Logia 2017/18 Etap II | Informatyka na mattomatti.com\nStrona główna » Poradniki » Logomocja » LOGIA » Logia 2017/18 Etap II\nLogia 2017/18 Etap II\n· Etap I · Etap II ·\nTablica Polibiusza jest kwadratową tabelą zawierającą litery alfabetu łacińskiego. Kolumny numerujemy od 0 do 4, a wiersze od 1 do 5. Kodujemy słowo, zastępując każdą literę sumą numerów wiersza i kolumny, w których stoi. Na przykład litera s zostanie zastąpiona liczbą 6.\nNapisz jednoparametrową procedurę/funkcję koduj, której parametrem jest słowo składające się z co najmniej 2 i co najwyżej 18 małych liter alfabetu łacińskiego. Po jej wywołaniu na środku ekranu powstaje rysunek zakodowanego słowa. Każdą literę słowa zastępujemy liczbą, według zasady podanej powyżej, a następnie rysujemy zawijas stopnia takiego, jak liczba odpowiadająca zakodowanej literze. Pierwszy odcinek zawijasa jest poziomą kreską. Każdy kolejny odcinek zawijasa jest o 4 krótszy od poprzedniego. Odległości między kolejnymi zawijasami są równe 1/5 długości najdłuższego odcinka. Szerokość rysunku wynosi 780.\nZawijasy stopnia 4\nZawijasy stopnia 5\nZawijasy stopnia 9\nRozwiązywanie zadania warto rozpocząć od napisania procedury do rysowania pojedynczej spirali. Będzie ona przyjmować dwa argumenty: długość najdłuższego boku :a oraz ile odcinków ma zostać narysowanych :st.\noto koduj_spirala :a :st\npowtórz :st [\nniech "a :a-4\nTeraz można przejść do napisania głównej funkcji koduj. Na początku wyznaczamy odpowiednie rozmiary i przesuwamy się do lewego, dolnego rogu, gdzie rozpoczynamy całe rysowanie.\noto koduj :słowo\nniech "n długość :słowo\nniech "szer 780\nniech "a :szer / (:n*1.2 - 0.2)\nniech "teraz poz\nniech "znak ascii (element npw :słowo)\njeśli (:znak >= ascii "j)[\nniech "znak :znak - (ascii "a)\nniech "r reszta :znak 5\nniech "suma :r + (:znak - :r)/5 + 1\nkoduj_spirala :a :suma\nW pętli spirala jest rysowana dla każdego znaku. W celu uzyskania wartości dla wczytanego znaku należy pobrać znak i przeliczyć go na kod ASCII. Następnie sprawdzamy czy litera jest powyżej literki i. Jeśli tak to zmniejszamy wartość o 1. Dzięki temu litery I j J będą miały tą samą pozycję. Następnie numer kolumny to reszta dzielenia pozycji znaku w alfabecie podzielona przez 5, a wiersza to pozycja minus poprzednio wyliczona reszta i podzielona przez 5. Dodanie jedynki rekompensuje indeksowanie wierszy od 1. Po każdym narysowaniu pętli wracamy do pozycji z której rozpoczęliśmy rysowanie, kierujemy się w prawo i kontynuujemy rysowania przesuwając się do przodu.\nW Turtlandii przygotowują neon do zawieszenia na dwóch słupach. Słupy stoją w rzędzie, odległość pomiędzy dwoma sąsiednimi wynosi 2. Dział marketingu uzależnia wybór słupów od oceny zdefiniowanej jako suma ich wysokości i odległości między nimi.\nNapisz jednoparametrową funkcję neon, której wynikiem jest najwyższa możliwa ocena. Parametr jest listą wysokości kolejnych słupów (ma co najmniej 2 elementy, co najwyżej 500). Wysokość każdego słupa wynosi od 1 do 10 000.\nneon [10 4 5 7 1 4 1]\nneon [1 10 1]\nRozwiązanie zadania polega na policzeniu sumy dla każdej pary wartości i znalezienie maksimum pośród nich. Oto przykładowa implementacja funkcji neon:\noto neon :słupy\nniech "n długość :słupy\nniech "maksimum 0\nniech "x npw\npowtórz (:n - :x) [\nniech "y :x + npw\nniech "suma (element :x :słupy)\nniech "suma :suma + (element :y :słupy)\nniech "suma :suma + abs(:y - :x) * 2\njeśli :suma > :maksimum [\nniech "maksimum :suma\nW celu wybrania wszystkich par przechodzimy po kolejnych elementach i dla każdego parujemy z każdym elementem następującym po nim. W ten sposób uzyskujemy dwie pozycje elementów :x oraz :y. Dla takiej pary liczymy sumę, a następnie sprawdzamy czy nie jest to nowe maksimum.\nAdam ma papierową torebkę. Wrzuca do niej cukierki, a następnie częstuje nimi znajomych. Cukierki są wrzucane i wyciągane pojedynczo. Postępuje tak wielokrotnie: wrzuca i częstuje. Adam zastanawia się, ile razy w torebce było dokładnie n cukierków.\nNapisz dwuparametrową funkcję ilerazy, której pierwszym parametrem jest n (od 1 do 10 000). Drugim parametrem funkcji jest parzystej długości lista dodatnich liczb całkowitych, zawierająca na przemian liczby wrzucanych i wyjmowanych cukierków. Na przykład lista zawierająca 4, 1, 3 i 2 oznacza, że kolejno do torebki zostały wrzucone cztery cukierki, wyjęty jeden, wrzucone trzy i wyjęte dwa. Długośćlisty wynosi od 2 do 1 000. Wynikiem funkcji jest liczba określająca, ile razy w torebce było dokładnie n cukierków.\nilerazy 2 [3 2]\n2 kolejno w koszyku: 0, 1, 2, 3, 4, 5, 4, 3, 2, 3, 4, 5\nilerazy 4 [5 3 5 3 2 1]\n4 kolejno w koszyku: 0, 1, 2, 3, 4, 5, 4, 3, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 6, 5, 4, 5, 6, 5\nW zadaniu najwygodniej jest użyć podwójnej pętli: jedna przechodzi po kolejnych wartościach z listy, a druga odpowiednio zwiększa i zmniejsza wartość.\noto ilerazy :n :lista\nniech "teraz 0\nniech "zm 1\npowtórz (długość :lista) [\npowtórz (element npw :lista)[\nniech "teraz :teraz + :zm\njeśli (:teraz = :n) [\nniech "zm :zm * -1\nNa początku deklarowane są następujące zmienne :teraz - ile jest aktualnie cukierków w koszyku, zm - będzie określać czy dokładamy do koszyczka czy wyjmujemy oraz :ile - ile razy w koszyczku było :n elementów. Dla każdego elementu wykonujemy pętle, która tyle razy zmienia zawartość koszyka jaki element przeglądamy. Po każdej zmianie sprawdzamy czy w koszyku jest poszukiwana ilość. Po zakończeniu pętli wewnętrznej zmieniamy dokładanie na wyjmowanie (lub odwrotnie) poprzez zmianę wartości zmiany :zm na przeciwną (czyli mnożymy przez -1).


Badania archeologiczne - Bitwa pod Grunwaldem\nPowiadomienie o plikach cookie - Badania archeologiczne - Bitwa pod Grunwaldem korzysta z plików cookie. Pozostając na tej stronie, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie.\nHome » Polska » Wyniki badań archeologicznych na polu Bitwy pod Grunwaldem\tWyniki badań archeologicznych na polu Bitwy pod Grunwaldem\nZdaniem dr. Szymona Dreja, dyrektora grunwaldzkiego muzeum, które zorganizowało te poszukiwania, historyczną wartość pozyskanych artefaktów będzie można ocenić dopiero po ich konserwacji.\n– Często są to na tyle skorodowane obiekty, że wymagają dodatkowych badań – wyjaśnił.\n– Jeśli to się potwierdzi, możemy przyjąć, że jest to zapona od płaszcza krzyżackiego, bo umieszczono na niej inskrypcję +Ave Maria+, co sugeruje związek właśnie z Zakonem Szpitala Najświętszej Marii Panny (Domu Niemieckiego w Jerozolimie – PAP) – ocenił.\n– Udało się wyznaczyć zachodnią granicę pobojowiska, w rejonie dzisiejszej szosy Grunwald-Łodwigowo i w miarę pozytywnie zweryfikować teorię prof. Svena Ekdahla, który te tereny wskazuje jako miejsce rozegrania bitwy – powiedział.\nZakrojone na szeroką skalę, międzynarodowe badania z udziałem archeologów i detektorystów odbywają się pod Grunwaldem od 2014 r. Tegoroczne objęły powierzchnię ok. 100 hektarów. Muzeum zapowiada, że prace będą kontynuowane w kolejnych sezonach. Zdaniem dyr. Dreja za rok może zmienić się technika prowadzenia poszukiwań, bo – jak stwierdził – dotychczasowa formuła pomału się wyczerpuje.\n– To, że sprawdziliśmy jakiś teren przy pomocy wykrywaczy metali nie znaczy, że tam już nic nie ma. Potrzebny jest lepszy sprzęt, który sięgnie głębiej i pokaże więcej. Taki sprzęt jest drogi, ale będziemy starali się zakupić go dla naszego muzeum, żeby mieć lepszy obraz tego, co pozostało w ziemi po bitwie – zapowiedział.\n„Bitwa pod Grunwaldem” archeolodzy archeologia Polscy archeolodzy znaleziska\nPoprzedni tekst:\tGra w zwiedzanie, czyli zabytki w grach komputerowych\tNastępny tekst:\t55 lat temu kupił Rolexa za 100 dolarów. Dzisiaj jest wart 700 razy tyle\tOrientarium, czyli Łódź orientuje się na Wschód


Integromat – klej do Internetu. W jaki sposób automatyzuję to, co powtarzalne i nudne. Poradnik. – Mateusz Czech – praktycznie o chatbotach\nprzez Mateusz Czech 12 stycznia 2020 8 Minut\nAutomatyzacja to bez wątpienia gwarancja oszczędność pieniędzy i czasu. Zwłaszcza, gdy rozmawiamy o powtarzalnych, przewidywalnych czynnościach. Automatyzacja to przede wszystkim algorytmy i roboty. Kwestia czasu, gdy AI zabierze nam to, co powtarzalne… i nudne. Kreatywność to obszar na którym powinniśmy się skupić i technologia na szczęście technologia w tym pomoże.\nPisałem o tym szerzej w tym tekście, a w dzisiejszym pokażę Ci jak za pomocą narzędzia Integromat automatyzuję swoje zadania, poprawiam przepływ informacji pomiędzy aplikacjami. Dodatkowo pokażę Ci możliwości jakie oferuje narzędzie Integromat, czyli co możesz zautomatyzować. Do dzieła.\nInnymi słowy, Integromat pomaga mi zadbać o własną produktywność, by to, co zawsze stanowiło problem robiło się po prostu samo. I to, co najważniejsze to fakt, że to działa.\nNajwiększe benefity automatyzacji w marketingu to:\nPoprawa retencji użytkowników,\nMonitoring i śledzenie efektów kampanii,\nNajwiększe korzyści z automatyzacji marketingu — wykres z Email Marketing i Marketing Automation Excellence 2018\nIntegromat. Twój klej do Internetu.\nW tej części wpisu dowiesz się:\nJak działa Integromat?\nJakie są dostępne integracje?\nGotowe szablony do automatyzacji.\nNajprościej jak się da. Integromat umożliwia na połączenie dwóch lub więcej aplikacji bez konieczności umiejętności programowania. Dodatkowo pomiędzy każdym połączeniem możesz skorzystać z warunków i tworzyć zaawansowane filtry.\nIntegromat – narzędzie do automatyzacji bez konieczności programowania.\nZa pomocą Integromatu bez problemu prześlesz dane z formularza Leads Ads z Facebooka do własnego CRMa czy zaktualizujesz wybrane pola w newsletterze. W odróżnieniu od narzędzia Zapier (najpopularniejsza aplikacja tego typu) oferuje wystarczająco dużo za sporo mniej, lecz do celów prywatnych spokojnie wystarczy Ci wersja darmowa.\nZapier oferuje także darmowy plan, lecz w tym planie nie ma możliwości integracji więcej niż 2 aplikacji w ramach 1 automatyzacji. W Integromacie nie ogranicza Cię liczba aplikacji w jednym scenariuszu. Bez problemu połączysz od razu email z CRM, systemem do SMS i finalnie z Google Sheet.\nOgranicza Cię tylko wyobraźnia i cel.\nPrzykładowy scenariusz do integracji Chatfuela z Google Sheet i GoSMS.\nDodatkowo pomiędzy każdą integracją możesz zastosować filtrowanie, dzięki czemu możesz tworzyć zaawansowane warunki wewnątrz scenariusza.\nTworzenie filtrów pomiędzy kolejnymi akcjami w scenariuszu.\nIntegracja GMAIL z TODOIST.\nZa pomocą warunków pomiędzy kolejnymi krokami możesz tworzyć wielowątkowe kampanie i personalizować na ich podstawie np. treść wysyłanych wiadomości czy aktualizować grupę odbiorców do której chcesz przypisać użytkownika.\nWarunki możesz oczywiście tworzyć na podstawie odebranych danych z poprzednich kroków. Do dyspozycji masz także sporą listę operatorów: or, not, and itp.\n💡 Integromat umożliwia za pomocą jednego scenariusza zbierać dane z wielu kanałów i kampanii jednocześnie. To sporo przyśpiesza i ułatwia.\nIntegromat oferuje naprawdę mnóstwo dostępnych integracji, ale to, co najważniejsze to w każdym tygodniu pojawia się kolejna nowa – aktualnie status Coming soon ma 26 aplikacji. Mówię to z perspektywy użytkownika, który korzysta z Integromatu od ponad roku i jestem turbo zadowolony. W tego typu narzędziach aktualizacje są ważne. Sami wiemy jak szybko technologia się zmienia.\n🚀 Jak będzie wyglądała przyszłość marketingu i technologii? Przeczytaj więcej.\nWśród integracji, które oferuje Integromat znajdziesz takie aplikacje jak:\nFACEBOOK: Grupy, Leads Ads, Messenger, Offline Conversions, Fanpage.\nSMS: BulkGate, ClickSend, Data247, D7SMS, GatewayAPI, GoSMS, MessageBird, NeoGate, Plivo, Textbelt, Twilio, Yodel.io.\nE-MAIL: ActiveCampaign, Customer.io, Ecomail.cz, GetResponse, Gmail, MailerLite, MailChimp, Mandrill, Microsoft Teams, SendGrid, Zoho Mail.\nKALENDARZE: Calendly, Google Calendar, Office 365 Calendar.\nCRM: ActiveCampaig, namoCRM, Freshsales, HubSpot, Insightly CRM, LionDesk, Pipedrive, Salesflare, Salesforce, Zoho CRM.\nMARKETING: ActiveCampaign, ActiveTrail, Autopilot, Broker Toolbox CRM, Campaign Monitor, Canny, ClickFunnels, ConvertKit, Emercury, Facebook LeadAds, Facebook Offline Conversions, Flashyapp, GetResponse, Google Analytics, Hootsuite, Klaviyo, Marketo, Platformly, Segment, Smoove, Survey Monkey, VTiger CRM, Yoobic.\nPoliczyłem i o ile się nie pomyliłem to dostępnych jest 384 integracji.\n💡 Lista wszystkich integracji: https://www.integromat.com/en/integrations\nGotowe szablony do automatyzacji\nIntegromat posiada gotową bibliotekę szablonów do automatyzacji i integracji wybranych aplikacji. Bazę szablonów możesz traktować jako źródło inspiracji oraz utworzyć własną integrację na podstawie wybranego szablonu. Dosłownie kilka kliknięć i i gotowe.\n💡 Baza gotowych szablonów: https://www.integromat.com/en/use-cases/\nBaza gotowych szablonów do automatyzacji – przejrzyj bazę.\nJak korzystam z Integromatu?\nDo czego wykorzystuję Integromat i co automatyzuję?\nPrzykład: Integracja GMAIL z TODOIST\nPrzykład: Integracja Chatfuel z MailerLite\nCo automatyzuję i integruję za pomocą Integromatu?\nIntegromat to narzędzie, z którego zacząłem korzystać za sprawą Chatfuela (narzędzia do budowy chatbotów). Integrowanie chatbotów z narzędziami Google’a, czy Cloudinary to moje pierwsze automatyzacje, a dziś Integromat służy mi jako główne narzędzie do integrowania aplikacji trzecich (m.in. Gmail, Todoist, Toggl, Chatfuel, Twitter, Pocket, MailerLite, Slack, Spotify, MailChimp, Google Sheets) i tym samym automatyzowania codziennych zadań.\nKorzystam m.in. z tworzenia zadań na podstawie otrzymywanych maili czy zliczania liczby słów, które przeczytałem online. Integromat pomaga mi tworzyć bibliotekę wartościowych linków, które przeczytałem w 2020 roku, dzięki integracji Pocketa z Google Sheets – bibliotekę udostępnię pod koniec roku wraz z podsumowaniem.\nPoniżej opisałem przykładowe scenariusze, które są dość uniwersalne i mam nadzieję, że przydadzą Ci się w codziennej pracy lub zainspirują do utworzenia własnych scenariuszy.\n💡 Uznałem, że nie ma sensu opisywać wszystkich integracji lub tych z Cloudinary czy Google API Vision, czy omawiać operacji wykonywanych wewnątrz JSONów przy Broadcast API do Messengera – umówmy się, korzysta z tego garść bociarzy, a nie o to chodzi. Niemniej wiedz, że można tu sporo.\nIntegracja: GMAIL + TODOIST\nNie wiem jak Ty, ale staram się organizować swój czas pracy. Do listy TO-DO wykorzystuję narzędzie Todoist. Otrzymując wiadomości związane ze współpracą, budową chatbotów czy szkoleniami to oprócz odpisania taka wiadomość trafia jako zadanie do Todoist. Dość czasochłonne było pilnowanie wprowadzania wiadomości na listę To-Do, a później wracać ponownie do Gmaila, by finalnie odpisać, gdy był czas na to zadanie. To też mało logiczne, ale.\nZ pomocą przychodzi Integromat. Jako nazwę zadań wykorzystuję dane odebrane z poczty, dzięki czemu z poziomu Todoist widzę odbiorcę oraz temat wiadomości i zajawkę, czyli kluczowe informacje do oceny priorytetu.\n💡 Stosuję także zasadę 2 minut, którą poznałem czytając Getting Things Done, czyli jeżeli dane zadanie, a w tym wypadku odpisanie na maila, nie zajmie dłużej niż 2 minuty, to robię to od razu.\nIntegracja GMAILA z TODOIST.\n+Toggle = BANG 🚀\nZ początkiem roku zacząłem zwracać uwagę na faktyczny czas pracy, a raczej ile zajmują mi konkretne zadania i projekty. Korzystam z narzędzia Toggl 🚀\nZa pomocą Integromatu możesz automatycznie utworzyć projekt lub zadanie w Toggl na podstawie nazwy zadania wprowadzonego do Todoist. Dzięki temu będziesz mógł mierzyć dokładny czas pracy dokładnie tak samo nazwanych zadań, a ta jest dodatkowo tworzona na podstawie otrzymywanych wiadomości w Gmailu. Proste, prawda?\n💡 Do tej pory robiłem to wszystko ręcznie marnując czas na wprowadzenie zadań.\nWidok z pracy przy tym wpisie 🙂\nIntegracja Chatfuel (Messenger) + MailerLite\nTegoroczna lista 53 książek o marketingu do pobrania jest w Messengerze. Swoją drogą, jeżeli jeszcze jej nie pobrałeś to możesz to zrobić klikając w przycisk poniżej.\n🚀 Pobierz listę 53 książek o marketing i biznesie\nZa pomocą sekwencji wiadomości, którą wysyłam do osób, które pobrały listę książek pytam, czy nie chcą dołączyć do newslettera i od zainteresowanych pobieram adres e-mail, który przekazuję do MailerLite – narzędzia do e-mail marketingu.\nJako, że Messenger to świetny kanał do zbierania informacji od użytkowników np. w formie quizów lub interaktywnych ankiet to Integromat sprawdza się idealnie w kampaniach, gdzie np. wysyłamy dedykowane treści dopasowane na podstawie wyborów z ankiety.\nIntegracja Chatfuel z MailerLite\nNa koniec przygotowałem dodatkową listę narzędzi, które moim zdaniem warto znać. Świetnie uzupełniają możliwości opisanego dziś Integromatu, a nie ukrywam, że w 2020 obiecałem sobie pisać regularnie jak nigdy.\nActiondesk – takiego Excela jeszcze nie miałeś słowo.\nIFTTT – mnóstwo receptur i turbo prosta obsługa.\nMicrosoft Flow – 😬😬😬😬😬😬\nAutomate.io – alternatywne narzędzie do Integromatu.\nWorkato – alternatywne narzędzie do Integromatu.\nAutopilot – alternatywne narzędzie do Integromatu.\nNie pozostaje mi nic innego jak życzyć tony oszczędzonego czasu i zgoła mniej nerwów przy rutynowych zadaniach, bo nie ma nic gorszego niż nic produktywne klikanie i kopiowanie danych lub tworzeniu nowych zadań.\nUdanych automatyzacji 🙌\nAdam 3 miesiące ago Zaloguj się, aby móc odpowiedzieć\nCo ważne, integromat ma appkę na telefon. Ja mam np. powiadomienia push ze sklepu internetowego o zamówieniu. 🙂\nMateusz Czech Autor 3 miesiące ago Zaloguj się, aby móc odpowiedzieć\nTak jest, tak jest, aczkolwiek wolę push w Messengerze 😀 Aplikację mniej 🙂\nMateusz Rus 2 miesiące ago Zaloguj się, aby móc odpowiedzieć\nBardzo ciekawa aplikacja. Zapoznam się w najbliższym czasie. Dzięki za artykuł!\nMateusz Czech Autor 2 miesiące ago Zaloguj się, aby móc odpowiedzieć\nBardzo dziękuję Mateusz!


Czy z Lechii wyprowadzana jest kasa przez cwaniaków i kto znalazł Czerczesowa - weszlo.com\nCzy z Lechii wyprowadzana jest kasa przez cwaniaków i kto znalazł Czerczesowa\nBIALYSTOK 11.05.2013 MECZ 26. KOLEJKA T-MOBILE EKSTRAKLASA SEZON 2012/13: JAGIELLONIA BIALYSTOK - LEGIA WARSZAWA 0:3 --- POLISH TOP LEAGUE FOOTBALL MATCH: JAGIELLONIA BIALYSTOK - LEGIA WARSAW 0:3 PIOTR WLODARCZYK MARIUSZ PIEKARSKI MAREK CITKO FOT. PIOTR KUCZA\nOpublikowane 10.10.2015 09:34 przez\nNie wiemy, czy Mariusza Piekarskiego znajdziecie na liście najbardziej wpływowych ludzi polskiego futbolu według tygodnika Piłka Nożna, ale nie da się ukryć – wpływy ma duże. Niektórzy twierdzą nawet, że jest tak potężny, iż pociąga za sznurki jednocześnie w dwóch dużych polskich klubach: Lechii Gdańsk i Legii Warszawa. Sporo jest wokół tego niedomówień, a to idealna okazja, by wkroczyło Weszło. Spotkaliśmy się z „Piekarzem”, by wyjaśnił to i owo w temacie klubu z Gdańska i Stanisława Czerczesowa. Dużo kwot i faktów. Przygotujcie się na długą lekturę.\nDo Lechii pieniądze na razie są raczej wprowadzanie, a nie odwrotnie. Pan Wernze i jego partnerzy inwestują w ten projekt naprawdę dużo. Przed jego wejściem budżet klubu był ciut lepszy niż w Koronie Kielce. Czyli coroczna walka o przetrwanie. Teraz to druga siła finansowa w Polsce, więc należą się panu Wernze i jego współpracownikom duże słowa uznania. A że wyniki jeszcze nie takie? Cóż… Trzeba się uzbroić w cierpliwość.\nW ilu transakcjach uczestniczyłeś?\nOd momentu pojawienia się inwestorów? Policzmy… Uczestniczyłem w sprowadzeniu Stolarskiego, którego reprezentuje dziś Kołakowski, a wcześniej Kubacki. Sprowadziłem Sadajewa, Makuszewskiego. Załatwiłem ponowne wypożyczenie Sadajewa i Kacajewa, a Zaura potem przerzuciłem do Lecha. Nie wziąłem za te dwójkę kasy, to były moje inwestycje, chybione zresztą. Dodatkowo załatwiłem wykup Makuszewskiego za 300 tysięcy euro, stargowałem z 500, a tyle było zapisane. Do tego Łukasik i Borysiuk. Pomagałem też w sprowadzeniu Adama Dźwigały, ale to było głównie konsultowane z jego ojcem. Ostatni transfer – Wawrzyniak. Ile tego jest? Siedem? Dźwigały i Stolarskiego nie reprezentuję. Dopiero później podpisałem umowy z Gersonem i Vranjesem, którym wygasły umowy z innymi agentami. Piłkarze sami się do mnie zgłosili. To normalne. Zgłaszają się do najlepszych, czyli wybrali dobrze.\nPo co przedłużać umowy z piłkarzami, które jeszcze mają być ważne tak długo?\nTo był ukłon ze strony klubu w kierunku zawodników. Borysiuk dostał minimalną podwyżkę, bo wskoczył na poziom reprezentacyjny, jest regularnie powoływany. Z pozostałymi umowy zostały przedłużone na prośby piłkarzy. Szczerze? Chcieli dostać kredyty i mocniej usadowić się w Gdańsku, kupić mieszkania. Wymogi bankowe są takie, a nie inne. Czy zasłużyli? Borysiuk jest reprezentantem, a Makuszewski obecnie kapitanem. Przedłużył też Vranjes, ale załatwiając tę umowę obiecałem prezesowi, żeby się nie obawiał, bo najpóźniej zimą go sprzedam. Miałem już w głowie pomysł, rozmawiałem z klubem tureckim, który ponownie się zgłosił, ale ostatecznie stanęło na Legii. Makuszewski i Borysiuk też na pewno zostaną sprzedani. Ryzyko, że wypełnią całe umowy jest minimalne. To więc bardziej gesty klubu wobec bardzo wartościowych zawodników, rodzaj pomocy im w życiowych sprawach.\nJest jeszcze sprawa Lekovicia, lubianego przez kibiców. Cały cyrk z jego udziałem spadł na twoją głowę.\nSprawa Lekovicia też znajdzie się w pozwie. Pan Zych oskarżył mnie, że piłkarz miał problemy, bo nie chciał podpisać ze mną umowy. A ja Lekovicia nawet osobiście nie poznałem, chyba nawet nie miałem okazji podać mu ręki, chociażby gdzieś w tłoku. Czyli kolejne oszczerstwo. Ciągle jestem oskarżany o rzeczy, z którymi nie mam związku. Ja po prostu nie znam Lekovicia! Gdyby ktoś go zapytał, to możliwe, że nie wiedziałby nawet jak wygląda Mariusz Piekarski. I szczerze przyznam, że sam cenię go jako piłkarza. Uważam, że jest dobrym lewym obrońcą i szkoda, że wylądował w drugiej drużynie. To jednak nie moja decyzja, ja ich nie podejmuje. Mogę konsultować i rozmawiać z prezesem wyłącznie na temat moich piłkarzy. W kompetencje trenera też nie wchodzę. Chociaż jeżeli prezes zapyta mnie prywatnie, co sądzę o piłkarzu, to oczywiście, że odpowiem, ale sam z siebie się nie wtrącam.\nPowiedziałeś, że zamysłem jest sprzedawanie piłkarzy. Przesłanie tekstu w GW natomiast było takie, że zamysłem jest kupowanie jak największej liczby hurtem i zarabianie na prowizjach. Im większy ruch w Lechii – a przyszło 44 piłkarzy – tym więcej wyprowadzonych pieniędzy.\nJeżeli Roger Wittmann ściąga jakichś piłkarzy z Hoffenheim, to niewykluczone, że jeszcze do nich dopłaca.\nKim jest Wittmann?\nMenedżerem. Nie wiem, jakie tam są zapisy, nie wchodzę w to. Jeżeli ja dałem do Lechii ośmiu piłkarzy, to za sześciu wziąłem prowizje, ale już za przedłużenia ich umów – nie. Ale tak czy siak to byli zawodnicy topowi. Nie wchodzę w kompetencje Rogera Wittmanna, Daniela Webera czy Fabryki Futbolu. Nie wiem, ile moi konkurenci zarobili, ale wszyscy dają zawodników do Lechii. To normalne. Menedżer musi się z czegoś utrzymywać. Miesięcznie koszty mojej działalności to minimum 30 tysięcy złotych… Nie znaczy to jednak, ze każdy transfer z góry oznacza prowizję. Czasem najpierw klub chce sprawdzić, czy piłkarz wywalczy sobie miejsce i czy generalnie się nadaje. Piłkarz, który gra dobrze w pierwszym składzie, to dopiero produkt do sprzedania i wywalczenia prowizji, prawdziwych pieniędzy. Tak to działa w normalnym świecie menedżerskim. Niech ludzie interesujący się Lechią nie obawiają się, że z klubu wyszło 40 prowizji za 40 piłkarzy. Podejrzewam, że faktycznie wypłacono ją w połowie przypadków. Wielu zawodników, którzy przyszli, to anonimy, więc nikt nie jest tam szalony, by za nich ekstra płacić… A ja? Na początku po prostu dużo pomagałem nowym inwestorom, co jest naturalne, bo przecież sprowadziłem ich do Lechii. To ludzie, którzy są w Polsce dopiero od 1,5 roku i nie muszą wszystkiego wiedzieć. Dbałem choćby o to, by nie przepłacali za dany produkt. Dziś praktycznie się nie angażuję, skupiam się na swoich piłkarzach. I gwarantuję, że suma, którą zainwestowano w moich piłkarzy, zostanie zwielokrotniona.\nW Lechii to pomnażanie kasy na razie się nie udało.\nTak. Jestem przekonany, że pójdzie za 2-2,5 miliona euro. Dalej… Łukasik – 400 , a nie 800 tysięcy.\nBądźmy precyzyjni. W tym przypadku są jeszcze inne zapisy, które gwarantują, że na 400 tysiącach euro nie stanie. 800 będzie na pewno.\nAle generalnie teraz 400, a nie 800 tysięcy. Ile mamy łącznie za tych trzech? 900 tysięcy. Gersona sprowadzał inny agent, Wawrzyniak za darmo, Sadajew bezkosztowo. Byłem też zaangażowany w Stolarskiego, ale to nie mój piłkarz. Zapadła decyzja, żeby go sprowadzić i zostałem do tego wynajęty. A za moich piłkarzy Lechia dostanie między 5 a 6 milionów euro. Zobaczycie – tyle będzie. Raczej krzywdy temu klubowi nie zrobiłem. Mimo że jestem przez kibiców – co mnie nie za bardzo obchodzi – nie za dobrze odbierany, kluby, z którymi współpracowałem, czyli Legia i Jagiellonia, miały z tego wiele korzyści. Z Legią wspólnie zarobiliśmy ponad 40 milionów złotych, a z Jagiellonią – około 12 milionów. Lechia z kolei zarobi 20-25, jestem o tym przekonany. Lepiej współpracować z agentem, który przynosi pieniądze, niż zabiera. Ja nie zabieram. Wiecie, że nie zdarzyło mi się, żebym zabrał piłkarza z klubu za darmo? Nawet kiedy Komorowski odchodził do Tereka, miał wpisaną sumę 450 tysięcy euro, a Legia kręciła nosem, że mało i chciała pół miliona. Sam pokryłem różnicę ze swojej prowizji. Zapłaciłem 50 tysięcy euro i wszyscy byli zadowoleni. Nie wiem, czy normalny człowiek oddałby 50 tysięcy euro ze swojej kieszeni. Raczej wątpię. Może jednak przez to Legia, Lechia i Jagiellonia chcą ze mną współpracować. Nie wiem, dlaczego budzę nienawiść czy agresję u wielu ludzi. Pewnie jest to związane z pieniędzmi. Ale porównując te pieniądze z Europą – menedżer w Polsce zarabia śrubki. Prawdziwa kasa jest na wschodzie i zachodzie. U nas to pieniądze na przetrwanie, na prowadzenie działalności.\nLiczba transferów do Lechii nie jest jednak normalna.\nAle ciągle pytacie mnie o Lechię, na którą ani nie miałem, ani nie mam wpływu.\nWygodnie powiedzieć, że nie masz wpływu.\nAle jaki ja mam wpływ na to, że przychodzi 40 piłkarzy, skoro dowiadywałem się o pewnych rzeczach z Twittera? Włączam i widzę kolejnego zawodnika z koszulką.\nAle jesteś blisko Lechii, utożsamia się ciebie z tym projektem i jesteś w ciągłym kontakcie z prezesem.\nJuż nie w ciągłym. Można powiedzieć, że od pół roku w mniejszym. Na początku ludzie nie znali realiów naszej ligi, więc im pomagałem. Też nie byłem zwolennikiem ściągania 20 piłkarzy w okienku. Z uśmiechem na twarzy łapałem się za głowę. Ale to decyzja właściciela i prezesa. Ilu ściągnąłem wtedy z tych 20? Czterech-pięciu? W tym Sadajewa, który potem wywalczył mistrzostwo Polski, a dziś w Rosji robi karierę. Skupiłem się na jakości, a na to, co działo się w Lechii, naprawdę nie miałem wpływu. Mogę walczyć o swoich piłkarzy, mieć pomysły, proponować jakiegoś zawodnika Lechii, ale nie skupiam się wyłącznie na tym klubie. Wpływ, który mi się przypisuje, jest nieadekwatny do moich możliwości… No i teraz gdy Lechia przegrywa do przerwy 0:1 to jacyś popaprańcy piszą do mnie na Twiterze: „zabieraj swój szrot”. Potem Lechia wygrywa ten sam mecz 3:1 i już nie ma: przepraszam. Ale ważniejsze jest co innego – jaki ja mam szrot? Przecież moi zawodnicy to największa wartość tego klubu. Kogo poza nimi można sprzedać? Janickiego i Maka. Trenerzy się zmieniają, a moi zawodnicy ciągle grają. A gdybym decydował o składzie, to na pewno byłby inny.\nWytaczanie procesu to kompletnie nie w twoim stylu. Obrywałeś wielokrotnie w trakcie kariery, ale nigdy nie posuwałeś się do tego. Coś pękło?\nCzytam kolejny artykuł wiążący mnie z Lechią, a rozmawiam dokładnie tak samo z prezesem Leśnodorskim czy Michałem i Dominikiem. Mogą skorzystać z mojego pomysłu albo nie. To normalne. Tak samo jest z Jagiellonią. Prezes Kulesza też radził się mnie, czy sprowadzić Tuszyńskiego i Maderę. Powiedziałem, że tak, bo to dobrzy piłkarze i się przydadzą. Jak wyszło? Jest zadowolony.\nNie oszukujmy się, chciał ich Probierz.\nAle prezes do mnie też dzwonił. Dlatego mówię – mam kontakt z prezesami tych trzech klubów, czy z Piotrkiem Rutkowskim z Lecha. Nie do końca wyszło z Sadajewem, ale mimo wszystko wszyscy skorzystali na tej współpracy. Najśmieszniejsze jest to, że dałem Zaura za darmo, nie wziąłem prowizji i jeszcze dopłaciłem od siebie.\nNie chcę wchodzić w szczegóły – Rosja rządzi się swoimi prawami. Pomogłem Lechowi zdobyć mistrzostwo Polski, a finalnie byłem 30 tysięcy złotych w plecy. Co tu gadać. Rosja. Po prostu Rosja. Traktowałem go jako inwestycję, miałem na niego plan, ale nie sądziłem wtedy, że będzie chciał sam wrócić do Tereka.\nJesteś jego agentem?\nFormalnie jestem, ale umówmy się… Nie pojadę do Czeczenii walczyć o swoje (śmiech). Wracając do naszej rozmowy. Ja ogólnie robię dobre interesy z klubami, więc te nabierają do mnie zaufania. Tak samo było w Jagiellonii z Bruno, Szczotem czy Grosickim.\nSzczotem to się tak nie chwal.\nCzemu? Jagiellonia go bardzo chciała, a miał inne opcje. Dla kibiców jestem obżarciuchem, a prawda jest odmienna. Chcę, żeby ludzie zauważyli, że nie zależy mi tylko na kasie, ale na tym, żeby piłkarz się rozwijał i żebyśmy wszyscy później zarobili – przy okazji transferu zagranicznego. A żeby do takiego transferu doszło, to piłkarz musi dobrze grać, z korzyścią dla klubu. Jak piłkarz słaby, a klub stratny, to biznesu z tego nigdy nie będzie. Ja nie walczę o 25 tysięcy złotych prowizji. Jak słyszę, że w pierwszej lidze ktoś bije się o 5-6 tysięcy prowizji… Panowie, znacie mnie przecież. To nie ja.\nLegia i Czerczesow to też w ramach hobby? Nie kryłeś się, że stoisz za tym transferem.\nTylko stanąłeś za Czerczesowem i machałeś rosyjską flagą.\nPomagałem przy jego przyjściu.\nZazwyczaj w Polsce menedżerowie nie sprowadzają trenerów. To rzadko spotykane.\nCzęsto rozmawiamy z prezesem. Jeżeli któryś prezes szuka różnych rozwiązań, to mogę coś napomknąć. A to, że Czerczesow znalazł się w Legii, to duża zasługa piłkarzy, którzy z nim pracowali. Wystawili mu pozytywne opinie. W piłce najważniejszy jest piłkarz.\nAle to twoi piłkarze.\nGol nie jest moim.\nAle Wawrzyniak, Rybus i Komorowski to twoi.\nNo i Makuszewski, faktycznie (śmiech). Szczerze? Nawet brat Stojana Vranjesa, który grał w Krasnodarze, sam z siebie mówił, że Legia sięga po bardzo dobrego trenera.\nFakty są takie, że byłeś kluczową postacią w tym wszystkim.\nNie wiem czy kluczową. Kluczową był sam Czerczesow. Właściciele klubu poszli inna drogą kulturową. Sprawdzają się u nas trenerzy z Czech i Słowacji, to może sprawdzi się trener ze wschodu. To jeszcze inna wizja, tam się pracuje z dużo lepszymi piłkarzami. Płaci się więcej, to i jakość większa. Dla mnie Czerczesow jest takim niemieckim Rosjaninem. Rosjaninem z niemiecką dyscypliną. Legii może to wyjść na dobre. Piłkarzom też. Może też pokaże im taką fajną, zdrową prostotę. Że te wszystkie dietki i makaroniki są oczywiście dobre i to można dorzucić, ale największy wpływ ma to, by jak najwięcej trenować i jak najwięcej wypoczywać. A jak ktoś zje raz na jakiś czas pizzę, to nie umrze.\nCokolwiek teraz powiesz, będziesz trochę odpowiedzialny za wynik Czerczesowa. Jeżeli jemu się nie uda, będzie na ciebie.\nTak, szczerze przyznam, że czuję większy stresik. Oczywiście, gdy teraz będę polecał piłkarzy do Legii, od razu będą jakieś dziwne podteksty.\nŻe umieściłeś tam trenera, by brał od ciebie piłkarzy.\nNo dokładnie, jakby teraz Legia chciała np. Jędrzejczyka, Rybusa, Komorowskiego, to znów wszyscy mnie wezmą za hochsztaplera. „Nie dość, że w Lechii kręci lody, to jeszcze tutaj” – tak by to było odbierane przez nie do końca świadomą wszystkiego grupę kibiców. Natomiast ja nie pomagałem Legii z Czerczesowem po to, by robić tu od razu jakieś deale. Jak będę miał piłkarza odpowiedniego dla Legii, to zawsze zaproponuję, od czasu do czasu to zresztą robię.\nGeneralnie nie specjalizujesz się w sprowadzeniu piłkarzy do Polski, tylko w ich wyprowadzaniu. Kiedyś był Roger i Edson, później Sadajew, ale dość mocno odszedłeś od tego.\nZgadza się. Co do moich piłkarzy w Legii… Mogę powiedzieć, że w pewnym momencie Berg chciał bardzo mocno Makuszewskiego. Wtedy, gdy miał tę dobrą rundę, a Lechia skończyła na czwartym miejscu. Był temat, ale to piłkarz decyduje. Powiedział, że jest w Gdańsku pół roku, dobrze się tam czuje i na tym w zasadzie koniec. Piłkarz wybiera, ja jestem tylko agentem. Muszę być na tyle kreatywny, by zapewnić mu możliwości, opcje.\nBędzie teraz temat Komorowskiego w Legii?\nMiał kontuzję, ma jeszcze pół roku kontraktu w Tereku, tak jak i Rybus. Nie było żadnej rozmowy z Czerczesowem o tym. Trener nawet sam to podkreśla – widziałem wywiad z nim i konferencję – on najpierw musi się przyjrzeć drużynie, temu co już ma. Po miesiącu pozna wszystkie dobre i słabe strony piłkarzy, pewnie wtedy zlokalizuje pozycje, na których będzie potrzebował wzmocnień. Dzisiaj żeby zrobić transfer do Legii, naprawdę trzeba się nagimnastykować – przejść przez dział skautingu, dyrektora sportowego, trenera…\nHa, a na koniec można wcisnąć im Vranjesa. Dobre żarty.\nTrener. To jego zasługa, on chciał. Miał wylądować w Turcji, ale Berg postawił na swoim.\nNo dobrze, ale nie mówmy o iluś tam szczeblach, po których trzeba się wspinać, bo jest możliwość to wszystko ominąć.\nAle gdybym ja sam polecał piłkarza X, to musiałoby to iść przez te wszystkie szczeble. Inicjatywa z Vranjesem nie wyszła ode mnie. Temat gdzieś tam się tlił od pół roku, chyba się nawet o tym gdzieś pisało. W ostatnich dniach okienka dostałem telefon, Lechia wyraziła zgodę i tyle. Ja jestem od tego, by pomagać. Można powiedzieć, że transfer załatwiony był w godzinę. Jeśli kluby są zdecydowane, to naprawdę nie trzeba umawiać dzikich, wielogodzinnych spotkań. Wszystko jest proste.\nPrzed Czerczesowem polecałeś jakichś trenerów?\n(śmiech) Ja nie polecałem Czerczesowa.\nCzyli znów – ty tylko przypadkiem przechodziłeś po gabinecie i machałeś flagami.\nWidziałem na Twitterze, że prezes podziękował mi za pomoc. I pomagałem. Znam trenera od ponad trzech lat, mieliśmy kontakt od czasu do czasu.\nOK, wiadomo jak działa Legia. Sonduje rynek, pyta różnych ludzi o ich pomysły, wybiera sobie najlepsze z nich. A Czerczesow był twoim pomysłem i nie musisz się go wstydzić. Przynajmniej na razie, z czasem się to może zmienić.\nDobrze powiedziałeś – Legia pyta różnych ludzi. Ja jestem w piłce od… z juniorami to będzie ponad 30 lat. I to normalne, ze ludzie się znają i rozmawiają na różne tematy.\nNa przykład Kucharski polecał Komornickiego.\nWidzisz, nawet nie wiedziałem. Jesteś lepiej rozeznany niż ja. Poważnie – jeśli prezes mnie pyta w prywatnych rozmowach, jaki jest Czerczesow – to wiadomo, że wypowiem się pozytywnie, bo znam go i znam opinie moich piłkarzy na jego temat. Innych trenerów z Rosji pewnie bym nie polecił. Czerczesow odnosił tam sukcesy, ciągnął swoje drużyny do góry. Z Terekiem najwyższe miejsce w historii, z Dynamem wygrał wszystkie mecze w Lidze Europy.\nNajwyższe miejsce w historii, czyli bodajże ósme…\nTerek to Terek. Pamiętaj, ile masz drużyn w samej Moskwie. Do tego Zenit, dwa Krasnodary.\nAle umówmy się – mówisz historyczne, bo to brzmi lepiej niż ósme.\nNie znasz specyfiki ligi rosyjskiej. Nie są to proste rozgrywki, ci najbogatsi zawsze są na górze. Nie będę mówił o wielu rzeczach, ale ciężko się tam przebić. Wróćmy do Czerczesowa – nie tyle polecałem, co zachwalałem w prywatnej rozmowie.\nMariusz, według słownika synonimów to jest to samo.\nInaczej: podejrzewam, że prezes miał listę 15-20 nazwisk, na których się skupili. Każdy mógł mieć o kimś informacje. Kandydatura Czerczesowa wygrała nie tylko dlatego, że ja czy moi piłkarze powiedzieli, że jest dobry. Weryfikacja poszła zdecydowanie szerzej. Michał Żewłakow ma bardzo duże kontakty, prezes też ma w Rosji kontakty. Trener i jego sztab był tak sprawdzony, że nikt nie miał prawa wiedzieć o nim tyle, co ludzie z Legii. A czy o kimś jeszcze mówiłem? Z trenerów, których ja bardzo mocno cenię w Polsce i uważam, że w przyszłości będzie trenerem Lecha czy Legii, jest Czesław Michniewicz. Nie dlatego, że się przyjaźnimy, tylko dlatego, że cenię go jako fachowca. Mam wielu kumpli wśród trenerów, ale tego cenię najwyżej. To moje prywatne zdanie.Wszystkie zespoły ciągnie za uszy do góry. W Pogoni nie ma zespołu gwiazd, ale wyniki świadczą o tym, że pracuje dobrze.\nTwoim zdaniem Czerczesow nie jest za dużym prawdziwkiem?\nA co to znaczy, że jest prawdziwkiem?\nMyślę, ze doskonale wiesz.\nMoim zdaniem jest idealnym trenerem dla Legii. Wyrazisty, charyzmatyczny, pociągnie grupę. Szybko wychwyci słabe punkty. Wyciśnie z piłkarzy maksimum i jeśli zobaczy, że kogoś nie stać na poziom, którego on oczekuje, to taki ktoś odpadnie. Tak było u Czerczesowa w innych klubach. Zawsze to najsłabsze ogniwo było zastępowane przez innego piłkarza, który miał większą jakość. No i też więcej kosztował. Z tego co słyszę, nikt nigdy nie widział lepszego Janka Gola niż ten w Amkarze za Czerczesowa. Teraz jest tam bardzo ceniony. Trener potrafił z niego wydusić to co najlepsze. Nawet charakter poprawił. Zawsze był nieśmiały, a teraz został sam w Rosji, choć miał propozycje, by wrócić. Zrobił się twardszy, a życie na Syberii proste nie jest.\nA dla Czerczesowa Legia nie jest krokiem w tył? Można spotkać takie opinie w Rosji, spodziewali się raczej, że trafi tam do niezłego klubu.\nW Rosji dużo mówią. A nie jest powiedziane, że w przyszłości Czerczesow nie trafi np. do Bundesligi. Zna niemiecki, dzięki pracy w Dynamie jest znanym trenerem, był też w Spartaku. Renomę generalnie ma dobrą. Według mnie wybrał najlepiej jak mógł. Może zdobyć wreszcie mistrzostwo jako trener, może powalczyć o Ligę Mistrzów. Pracuje na zachodzie Europy, bo tak traktowana jest Warszawa. Strata nie jest taka mała, więc jeśli wyciągnie ten zespół na mistrza, będzie to spory sukces. Legia może być przystankiem w drodze do zachodniej ligi, więc to przemyślany ruch. Tak jak mówiłem już w tym wywiadzie – nie o wszystkim decydują pieniądze. W Rosji są większe, ale to tylko cel pośredni. Podejrzewam, że każdy trener marzy o tym, by docelowo siedzieć na ławce np. w Bundeslidze. Każdy ambitny szkoleniowiec stawia przed sobą takie cele.\nJako piłkarz nie chciałbyś takiego trenera, co?\nJeśli jest sprawiedliwy, to bym chciał. Miałem wielu trenerów – niektórzy mieli twarz dziecka, ale byli ostrzy. Ale jeśli przy tym byli uczciwi, to nie ma problemu. Nie będę tu odgrzewał kotletów, ale we Flamengo też miałem podobnego trenera. Zespół wygrywał, więc nie miałem szans na grę, ale on widział, że zasuwam. Powiedział mi, że nie miałby sumienia, gdyby nie dał mi szansy, w końcu ją dostałem i grałem wszystko.\nPiłkarze Legii na razie mogą nie podzielać twojego entuzjazmu.\nNie, nie przesadzajmy. Rozmawiałem z chłopakami, którzy byli w Rosji. Jest dużo ganiania, ale u Czerczesowa są naprawdę nowoczesne treningi. Dużo małych gier, nie takich rozwalonych na całe boisko. Biega się intensywnie, ale wszędzie poza Polską tak to wygląda. Później nasz piłkarz wyjeżdża i nieważne, czy pojedzie do Rosji czy do Niemiec, przeżywa szok. Mówi: ale zasuwają! Może czas przyzwyczaić chłopaków tutaj do takich warunków? Musisz swoje wybiegać, by potem mieć parę w meczach. Od tego nie uciekniesz, jeśli chcesz grać co trzy dni. Dlatego nie powiedziałbym, że Czerczesow to prawdziwek. Raczej odwrotnie – jako „rosyjski Niemiec” jest stanowczy, ale też nowoczesny i sprawiedliwy.\nPokazałeś mu memy z niedźwiedziami?\nTak, śmiał się. Wysłałem mu kilka i pozytywnie reagował. Ale też nie można przesadzać, bo to już się przejada. Ze śmiesznych rzeczy robią się niesmaczne. Tak jak w towarzystwie – można się z kogoś pośmiać, jeśli ta osoba potrafi też się z siebie śmiać, ale trzeba wyczuć moment, w którym zaczyna się robić wiocha. Teraz jest czas, by dać mu popracować.\nTe transfery z Polski, o których wspominałeś i na których masz zarobić – ciągle w grę wchodzi kierunek rosyjski?\nZachód. Zachód i Turcja. W Rosji jest problem z rublem, więc to są dwa kierunki, gdzie piłkarze mogą zarobić poważne pieniądze. Ale Gdańsk to jest ciężki temat, ciężki klimat. Opozycyjnie nastawione miasto…\nTak, ciągle opozycja. Naprawdę współczuję ludziom, gdy patrzę na to, co się dzieje dzisiaj w Lechii. Od pół roku prawie w ogóle tam nie jeżdżę. Byłem tylko na meczu z Pogonią, bo chciałem na żywo zobaczyć kilku jej piłkarzy. Nigdy się nie spotkałem z taką nienawiścią – nie w samym klubie, tylko wokół tego klubu. Mam wrażenie, że jest tam jakaś wojenka o władze. Tak jak atakowano ciągle Kuchara, tak jest i teraz. Te wszystkie artykuły nie powstają przez przypadek, tylko w wiadomym celu. Umówmy się – ktoś tego biednego dziennikarza z Wyborczej wykorzystał. Został zrobiony w wała. Ktoś go użył do swoich celów, by oskarżyć mnie i innych ludzi, a on na nic nie ma dowodów, bo to same bzdury. Przecież można dowiedzieć się, sprawdzić, czy była jakaś prowizja, a jeśli jej nie ma, to na dzień dobry gość ma przegraną ze mną sprawę. Będzie musiał mocno przepraszać w gazecie. Trochę już żyję na tym świecie i widzę, jak są wykorzystani dziennikarze. A najbardziej szkoda tych nieświadomych kibiców, którzy są wkręcani w te gierki.\nNam się wydaje, że do transferów Lechii dorabiana jest niepotrzebna ideologia. A jak ktoś sprowadza Krasicia i Peszkę, to od razu chce wyniku, normalna sprawa. I koniec. Wynik.\nWłaściciel to wydał te miliony euro, by ten klub z czasem sam zaczął zarabiać. A to się stanie, gdy będzie grał w pucharach. Bez tego nie zarobisz w Polsce, szczególnie przy takich inwestycjach. Ci ludzie z opozycji się nie zmienią, to twardogłowi. Ale warto dotrzeć do tych nieświadomych, którzy są wkręcani.\nSponsorzy się zrażają widząc taką atmosferę.\nNie tylko sponsorzy. Sam na początku pomagałem, gdy byłem o to proszony. Ale klimat jest taki, że teraz tylko współczuję. Ten klub był przecież na uboczu piłkarskim przez lata, nie miał reprezentantów kraju. Mogą się jacyś kibice teraz obrazić, mi na nich nie zależy. Zależy mi tylko na tych, którzy naprawdę oddają serce dla klubu, tego czy innego. Ktoś całe życie pracował ciężko, by móc wykładać te miliony, a w Polsce cały czas rzuca się mu kłody pod nogi. Jak nie przez przepisy, to są sceptyczni ludzie, którzy nie dostali się do korytka i nakręcają następnych. Tak to wygląda. Życzę władzom, by wokół klubu znaleźli więcej przychylnych im osób. Żeby niezdecydowani przeszli na ich stronę.\nLechia ma też problemy z komunikacją.\nTeż im już rok temu zwracałem na to uwagę. Powinni zacząć się bronić. Każdy w nich wali jak w bęben, każdy dziennikarz może sobie spłodzić jakiś artykuł. A powinni reagować. Poprawić komunikację z mediami i się bronić. Teraz jest artykuł tego dziennikarza i to będzie proces, a tak naprawdę powinni reagować wcześniej. Taka liczba piłkarzy, którzy przyszli i częste zmiany trenerów PR-owo wyglądają słabo, ale ci ludzie po prostu chcą grać w pucharach i trzeba pozwolić im to osiągnąć. Może im brakuje cierpliwości, ale jest różnica między byciem niecierpliwym i nieuczciwym!\nAle – tak jak powiedziałem – to już poza mną, odciąłem się emocjonalnie. Teraz interesują mnie tylko piłkarze, których tam mam. Żeby ich sprzedać i dać klubowi zarobić.\nNo i sobie.\nNo to jest normalne. Jeśli dam klubowi zarobić 25 milionów, to uważasz, że ja nie mam prawa nic z tego dostać?\nNie uważam, ale nie trzeba też ciągle mówić, że chcesz dać zarobić tylko komuś.\nWiesz, mógłbym nie przedłużać umów, wyciągać chłopaków za darmo i zarobiłbym jeszcze więcej. Ale jeśli dajesz klubowi się wzbogacać, to z czasem nie musisz do niego pukać, tylko normalnie wchodzisz przez drzwi. Chodzi o partnerskie relacje. O działanie tak, żeby nie kłócić się z ludźmi, tylko przyjaźnić. Bo tak się da. Ja tak wolę.\nCo z Maćkiem Rybusem? Był temat odejścia już latem.\nCóż, Terek rzucił za dużą sumę. Gdyby była adekwatna do długości kontraktu, to byłoby łatwiej. Natomiast na początku okienka każdy klub myśli, że dostanie tyle, ile chce, z czasem zamykają się kadry, miliony euro wydawane są na innych zawodników. No i klops. Ale myślę, że dla „Rybki” to nawet lepiej, teraz sam sobie będzie wybierał klub. Jest bardzo ambitny. Ostatnio była propozycja z Turcji za dwa razy tyle, co z Niemiec. Dwa razy! Chodzi o miliony. A on mówi: – No to Niemcy.\nNie będzie w Rosji na niego nacisków, by podpisał?\nNie, Maciek jest bardzo lubiany przez wszystkich – od kibiców po samych szefów. Podeszli do tego normalnie, bo jest dobrym piłkarzem i człowiekiem, nigdy nie mieli z nim problemów. Wiadomo, że chcieliby przedłużyć, ale znają też decyzję Maćka i ją szanują. Bundesliga? Różne kierunki się otwierają. Są również inne zainteresowane kluby, np. z Anglii. Oglądali go w meczu ze Szkocją. Mamy jeszcze kilka miesięcy, by wypracować to, co ma Maciek sobie wymarzył.\nA co z „Grosikiem”? Reprezentujesz go jeszcze?\nWygasła nam umowa, ale rozmawiałem z nim dwa dni temu, jakoś przed kadrą. Może znów coś podpiszemy. Dalej chcę mu pomóc, zawsze traktowaliśmy się trochę inaczej, można powiedzieć, że jak koledzy. Jak ktoś ma dla niego coś interesującego, niech zadzwoni i się ze mną skonsultuje, by nikt nie wsadził go na minę. U mnie zawsze utrzymywał się na powierzchni i niech tak zostanie. Kiedyś chciał iść do Arki, ja wybrałem mu Jagiellonię. I tam w klubie mu pomagali, był idolem. Później chciał iść do Arisu Saloniki, a ja mówiłem, że lepiej do Sivassporu, tam się wypromuje. Gdy wszystko ze mną konsultuje, jest dobrze. Raz nie skonsultował. Zadzwonił i mówi: Mario, mam dobrą nowinę – rozwiązałem ze Sionem (śmiech). Tak rozwiązał, że trzeba było jeszcze za to zapłacić.\nKrzysztof Stanowski Lechia Gdańsk Legia Warszawa Maciej Rybus Mariusz Piekarski Mateusz Rokuszewski Stanislav Czerczesow transfery


Wyspa Jowisza: maja 2011\nNa co czekamy!\nMUZYKA - Boris: Heavy Rocks (2011)\n1. Riot Sugar (3:55)\n2. Leak -Truth,yesnoyesnoyes- (4:09)\n3. GALAXIANS (4:09)\n4. Jackson Head (2:48)\n5. Missing Pieces (12:21)\n6. Key (1:43)\n7. Window Shopping (3:54)\n8. Tu, la la (4:13)\n9. Aileron (12:34)\n10. Czechoslovakia (1:32)\nWydawnicza aktywność Boris w tym roku jest imponująca. Po niezbyt udanej "New Album" i zdecydowanie lepszej, chociaż nie idealnej "Attention Please", pora przyjrzeć się ostatniej – jak dotąd – propozycji zespołu przewidzianej na ten rock – "Heavy Rocks". Tytuł wydaje się dziwnie znajomy – nie bez powodu. Dokładnie tak samo nazywała się płyta wydana w roku 2002. A jednak tegoroczna "Heavy Rocks" to nie reedycja, ale (prawie) nowa porcja muzyki.\nPoczątek płyty, jak wskazuje tytuł, jest bardzo rockowy - "Riot Sugar" poraża mocą gitar, "Leak -Truth, yesnoyesnoyes" po spokojnej, przebojowej zwrotce nagle atakuje hałaśliwą, gitarową solówką. W "Galaxians Boris" brzmi niemal punkowo – szybkość, agresja, prostota, garażowe brzmienie. Gwałtowna zmiana nastroju zachodzi w "Missing Pieces", który zaczyna się jak typowa ballada – spokojne gitarowe akordy, subtelny śpiew, delikatne, elektroniczne tło. Nieoczekiwanie kompozycję spowijają przestrojone, brudne dźwięki i szumiąca elektronika. Finał kompozycji jest jednak jak najbardziej rockowy, monumentalny, niemal stadionowy z dominującą rolą gitary. "Key" to powolny, jazgotliwy post-metal. "Window Shopping" stanowi zaś powrót do rockowego pędu z potężną gitarą i galopującymi bębnami. "Czechoslovakia" trwa zaledwie półtorej minuty, można ją nazwać ”rockowym obliczem Boris w pigułce”.\nNa "Heavy Rocks" zespół ponownie umieścił bardziej rockowe wersje kompozycji z dwóch pozostałych albumów wydanych w tym roku. Tym razem mamy do czynienia z punk-rockową wersją "Jackson Head" oraz po prostu cięższą w stosunku do oryginału "Tu, La La". "Aileron" to – mimo tytułu - coś zupełnie innego niż instrumentalna miniatura umieszczona na "Attention Please". Powolna, ciężka i głośna kompozycja, mająca więcej wspólnego z doom- lub sludge-metalem, która jednak jest niezwykle, jak na taki rodzaj muzyki, przestrzenna.\nHeavy Rocks to udane wydawnictwo; w przeciwieństwie do dwóch pozostałych wydanych w tym roku nie można muzyce zarzucić nierówności, nawet utwory, znane z poprzednich albumów, zostały brzmieniowo wkomponowane w rockowo brzmiącą całość. Mimo wszystko mam wrażenie, że daleko mu do identycznie zatytułowanej pozycji z roku 2002.\nAutor: Filip D. Jensen o 17:02\nEtykiety: 2011, boris, filip jensen, heavy rocks, muzyka, recenzja\nMUZYKA - L.Stadt: EL.P (2010)\n1. Death of a Surfer Girl (2:38)\n2. Fashion Freak (2:52)\n3. Smooth (3:22)\n4. Ciggies (2:45)\n5. Charmin / Lola (3:07)\n6. Puppet's Song No. 1 (3:15)\n7. Mumms Attack (2:09)\n8. Sun (3:32)\n9. Jeff (4:15)\nCałkowity czas: 28:05\nZa oknem niemal trzydzieści stopni Celsjusza! Duchota, patelnia, mikrofala, piekarnik - jakkolwiek kolokwialnie tego nie ujmiemy, rozpoczyna się lato. Człowiekowi za dnia nie chce się słuchać progresywnych suit, rozciągniętych do granic możliwości w czasie, meganastrojowych kompozycji. Pozostają one na nocne szaleństwa ze słuchawkami. Gdy zaś niebo przemierza na swoim błyszczącym rydwanie Helios, przychodzi ochota na coś... niezobowiązującego. Coś na wzór drugiego albumu naszych rodaków z L.Stadt.\n"EL.P" to pełen szaleństwa kolaż najróżniejszych klimatów w słonecznej, surferskiej otoczce. Poczynając od "plastikowego" w duchu lat 80 brzmienia "Death of a Surfer Girl", szarpanych riffów "Smooth", kowbojskiego "Charmin / Lola", poprzez narkotykowe uniesienie w "Sun" i humorystyczne chórki w tle "Ciggies", a kończąc na pastiszowym "Mumms Attack", w którym usłyszymy sample ze starych horrorów, kabaretową wstawkę na pianinie i dziecięce chórki. Ot, takie "róbta co chceta", laboratorium niewyżytych muzyków, z którego - o dziwo - powstał naprawdę spójny album, spięty umowną, luzacką klamrą tematyczną. W rezultacie brzmi to dokładnie tak, jak mogłoby ostatnie Gorillaz, gdyby Damon Albarn umiał zachować pierwotny dystans do swojego "rysunkowego" projektu. Nawet głos Łukasza Lacha brzmi wyjątkowo podobnie do frontmana Blur. Długość płyty, którą normalnie bym skrytykował, porównując ad exemplum do najnowszej EPki Riverside, okazuje się idealna. Album skończy się kilka minut przed pierwszym skojarzeniem z jakimkolwiek synonimem słowa "nuda" i bardzo szybko powróci do odtwarzacza.\n"EL.P" kupiłem w ciemno, zachęcony pozytywną recenzją w naszym największym czasopiśmie muzycznym i równowartości dwóch, spędzonych w sposób "studencko-piątkowy" godzin nie żałuję. Choć serca nie podbiło, słucha się tego z niemalejącą przyjemnością. Idealny wybór na czerwcowe popołudnia.\nAutor: Adam Piechota o 14:54\nEtykiety: 2010, adam piechota, el.p, l.stadt, muzyka, recenzja\nMUZYKA -Soap&Skin: Lovetune for Vacuum (2009)\n1. Sleep (2:44)\n2. Cry Wolf (3:48)\n3. Thanatos (2:34)\n4. Extinguish Me (2:38)\n5. Turbine Womb (3:46)\n6. Cynthia (2:57)\n7. Fall Foliage (2:44)\n8. Spiracle (2:50)\n9. Mr. Gaunt Pt. 1000 (2:27)\n10. Marche Funebre (2:59)\n11. The Sun (3:14)\n12. DDMMYYYY (3:38)\n13. Brother of Sleep (5:25)\nCałkowity czas: 41:54\n"Lovetunes for Vacuum” jest prezentem z pewnej wyprawy na wieś. Prezentem od mojej najlepszej przyjaciółki. Prezentem, którym zachłysnęłam się od pierwszego usłyszenia. Do tamtego momentu wszystko, co mroczne w muzyce kojarzyło mi się z cierpiętną pokazówką, stylizacją i, ogólnie, czymś sztucznym. Ta płyta jednak udowodniła mi, że smutek, choroba, samotność i cierpienie mogą być ukazane w sposób szczery, nieprzerysowany, prosty i głęboki jednocześnie. Po dłuższym zastanowieniu się przyznam, że nie znam czegoś, co bardziej chwyta mnie za serce. W smutnym tego słowa znaczeniu. I mimo, że znajdują się na płycie dodające nadziei na lepsze kawałki ("Extinguish Me”), to są nieliczne i służą tylko temu, żeby słuchacz nie popadł po wysłuchaniu płyty w głęboką, psychodeliczną depresję. Jednak piękne są te smęty. Piękne tą swoją zszarzałą, ciemną cudownością.\nInicjatorką i wykonawczynią projektu jest Anja Franziska Plaschg, panienka pochodząca z Austrii, swoisty, muzyczny geniusz. Zaczęła na fortepianie grać w wieku lat sześciu, dołączyła do duetu skrzypce mając lat czternaście, a pierwszą (i niestety jedyną jak do tej pory), opisywaną przeze mnie płytę nagrała jako piękna dziewiętnastka. W stworzonych przez nią kawałkach dominują fortepian i gdzieniegdzie dodawane skrzypce. Wokal jest bardzo złożony. Ponakładane na siebie głosy tworzą iście psychodeliczne wrażenie.Całkiem często dochodzi do głosu mroczna, dudniąca elektronika. Do tego jeszcze wywodzące się aż z trzewi krzyki, płacz dziecka, odgłosy robienia zdjęć i inne dziwne dźwięki. Dlatego też uprzedzam, że przesłuchanie płyty nocą przez niedoświadczonego słuchacza, grozi bezsennością. ;)\nNa płycie nic nie jest takie, jak się wydaje. Nawet najjaśniejszy tytuł, "The Sun”, wiąże się z jednym z (o ironio!) najmroczniejszych kawałków. "Which face is myself?” – zastanawia się wokalistka nad tym i wieloma innymi pytaniami -wynikłymi z cudownych, głębokich tekstów- oczywiście, pozostającymi bez odpowiedzi. Ukazuje się w nich przegniły świat, wszelkie ludzkie choroby, niemożność poradzenia sobie z własnym życiem, potwory powstające w zakamarkach ludzkiej świadomości ("No, don't follow him! Swallow him.”). Ale przede wszystkim, przejmująca do szpiku kości samotność. Samotność, która w końcu powoduje wypowiedzenie zawierającego w sobie błagalną prośbę twierdzenia: "I dream of what I call love”.\nSzczególnie godnymi polecenia kawałkami są "Thanatos” – ze względu na tekst puentujący w zasadzie całą płytę, "Turbine Womb” – z powodu niezwykłego ładunku znajdujących się w nim emocji, niepopartych tekstem, a tylko czystą muzyką, "Spiracle” - manifest kontrastu między młodością a dorosłą codziennością, choroby ducha i wołań o pomoc oraz "Marche Funebre”, kawałek okraszony niezwykle mrocznym, jak mówi sam tytuł, żałobnym, marszowym rytmem.\nCóż mogę jeszcze dodać? Płytę polecam każdemu, zdrowemu i najlepiej optymistycznie patrzącemu na świat człowiekowi (bo, jak wspominałam wyżej, innym może zaszkodzić). To istna pożywka dla konesera, godna kilkunastokrotnego wysłuchania ze względu na znajdujące się w niej tysiące muzycznych „smaczków”. Tak więc miłego słuchania, a na koniec puenta:\n"Ages of delirium curse of my oblivion”.\nAutor: Emilia Popiela o 21:55\nEtykiety: 2009, emilia popiela, lovetune for vacuum, muzyka, recenzja, soapskin\nMUZYKA - Boris: Attention Please (2011)\n1. Attention Please (5:12)\n2. Hope (3:26)\n3. Party Boy (3:50)\n4. See You Next Week (3:56)\n5. Tokyo Wonder Land (5:42)\n6. You (6:13)\n7. Aileron (2:01)\n8. Les Paul Custom ‘86 (2:09)\n9. Spoon (4:16)\n10. Hand in Hand (4:30)\nPo średnio udanym, potwornie nierównym "New Album", nie oczekiwałem wiele sięgając po "Attention Please". Nie wiedziałem, czego się po nim spodziewać – kontynuacji poprzedniego wydawnictwa czy może zupełnego skoku w bok?\nOtwierający album utwór tytułowy brzmi niesamowicie. Pulsująca elektronika jest tłem dla spokojnego, delikatnego śpiewu. Urozmaicenie stanowią pojawiające się w połowie gitary i – prawdopodobnie – instrumenty etniczne. "See You Next Week" to senna, hipnotyczna kompozycja o niezwykłej, niepokojącej atmosferze. "Tokyo Wonder Land" to mój faworyt na płycie - głośne, industrialno-noise’owe szaleństwo z hipnotyzującym kobiecym śpiewem. "You" zaczyna się spokojnym, przypominającym mantrę śpiewem, aby w połowie przekształcić się w dźwiękowy brud spod znaku muzyki drone czy noise. Przemyślany, zagrany z gracją instrumentalny "Aileron" to równowaga dla nieprzystępnych dźwięków, które grały główną rolę jeszcze przed chwilą. "Hand in Hand" jest muzycznym pejzażem mającym w sobie pewne elementy muzyki etnicznej wplecione w ambientowo-drone’owe tło z powolną, ilustracyjną partią gitary.\nCelowo pominąłem w powyższym opisie "Hope", "Party Boy", "Les Paul Custom ’86" oraz "Spoon". To po prostu inne, bardziej rockowe wersje identycznie zatytułowanych kompozycji z "New Album". Musze przyznać, że w nowych aranżacjach wypadają ciekawiej, chociaż wciąż potrafią być irytujące.\nBardzo trudno mi oceniać "Attention Please". Jest to płyta o wiele lepsza od wydanej niedawno poprzedniczki, pełna interesujących, wciągających, wręcz hipnotycznych utworów. Zupełnie nie rozumiem jednak upchnięcia tu na siłę aż czterech kompozycji z "New Album", które w żaden sposób nie pasują do reszty, a jedynie przeszkadzają skupić się na udanej całości.\nOcena: 7/10 (byłoby wyżej, gdyby nie wspomniane ”dodatki”)\nAutor: Filip D. Jensen o 21:45\nEtykiety: 2011, attention please, boris, filip jensen, muzyka, recenzja\nMUZYKA - Riverside: Memories In My Head (2011)\n2. Living in the Past (11:58)\nCałkowity czas: 32:35\n"Przeklęty bądź zegarze, w którym czas nie może być cofniony..."\nTo nie tak, że wskazówki w naszych zegarach zbudowane są z twardszego od tytanu tworzywa, czegoś tak wielce wyjątkowego, że nie w naszej mocy byłoby je móc poruszyć. Wręcz przeciwnie - możemy to zrobić, i to z taką łatwością, z jaką przychodzi nam położyć się wieczorem przed telewizorem i bezmyślnie zmieniać kanały z dziwacznym przekonaniem, że dwadzieścia sekund wystarczy, aby pojawiło się na nich cokolwiek wartego uwagi. Wiemy jednak, że oszukać moglibyśmy wtedy wyłącznie samych siebie, a czas, w pełni swojej zadziorności, zupełnie nielitościwie, pędziłby dalej na złamanie karku. I niczym bezczelny motorniczy w miejskiej komunikacji zostawiłby nas za sobą. Z setkami wspomnień w głowie, tysiącami widm emocji, smutkiem lub radością; zostawiłby nas na niechybne zapomnienie. Jedyne zatem, co możemy robić, to biec za nim. A wspominać i przeżywać, jakkolwiek boleśnie to nie zabrzmi, powinniśmy wyłącznie w biegu.\nA jednak kim byłby człowiek, gdyby uparcie nie stanął czasem, na złość wszystkiemu w miejscu i nie cofnąłby na kilka krótkich chwil (skoro czasu nie będzie mógł nigdy) chociaż własnych myśli..?\nPamiętasz, drogi Czytelniku, kiedy po raz pierwszy zetknąłeś się z muzyką Riverside? Bo ja nie tak dawno temu, w lecie 2008 roku. Mimo to, czuję się niczym zatwardziały, zdziadziały fan - zespół widziałem dwukrotnie na żywo, na półeczce posiadam pełną dyskografię, dwie pozycje podpisane nawet przez wszystkich członków grupy, na pamięć znam każdą solówkę z "Second Life Symdrome". Jakże więc radosny jest fakt, że oprócz polskiej trasy w najbliższym czasie, zespół przygotował dla swoich słuchaczy jeszcze jedną niespodziankę z okazji dziesięciolecia działalności. Wydawnictwo "Memories In My Head" to półgodzinna EPka z całkowicie premierowym materiałem, którą nabyć można - przynajmniej obecnie - tylko na występach chłopaków. "A warto?" - spytał niewierny Tomasz.\nOczywiście, do diaska! Trzy utwory, jakich przyjdzie nam posłuchać na "Memories In My Head", odchodzą od szalonego światka "ADHD", ale nie biegną niczym wystraszony berbeć w ramiona matczynej trylogii "Reality Dream" - udaje im się stworzyć własny charakter. Wielowątkowe, powolutku rozkręcające się, pozytywnie psychodeliczne i, od czasu do czasu, pachnące najlepszymi krążkami Pink Floyd. Piotrek Grudziński z rzadka atakuje nas soczystymi riffami, ustępując miejsca Michałowi Łapajowi, który rozdaje większość kart potężnymi falami klawiszy. Wszystko tutaj jest bardziej "prog", w klasycznym tego słowa rozumowaniu. Oczywiście, zdarzy się popuścić hamulce, na przykład w moim ulubionym "Living in the Past" z porkowymi riffami w środku, ale częściej przyjdzie słuchaczowi rozpływać się w fotelu przy ciepłym śpiewie i przyjemnie plumkającym basie Mariusza Dudy, staromodnych klawiszach i oszczędnej grze Piotrka Kozieradzkiego.\nDziesięciolecie to ważny moment w każdym związku (a zwłaszcza związku czterech dojrzałych facetów!) i okazja do odrobiny refleksji nad wszystkim, co udało się zrobić i zrobić jeszcze można. Nie dziwią zatem teksty dotykające tematów przemijania, wspomnień i toposu minionych czasów. Wpasowują się idealnie w nastrój kompozycji, pozwalają na pół godziny odlecieć od otaczającej nas rzeczywistości.\nKurczę, łapię się na tym, że "Memories In My Head" nie potrafię postrzegać jako małej przystawki, bonusiku, "zwykłej" EPki. O wiele przyjemniej mi myśleć, że to zupełnie nowe, pełnoprawne wydawnictwo mojego ulubionego polskiego zespołu, o własnym "ja". A poziom trzech kompozycji, wylewający się z głośników nastrój, spójna tematyka i rewelacyjna okładka pozwalają mi żyć w tym słodkim złudzeniu. Nie będzie, powiadam, lepszej pamiątki z koncertu niż ten bąbel, podpisany przez wszystkich członków grupy!\nAutor: Adam Piechota o 17:45\nEtykiety: 2011, adam piechota, memories in my head, muzyka, recenzja, riverside\nWieczory nordyckie (MUZYKA) - In Flames - Whoracle (1997)\n1. Jotun (3:54)\n2. Food for the Gods (4:18)\n3. Gyroscope (3:26)\n4. Dialogue with the Stars (3:02)\n5. The Hive (4:04)\n6. Jester Script Transfigured (5:45)\n7. Morphing into Primal (3:04)\n8. Worlds Within the Margin (5:07)\n9. Episode 666 (3:44)\n10. Everything Counts (3:19)\n11. Whoracle (2:43)\nCałkowity czas : 42:26\nDzisiaj przychodzi mi zakończyć nasz pierwszy cykl jakimi były (w sumie to jeszcze są) ''Wieczory nordyckie''. Meta naszej podróży znajduje się w Szwecji (a dokładniej w Goteborgu), którą właściwie można nazwać kolebką dawnych ludów Północy. Myślę również, że Szwedom należy się coś na otarcie łez po wczorajszej porażce w walce o mistrzostwo świata w hokeju z Finlandią (a dostali mocne bęcki). Stąd moja dzisiejsza recenzja ich muzycznej chluby narodowej, jaką jest zespół In Flames.\nZ ''Płomieniami'' zetknąłem się już w połowie gimnazjum, ale prawdę mówiąc, wtedy jeszcze twórczość zespołu do mnie nie przemówiła. Jednak przyszedł czas, kiedy posłuchałem krążka ''Colony'', który ''otworzył'' mi uszy do dalszego zagłębiania się w ich dorobek muzyczny. Pamiętam jak dziś uczucie ''olśnienia'', jakiego doznałem po zapoznaniu się z nieziemskim ''Claymanem''. Potem zespół odświeżyłem sobie kilkakrotnie w liceum, np. z okazji wielokrotnych odsłuchań ''Come Clarity'' i późniejszego ''A Sense of Purpose'', jednak muszę przyznać, że całej dyskografii zespołu nie słyszałem nigdy. Jednak nie jest to dla mnie aż tak wstydliwe jak fakt, że aż do niedawna był mi kompletnie nieznany ''Zielony album'' Szwedów, a mowa tu o ''Whoracle'', który przecież jest uważany za jeden z najlepszych, o ile nie najlepszy. Pozwoliłem sobie na trochę przydługi wstęp, jednak czułem się zobowiązany patrząc na rangę In Flames w moim muzycznym wychowaniu.\n''Whoracle'' to ponad czterdzieści dwie minuty kolejnego muzycznego ''olśnienia'', jakie serwuje nam zespół. Jeśli kochałeś ''Claymana'', a nie znasz (niestety) jeszcze ''Zielonego albumu'', to pokochasz go równie mocno lub nawet bardziej niż tego pierwszego. Jest tu wszystko, a być może nawet więcej niż na ''Claymanie''. ''Jotun'' to chyba jeden z najlepszych otwieraczy - riff chwyta za gardło, melodyka powoduje machanie głową, a dynamika każe nam wręcz ''biec'' za utworem. Ale to dopiero początek. Kawałki takie jak ''Food for the Gods'' czy ''The Hive'' pozwalają nam poczuć In Flames ''pełną piersią'' - od szarżujących riffów po przepiękne solówki (szczególnie w ''The Hive'' - o mamusiu...), co w tej generacji In Flames jest wręcz niesamowite. I chyba właśnie do tej generacji najlepiej pasuje określenie ''melodic death metal'' z mocnym akcentem na ''melodic'', którego ta płyta jest wręcz idealną definicją. Skoro już o riffach mowa, to zdaniem Bartka możemy spotkać tu nawet ''leśny'' riff, który dominuje przez całe ''Morphing into Primal'', co jednak znaczy li tylko tyle, że jest świetny. Mamy także dwa muzyczne kolosy jakimi są ''Jester Script Transfigured'' i ''Worlds Within the Margin''. Pierwszy z nich cechuje się pięknem lekkich partii gitar, drugi zaś znów poraża nas riffem, a przedłużająca się solówka przechodzi w genialny most. Jest też dobrze nadający się na singiel ''Everything Counts'' z chwytliwym refrenem i niezgorszą solóweczką. Nie mógłbym także zapomnieć o dwóch instrumentalnych kompozycjach. Pierwszy, ''Dialogue with the Stars'', to prawdziwe sięgnięcie nieba poprzez ciekawe mieszanie mocnych i lekkich partii gitar. Motyw w środku kawałka jest jednym z moich ulubionych na całym albumie. Druga instrumentalka to utwór tytułowy, który idealnie sprawdza się w roli ''wyciszacza'' jako ostatnia kompozycja płyty. Na koniec wytoczę najcięższą z najcięższych artylerii, a mowa tu o kawałkach ''Episode 666'' i ''Gyroscope''. O pierwszym napiszę tylko tyle, że jest często uważany za najlepszy w historii zespołu, a dlaczego, to już musicie przekonać się sami. ''Gyroscope'' to mój faworyt (już widzę te miny zagorzałych fanów albumu). Dla mnie ten kawałek to absolutne mistrzostwo, a jego riff na pewno będzie w kółko chodził mi po głowie przez najbliższe kilka tygodni. O ile mi się nie przeje :)\nI na tym kończy się ''Whoracle''. ''Jak to?! Już koniec?! Ja chcę jeszcze raz!.'' I znów... I znów... Nie wiem, czy jest to najlepszy album In Flames, czy trochę słabszy od ''Claymana'', czy ciut lepszy. Pewnie szybko tego nie rozstrzygnę ba!, może nigdy. Osobiście ''Zielony album'' oceniam na potężne 9,5, jednak kiedy patrzę na jego wkład w rozwój gatunku to ocena może być tylko jedna.\nAutor: Marcin Czarnecki o 04:07\nEtykiety: 1997, in flames, marcin czarnecki, muzyka, recenzja, review, whoracle, wieczory nordyckie\nMUZYKA - Deftones: Diamond Eyes (2010)\n1. Diamond Eyes (3:08)\n2. Royal (3:32)\n3. CMND/CTRL (2:25)\n4. You've Seen the Butcher (3:31)\n5. Beauty School (4:47)\n6. Prince (3:36)\n7. Rocket Skates (4:47)\n8. Sextape (4:01)\n9. Risk (3:38)\n10. 976–EVIL (4:32)\n11. This Place Is Death (3:48)\nCałkowity czas: 41:23\nO istnieniu Deftones wiedziałem od dawna, chciałoby się powiedzieć – od zawsze, jednak nigdy nie byłem jego fanem. Znałem kilka utworów, które nawet mi się podobały, jednak nigdy nie na tyle, żebym zechciał zgłębić ich twórczość. A jednak bez wyraźnej przyczyny (a może to ta hipnotyzująca okładka?) przy okazji premiery ich najnowszego albumu, Diamond Eyes, postanowiłem przesłuchać go w całości. Od razu zacząłem żałować, że z pełniejszym poznaniem muzyki proponowanej przez zespół zwlekałem tak długo.\nDawno nie dane mi było usłyszeć tak doskonałego połączenia ciężkich gitar, czystego głosu i sennej, odrealnionej atmosfery, czego przykładem jest już otwierający utwór tytułowy. Ciężki początek w mgnieniu oka zmienia się w spokojną, pełną przestrzeni i ubarwioną hipnotycznym śpiewem balladę. Pod koniec jednak wraca początkowy ciężar, co stanowi niemal niewyczuwalne przejście do "Royal" z pełnym pasji śpiewem Chino Moreno i nieco skomplikowaną, a jednocześnie przemyślaną w najdrobniejszych szczegółach grą reszty zespołu. Wszystkie kompozycje są z jednej bardzo charakterystyczne, zapadają w pamięć niemal od razu, a jednocześnie bardzo trudno opisać każdą z osobna. "Diamond Eyes" to album przemyślany i jednolity, dzięki czemu miałem wrażenie słuchania raczej jednej, wieloczęściowej kompozycji opowiadającej spójną historię niż zbioru piosenek. Mimo tego, "Diamond Eyes" to płyta bardzo różnorodna, czasami można niemal zanurzyć się w sennej atmosferze stworzonej przez zespół (jak na przykład w utworze tytułowym, "Beauty School" czy "Sextape"). Innym razem Deftones świadomie wyrywają słuchacza z tego ”transu” przy pomocy potężnych, głównie gitarowych dźwięków ("CMND/CTRL", "You’ve Seen the Butcher", "Rocket Skates").\nZupełnie nie rozumiem przypisania Deftones do sceny nu-metalowej, zresztą połowa umieszczonych na niej zespołów nie ma ze sobą nic wspólnego, bo co łączy na przykład System of a Down, Korn i Deftones (poza używanymi instrumentami)? Niezależnie od reprezentowanego gatunku, "Diamond Eyes" to jeden z najciekawszych albumów, jakie ukazały się w roku 2010. Od jego wydania upłynęło już ponad dwanaście miesięcy, a jednak wciąż mam wrażenie, że nie poznałem go jeszcze w pełni.\nAutor: Filip D. Jensen o 00:12\nEtykiety: 2010, deftones, diamond eyes, filip jensen, muzyka, recenzja\nMUZYKA - Pendragon: Passion (2011)\n4. This Green And Pleasant Land (15:13)\n5. It's Just a Matter of Not Getting Caught (4:41)\nCałkowity czas: 54:45\nZachłysnąłem się tym albumem. Słuchałem go bez przerwy: przy nauce, w drodze na uczelnię, w pociągu, biegając, stojąc w kilkumetrowych kolejkach z mrożonkami na obiad, zasypiając i budząc się. Wymęczyłem nim wszystkich znajomych, którzy chociaż trochę siedzą w "mojej" muzyce i - koniec końców - osobiście podziękowałem za niego Nickowi Barrettowi. Uznałem, że w takiej euforii nie powinienem pisać recenzji. Odczekałem kilka tygodni, zasłuchując się w albumach nieco prostszych (co nie znaczy od razu, że o wiele gorszych) i dwa czy trzy dni temu, czując, iż czas już nadszedł, dopuściłem do siebie "Passion" na nowo. Raz jeszcze poznałem najnowszą planetę w układzie słonecznym zespołu Pendragon. I tym razem mogę pisać z pełną odpowiedzialnością.\nMylił się ten, kto uważał "Pure" za jednorazowy "wyskok" grupy w stronę mocniejszego brzmienia. Ucieszą się za to dziesiątki nowych fanów, skuszone świetnymi riffami, przeplatanymi z bagażem wieloletniego doświadczenia w budowaniu progresywnych pejzaży (odpuszczę sobie budzący oburzenie przedrostek "neo", chociaż pasuje on wyjątkowo do starszych albumów Brytyjczyków). "Passion" to konsekwentne podążanie wybraną na tamtym krążku ścieżką i dalszy rozwój metalowych ciągotek Barretta. Aż słychać, że sympatyczny muzyk inspirował się ostatnimi dokonaniami Porcupine Tree (nie wymieniłbym tutaj, jak niektórzy, Dream Theater; jeszcze nie) - gitarowe szaleństwo w niemal identyczny sposób wzmacniane jest świetnymi partiami syntezatorów; podobnie "rozkręcają się" dłuższe kompozycje, aby w finale wybuchnąć setką barw.\nAle nie znaczy to, że Pendragon utracił swój charakter. To wciąż nacechowana wieloma emocjami, wielowątkowa podróż. Teksty na "Passion" dotyczą (nie domyślisz się, drogi Czytelniku) pasji, empatii i poświęcenia, ale nie zachowują utopijnego wyobrażenia na temat tych psychologicznych fenomenów. Mówi się tutaj o przykrych skutkach niewłaściwego skierowania wszystkich uczuć, które pod tę "pasję" podpiąć można. I naprawdę czuć to w prezentowanej nam muzyce! Poczynając od bliźniaczych, pierwotnie połączonych ze sobą "Passion" i "Empathy", w których usłyszymy rewelacyjne "riffowiska" (co ciekawe, Barretowi zdarzy się w ich trakcie zagrowlować! A zawsze wydawało mi się, że zasięg jego głosu ma ogromne limity), klasyczne sola, rap (sic!), przepiękną Nolanowską partię na pianinie i orkiestralne zwieńczenie; poprzez najbardziej agresywny w historii zespołu "Feeding Frenzy" (bas Petera Gee obróci w perzynę niejedne genitalia!), psychodeliczny "Skara Brae", a kończąc na pozostawiających bez słów "This Green And Pleasant Land" (rzecz wielka, o refrenie cudnym niczym piersi Scarlett Johansson) i wieńczącym album "Your Black Heart", który porzuca perkusję, riffy oraz wszelkie dźwiękowe niespodzianki i serwuje zakończenie na poziomie emocjonalnym "Edge of the World". I tylko "It's Just a Matter of Not Getting Caught" staje się przysłowiową kulą u nogi. Utwór przez większość czasu tak perfidnie stoi w miejscu, że wybudza słuchacza z transu. Szkoda.\nZałoga spisała się na medal. Barrett być może nie zadowoli fanów swoich kilkuminutowych solówek, których za wiele na "Passion" nie uświadczymy, ale zapewniam - każdy metalowy fragment albumu wybija w kosmos! Klawiszowe fale tsunami Clive'a Nolana już przy "Pure" zostały zepchnięte na dalszy plan, ale - bynajmniej w moich oczach - to dobra decyzja. O wiele przyjemniej słyszeć je w uczciwej syntezie z resztą instrumentów. Peter Gee zachwyca zwłaszcza w mocniejszych partiach, podczas gdy Scott Higham cały czas szaleje niczym wypuszczony na wolność przestępca, zmuszając starszych kolegów do wzmożonego wysiłku. I co zabawne, sprawa miała się identycznie na koncertach promujących album - perkusista emanował taką energią, jak gdyby właśnie urodził mu się pierworodny syn. Dzień w dzień, należy dodać, bowiem - wierząc komentarzom na forach - "mój" koncert nie był pod tym względem jakimś szczególnym wyjątkiem.\nNie można nie zgodzić się z tezą, że Pendragon jest niczym wino - coraz lepsze z upływem lat. Jestem tym krążkiem oczarowany i uwierz mi, Czytelniku, że Ty również będziesz. Bezapelacyjnie pierwsza dziesiątka w grudniowym podsumowaniu albumów roku 2011.\nAutor: Adam Piechota o 16:18\nEtykiety: 2011, adam piechota, muzyka, passion, pendragon, recenzja\nMUZYKA - Strachy na Lachy: Dodekafonia (2010)\n1. Chory na wszystko (3:58)\n2. Nieuchwytni buziakowcy (4:13)\n3. Twoje oczy lubią mnie (3:21)\n4. Ostatki - nie widzisz stawki (3:45)\n5. Cafe Sztok (4:35)\n6. Dziewczyna o chłopięcych sutkach (6:11)\n7. Ten wiatrak, ta łąka (5:47)\n8. Spacer do Strefy Zero (4:01)\n9. Żyję w kraju (4:42)\n10. doDekafonia (5:36)\n11. Radio Dalmacija (8:39)\nCałkowity czas: 54:54\nOd razu muszę zaznaczyć, że nigdy nie przemawiała do mnie muzyka Pidżamy Porno. Wielu znajomych próbowało mnie do niej zachęcić, jednak nigdy nie byłem w stanie wytrzymać do końca żadnego z ich dokonań. Kilka lat temu przeczytałem o planach zakończenia działalności tegoż zespołu i powstaniu nowego – Strachy na Lachy.\nO każdym z poprzednich albumów grupy mógłbym napisać: kilka niezłych kawałków, reszta zupełnie do mnie nie trafia. W zimie zeszłego roku po wielu zapowiedziach i pozytywnych recenzjach najnowszego (przynajmniej wtedy) albumu Strachów, zdecydowałem się po raz kolejny i bez zbędnego entuzjazmu sprawdzić, czy wciąż nie jest to muzyka ”dla mnie”.\nPłyta okazała się bardzo miłym zaskoczeniem, chociaż nie jest zdecydowanie pozycją wybitną. Jej głównym grzechem jest nierówność, dlatego pozwolę sobie zacząć od jej dobrych stron. Sam początek jest bardzo obiecujący: "Chory na wszystko" to wzbogacony licznymi brzmieniami elektronicznymi bardzo ponury pejzaż. Może to być obraz Polski widzianej oczami kogoś zawiedzionego sytuacją w kraju, opis frustracji i depresji. Od strony tekstowej podobna atmosfera panuje w "Ten wiatrak ta łąka" – nastrojowej balladzie z główną rolą akordeonu. Bardziej beztrosko – zarówno pod względem muzycznym jak i tekstowym – robi się w "Twoje oczy lubią mnie" oraz "Spacerze do strefy zero". Momentami melodyjne, rwane partie gitar mogą przypominać The Clash. Powrót do kompozycji spokojniejszych następuje w "Dziewczyna o chłopięcych sutkach" (co za tytuł! - dop. Adam) z ciekawym brzmieniem elektroniki. Moim absolutnym faworytem jest piosenka tytułowa, która (moim zdaniem) jest najlepszą napisaną przez zespół. Wszystko jest tu na swoim miejscu – tekst, śpiew, gitary, zwolnienie w środku. Kończące album "Radio Dalmacija" brzmi jak wyraz zmęczenia i pożegnanie z dalszą karierą. Atrakcją dla osób pilnie śledzących rozwój zespołu są zniekształcone fragmenty różnych kompozycji z jego przeszłości stanowiące zamknięcie płyty.\nTeraz pora na ciemną stronę "Dodekafonii". "Nieuchwytni buziakowcy" to głupawa, przaśna pioseneczka wybełkotana przez Grabaża w sposób miejscami niemożliwy do zrozumienia. "Ostatki – nie widzisz stawki" to typowy zapychacz – jest nijaki, zupełnie nie zapada w pamięć. Podobnie można opisać singlowego przeciętniaka "Żyję w kraju". Cafe Sztok byłaby całkiem udaną balladą, w dodatku z dobrym tekstem, gdyby nie irytujący, zmanierowany śpiew.\nMimo nierówności i całkiem dużej ilości irytujących lub nijakich zapychaczy uważam "Dodekafonię" za – jak dotąd – najlepsze dokonanie Strachów na Lachy. Mam nadzieję, że następny album (jeżeli oczywiście taki się pojawi – w końcu "Radio Dalmacija" to dość wyraźny sygnał zmęczenia) zachowa poziom tych najbardziej udanych kompozycji przy jednoczesnym ograniczeniu ilości tych słabych lub dogranych na siłę.\nAutor: Filip D. Jensen o 10:34\nEtykiety: 2010, dodekafonia, filip jensen, muzyka, recenzja, strachy na lachy\nMUZYKA - Avenged Sevenfold: I'm Not Ready to Die (2011)\n1. I'm Not Ready to Die (7:07) (do odsłuchania pod tekstem!)\nNigdy nie ukrywam, że Avenged Sevenfold był moim ukochanym zespołem przez pierwszą połowę licealnej edukacji (przypadało to na okolice powstawania samozwańczego albumu, ostatniego za życia Jamesa Sullivana) i wciąż zajmuje niezwykle ważną część mojego muzycznego serduszka, choć te bije już w nieco innym rytmie. Zakochałem się w rewelacyjnym "Nightmare", ale - podobnie pewnie jak setki tysięcy fanów na świecie - bardzo obawiałem się, że umiejętności twórcze chłopaków, wskutek utracenia tak istotnego kompozytora, jakim był ich nieżyjący perkusista, mogą się bardzo pogorszyć. Obecnie, za sprawą singla wydanego z okazji premiery dodatku do najnowszego Call of Duty (sic! Tak dzisiaj promuje się zestaw mapek do rozgrywek sieciowych!), mam szanse swoje obawy zweryfikować i... spać spokojnie.\n"I'm Not Ready to Die" to rzecz zupełnie niepasująca do miana "singiel". Siedmiominutowa kompozycja, rozpoczynająca się elektronicznym wstępem a'la Muse, bogata w agresywne zwrotki (nie tak dalekie od "Nightmare"), szaleńcze solówki i growl (cieszy fakt, że Shadows nie stroni już tak od swojego, nota bene świetnego, krzyku), "łamiąca się" w pewnym momencie, pozostawiając słuchacza na chwilę z samym fortepianem i kończąca w iście metalcore'owym stylu. Drogi Czytelniku, wydaje mi się, że ten kawałek nadawałby się lepiej jako otwarcie zupełnie nowego albumu, a nie ścieżka dźwiękowa do wybijania żółtodziobów w trybie Capture the Flag.\nI skoro Avenged Sevenfold bez wyrzutów sumienia "wyrzuca" tak dobry utwór, nie wypada nam martwić się o przyszłość zespołu, którego popularność w ostatnim dziesięcioleciu przebiła tylko sama Metallica :)\nAutor: Adam Piechota o 12:25\nEtykiety: 2011, adam piechota, avenged sevenfold, i'm not ready to die, muzyka, recenzja\nMUZYKA - Marilyn Manson: The High End of Low (2009)\n1. Devour (3:46)\n2. Pretty as a Swastika (2:45)\n3. Leave a Scar (3:55)\n4. Four Rusted Horses (5:00)\n5. Arma-Goddamn-Motherfuckin-Geddon (3:39)\n6. Blank and White (4:27)\n7. Running to the Edge of the World (6:26)\n8. I Want to Kill You Like They Do in the Movies (9:02)\n9. WOW (4:55)\n10. Wight Spider (5:33)\n11. Unkillable Monster (3:44)\n12. We're from America (5:04)\n13. I Have to Look Up Just to See Hell (4:12)\n14. Into the Fire (5:15)\n15. 15 (4:21)\nCałkowity czas: 72:12\nNie ukrywam, że ciężko jest mi pisać o wydawnictwie Marilyn Mansona, którego uważam za wielkiego artystę. Niestety ostatnio o wiele bardziej doceniam jego malarstwo niż muzykę. Na "The High End of Low" czekałem z wypiekami na twarzy. W końcu była zapowiadana jako powrót do doskonałego i dość popularnego ”tryptyku” ("Antichrist Superstar", "Mechanical Animals", "Holy Wood"). Niestety ukazała się płyta dość przeciętna.\nPo raz pierwszy w przypadku tego zespołu już pierwsze przesłuchanie nie było zbyt entuzjastyczne. Co prawda pierwsze cztery utwory nastrajają bardzo optymistycznie. Głośne, miejscami psychodeliczne "Devour", brzmiące jak wyznanie porzuconego szaleńca, "Pretty as a Swastika" – dźwiękowy powrót do przeszłości – przesterowana, brudna gitara, chrapliwy głos. Można więc powiedzieć, że w jakimś sensie to powrót do obrazoburczego "Antichrist Superstar". "Leave a Scar" to również krok wstecz, jednak nie aż tak duży. Ta kompozycja brzmi raczej jak odrzut z "Eat Me, Drink Me", a więc poprzedniczki opisywanej tu płyty. "Four Rusted Horses" to ponura ballada z dość ironicznym tekstem.\nPo takim wstępie można mieć bardzo wygórowane oczekiwanie co do reszty. I tu niestety następuje największy zawód. To, co następuje później to dość niskiej jakości próby powrotu do tego, z czym zespół był od zawsze kojarzony ("Arma-Goddamn-Motherfuckin-Geddon" czy "Blank and White"). W dalszej części albumu zdarzają się kompozycje bardziej udane (doskonała ballada "Running to the Edge of the World"; długi, duszny "I Want to Kill You Like They Do In the Movies" czy szalony "I Have to Look Up Just to See Hell").\nNiestety znajdziemy tu też bardzo wiele ”zapychaczy” takich, jak "Wight Spider", "Unkillable Monster" czy "We're From America". Finał albumu należy do udanych. "Into the Fire" i "15" to bardzo osobiste, wręcz emocjonalnie pornograficzne ballady. Pod względem muzycznym również bardzo ciekawe. Szczególnie "Into the Fire" z piękną partią fortepianu i ognistą partią gitary.\nTo, co do tej pory było charakterystyczne dla Marilyn Mansona, to teksty i tworzenie albumów jako całych opowieści a nie jedynie zbioru piosenek. W tym wypadku jest niestety inaczej. Brakuje jakiejś klamry spinających poszczególnie kompozycje w całość. Niektóre z nich opowiadają o nieszczęśliwej miłości, porzuceniu, zemście. Inne są krytyką amerykańskiego społeczeństwa, polityki lub przemysłu muzycznego.\nSame teksty również nie należą do najbardziej udanych. Zdarza się, że przez cały utwór słyszymy jedną linijkę tekstu powtarzaną bez przerwy (apogeum tego zjawiska słychać w "We’re From America"). Brak również metafor, licznych nawiązań do literatury, filozofii, sztuki, co było przecież tak charakterystyczne dla tego artysty w przeszłości.\n"The High End of Low" nie jest płytą złą, jednak od tego zespołu oczekuję znacznie więcej. Brakuje to przede wszystkim czegoś nowego. Marilyn Manson zwykł zmieniać oblicze na każdym kolejnym albumie, zarówno pod względem wizualnym, lirycznym jak i muzycznym. Tym razem otrzymujemy coś, co brzmi jak zlepek odrzutów z poprzednich lat działalności i raczej kiepskie teksty (oczywiście z wyjątkami). Nawet wizualna strona wydawnictwa prezentuje się dość przeciętnie (kilka zdjęć ponakładanych na siebie w amatorski sposób, teksty napisane maleńką czcionką, niemal nie do odczytania, a to wszystko wydrukowane na słabej jakości papierze). Oby następnym razem było trochę lepiej.\nAutor: Filip D. Jensen o 11:38\nEtykiety: 2009, filip jensen, marilyn manson, muzyka, recenzja, the high end of low\nMUZYKA - Promise and the Monster: Transparent Knives (2007)\n01. Sheets (3:37)\n02. Night Out (4:05)\n03. Wither (4:17)\n04. Killing Fields (2:32)\n05. Antarktis (3:48)\n06. Silver Speaking (3:18)\n07. A Room With no View (4:17)\n08. Words (2:42)\n09. Light Reflecting Papers (3:21)\n10. Single Girl, Married Girl (2:31)\n11. Trials (2:47)\n12. The Delusioned and Insane (4:28)\nCałkowity czas: 33:06\n(Poniższy tekst to całkowita niespodzianka - pierwsza rzecz napisana kobiecą ręką na Wyspie Jowisza. Drodzy Czytelnicy, to zaprawdę wielka chwila! Nasza nowa, z braku lepszego słowa, praktykantka - Emilia Popiela, studentka filologii polskiej, niepoprawna filozofka i - przede wszystkim - wielka fanka nastrojowej, głębokiej muzyki. Mam nadzieję, że zawita w naszych progach jak najdłużej i pomoże temu cyrkowi na kółkach nabrać jeszcze większej prędkości! - Adam)\nPromise and the Monster. Zespół, który na wstępie wyrzuciłam do śmieci po to tylko, żeby do niego dorosnąć, powrócić i zakochać się bez pamięci. "Transparent Knives". Płyta, której przez długi czas nie zauważałam wśród wielu jeszcze nie przesłuchanych plików z muzyką, a która teraz jest jedyną, którą mogę odsłuchiwać tak, jak niektórzy odmawiają pacierz. Rano, wieczór, we dnie, w nocy.\nWystarczy kliknąć "odtwórz ", a...\n...a więc Klik!\nCiemno. Zimno. Głucho.\nRozpływam się w jakiejś magicznej, niezbadanej przestrzeni. Nie ma ciał, czasu ani myśli. Ciepłe, monotonne dźwięki gitary prowadzą mnie tam, gdzie wiodą prym ciemne lasy, mityczne postaci i bezludne przestrzenie. Dzwonki przypominają orzeźwiający, wiosenny deszcz, a głos brzmi, jakby człowiek i ludzkie struny głosowe w ogóle nie wiązały się z jego powstawaniem. Muzyka oddala, wciąga, odrywa od rzeczywistości, nie pozwala skupić się na czymkolwiek innym...\nPrawdziwie mistyczny klimat. Otwarty znakomicie oklipowanym kawałkiem "Sheets". Tworzony przez łagodne "Antarktis", w kulminacyjnym momencie przechodzące w cichutki walczyk. Zwieńczony kawałkiem "The Delusioned and Insane" oraz dudniącą myślą: "Nie, nie tak szybko, ja chcę jeszcze raz!".\nPłytę cechuje zdecydowany acz zdrowy minimalizm. Konieczny dla wywołania powyższego efektu. Dotyczy on nie tylko ilości użytych instrumentów (przeważająca gitara, momentami dzwonki, smyczki), ale także tekstu. Cudownym jest, jak wiele emocji, sensu i myśli można zawrzeć w dwóch, trzech krótkich strofach, w których żadnego słowa (wierzę w to szczerze) nie wyśpiewano bez sensu.\nNie wiem, co mogłabym jeszcze dodać. Piękno mówi samo za siebie, a niezmienna od wieków zasada stanowi, że najtrudniej mówić o tym, co człowiekowi najbliższe. Być może kiedyś uznam ten tekst za bełkot i napiszę go raz jeszcze. Tak, aby skuteczniej zachęcał Was do odsłuchania płyty. Na razie jednak musicie zadowolić się tym oto, pierwszym na blogu Emilkowym wypocinkiem.\nAutor: Adam Piechota o 23:14\nEtykiety: 2007, emilia popiela, muzyka, promise and the monster, recenzja, transparent knives\nFILM - 500 dni miłości (2009)\nReżyseria: Mark Webb\nTytuł oryginalny: (500) Days of Summer\nTo jeden z tych filmów. Z tych bezczelnych obrazów, które z jednej strony sprawiają wrażenie pozytywnej hiperbolizacji otaczającej nas rzeczywistości, przez co gotów jesteśmy traktować je niczym baśń, z drugiej zaś tak umiejętnie kontrolują nasz umysł i bezpośrednio dotykają najgłębiej skrytych emocji, że wydają się być prawdziwsze od porannej herbaty. I trzeba być nie lada specem, aby umiało się stworzyć złoty środek między obiema stronami; Zemeckis dokonał niemożliwego przy "Forrest Gumpie", Jaco Van Dormael uległ pokusie i jego "Mr. Nobody" przechylił się za bardzo w kierunku nierealistycznej baśni. Mark Webb dopiero debiutuje na srebrnym ekranie, a jednak udało mu się. Stworzył swojego własnego "Gumpa", a jeżeli komuś by to nie wystarczyło, wyhodował go na tragicznym poletku komedii romantycznej.\nChoć próbuje się nam powiedzieć, że "500 dni miłości" nie jest komedią romantyczną. Optymistycznym tonem oświadcza to we wstępie narrator, a każda kolejna minuta seansu słowa jego dobitnie potwierdza. Ale bez owijania w bawełnę - natkną się na niego, w większości, wielbiciele właśnie tego wstydliwego gatunku, kuszeni ckliwym trailerem, hasłem na pudełku DVD lub polskim tłumaczeniem tytułu (nietrafionym!). Och, w jakim szoku będą! Aż miło mi na samą myśl.\nTom Hansen (sympatyczny Joseph Gordon-Levitt) nie zazna w życiu szczęścia, dopóki nie odnajdzie prawdziwej miłości. Wychował się na filmach i muzyce, które wszczepiły mu w okolice serducha romantyczną duszę. Czeka na "tę" jedyną; osobę, która rozpali go do czerwoności, pozwoli z siebie wylać tsunami uczuć, zapomnieć o całym bożym świecie. Jak się już domyślasz, drogi Czytelniku, jego wybranka czeka tuż za rogiem. Wkrótce przeżyje lato swego życia, za sprawą (nomen omen) Summer (cudowna Katy Perr... znaczy, Zooey Deschanel) - przeuroczej, inteligentnej i wyrażającej zachwyt swoją niezależnością kobiety.\nLato. Pięćset dni "lata": piękna, wzniesień, udarów, suchoty i zrywających się nagle burz. Summer stawia sprawę jasno - nie szuka prawdziwego związku. Ba, nie wierzy w przeznaczenie, nie uznaje miłości. Nasz bohater jednak, jak na prawdziwego romantyka przystało, zatraca się bardzo szybko i wyjątkowo głęboko. Wkrótce okazuje się, że przekracza delikatnie zaznaczoną granicę dziewczyny i - z dnia na dzień - traci ją. Latami poszukiwane "to", rzecz w jego oczach nieśmiertelna, idealna i wieczna pęka niczym bańka mydlana. A uczucie Toma, wiadomo, tak szybko nie wygaśnie.\nI choć "500 dni miłości" porusza typową tematykę romantycznej miłości i łamania barier u drugiej osoby, wychodzi o kilka kroków poza konwencję. Bowiem, o ile za sprawą strony audiowizualnej wydaje się puszczać wielokrotnie oczko do widza, wodzić go za nos skakaniem z jednego momentu tytułowych pięciuset dni do drugiego, oddalonego o kilka miesięcy, tak nie sposób odrzucić wrażenia, że to najprawdziwsza przestroga. Ostrzeżenie przed niewłaściwym kierowaniem swoich (bądź co bądź) miażdżących uczuć i promyk nadziei dla każdego niespełnionego romantyka, których na świecie - wbrew panującym trendom miłosnym - wciąż setki tysięcy. Reżyser zauważa, że to, co dla nich stanowi być może najważniejszą część życia lub tragedię rozkładającą serce na kawałki, to wszystko tylko część tytułowych pięciu setek dni - cyklu, który jeszcze wielokrotnie mogą przejść.\nWspominałem już o puszczaniu oczka do widza i właśnie ten element debiutanckiego dzieła Webba wielce uraduje duszyczkę każdego kinomana. "500 dni miłości" zachowuje fenomenalny dystans do wszystkich wydarzeń, bawi się plastyką, zaskakuje częstymi przeciwieństwami (ot, pełna radości scena w sklepie z meblami i analogiczna jej wersja kilkadziesiąt dni później, z której buchać może co najwyżej znużenie i żal), dynamicznym w razie potrzeby montażem i czystą pasją, z jaką każda minuta filmu została stworzona. Wszystko to okraszone rewelacyjną muzyką, która niejednej osobie wrzuci "ciary" na kark. Właśnie w tej sferze film budzi największe skojarzenia z "Forrest Gumpem" - uświadamiamy sobie o tym, uśmiechając się jak szczerbaty do sucharka przez cały seans.\nNie ma wad. Przynajmniej jak takowych nie dostrzegam. "OK, stary, napisałeś odę do komedii romantycznej". Mój drogi, powtórzę za rubasznym narratorem "500 dni miłości" - to nie jest komedia romantyczna. To stworzony prosto z serca, pełen samoświadomości i dystansu obraz, który opowiada o najsmutniejszym i zarazem najbogatszym w doznania uczuciu, jakie może przeżyć mężczyzna. Kobietą nigdy nie byłem, nie posunę się zatem tak daleko, aby porównać go z wenuzjańskim punktem widzenia.\nOcena? Muszę? Byłaby to soczysta dziewiątka, jednak ja osobiście, na swoim koncie Filmweb, wystawiłem filmowi maksa. Dawno nie czułem takiej więzi ze światem przedstawionym.\nAutor: Adam Piechota o 21:38\nEtykiety: 500 days of summer, 500 dni miłości, adam piechota, film, recenzja\nWieczory nordyckie (MUZYKA) - Dimmu Borgir - Abrahadabra (2010)\nCałkowity czas: 48:54\nNasze wieczory nordyckie miały ostatnimi czasy dość nieregularny czas powstawania, co spowodowało, że skończą się o tydzień później niż powinny. O ile dobrze policzyłem... . W każdym bądź razie skończą się właśnie na obecnym weekendzie i dzisiejszym dniu, gdyż odwiedzimy jeszcze Norwegię oraz Szwecję, którą to już niebawem (chyba zaraz po mnie) zakończy nasz pierwszy w historii Wyspy Jowisza cykl, Marcin, czy też po prostu Czarny.\nJeśli chodzi o Norwegię to zdecydowałem się na formację Dimmu Borgir, choć do ostatniej chwili miał to być zupełnie inny band z tego kraju. Tradycyjnie się wahałem, ale po raz pierwszy zdanie zmieniłem na dosłownie sekundę przed rozpoczęciem tekstu. A dlaczego?\nDimmu Borgir poznałem już kilka lat temu, kiedy to jeden z moich znajomych słuchający mocniejszych odmian muzyki metalowej puścił mi coś z płyty "Death Cult Armageddon". I w ten sposób, pierwszymi słowami, które usłyszałem z ust wokalisty Dimmu Borgir, były..."Satan My Master". Wtedy wiedziałem, że to nie przejdzie, ale po latach moje podejście do muzyki jest już nieco inne, a i zdecydowanie do tego nabrałem dystansu. Zwłaszcza kiedy wartość muzyczna jest naprawdę okazała. Ostatnio wpadłem na ten album ("Abrahadabra") dość przypadkowo, za sprawą kompozycji "Gateways". Przyznaję, że przegapiłem premierę w zeszłym roku, ale po wysłuchaniu fenomenalnego singla wiedziałem, że czas to nadrobić.\n"Abrahadabra" to dziesięć symfoniczno - blackmetalowych kompozycji. Na pierwszy plan wychodzą tutaj, już od instrumentalnego intra - "Xibir", klawisze oraz chóry. To one tworzą bardzo ciekawy klimat praktycznie przez cały album. Po blisko trzyminutowym wstępie usłyszymy "Born Treacherous". Mocny kawałek, bardzo dobrze wypadający jako pierwsza typowa kompozycja wokalna. Potem jednak otrzymamy utwór, który położył mnie od samego początku - "Gateways". Singiel wypada świetnie w całości, ale tak naprawdę to końcówka jest prawdziwym mistrzostwem świata. Motyw przeplatanego wokalu męskiego z kobiecym jest kapitalny, a przejęcie w głosie z jakim owa pani śpiewa powinien budzić ogromny zachwyt. Szkoda, że nie mamy więcej takich momentów na tej płycie. Mamy za to orkiestrę, chór i klawisze, których partie nieodparcie kojarzą mi się z kultową grą "God Of War". W kolejnych kawałkach wypadają one równie dobrze.\nW "Chess With the Abyss" usłyszymy świetny refren, który potrafi z łatwością zapaść w pamięć. Nie jest to jedyny plus tego numeru, gdyż podobać się w nim również mogą instrumentalie, które niezgorzej wypadają w następnym - imiennym - "Dimmu Borgir". Jednym z moich faworytów jest "Ritualist" z dosyć prostym refrenem powtarzającym tytuł numeru. Cztery następne tracki niby nie są gorsze, jednak kojarzę je nieco mniej. Tak naprawdę mamy jednak do czynienia z dobrym black metalowym graniem aż do samego końca płyty. W tej części albumu bardziej podoba mi się gra gitar- jest mroczniejsza niż dotychczas. Wszystko kończy się za sprawa spokojnie rozpoczynającego się "Endings and Continuations", na którego samym końcu wszystko się znów uspokaja i możemy usłyszeć wymawiany tytuł płyty "Abrahadabra".\nCieszę się, że wpadłem na ten krążek, bo to kawałek solidnego dobrego grania. Black metal nie jest moim konikiem, ale dzieki takim bandom czuję, że mogę coraz lepiej się z tą muzyka zapoznawać. I z coraz lepszym skutkiem.\nEtykiety: 2010, abrahadabra, bartosz tredewicz, black metal, dimmu borgir, muzyka, recenzje, review, wieczory nordyckie\nMUZYKA - Blindead - Affliction XXIX II MXMVI (2010)\nKOMIKS - Ultimate Spider-Man Volume 1: Power and Responsibility (2001)\nPierwszy kęs: Lech Roch ''Skorpion'' Pawlak\nMUZYKA - Affiance: No Secret Revealed (2010)\nMUZYKA: Megadeth - TH1RT3EN (2011)\nMUZYKA - Stratovarius - Elysium (2011)\nMUZYKA - Coma: Excess (2010)\nGRA - Kingdom Hearts (2002)\nMUZYKA - R.E.M.: Collapse into Now (2011)\nWieczory nordyckie (MUZYKA) - In Flames - Whoracle...\nMUZYKA - Avenged Sevenfold: I'm Not Ready to Die (...\nMUZYKA - Marilyn Manson: The High End of Low (2009...\nMUZYKA - Promise and the Monster: Transparent Kniv...\nWieczory nordyckie (MUZYKA) - Dimmu Borgir - Abrah...\nFilip D. Jensen\nDivorce the Music


Zrozumieć sukces Bitcoina na obecnym rynku - CryptoPumpAktualności - aktualności kryptowalut\nStrona główna » wiadomości bitcoin » Zrozumienie sukcesu Bitcoina na obecnym rynku\nZrozumienie sukcesu Bitcoina na obecnym rynku\nBitcoinowe rajdy co jakiś czas, wzorce się zmieniają i powstają zupełnie nowe poziomy. Ale konkretnie ten rajd ma obecnie dużą wartość ze względu na fakt, że przyniósł bardzo potrzebne lekarstwo na wcześniejsze spadki. Ogólnie rzecz biorąc, istnieje silna oznaka krótkoterminowego boomu na rynku.\nBitcoin wydaje się udany\nAby uzyskać punkt widzenia na ten sukces, konieczne jest obserwowanie ogólnej podaży Bitcoina w przychodach. Po raz pierwszy od ponad 45 dni sukces wzrósł, ponieważ niedawno osiągnął najniższy koszt na poziomie 12.34 miliona BTC / 66% całkowitej istniejącej podaży. Nurkowanie o 11.2% w tym tygodniu obejmowało 1.2 miliona BTC do tej podaży, tworząc sprzyjające środowisko dla traderów.\nA że ponad 77% odpływu się powiedzie, to oczywiście przychody byłyby znacznie lepsze. Taka jest prawda. Lipiec, w którym sieć zrozumiała, że przychody z wykresu zysków/strat można zobaczyć, kontrolując rynek. Ta zielona linia dotknęła 1.8 miliarda dolarów innego dnia, 26 lipca. W 83% spadku przychodów zużył znak z prostych 30 milionów dolarów przychodów\nDodatkowo 25 lipca łatwe słowa, ponieważ zrozumiałe przychody osiągnęły najwyższy poziom 79 dni, pomogły finansistom odzyskać znaczną część strat, z którymi faktycznie mieli do czynienia od jakiegoś czasu. To, ogólny wolumen transferów również wzrósł o 1.1 miliona BTC on This 26. Nagłe nurkowanie Bitcoina jest dowodem na zwiększone zaangażowanie finansistów, które nastąpiło wraz ze wzrostem kosztów.\nBitcoin również pokazuje, jak uważni byli finansiści, ponieważ wolumeny właśnie wzrosły, gdy\nzarejestrowali się na maksimum 40 tys. USD i nie wcześniej niż do tego czasu. W ten sposób strefa handlowa Historycznie stosunek MVRV (cena rynkowa do rozumianej wartości) jest używany do porównania oceny obszaru monety z jej kosztami w łańcuchu.\nWczesny typ rynku, jaki wywołują takie zwyżki, będzie znacznie lepiej rozumiany, gdy poprzednie okoliczności będą traktowane jako rekomendacje.\nŚredni wskaźnik MVRV osiągnął te strefy właśnie w tych przypadkach – –\nCykl podwójnej hossy, w którym koszty osiągnęły dno w skali makro, a akumulacje gotówki wróciły do znacznego poziomu.\nCykl jednorazowy, w którym dochody finansistów spadają przed kapitulacją. 'podwójnie pump" pump gdzie obserwuje się wstrząsy w połowie cyklu. Co więcej, rynek odwraca wzorzec makro i wznawia hossę, podobnie jak w 2013 roku\nmożna zaobserwować. (*), przekonania finansisty mogą również okazać się korzystne, ponieważ NUPL ujawnia, że moneta króla jest bardziej szczegółowa w kierunku przełamania dwumiesięcznego spadku, zbliżając się do korzystniejszej strefy zaprzeczenia przekonań.(*)\nBitcoinowe rajdy co jakiś czas, wzorce się zmieniają i powstają zupełnie nowe poziomy. Ale to