Meleksem do Rezerwatu Biała Woda: Elektryczny pojazd ma swój nowy przystanek na żądanie – gościniec „Amon” w Jaworkach - W Sercu Pienin\nDodano 29 sie 2017\nTag: Elektryczny pojazd ma swój nowy przystanek na żądanie, gościniec „Amon” w Jaworkach, Szczawnica\nEko wycieczki to „zielone światło” dla lepszej ochrony przyrody i rozwoju turystyki.\nW trosce o jakość powietrza Jurek Kapłaniak mieszkaniec Szczawnicy oddał do dyspozycji turystów pojazd elektryczny. Nowoczesny, cichy, wydajny i całkowicie ekologiczny meleks w słonecznym kolorze to nie tylko korzyści dla środowiska.\nNOWE MOŻLIWOŚCI i WYGODA – dzięki meleksowi można poznać okoliczne atrakcje z zupełnie innej perspektywy. A dla nóg zmęczonych wędrówkami to wspaniała alternatywa i zasłużone wytchnienie. Teraz niezapomniane wrażenia i wygoda idą ze sobą w parze!\nWięcej na: http://jaworkiamon.pl/?p=756\nDodano 19 lip 2019


olasup 18.12.2018 08:10\nWe wtorek rano doszło do poważnego karambolu na autostradowej obwodnicy Krakowa na węźle Balice II.\nA4. Karambol ze skutkiem śmiertelnym\nDo wypadku doszło jeszcze przed godziną 6 przy zjeździe z autostrady A4 na lotnisko Kraków Balice w kierunku Katowic. Zderzyło się aż pięć pojazdów. Jak podaje rmf24.pl, wypadkowi uległy dwa samochody dostawcze, tir oraz dwie osobówki. Jednego z kierowców nie udało się uratować - zmarł na miejscu. Dwie osoby zostały poszkodowane. Ich stan nie jest znany.\nW okolicach wypadku nadal są utrudnienia. A4 w kierunku Katowic jest zablokowana. Samochody są kierowane na zjazd z autostrady na węźle Kraków Bielany. Mimo to na autostradzie wytworzył się kilkukilometrowy korek.\nPolicja nadal pracuje na miejscu zdarzenia. Informuje, że utrudnienia mogą potrwać nawet do godziny 10.


Pięć lat odsiadki za konsolę i groszek z marchewką? - Praga Południe\n26.07.2016 17:46 pijany okradł samochód-chłodnię\nPięć lat odsiadki za konsolę\ni groszek z marchewką?\nUkradł marchewkę z groszkiemfot. ksp\nSkradł mrożonki z marchewką i groszkiem oraz konsolę. Może trafić za kraty na pięć lat. Policja złapała mężczyznę, który wyniósł towar z samochodu-chłodni.\nBiały dzień. Jedna z ulic Pragi Południe. 35-letni Łukasz S. zbliża się do otwartego samochodu-chłodni, który właśnie dowiózł towar do sklepu spożywczego. Mężczyzna wynosi konsolę do gier, gry do konsoli do gier oraz karton mrożonej marchewki z groszkiem.\nPolicjanci, którzy pojawili się na miejscu przestępstwa szybko ustalili, kim jest złodziej. Udali się do jego mieszkania. Mężczyzny nie zastali, ale przeszukując lokal, znaleźli skradzioną konsolę. Mundurowi postanowili sprawdzić również lodówkę. Gdy pociągnęli za klamkę, ze środka wysypało się kilkanaście opakowań marchewki z groszkiem.\nDwa dni później zatrzymano Łukasza S. Tłumaczył się, że zdarzenia nie pamięta. W dniu kradzieży miał być pijany. Teraz grozi mu pięć lat więzienia.\nCzytaj też : Kradzież 10 metrów od komisariatu "Złodziej bezczelnie uciekł"\nzgłoś naruszenie odpowiedz 27.07.2016 12:25 ~kolargol\nGucio dostanie a nie 5 lat...mnie okradła kobieta, w oku kamer monitoringu, na prawie 4000 zł. Wszystko jest jak na dłoni, jest identyfikowana z imienia i z nazwiska. Mało tego, przyznała się. Sprawa ciągnie się już rok i dwa miesiące i końca nie widać.... wymiar sprawiedliwości jest totalnie niewydolny a złodzieje chodzą na wolności.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 27.07.2016 12:22 ~stonka\nFacet ukradł konsolę i gry, no ale dla pismaka to żadna sensacja, dlatego tytuł notki - będzie siedzieć za groszek z marchewką?\nOtóż to. Za groszek z marchewką dostałby co najwyżej mandat - kradzież do 400zł jest wykroczeniem.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 27.07.2016 09:35 ~Janek\nI prawidłowo. Złodziej to złodziej, nie ważne co dzisiaj ukradł.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 27.07.2016 09:12 ~Tadeusz\nA co ta konsola robiła w samochodzie-chłodni? Ktoś zamroził swoje aktywa...?\nzgłoś naruszenie odpowiedz 27.07.2016 07:29 kaskozorzec\nW dojrzałej nieistniejącej rzeczywistości powinien przejść przez badania i być wysłany na przymusową terapię, która polega na odnalezieniu siebie przez tygodnie i miesiące, polega na likwidacji zabójczych dla siebie nawyków i oczyszczenia mózgu z przekaźników typu dół-wódka,\nNo to teraz będzie miał terapię alkoholową w więzieniu. No chyba że tam do obiadków zamiast soku podają wódkę.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 27.07.2016 04:33 ~Avarities\nI dobrze ukradł niech siedzi\nzgłoś naruszenie odpowiedz 26.07.2016 23:40 ~Warzywa\nZa konsolę i owszem, 5 lat ale za marchewkę i w dodatku z groszkiem jak nic 20 lat.\nKonsolę pan redaktor dodał później, pierwotnie był taki świetny dowcip " Pięć lat odsiadki za marchewkę z groszkiem ". Ubaw po pachy !\nzgłoś naruszenie odpowiedz 26.07.2016 23:36 ~smutek\nTak. Przez to ciagle chronienie bandytow zyje sie coraz gorzej...Dla ofiar przetepstw nikt nie ma litosci...Opamietajcie sie troche..\nzgłoś naruszenie odpowiedz 26.07.2016 21:56 ~kompas\nTo jest konsekwencja choroby alkoholowej. Utrata kontroli nad ilością spożywanego alkoholu. Facet ma zaawansowany stan bo ma urwany film. Dobrze, że walnął konsolę i groszek a nie obudzili go gliniarze wśród 2 trupów i z nożem w ręku..Też by nic nie pamiętał i tak samo by się czuł jak inny skazany za coś czego nawet nie jest w stanie sobie przypomnieć.\nW dojrzałej nieistniejącej rzeczywistości powinien przejść przez badania i być wysłany na przymusową terapię, która polega na odnalezieniu siebie przez tygodnie i miesiące, polega na likwidacji zabójczych dla siebie nawyków i oczyszczenia mózgu z przekaźników typu dół-wódka, szczęście- wódka...ale piszą tu sami specjaliści to ja się zamknę:-)\nzgłoś naruszenie odpowiedz 26.07.2016 21:19 ~Prorok


Socjaliści z Solidarności 30 lat później\n14 października 2017 roku Stowarzyszenie Wolnego Słowa przy wsparci Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonaowanych zorganizowało konferencję “Socjaliści z Solidarności”. Konferencję należy uznać za duży wkład w obchody 125-lecia Polskiej Partii Socjalistycznej. Po przypomnieniu dorobku Wielkich Socjalistów w odrodzenie państowowści, zwróceniu uwagi na wkład socjalistów w istotne karty Polski Ludowej (konferencja na temat planu Rapackiego), zwrócono uwagę na zupełnie inny aspekt działalności niepodległościowców z PPS.\nWarto zwrócić uwagę na dwa aspekty związane z konferencją. Pierwszy pokazanie złożoności losów powojennego pokolenia socjalistów – ich wyborów życiowych i ideowych. Drugi niemniej istotny, spotkanie po latach towarzyszy walki i refleksja na temat dnia dzisiejszego.\nPodaczas konferencji Wojciech Borowik – przewodniczący Stowarzyszenia Wolnego Słowa podziękował Uds.KiOR za wsparcie i pomoc w przypominaniu – popularyzowaniu dorobku różnych grup opozycji. Cezary Miżejwski – w swoim wystąpieni dotyczącym socjalistów pozostających poza głównymi nurtami (tzw. koncesjonowana PPS/później grupy w ramach PZPR, oraz PPS na emigracji) zwrócił uwagę na losy “wyklętych spod czerwonego sztandaru”.\nDuże emocje wzbudziła próba zakwalifikowania J. Kuronia, A. Michnika i K. Modzelewskiego. Stwierdzono, że o ile niewątpliwie można ich uznać za część solidarnościowej lewicy, zakwalifikowanie ich do tradycji PPS byłoby niezasadne.\nTomasz Truskawa – w swoim wystąpieniu przypomniał dorobek programowy odradzających się grup solidarnościowych nawiązujących do tradycji Polskiej Partii Socjalistycznej (Grupa Robotnik, tzw. PPS Jana Józefa Lipskiego, PPS- Rewolucja Demokratyczna, Tymczasowy Komitet Koordynacyjny PPS).\nGrzegorz Wołk (IPN) przypomniał dotychczasowe informacje na temat infiltracji solidarnościowych środowisk socjalistycznych przez organy bezpieczeństwa i podzielił się swoimi spostrzeżeniami na temat rozpracowywania opozycji przez aparat władzy. Zwrócono tutaj uwagę na destrukcyjną w odtwarzaniu powojennych struktur PPS działalność Juliusza Wilk-Garzteckiego.\nBogdan Żurek – przypomniał dorobek Polskiej Partii Socjalistycznej na emigracji, a Adam Hohendorff przypomniał działalność PPS w terenie.\nNa końcu konferencji uczestnicy mieli okazję zapoznać się z dwugłosem na temat stosunku lewicy solidarnościowej do Okrągłego Stołu (W. Borowik, C. Miżejewski).\nOdsłon : 5119649


ljm - Forum But w Butonierce\nljm replied to jachobs's topic in Męska elegancja\nNajszybciej chyba w Vistuli - kojarzę ze w październiku ruszają tam promocje na kurtki i płaszcze i pewnie większość będzie za polowe ceny. Składy tkanin takie jak podałeś, jedyny problem to zwykle dość kwadratowe ramiona Wysłane z iPhone za pomocą Tapatalk\nWłaśnie zakończyłem dwa miesiące poszukiwań jakiejś sensownej budrysowki i zaliczam pierwsze dni w gloverall morris, o takim: https://www.gloverall.com/products/mens-morris-duffle-coat?variant=17387265491002 Idealna na obecną pogodę, aż nie chce się zdejmować. Jedyne co bym zmienił to brak podszewki na rękawach, bo z marynarka trudniej się zakłada (tym bardziej żal zdejmować [emoji3526]). Polecam amazon.de - łatwo znaleźć darmową wysyłkę i zwrot. Bywają dobre oferty, ja trafiłem za ~115 EUR. Wysłane z iPhone za pomocą Tapatalk\nljm started following Wyprzedaże w sieciówkach, Black Friday 2018, Płaszcz, kurtka, itd. - dyskusje i porady and and 6 others November 18, 2018\nljm replied to damiance's topic in Męska elegancja\nByłem w tym TJ przy okazji wyjazdu do NYC i jest on absolutnym zaprzeczeniem zasady bogata dzielnica = lepsze ciuchy [emoji2] Wysłane z iPhone za pomocą Tapatalk\nljm replied to lubo69's topic in Sala klubowa\nMnie już herring na FB ściga, choć nie pamiętam żebym je na ich stronie oglądał Powoli ulegam\nljm changed their profile photo May 16, 2018\nTak jak napisał @Kamil1987 - obłożyna wygląda źle - ta forma trapezu, która jest "naszyta" na przyszwie i ewidentnie odstaje. Z daleka ok, ale dochodzi jeszcze kilka innych elementów (nienaturalnie szerokie kopyto, specyficzna pięta itp..). Uważam, że takiej klasyce udziwnienia nie służą, stąd wolałem ostrzec gotowych po nie jechać PS. Podjechałem jeszcze do TK na Targówku i tam również kilka sztuk różnych Loake i Barkerów, jak zwykle nic w moim rozmiarze Z ciekawszych czarne oksfordy cap-toe Barker Studio na dainite o dość ładnym kopycie w kilku rozmiarach (jeżeli to niższa linia to dość drogo - 499) i przyjemne chelsea Loake w średnim brązie za 299 zł w dużym rozmiarze (bodajże 12).\nW warszawskiej promenadzie widziałem pojedyncze loake design, z 1880 tylko wątpliwej urody czarne oksfordy cap-toe. Rozmiary widziałem 9,5 i bodajże 6,5. Cena 400 zł. Jako ciekawostka obok kaloszki Armani zrobione przez swims [emoji6] rozmiar widziałem tylko L, nie sprawdzałem na jaki rozmiar buta pasuje, na oko max 8, może 9. Poza tym jeszcze kilka całkiem fajnych driving mocs PRL bodajże po 270. Wysłane z iPhone za pomocą Tapatalk\nljm replied to patton's topic in Buty\nMoje stopy mają taką samą długość i mam te 3010 w rozmiarze 8,5 [emoji15] wychodzę z założenia, że lepiej dołożyć zapiętkę/wkładkę niż katować stopę licząc na to że się but wydłuży Wysłane z iPhone za pomocą Tapatalk\nW Warszawie na marszałkowskiej sporo Loake Design, ale głównie 44, tylko niektóre longwingi 42: Ceny kojarzę Ok 500 zł. Longwingi bardzo fajne, jakby ktoś z Was widział gdzieś 43 to będę super wdzięczny za info Wysłane z iPhone za pomocą Tapatalk\nljm replied to Heathcliff's topic in Buty\nJa mam 3010 od roku, w sumie z 30 razy miałem je na nogach. Boleśnie wspominam pierwsze chwile, cały zapas plastrów zużyłem Już mi stóp nie kaleczą, ale dalej są strasznie twarde i finalnie zostały jak u kolegi pancernymi butami weselnymi Z tym dziwnym łamaniem mam identyczny problem, ale uznałem że te Berwicki maja dla mnie po prostu zbyt szerokie kopyto przez co w podbiciu jest za dużo luzu i but dziwnie pracuje. Ale fakt, kosmetyki ładnie przyjmują i lustro można zrobić w parę minut Wysłane z iPhone za pomocą Tapatalk\nljm replied to a topic in Buty\nDzięki za radę - to właśnie te 43 miało być +0,5 Poczekam na 43,5. Mają połówki, mam w rękach 42,5. Ale ogólnie odnoszę wrażenie, że strona Crownhilla ma sporo błędów, np. Dublin ma kopyto Wellesley opisane w przewodniku jako szyte Blake'iem, a w opisie produktu i na podeszwie Goodyear Welted.. A 2 dwa tygodnie temu to dam sobie rękę uciąć, że Dublin miał w opisie, że jest na kopycie Dickens\nDojechały do mnie Crownhill Dublin - chyba najlepsze w tej półce cenowej, bardzo przyjemna skóra, a kolor mi idealnie pasuje. Mam jedynie nieco wątpliwości co do rozmiaru.. Normalnie noszę 42,5 w szerszych kopytach, 43 w wąskich. Tu w 42,5 nawet się nie wcisnąłem, w 43 z bólem Po założeniu już jakoś siedzą, mały palec ciśnie, ale nie takie rzeczy rozchodziłem Natomiast mimo że model jest opisywany jako dość szeroki, na wysokie podbicie, to mam wątpliwość czy nie jest trochę przymały.. Na długość są ok. Przyszwa schodzi się standardowo do takiego stanu (mogę lekko mocniej ale wtedy jest za sztywno): Jak patrzę na balmorale kolegów z forum to wszystkim się pięknie wszystko schodzi U mnie dodatkowo przez takie zasznurowanie bo bokach cholewka faluje - co zresztą nieco widać na zdjęciu (zewnętrzna strona stopy, poniżej kostki): Pytanie do doświadczonych kolegów - czy jak się rozejdą to będzie lepiej czy to sygnał, że rozmiar/kopyto nie to?\nljm replied to Korneliuss's topic in Męska elegancja\nStary pozłacany Oris po rodzinie, chyba z lat 50-tych Wysłane z iPhone za pomocą Tapatalk\nWeselnie [emoji846] Wysłane z iPhone za pomocą Tapatalk\nDzięki za opinie - spróbuje mniejszego rozmiaru i zobaczę czy dalej będzie taki luz nad palcami. A o linii nie ma co dyskutować, to tylko efekt na zdjęciu (tak się światło odbiło). Pół kroku na dywanie nie zostawia śladu na butach Wysłane z iPhone za pomocą Tapatalk\nDzięki za podpowiedź. Może pół rozmiaru mniej wyeliminuje te problem? Wysłane z iPhone za pomocą Tapatalk


Marian Lichtman (Trubadurzy) - wywiad - PoloniaInfo.dk\nRównież w marcu na Twoim profilu na FB pojawiła się świeżutka produkcja muzyczna z Brozzim La Ula La. Zamieściłeś ją ku tzw. pokrzepieniu serc. Napisałeś też, że kiedy skończy się pandemia, powstaną dwie wersje teledysku – po polsku i angielsku.\nTa produkcja powstała jeszcze przed pandemią - z Witoldem Ambroziakiem (znakomitym saksofonistą) w jego studio. Umieściłem ją w Internecie, żeby dać ludziom trochę radości. Niestety teledysk na razie nie powstał, ale mogę zdradzić, że będą to gangsterskie klimaty, takie w stylu The Blues Brothers… Trudno cokolwiek realizować, czy zaplanować w obecnych warunkach. Kręcenie teledysku to duża sprawa, w którą angażuje się wiele osób. W obecnej sytuacji nie warto ryzykować. Musimy poczekać.\nPodczas szalejącego już koronawirusa świętowałeś swoje urodziny. Zapewne w tym roku celebrowałeś je inaczej, niż miało to miejsce zazwyczaj?\nZdecydowanie było inaczej. Oczywiście spędziłem je w gronie rodzinnym, ale to spotkanie było na pewno podszyte jakąś melancholią, smutkiem.... Wirus odcisnął piętno nie tylko na życiu zawodowym, ale również rodzinnym… Trzeba pogonić go jak najprędzej!\nBesame mucho - jedna z moich ukochanych piosenek… Dlaczego akurat ją postanowiłeś nagrać i zadedykować w kwietniu Bohaterom Służby Zdrowia? Pieśń płynąca prosto z serca, ale… przecież o ostatnim pocałunku …\n/como si fuera ésta noche la última vez - jak gdyby tej nocy ostatni raz/\nPiosenka ta jest o pocałunkach będących symbolem miłości. Dla mnie jej treść ma wymiar uniwersalny i śpiewam ją zawsze, kiedy pragnę dzielić się tym uczuciem z innymi. W marcu pełen wdzięczności za ofiarną służbę „podarowałem” ją Medykom, ale kilka miesięcy wcześniej - w grudniu 2019 – była dedykacją muzyczną dla tych, którzy wspierają osoby niepełnosprawne. Miało to miejsce na Gali Przedsiębiorców w Łódzkiej Filharmonii. Zaprosił mnie na nią Tomasz Musielski - prezes Stowarzyszenia Wsparcie Społeczne Ja-Ty-My i właśnie utwór Besame mucho, pełen pozytywnego przekazu, wydał mi się najodpowiedniejszy.\nKolejna po O sole mio i Besame mucho perełka, którą można było podczas tzw. lockdownu usłyszeć w Sieci w twoim wykonaniu to… Its now or never Elvisa Presleya. Byleś wraz z nią obecny on-line w Sprawie dla reportera w charakterze muzycznego gościa, stanowiąc piękną niespodziankę dla fanów…\nBardzo miło to wspominam. Zdarza mi się bywać w Sprawie dla reportera w charakterze komentatora czy też właśnie muzycznego gościa. Tym razem poproszono mnie, żeby połączył się on-line i coś zaśpiewał. Uznałem, że właśnie O sole mio i Besame mucho już były, więc teraz może Presley. Nie miałem pojęcia, jak fantastycznie moje wykonanie zostanie połączone z oryginałem… Była to piękna niespodzianka dla mnie i mogę teraz śmiało powiedzieć, że jestem pierwszym Polakiem, który śpiewał z Elvisem… (uśmiech!)\nWędrówka po Twoim wirtualnym życiu artystycznym podczas tzw. lockdownu to wreszcie piosenka z akompaniamentem czajnika. Świetna improwizacja, która zyskała wiele polubień w Sieci - szczególnie na YouTube, gdzie gratulując pomysłu na ciekawe spotkanie z fanami, pytano Cię, czy odpowiesz na wyzwanie od Łony…\nMam taki duński czajnik, który rewelacyjnie wygrywa góralskie kwinty i kwarty. Postanowiłem użyć go zamiast innego, typowego instrumentu. Chcę też zaśpiewać przy akompaniamencie patelni… Wszystko to są improwizacje (oczywiście dbam o ich poziom artystyczny), bo moje życie to też… improwizacja. Dzięki temu za każdym razem na scenie czy w studio czuję się tak, jakbym grał i śpiewał po raz pierwszy. Ileż lat można powtarzać te same utwory. Wariacje pozwalają muzyce żyć i mnie także.\nJeśli chodzi o hot16 challenge, pamiętam, że m.in. zadzwonił do mnie Kamil Jasieński (redaktor stacji radiowej Czwórka) z informacją o wyzwaniu rzuconym przez Łonę - znakomitego rapera. Nie bardzo wiedziałem, co mam zaśpiewać. Na zrealizowanie zadania były tylko 72 godziny. Kamil obiecał znaleźć podkład. I rzeczywiście zaimprowizowałem do przygotowanego przez niego materiału. Nagranie miało miejsce w studio DJ Jepeja. Zrobiliśmy trzy podejścia, a to ostatnie stało się oficjalnym.\nWierni fani, w tym również przedstawiciele młodego pokolenia, znakomicie zareagowali na Twój hot16 challenge! W Internecie i innych mediach zawrzało. Jeden z Internautów napisał: „Pan Marian to moje najlepsze odkrycie dzięki hot16 challenge. Jakby powstała płyta w takim nurcie, to (…) zamówiłbym ją jako pierwszą rzecz w życiu w przedsprzedaży!” Spodziewałeś się takiej reakcji?\nNie spodziewałem się tego! Nagranie hot16 challenge pozwoliło mi po raz kolejny udowodnić, że młodzi ludzie chcą mnie słuchać i „przytulają” do siebie - czyli ten mój nowy muzyczny styl ma swoich odbiorców. Nie zamknąłem się we wspominaniu przeszłości, cały czas jestem kreatywny, bawię się muzyką, szukam nowych wyzwań i może dlatego ludzie wciąż chcą mnie słuchać, a że w tym i młodzież – to fantastycznie.\nW maju ponownie wpuściłeś do sieci utwór Życzenia dla Medyków… - w stylu hot16 challenge. I po raz kolejny rozbiłeś muzyczny bank…\nByło to moje drugie dla nich podziękowanie, ale zagram po raz trzeci i te dedykacje muzyczne dla nich będę czynił do końca mojego życia. Świat bez nich byłby bezbronny. Pracownicy Służby Zdrowia stoją na tej pierwszej linii frontu i kiedy wirus celuje w nas, oni jeszcze skuteczniej w niego. Dzięki nim jesteśmy bezpieczni. Mam wielki szacunek dla Medyków!\nNiestety tzw. lockdown pomieszał plany chyba wszystkim artystom. Przestrzenią życia kulturalnego stała się Sieć i Ty byłeś w niej obecny, ale wiemy, że coś straciłeś… Miałeś plan, które nie zostały zrealizowane i odsunęły się w czasie na jakieś… jutro, pojutrze?\nA teraz prośba o taką Twoją prywatną receptę na przetrwanie w tym zwariowanym świecie pandemii i gróźb drugiego zamknięcia nas w domach. Jak sobie z tym radzić?\nNie mam takiej recepty skutecznej w stu procentach. Dla nas muzyków, ale i dla wszystkich ludzi, podstawą musi być cierpliwość, spokój, czekanie na lepsze czasy. Ja jestem teraz w takich muzycznych koszarach - tworzę piosenki, zbieram materiały na płytę, myślę twórczo; trochę jak wojsko, które szykuje się do boju, czyli koncertowania i nagrywania, kiedy to wszystko się skończy i nadejdą lepsze czasy, a… nadejdą na pewno. Na razie trzeba jednak uważać na siebie, dbać o higienę – tak kwestia jest szczególnie ważna. Ludzie trochę ją zaniedbali, a teraz zaczynają doceniać jej wartość, jeśli chodzi o unicestwianie tego wirusa, czy też innych, które mogą się pojawić, bo przecież one mutują, a także zmienia się świat, w którym funkcjonujemy – chociażby klimat sprzyjający rozwojowi nowych chorób.


"Więzień miłości" odcinek 236. Salim wychodzi ze szpitala. Zehra próbuje odzyskać jego zaufanie [STRESZCZENIE ODCINKA] - Telemagazyn.pl\n"Więzień miłości" odcinek 236. Salim wychodzi ze szpitala. Zehra próbuje odzyskać jego zaufanie [STRESZCZENIE ODCINKA]\nKamila Glińska 06.02.2020 11:38, Więzień miłości\nZehra była załamana, kiedy dowiedziała się, że jej ojciec nie żyje. Na szczęście okazało się, że to pomyłka. W 236. odcinku "Więźnia miłości" Sprawdź, co się wydarzy w 236. odcinku serialu "Więzień miłości".\n"Więzień miłości" odcinek 236. w piątek, 7.02.2020 o godz. 17:10 w TVP2! - sprawdź program tv\nSalim (Ali Çoban) trafił do szpitala po tym, jak dowiedział się od Ömera (Erkan Meriç), że Zehra (Hazal Subasi) wyszła za mąż za jego plecami. W wyniku pomyłki, przez jakiś czas Zehra była przekonana, że jej ojciec nie żyje. Na szczęście, Salim wkrótce będzie mógł wyjść do domu.\nZehra jedzie do ojca do szpitala. Dowiaduje się, że Salim nie żyje!Zobacz więcej\nW 236. odcinku serialu "Więzień miłości" Sukran (Gül Arcan) dowiaduje się, że Salim trafił do szpitala. Zehra uspokaja ją jednak i zapewnia, że z ojcem jest już lepiej. Sama jednak wciąż cierpi wiedząc, jak bardzo zawiodła Salima. Między Sabah a Keremem wciąż dochodzi do sprzeczek. Dziewczyna zapowiada, że dom, w którym się znajdują wkrótce zostanie sprzedany. Nagle pojawia się dziewczyna Kerema, Arzu.\nSalim odzyskuje przytomność. Zehra jest szczęśliwa i daje to ojcu do zrozumienia. On jednak nie chce z nią rozmawiać i nawet na nią nie patrzy. Wkrótce zostaje wypisany do domu, a Zehra jedzie razem z nim.\nTen serial dopiero się rozkręca Będzie ciekawszy niż pierwszy sezon szkoda tylko że obydwoje zginą\nDla mnie bomba dość przemocy fakt jest powolny ale ma to coś.Głowa się uspokaja i myśli spokojne\nniskie loty (gość)\nMyślę, że takie coś jak Elif, Przysięga i Więzień miłości to seriale kręcone dla prostych umysłów, niewysilających się na jakieś myślenie, kojarzenie wątków czy wgłębianie się w sens rozmowy. Stąd te bzdurne sceny i płytkie dialogi w stylu "Coś się stało? / Nic." Nie chcę tu nikogo obrazić, ale do kogo kieruje reżyser serial, w którym wymyśla, że główni bohaterowie niemal giną wisząc nad skarpą a w następnej scenie, bez wyjaśnienia jak się uratowali wieszają zasłony? Do kogo adresowane są absurdy, że bombę to się rozbraja gołymi rękoma choć wcześniej cały sztab ludzi kombinował jak ją opracować i podłożyć? Do kogo wątki, że potężny wybuch gazu niesie ofiary śmiertelne ale całkowicie oszczędza tą, która wyszła raptem za ścianę do toalety? Do kogo wątki, że uzbrojeni po zęby bandyci są pokonani przez jednego nieuzbrojonego Omera? Do kogo, że jak matka poszła sobie gdzieś w świat to nawet na policję nie zgłosili jej zaginięcia tylko czekali, że może wróci? Reguła jest oczywista- ma być piękna para, najlepiej, by on był ciemiężcą i tyranem, bo wtedy jeszcze bardziej będzie jej żal i niech ich łączy ukryta miłość z kombinowaniem aby ciągnąć, że niby jej nie ma, choć wszyscy wiedzą, że jest. Nie wierzę, by filmowcy, producenci, reżyserzy oglądali to, co kręcą na takim marnym poziomie. Więzień miłości to serial gdzie widz ma się napatrzeć na piękną miss i przystojnego modela, reszta nie ma znaczenia.\nCo myślą o widzach filmowcy kręcąc taki turecki serial czy sami oglądają poszczególne odcinki które sami tworzą..\nSabina widz Jak mi eiadomon (gość)\nFajny film lubię oglądać, nie pokazują sexsu przemocy , pewno już się kończy będą żyli szczęśliwie i długo. Jak mi wiadomo w życiu prywatnym są para, ale rozstali się w życiu ona odeszła od niego.\nBardzo podoba mi się ten serial. Pomimo tego gapienia się na siebie przez pół filmu. Myślę, że to jest magia tego serialu. Aktorzy, super✌❤ Pozdrowienia ❤\nDla mnie to relaks\nNie rozumie po co te glupie komentarze Jezeli mi sie nie podoba nie ogladam .\nZehra powinna w gila dostać bo sama nie wie co chcę\nPodoba mi się ale szału nie ma brakuje fajnych aktorek mamy zehry oraz alef czy jak jej tam... łzy janet był o milion razy ciekawszy i aktorki mniej ponure\nSerial łatwy, lekki i przyjemny, czasami wkurzający ale piękni aktorzy, ładne otoczenie. Dobry relaks.\nKardiolog kazał mi oglądać glupawe seriale i czytać lekkie książki, więc to czynię..\nLepsze,y film i fajniejsi aktorzy w filmie Wymarzoną miłość. Serial turecki,ale taki z jajem, główni aktorzy super,uroda,charakter,postawa, pasje itd.Pokazana piękna miłość, dużo zabawnych sytuacji, potrawy tureckie, tradycje rodzinne, więzi sąsiedzkie itd. polecam\nSeriale podobne do "niewolnicy Isaury",dla praczek i sprzątaczek\nGłupawy film. Dłużyzny, cielęce spojrzenia Zehry i Omera. Nie rozmawiają ze sobą normalnie, zawsze jakieś niedomówienia, kłamstwa. Poza tym, nie wyjaśniono, jak się wyratowali ze staczającego się ze skarpy samochodu. Film dla bezmózgowców?\nBardzo mi się podoba ten serial nie wyobrażam sobie że kiedyś się skończy\nTa miaucząca kotka Zehra jest nie do przyjecia, ogladam bo Omer jest sliczny, chociaż teraz traci przy tej niezrównoważonej ciągle wystraszonej cnotce.\nPłakać to Zehra naprawdę potrafi, co jednak jest bardzo wkurzające. Niesamowite dłużyzny, gapienie się w oczy i milczenie.Bardziej dennego serialu nie znam.I oglądam, sama nie wiem dlaczego. Mało tego, czekam na każdy odcinek.😁\nMarudzicie..... Ale jednak patrzycie 😅... Bo znacie wszystkie szczegóły.... 🤭... To nie jest film na miarę Oscara to bajka dla dorosłych.....ogladam przy kawie dla relaksu nie spodziewam się niczego wielkiego.... nawet scenariusz znam ... domyślam się co będzie potem i się sprawdza 🤭😅więc wyluzujcie nikt nikogo nie zmusza do patrzenia.... A jednak..... 😅😅😅😅😅😅Pozdrawiam.\nMania- Oglądam od przypadku do przypadku, ten wczorajszy odcinek byl moim pierwszym z II serii, i nie przekonuje mnie aby do tego serialu wracać. Piszę co widzę, serial jest slaby, wiecznie płacząca Zehra i Omer w ślimaczym tempie chodzący po pokoju. Tak, szkoda czasu. No chyba ze mi uzasadnisz, że jest inaczej.


Murator Budowa Płytki obok tynku\nWyróżnienie fragmentów ścian poprzez zastosowanie okładzin ma wiele zalet. Fasady stają się ciekawsze, tworzą kompozycje, w których znaczenie ma podział, kolorystyka, zróżnicowana faktura. Przez odpowiedni podział płaszczyzn możemy uatrakcyjnić płaską długą ścianę, optycznie podwyższyć lub obniżyć budynek i jednocześnie poprawić jego proporcje, powiększyć optycznie otwory okienne i drzwiowe, zaakcentować strefę wejścia, wyróżnić elementy konstrukcyjne, na przykład słupy zewnętrzne, albo części budynku, takie jak ryzality, wykusze. Często okładzinę stosuje się na cofniętych ścianach zadaszonego tarasu, przedłużeniu cokołów, elementach dobudowanych, takich jak garaż, pionowych lub poziomych pasach międzyokiennych.\nNajczęściej wykorzystuje się płytki klinkierowe, betonowe albo z kamienia naturalnego, ponieważ są one trwalsze i odporniejsze na uszkodzenia niż tynk. Mamy do wyboru wiele kolorów i faktur. Należy pamiętać, że takie same płytki elewacyjne stosuje się także na cokołach i jako wykończenie kominów ponad dachem. To pozwala zachować ład ...\nW domu Śródleśny – wariant I (Murator C338a) powierzchnie obłożone płytkami kamiennymi podkreślają symetrię ścian. Od strony frontowej okładzina akcentuje wejście. Płytki o grubości 2 cm nie są zlicowane z tynkiem. Płaszczyzny te kończą się pod balkonem i dachem, które je od góry osłaniają\nrys. Katalog Murator PROJEKTY DOMÓW, projekt: architekt Izabela Mandla\npomysły na urozmaicenie elewacji domu płytkami różnego typu\ncharakterystykę materiałów, które można do tego celu wykorzystać\nopis wykonania takiej okładziny elewacyjnej\nwskazówki, jak obiczyć, ile płytek będzie nam potrzebnych\ninspirujące przykłady elewacji, na której pojawiają się płytki\nwypowiedź eksperta, który odpowiada na pytanie, jakich klejów używać do mocowania takiej okładziny\nWydanie: Murator 3/2016 Tekst architekt Gizela Kalisiewicz


Bezpieczne pożyczki pod zastaw nieruchomości w Pyskowice / Śląskie\nFinansowanie pod zastaw nieruchomości to produkt finansowy, którego podstawowym zabezpieczeniem jest ustanowienie hipoteki na konkretnej nieruchomości dostępny w mieście Pyskowice. To wyjście, po które sięgają firmy nie mogące otrzymać pożyczki w inny sposób.\nPożyczki pod zastaw nieruchomości są w pełni bezpieczne – wystarczy, że zaufasz sprawdzonej firmie – PFP HERMES. Pożyczki są dostępne w Twoim mieście Pyskowice, w województwie Śląskie.\nPożyczka pozabankowa pod zastaw w Pyskowice, Śląskie domu lub mieszkania – czym jest?\nPożyczka pod zastaw nieruchomości to sposób na pozyskanie pieniędzy w nagłych przypadkach. Jej wartość może wynieść do 50% wartości mieszkania. Z takiego rozwiązania mogą skorzystać zarówno osoby, które mają działalność od dłuższego czasu lub dopiero ją założyły.\nJak wziąć pożyczkę pod zastaw nieruchomości w mieście Pyskowice – krok po kroku\nZaciągnięcie pożyczki pod zastaw domu jest łatwe. Oto krok po kroku instrukcja, w jaki sposób można uzyskać pożyczkę pod zastaw domu lub mieszkania.\nKONTAKT - Możesz skontaktować się z nami w najwygodniejszy dla Ciebie sposób. Dzwoniąc tel. 507 771 717, poprzez e-mail biuro@pfphermes.pl, poprzez chat online dostępny na stronie www.pfphermes.pl w prawym, dolnym rogu lub również poprzez stronę www tym razem wysyłając prosty wniosek.\nPROJEKT UMOWY - Teraz kolej na nas. Na podstawie przesłanych dokumentów i informacji przygotujemy projekt umowy pożyczki. Otrzymasz ją na swój mail przed jej podpisaniem, aby na spokojnie zapoznać się z jej warunkami.\nJak więc możesz zauważyć, otrzymanie prywatnej pożyczki pod zastaw nieruchomości, jest nie tylko proste ale i bezpieczne. W razie jakichkolwiek wątpliwości możesz skontaktować się z nami – udzielimy informacji, wyjaśnimy.\nWedług danych z 2018 r. miasto miało 16 717 mieszkańców, w 2019 r. 16 618 mieszkańców.


Uroczystości pogrzebowe Mariusza Kazany, Dyrektora Protokołu Dyplomatycznego | eKAI.pl\nWarszawska Uroczystości pogrzebowe Mariusza Kazany, Dyrektora Protokołu Dyplomatycznego\nUroczystości pogrzebowe Mariusza Kazany, Dyrektora Protokołu Dyplomatycznego\n20 kwietnia 2010 | 10:46 | kos Ⓒ Ⓟ\nNuncjusz apostolski w Polsce abp Józef Kowalczyk przewodniczył dziś Mszy św. pogrzebowej w Katedrze Polowej WP w intencji Dyrektora Protokołu Dyplomatycznego, Mariusza Kazany. W uroczystej Mszy św. uczestniczyła rodzina, przyjaciele oraz koledzy i pracownicy Ministerstwa Spraw Zagranicznych.\nW homilii abp Kowalczyk przypomniał drogę życiową i zawodową zmarłego. – Minister Kazana leciał do Katynia nie tylko po to aby wypełnić swój służbowy obowiązek, jechał na uroczystości katyńskie z głębokiej potrzeby serca. To on i Minister Andrzej Przewoźnik, który także będzie żegnany w tej świątyni, byli głównymi odpowiedzialnymi za przebieg tych uroczystości – mówił abp Kowalczyk. Nasze serca, nasza obecność, wypowiadają więcej niż można wyrazić słowami. Dziękujemy za jego wypełniony obowiązek ludzki, służbowy. Mamy nadzieję, że nasze z nim spotkania, nie skończą się w tej Katedrze, ale trwać będą w naszej pamięci modlitewnej na zawsze – powiedział.\nUroczystości pogrzebowe odbyły się z ceremoniałem wojskowym. Przy trumnie zaciągnięta została warta honorowa. Dyrektora Protokołu Dyplomatycznego żegnała kadra Ministerstwa Spraw Zagranicznych z Ministrem Radosławem Sikorskim. Obecni byli przedstawiciele ambasad i konsulatów akredytowanych w Polsce.\nDyrektor Mariusz Kazana miał 50 lat. Absolwent prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Pracę w MSZ podjął w 1988 roku. Początkowo pracował w Departamencie IV i Europy. Następnie był II, a potem I sekretarzem Ambasady RP w Paryżu (1992–1996), radcą ministra w Departamencie Europa-Zachód i Europy Zachodniej (1996–1999), radcą w Ambasadzie RP w Paryżu (1999–2003). Po powrocie z placówki pracował jako I radca w Departamencie Unii Europejskiej (2003–2005), I radca, a później zastępca dyrektora w Departamencie Strategii i Planowania Polityki Zagranicznej (2005–2006), radca-minister i dyrektor Biura Dyrektora Generalnego (2006). W latach 2006–2007 dyrektor generalny służby zagranicznej. Od 2008 roku pełnił funkcję Dyrektora Protokołu Dyplomatycznego. Zginął w drodze na uroczyste obchody 70. Rocznicy dokonania zbrodni katyńskiej w katastrofie samolotu prezydenckiego pod Smoleńskiem.


DachOOFka Festival - informacje październikowe\nDwa tygodnie DachOOFkowych zmagań już za nami. W październiku na Zaściankowej scenie gościliśmy młode, obiecujące grupy, dla których muzyka jest nierozłącznym elementem życia, pasją i środkiem do uzewnętrznienie emocji.\nW DachOOFka Festival uczestniczyli:\n13.10.2009 - DreadRock - krakowski zespół grający mieszankę reggae, ska i rocka okraszoną inteligentnymi tekstami.\n20.10.2009 - O’Reggano - grupa tworząca pełne humoru teksty do muzyki ska i reggae.\nPrzed nami równie emocjonujący występ:\n27.10.2009 - Zespół Corsakova - reprezentują ciężki, gitarowy rock, wyważony jednak bardzo dobrze z melodyjnym wokalem Mariusza Cholewy.\nDodatkowo zapraszamy na Koncerty Premium:\n3 listopada 2009 - Biff (http://www.myspace.com/brachaczekifochmann)\n10 listopada 2009 - Orange The Juice (http://www.myspace.com/orangethejuice)\nWszystkich fanów różnorodnego, energetyzującego grania zapraszamy we wtorkowe wieczory do Studenckiego Klubu Zaścianek (ul. Rostafińskiego 4). Wstęp na koncerty jest bezpłatny. Zastrzyk energii oraz duża dawka muzycznych wrażeń gwarantowane. Czekamy również na zgłoszenia zespołów, które chcą spróbować własnych sił na Zaściankowej scenie. Zgłoszenia do festiwalu przyjmowane są za pośrednictwem strony internetowej www.dachoofka.pl/zgloszenia. Do zobaczenia w Zaścianku.


Duża motoryka ćwiczenia - Moje Dzieci Kreatywnie\nduża motoryka, MAŁE DZIECI, Moje Dzieci Kreatywnie, Zabawy ruchowe\n13 sierpnia 2013 /\nCo pewien czas dmuchamy naszym dzieciom materac, opieramy go pod skosem o łóżko i wtedy zaczyna się prawdziwe szaleństwo. Pomysł takiej zabawy pojawił się, gdy Michał był malutki i bardzo długo nie raczkował oraz nie chodził.\nSkakanie ma materacu, kulanie, ćwiczenie równowagi czy wspieranie synka podczas wspinaczki po materacu, aby zdobyć umieszczoną na górze ulubioną zabawkę, było doskonałą formą wspierania rozwoju ruchowego. Michał raczkował dopiero w wieku 12 miesięcy, a pierwsze kroczki postawił, gdy miał 16 miesięcy. Obecnie jest coraz bardziej sprawny ale nasze zabawy materacowe nadal kontynuujemy:-)\n14 sierpnia 2013 at 08:55 Odpowiedz\nFajny pomysł! Muszę wykorzystać z moimi chłopakami:)\nDopiero dziś trafiłam na tego bloga a już widzę, że będę tu częstym gościem. Muszę przeczytać wszystkie posty od A do Z:) Przy okazji zapraszam też do mnie.\n14 sierpnia 2013 at 10:14 Odpowiedz\nWitamy serdecznie:-) zapraszamy do czytania i zaglądania, staramy się dosyć często dzielić pomysłami, idziemy zobaczyć do was:-)\n17 sierpnia 2013 at 06:48 Odpowiedz\nNo i znowu podobnie jak u nas 🙂 Mój Filip co prawda raczkował mając 10 miesięcy – ale wstał na nogi równo 3 dni przed ukończeniem 1,5 roku dopiero!! Rehabilitantka córki powiedziała, że była to też bezpośrednia przyczyna jego opóźnienia mowy. Córcia była rehabilitowana na napięcie mięśniowe ( zwiększone) szła z rozwojem jak torpeda…raczkowanie w wieku 6,5 m-ca…ale na nóżkach poszła mając skończone 14 miesięcy 🙂 My często zaglądamy na place zabaw, do parków rozrywki i bawilandii, a także kupiliśmy im SVAVE (huśtawkę) to rewelacja jak ma się miejsce w domu… Jagoda miała kontakt z tą huśtawką od ukończenia roczku – po niej widać jak niezwykłe efekty przynosi.. 🙂\n18 sierpnia 2013 at 20:02 Odpowiedz\nU nas w te wakacje Michał zrobił ogromne postępy w rozwoju ruchowym, ale nadal jest leniwy i często zamiast sam iść dłuższy odcinek to chce na ręce:-(. My oczywiście również odwiedzamy często place zabaw, małpie gaje itp:-) dziś też zaliczony plac zabaw nad Wisłą w Tczewie bardzo fajny:-) i potem jeziorko w Łapinie:-)Oj! szkoda, że lato powoli się kończy.\n19 sierpnia 2013 at 05:21 Odpowiedz\noj tak !! ja mam własnie sentymentalny dzień dzisiaj 🙂 Zaraz kończą się wakacje i rozpoczyna się OSTATNI już mój rok w domu z dziećmi ( a jestem w domu od grudnia 2007 roku) . Czas leci nieubłagalnie, cieszę się, że miałam możliwość towarzyszyć im w pełni przez pierwsze 3 lata życia, nie zamieniłabym tych chwil na najlepiej płatną pracę.\n19 sierpnia 2013 at 06:01 Odpowiedz\nsuper, fajnie jak można te pierwsze lata spędzić z dziećmi, nikt nam tego nie odbierze:-) Ja między czasie pracowałam i po urodzeniu Adasia i po urodzeniu Michała, ale teraz od września do końca września 2014 roku postanowiłam poświecić jeszcze ostatni rok dla dzieci i skorzystałam z rocznego urlopu wychowawczego:-) więc i moje dzieci skorzystają na tym i na blogu będę mogła pisać. Niestety ostatni rok pracy pokazał mi, jak bardzo nie miałam możliwości, czasu i siły dla swoich dzieci, trudno jest pogodzić i pracę i wychowanie dzieci, ale trzeba próbować:-) Potem wracam do pracy do moich drugich dzieci, bo też już tęsknią:-)


Samsung Galaxy Tab S3 nie będzie tylko tabletem - chce aspirować do miana hybrydy\nSamsung Galaxy Tab S3 instrukcja obsługi\nRynek tabletów z roku na rok (chociaż tak właściwie to nawet z kwartału na kwartał) się kurczy, podczas gdy rozwiązania hybrydowe cieszą się coraz większą popularnością. Producenci też to zauważają i podejmują odpowiednie kroki, aby się dostosować. Samsung także nie jest ślepy – dowodem na to będzie Galaxy Tab S3.\nDo sieci wyciekły właśnie screeny z instrukcji obsługi tego modelu. Choć nie jest ich wiele (bo zaledwie dziewięć), to zdradzają bardzo dużo na temat Galaxy Tab S3. Po pierwsze, urządzenie nie będzie „typowym” tabletem. Samsung bowiem zaprojektował na lewej (patrząc od przodu) krawędzi złącze magnetyczne, za pomocą którego użytkownik może podłączyć fizyczną klawiaturę.\nA to oznacza, że nadchodzącej nowości bliżej będzie do hybrydy niż do tabletu. Z drugiej strony wątpliwe, żeby Samsung dołączał ją do zestawu sprzedażowego, więc de facto Galaxy Tab S3 wciąż w wielu przypadkach pozostanie jedynie tabletem – wszystko zależy od tego, ile osób zdecyduje się dokupić dedykowaną klawiaturę.\nKolejną nowością w Galaxy Tab S3 będzie wsparcie dla obsługi S Penem. Użytkownicy dostaną do dyspozycji dokładnie takie same funkcjonalności, jak w przypadku choćby Galaxy Note 7, czyli możliwość pisania notatek na wygaszonym ekranie oraz rozbudowane gesty powietrzne.\nNiestety, wnioskując po załączonych do instrukcji obsługi rysunkach, w Galaxy Tab S3 nie znajdzie się dedykowany „slot” na S Pena. A to oznacza, że podobnie jak w przypadku klawiatury, także i jego najprawdopodobniej trzeba będzie dokupić osobno.\nSamsung Galaxy Tab S3 instrukcja obsługi (S Pen)\nWedług dotychczasowych doniesień, Galaxy Tab S3 zadebiutuje na targach MWC 2017. Tablet oferowany ma być tylko w jednym rozmiarze (9,6 lub 9,7 cala – pojawiają się różne wersje). Na jego wyposażeniu znajdzie się m.in. czterordzeniowy Snapdragon 820 z Adreno 430, 4GB RAM, 32GB pamięci wewnętrznej, aparaty 13 Mpix (tył) i 5 Mpix na przodzie, czytnik linii papilarnych, USB Typu C, GPS, żyroskop i opcjonalnie LTE. Urządzenie będzie działało pod kontrolą systemu operacyjnego Android 7.0 Nougat z interfejsem Grace UX, który miał swoją premierę razem z Galaxy Note 7.


O-run na słodko | team360.pl\nNowe przyszło. Właściwie nie aż tak nowe jak mogłoby się wydawać. Ale odbędzie się podobno pierwszy raz w Polsce. A mowa o O-run (Orienteering-run). Co to takiego? Wyjaśniają organizatorzy biegu. Jest to połączenie biegu przełajowego z biegiem na orientację. Trasa o długości 5 km jest klasycznym dystansem biegu przełajowego przebiegająca po istniejących drogach i ścieżkach w terenie. Jednak trasa nie jest wyznakowana w terenie linami, czy wstążeczkami, a jedynie za pomocą punktów kontrolnych. A te ustawiane są w charakterystycznych miejscach na załamaniu kierunku trasy np. tuż przy skrzyżowaniu dróg. Na starcie zawodnik otrzymuje mapę ze wszystkimi punktami, które zaznaczone są kółkami połączonymi ze sobą linią. Potwierdzenie odnalezienia punktów odbywa się w kolejności za pomocą chipa otrzymanego przed startem.\nTo tak w skrócie. Więcej szczegółów można doczytać w ulotce promującej bieg. Ale z założenia ma być bardziej „run”, niż „orienteering”. Jednym słowem to zawody dedykowane osobom, którym w biegu na orientację mapa bardziej przeszkadza niż pomaga. Ale, ale…to nie koniec atrakcji zaplanowanych na przyszłą sobotę w Parku Skaryszewskim. Można również wziąć udział w biegu Wedla, marszach oraz tradycyjnym biegu na orientację.\nCzyli wcale nie zabieramy batoników na trasę. Ale bierzemy plecak na torciki i czekoladki, które dostaniemy „po”. A jakie i ile tych słodkości, to warto doczytać się w regulaminie. A ten zamieszczamy poniżej i słodko zapraszamy w imieniu organizatorów.\nBieg Wedla - O-Run.pdf 349.08 KB\nXX ZIMA na Pradze 2016 - regulamin.pdf 156.89 KB


PS2 (Budokai Tenkaichi 3) a PS3 (Burst Limit) - Forum Dragon Ball Nao - polskie forum dyskusyjne o DB\n» PS2 (Budokai Tenkaichi 3) a PS3 (Burst Limit)\nOdnosnie tych gier ... to lepiej kupic psx 2 za 200-400 zl i pograc w bt 3 czy ps3 za 2000 zl i pograc w burst limit ?\nhttp://pl.youtube.com/watch?v=oO0Y7ebuO1A&feature=related burst limit\nLepiej dać mniej za BT. Te Burst Limit widziałem na filmikach i kicz. BT 3 nie mam, ale mam BT1 i BT2 i są super.\nZależy ile masz kasy. Jeżeli stać Cię na PS3 - kupuj, bowiem DIMPS > Spike jako deweloper gier o DB. Jestem zwolennikiem Budokai 3, a serię Sparking darzę szczerą niechęcią, więc logiczne, że przekładam Burst Limit, której założenia są wspólne z B3, a BT olewam. Chyba, że naprawdę chcesz zagrać w DB na konsoli, a nie masz zbyt dużo kasy. Wówczas PS2 i Budokai 3 imo. Grafika gorsza, ale emocje niezapomniane.\nJa sądzę że lepiej kupić PS2 i przejść Budokai: 1,2,3 Budokai Tenkiachi 1,2,3 DBZ Sagas, Super DBZ etc. A jak PS 3 stanieje to kup PS 3\nKupić PS3 i zagrać we wszystkie DB.\nDostać na urodziny a jak długo to kupić PS3 i grać w wszystkie DB\nxD mam budokai tenkaichi 3 to jest SUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUPER ponieważ widac z za postaci !!\nGrałęm w obydwie gry. Budokai Tenkaichi 3 duuuuuużo lepsza niż Burst Limit. W burst limit jest ładna grafika i cutscenki, ale grywalnie jest do dupy.\n4 Listopada wyjdzie nowa gra! Dragon ball infinite world!:\nTak jak powiedział kolega powyżej, Burst Limit jest lepsze tylko w grafice. Gram w DBTB3 codziennie i mi się super gra. Gram w to 2miesiące i ani razu mi sie nie znudziło I grałem w DBBL u kuzynka i tak jak kolega powyżej mówił, gra się gorzej niż w DBTB3 ale lepsza grafa.\nPolecam ci bardzo Dragon Ball Tenkaichi Budokai 3 !\nBL to wersja HD Budokai 1\nBT3 ma #$% muzykę (o ile kupisz Sparking! Meteor)\nWeź Burst Limit\nGrałam w Burst Limit ale sprzedałam, moimsercem zawładnęła Budokai Tenkaichi 2 bodajże, na ps2. Jedyna z idealnie wprowadzona fabułą od Piccolo poprzez filmy aż do Li Shenrona, jeśli pamiętam. Plus można było sobie latać i zbierać kulki. Następna gra, chyba 3, wprowadziła system walk, który mi nie podpasował. Już nie pamiętam, to było z 8 lat temu jak nie 10. Ale nigdy nie zapomnę najlepszej gry DBZ pod słońcem\nForum DB Nao » Dragon Ball » Gry Dragon Ball » PS2 (Budokai Tenkaichi 3) a PS3 (Burst Limit)


Siejeteje.pl: Dermalogica - trio do codziennej pielegnacji twarzy\nNa rynku kosmetycznym wciąż pojawiają się nowości przeznaczone do Naszej cery. Bardzo cenie sobie to, ze dana marka podąża za obowiązującymi trendami I nie zostaje w tyle. Taka firma jest amerykańska marka Dermalogica. Jest to zdecydowanie nowość w mojej kosmetyczce. Produkty Dermalogica są najwyższej jakości, dostępne w najlepszych gabinetach kosmetycznych i salonach spa. Trio, które chciałam Wam przedstawić przeznaczone jest do codziennej pielęgnacji skory twarzy I dekoltu, kupiłam je w moim ulubionym sklepie Topestetic.\nDermalogica Special Cleansing gel – żel do mycia twarzy\nPieniący się żel do oczyszczania twarzy, dokładnie usuwa zanieczyszczenia, resztki makijażu oraz nadmiar sebum. Produkt nie zakłóca naturalnej bariery ochronnej naskórka, dzięki delikatnym substancjom myjącym. Skora dzięki temu nie wysusza się, pozostaje nawilżona i gładka tuz po umyciu. Substancje aktywne koja podrażnienia oraz redukują zaczerwienienia. Po użyciu znika uczucie ściągnięcia, spowodowane odwodnieniem skory. Produkt przeznaczony jest do cery normalnej, mieszanej, skłonnej do podrażnień, przesuszeń. W składzie kosmetyku znajdziemy ekstrakt z mydłodrzewu oraz wyciąg z lawendy.\nŻel otrzymujemy w buteleczce o pojemności 250ml, z zamknięciem typu klik. Moja wersja to miniaturka 50ml. Dzięki temu mogłam poznać żel bez konieczności kupowania od razu dużej butelki. Zapach jest bardzo świeży, naturalny. Produkt używałam rano i wieczorem. Po nałożeniu na zwilżona skore twarzy i dekoltu delikatnie masowałam ja, następnie spłukałam obficie dużą ilością wody. Żel sprawdził się bardzo dobrze. Nie wywołał żadnych podrażnień, po demakijażu moja skora nie była wysuszona, ani ściągnięta czego bardzo nie lubię. Świetnie poradził sobie z resztkami kosmetyków i oczyścił moja twarz tak jak zapewnia producent.\nDermalogica Multi Active Toner – lekka mgiełka nawilżająca\nProdukt otrzymujemy w formie mgiełki, nawilża skore oraz zapobiega ucieczce wilgoci z jej wnętrza. Obecność sodium PCA, który wiąże wilgoć w skórze, zapewnia odpowiedni poziom nawilżenia przez cały dzień. Mgiełka posiada również właściwości regenerujące i łagodzące, dzięki obecności aloesu i ekstraktu z lawendy, melisy lekarskiej i arniki. Kompleks składników pielęgnujących widocznie poprawia kondycje cery już po kilku zastosowaniach. Produkt może być używany w ciągu dnia w celu nawilżenia i odświeżenia lub przed nałożeniem produktu nawilżającego zawieszającego jego wchłanianie. Przeznaczony jest praktycznie dla każdego rodzaju cery, ze szczególnym wskazaniem cery skłonnej do podrażnień lub przesuszeń.\nPodobnie jak żel również mgiełka znajduje się w buteleczce o pojemności 250ml tym razem zakończonej atomizerem. Moja mniejsza wersja to 30ml. Mgiełka działa bez zarzutu, nic się nie przycina, a strumień wydobywający się z kosmetyku przyjemnie chłodzi i nawilża skore. Najchętniej używałam mgiełki podczas upalnych dni, aby odświeżyć twarz, w efekcie moja twarz była nawilżona i czułam się po niej zdecydowanie bardziej komfortowo. Mgiełka bardzo dobrze radzi sobie jako tonik, nie wywołuje podrażnień, skora po użyciu jest mila w dotyku. Mgiełkę stosowałam za każdym razem gdy zachodziła taka potrzeba. Należy rozpylić ja z odległości około 15-20 cm bezpośrednio na skore.\nDermalogica Hydrablur Primer – wielozadaniowy nawadniający produkt o ultralekkiej formule\nJest to nowość od marki Dermalogica, produkt posiada wielokierunkowe właściwości preparatu upiększającego oraz kremu pielęgnującego skore. Produkt błyskawicznie nawilża skore, pozostawiając ja sprężystą i gładką. Krem gwarantuje efekt BLUR, który stal się bardzo modny w ostatnim czasie. Dodatkowo minimalizuje pory oraz wyrównuje koloryt skory. Dzięki temu, ze primer posiada lekka konsystencję, może być stosowany przy każdym rodzaju cery. Szczególnie jednak jest polecany osobom ze skora sucha i odwodniona, gdyż zapewnia odpowiedni poziom nawilżenia niemalże od razu po nałożeniu. W skład produktu wchodzą: kompleks H2O Relase (najlepsze składniki nawilżające i zapewniające stalą elastyczność skory), olej abisyński, krzemionka, wyciąg z grzybów, ekstrakt owocowy z Wu-Zhu-Yu.\nProdukt otrzymujemy w tubce o pojemności 22ml, moja wersja to 7ml. Primer ma fajny, świeży i owocowy zapach. Jego konsystencja jest naprawdę lekka, po nałożeniu pozostawia delikatna warstwę, ale jest to przyjemne. Stosowałam go rano, na oczyszczona skore twarzy, po nałożeniu kremu na dzień. Zauważyłam, ze jest bardzo podobny do bazy pod makijaż. Po nałożeniu go na skore zauważyłam, ze stała się ona jedwabista, nawilżona i jednocześnie zmatowiona. Plus za to, ze przedłuża trwałość makijażu.\nMimo tego, ze produkty, które Wam przedstawiłam to miniaturki, jestem zadowolona z ich działania. Uważam, ze czasami lepiej jest nabyć kosmetyk w mniejszej wersji i najpierw go sprawdzić, niż kupić pełnowymiarowe opakowanie i rozczarować się złym efektem.


Zdalnie wypełniane formalności celnych pomysłem na utrzymanie płynności ruchu granicznego po brexicie – Brexit\nZdalnie wypełniane formalności celnych pomysłem na utrzymanie płynności ruchu granicznego po brexicie\nPrzedstawiciele MPiT z wizytą studyjną w Calais\nWraz z wyjściem Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej przejście graniczne we francuskim Calais będzie obsługiwać zewnętrzną granicą UE. Pracownicy zespołu MPiT zajmującego się tematyką przygotowań polskich przedsiębiorców do brexitu uczestniczyli w przygotowanej przez Ambasadę RP w Paryżu misji z zamiarem zapoznania się ze stanem przygotowań Francji do sprawnego przeprowadzania odpraw w przypadku bezumownego wyjścia Wielkiej Brytanii z UE.\nZachowanie płynności na granicy Unii Europejskiej z Wielką Brytanią będzie miało zasadnicze znaczenie dla przedsiębiorców uczestniczących w łańcuchach wartości powiązanych z Wielką Brytanią. Dlatego też istotne z perspektywy polskich przedsiębiorców i służb jest uzyskanie informacji w zakresie przygotowania do kontroli celnych i bezpieczeństwa produktów, kontroli weterynaryjnych i fitosanitarnych, kwestii zapewnienia bezpieczeństwa i infrastruktury stojącym w granicznych korkach kierowcom.\nMobilna odprawa przed dotarciem do granicy – „smart border”\nFrancuscy operatorzy transportowi oraz spółka odpowiedzialna za eksploatację portu w Calais w kontekście perturbacji związanych z brexitem stawiają na koncepcję mechanizmu „smart border” – rozwiązania zakładającego uproszczenie odprawy celnej. Chodzi tu przede wszystkim o elektroniczny system wcześniejszej deklaracji, który połączony jest z odczytem tablic rejestracyjnych na przejściu granicznym. A także o deklaracje w ramach europejskich systemów Wywozowej Deklaracji Skróconej WDS i Systemu Kontroli Eksportu ECS.\nPlanowany elektroniczny system obsługi ruchu towarowego zakłada obowiązek wypełniania e-deklaracji przez kierowców ciężarówek poprzez aplikację. Rozwiązanie to pozwoli na przekazanie wniosku o odprawę celną z wyprzedzeniem, tj. przed dotarciem kierowcy do portu. Zdalna odprawa jest narzędziem, które ma umożliwić zachowanie płynnego i niezakłóconego transport przez kanał La Manche.\nStrona francuska obecnie operacjonalizuje system i jest gotowa do stałej współpracy z organizacjami transportowymi oraz państwami członkowskimi celem zapewnienia odpowiedniego przekazu dla firm transportowych.\nW kontekście sprawnego wejścia w nową sytuację po brexicie krytyczną wagę ma przygotowanie krajowych operatorów transportowych do przyjęcia apelu francuskich służb celnych o korzystanie z elektronicznych form odprawy granicznej, co pomoże uniknąć długotrwałych procedur celnych na miejscu i przyczyni się znacząco do zapewnienia płynności w przeprawach towarowych.\nPracownicy MPiT odwiedzili także port w Calais, gdzie przyglądali się nowym instalacjom i rozwiązaniom infrastrukturalnym, a także mogli zapoznać się z działaniami francuskich służb operacyjnych zmierzających do zapewnienie płynnego przepływu transportowego na granicy.\nWięcej informacji w języku angielskim i francuskim\nStrona internetowa portu w Calais – informacja o przygotowaniach do brexitu\nFilm „Brexit: a smart border – Eurotunnel”\nBroszura „Brexit: a smart border”\nStrona internetowa francuskich służb celnych z informacją o brexicie\nTagi: ruch graniczny


Mój Dom- Moja Pasja : My SEPTEMBER ♥\nAutor: Mój Dom-Moja Pasja o 9/30/2015\nElwiraK 30 września 2015 20:50\nAleż pięknie! Skąd ta cudna roleta w oknie? Szukam podobnej do sypialni...\nMój Dom-Moja Pasja 30 września 2015 21:14\nRoleta szyta na zamówienie :)\nElwiraK 1 października 2015 18:25\nJest piękna! Dziękuję za odpowiedz :)\nDorabiaj Teraz 1 października 2015 06:59\nPiękne mieszkanko i ciekawe doniczki :) Pozdrawiam\nMadziakowo 1 października 2015 09:27\njak zawsze pieknie:) zapraszam\nJustCreate 1 października 2015 17:09\nSuper zestaw poduszek, w moich ulubionych czarno białych kolorach :))\nKasia Ju 1 października 2015 20:34\nJak przytulnie. Idealne wnętrze na jesienne wieczory. Pozdrawiam serdecznie :)\nśrodki czyszczące 5 października 2015 11:57\nsuper :) widzę, że wrzosy opanowały cały dom ;)\nkernau 18 listopada 2015 10:01\nbardzo fajne wnętrze, przytulne i z charakterem\nJan 3 lutego 2016 09:26\nJestem zachwycony Pani aranżacją wnętrza. Czy wykonuje Pani odpłatnie aranżację pomieszczeń?\nMy Home Rules 6 lutego 2016 19:15\nBardzo ładne wnętrza, przytulnie.\nMaria 17 lutego 2016 10:32\nŁadnie masz zrobiony domek. I fajne dodatki w nim. A powiedz mi czy dobrze widzę? Masz panele na podłodze? Jak się sprawdzają? Nie jest zimno w stopy?\nStefania 9 marca 2016 08:56\nWnętrza są bardzo fajnie urządzone. Brawa dla autorki koncepcji:) Moją uwagę najbardziej przykuła jednak lawenda. Uwielbiam tą roślinę i tak sobie myślę, że we wrześniu powinna znaleźć się w każdym domu:)\nMonika 31 maja 2016 09:33\nBardzo gustowne wnętrza :) Też mam u siebie wiele doniczek z wrzosami :)\nRemonciki 9 sierpnia 2016 12:41\nNiesamowite! :) Większość z tych zdjęć zrobiła na mnie wrażenie, gratulację. :)\nprojektmebel 4 października 2016 10:57\nFajne wnętrza i dużo inspiracji, będę wracał do tego wpisu :)\nAstex-Tynki.pl 28 października 2016 08:06\nJak dla mnie za dużo elementów w niektórych miejscach, ale całość na plus. :)\nSprawdź 30 marca 2017 13:07\nTeż się zgodzę z kolegą wyżej, bo wolę jak jest trochę skromniej, ale wygląda całkiem całkiem.\nStan deweloperski 31 marca 2017 07:55\nBardzo gustownie. :)


Viper Pilot F-16 [Dan Hampton] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00135 005214 22581941 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Dan Hampton Liczba stron: 384\nISBN: 978-83-7642-366-1 Rok wydania: 2013\nCopyright © 2012 by Ascalon, LLC. All rights reserved. Copyright for the Polish edition © Wydawnictwo Pascal. Wszelkie prawa zastrzeżone Opublikowano na podstawie umowy z HarperCollins Publishers. Wszelkie prawa zastrzeżone. Żaden fragment niniejszej publikacji nie może być reprodukowany, przechowywany bądź rozpowszechniany bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy, za wyjątkiem krótkich fragmentów publikowanych w celach reklamowych lub w recenzjach. Autor: Dan Hampton Tytuł: Viper Pilot F-16 Tytuł oryginału: Viper Pilot. A Memoir of Air Combat Tłumaczenie: Kamil Lesiew Redakcja: Magdalena Łobodzińska Korekta: Katarzyna Zioła-Zemczak Konsultacja/słowniczek: Bartosz Głowacki Okładka: Mill Studio Zdjęcie na okładce: Nikontiger/iStockphoto, Opracowanie wersji polskiej mapy: Wiesław Sadłek Zdjęcia: archiwum prywatne autora Redaktor prowadząca: Małgorzata Jasińska-Kowynia Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał Redakcja i korekta: Imię Nazwisko Bielsko-Biała 2014 ISBN 978-83-7642-366-1 Wydawca: Wydawnictwo Pascal sp. z o.o. ul. Zapora 25 43-382 Bielsko-Biała tel. 338282828, fax 338282829 pascal@pascal.pl www.pascal.pl eBook mastered by: Dominik Trzebiński Du Châteaux atelier@duchateaux.pl\nDla moich braci, pilotów myśliwskich – i dla wszystkich, którzy widzieli Słonia. Nic nie może wynagrodzić mojej rodzinie ciągłych zmartwień i bezsennych nocy, których przysporzył im mój zawód, dlatego dziękuję wszystkim – szczególnie rodzicom i Beth, mojej pięknej żonie – za ich cierpliwość i wyrozumiałość.\nSą tylko dwa rodzaje samolotów – myśliwce i cele. Doyle „Wahoo” Nicholson, Korpus Piechoty Morskiej USA\nViper. Pilot F-16 Dana Hamptona naprawdę zrobił na mnie wrażenie – jeśli jesteś weteranem, znów będziesz miał spocone dłonie; jeśli nie, zapnij pasy i przygotuj się. To pełne akcji, prawdziwe spojrzenie z bliska na współczesną walkę myśliwską, opowiedziane prosto z kabiny. Fantastyczna lektura, pasjonująca od początku do końca. JACKSEL BROUGHTON (emerytowany pułkownik USAF), odznaczony Krzyżem Sił Powietrznych za nadzwyczajne bohaterstwo, autor Rupert Red Two: A Fighter’s Pilot Life Viper. Pilot F-16 jest fantastyczny. Podpułkownik Dan Hampton oferuje osobisty, szczery do bólu, bezkompromisowy wgląd w życie pilota myśliwca Wojsk Lotniczych. Czyta się świetnie! DALE BROWN (były kapitan USAF), autor Tiger’s Claw, bestsellera „New York Timesa” Viper. Pilot F-16 Dana Hamptona oddaje istotę operacji myśliwskich Dzikich Łasic. Jego wspomnienia i porywające przedstawienie misji bojowych sprawiły, że nie mogłem się od nich oderwać. Jestem dumny, że walczyłem z „Two Dogs”: to odważny, zdolny, inteligentny pilot myśliwca – wytrawny wojownik. DAVID L. MOODY (emerytowany generał brygady USAF), pseudonim „MooMan” DAN HAMPTON, Viper. Pilot F-16 151 misji bojowych 21 potwierdzonych zniszczeń stanowisk ziemia-powietrze 4 Zaszczytne Krzyże Lotnicze z Odznaką Waleczności 1 Purpurowe Serce Z pewnością jedne z najlepszych wspomnień lotniczych, jakie napisano do tej pory – Viper. Pilot F-16 autorstwa legendy Wojsk Lotniczych, Dana Hamptona, jest pasjonującą relacją z pierwszej ręki, która pokazuje współczesną walkę powietrzną. W latach 1986–2006 ppłk Dan Hampton był jednym z kluczowych pilotów Dzikich Łasic, elitarnych eskadr myśliwskich Wojsk Lotniczych, których zadania uznaje się za najniebezpieczniejsze we współczesnej walce powietrznej. Łasice to pierwsze samoloty, które wysyła się do strefy działań wojennych. Latają daleko za linie wroga, celowo starając się ściągnąć na siebie ogień pocisków ziemia-powietrze i artylerii. Muszą zręcznie unikać zestrzelenia – a potem wrócić i zniszczyć zagrożenie, zostawiając niebo bezpieczne dla tych, którzy nadejdą po nich. Dzisiaj te niezwykle ważne misje są bardziej ryzykowne niż bezpośrednia walka w powietrzu z wrogimi samolotami. Rekordowa liczba ataków na cele o dużym znaczeniu czyni z Hamptona najbardziej skutecznego pilota Dzikich Łasic w amerykańskiej historii. Oto jego niezwykła opowieść. Nauczony pilotażu w młodym wieku przez ojca, Hampton spędził dwadzieścia lat i setki godzin bojowych w najbardziej rozpoznawalnym myśliwcu świata: F-16, „Walczącym Sokole” czy też „Viperze” (Żmii), jak nazywają go jego piloci. Hampton zapoczątkował inwazję na Irak w 2003, prowadząc pierwszy klucz myśliwców do ataku na Bagdad. Podczas wojny uczestniczył w licznych wzorowo przeprowadzonych misjach, za które otrzymał cztery Zaszczytne Krzyże Lotnicze z Odznaką Waleczności, Purpurowe Serce, osiem Medali Lotniczych z Odznaką Waleczności, pięć Medali za Chwalebną Służbę i wiele innych wyróżnień; uratował przed pewną śmiercią oddział piechoty morskiej, niszcząc otaczające ich siły wroga pod Nasirijją. Dwa lata wcześniej, 11 września 2001, ojciec Hamptona znajdował się w Pentagonie w chwili ataku; nie wiedząc o tym, Hampton został wysłany na amerykańskie niebo, otrzymując bezprecedensowy rozkaz: zestrzelić wszelkie niezidentyfikowane samoloty. Hampton latał również w kluczowych misjach pierwszej wojny w Zatoce, służył w sztabie Dowództwa Walki Powietrznej podczas wojny w Kosowie i został ranny w atakach terrorystycznych na Wieże Al-Chubar w 1996. Ponieważ zdalnie sterowane drony szybko wypierają misje załogowe, Viper. Pilot F-16 może być ostatnim pamiętnikiem prawdziwego bohatera przestworzy. Wciągający i bezkompromisowo zabawny, daje wgląd w hermetyczny świat pilotów myśliwców i współczesną walkę powietrzną. Emerytowany podpułkownik Wojsk Lotniczych USA DAN HAMPTON ukończył Szkołę Uzbrojenia Myśliwskiego Wojsk Lotniczych USA, Szkołę Top Gun Marynarki Wojennej USA oraz Szkołę Operacji Specjalnych Wojsk Lotniczych USA. Zdobywca licznych nagród za innowacje taktyczne, był pionierem taktyki walki powietrznej, która stała się obecnie standardem, sześciokrotnie wybrany Pilotem-Instruktorem Roku w swojej eskadrze. Hampton służył w sztabie Dowództwa Walki Powietrznej w Langley (w stanie Wirginia) podczas wojny w Kosowie w 1999 i zaplanował kampanię NATO, która zniszczyła obronę przeciwlotniczą jugosłowiańskiej armii wokół Sarajewa. Absolwent Teksańskiego Uniwersytetu Rolniczo-Technicznego, opublikował artykuły w „The Journal of Electronic Defense”, „Air Force Magazine” i czasopiśmie „Airpower”, a także kilka utajnionych prac taktycznych w „Fighter Weapons Review” Wojsk Lotniczych USA.\nOd autora Napisałem tę książkę sam. Odtworzenie scen walki w Viper. Pilot F-16 nie było trudne – utkwiły mi w pamięci na dobre. Porównałem jednak wszystkie daty, czasy i sygnały wywoławcze z raportami lotów i misji, a także z podsumowaniami wywiadowczymi. Wszystkie te wydarzenia odtajniono i można je zwykle znaleźć, w tej czy innej formie, w powszechnie dostępnych źródłach. Poufne informacje nie są omawiane wprost z oczywistych względów bezpieczeństwa. Dotyczy to technicznych specyfikacji typów uzbrojenia, taktyki i możliwości samolotu. Gdzie jest to niezbędne, pojawiają się prawdziwe imiona pilotów, zawsze za wyraźną zgodą bezpośrednio zainteresowanych. W pozostałych przypadkach korzystam z pseudonimów i sygnałów wywoławczych. Urząd Sekretarza Wojsk Lotniczych dokonał własnego niezależnego przeglądu tej książki i zatwierdził ją do publikacji w niezmienionej formie. Dan Hampton\nProlog Anioł śmierci 24 marca 2003 Nasirijja, Irak – No już… no już… Zacisnąłem zęby. Z trudem rozluźniając szczęki, cofnąłem przepustnicę1) jeszcze bardziej i skierowałem nos F-16 o kilka stopni w kierunku ziemi. Gdy Viper opadał powoli ku zakurzonemu brązowemu mętlikowi, poczułem dziwne nerwowe skręcanie w kiszkach. 1) Otwarcie przepustnicy (przestawienie dźwigni sterowania do przodu) powoduje zwiększenie mocy (ciągu) silnika, a zamknięcie (przestawienie dźwigni do tyłu) – zmniejszenie mocy (ciągu) silnika (przyp. Bartosz Głowacki). – Do wszystkich „Graczy”, do wszystkich „Graczy”… tu LUGER gotowy do alarmowego bezpośredniego wsparcia lotniczego. Wszystkie formacje zdolne do CAS2) (Close Air Support, bezpośrednie wsparcie lotnicze), zgłosić się do LUGER-a na Indygo Siedem… Powtarzam: wszystkie formacje zdolne do CAS, zgłosić się do LUGER-a na Indygo Siedem. Procedura CAS w toku. LUGER bez odbioru. 2) Pomocą w objaśnieniu akronimów i żargonu lotniczego służy słowniczek na końcu książki. Spojrzałem na stos materiałów zadaniowych leżących na moich kolanach. W życiu nie słyszałem o Indygo Siedem, miałem jednak kartę łączności, która teoretycznie powinna zawierać wszystkie częstotliwości we wszechświecie przypisane dla danej misji. Pieprzyć to. Kolejna cholerna częstotliwość, której nie mam. Przeklinam kretynów, którzy zajmowali się planowaniem misji sześć miesięcy przed wojną. Żłopali kawę, siedzieli na tyłkach i spłodzili ogromną ilość materiałów, z czego dziewięćdziesiąt procent było do niczego. Znałem kilku z nich. Łebscy goście, lecz tak bardzo przekonani o własnej racji, że nie chcieli słuchać jakichkolwiek sugestii. Efekty mówiły same za siebie. Nie miałem nawet porządnej mapy Iraku w dużej skali, a do misji CAS nie poczyniono zupełnie żadnych przygotowań. Byłem Dziką Łasicą (Wild Weasel), polującą na pociski ziemia-powietrze – bezpośrednie wsparcie lotnicze nie było naszym podstawowym zadaniem. Jednak ci z nas, którzy walczyli w pierwszej wojnie nad Zatoką Perską albo w Kosowie, wiedzieli lepiej. Gdy oddziały na ziemi potrzebowały pomocy, każdy dostępny myśliwiec miał się tam znaleźć – i to szybko. Paliwo… Paliwo… zielone symbole migały pośrodku mojego HUD-a (heads up display, wskaźnika przeziernego). Wyłączając je, wprowadziłem szybko nową minimalną ilość paliwa. O wiele mniejszą. To mogło powstrzymać sygnał ostrzegawczy przed zawracaniem mi głowy, ale nie wpompowało do moich zbiorników kolejnego litra JP-8. W dodatku popełniłem ciężki grzech – kto nie ma dość paliwa, by dokończyć zadanie, musi wracać do bazy. Proste. Albo i nie. To był piąty dzień wojny nad Zatoką Perską. Oddział 3. Batalionu 2. Pułku Piechoty Morskiej został odcięty na północ od Nasirijji w południowym Iraku. Wezwali alarmowe bezpośrednie wsparcie lotnicze, co oznaczało, że wszystkie myśliwce, które mogły zareagować, miały przerwać wykonywane misje i pognać na odsiecz. To była dosłownie sprawa życia i śmierci. Moją „czwórkę” (klucz czterech myśliwców), posługującą się sygnałem wywoławczym ROMAN 75, natychmiast skierowano, żebyśmy spróbowali wykonać zadanie i uratować marines. Pech chciał, że w naszą stronę nadciągała właśnie największa w ostatnich czasach burza piaskowa. Dwa klucze myśliwców nie przebiły się przez nią, a więc nie znalazły też naszej piechoty. Nie robiłem sobie większych nadziei. To jednak była wojna, musiałem działać. – ROMAN… ROMAN… tu CHIEFTAIN… powiedz… CHIEFTAIN to ten oddział marines, który wezwał bezpośrednie wsparcie lotnicze. Trzeszczące radio buchnęło wymownym łoskotem broni maszynowej w tle. Z trudem przełknąłem ślinę. Wiedziałem, o co pytają. „Gdzie jesteś, do cholery?”. „Czemu to tak długo trwa?”. „Musisz zjawić się tu TERAZ albo nas wszystkich załatwią”. Oblizałem wargi, czując, jak mój język szoruje o spierzchniętą skórę, która nie tknęła wody od niemal ośmiu godzin. – CHIEFTAIN… CHIEFTAIN… ROMAN 75 atakuje od południa… sześćdziesiąt sekund. Południowy Irak jest paskudny. Bez dwóch zdań. Spoglądając na szeroką równinę Mezopotamii, nie po raz pierwszy zastanawiałem się, dlaczego nigdy nie jedziemy na wojnę w jakieś ładniejsze miejsca? Do Lichtensteinu, do Irlandii albo na Bermudy. Dzisiaj był tu jedynie brązowy mętlik. Postrzępiona niebiesko-zielona bruzda Eufratu przygasła, jakby ktoś nakrył ją przezroczystą brązową narzutą. Ziemia na wschód od rzeki, w stronę granicy z Iranem, zwykle wydawała się zielona i dość urodzajna. Teraz spowijały ją odcienie błota. Niepokoił mnie horyzont, ponieważ zniknął za szarobrązową ścianą, która kłębiła się od południowego zachodu, okrywając Irak złowieszczą pomroką. Dalej na zachód niebo poczerniało od ziemi aż do wysokości ponad piętnastu tysięcy metrów. Słońce było wyblakłą plamą pomarańczy, ledwie widoczną przez zasłonę piasku. Rozejrzałem się po kabinie – tu regulując jakieś ustawienie, tam sprawdzając inne. Na prawej konsoli, ale daleko z tyłu leżała płócienna torba, mniej więcej wielkości pudełka na buty. Były w niej zastrzeżone taśmy z tajnymi informacjami i dyskietka z danymi samolotu oraz dodatkowe woreczki na mocz i trochę żarcia. Rozpiąłem ją i położyłem bliżej, żebym – wiele godzin później – mógł sięgnąć do środka jedną ręką. Zawsze niecierpliwie wyglądałem chwili, kiedy będę miał okazję coś przegryźć. Jakby w nagrodę za to, że udało mi się pozostać przy życiu. Mój myśliwiec zszedł poniżej dwóch tysięcy metrów, a ja jeszcze raz zerknąłem na złowrogie niebo wokół mnie. Burza piaskowa była tuż-tuż. Jej front nadciągnął z południowego zachodu, otulając wszystko brązowym całunem. Odłączyłem się od samolotów numer trzy i cztery, zostawiając jedynie mojego skrzydłowego, by krążył ponad rejonem celu. Nie było potrzeby, żebyśmy obaj byli tam w dole. – ROMAN… RO… W głosie wysuniętego kontrolera naprowadzania pobrzmiewała panika, a ja pokonałem na szczęście przemożną chęć pochylenia samolotu na nos i rzucenia się lotem nurkowym do walki. Nie pomógłbym im, sam dając się zabić. Gdybym widział ziemię, byłoby inaczej, lecz kurzawa zupełnie uniemożliwiała natychmiastowy atak. Włączyłem mikrofon, mówiłem wyraźnie i beznamiętnie. Liczyłem, że spokojny, pewny głos dobrze im zrobi, nawet jeśli sam nie czułem się już tak pewnie. Piloci myśliwców są wyśmienitymi aktorami. – CHIEFTAIN… potwierdź, że na drodze nie ma żadnych naszych jednostek. Powtarzam… potwierdź, że na drodze nie ma żadnych naszych. – Potwierdzam! Potwierdzam… wszyscy nasi… drodze… na wschód od drogi… W odpowiedzi „kliknąłem” kilka razy przełącznikiem mikrofonu, a gdy kurzawa połykała maszynę, włączyłem wskaźnik uzbrojenia powietrze-ziemia i wybrałem jeden z dwóch naprowadzanych na podczerwień pocisków AGM-65G Maverick, podwieszonych pod skrzydłami. Duże były. Jakieś dwieście siedemdziesiąt kilogramów każdy – zdolne do precyzyjnego naprowadzania się na cel poprzez śledzenie różnicy ciepła (lub braku ciepła) wokół niego. – Ożeż kurwa… Gapiłem się na wskaźnik, widząc to, co widział Maverick, czyli gówno – wyblakłe do reszty, niczym kanał telewizyjny, który zaprzestał nadawania w chmurze brązowego śnieżenia. Tysiąc dwieście metrów… i dziewięć kilometrów do celu. Niewiele czasu. Szybko przełączyłem na drugi pocisk. To samo. – Szlag… Zawiewający piasek nie pomagał, lecz nie dawał się aż tak we znaki, mimo to z frustracji walnąłem w osłonę przeciwodblaskową – miałem tyle na głowie, że zapomniałem o zachodzącym słońcu. Pociski naprowadzane na podczerwień działały świetnie w nocy, bo w zasadzie śledziły kontrasty, a nie obraz w paśmie widzialnym, ale kiedy słońce wschodziło lub zachodziło, przez jakiś czas – przed i po – wszystko miało tę samą temperaturę (chyba że było ogrzewane wewnętrznie). Tak zwane „przejście dobowe” było nieuniknione i niemal zawsze zaburzało obraz widziany w podczerwieni. Dlatego w takich chwilach korzystaliśmy z innego uzbrojenia. Tylko że ja miałem jedynie działko, a to oznaczało zejście bardzo nisko. I bardzo blisko. Ale ludzie umierali. Nasi ludzie. Wyprężyłem się naprzód w uprzęży fotela wyrzucanego i opadałem dalej. Dziewięćset metrów. Prawie dziewięćset kilometrów na godzinę i coraz niżej. Wbiłem wzrok w radiowysokościomierz, który podawał mi cyfrowy odczyt aktualnej wysokości nad ziemią. Zbawienie w mroku albo przy złej pogodzie. Jak teraz. Może kurz przerzedzi się na dole. Nabrałem powietrza i zignorowałem walące serce. Dosłownie łomotało mi w piersi. Słowo honoru. – ROMAN… ROMAN… Turbany przeszły drogę… są… są… czekaj! „Turbany” to skrót od niepoprawnego politycznie określenia „turbanogłowi”, w tym wypadku oznaczający iracką armię. Próbowałem znów oblizać wargi, ale zrezygnowałem. Cofnąłem przepustnicę jeszcze bardziej i wypuściłem hamulce areodynamiczne, żeby spowolnić F-16, gdy schodziłem poniżej sześciuset metrów. Tam! Zamrugałem kilka razy, żeby upewnić się, że nie mam przywidzeń. Ciemniejszy brąz. Skały i brzydkie zielone krzaki, którymi upstrzony był Irak. Ziemia! Patrząc przed siebie przez wskaźnik przezierny, momentalnie ustawiłem podpowiedź kursu na jedyną pozycję, którą dostałem. Sześć kilometrów. Zerknąłem szybko na RWR (Radar Warning Receiver, układ ostrzegający o opromieniowaniu falą radiolokacyjną). Na szczęście nie wyświetlał żadnych sygnałów emisji radarów – ani pocisków naprowadzanych radarowo, ani artylerii przeciwlotniczej. Rzecz jasna, nie wychwyciłby pocisków na podczerwień ani kilkuset kałaszy tam w dole, ale i takie dobre wieści były lepsze niż żadne. Wyrównując lot myśliwca na trzystu metrach, schowałem hamulce aerodynamiczne i pchnąłem przepustnicę na tyle, by utrzymać prędkość siedmiuset pięćdziesięciu kilometrów na godzinę. To pozwalało mi na szybkie manewry bez pochłaniania tej resztki paliwa, która mi została. – ROMAN… oni… pozycja… między drogą a wzgórzem… Transmisja była zniekształcona i pełna szumów. Wzgórze? Jakie wzgórze? Jego radio strasznie nawalało. Kolejna rzecz, którą można zrzucić na burzę piaskową. – … wszystko na drodze… powtarzam… zabij wszystko na drodze! – ROMAN 75 potwierdza. A więc na drodze nie było żadnych swoich, a ja miałem licencję na zabijanie. A oto i droga. Szara nitka wijąca się z północy na południe. Obrzeża były nierówne, a nad wszystkim wirował kurz. Podszedłem pod kątem z południowego wschodu i przechylając samolot na skrzydło, ustawiłem kurs na cel. Spoglądając w dół na wyświetlacz nad lewym kolanem, znów widziałem to, co widział pocisk Maverick. Nic. Pieprzone nic. Gdy podniosłem wzrok, z kurzawy nagle wyłoniła się iracka kolumna. Z miejsca przełączyłem się na walkę manewrową, wyświetliłem symbologię działka i pochyliłem samolot na nos. Ale za późno. Widziałem pojazdy wroga, przemknąłem nad kilkoma transporterami opancerzonymi i masą biegnących sylwetek. Jak wyglądałem w ich oczach, nie miałem pojęcia, a cały obszar zniknął za mną po trzech sekundach. Naciskając przycisk OZNACZ na klawiaturze pod moim HUD-em, zakręciłem ostro na zachód. – CHIEFTAIN… CHIEFTAIN… ROMAN 75 odleciał na zachód… ponowny atak za dziewięćdziesiąt sekund… z północy. Nie odpowiedział. Cedząc przez zęby przekleństwa, zostawiłem cel wprost za sobą i poleciałem na zachód. Widoczność była do dupy, lecz wydawało mi się, że widziałem zaokrąglony kawałek wzniesienia i jakiś ruch. To muszą być marines. Trzymajcie się, chłopaki… Przycisk OZNACZ to było coś! Gdy go wcisnąłem, komputerowa magia F-16, niczym pinezka na mapie wskazała na ziemi punkt, nad którym przelatywałem. Wygenerowała szerokość i długość geograficzną oraz podpowiedzi kursu i odległości do celu. Tę funkcję stworzono z myślą o takich właśnie sytuacjach. Teraz wiedziałem dokładnie, gdzie są Irakijczycy – i jak ich zaatakować. W odległości siedmiu kilometrów od celu wzniosłem się na sześćset metrów i odszedłem na północ. Chciałem lecieć łukiem, dopóki nie znajdę drogi, a potem zaatakować tył konwoju przy pomocy działka. W życiu nie zauważą, jak nadlatuję w tej kurzawie. – ROMAN 2… 1 na VICTOR. – Zdławiłem przepustnicę i spojrzałem na malejący odczyt stanu paliwa. – Słucham, 1 – mój skrzydłowy nadal był gdzieś tam w górze, na szczęście. – Wezwij LUGER-a i niech sprowadzi tankowiec możliwie najdalej na północ. Spotkaj się z nim i zostań w pobliżu. LUGER był krążącym AWACS-em (airborne warning and control system, lotnicze stanowisko wczesnego ostrzegania i kierowania). Teoretycznie wiedział, gdzie operują w danej chwili wszystkie myśliwce i tankowce. Teoretycznie. – 2 przyjmuje – zuch chłopak. Żadnych pytań i gadek. Dodał jedynie: „Tu w górze robi się lekkie gówno”. – 1 przyjmuje… Muszę ponowić atak. Spotkaj tankowiec. Masz zgodę, zjeżdżaj. Teraz naprawdę byłem sam. Mój skrzydłowy przenosił pociski przeciwradiolokacyjne, zupełnie bezużyteczne w tej sytuacji, więc mógł równie dobrze polecieć po paliwo. Nie spodziewałem się, żeby tankowiec wleciał na teren Iraku, lecz warto było spróbować. Odpinając przepoconą maskę, która opadła mi na policzek, rozejrzałem się dookoła. Co ja bym dał za łyk wody. – ROMAN… ROMAN… tu CHIEFTAIN… – radio znów zahuczało. – Poruszające się… pojazdy… droga. Transportery opancerzone i ciężarówki… w sile batalionu… Był zdyszany, a gdy się rozłączył, słyszałem odgłos strzałów z ciężkiej broni. Jednej z naszych, miałem nadzieję. Niecałe osiem kilometrów. Cel miałem teraz z tyłu za lewym ramieniem, całkowicie przesłonięty kurzem. Trochę mnie też rzucało na boki – na froncie burzy wiał porywisty wiatr. Aha, i ziemia znów zniknęła. Świetnie, kurwa, po prostu świetnie. Nie mogłem jednak czekać ani chwili dłużej. Wznosząc się, wykonałem ostry zwrot z dużym przeciążeniem i wyszedłem na południowy wschód. Wiedziałem, że przetnę drogę pod kątem, ale jeśli Irakijczycy mnie zauważą, może na chwilę zostawią marines w spokoju. Wykonując beczkę, wyświetliłem symbologię działka i przypiąłem maskę tlenową. – CHIEFTAIN… ROMAN podchodzi od północy… trzydzieści sekund. – ROMAN… boską… pospiesz… I znów się rozłączył. Na miłość boską, pospiesz się. Lecę, kolego… trzymaj się. Zagotowałem się i całe zmęczenie uleciało. Tam na dole byli amerykańscy marines walczący o swoje życie. Goście jak ja, z miast takich jak moje, którzy mieli matki, dziewczyny i dzieci. Pieprzyć to. Pchnąłem przepustnicę i pochyliłem samolot na nos. Na wysokości trzystu metrów wciąż nie widziałem ziemi, gdyż pogoda cały czas się pogarszała. Odchodząc lekko na lewo, opadłem na sto pięćdziesiąt metrów i zwolniłem do siedmiuset pięćdziesięciu kilometrów na godzinę. Brązowy tuman walił o kabinę, a piasek oblepiał każdą część samolotu, która nie była opływowa. Jak lód. Brązowy, suchy lód. Co za dziwne miejsce. Trzy kilometry od celu zniżyłem się na sześćdziesiąt metrów, modląc się, żeby nie było tam żadnych wież ani przewodów, w które mógłbym uderzyć. Działko było gotowe, a ja… Mam cię! Droga. Trzymając się prosto, przekrzywiłem szyję w bok, żeby spojrzeć poza HUD i zrównałem się z drogą. – ROMAN… ROMAN… więcej ciężarówek… z północy… my… otoczeni – marine brzmiał tak, jakby był tuż obok mnie. Wydawał się wystraszony. – Dawaj… dawaj… – wymruczałem, starając się coś zobaczyć. Nagle na skraju wzroku pojawił się kanciasty kształt… i następny. Ciężarówki! Wielkie wojskowe ciężarówki! Ze dwadzieścia, zmierzających jedna za drugą na południe ku marines. Wypadłem z kurzawy niczym anioł zemsty. Nadal uważnie obserwując wskaźniki, lewą ręką dotknąłem głównego przełącznika uzbrojenia. Dawno zakorzenione zwyczaje wzięły górę, a ja ustawiłem się na samym końcu szeregu pojazdów. Byłem mniej niż trzy kilometry od najbliższego. Pochylając samolot na nos, pozwoliłem, żeby okrąg śledzenia celu pokołysał się w dole mojego HUD-a. Pomysł był taki, żeby opadać ku ziemi, podczas gdy kółko – przewidywany punkt trafienia, zwany „pepete” – będzie unosić się w stronę celu. Należało z chirurgiczną precyzją korygować celowanie oraz prędkość lotu i umieścić go na tyle blisko, by zlikwidować obiekt. Było też dobrze nie zabić samego siebie, uderzając w ziemię z prędkością dwustu pięćdziesięciu metrów na sekundę. Gdy zszedłem poniżej trzydziestu metrów, „pepete” wciąż jeszcze sporo brakowało do ciężarówki, więc odchyliłem się lekko i, sterując ręcznie, uniosłem nieco nos samolotu – a zarazem działko – w kierunku celu. W chwili, gdy mały zielony okrąg dotknął wielkiej tylnej klapy, wcisnąłem spust prawym palcem wskazującym. „BUURRRPPP”. Samolot przechyla się na skrzydła, gdy działko Gatlinga wypluwa kilkaset 20-milimetrowych pocisków. Natychmiast wyrwałem, a potem zanurkowałem, mierząc w środek konwoju. „BUURRRPPP”. Wykonując beczkę na wznoszeniu, zakręciłem w prawo i przechyliłem się na jedno skrzydło, lecąc na żyletkę wzdłuż kolumny. Sylwetki zbiegały z drogi w obie strony, skacząc za krzaki albo do rowów. Byłem tak nisko, że widziałem małe irackie flagi namalowane na drzwiach pojazdów. I wtedy zaczęło się robić naprawdę gorąco. Grupy żołnierzy odwróciły się, a ja wyraźnie widziałem, jak podnoszą broń. Parę sekund później zaczęli do mnie strzelać – jak nic byłem w ich zasięgu. „BINGO… BINGO… BINGO…”. VMS, czyli układ ostrzegania głosem, zwany też Zrzędliwą Zuzą, zaczął na mnie krzyczeć z powodu niskiego poziomu paliwa. W tym samym momencie wybuchły dwie ciężarówki na tyłach konwoju. Śmigając wzdłuż drogi na ledwie trzydziestu metrach, wdepnąłem pedał ster kierunku, znów przechyliłem samolot na skrzydło i wzniosłem się na jakieś dziewięćdziesiąt metrów. – CHIEFTAIN… ROMAN 75 odlatuje na południe i zachód… pojazdy płoną. Kolumna stanęła w miejscu. – ROMAN… zaatakuj ich jeszcze raz … uderz… Turbany są… – i znów zamarł w trzeszczącym szumie. Wiedziałem, że nie zostało mi dość paliwa, żeby znów odlecieć tak daleko i ponowić atak. Mimo to, kiedy czoło konwoju minęło moje lewe skrzydło, odwróciłem się i wbiłem w nie wzrok, wpatrując się tak mocno, że łzawiły mi oczy. Gdy zaczęło znikać w ciemnym szalejącym piasku, pchnąłem przepustnicę do przodu, wyrwałem prosto w górę i odbiłem na prawo niemal na plecach. Wykorzystując sześćdziesiąt metrów, które zyskałem, zanurkowałem ku ziemi i pojazdowi na czele irackiej kolumny. To był transporter opancerzony produkcji rosyjskiej. On też mnie zobaczył. Cofając przepustnicę, wykonałem ślizg na skrzydło i wyrównałem lot, a to coś otworzyło do mnie ogień. Podwójna linia zielonych smugaczy przeszła łukiem po mojej lewej i zaczęła się wstrzeliwać, kiedy strzelec lepiej mi się przyjrzał. Zignorowałem to i ustawiłem skrzydła poziomo, pozwalając „pepete” zbliżyć się do celu. Byłem dość blisko, by zauważyć, że strzelec nie nosi hełmu i ma wąsy. Gdy „pepete” dosięgło przedniego zderzaka transportera, znów nacisnąłem spust. „BUURRRPPP”. Pojazd zniknął w nagłym rozprysku ziemi i iskier. Gdy wzniosłem się i znów wykonałem wywrót, zerknąłem na licznik POZOSTAŁA ILOŚĆ AMUNICJI, a potem na radiowysokościomierz. Zostało mniej niż sto naboi, a ja byłem niecałe czterdzieści pięć metrów nad ziemią. Nie było czasu na finezję, więc po prostu przesunąłem ręcznie „pepete” na czołową ciężarówkę i po raz ostatni otworzyłem ogień. „BUURRP”. I działko zatrzymało się z dygotem, gdy zszedłem poniżej piętnastu metrów. Zakręcając ostro na zachód, kopnąłem pedał steru, żeby utrudnić wszystkim celowanie. Ściągnąłem drążek, spojrzałem przez prawe ramię i właśnie wtedy ciężarówka wybuchła, tryskając tysiącami pocisków. Wzdrygnąłem się instynktownie. Jeden pocisk z działka musiał trafić następną ciężarówkę w rzędzie, bo ona też poszła z dymem. Gdy ziemia rozpłynęła się w brązowej pomroce, widziałem pozostałe ciężarówki staczające się z drogi do rowu. Kilka razy przełknąłem ślinę, żeby choć trochę zwilżyć gardło, wybrałem punkt w korytarzu tankowania TWITCH i rozpocząłem stałe wznoszenie. – CHIEFTAIN… ROMAN odlatuje na zachód… Bingo… Winchester i RTB. To skrótowy sposób pozwalający powiedzieć, że opuszczam rejon celu bez paliwa i uzbrojenia, i wracam do bazy (RTB, return to base). To jednak było bez znaczenia, bo nikt nie odpowiedział, a ja miałem inne zmartwienia na głowie. Ponad siedemset kilogramów paliwa. Byłem tak znacznie poniżej Bingo, że nie miałem pewności, czy dotrę do granicy, a co dopiero do wysuniętej bazy zapasowej w Kuwejcie. Zabezpieczając uzbrojenie i obserwując wskaźniki silnika, żeby upewnić się, że nie złapałem zbłąkanej kuli czy dwóch, czułem zimny pot. Wznosząc się powyżej dwóch tysięcy czterystu metrów, wziąłem kurs na południowy zachód ku granicy i przebiłem się do czystego nieba. Niewiele rzeczy w moim życiu wyglądało lepiej niż te puste przestworza. Znów opuszczając maskę, potarłem oczy i niegoloną od kilku dni brodę. – ROMAN 2… 1 na Victor – włączyłem mikrofon i czekałem. Bez odpowiedzi. Zmieniłem częstotliwości i spróbowałem z AWACS-em. – LUGER… tu ROMAN 75. I znów, bez odpowiedzi. Musiałem podjąć decyzję. Może ostatnią. Korytarz tankowania był jakieś dwieście dwadzieścia kilometrów przede mną, ale nie miałem gwarancji, że znajdę tam tankowiec, który – gdyby w ogóle udało mi się dotrzeć – będzie mieć zapas paliwa w zbiornikach. A wtedy będę miał przesrane. Mniej więcej w takiej samej odległości, na lewo ode mnie był Kuwejt, a w nim kilka baz, do których mogłem prawdopodobnie dolecieć i wylądować, bez kontaktu z AWACS-em nie mogłem jednak wiedzieć, które były otwarte lub przynajmniej w na tyle dobrym stanie, żeby wylądować. Zatem tak czy owak miałem przesrane. Co za gówniany dzień. Byłem przypięty w kabinie myśliwca od przeszło ośmiu godzin i pięć razy uzupełniałem paliwo. Spodziewałem się normalnej sześciogodzinnej misji i nie zabrałem wystarczająco dużo jedzenia ani wody. Bolał mnie tyłek, a oczy szczypały. Podkręciłem ogrzewanie, bo przepocony kombinezon lotniczy przyprawiał mnie o dreszcze. Zdjęcie zrobione w czasie operacji Pustynna burza Latałem w ponad stu misjach, zanim ta wojna się zaczęła, a walka nie była dla mnie pierwszyzną. Miałem garść wstęg i medali (łącznie z Purpurowym Sercem) z kampanii w poprzednich konfliktach, a do czasu przejścia w stan spoczynku przyznano mi cztery Zaszczytne Krzyże Lotnicze z odznaczeniem za waleczność – jeden za I wojnę nad Zatoką Perską i trzy za moje zasługi podczas II wojny w Iraku. To wszystko była jednak przeszłość albo dopiero przyszłość. Na razie, nieopodal na zachodzie, nadciągał prędko jeden z prawdziwych koszmarów natury. Hamsin, burza piaskowa, złowieszcza fala rozciągająca się na północ i południe jak okiem sięgnąć. Niebo nad burzą zniknęło. To było przerażające. Ulga, którą przez chwilę czułem, uleciała. Burza taka jak ta mogła uziemić każdy samolot na kontynencie, a ja uświadomiłem sobie, że może to przez nią nikt się do mnie nie odezwał. Nieprzyjemna myśl. Znów przełykając ślinę, wyszedłem na ponad cztery i pół tysiąca metrów i ujrzałem rozpostarty przede mną brązowy dywan. Gdybym osiągnął osiem lub dziewięć tysięcy metrów, mógłbym poszybować do granicy i w ostateczności katapultować się nad przyjaznym obszarem. Jak już wspominałem, to był gówniany dzień. A jeszcze się nie skończył.\n1 NBJK (fragment)… . . . Rozdział dostępny w wersji pełnej\n2 Zimna wojna i gorące lata „Jeśli drzewa robią się za duże, ciągnij do siebie, aż zobaczysz niebieskie”. (fragment)… . . . Rozdział dostępny w wersji pełnej\n3 Słoń 19 stycznia 1991 Mosul, północny Irak (fragment)… . . . Rozdział dostępny w wersji pełnej\n4 Lataj jak Egipcjanin (fragment)… . . . Rozdział dostępny w wersji pełnej\n5 Posiadacz Łaty (fragment)… . . . Rozdział dostępny w wersji pełnej\n6 Przerwa (fragment)… . . . Rozdział dostępny w wersji pełnej\n7 Szok i przerażenie 19 marca 2003 05:30 czasu miejscowego, na południe od Bagdadu (fragment)… . . . Rozdział dostępny w wersji pełnej\n8 Burza piaskowa (fragment)… . . . Rozdział dostępny w wersji pełnej\n9 Ciemna dolina 26 marca 2003 (fragment)… . . . Rozdział dostępny w wersji pełnej\n10 W potrzasku 6 kwietnia 2003 11:40 czasu miejscowego, na północ od Bagdadu (fragment)… . . . Rozdział dostępny w wersji pełnej\n11 ELI 33 7 kwietnia 2003 10:46 czasu miejscowego, Bagdad, Irak (fragment)… . . . Rozdział dostępny w wersji pełnej\n12 Koniec partii (fragment)… . . . Rozdział dostępny w wersji pełnej\nEpilog (fragment)… . . . Rozdział dostępny w wersji pełnej\nPodziękowania Nikt nie pisze książek samotnie, a ta z pewnością nie jest wyjątkiem. Muszę podziękować zwłaszcza tym, którzy we mnie wierzyli, uczyli mnie i czekali, aż odrobinę dojrzeję, żeby stać się oficerem i pilotem z tej książki. Sama opowieść nie byłaby możliwa, gdyby nie ludzie, ci wymienieni z nazwiska i ci bezimienni, którzy byli jej częścią na przestrzeni lat; moi bracia – piloci myśliwców, którzy posiadają niezwykłe umiejętności latania, odwagę i determinację, by wygrywać wojny. Nikt z nas nie mógłby walczyć bez oddania, anielskiej cierpliwości i profesjonalizmu ludzi wsparcia i serwisantów lotniczych, którzy nam to umożliwili. Mają moją dozgonną wdzięczność za pamiętanie o milionach szczegółów niezbędnych, by myśliwce znalazły się w powietrzu. Szczególne podziękowania dla rzecznika 99. Bazy Lotniczej i Jednostki Obsługi Technicznej Viperów 57. Skrzydła Myśliwskiego z bazy lotniczej Nellis, za ich czas i wypożyczenie samolotu do nakręcenia materiałów filmowych do elektronicznego wydania Viper. Pilot F-16. Szczere uznanie należy się mojemu agentowi Jeffowi Hermanowi oraz wszystkim w wydawnictwie William Morrow/Harper-Collins, którzy wspierali mnie w moich staraniach. To prawdziwi profesjonaliści – uprzejmie naciskali, cięli, poprawiali i w końcu doprowadzili do wydania tej książki. Dotyczy to zwłaszcza mojego redaktora Petera Hubbarda, któremu dziękuję za liczne uwagi, niesłabnący entuzjazm i spokojne wskazówki przez cały czas pracy nad tym przedsięwzięciem.\nSłowniczek (fragment)… . . . Rozdział dostępny w wersji pełnej\nSpis treści: Karta tytułowa Karta redakcyjna Dedykacja Od autora Prolog - Anioł śmierci 1 - NBJK 2 - Zimna wojna i gorące lata 3 - Słoń 4 - Lataj jak Egipcjanin 5 - Posiadacz Łaty 6 - Przerwa 7 - Szok i przerażenie 8 - Burza piaskowa 9 - Ciemna dolina 10 - W potrzasku 11 - ELI 33 12 - Koniec partii Słowniczek\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Viper_Pilot_F-16-ebookRO/p89280i124777" target="_blank" title="Viper Pilot F-16 [Dan Hampton] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Viper Pilot F-16 [Dan Hampton] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Skup katalizatorów Kawuloki\nKawuloki - Skupujemy katalizatory we wszystkich miastach, ze wszystkich pojazdów Kawuloki\nZapraszamy Państwa do zapoznania się z nasza pełną ofertą skupu katalizatorów, oferta skierowana jest dla wszystkich chętnych, którzy szukają odbiorcy lub chcą uzyskać lepszą cenę za sprzedawany katalizator. Oferta skupu katalizatorów Kawuloki to prawdopodobnie najlepsza oferta na rynku. Prosimy skontaktować się pod nr tel. 533-080-717. Skup katalizatorów Kawuloki to oferta specjalnie dla Ciebie.\nPamiętajmy, że zużyte katalizatory należy zutylizować, dlatego powstał nasz skup katalizatorów. Zajmujemy się profesjonalnym recyclingiem katalizatorów Kawuloki. Dlatego zapraszamy do kontaktu z nami w celu dokonania wyceny Państwa katalizatora lub katalizatorów Kawuloki. Jesteśmy pewni, że zaproponujemy Państwu najlepszą cenę za katalizatory.\nSkup katalizatorów Kawuloki. Zadzwoń tel. 533-080-717\nJesteśmy w stanie zaoferować jako jedyni na rynku najlepszą cenę za Twój katalizator. Nie zwlekaj i sprzedaj go zanim straci na wartości. Prosimy pamiętać, że cena katalizatorów jest uzależniona od wykresów podanych na stronie startowej, a także od kursu walut. Jest to wypadkowa wielu czynników decydujących o wartości katalizatora. Dlatego jeśli jest dogodny czas nie zwlekaj i dzwoń do nas w sprawie skupu katalizatorów Kawuloki, dodatkowe pieniądze na pewno się przydadzą, a środowisko naturalne będzie wolne od niezbezpiecznych substancji.


Giorgio Armani Si - Oryginał czy podróbka? - Odpowiedź na temat\nGiorgio Armani Si - Oryginał czy podróbka?\nWyślij odpowiedź do wątku: Giorgio Armani Si - Oryginał czy podróbka?\n[QUOTE=jagodka20072;23840]Bardzo chętnie dodałabym te fotki tylko aparatu nie mam :( a telefon ma windowsa i tragedią jest co kolwiek z niego przesłać na komputer :( Ale zadzwonie na pewno, dziś już późno więc nie wypada, ale jutro na pewno to zrobię. :D[/QUOTE]\nOdp: Giorgio Armani Si - Oryginał czy podróbka?\nWitam oczywiscie dziś rano odesłałam perfumy listem poleconym, zapakowałam do innego pudełka trudno przynajmniej nie sprzeda ich dalej Pieniążki już mam na koncie Dziękuje Wam wszystkim Panowie, jesteście wielcy gdyby nie wasze wsparcie i pomoc nie odważyła bym się. Stawiam wszystkim dobrą kawę\nNie miał innego wyjścia Pewnie nasza ukochana policja za dużo by mu nie zrobiła, ale trochę na komisariacie musiałby przesiedzieć i pozeznawać.\nTrafił nareszcie na osobę odważną, która mu się postawiła (gratuluję koleżance!) i rura mu zmiękła. Ciekawe tylko czy dalej będzie te fejki ludziom wciskać.\nPewnie na "tablicy" zaraz będą wystawione jako "nieudany prezent" albo pod nowym nickiem na alledrogo\nMowilem, ze w koncu koles odpusci )\nNo i super! Gościowi puściły zdaje się zwieracze i trochę zmiękł ale perfumy odeślij po wpływie gotówki, bądź i Ty w porządku. A, że bez kartonu to już trudno. Na drugi raz nie spiesz się tak z wyrzucaniem. Poza tym niech będzie to też nauczka dla wszystkich by nie kupować za najmniejszą kwotę od niepewnych użytkowników. Owszem, czasem można zaryzykować ale trzeba dobrze to przemyśleć. Na przyszłość jeśli nie jesteś pewna oryginalności załóż wątek. Na pewno ktoś Ci pomoże. Tobie i nie tylko Tobie.\nPanowie chyba wygrałam spójrzcie\nDnia Środa, 15 Stycznia 2014 19:53 slufer napisał(a)\nprosze podac jeszcze raz na jaki rachunek mam wyslac pieniazki ,bo ja jestem czlowiekiem rozsadnym i wysle pani kwote tylko prosze napisac jaka to kwota ma byc i uzasadnic,ai prosze perfumy mi odeslac na podany adres co podalem pani wczesniej\nW dniu 2014-01-14 23:18:24 użytkownik <jagodka20072@wp.pl> napisał:\nWięc ja jutro udaję się na Policję i zakładam sprawę. Żegam!!\nZawsze kiedy kupowałem z niepewnego źródła i prosiłem o dodatkowe zdjęcia, prosiłem aby obok flakonu postawić paczkę zapałek lub inny przedmiot, tak dla pewności żeby nie skopiował zdjęć z gugla ;p\nTyle że ja musze mieć wszystko szybko i najlepiej na wczoraj, dlatego często mnie to "gubi": Zamówić - odebrać - zapłacic!\nEwentualnie - Zamawianie z hurtowni rządzi się nieco innymi prawami: Zamówić - zapłacic - odebrać\nDla tego zawsze musisz prosić "Real Photo". Teraz prawie każdy ma telefon z aparatem więc słaba wymówka że nie może zdjęcia zrobić. Nawet takie z telefonu daje możliwość wstępnej weryfikacji produktu.\nSłuszna uwaga, mam nauczkę i w przyszłości będę pamiętać!\nZamieszczone przez jagodka20072\nTylko większość osób prywatnych umieszcza zdjęcia produktu oryginalnego, tak jak i w moim przypadku było!! Większość kopiuje zdjęcia z grafiki lub sklepów takich jak D lub S. I je umieszcza, bo tak jest szybciej i prościej, rzadko sami robią zdjęcia tego produktu który posiadają w sprzedaży.\nZawsze możesz też kupić coś od nas, forumowiczów. Tutaj nikt lipy nie sprzedaje a i ceny lepsze niż na allegro mamy... ^^ Tylko z reguły mało damskich perfum.\nDzięki A Si macie\nCzasem warto kupic pd osoby prywatnej\nTylko jak sie nie ma pewnosci wrzucic do weryfikacji\nNigdy więcej nie kupię od osób prywatnych, wole zapłacic więcej a zakupić u tych którzy mają działalność i zajmują się również sprzedażą na allegro, zawsze tak kupowałam i nigdy nie było problemów, zawsze była szybka wysyłka, bez zbędnych e-maili i produkt w 100% oryginalny!!\nDzięki bardzo za pomoc, jakoś sobie poradzę, nie sądziłam że będzie tak ciężko! Nigdy więcej nie kupię od osób prywatnych, wole zapłacic więcej a zakupić u tych którzy mają działalność i zajmują się również sprzedażą na allegro, zawsze tak kupowałam i nigdy nie było problemów, zawsze była szybka wysyłka, bez zbędnych e-maili i produkt w 100% oryginalny!! Do tego zawsze jakąś próbkę dostawałam 5ml. Ach moja wina, czasem jestem zbyt naiwna i zbyt ufna.\nNapisałam Panu że pójdę z tym na poliscję nie wyśle perfum jako pierwsza za nim dostanę pieniądze. Trudno może się pośpieszyłam mogłam poczekać na Waszą opinię. Ale teraz nie moge zmienić zdania bo uzna że się wystraszyłam że uległam, i zostane z niczym, tylko moja reputacja na tym ucierpi.\nAlbo wyslij paczke za pobraniem...


Ręcznie robiony długopis z afrykańskiego drewna zebrano. Trwałe wykończenie cyjano-akrylowe, dla podkreślenia faktury i naturalnego wyglądu drewna. Okucia są metalowe, w kolorze złotym. Jedyne w swoim rodzaju, bardzo ciekawe drewno, nazwane z powodu ciemnych i jasnych pręg idących przez całą długość drzewa - długopis bardzo charakterystyczny, o wyrazistym rysunku drewna na swojej powierzchni. W długopisie są zastosowane wysokiej jakości wkłady Cross, dostępne co najmniej w internecie.\nNr przedmiotu : 792496


Pawia Pracownia – projektowanie publikacji – Infografika (część I) – podział\nPosted by admin | projektowanie graficzne · typografia | projektowanie | Brak komentarzy do Infografika (część I) – podział\nCzym właściwie jest infografika? Uogólniając – jest to informacja przedstawiona w formie graficznej. Suche dane, nawet pogrupowane w tabelkach, są trudne do przyswojenia. Kiedy wszystkie informacje, które chcemy zaprezentować, zgrupujemy, ułożymy w przystępny sposób przy użyciu obrazów, diagramów, kolorów i słów, wtedy możemy mieć pewność, że taka wizualizacja danych zostanie zapamiętana. Infografiki stały się atrakcyjną formą przekazu, ponieważ oprócz wartościowych treści wpisują się w tendencję do szybkiego, wyraźnego i kompleksowego przekazywania danych. Aby na jak najmniejszej powierzchni zmieścić jak największą ilość danych. I jeszcze żeby wyglądało to tak, aby chciało się na to patrzeć!\nW kolejnych artykułach będziemy śledzić proces powstawania infografik – dziś pokaże Wam jakie rodzaje infografik możemy wydzielić. W następnych krokach spróbujemy przyjrzeć się procesowi ich tworzenia, zasadom rządzącym ich projektowaniem, pooglądamy też narzędzia do samodzielnego przygotowania infografik.\nW zależności od schematu pokazania informacji możemy wyróżnić kilka rodzajów infografik.\nSłużą do przekazywania serii powiązanych ze sobą działań lub zadań, które prowadzą do osiągnięcia określonego efektu. Proces przedstawiony jest krok po kroku, prowadzeni jesteśmy przy użyciu strzałek, linii, określonych punktów/numeracji. Często spotykana forma prezentacji w biurach, fabrykach, ale też w… książkach kucharskich 🙂\nNajczęściej spotykany rodzaj infografik – pamiętać należy o zachowaniu skali oraz określeniu punktów orientacyjnych w postaci ulic, miast, dróg etc. Zastosowane są tam zwykle elementy takie jak: linie, symbole, kropki, schematy, ikony.\nTo chyba forma, która daje największe pole do popisu! Infografiki bazujące na danych statystycznych mogą zawierać wszystko: wykresy, diagramy, tabele, mapy. Wszystkie chwyty dozwolone, aby przekazać złożone informacje w szybki i łatwy do przyswojenia sposób.\nPRZEDSTAWIENIE NA OSI CZASU\nŚwietnie się sprawdzą przy prezentacji historii lub ewolucji działań/procesu/produktu. Kluczowym elementem jest oczywiście oś czasu, wokół której znajdować się będzie wizualna reprezentacja informacji lub wydarzeń. Celem jest oczywiście zrozumienie przez odbiorcę relacji czasowych.\nWyróżnić można jeszcze infografiki, które za cel mają ośmieszenie jakiegoś zjawiska albo pokazanie go w sposób humorystyczny. Dobry sposób na złapanie chwili oddechu od „twardych” danych statystycznych 😉\nWiemy już jaki rodzaj infografiki stworzyć, aby najlepiej prezentował on nasze dane. W następnym poście przedstawię zasady, które wpływają na dobre rezultaty tej formy prezentacji.\nCZEŚĆ II – Jak przygotować (dobrą) infografikę?


Samolot zawadził o hangar na lotnisku w Kruszynie. Co się tam wydarzyło? Włocławek | nWloclawek.pl\nnWloclawek.pl 17/09/2019 07:47\nLekki samolot cessna śmigłem uszkodził drzwi hangaru w miniony wtorek na lotnisku w Kruszynie.\nSamolot uszkodził hangar na lotnisku w Kruszynie. W czasie incydentu, do którego doszło na terenie Aeroklubu we Włocławku nikomu nic się nie stało.\nDo incydentu na lotnisku w Kruszynie doszło w miniony wtorek. Doszło do samozapłonu przy kołowaniu samolotu, który śmigłem zawadził o drzwi i je uszkodził. Hangar już został naprawiony – poinformował naszą redakcję Marek Koziński, dyrektor Aeroklubu we Włocławku.\nSamolot zawadził o hangar na lotnisku w Kruszynie. Co się tam wydarzyło? komentarze opinie\nAeroklub Gmina Włocławek - więcej informacji\nMistrzostwa Europy FAI Modeli Szybowców 2019. W weekend Kruszyn stanie się stolicą...\nDwa szybowce rozbiły się w powietrzu. Jeden z pilotów katapultował się


Witamy na stronach HaeRa - Artykuły: Na Gorąco\nOdznaka rocznicowa "Karwina"\nArtykuły » Na Gorąco\nArtykuły: Na Gorąco\nDwugłos a właściwie trójgłos o stopniach harcerskich. [NOWY]\nNiestety nic co zaszczytne i wielkie nie trwa wiecznie wśród ludzi. Krainy bogaciły się i ludzie zajęli się rozwojem Krain, zapominając o Wielkim Duchu. Z Wielkiej Pustyni nadszedł wiatr. Niepokój i strach zagościły w sercach pełnych troski dobrobyt. Zapomniano o starszych i ich przestrogach. Porzucono dawne obyczaje. Mijały lata, księgi zamknięto w starych archiwach. W Krainach Wielkiego Ducha zagubiono pamięć o wędrówce na Święto Życia. Utracono drogi i kierunek na to, co mogło wznieść człowieka ponad wszystkim. Wygoda i luksus zastąpiły pragnienie wyruszenia w podróż, by odkryć prawdę. Został jeden, który pamiętał.....\nWczesny ekologizm w międzywojennej Polsce (referat wygłoszony na XIV Konferencji Naukowej „Człowiek i Przyroda” organizowanej przez Instytut Wschodoznawstwa RAN, Instytut Wschodni UAM i Taurydzki Uniwersytet Narodowy im. W. I. Wernadskiego, Symferopol, 20-27 IX 2004) streszczenie opublikowane w: „Socioestestvennaja Istorija”, 2004, T. XXIV\n5,475,189 unikalne wizyty