Czarny Dunajec - ostatnia ostoja\nSudecka jesień - Okaleczona piękność\nCykl artykułów o rzekach\nOstatnia ostoja dunajeckiego lipienia\nNowa Zelandia oczami\nmuszkarza z Polski\nThe Fish & The FLy 1 - Dry Flies 112 minut\nThe Fish and the Fly 2 - Nymphs 143 minuty\nObie płyty zawierają materiał dotyczący technik łowienia na\nmuchę i wyjaśniają sposoby wykonywania much. Wysoka jakość\nwydania. Materiał filmowy nakręcony w trakcie wizyt na łowiskach\nw Danii, Niemczech, Szwecji, Nowej Zelandii i Grenlandii. Muszkarz\nłwi ryby na przygotowane wcześniej przez siebie wzory (10) much.\nPowiało grozą. Inicjatywa oddolna\nkilkudziesięciu muszkarzy, poparcie\nmediów i ludzi mało związanych z\nwędkarstwem, nic nie dała. Łowisko na Białym Dunajcu nie otrzymało od Zarządu PZW Nowy Sącz\nstatusu No Kill.\nZdjęcie na okładce: Wojtek Marzec\nFranek był przygnębiony. Jego zaangażowanie i praca jaką wkłada w ochronę łowiska nie dość, że nie została zauważona, to dodatkowo jest represjonowana przez kilku działaczy okręgu. Przed głosowaniem w sprawie statusu\nłowiska jeden z działaczy obdzwaniał członków okręgu i agitował, żeby nie\ngłosować za powstaniem takiego łowiska.\nMoże się mylimy. Może nie mamy racji? Może ichtiolog okręgu ma rację\nargumentując, że duże ryby będą stanowić w łowisku No Kill zbyt dużą\nkonkurencję dla małych i te małe wyginą...\nPytania nasuwają się same. Dlaczego inicjatywa tak cenna, jest napiętnowana. Dlaczego aktywność członków koła nie jest nagradzana i nie budzi\nzaufania wśród władz. Dlaczego osobom, za którymi stoi już kilkadziesiąt\nosób z całej Polski nie pomoże się w rozwijaniu tak wspaniałej inicjatywy.\nZ naszej strony jak i ze strony wielu wędkarzy muchowych z całej Polski,\npoparcie będzie rosło proporcjonalnie do zaangażowania osób zainteresowanych rozwojem tego łowiska i pływających w nim pstrągów i lipieni.\nSprawę będziemy kontrolować i za jakiś czas pokusimy się o proste porównania. Na przykład z komercyjnym odcinkiem specjalnym na Dunajcu.\nLoon Outdoors UV Knot Sense - szybkoschnący klej, który pod działaniem\npromieni UV schnie w kilka sekund.\nIdealny do wykonywania przeźroczystych grzbiecików i pochewek nimf.\nBardzo dobrze sprawdza się przy wykonywaniu grzbiecików kiełży. Można\ngo stosować do zabepieczania węzłów\ni wzmacniania główek much.\nPo nałożeniu kleju na muchę należy\nwystawić go na działanie promieni słonecznych lub użyć latarki UV. Tworzy\njednolitą, twardą, gładką powłokę zbliżoną w swoim wyglądzie do przeźroczystej folii.\nLoon Outdoors- klej szybkoschnący\nWydanie Sierpień 2010\n06 W krainie pływających kamieni - Przemek Lisowski\n18 Historia jednego obrazu - Przemek Lisowski\nŁowiska w Polsce i za granicą\nCzarnu Dunajec - ostatnia ostoja dunajeckiego lipienia - Janek Znaniec\nSudecka jesień - Okaleczona - Józef Zając\nDwugłos - Gdzie rozgrywać zawody? Lisowski vs Paluch\nDom latających rowerów\n56 Puchar Ziemi Północnych 2010 -\namiętam jak pod\nsię krótki cykl artykułów stanowiących pamiętnik\nautora z wędkarskiego pobytu\nw Nowej Zelandii. Lektura była\nbaśnią z tysiąca i jednej nocy!\nNigdy nie przypuszczałem, iż\ni mi dane będzie zasmakować\ntej muszkarskiej uczty.\nGdy na „Flyfishing” zaczęły się\npojawiać artykuły Jarka Jurasza opisujące Jego zmagania\nz ogromnymi potokowcami i\ntęczakami, decyzja mogła być\ntylko jedna – jadę!\nAktualnie mieszkam w New Delhi,\nwiec do Nowej Zelandii mam relatywnie bliżej niż Koledzy z Polski, ale\npołączenia lotnicze są tak ustawione,\nże podróż w jedną stronę zajmuje\n2 dni. Nietrudno więc policzyć, iż z\n9-dniowego urlopu, niemal połowę\nspędziłem w samolocie lub na lotniskach w oczekiwaniu na przesiadkę.\nInny problem dotyczył niezbędnego\nsprzętu. Początek października jest\nwędkarsko na Nowej Zelandii optymalny. Jeszcze trwa ciąg pstrągów\ntęczowych do rzek wpadających do\njeziora Taupo, ze sławną Tongariro\nna czele, ale można też już zacząć\npolować na potokowce. Tylko, że\nokres ten na wyspie jest początkiem\nwiosny. W nocy temperatura spada\nponiżej zera, w dzień też nie jest za\nciepło i często leje. Skąd w Indiach\nwezmę gorotexy, polary, śpiwory,\nspodniobuty do brodzenia itp. artykuły, które według informacji Jarka\nsą niezbędne? Wszystko trzeba było\nprzytaszczyć z Polski. Oczywiście\nNowa Zelandia jest krajem cywilizowanym i potrzebny ekwipunek można zakupić na miejscu, ale uznałem\nto niepotrzebną stratę czasu i pieniędzy.\nTak więc po 40 godzinach od opuszczenia New Delhi, dnia 5 października o godz. 15.30 czasu lokalnego\nstopa ma dotknęła „dziewiczej” płyty\nlotniska w Wellington, gdzie czekał\nna mnie najwybitniejszy przedstawiciel polskiej szkoły muszkarstwa\nw Nowej Zelanii, Jarek. Po zapakowaniu się do komfortowego pojazdu\nmarki Mitsubishi „Galant” mój Cycero ustala kierunek – miejscowość\nTauranga na brzegu jeziora Taupo w\nsercu Wyspy Północnej. Pokonanie\n350 km z Wellington zajmuje nam\nokoło 4 godzin. Po drodze mijamy\nniezliczone rzeki, rzeczki i strumyczki,\nktóre według Jarka, zamieszkiwana\nsą w zdecydowanej większości przez\npstrągi. Potencjał wód pstrągowych\nNowej Zelandii przeciętnego polskiego muszkarza jest w stanie wpędzić\nw głęboki stres. Fakt, iż pogłowie ryb\nw niektórych ciekach nie zawsze jest\nzadawalające, jest jednak wynikiem\nczynników naturalnych, a nie kłusownictwa czy tworzenia „pięknego”\njeziora zaporowego na ich biegu.\nDo Taurangi przyjeżdżamy późno\nw nocy, co jednak nie powoduje u\nJarka odruchu litości. Wygania moje\nledwie zipiące zwłoki /dwie noce w\nsamolocie/ na ujście rzeki Tauranga-Taupo do jeziora. Wcześniej oczywiście wykupuję na stacji benzynowej\ntygodniową licencję na region Taupo za całe 27 miejscowych dolarów,\nco stanowi około 15 USD! Barszcz...\nStoję po ciemku, po pachy w wodzie,\ntrzęsąc się jak wibrator i staram się\nudawać entuzjazm... Przez 2 godziny mordęgi mój „entuzjazm” zostaje tylko chwilowo zakłócony przez\njakiegoś tęczaka, który nie bacząc\nna wspomniane powyżej warunki\nzaatakować gumowe coś, co udawać\nma stynkę. Taki miejscowy specjał,\nprzypominający twister na haku\nstreamerowym. Ale moja pierwsza\nznajomość z przedstawicielem miejscowej ichtiofauny trwa zaledwie\nsekundę. Resztę nocy spędzam dygocząc jak ... wiadomo co, w zbyt\nlekkim śpiworze w nie ogrzewanym\ndomku należącym do kolegi Jarka z\nklubu muszkarskiego w Wellington.\nJakość budownictwa mieszkalnego\nw Nowej Zelandii faktycznie pozostawia wiele do życzenia.\nNadejście ranka i związaną z tym\nmożliwość wbicia się w ciepłe polary, przyjmuję jak zbawienie. Szybko wrzucamy coś na ząb /żarcie w\nNowej Zelandii to chyba kolejny\nsłaby punkt, ale jeden z niewielu/\ni jedziemy nad Tongariro. Jarek już\nwcześniej informował mnie, iż przez\nostatnie kilka dni lało i w związku z\ntym rzeki są mocno zmącone, ale i\nmożna się spodziewać większego\nciągu tęczaków wstępujących z Taupo.\nWybieramy górny, leśny odcinek. Po\ndojechaniu do parkingu, do którego\nprowadzą nas specjalne znaki drogowe dla wędkarzy /wspomniałem, że\nto cywilizowany kraj/, wychodzimy\nna najbliższe miejsce zwane „Blue\nPool”. Wszystkie głębokie płanie,\nzwane „pools”, na Tongariro mają\nswoje nazwy i są „rozpracowane” w\nmiejscowych przewodnikach wędkarskich, tzn. gdzie stanąć, jak rzucić, co rzucić, gdzie rzucić itd. Nad\nwodą zastajemy miejscowego wędkarza, który wymachuje przedziwnie przygotowanym zestawem. Na\nkońcu pływającej linki umieszczony\njest ogromny pływak ze sztucznego włókna /indykator/, poniżej zaś\nponad 3-metrowy przypon uzbrojony w jedną, piekielnie ciężką nimfę,\nzwaną przez Jarka „bombą”. Dopiero\ndo jej kolanka przywiązuje się około\n30-centymentrowy trok z cieńszej /\nokoło 0,25 mm/ żyłki zakończony\nwłaściwą przynętą. Jest nią nimfa o\nnazwie „Glow Bug” - kulka z syntetyku imitująca ziarno ikry. Zupełnie\nto do mnie nie przemawia, ale fakt\niż wspomniany „Kiwi” wyciąga przy\nnas 1,5-kg kelta tęczaka, zwanego\ntu „slab”, oraz ogromny uciąg mocno podniesionej rzeki, powodują iż\nzapominam o streamerze. Idziemy\nw górę rzeki. Jest piękna. Ogromne\ngłazy, drzewa leżące w nurcie, zwężenia, wsteczne prądy. Cudo! No i te\ntytułowe pływające kamienie – pumeks. Pełno go w każdym wyspokojeniu prądu. Kilka biorę na pamiątkę.\nNa brzegu zaś Park Jurajski w kolorach złotej polskiej jesieni. Kilkumetrowe drzewiaste paprocie, gigantyczne aloesy, palmy. Jednym\nsłowem wszystko, tylko nie to, co\njest nam dane oglądać nad naszymi\nPo chwili docieramy nad „Sand Pool”.\nTo praktycznie ostatnie miejsce w\ngórę rzeki, na którym można łowić\nw tej porze sezonu. Uzbrajam wędkę\nna tutejsza modę i zaczynam śmigać\nna wylocie głębokiej wody. Jarek\nustawił się w bardzo obiecującym\nwlewie, kilkanaście metrów powyżej.\nObserwując Go uważnie dochodzę\ndo wniosku, iż metoda sama w sobie\njest prosta, tylko trzeba nauczyć się\nwyczuwać głębokość wody, ukształtowanie dna i umiejętnie poprawiać\nlinkę nie powodując podnoszenia\nnimf. Po kilku minutach łowienia z\nkieszeni kamizelki wypada mi szpulka z żyłką. Pędzę za nią panicznie po\nkamieniach, dopadam, a gdy ją podnoszę czuję, że coś siedzi na końcu\nwędki. Niestety pstrąg, praktycznie\nnie zacięty, spada. Pocieszam się, że\nnie był duży. Jarek idzie w dół rzeki\ni zostaję nad wodą sam. Odjazd indykatora w bok kwituję ostrym zacięciem, ale czuję tylko krótki opór.\nPonowny rzut w to samo miejsce i\ntym razem wiem, że na końcu wędki mam rybę. Ale coś jest nie tak,\npulsuje niemal w miejscu, wyginając mojego „Sage XP # 7” do granic\nmożliwości. Wszystko trzeszczy i jęczy. Przez chwilę pokazuje mi się pod\npowierzchnią potężne cielsko tęczaka, który zaczyna spływać pod brzeg\n– rybsko jest wyraźnie podhaczone.\nZnowu znajomy luz. I znowu jestem\nw roli wibratora, ale nie z zimna bynajmniej...\nGdy postanawiam zmienić miejsce,\npojawia się strażnik. Niesie ze sobą\njakieś dziwne przyrządy. Później Jarek wyjaśni mi, iż służą do namierzania w rzece ryb, którym wcześniej\nwszczepiono nadajniki. Grzecznie\npyta czy coś złowiłem, a następnie\nradzi spróbować na małym dopływie\nwpadającym do Tongariro poniżej.\nProsi o pokazanie licencji, to wskaże\nmi to miejsce na załączonej do niej\nmapce. Z takiej zawoalowanej kontroli czerpię niemal masochistyczną\nprzyjemność... W międzyczasie Jarek\nzłowił jednego „slaba”, ale jako to\npowinno się robić na całym świecie,\ndarował mu wolność. Zgodnie z radą\nstrażnika przenosimy się na dopływ,\nktóry ma wielkość pomorskiej Szczyry. Ryby są, ale się trą, a ja zacinam\nna krótką nimfę parę maluchów.\nBłyskawicznie pochłaniamy lunch\nw postaci króla tutejszej kuchni, tj.\nhamburgera i jedziemy na oddaloną\no około 30 km Waitahanui. To też dopływ Taupo. Zastajemy nad nią sporo zaparkowanych samochodów, ale\nJarek mówi bym się nie przejmował.\nRzeka jest dużo mniejsza od Tongariro i prawdę mówiąc czuję się nad nią\npewniej. Postanawiam, że dość zabawy - nie będę się do miejscowych\nryb zabierał w rękawiczkach. W ruch\nidzie Polish nymph. O ile może w tej\nroli wystąpić „Blow Bug”.\nKolejne 3 godziny to euforia przeplatana z horrorem. Zacinam w sumie\n7 ryb, z czego 6 ma powyżej 50 cm.\nAle brak jest miejsca gdzie z można\nby z tymi fruwającymi tęczakami powalczyć! Rybska bezstresowo ładują\nsię w krzaki porastające bujnie brzegi Waitahanui, a moja irytacja rośnie z każdym zerwanym pstrągiem,\nzwłaszcza, że jedną z ryb oceniam\nna około 70 cm! Wreszcie jednego\nzacinam na otwartej wodzie. Lata\njak poprzednie, robiąc kilkumetrowe\nodjazdy w dół rzeki. Holuję go ultra\nostrożnie, z czego Jarek będzie miał\nprzy późniejszych rybach niezłą zabawę. Wreszcie po kilku minutach\npodciągam zmęczona rybę do przytopionych traw i ... jest mój. Fotka\ni do wody. Super, pierwszy duży\ntęczak na Nowej Zelandii! Gdy wieczorem spotykam się z Jarkiem, nie\nchcę wierzyć własnym uszom. Nikt\nnic nie złowił, nikt nie miał nawet\nbrania! Ale jestem cool gość z dalekiego kraju!\nWieczorem kręcimy straszliwe „Glow\nBugi” i popijamy. Po znacznie bardziej komfortowo spędzonej nocy jedziemy nad dolne Tongariro. Niestety\nokazuje się, iż znane Jarkowi miejsca\nzostały przez ostatnią wysoką wodę\nzamulone i ratujemy honor łowiąc\npo jednym ok. 1,5-kilogramowym\nkelcie. Tracimy też po jednej rybie.\nWieczorem przeprowadzamy atak\nna środkowe „poole”. Wybór Jarka\npada na „Admiral’s Pool”. Zero. Brak\nbrań. Czysta, zdrowa ludzka zawiść\npozwala nam się jedynie cieszyć, iż\nschodzący przed nami z tej miejscówki „Kiwusi”, i to z przewodnikiem, też byli bez ryb. To był znak,\nktóry niefortunnie zignorowaliśmy.\nNa innych miejscówkach działo się\nznacznie lepiej – widzimy kilka osób\ntaszczących okazałe pstrągi. Generalnie mało ludzi zawraca sobie głowę takimi fanaberiami jak „catch and\nrelease”. Przynajmniej w zlewni Taupo. Następnego dnia jeden z „Kiwi”\nwręcz spyta Jarka czy nam ryby nie\nsmakują, że je tak wypuszczamy...\nW związku z miernymi rezultatami\nna Tongariro, postanawiamy kolejny\nranek zadedykować rzece Tauranga-Taupo. Ponownie cywilizowany dojazd do parkingu znajdującego się\nokoło kilometra od ujścia do jeziora\ni dalej z buta. Zaczynamy od pięknej rynny, tzn. Jarek zaczyna od złowienia fajnego srebrniaczka ponad\n1,5 kg, zaś ja od zerwania dwóch\nzestawów. Ale mimo to rzeka mi\nsię podoba coraz bardziej z każdym\nprzebytym zakrętem. Ma wielkość\nnaszej Raby, tylko niesie znacznie\nwięcej wody. Natomiast brzegi przypominają Białkę Tatrzańską, a to za\nsprawą całych połaci pozrywanego\nlasu i licznych rozgałęzień. Wreszcie\ni ja mam branie. Ryba zaatakowała\nnimfę w ujściu ślepego kanału, który kiedyś był głównym korytem rzeki, obecnie odciętym przez ostatnią\npowódź. Tęczak walczy dzielnie. Na\ntyle dzielnie, że zrywa mi, najwyraźniej nadwyrężoną na zaczepach, żyłkę. Idziemy dalej.\nPraktycznie przy każdym zakręcie\ntrzeba przekraczać rzekę, bo brzegi\nsą jedną wielka plątaniną jeżyn i roślinki o nazwie „gorse”, którą sprowadzono na Nową Zelandię do sadzenia\nżywopłotów. Obecnie rozprzestrzeniła się tak, iż miejscami wyspa przy-\npomina jeden wielki żywopłot. Po\nkilkuset metrach docieramy do pięknej wolnej rynny pod lewym brzegiem. Obławiamy ja sumiennie i za\nchwilę mój wrzask oznajmia światu,\niż jeeeest!!! Proszę Jarka o zrobienie zdjęć. Nie może. Przyczyna jest\nprozaiczna - też zacina podobnego\ntęczaka, ale Jego ryba spada. Podobnie jak kolejna zapięta za chwilę.\nJa swoją dwójkę ląduję szczęśliwie,\nale zdjęć nie da się zrobić. „Minolta”,\nktórą miałem w kieszeni kamizelki na\nplecach złapała wodę i już do końca\nnaszej wyprawy będzie mi służyła\njako dociążenie bagażu.\nDalej w górę rzeki nie da się iść\ngdyż uniemożliwia to busz na naszym brzegu, a jej przejście w tym\nmiejscu jest zadaniem dla samobójców. Wracamy obławiając ciekawsze\nmiejscówki. Jarek pokazuje mi dołek\ngdzie ostatnio miejscowi połowili\nprzy nim „na wizir”. Ja zupełnie nie\n„na wizir” przycinam przy końcówce\nkrzaków piękną rybę. Po kilku minutkach tęczak 2,5 kg jest na brzegu.\nTen też „nam nie smakuje”. Zaraz\nponiżej, tylko pod prawym brzegiem,\nwidzę jak do moich nimf podnosi się\nkolejna ryba, ale tylko ją musnąłem. Kolejne przepuszczenie i jakieś\n2 metry powyżej indykator nurkuje\nostro pod prąd. Zacinam i wiem, że\nten jest większy. Walczy wściekle w\ndołku, a potem rzuca się w dół rzeki,\nściągając mnie dobre 50 metrów z\nprądem. Dalej niestety T.T., jak pieszczotliwie zwą ją „Kiwusi”, przechodzi\nw ostry wlew i muszę go holować\nostrzej. Przy próbie podprowadzenia\nryby do brzegu wędka prostuje się.\nKolejny popłynął z muchą... Szkoda,\nbo miał dobra trójkę. Obaj z Jarkiem\nczujemy, że ryby zaczęły się ruszać,\nco potwierdza zacięcie przez niego\ntrzech okazałych pstrągali na krótką\nnimfę w głębokim wlewie. W dwóch\nprzypadkach sprawa kończy się świstem uciekającej linki i wypięciem\nsię ryb, ale ostatni nieszczęśnik daje\nsię wyholować. Ma około 2,5 kg. W\nmiejscu gdzie zaczynaliśmy, łowią\nmiejscowi. Na ich oczach niemal\njednocześnie zapinamy ryby. Mój\nsrebrniaczek wyskakuje jak z procy i\nuwalnia się z haczyka, zaś Jarek wyciąga kolejnego tęczaka, tym razem\nkelta. Próbuje tłumaczyć „Kiwusom”\nsposób, w jaki łowimy, ale oni są zaprogramowani na śmiganie swoimi\nindykatorami. To niech śmigają...\nPopołudnie zastaje nas nad Waitahanui. Obiecujemy sobie, że tym razem\nkrew się poleje. Trzeba zawieźć jakąś\nrybkę dla naszych nowych gospodarzy – wieczorem przenosimy się nad\nMohakę. Oczywiście w robotę idzie\nznowu krótka nimfa. Przez 2 godziny mam na koncie zapięte 4 ryby i\npuste łapy. Dwa pierwsze tęczaki odpływają z muchami. Po dalszych kilkunastu minutach podkradam się do\nniewielkiego dołka pod krzakami na\nprzeciwnym brzegu. Miejscówka jest\nczysta, zupełnie bez zaczepów, tylko\nponiżej woda marszczy się na jakiejś\npodwodnej przeszkodzie, stopniowo\nprzechodząc w wąski i głęboki wlew.\nPrzy pierwszym podaniu muchy, na\nmoże 3-metrowej lince, zacinam kolosa. Pstrąg tęczowy, którego oceniam na 80 cm wyskakuje na ponad\nmetr w powietrze. Gdyby się teraz\nwypiął to rozstałbym się z nim bez\nżalu. Przecież wyciągnięcie takiej halabardy z małej, zakrzaczonej rzeczki\njest niemożliwe! Ale jakimś cudem\nudaje mi się opanować szaleńcze,\nacz krótkie odjazdy ryby i zmusić ją\ndo walki w dołku, w którym wzięła\nnimfę. Zabawa trwała już dobre 10\nminut i tęczak zaczął lekko słaniać\nsię na boki przy kolejnych ucieczkach. Tylko jak go podebrać przy\nstromych burtach? Kilka metrów poniżej dostrzegłem niewielka zatoczkę\nz płaskim brzegiem i ... to był mój\nbłąd. Ryba chyba instynktownie wyczuła szybszy nurt przy końcu dołka\ni ostatkiem sił dała susa w dół rzeki,\nprzewalając się przez kłodę leżącą\nna dnie. Gdy wypłynęła przy brzegu\nz przerażeniem stwierdzam, iż „Glow\nBug” zwisa bezwładnie przy wielkim\npysku, zaś kontakt z tęczakiem mam\ndzięki ciężkiej nimfie, którą się obecnie podhaczył za bok. Pierwsze moje\ndotknięcie powoduje kolejny odjazd\nryby w kipiel wlewu poniżej. Nic nie\nmogę zrobić, tylko obserwuję kolejne metry ubywającego z kołowrotka\nsznura. Busz na brzegu uniemożliwia\njakąkolwiek pogoń za rybą. Tak żegnam się z rybą życia – tęczaka oceniam na dobre 4-5 kg. Okazuje się,\nże Jarek też toczył walkę z „drzewnymi” pstrągami, zrywając trzy z\nczterech zaciętych ryb. Jedyna wyholowana była keltem. Wynik dnia:\nu mnie 10 sztuk zaciętych i 2 wyjęte,\nzaś u Jarka 11 zaciętych, z czego 4\nPóźny wieczór wita nas na kwaterze w górach nad opisywaną przez\nJarka rzeką Mohaka. Spędzamy go\ntypowo po polsku, tj. kręcąc muchy\ni popijając... wiadomo co. Niestety\nrano miny nam się wydłużają. Praktycznie wszystkie cieki w okolicy niosą zmąconą wodę, efekt potężnych\nulew sprzed kilku dni. Mijane kolejno\nMohaka, Waipunga i Rangitaiki nie\nnadają się do łowienia. W tej sytuacji zapada jedynie słuszna decyzja\n– wracamy na T.T.!\nNad rzekę docieramy około południa. Pomimo ośmiu samochodów\nna parkingu dzielnie przedzieramy\nsię do górnych „pooli”. Zaczynamy\nłowić tam, gdzie nie udało się nam\ndotrzeć dzień wcześniej. Po kilku\npierwszych rzutach zacinam pięknego, 2-kilogramowego srebrniaka.\nTen już okazał się „smaczny”. Jarek\nwyjmuje jednego kelta i druga rybę\ntraci. Powyżej rzeka rozgałęzia się i\nna pierwszy rzut oka wydaje się mało\nciekawa. Mój nochal mnie jednak nie\nzawodzi. Pakuję się przez zalegające\nkoryto drzewa w wąską odnogę przy\nprawym brzegu. W przeciągu kilku\nminut zacinam trzy ryby. Pomimo że\nsą to kelty, walczą wspaniale. Szczególnie ten zapięty za ogon... którego\nJarek wygrzebuje z krzaczorów przy\npomocy podbieraka pożyczonego od\nprzygodnego wędkarza. Niestety pomoc Jarka przy lądowaniu kolejnej\nryby drogo nas kosztuje – teraz Jego\naparat nadaje się /mam nadzieję że\nczasowo/ co najwyżej do roli przycisku do papieru... Zaraz powyżej wyciągamy po srebrniaku. Ryba Jarka\njest chyba najmniejszą tego wyjazdu, ma bowiem „tylko” 45 cm. Dalej rozdzielamy się bo Jarek idzie w\ngórę na znane sobie z poprzednich\nwyjazdów miejsca. Ja zostaję w głębokiej rynnie pod prawym brzegiem\nrzeki. Poniżej i powyżej łowią „Kiwusy”. Niech patrzą... Zapinam kolejno cztery ryby, z których wyciągam\ndwie, w tym piękną, acz wytartą,\n64-centymetrową samicę. Pomimo\nże oddalamy się bardzo od samochodu, jakaś siła każe nam przeć w górę\nrzeki, do nowych, lepszych, bardziej\nrybnych miejsc. Gdy rozum śpi...\nKolejny wlew i kolejne dwa tęczki\nprzegrywają ze mną pojedynek. Jeden, przepięknie ubarwiony samiec\nwyskakiwał chyba z dziesięć razy!\nJarek łowi ślicznego srebrniaczka,\nktórego też postanawiamy zabrać.\nJeszcze nie widziałem tak pięknie i\nharmonijnie zbudowanej ryby! Znowu mijamy miejscowych, na oczach\nktórych wywlekam wstępującą rybę\nz małej kieszonki pod krzakami. Dalej piękne rynny, ale niemożliwe do\nobłowienia z naszego brzegu. Idziemy dalej, niemal do końca odcinka,\nna którym dopuszczone jest łowienie\nzimą. Zostawiam Jarka i samotnie\ndocieram do miejsca zwanego „Wire\npool”, od przewodów przechodzących nad rzeka. T.T. tworzy w tym\nmiejscu głęboki wlew z wielkimi\ngłazami na dnie. Wielkie są nie tylko kamienie. Także pstrągi, które\ntu mieszkają. Zacinam trzy ryby, z\nczego dwie 60-centymetrowe lądują\nna brzegu. Jedna zalicza w ... Jutro\nwracamy do Wellington i trzeba coś\nzawieźć Rodzince, u której mam spędzić ostatnia noc. Okazuje się, że Jarek też zamordował jeszcze jednego\nokazałego, niemal 60-centymetrowego srebrniaka. Droga do samochodu zajmuje nam ponad godzinę.\nWracamy uginając się każdy pod ciężarem 5 kg ryb i wrażeń całego dnia.\nRezultat: z zapiętych 15 ryb wyholowałem 12, zaś Jarek, który nie miał\nwyraźnie dnia /to przez aparat/ wyciągnął 4 z siedmiu zapiętych sztuk.\nDla mnie pełen odjazd!\nWieczorem Jarek ujawnia kolejny ze\nswych niezliczonych talentów – kucharski. Przygotowany przez Niego\npstrąg smakuje wybornie, podobnie\njak gulasz z dzikiego indyka, którego upolował dzielący z nami kwaterę\nAdrian, przewodnik myśliwski z Taupo.\nOstatni dzień wita nas równinnym\nkrajobrazem południowej części\nwyspy. Pomimo to okolice Napier\nnie odbiegają od nowozelandzkiego standardu, jeśli idzie o ilość wód\nWybór Jarka pada na rzekę o\ndźwięcznej nazwie Tukituki. Piękna,\npłynąca w szpalerze wierzb woda\nzamieszkała jest głównie przez\npstrągi tęczowe, których wielkość\nodbiega jednak znacznie od tych z\nrejonu Taupo. Pierwszy raz na Nowej Zelandii mam okazję połowić na\nmoją „czwórkę” XP. Tęczaki, takie do\n35 cm, dość chętnie atakują nimfy\n„Pheasant tail” i inne brązowe „złotogłówki” podane po polsku...\nW jednym z głęboczków zapinam\nsporą rybę, która nie zdradza ochoty\ndo lotniczych akrobacji i według Jarka jest prawdopodobnie pstrągiem\npotokowym. Niestety schodzi. Prawdopodobnie ze względu na długą i\nchłodną zimę potokowce w tym roku\nnie były zbyt aktywne na początku\nsezonu i musieliśmy się zadowolić\ntęczakami. Chciałbym mieć takie\nrozterki w Polsce...\nTrzeba się zwijać. Ostatnia noc w\nWellington to rozmowa do rana z\nprzemiłą polską Rodzinką, Kasią i\nTomkiem, którzy w Nowej Zelandii\nosiedli na stałe. Dzięki Wam za gościnę!\nNowa Zelandia jest wędkarskim rajem, choć aby do niego dotrzeć trzeba przejść przez ... piekło. Połączeń\nlotniczych. Pomimo to coraz większa\ngrupa wędkarzy z całego świata odwiedza kraj „down under”, aby zmierzyć się z ogromnymi pstrągami. Mi\ndane było łowić jedynie w jednym\nz regionów Wyspy Północnej, ale\nprawdziwym wyzwaniem pozostaje\nmiejscami niemal dziewicza Wyspa\nPołudniowa. Gdy pierwszy raz wylądowałem w Auckland, w księgarni\nna lotnisku kupiłem przewodnik znanego miejscowego wędkarza, Johna\nKenta po łowiskach północnej części\nkraju. Zgadnijcie, jaką książkę nabyłem przy wylocie?\nNa koniec chciałbym serdecznie podziękować Jarkowi, bez którego ta\npodróż nie byłby możliwa. Ale nie\nciesz się. Ja tam jeszcze wrócę!\nmierzch zapadał szybko.\nZupełnie jak w\nPolsce. Listopadowe niebo nad New\nDelhi pokryło się grubą\nwarstwą chmur, które co\nkilka minut eksplodowały pajęczyną błyskawic.\nzapełniło się wirującymi\nna wietrze plastikowymi\ntorbami, patykami, kawałkami trawy i wszelkiej\nmaści śmieciami, które\nzazwyczaj spokojnie zalegają grubą warstwą na\nulicach indyjskiej stolicy.\nSzła burza. Najgorsza z możliwych,\nbo z południowego-zachodu, czyli od\nrajasthańskiej pustyni Thar. Niosła\nze sobą tony czerwonych, maleńkich\nziarenek pisku, który w ciągu kilku\nzbliżających się godzin miał spaść na\nNew Delhi. Było słychać niemal ich\nfizyczny zgrzyt, gdy ocierały się o siebie w powietrzu. Zupełnie jak odgłos\nprodukowany przez uzębienie wędkarza po tygodniowej bezowocnej\npogoni za lipieniem w wodach Dunajca... Indusi nie lubią takich burz.\nJa też. Piach i kurz wciskają się w\nkażdą, najmniejszą nawet szczelinę.\nAle niosą też ze sobą ładunki elek-\ntryczne, co powoduje iż atmosfera\nwśród zamieszkujących miasto istot\ndwónożnych staje się nerwowa, a\nniewielka wzajemna życzliwość spowodowana zapewne dość dużą konkurencją w czternastomilionowym\nstadzie, spada do poziomu zero.\nSiedziałem sobie wygodnie w barze\nhotelu „Bristol” znajdującego się w\nGurgaon, jednym z satelickich miast\nstolicy, obserwując przez okno całe\nto budzące podziw i grozę widowisko\nz perspektywy wygodnego barowego stołka. Przesiadywanie w barach\njest nieodłącznie związane z pracą\nw Indiach, gdzie osoby umówione na spotkanie albo spóźniają się\nw nieskończoność, albo, co zdarza\nsię równie często, zupełnie się nie\npojawiają pod jakimś zupełnie idiotycznym i nieprawdopodobnym pretekstem, typu smierć dwudziestego\npiątego dziadka w tym tygodniu, lądowanie latającego talerza w pobliskiej wsi czy zatrucie się pomidorami\nskażonymi po Czernobylu. Czekałem... Czekałem i coś tam popijałem.\nPopijałem i czekałem, gapiąc się na\nzewnątrz przez przeszkloną ścianę\nbudynku. Zresztą „Hunter’s Bar”, nie\ntylko ze względu na moją przynależność do klanu „cichych wariatów”,\nnie budził zainteresowania swoim\nwystrojem. Pomijając fakt, iż polowania są w Indiach całkowicie zakazane, co oczywiście nie jest przestrzegane przez różnorakie wybitne\ni ważne osobistości typu minister\nds. śrub lewoskrętnych w rządzie\nstanu tego czy tamtego, lub aktor\no tak przecudnej urodzie, że nawet\nuprawianie seksu z Sandrą Bullock\nbyłoby dla niego pokutą, to jeszcze\nmiejsce raziło pretensjonalnością.\nJakaś strzelba, gipsowy łeb jelenia /\nkto kiedykolwiek widział w lesie gipsowego jelenia?/, parę kretyńskich\nobrazków niby rodem z epoki Raju,\nczyli okresu panowania Brytyjczyków\nw Indiach i na tym kończyła się „myśliwskość” baru. Kanapek z kiełbasą\nmyśliwską też, z wiadomych względów, nie serwowali...\nNatomiast po spożyciu pewnej ilości\ntego co jednak bar serwował, poczułem się w obowiązku odwiedzić\nulokowany na tym samym piętrze\nprzybytek, gdzie nawet król zwykł\nchadzać piechotą. Bacząc aby nie\nwpaść w rozstawione myśliwskim\nzwyczajem na korytarzu potrzaski i\nwnyki, przemieściłem się przed drzwi\noznaczone obrazkiem siusiającego\nchłopczyka. Otworzyłem je i ujrzałem, nie..., moim oczom objawiło\nsię, nie..., zostałem olśniony przez\ncoś, co spowodowało, iż mało nie\npopuściłem w pory zmagazynowanych przez ostatnią godzinę w moim\norganizmie wyrobów jednego z miejscowych browarów! Na wewnętrznej\nścianie naprzeciwko drzwi do, nazwijmy to brutalnie ale po imieniu,\nhotelowego kibla, wisiało DZIEŁO\nSZTUKI!!! Gdyby dajmy na to taki\nJan Matejko, był wędkarzem muchowym, to z całą pewnością płótno wyszłoby spod Jego pędzla. Inna\nsprawa, że ze względu na zamiłowanie Mistrza do sporych formatów\npewnie by się w toalecie na którymś\ntam piętrze hotelu „Bristol” w Gurgaon nie zmieściło. Innym elementem,\nktóry łączył to zjawiskowe piękno z\ndziełami naszego Mistrz, była jego\nkonwencja. Martwa natura. Wędkarska martwa natura! Zupełnie jak\nw „Bitwie pod Grunwaldem”, gdzie\nteż uważny obserwator zauważy\ncałą masę martwej natury, głównie\nkrzyżackiej zresztą... Na moim obrazie, bo ani przez chwilę nie żywiłem\nzłudzeń, że będzie on dłużej wisiał\nna swoim miejscu, widniało zdjęcie\npięknej nakrapianej ryby wraz z jej\ndzielnym łowcą, jakiś przyczepiony\ndo ściany wycinek z wędkarskiej gazety, rozsypane niedbale pstrągowe\nmuchy, wędki, koszyk i wiele innych\nelementów muszkarskiego ekwipunku. I wszystko to w kiblu!!! Cóż za\nPrzypomniawszy sobie po co się tu\nznalazłem, zrealizowałem tą część\nplanu i rączo pognałem w drogę\npowrotną do baru. Tu złapałem za\nklapy pierwszego kelnera, który miał\nnieszczęście się na mojej drodze nawinąć i poddawszy go krótkiemu,\naczkolwiek brutalnemu przesłuchaniu, ustaliłem iż jedyną kompetentną w hotelu, jak mawiał Jacek Federowicz „wadzą”, jest pan manager,\nktóry o tej niechrześcijańskie, uppps,\nniehinduistycznej porze już dawno cieszy się ciepłem domowego\nogniska. Oczywiście w przenośni...\nPobrałem więc od przerażonego\nbarmana numer telefonu do hotelu i zapomniawszy o dalszym oczekiwaniu na umówioną osobę, która\nzresztą następnego dnia zadzwoniła\ndo mnie przepraszając za nieobecność spowodowaną wysadzeniem w\npowietrze przez pakistański wywiad\nwiaduktu na drodze do hotelu, pogalopowałem do domciu.\nNastępnego dnia już od rana rozpocząłem żmudne nękanie dyrekcji\nhotelu telefonami. Po głosie moich\nrozmówców mogłem z dużą dozą\nprawdopodobieństwa stwierdzić, że\nza groma nie wiedzą o co chodzi\ntemu „czubkowi” po drugiej stronie\n„Yes, sir. Obraz w toalecie? Dopraw-\ndy, sir? Tak, sprawdzimy, sir. Proszę\nOczywiście za godzinę miałem już na\nlinii kolejnego, jeszcze ważniejszego\nmanagera i tłumaczenie zaczynało\nsię od pojęć podstawowych: toaleta, obraz, wędka itp itd. Wreszcie\n„nasty” manager, który musiał już\nbyć naprawdę wybitnym managerem, z telefonem w dłoni udał się\npod wskazany „adres” aby stwierdzić\nnaocznie, cóż tak frapuje „sahiba” z\npobliskiego Delhi. Cały czas udzielałem mu wskazówek jak ma podążać,\naby nie zgubił się w swoim własnym\nhotelu i aby dotarł do miejsca gdzie\nznajduje się TO. Wreszcie usłyszałem w telefonie skrzypnięcie drzwi\ni po chwili dotarł do mnie głos pracownika hotelu:\n„Jaką rakietą...?”, wykrztusiłem, jednocześnie starając się zapanować\nnad uczuciem ogarniającej mniej paniki, iż oto ktoś inny, dowiedziawszy\nsię o wiszącym sobie w tak ustronnym miejscu skarbie, podprowadził\nmi go sprzed nosa. I nagle spłynęło\nna mnie olśnienie!\n„To nie rakieta, ty palancie” /to ostatnie w duchu/. „To podbierak!. Podbierak muchowy! Widzi pan, nawet\nnie wiecie co posiadacie...! Please,\nplease, please. Ja chcę to mieć!”\nNa nic się zdały tłumaczenia, że hotel nie sprzedaje elementów swojego\nwyposażenia i że jak gość hotelowy\nchce coś mieć na pamiątkę, to sobie\nto coś może kupić, ale w hotelowym\nsklepiku z suwenirami. Sir nie tylko\nnie dawał się spławić, ale jeszcze zagroził, iż jeżeli obraz nie znajdzie się\nw jego posiadaniu w sposób legalny,\nto go najzwyczajniej w świecie z hotelowej toalety podwędzi... Słysząc,\nże łatwo się mnie nie pozbędzie, wybitny, acz wyraźnie zdesperowany\njuż manager, rzucił jakaś okrutnie\nzaporową w jego mniemaniu, cenę,\nza którą ewentualnie dyrekcja hotelu\nbyłaby gotowa rozważyć przekazanie prawa własności do tak intrygującego mnie przedmiotu. Oczywiście\nz miejsca się zgodziłem, co musiało\nwywołać u mojego rozmówcy niewielki szok, ale czego nie robi się w\ngorączce kolekcjonerskiej... Uzgodniliśmy, że przyjadę do „Bristolu” w\nnajbliższą sobotę i spotkamy się o\numówionej porze we wspomnianym\nDni mijały wolno, ale doczekawszy\nsię początku weekendu i zapakowawszy całą Rodzinkę do samochodu, aby wreszcie mogła zobaczyć\nobiekt przez który w ostatnich dniach\ntatuś i małżonek w jednaj osobie zachowywał się tak jakby spadło mu\nna łeb pianino, udałem się w drogę\ndo Gurgaon. Pędziłem jak wariat, łamiąc po drodze wszystkie możliwe, a\ntakże niemożliwe przepisy ruchu drogowego, które i tak nie są w Indiach\nprzestrzegane. Miałem wrażenie że\nwszyscy lecą na złamanie karku do\n„Bristolu” aby wejść w posiadanie\nmojego obrazu! Ja jednak byłem\npewien, że będzie on mój, móóóójjjj, móóóó...., mmm..... eeee.....\nW barze nie czekał na mnie wybitny manager, a miejsce w kibelku,\ngdzie jeszcze kilka dni temu wisiał\n„mroczny przedmiot mego pożądania” zionęło pustką! Pustką tak beznadziejną jak zawartość większości\nnaszych rzek pstrągowych. Zdrada!!!\nZ wywieszonym ozorem latałem po\nwszelkich możliwych zakamarkach\nhotelu szukając mojego kochanego\nwybitnego managera. Na próżno.\nSwoją bezładną plątaniną przykułem\njednak uwagę jakiegoś mniej wybitnego przedstawiciela managementu,\nktóry zapytał mnie wreszcie po jakiego grzyba zakłócam spokój obsługi i nielicznych gości hotelowych.\nGdy wyjawiłem mu cel mojej wizyty\ni cenę za jaką w swoim zaślepieniu\nzgodziłem się odkupić od jego firmy\nintrygujący mnie malunek, rozmówca z miejsca został moim nowym\nnajlepszym przyjacielem i zapragnął\nopylić mi połowę wyposażenia hotelowego.\n„Sir, ten obraz którego szukasz, to\nbył taki brzydki. Mamy wiele innych,\nznacznie ładniejszych i w równie\nprzystępnych cenach... Spójrz na ten\nwiszący w recepcji. Jakiż to piękny\nwielbłąd na rykowisku... O przepraszam, słoń na pastwisku... Może Sir\nzechciałby i naszą recepcjonistkę...?”\nWszystkie indyjskie słonie, wielbłądy\ni recepcjonistki były jednak dla mnie\nw tej chwili tak ważne jak wyniki sezonu karpiowego w Hiszpanii sprzed\n25 lat. Ja chciałem mój obraz!!!\nDo domu wracałem w równie radosnym nastroju jak Napoleon spod\nWaterloo. „A to drań jeden. Zaraza.\nOpylił mój obrazek komuś innemu\njak tylko dowiedział się ile to cacko\njest warte. Przyjdzie mi umrzeć i nigdy go już nie zobaczę. Już nigdy...”.\nTak sobie rozmyślałem przez resztę weekendu, którego jak zapewne\nsłusznie zgadujecie nie zaliczę do\nnajszczęśliwszych w moim życiu. Aż\nnastał poniedziałek, a z nim możliwość rzucenia się do gardła mojemu\nznienawidzonemu wybitnemu managerowi, sposoby zgładzenia którego\nanalizowałem skrupulatnie przez poprzednie 48 godzin.\n„Gdzie jest mój obraz?!” Zaryczałem\nw słuchawkę w śliczny poniedziałkowy poranek, gdy usłyszałem w niej\ngłos mojego wroga numer jeden.\nZresztą użycie telefonu było wybitnie\nsymboliczne, gdyż mój dziki skowyt z\ncałą pewnością było słychać w promieniu kilkudziesięciu kilometrów.\n„Ależ sir, przecież jak tak długo i wytrwale na ciebie w sobotę czekałem”.\nŁgał jak z nut mój rozmówca, podczas gdy ja spokojniutko ostrzyłem\n„Tak, moja ty ptaszyno? A gdzież to\ntak na mnie czekałeś?”\ndo przeglądu maczugi, którą zamierzałem skruszyć na jego łepetynie...\n„Imię, nazwisko, adres i numer komórki, proszę mi tu natychmiast”.\nWyryczałem w słuchawkę, nie przerywając rychtować dzidy... „I nie rozłączać mi się!”\nMałe czarne i czujne oczka świadczyły o stanie napięcia. Zdradzał go\njednak stojący za nim, opakowany w\nbombelkowaną folię płaski, prostokątny przedmiot.\nDopiero gdy wybrałem numer komórki nieszczęśnika i usłyszałem\nodgłos jej dzwonka w trzymanej\nsłuchawce telefonu stacjonarnego,\ntroszkę mu pofolgowałem.\n„Dobrze ci tak”. Pomyślałem. „Teraz\n„Tak więc, kiedy mój złoty będę mógł\nwpaść po MÓJ obraz?”\n„Ja... Ja bardzo cię przepraszam,\n„Jadę do ciebie... Słyszysz? Zbliżam\nW słuchawce słychać było nerwowe\nprzełykanie śliny i cieżki oddech wyraźnie przestraszonego rozmówcy.\nMoja pielgrzymka do Gurgaon, była\ndla niego teraz tak miłą perspektywą\ni równie nieuchronną, jak nadejście\nkońca jego własnych dni na tym łez\npadole. Jadąc kilkakrotnie zatrzymywałem się i dzwoniłem do mojej\nofiary, aby przypadkiem nie zmieniła swojej lokalizacji. Że o lokalizacji\nmojego arcydzieła nie wspomnę.\nGdy zbliżyłem się do miejsca przeznaczenia w powietrzu było czuć\nstrach. Cuchnął nim cały Gurgaon.\n„To wybitny manager”. Pomyślałem.\nAle jak na prawdziwego potwora\nmuszkarskiego, zaślepionego kolekcjonerską pasją przystało, oczy\nme nie uroniły łzy. Wprost przeciwnie, serce przepełniała mi radość,\njak ojcu który odnalazł ukochane\ndziecko. Jak pastuszkowi, który oto\nwłaśnie wyrwał owieczkę z paszczy\nwstrętnego wilka. Jak urzędnikowi\nskarbowemu, który wynalazł 5-złotowy przekręt w dokumentach podatnika...\n„Nooo, tego, w tym, tego, noooo...”\nZupełnie inaczej go sobie wyobrażałem. Był młody, średniego wzrostu,\nszczupły i wyprostowany.\nPlątał się w zeznaniach wybitny manager, podczas gdy ja przeszedłem\n„Nawet gość mile wygląda. Szkoda,\nże będę go musiał poddać najbar-\ndziej wyszukanym torturom świata”.\nStałem sobie i patrzyłem. On też stał\ni patrzył. Wreszcie wystękał:\nWidać było, że gorączkowo układa w\nmałej, sprytnej główce kolejne wielkie i plugawe kłamstewko. Postanowiłem oszczędzić sobie tych historii o\nataku roślin ludojadów i innych przeciwnościach, które to uniemożliwiły\nmu pojawienie się w „Hunter’s Bar”\nw ostatnią sobotę. Z natury jestem\njednostką dobrotliwą i nie noszę długo zawiści w sercu. No, najwyżej jakieś sześćdziesiąt lat...\n„Jak ci synu na imię i skąd pochodzisz?”.\nZagaiłem rozmowę. To zapewne bliskość realizacji mojego pragnienia\nspowodowała, iż żal mi się zrobiło\nmojego wybitnego managera i postanowiłem od tej pory być dla niego\n„Jestem Rohit, sir. Jestem z Nahan w\n„Ooo, znam to miejsce z moich wypraw wędkarskich. To piękne miasteczko”.\nPowiedziałem. „Paskudna, zapyziała\n„Naprawdę, sir? To bardzo, bardzo\nhistoryczne miejsce. Mamy tam\nświątynie, mamy pałac, mamy...”\n„A obrazów tam nie macie? Takich z\nZagadnąłem, widząc iż zanosi się na\ndłuższą prelekcję na temat lokalnych\n„Nieeee, sir. Ale mamy tu jeden taki,\nktóry pewnie cię zainteresuje”.\nJego twarz rozjaśni uśmiech, który\nodsłonił dwa rzędy prześlicznych,\nbiałych zębisków. Tylko przez chwilę\nmiałem ochotę mu w nie przyłożyć...\nAle przecież mam być miły i przytulny jak miś pluszowy... W związku z\ntym także uszczęśliwiłem go widokiem swych, znacznie mniej widowiskowych kłów. Niemal zostaliśmy\nprzyjaciółmi. Nawet zaryzykował zaproszenie mnie na lunch. Nawet zgodziłem się, ale po powrocie z Bangladeszu, do którego nawiasem mówiąc\nsię wcale nie wybierałem. Pokazał mi\nzdjęcia swojej żony, dzieci, rodziców,\npsa i kota. Ja odwzajemniłem się pokazując mu plik rupiowych banknotów, kończąc tym samym tak familijnie zapowiadającą się sielankę.\n„Tak”. Dobrze pamiętałem moje indyjskie przygody z zakupami, które\npo usunięciu w domu opakowania,\nokazywały się być dokładnym zaprzeczeniem towaru, który pierwotnie zamierzałem nabyć. Na zasadzie:\nbiały mebel – czarny mebel, rozmiar\nS – rozmiar XL itp. itd. W miarę jak\nRohit ostrożnie usuwał folię, odsłaniając wnętrze opakowania, z jego\nśrodka zaczęła bić wielka jasność,\nktóra mogła pochodzić tylko od jednego, jedynego przedmiotu w całym\nGurgaonie, ba w New Delhi całym!\nMój Matejko, Kossak i Malczewski\nw jednym! Tak, w środku było to co\nprzez tydzień spędzało mi sen z powiek, przez co moje ciśnienie wzrosło do poziomu 500/200 a uśmiech\nnie gościł na mej, za przeproszeniem, buzi. Moje ramiona rozwarły\nsię w powitalnym geście, zupełnie\njak kiedyś przy spotkaniu Breżniewa\nz innym przedstawicielem bardziej\nzaawansowanej technicznie i wiekowo cywilizacji. Z miejsca runął w nie\nRohit, którego musiałem przegonić,\nuświadamiając mu, że to nie jego\nchcę do serca przytulić. Był mój, tylko mój!\ninnych muszkarskich gadżetów. Jest\nAle wiem, że przede mną inne wyzwanie. W damskiej toalecie jednej\nz delhiskich dyskotek wisi zniewalająca rycina przedstawiająca dwóch\nwędkarzy podczas połowu łososi na\nmuchę! Znowu w TOALECIE!!! I to\ndamskiej! Pewnie zastanawiacie się\nco takiego robiłem w damskiej toalecie? No cóż, nie będę tego tłumaczył,\nprzecież to muszkarskie forum....\n„Już nigdy cię nie opuszczę... Już\nnigdy...”. Wyszeptałem. Chyba rozumiejąc intymność sytuacji Rohin\ncichutko usunął się na bok. Podobnie uczyniło sześciuset innych pracowników hotelu, którzy zgromadzili\nsię wokół, zwabieni brakiem innych\nlepszych zajęć. Atmosfera była podniosła jak w finale filmu wojennego\nrodem z Bollywood. Obsada: Rohit,\nobraz i ja.\nGdy piszę te słowa, wisi nad biurkiem na którym stoi komputer. Obok\nwygrzebanej na delhijskim bazarze\nHaus Khas szafki pomalowanej w\npstrągi, bakelitowego kołowrotka ze\nSri Lanki, figurki skaczącego pstrąga\nsprzedanego mi jako delfin w obozie\nuchodźców tybetańskich w Pokhra w\nNepalu, flaszek whisky „Black Dog”\nopatrzonych rysunkiem łososiowej\nmuchy o tej samej nazwie, oraz kilku\nwłaściwie „twórcą”) Dunajca w jego początkowym biegu. Źródła Czarnego Dunajca\nznajdują się w Tatrach\nprzez połączenie potoków „Kirowa Woda” i\n„Siwa Woda”. Następnie\n„ocierając” się o kotliną\nOrawską i przecinając\nkotlinę Nowotarską łączy się w Nowym Targu\nz Białym Dunajcem tworząc właściwy nurt.\nTekst: Janek Znaniec,\nZdjęcia: Ewa Kopta, Janek\nZnaniec, Jerzy Paluch\nPod względem wędkarskim interesuje nas od ujścia potoku Antałowskiego w miejscowości Witów,\naż do połączenia z Białym Dunajcem w Nowym Targu. W swoim\npoczątkowym biegu płynie dosyć\nwąską doliną przelewając się poprzez naturalne progi i uskoki łupkowe stopniowo od miejscowości\nKoniówka wypływając na pokłady\nnanosowego materiału granitowego (otoczaki), by już przed miejscowością Czarny Dunajec płynąć\ncałkowicie po drobnoziarnistych\notoczakach w towarzystwie zarośli wiklinowych. Koryto rzeczne od\nmiejscowości Koniówka jest miejscami regulowane poprzez opaski\nbrzegowe i progi stabilizujące dno\n(Koniówka, Podczerwone, cały\nsystem progów w miejscowości\nCzarny Dunajec aż po Wróblówkę,\ndwa progi w Nowym Targu). Jeżeli\nchodzi o rybostan to jest to woda\npstrąga i lipienia. Marginalnie w\ndolnym biegu występuje kleń i …..\nokoń. Tyle może ogólnych informacji.\nMuchowy sezon wędkarski właściwie każdego roku zaczynam\nna odcinku od mostu drogowego\nna „Zakopiance” do połączenia z\nBiałym Dunajcem. Jak tylko zejdzie pokrywa lodowa (a dzieje się\nto generalnie na przełomie luty/\nmarzec) pstrąg potokowy zaczyna\nbyć aktywny, i to na tyle - by moją\npodstawową przynętą był duży\nsrebrzysty streamer. Zawsze na\npoczątku sezonu ten odcinek jest\nstosunkowo zasobny w pstrąga\npotokowego. Jest to tzw odcinek\n„miejski” bo rzeka płynie przez\nśrodek Nowego Targu. Na tym odcinku mam trzy miejscówki, która\nz powodu daleko posuniętej regulacji brzegowej (opaski kamienne)\nsą właściwie nie zmienne od lat.\n- płań na wprost Lodowiska\n- stosunkowo szybka głębsza rynna poniżej mostu drogowego na\nSzpital – my mówimy że „koło Liceum”\n- głęboka (ok. 1,5-2m) rynna\nprzed samym połączeniem z białym Dunajcem\nostatnia ostoja dunajcowego lipienia\nW dwóch pierwszych miejscówkach generalnie zdobyczą są pstrągi w granicach 25-35 cm - choć\nsporadycznie trafi się też czterdziestaczek. Łowiska te charakteryzują\nsię specyficznym ukształtowaniem\ndna - głębsze rynny biegną wzdłuż\nbrzegów umocnionych opaskami\nkamiennym, a środkiem rzeki jest\nwypłycenie. Ryby są ustawione\nw bezpośredniej bliskości opasek\nbardzo często znajdując schronienie pomiędzy co większymi opaskowymi głazami.\nbrzeżne o podobnej głębokości\nprzy 0.5 m głębokości wypłycenia\nbiegnącego środkiem płani aż do\nsamego progu. W rynnie przy lewym brzegu jest głębokie zastoisko\nz wstecznymi prądami ciągnące się\naż do zaniku nurtu na środku płani. Stanowiska pstrągów to przede\nwszystkim granica głównego nurtu i zastoiska oraz strefa wypłycania się rynny po przyjęciu wód\nBiałego Dunajca. W przybrzeżnych\nrynienkach w drugiej części płani\nteż można trafić pstrąga, ale niezbyt wielkiego. Ewenementem jest\nwystępowanie na tej płani głowacic (największa o jakiej słyszałem\nbodajże cztery lata temu miała 12\nkg). Dodatkowo jako przyłów można tam trafić bardzo ładnego klenia (+40cm) i niezłą …… świnkę.\ntylko w bezpośredniej bliskości\nmostu na „Zakopiance” i na płani\nna wprost lodowiska. Małego lipienia (do 25-28 cm) jest dużo na\ncałej długości. Odcinek ten z powodu swojej lokalizacji cechuje się\nwszechobecnym miejskim gwarem\ni polecam go tylko tym, którym takie warunki łowienia nie przeszkadzają. Mnie osobiście przeszkadzają bardzo, a łowię tam tylko\ndlatego, że mam pracę 100 m od\nrzeki i po pracy można w okresie\nzimowo/wiosennym wygospodarować 1-2 godziny na rozruszanie\nręki z realną szansą na zobaczenie\nTrzecia miejscówka to stanowisko\nnaprawdę grubych pstrągów, gdzie\nczterdziestak nie jest żadnym jakimś ewenementem. Zaczyna się\nszybkim i szerokim wlewem na\nwysokości ujścia kanału z tartaku wodnego szybko przechodząc\ngłęboką i zwalniającą rynnę, po\nczym po ok. 50 m jest ujście Białego Dunajca i rynna rozszerza się\nw dość szeroką płań, ciągnącą się\naż do progu regulacyjnego. Mimo\nże płań to już właściwy Dunajec, nie sposób jej wyłączyć przy\nomawianiu tej miejscówki. Dobrze\nwidoczny nurt rzeki jest zlokalizowany przy samym prawym brzegu,\npo czym po przyjęciu wód Białego\nDunajca nurt szerokim łukiem odbija na środek rozlewiska i wytraca\nswój impet. W tym miejscu rynna\nwypłyca się do głębokości 1m i\nrozdziela się na dwie rynienki przy-\nDlaczego streamer, a nie inne metody? No cóż, po pierwsze to fakt,\nże bardzo lubię łowić na streamera. Po drugie to selektywność tej\nmetody eliminująca brania bytujących tam w tym okresie ładnych\nŁowisko to odwiedzam gdzieś do\nkońca marca bo później właściwie to nie ma tam czego szukać.\nZ pstrągów pozostają już tylko\nok. 20cm maluchy, a duże lipienie\ngdzieś znikają. W właściwym sezonie lipieniowym, na tym odcinku\nkonkretnego lipienia można złowić\nNo cóż, marzec się skończył i co\ndalej z Czarnym Dunajcem?\nW okresie kwiecień-czerwiec to\nrejon Czarnego Dunajca (miejscowości) i Wróblówki. Ten odcinek\nrzeki jest najbardziej uregulowany,\ngłównie za pomocą progów stabilizacyjnych. Od Koniówki poprzez\nPodczerwone aż po sam początek\nWróblówki rzeka jest poprzecinana\nprogami z główną ich koncentracją w rejonie samej miejscowości\nCzarny Dunajec. Wyszczególnienie\njakichś konkretnych miejscówek\njest na tym odcinku rzeki bezcelowe. Po prostu, co próg to miejscówka. Konstrukcja progów jest\ntaka sama jak i na Białym Dunajcu. Głębokość w klatkach jest różna – od 0,5 m do 1,5 m. Odcinki\npomiędzy progami też warte są\nuwagi z powodu wyżłobionych w\nich mało stabilnym żwirowym dnie\ngłębszych rynien podchodzących\npod pochylone wikliny. W moim\nodczuciu to woda pstrąga potokowego. Jest też pewna ilość lipienia,\nale z powodu braku możliwości migracji tarłowych (progi) tworzą się\nniezbyt wielkie populacje stojące\npomiędzy progami, podtrzymywane zarybieniami. Trzeba zaznaczyć,\nże odcinek od mostu w Koniówce\ndo ujścia potoku Lepietnica jest\nobwarowany obostrzeniami regulaminowymi odnośnie wymiarów\nochronnych pstrąga potokowego i\nlipienia (40 cm dla obydwu gatunków). Moim zdaniem: o ile pstrągi\npotokowe powyżej 40 cm na tym\nodcinku zdarzają się dosyć często,\nto w odniesieniu do lipienia jest\nto raczej „pobożne życzenie”. Nie\nmniej jest to łowisko bardzo ciekawe i warte odwiedzenia, a ryb\nobydwu gatunków można trochę\npołowić. Na tym odcinku równie\nefektywne są wszystkie techniki\nmuchowe pod warunkiem dopasowania do zastanych warunków. W\nprogach znakomicie sprawdza się\nkrótka nimfa (prawie po wszystkich\nprogach można spokojnie brodzić).\nMożna też łowić na długą nimfę na\nsposób biało-dunajcowy. Sprawdza\nsię też prowadzony na ciężkiej lince\nstreamer. Pomiędzy progami najefektywniejsza jest mokra mucha,\ndobrze sprawdza się też sucha pod\nwarunkiem widocznej aktywności\nryb. Krótka nimfa jest przydatna\nprzy obławianiu głębszych (powyżej 1m) rynienek. Streamer prowadzony na wolno tonącej lince też\nmoże przynieść sukcesy. Przynęty\nnie odbiegają od ogólnie stosowanych w dorzeczu górnego Dunajca. Są to imitacje różnych stadiów\nchruścików i jętek. Ze streamerów\nto raczej ciemne pijawki. Oczywiści\nskuteczna jest również… glajcha.\nW Czarnym Dunajcu nie zauważyłem nigdy kiełża, jednakże czasami dobre efekty można uzyskać\nna jego pomarańczowe imitacje\n(szczególnie przy lekko trąconej\nPrzejdźmy do następnego odcinka rzeki – od Wróblówki do mostu\ndrogowego na „Zakopiance”.\nZe względu na charakter wody\nodcinek ten traktuję jako całość\nmimo wyróżnienia w nim odcinka\n„Złów i wpuść” (od ujścia potoku\nLepietnica do mostu drogowego na\nPo minięciu miejscowości Wróblówka przez dłuższy czas rzeka płynie\ncałkowicie nieuregulowanym korytem, tworząc obiecujące podmycia brzegowe i bystre prądziki. Po\nwpłynięciu na tereny zabudowane,\nregulacje są ograniczone do opasek brzegowych zamaskowanych\nwikliną i trawami. Wioski położone\nsą w pewnej odległości od koryta i\nprawie zawsze zamaskowane zaroślami wiklinowymi. Rzeka płynie tu\nwartkimi raczej równymi rynnami\nprzechodzącymi w płytkie rozlewiska, rozdzielone szerokimi i płytkimi „zejściami”. Czasem napotykamy też głębsze doły – szczególnie\nna zakrętach lub w sąsiedztwie\nzniszczonych ostróg. Dno prawie\ncały czas to gruby żwir z ławicami\ngranitowego piasku. Również na\ntym odcinku nie wyróżniam jakichś\nspecjalnych miejscówek. Z powodu mało stabilnego dna rynienka\nz przed miesiąca może „dzisiaj”\nbyć żwirowo-piaszczystym wymiałem. Każda większa woda powoduje mniejsze lub większe zmiany\nw korycie rzeki. Traktuję to łowisko turystycznie – tzn. niespieszny\nspacer z systematycznym obławianiem mijanych miejsc. Odcinek ten\nto niewątpliwe królestwo lipienia.\nJest go naprawdę dużo, choć przeważają osobniki z przedziału 25-28\ncm. Generalnie im niżej tym wzrasta szansa na spotykanie większej\nryby, choć magiczne 40 cm w dalszym ciągu pozostaje raczej……\nmagiczne. Pojedyncze sztuki tej\nwielkości można spotkać w końcowej części odcinka „Złów i wy-\npuść”. Pstrąg potokowy w dalszym\nciągu jest właściwie przyłowem\n(jeżeli nie liczyć 20cm strzelców),\nsytuacja tego gatunku poprawia\nsię również w dolnej części odcinka specjalnego. Dla mnie omawiany kawałek rzeki to późne lato i\njesień…….. to delikatne wędkowanie na suchą muszkę lub malutkie\npedałki z klasycznym (linkowym)\nzestawem do mokrej muchy. Przy\njako takiej aktywności ryb zabawa jest przednia. W końcówce lata\nskuteczne są chrustopodobne „sucharki” w raczej ciemnych kolorystykach tułowia w wielkościach 1214. Koniec września i październik\nto imitacje różnych jętek rojących\nsię nad wodą. Kolorystykę trzeba\ndobrać w zależności od owadów\nspotkanych nad wodą, ale w tym\nokresie przeważają oliwkowe jęteczki. Czasami skutecznym sposobem na dobranie się do większego\nlipienia wśród żerującej młodzieży\nto podanie ciemnego chruścika\n(tułów z pawia lub sterówki bażanta diamentowego) CDC w wielkości\n16-18. Pedałki w wielkościach 1418 też w raczej ciemnej tonacji z\ndodatkiem jakiegoś wabiącego elementu (np. złota przewijka, pomarańczowa pochewka lub kołnierzyk,\nczerwona końcówka odwłoczka\nitp.) Z elementami wabiącym trzeba uważać, aby nie przedobrzyć\n– lipienie z Czarnego Dunajca niezbyt przepadają za „oszołomami”.\nOczywiście i metoda krótkiej nimfy\nteż jest skuteczna, ale rezerwuję ją\nna głębsze dołki i rynny przy braku\naktywności powierzchniowej ryb.\n20-25 cm. Owszem, czasami z całego tego drobiazgu udawało mi\nsię wyłuskać jakąś rybę nawet\npowyżej 30 cm, ale to były dosyć\nkome ilości są ewidentnie efektem\ndziałalności kłusowniczej. Stosunkowo duża populacja rybek do 20\ncm, a potem to już jakieś niedobitki. Szkoda, bo biorąc pod uwagę\nilość siedlisk dla naprawdę dużych\npstrągów potencjał Czarnego Dunajca w odniesieniu do tego gatunku jest duży. Planując wyprawę na\ntę rzekę trzeba brać pod uwagę, że\njest ona najwolniej czyszczącą się\npo opadach z całej zlewni górnego\nDunajca. Nie dotyczy to jego górnego biegu (który, jak to w przypadku potoków górskich, czyści\nsię błyskawicznie) ale środkowego i dolnego. Trzeba też rozróżnić\nwodę brudną od wody brązowej. W\npobliżu koryta rzeki znajdują się co\nnajmniej dwa większe obszary torfowe (Czarny Dunajec-Baligówka i\nBór kolo Ludźmierza). Torfowiska\nte powodują czasami podbarwianie\nwody w rzece na kolor herbaciany.\nMimo tego koloru jest ona przeźroczysta i w niczym nie wpływa na\nefektywność łowienia. Wpływem\ntychże torfowisk jak i spływem\nroztopowych wód z rejonu miasta\nNowy Targ tłumaczę sobie również\ntak wczesną aktywność pstrągów\nna pierwszym z omawianych przeze mnie odcinków tej rzeki. Celowo nie podałem też jakichś szczególnie łownych wzorów much na\ntą rzekę, bo….. takie nie istnieją.\nGeneralnie (poza jakimiś szczególnymi przypadkami) na wszystkich\nwodach górnego Dunajca sprawdzają się takie same wzory, jest\ntylko kwestia wielkości, wagi i czasu ich zastosowania, a te kwestie\nwynikają z własnych obserwacji\nPodsumowując: Czarny Dunajec jako łowisko lipieniowe jest w\nchwili obecnej najlepszą wodą w\nzlewni górnego Dunajca. Jest trochę zastanawiające, dlaczego w tej\nrzece każdego roku dominują ryby\nz przedziału 25-28 cm, a większe w\nstosunku do ilości tych ryb zdarzają się rzadko. Kłusownictwem tego\nzjawiska nie można wytłumaczyć,\ndla kłusownika 25 cm rybki są w\npełni konsumpcyjne. Biorąc pod\nuwagę, że czarnodunajeckie lipienie to ryby szczuplutkie można by\npodejrzewać istnienie zbyt ubogiej\nbazy pokarmowej. Jeżeli chodzi o\npstrąga potokowego to tu jego zni-\nNo cóż, przeleciałem przez cały\nsezon muchowy na Czarnym Dunajcu, a tu ani słowa o górnej\n(powyżej Koniówki) jego części.\nPrzyznam się szczerze, że bywam\ntam raczej rzadko, a i to tylko przy\nokazji jakichś inny załatwianych na\ntym terenie spraw. Jest to woda\nwyłącznie pstrągowa. Populacja\npstrąga jest tam dosyć obfita, lecz\ngłównie są to ryby w wielkościach\nTekst i zdjęcia: Józef Zając\nBiała Lądecka, to rzeka, którą darzę szczególnym sentymentem. Urokliwa, chociaż\nw dużej części płynąca przez\ntereny zurbanizowane. Najbardziej „górska” ze wszystkich rzek Kotliny Kłodzkiej,\noferuje wędkarzowi i „dunajeckie”, wartkie szypoty i spokojne, rozlane płanie. I chociaż okazowych lipieni tutaj\nnie złowimy, to warto krótki,\nlistopadowy dzień poświęcić\nOdcinek na którym możemy łowić\nw miesiącach późnojesiennych rozpoczyna się przy moście koło „hodowli” w Radochowie. Powyżej, w\nokolicach Lądka Zdroju i Stronia\nŚląskiego, gospodarujący na tej\nrzece okręg wałbrzyski, wprowadził\ncałkowity zakaz połowu, w czasie\nokresu ochronnego potokowca. To\nsłuszne pociągnięcie zważywszy,\nże w górnej części „Białki” dominuje pstrąg, a lipień jest niezwykle\nrzadkim gościem na naszych wędkach. Ale i tak mamy do dyspozycji\ndobrych kilkadziesiąt kilometrów\nrzeki, ponieważ możemy łowić aż\ndo Krosnowic, gdzie Białka kończy\nswój bieg, głęboką rynną wlewając\nsię do Nysy Kłodzkiej. Sama Nysa\njest też ciekawym łowiskiem, ale\no niej napiszę w kolejnym odcinku\nSwoją nazwę zawdzięcza Białka krystalicznej wodzie, przelewającej się po różnokolorowych\nkamieniach. I chociaż typowych\notoczaków tutaj nie znajdziemy,\nto trafiają się odcinki budzące skojarzenia z wyściółką dna Dunajca czy Białki Tatrzańskiej. Z kolei\n- nierzadko spotkamy całkowicie\nodmienne od nich, ciemne, prawie\nczarne fragmenty dna, utworzone z\njakby zastygłej, wulkanicznej lawy.\nZdarzają się również, choć nie tak\nczęsto, połacie dna wyłożone grubym żwirem. Ten urozmaicony, nie\nspotykany w innych rzekach rodzaj\nformacji skalnych, działa jak swoisty filtr, co powoduje błyskawiczne\nczyszczenie się rzeki po gwałtownych opadach. To kolejna, znacząca zaleta tej rzeki.\nTegoroczna wielka woda, przechodząca przez Kotlinę kilkakrotnie, nie\noszczędziła również i Białki. Skutki\npowodzi widać gołym okiem: brzegi\nzryte koparkami, w wielu miejscach\nkoryto wyrównane, sprowadzone do\npoziomu pasa startowego. Szkoda,\nże gospodarz rzeki nie stanął na wysokości zadania i nie dogadał się z\nwykonawcą tych robót w kwestii zachowania naturalnej linii brzegowej.\nNa szczęście, jako umocnienia podmytych brzegów, nie pojawił się jak\nto ongiś bywało, beton, ale opaski z\ngłazów skalnych. Jest więc nadzieja,\nże za kilka lat rzeka sama w dużym\nstopniu się znaturalizuje. Tym bardziej, że istniejące już, często poniemieckie murki oporowe wrosły jakby\nw nadrzeczny pejzaż i nie rażą tak\nstrasznie jak np. progi na Wiśle.\nNiestety, podobnie jak i w całej Polsce, również i tu powódź wyrządziła\nolbrzymie straty w populacji lipieni.\n„Thymallusy”o wiele gorzej sobie radzą w tak ekstremalnych warunkach\nniż pstrągi. Potwierdzają to wyniki\naktualnych połowów. Dość powiedzieć, że na kilkanaście złowionych\nrybek trafia się jeden, dwa, góra\ntrzy lipienie, a reszta to pstrągi i to\no niezbyt imponujących rozmiarach.\nNiepokojący jest również fakt, że nie\nłowi się praktycznie małych lipionków, co źle wróży na kolejne lata.\nPiszę o tym dlatego, aby uzmysłowić\nwszystkim muszkarzom, którzy zawitają nad tę przepiękną rzeczkę, że w\nchwili obecnej zabicie nawet jednego lipienia byłby po prostu zbrodnią.\nsię na lipienie udajemy się raczej\nw dolne partie rzeki. Są to okolice\nTrzebieszowic, Ołdrzychowic i Żelazna. Zresztą – wzdłuż rzeki biegnie\ndroga 392 Lądek Zdrój – Żelazno\ni dalej do Kłodzka. Jadąc nią możemy praktycznie zza szyby wybrać\ndowolne miejsce do wędkowania.\nRyb o tej porze roku szukamy w\ngłębszych dołkach, zwolnieniach i na\npłaniach. Tu uwaga: głębokość we\nwspomnianych wcześniej miejscówkach z czarną, „wulkaniczną” skałą\nmoże nas mylić – są generalnie o\nwiele płytsze niż się to w pierwszej\nchwili wydaje. I generalnie - łatwiej\ntam trafić będącego akurat w okresie ochronnym potoka niż lipienia.\nSzczególnie teraz, późną jesienią. Z\ntego samego powodu należy również omijać krótkie, głębokie dołki z\ndużymi kamieniami, a zwłaszcza ich\nstrefę zanurtowej, głębszej wody.\nPrzy niżówce wiążemy nimfy w wielkościach 14 – 16, jeśli woda jest\nwyższa: 10 – 12. Sprawdzą się nam\nwszelkie, ogólnie znane wzory: brązki, quille, „zajączki” i skórzaki. Z tych\nostatnich można w ciemno polecić\nte, które barwią się na ciepłe kolory:\nróż, pomarańcz, a nawet czerwień.\nOkoło południa, zwłaszcza, jeśli trafimy na słoneczny dzień, warto zawiązać suchą oliwkę lub popielatkę\nw wielkościach 18 – 20. Mimo czyściutkiej wody tutejsze lipienie nie są\nspecjalnie wybredne i właściwie zaprezentowana sucha mucha z pewnością przyniesie sukces. A w obecnej sytuacji będzie nim złowienie (i\nwypuszczenie, mam nadzieję) już\ntrzech, czterech lipieni podczas krótkiej, listopadowej wyprawy. Przynajmniej do czasu, kiedy ta piękna, okaleczona rzeka zabliźni swoje rany.\nCzy, mając powyższe na uwadze,\npowinno się pisać gdzie i jak łowić\nbiałczańskie „tymianki”? Wierzę, że\nczytelnicy „Flysportu” to ludzie myślący i nie potraktuję tego tekstu\njako recepty na łatwiejsze zapełnienie koszyka. Zatem, nastawiając\nTekst : Jerzy Paluch Zdjęcia: Ewa Kopta\nywalizacja sportowa, to pełny\nstres dotykający bardziej lub\nmniej wszystkich startujących zawodników.\nCi którzy chcą odpocząć,\npowinni wybrać się na indywidualną lub grupową\nwyprawę. Powinni poszukać takiego miejsca gdzie\nnie dominuje gwałtowność i miejski stres.\nSezon sportowy już za nami. Ostatnie jego podrygi w postaci towarzyskich lub okręgowych „spotkań”\nmamy już za sobą. Czas na kąpiel\numysłu, analizę swoich błędów, weryfikację lepszych lub gorszych znajomości, relaks.\nNie ma lepszego miejsca na aktywny\nodpoczynek, jak rybna, czysta woda\nz górami w tle. Czyściec ma postać\ngórskiej rzeki w naturalnym jej biegu\nz ciszą i kolorami jesieni. Mimo tego,\nże ciągle wracają wspomnienia z\ncałego sezonu, podążamy w stronę\nlipieniowego letargu. Zwalniamy.\nNasze ruchy nie muszą być już takie\nszybkie. Mamy czas na rozejrzenie\nsię po wodzie, na samotny spacer\nwzdłuż brzegu, na wybranie jednego\npięknego miejsca w jakim może stać\nryba. Przysiadam sobie na kamieniach, montuję przypon, jeden raz,\ndrugi i nie spieszę się zbytnio.\nPo chwili zadowolony z tej kombinacji, wrzucam muchy i powolnym krokiem wędruję w dół rzeki. Czerpię w\ntych dniach przyjemność z samego\npobytu w górach. Wiem, że mam\nszanse na spotkanie innych kolegów,\nktórzy być może też oczekują od relacji człowiek-ryby-środowisko czegoś innego, mniej stresującego, niż\nstart w zawodach. Spotkani wędkarze, chętnie wymieniają informacje\nna temat wody, przynęt. Są zrelaksowani i szukają odpoczynku. Wszyscy\nw tym zwalniającym biegu za rybami, odpoczywamy. I robimy zdjęcia.\nJuż po chwili, jesteśmy w dwójkę.\nRozmawiamy ze spotkanym Szymonem o wszystkim co związane jest z\nnaszym sportem i naszymi indywidulanymi przedsięwzięciami. W kilka minut jest już nas trzech (Kane),\npóźniej czterech (Paweł). Wszyscy\npodążamy w dół rzeki, wolniej lub\nszybciej obławiając czyste progi.\nW trakcie takich rozmów, zawsze\nzwracam uwagę w jak odmienny\nsposób uzewnętrzniamy swoje emocje wędkarskie. Łowimy niedaleko\nod siebie, na tej samej rzece w tych\nsamych warunkach, jednak w jakże\nodmiennym rytmie. Różnice widać\nw samej technice łowienia, sprzęcie jaki stosujemy, jak i również w\nreakcji na emocjonujące sytuacje.\nJedni przyjmują takie momenty spokojnie, inni z niespotykaną euforią. A\ndobrym przykładem takiej pozytywnej, prawdziwej, szalonej emocji jest\nKane, jego Winston i miedziany\nRoss. Trzeba to zobaczyć. Tą pasję\nw oczach i radość z każdego brania,\nkażdej wyciagniętej ryby. Kane łowił\nz nami po kilkudniowym pobycie na\ntej rzece i jego opowieści o tym to\nspotkało go w trakcie wyprawy wędkarskiej zrobiło na nas wszystkich\nkutowaliśmy nad zestawem much\nFranka i naszymi lekkimi nimfkami.\nCo jest skuteczniejsze. W jakim kolorze z główką czy bez. Oczywiście\nśmiechu było dużo, a nikt nie chował\nswoich much do pudełka tylka raczej\ndzielił się swoimi wzorami z pozostałymi kolegami.\nJesień i lipienie. Najbardziej lubię ten\nokres. W dużych lipieniach nie ma tej\nagresywności, zachłanności, gwałtu.\nSą powolne, a jednak silne. Świadome swojego piękna i wartości.\nKwintesencją ich połowu jest stosowanie suchej muchy. Jednak są dni,\nduże wrażenie. Nie chodziło tu o\nwielkość ryb jakie łowił, ale o same\nemocje. Niespotykane, prawdziwe\nGrupowe łowienie to również coś\nodmiennego od naszych indywidualnych spotkań na zawodach. Jest\nczas na wymianę much i podziwianie\nswoich własnych połowów. Właśnie\nw momencie kiedy robiliśmy zdjęcie\ntemu lipieniowi pojawił się Franek i\nod tej pory już wszyscy razem dys-\nkiedy ryby trzymają się raczej dna,\na śnieg w górach mrozi wodę w takim stopniu, że pozostaje nam tylko\nkilkadziesiąt minut na wykorzystanie\nCzekając na te chwile, uzbrajam zestaw do nimfy i łowię na coraz mniejsze przynęty. Lekko, delikatnie. Różnicuję ciężar much, zmieniam zestaw\ndostosowując długość przyponu do\ngłębokości wody. Czekam na drgnięcie zestawu, lekkie jego zatrzymanie.\nNie ma mowy o zdecydowanym braniu, szarpnięciu czy odjeździe linki.\nJesienny lipień jest delikatny, bierze\nprzynętę lekko i mało zdecydowanie.\nAle jest gruby, nabrał już wagi i jak\ntylko uda nam się go zaciąć pokazuje swoją moc, gnąc miękki kij #4 do\nW tych dniach w moim pudełku dominują małe nimfy na hakach #1620. Kolega pokazał mi jednak jedną\nze skuteczniejszych muszek na ten\nokres, wspominając jednocześnie, że\nprowadzić ją należy tak głęboko jak\nto możliwe. Schowałem ją głęboko\nw pudełku. Zrobię kilkanaście takich\nmuszek i je sprawdzimy.\nTaka wyprawa, w tak dobrym towarzystwie jest\njak rozgrzesznie. Od popełnionych w sezonie błędów, grzechów przeszłości, naszej niecierpliwości\nczy zaniedbania. Dlatego\npolecam Wam jesienne\nłowienie. Jesienią możemy tego się spodziewać.\nGromady kolegów, lipieni, czystej niskiej górskiej\nwody i darów od naszego\nSezon pstrągowy właśnie\nsię skończył. Poniżej możecie przeczytać krótkie\nnapisane przez muszkarzy\nz różnych stron naszego\nkraju. Można na tej podstawie wyciągnąć jakieś\nwnioski. Można pokusić\nsię o podsumowania i porównania, jednak czytając\nte relacje nie zapomnijmy\no tegorocznych ulewach,\npowodziach i w sumie\nbardzo krótkim sezonie\nOto kilka pytań zadanych\n1/ Jak ogólnie oceniasz\nminiony sezon połowu\n2/ Jakie muchy okazały\nsię być w 2010 roku najlepsze?\n3/ Największe rozczarowanie?\n4/ Największa ryba?\nZdjęcia: Sebastian Ruszkiewicz, Janusz\nPanicz, Adam Sujka, Szymon Madejczyk,\nNo cóż - bywało lepiej. Ilościowo - troszkę\npotokow zaliczyłem. Jakościowo - to już\ntroszkę gorzej. Lubię poznawać nowe łowiska, toteż bardzo mile wspominam wiosenne łowienie na Mszance.\nNie było jakichś szczególnych wynalazków. Ze streamerów (jakoś tak wyszło, że\nrzadko tą metodą łowiłem) stosowałem\n„klasyczne” zonkery i pijawki, z nimf brązki, zające, mokre – MB.\nPuchar Wisły. Walczyliśmy o powrót tych\nzawodów do kalendarza GP. Niestety, nie\ntrafiony termin zawodów i za duża jak na\nmożliwości Wisły i Brennicy ilość zawodników spowodowały, że były to zawody\nNie mierzyłem, więc nie podam dokładnych wymiarów. Były pstrągi ok. 50 cm\n- jeden złowiony na potrzeby tekstu do\nFlysportu w małym ciurku na dużą mokrą muchę i drugi, na pedałka z długiej\nlinki, w bani, na drugim zakręcie poniżej Leska w Sanie. Również w Sanie,\nw czasie treningu przed MMP siadł mi\npiękny lipień, na pewno powyżej 45 cm.\nCo do OS San, uważam, że ten sezon był najlepszym od 2 lat. Nawet\npomimo powodzi i plagi kormoranów\nzimą, pstrągów było bardzo dużo,\nchociaż nie udało mi się w tym roku\nzłowić tych dużych 60-70cm. Wbrew\npozorom najlepszym okresem na łowienie pstrągów, poza zimą, było 2\ntygodnie po powodzi, kiedy woda się\noczyściła, a jej poziom ustabilizował,\npstrągi żerowały bardzo intensywnie. Niestety z czasem z ich żerowaniem było coraz gorzej, a pod koniec\nwakacji złapać dużego pstrąga było\nszkoda, bo jest to moja ulubiona metoda. Rójki chruścików było bardzo\nrzadkie i mało intensywne. Bodaj\ndwa razy przez cały sezon miałem\nokazję łowić na suche imitacje chruścika, lecz wyniki były dużo słabsze\nniż w poprzednich latach.\nNajwiększy złapany przeze mnie\nw tym roku pstrąg mierzył 55 cm.\nPołów miał miejsce w maju. Ryba\nskusiła się na kiełża wykonanego na\nhaku #10 z dubbingu o intensywnym, niemal czerwonym kolorze.\nW zimie najlepiej łowiło mi się na\nstrimera i pijawki koloru brązowego i\nczarnego na hakach #6. Wiosną i latem najskuteczniejsze były w moim\nprzypadku plecionki, kiełże i glajchy.\nWszystkie nimfy, ze względu na wysoką wodę, mocno dociążone.\nNiestety nie połowiłem w tym sezonie pstrągów na suchą muchę, a\nNajlepsze okresy połowu pstrąga\npotokowego na Białostocczyźnie to\nwczesna wiosna i okres rójki majowej. Niestety sezon 2010 uznaję za\nbardzo słaby, na co wpływ miała\ndługa zima i liczne załamania pogody w okresie rójki „majówki”. Później\npraktycznie wszystkie nasze rzeki\nsilnie zarastają roślinnością wodną\ni połów pstrągów na muchę staje\nsię wyzwaniem „tylko dla orłów”.\nNa dość kiepskie wyniki na niektórych rzekach naszego regionu wpływ\nmiała także przyducha, która dotknęła głównie Sokołdę w 2009 roku.\nCiężko jest oszacować straty, ale pomimo tego że część ryb przetrwała\nokres braku tlenu w wodzie głównej\nrzeki w dopływach, spadek liczebności „potokowców” był w ostatnim\nsezonie w tej rzece bardzo widoczny.\nNajwiększym zaskoczeniem „in plus”\nbyła jednak Czarna Hańcza, która\nwyraźnie odradza się po przejęciu\nrzeki przez ZO PZW w Białymstoku.\nZmasowane zarybienia, akcje znakowania rzeki i ochrona przynoszą\nstale pozytywne rezultaty. Niemniej\njeszcze dużo wody upłynie zanim\nrzeka odzyska dawną świetność.\nTu wielkiej rewolucji nie było. Moja\nprywatna lista przebojów jest zdominowana przez różne rodzaje\nstreamerów. Absolutnie nie są to\njakiekolwiek katalogowe modele,\nlecz luźne „wariacje”, obracające się\ngłównie wokół „Muddler Minnow”.\nSkrzydła z piór indyka zastępowałem\nczęsto mieszanką kolorystyczną piór\nsiodłowych koguta, według prostej\nzasady: bardziej jaskrawy kolor (np.\npomarańcz lub purpura) przykrywana była klasycznym piórem w odcieniu grizzly, czy budger. Na Supraśli i\nSokołdzie jak zwykle sprawdziły się\n„gumkowce”. Najlepiej w jaskrawą,\npomarańczową główką. Generalnie\nze względu na dość wolny uciąg naszych rzek od lat stosuję raczej mocno bogate streamery.\nJeśli chodzi o suchą muchę, to czym\nbyła większa, tym lepsza. Tu też,\nzresztą przełomu nie było. W naszych rzekach na „suchara” łowimy\ngłównie latem. Jest to dość specyficzny styl łowienia i nie jest tu miejsce i czas aby go omawiać. Niemniej\nobowiązuje zasada, iż mucha musi\nniemal „łupnąć” o powierzchnię\nwody. Dlaczego? A, to już temat na\nWyniki na niektórych rzekach po\nubiegłorocznej przydusze. A było już\ntak pięknie..:-( Na drugim miejscu w\ntej klasyfikacji muszę niestety ująć\nswoje wyniki na naszych „flagowych”\nrzekach Południa – Sanie i Dunajcu.\nSzczególnie ten drugi, po niesamowitych „potokowcach”, którymi obdarzył mnie w poprzednim sezonie,\nrozbudził nadzieje na „powtórkę z\nrozrywki”. Niestety, było dużo, dużo\ngorzej. Tu winna była nie przyducha,\na wysoka woda, która zapewne poniosła rybki w siną dal.\nPrzez prawie cały sezon uganiałem\nsię bezskutecznie za jakimś godnym\nokazem naszego ulubionego, kropkowanego gatunku. San, Dunajec,\nCzarna Hańcza, Rospuda, Supraśl,\nSokołda, Nietupa, Łososina. Żadna z\ntych rzek nie obdarzyła mnie jakimś\nznaczącym pstrągiem. A naprawdę\nstarałem się! Twarz uratowałem dopiero na jednym z ostatnich sierpniowych wyjazdów. W sumie była to\ndość ciekawa sprawa, gdyż od samego ranka „pałowałem” kilka rzek,\nale rezultaty były mizerne. Dopiero\nna dopływie Supraśli, który zostawiłem sobie „na deser”, niemal w samo\npołudnie przy okrutnej sierpniowej\n„lampie” wyciągnąłem na suchego\nchrusta 3 piękne potokowce. Najmniejszy z nich miał 37 cm, zaś największa ryba była długa na 51 cm.\nI był to mój najładniejszy pstrąg w\nOsobiście jestem bardzo zadowolony, przerzuciłem masę ryb, ale mam\nlekki niedosyt bo słabo połowiłem\nna suchą muchę, którą uwielbiam\n.Wpływ na to miała niestety natura,\npowodzie które nawiedziły Podhale,\na także moje łowisko Biały Dunajec. Pobiłem własny rekord pstrąga\npotokowego, a najważniejsze jest\nto, że poznałem całą masę ludzi\npozytywnie zakręconych z którymi porozmawiałem, podzieliłem się\nproblemami i uzyskałem ogromną\nilość cennych rad dotyczących sposobów ochrony łowiska. Za to jestem\nwszystkim zobowiązany i wdzięczny.\nRozczarowanie i osobista porażka\nto odrzucenie przez Zarząd Okręgu\nNowy Sącz projektu utworzenia na\nBiałym Dunajcu łowiska NO KILL w\nktóre włożyliśmy masę pracy i czasu.\nNajwiększą rybą był pstrąg potokowy 52 cm, który wrócił do wody i\nmam nadzieję, że teraz się wyciera.\nMam nadzieję, że za kilka lat zobaczę jego potomstwo, których złowienie przyniesie mi tyle samo radości i\nJakie muchy? Na to pytanie trudno\nmi odpowiedzieć. Killerem lata była\nczarna muszka z białymi skrzydełkami, przytapiana na haczyku 16 lub\n18. Druga była nimfa też bez nazwy\nponieważ jest to moja wersja: zielona lub brązowa z pakunkiem na\ngrzbiecie na haczykach 14, 16, 18 i\njesienią na 20.\nRaczej bardzo słabo. I nie chodzi mi\ntutaj tylko o warunki pogodowe. Z\nroku na rok w wielu rzekach jest coraz mniej ryby.\nOchotka: ta nimfa sprawdziła mi się\nje wodach stojących podczas łowienia tęczaków i żródlaków. Ciekawostka na haku #8-10!\nNimfa: jig, zajęcze ucho, dyskoteka, glajcha. Sucha: kremowa i szara\nsieczka. Streamer: biały puchowiec z\nczerwonym koralikiem oraz czarny z\nCzeszka: rewelacja na lipienie z Białej Lądeckiej Kwisy i Bobru.\nNajwiększe rozczarowanie: to zawody na Sanie...\nNajwiększa ryba to pstrąg potokowy\nPoniżej moje muchy:\nBrązka pleciona: wersja zaplatana\ndrutem. Nimfa sprawdziła się na lipieniach z Czarnego Dunajca oraz\npstrągach z Soły i Koszarawy. Bardzo\nskuteczna w wersji nimfetka na haku\n#14-16. Do jej konstrukcji używam\nteż flesza w kolorze biskupim.\nSpik: wejsja nimfy zajączek. Do jej\nkonstrukcji użyłem dubbingu z dodatkiem flesza. W tym sezonie kilku\nmoich klientów zdobyło bardzo wysokie miejsca na zawodach łowiąc tą\nQuill: bardzo skuteczna nimfa na Dunajcu. Wykonywana w wersji z żółtym i ciemnooliwkowym podkładem.\nZajączek: sztandarowa mucha skuteczna zawsze i wszędzie. W tym\nroku była niezwykle skuteczna na\nDunajcu, na dzikusy i wpuszczańce.\nLipień pięknie ją gryzł ale w wersji\njig na haku #16.\nBiały muddler- streamer sprawdzający się na rzekach i jeziorach. Brały\nna niego i tęczaki. Skuteczność potwierdzona na Sole, Koszarawie, Dunajcu, Wiśle oraz czeskiej Skaliczce\nMiniony sezon był trudny dla nas\npółnocy, ale także i dla ryb. Przy różnych przeciwnościach losu (kłusownicy i pseudowędkarze zabierający\nmałe pstrągi, dużo drapieżników\nwodnych wybierających rybki) ciężko było złowic coś sensownego przy\ndodoatkowym braku czasu na rozwijanie swojej pasji. Pomimo tego\ntwierdzę jednak, że dużego pstrąga\nmożna jeszcze u nas złowić. To daje\nnadzieję na przyszły rok.\nŁowiłem na klasyczne muchy: streamery, ślajzury szare i czarno czerwone, mudlery srebrno szare, oraz\nnimfy brązki i wrzosowe kiełże.\nRozczarowanie? Mnie ciągle to samo\nprzeraża: mentalność wędkarzy. Płacę to muszę rybę zabić i zabrać. Osobiście rozczarował mnie też mój brak\nczasu na swoje hobby i coraz mniej\npobytów nad wodą.\nOstre dyskusje na nurtujące nas tematy\nGdzie rozgrywać zawody?\noraz częściej wśród wędkarzy startujących w\nzawodach z cyklu Grand Prix podnoszony jest\nproblem małej ilości łowisk na których cyklicznie te imprezy są rozgrywane. Czy w Polsce są łowiska na których oprócz Sanu, Dunajca i Wisły można rozegrać takie zawody?\n(T) Pierwszy krok to ustalenie kryteriów, jakimi należy się kierować wybierając takie łowiska:\n- rzeka mogąca zmieścić 120 zawodników\n- rzeka z rybami o wielkości min. 25 cm w określonej ilości na\n100 m łowiska\n- zaplecze noclegowe zapewniające dojazd do łowiska z bazy\nzawodów autobusem lub samochodem\nRzeka lub zbiornik spełniający takie kryteria, powinien otrzymać\nlicencję wody sportowej spełniającej wymagania cyklu GP Polski. Do tego dochodzi grupa organizatorów. Też powinni mieć\nlicencję na organizację takich imprez.\n(P) Dobrze Jurku. Sprawa bazy dla zawodów wydaje mi się najłatwiejsza do zabezpieczenia. Tu szczęśliwie transformacja ustrojowa zrobiła robotę za nas – w\natrakcyjnych turystycznie miejscowościach mamy hoteli do wyboru do koloru. To samo dotyczy firm transportowych, cateringowych i innych potrzebnych do logistycznego zabezpieczenia imprezy. Natomiast jeśli dany\nOkręg (bo one przecież w dalszym ciągu maja monopol\nna organizację zawodów z cyklu Grand Prix) zgłasza się\ndo ich organizowania, to znaczy, że posiada adekwatne\n„zasoby ludzkie” do realizacji tego zadania. Ale wracając do samych łowisk, to dlaczego woda ma pomieścić\n120-tu zawodników, a nie dajmy na to 220-tu? Przecież\nobecnie liczba startujących w poszczególnych edycjach\nGrand Prix jest raczej bliższa właśnie tej liczby. Oczywiście, że mamy całą masę potencjalnych łowisk które\nsą w stanie pomieścić nawet taką liczbę startujących.\nProblemem jest jednak spełnienie warunku, który umieściłeś na trzecim miejscu – odpowiedniej ich rybności.\nTu sprawa wygląda już dużo gorzej. Moim zdaniem nie\nmamy w Polsce ani jednego łowiska, które może pomieścić choćby i 100 zawodników. A nawet jeśli takie są\nto ja Ci je wskażę – San i Dunajec. Dasz tym wodom\nlicencję i co dalej? I dalej będziemy dreptać w miejscu.\nA jeśli im nie dasz, to innym tym bardziej. Czyli zawodów nie będzie. A swoją drogą, czy ilość chętnych do\nstartu nie jest wynikiem\nfaktu iż ograniczamy się\ndo łowienia na praktycznie\n2 rzekach, które potrafią\nw ciągu „dobrego” sezonu skumulować nawet 4 z\n6 imprez, wliczając MMP?\nZawodnicy wywodzą się\ngłównie z Okręgów położonych w pobliżu Sanu i\nDunajca, co napędza „koniunkturę” na zawodach.\n(T) Ilość startujących powinna wszystkich cieszyć. Więcej\nstartujących to rozwój sportu\nwędkarstwem, więcej członków PZW. Ale błędne zasady\nregulacyjne w tym sporcie,\npowodują, że ludzie nim zainteresowani mają zbyt łatwy\ndostęp do startu w zawodach.\nCzasami nie posiadając podstawowych umiejętności jakie\npowinni posiadać. W dodatku\nwykorzystują luki w istniejących przepisach i przy organizacji zawodów na swojej wodzie sztucznie zwiększają ilość\nstartujących w zawodach krajowych.\n(P) Zaraz. Czegoś tu nie rozumiem. To z jednej strony\n(P) - Jerzy Paluch (T)\ncieszymy się z liczby startujących, aby w następnym zdaniu stwierdzić, że\njest ich zbyt dużo? Właśnie\ndlatego tyle osób przyjeżdża na zawody Grand Prix,\niż może zmierzyć się z najlepszymi. Nie ma Ekstraklasy, I-wszej, II-giej ligi\ni Okręgówki. Przepraszam\nza tą piłkarską nomenklaturę. Zresztą nawet jeśli\npójdziemy Twoim tokiem\nmyślenia, to ja Ci mogę\npowiedzieć z miejsca kto\nznajdzie się w której kategorii rozgrywek. Bo chyba\nnie wątpisz, iż rozgrywanie zawodów praktycznie\nna 2 rzekach nie premiuje\nekip miejscowych? Także\nłowienie w kółko na tych\nsamych wodach negatywnie odbija sie na selekcji\nzawodników do Kadry, co\njest chyba jednym z głównych powodów organizowania GP.\n(T) Ludzie chcą rywalizować\nod zawsze. Chcą porównywać swoje umiejętności na\nzawodach, jednak nie ma co\nkryć, że przy obecnych przepisach i przy obecnym stanie\nwód jest to rywalizacja wypaczona i nie odzwierciedlająca absolutnie umiejętności poszczególnych osób. Dochodzi do kuriozalnych sytuacji, gdzie osoba zarybiająca rzekę przed zawodami, będąca zarazem organizatorem tych zawodów, startuje w\nnich jako uczestnik. To jest wypaczenie, nie wyrzut w stronę\ntych osób, ponieważ akurat one poruszają się w ramach obowiązujących przepisów. Jasne jest, że taka osoba szybko nie\nzapomni gdzie wrzuciła ryby, a zapewne poinformuje o tym\nwybrane osoby ze swojej drużyny. Takie właśnie kurioza, doprowadzają później do awantur, tworzenia się niepotrzebnych\npodziałów. Wyjściem jest stałe dostosowywanie przepisów\ndo zmieniającej się dynamicznie sytuacji w naszym sporcie.\n(P) Czy zmniejszenia ilości osób startujących w zawodach nie da się osiągnąć organizując większą ilość tur na\nróżnych łowiskach w całym kraju? Jeżeli będzie to dajmy na to 10-12 zawodów, wówczas większość zawodników ograniczy ilość startów do tych które im najbardziej\nodpowiadają. Zarówno pod względem logistycznym jak\ni sportowym. Przez to okaże się, że mamy kilkadziesiąt\nłowisk nadających się do rozgrywania imprez GP, bo\n100 osób pomieści większość rzek Pomorza i Południa.\nZróżnicowanie wpłynie tez pozytywnie na miarodajność\nwyników. Przecież obecnie można być w samym czubie\nGP łowiąc praktycznie na Sanie!\n(T) Zasady należy zmienić. Pomysłów są tysiące. Ale nie żyjemy\nw próżni. Zmiana przepisów to domena organizatora cyklu. Tutaj\npowinny się pojawić nowe pomysły, a my szaraczki powinniśmy\ntylko zgłosić fakt dużego problemu jakim stała się obecnie organizacja zawodów rangi GP. W chwili obecnej masz możliwość\nzgłoszenia się jako okręg do organizacji zawodów tego cyklu. Po\nzgłoszeniu Twoja kandydatura zostanie rozpatrzona i zobaczymy\nczy zostanie przydzielona Ci taka organizacja. Nie wiem ile będzie chętnych. Z tego co wiem do tej pory, mało.\n(P) Ale właśnie nie ma chętnych do organizacji zawodów GP w sztucznej muszce! Przecież co roku mamy\nKrosno, Nowy Sącz, Słupsk i od niedawna powtórnie\nBielsko Białą, ale na wodzie Maćka Wilka. Mało, zwłaszcza że w przyszłym roku alternatywy nie widać. A paru\nosobom zapewne pociekło po nogawkach, jak Piotr Konieczny zadeklarował publicznie, że Krosno w przyszłym\nroku nie wystąpi o organizację zawodów ogólnopolskich\nw sztucznej muszce. Więc jest problem i go zgłaszamy.\nTylko komu? I czy tego rodzaju pisanie nie jest przypadkiem próbą zmycia z siebie odpowiedzialności? Bo myśmy mówili, pisali, napominali…Ale czy nie uważasz, że\nto troszkę zbyt mało? Moim zdaniem krytykowanie bez\npodania swoich propozycji prowadzi donikąd. Czy nie\nwarto pomyśleć nad organizowaniem części zawodów\nna wodach nizinnych? Skoro nie mamy odpowiednio dużych łowisk na wodach pstrąga i lipienia, dlaczego nie\nzrobić 1-2 tur na wodzie nizinnej? Czy łowienie szczupaków i okoni z łodzi tak bardzo różni się od „czochrania”\nstreamerem i linką o 6-tym stopniu tonięcia biednych\n(T) Absolutnie tak. Powinniśmy organizować połowę zawodów\nna wodzie stojącej i połowę na płynącej. Nie ma co kryć, że\nzawody na zbiornikach są łatwiejsze do zorganizowania. W tej\nchwili na forum Flysport trwa dyskusja na ten temat. Jednak już\npo kilku postach widać, że wszystko znowu zmierza do Dunajca,\nSanu, Wisły i Łupawy. Zmienią się może terminy i ranga zawodów ale rzeki pozostaną te same. Dla mnie jest to całkowita\nporażka. Nie wiem z jakiego powodu się tak dzieje. Czy organizatorzy z ramienia okręgów są tak leniwi, czy nie mają warunków na stworzenie dobrego łowiska jeziorowego na jednorazowe zawody w roku. Jednorazowe dla zawodników, bo grono\nwielkich przeciwników sportu i zawodów sportowych, pojawi się\ngromadnie na tych łowiskach i wytrzebi co się da w dwa dni.\nZawody jeziorowe są łatwiejsze do organizacji między innymi\ndlatego, że ilość jezior, które można zaadoptować do naszych\nwarunków jest bardzo duża. Ośrodki oferujące miejsca noclegowe są nad samymi jeziorami, może odpaść koszt transportu na\n(P) Z tym twierdzeniem się nie mogę zgodzić. Choćby\nzabezpieczenie łódek i silników (patrz ostatnie MMP)\njest wyzwaniem, któremu obecnie nie są w stanie sprostać nawet najlepsi w Polsce. Czy nie jest rozsądnym\npomysłem, aby rozgrywać zawody na wodach specjalnie\nprzygotowywanych pod takie imprezy? Czyli specjalnie\nzarybianych. Po pierwsze dzika ryba nie sprzyja magicznej dla niektórych łowiących „równości” łowiska, a przy\nokazji po zawodach ryby w łowisku zostaną co przyczyni się do wzrostu jego atrakcyjności.\n(T) Zarybianie przed zawodami powoduje wypaczenie wyników.\nZarybienie dokonane dużo wcześniej przed zawodami, są sensowne, ale specjaliści w te dziedzinie powinni sami stwierdzić\nkiedy ryba wpuszczona zdziczeje na tyle, żeby zachowywała się\nw sposób zbliżony do zachowania ryby dzikiej. Ryba wpuszczona przed zawodami pozostaje po zawodach w łowisku więc\nmoże stanowić dodatkowy zysk dla organizatora. Zgadzam się z\nTobą, że w przypadku łowisk jeziorowych naturalnym będzie ich\nrozsądne czasowo dorybienie przed zawodami.\nJeśli chodzi o łódki i silniki: każdy z okręgów posiada własną\nłódkę i silnik. Zawodnik może\nprzywieźć własną ale większego sensu to nie ma bo w\ndobrych ośrodkach sportów\nwodnych łódek jest w bród.\nWystarczy kliknąć i sprawdzić.\n(P) Odnoszę Jurku wrażenie, że chcesz mieć\nwszystko tu i teraz. Już\nustaliliśmy, że nie mamy\nwód z dziką rybą, na których możemy pomieścić\nzawody z cyklu Grand Prix.\nTy i wielu innych startujących jako antidotum podajecie zmniejszenie liczby\nzawodników. A ja powiem\ntak. Kiedyś takie wody\nmieliśmy! Na „Lipieniu Popradu” startowało ponad\n200-tu wędkarzy i jakoś\nsię mieścili. Teraz nie ma\nwody, więc zmniejszmy\nliczbę do 120-tu. OK. Za 3\nlata nie będzie wody dla\n120-tu, to zmniejszymy\nliczbę startujących do 60.\nPo kolejnych 3 latach … I\ntak dalej. To co proponujesz nie jest rozwiązaniem\nproblemu braku łowisk\ni ryb. To jedynie wydaje\nsię rozwiązywać problemy kilkuset gości, którzy\nstartują w zawodach. Ale\njak już pokazałem tylko\npozornie. Bo i zawodnicy i\nwędkarze w zawodach nie\nstartujący łowią na tych\nsamych wodach. I jeśli nie\nbędzie w nich ryb, to nie\nma takiej metody aby którakolwiek z tych grup była\nzadowolona. Powoduje to\ntylko frustracje i wzajemne oskarżenia. Zawodnicy\noskarżają nie zawodników, iż ci „beretują” ryby,\nci zaś wylewają swoje żale\nna forach internetowych i\nnie tylko, iż po zawodach,\njak sam to napisałeś w poprzednim wydaniu „rzeka\nA co do zarybienia na długo\nprzed zawodami, to przecież\ndokonywane są one co roku!\nPopatrz na plany zarybień.\nChyba nie postulujesz, aby\norganizatorzy przez rok sypali\nrybę do wody z myślą wyłącznie o zawodach?\n(T) Oddzielmy kwestię jezior\nod rzek. Rzeki zarybiane są\nsukcesywnie, lepiej lub gorzej.\nNa rzekach zawody powinny\nodbywać się na rybie dzikiej.\nNa jeziorach zdecydowanie na\nwpuszczanej. I taki model powinien zostać jak najszybciej\nJeśli chodzi o ilość startujących w zawodach. Jeśli to jest\ndla kogoś biznes, to powinien\nsię cieszyć, że 200 zawodników wpłaci do kasy 90.000 zł.\nTo niemały budżet z którego\nmożna wyciągnąć sporą kwotę na zarybienia po zawodach\nrównież. Czyli tak naprawdę\norganizatorzy powinni się cieszyć, że mają do dyspozycji\nbudżet o takiej wysokości. Im\nwięcej tym lepiej. Ale wspomniane wcześniej licencje na\norganizację zawodów powinny\nzawierać klauzulę maksymalnej pojemności łowiska. Nie\nmożemy zrobić zawodów na\n200 osób na Łupawie lub Wiśle, a nawet Czarnej Przemszy.\n(P) Dodatkowy problem,\nktóry wzięliśmy sobie na\ngłowę i który powoduje postulaty zmniejszenia\nilości startujących to włączenie OS-ów na Sanie i\nDunajcu jako sektorów w\nzawodach. Ich pojemność\nniejako determinuje liczbę\nstartujących. Przy trzech\nsektorach (jeden jest na\nOS-ie) liczba startujących\nmoże równać się mniej\nwięcej trzem pojemnościom OS-u. Zadam bardzo\nprowokacyjne pytanie. To\nmoże wyłączmy te odcinki z terenu zawodów? Nie\nbędzie wówczas znajomo\nbrzmiących oskarżeń o to,\nże ktoś na zawody przyjeżdża, aby za darmochę\npołowić. Szanse startujących będą równe, a i gospodarz zarobi bo będzie\nmógł sprzedawać dniówki\nna dany dzień?\n(T) Zawodnicy przed zawodami trenują. Ci którzy traktują\nstarty poważnie. Na Łupawie\nwidziałem na tydzień przed\nzawodami ekipy po kilkanaście\nosób. Trenowali, jedli, spali,\npłacili za łowienie. Tak więc\n„za darmochę”, to kwota rzędu\n490 zł do wydania z własnej\nkieszeni zawodnika plus dojazdy na łowisko. Tylko na trening. Większość zawodników\npłaci również startowe (450 zł)\nbo okręgi nie mają pieniędzy\nna finansowanie swoich drużyn (?!!). Czyli w sumie jest\nto około 1.200 zł na imprezę.\nWyłączenie OS-ów z zawodów\njest możliwe. Nie wiem kto to\nwymyśla, ale nie sądzę żeby\nzawodnicy mieli coś przeciwko. To jak z tymi sznurami na\nWiśle: zabroniona jest żyłka\nto kupujemy sznur #00 Sage\ni łowimy tak samo skutecznie.\nZawodnik średniej i wysokiej\nklasy, potrafi łowić ryby każdą\nmetodą i w każdych warunkach. A czy to będzie na OS-sie czy nie, nie ma większego\nznaczenia. Właściciel OS-u tylko straci na trenujących przed\nzawodami zawodnikach... Jeśli\nchce tracić, nie widzę problemu. Nie róbmy zawodów na\n(P) Zaraz, zaraz to Ty pisałeś o chęci łowienia „za\ndarmochę na OS” gdy dyskutowaliśmy o kosztach\nstartu w zawodach GP. A\ndla większości zawodników trening jest równoznaczny z chęcią połowienia na fajnej wodzie, więc\no fakt, iż trenować będą\ntakże na OS-ach jestem\nspokojny. Zresztą, nawet\njak nie będą trenować, to\nlicencje mogą zamiast nich\nkupić inni wędkarze. I nie\nbędzie przy tym pomysłów,\nże skoro zawodnik łowi na\nOS 3 lub 4 godziny, to powinien płacić 25% dniówki czy coś tam! A teraz z\ninnej beczki. Które rzeki,\nTwoim zdaniem nadają się\ndo rozgrywania zawodów\nz cyklu Grand Prix, a które\nmają szansę w dającej się\nprzewidzieć przyszłości takowymi się stać?\n(T) Wydaje mi się Przemku,\nże zadałeś źle to pytanie. Nie\nchodzi o to które się nadają, bo nadają się dokładnie\nwszystkie znane rzeki, zasobne w lipienia i pstrąga. Wystar49\nczy, że wygrywający złowi jedną największą rybę. Ale chodzi\nnam też o wystarczający poziom takich zawodów. Czy na\nzawodach cyklu GP powinna\ndecydować jedna ryba? Chodzi\no to żeby określić jak pojemne\nsą te rzeki i czy np. San pomieści taką samą ilość zawodników jak Biała Lądecka. Raczej nie. Stąd pomysł licencji\nna organizowanie zawodów z\nokreślonym ich standardem.\nJak przyjmiemy taki sposób\nautomatycznie do następnych\nregulacji dotyczących klasyfikacji zawodników w zawodach\ncyklu GP i wyłaniania kadry\nPZW. Każda woda się nadaje, bo do klasyfikacji można\nzaliczyć każdą złowioną poza\nokresem ochronnym rybę.\nNajwiększą naszą bolączką są\nobecnie nie przepisy, brak rzek\nczy jezior ale brak chętnych\ndo pracy ludzi. Komentatorów\nza to jest sporo, bo łatwo jest\nwieczorem usiąść przy piwku i\nparę bzdur napisać.\n(P) Bijemy się we własne\n(T) Ja piwa nie piję :)\n(P) Ja będę się upierał, iż\nnie wszystkie wody nadają\nsię do przeprowadzenia na\nnich zawodów rangi Grand\nPrix. Decydują o tym następujące kryteria: rozmiar\nłowiska w stosunku do ilości startujących (chyba nie\n„Romaniszyna” na Białce Tatrzańskiej?), jego charakter, dostępność i rybność.Więcej\ngrzechów nie pamiętam.\nGdybym w chwili obecnej\nmiał wskazać kilka dalszych\npotencjalnych łowisk, które powinny odciążyć San i\nDunajec, to głosowałbym\nwłaśnie za Białą Lądecka i\nNysą Kłodzką na Południu\noraz Wdą na Północy. Zapewne do tej listy można\ndodać jeszcze kilka innych\nrzek, z których część kiedyś nawet gościła zawody\nogólnopolskie – Raba (poniżej i powyżej Dobczyc),\nSoła, Skawa, Wieprza, Słupia… A jeżeli dopuszczamy\nrozgrywanie zawodów na\ndwóch łowiskach jednocześnie, to ten katalog można\njeszcze rozszerzyć. I chyba\nnie chodzi tu nawet o lenistwo potencjalnych organizatorów. Popatrz ile imprez\nodbywa się na szczeblu lokalnym! Często ich obsada\nsięga 50-70ciu zawodników! Tak więc, są ludzie\nktórzy chętnie biorą się za\nich przygotowanie. Dlaczego zaś nie chcą być odpowiedzialnymi za zawody\nGP? Może nie odpowiada\nim ich formuła, może nie\nlubią „sportu wędkarskiego” i „sportowców”, może\nnie zależy im na reklamie,\nktóra nie pociąga za sobą\nzysków, a jedynie najazdy głodnych kolegów po\nkiju? Powodów może być\nul. Miłośników Podhala 104a\ntel. (0-18) 20 73 756\ntel. kom. 0 691 382 490\nMożliwość wyżywienia.Wszystkie pokoje\nposiadają własną łazienke. Służymy radą w\nplanowaniu i organizacji wycieczek w góry,\nlub w najbliższe okolice.\nKompletnie wyposażona kuchnia do dyspozycji gości. Ogrodzony i oświetlony parking.\nOgród do dyspozycji. Organizujemy kuligi.\nWłaśnie oglądałem film. Taka nuda w okresie jesienno zimowym. Prawie depresja. Gdzie jechać na ryby?\nPrzepisy nie pozwalają kłuć lipienia, „chodzić po tarliskach pstrągów”, a na zewnątrz mamy plus 15 stopni i\nbezchmurne niebieskie niebo. To jeszcze nie czas kiedy\nporządkujemy pudełka z materiałami muchowymi.\nNie czas, kiedy prujemy stare wzory much, odzyskujemy haki i kręcimy nowe, te lepsze muszki. Ktoś dzwoni: ‚‚ może skoczymy na OS? Ryba jest trudna, jest jej\nniewiele, małe szanse powodzenia”. ‚‚To na co czekamy” odpowiadam, jedziemy na OS.\nTekst: Jerzy Paluch Zdjęcia: Ewa Kopta\nOdcinek specjalny wita nas piękną\npogodą. Gratis. Darmowe są też\nwidoki, ale już po chwili podjeżdża\nPolonez i wysiadający z niego strażnik (w cenie) objaśnia nam ilu jest\nłowiących i jakie mamy szansę na\nrybki. Tu możemy łowić pstrągi, tu\nmożemy pokusić się o poszukanie\nlipienia (all inclusive). Stan wody\nbardzo niski, a Wiesiu stwierdza „takiego niskiego Dunajca jeszcze nie\nZa moimi plecami można łowić.\nMożna deptać po pstrągach i kłuć\nlipienie. Prawie gratis. Poniżej mo-\nstu widać wędkarza, widocznie on\nteż przestrzega przepisy. To samo\npowtarza się na górnym odcinku\nOS. Dwie, trzy osoby łowią powyżej\nmostu w Krościenku, schodząc pod\nsamą tablicę wyznaczającą początek\nłowiska. Oni mogą.\nMy zaczynamy jednak na dole. Na\nsamym końcu Tylmanowej staram\nsię znaleźć lipienie. Koledzy patrzą\nsię na mnie trochę dziwnie, przecież\npstrąg tu jest i nieźle bierze. Łowią\nco kilkanaście minut większe lub\nmniejsze sztuki, a wszystko w przedziale 30-40cm.\nPrzemieszczam się w dół i nauczony prze Józka jak szukać miejsc lipieniowych, ku swojemu zaskoczeniu lokalizuję jedno stadko. Jeden,\ndrugi, wszystko na lekkie nimfki w\njasnych kolorach. Po chwili jeden,\ndwa miarowe „porządne” lipasy ma-\nlują na moim obliczu uśmiech i nie\npowiem, lekkie zdziwienie. Mówiono\nmi, że lipienia tu nie ma, że dominuje pstrąg. A jednak są. Zarybienie?\nW sumie z jednego dołka pociągnąłem może kilkanaście sztuk. Z tego\n3-4 takie 30+. Jako klient łowiska\nChłopcy kontynuują łowienie pstrągów i kleni. Ja wychodzę na chwilę\nna brzeg, podziwiając pomysłowość\nmiejscowych. Zamiast trzymać rowery w garażu, wieszają je na pobliskich drzewach. Sprytnie ukrywają je\nw takich miejscach, że tylko od strony rzeki widać gdzie tak naprawdę\nsą. Ciekawy podhalański\nNie śmiałem zapytać o to\njaki pojawił się po chwili obok, ponieważ i tak jego relacja dotycząca tego\nco dzieje się na OS Dunajec, trochę\npopsuła mi humor. Kłusownictwo na\npotęgę. Wieczorne i nocne zasiadki\nna rybę, są już tutaj standardem. W\nużyciu są mocne latarki, sieci, beczki, łódki i masowe wyciąganie ryb z\nłowiska. Dostało się też zarybiającym odcinek, bo podobno część ryb\nnie ląduje w wodzie, ale również\nw reklamówkach tych co zarybiają.\nNo cóż, biorąc pod uwagę to, że to\nodcinek komercyjny jest to sprawa\ngospodarza łowiska. Może zarybiającym wolno. Nam nic do tego. My\njesteśmy traktowani z pobłażaniem\nbo „jak tu Panie nie brać ryby?...”\nCzując się trochę jak wykorzystywany pół idiota, wracam do poszukiwania lipieni. Jest dużo ryb w granicach\n25-27 cm. Stoją po kilkanaście sztuk\nw płytkiej wolnej wodzie. Aż strach\npomyśleć co będzie jak jakiś kłusownik je wypatrzy. Ponieważ dzień jest\nkrótki, skupiam się na poszukiwaniu\nwiększych sztuk. Zakładam trochę\nwiększą przynętę, wzmacniam zestaw i wchodzę w najgłębsze partie\nrzeki. Dunajec jest bezbronny. Nie\npowali mnie swoim naporem wody.\nWiększość odcinków niedostępnych\nwiosną i latem można teraz spokoj-\nnie penetrować nie zanurzając się\nbardziej niż po uda. Raj dla kłusoli,\na Polonez jeden jedyny.\nPo chwili prowadząc agresywnie zestaw, mam mocne uderzenie i luz.\nUrwany przypon. Może to kleń może\nduży pstrąg. Duży lipień raczej by\nsię zapiął. Zmieniam żyłkę na 0,14 i\npróbuję w tym samym miejscu dalej.\nPo chwili mały lipionek. Później kolejne uderzenie na wyprostowanym\nzestawie i znowu luz. Drugi urwany\nW tym miejscu przez następne 20\nminut nie miałem już brania. Dunajec taki jest. Pozwoli ci najpierw pobawić się trochę, a prędzej czy później w taki lub inny sposób pokazuje\nswoją moc. Czy to przez wodę, czy\nprzez obecność naprawdę dużych\nryb, czujesz wtedy gdzie twoje miejsce. Przez ludzi również.\nNie ryzykując zbytnio, walcząc trochę z wiejącym wiatrem, skończyłem łowienie. Koledzy też byli już\nna brzegu popijali gorącą herbatkę\ni wymieniali się swoimi wrażeniami z\nMyślę, że najtrafniejszym słowem\njakie nasuwa mi się w tej chwili, to\nokreślenie „ wyjałowienie”. Dunajec\nna odcinku OS jest sztuczny, wyprany z jakiejkolwiek naturalności zbliżającej nas do określenia: „łowiłem\nna dzikiej rzece...” Biorąc pod uwagę\nstany wód w tym roku i związane z\ntym problemy, można powiedzieć, że\nNiestety wynaturzenie powstałe za\nsprawą człowieka, ludzi, powoduje,\nże mam szalenie mieszane uczucia\nłowiąc w takich warunkach i na takiej rzece.\nW dalszym ciągu uważam, że powołanie odcinka OS miało sens. Ale całkowitym bezsensem jest powierzanie tak cennych skarbów przyrody,\nosobom niekompetentnym, działającym w tym miejscu.\nTekst i zdjęcia: Adam Sujka\nZawody te mają formułę OPEN czyli zawodów dostępnych dla wszystkich. Oficjalnie są to Muchowe\nMistrzostwa Ziem Północnych, Klubów i Towarzystw w klasie Junior i\nSenior. Puchar Ziem Północnych w\ntym roku odbył się aż na trzech rzekach: Łupawie, Słupi i Kamiennicy.\nGościł nas wspaniały ośrodek „Zawiaty” nad jeziorem Jasień. Domki\nod 3 do 6 osób były ciepłe i oferowały bardzo wysoki standard. Odmienność trzech pobliskich łowisk\nstanowiła dla nas wędkarzy muchowych, wspaniałe urozmaicenie. Dla\nokoło 60 wędkarzy z całego Pomorza była to wyjątkowa okazja aby\nkonkurować na trzech łowiskach w\nW tym roku niestety nikt z naszych\nkolegów z południa kraju do nas\nnie zawitał, a szkoda.\nZawody składały się z 2 tur, rozegranych w ciągu dwóch dni, pomiędzy 23, a 24 października 2010\nroku. Jedna tura liczyła 4 godziny,\nuczestnicy sędziowali sobie wzajemnie w parach nie zmieniając się\npomiędzy turami. Ustalono wymiar\nlipienia na 30 cm. Rywalizacja toczyła się pomiędzy juniorami (4)\nseniorami (55) oraz zespołowo (18\nW sumie w trakcie zawodów złowiono około 200 sztuk lipieni. Największy złowiony przez Waldemara Smorawińskiego miał 42,5 cm.\nWaldek reprezentował Koło Lipień\nz Wejherowa i otrzymał za swoją zdobycz Puchar Przechodni tzw\n1 miejsce 6220 pkt\n2 miejsce 5080 pkt\n3 miejsce 5540 pkt\nŁowiłem całe zawody na dwie\nmuchy : brazkę typową na\nhaku numer 14 bez żadnych\nkołnierzy, flashy i dodatków i\nkiełża swojej produkcji.\nKiełż na haku numer 12 (i co\nciekawe bez główki). Łowiłem\nmetodą żyłkową, starając się\nszukać ryb w wolnych nie za\ngłębokich miejscach za zawadami. Zwykle w tym okresie czasu lipienie ustawiaja\nsię grupowo właśnie w takich\nmiejscach. Kluczem tutaj jest\nzbliżenie się do nich i podanie\nod góry kiełży. Brania są bardzo delikatne, więc stosowany\nzestaw też powinien być odpowiednio lekki.\nU mnie dominowała nimfa.\nStosowałem jak prawie wszyscy kiełże i brązki z akcentami.\nPo nerwowym początku dobrałem wreszcie odpowiednie\nmuszki i zacząłem łowić.\nŁowiłem tradycyjną metodą\nczyli na krótką nimfę.\nLipienie stały w głębokich dołkach i na wolniejszej spokojnej\nSzukałem ryb jak to zwykle o\nte porze roku, na wodzie do\npasa, raczej wolniejszej z równym uciągiem, mało zmieniałem muchy bo nie było takiej\nŁowiłem na muchy przygotowane przez syna Darka one są\n1 miejsce 11240 pkt\n2 miejsce 9480 pkt\n3 miejsce 9980 pkt\nLipień I Wejherowo\nsuma miejsc: -31\nKoło 62 Wejherowo\nsuma miejsc: -37\nKoło Czarna Dąbrówka\nsuma miejsc: -49\nwiersze wybrane - Wołanie z Wołynia