Data publikacji 01.01.2020r.\nWojewoda lubelski zwołał posiedzenie Wojewódzkiego Zespołu Zarządzania Kryzysowego w sprawie wystąpienia ognisk ptasiej grypy na terenie powiatów lubartowskiego, łęczyńskiego i parczewskiego. Z powodu wysoce zjadliwej ptasiej grypy H5N8 padło około 32 tysiące indyków.\n3 ogniska ptasiej grypy H5N8 pod Lubartowem, Parczewem i Łęczną\nWe wtorek 31 grudnia 2019 roku Lech Sprawka, wojewoda lubelski, zwołał spotkanie Wojewódzkiego Zespołu Zarządzania Kryzysowego. Sztab kryzysowy zebrał się w związku z pojawieniem się ognisk ptasiej grypy na terenie powiatów lubartowskiego, łęczyńskiego i parczewskiego. Wojewoda wydał rozporządzenie w sprawie zwalczania grypy ptaków na terenie wymienionych powiatów.\n– W dniu 2 stycznia zostaną wznowione działania związane z utylizacją padniętego drobiu – mówi Marek Wieczerzak, rzecznik wojewody lubelskiego.\nWładze apelują o zachodnia ostrożności w związku z wystąpienie ptasiej grypy\n– Prosimy o zachowanie szczególnej ostrożności i zasad bezpieczeństwa, ponieważ jest to podtyp wysoce zjadliwej grypy H5N8, który może zagrażać również ludziom – ostrzega w komunikacie opublikowanym na swojej stronie internetowej Starostwo Powiatowe w Lubartowie.\nJak informują służby informacyjne wojewody padłe patki znajdują się w czterech zaplombowanych kurnikach.\nW pierwszym gospodarstwie gwałtowne upadki miały się zacząć po podaniu ptakom nowej partii paszy. Wprowadzono procedury zapobiegające rozprzestrzenianiu się ptasiej grypy.\nPolicja zabezpiecza drogi przed rozwleczeniem ptasiej grypy\nNa miejscu lubartowscy policjanci zabezpieczają jedną z dróg do gospodarstwa, gdzie znajdują się zarażone ptaki. Przepuszczani są jedynie okoliczni mieszkańcy.\nSłużby apelują, by zgłaszać przypadki padłych ptaków pod numerem alarmowym 112.\n– Dodatkowo wojewoda złożył wniosek do ministra obrony narodowej o zgodę na zadysponowanie żołnierzy WOT do pomocy przy załadunku padłych ptaków, aby można było przewieźć je do utylizacji – dodaje rzecznik.\n„W związku z wystąpieniem na terenie Powiatu Lubartowskiego w Gminie Uścimów przypadku ptasiej grypy, w dniu 31 grudnia w Starostwie Powiatowym w Lubartowie zwołane zostało przez Starostę Lubartowskiego posiedzenie Powiatowego Zespołu Zarządzania Kryzysowego. Podobne spotkanie zostało zorganizowane również przez Wojewodę Lubelskiego” – informuje starostwo.\nZ powodu ptasiej grypy na Lubelszczyźnie padło ponad 30 tysięcy indyków (fot. Pixabay)\nUścimów – drobiarskie zagłębie\n– Służby weterynaryjne wdrażają procedury zwalczania wirusa przewidziane w takiej sytuacji. Wszystkie służby, inspekcje i straże we współpracy z weterynarią podjęły działania mające na celu zapobieganie jego dalszemu rozprzestrzenianiu się – dodaje lubartowskie starostwo.\nGmina Uścimów to drobiarskie zagłębie. Na jej terenie znajdują się m.in. hodowle indyków i gęsi.\nFot. Paweł Mikos (zdjęcie ilustracyjne)


Na osiedlu Unii Europejskiej w Koszalinie powstanie nowy park. Zobacz wizualizacje | Głos Koszaliński\nNa osiedlu Unii…\nMarzena Sutryk 31 października 2019, 14:32\nNa osiedlu Unii Europejskiej odbyło się przekazanie placu budowy pod realizację nowego parku w Koszalinie. Teren wraz z nową drogą rowerową ma być gotowy w lipcu przyszłego roku. - To serce rozrywki i rekreacji na tym osiedlu - mówił prezydent Piotr Jedliński. - Jest tu orlik, plac zabaw, ale przydałaby się dobra komunikacja. W ramach inwestycji, która jest warta prawie 1,4 miliona, powstaną chodniki i ścieżka rowerowa od ul. Holenderskiej do Władysława IV. By doprowadzić inwestycję do finału, udało się spiąć środki z Rady Osiedla i z Koszalińskiego Budżetu Obywatelskiego, a także ze Zintegrowanych Inwestycji Terytorialnych. W lipcu powinniśmy już pojechać nową ścieżką. - Cieszymy się, że po trzech latach starań jesteśmy na dobrej drodze do realizacji. To przykład dobrej współpracy miasta z radą osiedla - dodał Adam Bochra, przewodniczący Rady Osiedla Unii Europejskiej. Teren, który ma być zagospodarowany, jest położony w rejonie ul. Włoskiej i Holenderskiej (patrząc od strony ul. Holenderskiej park ma być usytuowany za orlikiem). Wykonawcą prac ma być firma Domar, która wygrała przetarg. I etap prac obejmować będzie wykonanie robót branżowych w zakresie: robót ziemnych, odwodnienia i zagospodarowania zielenią, oświetlenia i chodników. Etap II obejmuje pozostałe roboty budowlane w zakresie robót ziemnych, nawierzchni ścieżki rowerowej, odwodnienia, zagospodarowania zielenią oraz budowy pozostałego oświetlenia. Przewiduje się wykonanie wspomnianej ścieżki rowerowej o łącznej długości ok. 630 m i szerokości 2,5 m na odcinku od ul. Holenderskiej do ul. Władysława IV.- W planach jest utworzenie na osiedlu pięciu parków - polskiego, ale też angielskiego, francuskiego, greckiego i włoskiego. Każdy będzie się charakteryzował innym rodzajem zieleni, z małą architekturą, jak ławki, fontanny - mówiła Anna Grabuszyńska, szefowa Zarządu Dróg i Transportu.\nGość 31.10.2019 18:56:08\nznowu "myśliciele" z ratusza mają wspaniały plan na wydawanie naszych pieniędzy, zamiast spojrzeć co naprawdę jest potrzebne w mieście...


„Lament Sieny” nowa książka Rafała Kotomskiego – Niezależna Gazeta Obywatelska\nAutor w swej powieści prowadzi nas uliczkami Sieny, odmalowanej z niezwykłą dbałością o szczegóły. Możemy poznać przepiękne zabytkowe włoskie miasto. Miasto niecnego i fantastycznie uzdolnionego malarza Sodomy. Miasto świętej Katarzyny, która całe swoje życie poświęciła Bogu. A także miasto „księcia mroku” i dlatego: pericolo di morte – strzeż się śmierci, póki jeszcze żyjesz!\nLudwik Fryderyk Mercator był o krok od szczęśliwego życia – pokonał mordercę Sebastiana de Th. i uwolnił z jego rąk swoją miłość, Arię Lorenzo. Nieoczekiwanie, jego ukochana uciekła do swojego rodzimego miasta – Sieny. Ludwik, niesiony uczuciem, niezwłocznie rusza za nią. Na miejscu okazuje się, że do miasta przybył również kawaler Maksymilian de la Chasse – jeden ze zbiegłych wspólników Sebastiana de Th. Uciekinier liczy na nowy początek w nowym miejscu, gdzie będzie mógł dawać upust swoim chorym żądzom. Jego pierwszą ofiarą jest młody chłopiec. Brutalny mord nie uchodzi uwadze księcia mroku, który za pomocą terroru sprawuje rząd dusz nad mieszkańcami Sieny. Wraz ze swoim wiernym sługą, Cesare Furią, pragnie wykorzystać de la Chasse’a, by umocnić swą słabnącą władzę. Wpadłszy w sidła spisku, kawaler ma tylko jedno wyjście – rozpocząć krwawy marsz ku chwale księcia mroku. Mercator stanie do walki ze złem w ludzkiej postaci, ze starym i nowym wrogiem. Stawką jest życie Arii oraz mieszkańców przerażonej Sieny.\nRafał Kotomski (ur. 1963) – polski pisarz, dziennikarz i rysownik. Jest autorem tomu opowieści „Dwóch morderców w podróży” (wydawnictwo Replika 2009) oraz psychologicznych powieści grozy Ostrze (wydawnictwo Replika 2010) i „Lament Sieny” (wydawnictwo Zysk i Spółka 2011). Akcje obu książek rozgrywają się w późnobarokowych realiach drugiej połowy XVIII stulecia. Łączy je osoba głównego bohatera, arystokraty Ludwika Fryderyka Mercatora. Ostatnią planowaną z cyklu książką będzie „Królestwo cnoty i występku”, którego akcję autor umieścił w Bohemii czyli Czechach, a główną scenerią zmagań Mercatora ze złem będzie tym razem piękne, północnoczeskie uzdrowisko Kuks, założone w XVII w. przez hrabiego Antonina von Sporcka.\nKotomski wystawiał swoje rysunki m.in. w galerii Entropia we Wrocławiu (1990) i galerii teatru Engelenbaak w Amsterdamie (1989). Jest autorem ilustracji do Dwóch morderców w podróży. Publikuje w tygodniku „Gazeta Polska”, w latach 2007–2009 był wydawcą głównego wydania „Wiadomości” w TVP1. Zrealizował godzinny dokument Trzydziestego maja, sześćdziesiątego roku o obronie Domu Katolickiego w Zielonej Górze 30 maja 1960.\n„Ciemne i nieprzyjazne było wnętrze kościoła San Francesco w Sienie. Nie tylko z tego powodu, że człowiek od pierwszej chwili odczuwał tutaj swoją przemijalność i małość. Kawalerowi Maksymilianowi de la Chasse wydało się odpychające głównie z racji nieznośnej atmosfery skupienia, jaką wnosiło kilka rozmodlonych osób. A jeszcze do tego franciszkanie, niemal bezszelestnie poruszający się pomiędzy imponujących rozmiarów ołtarzami.\nKawaler przecież nie dla tych egzaltowanych fanatyków dotarł tego poranka do świątyni! Chwilę później, odczuwając prawdziwe olśnienie spoglądał na piękny fresk Sodomy. Chrystus ze skrępowanymi ramionami, stojący przy kolumnie i czekający na okrutne tortury, namalowany został z iście nieziemską pasją. Nieobecne oczy wyrażały cierpienie i smutek. Piękny, atletyczny tors za chwilę przyjmować zacznie kolejne bolesne razy z rąk beznamiętnych siepaczy. Na razie tylko kilka kropli krwi spływało po Chrystusowym czole. Jakby prześcignąć chciały łzy. Nawet boski męczennik nie umiał ich powstrzymać.\nTo ciało na pewno zmieniło się potem w krwawą miazgę, gdy torturujący poszli schłodzić się dzbanem wina i przerwali na chwilę mechaniczne tłuczenie, pomyślał de la Chasse. Przez dłuższy czas jeszcze podziwiał niezwykłe tło, jakie nadał swojemu freskowi Sodoma. Na świecie, namalowanym jakże dobitnie poza umęczonym Chrystusem, dzień wstawał idyllicznym brzaskiem. Zapowiadał się piękny i upalny. Lekki wietrzyk popychał dwie łodzie rybackie. Sunęły po różowo -żółtej tal i spokojnego morza.\nPatrząc w oczy Chrystusa, de la Chasse — zbieg i nikczemnik, który nie przeżywał żadnych złudzeń co do własnej podłej natury — nie odczuwał niczego mocniej ponad nieodpartą, zuchwałą dumę. Zamiast korzyć się i prosić u boskich stóp, stał wyprostowany. Inni klepali wyuczone wersy albo szukali zdań bezradnie kleconych w głowach. On nie musiał się nawet wysilać, bo Chrystus z pewnością zrozumiał rzucane sobie wyzwanie.\nKawaler uśmiechnął się i pogładził ciemne, długie włosy. Zrobił dwa kroki do tyłu i prawie zderzył się z przechodzącym obok drobnym i zarośniętym franciszkaninem w wytartym habicie. Braciszek spojrzał życzliwie na strojnie ubranego człowieka, który z przejęciem wpatrywał się w malowidło Sodomy.\nW obliczu Pana wszyscy jesteśmy mali i bezradni niczym dzieci, pomyślał zakonnik. Uradowany, że już od rana spotyka tak pobożnego szlachcica, podreptał w stronę kościelnej zakrystii.\nChwilę później w blasku przyjemnie świecącego słońca pan de la Chasse stanął na placu przed kościołem San Francesco. Od razu dostrzegł kilkunastoletniego wyrostka z zacięciem kopiącego kawałek drewna. To mógł być chłopiec, jakiego szukał. Wyraźnie błąkał się bez celu, zabijając wolny czas.\nChłopiec ruszył ulicą przed siebie, zaglądając ciekawsko w okna mijanych domów, innym razem niezdecydowanie przystając przed pustymi o tej porze, sennymi trattoriami. De la Chasse dyskretnie podążał jego śladem. Ani trochę nie obawiał się, że może wzbudzić czyjąś podejrzliwość. Cóż dziwnego w dystyngowanym, bogato odzianym szlachcicu, który od niechcenia przemierza zaułki Sieny, rozkoszując się ciepłym jesiennym porankiem?\nZmierzając niespiesznie za tym małym, przeszedł ładny kawałek miasta. Wraz z chłopcem zajrzał na ulicę, gdzie stał rodzinny dom świętej Katarzyny Sieneńskiej, przystanął obok wysokich schodów wiodących do katedry, aż wreszcie znalazł się na wprost opadającej do ratusza i otoczonej przez surowo wystrzelające ku niebu budowle płaszczyźnie rozległego Il Campo.\nNa głównym placu miasta, mimo dość wczesnej godziny, ludzi zebrało się już sporo. Żywotni sieneńczycy, skupieni w kilku grupkach, dyskutowali zawzięcie. De la Chasse z przyjemnością wsłuchał się w melodię ich wesołych głosów.\nStarannie ogolony sprzedawca sera ciągnął niski wózek obładowany przysadzistymi krążkami pecorino i pokrzykiwał na pomocnika. Wyraźnie złościło go, że tamten zbyt często wystawia swoją brzydką twarz do porannego słońca. Kawaler spojrzał z niechęcią na paru rozwydrzonych młodzieńców. Czy każde miasto na tej ziemi musiało mieć swoich trefnisiów? Nie zwracając uwagi na innych, śpiewali donośnymi głosami o pięknej Genowefie, królowej sieneńskich kurtyzan. I zaśmiewali do rozpuku z własnych żartów.\nSyknął na nich nawet z irytacją, ale kto zwracałby uwagę na cudzoziemca, który, jak wiadomo, niewiele pojmuje ze sieneńskiej radości życia.\nCały czas nie tracił z oczu chłopca, który najpierw zatrzymał się niepewnie, a potem przysiadł wprost na chłodnych jeszcze kamieniach placu. Obserwujący go kawaler dobrze zapamiętał miejsce i półleżącą pozycję, jaką przyjął wyrostek.\nRzeźby wokół źródła Fonte Gaia olśniewały pięknem kształtów i nieziemską wręcz czystością kamiennej bieli. De la Chasse niedbale oparł się o cokół z jasnego piaskowca, długi niczym wielkopański stół. Przyglądał się wspaniale uchwyconym przez rzeźbiarza postaciom. Nerwowo zaczęły drobić wśród nich wszędobylskie gołębie.\nNagle przed ciemnowłosym kawalerem wyrósł jak spod ziemi obdartus i natarczywie zaczął wycyganiać jałmużnę. Uśmiechał się żałośnie, a przy tym pospiesznie wyliczał długą litanię życiowych plag.\nKiedyś mógł nawet być porządnym człowiekiem. Jego oblicze nie stało się jeszcze na tyle zdegenerowane, by całkowicie zatrzeć inteligentne rysy. Miał jednak szczęście, że inne sprawy zaprzątały teraz głowę pana de la Chasse. Inaczej na swoim grzbiecie poczułby, ile naprawdę warte są wszystkie jego przeklęte życiowe nieszczęścia.\n— Precz! — warknął szlachcic i spojrzał groźnie na żebraka. Ucieszyło go nawet, że oberwaniec okazał się całkiem pojętny.\nPrzestraszony nędzarz gwałtownie odskoczył od zaczepionego przypadkowo mężczyzny w ciemnym stroju. Uderzyły go zwłaszcza oczy możnego pana. Zimne i nieobecne, a jednocześnie pełne z trudem skrywanej wściekłości. Takie oczy nie zostawiały żadnych złudzeń: należą do człowieka, któremu nie warto wchodzić w drogę. Najlepiej nigdy w życiu go nie spotkać. W latach życiowego powodzenia dzisiejszy włóczęga pracował jako pomocnik wziętego golibrody i napatrzył się wówczas na wielu rozkapryszonych panów. Czasami z trudem przypominał sobie dawne zajęcie, na całe życie jednak pozostała mu nieomylna intuicja w rozpoznawaniu ludzkich charakterów. Mógł teraz zaufać jej bez żadnego wahania.\nPodobne oczy, jeśli dobrze je rozpoznawał, musiały należeć do mordercy i okrutnika.\nI co, powinien teraz wrzeszczeć o swoim odkryciu na całe Il Campo? Czy ktokolwiek w ogóle posłuchałby ostrzeżeń obdartusa?\nNie miał zamiaru ryzykować gniewu miejskich nadzorców, którzy pewnie od razu przegoniliby go z placu, a na dodatek obili i poszczuli psami.\nRzucając wylęknione spojrzenie na pana de la Chasse, stojącego teraz w niedbałym rozkroku i z pewną miną, ulicznik odwrócił się w drugą stronę i powlókł w poszukiwaniu kojącego cienia. Niech się dzieje, co ma się dziać! Zresztą, może zwyczajnie pomylił się z tym mordercą, pomyślał, patrząc w ślad za odchodzącym mężczyzną. Tamten założył na głowę kształtny kapelusz.\nWłóczęga westchnął. Nie zdawał sobie sprawy, że w środku cieszącej się jesiennym słońcem Sieny wszedł w drogę kawalerowi Maksymilianowi de la Chasse, ściganemu przez prawo obcego księstwa, mordercy i okrutnikowi, byłemu dowódcy strażników księcia Ksawerego de B. Oskarżany również o sodomię — zbrodnię wciąż przeklętą i napawającą odrazą — kawaler uciekł przed prawem swojego księstwa na obcą, toskańską ziemię. Jedną ze swoich oi ar, Bogu ducha winną praczkę, udusił zresztą tylko dlatego, że przypadkowo zaskoczyła go, kiedy kopulował z przerażonym, nastoletnim chłopcem. Zabójcy długo udawało się ukrywać podłe skłonności. Dopiero po jego ucieczce, w czasie dochodzenia zleconego przez księcia Ksawerego, na światło dzienne zaczęły wychodzić informacje o obrzydliwych postępkach i zbrodniach pełnych zimnego okrucieństwa.\nWyrostek puścił się biegiem przez plac, na którym robiło się coraz gwarniej. Ruszył znów w stronę labiryntu ciemnych i wąskich uliczek, spadających do Il Campo niczym ruchliwe górskie strumienie, spragnione szerokiego oddechu, jaki dać może tylko wielka woda.\nPo chwili, szybkim krokiem, chłopiec pokonywał uroczą via di Fontebranda. Czyżby chciał pójść schłodzić spocone czoło przy Fonte Branda, najbliższej ludziom spośród wszystkich sieneńskich fontann, zastanawiał się de la Chasse. Może zapragnął posłuchać śpiewnych głosów opalonych praczek, które w czystej wodzie codziennie rano przychodziły płukać bieliznę? A przy okazji popatrzeć bezkarnie na ich soczyste, śmiało obnażone piersi wylewające się spod niedopiętych kaftanów?\nCzegokolwiek chciał ten mały, kawaler de la Chasse nie zamierzał mu na to pozwolić i, wykorzystując przewagę sprężystego kroku, już chwilę później znalazł się tuż za szczupłymi plecami chłopca.\n— Jak ci na imię? — spytał, łagodnie kładąc mu dłoń na ramieniu. Tamten zadrżał na całym ciele, chociaż odpowiedź, jakiej udzielił, zabrzmiała całkiem rezolutnie i bez cienia strachu.\n— Panie, matka nie każe mi rozmawiać z obcymi. Idź swoją drogą, a mnie nie pytaj o imię, bo i tak go nie zdradzę.\n— A więc nie będę zgadywał, a ty możesz pożegnać się z miską soczystej fasoli i kielichem wina, na który zamierzałem cię zaprosić. Nawet jeśli jestem obcy, to nie znaczy, że mam złe zamiary, mój chłopcze. Po prostu nie znam dobrze Sieny i myślałem, że ktoś powie mi może, jak poruszać się po tym mieście. Skoro jednak nie chcesz… — peri dnie zawiesił głos, który brzmiał naprawdę przyjaźnie. — Pozwolę, by tych parę miedziaków zarobił kto inny. Chętnych znajdę pewnie aż zbyt wielu. — Odwrócił się i zdecydowanym krokiem zaczął iść z powrotem, w stronę placu.\nZdążył zrobić zaledwie parę kroków, gdy na jego twarzy pojawił się uśmieszek triumfu.\n— Panie, zaczekaj! Jestem Sandro, syn krawcowej,i to wziętej! — Nie wiadomo, czego w głosie chłopca było więcej. Nieporadnej próby przeproszenia szlachcica czy przechwałki z powodu matki, której przecież nieczęsto zdarzało się szyć kaftany dla miejskich patrycjuszy. Większość zleceń dostawała od ludzi ubogich, jak ona sama. — Mogę ci, panie, pokazać gdzie święta Katarzyna bawiła się i chodziła na stronę jako mała dziewczynka — chłopiec wpadł na pomysł, jak zatrzymać zniechęconego szlachcica.\nBył teraz gotów złapać się choćby rozgrzanego do czerwoności pogrzebacza, by nie oddawać chodzącego, wystrojonego źródła łatwego zarobku. Podobne propozycje zdarzały się na ulicy bardzo rzadko. Sandro, z wiecznie niezaspokojonym apetytem, doskonale o tym wiedział.\nDe la Chasse, udając zaskoczenie, zatrzymał się i odwrócił. Na jego twarzy pojawił się uśmiech dobrotliwego krewniaka z toskańskiej wsi, który spracowanej matce Sandra przywozi kosz pełen specjałów i najprzedniejsze wino z własnej piwnicy.\nPanie, który stoisz przywiązany do słupa i możesz tylko czekać na swój bolesny los. Postawię całe swoje życie na to, że nie kiwniesz nawet palcem w obronie tego ufnego chłopca…\nKawaler de la Chasse miał teraz sporo czasu, by napawać się przewagą. W żadnym razie nie była to jednak przewaga nad tym drobnym, sympatycznym nawet dzieckiem. Cały czas w drodze do trattorii mały z entuzjazmem opowiadał o sieneńskich dominikanach i dorodnych koniach, które przed Palio drżą z podniecenia. Taki bystrzak jak on od razu dostrzegał to zdenerwowanie na ich pięknej, wyświeconej sierści.\nGadał i gadał, a de la Chasse przymykał oczy, wciąż widząc słodkie oblicze Chrystusa, którego namalował Sodoma. Czyż nie podobnie do owych koni przed Palio drżał boski mężczyzna, wiedząc, że nie może zaradzić wyrokowi wydanemu na chłopca o imieniu Sandro? W dodatku, Jezu, ty sam wydałeś ów wyrok z niejasnych przyczyn. Bo wszak wszystko na tym świecie podobno dzieje się za Twoim przyzwoleniem, prawda?\nSandro znikąd, Sandro, który wszedł w drogę życia kawalera de la Chasse i nie miał już żadnych szans, by z niej uciec bez uszczerbku. Pomocy też nie mógł oczekiwać. Ani jej wezwać, bo niczego przecież nie przeczuwał. Sandro, sieneński malec bez przyszłości…\nTymczasem jadł swój talerz wonnej fasoli, aż uszy mu się trzęsły. De la Chasse nie poskąpił kielicha wina swojemu gościowi, a urwis wypił go z zaskakującą wprawą. Potem jeszcze cukrowa skórka od ulicznej sprzedawczyni i po chwili zaciszny zaułek. Vicolo del Trapasso, w przesławnej kontradzie Gęsi.\nPrawdziwy znak, pomyślał de la Chasse. Przecież trapasso oznacza nic innego jak przejście! Chłopiec za chwilę rzeczywiście przejdzie na drugą stronę. Doprawdy, mój drogi, nieświadomy Sandro, nie ma niczego takiego jak przypadek na tym świecie.\n— To tutaj, panie! — Sandro, szczęśliwy i najedzony, spojrzał z radosnym uśmiechem.\nNie pomyślałby nawet, że ludzie bywają tak bezinteresownie szczodrzy. Cóż takiego bowiem oprowadzić kogoś i pogadać o mieście, które się zna i lubi. Zaiste, możny pa wydał na niego tyle, ile czasami matka w ciągu całego miesiąca. Nie dość że kupił jedzenie, picie i coś na deser, to jeszcze wcisnął w rękę parę ciepłych monet. A teraz, tak po prostu, stał i słuchał z zaciekawieniem opowieści o małej świętej Katarzynie, która, jeszcze jako Katarzyna Benincasa, czasami przychodziła cichaczem za swoją potrzebą do tego właśnie zaułka. Prawda, Sandro wstydził się trochę podobnych historii, bo przecież święta musiała być ponad wszystkie ludzkie słabości. Ale co tam! Panu wyraźnie opowieść się spodobała, co poświadczał, zerkając na chłopca z przyjaznym uznaniem. Widać, że w Sienie znalazł się tylko przypadkiem i niewiele o niej wiedział. Nie to, co Sandro, który co prawda nie mieszkał tutaj od urodzenia, ale wciąż słuchał i chłonął wszystko, co miasta dotyczyło. Tak bardzo się nim fascynował, Carissima Siena! Tak bardzo kochał wszystkie jej uliczki i place. To tam toczyło się prawdziwe życie.\n— Mamy też innych świętych i błogosławionych, panie. Nie tylko świętą Katarzynę, choć ta jest na pewno najsławniejsza — mówił z przekonaniem i coraz bardziej dumny ze swojej wiedzy. — Choćby taki Domenico Tolomei. O nim też znajomy drukarz opowiadał mi kilka całkiem nieprawdopodobnych historii. Jeśli chcesz, panie, możemy zaraz pójść pod kościół, gdzie stoi i gura świętego. — Sandro sam chętnie popatrzyłby teraz w pełne niekłamanej dobroci oblicze Domenica.\nZwłaszcza że w pewnej chwili nieswojo poczuł się w pustym i wyjątkowo o tak wczesnej porze ciemnym zaułku. Przystanęli niedaleko domu, gdzie urodziła się święta Katarzyna. Towarzyszący chłopcu mężczyzna niespodziewanie podszedł całkiem blisko. Jego ciemne oczy zdawały się rzucać dziwne błyski.\nSandro poczuł w jednej chwili niepokój i spróbował uskoczyć z zaułka w jasną przestrzeń via Santa Caterina. Ale de la Chasse już mu na to nie pozwolił. Kilkoma pewnymi ruchami skrępował ramiona chłopca i zatkał jego usta wepchniętą w nie batystową chusteczką. Sandro zdołał jeszcze żałośnie, niegłośno jęknąć. Zbyt cicho jednak, by ktokolwiek zdołał go usłyszeć. Kawaler zdecydowanym ruchem zacisnął karminową chustkę na młodym gardle. Zrobił to z takim impetem i siłą, że Sandro prawie natychmiast stracił oddech. Bezwładnie osunął się do stóp mordercy.\n— Brawo, maestro! Robota niezbyt trudna, choć wykonana z prawdziwym kunsztem!\nNagły, upiornie brzmiący głos za plecami przeraził nawet samego kawalera de la Chasse.\nA więc ktoś widział, gdy zabijał tego głupiutkiego, ufnego chłopca?!\nBył tak zaskoczony, że niemal zastygł w bezruchu.\nOdwrócić się już nie zdążył. Uderzenie w głowę było tak mocne, że nieprzytomny osunął się na ziemię i upadł obok martwego Sandra.\nDzwon na wieży niedalekiej bazyliki San Domenico majestatycznie obwieszczał całej Sienie, że minęła właśnie dziesiąta”.\nPolecamy książka, Lament Sieny, Rafał Kotomski, Siena\nJacek Karnowski: Archipelagi polskościKartka z kalendarza: dziś mija 123. rocznica urodzin Andrzeja Małkowskiego, instruktora polskiego harcerstwa


Wanderlei Silva zamierza postawić na przegraną Sonnena w pojedynku z Shogunem | MMAnews\nMMAnews > News > Wanderlei Silva zamierza postawić na przegraną Sonnena w pojedynku z Shogunem\nTo bodajże pierwszy pojedynek od dawna, przed którym Chael Sonnen nie tylko nie atakował słownie swojego oponenta, ale wręcz chwalił go za dotychczasowe osiągnięcia. O sierpniowym starciu pisaliśmy już wielokrotnie, ale teraz oliwy do ognia dodał przyjaciel Brazylijczyka – Wanderlei Silva.\nHistoria ma się zgoła odwrotnie właśnie w stosunkach pomiędzy Wandem a Chaelem. Amerykanin przy każdej możliwej sytuacji podsycał ogień, wiedząc, że pojedynek z niezwykle popularnym, byłym mistrzem Pride FC, może przynieść mu jeszcze większy rozgłos. W wywiadzie dla bjpenn.com, Wanderlei wypowiedział się na temat pojedynku Sonnen vs. Shogun. Choć mówił całkiem spokojnie, gołym okiem widać było, że coś wisi w powietrzu:\nMyślę, że Shogun zakończy jego karierę. Chael twierdzi, że jest faworytem, ale ja zamierzam postawić pieniądze na Shoguna.\nTeraz, kiedy Chael zapowiedział powrót do wagi średniej, spotkanie z Wanderleiem znowu jest na celowniku ale panowie będą się musieli dogadać co do kategorii, bo od pewnego czasu obaj skaczą od średniej do półciężkiej i z powrotem.\nwięc na brak pracy nie będzie mogł narzekać 🙂\n29 lipca 2013 22:00\nOn chyba z wykształcenia jest jakimś doradcą inwestycyjnym, czy pracuje/pracował w handlu nieruchomościami.\nPoza tym wszelkie prace w mediach – komentowanie, prowadzenie show, rozmowy itp. Talent mówcy to on ma nieziemski.\n29 lipca 2013 18:21\nmoże trenować innych młodych fighterów,może znaleść pracę w jakimś telewizyjnym show 🙂 jest wiele możliwości…..\n28 lipca 2013 07:59\nCiekawe, czy jeśli faktycznie by Sonnen przegrał to dałby sobie spokój z walczeniem. On ma co robić poza oktagonem…\n27 lipca 2013 23:02\nja takżę liczę na przegraną Chaela……..\n27 lipca 2013 08:39


Beauty of dreams : Nacomi olejek z czarnuszki + maski peel - off = promienna cera. Mój hit :)\nMaska Algowa Przeciwtrądzikowa-olejek z drzewa herbacianego - posiada silne działanie rewitalizujące oraz odmładzające. Idealnie oczyszczają cerę. Doskonałe w pielęgnacji skóry starzejącej się, zwiotczałe. Głęboko stymulują oraz nawilżają komórki skóry.\nINCI: Diatomaceous Earth, Algin, Clacium Sulfate Hydrate, Tetrasodium Pyrophosphate, Salix Alba (Willow) Leaf Extract, Maris Limus Extract (Sea Silt Extract), Melaleuca Alternifolia (Tea Tree) Leaf Oil, Ultramarines, Silica, Menthol, Limonene.\nMaska Algowa Rozjaśniająca - borówka - posiada silne działanie rewitalizujące, odmładzające. Idealnie oczyszczają cerę. Doskonałe w pielęgnacji skóry starzejącej się, zzwiotczałej. Głęboko stymulują oraz nawilżają komórki skóry. Przeciwstarzeniowa.\nBorówka bogata jest w antyocyjany, które wzmacniają\nstrukturę kapilarną naczyń krwionośnych. Dzięki zawartości borówki i witaminy C, maska jest szczególnie polecana dla skóry wrażliwej. Pomaga odzyskać właściwy poziom nawilżenia skóry i chroni ją przed zaczerwienieniami i podrażnieniami.\nZastosowanie: Wlać 60 g wody o temp. 20 C do 20g proszku, mieszać do uzyskania jednolitej masy. Natychmiast nałożyć maskę na skórę. Maska zastyga po kilku minutach. Po 15 min.delikatnie zdjąć maskę zaczynając od szyi. Zabiegi: ok. 2 zabiegów na twarz i szyję\nOLEJ Z CZARNUSZKI 30,50 i 100ml - olej jest najlepszym przeciwutleniaczem, który stabilizuje i chroni nienasycone kwasy tłuszczowe i fosfolipidy wchodzące w skład błon komórkowych przed uszkodzeniem ze strony wolnych rodników. Skóra po systematycznym stosowaniu oleju z czarnuszki odzyskuje elastyczność, następuje szybka regeneracja naskórka. Zapobiega wypadaniu i regeneruje\nkońcówki włosów. Działa antybakteryjnie i zwalcza trądzik.\nRecenzja będzie jedna ponieważ do każdej maseczki dolewam olejek z czarnuszki, który wzmacnia działanie.\nDo niedawna stosowałam zwykłe, gotowe maseczki po których tak naprawdę nie widziałam żadnych efektów. Wszystko zmieniło się, gdy otrzymałam saszetki masek do rozrobienia. Zakochałam się w tej prostej, wygodnej i mega przyjemnej formie. Wsypuję proszek, rozrabiam na oko z wodą lub robię na bazie wody różanej, dolewam olejku mieszam i nakładam pędzlem na twarz, a także na szyję. Całość trzymam 30 minut, ponieważ czuję przyjemne chłodzenie. Moja skóra twarzy odpoczywa, a efekty promiennej cery widać już po ściągnięciu. Warto przed nałożeniem takiej maski wykonać peeling na bazie korundu np wygładzający marki Sylveco. Stosowanie masek w połączeniu z olejkiem i wykonaniem peelingu przed sprawia, że maska uspokaja wszystkie podrażnienia i wypryski skórne. Stają się one mniej widoczne i szybciej się goją. Olej z czarnuszki sprawdza się również na podrażnioną skórę głowy, bezpośrednio na twarz oraz można dodać kilka kropelek do kremu. Minusem olejku jest opakowanie i brak ogranicznika pod nakrętką, dlatego ostatnio wylał mi się :(\nJeśli nie stosowaliście maseczek typu peel-off polecam serdecznie. Przy regularnym stosowaniu wszystkie moje zaczerwienia, naczynka, niedoskonałości stały się bladsze mniej widoczne i z powodzeniem mogę chodzić bez makijażu. Jeśli skończę olejek z czarnuszki spróbuję również innych.\nMaska Algowa Przeciwtrądzikowa-olejek z drzewa herbacianego Cena 22zł Tutaj\nMaska Algowa Rozjaśniająca - borówka Cena 22zł Tutaj\nOlejek z czarnuszki 30ml 17zł tutaj 50ml 29zł tutaj100ml 55zł tutaj\nWięcej o czarnuszce można przeczytać poniżej:\nAutor: gosia wk. o 17:57\nMagdalena Pasek 26 grudnia 2014 18:35\nanna c 26 grudnia 2014 19:00\nbardzo mnie zainteresował ten olej z czarnuszki , do dziś nie wiedziałam ,że można go na tyle sposobów wykorzystać ☺\nKosmetyczne Testowanie 26 grudnia 2014 19:00\nnigdy nie stosowałam produktów tego producenta ;) ale z chęcią wypróbuję\npirelka 26 grudnia 2014 19:25\nMnie zainteresowała maseczka przeciwtrądzikowa.\nW komitywie z życiem 26 grudnia 2014 19:40\nNigdy ich nie miałam, ale chętnie wypróbuję :)\n::MaGic Lov:: 26 grudnia 2014 20:05\nPierwszy raz słyszę o tej maseczce :P i ogólnie o firmie :) wydaje się być ciekawa :)\nAnna PoMężu 26 grudnia 2014 20:18\nMaski bardzo mnie zainteresowały .\nMakeup by ZaWula 26 grudnia 2014 20:39\nDzięki za opinię, była mi bardzo pomocna, nie stosowałam wcześniej kosmetyków tej firmy :)\nEva Pe 26 grudnia 2014 21:43\nNie lubię takich maseczek, które potem trzeba ściągać z twarzy jak jakąś maskę, bo nigdy nie udaje mi się tego zrobić do końca i zawsze zostaje trochę na twarzy i muszę to zmywać, i to się rozmazuje, i wkurza mnie to.\nJustyna Wiśniewska 26 grudnia 2014 21:43\nAlgową bym wypróbowała ;D\nSiostry z przypadku przyjaciółki z wyboru 26 grudnia 2014 21:49\nMaseczki Peel-Off to coś dla mnie,bo nie lubię zmywać ich wodą - wolałabym ściągać całość tak jak opisałaś,więc być może rozejrzę się za nimi w najbliższym czasie :)\nKolorowy świat Magdy 26 grudnia 2014 22:26\nPierwszy raz spotkałam się z tą firmą i tymi maskami oraz olejkiem, muszę kiedyś je wypróbować :)\nGreg and Mika 26 grudnia 2014 23:44\nMaska Algowa Przeciwtrądzikowa-olejek z drzewa herbacianego przydałaby się nam, nie jest droga, może kupimy,\nGibonikowa mama 26 grudnia 2014 23:54\nInteresuje mnie ten olejek z czarnuszki!\nbyCarol 27 grudnia 2014 00:51\nUwielbiam maski peel-off :D Ściąganie ich tak mnie cieszy... xD\nMagdalena N. 27 grudnia 2014 09:36\nKoniecznie muszę zakupić jakąś maskę algową bo u mnie ostatnio tylko glinki królowały :)\n_manekineko_ 27 grudnia 2014 09:59\nLady Cosme 27 grudnia 2014 10:24\nnie znam, ale bardzo mi się podobają te maseczki i są w dobrej cenie. ja polecam na wszelkie problemy z wypryskami olej tamanu. pozdrawiam!\nKarolina W 27 grudnia 2014 11:42\nMaseczkę chętnie bym wypróbowała :)\nMariska 27 grudnia 2014 12:53\nPrzeciwtrądzikowa na pewno by mi się przydała :D\nDonna 27 grudnia 2014 15:49\nnie znam tych masek, wyglądaja na ciekawe, od czasu do czasu też lubie takie sproszkowane maseczki ale stosuje je bardzo rzadko\nBeata Głąb 27 grudnia 2014 16:10\nLubię maski typu peel-off, ale od czasu gdy korzystałam z takiej gotowej Avon (bodajże linia solution) - żadna nie spełniła moich oczekiwań, słabo się złuszczają i słabo oczyszczają, musiałabym wypróbować te z recenzji żeby stwierdzić czy są ok :)\nMarzy mi się taka maska, ale dobrze oczyszczająca (z enzymami i kwasami) i żeby fajnie się ją dawało zdjąć, a nie piprać się z nieskończoną ilością drobnych płatków.\ngosia wk. 27 grudnia 2014 18:35\nTutaj praktycznie wszystko schodzi jednym płatem i nie ma piprania się :D\nTrzeba nałożyć grubą warstwę.\nWeronika Pozłótka 27 grudnia 2014 17:38\nPierwszy raz o niej słyszę, ale chętnie wypróbuję ;) Trafiłam na twojego bloga przez przypadek, ale muszę przyznać, że bardzo mi się tutaj podoba i mam zamiar zaglądać częściej ;) ps. zapraszam na swojego nowopowstałego bloga: http://jewellery-fashion-leisure.blogspot.com/\nKarolina Jastrząb 27 grudnia 2014 20:16\nMam ich krem pod oczy i krem na dzień bardzo je lubię. Maseczki mnie kuszą, ale widzę, że ten olejek to coś dla mnie :) Skuszę się przy najbliższej okazji\nMarzena T 27 grudnia 2014 20:25\nBardzo fajne ma produkty ta firma, nie wiedziałam że poszerzyła asortyment o te maseczki, zaciekawiły mnie :)\nSyla 28 grudnia 2014 00:43\nBardzo fajne produkty, ale chyba nie do mojej mieszanej cery. Aczkolwiek o firmie pierwsze slysze\nKosmetykitomagia Beata 28 grudnia 2014 15:21\nwkuferku 29 grudnia 2014 11:29\nnigdy nie miałam nic z Nacomi - oprócz maseczki w saszetce - ale chyba muszę to zmienić i poznać bliżej :)\nAngelika K 3 stycznia 2015 01:03\nŚwietny sposób na maseczki,w sam raz dla mnie. Na pewno spróbuję. ;)\nwulkan_energii 29 marca 2015 11:59\nOlej z czarnuszki widnieje na mojej wishliście (;.\nWielopokoleniowo 3 26 listopada 2015 10:12\nJa właśnie zaczynam przygodę z tą firmą :-) PS. Obserwuję, żeby byc na bieżąco :-)


Smutne historie miłosne :: Twoja smutna history :: Poszkole.pl\nForum grupy "Smutne historie miłosne"\nTwoja smutna history\nWolfGirl 29-06-2009 13:25\nŻeby was zachęcić opowiem wam jedną. Wydawali się bardzo szczęśliwi(ci o których opowiadam) wydawało sięże nic nie może zniszczyć ich szczęścia. Ale pewnego dnia ona chciała się dowiedzieć czy on naprawdę ją kocha, więc poszła do niego... Pytała: lubisz mnie? Jego odp. Nie... Ona: Myślisz że jestem ładna? On: Nie... Ona: Jestem w twoim sercu? On: Nie... Ona: Gdybym odeszła tęskniłbyś? On: Nie... Chciał powiedzieć coś jeszcze ale ona wybiegła z płaczem z jego domu... Oczy miała tak zapłakane że nie zauważyła nadjeżdżającej ciężarówki. Umarła na miejscu. Nikt nie przewidział że zakończy swoje życie w taki sposób. 2 dni później odbył się jej ppogrzeb. Po pogrzebie wszyscy sie rozeszli, został tylko on. Uklęknoł i zaczął mówić szeptem. Nie lubię cię, tylko kocham. Nie uważam że jesteś ładna, tylko piękna. Nie jesteś w moim sercu, jesteśmoim sercem. Gdybyś odeszła nie tęsknimbył tylko umarł bo nie można przecież żyć bz serca. Wyją kartkęcoś na niej napisał i schował ją do kieszeni. Jego rodzice czekali aż wrói ale wkrótce jego matkaa po niego poszła zobaczyłaa że ma prawie nie wyczówalny puls i wezwała karetkę. Umarł. A ona dopiero w domu przeczytała kartkę, na której było napisane: Była moim sercem a nie można przecież żyć bez serca. KONIEC\nWolfGirl 09-07-2009 14:15\nIppen Shinde Miru? 13-07-2009 20:04\nPiekło łączy miłość [!?]\nSylwia miała problemy z nauką, więc Tomek postanowił jej pomóc, by w przyszłym roku podeszła do matury.\nTomek: Sylwia!! Mówię do Ciebie, czemu mnie nie słuchasz?!\nSylwia: Słucham Cię! Przepraszam, zamyśliłam się!\nTomek: Nic nie szkodzi! Załuważyłem, że niezbyt dobrze radzisz sobie z historią.\nSylwia: Tak wiem o tym! Po prostu w domu nie mam warunków, by się uczyć.\nTomek: Pamiętaj, że gdybyś chciała się wygadać to zawsze możesz na mnie liczyć...\nSylwia: Dziękuje za wsparcie.\nTomek: Może dzisiaj do Ciebie wpadnę po szkole i razem się pouczymy?! Co ty na to?!\nSylwia: Możesz przyjść i możemy się razem pouczyć!\nTomek: Będę o 15.00... przyniosę ciastka:P!\nSylwia: Będę czekała...\nOk. 15 Tomek przyszedł do Sylwii i razem w jej pokoju zaczęli się uczyć... Sylwia co chcilę patrzyła przez okno...\nTomek: Co Ty tak ciąge patrzysz przez to okno?\nSylwia: Patrzę czy nie idzie mój ojciec!!\nTomek: A jak idzie to co?!\nSylwia: A mogę Ci się wygadać?!\nTomek: Oczywiście, słucham!\nSylwia: Mój ojciec po śmiercu mamy zaczął pić i nie wie co robi! Bije mnie, krzyczy i awanturuje o wszytsko!\nTomek: Nie możesz tak żyć... musisz mu się w końcu sprzeciwić...\nSylwia: Nie wiem jak, on jest za silny...\nTomek: Najlepiej tak jak ja sprzeciwiłem się swojemu ojcu!!\nSylwia: Jak to?! Nie rozumiem!!\nTomek: Więc słuchaj! U mnie w domu istanieje podobna sytułacja jak i u Ciebie! Mój ojczym po śmierci mej matki zaczął pić... więc przygarneła mnie babcia, lecz ona umarła i musiałem wrócić do ojczyma. A wtedy było jeszcze gorzej... pił, bił mnie, sprowadzał podejrzanych typów do domu, a nawet kazał mi nieraz spać na podwórku!! Sprzeciwiłem mu się i powiedziałem, że ja tak dłużej nie wytrzymam!! Wyprowadziłem się do kolegi... lecz ojciec mnie znalał... gdy wracałem z nim do domu był pijany, zaczął mnie szarpać, krzyczeć i nie załuważając jadącego samochodu popchnął mnie, a ja jego i niechcący potrącił go, a on tego nie przeżył... teraz mieszkam sam, w domu po babci!\nSylwia: Nie wiedziałam, że miałeś taki sam horror w domu! Przepraszam!\nTomek: Nic nie szkodzi... Zamieszkaj ze mną!\nSylwia: Bardzo bym chciała, ale muszę pilnować ojca! jaki jest taki jest, ale go kocham!\nTomek: Ale pamiętaj, że zawsze możesz na mnie liczyć i... Kocham Cię!\nNagle wchodzi ojciec i zaczyna szarpać dziewczynę... Tomek stanął w jej obrobie, a ojciec powiedział:\nOjciec: Co Ty robisz smarkaczu!? Wypier***** z tąd!\nTomek: Jak ja wyjdę ona razem ze mną!!\nSylwia: Ale ja nie mogę go zostawić!\nTomek: Możesz go zostawić... zrozumie co stracił!!\nSylwia: OK... ucieknijmy!\nSylwia zamieszkała z Tomkiem... Kilka dni później ojciec przyszedł pod jej szkołę, by ją przeprosić...\nOjciec: Córeczko! Ja Cię przepraszam! Poszedłem się zapisać do AA! To mi pomorze! Napewno!\nSylwia: Ja Ci nie wierzę! Ty nigdy niczego nie zrobisz, żeby było dobrze!\nOjciec: Wróć do domu!\nSylwia: Nie wrócę do domu... nie chcę znów mieć piekła... Przepraszam!!\nSylwia: Tato, zawdzięczam Tomkowi bardzo dużo i kocham go...\nOjciec: A będziesz mnie odwiedzać?!\nSylwia: Oczywiście... A Ty nas?!\nOjciec: Tak córeczko...\nKilka miesięcy później Tomek poprosił Sylwię o rękę... odbył się ślub i wesele... ojciec przestał pić i zamieszkał blisko nich... został szczęśliwym dziadkiem...\nIppen Shinde Miru? 13-07-2009 20:05\nKoniec roku 2006, 30. grudzień – dobry czas na podsumowanie wszystkiego, co się w nim wydarzyło. A trochę tego było…\nRozpoczęłam go na Sylwku, w klubie, razem z kumpelami. Nie było najgorzej, ale zawsze mogłoby być lepiej.\nO 24:00 życzenia, szampan, sztuczne ognie… Ale też i brak kogoś, kto zajmowałby honorowe miejsce w moim serduchu, brak prawdziwej miłości i nadzieja na… zmianę tego stanu.\nPóźniej było zaproszenie od kumpla na 100-dniówkę. Odmówiłam. Sama nie wiem tak naprawdę czemu, może lepiej byłoby gdybym tam poszła…\n28. stycznia - to bardzo ważna dla mnie data.\nWybrałam się, jak co sobotę na dyskotekę z kumpelami. Świetna impreza, bawiłam się jak nigdy. Właśnie wtedy poznałam Ciebie.\nStałeś z kumplami, patrzyłeś się, uśmiechałeś. Podeszłam do Ciebie. Pogadaliśmy sobie, później wymieniliśmy się numerami telefonów, słodkie buzi na pożegnanie, bo disco się skończyło.\nOd tego dnia, z godziny na godzinę moje życie nieustannie się zmieniało. Następnego dnia, po tej dyskotece, odezwałeś się. Cieszyłam się, bo mi się spodobałeś. Od tej pory, zaczęliśmy się spotykać. Z czasem coraz częściej, mimo dzielących nas kilometrów. To były cudowne spotkania.\nByły też gorsze chwile – rozstanie rodziców, choroba mojej mamy, depresja…\nNie spotykaliśmy się dwa tygodnie, nie mogłam. Mama mnie potrzebowała, musiałam być przy niej. Ty wspierałeś mnie jak nikt. Gdyby nie Ty, nie wiem czy bym sobie poradziła. Żyłam od weekendu do weekendu, od piątku do piątku. Czasem tylko spotykaliśmy się w tygodniu. Ty – szkoła, matura. Ja – pierwsza klasa LO.\nZakochałam się, nie wiedziałam, że można aż tak. Moje uczucie do Ciebie było tak mocne, że przetrwałoby wiele. Ty mnie też kochałeś, wierzyłam w to, widziałam to w Twoich oczach. Twoich ślicznych oczach, w których tonęłam za każdym razem, kiedy w nie spojrzałam. Wystarczało to, że objąłeś mnie swoimi mocnymi ramionami, w których często chciałam się chować i już znikały wszystkie troski i problemy. Dzięki Tobie… Kochałam zapach Twoich perfum i wszystko, co się z Tobą wiązało.\n3. maj – pierwsza poważna kłótnia.\nPoszło o to, że byłam sama na dyskotece, z kumpelami…\nWypłakiwałam się tego wieczora w Twoją białą koszulkę, ale połączyły się nasze usta w gorącym pocałunku i wszystko mi wybaczyłeś. Znów było cudownie.\nPóźniej Twoja matura. Tak bardzo wierzyłam, starałam podtrzymać Cię na duchu i udało się. W maju był nasz pierwszy raz, u Ciebie w sypialni… Pamiętasz jeszcze??? Z każdym następnym razem było mi z Tobą coraz lepiej…\nW szkole, starałam się, ale nie było najlepiej. Ty mnie wspierałeś, motywowałeś do nauki. Kolejna Twoja zasługa. Skończyłam tę klasę, ale jednak postanowiłam zmienić szkołę.\nNa trzy tygodnie wyjechałam do taty i brata do Hiszpanii. To były najdłuższe 3 tygodnie w moim życiu. Jednak udało się nam przetrwać tę rozłąkę. Później znów było cudownie. Pamiętasz jak chodziliśmy na długie romantyczne spacery nad wodą? Długie noce, rozmowy, wspólne oglądanie filmów... Poznałeś moją rodzinę, wszyscy byli Tobą zachwyceni, ja się z tego bardzo cieszyłam.\nTak minęły nam wakacje. Zaczęłam 2. klasę w LP. Znów mnie motywowałeś do nauki, a ja… starałam się dla Ciebie.\n13. – pechowy dzień.\n13. października powiedziałeś mi, że lepiej będzie jak zerwiemy, że chcesz wyjechać i nie chcesz mnie później bardziej zranić. Płakałeś wtedy razem ze mną… Powiedziałeś, że kochasz, ale nie chcesz mnie tu zostawiać, nie chcesz związku na taką odległość :(\nTa rozmowa była długa i męcząca, ale znowu postanowiliśmy, że zostaniemy ze sobą. Łzy i uśmiech jednej nocy – dla Ciebie. Cieszyłam się, że to wszystko już się ułożyło, bo nie wyobrażałam sobie życia bez Ciebie. Znów byłeś dla mnie całym światem, znów słyszałam „Kocham Cię”, znów całowałeś, przytulałeś, dotykałeś, po prostu kochałeś.\n28. październik – mój półmetek.\nMoja sukienka tak bardzo Ci się podobała, mój makijaż i fryzura także. Mówiłeś "Kotku, kocham te loczki". Poznałeś wtedy moich znajomyc\nIppen Shinde Miru? 13-07-2009 20:06\nh, oni także byli Tobą zachwyceni, szczególnie kumpele. Bawiliśmy się tak dobrze, cudnie mi się z Tobą tańczyło. Ale pod koniec, jakby coś się zmieniło, odwiozłeś mnie do domu i nie wszedłeś, wykręciłeś się godziną. To był dla mnie zły znak. Następnego dnia, Twój kumpel miał urodziny, nie spotkaliśmy się. Jednak zapewniałeś „Kwiatuszku, wiesz, że jesteś dla mnie najważniejsza…”. Właśnie, „kwiatuszku” tak najczęściej do mnie mówiłeś. Ty byłeś moim „misiem”, „tygryskiem”, byłeś moim mężczyzną…\nTydzień minął, zbliżał się piątek, napisałeś, że zepsuł Ci się samochód. W ten weekend nie spotkaliśmy się. Płakałam, czułam, że coś się wypala, ale Ty pisałeś „Kocham Cię, wybacz, to nie moja wina”.\nNa tygodniu też się nie spotkaliśmy, bo oddałeś samochód do naprawy, odebrałeś w czwartek, spotkaliśmy się więc w piątek. Było jakoś dziwnie, oglądaliśmy film, przytuliłeś mnie, ale jakoś inaczej. Nie pocałowałeś mnie już, byłeś przeziębiony, mówiłeś, że to dlatego, bo nie chcesz mnie zarazić. Wierzyłam, ale w głębi duszy czułam, że coś jest nie tak. Pojechałeś do domu, płakałam, bałam się…\n11.październik 2006 – najgorsza data w moim życiu…\nZerwałeś. Tłumaczyłeś się wyjazdem, ale dla mnie świat się zawalił, nie było Ciebie, nie chciałam, nie mogłam sobie tego wyobrazić… Płakałam cały dzień. Serce bolało tak bardzo... :(\n10 miesięcy razem, a Ty zerwałeś! ;(\nSpotkaliśmy się dzień później. Przytuliłeś, przeprosiłeś, ale powiedziałeś, że tak będzie dla mnie lepiej, że nie chcesz mnie bardziej ranić. Płakałam. Później wspominaliśmy, śmialiśmy się, a kiedy znów pojechałeś, ja ponownie płakałam, jak nigdy wcześniej…\nSpałam wtedy może godzinę, dwie… Od tego czasu mój świat stracił wszystkie kolory, życie nie ma już sensu, mimo tego, że mam dopiero 17 lat… Ja już nie cieszę się z weekendów.\nNie cieszę się z niczego, bo nic już nie ma sensu, nie ma Ciebie. Czasem mam takie dni, że nie chce nawet podnosić się z łóżka, no bo po co?\nKiedyś leżałeś przy mnie na tym łóżku… Pamiętasz jak zasypialiśmy i budziliśmy się obok siebie? :( A tak nagle, to się skończyło. Boję się zostawać sama, bo mam 1000 głupich myśli na sekundę. Dobrze, że mam przyjaciół, którzy mnie wspierają, chociaż czasem nawet to nie pomaga. 50 dni bez Ciebie, z dnia na dzień coraz bardziej boli, jest coraz gorzej.\nCiągle utrzymujemy kontakt. SMS-ujemy codziennie, tylko nie ma już „kotku”, „kwiatuszku”, „księżniczko”, nie ma już „Kocham Cię”, bo nie ma już NAS.\nTeraz jestem JA i TY, chociaż wolałabym żeby mnie tu nie było… :(\nJutro Sylwester, a ja zostaję w domu, bo nie mam sił wychodzić. Nie chcę, nie widzę w tym wszystkim sensu :(\nBO BEZ CIEBIE JUŻ NIC NIE MA SENSU!!! :(\nCiągle jednak mam nadzieję, głupia jestem, wiem… Przecież nie wrócisz do mnie, a może jednak? Teraz tylko ta nadzieja trzyma mnie przy życiu…\nKocham Cię M. :*:*:*\nProszę, wróć do mnie… Ciągle na Ciebie czekam :(\nIppen Shinde Miru? 13-07-2009 20:28\ncudowna ta twoja historia...\nNa you tube są bardzo wzruszające- smutne historie, ale nie chce mi się pisac...\nPotem może wyślę link ;)\nIppen Shinde Miru? 13-07-2009 20:37\npłakałam gdy to czytałam :(\nusunięty 06-09-2009 10:14\nPewnego razu chłopak i jego dziewczyna jechali na motorze około 200 km na godzinę.\nDziewczyna: Zwolnij, boje się.\nChłopak: Nie bój się jest fajna zabawa...\nDziewczyna: Proszę zrobię wszystko jak zwolnisz.\nChłopak: Dobrze, przytul mnie bardzo mocno.\nDziewczyna: Okey, ale zwolnij (Dziewczyna go przytuliła)\nChłopak: Czy mogłabyś ściągnąć mój kask bo mi przeszkadza i\nzałożyć na siebie\nDziewczyna: Dobrze (Dziewczyna zdjęła kask z jego głowy i włożyła na siebie)\nChłopak: A teraz mnie pocałuj i powiedz że mnie kochasz.\nDziewczyna: Kocham Cię. (Dziewczyna pocałowała go)\nNastępnego dnia w gazecie: W wczorajszym wypadku dwuosobowym który się wydarzył w mieście zginęła jedna osoba, okazało się że kierowca motoru, w połowie drogi dowiedział się ze jego hamulce nie działają, a więc dał\nswojej dziewczynie kask i kazał jej powiedzieć że go kocha i poczuć ostatni pocałunek po czym oddał swoje życie dla niej.\nstraszna ale świetna historia\nusunięty 07-10-2009 20:28\nTo ja wam teraz dopiero opowiem prwadziwą historię\nMagda była śliczną szczupłą,dłudo włosą brunetką.Była dyskoteka.Przy drzwiach stali wysocy,wysportowani chłopcy(16-19 lat)Dziewczyna w krótkiej mini,bluzce z dekoldem i\nwysokich obcasach chciała wejść,ale jeden z chłopaków powiedział:\n-Hej laleczko!Może z nami zostaniesz z nami będzie ci fajnie...-\n-A jak bardzo ładnie poprosimy?-\n-Jak ładnie poprosicie to może...-\n-No dobra... Po czym chłopak stojący naj bliżej chwycił ją za pupę:\n-EJ!Co ty robisz gościu?-\n-Aco przeszkadza ci to?-\n-Szkoda masz taką fajną dupeczkę...-\n-Przestań! I wyrwała się wchodząc na salę.\nNa stępnego dnia po imprezie obudziła się w samej bieliźnie obok jakiegoś chłopaka\nteż w samej bieliźnie!\nPotem gdzieś tak po ósmej wyszła i wszyscy chłopcy zaczeli do niej wołać:\nHej laska!Mi też swoją dupeczkę wsadzisz pomiędzy nogi??\nOna przerażona nie wiedziała co ma powiedzieć...\nNagle jeden z chłopaków podszedł do niej i spytał jak będzie się nazywać nasze dziecko??\nOna już całkowicie przerażona pobiegła w japonkach najszybciej jak mogła w kierunku sklepu.Niestety przewróciła się i wpadła pod samochód.\nForum grupy "Smutne historie miłosne"\t(17)\nStrona główna grup\nTy w grupie "Smutne historie miłosne"\nWpisz w poniższe okienko nazwę grupy którą chcesz znaleźć


POŚCIEL z kory BAWEŁNIANA 140x200 różne wzory Gdańsk Orunia - Św. Wojciech - Lipce • OLX.pl\nPOŚCIEL z kory BAWEŁNIANA 140x200 różne wzory\nZapraszamy do naszego salonu w Gdańsku .\nPOŚCIEL Z KORY BAWEŁNIANA160x200 CM + 2x 70x80\n- poszewka na kołdrę 140/200\n- poszewka na poduszkę 70/80\nPo dokonaniu zakupu wskaż model pościeli, który mamy wysłać.\nPościel z kory wykonana jest z najwyższej 100% bawełny. Pościel jest bardzo praktyczna gdyż nie wymaga prasowania. Jest trwała, miła i przyjemna w dotyku. Komplety pościeli z kory posiadają świetnie utrwalone kolory, a rozmiar pościeli pozostaje bez zmian w trakcie długiego użytkowania. Komplety pościeli z kory są doskonałym pomysłem na każdą okazję!\nW cenę kompletu nie wchodzą poduszki dekoracyjne.\nID ogłoszenia: 641869479


W świecie hodowców, miłośników i obrońców zwierząt są niektóre słowa, które wywołują wzmożone emocje, jednym z takich słów jest „Pseudohodowla”.\nZacznijmy od początku. Czym jest Pseudohodowla? Termin ten został przyjęty, jako określenie miejsc, gdzie rozmnaża się masowo zwierzęta domowe, głównie psy i koty. Cechą charakterystyczną jest jednak brak opieki weterynaryjnej i odpowiednich warunków do przetrzymywania zwierząt.\nPseudohodowle funkcjonują jedynie dla zysku. Napędza je moda na wybrane rasy. Gdy popyt rośnie, a ludzie nie chcą wydawać dużo pieniędzy, by cieszyć się zwierzęciem wymarzonej rasy, na rynku pojawiają się „tanie pieski”. Niby takie same jak w dwa razy droższym ogłoszeniu, ale czy na pewno zdrowe?\nNależy pamiętać, że pieniądze zaoszczędzone przy zakupie zwierzęcia z pseudohodowli nie zostaną w kieszeni na długo. Takie szczenięta nie mają podstawowych badań i szczepień. Ich matki często krzyżowane są ze swoim rodzeństwem, przez co w późniejszych latach wychodzi wiele wad genetycznych. Leczenie choć jednej z nich to często wydatek rzędu kilku tysięcy złotych.\nJeśli przez przypadek natraficie na pseudohodowlę powinniście to zgłosić policji lub Towarzystwu Opieki nad Zwierzętami. W Polsce od stycznia 2012 roku obowiązuje nowelizacja ustawy o ochronie zwierząt, wedle której rozmnażanie psów i kotów w celach handlowych jest zabronione (z wyłączeniem rejestrowanych hodowli).\nJak możemy zatem zmniejszyć ryzyko nabycia psa z pseudohodowli?\nPo pierwsze, zawsze należy sprawdzać czy zwierzę posiada rodowód FCI (Międzynarodowej Federacji Kynologicznej), tym samym pochodzi z zarejestrowanej hodowli, działającej w pełni legalnie a zwierzęta mają odpowiednią opiekę i badania.\n- W Polsce działa mnóstwo innych organizacji, klubów, instytucji i stowarzyszeń, które z prawdziwym związkiem kynologicznym nie mają nic wspólnego, choć one również wydają swoje dokumenty. Nie są jednak objęte żadnymi realnymi wymogami opieki nad zwierzęciem czy kontroli weterynaryjnej!\nPo drugie, przed kupnem, poproś o okazanie rodowodu matki szczeniaka oraz wpisu hodowli do ZKWP. Możesz też zapytać o to bezpośrednio w ZKWP, tego typu dokumenty są jawne.\nPonadto, wypytaj właścicieli o stan zdrowia suczki, ile miała wcześniej miotów i jak znosiła ciążę.\n- Istotną informacją dla osób dbających o zdrowie psów może być fakt, że w rejestrowanych hodowlach, suka powinna urodzić do kilka miotów w całym swoim życiu, podczas gdy w pseuohodowlach zachodzi w ciążę przy każdej cieczce, co poważnie „eksploatuje” i nadwyręża takie zwierzę.\nWięcej informacji o tym, jak kupić psa rasowego znajdziesz tutaj (i tutaj link do nowego artykuły, który jest poniżej)


Wynajmę punkt usługowy: Kraków Grzegórzki , ulica Pilotów, 89 m2, 6399 PLN - Domiporta.pl\nLokal użytkowy 88,88 m2, Kraków, Grzegórzki, Pilotów\n6 399 zł 72 zł/m2\nLokal użytkowy na wynajem Kraków, Grzegórzki, Pilotów - 88,88 m2\n72 zł/m2 6 399 zł\nBudynek biurowy BENACO z parterem handlowo-usługowym to nowoczesny obiekt klasy A, zlokalizowany w Śródmieściu Krakowa, wyposażony w recepcję i całodobową ochronę, klimatyzację, windy, garaż podziemny, parking dla rowerów i miejsca parkingowe przed głównym wejściem. Lokale handlowo-usługowe na parterze są łatwo dostępne dla klientów dzięki własnym wejściom z zewnątrz budynku. Frontowe witryny, doskonale widoczne z ul. Pilotów i zlokalizowane w bezpośrednim sąsiedztwie przystanku autobusowego, przyciągną uwagę przechodniów. WARUNKI NAJMU: czynsz bazowy: 72 PLN netto /1m2 współczynnik powierzchni wspólnych budynku: 6,19% czynsz bazowy miesięczny: 6795 PLN netto opłata eksploatacyjna: ok. 16.20 PLN netto /1m2WARUNKI NAJMU: czynsz bazowy: 72 PLN netto /1m2 współczynnik powierzchni wspólnych budynku: 6,19% czynsz bazowy miesięczny: 6795 PLN netto opłata eksploatacyjna: ok. 16.20 PLN netto /1m2 LOKAL DOSTĘPNY OD ZARAZ. W celu uzyskania dodatkowych informacji o BENACO zapraszamy do kontaktu z Leach&Lang Property Consultants. Niniejsze ogłoszenie jest wyłącznie informacją handlową i nie stanowi oferty w rozumieniu Kodeksu Cywilnego. Więcej podobnych ofert na stronie internetowej www.leachandlang.pl - zapraszamy!\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Lokal użytkowy Grzegórzki, Pilotów Powierzchnia: 88,88 m2 Cena: 6 399 PLN Proszę o kontakt\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Lokal użytkowy Grzegórzki, Pilotów Powierzchnia: 88,88 m2 Cena: 6 399 PLN Proszę o kontakt


Jak Rozwinąć Instagram? Mój Nowy Ebook | Aśka Rzeźnik (wcześniej Mortycja.com)\nPosted on 29 maja 2020 29 maja 2020\nJak rozwinąć Instagram? Jak przyciągnąć nowych followersów? I wreszcie jak realizować swoje cele dzięki tej platformie? Jak to z sukcesem robię JA? O tym właśnie przeczytacie w moim nowym ebooku “Instagram Bez Tajemnic”.\nNa początek szczegóły i szczególiki, które mogą Was najbardziej zainteresować:\nnie ma formy papierowej, jest to ebook w formacie PDF (otworzysz na komputerze i smartfonie)\nebook jest zaprojektowany tak, aby był przyjazny drukowaniu (polecam to zrobić!)\n147 stron, same konkrety, ale prosty język\nbonusy – 4 wywiady ze specjalistkami + listy hasztagów\ncena regularna to 99 zł, ale obecnie w sklepie masz 15 zł obniżki, a kolejne 15 zł rabatu otrzymasz zapisując się na listę zainteresowanych (czyli w sumie 30 zł zniżki)\nEbook “Instagram Bez Tajemnic” – Q&A\nCzym “Instagram Bez Tajemnic” różni się od pozostałych ebooków o Instagramie?\nŚcieżka odbiorcy. Wejdziesz w buty swojego odbiorcy i spojrzysz na swój profil jego oczami, a ebook poprowadzi Cię przez ten cały proces krok po kroku.\nTo jest ebook DO PRACY. To nie jest kolejny ebook, który przeczytasz, pokiwasz głową, że dużo w nim prawdy i zaraz zapomnisz. Ebook jest zaprojektowany tak, by go wydrukować i po trochu z nich pracować. Znajdziesz tu zadania do wypełnienia i miejsce na notatki.\nMoja historia. Chcesz dowiedzieć się, jak krok po kroku rozwinęłam Instagram od 0 do 57 000 followersów? Studium przypadku IG Weganizujemy to ogrom praktycznej wiedzy.\nPost udostępniony przez Aśka Rzeźnik #InstaPorady (@askarzeznik) Maj 26, 2020 o 11:30 PDT\nSkąd tyle wiesz o Instagramie, że napisałaś o tym ebooka? Jakie masz kompetencje?\nUwielbiam się uczyć – nie tylko w teorii, ale też, a nawet przede wszystkim, w praktyce. Zakładając Instagram Weganizujemy (Polskę) nic nie wiedziałam o mediach społecznościowych, wszystkiego musiałam się nauczyć i robiłam to czytając ebooki i książki innych, podglądając lepszych od siebie, oraz oczywiście wypróbowując wszystko w praktyce, i jeszcze dodając sporo od siebie. Nadal nie uważam się za mistrza Instagramu, ale ciężko mnie w tym temacie zaskoczyć, dlatego dzielę się swoją wiedzą i doświadczeniem.\nCo więcej, ten IG jest moim głównym narzędziem sprzedażowym, poniżej screenshot z Google Analytics z lutego 2020.\nTo jest tylko wycinek, ale jak klikniecie w niego, to zobaczycie cały screenshot (oczywiście wciąż z zamazaną większością danych).\nDla osób, które chcą rozwinąć swój Instagram i zdobyć nowych odbiorców, których zainteresują ich treści.\nDla wszystkich, którzy uważają, że ich konto stoi w miejscu.\nDla tych, którzy mają już skrawki wiedzy, ale nie potrafią ich poukładać i przełożyć na praktykę.\nCzy mogę przeczytać fragment za darmo?\nTak, oczywiście. Zapisz się na listę zainteresowanych, a od razu otrzymasz jeden rozdział gratis.\nCo dzięki niemu osiągnę? Czego się nauczę?\nDowiesz się, jak zadbać o swoje insta konto, by robiło dobre pierwsze wrażenie, i co zrobić, by przyciągnąć nowych odbiorców, którzy będą zainteresowani twoimi treściami i zostaną z Tobą na dłużej.\nOczywiście samo przeczytanie tego ebooka NIC Ci nie da. Albo niewiele. Musisz jeszcze z nim pracować, a to wymaga czasu.\nAle obiecuję, że jeśli będziesz pracować z tym, czego się z ebooka “Instagram Bez Tajemnic” nauczysz, to będziesz widzieć efekty – będziesz realizować swoje insta cele.\nTo zależy i od pracy, którą włożysz w rozwój swojego konta i przełożenie wiedzy wyniesionej z ebooka na praktykę, i od specyfiki twojej branży i grupy odbiorczej (niektóre tematy łatwiej przyciągają i przywiązują nowych odbiorców, inne trudniej).\nCzy gdzieś mogę przeczytać opinie innych na temat ebooka?\nJasne, ebook był sprzedawany już od marca w przedsprzedaży i pierwsze Klientki dostawały fragmenty po kawałku, więc na stronie produktu w sklepie możesz przeczytać już pierwsze opinie. Wstawiam je też poniżej.\nCzy udzielasz indywidualnych konsultacji na temat rozwoju Instagramu?\nTak, ale to oferta limitowana (ilościowo i czasowo). W tym momencie możesz wykupić zestaw ebook + audyt + indywidualna konsultacja, ale wkrótce (w czerwcu) ta opcja zniknie, bo idę na 3-miesięczny urlop.\nCzy mogę złożyć zamówienie teraz i skorzystać z niższej ceny, ale zapłacić po wypłacie?\nJasne, że tak. Wystarczy w opcjach płatności wybrać “płatności online”, a następnie “Mam konto w innym banku” i zapisać sobie dane do przelewu. Masz 7 dni, aby opłacić zamówienie.


Zasady rekrutacji uczniów do szkoły - Szkoła Podstawowa im. gen. Józefa Bema w Suszu\nDO PUBLICZNEJ SZEŚCIOLETNIEJ SZKOŁY\nPODSTAWOWEJ IM. GEN. JÓZEFA BEMA W SUSZU\nustawa z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (tekst jednolity - Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.),\nustawa z dnia 6 grudnia 2013 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014r., poz.7),\nrozporządzenia MENiS z dnia 20 lutego 2004 r. w sprawie warunków i trybu przyjmowania uczniów do szkół publicznych oraz przechodzenia z jednych typów szkół do innych (Dz. U. z 2004r. Nr 26, poz.232 z późn. zm.).\nPrzyjmowanie kart zgłoszeń i wniosków do klasy pierwszej odbywa się od 1 marca do 31 marca każdego roku.\nObowiązek szkolny w roku szkolnym 2014/2015 dotyczy dzieci 7 letnich (rocznik 2007) oraz dzieci 6 letnich (urodzonych od 1 stycznia do 30 czerwca 2008 r.).\nW roku szkolnym 2014/2015, na wniosek rodziców, obowiązkiem szkolnym może być objęte dziecko, które w tym roku kończy 6 lat (urodzone od 1 lipca do 31 grudnia 2008 r.) i było objęte wychowaniem przedszkolnym w roku 2013/2014.\nDo szkoły przyjmuje się z urzędu dzieci zamieszkałe w obwodzie szkoły na podstawie wypełnionego przez rodziców lub prawnych opiekunów dziecka druku „Karta zgłoszenia dziecka do szkoły”.\nDzieci zamieszkałe poza obwodem szkoły przyjmuje się do szkoły jedynie w przypadku, gdy placówka dysponuje wolnymi miejscami, na podstawie wypełnionego przez rodziców lub prawnych opiekunów dziecka druku „Wniosek o przyjęcie dziecka do szkoły spoza obwodu szkoły”. Dziecko przyjęte spoza obwodu nie może spowodować otwarcia nowej klasy.\na) w szkole obowiązek szkolny spełnia rodzeństwo dziecka (5 pkt),\nb) miejsce pracy rodziców znajduje się w pobliżu szkoły (4 pkt),\nc) w obwodzie szkoły zamieszkują krewni dziecka (babcia, dziadek, itp) wspierający rodziców (opiekunów prawnych) w zapewnieniu mu należytej opieki (3 pkt),\nd) droga dziecka do szkoły jest krótsza niż do szkoły obwodowej (2 pkt),\ne) dzieci pracowników szkoły (1 pkt).\nW przypadku wolnych miejsc, jeżeli kandydaci nie spełniają żadnego z kryteriów określonych w punkcie 3, decyduje data złożenia wniosku.\nDruki: „Karta zgłoszenia dziecka do szkoły” lub „Wniosek o przyjęcie dziecka do szkoły” można dostać w sekretariacie szkoły oraz pobrać ze strony internetowej szkoły.\nWypełnione druki należy złożyć w sekretariacie wybranej szkoły do 31 marca danego roku.\nCelem przeprowadzenia rekrutacji dyrektor powołuje komisję w składzie:\nnauczyciele klas I-III , sekretarz szkoły (komisja składa się z minimum 3 osób).\nO wynikach rekrutacji do klasy pierwszej rodzice dziecka zostają poinformowani po zakończeniu rekrutacji, nie później niż do 31 maja..


– Siedziałem obok Charliego Wattsa z Rolling Stonsów i jego żony, i licytowaliśmy konie w Janowie Podlaskim. To było 30 lat temu, ale takich chwil się nie zapomina – mówi Adam Siałkowski, rolnik z Grabowca. Nie wygląda na rolnika – długie do ramion włosy, kowbojski kapelusz na głowie wskazują, że ich właściciel to postać złożona.\n– Formalnie to jestem rolnikiem, mam 6 hektarów ziemi, płacę KRUS i hoduję konie. Ta ziemia to łąki i pastwiska, chodzą po nich konie. Dzięki temu nie muszę stosować żadnych sztucznych nawozów. Konie oddają do gleby to, co z niej pobrały – takie cudowne perpetuum mobile. Teraz mam 9 koni sportowych, hucuła i kucyka.\nKucyk jakby słyszał, że o nim mówimy – podchodzi do ogrodzenia. – To Bobik, ma już 12 lat, córki na nim jeździły. Teraz Bobik jest na zasłużonej emeryturze, a córki przesiadły się na większe konie. Ja też ujeżdżam konie, to moja pasja od wczesnej młodości. W latach 70. jeździłem w Toruńskim Ludowym Klubie Jeździeckim. Do dzisiaj jestem prezesem tego klubu. Dość szybko dorobiłem się własnych koni, ale nie mając własnej stajni – korzystałem z hoteli dla koni. Kiedy trzydzieści lat temu zakupiłem gospodarstwo w Grabowcu, miałem miejsce na postawienie własnej stajni. Wybudowałem duży budynek stylizowany na stajni XIX-wiecznej. Prowadzę w niej profesjonalną hodowlę. Młode konie są ujeżdżane i sprzedawane. Znajdują nabywców na wszystkich kontynentach – moje konie zakupiła reprezentacja olimpijska Australii, trafiły też do stajni szejków w Kuwejcie.\nDom hodowcy koni z jednej strony graniczy z lasem, a z pozostałych otoczony jest łąkami. Na podwórzu rośnie wielka lipa, w koronie której wiewiórki uwiły sobie gniazdo. Na pniu przymocowana jest siatka pod kątem prostym uniemożliwiająca drapieżnikom wejście na drzewo. – Nasze koty nie są w stanie sforsować tej przeszkody, a dla wiewiórek to żaden problem. W zeszłym roku mieliśmy tu siedem małych rudych kitek. Ciężko było je policzyć, bo były w ciągłym ruchu.\nGospodarz zaprasza nas do swojego domu. W środku w oczy rzucają się wiszące obrazy i wszechobecne puchary i statuetki koni skaczących przez przeszkody. To nagrody sportowe córki pana Adama – Józefiny. – Najcenniejsze to mistrzostwo Polski kobiet – informuje gospodarz. – W gospodarstwie, które kupiłem, budynki nie nadawały się do renowacji, dlatego postawiłem nowy dom w typie kanadyjskim – z drewnianą konstrukcją wypełnioną gipsem. Tu mieszkam i tworzę.\nW obrazach pana Adama widać zafascynowanie końmi. Bije z nich światło i radość życia. Na jednym z obrazów zatytułowanym „Zaloty” dwa konie zbliżają się do siebie, a ich łabędzie szyje wyginają się na kształt serca. Widać, że autor jest bacznym obserwatorem i potrafi uchwycić chwilę.\n– Jako malarz debiutowałem wystawą obrazów w 1985 roku w Wiedniu, od tego czasu takich wystaw miałem multum, nie tylko w Europie, ale nawet w Australii. Dzisiaj moje prace wiszą w galerii Związku Polskich Artystów Plastyków w Toruniu. Ciężko jest zaszufladkować moje malarstwo, jest eklektyczne – zawiera w sobie koloryzm, mistycyzm i wizjonerstwo. Czuję się artystą niezależnym; nie tylko maluję, projektuję też tkaniny, loga i biżuterię. Czasem myślę, czy jestem malarzem, koniarzem czy jeszcze kimś innym. Nie wiem. Wiem, że wszystko co robię, kręci się wokół moich ukochanych koni, a jak pędzę na jednym z nich przez pola, to ja i koń jesteśmy jedno...


symulator rodeo | Extreme-Club\nSymulator rodeo to bardzo popularna zabawa szczególnie na wszelkiego rodzaju piknikach i wieczorach aranżowanych w stylu westernowym. Kowboj wsiada na wielkiego mechanicznie sterowanego byka, który jest otoczony wielką dmuchana poduchą. Zabawa podobnie jak na tradycyjnym RODEO wygrywa osoba, która najdłużej się utrzyma na grzbiecie byka. Doskonała zabawa zarówno dla osoby ujeżdżającej byka jak i osób oglądających całe widowisko. „Byk” ma kilka poziomów trudności przez co mogą go ujeżdżać wszyscy od najmłodszych do najstarszych.\nPoza Symulatorem Rodeo polecamy także inne urządzenia piknikowe takie jak:


15.11.2016 r. Kielce, Lubliniec\nKraków Młynówka – Kraków Gł. – Tunel – Kielce – Częstochowa – Lubliniec – Katowice – Gliwice – Katowice – Kraków Mydlniki\n[485 km / 9 pociągów]\nAKAPITBudzik nastawiony na 7:00 odzywa się punktualnie. Za oknem słońce właśnie wstaje, ale chyba mu się za bardzo nie chce, podobnie zresztą jak mnie, bo na termometrze widnieje -6 stopni, a dookoła wszystko spowija gęsta mgła – zmora krakowskiego lotniska. Kanapki przygotowane wieczorem czekają już gotowe w lodówce, pozostaje tylko napełnić termos, zjeść śniadanie i ruszać w drogę. Miejskim autobusem jadę na przystanek Szybkiej Kolei Aglomeracyjnej Kraków Młynówka na trasie z balickiego lotniska do Wieliczki. Ta linia zdobyła sobie popularność i serca Krakowian. Prócz mnie na pociąg czeka tu jeszcze 8 osób. Mgła w międzyczasie się rozwiała, ale pozostał po niej wyraźny ślad w postaci srebrzącego się w słonecznych promieniach szronu pokrywającego wszystko dookoła drobnymi\nlodowymi igiełkami. Po kilku minutach nadjeżdża Acatus* Kolei Małopolskich. Nim to właśnie pojadę do Dworca Głównego. Podbijam u konduktora RegioKarnet* i zajmuję miejsce. Podróż trwa około 10 minut, po których to wysiadam na peronie nr 1 krakowskiego dworca. Mam pół godziny do odjazdu kolejnego pociągu. Tradycyjnie rozglądam się po peronach, a raczej po leżących u ich stóp torach. Prócz jednej odpoczywającej siódemki* zauważam lokomotywę EP09* w okazjonalnym malowaniu na 15-lecie PKP IC. Co prawda jedną taką upolowaną w Warszawie mam już w swoich fotograficznych zbiorach, ale ten egzemplarz ma numer 023, więc jest to inna lokomotywa. Manewruje po stacji do oczekującego na nią EIC* Modrzejewska. Mam więc sporo okazji, by sfotografować ją z różnych perspektyw. O tej porze na dworcu nie ma szczególnego ruchu, skupiam się więc na tej jednej lokomotywie. Gdy Modrzejewska odjeżdża, idę do mojego pociągu do jadącego Sędziszowa. To kolejny dziś Acatus Kolei Małopolskich. Ku mojemu zdziwieniu w pociągu jest sporo ludzi. Wolnej czwórki* nie ma, lokuję się więc przy oknie na samym końcu\n...EP09 w okazjonalnym malowaniu...\nskładu. Jest już słonecznie, choć krajobraz zasłania lekka mgiełka. No cóż, listopad. Cudów oczekiwać nie można. Niebieskie niebo tu i ówdzie zaznaczone jest białymi maźnięciami wysokich chmur. Łąki, pola i nieużytki pokrywa szron, a kałuże cienka warstwa lodu. W szybach stacyjnych gablot z wywieszonymi wewnątrz rozkładami jazdy widać wydrapane ze szronu niewielkie okna. Nawet szyny są śliskie. Przy ruszaniu wyraźnie słyszę, jak koła pociągu momentami tracą przyczepność.\nAKAPITWysiadam w Tunelu. Ten wypracowany sposób pozwala zająć dobre miejsce przed Sędziszowem, gdzie zazwyczaj dosiada się sporo pasażerów. A`propos... Wielokrotnie w czasie moich kolejowych podróży miałem okazję słyszeć pytanie padające z ust konduktorów i konduktorek adresowane do ewentualnych nowych pasażerów, którym nie sprawdzono jeszcze biletów.\nAKAPIT– Czy ktoś z państwa dosiadał?\nAKAPITO ile poprawną w takim przypadku wydawałaby się forma zwrotna zakończona zaimkiem “się”, o tyle na tę zacytowaną wyżej zawsze mam ochotę odpowiedzieć nie do końca zresztą z prawdą:\nAKAPIT– Ja! Ale bardzo krótko, bo wredny koń mnie od razu zrzucił.\nAKAPITZastanawiam się czy to zbiorowe przejęzyczenie, czy może po prostu przekazywane z pokolenia na pokolenie kolejarskiej braci językowe niechlujstwo.\nAKAPITW Tunelu oprócz mnie wysiada jeszcze jeden pasażer. Zaraz znika, a ja zostaję całkiem sam. Przez 10 minut spaceruję, by nie zmarznąć, a po tym czasie w głośnikach słyszę zapowiedź pociągu jadącego z Katowic do Kielc. Nie mam złudzeń, to zapewne będzie kibel*. Moje przypuszczenia potwierdza słyszalny z daleka sygnał ostrzegawczy, a po chwili na stację wtacza się z łoskotem stary skład. Wsiadam i zajmuję miejsce po słonecznej stronie. Choć nie mogę narzekać, w pociągu jest ciepło. Zgodnie z moimi przewidywaniami po kilkunastu minutach w Sędziszowie pociąg się zapełnia.\nAKAPITIm dalej od Krakowa, tym mniej szronu widać za oknem. Pewnie to nie tylko sprawa odległości, ale pory dnia i przygrzewającego lekko słońca. W Jędrzejowie na tamtejszym miejskim zalewie widać cienką warstewkę lodu, po której spacerują kaczki. Łabędzie są za ciężkie i muszą się zadowolić pływaniem.\nAKAPITDroga do Kielc mija mi szybko. Tutaj mam 50 minut. Mój kolejny pociąg już co prawda stoi, ale ja mam jeszcze zamiar odwiedzić znany mi już leżący tuż obok dworca bar “Turystyczny”. Może nie jest to jeszcze pora obiadowa, ale na drugie śniadanie czas najwyższy. W barze ruch jest umiarkowany. Zamawiam porcję naleśników z serem. Płacę 3,21 zł. Przy okazji zauważam w gablocie kotlety ziemniaczane. Ok, przy następnej okazji będę musiał ich spróbować, bo wyglądają bardzo smakowicie.\nAKAPITWracam na dworzec i wsiadam do stojącego przy peronie trzecim Impulsa*. Jak już wielokrotnie wspominałem, świętokrzyska to moja ulubiona konfiguracja tego zespołu trakcyjnego*. Wolnych miejsc jest dużo, mogę wiec nieco powybrzydzać. W końcu zajmuję czwórkę po zacienionej stronie. W pociągu jest bardzo ciepło. Po chwili muszę się rozebrać do podkoszulka.\n...wsiadam do stojącego Impulsa...\nAKAPITZ pomocą tabletu robię rozpoznanie barów mlecznych w Częstochowie. Przede mną niemal dwie godziny jazdy, a przez ten czas mój żołądek zdąży dawno zapomnieć o zjedzonych w Kielcach naleśnikach. Okazuje się, że w sąsiedztwie częstochowskiego dworca jest co najmniej kilka barów. Na podstawie znalezionych opinii postanawiam wycelować dziś w bar “U Matuli”. Mając tam godzinę, powinienem zdążyć spokojnie zjeść obiad. Kanapki zostawię sobie zatem na kolację. Tymczasem upijam jedynie nieco z termosu. Dziś bezkofeinowo i bezalkoholowo – herbata z sokiem malinowym.\nAKAPITNa podkieleckich łąkach nie ma już szronu. To zapewne zasługa słonka, które, choć zawieszone nisko nad horyzontem, to jednak cały czas łaskocze ziemię swoimi promieniami. Pomiędzy Czarncą a Żelisławicami przecinamy Centralną Magistralę Kolejową*. Magistralą jechaliśmy tydzień temu z Mają do Łodzi, a pod koniec września w tym właśnie miejscu odbił na nią pociąg, którym jechałem wówczas z Kielc do Katowic. Tym razem jednak pojedziemy\nprosto, w kierunku Częstochowy, linią, która jest nazywana protezą koniecpolską*. Pociąg na tym odcinku jest prawie pusty. Mniej więcej od Włoszczowy wszystkich pasażerów można policzyć na palcach co najwyżej dwóch rąk.\nAKAPITZa oknem przesuwa się płaski krajobraz Wyżyny Przedborskiej. Niebo zaczyna się z wolna zasnuwać chmurami i jednocześnie zrywa się wiatr. Poznaję to po\nresztkach złotych listków trzymających się jeszcze kurczowo najwyższych gałązek rosnących opodal torów brzóz, którymi targa on na wszystkie strony. To właściwie ostatnie drzewa mogące się pochwalić resztkami owłosienia na głowach. Pozostałe poddały się już jakiś czas temu. Tylko nieliczne tutaj dęby pokrywa gęsta czupryna. Jednak jest już całkowicie wyschnięta i brązowa oraz odporna nawet na silne podmuchy.\nAKAPITGdy wysiadam na stacji Częstochowa, czuję się przez chwilę, jakbym na skutek zawirowania czasoprzestrzeni znalazł się z powrotem w stolicy polskiego wiatru – w Kielcach. Muszę się szybko i dokładnie pozapinać, bo rozhulał się tu na całego i chce mi zrobić dokładne przeszukanie. Na częstochowskim dworcu panuje pustka. Stoi raptem jeden gotów do odjazdu pociąg. To sześcioczłonowy Impuls Kolei Śląskich jadący do Gliwic. Zaczekam aż ruszy, bo choć Impulsów w mojej galerii nie brak, to jednak jego sześcioczłonowa wersja jest tam rzadkością. Zaraz potem udaje mi\nsześciowagonowa wersja Impulsa w barwach Kolei Śląskich\n...udaje mi się złapać w kadr robogagara...\nsię złapać w kadr robogagara* ze składem cystern jadącego od strony Śląska. Teraz już spokojnie, bo wszystkie widoczne semafory nadają sygnał “stój”, mogę udać się na poszukiwania baru “U Matuli”. Zaraz po wyjściu z budynku dworca kolejowego skręcam w prawo i wąską uliczką idę tyłami budynków. Mijam obojętnie bar z pomalowaną na seledynowo ścianą frontową, podobnie traktuję oddalony od niego o kilkadziesiąt metrów bar “Klopsik”. Dochodzę do pasażu kamienic z lokalami handlowymi i usługowymi, który kończy się przejściem pod budynkiem do al. Najświętszej Maryi Panny. Rozglądam się intensywnie – baru nie widać. Na wszelki wypadek przechodzę przejściem do alei, bo zasadniczo to przy niej pod numerem 21 bar powinien się mieścić, choć właściwie jestem pewny, że jest gdzieś w tym pasażu. Zgodnie z przewidywaniami przy alei go nie ma. Nic to, trzeba w takim razie wrócić. Znów się rozglądam. Fryzjer, drogeria, bielizna, zabawki, ubranka dla dzieci...\nWszystko, tylko nie bar. Tymczasem nagle do mych nozdrzy dostaje się zapach niebudzący żadnych wątpliwości. Pachnie obiadem. Zatem jestem na właściwym tropie, muszę tylko wytężyć wszystkie zmysły. Na razie wytężam węch, jako najbardziej w tym momencie miarodajny. Ten doprowadza mnie do niewielkiej przybudówki z drewnianych listew i płyt z przezroczystego tworzywa, na której widnieje niewielki napis: “Bar U Matuli”. Nooo... jak ktoś nie wie, to inaczej niż z pomocą nosa tu nie trafi. Wchodzę do środka. Bar jest maleńki, w środku są chyba 3 czy 4 stoliki, ale wszystkie miejsca są zajęte, a do tego przed okienkiem stoi kilkuosobowa kolejka. To dobry znak. Jest popularny, czyli smacznie gotują, a jedzenie nie ma tu szansy się zestarzeć. W dodatku, jak mimowolnie podsłuchuję, to w większości stali klienci. Zupełnie jak w krakowskim barze “Górnik” na rogu ul. Czystej i Dolnych Młynów, który skądinąd jest bardzo godny polecenia. Kilka minut w kolejce spędzam na studiowaniu menu. W końcu zamawiam mielonego z ziemniakami i zasmażaną marchewką. Płacę 10 zł.\nstrzałka wskazuje umiejscowienie baru\nBardzo przyzwoicie. Za ten sam zestaw ze schabowym zapłaciłbym tylko o złotówkę więcej. Porcja jest duża i od razu uznaję, że dobrze, że nie wziąłem jeszcze zupy. Aż tak głodny nie byłem. Siadam w przybudówce, gdzie miejsca jest pod dostatkiem. Jest tu zimno, ale da się wytrzymać. W środku jest natomiast cały czas pełno. Jedzenie mi smakuje, choć to nic wyszukanego. Ważne, że jest ciepłe, smaczne i zapycha żołądek. Bar polecam z pełnym przekonaniem. Jest czynny w godzinach 11-17 (15 w sobotę) z wyjątkiem niedziel. Jego niewątpliwą zaletą jest także niewielka odległość od dworca. ( http://www.obiadyumatuli.pl Bar ma także drugą siedzibę czynną tylko w tygodniu przy al. Wolności 11, a więc o rzut kamieniem. Tam jednak jeszcze nie byłem [przypis autora]).\nAKAPITNajedzony wracam na dworzec. To swego rodzaju stalowo-szklany pomnik, w którym odbija się megalomania władz miasta. Ogromny i nowoczesny w swojej bryle budynek nie jest wykorzystany nawet w połowie. Właściwie to nic dziwnego. Znaczna część ruchu kolejowego, zwłaszcza na kierunku wschód-zachód, odbywa się przez pobliską stację Częstochowa Stradom. Stąd wewnątrz dworcowego budynku, jak i w obszernym przejściu nad peronami pustych powierzchni, w założeniu zapewne handlowo-usługowych, jest naprawdę dużo.\n...kibel, co tu kryć...\nZa to dworzec jest czynny całą dobę. Obfotografowuję go, po czym idę na peron. Mój pociąg już czeka. Kibel, co tu kryć, ale jest w nim ciepło i są miękkie kanapy. Nie będę więc narzekać. Pociąg rusza zgodnie z planem i po około pół godzinie bez przeszkód dojeżdża do Lublińca. Tuz po nim na stację wtacza się TLK* Osterwa jadący z Krakowa do Gorzowa Wielkopolskiego. Z rozkładu wynika, że nie ma sensu czatować na przejeżdżające składy, poza tym i tak jest już trochę ciemnawo. Listopad ma swoje\nTLK Osterwa w Lublińcu\nLubliniecki dworzec PKP/PKS\nUrząd Miasta Lubliniec\nprawa. Idę zatem na krótką przechadzkę po okolicy dworca. Dworca, który jest paskudnym klockiem z lat 60 ubiegłego stulecia wybudowanym w miejsce starej ceglanej budowli. Mimo że jest odmalowany, wygląda po prostu brzydko. Kilkaset metrów dalej natrafiam na ładne murowane z cegieł budynki Starostwa Powiatowego i Urzędu Miasta. Na więcej spacerów brakuje czasu, a i ochoty, bo pogoda do nich nie zachęca. Cały czas wieje zimny wiatr, a po słońcu zostało już ledwie wspomnienie na granatowiejącym z wolna niebie. Wracam zatem na stację. Mój pociąg jest już podstawiony na peron. Kolejny dziś kibel. Niestety tym razem zmodernizowany, co oznacza twarde siedzenia zamiast kanap, ale przynajmniej w środku jest ciepło. I wszystko byłoby fajnie, gdyby nie facet, który siedzi gdzieś za mną. Jest chyba solidnie przeziębiony, co samo w sobie nie jest jeszcze niczym zdrożnym, ale wydaje przy tym takie odgłosy, jakby nigdy nie słyszał o istnieniu chusteczek do nosa. Naprawdę nie jestem obrzydliwy. Tym razem jednak nie wytrzymuję i przechodzę do innej części wagonu...\nAKAPITZa oknem robi się coraz ciemniej. Nastaje późne listopadowe popołudnie. Kończy się film za oknem. Ostatnim jako tako widocznym akcentem są odstawione na wieczny odpoczynek na bocznych torach w Miasteczku Śląskim lokomotywy ET40 zwane bombowcami*. Życie dopisało nowy rozdział historii tego typu lokomotyw. Odstawione do rezerwy długoterminowej w 2009 roku w latach 2012-14 były sukcesywnie złomowane. Wydawało się, że ich los został przypieczętowany. Rozważano zachowanie tylko jednego egzemplarza dla celów muzealnych. Tymczasem na początku 2016 roku pięć sztuk zostało zakupionych przez prywatnego przewoźnika i poddanych remontowi. Mają być wykorzystywane przez spółkę Lotos Kolej (7 lutego 2017 roku pierwsza z wyremontowanych lokomotyw odbyła próbną jazdę [przyp. autora]).\nAKAPITAby przez ponad godzinę nie marznąć w Katowicach w oczekiwaniu na pociąg do Krakowa, wsiadam jeszcze do Elfa* jadącego do Gliwic. Jest przed godziną 18, można powiedzieć godziny szczytu. Ma to rzecz jasna odbicie w ilości pasażerów. Do Gliwic pojadę około pół godziny. Tam będę się musiał sprężać, bo do odjazdu pociągu powrotnego będę miał tylko 5 minut. Niby sporo, ale margines na ewentualne opóźnienie jest niewielki. Dlatego pilnie śledzę godziny przyjazdu na poszczególne stacje, by w razie potrzeby wysiąść wcześniej. Na szczęście nie ma takiej potrzeby. W Gliwicach przechodzę zatem na sąsiedni peron i wsiadam do kolejnego Elfa, który za moment odjedzie w kierunku Częstochowy. Ten dla odmiany jest pustawy. Przypominam sobie o kanapkach. Głodu co prawda nie czuję, ale głupio byłoby wieźć je do domu. Urządzam więc sobie kolację. Świec nie ma, są tylko świetlówki.\n...znów jestem w Katowicach...\nAKAPITZnów jestem w Katowicach. Chwilę później przyjeżdża opóźniony jak zwykle EIC Polonia z Wiednia do Warszawy. Ja zaś do Krakowa pojadę kiblem. Mam dziś jednak wyraźne szczęście. Z czterech kibli tylko jeden miał twarde siedzenia po modernizacji. Czekają mnie teraz dwie godziny kolejowego czołgania się po ciemku z prędkością gąsienicy wzdłuż remontowanego katowickiego szlaku, potem krótki spacer ze stacji w Mydlnikach na przystanek autobusowy i będę w domu, gotów do kolejnych wyzwań.


Niedzielna wyprawa do lasu - Moja Lenka\nNiedziela, godzina 9 rano, 18 stycznia 2015 roku, sam środek zimy, za oknem pięknie świeci słońce i ZERO śniegu. W trakcie śniadania wymyśliliśmy, że skoro mamy dziś taką piękną pogodę to szkoda zmarnować ją na siedzenie w domu. Zdecydowaliśmy, że spacer w lesie będzie świetnym pomysłem! Może chociaż tam znajdziemy jakieś ślady zimy?\nLenka chciała się ubierać jak tylko usłyszała rozmowę o lesie i chciała jechać już, w tej chwili!\nKoniec końców, jak to z kobietami bywa (nawet jeżeli chodzi tylko o spacer), kiedy już się wybrałyśmy była godzina 13. Słońce wciąż świeciło i było całkiem przyjemnie. Jako, że mamy szczęście mieszkać na Mazurach, do lasu mamy niecałe 5 minut drogi samochodem.\nW lesie nie znaleźliśmy nic z zimy, prócz zmrożonej ziemi oraz kilku zamarzniętych kałuż, po których Lenka z radością skakała. Spacerowaliśmy około godziny i przyznam szczerze, że mimo świecącego słoneczka zmarzłam jak pies. Ale biorąc pod uwagę, że jestem z tych, którym ciepło tylko latem, nikt nie był tym zdziwiony:-) Lenka i A za to świetnie się bawili i nie wyglądali na zmarzniętych\nMamy nadzieję, że niedługo spadnie nam chociaż trochę śniegu i na następnym spacerku ulepimy pierwszego w tym roku bałwana.\nA może jednak zima przyjdzie? Lenka robi zapasy drewna, żeby dziadek miał czym palić w kominku\nZadanie wykonane. Ciekawe czy to wystarczy? :-)\nHmmm, a jak się zgubimy? Co wtedy?\nByłoby dobrze jakbym narysowała mapę, żebyśmy trafili do samochodu\nNo to możemy ruszać\nNajpierw do przodu\nA teraz w prawo zwrot, normalnie jak w wojsku :)\nA może zrobię szpagat? Coś tata krzyczy że go słońce razi\nA niech go razi :-)\nA ja podskoczę wysoko wysoko do góry!\nSzpagat numer 2, a tata mówi, że już go słońce nie razi :-)\nNo to jeszcze raz hooop\nRodzice mi obiecali, że przejadę się Pendolino i chyba coś mnie oszukali, bo tory są, ale pociągu nie widzę\nDobrze, że chociaż kałużę z błotem znalazłam, to sobie trochę poskaczę\nJuż czas wracać do domu…\nTags: krajobrazy zima mazurywycieczka do lasuwycieczka do lasu z dzieckiem\nCzyżby jakaś szczycieńska mama pisząca bloga? Dobrze się domyślam? Jak tak to witam w klubie 😀\nWitam. Oczywiście dobrze się domyślasz 😉 Pozdrawiam serdecznie.\nBlogerka ze Szczytna?\nPozdrawiamy z Giżycka\nDokładnie ze Szczytna Również serdecznie pozdrawiam\nWitam Oczywiście, dobrze się domyślasz, pozdrawiam serdecznie\nNastępny wpis Rząd przyjął projekt nowelizacj w sprawie przewożenia dzieci w samochodzie\nPoprzedni wpis KONKURS – bony na dowolne zakupy do wygrania


Kwatery Prywatne Borkowska 12, Grzybowo, Borkowska 12 - fajnewczasy.pl\n78-132 Grzybowo, Borkowska 12\nObiekt znajduje się 800 m od szerokiej piaszczystej plaży. Oferuje pokoje dwuosobowe z dostępem do kuchni. Do dyspozycji gości duży ogród z miejscem do grillowania oraz możliwością zaparkowania auta. W pobliżu znajduje się boisko sportowe i plac zabaw dla dzieci oraz szlak rowerowy R 10.\nOferta znajduje się w serwisie od: 2022-05-14.\nWyświetlenia oferty: 692.\nZadzwoń 797 692 xxx


Monitorowanie sprawności działania respiratorów medycznych | TWÓJ INFORMATOR\nMonitorowanie sprawności działania respiratorów medycznych\nRespirator kojarzy się zdecydowanie z branżą medyczną. To urządzenie, które pozwala na prawidłowe oddychanie tym wszystkim pacjentom, którzy cierpią na niewydolność oddechową. Często gdyby nie podłączenie do respiratora, człowiek nie byłby w stanie samodzielnie oddychać i mógłby umrzeć.\nWażne jest okresowe sprawdzanie, czy respiratory znajdujące się w danej jednostce medycznej działają na pewno sprawnie. Służą do tego testery respiratorów.\nZwykle na Oddziałach Intensywnej Opieki Medycznej (OIOM) wykorzystywane są respiratory, zapewniające prawidłowe oddychanie wtedy, gdy pacjent nie jest w stanie podjąć wysiłku oddechowego samodzielnie, który pozwalałby na odpowiednią wymianę powietrza w płucach. Respirator zaliczany jest do aparatury medycznej i wspiera on naturalną aktywność, polegającą na wymianie powietrza przez wdech i wydech.\nJeśli respirator nie działałby prawidłowo, mógłby doprowadzić do poważnych problemów z oddychaniem u ciężko chorych pacjentów. Dlatego systematycznie trzeba sprawdzać, jak funkcjonuje taka aparatura. Służą do tego testery respiratorów.\nCo mierzy i bada tester?\nPrzy serwisowaniu i sprawdzaniu poprawności działania respiratorów, odpowiednie służby wykorzystują specjalistyczne testery. Nowoczesne testery respiratorów to urządzenia mobilne, przenośne, łatwe w użyciu w różnych warunkach. Mierzą one w sposób precyzyjny, czy zachodzi prawidłowo dwukierunkowy przepływ z niskim wpływem samego oporu miernika. Testery na bieżąco mierzą i wyliczają wszystkie istotne parametry oddechowe, w tym pomiar stężenia tlenu.\nPoszczególne testery respiratorów mogą mierzyć przepływ, objętość, cztery ciśnienia, temperaturę i stężenie tlenu, ale nie tylko. W nowoczesnych urządzeniach pomiarowych tego typu można mierzyć i inne gazy. Testery respiratorów dokonują pomiarów szczegółowych i sprawdzają poprawność pracy nie tylko respiratorów, ale i spirometrów czy innych urządzeń wykorzystywanych w dziedzinie anestezjologii. Ich regularne używanie minimalizuje ryzyko wystąpienia awarii ważnego dla życia i zdrowia pacjentów sprzętu medycznego.\nMierzymy ciśnienie atmosferyczne\nCzym jest teodolit i w jakich warunkach może on pracować?\nRoche Global IT Solution Centre – branża IT a medycyna\nCzego nie wiecie o witaminie D\nPoprzedni wpisKominki kaflowe: nowoczesna wersja pieca kaflowego\nNastępny wpisMeble dla dziewczynki – porady aranżacyjne


Start: 2016-06-16 Koniec: 2016-06-19 Oświęcim Planuj podróż\nLife Festival Oświęcim to inicjatywa zrodzona z potrzeby przełamywania stereotypów kulturowych i przekazywania ducha tolerancji. Idea przyświecająca festiwalowi czyni go wyjątkowym na tle innych wydarzeń muzycznych w Polsce. Budowanie pokojowych relacji ponad granicami kulturowymi i państwowymi oraz walka z rasizmem i antysemityzmem to główne cele LFO.\nPomysłodawcą i dyrektorem artystycznym Life Festival Oświęcim jest Darek Maciborek. Dziennikarz muzyczny radia RMF FM, urodzony i mieszkający do dziś w Oświęcimiu, postanowił „odczarować” 40-tysięczne miasto, funkcjonujące w świadomości wielu ludzi jedynie w powiązaniu z muzeum Auschwitz-Birkenau.\nGłównymi gwiazdami dotychczasowych edycji festiwalu byli: Chris de Burgh (2015), Eric Clapton (2014), Soundgarden (2014), Sting (2013), Peter Gabriel (2012), James Blunt (2011), Ray Wilson (2010).\nW tym roku wystąpi Elton John.\nMisteria Paschalia Kraków\nReggae Festival Wodzisław Śląski


Protest pielęgniarek i położnych: decyzja zapadnie 18 czerwca - Puls Medycyny - pulsmedycyny.pl\nPrzewodnicząca podkreśliła, odnosząc się do manifestacji pielęgniarek i położnych, która odbyła się 15 czerwca przed Sejmem, że przegrana bitwa nie oznacza przegranej wojny. Jak zapowiedziała – w piątek 18 czerwca zbierze się na nadzwyczajnym posiedzeniu Zarząd Krajowy Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Pielęgniarek i Położnych, który zatwierdzi dalsze działania protestacyjne i strajkowe.\nResort powinien liczyć się z kolejnym konfliktem ze środowiskiem pielęgniarskim\nSejmowa większość nie poparła 15 czerwca zaproponowanych przez Senat poprawek do nowelizacji ustawy o minimalnych wynagrodzeniach w ochronie zdrowia. Zakładały one wyższe niż w propozycji przyjętej przez Sejm wcześniej współczynniki pracy służące wyliczeniu wynagrodzeń minimalnych.\nW czasie procedowania nowelizacji przed izbą niższą protestowały pielęgniarki i położne. Podsumowując manifestację przewodnicząca OZZPiP przekazała, że zebrało się 2500 osób z całej Polski.\n"Pielęgniarki, pielęgniarze i położni oraz zrzeszeni w Forum Związków Zawodowych fizjoterapeuci, diagności laboratoryjni, technicy elektroradiologii, fizjoterapii i analityki medycznej, ratownicy medyczni oraz współpracujący z FZZ lekarze i farmaceuci oraz przedstawiciele zawodów niemedycznych przyjechali do Warszawy, by ’pilnować’ posłów podczas głosowań nad poprawkami Senatu" – zaznaczyła Krystyna Ptok w komunikacie OZZPiP.\nZapewniła, że środowisko nie da się podzielić. "W jedności siła!" – napisała. Zwróciła też uwagę na to, że w wystąpieniach przedstawicieli wszystkich zawodów medycznych i niemedycznych "wybrzmiewała nadzieja, że posłowie zaakceptują zmiany wprowadzone przez Senat, będące pierwszym krokiem do poprawy jakości opieki i leczenia pacjentów poprzez godne traktowanie pracowników ochrony zdrowia".\nPRZECZYTAJ TAKŻE: Posłowie przeciwko poprawkom do ustawy o minimalnym wynagrodzeniu w ochronie zdrowia\nW przeszłości oklaski, dziś niechęć wobec podwyżki minimalnych wynagrodzeń\nZdaniem Krystyny Ptok politycy nie przeszli testu wiarygodności. "Po wielokrotnym przekładaniu głosowań Sejm w końcu zajął się tą tak ważną dla ochrony zdrowia ustawą. Okazało się, że poprawki Senatu zostały odrzucone – kluczowa poprawka nr 3 została odrzucona przez 229 posłów Prawa i Sprawiedliwości wspartych, niestety, przez 3 innych posłów (Korwin-Mikke Janusz, Kołakowski Lech, Mejza Łukasz), których głosy były przeważające i decydujące w tej sprawie. Tym samym tych 232 parlamentarzystów nie przeszło testu wiarygodności polityka" – stwierdziła Krystyna Ptok.\nPodkreśliła też, że środowisko "szczególnie bulwersuje wspomnienie ubiegłorocznych oklasków dla nas za walkę z pandemią, zestawione z wczorajszymi głosowaniami w Sejmie".\nPrzypomniała, że przeciwko poprawkom Senatu zagłosowali politycy PiS związani z ochroną zdrowia: były minister zdrowia Łukasz Szumowski, byli wiceministrowie zdrowia Józefa Szczurek-Żelazko i Bolesław Piecha, przewodniczący sejmowej Komisji Zdrowia Tomasz Latos, endokrynolog Czesław Hoc, lekarz chorób wewnętrznych Katarzyna Sójka, internistka, alergolog i pulmonolog Anna Dąbrowska-Banaszek, lekarka rodzinna Elżbieta Płonka i farmaceuta Paweł Rychlik.\nSystem ochrony zdrowia / Protest pielęgniarek i położnych: decyzja zapadnie 18 czerwca


Pudełko 31 x 34 x 33 cm szare 3 szt. - Organizery - Castorama\nPudełko 31 x 34 x 33 cm szare 3 szt.\nKod: 122444 Porównaj Do porównania\nPudełko szare to sposób na uporządkowanie mieszkania. Do pojemnika włożysz wszystkie rzeczy, które do tej pory walały się po mieszkaniu. Możesz wykorzystać ten produkt także do zorganizowania szafy lub garderoby. Pudełko wykonano z wytrzymałego tworzywa, dzięki czemu możesz mieć pewność, że będzie Ci dobrze służyło przez wiele lat.\nWymiary produktu 31 x 34 x 33 cm\nNr referencyjny JK20PL10S3\nPudełko szare będzie niezastąpionym wsparciem w porządkowaniu mieszkania. W komplecie znajdziesz trzy pojemniki, do których schowasz przedmioty do tej pory walające się po mieszkaniu. Dzięki temu wszystkie Twoje rzeczy wreszcie będą miały swoje miejsce. Zabezpieczysz je także przed kurzem i wzrokiem Twoich gości. Pudełko 31 × 34 × 33 cm szare 3 szt. nadaje się do przechowywania ubrań. Możesz wykorzystać je podczas organizacji szafy czy garderoby. Pojemnik docenią także studenci i właściciele kawalerek. Dzięki niemu łatwiej uporządkujesz mały akademikowy pokój czy niewielkie mieszkanie. Szary kolor będzie świetnie prezentował się we wnętrzach w nowoczesnym stylu. Pudełko wykonano z wytrzymałego materiału – długo Ci więc posłuży. W naszej ofercie znajdziesz też pojemniki w innych rozmiarach.


Wciąż mało firm angażuje się w prace nad nowymi technologiami - Bankier.pl\nProwadzenie firmyWciąż mało firm angażuje się w prace nad nowymi technologiami\nWciąż mało firm angażuje się w prace nad nowymi technologiami\nTechnologia materiałowa, biotechnologia, medycyna i produkcja wirtualna projekty naukowe z tych dziedzin najczęściej wspiera Narodowe Centrum Badań i Rozwoju. W tym roku budżet instytucji jest rekordowy i wynosi 4 mld zł. Wciąż jednak, jak podkreśla dyrektor Centrum jest kłopot z wykorzystaniem wyników badań naukowych w przedsiębiorstwach.\nSpora grupa tych projektów dotyczy nowych materiałów i nowych technologii materiałowych. Czyli czegoś, co jest wykorzystywane do produkcji, z czego się robi coś konkretnego, w uzupełnieniu do produkcji wirtualnej, której produkty znajdujemy w cyberprzestrzeni mówi Agencji Informacyjnej Newseria dyrektor Narodowego Centrum Badań i Rozwoju prof. Krzysztof Jan Kurzydłowski.\nJak podkreśla prof. Krzysztof Jan Kurzydłowski, NCBiR rozwija się dynamicznie. Tegoroczny budżet instytucji jest rekordowy.\nW tym roku mamy wydać 4 mld złotych. To jest gigantyczna kwota jak na polskie warunki informuje dyrektor NCBiR.\nTylko w ubiegłym roku budżet zwiększył się czterokrotnie. Zwiększyła się też znacząco liczba pracowników. Dziś jest to ponad 250 osób. Ale potrzeby Centrum wciąż są ogromne.\nNaukowcy na pewno chcieliby więcej. Nie byliby naukowcami, gdyby nie marzyli o nowym urządzeniu, o nowym laboratorium, o możliwości zatrudnienia nowego zespołu. Trzeba patrzeć na to realnie, pod kątem możliwości finansowych państwa, a w moim przypadku także myśleć o stronie praktycznej wykorzystania tych wyników ocenia prof. Kurzydłowski.\nBo z tym w opinii profesora wciąż mamy w Polsce problem. Jeszcze stosunkowo niewiele firm angażuje się finansowo w prace nad nowymi technologiami czy materiałami, które potem mogą służyć rozwojowi danego przedsiębiorstwa czy danego sektora.\nBardzo liczę na to, że sytuacja będzie się dynamizowała, pozytywnie zmieniała w najbliższych latach, ale póki co, jest też bariera absorpcji tych wyników przez polski przemysł mówi dyrektor Centrum.\nPodejmujemy różne działania, żeby tę barierę absorpcji pokonać. Ona częściowo jest subiektywna, bardziej tkwi w "głowach" niż w budżetach firm, ale jest wiele oznak, że to się zmienia. Jednak to nie jest tak, że to się zmieni z dnia na dzień. To wymaga trochę czasu zastrzega dyrektor centrum.\n~Broker Innowacji 2012-08-01 14:12\nWszystkich zainteresowanych innowacyjnością oraz działaniami podjętymi przez władze naszego województwa i partnerów projektu: Broker Innowacji – jak narzędzie dla efektywnego rozwoju systemu nowoczesnej gospodarki Małopolski, zapraszamy do odwiedzenia naszego Funpage na: facebook.com/brokerinnowacji.\n~Broker Innowacji 2012-08-01 14:08\nWojewództwo małopolskie ma wspaniałe zaplecze oraz potencjał w postaci wyższych uczelni, które każdego roku kończy rzesza absolwentów z zakresu wielu specjalności. Projekt Broker Innowacji łączy środowisko naukowe i biznesowe a także administrację. Dzięki wydarzeniom zaplanowanym w ramach projektu oraz tym, które już zostały wprowadzone Województwo małopolskie ma wspaniałe zaplecze oraz potencjał w postaci wyższych uczelni, które każdego roku kończy rzesza absolwentów z zakresu wielu specjalności. Projekt Broker Innowacji łączy środowisko naukowe i biznesowe a także administrację. Dzięki wydarzeniom zaplanowanym w ramach projektu oraz tym, które już zostały wprowadzone w życie, powstaje szansa na wsparcie rozwoju innowacji i powstawanie nowych miejsc pracy.\n~Oszaja26 2012-07-31 12:58\n@Lopez niestety nie mogę się z Tobą zgodzić. Nie można nazwać "frajerami" ludzi, którzy łącząc swoją pasję (naukę) i pracę (realne zarabianie) szukają rozwiązań kształtujących naszą przyszłość. Czy to będzie nowy sposób odlewania szyn czy inteligentne oprogramowanie do maszyn górniczych - mniejsza o to. Ważne, że to kolejne @Lopez niestety nie mogę się z Tobą zgodzić. Nie można nazwać "frajerami" ludzi, którzy łącząc swoją pasję (naukę) i pracę (realne zarabianie) szukają rozwiązań kształtujących naszą przyszłość. Czy to będzie nowy sposób odlewania szyn czy inteligentne oprogramowanie do maszyn górniczych - mniejsza o to. Ważne, że to kolejne udogodnienia zmieniające naszą rzeczywistość, powodujące, że łatwiej i mądrzej można zarabiać pieniądze. I chwała im za to, że robią to w Polsce, bo kupowanie technologii to ogromny wydatek.\nPołączenie nauki i biznesu od lat sprawdza się w parkach technologicznych (chociażby ten w Gdańsku czy Krakowie) i inkubatorach przedsiębiorczości (w większości miast studenckich). SSE, fundusze zalążkowe, projekty w rodzaju MPTI, który rusza w przyszłym roku obok nowego kampusu UJ - to wszytko mamy dzięki parkom technologicznym i wykorzystaniu pieniędzy z Unii.\n~Lopez 2012-07-31 09:29\nW obecnym systemie tylko frajerzy interesują się nowymi technologiami. Obecny system zachęca do produkcji bubli i inwestowania w marketing, czyli naukę o tym jak opchnąć bubla za duże pieniądze. Nowe technologie są na wyciągnięcie ręki, tylko nie ma chętnych, żeby je wdrożyć. http://peswiki.com/


Podróżnicze marzenia i plany. Jak kształtują się plany podróżnicze turystów - www.crazysport.pl\nKażdy nowy rok to też wspaniałe wakacyjne marzenia oraz plany. Analitycy wyszukiwarki Skyscanner, postanowili sprawdzić w jaki sposób zmieniają się preferencje podróżnicze w turystyce na całej planecie, w tym w naszym kraju.\nPolacy, choć szybko przyzwyczajają się do tego, co poznane, potrafią poeksperymentować i decydują się na to naprawdę często. Najnowsze zestawienie TOP 12 nakreśla w głównej mierze najświeższe a także najbardziej modne kierunki, które mogą być na pierwszym miejscu w roku 2018. Lista ma parę zaskakujących niespodzianek, w tym choćby Senegal, czy tak samo egzotyczny Zanzibar, natomiast cenioną przez naszych rodaków Tajlandię w 2018 roku wyprzedzić będzie mógł Laos. W Polsce skierujemy się na Podlasie.\nTeraźniejszy rok to też świeże, podróżnicze otworzenie się. Choć nadal dużo osób będzie tłumnie przemierzać włoskie, położone w Hiszpanii czy chorwackie piaszczyste plaże, kosztować gruzińskiej gościnności, natomiast przed zimą i zimą napawać zmysły tajskim pięknem, to z przyjemnością będziemy sięgać po nowe. W dalszej kolejności wykaz kierunków, naszykowanych przez zespół analityków Skyscanner, jakie będą mogły kusić naszych turystów w obecnym roku kalendarzowym.\nStanowi małe państwo, graniczące choćby z Wietnamem jak również Chinami ma dużą szansę na dłuższy czas wejść na wykaz wybieranych przez Polaków państw w Azji Południowo-Wschodniej. Mający mniej więcej 6 milionów ludzi kraj inspiruje pięknymi krajobrazami, fauną, roślinnością a także gościnnością mieszkańców. Poznawanie tego państwa opłaca się rozpocząć od chętnie wybieranych przez zagranicznych gości szlaków, ponieważ na przekór pozorom nie są one tłoczne oraz można tam odnaleźć prawdziwy klimat kraju. Luang Prabang jest krainą wodospadów, w których można sie przekąpać albo wskakiwać do nich na linie. Kog Lore Cave na południu tego kraju to dużo mniej popularne miejsce, ze względu na mocno skomplikowany dojazd, jednak wrażenia na długo zostaną w pamięci. Jest tam przepiękna grota, którą zwiedza się łodzią. Laos najlepiej jest zwiedzać identycznie jak atrakcje Wietnamu, Tajlandię bądź Kambodżę, od listopada do marca. Tanio da dojechać się tam z terenu Tajlandii czy też Wietnamu zwyczajnym autobusem. Laos opłaca się uwzględnić w dalszej podróży wakacyjnej po terenie Azji a także połączyć chociażby z jakimś z wcześniej opisanych państw Azji Południowo-Wschodniej.\nPotocznie określana ziemią lodu a także ognia – to m.in. tutaj nagrano “Grę o tron”. To kraj o najlepszym powietrzu w Europie. Jego wulkaniczny widok oferuje wielkie surowe pustkowie – niektórzy dokładnie tak wyobrażają sobie księżyc. I choć lokalny klimat bywa tam surowy, a czasem i ponury to Islandczycy są jednym z najszczęśliwszych narodów na terenie Europy. Skyscanner zachęca, aby zobaczyć Reyjkjavik – stolicę, w jakiej żyje 60% populacji a także skosztować da się unikalnego rarytasu kulinarnego hakarl, czyli zgniłego mięsa rekinów grenlandzkich. Islandia, prócz, Norwegii będzie świetnym rejonem świata, żeby obejrzeć zorzę polarną. To kraina majestatycznych lodowców, gejzerów, pięknych fiordów i wulkanów, jest ich w tym kraju ponad 130 w tym piętnaście aktywnych. Bowiem w kraju nie działa kolej szynowa, trzeba go przemierzać po prostu autobusami czy też wynajętym na miejscu autem. Islandia jest zdecydowanie zadziwiająca – to jedno z nielicznych terenów, gdzie funkcjonują grzane chodniki. Kraj warto przemierzać od wiosny do wczesnej jesieni. Za lot zapłacimy nawet nieco ponad 270 zł.