Ekspert: Projekty uchwał PiS ws. TK - bez refleksji nad treścią - Prawo i wymiar sprawiedliwości - GazetaPrawna.pl - wiadomości, notowania, kursy, praca, emerytury, podatki -\ngazetaprawna.plPrawoEkspert: Projekty uchwał PiS ws. TK - bez refleksji nad treścią\nEkspert: Projekty uchwał PiS ws. TK - bez refleksji nad treścią\n25.11.2015, 22:07; Aktualizacja: 25.11.2015, 22:16\n"Przystępując do czytania uzasadnienia tej uchwały spodziewałem się zupełnie czegoś innego. Przypuszczałem, że jego autorzy powoływać się będą na niedawną nowelizację ustawy o TK. Tymczasem mamy tutaj projekt uchwały, która nie bardzo ma jakiekolwiek podstawy prawnej, bo Sejm RP nie ma najmniejszej możliwości oceniania, że tego typu wybór był podjęty w sposób niewłaściwy. Jeżeli były jakieś nieprawidłowości, to teoretycznie istnieje możliwość reasumpcji głosowania, ale musi być ono podjęte na tym samym posiedzeniu, przez ten sam Sejm. Nie widzę żadnych podstaw prawnych takiego działania Sejmu, jaki sugeruje ta uchwała" - powiedział PAP dr Piotr Uziębło z Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego.\nZgłoszony w środę przez PiS projekt uchwały to - zdaniem prawoznawcy - "próba przyjęcia konstrukcji teoretyczno-prawnej, która ma wykazać, że uchwała z 8 października nie była uchwałą, tylko quasi-uchwałą".\n"Tylko że to nie Sejm ma stwierdzać o tym, czy uchwała z 8 października była uchwałą, czy też nią nie była, tym bardziej Sejm kolejnej kadencji. Stwierdzenie, które pada w treści uzasadnienia, że doszło do wkroczenia w materię regulaminową na gruncie ustawy o TK, samo w sobie może być uzasadnione - mogą się pojawiać takie wątpliwości. Ale to nie Sejm powinien uznawać, że do wkroczenia w materię regulaminową doszło - to powinien oceniać Trybunał Konstytucyjny w kontekście oceny zgodności ustawy o TK z konstytucją. Ten projekt uchwały można potraktować jedynie jako swoistą rezolucję Sejmu, który apeluje do prezydenta o podjęcie jakiegoś działania" - powiedział Uziębło.\nJak przypomniał, w uzasadnieniu znalazło się odwołanie do "nieprawidłowości ujawnionych w trakcie kontroli". "Domyślam się, że chodzi o działanie jakiejś komisji sejmowej, ale my tego nie wiemy, projekt uchwały tego nie precyzuje, jaka komisja wykryła i jakie konkretnie nieprawidłowości. Generalnie kontrolę nad wyborem sędziów TK sprawuje właśnie Trybunał Konstytucyjny, a nie inne podmioty. W Polsce obowiązuje domniemanie konstytucyjności podejmowanych aktów normatywnych. W uzasadnieniu przywoływane są fragmenty opracowań administracyjno- i teoretyczno-prawnych, które nie bardzo pasują do sytuacji, która ma miejsce. Mam wrażenie, niestety, że uzasadnienie tej uchwały pisane było bardzo szybko, bez głębszej refleksji nad jego treścią" - zaznaczył Uziębło.\nDo porządku obrad zostały wprowadzone w środę projekty uchwał w sprawie stwierdzenia braku mocy prawnej wyboru sędziów TK. Pięć uchwał zaproponowanych przez PiS – każda odnosi się do jednego sędziego - ma stwierdzić brak mocy prawnej pięciu uchwał z 8 października.\nOdwołanie sędziów TK. PO: Działania PiS to złamanie wszelkich zasad prawnych, naginanie prawa i oszukiwanie wyborców »\n8 października poprzedni Sejm wybrał pięciu nowych sędziów TK - przeciw czemu było PiS. Kadencja trojga sędziów Trybunału skończyła się 6 listopada - czyli w trakcie kadencji poprzedniej izby; w ich miejsce Sejm wybrał Romana Hausera, Andrzeja Jakubeckiego i Krzysztofa Ślebzaka. 2 i 8 grudnia kończy się kadencja dwojga następnych. Prezydent dotychczas nie zaprzysiągł trzech nowych sędziów - bez czego nie mogą orzekać.\nUstawę o TK, na mocy której wybrani zostali sędziowie, jeszcze pod koniec poprzedniej kadencji zaskarżyli do Trybunału posłowie PiS. Gdy TK ogłosił, że rozpozna tę skargę 25 listopada (a w pewnej części także w grudniu) - skargę wycofano. Krótko potem własną skargę - tożsamą z wycofaną skargą PiS - do TK skierowała grupa obecnych posłów PO i PSL. Posłowie PO zapewniali, że ich wniosek jest następstwem działań prezydenta Dudy, który nie zaprzysiągł sędziów Trybunału wybranych przez Sejm poprzedniej kadencji, bo ma wątpliwości konstytucyjne, ale równocześnie nie kieruje sprawy do TK. Trybunał ma się zająć tym wnioskiem 3 grudnia.\nW minionym tygodniu Sejm głosami PiS i Kukiz'15 (posłowie PO, Nowoczesnej i PSL opuścili salę) znowelizował ustawę o TK, która przewiduje ponowny wybór pięciu sędziów Trybunału i wprowadza zasadę, że kadencja sędziego TK rozpoczyna się w dniu złożenia ślubowania wobec prezydenta RP - co następuje w 30 dni od dnia wyboru. Przyjęto także, że w trzy miesiące od wejścia zmian w życie, wygaszone będą kadencje Andrzeja Rzeplińskiego i Stanisława Biernata - nie jako sędziów, ale jako prezesa i wiceprezesa TK. Prezesa TK prezydent będzie powoływać na trzy lata, spośród co najmniej trzech kandydatów przedstawionych przez Zgromadzenie Ogólne TK. Kadencja prezesa trwa trzy lata z możliwością ponownego powołania. Ta zmiana wejdzie w życie 5 grudnia.\nTę nowelę zaskarżyły do TK Platforma Obywatelska i Rzecznik Praw Obywatelskich. Trybunał rozpozna wnioski 9 grudnia. Ponadto Krajowa Rada Sądownictwa postanowiła przygotować swoją skargę do TK na tę nowelę.\nTagi:PiS, polityka, Trybunał Konstytucyjny, z kraju, PO


SPIDERMAN KURTKA CHŁOPIĘCA PRZECIWDESZCZOWA 128 7756496071 - Allegro.pl\n1x SPIDERMAN KOC KOCYK DZIECIĘCY POLAROWY PLED SUPER 19,90 zł\n1x SPIDERMAN KURTKA CHŁOPIĘCA PRZECIWDESZCZOWA 128 54,90 zł\nKURTKA PRZECIWDESZCZOWA SPIDERMAN W ROZMIARZE 128 - (RH1065)\nKurtka jest oryginalna, na licencji Marvel, co gwarantuje najwyższą jakość produktu!\nZ przodu kurtka została ozdobiona śliczną gumową naszywką z bohaterem Spiderman\nSzerokość pod pachami: 39 cm x 2 = 78 cm\nKurtka posiada odpinaną na rzepy kapuzę!\nZ tyłu prawy rękaw kurteczki został dodatkowo ozdobiony ślicznym nadrukiem!\nOd wewnątrz kurtka została wykończona ciepłym oraz przyjemnym w dotyku polarem. Idealnie sprawdzi się w chłodne dni!\nAdidas kurtka chłopięca wiatrówka tiro 19 roz.128\nADIDAS KURTKA CHŁOPIĘCA WIATRÓWKA TIRO 17 ROZ 128\nPŁASZCZYK PRZECIWDESZCZOWY 128cm KIESZEŃ na PLECAK\nPONCZO PRZECIWDESZCZOWE płaszc ANGRY BIRDS 116-128\nPŁASZCZYK PRZECIWDESZCZOWY PELERYNA 128cm 8-9 lat\nOcieplane PŁASZCZE ala kurtki chłopięce 122/128 cm\nSTAR WARS Kurtka chłopięca szara 128\nKurtka chłopięca 128 cm PROMOCJA\nKurtka chłopięca 128 cm KHAKI PROMOCJA\nKURTKA PŁASZCZ PRZECIWDESZCZOWY STAR WARS 122/128\nSTAR WARS Kurtka chłopięca granatowa 128


Spotkanie „Szlaków Papieskich” | ZSTiO w Limanowej\n2018/03/24 | Aktualności\nDoroczne, dwunaste już spotkanie miłośników Szlaków Papieskich, odbyło się w Domu Arcybiskupów Krakowskich przy ul. Franciszkańskiej 3, z metropolitą krakowskim Abp. Markiem Jędraszewskim, którego Jan Paweł II znał osobiście i z którym wielokrotnie rozmawiał na tematy filozoficzne.\nMszy Świętej przewodniczył i homilię wygłosił ks. abp Marek Jędraszewski, który powiedział do członków Fundacji Szlaki Papieskie – Troszcząc się o te szlaki, troszczycie się o ojczyznę. I za to wam bardzo dziękuję. Metropolita krakowski przypomniał zebranym, że Jan Paweł II okazywał ziemi, nie tylko tej ojczystej, ogromny szacunek.\n– Jest rzeczą znamienną, wiemy to z różnych zdjęć, filmów, także relacji, że gdziekolwiek był, szukał dla siebie wytchnienia, zwłaszcza, jeśli niedaleko były góry. Szedł tam, by znaleźć chwile odpoczynku, ale szedł tam z różańcem w ręku, jakby chciał tę ziemię, po której kroczy uświęcić swoją modlitwą. Miłość do ziemi (…) symbolicznie wyrażał ilekroć przybywał do różnych krajów świata, nie tylko do Polki. Całował tę ziemię, zstępując na nią. Wykonywał gest uklęknięcia i pocałowania ziemi, bo ziemia jest święta, bo to jest Boży dar, bo to jest ojczyzna tak wielu ludzi, którzy na tej ziemi mieszkają.\nArcybiskup powiedział także, że kluczem doz rozumienia jak Wojtyła patrzył na swoje górskie wędrówki, jest jego poemat z 1974 roku „Myśląc ojczyzna”.\n– „Myśląc ojczyzna zagłębiam się w nią i z niej się wywodzę.” To są pierwsze słowa tego poematu, ale potem pokazuje pewne wymiary swego życia, poprzez które odkrywa on więź ze swoją ziemią, ze swoją ojczyzną. A zatem najpierw krajobraz (…) a potem język, nasz polski język, który nas jednoczy, dalej historia, niełatwa historia Polaków i bardzo syntetycznie ją opisując, stwierdza m.in. że niewola oceniła złotą wolność.\nW tym miejscu metropolita krakowski tłumaczył za kard. Karolem Wojtyłą, że rozbiory i niewola Polaków stanowią gorzki przykład i konsekwencję nieumiejętnego korzystania z wolności, która przerodziła się w samowolę.\nArcybiskup przypomniał także, że nawet kiedy Karol Wojtyła, będąc jeszcze księdzem czy później, wędrował po górach w grupie przyjaciół zawsze znajdował chwilę, by odłączyć się od nich i w samotności modlić się.\n– Mówię to do was, moi drodzy, których serca, zapał i poświęcenie związane są z tym, żeby przekazać współczesnym i przyszłym pokoleniom szczególny zapis tej ziemi, w postaci szlaków, jakie przez tyle lat przemierzał ksiądz, biskup, arcybiskup, kardynał Wojtyła i te nieliczne, ale jakże cenne szlaki, którymi podążał już jako Jan Paweł II. Troszcząc się o te szlaki, troszczycie się o ojczyznę. I za to wam bardzo dziękuję, bo pokazujecie, że nie tylko sam zapis drogi, ale (…) że te ziemie uczą nas także naszej polskiej historii, niełatwej, ale wspaniałej. I chodzi o to, żeby nie zapomnieć o tych bardzo ważnych sprawach, dzięki którym te szlaki mają taki szczególnie doniosły wymiar. To są szlaki przez niego omodlone. To są także szlaki przeniknięte jego troską o Polaków.\nNa zakończenie homilii arcybiskup Jędraszewski poprosił zebranych, aby wszystkie wymiary Szlaków Papieskich zachowywali głęboko w sercach i przekazywali następnym pokoleniom.\nNa spotkanie przybyły delegacje, m. in. z Limanowej, Tymbarku, Bielska-Białej, Gronia, Kalwarii Zebrzydowskiej, Klikuszowej, Komańczy, Krakowa, Marcyporęby, Puław, Rabki i Węgierskiej Górki.\nNa spotkaniu w Krakowie Zespół Szkół Technicznych i Ogólnokształcących im. Jana Pawła II w Limanowej reprezentował poczet sztandarowy wraz ze sztandarem szkoły, opiekunem pocztu sztandarowego oraz dyrektorem szkoły – jako jeden z organizatorów rajdów papieskich.


Mława. Nie udało się uratować życia mężczyźnie | Codziennik mławski – Mława\nMława. Nie udało się uratować życia mężczyźnie\nDziś około godziny 17-tej w jednym z mieszkań w budynku wielorodzinnym przy ulicy Wójtostwo zasłabł mężczyzna. Zaalarmowany zespół ratownictwa medycznego próbował go ratować, długo prowadząc akcję resuscytacji. Sprowadzony został również śmigłowiec Lotniczego Pogotowia Ratunkowego, który zabezpieczany przez mławskich strażaków wylądował na pustym parkingu za dawnym sklepem „Stokrotka”.\n-Strażacy zabezpieczali lądowanie śmigłowca LPR i pomagali prowadzić akcję resuscytacji mężczyzny. Niestety lekarz z zespołu ratowniczego śmigłowca stwierdził zgon – podaje oficer dyżurny PSP w Mławie.\nTagi: mława śmigłowiec LPR straż pożarna Mława zgon w bloku na Wójtostwie\nDlaczego był helikopter?\nW jakim wieku mezczyzna?\n63 lata, pan Kazimierz.


Nowy Sącz: Boiska przyszkolne będą otwarte dla mieszkańców do końca wakacji - Sądeckie.pl - Wiadomości Nowy Sącz\nStrona Główna Informacje lokalne Nowy Sącz: Boiska przyszkolne będą otwarte dla mieszkańców do końca wakacji\nDodano: 2021-08-10 08:40:00 - 1 miesiąc temu\nRadny Maciej Rogóż razem z młodzieżą i mieszkańcami od dłuższego czasu zabiegali o to aby boiska przyszkolne były dostępne dla społeczności lokalnej poza godzinami lekcyjnymi.\nWładze Miasta, w tym Wydział Edukacji pod przewodnictwem Dyrektor Małgorzaty Belskiej zainteresowały się tym problemem. Jak poinformował w mediach społecznościowych Maciej Rogóż, jest zgoda na to aby do końca wakacji boiska przyszkolne były otwarte dla mieszkańców do godziny 20.\nTemat jest konsultowany z prawnikami tak, aby boiska były otwarte również po wakacjach dla lokalnej społeczności. Być może Rada Miasta podejmie odpowiednie uchwały, a co za tym idzie ogólny regulamin korzystania z infrastruktury przyszkolnej – informuje Maciej Rogóż.\nUdostępnienie obiektów ma być konsultowane z władzami danej placówki. Na razie na rozwiązanie tego typu zdecydowano się na Osiedlu Poręba Mała przy SP nr 17.\nDziękuję Pani Renacie Czop, Dyrektorowi SP nr 17 za otwarcie boiska już dzisiaj. Zachęcam rodziców dzieci i młodzieży z Osiedle Poręba Mała Nowy Sącz do wypełnienia i dostarczenia deklaracji korzystania z boiska, o które prosiła Pani Dyrektor. Będę zabiegał do Wydziału Inwestycji o montaż dodatkowych kamer, tak aby było jeszcze bezpieczniej – mówi radny.\nZdrowie Koronawirus Samorząd GDDKiA Inwestycje Inwestycje Roboty drogowe Zdrowie Koronawirus MPK Sport Wypadek Pod paragrafem


Możliwości spędzania fajnych wakacji jest mnóstwo. Możemy się wybrać nad morze, możemy jechać w góry, ale nie tylko. Mamy mazury, Bieszczady czy Wielkopolskę, która jest równie ciekawa. Choć nie tak urokliwa jak góry. Jeśli mamy dzieci to każdy szuka spokoju, żeby dzieci mogły coś zobaczyć i miło spędzić czas, przede wszystkim bezpiecznie. Wtedy nie decydujemy się na zagraniczne wycieczki, ale np. możemy wybrać agroturystykę. Bardzo fajną możliwość spędzania wolnego czasu. Jeśli nie znasz takich miejsce to warto przejrzeć kategorie naszej strony. Tam znajdziesz regiony Polski, a w nich opisane miasta, które można zobaczyć. Jest ot ciekawy podział. Niedługo będą zagraniczne miasta, a raczej regiony, jednak to dopiero plany. obozy dla studentów\nJesteś tutaj: wszystkiemiasta.pl > Przewodnik po Chorwacji > Dubrownik\nBardziej korzystne cenowo są oferty last minute niż first minute. Oferty last i first minute Warto z wyprzedzeniem, przynajmniej miesięcznym, obserwować jak kształtują się ceny podróży. W przypadku oferty first minute, najczęściej wpłacamy zaliczkę w ciagu kilku najbliższych dni. W innym razie nasze biuro turystyczne może nie być w stanie zagwarantować nam tak atrakcyjnej cenowo wycieczki.\nZ kolei w przypadku oferty last minute sprawa wygląda nieco inaczej. Nam zależy na korzystnych, interesujących, atrakcyjnych i przystępnych cenach, a organizatorowi podróży na pozbyciu się wolnych miejsc. Oferty last i first minute Powinniśmy jednak przed kupnem biletu zapoznać się z ofertami konkurencyjnych biur podróży.\nCiekawym rozwiązaniem może być również kupno biletu w dniu wyjazdu. Wymagać to będzie jednak od nas gotowości do podróży w każdej chwili. Ponadto może się to wiązać z czekaniem nawet kilkanaście godzin na lotnisku. Jednak jeśli trafimy i skorzystamy z takiej ciekawej i nietypowej okazji, z pewnością zapłacimy bardzo mało.\nOferty last i first minute Jeżeli rzadko podróżujemy, nie znamy języka państwa, do którego wyjeżdżamy, warto zdecydować się na usługi biura podróży.


"To oszustwo! Ukradli mi medal!". Hiszpanie wściekli po biegu na MŚ w Katarze [WIDEO] Lekkoatletyka - Sport.pl\nPM 03.10.2019 17:12\nCała Hiszpania czekała na finał biegu na 110 metrów przez płotki. Faworyt Orlando Ortega na 30 metrów przed metą został jednak zahaczony przez Jamajczyka Omara McLeoda, który wpadł w jego tor biegu. Hiszpanie mówią o wielkiej kradzieży, bo Ortega finiszował jako piąty.\nOrlando Ortega tradycyjnie wolno zaczął bieg na 110 metrów przez płotki na MŚ w Katarze i przyspieszał z każdym kolejnym płotkiem. Jednak wtedy w tor jego biegu wpadł Jamajczyk Omar McLeod, który potknął się na jednym z płotków i stracił równowagę.\n- Orlando biegł nawet po złoto, może po srebro albo brąz... Tego już nigdy się nie dowiemy. Dwa płotki przed końcem McLeod potknął się, wparował na piąty tor i wyrzucił Ortegę, niemającego szans na reakcję, z wyścigu. Wygrał Grant Holloway. Dwa kolejne medale zdobyli Siergiej Szubienkow i Pascal Martinot-Lagarde, którzy szczęśliwie nie biegli obok tykającej bomby zegarowej z Karaibów" - irytuje się hiszpański "AS".\nA na czym polegało owo oszustwo?\n"Wszyscy widzieli, że zacząłem z tyłu i przesuwałem się do przodu ( to standardowa taktyka płotkarza )" - no polscy sprinterzy i płotkarze mają podobną taktykę - zaczynają z tyłu i kończą z tyłu.\nNapisz kolego protest.. cos w stylu decyzji iaaf.. "gdybym wiedzial ze jamajczyk biegnie obol mnie to bym szybciej biegl i bym wygral.." w kuli sie udalo to dlaczego nie w plotkach\nOszustwo! Spisek! Wypowiadamy wojne!\nKenijczycy, Jamajczycy, Etiopczycy zrobili ze sportu zarabianie kasy. Bardzo im wspolczuje, ze sa biedni ale to niszczy sport\nw zajawce artykulu jest [wideo] = gdzie to wideo? co mnie obchodzi opis z drugiej reki waszego pismaka ktory zdanie nie potrafi poprawnie zbudowac\nFacet bełkocze ! Oszustwo ? Chyba w chorym jego mózgu.\nTakich wypadków jest mnóstwo w biegach przez płotki i nie tylko.\nW Polsce do takich sytuacji by nie doszło. Wszystko dzięki DOBREJ ZMIANIE\n13 października nie powinno się to zmienić i Pan Ortega będzie startował tyko na zawodach\nJak widać Hipszan jest słabym strategiem, jeśli to już któryś raz gdy Jamajczyk zabiega mu drogę. Może następnym razem niech zacznie mocniej, to McLeod nie będzie miał szans mu przeszkodzić.


Jak przedłużyć długość stosunku? - Pytania i odpowiedzi\nJeśli mężczyzna nauczy się tolerować szerszy zakres uczuć seksualnych, większa ich dawka przestanie doprowadzać go automatycznie do wytrysku.<!--more-->\nOto ćwiczenie jak rozszerzyć spektrum seksualnych doznań mężczyzny:\nKobieta powinna zacząć masować penisa partnera w sposób, który sprawia przyjemność im obojgu. Podczas stymulacji penisa mężczyzna powinien informować partnerkę, w którym punkcie skali od 0 do 10 się znajduje (1, 3, 5....) - gdzie 0 to brak podniecenia a 10 to orgazm i wytrysk. Początkowo będzie oceniał w przybliżeniu, ale po pewnym czasie doskonale pozna swoją skalę.\nKiedy mężczyzna osiągnie 8 na swojej skali, kobieta powinna zatrzymać się przez chwile, a potem nieco zwolnić. Po 20 -30 minutach ćwiczeń można dać sobie odetchnąć i zakończyć je WYTRYSKIEM.\nPamiętaj! Mężczyźni ze zbyt szybkim wytryskiem muszą nauczyć się cierpliwości! przyspieszenie procesu zniweczy wszystkie wysiłki.\nAch i jeszcze jedno: nie staraj się odwlekać wytrysku, myśląc o czymś innym niż seks! To tak, jakby kierowca Formuły 1 myślał o wędkarstwie, biorąc zakręt z olbrzymią prędkością!\nodpowiedział Czerwiec 7, 2012 anonimowy\nDla mnie najlepsze metody to prezerwatywa durex opóźniająca wytrysk z jakąś tam specjalną substancją, wpiszesz w google to pewnie poszukasz, masturbacja przed no i kremy działające na bodźce penisa też są dobre, na tej stronie masz więcej wypisanych metod jak przedłużyć stosunek. pozdro\nodpowiedział Październik 23, 2013 matio (180 punktów)\nedytował Październik 24, 2013 mario


Bank spółdzielczy kredyt hipoteczny kalkulator - Zielona Gora\nBank spółdzielczy kredyt hipoteczny kalkulator Zielona Gora\nSpośród przedstawionych powyżej firm zdecydowanie bank spółdzielczy kredyt hipoteczny kalkulator ofertę chwilówki ma do zaproponowania Pandamoney, z racji tego że koszt ich pożyczek jest dosyć atrakcyjny jak na firmy udzielające takich pożyczek. Warunkiem udzielenia kredytu byłoby przeniesienie konta do bzwbk, i przelewanie tam pensji lub pieniedzy z innych źródeł zarobkowania.\nJeśli nasz znajomy zainteresuje się ofertą pożyczki i poleci ją również swoich znajomym, również otrzyma premie. Tak więc WYŻSZA KULTURA ZŁO……………. Bank spółdzielczy kredyt hipoteczny kalkulatorże bank spółdzielczy kredyt hipoteczny kalkulator bym sie zdecydował na pożyczkę tam. Pani ekspedientka nie oszczedzila sobie hamskich odzywek.\nCiężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów. Poniżej krótkie kody, za pomocą których aktywujesz usługi obniżające koszty. Znaleźliszmy mieszkanie za 120 tys kredytu chcieliśmy wziąść 110 podpisaliśmy wstępno umowe daliśmy zalliczke na szcżęście tylko tysiąc złotych i złożyliśmy dokumenty w banku po około 3 tygodniach odezwała się pani z banku i powiadomiła że jednak nie dostaniemy kredytu ponieąż żona ma zbyt bank spółdzielczy kredyt hipoteczny kalkulator umowe o prace.\nWowczas moga wszystkie zobowiazania twoja nazwa uzytkownika, a Ty bedziesz mogl naszych comiesiecznych wplywow do konca. Warunki są zaskakująco korzystne, formalności przy tym bardzo niewiele. Czytaj bank spółdzielczy kredyt hipoteczny kalkulator Dodane przez Finansista 0 opinii Oferta dla singla.\nJak bank spółdzielczy kredyt hipoteczny kalkulator się te osiedla. Kliknij sprawdź przy jej opisie i uzyskaj szybką chwilówkę przez internet. The government requires that reports be filed withthe EIA for its weekly survey. Pytanie 1 Czy będzie się tu liczyła wspólna wielkość mieszkania wcześniejsza spłata kredytu hipotecznego bzwbk komórki np.\nPozdrawiamMało informacji na temat oporu materii, problemów i trudności. Ale jak pożyczka online na 24 miesiące mówią lepiej późno niż wcale. Widziały gały jak oszczędzały więc teraz niech z tych oszczednoćci płacą. Jak się okazało nie była to skuteczna metoda. Wrocław 182248 Ko - Ra Sp. Jedynym sposobem na bank spółdzielczy kredyt hipoteczny kalkulator SPAM'u jest ostrożność podczas udostępniania swojego numeru telefonu na stronach internetowych.\nMimo że w koszty uzyskania przychodu przedsiębiorca w przypadku leasingu operacyjnego może wliczyć w całości koszty lea-singowe, nie powinny być one wygórowane. Jednak dla banku to jeden z najważniejszych czynników analizowanych podczas decyzji o przyznaniu kredytu. Do którego banku iść po kredyt hipoteczny bez wkładu własnego.\n27.05.2016 by Szułczyński Логачев А. Р.\nPozdrawiamMało informacji na temat oporu materii, problemów i trudności. Naturalnym jest zatem pytanie, czy tak duża kwota wpłynie na decyzję o przyznaniu kredytu i jego wielkość. Kredyt dla firm można dostać w kalkulator kredytu hipotecznego credit agricole walucie od euro, po frank czy dolar.\nBGK oferuje jeszcze inne linie kredytowe Dodatkowe 100 mln euro uzupełnią dotychczasową ofertę dla małych i średnich firm, w której znajdują się: gwarancje bank spółdzielczy kredyt hipoteczny kalkulator minimis, finansowanie udostępniane w ramach programu JEREMIE czy pożyczki na założenie pierwszego biznesu.\nTworzy bank spółdzielczy kredyt hipoteczny kalkulator tym samym jeden kredyt gotówkowy, który rozkłada na dłuższy czas. Dokument sporządzony w formacie doc.\nW ofercie banku każdy Klient znajdzie odpowiedni produkt dla siebie.


Mieszkanie na sprzedaż, Warszawa Mokotów Obrzeżna, 489 832 PLN, 57 m2, domy-25883 | Domy.pl\nTrzypokojowe mieszkanie na sprzedaż: Warszawa, Mokotów, Obrzeżna\nCena: 489 832 PLN\nData aktualizacji: 29-10-2014\nCena za m²: 8593,54 PLN / m²\nINDEPRO - biuro sprzedaży dewelopera. Największy wybór ofert z rynku pierwotnego. Z NAMI KUPUJESZ BEZ PROWIZJI - BEZPIECZNIE - Z GWARANCJĄ NAJNIŻSZEJ CENY! - PROFESJONALNA OBSŁUGA I WSPARCIE SPECJALISTÓW. Mieszkanie z bardzo ciekawym rozkładem. Mieszkanie posiada dwa balkony. Salon 25 mkw z aneksem kuchennym, z wyjściem na 6 metrowy balkon. Kolejny pokój również z dostępem do dwóch balkonów. Kolejna sypialnia od strony balkonu. Duża prawie 6 metrowa łazienka. POLECAM!Nowoczesne osiedle apartamentowe realizowane w trzech etapach, powstające na Mokotowie, w sąsiedztwie centrum handlowo-rozrywkowego Galeria Mokotów i kompleksu biurowego Mokotów Business Park. To idealne miejsce dla ludzi ceniących sobie komfort i wygodę oraz szanujących swój czas. Dogodna lokalizacja umożliwia szybki dojazd do centrum miasta oraz na lotnisko, a sąsiedztwo Galerii Mokotów zapewnia wygodę robienia zakupów i spędzania wolnego czasu. Ponadto w okolicy znajduje się także wiele placówek szkolno dydaktycznych oraz banków i budynków biurowych. Zróżnicowane rozkłady mieszkań oraz wysoki standard wykończenia stanowią o wyjątkowości projektu. Doskonałą komunikację zapewnią liczne linie autobusowe oraz sieć trakcji tramwajowych. Dodatkowym atutem jest starodrzew otaczający osiedle oraz naturalny kamień na elewacji. Starannie zagospodarowany zielenią dziedziniec jest miejscem wypoczynku dla dorosłych i dzieci. Budynki charakteryzują się dużymi, drewnianymi oknami, zapewniającymi optymalne nasłonecznienie oraz doskonałą termoizolację. Zróżnicowane rozkłady apartamentów, dbałość o detal oraz elementy kamiennej elewacji z przestronnymi balkonami i tarasami spełniają oczekiwania nawet najbardziej wymagających Klientów. Wysoki standard wykończenia stanowi o wyjątkowości projektu. Konstrukcja żelbetonowa słupy i podciągi. Ściany wypełniająca pustak ceramiczny. Okna i drzwi balkonowe drewniane. Parapety wewnętrzne z konglomeratu. Wykończenie podłóg balkonów i tarasów-płytki tarasowe. Termin realizacji IV kwartał 2015 rok. Zakup za gotówkę i na kredyt. Wyjątkowy system wpłat:10%-10%-80%.Więcej informacji oraz dodatkowe zdjęcia znajdą Państwo na naszej stronie internetowej indepro.pl. W celu zarezerwowania terminu oględzin lub uzyskania szczegółowych informacji zapraszamy do bezpośredniego kontaktu z doradcą INDEPROlub centralą firmy . Wszystkie oferty INDEPRO dostępne są w usłudze KUP BEZ PROWIZJI! GWARANTUJEMY BEZPIECZNY ZAKUP. INDEPRO zajmuje się profesjonalną i kompleksową obsługą transakcji na rynku nieruchomości. Jesteśmy jedną z największych firm działających na terenie Krakowa i okolic. Wyróżnia nas szeroka oferta, duża ilość sprzedanych nieruchomości oraz kompetentni pracownicy. Jako pierwsi, z dużym sukcesem wprowadziliśmy usługę umożliwiającą bezprowizyjny zakup wszystkich naszych nieruchomości. Dzięki wysokiej skuteczności, zaangażowaniu i miłej atmosferze w 100% realizujemy oczekiwania naszych klientów. Liczba wyświetleń ogłoszenia: 8\nMieszkanie na sprzedaż: Warszawa Mokotów Obrzeżna Numer ogłoszenia: domy-25883\nDoskonałe połączenie z centrum miasta gwarantuje bliskie sąsiedztwo ze stacją metra Metro Służew. Stacja oddalona jest o 1,8 km od mieszkania.\nNajbliższy port lotniczy (Lotnisko Chopina Warszawa) położone jest w odległości 1,8 km od nieruchomości.\nDworzec autobusowy Warszawa Zachodnia zlokalizowany jest 5,5 km od mieszkania, natomiast dworzec kolejowy Warszawa Okęcie znajduje się w odległości 1 km. Pomoc medyczna\napteka w odległości 350 m od mieszkania.\nW okolicy mieszkania znajdują się następujące placówki medyczne: Przychodnia Rejonowa oddalona o 500 m oraz Szpital Damiana Prywatny w odległości 1,6 km. Edukacja\nW otoczeniu nieruchomości znajduje się ponad 50 placówek edukacyjnych. Najbliżej położone placówki to: Żłobek nr 7 - 1,6 km, Przedszkole nr 317 - 350 m, Szkoła Podstawowa nr 20 Fundacji Szkolnej - 100 m, Gimnazjum nr 14 Fundacji Szkolnej - 75 m, Liceum Ogólnokształcące nr 12 - 100 m, Wyższa Szkoła Zarządzania - 1,1 km oraz inne.\nNajbliższy Bankomat BGŻ znajduje się w ogległości 300 m od nieruchomości.\nInne bankomaty w okolicy to Bankomat ING Bank Śląski oddalony o 300 m i Bankomat Cash4You oddalony o 350 m. W sąsiedztwie znajduje się Kwiaciarnia w odległości 625 m, Księgarnia w odległości 575 m oraz Filemon w odległości 375 m. 775 m to dystans, który dzieli nieruchomość od urzędu pocztowego Poczta Warszawa 68, natomiast posterynek policji Komenda Główna Policji zlokalizowana jest w odległości 1,3 km Sklepy\nAtutem nieruchomości są blisko zlokalizowane sklepy: Carrefour w odległości 750 m, Carrefour Market w odległości 1 km i Biedronka w odległości 1,1 km. .\nNajbliższe obiekty kulturalne to Teatr Druga Strefa w odległości 1,5 km, Muzeum Diabła Polskiego Przedpiekle w odległości 2,1 km oraz Kino Kadr w odległości 425 m.\nLiczne obiekty sportowe oraz tereny zielone stanowią o wyjątkowości dzielnicy: Basen przy ZSO im. E. Jankowskiego w odległości 1,9 km i Boisko RKS Okęcie w odległości 2,8 km.\nNieruchomość znajduje się nieopodal parku (Skwer 7 PP Armii Krajowej Garłuch), który położony jest w odległości 1,7 km od mieszkania. Restauracje\nW najbliższej okolicy nieruchomości znajdują się liczne restauracje i punkty gastronomiczne, między innymi: Restauracja Siloam w odległości 350 m, Restauracja Giancarlo Ristorante Italiano w odległości 400 m, Restauracja Jeff's w odległości 675 m i Restauracja Aka Saka w odległości 675 m. Inne\nStacja paliw Shell 700 m\nParking Parkuj i Jedź Metro Wilanowska 1,9 km\nKościół św. Maksymiliana Kolbe 500 m\nJesteś zainteresowany ofertą? Interesuje mnie oferta numer 25883 - Mieszkanie na sprzedaż, Warszawa, Mokotów, Obrzeżna, powierzchnia: 57 m², pokoje: 3, cena: 489 832 PLN. Proszę o kontakt.


Cukiernia Czarnków ▶ Tort weselny, ciasta ❤ Cukiernie-weselne.pl\nNajbliższe oferty Cukiernia Czarnków\nWronki Chodzież Piła Szamotuły Oborniki\nZespół na wesele Czarnków 104\nSamochody ślubne Czarnków 45\nCzęsto zadawane pytania dotyczące cukierni w mieście Czarnków\nMoże się tak zdarzyć, że wchodząc na pewną miejscowość np. Czarnków nie znajdujesz cukierni, która pochodzi z tej miejscowości. Znajdziesz jednak tam cukiernie, które pochodzą z okolicznych miejscowości. Aby łatwiej oszacować odległość, pod każdą ogłoszeniem podana jest odległość od miasta, które cię interesuje.\n📌 Znalazłem cukiernię na wesele Czarnków, ale nie ma podanego numeru kontaktowego?\nInteresują Cię cukiernie z miejscowości Czarnków❓ Przeczytaj ⭐ opinie, porównaj ✅ oferty ✅ ceny. ⭐ Ile kosztuje tort weselny❓ Sprawdź❗\nGenerated in 0.046 Queries: 15 Online: 213 F: 21336


Raport koronawirus. 30 mieszkańców Katowic zakażonych koronawirusem - 24KATO\nRaport koronawirus. 30 mieszkańców Katowic zakażonych koronawirusem\nGru 07, 12:12 pm\nRaport koronawirus na 07.12.2020. Jak podaje Ministerstwo Zdrowia, w Katowicach 30 osób jest zakażonych koronawirusem.\nWedług raportu Ministerstwa Zdrowia 30 osób w naszym mieście jest zakażonych koronawirusem. Nie odnotowano przypadków śmiertelnych w wyniku zakażenia samym COVID-19, jednak w ciągu ostatniej doby zmarło 8 osób, które były chore na koronawirusa i miały choroby współistniejące.\nJak podaje Ministerstwo Zdrowia w całym kraju mamy 4423 nowych zakażeń koronawirusem. W ciągu doby wykonano ponad 20,2 tys. testów na COVID-19. W województwie śląskim testy wykazały wynik pozytywny u 265 osób. W naszym regionie z powodu COVID-19 zmarło 10 osób, w tym 9 osób miało choroby współistniejące.\nDane dotyczące liczby łóżek dla pacjentów COVID-19 (stan na 6.12.2020 r.):\nLiczba łóżek zajętych przez pacjentów COVID19 - 1938\nLiczba łóżek respiratorowych dostępnych dla pacjentów COVID19 - 317\nLiczba łóżek respiratorowych zajętych przez pacjentów COVID19 - 195


Wykaz porad problematyka ednodonta gliwice w tematyce O stomatologii\nEndodoncja GliwiceWarto się go podjąć aby uratowaćZdrowe zęby to nasza wizytówka. To, jak wyglądamy każdego dnia przekłada się na to, jak się czujemy. Dobrze jest dbać o zdrowie oraz regularnie rob kliknij strone\nDodane: 06:45 26- 09- 2019\nEndodonta Gliwice Uśmiech nie boli! Jeżeli już dawno temu nie byliśmy u stomatologa to czas to zmienić! Zdajmy sobie w końcu sprawę z tego, że to właśnie on jest w tanie nam pomóc uporać się z wiel dodatkowe informacje\nDodane: 02:03 26- 02- 2019\nLeczenie kanałowe GliwiceCzy warto iść na stomatologię? Czy warto iść na studia stomatologiczne? To pytanie zadaje sobie z pewnością coraz więcej osób zainteresowanych rozwojem zawodowym i szansą pomocne wskazówki\nDodane: 02:00 22- 02- 2019\nLeczenie kanałowe Gliwice Zacznijmy troszczyć się o swoje ząbki W naszym życiu prawie wszystko zależy od nas. Niestety wielu ludzi nie pamięta o tym i oddaje się na łaski losu, którzy przecież nie więcej porad tutaj\nDodane: 06:18 11- 02- 2019\nLeczenie zębów pod mikroskopem GliwiceDziały chirurgii stomatologicznejChirurgia stomatologiczna posiada różne działy. W jej ramach można korzystać zarówno z zabiegów dostępnych dla pacjentów z ogó więcej\nDodane: 03:55 06- 02- 2019


Fascynacja - Adrian Bednarek - ebook + audiobook - Legimi online\nFascynacja ebook i audiobook\n4,3 (225 ocen)\nSłuchając lektora Pana Filipa zapominam ze nie przepadam za kryminałem tego rodzaju czyli opisów szczegółowych zbrodni ciekawi mnie zagadka . Trudno oderwać się od lektury do momentu kiedy znamy mordercę. Zakończenie zaskoczyć może szukających sprawiedliwości.\nWgniata mózg w pięty! Polecam. Maciej Dutko, www.evolu.pl & www.korekto.pl\nŚwietna seria!:) Pokręconona z zaskakującym zakończeniem. Dodać głos Filipa Kosiora i hit murowany.\nTrzecia część równie dobra, jak jedynka i dwójka!!\nPo intensywnym wieczorze Dorota w końcu mogła rozsiąść się na kanapie, napić wina i w spokoju kontemplować własną wyjątkowość. Uważała się za osobę niezwykłą i miała rację. Jeszcze niedawno mieszkały z Moniką, wieloletnią przyjaciółką, w ciasnym, dwupokojowym mieszkaniu na Pradze. Na początku było nieźle, obie z wysokimi aspiracjami, ambitne, wspierające się nawzajem. Ale z każdym dniem ich relacja coraz bardziej przypominała współzawodnictwo. Dziewczyny miały ten sam cel, ale to właśnie Dorocie udało się go osiągnąć. Teraz stać ją było na wynajem domu, drogie wina i elektryczny samochód. Osiągnęła sukces, a on zmienił wszystko. Jej przyjaciółka została na Pradze, od pięciu miesięcy ani razu nie odezwała się do Doroty, choć ta regularnie wysyłała jej wiadomości. Monika odbierała, ale w odpowiedzi puszczała zdawkowe „OK” albo w ogóle nie odpisywała. Na pytania, co u niej, zwykle pisała „spox”. Nie chciała umówić się na kawę, piwo, trening ani wpaść, żeby obejrzeć nową chatę Doroty. Nie mogła pogodzić się z tym, że Dorota naprawdę zaistniała w branży.\n– Przyjaciele są cholernie zawistni, kiedy ich prześcigasz – stwierdziła Dorota i napiła się wina.\nJuż dawno przestała rozczulać się nad stratą Moniki. Często chodziła na bankiety, gale, zapraszano ją na otwarcia klubów, restauracji i wine barów. Poznała nowe koleżanki. Od czasu do czasu organizowała cocktail party w swoim domu. Wokół niej kręciło się coraz więcej mężczyzn. I to jakich! Poznała ludzi, o których wcześniej czytała w sieci i obgadywała ich z Moniką. Młodzi, piękni, bogaci. Jeden szczególnie przykuł jej uwagę. Był naprawdę niezły, a wdając się w romans z nim, Dorota mogła wiele zyskać.\n– Twórca i odtwórczyni! Najgorętszy romans tego lata! – Oczami wyobraźni widziała nagłówki plotkarskich portali. – Kto wie… – Rozmarzona włączyła telewizor.\nNa ekranie pojawiła się jej twarz. Uwielbiała na siebie patrzeć. W wieku dwudziestu czterech lat Dorota Gajda wygrała życie. Przyszły sława, pieniądze i kariera.\n– Kto by pomyślał, mam nawet pierdoloną agentkę. Twoje zdrowie, pani Jessico. – Wzniosła toast za babkę, która załatwiła jej udział w reklamie telefonii komórkowej, a ostatnio wspominała coś o „Tańcu z gwiazdami”! Rok temu posiadanie agentki Dorota uważała za czystą abstrakcję. – Ale w zdobyciu tego wszystkiego nikt mi nie pomógł. – Miała na myśli serial, który odpaliła w telewizji internetowej. Pierwszy sezon cieszył się olbrzymią popularnością. Kilka dni temu skończyli kręcić drugi. Dorota była jego największą gwiazdą.\nPółtora roku temu razem z Moniką męczyły się w amatorskich sztukach teatralnych, obie dorabiały jako kelnerki. Potem Dorota poszła na casting i dostała rolę marzeń.\n– Czyste szaleństwo! – zaśmiała się z własnego szczęścia. – Brakuje tylko smacznego ciacha.\nOdłożyła kieliszek na stół. Wzięła do ręki telefon. Słuchając swojego głosu płynącego z głośników telewizora, weszła na facebookowy fanpage mężczyzny, którego niewielu miało okazję poznać. Jego sława rosła wprost proporcjonalnie do towarzyskiej alienacji. Nie mieszkał w Warszawie, nie kręcił się w towarzystwie, stolicę odwiedzał rzadko. Głównie wtedy, kiedy musiał odbębnić kilka obowiązkowych spotkań. Robił swoje i wracał na jakieś zadupie.\nDorota miała szczęście, bo zaproszenia na jej cocktail party nie mógł odmówić. Odbyło się przedwczoraj. Jak zawsze przyszedł sam. Nigdy nie pokazał się publicznie z żadną kobietą. Dziewczyny pracujące przy serialu śmiały się, że jest tajemniczy i niedostępny jak Bruce Wayne. Podczas imprezy sami byli tylko przez chwilę. W tym czasie zdążył wysłać jej jasny sygnał, a ona przyjęła zaproszenie do krótkiej zabawy. Miała być wstępem do czegoś poważniejszego, ale on zignorował Dorotę. Zupełnie jakby nic się nie wydarzyło. A przecież się wydarzyło. Na samo wspomnienie dostawała gęsiej skórki i robiło się jej mokro.\n– Pewnie czekasz na mój ruch – zawyrokowała.\nNapisze do niego, takiej okazji nie można przegapić. Zrobi to jutro, bo dzisiaj jest za wcześnie. Na razie spróbuje czegoś się o nim dowiedzieć. Obejrzy jego social media, przegrzebie Fejsa, poczyta artykuły w sieci, niczym wytrawna stalkerka zrobi solidny research, zanim zaprosi go na randkę.\nMoże poprosić agentkę, żeby go prześwietliła? To jest pomysł!\nSzybko przeskoczyła z Facebooka na prywatną skrzynkę mailową. Zamierzała natychmiast wysłać wiadomość do Jessiki.\n– Bez jaj! Naprawdę? – krzyknęła, gdy telewizor, dekoder, lampa i pozostałe urządzenia elektryczne zgasły w tym samym momencie. Dom wypełniła smolista czerń. Tylko ekran smartfona wyróżniał się w mroku.\nDorota nie panikowała. Zamknęła skrzynkę mailową i włączyła latarkę. Oświetliła salon. W myślach odszukała rozdzielnicę elektryczną, bo podejrzewała, że strzeliły korki.\n– Kotłownia. – Przypomniała sobie dzień podpisania umowy najmu. Właściciel mówił, że rozdzielnica jest nad piecem gazowym.\nWzięła solidny łyk wina i wstała z kanapy. Miała sześćdziesiąt procent baterii, więc nigdzie jej się nie spieszyło, a jeśli to nie korki, to i tak będzie musiała czekać, aż elektrownia naprawi usterkę. Przez kuchnię przeszła do wąskiego korytarza. Kotłownia znajdowała się na jego końcu. Po drodze musiała minąć sypialnię łączącą się z tarasem, łazienkę i wyłożony lustrami gabinet, w którym najczęściej przygotowywała się do roli.\nSzła pewnym krokiem. W domu czuła się bezpiecznie, poza tym nie należała do kobiet bojaźliwych. Całe życie stawiała czoła przeciwnościom. Najpierw był ojciec alkoholik, potem zaborczy chłopak gotów pobić każdego, kto na nią spojrzał, a w późniejszych czasach, gdy uciekła ze swojej wioski na Podlasiu, walka o rachunki i próby uniknięcia eksmisji.\nDorota była wojowniczką, ale sukces ją rozleniwił, uśpił czujność. Czuła się zbyt pewnie, żeby wziąć pod uwagę sabotaż. Zbyt pewnie, żeby zauważyć, że drzwi do sypialni są przymknięte, choć kiedy wzięła prysznic i z garderoby przyniosła sobie pluszową pidżamę, zostawiła je otwarte na oścież. Mijając sypialnię, w ogóle nie zwróciła na to uwagi. Zamiast patrzeć uważnie, zastanawiała się, czy sieć cyfrowa jest tu na tyle duża, żeby w razie awarii bez Wi-Fi wysłać maila do Jessiki, i czy nie zrobić sobie selfie w tych ciemnościach, a potem wstawić na Insta. Byłoby to takie naturalne, przecież ostatnio chwaliła się tylko oficjalnymi fotkami… Bujając w obłokach, nie miała szans usłyszeć otwierających się drzwi ani cichych kroków za jej plecami. Dopiero szarpnięcie za włosy wyrwało ją ze świata iluzji.\n– Aaaaaaaaaa! – wydarła się na cały regulator.\nKtoś chwycił ją za kucyk z jasnych włosów i szarpnął do tyłu. Skóra Doroty napięła się na czole, jakby miała odkleić się od czaszki. Stopy same oderwały się od ziemi. Telefon upadł światłem latarki do podłogi. Napastnik ciągnął ją do sypialni. Cały czas trzymał tylko za włosy.\nChoć w ciemności nie widziała nic, Dorota zamierzała walczyć. Przygotowując się do roli, wzięła udział w kursie samoobrony i przyspieszonym kursie jujitsu. Chciała zrobić obrót i kopnąć tego człowieka w żebra. To powinno wystarczyć. Będzie musiał ją puścić. Potem poprawi mu jeszcze dwa razy, najlepiej w głowę i krok, chwyci telefon i co sił w nogach rzuci się do wyjścia. Na zewnątrz będzie bezpieczna. W sąsiedztwie stoi kilka domów, ktoś usłyszy jej wołanie, w międzyczasie zdąży zadzwonić na policję.\nCały plan runął, nim podjęła próbę zadania pierwszego ciosu. Gdy przekroczyła próg sypiali, skórę na wysokości nerki przebił ostry przedmiot. Dorota przestała panować nad nogami, runęła na kolana. Z trudem łapała oddech, dół od pidżamy przesiąkł krwią.\nWidząc, że jest bezbronna, napastnik chwycił ją za barki i rzucił na łóżko. Wylądowała twarzą w pościeli. Ciemność zdawała się gęstnieć. Dorota czuła się jak ślepiec. Chciała wstać, ale człowiek, który włamał się do jej domu, zaatakował ponownie. Wbił szpikulec w jej ucho. To było potworne doświadczenie. Kumulacja wszystkich cierpień świata. Nogi i ręce Doroty samoistnie wygięły się do tyłu, jakby poraził je prąd, szczęka zastygła rozwarta na całą szerokość, w głowie usłyszała paskudny gwizd. Zagłuszał wszystko. Zdawało jej się, że mózg zaraz eksploduje.\n– Tutaj miałaś zamiar to robić, dziwko?! – Z gwizdem zlał się dziwny, zniekształcony, ledwie słyszalny głos.\nZarówno dźwięk, jak i sens były dla niej kompletnie niezrozumiałe. Nie potrafiła rozpoznać płci napastnika. Brzmiał nijak. Wszystko poza gwizdem brzmiało nijak. Nie wiedziała, o co chodzi. To mogła być zazdrosna aktorka, która przegrała z nią casting i teraz zazdrościła jej sławy. Równie dobrze Dorota mogła zostać napadnięta przez jakiegoś świra, który podniecał się, oglądając serial, i nie potrafił pogodzić się z tym, że aktorka nie chce umówić się z nim na randkę. Zarówno hejt, jak i intymne propozycje wysyłane za pośrednictwem Instagrama były u niej na porządku dziennym.\n– Nie! Nie! Przysięgam, ja nie z tych! – krzyknęła resztką sił. A może tylko wyszeptała.\nNawet własny głos zdawał się Dorocie obcy i nijaki. Nie miała pojęcia, czy drze się na całe gardło, czy wydaje ledwie cichy pomruk. Wszystko przez ten gwizd. Z jej ucha płynęła krew. Czuła lepką ciecz na policzku. Jej organizm słabł. Kończyny opadły, serce biło wolniej. Leżała pokonana, zdając się na łaskę napastnika. Znów coś mówił, ale jego niewyraźny głos już nie potrafił się przebić. Dorota słyszała tylko gwizd i własne myśli.\nCzy ja ogłuchnę iprzez to stracę rolę?\nTak brzmiała ostatnia, irracjonalna myśl Doroty, zanim ostry szpikulec przedziurawił jej gardło. Morderca cztery razy wbił go w szyję dla pewności.\n– Jesteś zwykłą kurwą, dostaniesz, na co zasłużyłaś.\nKiedy przestała oddychać, obrócił ją na plecy, włączył latarkę i wreszcie mógł potraktować adekwatnie do skali przewinienia.\nPustka po śmierci Luizy zżerała mnie jak rdza. Trzy razy próbowałem zastąpić miłość mojego życia. Pierwsza zastępczyni chciała mnie zabić, więc ją ubiegłem, druga popełniła samobójstwo, ale trzecia była zupełnie inna. Szybko dostosowała się do reguł panujących w podziemnym pokoju. Dzięki temu, że nic o niej nie wiedziałem, nie kojarzyła mi się z nikim oprócz Luizy. Jeszcze ten seks… Odważny, wyuzdany, pełen fantazji. Czułem się szczęśliwy, pokochałem ją, dałem dużo swobody, ale potem wszystko się popierdoliło i koszmary zaczęły mnie nawiedzać niemal każdej nocy.\nWe wszystkich Luiza była gwałcona, a potem zabijana na moich oczach. Dramat powtarzał się w kółko, zmieniała się tylko sceneria. Czasami spacerowaliśmy po plaży, natrafiając na kilku naćpanych nastolatków. Dwóch mnie trzymało, trzeci ją krzywdził, potem się zmieniali i robili to, dopóki nie wyzionęła ducha lub ja nie otworzyłem oczu. Zdarzało nam się wracać z romantycznej wycieczki. Łapaliśmy gumę, a kiedy ja wymieniałem koło, podjeżdżał do nas van; siedziało w nim sześciu facetów ubranych na czarno. Wciągali nas na pakę, mnie przywiązywali do ściany, robili swoje, pilnując, żebym nie zamykał oczu. Na koniec kroili ją piłą mechaniczną. Podobnych snów było mnóstwo.\nW trakcie koszmarnych maratonów zdarzały się wyjątkowe noce, podczas których nie śniło mi się nic. Rano dopadał mnie potworny ból głowy. Miałem wrażenie, że czaszka pęka niczym szyba samochodowa, w którą uderzył kamień, centymetr po centymetrze. Fizycznie czułem się wykończony jak po nocy spędzonej w siłowni. Ból głowy i wycieńczenie były ceną, jaką musiałem płacić za spokojny sen. Paradoksalnie po nocach pełnych koszmarów budziłem się świeży i rześki.\nNajrzadziej miewałem cudowne sny. Nazywałem je „upojnymi nocami z Luizą”. Braliśmy ślub, później była noc poślubna. Innym razem szliśmy na premierę mojej książki lub Luiza podpisywała lukratywną umowę na sprzedaż biżuterii. Zawsze kończyło się seksem. Takie sny trafiały się średnio raz na dwa miesiące.\nOstatni czas to nawałnica koszmarów przytłaczających swoją realnością. Po nich przyszły dwie noce pozbawione snów, a ostatnią noc spędziłem z Luizą w górskim hotelu. Siedzieliśmy w jacuzzi, za szybą rozpościerał się wspaniały krajobraz. Moja ukochana ściągnęła mi kąpielówki, potem rozwiązała górę od swojego bikini. Jej źrenice zdawały się rozszerzać z podniecenia. Chwyciła mojego penisa i uśmiechając się, zbliżyła do niego wargi. Sen przedwcześnie skończył najgorszy wynalazek, z jakim musi użerać się człowiek pragnący izolacji. Telefon.\nDzwonił Skawiński, mój wydawca. Facet, któremu zawdzięczałem to, że seria przygód o detektyw Lidii Ostrowiec, mój hołd złożony Luizie, doczekała się ekranizacji, a pozostałe książki utrzymywały status bestsellerów.\n– Oskar! W trymiga masz być u mnie! – wydał polecenie i się rozłączył.\nPróbowałem oddzwonić i zaprotestować, ale nie odebrał. Byłem wściekły, bo nie dość, że przez jego pomysły z bankiecikami i branżowymi rautami mój pobyt w Warszawie przedłużył się o cztery dni, to jeszcze przerwał sen, na który czekałem od dawna. Mimo to kwadrans przed dziesiątą zameldowałem się w szpanerskiej dzielnicy Warszawy.\n– Jestem, otwieraj wrota. – Od razu zadzwoniłem do Skawińskiego, żeby wpuścił mnie na podjazd.\nPrzy murze chroniącym posesję stała kia sedan. Pasowała tu jak pięść do nosa. Za płotem wielka chawira. Współczesny design, urzeczywistnienie wizji szklanych domów. Na podjeździe czarny mercedes eska, porsche carrera i audi S5. Zaparkowałem pomiędzy nimi. Skawiński wyszedł zza rogu, choć spodziewałem się, że przywita mnie w drzwiach wejściowych.\n– Komu nie pozwalasz wjeżdżać? Ogrodnikowi czy sprzątaczce? – spytałem na powitanie, wskazując palcem zamykającą się bramę.\nChoć współpracowaliśmy od lat, pierwszy raz zobaczyłem go po cywilnemu. Ten wysoki, szczupły mężczyzna po pięćdziesiątce z twarzą pozbawioną zmarszczek zawsze pokazywał się w idealnie skrojonych garniturach, z zegarkiem, za którego równowartość dałoby się wyżywić niewielki afrykański kraj. Dziś przywitał mnie w luźnych spodenkach do koszykówki i białej koszulce, na której widniała plama po jakimś jedzeniu.\n– Nie czas na pierdoły, Oski. – Chwycił mnie za nadgarstek i pociągnął w kierunku, z którego przyszedł.\nMiał przekrwione oczy. Śmierdział. Wczoraj byliśmy na spotkaniu z rekinami odpowiedzialnymi za dystrybucję książek. Ja wypiłem trzy piwa, bo w pensjonacie, w którym mieszkałem, czekał na mnie joint. On pół litra wódki, bo w domu czekała na niego żona, z którą średnio się lubili.\n– O co biega? Przyjechali kolesie z Hollywood czy jacyś Chińczycy? – spytałem, próbując mu się wyrwać.\nSkawiński cały czas trzymał mnie za rękę i ciągnął, jakbym był niewytresowanym pieskiem, który w każdej chwili może uciec.\n– Odpuść, do jasnej cholery – burknął pod nosem i przyspieszył kroku.\nJego zachowanie było dziwne. Zwykle wydzierał się na mnie, rozprawiał o kolejnych sukcesach albo traktował jak kumpla. Dziś spinał się, jakby za chwilę miał ogłosić bankructwo. Ten wielki biznesmen panicznie się czegoś bał. Gdy dotarliśmy na tyły domostwa, szybko się domyśliłem, że stało się coś złego. Przy wielkim stole znajdującym się pod okazałym dachem zasłaniającym olbrzymią altankę siedzieli obok siebie dwaj faceci. Znałem jednego z nich.\n– Kopę lat. – Pecyna, nie wstając od stołu, podał mi rękę. Postarzał się od naszego ostatniego spotkania. Jego twarz zdawała się bardziej zmęczona, siwe włosy dominowały nad ciemnymi. Mimo to wciąż prezentował nienaganną sylwetkę kulturysty, jak zwykle miał obcisłą marynarkę, spod której wystawała spluwa, a na nosie okulary przeciwsłoneczne. – Usiądź. – Wskazał miejsce po przeciwnej stronie stołu.\n– O kurwa… Jeszcze niedawno byliśmy u niej na imprezie… – Kompletnie zdezorientowany spojrzałem na swojego wydawcę. Nie mogłem uwierzyć w to, co słyszałem.\nSkawiński już wiedział i trawił konsekwencje związane ze śmiercią Doroty. Zauważyłem, że miał podkrążone oczy, zapadnięte policzki, nerwowo poruszał palcami lewej ręki. Nie przejmował się Dorotą, nawet nie zaliczał jej do kategorii ludzi sobie równych. Wiele razy mówił o niej „siksa od roli”. Bał się, bo właśnie stracił kurę, która jeszcze długo mogła mu znosić złote jaja. Serial bez niej tracił na wartości.\n– Jest coś jeszcze… – Detektyw Masłowski ociężałym ruchem otworzył teczkę i wyciągnął z niej jakiś dokument. – Zabójca potraktował ją tak. – Dokument był zdjęciem zrobionym na miejscu zbrodni.\nGdy zobaczyłem Dorotę, z wrażenia wyplułem szluga.\n– Lalkarz… – wydukałem, gapiąc się na fotografię. – Ktoś odstawił jebanego Lalkarza!\nMiałem na myśli moją pierwszą książkę, która przez lata leżała na dysku, zbierając cyfrowy kurz. Napisałem ją jeszcze za życia Luizy. Głównym bohaterem był bankier, alter ego jej ojca, który więził nastolatki w podziemiach swojego domku letniskowego, torturował je, przerabiał tak, żeby wizualnie przypominały lalki, i podrzucał w różnych miejscach. Nie chciałem tego wydawać, nie chciałem, żeby pewne sprawy wyszły na światło dzienne. Ale przez koszmary zacząłem mieć problem z pisaniem. Skawiński naciskał, koniecznie chciał nowy produkt. Żeby wywiązać się z umowy, przerobiłem Lalkarza. Książka od dnia premiery utrzymywała się na topie.\n– No właśnie… – Detektyw Masłowski postukał palcem w fotografię. – Ktoś wziął sobie do serca twoje dyrdymały.\nDorota Gajda wyglądała niczym autentyczne dzieło Lalkarza z mojej wyobraźni. Leżała na łóżku, twarzą do góry. Lewa powieka była przecięta wzdłuż, a oko podziurawione jak sitko. Na szyi miała cztery rany kłute – trzy po lewej stronie, jedną pośrodku gardła. Ucho było skąpane we krwi. Mój Lalkarz w podobny sposób zabił swoją pierwszą ofiarę. Człowiek, który zamordował Dorotę, zadbał o wszystkie szczegóły. Skórę na jej twarzy pomalował białym lakierem do paznokci, na policzkach zaznaczył różowe rumieńce, czerwonym kolorem przedłużył usta w taki sposób, że wyglądały, jakby dziewczyna była smutna, a pod okiem narysował czarne łzy.\n– Jak dobrze znałeś Dorotę Gajdę? – Pecyna przerwał moją analizę zdjęcia, zabrał je i od razu przeszedł do zadawania pytań.\nZastanawiałem się, dlaczego tu jest, skoro z Warszawą nie ma nic wspólnego, i czemu rozmawiamy w ogródku u Skawińskiego zamiast na komendzie.\n– Prawie w ogóle – odpowiedziałem natychmiast. – Nie uczestniczyłem w castingach ani w pracach nad serialem. Dorotę poznałem podczas przedpremierowego pokazu. Potem z rzadka wpadaliśmy na siebie.\nGdy dowiedziałem się o ekranizacji, skakałem z radości. Mój związek z trzecią Luizą kwitł, ale zdawałem sobie sprawę, że trzymanie jej w niewoli niesie ze sobą gigantyczne ryzyko. Tymczasem pojawiła się możliwość zdobycia nowej, całkowicie legalnej Luizy. Oczami wyobraźni widziałem siebie na castingach i aspirujące aktorki przeistaczające się dla mnie w Luizę, żeby dostać rolę. Życie szybko zweryfikowało moje wizje.\n– Kiedy widziałeś się z nią po raz ostatni? – spytał Masłowski.\nZałożenie przed nakręceniem serialu było proste. Dajemy szansę tylko nieznanym aktorom, takim, którzy od lat bez skutku próbują się przebić do telewizji. Łowimy najlepszych, bo ci nie będą kojarzyć się widzom z innymi produkcjami i nie wzbudzą uprzedzeń związanych z wypowiedziami dotyczącymi polityki. W ten sposób mieliśmy zyskać ogromną publikę. Główna bohaterka była oczywiście najważniejsza.\nNa casting przyszedłem tylko raz. Pierwszego dnia, gdy zaczęło się przedwstępne przesłuchanie do roli Lidii Ostrowiec. Wtedy uświadomiłem sobie, że nawet gdybym znalazł odpowiednią kandydatkę, aktorka stanie się dobrem publicznym, każdy będzie mógł obejrzeć jej wyuzdane fotki wrzucane na Instagram, rzucić okiem na sesje zdjęciowe dla magazynów, podziwiać śmiałe sceny w serialu i ostatecznie fantazjować o niej, a więc pośrednio o Luizie. A przecież Luiza nie była na pokaz, należała tylko do mnie. Olałem więc castingi i pozwoliłem zdecydować producentom. Ci postawili na Dorotę. Wcale nie przypominała mojej ukochanej. Miała ciemniejsze włosy, łagodniejszą twarz, mniejsze piersi i chudsze nogi. Co nie znaczyło, że nie była ładna. Podobała mi się, jak chyba każdemu facetowi.\n– Na cocktail party w jej domu. Cztery dni temu – odpowiedziałem zgodnie z prawdą.\nDorota Gajda urządziła ogrodowe cocktail party z okazji nakręcenia drugiego sezonu Lidii Ostrowiec. Tego dnia miałem wracać na swoją wiochę, ale Skawiński stwierdził, że zaproszenia od głównej aktorki nie mogę nie przyjąć. Wtedy jeszcze nie wspomniał, że zaplanował mi kolejne trzy dni pełne bankietów i spotkań branżowych.\n– Spałeś z nią? – Pecyna chyba nie kupił mojej wcześniejszej odpowiedzi. Częściowo miał rację.\nOdkąd stosunki z lokatorką podziemnego pokoju uległy zmianie, coraz częściej próbowałem znaleźć dziewczynę w ogóle nieprzypominającą mojej ukochanej. Wydawało mi się, że jeśli znów poczuję coś do obcej kobiety, zatracę się w nowym i nieznanym, moje problemy znikną, a sny staną się lżejsze.\nPodjąłem kilka prób. Podczas cocktail party Gajda wyglądała obłędnie. Pokręciła włosy, umalowała się wściekle czerwoną szminką, włożyła dżinsową mini i skąpą koszulkę. W trakcie imprezy wszedłem do domu w poszukiwaniu łazienki. Natknąłem się na Dorotę, gdy wychodziła z kotłowni. Nie wiem, co tam robiła. Kilka lampek wina podziałało na moją wyobraźnię. Staliśmy sami w ciasnym korytarzu. Pogratulowałem jej świetnej roli, ona mnie rewelacyjnych książek i… pocałowałem ją. Tak po prostu, żeby sprawdzić, co się stanie. Dorota odwzajemniła pocałunek. Nie stawiała oporu, kiedy wsadziłem dłoń pod jej spódniczkę. Zachowywała się tak, jakby tylko na to czekała. Zachęcony brnąłem w górę. Poznałem kształt jej uda i skierowałem się ku majtkom. Odchyliłem materiał, zanurzyłem palec w jej wnętrzu. Była zadowolona, bo aż przygryzła mój język. Szybko dołączyłem drugi palec. Nasza pieszczota trwała krótko. Usłyszeliśmy trzask drzwi tarasowych, a potem krzyk jednego z gości. Odskoczyliśmy od siebie. Dorota pocałowała mnie w policzek i pobiegła do ogrodu. Dalej impreza toczyła się zwyczajnym rytmem. Więcej się do niej nie odezwałem. Samo zbliżenie nic nie zmieniło. Tamtej nocy śniłem kolejny parszywy koszmar.\n– Przecież już mówiłem, nic mnie z nią nie łączyło! – Dogasiłem papierosa tlącego się na podłodze i sięgnąłem po kolejnego. – W ogóle co to za pytania? Podejrzewacie mnie o coś? Czemu spotykamy się tu, a nie na komendzie? Co pana łączy ze śledztwem? Kiedy Dorota została zamordowana? – poirytowany wystrzeliłem w Pecynę salwą własnych pytań.\n– Dobra, Oskar, wierzymy ci. – Pecyna pokręcił głową.\n– Mów za siebie! – wtrącił Masłowski. – Czytałem o tobie, Blajer. Morderstwo, pobyt w zakładzie zamkniętym, podejrzenie o zamordowanie doktor Makuch, do tego chujowe książki o psychopatach. Niezłe dossier. – Zagwizdał. – A teraz jeszcze odbierzesz pozwolenie na broń. Ekspacjent psychiatryka będzie sobie latał ze spluwą. Jebie się na tym świecie…\nO pozwolenie na spluwę ubiegałem się od dawna. Miałem je odebrać w przyszłym tygodniu. Udało mi się głównie dzięki Pecynie, który poparł moje uzasadnienie do wniosku o realnym zagrożeniu życia i mienia, i opinii doktora Makucha o idealnym stanie zdrowia psychicznego. Makuch, choć nie krył niechęci do mnie, podpisał się pod opinią w zamian za rezygnację z wniesienia pozwu przeciwko klinice po wyczynach jego córeczki, która traktowała mnie jak małpkę doświadczalną.\n– Prześwietlił mnie pan, jakbym naprawdę mógł zamordować Dorotę – odrzekłem.\n– Gajdę zamordowano przedwczoraj w nocy, masz alibi?\nCokolwiek Masłowski wykminił, i tak mijał się z prawdą. Przedwczorajszą noc spędziłem w łóżku. Było cudownie, bo nic mi się nie śniło. W nagrodę dostałem zajebisty ból głowy i zmęczenie następnego dnia.\n– Przedwczoraj wieczorem byłem w Tamce na spotkaniu biznesowym, a w nocy spałem. Pensjonat Kolorowy Sen – podałem nazwę lokum, w którym nocowałem podczas wycieczek do Warszawy. Hotelik znajdował się na odludziu, właścicielka była stara, nie czytała moich książek i nie próbowała się spoufalać. – Szefowa widziała, jak wracałem. Może pan sprawdzić. Zaproponowałbym sprawdzenie GPS-u w moim samochodzie, ale tak się składa, że nie posiadam. – Kupując wypasioną alfę, zaoszczędziłem na systemie nawigacyjnym. – Zostaje moja komórka, ale w niej bez nakazu grzebać nie pozwolę. To prawie tak, jakbym pozwolił wam włożyć ręce w swoje gacie.\n– Spokojnie, Oskar, nikt nie będzie cię sprawdzał. – Pecyna stanął w mojej obronie. Spotkanie miało charakter przesłuchania, tylko w przyjemnej scenerii, gdzie człowiek staje się mniej czujny. – A jeśli chodzi o odpowiedź na twoje kolejne pytanie, detektyw Masłowski poprosił mnie o pomoc w tej sprawie. Znamy się ze szkoleń, a wie, że mam pewne… doświadczenie dotyczące specyficznych morderstw.\n– Tobie też nie brakuje doświadczeń, Blajer – rzucił Masłowski.\n– Rozmawiamy tutaj, bo tak jest wygodnie, a pan Masłowski i ja znamy się od pewnego czasu – Skawiński włączył się do dyskusji. – Jego zięć pracuje w moim wydawnictwie – dodał z dumą. – Więc najpierw przyjechał do mnie, porozmawialiśmy i postanowiliśmy cię ściągnąć. Gwoli ścisłości, ostatni raz wspólnie z Oskarem widzieliśmy Gajdę żywą przedwczoraj, właśnie w restauracji Tamka.\nFaktycznie natknęliśmy się na nią, wchodząc do knajpy. Dorota wychodziła, ja udałem, że jej nie widzę. Było mi wstyd, bo zignorowałem ją po zajściu na imprezie.\n– Przywitałem się z nią, spytałem, co słychać. Oskar schował łeb w telefon. Mógł jej nie zauważyć. Dorota powiedziała, że wpadła na szybką sałatkę i wraca do domu. Tyle – dokończył swoją relację wydawca.\n– Nie rozumiem, czemu aż tak was interesują moje stosunki z Gajdą? – spytałem, bo coś musiało być na rzeczy.\n– Analiza telefonu Gajdy wykazała, że przed śmiercią ostro zagłębiła się w twój fanpage. Prawdopodobnie przeglądała go tuż przed pojawieniem się zabójcy, bo nawet nie wylogowała się z Fejsa – wyjaśnił Masłowski. – Wcześniej kilka razy wpisywała twoje nazwisko w Google’u. Kopia robocza ostatniego maila ma tytuł „stalkniesz mi go?”, nie ma treści, ale chciała go wysłać do swojej agentki. Próbujemy ustalić, co mieliście do siebie. Szukamy punktu zaczepienia.\n– Nie wiem, może wpadłem jej w oko.\nStatus sławnego pisarza połączony z dziecięcymi rysami twarzy, gęstymi włosami koloru zabrudzonej opony i klata wyrzeźbiona podczas biegów z czterdziestokilogramowymi kłodami działały na kobiety. Aktorki nie stanowiły wyjątku.\n– Może… – westchnął Pecyna. – Ten, kto zamordował Dorotę, dobrze się do tego przygotował. Zanim ją zaatakował, odłączył prąd, musiał wziąć ze sobą odpowiednią ilość lakieru do paznokci, do domu dostał się przez okno tarasowe w jej sypialni. Przeciął je nożem olejowym.\nNa myśl o tym urządzeniu przeszły mnie ciarki. Kobra korzystał z niego, włamując się do domów ofiar, w tym do mieszkania mamy; sam używałem go, polując na Luizy, a Lalkarz z mojej powieści też go wykorzystywał.\n– Podejrzewacie kogoś? Ale tak serio? – spytałem trochę z obowiązku. Gdyby mieli prawdziwego podejrzanego, nie rozmawialibyśmy przecież.\n– Zrobił to jakiś pojeb – stwierdził zdecydowanie Masłowski. – Mógł być jej fanem, antyfanem, hejterem albo zwykłym napaleńcem z trudnym dzieciństwem. Ewentualnie kolesiem fanatycznie zakochanym w twoich książkach. Jedno jest pewne – Lalkarza ma w małym palcu. Nawet jeśli nie zabiłeś Gajdy, zainspirowałeś zabójcę, Oskarze. Możesz być z siebie dumny. – Nie krył ironii.\n– Hipotez jest mnóstwo. Dowodów zero – powiedział Pecyna. – Skurwiel nie zostawił ani jednego włoska. W domu denatki zdjęliśmy trochę odcisków, pewnie należą do towarzystwa z cocktail party. Ciągle próbujemy rozszyfrować narzędzie zbrodni. Szperamy, szukamy…\n– Skalpel – wszedłem mu w słowo. – Lalkarz zabijał skalpelem.\n– To nie skalpel. – Detektyw pokręcił głową. – Prędzej jakieś narzędzie zakończone ostrym szpikulcem. Nasi ludzie nad tym pracują. Zaczynamy też grzebać w cyfrowym świecie Gajdy. Hakerzy ślęczą nad komórką. Może upublicznienie informacji o jej śmierci coś zmieni.\n– Właśnie! Kiedy zamierzacie upublicznić tę informację? Nie uda wam się utrzymać tego w tajemnicy – wtrącił Skawiński. – Wiadomość o zabójstwie wschodzącej gwiazdy polskiego filmu wywoła gównoburzę na niespotykaną dotąd skalę. Chcę być odpowiednio przygotowany. – Jak zwykle myślał o interesach. – Pewnie będzie wielka żałoba, polecą dodruki panny Ostrowiec, potem czeka nas rychły koniec serialu. O ile nie przekonam producentów do obsadzenia nowej aktorki.\n– Marian, serio? – Zniesmaczony zgasiłem szluga na jego drogocennej podłodze.\n– Co się burzysz? Biznes nie zna skrupułów – stwierdził lakonicznie.\n– Jesteśmy w stałym kontakcie z rodzicami Doroty, którzy, co oczywiste, są załamani, zdają się na nas. Jutro planujemy zwołać konferencję prasową, nie podamy żadnych szczegółów dotyczących morderstwa. Nie chcemy, żeby luzie wiedzieli, że Dorota zaczęła karierę jako odtwórczyni twojej topowej postaci, a skończyła jak jedna z tych drugoplanowych…\nWizja Masłowskiego bardzo mi się podobała. Ostatnim, czego chciałem, byli dociekliwi dziennikarze próbujący poznać moją opinię na temat zabójcy wzorującym się na Lalkarzu.\n– Całe szczęście znalazła ją Jessica Jablonsky. Inteligentna babka, wiedziała, że należy wezwać policję i trzymać gębę na kłódkę. Inaczej medialna sraczka już lałaby nam się na głowy. – Skawiński jako jedyny potrafił w śmierci Doroty odnaleźć element szczęścia.\n– Sprawa będzie głośna na całą Polskę, presja olbrzymia, ale złapiemy skurwiela – obiecał Pecyna.\n– Po cichu liczyłem, że coś was łączyło i podsuniesz mi jakiś trop. Ale nie wszystko stracone – dodał Masłowski. – Dzisiaj o siedemnastej masz spotkanie autorskie w rodzinnym mieście.\n– Ponieważ oficjalnie Dorota Gajda wciąż chodzi bezpiecznie po ziemi, a o tragedii wie zaledwie kilka osób, nie będziemy go odwoływać.\n– Zrobimy tak… – Pecyna przejął pałeczkę. – Kupisz sobie ładny notatnik, powiesz czytelnikom, że chcesz mieć pamiątkę z tego spotkania i każdy, kto podejdzie po twój autograf, w rewanżu za dedykację wpisze ci się do notatnika.\n– Każdy na osobnej stronie, to ważne – powiedział Masłowski.\n– Dokładnie! Musisz pilnować, żeby przewracali strony i dotykali papieru. Na spotkanie przyjdzie kilku moich ludzi. Będą obserwować czytelników. Ci, którzy wydadzą im się podejrzani, dostaną ogon. Najbardziej zależy nam na tym, żeby każdy, kto weźmie udział w spotkaniu, zostawił swoje paluchy na notatniku. Liczymy na fart, może pokryją się z odciskami zdjętymi w domu Gajdy.\n– Żeby sprawa nie wyglądała podejrzanie, walniemy jakiś marketingowy szajs – Skawiński podłączył się do dyskusji. – Powiemy, że wylosujemy pięć osób spośród tych, które się wpisały, i damy im całą serię Lidii Ostrowiec.\n– Świetny pomysł! Jeśli odciski się pokryją, w łatwy sposób zdobędziemy dane mordercy. – Pecyna był szczerze zadowolony z pomysłu mojego wydawcy.\n– Sądzicie, że zabójca przyjdzie na moje spotkanie autorskie? Świadom, że zatajacie śmierć Doroty? Przecież to z daleka wygląda na perfidną zasadzkę!\nTaktyka gliniarzy zalatywała desperacją. Ale przynajmniej wiedziałem, czemu naprawdę chcieli się ze mną spotkać.\n– Pomyśl chwilę, Oskar. – Pecyna nachylił się nad stołem i zdjął okulary. W jego oczach dostrzegłem jedno – zmęczenie. – Jesteś mordercą. Zabiłeś kobietę dokładnie według instrukcji udzielonych przez człowieka, którego dzieło cię zainspirowało. Przez lata szukałeś impulsu, który doda ci odwagi. Czytałeś o różnych zabójstwach, ale nic nie dało ci wyraźnego sygnału do działania. I nagle dostałeś Lalkarza. Olśnienie, instrukcję obsługi. Czułeś się jak główny bohater powieści. Zabiłeś aktorkę z ekranizacji innej powieści. Zupełnie jakbyś je łączył, dawał im wspólny, zbrodniczy mianownik. Nie chciałbyś po wszystkim spojrzeć swojemu idolowi w oczy i poczuć wyższości? Bo przecież ty zabiłeś, a on tylko o tym pisze.\n– Brzmi paskudnie. – Nie znalazłem lepszego komentarza do makabrycznej wkrętki Pecyny.\n– Bo jest paskudne. – Masłowski wstał. Pecyna równo z nim. – I wielce prawdopodobne, że ten czubek się pojawi. Tacy ludzie często popełniają głupie błędy, byle napompować swoje narcystyczne ego. Bądź w Empiku pół godziny przed spotkaniem. Jeden z moich ludzi podejdzie do ciebie. Hasło: Lolita.\n– Oryginalnie jak cholera.\n– Trafimy do wyjścia – oznajmił Pecyna, gdy Skawiński wstał, żeby ich odprowadzić.\n– Do widzenia, panowie. – Mój wydawca usiadł z powrotem i nacisnął guzik na pilocie otwierającym bramę.\n– Jesteśmy w kontakcie, Oskar. – Kiedy Pecyna ściskał mi dłoń, Masłowski był już w drodze do bramy.\n– Marian, uprzedź mnie, jeśli następnym razem będziesz chciał wyprowadzić nasze psy na spacer – powiedziałem do Skawińskiego, kiedy gliniarze się oddalili.\n– Nie mogłem nic zrobić. Jak dzwoniłem, stali obok mnie. – Sięgnął po filiżankę z kawą. Przez całe spotkanie nikt nie ruszył napojów.\n– Chujnia z tą Dorotą. – Po moich słowach na moment wkradła się niezręczna cisza.\n– Zasuwaj do siebie i spraw się na spotkaniu – przerwał ją Skawiński. – Ja muszę wymyślić gadkę dla mediów i bajerę dla producentów. Szykuje się ciężki okres… – Poklepał mnie po ramieniu. – Brama otwarta, zanim wyjdziesz, posprzątaj swoje kiepy z podłogi. – W ten sposób zakończył audiencję. Niechętnie zwlokłem tyłek i poszedłem do auta. Kiepów nie ruszyłem.\nCzy misterny plan Pecyny się powiódł? Być może. Na spotkaniu autorskim stawiła się cała masa potencjalnych świrów. Wszyscy ochoczo wpisywali mi się do notatnika, zostawiając ślady paluchów na czystych kartkach. Niektórzy używali ksywek z sieci, inni imion, a jeszcze inni imion i nazwisk. Sam nie przyglądałem się tym ludziom. Przez lata zdążyłem się przekonać, że nie istnieje coś takiego jak „wygląd mordercy”. Kobra był zwykłym pracownikiem Urzędu Skarbowego, Łowca Nimfetek zarobionym tatuśkiem z przedmieść, jego wspólnik też nie wyglądał na czubka. Ja również nie miałem twarzy świadczącej o tym, że zabiłem pięć osób…\nPo spotkaniu zostawiłem glinom notatnik i mogłem wrócić do swoich spraw. Najpierw pokręciłem się chwilę po mieście. Choć teoretycznie o nic nie byłem podejrzany, nie ufałem Masłowskiemu. Mógł prewencyjnie przykleić mi ogon. Dopiero kiedy upewniłem się, że nie jestem śledzony, pojechałem na zakupy.\nNajczęściej zaopatrywałem się w pustawym Tesco na wschodnich obrzeżach miasta. Prawie dwadzieścia kilometrów od domu, choć znacznie bliżej miałem do kilku dyskontów. Zawsze płaciłem gotówką. Może była to oznaka lekkiej paranoi, ale kiedy robiło się rzeczy takie jak ja, należało być zabezpieczonym w każdy sposób. Samotny facet mieszkający na zadupiu raczej nie kupuje co tydzień sporego zapasu serów, paczkowanej szynki, bananów, jabłek, mrożonych warzyw, czterech chlebów i sześciu zgrzewek wody mineralnej. Ani tym bardziej kilku paczek plastikowych sztućców. Takie zakupy robili ludzie posiadający rodziny lub przynajmniej mieszkający we dwójkę, w dodatku często organizujący grille. Dlatego wolałem jeździć do dużego sklepu z niewielką ilością klientów. Bieżące braki uzupełniałem w wiejskim warzywniaku niedaleko mojego domu. Tam też płaciłem gotówką.\nDzisiaj zwiększyłem ilość kupowanych produktów. Poprzednie zapasy musiały się skończyć kilka dni temu, bo nie zakładałem, że pobyt w Warszawie się przedłuży. Zabójstwo Doroty Gajdy mogło spowodować częstsze, nieplanowane wycieczki do stolicy. Wolałem się zabezpieczyć. Chodząc między alejkami, odruchowo skierowałem się do regału, na którym wystawione były książki.\nChoć moje dzieła zapewniały mi wygodne życie, żadne z nich sprzedażowo nie mogło się równać z czterema książkami ustawionymi w centralnym punkcie regału. Książki te sprzedały się w ponad milionowym nakładzie, zostały przetłumaczone na angielski, a kontrakt na ekranizację zapewniła sobie duża wytwórnia z Hollywood. Oficjalnie autorką była tajemnicza kobieta o pseudonimie 69.Lure, czyli Wabik. W rzeczywistości napisała tylko ostatnią powieść, najsłabszą ze wszystkich. Pozostałe były moje.\nTylko ja, Skawiński i Urząd Skarbowy znaliśmy prawdziwą tożsamość pseudoautorki. Seria erotyczna była ceną, jaką zapłaciłem Melanii Ostrowskiej za alibi, którego udzieliła mi na noc morderstwa Marty Makuch. Dzięki mnie siostra Luizy zarobiła miliony i mogła cieszyć się anonimowością. Dostała to, co sam chciałbym mieć. W tamtym czasie nasze relacje były specyficzne. W noc zabicia Marty przespałem się z Melą, odkrywając niezwykłe zjawisko. Choć z wyglądu w ogóle nie przypominała Luizy, to pachniała i smakowała identycznie jak siostra. Niebezpiecznie mąciła moje zmysły, więc później trzymałem ją na dystans. Niedawno wyjechała z Polski zażywać luksusowego życia w ciepłych krajach i nasz kontakt całkowicie się urwał.\nWspominając dawne czasy, sięgnąłem po Grzesznicę, trzecią część serii 69.Lure. Przekartkowałem powieść, przypominając sobie naszą wspólną noc. Smak Melanii, namalowany przez nią obraz przedstawiający dwójkę kochanków, błysk w jej oczach, gdy powiedziała, że na obrazie jesteśmy my, i jej matkę nakrywającą nas w kulminacyjnym momencie. Matkę obwiniającą mnie o śmierć Luizy, matkę nienawidzącą mnie jeszcze bardziej za romans z drugą córką…\n– Niezła opowiastka, ale raczej nie w męskim stylu. – Subtelny kobiecy głos wyrwał mnie z zamyślenia. – Bardziej poleciłabym ci to. – Przed moją twarzą pojawiła się wątła dłoń, której palec wskazujący, zakończony długim paznokciem pomalowanym na czerwono, pokazał jakąś amerykańską powieść na niższej półce. – Zdecydowanie więcej akcji.\nObróciłem się w prawo, podążając wzrokiem wzdłuż ręki. Należała do młodej kobiety o niesamowitej figurze. Klasyczna klepsydra z szerokimi biodrami, wąską talią i pełnymi piersiami. Swoje atuty podkreślała szarą, obcisłą sukienką, która zaczynała się pod samą szyją, a kończyła na wysokości kolan. Dziewczyna miała gołe nogi, a na stopach tenisówki. Kusząca elegancja doprawiona szczyptą sportowego sznytu. Ponadczasowy styl – jakże podobny do stylu Luizy.\n– Dzięki za radę, przemyślę to jeszcze. – Z trudem zdobyłem się na odpowiedź.\nPrawdziwy ogień rozpalił mój mózg, omal go nie roztapiając, kiedy spojrzałem na twarz dziewczyny. Delikatne rysy, nieduże usta układające się w lekko wulgarny kształt. Platynowe włosy, które opadały na prawe ramię, i to, co najpiękniejsze – turkusowe oczy. Takie same jak te, które śniły mi się co noc. Zwykle widziałem w nich ból i cierpienie. Teraz zdawały się patrzeć na mnie z zainteresowaniem.\n– Nie ma za co. – Dziewczyna chwyciła książkę Melanii i wyrwała mi ją z ręki. Nie było to trudne, bo zwiotczałem, jakby dopadła mnie nużliwość mięśni. – Uratowałam cię od dziesiątek scen odrealnionego seksu.\n– Wolę realny – stwierdziłem i nie odrywając od niej wzroku, sięgnąłem po powieść, którą wskazała, po czym machinalnym ruchem wrzuciłem ją do wózka z zakupami.\n– Ja też – odpowiedziała z uśmiechem. – Jestem Luiza. – Wyciągnęła do mnie swoją dłoń.\nKurwa! Tego było za wiele! Dostałem gęsiej skórki, zakręciło mi się w głowie. Jakimś cudem uścisnąłem rękę dziewczyny. Gdy ją puściłem, moja dłoń zrobiła się mokra, jakbym zanurzył ją w rzece.\n– Oskar – starałem się brzmieć luźno i naturalnie, ale chyba bliżej mi było do głosu zestresowanego nastolatka. – Lubisz książki? – walnąłem z automatu.\n– Niedawno zaczęłam i szybko nadrabiam zaległości. – Uśmiechnęła się, odgarniając włosy z ramienia. Widok był niesamowity. – 69.Lure jest fajna, ale trochę zbyt wyuzdana. Chyba nie dojrzałam do takiej literatury. – Zarumieniła się.\nPrzed oczami zobaczyłem kolorowe plamki, musiałem oprzeć się o wózek z zakupami, żeby utrzymać równowagę.\n– Wszystko w porządku? – spytała, widząc mój pogarszający się stan. Tego nie dało się ukryć.\n– Tak, miałem ciężki dzień – użyłem prostej wymówki.\n– Wszyscy czasem je miewamy. – Niespodziewanie dotknęła zewnętrznej strony mojej dłoni. – Co powiesz na kawę w knajpce? Moglibyśmy wymienić się ulubionymi tytułami.\nJej propozycja była irracjonalna. Wypowiedziała ją tak beztrosko, jakby wiedziała, że będzie mnie kokietować, jeszcze zanim podeszła.\n– Chętnie, ale mam trochę obowiązków. – Nie było szans, żebym teraz gdzieś z nią poszedł. Musiałem ochłonąć, zebrać myśli, bo to, co widziałem, było przegięciem.\n– Jest ósma wieczór. Jakie obowiązki? Karmienie kota? – Wbiła wzrok w wózek z zakupami. – Poprawka, prędzej tygrysa albo lwa, którego nauczyłeś jeść plastikowymi widelczykami. – Wiele nie minęła się z prawdą. – Może masz kogoś, a ja właśnie robię z siebie idiotkę, proponując ci szybką i spontaniczną randkę? – Spojrzała na sufit, niby speszona. Według mnie w ogóle się nie peszyła.\n– Nie mam nikogo, lubię kupować jedzenie na zapas. Efekt dużej zamrażarki. A sztućce wziąłem profilaktycznie. Kiedyś zepsuła mi się zmywarka, teraz wolę być zabezpieczony. – Zmusiłem się do sztucznego śmiechu. – Wzywają mnie sprawy zawodowe. Parszywy deadline – dodałem, licząc, że zrozumie. – Zostaw mi namiar, chętnie wyskoczę na kawę i wymienię się ulubionymi tytułami. Kiedy zechcesz, choćby jutro.\nJutro miał nastąpić wielki wybuch związany ze śmiercią Doroty Gajdy, ale ja nie byłem Skawińskim, mogłem wylogować się z sieci i odciąć od gównoburzy. Ta dziewczyna stanowiła żywy dowód na to, że po każdej burzy wychodzi słońce.\n– Jutro nie mogę. A namiary to ty mi zostawisz, może się odezwę. Pierwszą szansę zmarnowałeś. – Perfidnie oblizała usta.\n– Widzę, że lubisz mieć kontrolę. – Szok mijał, zaczynałem myśleć logicznie. – Oskar Blajer, wpisz sobie moje nazwisko w Google. – Nie chciałem zostawiać jej numeru. – Z łatwością mnie znajdziesz.\n– Ooo, pan chwalipięta. – Schyliła się za siebie. Dopiero teraz zauważyłem czerwony koszyk stojący za jej plecami. Zrobiła skromne zakupy. Jakiś żel pod prysznic, jednorazowa maszynka, paczka rukoli. Na samym wierzchu leżała nieduża torebka, z której wyjęła telefon. – Oskar Blajer, zapisałam. W wolnej chwili sprawdzę, czym zasłużyłeś sobie na miejsce w Google’u. Jeśli mnie zaintrygujesz, może do ciebie napiszę. Udanej lektury. – Odwróciła się i poszła wzdłuż alejki, perfidnie kręcąc zgrabnym tyłkiem.\n– Co to było…? – spytałem samego siebie. Kilka minut z tą dziewczyną i czułem się, jakby ktoś wrzucił mój mózg do pralki. – Luiza… – wyszeptałem pod nosem.\nCzy to możliwe, że odnalazłem ukochaną?\nOdkąd zaczęły nawiedzać mnie koszmary, oprócz prób zbliżenia się do normalnych dziewczyn ciągle rozglądałem się za nową Luizą. Taką, która byłaby tylko moja i zamieszkała ze mną w swoim pokoju. Czułem, że zmiana uczyni mnie szczęśliwym, a koszmary znikną. W tym celu, zupełnie jak kiedyś, przeglądałem instagramowe profile pięknych blondynek, ale nie czułem tej dzikiej ekscytacji. W końcu doszedłem do wniosku, że prawdziwą Luizę mogę spotkać tylko przypadkiem. Tak jak poznaje się dziewczynę w prawdziwym życiu. Tak jak było z ostatnią, którą porwałem w ciemną noc bezpośrednio z ulicy. Zanim się zepsuła, dała mi mnóstwo szczęścia.\nŚwieżo poznana dziewczyna wyglądała jak żywa kopia mojej ukochanej. Najchętniej poszedłbym teraz za nią, śledził ją, wyczekał na odpowiedni moment, wsadził do bagażnika i zawiózł do siebie. Nawet nie musiałbym zmieniać jej imienia. Tyle że nic o niej nie wiedziałem, nie miałem pojęcia, kim jest ani kto mógłby jej szukać. Dodatkowo Tesco nafaszerowane było monitoringiem. Celowo kazałem jej wygooglować moje nazwisko. Fanpage Oskara Blajera dostawał mnóstwo wiadomości, na jej może nawet nie musiałbym odpisywać. Jeśli dziewczyna lubiła social media, wystarczyło dobrze prześwietlić jej konto i przygotować porwanie. Miałem w tym spore doświadczenie. Wiedziałem, że prędzej czy później się odezwie. Niedawno polubiła książki. Sławny pisarz, ekranizacje Lidii Ostrowiec, tragiczna śmierć Doroty Gajdy… Nie było szans, żeby sobie odpuściła.\nProsto z Tesco pojechałem do siebie. W garażu wyciągnąłem najpilniejsze rzeczy z bagażnika. Chleb, ser, szynkę, banany i zgrzewkę wody. Podszedłem do masywnej szafy z narzędziami ustawionej przy ścianie. Odnalazłem dźwignię ukrytą we wnęce między szafą a ścianą i pociągnąłem. Szafa przesunęła się na specjalnej prowadnicy. Za nią znajdowały się pancerne drzwi. Przyłożyłem palec do skanera linii papilarnych nad klamką. Drzwi stanęły otworem. Podniosłem zakupy i choć wcale nie miałem ochoty, zszedłem na dół nakarmić moje zwierzątko.\n– Już jestem! – oznajmiłem, wchodząc do podziemnego pokoju.\nDziewczyna leżała na łóżku znajdującym się pod ścianą naprzeciwko schodów. Na lewej łydce miała zapięty łańcuch, którego drugą końcówkę zabetonowałem w podłodze. Łańcuch pozwalał jej poruszać się po całym pomieszczeniu. Wyjeżdżając, planowałem wrócić w ciągu siedmiu dni. Na tyle też zostawiłem jej jedzenia. Raczej nie oszczędzała porcji, bo zawsze wracałem o czasie. Tym razem bardzo się spóźniłem.\n– Oskar… – wymamrotała moje imię, powoli wstając. – Bałam się, że chcesz mnie zagłodzić.\nJeszcze kilka miesięcy temu z pasją trenowała na orbitreku stojącym przy łóżku, teraz go nie ruszała, więc ciągle chudła. Jej nogi i brzuch wyglądały coraz gorzej, jak u zawodowej modelki. Dawniej lubiła nakładać makijaż i układać wymyślne fryzury. Teraz z łatwością mogłem zauważyć sińce pod oczami, zmarszczki i krosty, których pojawiało się coraz więcej. Jej włosy też straciły swój urok. Dziewczyna nie pilnowała utrzymywania odpowiedniej barwy, brak słońca dołożył swoje. Zaczynała przypominać jasną szatynkę zamiast ciemnej blondynki.\nW pokoju miała garderobę, lodówkę, kabinę prysznicową, stolik, a także komputer pozbawiony dostępu do Internetu. Jedna z szafek w garderobie pełna była gadżetów erotycznych. Nieużywanych, odkąd wywinęła mi perfidny numer.\n– Nie zagłodziłbym cię, Effie. Nie jestem sadystą.\nKiedyś zastępowała Luizę, teraz nic nie znaczyła. Problem polegał na tym, że nie mogłem się jej pozbyć. W przeciwieństwie do Kobry czy Łowcy Nimfetek nie byłem zimnokrwistym mordercą.\nGdybym się przemógł i zabił Effie, zostałbym w małej chatce na zadupiu kompletnie sam. Raz już tak było i omal nie zwariowałem. Ubierałem się w ciuchy Luizy. Doszło do tego, że wkładałem nawet stringi i staniki! Chodziłem w nich całymi dniami, wyobrażając sobie, że Luiza jest ze mną. Wieczorami masturbowałem się, nie ściągając tych ubrań. Brzydziłem się wychodzenia z domu, bo na zewnątrz musiałem wyglądać i zachowywać się normalnie. Szaleństwo trwało kilka miesięcy. Otrzeźwienie przyszło z trudem.\n– Proszę cię… – Usiadła na łóżku. Oparła się plecami o stelaż. – Mogę znów być Luiz… – Jedno gniewne spojrzenie rzucone w jej kierunku wystarczyło, żeby ugryzła się w język.\nDawno przestała być Luizą. Kiedyś jej tożsamość w ogóle mnie nie interesowała. W mediach nie pojawiła się choćby wzmianka o zaginionej dziewczynie okraszona zdjęciem jej twarzy. Niewiedza o jej pochodzeniu pomogła mi stworzyć idealny obraz Luizy. Potem stało się to, co się stało, dostałem szału i wydusiłem z niej wszystko. Miała na imię Elwira, znajomi nazywali ją Effie. Była córką małżeństwa uzależnionych od cracku debili. Po skończeniu ogólniaka uciekła z chłopakiem, podobnym debilem, do Warszawy, żeby tworzyć muzykę. Chłopak szybko poszedł w dragi, zaczął sypiać z innymi panienkami. Effie została sama. Zgarnąłem ją przypadkowo, w środku nocy z zadupia większego niż moje. Dla świata zewnętrznego Effie była nic nieznaczącym chwastem. U mnie żyła jak księżniczka. Do czasu.\n– Nie testuj mojej cierpliwości – zagroziłem. Effie nie wolno było używać imienia Luizy.\nStanąłem przed łóżkiem. Dziewczyna wyciągnęła szyję. Liczyła, że będę chciał ją pocałować. Ciągle robiła podchody, próbowała mnie uwieść. Nawet teraz, choć głodna, czekała w kusej miniówce i topie zasłaniającym niewielki fragment cycków. Nie wiedziała, kiedy i czy w ogóle wrócę, a mimo to była gotowa. Znalazłbym w tym jakąś logikę, gdyby Effie dalej dbała o siebie. Ale ostatnio przestała, jakby wyczerpała się jej motywacja. Dawniej nasz seks był niesamowity. Używaliśmy gadżetów, odurzaliśmy się ziołem, żeby zwiększyć doznania, eksperymentowaliśmy. Miałem Luizę i byłem szczęśliwy. Jeden jej wybryk przekreślił wszystko. Tamtego dnia rozpoczął się mój koszmarny maraton przerażających snów. Effie odpowiadała za ten stan rzeczy.\n– Ja naprawdę nie zrobiłam tego celowo. Ile razy mam ci powtarzać? – Rozsunęła lekko nogi, licząc, że to coś zmieni.\n– Wybacz, ale nie wierzę. – Rzuciłem jedzenie na łóżko, zgrzewkę wody postawiłem obok, na podłodze.\nEffie zaatakowała żarcie. Kiedyś razem mieszkaliśmy w tym pokoju. Było jak w bajce, kontynuowałem swój przedwcześnie zakończony związek z Luizą. Wychodziłem po jedzenie, załatwiać sprawy biznesowe albo żeby skorzystać z Internetu. Obecnie rzadko ją odwiedzałem. Effie została sama z niezmienianym zestawem książek, filmów i muzyki. Dawniej mogła liczyć na nowości, ciągle dostarczałem jej książki, zgrywałem filmy na dysk, kupowałem płyty. Ona w rewanżu pomagała mi w pisaniu. Obecnie karałem ją monotonią. Nie dostawała też szlugów i alkoholu. Miała cierpieć na sucho.\n– Jak moje maleństwa? – spytałem pałaszującą banana dziewczynę. Sam, choć byłem głodny, nie tknąłem jedzenia. Towarzystwo podczas posiłku mi nie odpowiadało.\n– Podlewałam wedle zaleceń. Wodą spod prysznica, którą sama też musiałam pić – wyjaśniła z pełną buzią. – Mamy fazę kwitnienia, więc zapodałam po litrze, dwa razy, odkąd wyjechałeś.\n– Dobrze – pochwaliłem ją. Prysznic ustawiony był tak, że zawsze leciała z niego letnia woda, co służyło mojemu projektowi.\n– Światło gaszone co dwanaście godzin. Przyłożyłam się.\nW lewym rogu pomieszczenia wydzieliłem niewielką przestrzeń oddzieloną od reszty szklaną szybą. Szyba sięgała do sufitu, jej ściany były pokryte foylonem. Na suficie zamontowałem specjalny panel led do uprawy i doświetlania roślin. Stanąłem przed szybą, chwyciłem za gałkę i otworzyłem część, która służyła za drzwi.\n– Znakomicie – powiedziałem, zaciągnąwszy się zapachem. – Topki rosną. – Już sam zapach w tym niewielkim pomieszczeniu był w stanie odurzyć.\nOdkąd wyjechała Melania, straciłem stały dostęp do zioła. Innych źródeł nie miałem, a nie chciałem wypytywać ludzi. Pojechałem więc na szybką wycieczkę do Czech i kupiłem spory zapas ziaren marihuany. Potem wybudowałem to pomieszczenie.\n– Jeszcze tydzień, dwa i będzie można suszyć. – Zamknąłem drzwi do mojej hodowli. Dotąd wyhodowałem dwa drzewka. Susz z pierwszego skończył się w Warszawie. Tam też zadebiutowało drugie.\n– Dołączysz do mnie? – spytała, klepiąc wolny fragment dużego łóżka. – Tak dawno razem nie jedliśmy.\n– Nie mam ochoty. – Nakarmiłem swoje zwierzątko, sprawdziłem stan drzewek, chciałem jak najszybciej iść na górę.\n– Oskar, proszę! – Doładowana kaloriami Effie zeskoczyła z łóżka. Podbiegła do mnie, potykając się o własne nogi. Łańcuch brzęczał, trąc o podłogę. – Porozmawiaj ze mną! Opowiedz mi, czemu tak długo cię nie było… – Złapała mnie za rękę. – Coś się stało?\n– Zostaw! – Odepchnąłem ją jak namolnego handlarza na egipskim bazarze. – Masz jedzenie i picie. Nic więcej nie potrzebujesz.\n– Potrzebuję ciebie! – brzmiała żałośnie. Kawałki żarcia wystrzeliły z jej ust prosto na moją koszulkę. – Może wyjdziemy na spacer? – Posłała mi słodkie spojrzenie, które kiedyś tak na mnie działało. Jej turkusowe tęczówki były jedynym, co nadal kojarzyło mi się z Luizą. – Już zapomniałam, jak to jest… – Swego czasu namówiła mnie na spacery. Pozwalałem jej wychodzić raz na kilka tygodni. Nie widziałem w tym nic złego. – Oskar…\n– Daj spokój. – Cofnąłem się o krok.\n– Oskar! Nie zostawiaj mnie tu samej! Błagam! Potrzebuję cię! – darła się wniebogłosy. – Ile jeszcze muszę to znosić?! Popełniłam błąd, zgoda. Ale, kurwa mać, karzesz mnie już sześć miesięcy… – Padła na kolana. – Jest ze mną coraz gorzej. Nie mam ochoty na ruch, nie dbam o siebie, coś się dzieje z moją głową. Wczoraj wyobrażałam sobie, że tu jesteś, i toczyłam z tobą rozmowę. – Z jej pięknych oczu popłynęły łzy.\n– Trzeba było myśleć wcześniej. – Odwróciłem się do niej tyłem i wszedłem na schody.\n– Oskar, nie! Nie chcę tu być! Nie sama! – Rzuciła się za mną, ale łańcuch ją powstrzymał. – Oskaaarrr! – Kiedy zamknąłem drzwi dźwiękoszczelnego pokoju, żałosne ujadanie Effie w końcu ustało.\nZ garażu poszedłem do mojego małego domku. Miał jeden pokój, w którym znajdowała się sypialnia połączona z gabinetem, a także kuchnię, przedpokój i łazienkę. Domek na wsi, w okolicy zamieszkałej przez pokolenie z lat czterdziestych. Budynek był gabarytowo podobny do tego, w którym wychowywał się Łowca Nimfetek, i do tego, w którym jego wspólnik zamordował Luizę. Miejsce idealne dla samotników z mrocznymi sekretami.\nZjadłem kanapki, położyłem laptopa na łóżku, obok jedyną fotkę ukochanej, jaką trzymałem na wierzchu, i zabrałem się za poszukiwania. Cel był oczywisty.\nZacząłem od swojego fanpage’a. Po cichu liczyłem, że już mnie wygooglowała i zaintrygowana wysłała wiadomość. Nic z tego. Miałem czterdzieści nieodebranych wiadomości, żadna nie pochodziła od dziewczyny imieniem Luiza. Potem zajrzałem na autorski mail, też nic. Zacząłem przeglądać Facebooka według hasła „Luiza” i nazwy mojego miasta. Wyskoczyło dwanaście profili. Zdjęcia przedstawiały starsze panie lub jakieś gówniary. Wierzyć mi się nie chciało, że taka laska nie ma swojego Fejsa! Nie licząc na wiele, sprawdziłem Instagram. Też nic. Spróbowałem wbić to samo hasło w Google. Próba nie przyniosła żadnych rezultatów, a kosztowała sporo bólu. Dominowały archiwalne artykuły o Luizie O., córce seryjnego mordercy, która sama została zamordowana.\nSzybki przegląd starych artykułów był niczym nóż wbity w moje serce. Minęło dziewięć lat, a ja ciągle nie umiałem bez niej żyć. Ciągle nie mogłem pogodzić się z tym, że jej nie uratowałem. Wypłakałem swój ból, patrząc na fotkę ukochanej, przepraszając ją kilkadziesiąt razy. W końcu dopadło mnie to, czego bałem się najbardziej. Zmęczenie.\n– Pora spać – powiedziałem do zdjęcia Luizy. Czułem, że odpływam. Nie byłem robotem, musiałem się regenerować. Nawet jeśli regeneracja oznaczała torturę dla podświadomości.\nZ szafki w biurku wyciągnąłem przygotowaną wcześniej lufkę z nowym towarem. Wypaliłem, poprawiłem szlugiem i gdy marihuanowy szał uderzył mi do głowy, rozebrałem się do naga i wślizgnąłem pod kołdrę. Zamknąłem oczy gotów na kolejną noc pełną okropieństw.\nCztery noce. Cztery cholerne noce pozbawione snów! Spałem jak zabity. Mój mózg ogarniała błogość, jakby został całkowicie wyłączony! Rano przychodziła kara w postaci pękającej czaszki i zmęczenia. Kości oraz mięśnie bolały jak przy pierwszych objawach grypy. Nie pojmowałem źródła spokojnych nocy. Może nowy towar tak działał? Znieczulał łeb, powodował dziwne napięcie mięśni, a rano wszystko puszczało. Bez względu na przyczynę budziłem się zajebiście szczęśliwy.\nŁykałem proszki przeciwbólowe i mimo zmęczenia przerzucałem przez plecy kłodę drewna i biegłem odwiedzić bagno schowane w samym sercu lasu trzy kilometry za moim domem. W bagnie spoczywały zwłoki drugiego substytutu Luizy i wszystkie dowody mojego udziału w zabójstwie Marty Makuch. Po joggingu dosłownie nie mogłem się ruszać. Kilka godzin spędzonych na łóżku i długie rozmowy z wyimaginowaną Luizą wypełniały znaczną część kolejnych dni. Zastanawiałem się nawet, czy nie zacząć pisać. Póki co nie miałem ochoty, wystarczyła mi medialna gównoburza do ogarnięcia.\nZgodnie z przypuszczeniami zapanowała zbiorowa żałoba. Szok po zabójstwie Doroty Gajdy przechodził ludzkie pojęcie. Wszystkie portale branżowe, informacyjne i plotkarskie wrzucały jej czarno-białe zdjęcia na głównych stronach. Nowe wydanie książek o Lidii Ostrowiec automatycznie podskoczyło w topkach sprzedażowych. Sam musiałem spłodzić długi post o wyjątkowości Doroty i podkreślić, jak wielką stratą dla kina, sztuki i całej ludzkości jest jej śmierć. Odeszła wybitna postać, ikona. Lałem wodę. Gdybym miał być szczery, napisałbym o krótkim kontakcie z jej szczupłymi udami, zachłannym językiem i wilgotną cipką, które poznałem za słabo, żeby móc za nimi tęsknić. Niestety nie mogłem sobie pozwolić na szczerość.\nMój fanpage zalała sterta wiadomości. Ludzie pisali kondolencje, jakby fakt, że Dorota grała stworzoną przeze mnie postać, automatycznie uczynił z niej bliską mi osobę. Regularnie otwierałem stronę Oskara Blajera, bo liczyłem na wiadomość od Luizy. Niestety nic nie dostałem. Codziennie w okolicach dwudziestej jeździłem do Tesco i spacerowałem między regałami. Bez efektu.\n– Tak bardzo chcę, żebyś ze mną znowu zamieszkała… – Piątego dnia po leśnej przebieżce leżałem na łóżku i rozmawiałem z wyimaginowanym obliczem Luizy. – Wariuję bez ciebie. – Patrzyłem na jej zdjęcie. Ból i tęsknota były niczym kwas wypalający dziury w żołądku. – Effie się nie liczy, nie jest tobą. – Polizałem jej szyję na fotce. Zdjęcie było wymięte i przesiąknięte moją śliną. – Przepraszam za te wszystkie dziewczyny. Nie powinienem z nimi sypiać, ale musiałem sprawdzić, czy istnieje życie po tobie. – Położyłem fotkę na brzuchu, wyobrażając sobie, że głowa Luizy spoczywa na moim torsie. – Już wiem, że nie istnieje. Pragnę cię, Luizo. Teraz…\nPrzymknąłem oczy, uciekając w świat wyobraźni. Lewą ręką ścisnąłem zdjęcie, prawa zawędrowała pod bokserki. Było mi przyjemnie, moja dłoń nie była moją dłonią, potrafiłem wyczuć subtelny dotyk Luizy. Marsz ku wspólnemu zatraceniu przerwał stały wróg, telefon. Spodziewałem się Skawińskiego. Wydawcę mógłbym olać, ale tym razem dzwonił Pecyna.\n– Co dobrego, detektywie? – przywitałem się wciąż roztrzęsionym z emocji głosem.\n– Dzwonię, bo chcę, żebyś wiedział, że mamy pewien postęp w sprawie Gajdy!\nZ wrażenia zerwałem się na równe nogi.\n– Mój notes coś dał? – spytałem z niedowierzaniem. – Zabójca był na tyle głupi, żeby przyjść na spotkanie trzysta kilometrów od miejsca zbrodni i jeszcze się podpisać?\n– Nic z tych rzeczy, ślepy zaułek – wyjaśnił. – Ale warto było próbować.\n– Pewnie. To co się wydarzyło?


O Dekalogu w Lubaczowie | Christianitas. Religia, kultura, społeczeństwo.\nO Dekalogu w Lubaczowie\nZ homilii świętego Jana Pawła II w trakcie Mszy św. w Lubaczowie:\nSą nam one niezbędne do zaspokojenia naszych potrzeb elementarnych, ale również do tego, żebyśmy umieli dzielić się nimi wzajemnie, oraz żebyśmy z ich pomocą budowali przestrzeń naszego ludzkiego „być”. Ojciec nasz niebieski dobrze wie o tym, że potrzebujemy różnych rzeczy materialnych. Ale umiejmy ich szukać i używać zgodnie z Jego wolą. Wartości, które można „mieć”, nigdy nie powinny stać się naszym celem ostatecznym. […]\nDlatego przed błędem postaw konsumpcjonistycznych należy przestrzegać również społeczeństwa biedne. Nigdy nie trzeba w taki sposób dążyć do dóbr materialnych ani w taki sposób ich używać, jak gdyby były one celem same w sobie. Toteż reformie gospodarczej, jaka się dokonuje w naszej Ojczyźnie, powinien towarzyszyć wzrost zmysłu społecznego, coraz bardziej powszechna troska o dobro wspólne, zauważanie ludzi najbiedniejszych i najbardziej potrzebujących, a również życzliwość dla cudzoziemców, którzy przyjeżdżają tutaj w poszukiwaniu chleba. Zwłaszcza dzisiaj, w okresie reformy gospodarczej, wsłuchujmy się uważnie w słowa Chrystusa Pana: „Nie troszczcie się zbytnio i nie mówcie: co będziemy jeść? Co będziemy pić? Czym będziemy się przyodziewać? (...) Przecież Ojciec wasz niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie. Starajcie się naprzód o królestwo Boga i o Jego sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane” (Mt 6, 31-33).\nCzy jednak nie zostaliśmy zdominowani przez to, co jest — mimo wszystko — mniej ważne? Czy to nie dawało i nie daje nadal znać o sobie? Jakiego potrzebujemy wysiłku, ażeby odnaleźć w tej dziedzinie właściwe proporcje? […]\nDlatego podczas tej pielgrzymki wracamy stale do Dekalogu. Kiedy Bóg mówi: „Pamiętaj, abyś dzień święty święcił”, słowo Jego nie tylko dotyczy jednego dnia w tygodniu. Dotyczy ono całego charakteru naszego życia. W tym naszym ludzkim życiu nieodzowny jest wymiar świętości. Jest on nieodzowny dla człowieka, ażeby bardziej „był” — ażeby pełniej realizował swe człowieczeństwo. I nieodzowny jest dla narodów i społeczeństw.\nWiara i szukanie świętości jest sprawą prywatną tylko w tym sensie, że nikt nie zastąpi człowieka w jego osobistym spotkaniu z Bogiem, że nie da się szukać i znajdować Boga inaczej niż w prawdziwej wewnętrznej wolności. Ale Bóg nam powiada: „Bądźcie świętymi, ponieważ Ja sam jestem święty!” (Kpł 11, 44). On chce swoją świętością ogarnąć nie tylko poszczególnego człowieka, ale również całe rodziny i inne ludzkie wspólnoty, również całe narody i społeczeństwa.\nKsiądz prymas tak oto mówił na ten temat w uroczystość św. Stanisława tego roku: „W okresie przemian ustrojowych stajemy przed zadaniem nowego i poważnego ułożenia stosunków między Kościołem a państwem. Zakłada to szereg sformułowań nowych i postanowień oryginalnych, takich, które odpowiadają stanowi liczbowemu wierzących i poziomowi życia religijnego. Wymaga to obustronnego wysiłku i pokornego szukania prawdy. Niekiedy zauważa się jakby chęć do łatwego i mechanicznego naśladowania, z jednej strony — wzorów Zachodu, a z drugiej strony — do przyjmowania pewnych form, które były stosowane w epoce totalitaryzmu” (Kraków, 12 V 1991 r.).\nTrzecie przykazanie Boże domaga się jeszcze przypomnień zupełnie elementarnych. Spodobało się Przedwiecznemu Ojcu uczynić Pośrednikiem naszego zbawienia swojego Jednorodzonego Syna, który dla nas stał się człowiekiem. Dlatego niedziela, dzień Jego zmartwychwstania, jest dla nas, którzy uwierzyliśmy w Chrystusa, dniem szczególnie świętym. W dniu tym gromadzimy się wszyscy wokół ołtarza, ażeby zaczerpnąć ze świętości Chrystusa i ażeby cały nasz tydzień uczynić świętym. Tutaj, podczas Mszy św., realnie uobecnia się ta niepojęta miłość, jaka została nam okazana przez krzyż Chrystusa. „Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3, 16). „Po tym poznaliśmy miłość, że On oddał za nas życie swoje” (1 J 3, 16).\nDzisiaj, kiedy część katolików zaczyna zaniedbywać coniedzielną Mszę św., trzeba nam sobie przypomnieć szczególnie o tajemnicy tej Bożej miłości, jaką zostaliśmy obdarzeni w Chrystusie i która się uobecnia na Jego ołtarzu. Nie łudźmy się: odchodząc od źródeł miłości i świętości, odchodzi się od samego Chrystusa. […]\nNie pozwólmy zagubić dziedzictwa, na którym spoczął znak wiecznego zbawienia. […]