Cytrynian magnezu, potasu i wapnia | cytryniany\nSztucznych substancji przedłużających trwałość\nWśród substancji odżywczych i organicznych związków chemicznych, których organizm człowieka potrzebuje do prawidłowego funkcjonowania, można wymienić bardzo wiele różnorodnych składników, zaś jednym ze szczególnie istotnych, choć dla wielu osób nieoczywistych, są cytryniany. To sole i estry kwasu cytrynowego zawierające rozmaite pierwiastki niezbędne do regulowania pracy układów ciała, dlatego często wykorzystywane są jako suplementy diety. Jeżeli więc chcesz skutecznie zadbać o zdrowie, stosując naturalne preparaty dostarczające do organizmu kluczowe składniki odżywcze, sprawdź naszą ofertę cytrynianów magnezu, potasu czy wapnia.\nCytrynian magnezu — wsparcie dla układu krążenia\nJednym z podstawowych elementów oferty naszego sklepu są preparaty z cytrynianem magnezu stanowiące nieocenioną pomoc w profilaktyce chorób układu krążenia. Substancja ta sprzyja bowiem dotlenieniu mięśnia sercowego, a także znacznie zmniejsza ryzyko występowania zakrzepów krwi. Co więcej, cytrynian magnezu pomaga w walce z odkładaniem się złego cholesterolu w tętnicach, ale to niejedyne jego prozdrowotne właściwości. Naturalne produkty, które proponujemy, warto stosować też w przypadku przewlekłego stresu, zmęczenia albo kłopotów ze snem.\nNaturalny cytrynian potasu dla zachowania równowagi wodno-elektrolitowej\nWśród suplementów diety dostępnych w tej kategorii warto zwrócić uwagę również na cytrynian potasu będący dobrze przyswajalnym źródłem tego niezbędnego pierwiastka. Podstawowym działaniem preparatów oferowanych w sklepie jest przede wszystkim regulowanie gospodarki wodno-elektrolitowej organizmu, ale oprócz tego korzystnie wpływają one też na prawidłową pracę serca i ciśnienie krwi. Cytrynian potasu znakomicie wspiera także układ nerwowy, pomagając w przekazywaniu impulsów elektrycznych.\nSuplementy diety z cytrynianem wapnia i nie tylko\nAsortyment naszego sklepu internetowego obejmuje również cytrynian wapnia, który w tej postaci jest bezproblemowo wchłaniany przez organizm. To doskonały wybór zwłaszcza dla osób chcących zadbać o mocne i zdrowe kości — w tym zęby — a także poszukujących preparatów wzmacniających mięśnie. Produkty z cytrynianem wapnia, potasu czy magnezu nie są jednak jedynymi środkami, które tu znajdziesz. Polecamy też wiele innych, w pełni naturalnych suplementów diety od zaufanych producentów o korzystnym wpływie na zdrowie. Zachęcamy do zapoznania się z pełną ofertą cytrynianów!\nCytrynian potasu 300 mg x 100 tabletek VEGE Aliness\nCytrynian Magnezu 100 mg z potasem 150 mg, B6 (P-5-P) x 100 caps VEGE Aliness\nSwanson Cytryniany - Multi Mineral Citrate Complex


Lakiernik przemysłowy - Görlitz, Niemcy , przy polskim Zgorzelcu - blisko polskiej granicy\nAgencja zatrudnienia Görlitz, Niemcy , 02828 Saksonia 24/05/2022 Malarz - Praca w Niemczech - Praca w saksonii - Rzemieślnictwo - Wszystkie oferty\nKod pocztowy 02828\nPraca w Niemczech – Lakiernik przemysłowy – Görlitz, Niemcy – przy samej polskiej granicy\nWłaśnie Ciebie szukamy – lakiernik przemysłowy! Praca w Niemczech dla doświadczonego lakiernika przemysłowego lub lakiernika proszkowego. Firma naszego klienta w Görlitz , została założona ponad 70 lat temu . Jest silnym graczem w Niemczech .\nProsimy o nie przesylanie Cv przez normalnych malarzy i bez znajomości j.niemieckiego\nZakres Twojej pracy jako lakiernika przemysłowego będzie obejmował:\nnakładanie farb i lakierów różnymi metodami\nkontrola jakości i korekta braków\nJako lakiernik przemysłowy powinieneś być w stanie zaoferować:\nwykształcenie lub udokumentowane doświadczenie jako malarz lub malarz przemysłowy\numiejętność porozumiewania się w języku niemieckim na poziomie minimum A2 – nie są Państwo pewni jaki poziom? Wypróbujcie Państwo Nasz test\nZaproponujemy Ci to jako lakiernik przemysłowy:\nwynagrodzenie lakiernika od 11,00 €/h + dopłaty zgodnie z kwalifikacjami i doświadczeniem\ndodatek urlopowy i święta +fahrgeld -nieopodatkowany dodatek na dojazdy do pracy\nmiejsce parkingowe tuż przy budynku firmy\ndyspozytorów, którzy pomogą i doradzą czego będziesz potrzebować\nOferta skierowna jest dla mężczyzn i kobiet. Jeśli są Państwo zainteresowani Naszą ofertą pracy jako malarz przemysłowy, prosimy o przesłanie swojego życiorysu na adres email – polska@starke-jobs.com i ustalenie terminu rozmowy z Nami. Jeśli są Państwo zainteresowani inną ofertą pracy, tutaj można obejrzeć również pozostałe oferty. Do każdej oferty pracy można wysłać swój życiorys na wskazany adres email.\nagencja pracy niemcy malarz malarz przemysłowy oferty pracy praca w niemckiej agencji praca w niemczech


Jak określić rodzaj cery? - Portal dla nastolatek - DlaNastolatek.pl\nStrona główna Uroda i Zdrowie Jak określić rodzaj cery?\nW tym wpisie dowiesz się, jaki masz rodzaj skóry na twarzy.\nOkreślenie swojego typu cery jest niezbędne, abyś mogła odpowiednio ją pielęgnować i dobrać kosmetyki przeznaczone dla Ciebie. Nieodpowiednio dobrane kosmetyki mogą zaszkodzić Twojej skórze, dlatego aby do tego nie dopuścić sprawdź, który z poniższych opisów najbardziej pasuje do Ciebie.\nZacznij od przemycia twarzy wodą z mydłem i odczekaj pół godziny. Teraz sprawdź, jakie objawy u siebie widzisz.\nPolecamy: 5 sposobów na promienną cerę\nPoprzedni artykułJak nosić ubrania oversize?\nNastępny artykułJak się zmotywować do nauki?\nRav 24 września 2019\tW\t17:42\nNie myjcie cery tłustej wodą z mydłem xdd mydło naruszy barierę lipidową skóry (przesuszy ją), co sprawi, że skóra będzie wydzielała jeszcze więcej łoju, żeby przywrócić nawilżenie. Najlepiej jest używać delikatnego żelu\nJulka 29 marca 2019\tW\t15:12\nMam cerę wrażliwą, naprawdę ciężko o nią dbać. Od pierwszych promieni słonecznych trzeba nakładać krem z filtrem, uważać, by jej zbytnio nie przesuszyć albo przypadkiem zapchać…\nNiestety to prawda, że cera wrażliwa jest bardzo wymagająca 🙁


Amazon zachęca do zgłaszania propozycji powieści z całego świata, które mogłyby zaistnieć w USA! : Booklips.pl\nAmazonCrossing to na chwilę obecną największy w USA wydawca literatury nieanglojęzycznej. W samym 2015 roku opublikował 77 tytułów z 15 krajów napisanych w 12 językach (od 2010 roku było to 200 tytułów z 29 krajów w 19 językach). „Uruchomiliśmy AmazonCrossing pięć lat temu, żeby przedstawić czytelnikom w języku angielskim głosy literatury obcojęzycznej. Choć jesteśmy jednym z największych wydawców literatury tłumaczonej w Stanach Zjednoczonych, proza w przekładzie jest wciąż zaledwie cząstką nowych publikacji” – powiedziała Sarah Jane Gunter, wydawca z AmazonCrossing i dyrektor generalna działu Publikacji Międzynarodowych.\nPoza deklaracją finansową AmazonCrossing idzie o krok dalej i żeby ułatwić autorom, agentom i wydawcom dotarcie na rynek anglojęzyczny, firma uruchomiła stronę internetową, gdzie można składać propozycje wydawnicze. „Nasza nowa strona internetowa do składania zgłoszeń pomoże nam zarzucić szerszą sieć w poszukiwaniu wspaniałych książek do tłumaczenia z nadzieją na zwiększenie liczby przyjęć z krajów, które zazwyczaj są słabo reprezentowane w przekładach” – wyjaśnia Gunter.\nPrzez ostatnie pięć lat AmazonCrossing opublikowała m.in. bestsellerową „Córkę kata” niemieckiego autora Olivera Pötzscha, docenioną przez krytyków nowelę „Nigdzie do znalezienia” Bae Suah z Korei oraz turecki bestseller Ayse Kulin „Ostatni pociąg do Istambułu”. Nowa strona to również szansa dla polskiej literatury. Na liście wydawniczych planów na 2016 rok znalazła się m.in. nagrodzona w 2014 roku Paszportem Polityki powieść „Gniew” Zygmunta Miłoszewskiego.\nNa zdjęciu załączonym do newsa Jeff Bezos, prezes i dyrektor generalny Amazon.com.\nfot. James Duncan Davidson\nTematy: Amazon, AmazonCrossing, Gniew, kryminał i sensacja, proza polska, rynek książki, tłumacz, Zygmunt Miłoszewski\n« Na nową powieść kazał czekać 10 lat. Sięgnął po fantasy. „Pogrzebany olbrzym” Kazuo Ishiguro już w księgarniach\n„Osaczyłem Amerykę. Timothy Leary” – biografia ikony kontrkultury pod patronatem Booklips.pl! »


23 czerwca w Polsce obchodzony jest Dzień Ojca. W tym szczególnym dniu pamiętajmy o naszych wspaniałych ojcach – mężczyznach, którzy dają poczucie bezpieczeństwa, są odważni, silni, troszczą się o swoje potomstwo, potrafią rozśmieszyć do łez a przede wszystkim są niezastąpioną złotą rączką w domu. Ewentualnie służą pomocą, aby coś konkretnie zepsuć :)\n,,Jeden ojciec znaczy więcej niż stu nauczycieli.”\n,,Tata to przyjaciel, z którego się nie wyrasta.”\n,,Bo tata zawsze pozwala na więcej.”\nOpracowała Katarzyna Korsak\nOpublikował Arkadiusz Gołembka


➤ BOSCH SMV 59T10EU - Zobacz Zanim Kupisz na VideoTesty.pl\nZmywarka do zabudowy BOSCH SMV 59T10EU o klasie energetycznej A\nNiestety nie znamy dokładnej ceny BOSCH SMV 59T10EU, ale zapraszamy do zapoznania się z naszym rankingiem zmywarek 2018.\nA może wiesz coś więcej o tym produkcie? Pomóż innym w wyborze i dodaj pierwszą opinię o BOSCH SMV 59T10EU.\nZmywarka do zabudowy BOSCH SMV 59T10EU o klasie energetycznej A. Zmywarka posiada 5 programów w czterech temperaturach. Sterowanie elektroniczne. Zużycie wody w cyklu to 9 litrów.\nInstrukcja obsługi do BOSCH SMV 59T10EU\ninstrukcja obsługi do zmywarki BOSCH SMV 59T10EU\nKod_producenta SMV 59T10EU


JFK 1/2 (Foxm)|Najlepsza Erotyka Opowiadanie 18+\nJFK 1/2 (Foxm)\t3.55/5\t(50)\nNigdy więcej! Nigdy kurwa więcej! Na więcej sensownych postanowień nie starczyło czasu. Treść żołądka Johna Fitzgeralda Kennedy’ego zbryzgała nieskazitelną biel klozetowej muszli. Ścierpły mu kolana, posadzka hotelowej toalety była nieznośnie zimna. Po wszystkim podniósł się z trudem, a za każdy cal wyprostu płacił bólem pleców. Jakby ktoś przyłożył mu do lędźwi rozpalone do czerwoności żelazo. Kennedy jęknął głośno i przymknął oczy, starając się okiełznać ból.\nPoliczył do dziesięciu, otworzył oczy, po omacku znalazł spłuczkę. Lejąca się woda brzmiała równie donośnie jak grzmoty Niagary. Kręciło mu się w głowie, chwiał się na nogach, a suchość w ustach raptownie zmieniła się w gorycz, jakby połknął śmierdzącego buta przypalanego zapalniczką. Podszedł do szafki wiszącej przy umywalce, sięgnął po szczoteczkę i pastę do zębów, leżące pomiędzy przyborami do golenia a pudłem z medykamentami. Nie potrzebował się golić – rzut oka w lustro wystarczył, by stwierdzić, że nie pomogą mu żadne zabiegi higieniczne.\nWyglądał jak upiór, który właśnie wyszedł z opery: błędny wzrok, opuchnięte powieki, doskonale widoczne zmarszczki. Wrak człowieka ze zgnilizną w ustach. Nie żałował, nigdy nie żałował – koktajl witamin aplikowanych dożylnie sprawdził się wczorajszego wieczoru doskonale, po zmęczeniu nie został nawet ślad. Był bogiem osiągającym szczyty. Raz, drugi, trzeci i kolejny…\n– Panie senatorze… – Cichutki, cienki głosik towarzyszył szelestowi pościeli dochodzącemu z sypialni. Poprzedniej nocy taka cicha nie była. Wręcz przeciwnie.\n– Idę! – zawołał, kończąc szczotkowanie zębów.\nStażystka, to wiedział z całą pewnością. Pamiętał też słodki pieprzyk dokładnie w miejscu, gdzie plecy przechodzą w pośladki. Ale jak ona, do cholery, miała na imię?\nObdarzył upiora w lustrze śnieżnobiałym uśmiechem. Nie wyglądał jak młody, tryskający energią kandydat, ściskający setki dłoni w kolejnych stanach, uśmiech zachował jednak uwodzicielską moc.\nOd prawie roku jeździł od stanu do stanu, starając się uzyskać przewagę w wyścigu do Białego Domu. Wiece, tłumy, przemówienia, setki spotkań. Jeszcze nigdy nie pracował tak ciężko, musiał odetchnąć. Wypad do Las Vegas, by podładować akumulatory, wydawał się dobrym pomysłem.\n– W Nevadzie czas biegnie inaczej. – Przypomniały mu się słowa ojca. – Potrzebujesz zmiany klimatu, Jack, dyskretnego podreperowania zdrowia.\nGdyby go tak cholernie nie bolało całe ciało, może nawet zdołałby się uśmiechnąć do własnych myśli. Aż do przylotu nie zastanowiły go słowa ojca – ot, jeszcze jedna ponadczasowa mądrość młodej, ale potężnej bostońskiej arystokracji.\nStan Nevada przyjął go jednak po królewsku, jeden z bogów tej jaskini grzechu wysłał po niego samochód na lotnisko. Szofer bez słowa ponaglenia umieścił jego walizkę w bagażniku i pomknęli prosto do kasyna Sands.\nLedwie wkroczyli w gościnne progi świątyni hazardu, a jak spod ziemi wyrósł przed nimi kelner w liberii.\n– Polecono mi zapytać, czy pan senator chciałby się przysiąść do stolika naszej gwiazdy wieczoru i jego gości.\nJack z każdą chwilą nabierał pewności, że lubi Vegas. To miejsce z wypełniającym je gwarem podniesionych głosów, szumem tasowanych kart i łoskotem gnającej w tę i z powrotem kulki zadziałało na niego dziwnie kojąco.\n– A kto jest cholerną gwiazdą wieczoru? – zapytał.\n– Frank Sinatra¸ proszę pana. Z przyjemnością wystosowałby swoje zaproszenie osobiście, ale zaraz wchodzi na scenę. – Kelner wskazał gestem duży posrebrzany prostokąt ze sprzętem muzycznym i oświetleniem. – Pan Sinatra polecił mi przekazać, że dziś wieczorem przyszły prezydent gra, pije i dupczy na jego koszt.\nWybuch śmiechu Johna utonął w burzy braw, która zerwała się wśród gości kasyna. Bożyszcze Amerykanów, z domieszką włoskiej krwi w żyłach, wkroczyło na scenę. Nienaganna figura, opalenizna przywieziona z egzotycznych wakacji i ten głos!\nGłos, który dźwięczał mu w uszach nawet teraz, wespół z pierwszymi taktami jego piosenki wyborczej[i]. Frank dostosował jeden ze swoich przebojów na potrzeby kampanii senatora Demokratów, kiedy ta dopiero nabierała rozmachu.\nPierwszego wieczoru w Vegas Kennedy przekonał się, że ikona Fabryki Snów nie tylko ma gest oraz talent, ale potrafi przepić nawet syna irlandzkich imigrantów. Tracił grube zwitki banknotów o wysokich nominałach, ale w jakiś niezrozumiały dla samego siebie sposób wyczuwał, że zyskuje przyjaciół.\nRamię w ramię z Sinatrą, Deanem Martinem i Sammy’m Davisem Juniorem przehulali roczny dochód amerykańskiego robotnika – robotnika, przed którym dzień wcześniej Jack roztaczał piękną wizję lepszego jutra. Płomienna mowa przyniosła jednak ograniczony efekt.\nTłum był niepewny, traktował młodzieńca bez wielkiego doświadczenia politycznego z widoczną rezerwą.\n– Wiem, dlaczego tak jest – tłumaczył pijanemu Sinatrze, kiedy obaj siedzieli nadzy w hotelowej saunie. – Potrzebujemy silnego wsparcia związkowców. Wyraźnego gestu poparcia.\nNie wiedział, czy tylko mu się zdawało, czy gwiazdor machnął ręką, szczerząc się łobuzersko.\n– Spokojnie, Jack. Pan Sam nie takie rzeczy już załatwiał, Wiesz co? Po dzisiejszym wieczorze masz mój pieprzony głos! A to dopiero początek.\nPrzyjaciel jak zwykle miał rację – Las Vegas oferowało nieskończenie wielką liczbę atrakcyjnych rozrywek.\nJedną z nich zostawił w sypialni. W pół drogi powrotnej do wielkiego hotelowego łoża pogratulował sobie silnej woli, która nakazała mu wrócić z kasyna do pokoju wyjątkowo wcześnie. Nie marnował czasu na wstępy – po prostu zdarł z kobiety krótką spódniczkę i pchnął w nienaruszoną biel pościeli. Pozbył się kolejno butów, skarpetek, spodni i bielizny.\nMacał, całował, gryzł, kąsał każdy dostępny fragment nagiej skóry. Ścisnął drobne piersi tak mocno, że dziewczyna stęknęła z bólu, próbując instynktownie się wyrwać. Opór i krążący w żyłach alkohol tylko wzmogły jego podniecenie. Wziął ją tak brutalnie, jakby nie pieprzył od wieków. Nie miało znaczenia, że od jego ostatniego numerku z jedną z krupierek minęło ledwie dwanaście godzin.\nTamta pozwoliła mu się zerżnąć w ciasnej toalecie, zawzięcie pracując dupą. Chwycił ją za gardło i trzymał mocno, wdzierając w nią raz po raz. Nie zwolnił nawet wówczas, gdy krupierka zaczęła się dusić. Poczucie absolutnej kontroli nad jej ciałem było równie odurzające jak seks.\nZawzięcie pracował biodrami, poszukując ulgi spełnienia, jednak rozkosz wciąż i wciąż mu się wymykała. Wycofał się niezaspokojony, obficie splunął na członek i zaatakował ponownie, tym razem starając się sforsować zaciśnięty zwieracz odbytu. Mimo użycia całej siły członek z trudem przełamywał opór mięśni…\n– Kuuurwaaa… Boli…\nProtesty, krzyki, przekleństwa… Wszystko to na kilka uderzeń serca straciło na znaczeniu. Trysnął między pośladkami, raz, drugi, trzeci i kolejny. Przez całą długość członka biegły przyjemne skurcze. Zamknął oczy, delektując się ulotnością rozkosznego triumfu.\nKobieta, którą uwiódł kilkanaście godzin po analnej przygodzie w toalecie, leżała teraz na łóżku, nie starając się nawet ukryć, że ma ochotę na jeszcze.\nWodziła za nim pełnym uwielbienia wzrokiem. Znał to spojrzenie – tak spoglądano na niego od dzieciństwa. Był przecież Kennedy’m, arystokratą, któremu przeznaczono wielką przyszłość.\nZostało niewiele czasu do pierwszego spotkania tego dnia. Nie miał wątpliwości, że już nigdy więcej jej nie zobaczy. Ukląkł przy łóżku i przyciągnął kochankę ku siebie. Nie opierała się w żaden sposób, chyba że za opór wziąć atak śmiechu. Chichotała szeroko, rozstawiwszy przed nim nogi.\n– Panie senatorze – usłyszał. – Jest pan… bezczelny… Chyba… Chyba mam… Ma pan mój głos…\nKilka ostatnich słów wypowiedziała z trudem, palce senatora przesunęły się bowiem przez bujnie porośnięty wzgórek łonowy w dół, ku mokrym wargom. Wkrótce do palców dołączył język, wytyczając nowe wilgotne ścieżki w miejscu, które wilgoci nie potrzebowało.\nJestem jak gość buszujący w zbożu, pomyślał.\nSkojarzenie wydało mu się tak absurdalne, że prawie się roześmiał. Dłuższą chwilę szukał w gęstwinie włosów charakterystycznej wypustki łechtaczki i lizał. Lizał tak cierpliwie, na ile pozwalała mu niewygodna pozycja.\nCzuł na języku jej słodko-słonawy smak. Zapach tej kobiety go pobudzał. Nie pragnął jej, a mimo to kutas uwięziony pod kilkoma warstwami materiału zareagował nadaktywnie. Przejmował nad nim kontrolę, a Jack nie umiał i nie chciał się opierać – uwielbiał się pieprzyć. Gdyby kazano mu wybierać między dymaniem a polityką, postawiłby na seks. Na swoje szczęście nie musiał wybierać. Zawsze dostawał wszystko, czego chciał.\nDziewczyna, której imienia nigdy nie chciał poznać, nie krzyczała, szczytując – ona się darła. Musiało ją słyszeć pół hotelu. Jack dołożył wszelkich starań, by było jej dobrze. Z trudem powściągnął cugle chuci. Jeszcze chwila, a wziąłby ją jak w nocy.\nKiedy było już po wszystkim w jakimś przypływie ckliwości pocałował kochankę w usta. Oddała pieszczotę z ochotą, w nadziei na ciąg dalszy.\nPocałunek dobiegł końca, a senator Kennedy odwrócił się i wydobył z szafy marynarkę.\n– Zobaczymy się jeszcze? – zapytała, widząc, że z kolejnej rundy nici.\nJohn Fitzgerald Kennedy wyszedł z apartamentu, nie oglądając się za siebie. Na korytarzu zerknął na przegub i uświadomił sobie, że zapomniał zegarka. Nieważne… Było grubo przed południem. Miał pewność, że zaczął ten dzień najlepiej, jak było to możliwe.\nMówiło się, że Sam Giancana władny jest zmienić piasek pustyni w złoto. Nawet jeśli te przypuszczenia dalekie były od prawdy, w Las Vegas słowo tego człowieka znaczyło więcej niż prawo. Jack przyglądał się rozpartemu na kanapie mężczyźnie z nieukrywanym zainteresowaniem.\nUśmiechał się promiennie, a jego oczy robiły niesamowite wrażenie. Przez kilka sekund wpatrywał się w Jacka z taką intensywnością, jakby chciał go prześwietlić na wylot. Kandydat na prezydenta poczuł się śmiesznie mały. Ten dziarsko wyprostowany mężczyzna o siwych włosach i przystojnej twarzy z ledwie kilkoma zmarszczkami w kącikach ust roztaczał wokół siebie aurę energii i działania.\nObrazu człowieka sukcesu dopełniał biały garnitur od Diora – z najlepszej gatunkowo wełny – buty z włoskiej skóry oraz modne okulary przeciwsłoneczne, wetknięte w kieszonkę przeznaczoną na butonierkę.\nJack odnotował, że gospodarz nie nosił krawata, uwagę przyciągał za to złoty sygnet z rubinowym oczkiem na serdecznym palcu. Z powodzeniem można było go wziąć za biznesmena, który przybył do Vegas zakosztować odrobiny szaleństwa.\n– Jack! Ależ jesteś cholernie podobny do ojca!\nGiancana zerwał się z kanapy i uścisnął dłoń Kennedy’ego z taką werwą, że niemal połamał mu palce. Usiedli.\n– To wielki komplement, panie Giancana. Ojciec prosił mnie o przekazanie pozdrowień oraz wyrazów uszanowania.\n– Młody człowieku…. Zarówno twój ojciec, jak i ty doszliście do obecnej pozycji wysiłkiem własnych rąk. Joe Kennedy ma to… – położył dłoń na sercu. – Rozumie niedolę Włochów. W mrocznych czasach prohibicji stał z nami ramię przy ramieniu. Sporo ryzykował, a jednak nigdy nie pękł.\n– Jestem dumnym synem swojego ojca. Nasza rodzina nie zwykła giąć karków.\nGiancana poklepał senatora po ramieniu z czułością stryja, który ma przed sobą wyjątkowo bystrego krewniaka. Pozwolił wierzyć w prawdziwość wypowiadanych słów. Nie wspomniał o spotkaniu sprzed ponad roku, w czasie którego Joe Kennedy błagał go o sfinansowanie kampanii wyborczej syna.\n– Jeśli pomożecie mojemu synowi w wyborach, dostaniecie wolną rękę w Las Vegas. Rząd odwróci wzrok od waszych pieniędzy. W Gabinecie Owalnym zasiądzie ktoś, kto nie będzie niszczył waszych wysiłków.\nGiancana nie potrafił oprzeć się podobnej wizji. Chciał realizować własną wersję amerykańskiego snu, nawet jeśli stał po stronie bezprawia. Chicagowska mafia przyjęła ofertę.\nSam Giancana jako pragmatyk skierował rozmowę na tematy polityczne. Przez dwadzieścia minut rozmawiali o detalach – Jack mówił, a Sam słuchał, kiwając głową.\nW końcu oświadczył:\n– Ogólnie kampania wygląda dobrze, idziecie z Nixonem łeb w łeb. Ma pan wielkie szanse zasiąść w Białym Domu, senatorze. Ze swojej strony przysięgam na przyjaźń z pana ojcem, którą tak cenię, że dołożymy wszelkich starań, by panu pomóc.\n– Jestem niezwykle zobowiązany za wsparcie… w każdej formie. Rywalizacja faktycznie jest niezwykle ostra. Moi sztabowcy przewidują, że może zdecydować promil głosów, dlatego tak ważny jest głos związków zawodowych.\nWyczuwał politycznego pochlebcę z odległości mili. I bez chełpliwych zapewnień wiedział, że to strumień jego pieniędzy utrzymuje kandydata Demokratów na powierzchni.\n– Rozumiem, że związki zawodowe mogą stanowić pewien problem – zgodził się dobrodusznie. – Ale mamy tam swoich oddanych przyjaciół, ludzi, którzy jak twój ojciec, Jack, sprawdzili się w niejednym boju.\nPrawie usłyszał jak z serca senatora spada ogromny kamień.\n– Daję panu słowo honoru Kennedy’ego, że jeśli zostanę wybrany na urząd nie będzie sposobu, by odmierzyć moją wdzięczność. Już teraz ma pan we mnie wiernego, choć cichego przyjaciela.\n– Zapamiętam twoje słowa, Jack, a teraz wybacz, muszę wykonać kilka telefonów istotnych dla przyszłości tego kraju. Dziękuję ci za to spotkanie.\nGdy tylko za senatorem zamknęły się drzwi, do apartamentu wszedł jeden z kapitanów[ii] Giancany.\n– Nie do wiary… On naprawdę ma szanse zostać prezydentem – mruknął do siebie szef chicagowskiej mafii. – To dureń. Nie powierzyłbym mu nawet rozmiaru swojego kołnierzyka, a co dopiero prezydenturę… Ten wspaniały kraj schodzi na psy.\nWestchnął i wydał polecenie:\n– Dzwoń do naszych ludzi w biurach związków. Od zaraz mają namawiać do głosowania we właściwy sposób.\nBył zdecydowany rzucić do walki o Biały Dom wszystkie dostępne środki. Choćby jego ludzie musieli łamać nosy, przestawiać szczęki i przestrzeliwać kolana. Stawka była gigantyczna. On i jemu podobni wyżłobili człowieka z Joe Kennedy’ego, dając mu dostęp do nielegalnie produkowanego alkoholu. Fortuna Kennedych stała na fundamentach podlanych krwią i wódą. Ale to? Prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki był synonimem słowa potęga. A on pragnął mieć tę potęgę w garści.\n– Robi się, szefie. Coś jeszcze?\nGiancana zastanowił się przez chwilę, sięgnął do kieszeni, wyjmując gruby rulon banknotów, związanych gumką recepturką. Starannie odliczył dwie studolarówki i wcisnął swojemu człowiekowi.\n– Pakt należy przypieczętować – stwierdził. – Najlepiej pocałunkiem.\n– Zupełnie jak na dworze cholernego Kaliguli – ekscytował się Sammy Davis Jr.\nWszyscy gracze zgromadzeni przy stole widzieli, że ma problemy z koncentracją na kolejnym rozdaniu pokera. Jack doskonale go rozumiał – nad stołem krążyły karty, pod stołem uwijały się trzy prostytutki dogadzające oralnie hazardzistom.\nPodniecenie wywoływały nie tyle stawki na zielonym stoliku, co pełne kobiece wargi z zaangażowaniem pieszczące wzwiedzione członki, języki szukające najwrażliwszych punktów i dłonie pieszczące jądra.\nDo typowych w jaskini hazardu triumfalnych gestów, gdy karta szła dobrze, i złorzeczeń, jeśli fortuna się odwróciła, dołączyły inne odgłosy – krztuszenie bądź chrapliwe jęki, gdy któryś z grających przekroczył tę magiczną barierę, poza którą nie liczył się dla mężczyzny ani czas, ani miejsce.\nJack bawił się po królewsku, po kilkunastu rundach dwukrotnie znalazł się na szczycie. Postanowił sobie, że zostawi suty napiwek dziewczynkom, gdy skończą robotę.\nZ chujem w tak sprawnych ustach warto umrzeć, pomyślał i nie zauważył, że właśnie stracił kolejne dwa tysiące dolarów. Pilnował się, żeby w momentach najwyższej ekscytacji nie zamykać oczu. Pod powiekami wciąż miał twarz szefa chicagowskiej mafii, Sama Giancany.\nByć może dlatego zauważył ją, gdy tylko się pojawiła. Niewysoka, o prostych czarnych włosach sięgających ramion. Usta pociągnięte czerwienią szminki, wprost stworzone dla pocałunków i pieszczot. Zwracała na siebie uwagę wszystkich samców w promieniu mili. Roztaczała wokół siebie aurę kobiety, która przyszła tutaj po swoje. O jej seksapilu nie stanowiły wyzywający makijaż, suknia bez pleców czy bujność biustu, a raczej podświadomy komunikat słany do wszystkich wokół: nie ma mężczyzny, który jest mi się w stanie oprzeć.\nO, Boże… Kennedy ledwie słyszał własne myśli. Obserwacja zjawiska kipiącego erotyzmem pochłonęła go bez reszty.\nZmierzała prosto do ich stolika. Stracił zainteresowanie kartami. Chciał tylko jednego – żeby ta piękność dosiadła się do ich enklawy sławnych, potężnych i bogatych. Prawdziwa femme fatale. Najpierw nawiązała kontakt wzrokowy. Jej spojrzenie zrywało ubrania, wdzierało się pod skórę, dotykało wrażliwych punktów ciała. Jack czuł, że drży. Gwałciła go wzrokiem!\n– Czy mogę się do panów dosiąść? – spytała, a w głowie Kennedy’ego natychmiast pojawiło się pytanie: jak jęczy piękna nieznajoma, kiedy dochodzi.\nWskazał jej krzesło wielkopańskim gestem, uśmiechając się do własnych myśli. Kątem oka zauważył dyskretne znaki, dawane przez Sinatrę. Dziwki urzędujące pod stołem zebrały szmaty i natychmiast się ulotniły.\n– Judith Campbell – przedstawiła się.\n– Jack Kennedy – wypalił.\n– Będę na pana głosowała – zapewniła, trzepocząc rzęsami.\nWydupczę ją, poprzysiągł w myślach, a członek, którego zdążył dyskretnie ukryć w spodniach, poderwał się do życia po raz trzeci.\nKwadrans później wirowali po parkiecie przy akompaniamencie orkiestry. Godzinę później niemal spijał każde słowo z jej ust. Potrzebował kobiety! Zdecydowanie. Kasyno opuścili wtuleni w siebie. Świat stracił na znaczeniu.\nDwa tygodnie później wiedział dokładnie, jak Judith Campbell reaguje, gdy ma w sobie kutasa. Delektował się arią jęków, gdy w nią wchodził. Głębiej i głębiej, raz za razem. Tarzali się po hotelowym łożu, ciało klaskało o ciało, raz ona była na górze, raz on. Drapał, gryzł i kąsał, byle sycić się jej ciałem. Nie pozostawała dłużna – jeśli idzie o sekrety ogrodu Amora osiągnęła wyższy stopień wtajemniczenia. Nabiła się na niego po raz kolejny. Zataczała niewielkie kółeczka biodrami lub kołysała nimi w przód i w tył.\nInstynktownie zlizał kroplę potu spływającą w dół piersi. Przyssał się do grubych, twardych sutków. Ręce współgrały z chucią. Miętosił ciężkie piersi, demonstrował własną siłę i władzę. Kochanka oddychała coraz płyciej, przeżywała własną rozkosz głośno i dobitnie. Dama bezwstydu. Kurwa wyszukanych manier.\nRozpychał jej najintymniejsze zakamarki, starając się zgrać rytm. Jego wysiłki tylko potęgowały chaos, podnosząc temperaturę miłosnych zapasów.\n– Pierdol mnie, Jack! Jeszcze! Tak! Tak… Właśnie… Troszeczkę mocniej…\nOderwał się od piersi Judith i jak rasowy polityk obiecał:\n– Zostaniesz moją suką…\nJęknęła, szarpiąc biodrami. Uderzył ją w miłosnym szale. Krzyknęła, a na pięknej twarzy wykwitła bladoróżowa skaza. Nie przejmował się śladami. Był tak potężny, że mógł sobie pozwolić na rżnięcie jej bez końca, ignorując konsekwencje. Wraz z tą myślą w jego żyłach eksplodowała rozkosz. Wyrażał ją głośno, bez opamiętania. Na ułamek sekundy świat wypełniła ekstaza w czystej postaci. W ostatnim świadomym odruchu palcami badał zupełnie gładki wzgórek łonowy.\nNieznośna lekkość spełnienia, co do której nie ma wątpliwości, że chciałoby się, aby trwała wiecznie, została przerwana przez szept Franka Sinatry:\n– To żona jednego z ludzi Giancany – objaśnił. – Gość ma twarde pięści i nie waha się ich użyć. Uważaj, Niesforny Dzieciaku[iii], masz ładną szczękę, ale wygląda na kruchą.\nNieważne, mężatki miały nieodparty urok. Już Adam wiedział, że zrywanie zakazanego owocu daje rozkosz, którą ciężko równać do czegokolwiek innego. Zresztą, był Kennedy’m. Świat leżał u jego stóp, a on naginał rzeczywistość zgodnie z życzeniem.\nDała mu jeszcze trzykrotnie tej nocy. Wiedział, że zanim nastanie świt, zapłaci słoną cenę za podobny wyczyn, ciało kochanki było jednak zbyt kuszące.\nGdy skończyli, wtulił się w nią, starając odepchnąć w niepamięć trzy nieudane podejścia do czwartego razu. Nie chciał stanąć. Nie pomogły żadne kurewskie sztuczki – kutas powiedział dość.\nJack wsłuchiwał się w oddech śpiącej partnerki, rozkoszując się poczuciem zaspokojenia. Podjął decyzję pod wpływem impulsu. Wymknął się z łóżka, nago przechodząc przez apartament.\nNowy Jork nigdy nie zasypia, dlatego odnalazł torebkę bez włączania światła i wymacał kształt portfela.\nZ marynarki ciśniętej gdzieś na ziemię wyjął plik kart wizytowych i wybrał tę, na której zapisano najbardziej prywatny z numerów. Wsunął kawałek sztywnego papieru w pierwszą przegródkę portfela i uśmiechnął się do siebie. Wiedział, że skosztuje pani Campbell wielokrotnie.\nNie musiał się upewniać co do zawartości drugiej kieszeni – nabita strzykawka pozostawała na miejscu. Przed świtem będzie musiał zażyć koktajl medykamentów. Inaczej sparaliżuje go ból i zmęczenie, a skóra przybierze brązowawy odcień. Od lat cierpiał na chorobę Addisona, schorzenie nadnerczy, którego postępy udawało się opóźnić tylko z pomocą nowoczesnych lekarstw. Całkowite wyleczenie było niemożliwe. Jack wraz z diagnozą uświadomił sobie, że nie czeka go późna starość w bujanym fotelu. Postanowił wykorzystać czas, który mu pozostał, by znaleźć się w miejscu, o którym wielu tylko marzy.\nPogratulował sobie w duchu pobrania ze skrytki – na terenie kraju urządził ich kilkadziesiąt – większego zapasu niż zazwyczaj. W szczytowym momencie kampanii do gry trzeba rzucić wszystkie rezerwy sił. Zawartość strzykawki – kortyzol – była dla niego niczym magiczny eliksir przywracający chęć do życia i energię do działania.\nTrzej lekarze w jednobrzmiącym ponurym tonie odmalowywali skutki przedawkowania źródła życia. Żaden z medyków nie wiedział o istnieniu dwóch pozostałych. Jack rozumiał, że gra o własne marzenia, a także o spełnienie nadziei, które pokładał w nim ojciec. Nie mógł się wahać – zwiększył dawkę, ucząc się samodzielnie wykonywać zastrzyki.\nChwilowo pozwolił zmęczeniu wyssać całą siłę ze wszystkich mięśni. Resztki energii, której nie zużył, pieprząc się do upadłego.\n– Ja, John Fitzgerald Kennedy… Przysięgam uroczyście, że będę wiernie sprawować urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych. I zrobię wszystko, co w mej mocy, aby dochować, strzec i bronić Konstytucji Stanów Zjednoczonych. Tak mi dopomóż Bóg!\nUpajał się brzmieniem własnego głosu, powtarzał formułę za sędzią z uniesioną ręką. Wdrapał się na szczyt świata, choć droga na podium zajęła ledwie kilka stopni. Czekał na tę chwilę całe życie, marzył o niej na jawie i we śnie. Zwyciężył i stał się wszechmocny siłą imperium.\nPrzesunął wzrokiem po zebranych opatulonych w płaszcze. Nad Waszyngtonem szalała potężna śnieżyca. Wiele samochodów utknęło w zaspach. Siarczysty mróz witał przybyłych na inaugurację trzydziestego piątego prezydenta Stanów Zjednoczonych. On ignorował pogodę, uparł się na garnitur bez płaszcza – rozgrzewała go historyczna waga chwili i nowa porcja leków krążąca w krwioobiegu. Dziś musiał być w najwyższej formie. Wymagał tego od siebie, w momencie gdy oczy całego narodu były zwrócone na niego.\nNa kilka godzin przed zaprzysiężeniem zaciągnął do pustego gabinetu jedną z maszynistek[iv]. Wystarczyło kilka ruchów i spuścił się jak sztubak. Myślał jednak jasno i precyzyjnie. Nigdy wcześniej nie był tak skupiony. Zapiął rozporek i poszedł po raz ostatni przeczytać tekst mowy inauguracyjnej.\nZaczął od powitania wszystkich najważniejszych gości. Przesunął wzrokiem pośród tłumu i otworzył przedstawienie, sięgając do korzeni:\n– Obserwujemy dziś nie zwycięstwo jednej z partii, a celebrowanie wolności – symbolizujące koniec, jak i początek, odnowę i zmianę. Przysięgałem przed wami, obliczem Wszechmogącego Boga, tymi samymi uroczystymi słowami, które nasi przodkowie przepisali blisko sto siedemdziesiąt pięć lat temu. Te same rewolucyjne przekonania, za które walczyli nasi przodkowie, są nadal na świecie kwestią sporną – przekonanie, że prawa człowieka nie zależą od szczodrobliwości państwa, ale pochodzą z Bożej ręki.\nByć może to moc samego Boga dodała jego słowom skrzydeł, bardziej prawdopodobnym był jednak błysk geniuszu Teda Sorensena – pisarz przemówień w jego ekipie stworzył arcydzieło[v].\nMówił o sztafecie pokoleń:\n– Niech cały świat się dowie, że w tym oto miejscu i w tej oto chwili pochodnia została przekazana kolejnemu pokoleniu Amerykanów, urodzonych w tym stuleciu, doświadczonych przez wojnę.\nKreślił wizję własnej prezydentury, obiecywał wytyczenie nowych granic lepszego świata, bez różnic rasowych czy majątkowych. Ostrzegał wrogów i głaskał przyjaciół.\nNajlepsze zostawił jednak na koniec:\n– Amerykanie, nie pytajcie, co wasz kraj może zrobić dla was, lecz pytajcie, co wy możecie zrobić dla swojego kraju. Obywatele świata, nie pytajcie, co Ameryka może zrobić dla was, ale o to, co możemy zrobić dla wolności człowieka.\nTłum eksplodował szałem radości. John czuł potęgę Ducha Ameryki, unoszącą się nad podium. Gdyby parał się mistycyzmem, uwierzyłby, że tego rodzaju moc jest w stanie zmiażdżyć czyhającą za horyzontem śmierć.\nŚciskał ręce kolejnych oficjeli, czytając z ich twarzy. W większości spojrzeń widział zazdrość zmieszaną z podziwem i szacunkiem. Oczy niskiego, grubego mężczyzny były inne.\nLedwie skinął głową. Promienie zimowego słońca zatańczyły na krótko przyciętych włosach opanowanych przez siwiznę. Usta podjęły daremną próbę uśmiechu. J. Edgar Hoover potrafił wyłącznie nienawidzić – wiedział o tym cały Waszyngton. Plotkowano, że podobne uczucia żywił względem całej ludzkości, ze szczególnym upodobaniem jednostek ze szczytów władzy. Jack w ułamku sekundy pojął, że otwiera listę osobistych wrogów dyrektora FBI. Wiedział, że ten służbista wie dużo, może nawet wszystko. Czuł zbliżającą się wojnę. Wygra ten, kto uderzy jako pierwszy. Od jutra zamierzał postawić pierwszy krok na drodze do budowy swego dziedzictwa jako prezydent. Jeśli ktokolwiek ośmieli się stanąć pomiędzy nim a sukcesem zostanie zmiażdżony.\nJak, do cholery, mogliśmy ponieść taką porażkę? Potężne Stany Zjednoczone przegrały z kretesem. Upokorzyli ich, ośmieszyli na oczach całego świata… A on? Młody energiczny przywódca mógł tylko patrzeć z podziwem na plecy pieprzonych komunistów!\nTo bolało! Spazm bólu sprawił, że prezydent wyprostował się w swoim fotelu, rozluźniając palce rąk i nóg. To na nic, bolało jak cholera. Ten dzień zaczął się najgorzej, jak mógł sobie wyobrazić. Chciał krzyczeć, chciał jęczeć. Chroniczny ból pleców powracał niczym zmora z koszmaru. Nie wolno okazywać słabości! Jest zdrowy, silny, przepełniony go determinacją. Mógł, a nawet musiał okazać niezadowolenie.\nOtworzył oczy. Jego najbliżsi współpracownicy siedzieli przy długim stole w kwaterze głównej NSA[vi]: najważniejsi polityczni doradcy, ludzie wojska i wywiadu. Nastroje były grobowe. Depesza TASS[vii] o wyniesieniu Gagarina w kosmos była ciosem dla amerykańskiej wiary we własną przewagę technologiczną nad Związkiem Sowieckim.\n– Czy jest jakakolwiek dziedzina, w której możemy zamanifestować naszą przewagę? Czy ktoś może mi powiedzieć, jak ich doścignąć? Chętnie wysłucham wszystkich, którzy mają jakiś pomysł, nawet gdyby miał to być woźny. W tej chwili nie ma nic ważniejszego.\nPrezydent nie zadawał pytań – on nimi strzelał. Żaden ze zgromadzonych na sali mężczyzn nie wyrywał się do odpowiedzi. Kennedy zerknął na Alana Dullesa. Dyrektor CIA wiercił się w fotelu. Wściekły zgromił go wzrokiem. Plecy nie dawały o sobie zapomnieć.\nWiedział, o co chodzi Dullesowi. Jedną z pierwszych spraw, w którą go wprowadzono po zajęciu gabinetu w Zachodnim Skrzydle, była operacja „Pluto”. Musiał przyznać, że rozmach planistów Centralnej Agencji Wywiadowczej bardzo przypadł mu do gustu.\nZwycięstwo rewolucji komunistycznej na Kubie stanowiło realne niebezpieczeństwo dla USA. Czerwony wrzód w odległości od Florydy, którą dało się przepłynąć wpław, musiał zostać przecięty bez względu na koszty.\nKennedy mało nie klasnął w dłonie, kiedy Dulles opowiadał mu – w trakcie ściśle tajnego spotkania – o sformowaniu sił złożonych z wyrzuconych z wyspy opozycjonistów i przeszkoleniu ich w zakonspirowanych ośrodkach treningowych przez ludzi z Agencji.\nPlan opierał się na schematach, które znakomicie sprawdziły się w Normandii. Desant demokratycznych bojowników na plażach wyspy, na których powinni się utrzymać na tyle długo, by wezwać świat na pomoc. Stany Zjednoczone i – co pojął w lot – on osobiście nie pozostaną głuche na błagania spragnionych normalności bojowników.\n– Muszą być dobrze uzbrojeni – dorzucił tonem, który zdążył podsłuchać u ekspertów przewijających się od rana do późnej nocy przez Gabinet Owalny.\nOch, jakże chciał trzepnąć w ucho tego chłystka Castro! Czuł zazdrość, kiedy materiał wyemitowany w telewizji przedstawiał prawnika walczącego z bronią w ręku o lepszy los uciśnionych w bardzo korzystnym świetle. Sukces operacji „Pluto” sprawi, że wszyscy puszczą tamten materiał w niepamięć, a cały blask oświetli tylko jego. Przyjemna wizja – rewolucja po rewolucji pokaże tym w Moskwie, że w mieście jest młody, sprawny szeryf.\nKennedy miał wrażenie, że Dulles zna jego myśli. Patrzył na niego wzrokiem starego wygi ze szkolnej drużyny futbolowej.\n– Będą, panie prezydencie – wyrecytował dyrektor. – Zapewnimy broń, łączność, a nawet lotnictwo. Pomalujemy samoloty w kubańskie barwy, żeby wyglądało na bunt w siłach powietrznych. Nasz udział musi pozostać tajemnicą.\nNieprzyjemne uczucie niedocenienia opuściło Kennedy’ego. W gruncie rzeczy Dulles wygłosił przenikliwą uwagę.\nKilka tygodni później, zapoznając się z ogólnym planem ataku, prezydent osobiście zasugerował poprawki. Pierwotne miejsce desantu – okolice miasta Trinidad – było zbyt zaludnione. Pragnął krzewić demokrację, minimalizując straty w ludziach.\nGdyby tak dało się zminimalizować ględzenie Dullesa, pomyślał, a głośno powiedział:\n– Pozycja Stanów Zjednoczonych w kosmosie musi zostać odbudowana, choćbyśmy mieli polecieć na cholerny Księżyc!\nWstał i wyszedł z narady bez pożegnania, byle uniknąć dyrektora CIA i jego:\n– Panie prezydencie, zmiana miejsca desantu to wysoce ryzykowne posunięcie.\nCzy wszystkich wodzów otaczają ludzie małej wiary, zastanowił się. Nie znał odpowiedzi, nie pamiętał też, by któryś ze zwycięzców cierpiał przez cholerny ból pleców. Jęknął, stawiając kolejny krok. Strzegący go agent Tajnych Służb skrócił dystans, gotów podtrzymać Lansjera[viii].\n– Nie – warknął Jack, zachowując równowagę. – Sprowadźcie panią Campbell… Tylko… dyskretnie…\nPartyzanci ściśnięci na pokładzie pierwszego z pontonów w barwach maskujących widzieli już linie brzegu Zatoki Świń. Po raz ostatni sprawdzili oprzyrządowanie, amunicje, zasobniki z mapami. Za mniej niż kwadrans wylądują na złotym piasku plaży w Zatoce Świń. Zbliżała się kluczowa godzina dla powodzenia całej akcji.\nPrzez sześć miesięcy szkolenia instruktorzy wbijali im do głów:\n– Najważniejsze jest niezauważone zajęcie przyczółków na plażach. Nie możecie wdać się w walkę z dużymi siłami wroga. Musicie działać cicho z zabójczą skutecznością.\nJak na złość pogoda była idealna: świeciło słońce, wiał lekki wiatr, niebo bez jednej chmurki.\nWpił się ustami w jej usta, miażdżył je, zdobywał. Czuł erekcję rozsadzającą spodnie, jeszcze zanim uderzyła plecami o ścianę. Języki tańczyły własną wariację żywiołowego latynoskiego tańca. Judith Campbell przez moment zachłystywała się chłopięcą gwałtownością prezydenta. Po kilku tygodniach intensywnego romansu potrafiła rozpoznać bez pudła pożądanie skrzące się w tęczówkach najpotężniejszego człowieka na świecie. Syciła się nim. Nie każda dziewczyna może powiedzieć, że kochanek wprowadził ją na najlepszy plac zabaw na świecie – do Gabinetu Owalnego.\nCzuła jego gorący oddech na karku, gwałtowność i nieuważność pocałunków powodowała gęsią skórkę na ciele.\n– Jesteś moja… – dyszał wprost w jej ucho.\nObsypywał pocałunkami każdy cal odsłoniętej skóry, szybko przestało mu to jednak wystarczać. Rozerwał grzeczną białą bluzeczkę, nie kłopocząc się guzikami. Duże piersi z zesztywniałymi brodawkami bujały się seksownie na wolności. Zgodnie z jego życzeniem nie włożyła stanika\n– Taaak, panie prezydencie – wyjęczała.\nPodniecenie gotowało się w jej żyłach, gdy Jack uniósł ją na kilka cali, nie przestając pieścić. Skupił się na wrażliwych płatkach uszu, fragmentach szyi. Pachniała nowymi perfumami Chanel, które razem z jego wodą kolońską tworzyły zabójczą mieszankę, zupełnie jak seks i występek. Gdy w końcu postawił kochankę na ziemi, wsunął dłoń między jej ściśnięte uda.\nZ zadowoleniem odkrył, że majtek też dziś nie włożyła. Uwielbiał takie drobne, ale perwersyjne zagrywki.\nJudith doskonale wiedziała, jak go podejść, a jemu się to podobało. Uwięziony w spodniach członek prężył się prawie jak żołnierz piechoty morskiej na warcie. Potrzebował kobiety, szybko i gwałtownie. Potrzebował ulgi, którą gwarantuje tylko orgazm.\nNie silił się na delikatność. Po prostu ją zdobył, używając siły, by rozewrzeć jej uda. Palce spotkały się z lepką, chętną pizdą. Śluz i wilgoć działały na niego podobnie, jak waleriana działała na koty. Rzeka między kobiecymi udami, znad brzegu której nie ma już odwrotu. Bawił się przez chwilę wypustką opuchniętej łechtaczki, drugą ręką miętosząc piersi. Był jazzmanem seksu, może nawet kalibru samego Nata Cole’a. Bez żadnych wątpliwości standardy miał opanowane perfekcyjnie.\n– Och, Jack… – Muzyka dla uszu każdego samca.\n– Mów mi panie prezydencie.\nByła tak wilgotna, że wsunął w pizdę od razu dwa palce. Po kosmicznym mancie nie miał ochoty na subtelności – po prostu pierdolił ją palcami, dbając o zmianę rytmu i kąta penetracji. Charakterystyczny mokry dźwięk nie zaniepokoił stojącego przy drzwiach ochroniarza. Kiedy nawet przez warstwy grubego drewna dało się słyszeć ekstatyczne krzyki dochodzące zza drzwi, agent złamał wszystkie zasady i uśmiechnął się pod wąsem.\nTak jak na strzelnicy… Oddał setki podobnych strzałów w ośrodku treningowym na Florydzie. Przyciśnięty do ziemi, lada chwila stanie się widoczny dla idącego żwawo w kierunku wysypującej się na brzeg grupy policjanta.\nŻylasty mężczyzna w granatowym mundurze zorientował się, że coś jest nie tak i dobył rewolweru. W tym samym momencie żołnierz desantu pociągnął za spust, nie docenił jednak refleksu przeciwnika.\nPolicjant padł na ziemię, przeturlał się po piasku i wystrzelił dwa razy. Nie zdążył zrobić nic więcej – kolejna seria z karabinu maszynowego przecięła go na pół. Nie mogło zacząć się gorzej.\nKaskada dokumentów posypała się na podłogę. Jack Kennedy deptał po okładkach akt z nadrukiem „ściśle tajne”. Judith płynnie oparła się łokciami o blat prezydenckiego biurka i zachęcająco kręciła biodrami.\nJacka nie trzeba było specjalnie zachęcać. Zgrzytnął rozporek, zaszeleściła bielizna. Chciał, żeby poczuła, jak cholernie jest rozgrzany, więc otarł się jeszcze suchą żołędzią o raj między udami. Sama obecność śluzu na wrażliwej różowej skórze stanowiła bodziec. Owinął sobie jej śliczne czarne włosy wokół nadgarstka i z impetem wpakował się w ciasność oczekującej pizdy.\n– Jaaak dobrze… – sapnął.\nOd razu narzucił swoje ulubione tempo, wbijając się w Judith z gwałtownością serii z karabinu maszynowego. Kochanka mimo przeżytego orgazmu chętnie wychodziła naprzeciw, zawzięcie pracując biodrami. Coraz lepiej zgrywali się w tym wspólnym pieprzeniu. Mokre od potu ciała klaskały o siebie rytmicznie. Jack poczuł, jak łamie fizyczne bariery i osiąga granice własnej wydolności. Choć wydawało się to poza możliwościami, wyprężył się jeszcze bardziej i rozepchnął kochankę do granicy bólu. Wbił się do końca i zastygł na ułamek sekundy w oczekiwaniu na ekstazę. Rozkosz omal ścięła Kennedy’ego z nóg. Przyszpilona do biurka żona jednego z żołnierzy Giancany mogła tylko przyjmować w siebie kolejne salwy prezydenta.\nVeni, vidi, vici[ix] – pomyślał półprzytomnie.\nPlaża w Zatoce Świń zmieniła się w piekło na ziemi. Kule latały we wszystkie strony. Dowodzący desantem patrzył z rozpaczą, jak na plażę wdzierają się kolejne setki umundurowanych żołnierzy. Było ich wielokrotnie więcej niż jego ludzi. Zacięta walka trwała dziesiątą godzinę, ale klęska była nieuchronna. Widział, jak kula rozrywa gardło jednego z jego żołnierzy. Martwy chłopiec wypuścił z ręki karabin.\nZdawał sobie sprawę, że może zginąć w każdej chwili, ale starał się tym nie przejmować. Krzyczał do mikrofonu polowej radiostacji:\n– Ratujcie nas! Nie mamy już czym walczyć! Ratujcie nas!!!\nKolejna kula świsnęła tuż nad głową. Na amerykańskich częstotliwościach wojskowych panowała cisza.\nJack Kennedy był wściekły jak nigdy w życiu.\n– Panie dyrektorze, może być pan wdzięczny ochronie za drzwiami, bo… Gdyby nie oni, zamordowałbym pana gołymi rękami! Ta cholerna operacja to katastrofa!\nWrzask odbijający się echem od ścian Gabinetu Owalnego przytłumił łoskot upadającej kariery Allana Dullesa. Dyrektor CIA stał przed prezydenckim biurkiem bez cienia strachu. Wyglądał na śmiertelnie zmęczonego\n– Panie prezydencie… – Dulles wiedział, że nic nie może go uratować, ale słowa dobierał z najwyższą starannością. – Nie przewidzieliśmy wszystkiego… Desant natknął się na znaczne siły armii Castro. Nie mamy pojęcia, dlaczego trzymano tam tak duże siły, przypuszczalnie batalion.\n– Wspierany z powietrza – warknął prezydent. – Nasze naloty miał wyeliminować ich lotnictwo! Przegraliśmy z siłami, których nie ma?\n– Popełniliśmy błąd – niechętnie przyznał Dulles. – Wygląda na to, że wcześniejszy nalot nie zdołał zniszczyć kilku eskadr nowoczesnych maszyn. Siły wierne rządowi miały wielokrotną przewagę liczebną oraz wsparcie z powietrza. Mamy powody przypuszczać, że Castro jest dozbrajany przez Moskwę.\n– I wasze informację są pewne? – Drwina w głosie prezydenta była wyraźnie słyszalna. – Oni na nas czekali… Potrafi pan to jakoś wytłumaczyć?\nDulles milczał pełną minutę, w końcu nie wytrzymał lodowatego spojrzenia zwierzchnika.\n– Przy tak dużej, złożonej operacji nie da się wykluczyć ewentualności przecieku. Zrobiliśmy jednak wszystko co w ludzkiej mocy, by zabezpieczyć atak od strony kontrwywiadowczej…\nW brązowych tęczówkach prezydenta lśnił zimny ogień, usta zmieniły się zaś w wąziutką kreskę.\n– Dodatkowy czynnik ryzyka stanowiła konieczność współpracy ze środowiskami kryminalnymi, które mają orientację w realiach panujących na wyspie.\nKennedy poczuł, jak krew raptownie odpływa mu z twarzy. Wyprostował się w fotelu, krzywiąc się z bólu.\n– Panie dyrektorze – cedził przez zaciśnięte zęby. – Pozwolił pan sobie na nazbyt wiele. Nie byłem w pełni wprowadzony w operację. Gdybym znał komplet faktów, nie otrzymałby pan autoryzacji. Nazwiska!\nDulles drgnął. Czuł się jak wierny pies, którego okładano kijem. Sadystyczną torturą dla zawodowego kłamcy była konieczność powiedzenia prawdy. Nie całej, ale prawdy.\n– Na potrzeby operacji skaptowaliśmy do współpracy Sama Giancanę, Santo Trafficante i Carlosa Marcelo[x] – wyznał dyrektor CIA i zamilkł.\nDulles postanowił zatrzymać dla siebie informację o tym, że ludzie mafii zostali skuszeni przez służby obietnicą odzyskania wpływów na Kubie zaraz po wybuchu kontrrewolucji. Mafia traciła miliardy dolarów na nacjonalizacji kasyn i burdeli. CIA wielokrotnie próbowało zabić Castro.\nAgencja podejrzewała, że rewolucjonista kilka razy uciekł przed przeznaczeniem dzięki ostrzeżeniom ludzi z półświatka. Praca w wywiadzie była jak małżeństwo – zdradzasz albo jesteś zdradzany.\n– Posłaliśmy tych ludzi na rzeź – wyszeptał prezydent.\n– Wycofanie dalszego wsparcia dla tej operacji to jedyne rozwiązanie, jakie mógł pan wybrać. Interes USA jest sprawą nadrzędną.\nKennedy nie słuchał szefa CIA. Wstał z fotela i powoli, krok za krokiem pokuśtykał w stronę drzwi. Ból pleców, stres i zmęczenie zawiązały piekielną triadę.\n– Przechodząc przez sekretariat, odbierze pan przygotowane papiery… – rozkazał, mijając szpiega. – Prośba o przeniesienie w stan spoczynku… Wpisze pan tylko datę.\nKładąc dłoń na klamce, Kennedy, wiedział, że nie ma wyjścia. Propaganda sowiecka działała pełną parą. Na konferencjach prasowych prezentowano amerykański sprzęt z demobilu, w który uzbrojeni byli partyzanci. Sądy Castro pracowały na dwie zmiany, skazując żołnierzy na trzydzieści lat bezwzględnego więzienia. Ponad stu zabitych i rannych, blisko tysiąc dwustu jeńców. W podobnej sytuacji mógł zrobić tylko jedno.\nMiał swoje idy marcowe. Zamiast sztyletów były równie ostre pióra i spragnione pieszczot pustki papierowych kartek. Stał przed tłumem dziennikarzy i czekał na egzekucję. Głosy przedstawicieli mediów przywodziły na myśl gwałtowność pierwszej letniej burzy. Nawet mimo paraliżującego zmęczenia rozróżniał pojedyncze słowa: „wstyd”, „kompromitacja”, „hańba”, „Zatoka Świń”, „Kuba”, „panie prezydencie”.\nCzuł, jak słowa wbijają się pod skórę, aż do krwi, robiąc mu krzywdę, mordując każdym nagłówkiem. Dla przegranych polityków nie ma litości. Nachylił się do mikrofonu i pewnym głosem oświadczył:\n– Jest takie stare porzekadło: zwycięstwo ma wielu ojców, porażka jest sierotą… Myślę, że ta myśl jest właściwą w kontekście wydarzeń, które rozegrały się na Kubie w ciągu ostatnich kilku dni. Dodatkowe oświadczenia, szczegóły, dyskusje nie są próbą rozmycia odpowiedzialności. Ja, jako głównodowodzący armią i kierujący polityką rządu w pełni odpowiadam za tę delikatną sytuację. Nie uważam jednak, by otwarta dyskusja mogła się przyczynić do poprawy naszego położenia w tych trudnych dniach…\nJack zamilkł na chwilę, by zdobyć się na pierwszy od ponad tygodnia uśmiech. Najsmutniejszy, odkąd przeprowadził się do Białego Domu.\nWracając z konferencji, czuł się stary i schorowany.\n– Gdybym wiedział, że to będzie takie trudne, głosowałbym na Nixona – westchnął, a siedząca przy biurku sekretarka wytrzeszczyła oczy ze zdumienia.\nWchodząc do Gabinetu Owalnego, zataczał się jak pijany. Zżerały go wątpliwości. Opadł ciężko na krzesło, nie potrafiąc pozbyć się natrętnego pytania: a co jeśli zapamiętają mnie jako najgorszego prezydenta w historii?\nEdgar Hoover był w jeszcze gorszym nastroju niż zazwyczaj. Drażniło go wszystko: od wysokości oparcia krzesła przez krzywo ułożone notatki na biurku aż po hałas czyniony przez maszynę do pisania. Odnotował w pamięci, by później zrugać za te dyskwalifikujące niedociągnięcia sekretarkę. Tak… Upokorzenie tego brzydkiego babsztyla powinno go odprężyć. Ilekroć miał się spotkać ze swoim przełożonym, wpadał w gniew.\nProkurator Generalny Robert Kennedy był irytująco podobny do swojego brata. Ten sam błysk w oku – znamionujący durnia, któremu fantazje wymieszały się z polityką – ta sama imponująca grzywa brązowych włosów i krzepka sylwetka.\nDyrektor FBI krytycznie ocenił odbicie w lustrze – łysiał, a nadwaga stała się aż nazbyt widoczna. W momencie, w którym do gabinetu wszedł prokurator Kennedy, obiecał sobie po raz tysięczny, że wróci do ćwiczeń fizycznych.\nPowitał przełożonego i od razu przeszedł do konkretów.\n– Panie prokuratorze… Jak pan wie, podziwiam nieustępliwą wojnę, jaką wydał pan mafii. Niestety, przy okazji działań Biura na tym samym froncie natrafiliśmy na niepokojące okoliczności związane z prezydentem…\n– Niepokojące okoliczności? – Bobby Kennedy wyraźnie nie zrozumiał czytelnej aluzji.\nHoover poczuł, że się czerwieni. Nienawidził mówić o sprawach damsko-męskich i to rozwścieczyło go jeszcze bardziej.\n– Podsłuch założony jednemu z capo Sama Giancany, Johnowi Roselliemu, doprowadził nas do kochanki tego sukinsyna, niejakiej Judith Campbell. Ją też podsłuchujemy – razem z Giancaną i Rosellim tworzą ohydny trójkąt. Bilingi podejrzanej dowodzą, że przez pół roku dzwoniła bądź dzwoniono do niej z Białego Domu – teatralnie zerknął do notatek – blisko czterdzieści razy.\nProkurator Kennedy nie wydawał się zaskoczony, raczej intensywnie analizował sytuację. Pan prokurator ma wiedzę o wszystkich głupotach, które wyprawia braciszek, dedukował Hoover.\n– Panie prokuratorze – dodał z namaszczeniem w głosie. – Moim obowiązkiem jest chronić prezydenta. Jeśli wyjdzie na jaw, że sypia z kobietą gangstera, skandal może być nie do opanowania. Życie prywatne Jacka Kennedy’ego stało się publiczne. Amerykanie mogliby nie wykazać zrozumienia, dowiadując się, co też prezydent wyrabia na biurku w Gabinecie Owalnym.\nMiał nadzieję, że Robert Kennedy zrozumie groźbę. Mógł użyć wszystkich papierów, jakie miał na obecnego lokatora Białego Domu – pasjami gromadził kompromitujące materiały na każdego – obawiał się jednak, że pozycja braci jest zbyt silna. Postanowił współpracować – przynajmniej dopóki jego własna posada wisiała na włosku. Co nie zmieniało faktu, że utopiłby prezydenta i jego młodszego braciszka w tym mafijnym szambie z rozkoszą bliską ekstazy.\n– Musi pan się spotkać z prezydentem – zdecydował prokurator.– Ostrzec go osobiście.\nHoover westchnął. Szlag trafił plany na wieczór.\n– Niech pan pamięta, panie prokuratorze… Uroda nie jest największą wadą mężczyzny, istnieje także głupota.\nNie pomylił się – miał do czynienia z klaunem. Jeszcze przed podaniem przystawek zreferował prezydentowi swoje obawy. Gówniarz śmiesznie wydął usta i pokręcił głową.\n– Panie dyrektorze… Jakim prawem FBI słucha moich telefonów?\nZ każdym kolejnym słowem temperatura w jadalni rosła.\n– Biuro, podobnie jak prokurator generalny – zerknął znacząco na milczącego Roberta Kennedy’ego – wypowiedziało wojnę zorganizowanej przestępczości. Pańskie kontakty z panią Campbell są kompromitacją dla urzędu…\n– Dość – warknął prezydent i Hoover umilkł, wiedziony instynktem samozachowawczym. – FBI ma natychmiast zaprzestać podsłuchiwania telefonów Białego Domu. To rozkaz. Doceniam pańską troskę, ale agent Newman wskaże panu drogę do wyjścia.\nHoover zagotował się z wściekłości, wstał od stołu i niemal wybiegł z jadalni, odprowadzany przez czujny wzrok agenta Tajnych Służb.\n– Nadęty dupek! – wybuchnął Jack. – Trzeba będzie pomyśleć nad zmianą u steru FBI. To żywa skamielina!\n– Ale tym razem może mieć rację – ostrożnie zasugerował Bobby Kennedy, odzywając się po raz pierwszy.\n– Tchórz… – prychnął prezydent i uszczypnął brata w udo, jakby to była zabawa z dzieciństwa.\n– Jack, do jasnej cholery! Przestań się zachowywać jak rozkapryszony bachor z pierwszą stójką. Zamierzam nadepnąć na ogon tygrysa…\n– Dobrze, będę grzecznie patrzył, jak pakujesz Sama Giancanę i jego kumpli do jakiegoś federalnego pudła.\nJack bez większego zapału dłubał w sałatce. Konieczność spotkania z Hooverem pozbawiłaby apetytu nawet biedne dziecko z Afryki.\n– I jednocześnie rżnął jakąś cizię z mafii? Chlał z Frankiem Sinatrą i jego Szczurami?[xi]\n– Jestem prezydentem, upijam się kulturalnie. – Jack nie potrafił powstrzymać się od śmiechu. – A dzięki potędze naszej niezwyciężonej armii nie mam kaca. Możesz zapytać naszych generałów, wcisną ci każde gówno.\n– To się musi skończyć – ostrzegł Robert. – Masz być jak żona Cezara, żadnych związków z mafią.\n– Panie prokuratorze, nie mogę być żoną Cezara. Żony nie mają fiuta, co stanowi poważny kłopot. – Jack mimowolnie mówił w sposób, który znały miliony ludzi na świecie, jakby wygłaszał kolejną płomienną mowę.\n– Panie prezydencie, jest pan palantem! Gdzie mam podpisać dymisję? – zapytał Robert, obiecując sobie chronić prezydenta za wszelką cenę.\n– Panie prokuratorze, niech mi pan przestanie zawracać dupę. To rozkaz. Wieczorem jestem na randce w Palm Springs.\n– Z samą Marylin… – Jack położył palec na ustach, widząc, że oczy brata przybrały rozmiary dwóch spodków.\nWyszedł z jadalni. Musiał zadzwonić. Trzeba było ostrzec Judith.\n[i] Mowa o piosence Sinatry „High Hopes”, której tekst specjalnie na potrzeby wyścigu prezydenckiego zmodyfikował (https://www.youtube.com/watch?v=lHRTCVwSKMs)\n[ii] Włoski tytuł capo w wypadku amerykańskich struktur mafijnych o włoskim rodowodzie jest często stosowany zamiennie z kapitanem.\n[iii] Pseudonim Johna, używany wyłącznie przez najbliższych kompanów – cheeky baby – jest w zasadzie nieprzetłumaczalny. Dopuszczalne są wersje „kochaś” czy „łobuz”. Autor zdecydował się w tym wypadku podążyć za własną lingwistyczną intuicją, która jednak opatrzona jest pewnym ryzykiem błędu.\n[iv] Źródła historyczne mówią o aktorce, ale po analizie tego zagadnienia wydało mi się to mało prawdopodobne. Personaliów owej „aktorki” nie ustalono.\n[v] Według specjalistów jest to jedno z dziesięciu najbardziej inspirujących przemówień wszechczasów. Całość dostępna na: https://www.youtube.com/watch?v=PEC1C4p0k3E&t=3s\n[vi] Narodowa Agencja Bezpieczeństwa\n[vii] Rosyjska Agencja Prasowa TASS (Informacyonnoje Agientstwo Rossii TASS) – centralna agencja prasowa ZSRR\n[viii] Kryptonim prezydenta w żargonie Tajnej Służby.\n[ix] Przybyłem, zobaczyłem, zwyciężyłem (łac.)\n[x] Santo Trafficante był szefem mafii na Florydzie, a Carlos Marcelo – w Nowym Orleanie.\n[xi] Grupa artystów i bawidamków skupiona wokół Franka Sinatry potocznie nazywana była szczurami (ang. Rat Pack).\n2018-10-16 at 10:20\n500 dni! Dokładnie tyle czasu musieliśmy czekać na premierę nowego opowiadania Lisa! 😀\nAle najważniejsze jest to, że warto było czekać, bo Lis wraca do grona aktywnych Autorów Najlepszej Erotyki jednym z najciekawszych swoich tekstów, w którym seks, władza i pieniądze tworzą doprawdy zabójczy koktajl 😉\nNie było przypadkiem po drodze jakiejś miniatury?\n2018-10-16 at 12:33\npo pierwsze należy Ci się wielkie podziękowanie za pracę korektorską nad tekstem. Wiem, że nie jestem łatwym podopiecznym. Nie musisz jednak uwypuklać mojej twórczej przerwy, nawet, jeżeli ta zamyka się w fajnie wyglądającej, bo okrągłej liczbie.\nAnia ma rację, po drodze trafiały się jakieś miniatury, bitwy i mniej rozbudowane teksty. Nie odsunąłem się w żadnym razie od NE, ale przyszedł taki czas, że zatęskniłem za pisaniem. Ciągnie Lisa do lasu i… Cieszę, że udało mi się wrócić do pisania.\n2018-10-16 at 20:20\nMiniatura to miniatura, a opowiadanie to opowiadanie… Proszę nie mylić porządków 😉\nI wcale nie uwypuklam Twojej twórczej przerwy, Lisie, tylko hucznie świętuję jej zakończenie 😀\nMiło Cię widzieć Karelu!\nTwój komentarz jest zwięzły i może oznaczać:\na) O ja Cię…, ale grafomania\nb) O ja Cię…dobry tekst, Fox\nPoczekam zatem na jakieś rozwinięcie. Jednocześnie zapowiadam, że druga część opowieści pokaże się na NE jeszcze w tym tygodniu.\nUśmiechy w oczekiwaniu na rozwinięcie, jeśli masz ochotę.\n2018-10-17 at 22:23\nPudło. Mój komentarz znaczy mniej więcej : już prawie zapomniałem, że on pisał, a tu – patrzcie – nowy tekst.\nRozwinięcie okrzyku zdziwienia nastąpi po przeczytaniu obu części. Na razie nie przeczytałem nawet trzeciego zdania i kolejnych (ale „kurwę” już z satysfakcją wyłapałem 🙂 ).\n2018-10-18 at 00:39\nCzekam zatem. Zdaję sobie sprawę, że w przeciągu ostatnich 500 dni, moja praca dla NE nie zawsze była widoczna. Przez sześć lat nie wycofałem się ani na moment ze społeczności, która wytworzyła się wokół portalu. Pojawiały się momenty, w których byłem blisko zdjęcia z siebie rudego futra raz na zawsze, ale… Nie zdecydowałem się na tak radykalny krok, wróciłem z czymś większym niż pojedynki czy bitwy, które nota bene uwielbiam.\nDopracowane i mocne. Widać dbałość o szczegóły i zachęca do pogłębiania wiedzy. Spędziłem nad tym opowiadaniem dobre dwie godziny weryfikując w trakcie czytania wiedzę historyczną. Wiele z wzmiankowanych sytuacji już kiedyś poznałem, jednak kilka było dla mnie nowością. Przede wszystkim nie znałem dokładnego przebiegu operacji „Pluto” i Twój tekst sprawił że poświęciłem dłuższą chwilę na zapoznanie się z historią. Oczywiście nie po to by wytykać Ci jakieś nieścisłości, lecz z czystej ciekawości. Z mojej strony mogę jedynie podziękować za dobrze (moim zdaniem) spędzony czas, który upłynął mi na lekturze Twojego opowiadania. Jeśli chodzi o oprawę erotyczną to choć zdecydowanie są to moje klimaty (męska dominacja), to jednak trochę zbyt brutalnie pisane. Poza tym natura relacji JC i JFK została bardzo jasno określona i doszukiwanie się w niej cech romansu, może wywołać jedynie uśmiech politowania ;). Oczywiście czekam na drugą część.\n2018-10-18 at 00:15\nMiło czytać, że nie dość, że zapewniłem komuś rozrywkę to jeszcze zainspirowałem go do własnych poszukiwań. Wyznam, że od od czasu którejś tam części „Wielkiej Gry”, kiedy to przeoczyłem fakt, że model czołgu, który umieściłem w opowieści w 39′ był w fazie testów i nie mógł zostać użyty w walce, strasznie obawiam się kompromitacji faktograficznej.\nTutaj sprawdzałem wszystko najdokładniej jak potrafiłem, ta opowieść to bite dwa, trzy miesiące, jeśli chodzi o zbieranie informacji. Ale ja to lubię. Postać JFK zafascynowała mnie bardzo, bardzo mocno na wielu polach. Nosiłem w sobie pewność, że prezydent jest znakomitym materiałem na opowiadanie. Jakkolwiek górnolotnie to zabrzmi opowiadanie erotyczne w pewnym momencie zeszło na plan dalszy, zaczęła się intelektualna podróż, chciałem wiedzieć więcej, rozumieć lepiej.\nCo do relacji Johna z Judith zgadzam się, że słowo romans jest może niezbyt trafione. Z drugiej jednak strony wszystkie „romanse” mojego bohatera wyglądały podobnie. Dla każdego zdrowo myślącego człowieka charakter oraz niebezpieczeństwa związane z taką relacją są oczywiste. Ale nie dla Kennedy’ego, biografowie są zgodni, że John nie dostrzegał związków między seksem, a polityką. Był najpotężniejszym człowiekiem świata z wieczną erekcją.\nJa nie mam zielonego pojęcia o dominacji. Tworzyłem w zgodzie z własną intuicją, każda scena miała się nieco wyróżniać. Jeśli za dużo tej dominacji w jedną stronę, uchylę rąbka tajemnicy, że w drugiej części postaram się ciut namieszać.\nNaprawdę super, że Ci się podobało! Mam nadzieję, że druga część nie zawiedzie oczekiwań.\n2018-10-17 at 20:48\nWszystko, co chcielibyście wiedzieć o JFK, ale baliście się, że czarno-białe Dallas to prawda…\nFox – niemal jak James Ellroy 😉\nCzekam na minę Sama w drugiej części, gdy pozna wdzięczność Kennedych hehe…\n2018-10-18 at 00:23\nMusiałem zapytać wyszukiwarkę o tego pana, zapowiada się bardzo ciekawie. Z całą pewnością przeczytam coś jego autorstwa. Przez te kilka lat pisania, już zorientowałem się, że mam swój styl przenoszenia myśli na papier. Dość zwięzły, czasem chirurgicznie suchy. Chciałbym posiąść zdolność budowania oszałamiająco barokowych zdań, chyba jednak nie starcza umiejętności. Ale będę ćwiczył!\n2018-10-18 at 09:34\nOwszem, Lisie, masz swój wyrazisty i łatwy do zidentyfikowania styl, ale chyba jedynie Ty sam uważasz, że zwięzły i chirurgicznie suchy. Piszesz ze swadą, soczyście, często używając nietypowych porównań – można tej umiejętności pozazdrościć, choć w Twoim wykonaniu zazwyczaj zmusza do spojrzenia na różne sprawy pod innym kątem lub zapewnia dobrą rozrywkę. Nawet dość dosadne sceny erotyczne opisane w ten sposób są jedynie miłym dodatkiem, ozdobą, raczej zachwycając ciekawą konstrukcją i opisem, niż porywając wyobraźnię.\nWidać ilość pracy i serca włożonego w opowiadanie, czyta się świetnie, jak dobra literatura, którą zresztą jest. Nie wątpię też, że przed zbudowaniem własnej opowieści sięgnąłeś do źródeł historycznych. I tym razem nawet kropki są na swoich miejscach! ;D\nTylko kilka razy potknęłam się na drobiazgach w stylu „przepełniony go determinacją”, a to zawsze, mimo ogromnego talentu, była Twoja słaba strona.\nSwoją drogą ciekawie wyszedł Ci ten typowo męski świat, w którym nawet kobiety z początku sprawiające wrażenie femme fatale, okazują się jedynie zabaweczkami. Seksualny głód prezydenta, momentami na granicy szaleństwa, bardzo żywy i wyrazisty, wychodząc spod innego pióra prawdopodobnie okazałby się mniej wiarygodny, tutaj pasuje do stylu 😉\nNiecierpliwie czekam na drugą część…\n2018-10-20 at 09:26\nNo w końcu. 🙂\nDałeś na siebie i swoją twórczość długo czekać, ale było warto.\nWidać, że sporo pracy włożyłeś w poznanie faktów i odtworzenie historii, ale chyba nie była to katorga a raczej przyjemność – całość czyta się naprawdę dobrze. Czy jest rzeczywiście bez błędów nie będę sprawdzać, za cienka jestem w uszach. 🙂 Znajdą się zapewne eksperci.\nCo do erotyki. Mimo dosadności i brutalności sceny nie rażą i nie wzbudzają oburzenia. Są dosyć krótkie i szybkie jak sam seks. Dobrze się czytają i uzupełniają obraz bohatera.\nTyle po części pierwszej.\nP.S. Ta „kurwa” na wstępie wywołała od razu mój uśmiech.\nKurcze, powstało jakieś dziwne wrażenie, że zniknąłem. Pomiędzy nie pisaniem(ten problem dotyka naszych Autorów częściej niż problemy z erekcją czy suchością pochwy), a zniknięciem jest pewna różnica. A że pióro skąpo dysponowało atramentem? Bywa niestety i tak. Daleko mi do regularności choćby Megasa Alexandrosa czy Nefera. Poznawanie faktów i generalnie pogłębianie wiedzy na jakiś temat zawsze jest przyjemne. Z prezydentem USA jest o tyle łatwiej, że w zasadzie można sprawdzić co robił konkretnego dnia o konkretnej godzinie. Skorzystałem po prostu z bogatego materiału źródłowego.\nTeż nie jestem ekspertem,, ja tylko piszę opowiadania 🙂 Jeśli chodzi o sceny seksu wszyscy piszą o brutalności. Przed publikacją nie miałem wrażenia jakieś brutalności. Seks jak seks, ale może… Jak Ci troje ludzi mówi, że jesteś pijany to idź do łóżka. Rozważę to,


inne – Dawid Pośliński\nKontynuuj czytanie „Nowy rok”\nWrażenia z Windows 7\nData wpisu 31 sierpnia, 2009\n2 komentarze do Wrażenia z Windows 7\nOd 15 sierpnia 2009, Windows 7 Professional, dostępny jest dla członków MSDN Academic Alliance, co za tym idzie, nie mogłem przejść obok tej sytuacji obojętnie. Oto cześć wrażeń z korzystania z nowych okienek.\nKontynuuj czytanie „Wrażenia z Windows 7”\nKontynuuj czytanie „Visual Studio 2008: Problem z *.xaml?”\nciekawostki inne poradniki\nData wpisu 7 lutego, 2009\nZbiór kilku najciekawszych miejsc w sieci, które odwiedziłem w przeciągu ostatniego miesiąca.\nKontynuuj czytanie „Warto odwiedzić”\nTagi film, poradniki, tutorial\nRozpoczynając tworzenie bloga, wypadałoby napisać po co kolejny blog, „O czym będziesz pisał” ? Otóż niniejszy blog, będzie się skupiał na wszystkim co związane jest z szeroko pojętym tworzeniem stron www. Zarówno na web designie jak i web developingu.\nCodziennie przemierzając internet, napotykam wiele interesujących stron, niekoniecznie popularnych, ale często bardzo użytecznych.\nW opisywanych zagadnieniach, możecie liczyć na informacje dotyczące min. pozycjonowania, rozwiązań programistycznych dla zadanych problemów, projektowania witryn, optymalizacji, a także wszystkiego co wpływa pozytywnie na warsztat współczesnego programisty.\nZachęcam do regularnych wizyt, a także nadsyłania własnych artykułów. Pouczających artykułów nigdy nie za dużo.


Over ons | Tandarts TP van der Jagt\nOpeningstijden en Mondzorg\nPonizej przedstawiamy Panstwu godziny otwarcia naszej praktyki stomatologicznej.W poniedzialek i wtorek mamy otwarte wieczorem do godziny 20.00. W srode i czwartek do godziny 21.00.\nPoniedzialek 800 - 2100\nWtorek 830 - 1700\nSroda 1300 - 2000\nCzwartek 830 - 2100\nPiatek 800 - 1700\nCo druga sobote 1000 - 1600\nNasza opieka stomatologiczna\nW Praktyce Stomatologicznej van der Jagt oferujemy wiele rodzajow zabiegow. Oprocz stomatologii zapobiegawczej i naprawczej oferujemy Panstwu pelen zakres uslug stomatologicznych na najwyzszym poziomie.\nDobra komunikacja z pacjentami oraz informacja jest dla nas absolutnym priorytetem. Dlatego juz podczas pierwszej wizyty poswiecamy wystarczajaca ilosc czasu aby zapoznac sie z potrzebami i oczekiwaniami naszych pacjentow oraz znalezc najlepsze rozwiazanie. Oczywiscie istnieje wiele mozliwosci zadawania pytan i uzyskania potrzebnych informacji. Mozecie Panstwo zarejstrowac sie w naszej praktyce za pomoca formularza rejestracyjnego. Jesli po zapoznaniu sie z nasza strona internetowa macie Panstwo jeszcze pytania lub watpliwosci prosimy o kontakt.Jestesmy tutaj dla Was !\nAby zarejestrowac sie jako pacjent w naszej praktyce prosimy o wypelnienie formularza rejestracyjnego.\nKliknij tutaj aby wypelnic formularz\nKazdy czlonek rodziny powinien wypelnic oddzielny formularz. Panstwa dane traktowane beda jako poufne. Po otrzymaniu przez nas wypelnionego formularza chetnie skontaktujemy sie telefonicznie w celu potwierdzenia i zaplanowania wizyty.\nNasz zespol pelnych entuzjazmu pracownikow zapewnia opieke pacjentom w kazdym wieku.Rowniez pacjenci z silnym lekiem przed dentysta znajda u nas wsparcie. Oprocz stomatologii ogolnej oferujemy Panstwu szeroka game uslug z zakresu : paradoncji, endodoncji, ortodoncji. Oferujemy rowniez zabiegi kosmetyczne /estetyczne dla dzieci i doroslych.\nNasi stomatolodzy posiadaja rejestracje BIG.\nTelefonicznie mozna sie z nami skontaktowac w godzinach :\nPoniedzialek: 8.30 do 17.00\nSroda: 13.00 do 17.00\nCzwartek: 9.00 do 17.00\nPiatek: 9.00 do 16.30\nNasze zabiegi stomatologiczne i opieke\nRenowacja i kosmetyka\nBiałe plomby, korony, mosty, licówki i wybielanie Stomatologia estetyczna obejmuje wszystkie zabiegi których celem jest poprawienie wygladu zebow . Czyli na przykład: • przebarwione zęby i wypelnienia • Krzywe zęby • "Szczeliny" między zębami • Widoczne metalowe krawędzie korony • Choroby dziaseł\nZabiegi wykonywane przez higieniestke stomatologiczna ( promotora zdrowego usmiechu ) koncentruja sie glownie na prewencji - zapobieganiu prochnicy ( dziur w zebach ) i chorob dziasel. Ponadto higienistka wykonuje takze zabiegi lecznicze, ktorych celem jest, na przyklad leczenie dziasel. Praca higienistki stomatologicznej obejmuje np: • badanie jamy ustnej i w razie potrzeby robienie zdjecia panoramicznego lub wyciskow • udzielanie wyczerpujacych informacji o pochodzeniu pruchnicy, chorob dziasel i wplywie • diety na stan zdrowia • udzielanie kompleksowej informacji na temat opieki stomatologicznej • pelne dentystyczne czyszczenie : usowanie kamienia nazebnego i osadu • badanie jamy ustnej i - w razie potrzeby - robienie zdjecia panoramicznego lub wyciskow • udzielanie wyczerpujących informacji o pochodzeniu próchnicy, chorób dziąseł i wpływie diety na stan uzebienia • kompleksowe informacje na temat opieki stomatologicznej • pełne dentystyczne czyszczenie: usowanie kamienia nazebnego, osadu • wykonywanie na zlecenie stomatologa zabiegow higieniczno - profilaktycznych w jamie ustnej pacjenta ( skaling, piaskowanie ) • pedzlowanie zebow roztworami fluorowymi i innymi\nNazwa ortodoncjapochodzi od greckich slow : orthos - prosty i odous - zab . Aparat ortodontyczny to prawidłowy zgryz. Proste zęby to nie tylko ładny uśmiech, ale także łatwiejsze dbanie o czystość jamy ustnej i skuteczniejsze zapobieganie próchnicy i paradontozie. Aparat ortodontyczny to nie przykra konieczność, ale rowniez... moda. Moda bardzo zdrowa, bo pozwala wyprostować zęby, leczy wady zgryzu i nierzadko kompleksy. Zapewniamy leczenie od początku ( konsultacja ) poprzez wszystkie etapy az do....pieknego efektu koncowego. Ustalimy jak uzyskac nalepszy z mozliwych efektow koncowych Czy macie Panstwo konkretne pytania? Prosimy o kontakt !\nOd bezmala 40 lat wewnatrzkostne implanty zebowe uzywane sa do uzupelnienia brakow zebow , jak rowniez do zapewnienia stabilizacji protez calkowitych . Implanty wewnatrzkostne wprowadza sie do kosci po wykonaniu w niej wiertlem odpowiednich tuneli .Implanty wykonywane sa z tytanu i stanowia imitacje korzenua zebowego zrastajac sie z koscia ( osteointegracja ) Implantacja jest zabiegiem bezbolesnym wykonywanym w znieczuleniu miejscowym lub ogolnym ( narkozie ). Przed udaniem sie do chirurga zapewniamy niezbedne przygotowanie co ma zasadniczy wplyw na przebieg calego procesu . Pierwszy etap to konsultacja i rutynowe badanie stomatologiczne. Niezbedne jest wykonanie pelnego dentystycznego czyszczenia oraz zrobienie zdjecia pantomograficznego. Po wszczepieniu implantu oferujemy roznego rodzaju warianty protetyczne : korony, mostki, protezy .\nZdarza sie ze pomimo staran, sztuczne zeby sa koniecznoscia . Choc nic nie zastapi wlasnych zdrowych zebow , protetyka daje wiele mozliwosci Protezy stomatologiczne odtwarzają zniszczone części zębów i funkcje jamy ustnej (żucie, mowa, wygląd twarzy). Każda nawet pojedyncza luka stwarza, bowiem zagrożenie dla sąsiadujących z nią zębów. Mają one tendencję do pochylania się, a nawet przesuwania w kierunku wolnej przestrzeni. Wśród protez zębowych można wyróżnić dwie zasadnicze grupy: - protezy stałe, - protezy ruchome, Dostepne obecnie protezy wygladaja bardzo naturalnie i sa o wiele wygodniejsze niz wczesniej . Bardzo wazne jest wlasciwe dobranie i dopasowanie protezy a leczenie protetyczne nie konczy sie po otrzymaniu protezy. Potrerzbne sa wizyty kontrolne dwa razy do roku.\nAchterweg 2C, 2421 EA Nieuwkoop\nAdres: Achterweg 2c, 2421 EA Nieuwkoop\nOnze Tandheelkundepraktijk biedt u:\n√ Biedt alle tandheelkundige zorg\n√ Hoogopgeleide tandartsen\n√ Maakt kosten en behandelingen inzichtelijk\n© 2020 Tandarts TP van der Jagt | NoKiXs.nl | Bohlding.nl


Sławomir Dudek: Nie spodziewałem się takiego wyniku - Sport WP SportoweFakty\nEwelina Bielawska 23 Maja 2018, 22:00\nFalubaz przegrał spotkanie ze Spartą Wrocław 42:48. Liderem gości był Patryk Dudek, którego ujrzeliśmy na torze aż sześciokrotnie. - Mieliśmy szansę tam wygrać - mówił ojciec wicemistrza świata.\n- Współpraca między chłopakami w meczu układała się bardzo dobrze. Szkoda tej przegranej. Przyznam, że sam nie spodziewałem się takiego wyniku i nie wierzyłem w to, a tak naprawdę można było tam wygrać -mówił po zakończonym niedzielnym spotkaniu Sławomir Dudek.\nPatryk Dudek zdobył w tym pojedynku 13 "oczek" wraz z jednym bonusem. Trener Skórnicki desygnował go do obu biegów nominowanych, w wyniku czego "Duzers" wystąpił trzy razy z rzędu. - Patryk trafił na trzy ostatnie wyścigi, więc musieliśmy intensywnie ochładzać sprzęt. Dodatkowo na ostatni bieg doszła zmiana zębatki, trzeba było poprawić zapłony. Zmieniliśmy też ustawienia na ostatni bieg. Przed ostatnią odsłoną było już wiadomo, że mecz jest przegrany, więc mogliśmy na spokojnie zaryzykować pewne przełożenia. Spowodowało to trochę szumu, bo było mało czasu na te prace. Musieliśmy zmieścić się w czasie dwóch minut. Na szczęście wszystko przypasowało w miarę. Mamy jednak lekki niedosyt, bo trochę "potargał" nas Maciek Janowski - żartował. - Wiadomo, że po koleżeńsku. Poza tym wszystko poszło dobrze.\nNa szczęście Dudkowie mogli liczyć na pomoc innych teamów. Mechanicy zawodników Falubazu z chęcią uczestniczyli w pracach związanych z przygotowaniem motocykla. - Tak zawsze było i myślę, że tak dalej będzie. Wszyscy sobie pomagamy. Na początku meczu kiedy Grzesiek Zengota zaliczył upadek to wszyscy biegliśmy, by sprawdzić czy wszystko w porządku z nim i ze sprzętem. Przy takich upalnych dniach każdy z mechaników użycza dmuchaw, żeby te silniki jak najszybciej mogły się schłodzić. My nie musimy sobie o tym mówić, to jest automatyczna pomoc - zakończył.\nCzy współpraca i dobra atmosfera w parku maszyn zaowocuje dobrymi wynikami w drużynie Falubazu?\nHenryk 23-05 22:59 Zgłoś\nPanie Sławku, ja również uważam, że tak było trzeba, bo "zgoda buduje", pozdrawiam.\nTylko Apator_79 23-05 22:29 Zgłoś\nyes 23-05 22:06 Zgłoś\nW ostatniej kolejce może nie we wszystkich meczach biegano do innych zawodników z pomocą?Nie wiem, zastanawiam się.


TV Puls - Program TV na Czwartek 23 listopada 2017\nTo moje życie! (167)\nJAG - Wojskowe Biuro Śledcze 3 (21)\nKobra - oddział specjalny 7: Rock'n Roll (8)\nNapisała: Morderstwo 10: Zabójcze pieniądze (14/22)\nKobra - oddział specjalny 7: Odliczanie (9)\nAgenci NCIS: Los Angeles 4: Pod skórą (7/24)\nAgenci NCIS: Los Angeles 4: Ostra jazda (11/24)\nZbuntowany anioł (264)\nKrólowa serc (16)\nLombard. Życie pod zastaw (22/39)\nLombard. Życie pod zastaw (23/39)\nMądra i zabawna świąteczna historia w gwiazdorskiej obsadzie.\nZobacz to!: Ale numer! (37)\nTaki jest świat 3


Więcej informacji na temat zasad firmy Elsevier można znaleźć na naszych stronach dotyczących zasad.Poniżej znajdują się linki, które mogą okazać się przydatne dla autorów.\nPrawa autorskie (Copyright): prawa związane z publikacją i dystrybucją wyników badań naukowych\nUdostępnianie artykułu: informacje szczegółowe dotyczące samodzielnej archiwizacji i publikowania\nWycofanie artykułu: usunięcie lub odwołanie artykułu\nZgoda pacjenta: wykorzystanie danych osobowych pacjentów lub innych osób fizycznych\nLicencje otwartego dostępu: szczegółowe informacje o licencjach dostępnych dla publikacji z otwartym dostępem\nPozwolenia: uzyskanie pozwolenia na wykorzystanie materiałów opublikowanych przez Elsevier\nDane naukowe: polityka i zasady dotyczące danych naukowych\nEksploracja tekstu i danych: zasady firmy Elsevier dotyczące eksploracji tekstu i danych\nPublikacja artykułu w recenzowanym czasopiśmie stanowi podstawowy element konstrukcyjny w rozwoju spójnej i poważanej sieci wiedzy. Stanowi bezpośrednie odzwierciedlenie jakości pracy autora i wspierających go instytucji. Recenzowane artykuły popierają i uosabiają metody naukowe. Dlatego ważne jest ustalenie standardów oczekiwanych zachowań etycznych.\nInformacje dla autorów nt. zgodnych z etyką publikacji dostępne są w sekcji Etyka w Kampusie wydawniczym Elsevier Researcher Academy. Zasoby nt. etyki dostępne do pobrania znaleźć można w sekcji Zasoby kampusu wydawniczego Elsevier Researcher Academy. Inne przydatne informacje, opracowane specjalnie dla redaktorów, ale przydatne dla każdej osoby zainteresowanej tym zagadnieniem, zawiera Zestaw zasobów dotyczących etyki wydawniczej.\nZagadnienia etyczne, które należy rozważyć podczas publikowania:\nAutorstwo artykułu: Autorstwo artykułu powinno ograniczać się do osób, które wniosły znaczący wkład w koncepcję, projekt, realizację lub interpretację opisywanych badań.\nOryginał a plagiat: Autorzy powinni zapewnić, że ich prace są całkowicie oryginalne; jeżeli wykorzystali prace i/lub słowa innych osób, cytaty powinny być odpowiednio oznaczone.\nDostęp do danych i przechowywanie ich: Autorzy mogą zostać poproszeni o dostarczenie z artykułem surowych danych do weryfikacji redakcyjnej; powinni być przygotowani na zapewnienie publicznego dostępu do takich danych.\nPublikacje wielokrotne, nadliczbowe i zbieżne: Autor nie powinien publikować maszynopisów opisujących zasadniczo to samo badanie naukowe w więcej niż jednym czasopiśmie lub innej publikacji pierwotnej. Elsevier nie postrzega następujących form wykorzystania pracy jako uprzedniej publikacji: publikacja w postaci abstraktu; publikacja w postaci pracy dyplomowej; publikacja w postaci preprintu elektronicznego. Informacje dotyczące wcześniejszych publikacji ujęto w przewodniku dla autorów każdego z czasopism Elsevier. Uwaga: w czasopismach Cell Press, The Lancet i kilku tytułach należących do towarzystw naukowych obowiązują inne zasady dotyczące wcześniejszych publikacji. Odpowiednie informacje są dostępne na stronach głównych poszczególnych czasopism.\nPodanie źródeł: podanie źródeł w odpowiedniej formie.\nUjawnienie i konflikt interesów: Przy przesyłaniu każdego artykułu należy ujawnić wszystkie powiązania, które mogłyby stwarzać potencjalny konflikt interesów.\nZasadnicze błędy w publikowanych pracach: Po znalezieniu znaczącego błędu lub nieścisłości w opublikowanej przez siebie pracy, autor jest zobowiązany do niezwłocznego poinformowania o tym redaktora lub wydawcy czasopisma i współpracy z redaktorem w celu wycofania lub skorygowania artykułu.\nStandardy dot. raportów: autorzy raportów z oryginalnych badań naukowych powinni przedstawić precyzyjny opis wykonanych prac oraz obiektywne omówienie ich znaczenia.\nZagrożenia i badania na ludziach lub zwierzętach: Jeżeli praca ma związek z chemikaliami, procedurami lub sprzętem stwarzającymi nietypowe zagrożenia lub jeżeli obejmuje wykorzystanie ludzi lub zwierząt, wymagane jest poświadczenie zgodności regulacyjnej.\nWykorzystanie obrazów lub danych dotyczących przypadku chorobowego konkretnego pacjenta: Badania prowadzone na pacjentach lub ochotnikach wymagają zatwierdzenia na piśmie przez komisję etyki lekarskiej oraz podpisania przez uczestnika badania świadomej zgody na udział w badaniu.


HPT-3000 – Odzyskiwanie danych z dysku\nUszkodzone sektory dysku\nWritten by admin on 4 kwietnia, 2018 in odzyskiwanie danych\nHPT-3000 to projektowany przez ostatnie dwa lata kompleksowy system do napraw i odzyskiwania danych z dysków twardych.\nObsługuje on dyski twarde następujących producentów:\nModuły analizy dysków – Wszystkie moduły posiadają poszczególne funkcje jednakże zaprojektowanie ich i analiza strefy serwisowej u producentów to oddzielne oprogramowanie bez związków możliwości użycia kodów bądź ich fragmentów w innych modułach, stąd konieczne jest przygotowanie osobnych elementów systemu. Założeniami funkcjonalnymi zbieżnymi dla każdego z nich są:\n Informacje o serwomechanizmach: lokalizowanie śladów, precyzyjne pozycjonowanie głowic, stabilizacja obrotów dysków. Struktura danych serwo. Dedykowane/wbudowane servo. Embedded SPT (sector per track) / Stała gęstość.\n Format danych ścieżek/sektorów: Pola synchronizacji, znacznik adresu, dane identyfikacyjne, Pole danych, kod korekcji błędów (ECC), przerwy. Przeplatanie sektorów.\n Fizyczna/logiczna geometria: adresowanie PCHS/LCHS/LBA. Obszar systemu dyskowego (SA) – cylindry ujemne. Obszar zastrzeżony. Nagrywanie bitowe strefowe (stała gęstość zapisu).\n Ukrywanie wad: tabele sektorów/torów/cylindrów/stref/głowic. Typy remapowania złych sektorów: U-Lista / Lista-G / Lista-P. Znaczenie listy P dla odzyskiwania danych: wyrównanie LBA.\n Translator: adresowanie LBA (LBA28 / LBA48). Typy tłumaczeń statycznych i dynamicznych. Podsumowanie / Oddzielne tabele (Kod + Dane / Dane: Lista G, Lista P, Plan\nstrefy). Tłumacz procedury odzyskiwania: kasowanie, kopiowanie, regeneracja.\n Struktura oprogramowania układowego dysku twardego: Wbudowana pamięć ROM. Zewnętrzna pamięć flash ROM / NV-RAM. SA raw nakładki. Adaptywy Strefy serwisowej HDD\nOS. Tryby standardowe/bezpieczne.\n Obszar systemu dyskowego: Kopie SA: Główny, Alternatywny, Fabryczny. Katalog modułów: ID, adres, rozmiar. Identyfikator modułu nagłówka, CRC. Odczyt / zapis SA i modułów. Dzienniki błędów / zdarzeń.\n Metody odzyskiwania uszkodzonych modułów SA: Używanie kopii SA. Naprawianie modułów. Kopiowanie modułów z innego napędu. Odczytywanie z ignorowaniem błędu odczytu.\n Odzyskiwanie krytycznych modułów SA: U-List, G-List, P-List, Adaptywy.\n Rejestry ATA: Status Register, Error Register.\n Dane konfiguracji HDD: Heads Map. Plan strefy. Sectors Per Track (SPT). Adaptywy: Host Protected Area (HPA).\n Hot Swap: obszar systemu i odzyskiwanie danych użytkownika. Wymagania dotyczące sukcesu: Lista P, Lista G,\n Zależności od wersji oprogramowania układowego.\n Podsystem zabezpieczeń: hasła główne / użytkownika. Wysokie / maksymalne bezpieczeństwo.\n Odblokuj / wymaż / Usuń polecenia. Procedury odblokowania napędu ATA. Szczegółowe założenia dla poszczególnych modułów\nTags: naprawa dysków Fujitsu,naprawa dysków Hitachi,naprawa dysków Seagate,naprawa dysków Toshiba,naprawa dysków twardych,naprawa dysków WD,urządzenia do odzyskiwania danych\n7 maja, 2009 @ 2:51 am · Reply\n7 maja, 2009 @ 2:52 am · Reply\n7 maja, 2009 @ 2:54 am · Reply\n7 maja, 2009 @ 2:55 am · Reply\nPozostaw odpowiedź Thomas Clausen Cancel\nDyski Western Digital (1)\npo uszkodzonych sektorach dysku (1)\nCopyright © 2020 Odzyskiwanie danych z dysku. Designed by WPZOOM


ZABYTKOWY DOLNY ŚLĄSK: ROKITNICA. (GPS - 51.1275 / 15.9781)\nROKITNICA. (GPS - 51.1275 / 15.9781)\nDo Złotoryi oczywiście jeszcze kiedyś wrócimy, ale będąc nieopodal, byłoby grzechem nie wspomnieć o wsi Rokitnica.\nW Rokitnicy znajdowała się jedna z ważniejszych siedzib Henryka Brodatego, który odwiedzał to miejsce wraz z małżonką Jadwigą, późniejszą świętą.\nNa zamku bawili również tak znamienici goście jak biskup wrocławski Wawrzyniec, czy książęta czescy Sobiesław i Bolesław.\nZamek ten był ważny dla Henryka Brodatego ze względu na bliskość Kopacza ( przedmieścia Złotoryi), gdzie wydobywano złoto, a miał on chronić górników przed rabusiami i pobierać od nich podatki, czyli górnicy i tak i tak mieli przechlapane.\nNa zamku wg. niektórych podań zostały przyznane Złotoryi prawa miejskie, ale nie wszyscy to potwierdzają, więc ...\nTak umiejscowiona jest wieś Rokitnica . Nic dziwnego, że zamek był ważnym miejscem, bo położenie jego jest świetne.\nRuiny zamku, to taka trochę wypowiedź na wyrost, ponieważ została po nim tylko jedna ściana i to prawdopodobnie kaplicy zamkowej.\nPo lewej stronie umiejscowiona jest tablica upamiętniająca powrót ziem zachodnich do macierzy i mówiąca o nadaniu w tym miejscu praw miejskich Złotoryi.\nNieopodal zamku znajduje się kościół pw. św. Michała Archanioła.\nJest to wczesnogotycka budowla z pierwszej połowy XIII wieku. Kościół ten został ufundowany przez księżną Jadwigę.\nW pierwszej połowie XVIII wieku, kościół został częściowo przebudowany na styl barokowy.\nNa jego ścianach, co widać na ostatnim zdjęciu umiejscowione są barokowe tablice nagrobne. Tablic tych było o wiele więcej, ale po wojnie część z nich została zdemontowana i zrobiono z nich stopnie prowadzące na wzgórze kościelne.\nOd kościoła na sąsiednią posesję, a dalej w kierunku zamku prowadzi też kamienny mostek.\nAutor: Tomek J. o 10:21\nEtykiety: Ciekawa kamieniarka, kościoły, Rokitnica, zamki\nLokalizacja: Rokitnica, Polska


No dobra, OnePlus 5T z ekranem 18:9 pojawi się na rynku, to już praktycznie przesądzone - Tabletowo.pl\nStrona główna » Systemy » Android » No dobra, OnePlus 5T z ekranem 18:9 pojawi się na rynku, to już praktycznie przesądzone\n21:30, 24-10-2017 @grzdabek\nDo tej pory nie mieliśmy 100% pewności, że OnePlus 5T pojawi się na rynku, chociaż wszystko na to wskazywało. Najnowszy przeciek zdaje się jednak nie pozostawiać już żadnych wątpliwości, że smartfon rzeczywiście jest w przygotowaniu i wkrótce powinien oficjalnie ujrzeć światło dzienne.\nWczoraj serwis Android Authority opublikował render, rzekomo przedstawiający OnePlus 5T – widzicie go na samej górze. Jak zapewnia, dostał go z zaufanego źródła, więc powinien być legitny. Dziś natomiast portal GizChina.it podzielił się zrzutem ekranu z AnTuTu, który dostał od swojego informatora. Nikt nie ma pewności, że nie jest spreparowany, ale trzeba przyznać, że wygląda wiarygodnie. W końcu więc wszystko zaczyna się układać w logiczną całość.\nJeżeli poniższy screen to nie fejk, to OnePlus 5T zaoferuje dwie, a właściwie trzy nowości. Po pierwsze, wyświetlacz o proporcjach 18:9 i rozdzielczości Full HD+, tj. 2160×1080 pikseli. Poprzednie przecieki podają, że panel ma mieć przekątną 6 cali. Z uwagi na fakt, że ma być on „bezramkowy”, czytnik linii papilarnych zostanie przeniesiony na plecki. Na przodzie zostanie z kolei zastosowana kamerka 20 Mpix, podczas gdy OnePlus 5 ma na froncie 16 Mpix „oczko”.\nPozostała specyfikacja ma być już identyczna, jak w pierwowzorze: ośmiordzeniowy (8x Kryo 280; 10 nm) procesor Qualcomm Snapdragon 835 z układem graficznym Adreno 540, 6 GB lub 8 GB RAM, 64 GB lub 128 GB pamięci wewnętrznej bez możliwości rozszerzenia przy pomocy karty microSD oraz podwójny aparat główny 16 Mpix + 20 Mpix.\nCo ciekawe, AnTuTu podaje, że OnePlus 5T ma od razu po wyjęciu z pudełka pracować pod kontrolą systemu Android 8.0.0 Oreo. I to w zasadzie jedyny element, który może podważać wiarygodność tego screena. Zainteresowani pamiętają bowiem na pewno, że OnePlus 3T zadebiutował z Androidem Marshmallow na pokładzie, chociaż na rynku był już dostępny Android Nougat. Smartfon dostał jednak aktualizację (razem z OnePlus 3) dopiero w Sylwestra.\nOnePlus 5T w AnTuTu (fot. GizChina)\nNie ukrywam, że osobiście chcę wierzyć, że widoczny powyżej screen z AnTuTu jest prawdziwy. Męczy mnie już bowiem ta niepewność i benchmark byłby pierwszym, wiarygodnym źródłem, które potwierdziłoby istnienie OnePlus 5T.\nOnePlus 5TOnePlus 5T AnTuTu


Gulasz z pieczarkami - przepis na FajneGotowanie.pl\nFajne Gotowanie Przepisy Dania obiadowe Gulasz z pieczarkami\n21.06.2021 (aktualizacja: 25.03.2022)\nGulasz to pyszny i sycący pomysł na posiłek, który na pewno przypadnie do gustu wszystkim miłośnikom mięsnych dań. Pieczarki sprawiają, że ma wspaniały, głęboki smak.\nPrzepis na gulasz z pieczarkami krok po kroku\nPapryka żółta 240 g 1 szt\nKoncentrat pomidorowy 40 g 2 łyżki\nsól, pieprz, papryka słodka, kminek mielony, papryka ostra, gałka muszkatołowa\nkuchenka, duży garnek, miseczka\nW dużym garnku rozgrzej oliwę. Zeszklij na niej pokrojoną w kostkę cebulę. Następnie dodaj obrane z błonek i pokrojone mięso. Podsmaż przez 5-6 minut. Pod koniec smażenia dodaj drobno posiekany czosnek.\nCałość zalej 1/2 szklanki wody i bulionem. Dodaj pokrojone w kostkę papryki, posiekane na mniejsze kawałki pieczarki i obrane i pokrojone na talarki marchewki. Całość duś przez 60minut, od czasu do czasu mieszając.\nDo sosu dodaj wszystkie przyprawy i koncentrat. Wszystko razem wymieszaj. Gotuj przez kolejne 15 minut.\nDo miseczki przelej odrobinę sosu i połącz go ze skrobią, by nie było grudek. Całość przelej do garnka z wodą. Zostaw do zagotowania.\nGulasz z pieczarkami - cechy przepisu\nWięcej o gulaszu z pieczarkami\nGulasz z pieczarkami to pyszny pomysł na pełnowartościowy obiad dla całej rodziny. Mięso tak przygotowane jest niezwykle aromatyczne i smaczne. Szynka duszona z warzywami i ostrymi przyprawami staje się soczysta i bardzo miękka, dlatego na pewno przypadnie do gustu wszystkim miłośnikom mięsnych dań. Idealnie komponuje się z ziemniakami z wody, kluskami czy kaszą. Można też podawać go na plackach ziemniaczanych, dzięki czemu tworzy wyborną potrawę.\nPrzepis na gulasz z pieczarkami jest niezwykle łatwy, w kilka chwil można stworzyć naprawdę świetne danie, które skradnie serca wszystkich domowników. Warzywa z gulaszu stają się bardzo miękkie i rozpływają się w ustach. Cały sos przyciąga wzrok ze względu na mnogość barw.\nJeśli zastanawiasz się jak zrobić gulasz wieprzowy z pieczarkami, który będzie nie tylko szybki i nieskomplikowany, ale również bardzo smaczny i dobrze doprawiony, to ten przepis na pewno przypadnie ci do gustu. Połączenie w nim pysznej cebuli, pieczarek i papryki z przepysznym mięsem sprawia, że całość wychodzi pełna smaku i naprawdę wspaniała. To przepis dla wszystkich miłośników pikantnych potraw. W tym daniu mnóstwo jest ostrej papryki i czosnku, które jeszcze bardziej podkreślają węgierski charakter tego dania. Cebula, po długim podsmażeniu staje się miękka i cudownie łączy się z pozostałymi składnikami. Ze względu na dużą ilość warzyw, to danie jest nie tylko smaczne, ale także zdrowe. To świetny sposób na wprowadzenie do swojego menu jeszcze większej ilości tych jakże kolorowych i pełnych witamin produktów, które wspierają zdrowie całego organizmu.\nNajlepiej gulasz zrobić z szynki wieprzowej, która pod wpływem gotowania staje się bardzo miękka i soczysta. To mięso, które nie ma zbyt wielu błonek, dlatego świetnie nadaje się do tego typu potrawy.\nZ tego przepisu powstaje tradycyjny i pyszny gulasz, który swoim smakiem zachwyca każdego, kto tylko go spróbuje. Jest pełen warzyw i smacznego mięsa, dlatego tworzy niesamowicie sycące danie. To dobry wybór na obiad, zwłaszcza dla dużej rodziny.\nWartości odżywcze gulaszu z pieczarkami\nWęglowodany w gulaszu z pieczarkami\nWitaminy w przepisie na gulasz z pieczarkami\n217.03 µg (mcg)\nBrak danych dla: szynka wieprzowa surowa, papryka żółta.\n50.42 µg (mcg)\n509.31 µg (mcg)\n2184.94 µg (mcg)\nBrak danych dla: szynka wieprzowa surowa.\nSkładniki mineralne w przepisie na gulasz z pieczarkami\nSzacunkowy indeks glikemiczny gulaszu z pieczarkami 25\npieczarki, papryka, papryka, cebula, czosnek, marchewka, koncentrat pomidorowy, mąka ziemniaczana, oliwa z oliwek, oliwki,\nAlergeny w gulaszu z pieczarkami\nLista alergenów dla gulaszu z pieczarkami przygotowana na bazie 14 podstawowych alergenów dostępnych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 roku w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności.\nCena przygotowania gulaszu z pieczarkami\nJak oceniasz przepis na gulasz z pieczarkami\nKomentarze o gulaszu z pieczarkami


Krypta pod prezbiterium kaliskiej bazyliki kolegiackiej jest miejscem spoczynku prymasa Karnkowskiego, biskupa Wołłowicza i kapłana. W ciągu swojego życia dosłużył się jedynie tytułu prałata. Nie było mu dane nosić purpury kardynalskiej i biskupich fioletów, jednakże przez swoją gorliwość i oddanie dla św. Józefa Kaliskiego zasłużył na taką oto pochwałę, która wyszła z ust współbrata w powołaniu: „…pierwszy pewnie i ostatni taki, i tak wiele czyniący temu kościołowi prałat”.\nZ dobroci Bożej i ludzkiej.\nNajwspanialszy jednak opis życia i gorliwości duszpasterskiej ks. Kłossowskiego pozostawił jego znajomy ks. Baltazar Pstrokoński. W książce zatytułowanej: „Nauki kościelne dla zachowania kapłańskiego ducha” ks. Pstrokoński chwalił kaliskiego kustosza za ascetyczny tryb życia: „umartwienia ciała na ustawicznych o chlebie i wodzie postach, na twardym, na desce i krótkim bardzo spaniu”, za gorliwość duszpasterską: „oprócz żarliwości o zbawienie dusz, przez ustawiczne od piątej z rana aż do południa i dłużej w konfesjonale co dzień wysiadania, chorych i umierających po wsiach, w mieście Kaliszu, po domach, bramach, gnojach, szpitalach, więzieniach nawiedzania i onych do wieczności sakramentami świętymi opatrywania” i stawiał go jako wzór życia kapłańskiego. A ks. Gabriel Cedrowicz replikował: „…rzadki w Kościele Bożym, czasy temi Kapłan”.\nJednakże najbardziej wzruszający opis\nks. Kłossowskiego przekazał śląski lekarz i podróżnik Johann Joseph Kausch: „Dzięki staraniom pewnego pobożnego kanonika Kłossowskiego, cieszącego się ogólnym poważaniem, zbudowano tu w Kaliszu bardzo piękny, nowy kościół, czy może gruntownie przebudowano stary, w każdym razie robi on wrażenie nowo wzniesionej budowli. A teraz kilka słów o tym pobożnym człowieku i o tym kościele. Wspomniany kanonik jest sędziwym człowiekiem, a na jego obliczu odbija się wyraźnie pełna pokory życzliwość. Niezwykle rzadko spotkać można starca, który byłby równie pociągający i dobroduszny. Zdolny jest do takich wyrzeczeń, jak opowiadają, że wprost trudno to pojąć.”