Elan Valley - cudo ukryte w Walii - Frix\nHome Turystyka Za granicą Elan Valley – cudo ukryte w Walii\nMateuszMar 04, 2017001.5k\nWalijska Elan Valley znajduje się w regionie Powys, na zachód od Rhayader. Dolina, wyjęta niczym z baśni, to idealne miejsce miejsce na długie spacery lub na przejażdżkę rowerową. Choć i przyjemny trekking też może być tam Waszym udziałem…\nDziś nie będziemy słowami malować Wam obrazów w myślach i głowach. Dziś będziemy bardzo konkretni.\nElan Valley – kraina baśni i wodnych tam\nElan Valley nie należy do największych – zajmuje tylko 180 km². Można ją podziwiać na piechotę czy autem, choć jej legendarne ścieżki rowerowe kuszą nie tylko Brytyjczyków, ale i przybyszów z całego świata. Spokojnie, o żadnej porze roku nie ma tam dzikich tłumów, więc o błogą ciszę na szlakach nie będzie trudno.\nElan Valley wchodzi w skład tzw. Lake District. Wszystko dzięki potężnym tamom, które powstały tu pod koniec XIX wieku, aby dostarczyć wodę do oddalonego o 75 mil Birmingham. Warto przejechać się wzdłuż rzeki i obejrzeć wszystkie: Caban-coch, Pen-y-garreg, Craig-goch powstały w latach 1893-1904. Później, w latach 1946-1952, powstała kolejna tama i zbiornik Claerwen.\nCraig Goch, nazywana czasem “górną tamą”, nie bez powodu uważana jest przez wielu za najatrakcyjniejszą. Jej szczytem prowadzi wąska dróżka, pod którą przelewają się ogromne masy wody. Dodatkowo zdobi ją niewielka wieżyczka z zielonym, miedzianym dachem. Jej budowę rozpoczęto najpóźniej – dopiero w połowie 1897 roku – bo aż trzy lata zajęło doprowadzenie tu kolei.\nTama Craig Doch\nPen-y-garreg zbudowano w miejscu, gdzie bardzo strome zbocza doliny dzieli nie więcej niż dwieście metrów. Podobnie, jak pierwszą tamę, zdobi ją niewielka wieżyczka. Prowadzi do niej tunel w jej wnętrzu (!), oświetlony jedynie naturalnym promieniami wpadającym przez maleńkie świetliki wbudowane w ścianę zapory. Ścieżka biegnąca praktycznie przy samej podstawie tamy, pozwala poczuć jej potęgę. Szczególnie kiedy przelewająca się woda tworzy ogromny wodospad.\nGarreg Ddu jest nieprawdopodobna. Wielu zapuszczających się do Elan Valley turystów nie wie nawet, że to zapora i omyłkowo biorą ją za most przecinający jezioro Caban Coch. Tymczasem most opiera się właśnie na podwodnej tamie. Niecodzienna konstrukcja nie jest jednak szalonym wymysłem wiktoriańskich inżynierów, ale ma jak najbardziej praktyczne zastosowanie. Tuż przed zaporą-mostem Garreg Ddu stoi kolejna malownicza wieża – Foel Tower. To tutaj woda z Elan Valley zaczyna swoją długa drogę do Birmingham. Żeby cały system mógł funkcjonować bez zakłóceń, poziom wody przy Foel Tower musi sięgać przynajmniej jej ujęć w podstawie wieży. I temu właśnie służy owa “zatopiona tama”. W przeszło stuletniej historii kompleksu Elan Valley zaledwie kilka razy zdarzyły się susze tak poważne, że odsłoniły Garreg Ddu, ale właśnie tych kilka razy potwierdziło pomysłowość jej budowniczych.\n(fot. Joe Daniel Price/Getty)\nElan Valley to mieszanina natury i ludzkiego geniuszu, które razem tworzą nierozerwalną całość. Można powiedzieć, że wiktoriańscy inżynierowie – w przeciwieństwie do współczesnych – upiększyli lokalny krajobraz, nadając mu niebywałego blasku i tajemniczości.\nNa miejscu zobaczycie, że człowiek i przyroda mogą żyć w zgodzie, we wspaniałej symbiozie Wielki ukłon w stronę budowniczy się należy i właśnie go czynimy.\nP.S. Jeśli macie chwilę, obejrzyjcie jeszcze króciutki materiał, który przybliży Wam nie tylko piękno, ale i historię poszczególnych zakątków Elan Valley.\n(źródło – m.in.: smokwalijski(aka)com)


Pan minister Rostowski ma rację, ponieważ myśli o wszystkich Polakach mając na względzie kondycję finansową Polski . Pan prof. Balcerowicz nie myśli propaństwowo, lecz upiera się przy swoim pomyśle jako idealnym, co nie jest prawdą.Przekonały mnie argumenty ministra Rostowskiego.Ciepłe koleżeńskie zwroty" Leszku " obrazić mogą tylko zarozumialca jakim niestety okazał sie pan profesor. Przyszłe emerytury i nasz dobrobyt zależą od kondycji państwa, a dochody OFE to loteria. Więcej optymizmu.\nŻAŁOSNE BYŁO .... DROGI LESZKU !!!!!\nNie mam pojęcia kto z nich ma prawdziwy tytuł, mnie interesował temat.Zrozumiale i wyczerpująco przedstawił go min.prof. Rostkowski udowodnił stawiane tezy i dla mnie działania rządu, to jak najszybsza konieczność naprawy błędu wytworzonego w trakcie reformy emerytalnej.Strona OFE reprezentowana przez pana prof.Balcerowicza nie podjęła się obalania tez ,nie podjęła tematu udowodnienia swoich racji, dla niej było jedno istotne, nie bo nie, bo tak ma być jak wprowadziliśmy.To świadczy jedynie ,że dowód pana prof.Rostowskiego był istotny i niepodważalny .\ndawno takich glupot nie czytalem.\nmoze zacznij pisac powiesci sf albo horrory..\nale na temat ekonomii to lepiej sie nie wypowiadaj...\nzostan ministrem finansow.. jak Rostowski.\nZauwazcie ze jedyni dotknieci tymi zmianami OFE to sa\nludzie bez przywilejow, bez zwiazkow zawodowych, pracujacy w prywatnych przedsiebiorstwach mlodzi lub w srednim wieku z duzych i mniejszych miast.\nJak zwykle, kosztow kryzysow budzetowych nie ponosza gornicy, rolnicy, mundurowi, kosciol, zwiazkowcy, sluchacze Radia Maryja.\nJeśli chodzi o Elektrownie Jądrowe to jestem ich zwolennikiem. I nie wynika to z niczego innego oprócz wiedzy. Z wykształcenia jestem Energetykiem i na dzień dzisiejszy nie mamy wyboru jeżeli chcemy produkować racjonalnie energię. W przyszłości jak wielu pasjonatów fizyki liczę na kontrolowaną reakcję termojądrową, ale na nią pewnie poczekamy trochę. Na razie robiąc to tak jak na słońcu i chcąc utrzymać plazmę zużywamy więcej energii niż otrzymujemy. Ale nie wykluczam że to się zmieni i wówczas świat energii się zmieni – oby… Wracając do realiów politycznych, kto o tym powinien decydować. Mam tu problem bo powiedziałbym parlament myśląc że tam zasiadają te tęższe głowy w kraju. Niestety dalekie to od prawdy. Referendum nie ma sensu gdyż będzie to wiec w którym większość podejmie decyzje nieświadomie. Chyba że referendum wśród obywateli którzy przynajmniej zdawali matematykę na maturze. Argumenty przeciwników które słyszę od lat są demagogiczne i nie mają nic wspólnego ze stanem faktycznym. Energetyka atomowa ma swoje wady, jest droga (inwestycyjnie) i wymaga specjalnego traktowania ze względu na bardzo mało prawdopodobne ale ciężkie w skutkach zagrożenia. Jednakże naprzeciw w Polsce mamy energetykę węglową która jest szkodliwa dla atmosfery (nie jestem maniakiem efektu cieplarnianego bardziej myślę o wpływie różnych tlenków i pyłów) i środowiska lokalnego. Dam Wam taki przykład największa w Polsce elektrownia w Bełchatowie (4320MW) zużywa (przy założeniu że pracuje 10 z 12 bloków) 4000 ton węgla na godzinę! Z czego ok. 10% to popiół czyli 400ton popiołu /h. tj 3,5mln ton popiołu rocznie!!! Dla porównania elektrownia atomowa o tej mocy potrzebowała by około 30 ton paliwa rocznie. Czyli rocznie trzeba zagospodarować te 30 ton czyli tyle ile w elektrowni węglowej jest odpadu stałego w 5 minut! Oczywiście odpady elektrowni atomowej wymagają specjalnego traktowania ale to i tak pikuś w porównaniu z milionami ton popiołu który również jest już lekko radioaktywny. Oczywiście jestem za gospodarką zrównoważoną i popierałbym wszelkie projekty zielonej energii (energetycy średnio ją lubią bo jak to przyłączyć itd…)czyli biopaliwa, wiatraki, kolektory itd.. popierałbym formy racjonalnego oszczędzania energii, jednakże bez dużych elektrowni nie damy rady, chyba że wracamy do jaskiń. Stąd dzisiaj nie ma wyjścia szybko zbudować kilkanaście bloków EA i mamy sprawę z głowy na 50 lat a w tym czasie wiele się może zmienić.\nSens z tego ze panstwo sprzedaje obligacje do OFE\nto pewnosc ze OFE dostaja rynkowa stope zysku z tych obligacji.\nPanstwo placi przyszlym emertytom tyle co zagranicznym inwestorom!\nJak kasa jest w ZUSie, to odsetki beda takie jak widzimisie rzadow.\nDla nas to ciezko zarobiony chleb, a rzad bedzie mial tanie pieniadze na kielbase wyborcza.\n... a jak sie mowi latwo przyszlo latwo poszlo.\nP. WROBEL i wszyscy dziennikarze niech przeczytaja sobie art. ''KTO STOI ZA OFE?''w Przegladzie 10/2011.Balcerowicz to twardy teoretyk, nie ugnie sie nigdy, szkoda, ze nie przemawia do gornikow.\nzielonego pojecia nie masz o czym piszesz..\nale chociaz czytac i pisac umiesz...\nCi, którzy najgłośniej krzyczeli - "Balcerowicz musi odejść", teraz nagle domagają się szacunku i tytułowania go "panie profesorze". Najważniejsza była dobra konwersacja w tej debacie, a temu tytułomania nie pomaga. Pan Balcerowicz chciał zaakcentować wagę swoich argumentów, czy podeprzeć się tytułami. Zawsze broniłem Balcerowicza, jako Prezesa NBP, ale w tej sprawie jakoś mu nie ufam.\n"W USA wszyscy mowia na ty i nikt nie robi z tego problemu , a w Polsce wielkie halo-\n_______________________________________________________________________wiadomo, ze mowili na pan, bo sa skloceni!"\nKażdy fachman socjotechniki wie, że zwracanie sie do LB per "panie profesorze", "to co mówi pan profesor" nie przyczyniałoby się ani troche do powodzenia pana ministra w tej debacie w uszach słuchających milionów.\nTym "leszku" zniwelował jakies 2 poziomy socjoteczniczno-pijarowe\nI tak to merytoryczna dyskusja panów zeszła na odległy plan, gdyż przedstawiana teraz treść sporu dotyczy tego, kto jak się do kogo zwracał i czy to po bożemu, honorowo i ojczyźnianie wystarczająco było. A to Polska właśnie.\nrostowski to jeden z najlepszych finansistów w Europie> człowqiek majacy dobre kontakty byl zreszta doradcą Balcerowicza\nRostkowski to bufon ... i tyle na ten temat.\nMgr.Jan Vincent Rostowski, zapomina że wspólnie z Balcerowiczem, wprowadzali nową reformę emerytalną i własnie OFE . Pan mgr. Rostowski był również człowiekiem, który sprowadzał plany emerytalne do polski. Platforma zapomina że najgłośniej krzyczała ze OFE to przyszłość, ZUS już jest reliktem przeszłości. Tusk z Rostowskim , narobili długów, teraz z naszych emerytur chcą to oddawać a my będziemy głodem przymierać.\nJan Vincent-Rostowski nie posiada tytulu profesora !!! To magister.\nJa uwazam, ze OFE jest najlepsze dla tych, ktorzy nim zarzadzaja, poniewaz za to otrzymuja bajonski wynagrodzeia- oczywiscie z naszych skladek, a co gorsze nie ponosza zadnej odpowiedzialnosci, poniewaz gwarancje daje skarb panstwa polskiego, a wiec podatki wszystkich Polakow. Pytam sie dlaczego jasno zaden z tych profesorow nie powiedzial? Dziwie sie, ze czesc Polakow usilnie broni OFE, przeciez to i tak wysokosc emerytury zalezyc bedzie od gospodarki Polski. Ja moze, gdybym byla jedna z zarzadzajaca OFE, to dla tej wysokiej pensji miesiecznej tez bym bronila, ale czy to etyczne?\nDebata była nudna. Nic nie wniosła do sprawy. Drażniła strasznie polityczna poprawność Ministra, choć zupełnie nie poparta kulturą osobistą (ciągłe przeszkadzanie i wtrącanie swoich wypowiedzi). Zabrakło mi jasnego stwierdzenia Balera, że to nasze pieniądze są w OFE, a dług publiczny powiększa nieudolność rządu czyli brak reform i nadmierne wydatki, których częścią są wypłaty dzisiejszych emerytur. To tyle.\nDZIĘKI i GRATULACJE DLA MACIEJA GŁOGOWSKIEGO ZA OBSZERNĄ DEBATĘ O OFE NA ANTENIE RADIA\njaki to glupi problem -jakie to ma znaczenie -panie balcerowicz -pyszny i sztywny ?\nObydwaj uczestnicy debaty zgadzają się, iż podstawowym założeniem reformy nie było podwyższenie emerytur przyszłych emerytów, tylko zbilansowanie systemu ZUS - czyli ratunek państwa przed bankructwem w efekcie rokrocznie zwiększanej dotacji do ZUS. Jaki jest tego efekt? Ano taki, iż państwo zaoszczędzi dzięki brakowi konieczności dopłacania do emerytur, a my - rozumiem przez to pokolenie dzisiejszych 30-to, 40-latków - stracimy, gdyż dostaniemy na emeryturach tylko tyle, ile ZUS otrzyma w danym roku składek - już nie powiększonych o dotację państwa. Niestety, dołożyła jeszcze się do tego demografia: z każdym kolejnym rokiem ilość osób w wieku produkcyjnym będzie spadać, a ilość osób w wieku emerytalnym będzie rosła. Spowoduje to dodatkowe zmniejszenie ilości składek spływających do ZUS i zwiększenie ilości osób pobierających świadczenia - czyli dalsze dramatyczne obniżenie wysokości emerytur. Aby to zamortyzować, twórcy reformy emerytalnej postanowili stworzyć poduszkę bezpieczeństwa dla przyszłych emerytów w postaci OFE. Otóż postanowiono już dziś, w dużo lepszej sytuacji ZUS niż w przyszłości, alokować część składki z ZUS do OFE w celu powiększenia przyszłych emerytur. Mówiąc prosto - wzięto już dziś część pieniędzy z ZUS - dając jednak źródło zastępcze mogące wyrównać brak tych składek w systemie - w postaci prywatyzacji majątku państwowego.\nCzym to miało skutkować? Ano tym, że OFE z naszych składek miało zacząć budować poduszkę, która za kilkadziesiąt lat, w skrajnie trudnej dla ZUS sytuacji - braku dotacji państwa do emerytur, większej ilości świadczeniobiorców oraz mniejszej ilości płacących składkę, miała ułatwić przeżycie za bardzo niską emeryturę. W sumie za kilkanaście - kilkadziesiąt lat przestałoby to kosztować państwo cokolwiek, bo gdy w systemie pozostaną już tylko osoby będące zarówno w systemie ZUS + OFE - państwo i tak nie będzie już dotować ZUS. Chodziło jedynie o zasilenie braku w ZUS przez 3-4 dekady (prawie 1,5 już minęło). Dałoby to dodatkową emeryturę w najtrudniejszym dla emerytów okresie. Koszty poniosłoby solidarnie, już dzisiaj, całe społeczeństwo.\nCo zrobił rząd? Zmniejszając składkę do OFE, państwo wcale nie zwiększa przyszłych emerytur. One nie zależą od dzisiejszych składek, tylko od składek, które będą do systemu odprowadzać przyszli pracujący. To ile dzisiaj pieniędzy wpłynie do ZUS nie ma z tym żadnego związku - jest przecież już dziś wydawane na emerytury (ale to przecież też nieprawda, bo przecież wpływają one po prostu do budżetu, gdzie zasilają wcześniejsze emerytury dla mundurówki, górników, becikowe, KRUS i wiele innych rzeczy). Czyli jeśli z ZUS dostaniemy tyle samo, ile dostalibyśmy bez zwiększania do niego składki, to po obniżać składkę do OFE - gdzie w ten sposób dostaniemy po prostu mniej, bo tam inwestuje się po prostu nasze składki.\nReasumując: rząd za składki przyszłych emerytów kupił sobie dzisiaj spokój społeczny. Może znowu w roku wyborczym odłożyć ważne reformy społeczne na później - w końcu czemu ma się martwić niepokojami, które wybuchną za 30 lat, gdy dzisiejsi płatnicy będą przechodzić na emerytury? Nie będzie to ani problem Tuska, ani kolejnego rządu, tylko problem nasz i naszych dzieci, muszących płacić wyższe podatki aby utrzymać swoich rodziców na emeryturach.\nI tutaj przechodzimy do najważniejszego: czym jest państwo? Bo minister Rostowski chce lepiej dla Państwa, dla rządu, dla siebie. Profesor Balcerowicz chce lepiej dla przyszłych emerytów, czyli ludzi. I chce pewnej solidarności społecznej dostrzegając już dziś nierówne obciążenia dla kolejnych pokoleń i próbując sprawić, aby państwo tą sprawiedliwość wymogło, obcinając dziś niezasłużone przywileje dla niektórych grup społecznych aby móc wygospodarować dodatkowe środki dla przyszłych, będących w dużo trudniejszej sytuacji, emerytów.\nI ma słuszność mówiąc, że ważne jest zaufanie obywateli dla państwa. Bo państwo bez obywateli przestanie być państwem ...\nA ja by chciał Cie jeszcze\_ dobić.\nDrenaż kapitałowy jaki ma miejsce w przypadku OFE to tylko czubek góry lodowej bandyckiego złodziejstwa jakie jest istotą kolonialnego wyzysku nie tylko Polski, ale większości narodów świata.\nBo innym terminem dla określenia współczesnego kolonializmu jest globalizm.\nGlobalizm jet niczym innym jak globalnym uwikłaniem, elit państw w służalczą zależność od ponadnarodowych korporacji kapitałowych, które te elity utrzymują a nawet wybierają.\nCelem utworzonej w ten sposób mafii jest oddanie do dyspozycji wspomnianych korporacji całości rynków zbytu państw jaki tkwi w ich potencjale kapitałowym.\nProblem jest w tym, że ów potencjał jest podstawą bytu nie tylko owych koncerzów, ale i całości życia gospodarczego w kraju.\nDlatego rodzime firmy pozbawione rynku zbytu muszą zbankrutować a wraz z nimi całość społeczeństwa (oczywiście prócz tych którzy żyją z wyprzedaży i rozkradania sił wytwórczych tego społeczeństwa.\nCzłowiek społeczeństwo może rozwija się tylko wówczas, gdy może korzystać z efektów swojej pracy.\nW warunkach opisywanego kolonializmu jednak siły wytwórcze (przemysł) zostaje wysprzedany w ręce obcego kapitału. Zyski ze sprzedawszy pracy tego społeczeństw są więc inwestowane poza jego rodzimym rynkiem , przez co nie może z tych zysków korzystać.\n(kolejna forma drenaży kapitałowego terenów podbitych koloniale)\nNiedoinwestowane społeczeństwo pogrąża się więc w coraz to większym upodleniu na wzór większości państw UE.\nTym bardziej, że będąc okradzione z najistotniejszej części efektów swojej pracy jakim jest kapitał inwestycyjny, o byt i przetrwanie jest zmuszone konkurować z korporacjami, do których ten kapitał zostaje wyprowadzony.\n. Podobnie do niego nie należy również sprzedawana na rodzimym rynku konsumpcja dlatego nie może również korzystać z zysków z jej sprzedaży. ( zyski te również są wyprowadzane)\nPowstaje sytuacja, w której sklepy uginają się od towarów, nikogo jednak nie jest stać by go kupić, bo społeczeństwo nie ma udziału w jego wytworzeniu.\nSpołeczeństwo to nie ma jednoznacznie szans by go wytworzyć, bo ponadnarodowe korporacje, które okradają to społeczeństwo z kapitału inwestycyjnego który jest przez nie wypracowywany są bezkonkurencyjne.\nTo tak jakby sprzedać swojej konkurencji maszyny, które zapewniały dotychczas własny byt i rozwój po to by pracować przy cięgle redukowanej ich liczbie i to wyłącznie jako niewolnicza siła robocza.\nI by walczyć o swój byt, nie poprzez rozwój własnego przedsiębiorstwa, ale konkurując z Chińczykami skalą swojego niewolniczego upodlenia.\nA gdy zabraknie środków do życia, u swojej konkurencji brać kredyt, który i tak zostanie przemieniony w jego kapitał inwestycyjny pozostawiają niewolnika w niewolniczym zadłużeniu.\nCzyż nie jest to esencja kolonialnego ludobójczego mordu na nas wszystkich, z którego jesteśmy jako społeczeństwo tak zachwyceni, i któremu tak bezgranicznie chcemy ufać.???\nPanie Balcerowicz !. Jeśli Jesteście Panowie znajomymi i Mówicie do siebie po imieniu to właściwym sposobem porozumiewania się między kolegami jest IMIĘ - do tego żeby to wiedziec nie trzeba miec kilku falkutetów i stopnia profesora - Panie Balcerowicz !!!\noglądałem dwa razy, albo znają się na ekonomi i mówią tak jakby się nie znali czyli schodzą do poziomu ogolonego, nie każdy przecież musi się znać elektryk inżynier lekarz są rożne zawody, ale on jest ministrem finansów a jeśli tak nie jest, to z ich wypowiedzi można wywnioskować w ogolę się nie znają na mechanizmach rynkowych, obydwaj, a wy jeszcze z ich idei tworzycie swoja rozwiązania, to tak samo jakby zdechłą owce ożywiać\nJeżeli budżet państwa nie stać na finansowanie bieżących emerytów to obciążanie tego budżetu dodatkowym ciężarem na kapitalizowania piramidy finansowej OFE i to jeszcze kosztem 5% zaciąganych na jego rzecz kredytów i 10% procent kosztów ich obsługi ( razem 16%) to jest ordynarny bandycki mord na społeczeństwie.\nZrobiono manewr polegający tym, że zabrano kapitał z ZUS i przekazaniu go OFE po to by móc wciskać gawiedzi, że budżet państwa nie zaciąga drogiego kredytu (6%) na pokrycie kosztów działalności OFE. ale na pokrycie kosztów działalności ZUS czemu nikt nie śmiał się sprzeciwić.\nW ten sposób kosztem naszych emerytów uruchomiono działalność kolejnej oszukańczej piramidy finansowej.\nOświadczam wam, że\nto jest standardowe oszustwo finansowe typu\nPaństwo swoimi dochodami wykupuje akcie , których wartość zależy od kondycji tego państwa.\nIm więcej państwo wykupuje akcji tym bardziej rośnie ich wartość\na im bardziej rośnie wartość tych akcji tym lepsza jest kondycja Państwa,\nktóre może wówczas wykopywać kolejne akcie.\nWszystko się kręci do momentu gdy ktoś zapyta : Gdzie jest prawdziwa gotówka.\nWówczas okazuje się, że była ona tak samo wirtualna jak kondycja państwa.\nA lidzie zadają pytanie gdzie wyparowały miliardy złotych.\nPrzykład tej banki mieliśmy już przy wypłatach pierwszych emerytów z OFE.\nKryzys światowy został wywołany na takiej samej zasadzie.\nUdzielano tym większych kredytów im większy był na nie popyt, a popyt wzrastał tym bardziej im więcej kredytów udzielano.\nPóźniej okazało się, że wartość udzielanych kredytów była tak samo fikcyjna jak kreowany przez nie popyt.\nTak naprawdę to cały świat działa obecnie na zasadzie bańki spekulacyjnej, oszukańczej piramidy finansowej, na której bogacą się tylko ci, którzy tę piramidę kreują.\nNie dajcie skierować swojej uwagi na bzdety.\nBalcerowicz to nie baletnica na występach, lale lobbysta interesów obcego kapitału i nie przyszedł tu na występy ale by te interesy pomnażać.\nPrzypominam, że po decyzji Trybunału w sprawie OFE jego kapitał będzie mógł być wyprowadzony z naszego rynku w ręce ponadnarodowych koncerzów spekulacyjnych, by zyski z tej oszukańczej piramidy trafiały do rąk jej rzeczywistych inspiratorów i by jednocześnie przekształcić nasz rodzimy rynek kapitałowy ( jedyny fundament gospodarczego bytu państwa) w wyjałowiony ugór a nasze państwo w obszar spalonej ziemi.\nteraz na troszkę kultury osobistej obowiązkowo trzeba się umawiać,bo byle cham może nas zaskoczyć,już Przymanowski w sejmie tak niekultruralnie tylkał Karola Małcurzyńskiego,wytykająć mu że nie klaszcze za wprowadzenie stanu wojennego,chamstwo trudno wyplernić nawet po dwudziestu latach,mamy europejskośc na pokaz niestety,tupeciarze,prostactacy zbierają żniwa bezczelności\nProblem jest ciekawy. Najciekawsze jest bowiem to że obie strony sporu mają rację. Balcerowicz słusznie mówi, że potrzebne są reformy finansów i struktury wydatków, Rostowski świetnie argumentuje, że fundusze pracują na siebie zamiast na nasze przyszłe emerytury. Zatem rozwiązanie powinno iść dwutorowo. Powinno się ukrócić pazerność OFE i ... reformować finanse publiczne. Jakoś nie widzę Jarosława w roli reformatora. Wolę aby ten rząd miał możliwość to zrobić.\nBalcerowicz to nie baletnica na występach, lobbysta interesów obcego kapitału i nie przyszedł tu na występy ale by te interesy pomnażać.\nPiSowskie lemingi nic nie zrozumiały z debaty. Za trudna była dla nich.\nJak to jest,może ktoś odpowie na ten fenomen tych POpapranych będących dzisiaj w PO -\npoprzednio uchwalili OFE - (prywatne fundusze emerytalne) a dzisiaj chcą je nacjonalizować.\nKim oni są? - chorągiewką na wietrze - trochę prawica,trochę lewica, (kapitaliści,komuniści)?\nwole, kiedy w rozmowach publicznych - na antenie radia czy tv, na konferencjach - rozmówcy, nawet jeśli w piaskownicy razem robili babki - używali wobec siebie formy "pan, pani". Kolegowanie zostawmy na "po godzinach"\nPan Rostowski jest Magistrem (ze sporym dorobkiem również naukowym był profesorem mianowanym) a Pan Balcerowicz jest Dr habilitowanym (również okresowo wykonując funkcję profesora mianowanego wówczas zwaną nadzwyczajnego), ale nie to jest istotne, choć można by się w ogóle zastanowić nad polską manierą tytułomanii w tym tytułowaniem kogoś tytułem czasowym (premier, minister, profesor mianowany) po zakończeniu kadencji. Nie wiele się z tej debaty dowiedziałem bo nie była to debata. Obaj panowie ku mojemu zażenowaniu wpisali się w najgorsze Polskie tradycje plecenia ple ple ple... Balcerowicz na szczęście (dla oglądających) wytrzymywał słowotoki i ciągłe wtrącenia adwersarza, lecz sam oddawał się demagogicznym argumentom. Szanowni Panowie miałem marzenie o prawdziwej debacie (w rozumieniu filozoficznym) fachowców, którzy postawią tezy a następnie będą ich bronić oceniając wzajemnie każdy postawiony argument. Efektem tej oceny powinno być wspólne zdanie po każdym argumencie stron lub stwierdzenie niemożności oceny z uwagi na brak obiektywnych informacji i wymagające dalszych studiów. Niestety żaden z panów nie powinien się nazywać Mistrzem Wiedzy jeżeli nie potrafią wznieść się ponad emocje polityczne i rzetelnie zrecenzować problem.\nProblem polega chyba na tym czy zdać się na zarządzanie naszymi emeryturami na kolejne rządy czy też zarządzać nimi w oderwaniu od budżetu Państwa. Zauważmy że niezależnie od naszej decyzji nasze pieniądze i tak będą inwestowane w ogólnie mówiąc Polskę i nasze emerytury będą zależeć od tego jak ta nasza gospodarka będzie wyglądała jak już zaczniemy być emerytami. Jest iluzją myśleć że możemy w jakiś inny sposób zabezpieczyć sobie emeryturę (chyba że poza krajem). Problem jest fundamentalny gdyż idąc tokiem rozumowania rządu decydujemy się aby wielki kapitał naszych emerytur zależał dzisiaj i w przyszłości od kolejnych rządów i pozwalał rządom posiadać wielki budżet co może być korzystne przy sensownym inwestowaniu (w naukę innowacyjność, infrastrukturę itd.. ) ale równie dobrze niekorzystne jeżeli rząd popuści cugli i podda się górnikom 40- letnim emerytom, rencistom, pielęgniarkom itd… czego efektem będzie zwolnienie wzrostu gospodarczego i w konsekwencji marne emerytury. Przeciwną strategię proponuje jak rozumiem Pan Balcerowicz. Zostawmy pieniądze w funduszach które i tak zainwestują je w obligacje rządowe i akcje ale… wówczas rząd będzie miał w dyspozycji mniej środków gdyż trzeba będzie tak emitowane obligacje wliczać do zadłużenia które jest limitowane, co w naturalny sposób będzie skłaniało każdy następny rząd do cięć niezależnie od poglądów.\nPan Rostowski demagogicznie wylicza że zarządzanie przez Państwo jest tańsze. Otóż koszt funkcjonowania OFE można zmienić, można zreformować OFE w kierunku zmniejszenia prowizji do minimalnej koniecznej na utrzymanie i premiować wyniki zarządzania na rynkach kapitałowych a nie przyjmowania kapitałów (OFE dzisiaj to dopiero niezły samograj). Oczywiście pozostają odsetki które bolą Pana ministra (od kredytu czyli oprocentowanie obligacji), ale właśnie one pozwalają nam przyszłym emerytom liczyć na to że z chwilą przejścia na emeryturę dostaniemy chociaż to co zbieraliśmy czyli kwoty zdyskontowane na dzień wypłaty gdyż istnieje inflacja i jeżeli byśmy nie brali odsetek to realnie byśmy tracili.\nA racje i to zawsze miała Andrzej Lepper.\nBo na chłopski rozum.\n"profesor -matematyk-dobrze liczy, ze jego dochod sie powiekszy!"\n!!!!!????wyjaśnienie dla nie-ekonomistów, o co tu chodzi????!!!!\n1. Kawałek mojej pensji to 100złotych\n2. Dzisiaj to 100złotych idzie do OFE. OFE zarabia sobie 3.5zł i resztę inwestuje DLA MNIE.\n3. Państwo ma wiele potrzeb (np. emerytury do zapłaty). Nie ma na to kasy, więc pożycza - emituje OBLIGACJE SKARBOWE\n4. OFE (.m. in.) kupują te OBLIGACJE - to jakby moje aktywa na przyszłą emeryturę\n5. Rostowski mówi: te emitowane obligacje powiększają DŁUG. To bardzo źle. Nie płaćmy 100zł do OFE, tylko zapiszmy 100zł na "koncie" w ZUS\n6. Po zapisie na "koncie" w ZUS, 100zł wydajemy na bieżące potrzeby budżetu, a zadłużenie Państwa jest mniejsze.\n- Mniejsze zadłużenia Państwa (mniej trzeba pożyczać za obligacje skarbowe),\n- biedniejsi właściele OFE\n- za co zmniejszono zadłużenie Państwa? za to, że już Ty i ja nie mamy odłożonych pieniędzy na emeryturę.\nCzy to dobrze? Zależy, jak chojne dla staruszków będzie za 30 lat społeczeństwo i rządzący.\nA mnie ciekawi dlaczego rząd zabiera się tylko do emerytur ? Dlaczego robi tylko "jeden ruch pędzlem zamiast namalować od razu cały obraz" ? Dlaczego razem z tą reformą nie reformują KRUSu, wydatków na administrację, nie likwidują wszystkich przywilejów, dlaczego nie podwyższają wiek emerytalny o te dwa, trzy lata ? Jaki jest sens tracenia niepotrzebnie czasu na coś co i tak będzie trzeba kiedyś zrobić ? Boja się o skutki ? To niech przekonają ludzi, że to dla dobra następnego pokolenia.\nMnie śmieszy wmawianie przez Rostowskiego, że obligacje wykupywane przez OFE idą na obsługę bieżących świadczeń.\nTo ja się pytam: dlaczego do cholery kasa z obligacji nie idzie na inwestycje, które pobudzą gospodarkę i pozwolą spłacić zadłużenie ? Heh...\nZostawienie możliwości wyboru, to dopiero byłaby katastrofa. Przeciez problem polega na tym, że OFE zbierają składki na przyszłe emerytury, zostawiając państwu płacenie bieżących.\nJak wszyscy młodzi i dobrze zarabijący przejda do OFE, to dzisiejszych emerytów wypada po prostu rozstrzelać z litości, zanim umrą z głodu.\nZapytaj OFE, kto gwarantuje, że dostaniesz w ogóle jakiąś emeryturę. Jak zwykle, fundusze prywatne biorą zyski, ryzyko strat przerzucając na panstwo. A czyj jest dług państwowy spowodowany przez karminie naszymi pieniędzmi OFE? Przeciez tak samo emerytów.\nkuma1... (a moze powinienem powiedziec.. Jacku? a moze Donaldzie?)\nnie masz zielonego pojecia o czym mowisz.\nBalcerowicz broni tutaj naszych przyszlych emerytur a nie OFE. Dopoki prawdziwe pieniadze trafiaja na konto w OFE i rzad musi je oddac (i to konkretna kwote + odsetki) to jestem o nie spokojny. To co chce zrobic rzad to sa puste obietnice.. zapisania kasy (bez pokrycia) na koncie w zus (czyli to co bylo kiedys i czesciowo jest dzisiaj). Gdyby pieniadze dzisiejszych emerytow trafialy na ich wlasne konta (czegos podobnego do dzisiejszych OFE) to nie musielibysmy dzisiaj latac dziury w ZUS bo kazdy emerty mialby odlozone, zainwestowane i pomnozone swoje wlasne pieniadze. A niestety pieniadze obecnych pracujacych zamiast pracowac na nich samych musza trafic na konta obecnych emerytow, bo te wplacone wczesniej przez obecnych emerytow przejadl jakis inny rzad.\nW momencie kiedy OFE wykupuja obligacje rzadowe (a sa do tego zmuszone) to tak jakbym to ja kupowal te obligacje i mial z tego pozniej jakis konkretny zysk.\nTo co proponuje rzad to tak jakby zaproponowac zupelnie inne warunki polakowi i obcokrajowcowi kupujacemu te same papiery. Tzn. Mamy na sprzedaz obligacje.. i jesli teraz kupi je ktos obcy z innego kraju to trzeba bedzie mu oddac kase + odsetki.. ale jesli to jest Polak to oddajmy mu tylko kase, po co bedziemy mu jeszcze dawac odsetki przeciez to wszystko itak zostaje w Polsce a jak oddamy mu jeszcze odsetki to powiekszymy dlug publiczny.\nJesli rzad zaproponuje calemu swiatu.. mamy na sprzedarz obligacje, ale w momencie wykupu oddamy tylko wartosc nominalna obligacji bez odsetek to zostana wysmiani i nikt tych obligacji nie kupi.. a prawie to samo chca zrobic teraz z OFE.. prawie.. bo to co proponuja jest gorsze.. poniewaz obiecuja "puste zapisy" w zus.\nBalcerowicz ma racje rzad zamiast przeprowadzic potrzebne reformy woli zrobic sobie luz..\nPo co walczyc z gornikami? Z kolejarzami? Z nauczycielami? Z rolnikami? Z wojskowymi? Z............................................\nTwoj wywod jest interesujacy i poprawny. Na poziomie teoretycznych rozwazan zupelnie sie z Toba zgadzam. Problem w tym, ze nie wszystko co w teorii jest ok. udaje sie w praktyce. Czesto tzw. czynnik ludzki sprawia, ze teoria ma sie nijak do praktyki.\nW zalozenia reformy emerytalnej nie przewidziano, ze:\n1) Niewydolna gospodarka (niedosc dobrze zorganizowane panstwo) nie bedzie w stanie skonsumowac pieniedzy z OFE (plynacych porzez obligacje) na cele inwestycyjne.\n2) Dawanie prywatnym firmom zciaganych obligatoryjnie ogromnych pieniedzy poprzez aparat panstwowy nie skloni tych firm do konkurencji a jedynie wyhoduje pazerne lobby\n3) W rezultacie niekorzystnych konsekwencji tego co opisano w pktach 1 i 2 panstwo zamiast pokrywac z podatkow bierzace wydatki i powoli sie reformowac tak by coraz wiecej przeznaczac na inwestycje (rowniez wypuszczajac obligacje stosownie do potrzeb) wypuszczalo obligacje by pokryc biezace wydatki zadluzajac sie lawinowo w OFE.\n4) Zarzut Balcerowicza, ze panstwo nie reformuje sie dostatecznie szybko jest tylko czesciowo zasadny. Jego reforma spotkala sie ze spolecznym przyzwoleniem tylko dlatego, ze trafila na antykomunistyczna euforie spoleczna. Balagan jaki wtedy powstal, ilosc przekretow i niegodziwosci jaka dotknela cale rzesze sprawila, ze ludzie nauczyli sie walczyc o swoje (partykularnrne interesy) i dzis juz gwaltowne i dotkliwe reformy nie znalazlyby spolecznego przyzwolenia.\nBledem Balcerowicza dzis jest obstawanie przy swoim bez brania pod uwage konsekwencji jego wlasnych bledow.\nNie zarzucam mu zlych intencji ale arogancja tez nie jest czyms chlubnym.\nOczywiscie eksperci beda sie przerzucac teoriami, artykulami i przykladami z innych gospodarek ale kazdemu chodzi by jego bylo na wierzchu. Nie widze w postawie Balcerowicza checi pomocy, chodzi o walniecie piescia w stol. W tym sensie zrobil dobra robote bo zainteresowal sprawa szersze grono ludzi.\nBy post nie stal sie nie do przeczytania na tym skoncze.\nidiotyzm. Jesli jest sie na "ty" od wielu lat to po co sie wygłupaic przed kamerami na "panie profesorze" rostowski ma rację\nA zreszta o czym my rozmawiamy??? O emeryturach czy o formie dyskusji na ty.\nBalcerowicz przegiał byl nadety i obrazony.\nJan Vincent-Rostowski nie posiada tytulu profesora !!!\nNie jest nawet doktorem.\nA mowienie do Pana Profesora Leszka Balcerowicza podczas debaty na "Ty" mialo na celu oslabienie pozycji Pana Profesora. Tak samo jak "Leszku nie zrozumiales..".\nTo wszystko sa wybiegi czysto wizerunkowe.\nA o co tyle szumu ,panowie znają się jak łyse konie.Pan Leszek podejmując ten temat pokazuje się,że on rzeczywiście jest takim SUCHAREM,spotkali sie po to aby powiedziec coś ciemnemu ludowi,no i powiedzieli.\nPrzestańcie dywagować o tytułach naukowych bo życie nie jest takie proste. Jak ktoś nie umie posługiwać się rozumem to i tytuł profesora mu nie pomoże. Po odzyskaniu niepodległosci w Polsce namnożyło się wielu profesorów a najlepszym tego przykładem był ś.p.prezydent tysiąclecia Lech Kaczyński. Przykro patrzeć jak wielką wagę przywiązuje "ciemny lud" do tytułów naukowych.\nSkad w tym narodzie ta nadzieja, ze "psor" to synonim "wielkosci"?? Dla mnie to synonim polskiej "malosci", ucieczka od powszechnej opinii "Polak to zlodziej, len, pijak i katolik"!!\nI wychodzi na to, że Leper miał rację.Balcerowicz nie potrafi się przyznać ,że nie dostrzegł w odpowiednim czasie skutków wprowadzanej reformy emerytalnej i już dziś mamy ogromną kwotę niepotrzebnie wytworzonego długu i kosztu wykupu obligacji.W debacie jakoś nie widziałem przytłaczającej wiedzy pana prof. raczej ogólnikowego polityka z zasadą nie bo nie.\nPrzecież na codzień są na TY, a i różnica wieku\nteż ma jakieś tam znaczenie.\nJa osobiście myślałem, że Balcerek był studentem\nu Rostowskiego i tu był to rodzaj egzaminu,\nktórego Balcerek nie zaliczył.\nGdyby umowa była, to byłoby niehonorowo jej nie dotrzymać. Choć Bogiem a prawdą, nadal byłby to wątek pośledniej wagi wobec meritum debaty. Z tego jednak co widać, jest tak jak podejrzewałam, że kostyczny Balcerowicz (którego bardzo cenię i od lat jaklew broniłam przed wszelkiej maści Lepperami) ma zanadto rozbuchane ego.\nDla mnie nie jest ważne jaki tytuł naukowy ma polityk, ważne jest to, czy jego wizja jest w praktyce wykonalna z korzyścią dla Państwa i obywateli. Dodatkowo, konwencja jaką proponuje Rostowski wpuszcza trochę europejskiego powietrza do naszego dusznego zaścianka. Ktokolwiek śledził debaty (chociażby niedawne debaty wyborcze w UK) widział jak wygląda merytoryczna i zrozumiała dla widzów dyskusja o sprawach, które dotyczą każdego, choć nie każdy musi się na nich znać. Dlatego liczę nato, że powoli i u nas będzie się zwracać uwagę na przystępność i żywość dyskusji a tytułujące się na wyścigi gadające głowy odejdą do lamusa historii.


Wikłacz kryzowany - Medianauka.pl\nWikłacz kryzowany (Euplectes gierowii) to gatunek ptaka z rodziny wikłaczowatych.\nE. g. ansorgei - wikłacz wąskokryzy,\nE. g. friederichseni - wikłacz szerokokryzy,\nE. g. gierowii - wikłacz kryzowany.\nUpierzenie czarne z pomarańczową kryzą na szyi, karku i wierzchu głowy.\nGatunek ten występuje w centralnej Afryce. Występuje na terenach trawiastych, zwykle w pobliżu wody.\n© medianauka.pl, 2021-06-30, GAT-13047\npo angielsku: Black Bishop\npo niemiecku: Bischofs-Wida\npo francusku: Euplecte de Gierow


Alfabet chorób XXI wieku – F jak Fobia - Zdrowe myśli\nAlfabet chorób XXI wieku, Choroby, Zdrowie, Zdrowie psychiczne\nAlfabet chorób XXI wieku – F jak Fobia\n27 grudnia, 2015 Alfabet chorób XXI wieku, Choroby, Zdrowie, Zdrowie psychiczne 0 3138\nNasza psychika często poddawana jest sporym obciążeniom, które mogą wywołać różnego rodzaju nieprawidłowości wpływające na nasze funkcjonowanie. W tego typu sytuacjach niezwykle istotne jest, aby otoczyć chorego odpowiednią opieką i nie pozostawiać go sam na sam z problemem. Wsparcie podczas terapii jest kluczowe, jeżeli chcemy, aby zakończyła się ona powodzeniem.\nFobia – wyzwanie dla naszej psychiki\nCo jest przedmiotem fobii?\nStrach przed … wszystkim. Niezwykłe przykłady fobii\nJak żyć i jak leczyć?\nKlasycznym przykładem zaburzeń na tle psychicznym jest fobia. Zdefiniować można ją jako intensywny, często paniczny strach przed poszczególnymi zjawiskami czy procesami, które w rzeczywistości nie powinny stanowić dla chorego zagrożenia. Lęk jest zazwyczaj irracjonalny, niedający się racjonalnie wytłumaczyć. Tego typu wyolbrzymienie problemu może powstać wskutek intensywnych przeżyć czy też doznanego szoku. Jednak bezpośrednimi przyczynami wystąpienia fobii mogą okazać się również ludzie, którzy wyrządzili nam krzywdę.\nNajczęściej spotykane lęki dotyczą nadmiernej wysokości, zamknięcia w ciasnym pomieszczeniu (klaustrofobia) czy też licznych zwierząt, takich jak chociażby pająki (arachnofobia). Niezwykle ważne jest jednak to, że przedmiotem fobii może być praktycznie wszystko, dlatego tak ważne podczas terapii jest przeprowadzenie dokładnego wywiadu z chorym i otwarcie się przed lekarzem. Tylko wtedy bowiem możliwe stanie się zlokalizowanie problemu.\nAlektorofobia – strach przed kurczakami\nAnglofobia – strach przed Anglią lub angielską kulturą\nChaetofobia – strach przed włosami\nDishabiliofobia – strach przed rozbieraniem się przed kimś\nEcclesiofobia – strach przed kościołami\nGenufobia – strach przed kolanami\nHeliofobia – strach przed światłem słonecznym\nIdeofobia – strach przed pomysłami i kreatywnym myśleniem\nKopofobia – strach przed zmęczeniem\nLachanofobia – strach przed warzywami\nMetathesiofobia – strach przed zmianami\nNostofobia – strach przed powrotem do domu, dotyczy pewnie większości mężów wracających późno z imprezy\nOenofobia – strach przed winem\nPogonofobia – strach przed brodami\nSymmetrofobia – strach przed symetrią\nThaasofobia – strach przed siadaniem\nDużo więcej przykładów fobii znajdziecie na stronie Phobialist.com\nZobacz: Jak zmieniała się średnia temperatura ludzkiego ciała?\nJak łatwo się domyślić, z fobią żyje się bardzo trudno, zwłaszcza wtedy, gdy dotyczy spraw bądź rzeczy, z którymi mamy do czynienia na co dzień. Poza narastającym lękiem, choroba wywołuje również objawy fizyczne, spośród których wymienić można między innymi zawroty głowy, bóle, przyspieszenie bicie serca oraz podwyższone ciśnienie.\nLeczenie fobii związane jest często ze zrozumieniem, że nie ma się czego bać. Chory poddawany jest terapii, mającej na celu oswojenie go z lękiem. Często realizowane są również zaawansowane techniki relaksacyjne.\nTags: alfabet choróbfobia\nAlfabet chorób XXI wieku – E jak Egzema\nZdrowe pokarmy dla zdrowego wzroku


Xocomil: wiatr nad jeziorem Atitlan - legendy i opowieści Gwatemali - soultravel\nAmeryka,Ameryka Północna,Baśnie i Legendy,Galeria,Gwatemala,Gwatemala,INSPIRACJE,KRAJE\nPewnego dnia Utzil, młody książę ludu Kaqchikel, podjął decyzję, że czas zakończyć historię śmierci i nienawiści. Postanowił, że pogodzi oba zwaśnione plemiona i zaprowadzi pokój.\nUtzil wyruszył przez pustynię z pokojową misją do ludu Tz’utujil. Szedł sam, nie towarzyszyli mu żadni wojownicy ani słudzy. Nie zabrał też ze sobą żadnej broni. Miał tylko tyle zapasów, ile zdołał unieść. Mimo że książę był młody i silny, długa piesza wędrówka w palącym słońcu szybko go wyczerpała. Dokuczało mu też ogromne pragnienie.\nNagle Utzil zobaczył na horyzoncie oazę. Zebrał resztki sił i ruszył w jej kierunku. Kiedy jednak dotarł do celu, zamiast źródła czystej wody znalazł tylko płytki, mulisty staw. Mimo ogromnego rozczarowania, postanowił, że się nie podda. Wierzył w swoją misję i to dodawało mu sił. Gdy już opuszczał nieprzyjazne miejsce, usłyszał rozpaczliwe wołanie. Zaczął szukać istoty, która wzywała pomocy. Okazało się, że był to umierający z pragnienia aligator. Książę ulitował się nad zwierzęciem i zaniósł je do mulistego jeziorka, aby choć w ten sposób ulżyć jego cierpieniom.\nGdy tylko ciało aligatora zanurzyło się w błocie, nagle ze stawu wytrysnęła kryształowo czysta woda. Utzil napił się i nabrał wody na zapas. Gdy odchodził, aligator przemówił do niego:\n– Panie, uratowałeś moje życie, chociaż sam opadałeś z sił. Dobro, które mi uczyniłeś, na pewno wróci do ciebie. Niech bogowie błogosławią wszystkie twoje dążenia.\nUtzil ruszył w dalszą podróż. Wreszcie dotarł do kraju plemienia Tz’utujil. Gdy powiedział napotkanym ludziom, kim jest i skąd przybywa, ci natychmiast wszczęli alarm. Nadbiegli wojownicy, pochwycili księcia i zaprowadzili go przed oblicze króla.\n– Po co tu przyszedłeś i dlaczego naruszasz nasze granice? – zapytał władca.\n– Królu, przybywam do ciebie sam i bez broni. Nie chcę z tobą walczyć, nie chcę też odebrać twoich bogactw ani krzywdzić twoich poddanych. Mam jedno pragnienie: chcę zaprowadzić pokój pomiędzy nasze narody.\nKról, słysząc szczere słowa młodzieńca, wzruszył się.\n- Przebyłeś tu długą drogę i przyniosłeś nam bezcenny dar, jakim jest pokój. Pozwól, że ja też ofiaruję ci to, co mam najcenniejszego. Tym darem jest moja córka, Zacar. Pragnę, abyście się pobrali. Wasz ślub przypieczętuje pokój pomiędzy naszymi narodami.\nW tym momencie spojrzenie Utzila napotkało spojrzenie Zacar. Młodzi natychmiast zapałali do siebie gorącym uczuciem.\nOd razu ogłoszono zaręczyny i rozpoczęto przygotowania do ślubu. Niemal wszyscy Tz’utujil radowali się z zakończenia konfliktu i ze szczęścia młodej pary. Wyjątkiem był Chojinel, królewski dostojnik. Człowiek ten od dawna pałał gorącym uczuciem do mądrej i dobrej Zacar, lecz nie uzyskał zgody króla na poślubienie księżniczki.\nCeremonia ślubna była wystawna, barwna i pełna radości. Podczas jej ostatniej części, zgodnie z tradycją, Utzil musiał zostać poddany próbie, aby udowodnić, że jest wart Zacar. Książę otrzymał łuk i musiał trafić dwunastoma strzałami w rzuconą w powietrze kolbę kukurydzy, zanim spadnie ona na ziemię. Strzały podawali mu królewscy dostojnicy. Pierwsze jedenaście trafiło prosto do celu.\nJednak dwunastą strzałę miał podać Chojinel. Zazdrosny mężczyzna postanowił, że udaremni księciu przejście próby. Podając Utzilowi strzałę, celowo upuścił ją na ziemię. Zanim książę zdążył ją podnieść, kolba spadła na ziemię. Utzil, rozwścieczony złośliwością dostojnika, podniósł strzałę i ugodził go, zabijając na miejscu. Następnie pochwycił Zacar i rzucił się do ucieczki. Królewskie straże otrzymały rozkaz ścigania kochanków.\nUtzil i Zacar uciekali długo, aż dotarli do terenów, na których niegdyś rozciągała się pustynia. Po suchych terenach nie było jednak ani śladu. Znajdowało się tam natomiast ogromne jezioro. Gdy podeszli bliżej, z wody wyszedł aligator, któremu Utzil uratował życie. Aligator pragnął pomóc przedostać się kochankom na drugi brzeg, lecz okazało się to niemożliwe. Nie mógł udźwignąć na swoim grzbiecie dwojga ludzi.\nMłodzi postanowili, że Zacar będzie czekać na ukochanego na brzegu, podczas gdy on wyruszy na grzbiecie aligatora, aby znaleźć dla nich łódź. Zacar ukryła się w jaskini, a Utzil odpłynął. Niestety poszukiwania okazały się trudniejsze niż przypuszczał. Dopiero następnego ranka udało mu się znaleźć porzuconą łódkę.\nSzczęśliwy Utzil powrócił łodzią nad brzeg, gdzie miała oczekiwać go ukochana. Gdy wszedł do jaskini oczom jego ukazało się rozszarpane ciało ukochanej. W nocy napadły ją dzikie kojoty.\nUtzil, szlochając i wykrzykując swój ból, wziął w ramiona szczątki Zacar i wszedł do jeziora. Szedł cały czas przed siebie, aż jego stopy przestały dotykać gruntu, a woda nowego jeziora zakryła go aż po czubek głowy. Zniknął tam na zawsze, nie wypuszczając z ramion ciała ukochanej Zacar.\nTen tragiczny dzień odmienił na zawsze historię ludów gór Gwatemali. Tz’utuji i Kaqchikel byli tak poruszeni dramatycznymi wydarzeniami, że postanowili zawrzeć pokój, zgodnie z pragnieniem Utzila i Zacar.\nNawet bogowie, którzy patrzyli na rozgrywające się wydarzenia, byli głęboko wzruszeni. Powołali do życia wiatr Xocomil. Pojawia się on wieczorami nad jeziorem Atitlan, odpędzając wszystkich żeglarzy i rybaków. Bowiem właśnie wtedy dusze Zacar i Utzila spotykają się na środku jeziora i spędzają razem czas, co nie było im dane za życia.\nKolor zielony w kulturach świata-znaczenie, symbolika\nKolor zielony w naturze odgrywa wiodącą rolę, bo jest po prostu najwięcej. W kulturach świata symbolizuje odnowę, początek, urodzaj. A jak to wygląda w nauce? Paleta odcieni zieleni jest tak różnorodna, jak jego właściwości potwierdzone przez badaczy.


Stan wojenny – 40 lat po...\nSiedlce Sob. 09.10.2021 21:29:56\nTo nie tylko przypomnienie wydarzeń z przeszłości. To sygnał, że wolność nie jest dana raz na zawsze, więc i współcześni muszą o nią dbać, chronić ją, a w razie konieczności o nią walczyć – tak mówili działacze siedleckiej „Solidarności” podczas sobotniej (9 października) uroczystości odsłonięcia muralu upamiętniającego 40. rocznicę wprowadzenia stanu wojennego.\nWielkie malowidło umieszczono na murze siedleckiego więzienia naprzeciwko wylotu ulicy Pułaskiego. Składa się z trzech części: na pierwszej jest czołg rozjeżdżający napis „Solidarność”, symbol władzy dławiącej siłą wolnościowe dążenia społeczeństwa. Na drugiej znalazł się polski orzeł i popularny w tamtych czasach gest zwycięstwa – jako symbol społecznego oporu. Trzecia część to portret ks. Jerzego Popiełuszki, zamordowanego co prawda już po zakończeniu stanu wojennego, ale będącego podwójnym znakiem: z jednej strony brutalności władzy, z drugiej – idei zwyciężania zła dobrem.\nW uroczystości odsłonięcia brała udział spora grupa działaczy „Solidarności” (ze wszystkimi przewodniczącymi jej siedleckich struktur) oraz Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Internowanych i Represjonowanych. Wspominali oni nie tylko śmiertelne ofiary „wojny polsko-jaruzelskiej” oraz ludzi, którzy za swoje społeczne zaangażowanie trafili wtedy za kraty, tracili pracę i zdrowie. Była mowa również o tysiącach ludzi wypchniętych wtedy z kraju na emigrację.\nPiotr Ornoch z „Solidarności” Służby Więziennej, jeden z inicjatorów powstania muralu, mówił o przekazywaniu pamięci młodszym pokoleniom, posługując się własnym przykładem. – Jestem zbyt młody, żeby to wydarzenie pamiętać. To zmotywowało mnie do tego, żeby o stanie wojennym poczytać i porozmawiać z osobami, które to przeżyły. Z tego narodził się pomysł na projekt tego muralu.\nPoseł Krzysztof Tchórzewski (który w chwili wprowadzania stanu wojennego był przewodniczącym siedleckiej „Solidarności”) nawiązał do obecnego sporu między Polską a instytucjami unijnymi. W jego opinii, trzeba przeciwstawić się niebezpiecznym tendencjom ograniczania wolności państw członkowskich. – My, ludzie „Solidarności”, zawsze staramy się pilnować naszej suwerenności. Walcząc z komuną znajdowaliśmy się w pseudo-stowarzyszeniu państw socjalistycznych, gdzie naród nie miał nic do powiedzenia. Teraz w Unii Europejskiej naszym obowiązkiem jest pilnować, żeby jej nowe uprawnienia nie były wprowadzane bokiem.\nSobotnie odsłonięcie muralu na więzieniu to pierwszy, ale nie ostatni element przypomnienia rocznicy wprowadzenia stanu wojennego. O planach na nadchodzące miesiące poinformujemy wkrótce obszerniej w magazynach regionalnych Radia Podlasie.


Wersja z 18:17, wrz 26, 2016 (pokaż źródło)\nWkrótce Wandersmok zostaje pojmany przez klan [[Łupieżcy|Łupieżców]]. [[Albrecht Perfidny]] zawarł pakt z Dagurem, zgodnie z którym wytresowałby smoka dla Berserków, a oni pomogliby im raz na zawsze pokonać klan [[Wandale|Wandali]]. Jednak po jakimś czasie Wandersmok zostaje uprowadzony z Areny przez samego Dagura, który związał smoka sznurami i przywiązał do swojego okrętu flagowego. Mógł dzięki nim kontrolować smoka. Stoczyli bój z [[Czkawka|Czkawką]] i [[Szczerbatek|Szczerbatkiem]]. Dagur został pokonany, zaś Wandersmok ponownie uciekł. Został zdezorientowany i utknął w szczelinie lodowca. Dzięki pomocy [[Jot i Wym|Jota i Wyma]] został ponownie uwięziony w bryle lodu.\nWandersmok pojawia się w trzecim sezonie [[Jeźdźcy smoków|Jeźdźców smoków]] w odcinku ''[[A Time to Skrill]]''. Sztorm uwalnia Wandersmoka z więzienia w górze lodowej. Smok, ogarnięty szałem, pustoszy Wyspę Łupieżców, a potem atakuje Berk. Niszczy dom Stoicka i Czkawki oraz bez kłopotów uziemia team A, który wyleciał walczyć z nim. Czkawka ze swoją drużyną, którzy badali Wyspę Łupieżców, przylatują i walczą ze smokiem, który strąca Szczerbatka, ale odlatuje w chmury.\nWandersmok pojawia się w trzecim sezonie [[Jeźdźcy smoków|Jeźdźców smoków]] w odcinku ''[[Powrót smoka]]''. Sztorm uwalnia Wandersmoka z więzienia w górze lodowej. Smok, ogarnięty szałem, pustoszy Wyspę Łupieżców, a potem atakuje Berk. Niszczy dom Stoicka i Czkawki oraz bez kłopotów uziemia team A, który wyleciał walczyć z nim. Czkawka ze swoją drużyną, którzy badali Wyspę Łupieżców, przylatują i walczą ze smokiem, który strąca Szczerbatka, ale odlatuje w chmury.\nWersja z 18:17, wrz 26, 2016


Temat: Re: Posąg kochanki [odnośnik] 13.04.17 16:37\nZieleń jest pięknym kolorem, o ile współgra z tłem. Tłem do dzisiejszych wydarzeń jest samotna wędrówka w celu znalezienia roślinnych ingrediencji do nowych eliksirów. Zmysł orientacji naprowadza mnie na Waltham Forest na obrzeżach Londynu. Wszystko, co widziałem w Durham, nie stanowi dla mnie szczególnej nowości. Znam te tereny całkiem dobrze, wiem już, że nie znajdę tam niczego zaskakującego. A właśnie tego potrzebuję - niespotykanych składników mogących stanowić nieocenioną pomoc we wszelakich próbach otrzymania nieznanych do tej pory wywarów. Jest to zadaniem trudnym, ale nie niemożliwym. Według mapy magicznych ziół, to miejsce nie jest do końca zbadane. Można tutaj poszukiwać tak zwanego szczęścia. Mitycznego tworu, którego nie doświadczam prawcie wcale, ale dziś rozpiera mnie niezrozumiała energia. Całkiem szybko uporałem się z poranną toaletą, eliksirami leczniczymi wlewanymi do gardła oraz wygodnym, ale nadal eleganckim strojem. Z torbą na ramieniu opuszczam posiadłość nad Wear. Ciche pyknięcie oraz skręt żołądka sugeruje, że jestem na miejscu.\nChodzę po niemal wszystkich krzakach, zatrzymując się przy każdym nowym oraz porównując rzeczywistość do pergaminowych ilustracji. Wszystko notuję w skórzanym dzienniku, na którego stronicach przyklejam woreczki z zawartością znalezionej rośliny. Większość niestety mnie nie zadowala, będąc czymś pospolitym. Jednak nie poddaję się - nie wiem dlaczego krążę już w tym lesie kolejną z godzin. Nadal łudząc się, że odnajdę coś, co zwali mnie z nóg. Niedosłownie, naturalnie.\nWłaśnie zauważam wyjątkowo ciekawy okaz kwiatu, którego nie miałem okazji poznać. Niestety rośnie w miejscu dość trudno dostępnym. Zdejmuję z ramienia torbę, którą odkładam na suchą, zieloną trawę. Podwijam rękawy bawełnianej koszuli w kolorze smolistego dymu, a następnie padam na kolana usiłując dosięgnąć upragnioną zdobycz. Jestem już naprawdę blisko, kiedy grunt pod nogami osuwa się, a ja z impetem wpadam do pobliskiej sadzawki, nad którą najwidoczniej znalazła się owa roślina. Dookoła ciszy rozlega się dziki plusk; moje ciało odbiera niesympatyczne bodźce - zimno. Zimno kłuje w skórę niczym niewielkie igiełki. Jestem zirytowany, co objawia się zmarszczeniem brwi. Już któryś raz z kolei dopada mnie coś tak strasznego jak niekontrolowany kontakt z wodą. Nie ma jej więcej niż do połowy tułowia, kiedy tak siedzę, ale nie zmienia to faktu, że wolałbym pozostać suchy.\nWreszcie wygrzebuję się na brzeg z ciężkim, ociekającym ubraniem. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że zamoczona została również moja różdżka. Wyjmuję ją z kieszeni spodni. Obejrzawszy ją dochodzę do przykrych wniosków, że użycie jej w tym stanie to zakrawa na samobójstwo. Ciskam nią niezadowolony w ziemię, postanawiając zdjąć przemoczoną koszulę. Układam ją na krzakach w pobliżu posągu, którego wcześniej nie zauważyłem. I stoję nad nią zastanawiając się co teraz. Biorę różdżkę w dłoń i myślę, że łatwiej będzie eksperymentować z zaklęciami osuszającymi na ubraniach, a nie na mnie.\nTemat: Re: Posąg kochanki [odnośnik] 13.04.17 17:48\nLady Slughorn w ostatnim czasie bardzo ceniła sobie świeże powietrze i budzącą się do życia roślinność, nic więc dziwnego, że każdego dnia odkrywała nowe miejsca do samotnych spacerów. Wiosna niewątpliwie sprawiała, że coraz częściej wychodziła z małej, zakurzonej pracowni, z korzyścią dla swojego wadliwego zdrowia. Chociaż nie mogła się zbytnio forsować, tak zafascynowana piękną pogodą i błogą ciszą zdążyła przespacerować przez pół lasu, by ostatecznie znaleźć się w pobliżu zapomnianego pomnika, którego historię znała chyba każda choć raz zakochana w życiu dziewczyna. Jednak dziś nie miała nastroju na romantyczne uniesienia i zachwycanie się pięknem osamotnionej rzeźby.\nGłównie ten specyficzny nastrój starszej z sióstr sprawiał, że nie zabawiłaby w tym miejscu na dłużej, niż to konieczne. Przyglądała się w tym momencie jednemu z drzewek, jednocześnie odpoczywając po dość wyczerpującym marszu, gdy w pewnej chwili usłyszała dziwne szmery i coś, co przypominało plusk wody. Początkowo nie zwróciła na to uwagi, jednak z każdą chwilą odgłosy były coraz wyraźniejsze a następnie ustały. W jej głowie niemal od razu ukazała się projekcja wielkiej akromantuli, którą kiedyś spotkała i przez którą spędziła kolejne dwa tygodnie przywiązana do łóżka. Zboczyła wtedy z drogi, odłączając się od rodziny, a kiedy odsłoniła jeden z krzaczków ku jej oczom ukazał się widok wielkiego, czarnego pająka. Potem już nic nie pamiętała i nie wiedziała w jaki sposób odnalazł ją brat.\nChciała zawrócić, jednak coś, jakaś niewidzialna siła sprawiła, że wyraźnie zaciekawiona zbliżyła się do źródła dziwnego szmeru. Stojąc w bezpiecznej odległości wyszukała wzrokiem prowokatora całego zamieszania i zaskoczona widokiem Quentina schowała się z powrotem za drzewo, zatykając sobie dłonią buzię. W towarzystwie tego mężczyzny zawsze zachowywała się nadzwyczaj irracjonalnie, jakby właśnie ktoś odebrał jej resztki rozumu i zdrowego rozsądku. Przy okazji od pewnego czasu Estelle czuła się w jego towarzystwie dość skrępowana. Nie potrafiła znaleźć powodu dlaczego tak się działo, bo znali się prawie od dziecka i odkąd sięgała pamięcią, tak zawsze się ze sobą potrafili porozumieć. Ale kiedy zaczęli dorastać, zwracając nawet nieświadomie uwagę na fizyczne aspekty u drugiej osoby, zaczęła zauważać, że w jego towarzystwie rumieniła się coraz częściej, równie często wodząc za nim wzrokiem na rodzinnych spotkaniach. Nie mogła zaprzeczyć, że była oczarowana jego urodą, niemniej jednak nie miała zamiaru się do tego przyznawać. W końcu był szczęśliwie zaręczony - pozostawała jej nadzieja, że kiedyś ktoś zauroczy ją równie mocno, co najdroższy Quentin.\nZerknęła ponownie, gdy wzięła się w garść i zaraz, zaraz... dlaczego on był nagi od pasa w górę? Och głupie pytanie, to przecież było całkiem logiczne skoro przed paroma sekundami skąpał się w okrutnie zimnej wodzie sadzawki. Jednak lady Slughorn nie chciała mu przeszkadzać, ani tym bardziej peszyć swoją obecnością, w związku z czym próbowała zainteresować się rozkwitającą wokół roślinnością. Taka była piękna... z pewnością nie tak ciekawa jak ładnie zarysowana klatka piersiowa Quentina. A może by zebrała nowe ingrediencje? Ostatnio miała małe braki w swoich zbiorach. Ale szlachcianki też były ludźmi, czasami zbyt ciekawskimi, tak jak ona teraz. Pokusa wygrała, więc stojąc w bezpiecznej odległości rozchyliła krzaczek, ale z jej umiejętnościami ukrywania się równymi absolutnemu minimum nadepnęła suchą gałązkę, przerywając tym samym martwą ciszę wokół. Z pewnością zwróciła na siebie też uwagę lorda Burke, dlatego chcąc pozostać niezauważoną odwróciła się, żeby po krótkiej chwili zahaczyć stopami o korzeń i wywrócić się prosto w leśne runo, skutecznie zadrapując sobie delikatną dłoń oraz drąc rękaw bordowej sukienki.\nTemat: Re: Posąg kochanki [odnośnik] 02.05.17 8:37\nChyba muszę pozostać przy tradycji - zaopatrywać się w ingrediencje jak każdy, szanujący się czarodziej. Czyli składać zamówienia u zaufanego handlarza, głównie siostry, ewentualne rzadkości zlecać komuś, kto się na tym zna. Czy raczej po prostu potrafi zbierać rośliny. U mnie próby wyglądają żałośnie, tak jak ja wyglądam żałośnie tkwiąc w brudnej sadzawce. Dobrze, że się nie ślizgam, tylko rzeczywiście opuszczam wstrętny grajdół, a krzaki same postanawiają dać schronienie mojej koszuli. Wygląda całkiem nieźle na ich ledwo zakwitających gałązkach, taka mokra. Może powinienem z nią coś zrobić, ale umówmy się - nie znam się na tym. Ubrania po prostu zakładam lub zdejmuję, nie wiem co jeszcze można z nimi zrobić. Od tego są przecież skrzaty. Od myślenia na tak prozaiczne rzeczy jak zajmowanie się garderobą. Wpatruję się w jej górną część trochę od niechcenia, postanawiam już nawet spróbować wysuszyć ją zaklęciem, unoszę różdżkę i… trzask mącący wspaniałą ciszę. Do tej pory przerywał ją raczej trel ptaków lub świst owadów, ale nie pęknięcie gałęzi. Automatycznie obracam głowę w tamtą stronę, wzrok wędruje po tamtejszych widokach chcąc coś zauważyć. Stoję jeszcze krótką chwilę w oczekiwaniu, słysząc kolejny hałas - upadania czegoś na ziemię. Zapominając o swoim negliżu przestępuję kilka kroków w miejsce, z którego wydaje się docierać do mnie niepokojący dźwięk.\nRozchylam poły krzaków dostrzegając z wolna unoszącą się sylwetkę. Kobiecą, bez dwóch zdań. Moja twarz nabiera zdziwionego wyrazu, serce bije nieco szybciej niż powinno - zapewne z powodu obaw o przyczynę niecodziennych dźwięków. Oddycham miarowo rozpoznając w tej osobie kogoś znajomego.\n- Estelle? - wyrywa się z mojego gardła, głosem zachrypniętym. Chrząkam dyskretnie, zaraz podając jej dłoń, chcąc wspomóc tym samym proces podnoszenia się z brudnej, zimnej ziemi. Sam na skórze czuję, że jest chłodno. W tym samym czasie orientuję się w moim niekompletnym stroju, co wprowadza mnie w zażenowanie. Uciekam wzrokiem. - Lady Slughorn - poprawiam się, jak gdyby to miało jakieś większe znaczenie. W tej chwili akurat i tak nikt nas nie słyszy, a co ważniejsze - nie widzi, z czego jestem niesamowicie rad. - Mogę w czymś pomóc? - pytam, układając ręce na klatce piersiowej, byleby jak najwięcej zakryć. Nie wypada chyba odwrócić się oraz powrócić do zwisającej smętnie z krzaków koszuli, ale z drugiej strony paradować przed damą bez ubrania też chyba się nie godzi. Dlatego stoję jak idiota nie wiedząc co zrobić. I modląc się o rychłe oświecenie.\nTemat: Re: Posąg kochanki [odnośnik] 07.05.17 23:58\nJestem niewidzialna, CHCĘ być niewidzialna, proszę, nie podchodź tutaj... nie było ucieczki, ani szans, by pozostać niezauważoną, dlatego zdążyła pogodzić się w duchu z porażką, która teraz była jej drugim imieniem. W końcu która szlachcianka cieszyłaby się z tak absurdalnej sytuacji? Jej miłość stojąca w połowicznym negliżu nieopodal, a ona tarzająca się w runie leśnym jak parszywy podglądacz. Cóż ten biedny lord Burke teraz o niej pomyśli? Morgano, czemu mi to robisz?! Usłyszała kroki, zaraz potem ten cudowny, męski głos, a kiedy się odwróciła, zdębiała. Wgapiała się w jego nagi i wyrzeźbiony tors, z kolei jej oczy zabłysnęły niebezpiecznie w świetle przebijającego się przez gałęzie słońca. Jeszcze chwila, moment nieuwagi, a z jej ust padłyby karygodne słowa, czy mogę cię dotknąć? Nim zdążyła się odezwać i zasłonić oczy, w geście zwyczajnego szacunku wobec mężczyzny, jeszcze kilka razy przesunęła wzrokiem po jego pięknym ciele, przypominającym jej zdecydowanie rzeźbę, którą kiedyś zobaczyła w sali lekcyjnej. Później skorzystała z pomocy, podnosząc się, jednak wraz z tym zapomniała, że jej stopa była zaplatana w gałązki; w efekcie poleciała wprost na niego, a blade dotychczas lico lady Slughorn przybrało kolor wściekłego różu, kiedy tak przyjemnie zetknęła się policzkiem z ramieniem mężczyzny.\n- Wybacz... to jest... dość niezręczna sytuacja - wydusiła z siebie; jak na złość wcale nie miała ochoty się odsuwać: przecież całe życie o tym marzyła! O tym, żeby chociaż raz spojrzał na nią jak na kobietę, a nie jak na dziewczynkę, z którą spędzał dzieciństwo; o tym, by mogła go dotknąć, przytulić, pocałować... tak jak w tych tomikach powieści, w których tak mocno się kiedyś zaczytywała, być może nieświadomie wizualizując sobie jej przyszłego księcia jako Quentina, skrępowanego równie mocno co ona. - Poszłam na spacer, potknęłam się, a potem przyszedłeś ty - pośpieszyła z wyjaśnieniem, odrobinę przekłamanym. Bo to przecież przez niego leżała w krzakach i to jego podglądała, za co została bardzo szybko ukarana.\nWreszcie odsunęła się, odchrząknęła i z wielkim trudem próbowała utrzymać wzrok na wysokości twarzy lorda Burke.\n- W każdym razie, miło cię zobaczyć, Quentinie. Nie rozumiem tylko powodu, dla którego jesteś w połowie nagi. Wśród lordów to dość... niespotykane - uśmiechnęła się, próbując nadać sytuacji żartobliwy wydźwięk.\nTemat: Re: Posąg kochanki [odnośnik] 10.05.17 14:04\nTeż chcę być niewidzialny, ale trochę się boję rzucać zaklęcie osuszające, a co dopiero kamuflujące. Różdżka pozostaje niewzruszenie mokra, raczej nie będzie stanowić dobrej broni w przypadku ataku. Na szczęście ten jest niepotrzebny kiedy okazuje się, że na ziemi leży Estelle. Raczej nie zamierza mnie skrzywdzić, a przynajmniej mam taką nadzieję. Dlatego mogę ją umieścić za paskiem, a następnie pomóc kobiecie wstać. Trochę się rumienię pod wpływem intensywnego wpatrywania się w moją klatkę piersiową - tłumaczę to sobie jednak oszołomieniem wywołanym nagłym upadkiem. Oraz zdziwieniem zobaczenia mnie bez koszuli. Nie wiem co tu robisz lady Slughorn, ale nawet nie zdążyłem się o to zapytać, kiedy sytuacja dosłownie wymyka mi się z rąk. Zanim te zdołam zabrać z własnego torsu, czuję ciepło policzka na swoim ciele. I niewielki ciężar na sobie. To krępuje mnie jeszcze mocniej, a cała sytuacja wygląda naprawdę dziwacznie.\n- Tak, dosyć tak - przytakuję trochę nieprzytomnie, starając się odwrócić wzrok. Jednocześnie udaje mi się cię przytrzymać, chociaż nie powiem, bym nie ciągnął cię delikatnie w tył - wszystko w celu zwiększenia dystansu między nami. I tak jest już naprawdę kiepsko. Przejmująca cisza dookoła nie poprawia mojego samopoczucia; nie słychać nawet szelestu liści targanych przez wiatr. Biorę głęboki wdech.\n- Brzmi jak wstęp do horroru - odpowiadam, ż a r t u j ą c sobie oraz wspomagając się czymś, co ma być nerwowym śmiechem, ale z mojego gardła przypomina to raczej duszenie się przemęczonego aetonana. Cóż. Daleko mi do dowcipnisia. – Może… pozbędę się gałązek? - proponuję kiedy zerkam w dół. Nie jestem tylko pewien czy to dobre posunięcie oraz czy utrzymujesz równowagę. Może kiedy się odsunę polecisz w dół? Trudno mi to samemu ocenić, dlatego pytanie wydaje mi się być jak najbardziej wskazane w tym przypadku.\n- To dlatego, że… - zaczynam nie będąc pewnym czy powinienem mówić o swojej porażce tak wprost. Chyba dla własnego honoru nie powinienem. Skąd mam wiedzieć, że mnie obserwowałaś od dłuższego czasu? - Przechodziłem tędy i jacyś wandale popchnęli mnie do sadzawki. I zmoczyłem ubrania. Chciałem osuszyć koszulę, ale mokrą różdżką lepiej nie robić tego na sobie - tłumaczę się mętnie, czując coraz większy dyskomfort. Spoglądam na swoje mokre spodnie i jak teraz pomyślę, że je też miałem ściągać, to aż się prawie zapowietrzam. Odwołuję niniejszy plan.\nTemat: Re: Posąg kochanki [odnośnik] 13.05.17 0:32\nSama Estelle nie wiedziała co powiedzieć, ani jak zareagować, żeby łagodnie zakończyć ten festiwal farsy i absurdu, który się tutaj rozkręcił i chyba nie miał zamiaru prędko skończyć. Gdy tak stykała się policzkiem z jego ciałem, zdołała poczuć ciepło i miękkość jego skóry, usłyszeć bicie serca, ale przy okazji poczuła jak ciało Quentina napina się, a on sam próbuje ją od siebie odsunąć. I nici z romantycznej wizji wyjętej żywcem z powieści miłosnych oraz spełnienia jej wielkiego marzenia! Co prawda odsunęła się, ale analiza tego wszystkiego tak ją pochłonęła, że z początku nie zrozumiała czego chciał się pozbywać i czemu ją o to pytał; dopiero później zrozumiała i aż wzniosła oczy ku niebu. Czemu tak boisz się bliskości? Przecież nikt tu nikomu nie robi krzywdy, ani tym bardziej nikogo poza nami tu nie ma.\n- W porządku - odparła lakonicznie. Nie miała problemu z utrzymaniem równowagi, dopóki nie zorientowała się, że w wyniku upadku jej suknia również ucierpiała, rozrywając się i nieznacznie ukazując kawałek zgrabnej łydki, którą ów gałązki właśnie nieprzyjemnie smyrały. Z zaciekawieniem przyglądała się mężczyźnie, zastanawiając się, czy i teraz potraktuje ją jak trędowatą nie-kobietę.\nA ta opowieść, o wandalach, przywołała na jej usta zmieszany uśmiech. Przecież wiedziała, że to nieprawda, więc jak miała udawać, że uwierzyła w bajeczkę wyssaną z małego palca?\n- Wandale, powiadasz... - powtórzyła za nim niemal szeptem; ich głowy chyba połączyły się na chwilę, bo i kobieta zwróciła uwagę na mokre spodnie, które zresztą wskazała podbródkiem. - To wyjaśnia czemu chociaż spodnie masz na sobie - uznała odkrywczo, po czym jakby nigdy nic wyszła z zarośli i krzaków, kierując się do miejsca zbrodni i mokrej koszuli.\n- Mogę pomóc. Krępuje mnie ten dość niespotykany widok - mogła brzmieć pewnie siebie i normalnie, a tak naprawdę rumieńce nie schodziły z jej policzków od dłuższego czasu, z kolei język plątał się, gdy chciała powiedzieć jedno dobrze złożone zdanie. Dotychczas raczej nie widywała półnagich mężczyzn, bo nie miała ku temu możliwości. A te - jak widać - czasami spadają prosto z nieba. Koszulę osuszyła raz dwa, podając ją Quentinowi. Nie powstrzymała się przed ponownym zerknięciem na jego tors. Morgano, za jakie grzechy? - Idealne - westchnęła cicho dalej przeżywając ten widok, nawet nie zdając sobie sprawy, że powiedziała to na głos. A potem szybko odwróciła wzrok.\nTemat: Re: Posąg kochanki [odnośnik] 26.05.17 12:14\nOstatni raz miałem jakąkolwiek bliską styczność z kobietą około dwa lata temu, kiedy jeszcze posiadałem żonę. To jednak nikogo nie dziwiło, nie mogło być tematem plotek ani nic z tych rzeczy - wszakże ta bliskość z małżonką jest potrzebna do spłodzenia potomstwa, co z kolei jest obowiązkiem każdej arystokratycznej rodziny. Moi rodzice mają na tym punkcie fioła, w końcu dorobili się całej gromadki dzieci. Jednak przebywanie w tak nieznacznej odległości od lady, w dodatku podczas kiedy ja jestem wolnym mężczyzną (chociaż gdybyśmy oboje mieli partnerów, to wcale nie wyglądałoby lepiej), to zakrawa na wydziedziczenie. Nie możemy być pewni tego, że jesteśmy sami - w końcu ja też byłem przekonany, że wokół mnie nie ma żywej duszy, a jednak! Staram się więc cię możliwie delikatnie odsunąć, w ten sposób broniąc honoru i twojego, i mojego. Z tego wszystkiego prawie się zapowietrzam, ale jednocześnie staram się uspokoić. Wdech i wydech, to podstawa.\nSzczególnie, że rzuciłem się do ratunku wypowiadając propozycję wiążącą, z której teraz nie mógłbym się wycofać. I dopiero teraz pojąłem to, co chcę zrobić. Nabieram większej ilości powietrza w płuca obserwując delikatnie odsłoniętą nogę i w tym momencie dziękuję za własną chorobę - bez niej wyglądałbym jak spąsowiała piwonia. Na szczęście lekkie zaróżowienie policzków będące ledwie widocznym nie zdradza mojego zażenowania. Co innego drżące dłonie, kiedy na chwilę kucam przy tych nieszczęsnych gałązkach starając się je najdelikatniej jak potrafię usunąć. Czuję, jak chyba spływa mi pot z czoła - co najmniej, jakbym wykonywał skomplikowaną uzdrowicielską operację. Przecieram szybko wierzchem dłoni zagubioną kroplę, po czym wstaję zmęczony jak nigdy dotąd. Z tłukącym się boleśnie sercem w klatce piersiowej.\n- Tak, dokładnie tak - podtrzymuję zatem swoje kłamstwo, bo teraz przyznanie się do oszustwa nie ma najmniejszego sensu logicznego. Skoro już słowo się rzekło, to muszę brnąć w zaparte. Nie wyglądam przy tym na pewnego swoich racji czy nawet przekonanego co do własnej wersji zdarzeń, ale to nieistotne. Nie jestem dobrym kłamcą ani charyzmatycznym mówcą. Pozostaje mi więc własna niezdolność do utajania wstydliwych prawd oraz modlenie się o niewypominanie mi tego przez osoby niejako okłamywane.\n- Nie wiem czy… - zaczynam nieskładnie, ale i tak jest już za późno. W mgnieniu oka mam zarówno suchą koszulę jak i spodnie, co jednak nadaje mi trochę cienia zadowolenia oraz ulgi wypisanej na twarzy. Czym prędzej nakładam na siebie jeszcze ciepłe odzienie. Trochę ponownie się mieszając się wewnętrznie na zasłyszane słowa. - Tak, bardzo dobra robota - komentuję, naiwnie sądząc, że ma na myśli rzucone przez siebie zaklęcia. - To… jak tam spacer? Widziałaś coś ciekawego? - Szybka zmiana tematu, na mniej grząski grunt. Nie wiedziałem nawet, że rozmowy z kobietami są tak mocno skomplikowane oraz wycieńczające!\nTemat: Re: Posąg kochanki [odnośnik] 04.06.17 23:12\nZaciekawiła ją reakcja Quentina, bowiem trzęsące się dłonie i pot ukazujący się na jego czole wskazywały, że bardzo stresował się tym, by aby przypadkiem nie spojrzeć na jej łydkę, a tym bardziej jej dotknąć. Gdyby dotknął, to pewnie padłby tu na zawał serca - całe szczęście w tym, że była uzdrowicielem i potrafiłaby go uratować. Od zawsze czuła do ów lorda Burke fizyczny pociąg, dziwiąc się, jakby było inaczej, ten jednak nigdy nie odpowiadał na jej sugestie i niewinne aluzje, najwidoczniej będąc niezbyt pewnym siebie. Przynajmniej tak to interpretowała, bo przecież ona jako piękna dama chyba nie była tu problemem!\n- Quentinie, nie gryzę - westchnęła, kiedy podniósł się, ale szybko pożałowała swoich słów uznając, że wpędziła go w jeszcze większe zakłopotanie. Jaki on był uroczy, gdy się wstydził! Mogłaby obserwować jego reakcje jeszcze przez resztę dnia, jeśli miałaby na to tylko czas i odpowiednio dużo złośliwości. Zresztą, mężczyzna był wyjątkowo oporny na jej kiepskie komplementy lub faktycznie była tak w nie marna, że nie zrozumiał co było idealne w tej chwili.\nBez słowa usiadła na skraju sadzawki, wskazując miejsce obok siebie; przecież nie wypadało, by lord wisiał lady nad głową, gdy ta potrzebowała chwili odpoczynku dla bolącego kręgosłupa. Na zadane pytanie westchnęła, gryząc się w język. Tak, mój drogi, anatomia męskiego ciała jest bardzo absorbująca. - Same krzewy i drzewa polujące na biedne arystokratki - skłamała; przecież z pełną premedytacją podglądała go zza tego przeklętego drzewa. - A później ci przeszkodziłam - zwróciła wzrok na Quentina, jeszcze raz ukradkiem zerkając na jego skryty pod materiałem tors. - A ty? Co cię tu sprowadza? - znajdowali się niedaleko pomnika kochanki, jak na ironię losu, ale Estelle z początku nie zwróciła na to uwagi.\nTemat: Re: Posąg kochanki [odnośnik] 05.06.17 19:47\nTak właśnie by było. Jedna, wielka kompromitacja, ale co zrobić, kiedy jedyną dotykaną przeze mnie łydką była łydka byłej żony? Nie wypadało tego nawet zmieniać, skoro nasz świat rządzi się pewnymi konkretnymi prawami. Stąd moja ogromna obawa oraz kluczenie między pędami, byleby tylko nie zahaczyć palcami o kawałek ciała. Gdybym umiał w mugolskie technologie, czułbym się pewnie jak saper. Z taką samą też ulgą przyjąłbym do wiadomości koniec misji. Zamiast tego zwyczajnie oddycham ciężej, szybciej, ale na końcu z niezaprzeczalną ulgą. Nie wiem ile jeszcze skrępowania jestem w stanie znieść, ale podejrzewam, że niedużo. Chyba przekroczyliśmy już limit zażenowania na najbliższe stulecia. Przynajmniej ja przekroczyłem, czuję to podskórnie razem ze zdenerwowaniem wynikającym z własnej wstydliwości, która bardzo przeszkadza mi w życiu. To przez nią czuję się nienaturalnie, skrępowanie, w ogóle nie na właściwym miejscu. Może rzeczywiście odwiedzanie lasów nie jest mocno arystokratycznym zajęciem, ale gdzie lepiej szukać nowych ingrediencji alchemicznych, a przy okazji zażyć trochę świeżego powietrza? Dobra, prawda jest taka, że chyba mam dość tego typu wypadów już do końca życia.\nProstuję się, powstrzymując przed kolejnym westchnięciem. Drapię się po szyi starając się wyładować swoje zakłopotanie właśnie w tak prostych czynnościach - gestach niemających żadnego znaczenia. Niestety kolejna twoja uwaga wcale nie sprawia, że serce zwalnia biegu, a poczucie napięcia mięśni ustępuje. Odwracam wzrok na martwą naturę dookoła, jakby to właśnie stamtąd miało wyskoczyć moje wybawienie, ale nic z tego. Znów staram się uśmiechnąć, co wygląda jak wygibasy paralityka, ale naprawdę próbuję.\n- Nie no, nie wątpię - rzucam kulawo, gdyż coś powiedzieć trzeba, a ja nie wiem co. Znów się zakrywam, aż ubrania stają się suche, więc mogę spokojnie stać i przynajmniej to nie ogranicza moich ruchów oraz myśli spętanych przez konwenanse. Nabieram powietrza w płuca odnajdując wewnętrzną harmonię.\n- To prawda, roślinność dziś wyjątkowo zdziczała - potwierdzam wplatając w wypowiedź nutę żartobliwości. - Szukałem nowych składników roślinnych do eliksirów. Niestety z marnym skutkiem - stwierdzam niezadowolony, wzdychając nad własną porażką. - Zrobiło się już późno, może cię odprowadzę? - proponuję nagle, ponawiając chód wymijając pomnik. Zbyt mocno niepasujący, zbyt mocno gryzący się z atmosferą. Czyżby?\nTemat: Re: Posąg kochanki [odnośnik] 11.06.17 0:56\nRoślinność zdziczała, ona zdziczała i zresztą sam lord Burke zdziczał, wpadając do tej przeklętej sadzawki. Znała jego sekret, którego nie zamierzała wyjawiać - po co miała narażać go na kolejne zapowietrzenie i wstyd w oczach lady, gdy mogła z uśmiechem na ustach kłamać w żywe oczy.\n- Jakich składników? - spytała zaciekawiona i wyraźnie rozbawiona, wszak dzisiejsza pogoda na szukanie nowych ingrediencji była dość przeciętna. Z pewnością sprzyjała spacerom, na pewno nie szukaniu dorodnych roślin - tych najlepiej i najrozsądniej było szukać w pochmurne, deszczowe dni, chłodne, kiedy każda zielenina nie wyglądała jak sąsiadka obok. Ale i tego nie śmiała mu wypomnieć widząc, jak bardzo się stresował. Nie rozumiała czemu. Nie zrobiła mu od dłuższej chwili nic, żeby tak się jej bał; a może w ogóle bał się kobiet? Mimo sympatii do Quentina (i jego pięknej twarzy), czasami miała problem ze zrozumieniem tego, co siedziało mu w głowie. Przecież miał żonę, a skoro miał żonę - nie powinien się wstydzić obecności kobiety, szczególnie tej, którą znało się prawie od małego.\nPoprawiła się na niewygodnym murku sadzawki, spoglądając nań. Nie zdążyła jednak nic powiedzieć, gdy jej towarzysz ruszył nagle, zostawiając ją nietaktownie w tyle - bez słowa sprzeciwu, a z jawnym zdziwieniem, ruszyła wprost za nim, trochę męcząc się po drodze.\n- Słyszałeś, że podobno wrzucenie monety do sadzawki przyniesie tej osobie miłość? - zagaiła, kiedy wymijali pomnik. Znała jego historię, choć chyba przekłamaną i była niemal pewna, że była bardziej legendą, niż faktem. W końcu ktoś musiał dorobić ideologię do wstawienia pomnika w środek lasu, inaczej takie działanie nie miało przecież sensu.\nNie wyjawiła swoich myśli, maszerując dzielnie ramię w ramię z lordem, zaś z jakiś czas każde oddaliło się w swoim kierunku.\nTemat: Re: Posąg kochanki [odnośnik] 10.10.17 23:35\nDługi, wieczorny spacer, wąskie leśne ścieżki, oświetlone słabym blaskiem księżyca, kojąca cisza, przerywana jedynie szumem chłodnego wiatru - czyż nie tak powinna wyglądać niewinne, najsłodsze spotkanie dwojga kochanków? W idealnym świecie powietrze przesycone byłoby zapachem kwiatów a nie pyłu, przygnanego tutaj z centrum miasta przez potężne wichury, a buty bezszelestnie sunęłyby po twardym gruncie, nie zapadając się w zawilgłe, grząskie podłoże, poorane anomaliami. Deirdre była jednak więcej niż zachwycona; nie przeszkadzało jej zimno, przedzierające się przez długą, czarną szatę, późna pora wzmagająca zmęczenie ani nawet błoto, oblepiające obcasy i dół sukni, której rąbka nie unosiła przechodząc przez głęboką kałużę.\nNajpierw - wody, kilka minut później: krwi. Świeżej, brudnej, której zapach niweczył inne nieprzyjemności, otulając ją przytulnym ciepłem, promieniującym z drgającego w konwulsjach ciała. Jasne włosy przykleiły się do twarzy duszącej się ofiary, szamoczącej się na brudnej ziemi, tuż obok wyrwanego z korzeniami potężnego drzewa, koroną prawie zahaczającego o górujący nad polaną pomnik wyrzeźbionej w kamieniu kobiety. Biernej, martwej - prawie tak jak ich dzisiejsza ofiara, już niedługo - obojętnej na nagły rozbryzg krwi, barwiącej marmur posągu karmazynowymi żyłami. Deirdre zazwyczaj bliższa była lodowatej rzeźbie, lecz w noc tak magiczną, jak ta, przywracającą ją do wspaniałej przeszłości, chłód roztapiał się z każdym kolejnym zaklęciem, rozcinającym ramię duszącej się czarnym dymem blondynki.\n- Tęskniłam za tym - powiedziała cicho, tuż po przerwaniu inkantacji, podnosząc wzrok znad drgającego konwulsyjnie ciała, by przenieść roziskrzone spojrzenie w kierunku stojącego nieopodal Tristana. Uśmiechnęła się do niego lekko, swobodnie, w pełni naturalnie, tak, jak kiedyś, gdy po raz pierwszy ruszała wraz z nim na łowy - lecz nie stała już tuż za nim, niepewna i przestraszona, a towarzyszyła mu na równi. Ostatnie intensywne godziny zlewały się w jeden korowód żalu, strachu, wściekłości i zdezorientowania - była mu naprawdę wdzięczna za ten prosty gest, pomagający oderwać ją od nerwowych rozmyślań i chaosu. Wprowadził ją na znany teren, oswojony; ileż razy spacerowali wspólnie w ten sposób, spędzając wieczory w rozkosznym towarzystwie zagubionych istot? Plugawych, idealnych do nauki: ciągle przecież pragnęła zgłębiać tajniki czarnej magii, ciągle była jej głodna - być może przesadnie, skupiając się na ofierze, traciła zainteresowanie otaczającym ją światem. Nawet obecność Rosiera wydawała się łatwiejsza do zniesienia, nie dekoncentrował jej, nie wprowadzał w nerwowe drżenie: liczyła się tylko ona, zbyt cicha i zapłakana. Deirdre pokręciła powoli głową, ponownie unosząc różdżkę, tym razem, by zdjąć zaklęcie wypełniające płuca blondynki dymem. Chciała usłyszeć płacz, donośny szloch, stłumiony jęk - coś, co dopełniłoby obrazu całkowitego zachwytu. Zamiast tego do jej uszu dotarł jedynie żałosny pisk, potem napad suchego kaszlu, trudne do zrozumienia błagania i...odgłosy kroków, których się nie spodziewała.\nZareagowała z opóźnieniem, odwracając się w stronę niepokojącego, narastającego dźwięku w ostatniej chwili: mocniej ścisnęła różdżkę w dłoni, nie mając czasu na to, by obejrzeć się na Rosiera - ani by ponownie uciszyć kwilącą kobietę: kątem oka widziała, że ta próbuje przeczołgać się w bok, lecz nie zareagowała w żaden sposób, pewna, że ewentualne niebezpieczeństwo może dotrzeć do nich wyłącznie ze strony nadciągającego dodatkowego towarzystwa. A może tylko się przesłyszała?\nTemat: Re: Posąg kochanki [odnośnik] 11.10.17 0:16\nWiele rzeczy martwiło go. Czy to nie oczywiste? Od jakiegoś czasu, zbyt długiego niestety, nic nie układało się tak, jak układać się powinno. Życie, los, świat, wszystko serwowało tylko ciąg zdarzeń mniej lub bardziej tragicznych, a ich tragizm polegał również (a może głównie) na tym, że dotyczyły one nie tylko jego, ale również innych. Kiedyś, gdy był jeszcze małym dzieckiem, które wlepiało swoje wielkie, szare, nieświadome trudów życia oczy w matkę, która niedługo miała zachorować i po wielu latach walki okupionej mękami umarła, wyobrażał sobie dorosłość i dorosłą wersję siebie zupełnie inaczej. W tej wersji był kimś zupełnie innym nie tylko z zawodu, był po prostu dorosłym, szczęślowym mężczyzną ustabilizowanym majątkowo i mającym rodzinę. Dorosłość była, pieniądze były, rodziny i szczęścia nie było. Wszystko kurczyło się, umykało mu między palcami niczym ziarenka piasku. A na domiar swego na swe barki wziął kolejny, ciężki worek z piaskiem, który podarował mu Zakon Feniksa. Na jego życzenie. Niczego nie żałował.\nTej nocy czuł, że musi się przejść. Był zmęczony przebywaniem w czterech ścianach, co robił ostatnio zbyt często, spędzając czas głównie w Szpitalu Świętego Munga, lecz czuł się tym faktem zadziwiająco zmęczony. Musiał się przejść, musiał odetchnąć świeżym powietrzem, popatrzyć na księżyc, gwiazdy lub chociażby ciemne niebo przesłonięte przez niewidoczne teraz chmury. Nawet nie wiedział gdzie go niosą stopy, nie zwracał na to uwagi stawiając krok za krokiem. Po jakimś czasie dołączyła do niego Sulla, która wypuszczona przed paroma godzinami by mogła się najeść, zamiast wrócić do domu odnalazła go i postanowiła siąść na jego ramieniu i hukać mu cichutko, łebkiem ocierając się o jego zimny policzek. Nawet on, mając tak podły nastrój, będąc już tak zmęczonym złymi wiadomościami i tą okropną atmosferą, która ostatnimi czasy utuliła świat i nie chciała go puścić, nie potrafił się nie uśmiechnąć i nie pogłaskać sowy po łebku.\nI wtedy, tuż po okazaniu mu swego zadowolenia, Sulla uniosła się w powietrze, zawirowała kilka razy dookoła jego głowy, złapała pazurami za typową dla czarodziei pelerynę, którą miał teraz na sobie, puściła i powtórzyła to kilka razy. Zachowywała się tak jakby chciała mu coś pokazać. A więc podążył za nią, nieco zmartwiony faktem, że sowa prowadziła go do lasu. Kilkukrotnie już robiła tak, a on zazwyczaj kończył za zającem, myszą lub szczurem rzuconym mu prosto pod nogi, albo na głowę. Sulla okazywała miłość na własny sposób.\nKsiężyc błyszczał na niebie, a Alan przemierzał kolejne odległości. Krok za krokiem, centymetr za centymetrem, metr za metrem. Z daleka ujrzał coś, co nie przypominało drzew i podążył w tym kierunku, chwilowo zapominając o sowie, która najwyraźniej szukała myszy lub innego zwierzęcia, które mogłaby mu dać w podarku. Mijał kolejne drzewa, aż w końcu jego oczom ukazywać zaczęła się jakaś kopuła, pomnik czy budowla - nie ustalił to, bo jego uwagę zwróciły ludzkie głosy i coś, co go niepokoiło. Obraz dopełniał się, puzle łączyły się ze sobą, a układanka nie podobała mu się tym bardziej im bliżej była ukazania całości swojego obrazu. Zrozumienie przyszło nagle, a może zbyt powoli? Nie widział twarzy napastników, nie wiedział kim są, nie wiedział czy ich znał, czy nie mijał ich na co dzień w pracy. Nie zastanawiał się. Zadziałał instynktownie, gdy drżąca dłoń zacisnęła się na wyciągniętej przed siebie różdżce, a on sam, nieco oddalony od miejsca całego zdarzenia, wypowiadał cicho inkantację zaklęcia.\nNawet nie przemyślał tego, nawet nie zastanawiał się nad tym co robi i jakie będą tego konsekwencję. Zadziałał w sposób dla siebie naturalny, a czas zdawał mu się jednocześnie ruszyć wściekle do przodu i zatrzymać się.\nTemat: Re: Posąg kochanki [odnośnik] 11.10.17 2:10


Czy zmiany klimatyczne wywołują więcej przemocy? - Czwórka - polskieradio.pl\nCzy zmiany klimatyczne wywołują więcej przemocy?\nKiedy ludziom doskwiera upał, a pot leje im się po plecach, szybciej tracą cierpliwość. Czy spodziewany wzrost fal upałów wywoła także fale przemocy?\nPsycholog opowiada jak może na nas wpłynąć ocieplenie klimatu (Czwórka/Pierwsze słyszę)\nKierowcy w sytuacjach konfliktowych częściej warczą na siebie, policjanci w symulacjach szkoleniowych szybciej sięgają po broń, a sprzedawcy w sklepach niechętnie patrzą na klientów. Badania naukowe pokazują na pierwszy rzut oka jednoznaczność takich sytuacji stresowych: ludzie umęczeni upałem przejawiają wobec innych większą wrogość, są aspołeczni i rozdrażnieni. Upały nie sprzyjają dobrym zachowaniom społecznym.\n- Każda, nawet drobna, zmiana w otoczeniu może wpływać na sytuacje społeczne. Warto tutaj jednak podkreślić, że to jak się zachowujemy danego dnia i względem kogo nie zależy tylko od jednego czynnika - mówi psycholog Adrianna Troszczyńska. - Może obudziliśmy się w złym humorze, a może w dobrym, może mieliśmy zły dzień w pracy, a może dostaliśmy podwyżkę...\nTemperatura powietrza ma na pewno jakiś w pływ na nas, ale nie powiedziałabym, że jest on dominujący - dodaje.\nA jak może na relacje społeczne wpłynąć stałe ocieplenie klimatu? Czy będziemy bardziej agresywni, a może się po prostu przyzwyczaimy?\nZobacz więcej na temat: Czwórka Kamil Jasieński pogoda NAUKA


Trudna sztuka ortografii\nPracując w grupach, trzecioklasiści ze Szkoły Podstawowej nr 27 uczyli się trudnej sztuki piórnikowej ortografii. Harce i pląsy mrówki wśród uczniowskich przyborów posłużyły do przedstawienia słów, na których pisownię trzeba uważać. A Wy, Drodzy Czytelnicy, ilu „u” tudzież „ó” dopatrzyliście się w tym króciutkim tekściku?… To u…\nSmak poziomek o każdej porze roku\nWokół nas wiele jest okazji do uczynienia czegoś dobrego. Wiedzą o tym dzieci z Przedszkola Samorządowego nr 35, które nas odwiedziły i miały mnóstwo pomysłów i chęci do pomocy. O dobrych uczynkach opowiadał im także sam… święty Mikołaj. Dzięki jego słodkiemu upominkowi przekonaliśmy się, że pomagając innym, sami możemy poczuć …\nO piórniku raz jeszcze\nNa kolejnych zajęciach poświęconych szkolnemu piórnikowi gościliśmy klasę Id ze Szkoły Podstawowej nr 27. Dzieci doskonale znają wszystkie przybory, których używają na co dzień i nie było problemu z dopasowaniem do nich tajemniczych śladów. Widać jednak, że wszyscy myślą już o nadchodzących Świętach.\nNowi pomocnicy Św. Mikołaja\nPierwsza klasa zaskoczyła nas dzisiaj bardzo pozytywnie. Wszyscy mieli wiele pomysłów na to, co dobrego można uczynić dla innych. Dzieci skorzystały także z podpowiedzi zawartych w książce Dobre uczynki Cecylki Knedelek. Święty Mikołaj ucieszył się niezmiernie, będzie miał bowiem nowych pomocników.\nA Mikołaj patrzy!\nCo nam sprawia więcej radości: psocenie, dokuczanie czy sprawianie innym przyjemności? Z grupą przedszkolaków sprawdzaliśmy dzisiaj, jaka natura w nas drzemie. Czy mamy więcej anielskiej dobroci, czy też jakieś diabliki kuszą nas do złego?… A Mikołaj patrzy! Wkrótce 6 grudnia!\nByliśmy zgodni, że lepiej być dobrym dla innych, zar…\nMrówka w piórniku\nDo piórnika mrówka zerka,\na tam kredki grają w berka!\nŻadna kredka nie kaprysi.\nUśmiechnięte aż po rysik… .\nCo było dalej? Wiedzą już uczniowie klasy II b SP nr 27, którzy uważnie słuchali wiersza Izabeli Mikrut. Wy też możecie się tego dowiedzieć. Sięgnijcie po książkę Co się zdarzyło w piórniku?. A jak zajrzycie do naszej bibl…\nO piórniku, ortografii i …\nKilka słów o piórniku, kilka o ortografii, jeszcze trochę o tajemniczych śladach i godzinka z klasą III d SP nr 27 minęła jak z bicza strzelił. Na koniec jeszcze wizyta sympatycznego Mikołaja i to, co dzieci i dorośli lubią najbardziej - słodycze. Taki dzień może być co dzień!\nWitajcie w naszej bajce, tzn. w naszej bibliotece! Bajka ta ma różnorodne oblicza. Czasem jest to bajka dla dorosłych, a czasem dla dzieci. Każdy znajdzie w niej coś dla siebie. Dla przedszkolaków z PS nr 35 odkryła dziś wiele tajemnic.


Zurich: Dom handlowy Jelmoli pojawi się na lotnisku - Pasazer.com\nDla Jelmoli będzie to pierwsza inwestycja w branży travel retail. Oddziały domu handlowego powstaną w trzech miejscach lotniska: w shop-in-shop w strefie airside, w strefie Click & Collect położonej po stronie landside oraz w module Brands & Dialogue w powstającej strefie The Circle.\nJelmoli w strefie The Circle będzie funkcjonował w formie tradycyjnego domu handlowego o powierzchni 2 tys. m kw., co, jak zapewniają władze lotniska, będzie interesującą koncepcją dla pasażerów.\nPrace budowlane konieczne do stworzenia The Circle trwają od stycznia 2015 r. Zakończenie inwestycji planowane jest na rok 2019. Przewidywany koszt stworzenia liczącego 180 tys. m kw. The Circle to 1,1 mld dolarów. Nowa przestrzeń ma odwzorowywać atmosferę międzynarodowej dzielnicy biznesowej z wydzielonymi siedmioma modułami: Brands & Dialogue, Hotels & Convention, Headquarters & Offices, Health & Beauty, Education & Knowledge, Counsel & Arts oraz Culture & Events.\nfot. Jelmoli, Zurich Airport\njemoli zurich airport inwestycje


Manipulacja, falandyzacja, transformacja i... prowizorka. "Wszystkie sztuczki dozwolone" | Gazeta Bałtycka\nafera WatergateDobra zmianaFederic MogheriniFranciszka CegielskaFrans TimmermansGiertychGuya VerhofstadtHitlerJacek KurońJan Paweł IIJarosław KaczyńskiJaruzelskiJean-Claude JunckerJoseph Heller "Paragraf 22"Josepha HelleraKiszczakLech FalandyszLech WałęsaMartin SchultzParagraf 22Trybunał KonstytucyjnyTW Bolek\nKsiążka Josepha Hellera „Paragraf 22” (Catch 22) odniosła niebywały, światowy sukces. Sam czytałem ją wiele razy i pewnie znowu przeczytam. Pokazuje autor, jak stosowanie prawa prowadzi do paradoksu i sytuacji bez wyjścia.\nTenże nieżyjący już prawnik, podparty autorytetem profesora Uniwersytetu Warszawskiego, miał za zadanie tak manipulować kodeksami i paragrafami, aby każde, najbardziej bezczelne i bezprawne działanie Przywódcy Narodu TW Bolka, uwiarygodnić w znaczeniu przepisów prawa, poprzez manipulacje naciąganymi interpretacjami poszczególnych paragrafów. Była to działalność tak jaskrawa i ostentacyjna, do tego systematyczna, bo prymitywny osobnik u władzy całkowicie nie wahał się popełniać kolejne przestępstwa urzędnicze, jak przekraczanie zakresu obowiązków, czy nadużywanie stanowiska, że w rezultacie liczne gremia prawnicze, a po nich opinia publiczna, nazwała tę działalność „Falandyzacją prawa”.\nFalandyzacja prawa – stosowane w polskiej publicystyce pejoratywne określenie niektórych prób interpretacji (wykładni) prawa lub usprawiedliwiania organów władzy, których postępowanie balansuje na granicy prawa. Określa się tak „naginanie” prawa, próby jego interpretacji w doraźnym interesie interpretatora. [Wikipedia]\nNo tak… Czy profesor nadzwyczajny UW Lech Falandysz, mistrz manipulowania zapisanym prawem był tak sprytny i twórczy sam z siebie, czy też realizował polecenia tych samych, jak w przypadku Wałęsy, tajnych mocodawców, nie ma dużego znaczenia. Falandysz był alkoholikiem i jako taki był ubezwłasnowolniony i skrajnie podatny na wpływy.\nAlkohol i władza po transformacji to był powszechny zwyczaj. Większość z udostępnionych „okrągłostołowych” dokumentów, w tym poufnych negocjacji w Magdalence, pokazuje biesiadujących komunistów rozpijających „uhonorowanych” dopuszczeniem do pańskiego stołu, prostych, żeby nie powiedzieć prostackich działaczy przejmujących władzę nad Polską. Epizod z Wałęsą i Michnikiem przepijającymi do Kiszczaka i rozdzielającymi państwowe stanowiska przejdzie do historii hańby narodowej.\nPrawo w Polsce opiera się na notorycznej falandyzacji tegoż. Co mnie do dzisiaj zastanawia, to przypuszczenie, że Kiszczak (nie Jaruzelski, bo on był od innych spraw) świadomie skonstruował taki prawny galimatias, by utrudnić dochodzenie odrodzonej RP do prawdziwie demokratycznego, republikańskiego państwa. Alternatywą do tej supozycji jest odziedziczona po komunie, naturalna bylejakość i prowizorka.\nTak czy inaczej TW Bolek z Falandyszem wykorzystali prawną strukturę państwa, jak dar niebios, albo jako maszynę do produkcji plastykowych kwiatów – niby są jak te prawdziwe, ale tylko z daleka. Gdy uważnie się im przyjrzeć to widać cały fałsz i sztuczność. Tak też było z całą praworządnością III RP.\nNajgorszym, najbardziej szkodliwym i długotrwałym efektem tak ustawionego i stosowanego paradygmatu nauk prawnych jest to, że najważniejsze środowiska opiniotwórcze – aparat sprawiedliwości – sędziowie, prokuratorzy i adwokaci, a także radcowie i notariusze; akademicy z uniwersytetów: żurnaliści wszelkiego autoramentu i dyscypliny i w końcu politycy, ochoczo przyjęli taką pożyteczną grę w manipulację ułomnym prawem.\nPrzepraszam, jeszcze gorszym efektem gier i zabaw z prawem, jest to, że takie mentalne nastawienie poszło, jak to się mówi w lud. Społeczeństwo z dużą obojętnością zaakceptowało powstające jak grzyby po deszczu prawne absurdy.\nTu niewinny obywatel przesiedział kilkanaście lat w więzieniu, bo jakiś chory prawnik, wbrew faktom i dowodom się uparł. A gdzie indziej rząd premiera Tuska ukradł obywatelom grubo ponad sto miliardów mozolnie gromadzonych oszczędności, a Trybunał Konstytucyjny to „przyklepał”. Że niby nic się nie stało – decyzja słuszna i sprawiedliwa.\nNajlepsze rezultaty daje poruszanie się w strefie szarej, gdzie biel przechodzi stopniowo w czerń. Albo odwrotnie. Uczciwi dotąd ludzie szybko znaleźli się w nowej, potransformacyjnej rzeczywistości i zaczęli kombinować, korumpować, często także kraść i oszukiwać. Na taką skalę i tak bezczelnie nie robili tego nawet za komuny.\nW drugim kierunku: czerń – gangsterzy, przestępcy i bandyci, również pojęli, że lepiej jest w tej szarej strefie i stali się deweloperami, bankierami, a nawet wybitnymi przedsiębiorcami. Bo po co się wysilać z morderstwami, włamaniami, czy porwaniami – to dobre dla drobnych leszczy, którzy dopiero rozpoczynają karierę – jak bezkarnie można obracać fakturami, zarabiając na podatku nie miliony, a miliardy. Po co robić coś, za co można iść do więzienia nawet na 10 do 25 lat, jak bez łamania prawa można wyprowadzać z Polski leki, których niską cenę wynegocjował rząd z producentami. Lewe transakcje nawet za 3 miliardy rocznie. I tak dalej, i tak dalej…\nPrawie trzydzieści lat psucia naturalnej mentalnej etyki, łatwego rozróżniania dobra od zła, niemalże wszystkich polskich obywateli, doprowadziło do ogromnych spustoszeń. To w pewnym sensie gorsze od efektów, które osiągnął Hitler ze swoimi niemieckimi bandytami w II Wojnie Światowej. Wówczas zdecydowana większość Polaków nie utraciła swoich honorowych zasad – reguł chrześcijańskiego dekalogu, a przede wszystkim uczciwości i przyzwoitości. A dzisiaj? Jaki procent Polaków jest skażonych moralnym relatywizmem?\nW tych dniach, w wyborach uzupełniających w Gdańsku około 80% tamtejszych mieszkańców zagłosowało na osobę z bardzo wątpliwego kręgu – grupy osób u władzy, w stosunku do których prowadzone są śledztwa, a nawet postępowania prokuratorskie. Więc dlaczego, mimo tego, że moralność jest tu bardzo wątpliwa, gdańszczanie gremialnie wybrali tego właśnie nowego prezydenta?\nRelatywizm spowodowany potężną inflacją prawa; prawa, które coraz mniej ma cokolwiek wspólnego ze sprawiedliwością i staje się wyłącznie narzędziem tworzącej się sędziokracji – jak to sami nazwali – „specjalnej kasty”, której nie obowiązują społeczne normy, w tym nawet prawo, którym zarządzają. Kasty, która jest ponad wszelką władzą: może zanegować, uchylić, zmienić decyzję każdej demokratycznej władzy – Sejmu, rządu, prezydenta i kogo jeszcze sobie przywołamy. Polski sędzia Über Alles !\nRównie dramatycznym efektem całej tej manipulacji jest pozbawienie Polaków autorytetów. Nie ma już wybitnego, prawego człowieka, nie ma stowarzyszenia, rady, grupy, czy instytucji, której obywatele mogliby bezwarunkowo zaufać. A gdy agenci manipulacji wyczują, że ktoś, albo coś może zyskać posłuch, być opiniotwórcze, natychmiast przystępują do burzenia tego monolitu, którym jest prawdziwy autorytet.\nZniszczyć autorytet najprościej można niszcząc wizerunek. Przykład kościoła katolickiego jest chyba najbardziej znamienny. Systematycznie od kilkudziesięciu lat trwa antykościelna propaganda. Dla komunistów to wróg numer jeden. To się daje logicznie zrozumieć, bo jest to bezwzględna walka o rząd dusz. Posunęli się nawet do próby morderstwa głowy kościoła, papieża, naszego świętego Jana Pawła II, gdy zawiodły wszelkie metody zdruzgotania jego wielkiego autorytetu. W komunistycznej Polsce mordowanie księży było chlebem powszednim.\nStara komunistyczna funkcjonariuszka obelżywie i ordynarnie pluje na kościół i wiernych w internecie przy każdej okazji. A młoda zakręcona dziwaczka chce pozwać Watykan do Trybunału Sprawiedliwości w Hadze. Nie wspominam tu o przeciętnych ludziach, tylko o osobach publicznych mających swobodny dostęp do mediów, czyli w pewnym sensie opiniotwórczych. A jeszcze na dodatek plejada, autentycznie dobrych (co nie znaczy mądrych) polskich aktorów ochoczo bierze udział w filmowym paszkwilu, czystej propagandzie nienawiści i pogardy, czym był obraz Smarzowskiego „Kler”.\nI w tej walce nie chodzi o to, żeby przeciwnika przywołać do porządku, czy nawet dać mu nauczkę, przeciwnikom chodzi o to, by autorytet zniszczyć, zetrzeć z powierzchni ziemi. Taką samą taktykę zastosowano ostatnio wobec prezesa Prawa i Sprawiedliwości Jarosława Kaczyńskiego, męża stanu dużego formatu i jednocześnie osoby skromnej i uczciwej.\nWrogowie zdecydowali się zniszczyć wizerunek człowieka uczciwego. Zmontowano dętą aferę z jakimś podejrzanym austriackim typem pozującym na biznesmena, który na nieszczęście znalazł się w kręgu rodzinnym Kaczyńskiego. Wyposażono go w aparaturę nagrywającą i każda rozmowa z prezesem została zapisana. Rezultatem jest kilka tysięcy stron tych nielegalnych zapisów. Wyposażono też Austriaka w mecenasa Giertycha, a cały nagrany materiał, wraz ze strategią działania przekazano najbardziej zwalczającej władzę gazecie.\nNa szczęście, jak to niestety często w naszym kraju bywa, zrealizowano to tak tandetnie i wprost głupio, że w rezultacie cała Polska się śmieje i tylko najgłupsi fanatycy poprzedniej władzy dali się uwieść temu durnemu humbugowi. Giertych z naczelnym gazety Kurskim, ofermy jedne, pewni byli, że będzie polska afera Watergate. A jest, nazwana przez lud, afera „Kapiszon”.\nManipulowanie paragrafami prowadzące do inflacji prawa, to nie polski wynalazek. Robi się to wszędzie, gdzie tylko pozwala na to uległe społeczeństwo i „swoi” prawnicy.\nJaskrawym, wprost powalającym przykładem jest od 2014 roku działalność władz Unii Europejskiej. Pod przywództwem – wiele na to wskazuje – alkoholika Jean-Claude Junckera, krypto-komunisty z Partii Pracy Holandii Fransa Timmermansa i wg mnie socjopaty Donalda Tuska, lecz także wpływowej grupy lewackich neoliberałów u szczytu władzy – Federicy Mogherini, Guya Verhofstadta, czy Martina Schultza, akrobatyczne podejście do przestrzegania prawa zawstydziłoby nawet Josepha Hallera i jego „Paragraf 22”, ze względu na nieliczenie się z traktatami, umowami, czy zapisanymi precyzyjnie zakresami działania i obowiązków.\nStosowanie falandyzacji, tworzenie sędziokracji, oraz granie na emocjach, to zaprzeczenie, a konkretnie odrzucenie w działaniach politycznych wewnętrznych i zewnętrznych przyzwoitości i uczciwości. Nie ma już na tym boisku fair play. Wszystkie, nawet najbrudniejsze sztuczki są akceptowane, pod jednym tylko warunkiem: – że to ONI, ci, co demokratycznie utracili władzę, bo naród miał już ich dosyć, będą tak działać. Gdyby ci obecnie rządzący tego spróbowali, to wrzask byłby na cały świat.