6 khalisi-5 Zuetamiush-5 Lupin-5 greggxx-5 ania90-3 Jendrula-3 Jellow Jester-3 grzechuu1990-2 ~~Shiwy~~-2 Blissful-2 Kriss-2 Hailie-2 Fray-1 Dziabong-1\nPost #2 474\nPiosenka po angielsku polskiego zespołu/wokalisty. :)\nPost #2 466\n10 907 z najlepszej okazji - braku okazji ;d\nPost #6 700\nJak poprawić swoje zdrowie i samopoczucie ?\nHej. Hmmm... Twoje bóle niekoniecznie muszą mieć związek z dietą i odżywianiem. Na wszelki wypadek radziłabym Ci pójść do lekarza. Najpewniej to nic poważnego - ale lepiej dmuchać na zimne. W temacie napisałeś jak poprawić swoje samopoczucie... Wg mnie odpowiedzią jest to, abyś zaczął robić to...\nByłam tam miesiąc temu, przez tydzień. Spałam w willi "Rysy". Cena naprawdę dobra - za 2 osoby zapłaciliśmy niewiele ponad 500 zł i świetna lokalizacja - 200 m od Krupówek. :) Właściciel świetny, pokój ładny, także polecam ;)\nYester, myślę, że jestem bliższa zrozumienia siebie czy koleżanki niż niektórych mężczyzn, ale dziękuję, za Twoją uwagę. ForeverYoung, oczywiście, że nie! :)\nWitam Was serdecznie. Tak wiem, jest wiele tematów o mężczyznach. Myślę jednak, że nie dałabym rady wpasować się w żaden z nich i dlatego postanowiłam założyć nowy temat. Zanim "zacznę" to z góry powiem, że nie czekam tylko na odpowiedzi panów, ale także i Was, kochane kobietki. ;) Ostatnimi...\nOstatnia Wieczerza Jezusa z Piłatem?!\nA dlaczego te pisma są sprzed 1200 lat? Hmm.. Tak naprawdę nie dowiemy się jak to naprawdę było. Jest to dla nas zagadką, która wiąże się z wiarą. Dla mnie osobiście wydaje się to być dość... dziwne? Niby czemu Piłat pozwoliłby zabić swojego syna? Naprawdę miał Jezusa za Mesjasza?\nWojewództwo Pomorskie Gdynia i okolice\nSkm z Gdańsk 40 minut? :)\nJa osobiście lubię wysokich mężczyzn. Sama nie jestem niska i to pewnie dlatego. ;) Nie lubię jak jest jakiś bardzo chudy, nie lubię gdy wygląda jak koks. :) Zdrowy, normalny facet. :)\nSpotkanie i nic....\nBez obrazy ale nie pomożesz Mu nazywając Go ułomnym dzieckiem. Danielek02 - domyślając się o co chodzi tej dziewczynie wskórasz niewiele. Najprościej w świecie zapytaj ją o co jej chodzi. Jeśli rzeczywiście jest osobą nieśmiałą daj jej troszkę czasu a może i ona sama wyjdzie z inicjatywą...\nPruszcz Gdański. ;)\nTrudna relacja z matką a praca. Jak z nią rozmawiać?\nCiężko mi się wypowiedzieć co do pracy. Ale czytając Twój temat nasunęła mi się myśl, że powinnaś porozmawiać z mamą. Jesteś jej córką, potrzebujesz wsparcia, nie powinna ona aż tak bardzo interweniować w Twoje decyzje - wtedy łatwiej się zagubić. Generalnie chodzi mi o to, żebyś przekazała...\nCzy jest coś złego w zabawach bez zobowiązań?\nMyślę, że bardzo wiele zależy od psychiki osoby i tego, jakie ma ona podejście do sprawy. Osobiście uważam, że takie coś, czyli "spotykania" bez zobowiązań raczej nie wpływają korzystanie (kac moralny przykładowo). Jednak jeśli osoby te są wszystkiego świadome, nikt nikogo nie rani, hmm... to...\nZaproś go do znajomych. Jeśli w krótkim czasie nie zaproponuje spotkania - Ty to zrób. :)\nZakochałem się w koledze...\nWg mnie już po tym na jego miejscu można zorientować się, że coś do niego czujesz (nie jestem pewna czy to dobre słowo). Żyj tak aby Tobie było dobrze. Jesteś jeszcze dość młody, może za pare lat będziesz się śmiał z tej sytuacji, być może nie. Pozdrawiam. Powodzenia. :)


Jak odblokować simlock z telefonu LG E720 Optimus Chic kodem?\n> LG>Simlock LG E720 Optimus Chic\nOdblokowanie LG E720 Optimus Chic kodem jest bardzo proste, jest również bezpieczne i niewidzialną metodą odblokowania twojego telefonu na stałe. Simlock już nigdy nie powróci nawet po aktualiacji oprogramowania.\nAby Otrzymać kod PIN odblokowania karty SIM w sieci dla LG E720 Optimus Chic potrzebujemy numer IMEI twojego telefonu.\nAby wpisać kod simlock w Telefonie LG E720 Optimus Chic należy:\nCzy odblokowanie LG E720 Optimus Chic jest bezpieczne?\nCzy możliwe jest zdjęcie blokady simlock z telefonu LG E720 Optimus Chic za darmo?


Garść sposobów na to, jak udrożnić odpływ liniowy - Wyposażenie łazienek ASTERSHOP.pl\n» Garść sposobów na to, jak udrożnić odpływ liniowy\nJak zapobiegać awarii? Udrażnianie odpływu liniowego\nPrzezorny zawsze ubezpieczony, czyli najlepszym sposobem na problem jest zapobieganie jego występowaniu. Podstawą odpowiedniego zabezpieczenia przed kłopotami z zatkanym odpływem liniowym jest jego czyszczenie i systematyczność w tym działaniu. Wiadomym jest, że podczas kąpieli w odpływie gromadzą się włosy i inne zanieczyszczenia, więc warto wygospodarować sobie czas raz w tygodniu i starannie oczyścić tę część prysznica. Zadbaj o to, by spływająca do odpływu woda nie miała zapór, o jakie może się zatrzymać.\nUdrażnianie odpływu liniowego w kilku krokach! Na początek - czyszczenie\nŻeby odpowiednio zabrać się za udrażnianie odpływu liniowego, musisz go najpierw otworzyć i oczyścić. Każdy zestaw do montażu tej instalacji zawiera specjalny kluczyk lub haczyk, którym możesz zdjąć maskownicę. Ten element należy starannie wyczyścić – najlepiej użyć w tym celu silnego środka czyszczącego i wody. Po dokładnym wyszorowaniu tej części, spłucz ją ciepłą wodą i zostaw do osuszenia. Sitko, które jest nieodłącznym elementem odpływu filtrującym zanieczyszczenia, zazwyczaj obficie pokrywa się brudem. Dla najlepszego efektu wyjmij cały syfon i dokładnie go wyczyść, płucząc gorącą wodą. Nie zapomnij o detalu, który ma za zadanie zatrzymywać nieprzyjemne zapachy – uszczelniający o-ring to również źródło zalegającego brudu, który dodatkowo może ulec przesunięciu, dlatego skontroluj jego położenie podczas czyszczenia odpływu liniowego.\nRozwiązania pomocne w udrażnianiu odpływu liniowego\nGdy zawodzi wyżej opisywana metoda, warto udrożnić odpływ liniowy poprzez zastosowanie bardziej inwazyjnych trików. Pamiętaj, by wszystkie czynności wykonywać w gumowych rękawiczkach. Podczas procesu czyszczenia nie pozwól zbliżać się dzieciom i zwierzętom, gdyż substancje których będziesz używać są szkodliwe dla zdrowia.\nNa początku warto przetestować domowe sposoby na udrożnienie odpływu liniowego. Jednym z nich będzie użycie sody i octu – wystarczy pół szklanki jednego i drugiego, by poradzić sobie z zatkanym odpływem. Po kwadransie wlej też dwie szklanki wrzątku i obserwuj efekt. Jeżeli woda w dalszym ciągu stoi, spróbuj ponownie wykonać zabieg.\nJednym z przydatnych elementów instalacji kabiny prysznicowej jest niewątpliwie suchy syfon, który jest częścią, którą możesz bez trudu wyjąć i opłukać pod bieżącą wodą. Jeżeli jednak Twój odpływ nie posiada demontowalnego syfonu, musisz zdecydować się na zadziałanie specjalnymi środkami chemicznymi. Na rynku jest dostępnych szereg produktów do udrażniania rur, na które należy uważać, gdyż są to preparaty silnie żrące. Każdą czynność z nimi związaną wykonuj w gumowych rękawiczkach, a unikniesz wniknięcia produktu w głąb skóry.


11. BIEG JACKA ZA NAMI\nKolejny Bieg Siedleckiego Jacka przeszedł do historii. W pochmurny niedzielny poranek 30 sierpnia na starcie biegu na 5 km stanęło 234 zawodników. Bieg odbył się w reżimie sanitarnym w związku ze stanem epidemii.\nWśród mężczyzn zwyciężył Paweł Wysocki z Lublina (czas 16:02), drugi był Paweł Machowski z Warszawy (16:42), a trzeci Piotr Zięba z Lublina (17:00).\nWśród kobiet pierwsze miejsce na podium zajęła Ewa Jagielska z Wyszkowa (17:28), Beata Dąbrowska z Siedlec (19:39) i Joanna Andrzejewska z Lublina (20:10).\nPełne wyniki Biegu dostępne są na stronie: https://wyniki.datasport.pl/results3231/\nZwycięzcy otrzymali pamiątkowe puchary i nagrody finansowe oraz upominki od Sponsorów – bony towarowe do sklepu Selgros Cash&Carry – wręczył dyrektor hali w Siedlcach pan Wojciech Rola oraz zestaw musów Owolovo siedleckiej firmy REAL – nagrody wręczył Mariusz Czarnocki dyrektor sprzedaży Owolovo.\nTradycyjnie nagrodzeni zostali również Najlepsi Siedlczanie – Beata Dąbrowska i Marek Mitrofaniuk otrzymali roczne kursy jęz. angielskiego ufundowane przez Szkołę Języków Obcych Euroschool.\nHonorowy patronat nad imprezą objął Prezydent Miasta Siedlce pan Andrzej Sitnik.\nZabezpieczenie trasy Biegu zapewnili policjanci z Komendy Miejskiej Policji w Siedlcach, żołnierze z 18. Batalionu Dowodzenia w Siedlcach oraz strażacy z OSP powiatu siedleckiego.\nBieg Jacka nie mógłby się odbyć bez wsparcia sponsorów, wśród których znaleźli się:\nNowak Dom, Universal Brokers, Selgros Cash&Carry Siedlce, Zakład Mięsny Mościbrody, Przedsiębiorstwo Energetyczne w Siedlcach, Szkoła Języków Obcych Euroschool, Toyota Auto Podlasie, Adamczuk-Serwis Finansowy Grzegorz Adamczuk, Marker Dystrybutor Art. Szkolnych i Biurowych, Real, Fundacja Recal.


Jak szybko na całym świecie sprzedają się koszulki z Threadless.com? - eKomercyjnie.pl\nJak szybko na całym świecie sprzedają się koszulki z Threadless.com?\nZamówienie pojawiające się co kilka sekund, niemal z całego świata, często na więcej niż jeden produkt – Threadless.com (amerykański sklep z koszulkami, oferujący unikatowe nadruki) postanowił „pochwalić się” tym, jak świetnie mu idzie. Jego szefowie wybrali oczywiście najbardziej nietypową i nowoczesną formę prezentacji.\nPod adresem Threadless.com/everywhere możecie znaleźć mapę świata, na której pojawiają się wszystkie zamówienia na produkty z opisywanego sklepu. Mapa skacze po całym świecie (od Stanów Zjednoczonych, przez Europę, aż do Australii) i dodatkowo w lewym dolnym rogu ekranu pojawiają się wzory zamówionych koszulek.\nPo niewiele ponad godzinie obserwowania mapki wczoraj wieczorem wschodnie wybrzeże USA wyglądało tak:\nPomysł i jego wykonanie są naprawdę świetne, przyjemnie ogląda się mapę świata wypełnioną koszulkowymi zamówieniami. Zostawcie mapkę włączoną na dłużej, a wtedy sami przekonacie się jak ogólnoświatowym biznesem jest Threadless.\nCzekałem na zamówienie z Polski, ale się nie doczekałem. Wiem jednak, że są w naszym kraju osoby, które aktywnie wybierają kolejne produkty z oferty tego sklepu internetowego.\nTagi: biznes w sieci, jak sprzedaje się koszulki na całym świecie, jak szybko można sprzedawać produkty na całym świecie, koszulki z nadrukiem, mapa pokazująca zamówienia, sprzedaż i zakupy w internecie, Threadless sprzedaje koszulki, Threadless.com, ciekawostki, ciekawostki e-commerce