Antila 33.3: komfort i solidność po modyfikacjach [TEST] - nowezagle.pl\nAutor Wojciech Barszczowski•\t29 października, 2020• 03:46• Testy i prezentacje\nHomeTesty i prezentacjeAntila 33.3: komfort i solidność po modyfikacjach [TEST]\nKiedy w 2015 roku na wiosennych targach jachtowych w Warszawie pojawił się prototyp Antili 33, stało się jasne, że ten model w krótkim czasie zawładnie sercami żeglarzy na Mazurach. Był nowoczesny, bardzo ładny, wygodny w środku i w kokpicie, wykonany – tak jak większość jednostek ze stoczni Antila Yachts – solidnie. Teraz, po pięciu latach skutecznego wojowania na rynku 10-metrowych krążowników śródlądowych, pojawiło się drugie, nieznacznie zmodyfikowane wcielenie tego modelu – Antila 33.3. Tuż po zakończeniu sezonu 2020 mieliśmy przyjemność przetestować tę jednostkę.\nzdjęcia Michał Bielak/mat. prasowe Bielak Czarter\nJuż samo to, że producent pozostał przy poprzednim oznaczeniu i w nowym modelu dopisał tylko „.3” świadczy o tym, że zmian nie ma aż tak wiele. I faktycznie, przeciętny użytkownik chyba by ich nie zauważył – w każdym razie my również musieliśmy dopytać o nie w czasie testu.\nAntilę 33.3 zaprojektował Michał Orych, autor wszystkich antil o długości powyżej 25 stóp. Kadłub jachtu ma charakterystyczne dla większości nowoczesnych konstrukcji kanty (załamania) poszycia, dające większą stabilność, więcej miejsca w środku i w pewnym stopniu poprawiające proporcje. Cała sylwetka jachtu, elegancka i jednocześnie dynamiczna, podkreślona dodatkowym podłużnym przetłoczeniem w górnej części burty, w ogóle nie zestarzała się przez tych pięć lat i nadal wyróżnia się znakomitymi proporcjami wysokości nadbudówki do wysokości wolnej burty, wielkim świetlikiem w nadbudówce, dwoma świetlikami w każdej z burt.\nMoże piszę tu w samych superlatywach o tym, jak wygląda Antila, ale to są właśnie te kształty, które mi bardzo w jachtach odpowiadają. Mniej pasują mi natomiast wystające luki pokładowe, ponieważ od lat uważam, że te montowane na płask są bardziej estetyczne i nie mniej trwałe, jednak w tym przypadku warunki technologiczne sprzed pięciu lat ograniczyły możliwość ich zastosowania.\nPrzy produkcji Antil 33 korzysta się z nowoczesnej technologii łączenia pokładu z kadłubem bez listew odbojowych – na gładko. Jachty prezentują się dzięki temu elegancko i czysto. Pokład otoczono drewnianym stoprelingiem i dwupoziomowym sztormrelingiem z linek stalowych podwieszonych na stójkach, koszach i półkoszach wykonanych z solidnej nierdzewki.\nZarówno pawęż, jak i dziobnica są praktycznie pionowe, co daje optymalne wykorzystanie pojemności wnętrza, szczególnie w połączeniu z dużą szerokością kadłuba. Otwarta część pawęży na rufie stanowi szerokie przejście na całkiem sporą platformę kąpielową montowaną na stałe i powiększoną względem poprzedniczki. W ten właśnie sposób urosła długość całkowita A33.3 – do 10 m i 35 cm. Łatwiej przejść z takiej powiększonej platformy na drabinkę kąpielową, także zamontowaną na pawęży, jak również na pomost po zacumowaniu do niego rufą.\nAntila ma obrotowy ciężki miecz oraz jedną płetwę sterową, tzw. głębinową i jednocześnie obrotową, kontrolowaną fałem i kontrafałem wyprowadzonymi estetycznie w okolice nóg sternika. Płetwę porusza każde z dwóch kół sterowych umieszczonych na estetycznych postumentach wkomponowanych w boczne ściany kokpitu i siedziska. Testowany egzemplarz miał także oferowany za dopłatą ster strumieniowy – niezbędny do manewrowania w ciasnych portach śródlądowych.\nPonieważ właściciel stoczni, Cezary Duchnik, stworzył testowaną jednostkę dla siebie, otrzymała ona wdzięczną nazwę „Pola” – od imienia wnuczki pana Cezarego.\nKokpit opracowany został w taki sposób, by w pewnym sensie oddzielić „departament” sternika od części wypoczynkowej kokpitu. Projektant mógł sobie na to pozwolić, dysponując w tym celu odpowiednią długością kadłuba. Zastosowano przede wszystkim dwa koła sterowe, szeroko rozstawione przy burtach, dające sternikowi doskonałą widoczność przed jachtem nawet przy postawionej owiewce nad zejściówką. Takie ułożenie kół zapewniło też świetną komunikację w kokpicie zarówno podczas żeglowania, jak i podczas postoju w porcie, gdy załoga chce szybko i sprawnie przejść w jedną lub drugą stronę.\nPodczas pływania sternik może błyskawicznie przejść z jednej burty na drugą, nie potykając się o nogi innych członków załogi. Ma także łatwy i szybki dostęp do szotów grota zamocowanych dolnym zbloczem talii do stołu kokpitowego oraz do kabestanów foka – są dość blisko kół sterowych. Jeśli zaś tymi żaglami operuje załoga, to też nikt nikomu nie wchodzi w drogę. Dostęp do szotów jest znakomity dzięki geometrii kokpitu. Taki układ sprawdza się też w manewrach na silniku, przy czym sterowanie jednostką napędową – manetka i wskaźniki – zainstalowane jest przy prawym postumencie. Na lewym przymocowano jedynie zdublowany dżojstik steru strumieniowego.\nTalię grota mocuje się do okucia na środku stołu, ale nie przeszkadza to w rozłożeniu blatów i korzystania z tego wyposażenia na przykład w celu spożycia posiłku. Stół ma estetyczny postument z nierdzewki, tikowe blaty o wymiarach 108 x 80 cm po rozłożeniu. Siedziska – szerokie i z oparciem-falochronem mają bowiem ok. 175 cm długości, czyli tyle co jachty 24-25 stopowe.\nMało imponujące rozmiary to koszt jaki trzeba było ponieść, by zastosować dwa koła sterowe. Projektant „oddał” jednak dwa wygodne miejsca do siedzenia – są to dwie bakisty na samej pawęży. Tu sternik może usiąść w trakcie żeglugi, a każda inna osoba także podczas postoju w porcie.\nPodłogę i siedziska pokryto w tym jachcie sztucznym tikiem, co jest rozwiązaniem zgodnym ze światowymi trendami, estetycznym i ekologicznym. Dobry sztuczny tik jest dziś droższy od naturalnego, ale nie brudzi się, nie zmienia koloru, nie nagrzewa w słońcu i ma lepszą przyczepność. Pod podłogą i siedziskami wygospodarowano bakisty i schowki, przy czym w jednym z nich zainstalowano wylewkę wody pod wysokim ciśnieniem, przeznaczoną np. do mycia pokładu i podłogi.\nNa uwagę zasługuje asymetryczne ułożenie zejściówki nieco bliżej lewej burty. Z jednej strony projektant uzyskał dzięki temu nowe możliwości aranżacji wnętrza, z drugiej zaś możliwe stało się obsługiwanie takielunku przez jednego z członków załogi bez równoczesnego blokowania zejściówki. Osoba obsługująca jeden kabestan fałowy, napędzany za dopłatą elektrycznie, staje wygodnie przy ściance kabiny z prawej jej strony i operuje wszystkimi fałami i regulacjami sprowadzonymi w to miejsce od masztu. Liny zgromadzono w jednej baterii stoperów, żeby móc wybierać je tym jednym kabestanem.\nZarówno owiewka rozkładana nad zejściówką i kabestanem fałowym, jak i bimini to wyposażenie opcjonalne wykonane precyzyjnie, łatwo rozkładane i chyba coraz bardziej niezbędne w naszym klimacie. Na tak dużym jachcie nie zepsuło jego linii, może też dlatego, że w trosce o łydki i plecy sternika bimini przesunięto lekko poza pawęż i dobrze dobrano kolory brezentu oraz konstrukcję stelaża.\nOświetlenie kokpitu w nocy stanowi zamontowana na dolnym salingu lampka LED. Na jachcie zainstalowano niemal pełną listę wyposażenia dodatkowego, w tym m.in. echosondę i GPS, wodoodporne głośniki w kokpicie, prysznic pokładowy, drabinkę pawężową i wiele innych.\nDość długo zastanawiałem się, jak opisać wnętrze Antili 33.3. Doszedłem do wniosku, że zdjęcia najlepiej oddadzą poziom standardu jaki oferuje dziś stocznia Antila Yachts w zakresie wykonania i wyposażenia. Z kolei informacja o trzech zamykanych kabinach z przedsionkami i dużymi szafami, szerokimi kojami, obszerną mesą z dwiema rozkładanymi kanapami przekształcającymi się w pełnowymiarowe koje, rozbudowanym kambuzem, wielką zamykaną toaletą z prysznicem – jest w tym przypadku dość oczywista i chyba każdy, kto zetknął się z jachtami tej wielkości, takich atutów się spodziewa.\nNa mnie największe wrażenie zrobiła stylistyka wnętrza, w żadnym stopniu nie odstająca od rozwiązań stosowanych w najlepszych zagranicznych stoczniach, jego przytulność i jakość wykonania – według mnie przewyższająca zachodnie standardy.\nCiekawych efektem zastosowania asymetrycznej zejściówki jest widoczna poprawa komunikacji wewnątrz, czyli wygoda przemieszczania się pomiędzy kabinami i mesą. Łazienka to projektowy majstersztyk, którego efektem było wygospodarowanie miejsca na osobną kabinę prysznicową, oddzieloną drzwiczkami od pozostałej części toalety. Tak było już w A33, jednak teraz – za sprawą zastosowania wkładki dennej i sufitowej – w łazience jest jeszcze więcej miejsca.\nWspaniale dobrano też oświetlenie, oparte oczywiście na LED-owych żarówkach i taśmach, umieszczonych bardzo dyskretnie i estetycznie. Włączniki świateł umieszczono tak, by wchodząc na jacht w nocy intuicyjnie się na nie natykać. Producent zadbał też o takie detale jak magnesy zabezpieczające drzwi oraz haczyki i wieszaczki w potrzebnych miejscach.\nMożna by tak wyliczać dalej, a drugie tyle czasu poświęcić na wymienianie dodatkowego wyposażenia „Poli”. Cena wszystkich ekstrasów, obejmujących m.in. automatyczne ogrzewanie, instalację ciepłej wody, powiększoną lodówkę, dodatkowe gniazdka, elektryczne WC morskie ze zbiornikiem, otwierane luki, a nawet ekspres do kawy, mikrofalówka zabudowana oraz centralny odkurzacz znacznie przekroczyła 100 tys. zł. W sumie dodatki wewnątrz i na zewnątrz kosztowały ponad 140 tys. zł.\nCo ważne, wiele z tych dodatkowych urządzeń już umila pobyt żeglarzom czarterującym te jachty na Mazurach.\nDostęp do silnika stacjonarnego został zapewniony zarówno przez podnoszoną schodnię zejściówki oraz zdejmowane boczne panele w obydwu rufowych kabinach. Unoszenie schodni wspomagają siłowniki gazowe, a w pracach przy silniku fabrycznie zamontowane oświetlenie komory. Dzięki temu podstawowy serwis silnika jest bardzo ułatwiony.\nJeśli chodzi o takielunek to tu rozwiązania są klasyczne, znane od lat na jachtach tej wielkości. Dość długi maszt usztywniają dwie pary salingów i wanty, których podwięzi umieszczono na samych burtach. Od przodu maszt podtrzymuje sztywny sztag z rolerem foka, przesunięte kilka centymetrów do przodu względem Antili 33 celem powiększenia przedniego żagle, a od tyłu zabezpiecza regulowany talią achtersztag. Żagle na testowanym egzemplarzu były świeże i dobrze skrojone: grot pełnolistwowy chowany na bomie w lazyjacku i fok zamocowany dość nisko nad pokładem (czasem nawet trzeba go było ręcznie przenieść nad relingami) i tym samym większy oraz sprawniejszy. Maszt ze zrzuconymi żaglami można oczywiście położyć, korzystając z tradycyjnej już bramki.\nPodczas manewrów portowych i w trakcie flauty jednostkę napędza stacjonarny silnik diesla.\nPierwsza okazja do testu Antili 33.3 nadarzyła się na początku października 2020 r. Warunki mieliśmy wyśmienite – przy pogodnej aurze i kilkunastu stopniach ciepła wiało od kilku do kilkunastu węzłów wiatru z południowego wschodu. Był to idealny kierunek do tego, by po wypłynięciu z mariny Zielona Zatoka w Bogaczewie, bazy firmy Bielak Czartery, postawić żagle i z wiatrem wypłynąć na rozlewisko jeziora Niegocin. Ten akwen jest jednym z najlepszych do sprawdzenia właściwości nautycznych tak dużej łodzi.\nJuż pierwsze doświadczenia po wypłynięciu na jezioro pokazały, że Antila to bardzo stabilny jacht. Gdy przechodziłem po szerokich półpokładach, by ściągnąć odbijacze, jacht praktycznie się nie przechylał, a ważę prawie 100kg. To samo dało się odczuć podczas żeglugi – najmocniejsze szkwały, dochodzące miejscami do 3-4B, nie robiły wrażenia na jachcie i nawet w kursie na wiatr nie trzeba było luzować grota. Jacht się przechylał, ale szybko sztywniał i bez żadnej reakcji załogi pozwalał spokojnie żeglować dalej.\nDrugie spostrzeżenie to wyjątkowo wysoka precyzja sterowania, uzyskana przy hydraulicznej przekładni steru. Wrażenie jest takie, jakby sterowało się jednostką o kilka stóp mniejszą, czyli sternik ma cały czas poczucie jedności z jachtem i wrażenia, że łódź reaguje na każdy ruch kołem sterowym. Antila zapewnia dzięki temu wrażenie pełnej kontroli nad nią, przekładające się na komfort w dynamicznych manewrach – a wiadomo, że co pewien czas każdemu się taki przytrafi, szczególnie latem, na zatłoczonych szlakach.\nNie byłoby chyba tej pewności, szczególnie w zmiennych, szkwalistych warunkach, gdyby nie przemyślanie umiejscowienie talii grota na środku stołu kokpitowego oraz kabestanów foka na falochronie kokpitu. Sternik może jednym ruchem ręki odknagować szot grota i – co więcej – także łatwo go dobierać. Wysokie mocowanie dolnego zblocza talii zapewnia bowiem odpowiedni kąt pracy liny względem bomu, zmniejszając w ten sposób siły potrzebne do dobierania dużego żagla.\nSternik może też łatwo obsługiwać szot foka, nie ruszając się ze swojego stanowiska – kabestany znajdują się blisko kół sterowych. Ponadto, perfekcyjny dostęp do tych lin ma także załoga, dzięki czemu dwie osoby w zupełności wystarczą do obsługi całego jachtu w każdej sytuacji. To ważna cecha, dająca możliwość żeglowania np. jednej rodziny lub tylko dwóch-trzech znajomych.\nJeden kabestan fałowo-masztowy zamontowany wraz z baterią stoperów na dachu nadbudówki znakomicie się sprawdza, a liny można w estetyczny sposób zbuchtować i podwiązać elastycznymi krawatami przygotowanymi na ściance kabiny. Te istotniejsze liny, takie jak fały ,zrzuciliśmy jednak do środka, żeby móc je w razie czego szybko poluzować. Tego dnia po południu w prognozie zapowiadano burzę, woleliśmy więc dmuchać na zimne.\nW manewrach portowych pomaga ster strumieniowy i bez wątpienia na Mazurach będzie on nieodzowny. Antila dobrze skręca na biegu wstecznym, a sterowność uzyskuje się już przy niewielkiej prędkości, ale przy bocznym wietrze bez strumieniówki może być ciężko. Podniesienie płetwy sterowej nie pogarsza znacząco sterowności podczas manewrów, ponieważ jej znaczna część nadal jest zanurzona. Przy podniesionym mieczu manewry robią się już trudniejsze, więc należy opuścić go tyle, ile tylko można.\nUmiejscowienie manetki silnika na ściance kokpitu przy prawym kole sterowym wydaje się optymalne i uważam, że mniej bezpieczne byłoby montowanie jej do postumentu koła. Nawet pochylając się w celu jej przestawienia nie traci się z oczu tego, co dzieje się wokół jachtu. Spróbowałbym tylko znaleźć korzystniejsze miejsce dla panelu sterowania silnikiem, tzn. obrotomierza i kontrolek – umieszczony w postumencie tuż nad podłogą jest trudny do kontrolowania.\nWarto też wspomnieć, że sternik w ogóle szeroko widzi wszystko, co dzieje się przed jachtem, stojąc za kołem sterowym. Nawet gdy siądzie na siedzisku na burcie, widoczność zawęża się za sprawą niewysokiej nadbudówki tylko w minimalnym stopniu.\nStawianie i zrzucanie żagli nie nastręczają żadnych kłopotów, podobnie jak ich dodatkowa obsługa, np. refowanie, które przeprowadza się jedną liną. Wzorcowo działa mechanizm kładzenia masztu.\nJedynym niezrozumiałym dla mnie rozwiązaniem była dodatkowa knaga szczękowa na dolnym zbloczu obciągacza bomu – poluzowanie tej regulacji, która samoistnie przy każdym wybieraniu knaguje się przy maszcie, wymaga podejścia do masztu i sporej gimnastyki przy odknagowaniu liny ze szczęk. To według mnie zadziałałoby lepiej po usunięciu knagi szczękowej, bo linę obciągacza i tak można zaknagować w stoperze pod owiewką i w ogóle operować nią z tej właśnie pozycji.\nWysoka stabilność jachtu wynika z jego szerokości i dobrze wypracowanego współczynnika balastowego. To ważny parametr, nie jedyny oczywiście, składający się na wyjątkowy komfort żeglowania Antilą 33. Trudno mi ocenić, czy największa produkowana Antila jest szybsza czy wolniejsza od konkurencji i biegunowa też tego do końca nie pokazuje. To nie ma jednak znaczenia, bo ten jacht daje po prostu prawdziwą frajdę z pływania.\nWnętrze nie jest już tylko obszerne – tu dopracowano je w każdym szczególiku, uzyskując wysoki komfort i jakość wykonania na poziomie wyższym, niż w wielu zachodnich stoczniach, a za sprawą stylistyki i kolorystyki wykończenia także atmosferę przytulnego i luksusowego jednocześnie hotelu.\nI do tego, a zauważyłem to oglądając zdjęcia i filmy z naszego testu, jacht świetnie prezentuje się na wodzie – elegancko i dynamicznie jednocześnie. Pomimo upływu pięciu lat od wdrożenia jej pierwszej wersji, odświeżona Antila 33.3 nadal nie dobiega niczym od konstrukcji światowych, a w tym segmencie wielkości nie znam innego modelu tak nowoczesnego, wygodnego, solidnie wykonanego i dobrze żeglującego.\nAntila 33.3: dane techniczne\nmasa balastu 1600 kg\nwysokość masztu nad linią wody ok. 14,1 m\nmaks. liczba osób (liczba koi) 10 (5)\nliczba kabin/toalet 3/1\nmaks. wysokość w kabinie 1,95 m\nsilnik stacjonarny diesel 30 KM\ncena wersji podstawowej 210 tys. zł netto + VAT\ncena jachtu testowanego ok. 340 tys. zł netto + VAT\nTagi: antila 33.3, Antila Yachts, jacht mazurski, test jachtu Last modified: 20 stycznia, 2022


Geoinżynieria może być jedną z głównych przyczyn zmian klimatu na Ziemi | zmianynaziemi.pl\nGeoinżynieria może być jedną z głównych przyczyn zmian klimatu na Ziemi\nautor: admin ( 2013-07-03 10:53 )\nGdy tylko zostaje poruszony temat geoinżynierii, smug chemicznych zwanych też chemtrails, od razu uaktywniają się zwolennicy i przeciwnicy tej teorii. Zdecydowana większość ludzkości nigdy nie słyszała o problemie smug pozostających za samolotami. Większość z nas nawet nie patrzy w niebo uznając, że szachownice nad naszymi głowami to coś zupełnie normalnego i z pewnością nie wpływają na nasz klimat, bo inaczej ktoś by im o tym powiedział w telewizji. Jest jednak bardzo wiele osób, które poświęcają swój czas, aby, jak twierdzą, otwierać innym oczy, gdyż według nich nie ma bardziej istotnego zagadnienia dla ludzkości niż ujawnienie wpływu geoinżynierii na klimat.\nWielką pracę w uświadamianiu ludzi wypełnia amerykańska strona internetowa GeoEngineering Watch (http://www.geoengineeringwatch.org/). Twórcy witryny przedstawiają liczne dokumenty wskazujące na to, że geoinżynieria prowadzona jest w tajemnicy już od jakiegoś czasu, a to, co widzimy jako pogodowe szaleństwo, jest po prostu tego efektem. Można tam przeczytać bardzo wiele informacji na temat podstawowych programów geoinżynieryjnych takich jak SRM (Solar Radiation Management), czyli zarządzanie poziomem docierającego do Ziemi promieniowania słonecznego lub CDR (Carbon Dioxide Removal) a więc usuwania dwutlenku węgla.\nWspomniana metoda CDR odbywa się poprzez pobudzanie kontrolowanych zakwitów glonów w oceanach. Zastosowanie tej techniki bywało już niedawno opisywane w mediach. Przez jakiś czas głośno zrobiło się o pewnej kanadyjskiej rybackiej wiosce, w której okolicy rozlewano związki żelaza, które miały stymulować rozwój glonów oceanicznych. Jak wiadomo rośliny żywią się CO2 przetwarzanym w procesie fotosyntezy na tlen. Jednak tego typu praktyki z pewnością nie pozostają bez wpływu na stabilność ekosystemów morskich.\nMetoda SRM polega po prostu na zasiewie chmur nad dużymi obszarami celem odcięcia promieniowania słonecznego. Gdy ktoś wstaje rano i widzi piękne błękitne niebo a po jakimś czasie już tylko mleczną zawiesinę można podejrzewać, że ktoś manipuluje pogodą tworząc ekrany odbijające ciepło słoneczne. Oprócz technologii SRM jest też podobno stosowana metoda SAG-SRM (Stratospheric Sulfate Aerosols Geoengineering). W tym wypadku do stratosfery wprowadza się dodatkowy czynnik chłodzący, związki siarki. Ma to symulować efekt, jaki daje wybuch wulkanu.\nNaukowcy na całym świecie wielokrotnie proponowali celowe rozpylanie siarkowodoru (H2S) i dwutlenku siarki (SO2). Sugerowano wykorzystanie do tego artylerii, samolotów lub balonów. Celem tej techniki byłoby sztuczne wprowadzenie do atmosfery odpowiedniej ilości tych substancji, aby osiągnąć efekt w postaci obniżenia światowej temperatury. Takie zjawisko wystąpiło na przykład po erupcji wulkanu Pinatubo w 1991 roku. Wtedy w wyniku tego kataklizmu globalna temperatura obniżyła się o około pół stopnia Celsjusza.\nJednym z najczęściej stosowanych sposobów wprowadzania do atmosfery tych związków, a także wielu innych nanocząsteczek jest rozpylanie aerozoli, które pozostają za samolotami odrzutowymi. Właśnie na tym polu pojawia się najwięcej nieporozumień i konfliktów między osobami, które są przekonane, iż istnieją tajne programy realizujące wspomniane powyżej projekty, a tymi, którzy twierdzą, że to wszystko paranoja a niebo szatkowane smugami to efekt warunków atmosferycznych i wilgotności powietrza panującej w danym obszarze. Zwolennicy teorii chemtrails twierdzą, ze to celowe wpływanie na klimat i zdrowie ludzi, a przeciwnicy uważają, że efektem spalania paliwa lotniczego jest ... para wodna. Wydaje się, że spór ten jeszcze długo pozostanie nierozwiązany.\nSelect ratingGive Geoinżynieria może być jedną z głównych przyczyn zmian klimatu na Ziemi 1/5Give Geoinżynieria może być jedną z głównych przyczyn zmian klimatu na Ziemi 2/5Give Geoinżynieria może być jedną z głównych przyczyn zmian klimatu na Ziemi 3/5Give Geoinżynieria może być jedną z głównych przyczyn zmian klimatu na Ziemi 4/5Give Geoinżynieria może być jedną z głównych przyczyn zmian klimatu na Ziemi 5/5\nA gdzie się podziała moja\nautor: MOBIS1 ( 2013-07-06 12:23 )\nA gdzie się podziała moja fotka?...\nMOBIS1...musisz wstawić raz\nautor: [email protected] ( 2013-07-08 08:21 )\nMOBIS1...musisz wstawić raz jeszcze, pytałem admina co jest z ginącymi postami,ale admin zmienia server i to przez to ,siła wyższa...\nAha ok dzięki za wiadomość :)\nautor: MOBIS1 ( 2013-07-12 21:37 )\nW Brukseli to niebo zaorane\nautor: ada ( 2013-07-04 12:51 )\nW Brukseli to niebo zaorane jak pole rowniotko paseczkami, jak wedle projektu...a pozniej rozlazi sie to swienstwo na boki, a nastepnego dnia slonce jakby za mgla...dziwna para wodna, a moze aluminiowa?\na widzisz w Polsce od 3\nautor: Juszka1980OGL ( 2013-07-04 17:41 )\na widzisz w Polsce od 3 tygodni brak smug kondensacyjnych długo się utrzymujących, hmmmm czyzby wpływ morskiego powietrza u ciebie? może to dziwne że w państwie niemal położonym nad oceanem tworzą się smugi. ciekawe\nautor: [email protected] ( 2013-07-08 08:24 )\nod 3 tygodni powiadasz???...ale to nie jest forum dla niewidomych...\nJuszka1980OGL napisał: a\nautor: Zapluty Karzeł ... ( 2013-07-06 01:11 )\na widzisz w Polsce od 3 tygodni brak smug kondensacyjnych długo się utrzymujących,\nTo oczywiście kłamstwo, ale pewnie jesteś przygotowany na taki zarzut i dysponujesz całą masą dowodów. Czekamy więc z niecierpliwością aż je ujawnisz.\nhmmmm czyzby wpływ morskiego powietrza u ciebie? może to dziwne że w państwie niemal położonym nad oceanem tworzą się smugi. ciekawe\nCzy zechcesz nas maluczkich pouczyć, co miałaby oznaczać ta część wypowiedzi?\nPrzypominam, że w języku polskim, zdania zaczynamy od wielkiej litery a kończymy je kropką. W przeciwnym razie znowu skończy się płaczem "Nikt mnie nie rozumie".\nSłużba wywiadu zagranicznego\nautor: woj (anonim) ( 2013-07-04 18:47 )\nSłużba wywiadu zagranicznego Federacji Rosyjskiej ogłosiła trzy zamknięte przetargi na zbudowanie całościowego systemu manipulowania świadomością masową za pośrednictwem sieci społecznościowych, jak widać nie próżnują...http://www.pomniksmolensk.pl/news.php?readmore=2812\nA ty juszka\nautor: pako1205 ( 2013-07-04 18:29 )\nA ty juszka geografię...raczej pobieżnie?\nCo do konkretów, czym\nautor: baron (anonim) ( 2013-07-04 11:18 )\nCo do konkretów, czym właściwie są te jasne a pozbawione uroku smugi, po rozrzedzeniu zamieniające błękit nieba w mglistą biel, której nie pamiętamy z dzieciństwa - istnieje co najmniej kilka hipotez:a) to część amerykańskiego systemu globalnego trójwymiarowego radaru, który ma przeciwważyć rosyjskiej broni skalarnej, czyli czemuś w rodzaju fal grawitacyjnych, co puszcza się na cele niby bąble wygiętej przestrzenib) to tylko powstaje na niebie zawiesina ekranu do holograficznych projekcji bitew "sztucznej inwazji obcych" planowanej na przyszłość raczej bliższą niż dalszą - a dzięki tej ultranowoczesnej i w dodatku bezpłatnej technologii na pewno zobaczymy i usłyszymy eksplozje tak realistyczne, jak gdyby naprawdę jakieś pojazdy wybuchały nam nad głowami c) to część systemu HAARP, sztuczna warstwa od której odbijają się poszczególne wiązki elektromagnetyczne, po czym uderzają w punkcie koncentracji na znacznej głębokości pod ziemią, co powoduje trzęsienie ziemid) to są cząsteczki aluminium rozpylane w górnych warstwach atmosfery w ramach niejawnych międzynarodowych wysiłków odbicia efektu cieplarnianego z powrotem na Słońce metodą "na lusterko", według pomysłu głośnego fizyka Edwarda Tellera, zanim Słońce nas załatwi w apogeum swojego cyklu plam - a upublicznienie nieuchronności tego zagrożenia spowodowałoby panikę, więc to musi być tak jak jest, chociaż wychodzi dziwnie i niepokojącoe) chemiczne związki osłabiają nasze organizmy i układy odpornościowe, przygotowując nas na pakiet wirusów depopulacji, żebyśmy szybciej umierali, kiedy się zacznie ...powiedzmy np. wojna biologiczna w ramach większego konfliktu zbrojnegof) to zmienia nasze DNA na potrzeby tajnych grup od wieków trzymających władzę, już oni wiedzą co robią


Plakaty motywacyjne - inspirujące grafiki w ramie | bimago\nPlakaty motywacyjne – nowy wymiar dekoracji ściennych\nNic tak nie podnosi na duchu jak dobre słowo. A gdyby tak zapewnić sobie codzienną dawkę pozytywnych inspiracji, a przy okazji nadać swojemu wnętrzu zupełnie nowy charakter? Oto nasz bohater do zadań specjalnych: plakat motywacyjny. Walory estetyczne tego typu dekoracji nie podlegają dyskusji, ale w przypadku plakatów motywacyjnych warto zwrócić uwagę na jeszcze jeden aspekt: nie tylko wyrażą one Twoją osobowość, ale tez zmotywują Cię do działania. Pozwolą Ci uwierzyć w siłę marzeń i uzmysłowią Ci, że każdy dzień jest okazją, by czerpać radość z drobnych przyjemności. Plakat motywacyjny nie tylko niesie ze sobą duży ładunek emocjonalny, ale jest też manifestem naszych wartości. Nie bez powodu istnieje powiedzenie: pokaż mi jak mieszkasz, a powiem Ci kim jesteś. Chcesz wywołać uśmiech na Twarzy bliskiej Ci osoby i sprawić by poczuła się wyjątkowo? Plakaty motywacyjne będą też doskonałym pomysłem na prezent, który wzbudzi emocje i zostanie na długo w pamięci obdarowanego.\nPlakaty motywacyjne – dla każdego coś pozytwnego\nIle domów, tyle pomysłów dekoracyjnych - z tego względu każdy plakat motywacyjny, dostępny w naszej galerii, posiada różne rozmiary i warianty oprawy. Wybrana przez Ciebie grafika może zostać wydrukowana z dodatkowym marginesem, a gotowy plakat możesz wzbogacić o passe-partout i ramę. Możliwości jest naprawdę wiele - z pewnością znajdziesz rozwiązanie adekwatne do swoich potrzeb. Plakaty motywacyjne doskonale wpisują się w najnowsze trendy, ale w urządzaniu wnętrz powinniśmy się kierować przede wszystkim własnym poczuciem estetyki oraz personalnymi preferencjami. Nasze plakaty motywacyjne harmonijnie współgrają z wnętrzami w stylu skandynawskim, industrialnym czy nowoczesnym, ale tak naprawdę upiększą każdą przestrzeń. Nie chcesz sięgać po wiertarkę czy młotek? Żaden problem! Zamiast wieszać plakaty, ustaw je na półce ściennej. Nie tylko ułatwisz sobie zadanie, ale dodatkowo będziesz mieć możliwość szybkiej zmiany ekspozycji. Warto jedynie pamiętać o zamontowaniu listwy-ogranicznika, aby ochronić plakat motywacyjny przed zsunięciem.\nPlakat "Make your absence felt [Poster]"\nPlakat "Dance your fears away [Poster]"\nPlakat "The best is yet to come [Poster]"\nPlakat "Not all those who wander are lost [Poster]"\nPlakat "Follow your dreams [Poster]"\nnapisy po angielsku cytaty góry morze palmy paski piasek styl plakatu taniec tekstura tło woda zachód słońca


IBM 59Y5491 Baterie do laptopów dla IBM CONTRLR CACHE DS4100/DS4300 - 528.76 zł'\nIBM 59Y5491 Baterie do laptopów\nStrona główna » Baterie do laptopów » Baterie do notebooków IBM » IBM 59Y5491\nKompatybilny bateria do IBM CONTRLR CACHE DS4100/DS4300\nIBM 59Y5491 bateria do laptopa 3.2Ah 4V\nPrzykładowy model IBM CONTRLR CACHE DS4100/DS4300\nCena : 528.76 zł\nWszystkie nasze 24P8062 baterie są fabrycznie nowe dlatego nie posiada efektu pamieci, temu możemy zaproponować konkurencyjne ceny , wysoka jakosc! 1 lata gwarancji i 30-dniowa gwarancja zwrotu pieniedzy dla naszych Klientów .\nIBM bateria do laptopa\nibm zasilacze do laptopów\nX3550M2 zasilacze do laptopów\nod 500.48 zł\nPA-1900-171 zasilacze do laptopów\nod 212.08 zł\n40Y7699 92P1255 92P1253 zasilacze do laptopów\n92P1111 zasilacze do laptopów\n40Y7659 40Y7700 zasilacze do laptopów\n20V 3.25A 65W zasilacze do laptopów\n92P1160 92P1161 zasilacze do laptopów\n92P1154 zasilacze do laptopów\nJak sprawić, by IBM 59Y5491 bateria twojego laptopa była zdrowa i szczęśliwa?\n1. Pierwszy proces ładowania powinien wyglądać tak. Włóż IBM 59Y5491 baterię do laptopa. Podłącz zasilacz do gniazda AC i ładuj do zgaśnięcia kontrolki ładowania, następnie odłącz ładowarkę i dopiero włącz komputer. Rozładuj go całkowicie aż do wyłączenia. Ten proces producent polecił zrobić 3 razy. Polecił również, że jeżeli chcemy usunąć 59Y5491 baterię z laptopa i korzystać z samego zasilacza to należny baterię wyjąc zaraz po jej całkowitym naładowaniu. A co najważniejsze określił żywotność baterii na 300 ładowań (całkowitych).\n2. Czy wyjmować IBM 59Y5491 baterię kiedy laptopa używam na kablu? Można. Powinno to pomóc zachować baterię laptopa w dobrym stanie.\n3. Baterie nie mogą się przegrzewać. Eksperci z IBM radzą, aby baterię wyjmować jeśli komputer ma pracować wpięty w stację dokującą lub z zewnętrznego zasilania ponad dwa tygodnie.\n4. Kiedy i w jakich warunkach przechowywać?IBM twierdzi, że 59Y5491 baterię litowo-jonową warto wyjąć kiedy naładowana jest mniej więcej do połowy - nie więcej - i odłożyć ją w suche miejsce o temperaturze pokojowej. żeby z baterii wycisnąć nie należy jej wciskać do lodówki ani kłaść na słońcu\n5. Ważnym elementem układanki jest IBM zasilacz. W bolesnym uproszczeniu - dobry, cechujący się minimalnymi lub wręcz żadnymi wahnięciami napięcia nie wpływa negatywnie na baterię.


Recenzja Agnieszka Lingas-Łoniewska „W szpilkach od Manolo”\nAgnieszka Lingas-Łoniewska to jedna z najbardziej rozpoznawalnych autorek, tworząca historie, które tworzące mieszankę sensacji z romansem. Udało mi się poznać i przeczytać już książki ,,Bez przebaczenia’’, ,,Zakład o miłość’’, ,,W zapomnieniu’’, czy też ,,Kastor’. "W szpilkach od Manolo" jest zupełnie inna, wyróżnia się odmiennym klimatem, co wcale nie znaczy, że jest gorsza. Mamy tu charyzmatyczną bohaterkę, można powiedzieć, że momentami nieco szaloną i bardzo optymistyczną. Czego możemy się jeszcze spodziewać po tej opowieści?\n„Wcale nie jestem aż tak niezwykła, nieprzewidywalna. Nie trzeba mnie było ciągle zaskakiwać, robić niespodzianek. Chciałam tylko być kochana. Tak po prostu. Kochana”.\n„W szpilkach od Manolo” główną bohaterką jest Liliana, to trzydziestopięcioletnia singielka, której życie zawodowej jest poukładane i stabilne. Pracuje w korporacji, w której bardzo dobrze zarabia, więc problemy finansowe jej nie dotyczą. Kobieta odniosła w życiu sukces, nie można nie być z tego faktu dumnym. Prywatnie bywa różnie, kocha szpilki, swój samochód i trzy koty. Lila prowadzi także recenzenckiego bloga, mam więc z nią coś wspólnego. Mimo wszystko kariera zawodowa daje stabilizacje, ale nie spełnia jej marzeń w tym zakresie. Kobieta marzy bowiem o tym, aby założyć księgarnio-kawiarnię, taką przytulną gdzie każdy mógłby znaleźć czas, aby odsapnąć przy trudach codzienności. Mama Lilliany mogłaby mniej marudzić na temat jej stanu cywilnego, przyprawiając tym samym dziewczynę o ból głowy! Jednak wiemy, że mamy takie są i im to często wybaczamy. Prawda, że samemu żyje się gorzej, a kobiecie przydałby się taki nagły poryw serca. Może pomógłby jej przezwyciężyć niechęć do mężczyzn po zawodzie miłosnym i zapomnieć o wyścigu szczurów, który jest taki męczący? Dziewczyna jednak nie należy do tych kobiet, które otwarcie narzekałyby na swój los, bierze to wszystko „na klatę” i robi swoje. Ma wspaniałe przyjaciółki, które wprowadzają w jej życie wiele radości i dobrego humoru. Wszystko się zmienia po pewnym poranku, który zazwyczaj przypomina pościg za wolnym miejscem parkingowym, co jest dość ważne dla bohaterki. Tym razem za sprawą Michała, kolegi z pracy, którego nie darzyła z wzajemnością sympatią, coś się zmieniło. Czy to był filrt? Świat stawał na głowie! Tylko, co będzie, jak Lilcia wpakuje się w kłopoty, z których tak trudno będzie się wyplątać? Kto jej pomoże, przyjaciółki, mężczyzna? A może to on będzie źródłem jej kłopotów?\n„W szpilkach od Manolo” urzekł mnie dobry humor, przy tej lekturze bawiłam się doskonale, tak, jakby ktoś mi zaaplikował ogrom pozytywnej energii, odpędził szare chmurzyska. Wiecie, kto to? Nie, kto inny, jak Agnieszka Lingas-Łoniewska, autorka, która nie raz nas jeszcze zaskoczy. Nie sposób jej nie uwielbiać i to w każdym wydaniu, to spora dawka emocji, a także mistrzowskiego trzymania czytelnika w napięciu. Szykuje się czytelnicy dość poważna sprawa kryminalna, która zaczyna być zbyt blisko naszej Lilci. To tylko dodatkowy plus całej powieści, która jest opowiedziana z perspektywy silnej i współczesnej kobiety. Jestem przeszczęśliwa, że stosik powieści autorki na mojej półeczce tak ładnie rośnie. Autorka nie boi się podejmować trudnych tematów, do tego nas przyzwyczaiła, dobrze się czuje w romansach, kreując postacie złych chłopców, do których wzdychamy. Tak, to już z nami kobietkami jest. Fabuła jest intrygująca, potrafi wzruszyć, rozbawić i wciągnąć nie dając chwili wytchnienia. Polecam serdecznie i tą książkę autorki z czystym sumieniem.


Bezpański kot i reakcja ochrony Dworca PKS a ekopatrol SM. Wrocław - FORUM ochrony osób i mienia\nBezpański kot i reakcja ochrony Dworca PKS a ekopatrol SM. Wrocław\nPostautor: Epitet » 09 lut 2019 12:13\nRodzina nie mogła zabrać kota do autobusu, więc porzucili go na dworcu\n02 lutego 2019,\nCzteroosobowa rodzina porzuciła na wrocławskim dworcu autobusowym pięknego, zadbanego kota rasy brytyjskiej.\nZostawili go na pastwę losu, kiedy okazało się, że nie mogą wnieść zwierzaka na pokład.\nDorodny samiec zdążył już skraść serca internautów, ale też prezydenta Wrocławia Jacka Sutryka, który przygarnie go do swojego gabinetu.\nlink https://www.tvn24.pl/wroclaw,44/rodzina ... 06007.html\nW nocy z czwartku na piątek rodzina cudzoziemców (dwoje dorosłych, chłopiec i dziewczynka) zamierzała udać się w podróż autobusem z Wrocławia do Pragi.\nRazem z nimi pojechać miał ich pupil - roczny kocur rasy brytyjskiej.\nPo godzinie 2 w nocy cała rodzina zeszła na podziemne perony dworca autobusowego.\nGłowa rodziny niosła kota w specjalnym transporterze.\nJednak kiedy kierowca autokaru zobaczył, że pasażerowie chcą wnieść na pokład zwierzę, zabronił im.\n- W regulaminie przewoźnika jest zapis informujący o zakazie przewożenia zwierząt.\nMężczyzna odszedł od autokaru, wjechał na ruchomymi schodami na półpiętro i tam zostawił transporter, po czym ruszył z rodziną w podróż.\nBez kota - mówi Krzysztof Balawejder, prezes zarządu Polbus-PKS.\nZdrowy i zadbany Porzucone zwierzę znalazł ochroniarz dworca.\nPan Józef zaniósł kota do działu księgowości.\nMożemy tylko się domyślać, że tam zachwytom nad jego urodą nie było końca.\nStamtąd brytyjczyk trafił do weterynarza, gdzie został przebadany.\nRoczny, 4,5 kg, bez chipa, niekastrowany.\nI co najważniejsze - zdrowy.\nAcz trochę speszony i zestresowany.\nTrudno się dziwić, skoro dopiero co został pozostawiony przez właścicieli na pastwę losu.\nCały i zdrowy, trafił tymczasowo w ręce pani księgowej z Polbusu.\nTylko na weekend.\nPóźniej kot zagrzeje miejsce w pewnym gabinecie.\nNie byle jakim.\n"Wydarzyło się coś, co nigdy nie powinno było się wydarzyć" - Po tym jak opublikowałem informację o kocie na facebooku, jako pierwsza zadzwoniła do nas asystentka pana prezydenta Jacka Sutryka.\nPrzekazała, że prezydent chciałby zaadoptować zwierzę, pytała czy jest taka możliwość - informuje Krzysztof Balawejder.\nNikt nie widział przeciwwskazań.\nSprawę szybko sfinalizowano, a dumny nowy właściciel nie omieszkał pochwalić się swoim nowym kompanem w mediach społecznościowych.\nPrzykład ten pokazuje brak przeszkolenia pracownika ochrony.\nReakcją winno być wykonanie telefonu do straży miejskiej we Wrocławiu celem przysłania Eko patrolu.\nZnalezione - nie znaczy niczyje.\nRodzi to konsekwencje prawne.\nWarto jest o tym pamiętać.\ncałoroczne działania związane z zapobieganiem dewastacji terenów o dużych wartościach przyrodniczych, w tym parków, skwerów i zieleńców, prowadzone w oparciu o współpracę z Działem Ochrony Przyrody i Leśnictwa Wydziału Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miejskiego Wrocławia , również na bazie zgłoszeń mieszkańców.\nZnaleziony kot, pies, wąż, krokodyl lub inne zwierzę mieści się w tym katalogu zadań Straży Miejskiej we Wrocławiu.\nRe: Bezpański kot i reakcja ochrony Dworca PKS a ekopatrol SM. Wrocław\nPostautor: Razorblade1967 » 09 lut 2019 12:34\nEpitet pisze: Przykład ten pokazuje brak przeszkolenia pracownika ochrony.\nBez urazy Epitecie, ale pracownik ochrony nie jest od zajmowania się bezpańskimi (porzuconymi, zagubionymi itp.) zwierzętami, o ile oczywiście nie stanowią zagrożenia dla osób czy mienia na obiekcie. W tym przypadku tak nie było... kot był w pojemniku transportowym.\nPracownik ochrony zaniósł zwierzaka do pomieszczeń biurowych dworca i jego praca w tym zakresie się zakończyła. Zarządzający obiektem prowadzili dalsze czynności z tym związane... i to ewentualnie ich działania możesz oceniać pozytywnie lub negatywnie. Pracownik ochrony ma swoje obowiązki i nie jest nimi pilnowanie pojemnika z kotem i czekanie na przyjazd kogoś ze schroniska dla zwierząt, co może nastąpić po dłuższym czasie.\nMiałem kiedyś przypadek przybłąkania się psa na teren JW. Zwierzak był zadbany, z obrożą - podejrzewaliśmy, że się zgubił i to bardzo niedawno... nie chcieli go wypędzać na ulicę, a wartownik nie jest od zajmowania się zagubionymi psami. Kazałem więc zwierzaka przetrzymać na biurze przepustek (były ku temu warunki, bo jedno z pomieszczeń nie było używane po godzinach służbowych) i zacząłem telefonować "gdzie trzeba". Problem w tym, że reakcja nastąpiła dopiero następnego dnia rano (pies przybłąkał się wieczorem), a i tak dopiero po kolejnym moim monicie telefonicznym, przy którym nie byłem już taki uprzejmy, jak poprzedniego dnia.\nW przypadku opisanym pracownik zaniósł pojemnik z kotem "do biura" i zapewne zajął się dalszym pełnieniem swoich obowiązków. Nie widzę w tym ani "niedoszkolenia", ani działania niewłaściwego.\nPostautor: Epitet » 09 lut 2019 12:41\nNie chcę gdybać.\nPomijam fakt, że na kota przewożonego przez granicę państwową nie mieli zaświadczenia od weterynarii.\nIdzie mi o choroby odzwierzęce.\nNp. świński pomór.\nA gdyby to był wąż lub jadowita żmija?\nTeż by zaniósł do biura, wziął do ręki i demonstrował co znalazł.\nPostautor: Razorblade1967 » 09 lut 2019 12:48\nEpitet pisze: A gdyby to był wąż lub jadowita żmija?\nNie wiem co by zrobił w przypadku niebezpiecznego zwierzęcia... piszesz, że "nie chcę gdybać" - a właśnie to robisz.\nTo był kot w pojemniku transportowym... a nie np. zbiegły z cyrku tygrys czy jadowita żmija. Pracownik usunął pojemnik ze zwierzęciem z terenu dostępnego dla pasażerów dworca - niczego niewłaściwego w tym działaniu nie widzę. Dalszymi czynnościami zajęły się osoby będące pracownikami obiektu i tyle.\nA wg Ciebie co miał zrobić? Sterczeć diabli wiedzą ile przy tym pojemniku, zaniedbując swoje obowiązki na obiekcie? Gdyby zadzwonił do mnie pracownik i zapytał co ma zrobić w takiej sytuacji - to też bym mu kazał zanieść pojemnik z kotem tam gdzie mają czas czy możliwość się tym zajmować i wracać do pełnienia obowiązków.\nPostautor: Epitet » 09 lut 2019 12:52\nTo jak Ty widzisz oddanie wartościowego znaleziska z pominięciem Ekopatrolu Straży Miejskiej.\nTo jest zwyczajne przywłaszczenie cudzej własności.\nJak już jest paczka lub bagaż bezpański to od razu wzywa się antyterrorystów i czeka.\nCzeka na ich przybycie.\nPostautor: Razorblade1967 » 09 lut 2019 13:02\nEpitet pisze: To jak Ty widzisz oddanie wartościowego znaleziska z pominięciem Ekopatrolu Straży Miejskiej.\nJakie przywłaszczenie? Do domu sobie zabrał czy jak? Nie... po prostu zaniósł pojemnik do pomieszczenia i przekazał innym pracownikom dworca.\nEpitet pisze: Jak już jest paczka lub bagaż bezpański to od razu wzywa się antyterrorystów i czeka.\nCzy my rozmawiamy o "podejrzanym pakunku" czy może o pojemniku transportowym z kotem? I do tego czytając to co zalinkowałeś okoliczności pozostawienia tego kota były znane... jakoś wiadomo dlaczego i w jakich okolicznościach.\nTo co może miał od razu wezwać antyterrorystów i saperów, a do czasu ich przybycia przeprowadzić ewakuację dworca - bo przecież kot mógł być teoretycznie "zaminowany"?\nPostautor: Epitet » 09 lut 2019 13:07\nUtrudnię Tobie odpowiedź.\nW tym pojemniku był kot, ale mała puma albo mały ryś.\nTo jak winna postąpić ochrona?\nOsobiście zetknąłem się z bezpańską papugą.\nUciekła właścicielowi i ten rozwiesił po mieście ulotki o poszukiwaniach egzotycznego ptaka.\nPo jakimś czasie ochroniarze znaleźli go na terenie ochranianego obiektu.\nPtak ten był atakowany przez wrony, ranny, zagłodzony a noce były chłodne.\nZostał złapany w tekturowy karton.\nNa bazie ulotki powiadomiono właściciela.\nBył weterynarz, ale ptak na skutek głodu, ran, stresu zwyczajnie zdechł.\nTo była wartościowa ptaszyna.\nW tym przypadku nie oddano ptaka w ręce Ekopatrolu, bo był właściciel.\nCudzoziemcy wrócą z wycieczki do Pragi i jest dym.\nIdą do zarządcy Dworca PKP i lipa.\nPostautor: Razorblade1967 » 09 lut 2019 13:33\nEpitet pisze: Utrudnię Tobie odpowiedź.\nGdybasz... czego niby nie chcesz robić. Jakby to był mały ryś w tym pojemniku to co? Stworzyłby zagrożenie? Czemu pracownik miałby postąpić inaczej jak z kotem? Tyle, że pewnie dalsze losy porzuconego zwierzęcia potoczyłyby się inaczej - czyli nie "nowy dom", ale raczej ogród zoologiczny.\nEpitet pisze: W tym przypadku nie oddano ptaka w ręce Ekopatrolu, bo był właściciel.\nW przypadku tego kota to nikt go sobie nie przywłaszczył... nie schował, a raczej po prostu zaopiekował. Z Twojego linku można wyczytać, że sprawa została nagłośniona, a finalnie kotem zajęły się władze miasta - skoro pisze się o Prezydencie.\nW tym wszystkim pomijasz kwestię samego biednego zwierzaka, którego jakieś bydlaki (tak bydlaki... inaczej takich nie nazywam) zostawiły "na pastwę losu" bo im przeszkadzał w podróży. Pracownik ochrony zabierając pojemnik z kotem do pomieszczenia biurowego oszczędził zwierzęciu nieco stresu... bo sytuacja pozostawienia w hali dworca była na pewno dla kota stresująca (wielu ludzi, hałas itd.). Pracownicy dworca jak można wyczytać się zwierzakiem zajęli i kot uniknął pobytu w schronisku - co też nie jest dla takiego domowego zwierzęcia przyjemne. Nikt kota sobie nie przywłaszczył i nikt go nie ukrywał, a sprawa została nagłośniona - czyli nastąpiło szukanie albo właściciela, albo kogoś kto się zwierzakiem zaopiekuje. Finalnie, co najważniejsze dla kota nieprzyjemna "przygoda" zakończyła się szczęśliwie...\nA "właściciele"... w zasadzie to za znęcanie się nad zwierzętami jest "paragraf". A nawet jakby tego nie dało się tak zakwalifikować to tak normalnie "po ludzku" należy im się kop w 4 litery i tyle, a nie "zwrot kota". Sądzę, że władze dworca i władze miejskie sobie z ewentualnym "dymem" tych ćwoków poradzą bez trudu. Chcą mieć zabawkę, którą wyrzucą jak im będzie przeszkadzać... to niech sobie pluszowego kota kupią.\nNie rozumiem kogo i po co krytykujesz? Pracownika ochrony, pracowników dworca, zarządcę dworca czy władze miasta? Nie podoba się Tobie, że ci wszyscy ludzie postąpili z porzuconym zwierzakiem po prostu "po ludzku"?\nPostautor: Epitet » 09 lut 2019 13:38\nJestem praktykiem a nie teoretykiem.\nA co zrobisz jak właściciel powie że w zamieszaniu zginął jemu ten transporter ze zwierzakiem.\nStarszy pan i mogło się jemu zdarzyć.\nZnam kociarzy, którzy by nigdy nie odpuścili.\nNawet takiego pokazywano w Sejmie z albumem.\nPostautor: Razorblade1967 » 09 lut 2019 13:46\nEpitet pisze: Jestem praktykiem a nie teoretykiem.\nPo raz kolejny i do znudzenia...\n1/ Okoliczności porzucenia kota zostały wyjaśnione, co można wyczytać z Twojej informacji.\n2/ Nikt kota nie przywłaszczył i nie ukrywał, bo sprawę nagłośniono - co również można wyczytać z cytowanej przez Ciebie informacji.\n3/ Kotem zaopiekował się całkowicie oficjalnie Prezydent tego miasta - co również można wyczytać.\nPiszesz, że nie jesteś "teoretykiem"? Ale to Ty teoretyzujesz o pumach, rysiach i żmijach... W praktyce to był porzucony kot w pojemniku transportowym, który na skutek działań ludzi, którzy go znaleźli znalazł "nowy dom" - tylko tyle i aż tyle. Gdyby to był faktycznie zagubiony przypadkiem pojemnik transportowy z kotem (może się zdarzyć... nie zaprzeczam) to zapewne właściciel by się szybko odnalazł (sprawę nagłośniono przecież), odebrał zwierzaka i jeszcze podziękował ludziom, którzy się nim zajęli.\nPostautor: klansman » 09 lut 2019 16:33\nJak najbardziej prawidłowe zachowanie pracownika ochrony. Odniósł kota w bezpieczne miejsce i powrócił do swoich obowiązków. Kot nie został sam, tylko z pracownikami dworca którzy zajęli się dalej jego losami. Pracownik ochrony zrobił to co do niego należało.\nPostautor: Epitet » 10 lut 2019 10:46\nSzukałem podobnego zdarzenia opisanego w Internecie:\nIkona autora Marta Drzewiecka\nData wpisu Lis 23, 2018\nSiedział skulony w kącie piwnicznego okienka.\nBył zagubiony i przestraszony.\nJak się okazało, wcześniej spadł z balkonu.\nZdezorientowany kot, który nie znał realiów życia na ulicy, łatwo mógł zrobić sobie krzywdę.\nStrażnicy zajęli się zwierzęciem i rozpoczęli poszukiwania jego właściciela.\nlink http://strazmiejska.gda.pl/blog/2018/11 ... ez-pomocy/\nPoniedziałek, 19 października. Funkcjonariusze z Referatu Profilaktyki kontrolowali teren szkoły na ulicy Seredyńskiego.\nW pewnej chwili podeszła do nich mieszkanka jednej z okolicznych kamienic.\nPowiedziała, że w okienku piwnicznym siedzi przestraszony kot syjamski.\nZwierzak był czysty i zadbany.\nJego zachowanie mogło wskazywać na to, że uciekł z domu i nie potrafił odnaleźć się w nieznajomym miejscu.\nKobieta nie potrafiła oswobodzić kota, więc poprosiła nas o pomoc.\nUdało nam się go uwolnić.\nPrzekazaliśmy zwierzę pod opiekę pani, która go znalazła – mówi młodszy specjalista Anna Małkiewicz.\nMundurowi postanowili odnaleźć właściciela czworonoga.\nW pobliskim sklepie dowiedzieli się, że o kota pytała pewna rodzina.\nJej pupil spadł bowiem z balkonu i uciekł.\nStrażnicy zostawili w sklepie informację dla właścicieli, gdzie mogą odebrać zwierzę.\nTo jedno z rozwiązań.\nIkona autora Wojciech Siółkowski\nData wpisu Lut 8, 2019\nBezpański pies, który od pewnego czasu pojawiał się w rejonie ulicy Tama Pędzichowska, został schwytany.\nZwierzę trafiło do schroniska.\nlink http://strazmiejska.gda.pl/blog/2019/02 ... chroniska/\nOd pewnego czasu na czworonoga skarżyli się przechodnie i rowerzyści.\nTwierdzili, że przejawia agresję.\nPsa, nad którym nikt nie sprawował nadzoru, najczęściej można było spotkać na dość odludnych terenach w dzielnicy Rudniki.\nW środę 6 lutego, podczas kolejnej kontroli rejonu wskazywanego w zgłoszeniach mieszkańców, strażnicy zauważyli zwierzę.\nPrzy pomocy osoby zamieszkałej w okolicy, psa udało się zwabić – mówi Anna Karpińska, zastępca kierownika Referatu VI.\nCzworonoga odłowił pracownik Schroniska dla Bezdomnych Zwierząt „Promyk”.\nPies został odwieziony do placówki.\nDrugie rozwiązanie sprawy.\nDzisiejszy dzień upływa pod znakiem pomocy zwierzętom.\nRano strażnicy złapali w centrum miasta spłoszonego jenota, a w południe inny patrol pomógł sarnie zakleszczonej pomiędzy prętami ogrodzenia.\nlink http://www.sm.poznan.pl/mim/straz/news/ ... 28337.html\nNietypową akcję przeprowadzili strażnicy referatu Interwencyjnego.\nFunkcjonariusze zauważyli spłoszonego jenota.\nZwierzę, bez opamiętania, biegło najpierw chodnikiem, a później jezdnią ul. Głogowskiej.\nCała sytuacja, wbrew pozorom, była bardzo groźna.\nW każdej chwili zwierzę wbiegające wprost pod koła nadjeżdżających pojazdów mogło doprowadzić do kolizji, a nawet wypadku. Natychmiastowa reakcja funkcjonariuszy Eko Patrolu zakończyła się wyłapaniem jenota.\nW klatce, bez żadnych obrażeń, a co najważniejsze bezpiecznie, przekazali zwierzę łowczemu, a ten wypuścił go do środowiska naturalnego.\nKolejna nietypowa akcja rozegrała się w Lasku Golęcińskim.\nStrażnicy referatu Jeżyce zostali powiadomieni o sarnie zakleszczonej pomiędzy prętami ogrodzenia.\nFunkcjonariuszy zaalarmowały dwie spacerujące kobiety.\nTym razem wystarczyło unieść zad zwierzęcia i przełożyć tylne nogi.\nWystraszona sarna pobiegła.... do lasu.\nTak to wygląda w praktyce.


Łódź była spełnieniem moich zamierzeń i marzeń – Kurier Wileński\nStrona główna Szkolnictwo Łódź była spełnieniem moich zamierzeń i marzeń\nŁódź była spełnieniem moich zamierzeń i marzeń\nW Polsce studia dzienne na uczelniach wyższych nadal są bezpłatne. Jest tu też duża liczba uniwersytetów. To znacznie zwiększa szanse maturzystów z Litwy na dostanie się na studia – mówi urodzona w Ejszyszkach dr Barbara Jundo-Kaliszewska, adiunkt w Katedrze Teorii Polityki i Myśli Politycznej Uniwersytetu Łódzkiego.\nProblem polega na tym, że jeśli nie będziemy sami zarządzać naszą pamięcią historyczną – ktoś inny zrobi to za nas\nPrzyjechałaś właśnie na Litwę wraz z kolegami z Uniwersytetu Łódzkiego, aby zachęcać młodzież z Wileńszczyzny do studiowania na uczelni, której jesteś absolwentką…\nAle to nie była jedyna uczelnia w Polsce, na której studiowałaś!\nNa tym polega cały kruczek. Obecnie absolwenci narzekają, że dzisiaj rzekomo jest o wiele trudniej\ndostać się na studia, bo warunki nie są jasne, nikt za nich nie pomyśli, nikt im nie pomoże. Kiedy przed 20 laty rekrutowaliśmy się na studia do Polski, zdawało się egzamin w Konsulacie RP w Wilnie. Przypominam, że wtedy było kilkunastu chętnych na jedno miejsce. Można było dostać się na określony kierunek, ale nie wiadomo było, na którą z uczelni. W większości przypadków, tak przynajmniej było ze mną, byliśmy losowani między uniwersytetami w Polsce. W ten sposób trafiłam na Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Jednak wielu moich znajomych znalazło się w Łodzi. Poza tym było to pierwsze miasto w Polsce, które odwiedziłam, miałam wówczas dziewięć lat. Podświadomie zawsze mnie tam ciągnęło, chociaż niektórzy twierdzili, że w Łodzi są tylko kominy…\nPotem okazało się, że jest tam też grób kuzyna mojego dziadka, który z zesłania już nie wrócił na Wileńszczyznę. Odnalazłam rodzinę. Spotkałam mnóstwo osób, które wyjechały z naszych stron, nie tylko po II wojnie światowej, lecz także w późniejszym okresie. Miasto okazało się spełnieniem moich zamierzeń i marzeń. Zresztą, oprócz edukacji dało mi męża, dzieci, przyjaciół i wymarzoną pracę.\nWłaśnie w Łodzi obroniłaś doktorat, a później zostałaś zatrudniona na uniwersytecie.\nProblem polega na tym, że uczelnie w Polsce nadal produkują nadwyżkę tzw. doktorów. Nie wszystkie osoby ze stopniem doktora zostają, chcą pozostać lub mają możliwość zatrudnienia na uczelni. Moja ścieżka kariery też nie była prosta. Bezpośrednio po obronie dysertacji przez kilka lat pracowałam w Wydawnictwie Uniwersytetu Łódzkiego, zajmowałam się promocją szeroko pojętej nauki. Poza tym prowadziłam kawiarnię artystyczną przy ul. Piotrkowskiej, założyłam teatr w łódzkiej Manufakturze. Wraz z rodziną współpracowałam z Domem Polskim w Ejszyszkach – oczywiście mówię o czasach, kiedy jeszcze normalnie funkcjonował. Organizowałam różnego rodzaju wydarzenia kulturalne. Od zawsze jednak najlepiej czułam się w nauce, czułam głód głębszego poznania pewnych zagadnień, które oddziaływały na rzeczywistość, w której dorastałam. Zważywszy na to, że posiadam określone predyspozycje do „odbezpieczania bomb historycznych” i popularyzacji nie zawsze łatwych treści, stwierdziłam, że warto całkowicie poświęcić się karierze naukowej.\nJednym z twoich zainteresowań naukowych jest mniejszość polska na Litwie. Czy taki temat cieszy się zainteresowaniem w Polsce?\nWszystko zależy od środowiska, w którym aktualnie się obracam. Dzielę się wynikami swoich badań z kolegami naukowcami czy studentami. Prowadzę seminarium poświęcone prawom mniejszości, z kolei na zajęciach z trendów w polityce poruszam m.in. wątki polityki historycznej czy zagadnień z zakresu polityki etnicznej. Oprócz Polaków na Litwie w centrum moich zainteresowań badawczych pozostają etnonacjonalizmy w przestrzeni postsowieckiej. Na przykładzie naszej społeczności i jej problemów – takich jak polityka językowa, stereotypy i antagonizmy narodowe – próbuję kształtować pewien czytelny obraz zachodzących na naszych oczach procesów. Dotyczy to np. ostatnich wydarzeń w państwach sąsiednich, mocno z nami powiązanymi zarówno historycznie, jak i kulturowo.\nWspomniałaś o takim zagadnieniu jak polityka historyczna. Przed kilkoma laty w Wilnie odbyło się spotkanie ze znanym polskim publicystą historycznym, Piotrem Zychowiczem, na którym w ten sposób wyraził się on o polityce historycznej: „Na takiej samej zasadzie nie może istnieć coś takiego jak polityka historyczna, przynajmniej teoretycznie, bo historia – i tak mnie uczono na Uniwersytecie Warszawskim – jest dochodzeniem do prawdy, czyli ustalaniem, jak było w rzeczywistości. Polityka natomiast jest sztuką kłamstwa. Nie ma bardziej skorumpowanego, koszmarnego zawodu na świecie niż polityk, który musi tak oszukać, aby go wybrali”. Jaki jest twój stosunek do polityki historycznej?\nBędąc pracownikiem Wydziału Studiów Międzynarodowych i Politologicznych, traktuję politykę jako sztukę zarządzania państwem w różnych obszarach (miejskim, społecznym, językowym itd.) i narzędzie świadomej kreacji naszej rzeczywistości. Jestem daleka od określania polityki mianem manipulacji lub kłamstwa, choć rozumiem, co autor miał na myśli. Rzecz jasna, nadużycia w tej sferze się zdarzają. Jednak realia europejskie, w których teraz funkcjonujemy (w porównaniu do systemu, z którego zaledwie kilka dekad temu udało nam się „wypisać”), pozwalają twierdzić, że w naszym kręgu kulturowym polityk pozostaje w służbie obywateli. Dysponujemy jasno sprecyzowanymi prawami i wolnościami, dlatego możemy i powinniśmy oddziaływać na naszych polityków. Zresztą, odcięcie się od historii jest polityką historyczną – uważa warszawski uczony, autor znakomitej książki „Polityka historyczna”, prof. Rafał Chwedoruk.\nProblem polega na tym, że jeśli nie będziemy sami zarządzać naszą pamięcią historyczną – ktoś inny zrobi to za nas. W świetle kampanii dezinformacji czy militaryzacji informacji ten obszar niewątpliwie zyskuje na znaczeniu. Musimy kontrolować i prostować pojawiające się w przestrzeni publicznej, medialnej czy politycznej przekłamania dotyczące historii. Proces ten powinien odbywać się z udziałem zawodowych historyków w oparciu o fakty udokumentowane w źródłach, bo – jak mawiał Józef Mackiewicz – „tylko prawda jest ciekawa”.\nCzytaj więcej: Nauczycielka z Winnicy o obronie przed Rosją: „Teraz butelki nie są śmieciami”\nUtrzymanie w Polsce jest stosunkowo tanie, a Łódź jest jednym z największych miast, co sprzyja znalezienia pracy.\nKiedy zaczynałaś przed kilkudziesięcioma laty studia, to Polska dla nas była praktycznie jedyną możliwością studiowania za granicą. Teraz sytuacja się zmieniła. Dlaczego warto więc wybrać studia w Polsce?\nZacznijmy od tego, że na Litwie w większości przypadków studia są płatne. W Polsce studia dzienne na uczelniach wyższych nadal są bezpłatne (za wyjątkiem wybranych kierunków). Ponadto jest duża liczba uniwersytetów, dzięki temu maturzyści mają większe szanse na dostanie się studia. Na naszym wydziale spośród siedmiu tylko dwa kierunki są płatne: International Marketing i International Political Studies. Są to studia z angielskim językiem wykładowym, ukierunkowane przede wszystkim na osoby z zagranicy, choć studiują tu też Polacy. Warto podkreślić, że cena dla obywateli Polski jest niemal pięciokrotnie niższa niż dla obcokrajowców (w przypadku Polaków wynosi 3 tys. zł rocznie, natomiast dla obywateli Unii Europejskiej i innych państw cena wzrasta do ok. 3 tys. euro). Istotne jest to, że naszą młodzież z Litwy z Kartą Polaka obowiązuje taka sama cena jak obywateli RP!\nZalecam wyjazd do Polski, ponieważ jest to doskonała destynacja dla naszych dzieci, bez problemu posługujących się językiem polskim. Polska jest fajnym miejscem, pozwalającym otworzyć te pierwsze drzwi do edukacji i dorosłości zarazem. Jeśli wyjeżdżamy do Polski, to nie oznacza, że zostajemy tam na stałe.\nPamiętajmy o programach wymiany studenckiej. Można wyjechać na Erasmusa, na rok lub semestr, do jednego spośród ponad 140 uniwersytetów, z którymi Uniwersytet Łódzki ma podpisane umowy. Ponadto dzisiaj system kształcenia jest podzielony na dwa stopnie: licencjat i studia magisterskie. W związku z powyższym nic nie stoi na przeszkodzie, żeby ukończyć licencjat w Wilnie, a na studia magisterskie wybrać się do Łodzi. Albo odwrotnie. Można studiować w szkołach doktorskich albo wybrać uzupełniające studia podyplomowe. Z własnego doświadczenia wiem, że warto wyjeżdżać, warto się rozwijać.\nJeśli ktoś zdecydował się na studia w Uniwersytecie Łódzkim, jakie powinny być jego pierwsze kroki?\nNie ma już egzaminów wstępnych. W tej chwili wystarczy wejść na stronę uniwersytetu, sprawdzić, jakie są kierunki studiów, terminy i warunki rejestracji. Podkreślam – rejestracji, a nie składania dokumentów, bo od tego należy zacząć. Można rekrutować się (a następnie studiować) jednocześnie na kilka kierunków. Na naszej uczelni rejestracja w systemie startuje już w maju. Natomiast właściwa rekrutacja zaczyna się w lipcu, kiedy trzeba dostarczyć na uczelnię dokumenty. Druga tura rekrutacji (dla osób, które się nie dostały i próbują aplikować ponownie) ma miejsce najczęściej na przełomie sierpnia i września. Absolwenci polskich szkół na Litwie mają o tyle łatwiej, że nie muszą zdawać egzaminu ze znajomości języka polskiego, który obowiązuje innych obcokrajowców (np. studentów polskiego pochodzenia z Białorusi czy Ukrainy).\nUniwersytet Łódzki oferuje stypendia dla najlepszych studentów. Można też składać wnioski na granty badawcze, wyjeżdżać na wymianę w ramach Erasmusa. Ponadto Narodowa Agencja Wymiany Akademickiej (NAWA) oferuje stypendium im. gen. W. Andersa (aplikować o nie należy niezależnie od rekrutacji na studia), ale pojawiają się też inne oferty stypendialne skierowane do młodzieży polonijnej.\nKluczowe jednak jest posiadanie statusu studenta. Jeśli uda wam się zrekrutować, można szukać środków w licznych instytucjach zajmujących się sprawami Polonii. Poza tym utrzymanie w Polsce jest stosunkowo tanie, a Łódź jest jednym z największych miast, co sprzyja znalezienia dorywczej pracy. Osoby z Litwy, które już na starcie znają trzy lub cztery języki, będą mogły z łatwością dorobić (w sklepach, kawiarniach, restauracjach czy wykonując pracę tłumacza). Zapraszam do Łodzi!\nWywiad opublikowany w wydaniu magazynowym „Kuriera Wileńskiego” nr 11(33) 19-25/03/2022\nPoprzedni artykułPolska przyjmie tylu uchodźców, ilu będzie trzeba\nNastępny artykułMówiono im, że idą wyzwalać Ukrainę…


Pliki .dat - Pytania - AMXX.pl: Support AMX Mod X i SourceMod\nTemat rozp. Equilibrium, 17.02.2016 11:28\nNapisano 17.02.2016 11:28\nWitam, chciałem zrobić plugin na podstawie pliku .dat, aby tworzyło, zapisywało, wczytywało i czyściło co ileś linii informacje. Szukałem tutorialu i poradniku na forum ale nie znalazłem. Czy ktoś mógłby mi przedstawić jak powinien wyglądać prawidłowo napisany plugin? Chodzi mi szczególnie o tworzenie pliku .dat, informacji oraz czyszczenie informacji z linii np. aby było 5 linii w tym pliku a 6 starsza została czyszczona. Czy istnieje możliwość zapisania jednej danej, np. nicku bez wykorzystania sql, nvault, pliku .dat? Aby po zmianie mapy została ta dana wczytana.\nNapisano 17.02.2016 11:31\npodstawowy plugin /rank zapisuje do pliku .dat, wiec pewnie jest mozliwosc\nNapisano 17.02.2016 13:53\nTo akurat wiem, dużo więcej pluginów używa plików dat: galileo, mała mapa, csstats itd. Ale wziąłem gotowe funkcje z tych pluginów, i nie mogę dojść dlaczego się nie wykonują. Compiler kompiluje normalnie bez błędów, ale nie tworzy mi pliku a przez to sądzę, że wiecznie jest wykonywana poniższa funkcja:\nif(isLastMaps(map) && !equali(map,current_map))


Otwarcie Śluzy Katedralnej w Bramie Poznania - Aktualności - Info - Poznan.pl\nW przestrzeniach Śluzy Katedralnej można już oglądać wystawę czasową "W księgach boskich i ludzkich. Świat Jana Lubrańskiego". Jest to pierwszy etap stopniowego otwierania kompleksu Bramy Poznania. Instytucja wprowadziła również nowe zasady zwiedzania zgodne z obowiązującymi przepisami sanitarnymi.\nfot. materiały prasowe Bramy Poznania\nŚluza Katedralna jest czynna od wtorku do piątku, w godz. 9:00-18:00 oraz w soboty i niedziele, w godz. 10:00-19:00. Wejście do budynku jest możliwe tylko od strony Ostrowa Tumskiego, czyli ul. Dziekańskiej.\n- W trosce o bezpieczeństwo zwiedzanie odbywa się zgodnie z aktualnymi przepisami sanitarnymi. Naszych gości prosimy o zaopatrzenie się w maseczki i rękawiczki. Przed wejściem na wystawę obowiązuje dezynfekcja rąk. Zachęcamy do zachowania bezpiecznego dystansu społecznego oraz do powstrzymania się od dotykania elementów wyposażenia. Ograniczyliśmy też do 15 liczbę osób, która jednocześnie może przebywać w budynku - mówi Szenrok-Brożyńska.\nNa wystawę o Janie Lubrańskim wstęp wolny\nMuzealnicy zapraszają do obejrzenia bezpłatnie czasowej ekspozycji - "W księgach boskich i ludzkich. Świat Jana Lubrańskiego".\n- Lubrański był człowiekiem renesansu, osobą z otwartym umysłem, chłonącą nowe rozwiązania i poglądy, odważnie wdrażającą innowacje. Do dziś zaskakuje wszechstronność podejmowanych przez niego działań - podkreśla Natalia Szenrok-Brożyńska i dodaje: - Ciekawa narracja, nastrojowa muzyka i bogata ikonografia prezentowane na wystawie pozwolą zwiedzającym oderwać się od rzeczywistości i przenieść w świat dwóch epok - średniowiecza i renesansu oraz odkrywczo spojrzeć na Europę, Polskę i Poznań z tej perspektywy dziejowej.\nWystawie towarzyszy folder, za pomocą którego można wybrać się na indywidualny spacer po Ostrowie Tumskim śladami Jana Lubrańskiego. Wystawa i folder zostały opracowane także w języku angielskim.\nBrama otwiera się etapami\nEkspozycja główna Bramy Poznania jest przygotowywana do ponownego udostępnienia. Jak zaznacza Natalia Szenrok-Brożyńska, etapowe otwieranie kompleksu jest podyktowane troską o komfort i bezpieczeństwo zwiedzających. Aktualne informacje o wszelkich wprowadzanych zmianach są dostępne na www.bramapoznania.pl.\nOdwiedzający Śluzę Katedralną mogą znaleźć tam również bezpłatne foldery, który pomogą w samodzielnym zwiedzaniu Ostrowa Tumskiego, przejściu Traktem Królewsko-Cesarskim i Poznańskim Szlakiem Legend dla Dzieci oraz odwiedzeniu Fest Fyrtla.\nPozostałe przestrzenie kompleksu Bramy Poznania pozostają zamknięte. Regulamin zwiedzania dostępny jest na stronie internetowe instytucji.\nPrzypomnijmy, Brama Poznania, Trakt Królewsko-Cesarski, Poznański Szlak Legend dla Dzieci oraz Fest Fyrtel wciąż działają online.


ZUS nie może żyć bez komputerów Della - Puls Biznesu - pb.pl\nZUS uparł się, żeby kupić sprzęt Della. Jego pomysłu nie podzielają arbitrzy i sędziowie.\nInformatyka Zakład przeprowadzi wielką wymianę sprzętu informatycznego\nZakład Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) szykuje wymianę komputerów na dużą skalę. Wkrótce powinien ogłosić przetarg na zakup blisko 18 tys. pecetów za 40 mln zł. Tymczasem od roku nie może rozstrzygnąć mniejszego postępowania, wartego około 17 mln zł, na 7 tys. pecetów. Powód: ZUS chce kupić komputery Della od firmy Intertrading, ale nie potrafi pozbyć się tańszej oferty Consortii, która zaproponowała sprzęt polskiej firmy Action.\nZa każdym razem, gdy ZUS wyrzuca tę ofertę z przetargu, upomina go albo Urząd Zamówień Publicznych (UZP), albo sąd. Teraz ZUS zaskarżył niekorzystny dla siebie wyrok arbitrów do sądu i jednocześnie zwrócił się do prezesa UZP o zgodę na podpisanie umowy przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd. Chce kupić Della. Action jest wściekły.\n— Wygraliśmy wszystkie arbitraże i sprawę w sądzie. ZUS ponownie zaskarżył orzeczenie arbitrów, ale zamiast czekać na wyrok sądu, prosi o zgodę na podpisanie umowy przed rozstrzygnięciem sądu. To nie jest w porządku — mówi osoba zbliżona do Action.\n— Zależy nam na jak najszybszym rozstrzygnięciu sprawy. Szkoda, że nie udało się zakończyć jej w normalnej procedurze przetargowej, ale mam nadzieję, że werdykt, który wyda sąd, ostatecznie wyłoni dostawcę. ZUS każdy rozstrzygający werdykt sądu przyjmie z ulgą — twierdzi Przemysław Przybylski, rzecznik ZUS.\n— Przydałoby się jednak, żeby zamawiający miał większą możliwość wyboru produktu, który najlepiej spełnia jego oczekiwania. W tym przypadku zaproponowaliśmy doskonałą ofertę, a różnica w cenach jest minimalna — mówi Jacek Murawski, szef polskiego oddziału Della.\nKomputery mają zastąpić najstarszy sprzęt (7- i 8-letni).\nTo dopiero przedbiegi rywalizacji. ZUS zapowiadał, że po wymianie 7 tys. komputerów rozpisze jeszcze co najmniej dwa przetargi. Ma przygotowane postępowanie na 18 tys. pecetów.\n— Informacje o kolejnym przetargu opublikujemy wkrótce — mówi rzecznik.\nW ZUS działa 30 tys. komputerów. Większość z nich w latach 1999-2001 dostarczył bez przetargów Fujitsu-Siemens.\nSoftware Mind w Fortis Banku\nPostępowanie , Orzeczenia , ZUS , Przetargi , Firmy , Oferta , Sprzęt , Umowa\nPuls Inwestora / ZUS nie może żyć bez komputerów Della


Piekniejsze.pl - portal nowoczesnych kobiet - Article Profile - Krem na dzień i krem na noc – podstawowe różnice\nOctober 20, 2017 8:31 AM CEST\nKremy do twarzy są niezbędnym elementem codziennej higieny, nie tylko pań, ale coraz częściej także stosują je mężczyźni. Kremy spełniają różne funkcje, zależnie od zawartości składników odżywczych i pielęgnacyjnych oraz przeznaczenia. Jedne z nich idealnie współpracują z cerą naczynkową, redukując zaczerwienienie, a inne z suchą, dokładnie ją nawadniając.\nKremy do twarzy można podzielić według prostego schematu – na nawilżające, matujące, rozświetlające, przeciwzmarszczkowe, do cery wrażliwej, tłustej, mieszanej czy suchej. Jednak najważniejszy podział dotyczy kremów na dzień i kremów na noc. Nie różnią się jedynie pudełeczkiem i nazwą, ale każdy z nich ma wyjątkowe zadanie do spełnienia, ściśle powiązane z codziennym rytmem życia skóry.\nKremy na dzień – składniki i działanie\nPodczas dnia skóra walczy z wieloma stresorami atakującymi ją z zewnątrz – zanieczyszczeniem powietrza, mrozem, słońcem oraz czynnikami wewnętrznymi, np. stresem. Jest więc mocno aktywna,. intensywnie oddycha i pracuje na pełnych obrotach. W tych zmaganiach powinny ją wspierać kremy do twarzy, a dokładniej, zawarte w nich przeciwutleniacze (pomagające zwalczać wolne rodniki) i filtry UV. Dzięki składnikom kremu na dzień skóra jest dobrze, dogłębnie nawilżona, i zbudowany jest na niej szczelny płaszcz hydrolipidowy. Składniki kremu wchłaniane są w błyskawicznym tempie dzięki lekkiej konsystencji przez warstwę rogową skóry, nie pozostawiając na niej tłustego filmu. Zarówno faza olejowa jak i faza wodna jest ograniczona pod względem dostarczania skórze składników odżywczych. Substancje rozpuszczalne w tłuszczach występują w nich w ograniczonych ilościach, natomiast często ważne miejsce zajmuje witamina C, rozpuszczalna w odzie. Można więc uznać, że kremy do twarzy na dzień są bardziej delikatne i mają konsystencję emulsji.\nW nocy skóra przełącza się w stan regeneracji i oczyszczania. Poprawia się je mikro krążenie i intensywniej wchłaniane są w głąb składniki, dostarczane prze krem na noc. Skóra jest lepiej nawilżona, tkanki są odbudowywane, a uszkodzenia spowodowane przez różne czynniki w ciągu dnia eliminowane To dlatego są one cięższe od kremów na dzień – występuje w nich więcej tłuszczów i witamin A oraz E. Zawierają też dużo minerałów, wyciągów z roślin i witamin w dawce kilka razy większej niż w kremach dziennych. Kremy te wspomagają podział komórek i ich odbudowę. Pozostają na skórze dłużej, intensywnie ja nawilżając i odżywiając.\nRano należy umyć twarz i szyję żelem oczyszczającym i przemyć tonikiem. Wieczorem konieczny jest bardzo dokładny dokładny demakijaż, aby skóra była w pełni oczyszczona i odświeżona. Przy aplikacji kremu trzeba uważać na okolice oczu, gdyż ciężki krem na noc, mógłby ją podrażnić. Warto rozprowadzić kosmetyk także na szyi.\nPrzy wyborze kremu do twarzy, warto zwrócić uwagę na jego zapach. – ważne, aby był delikatny i nie drażniący. Natomiast konsystencja kosmetyku powinna się dobrze rozprowadzać na skórze., nie być zbyt gęsta.\nTo retinol – substancja działająca regenerująco i przeciwzmarszczkowo. Ważne są także aminokwasy i peptydy (białka), biorące udział w procesie podziałów oraz odbudowywania tkanek i komórek. Czasami w kremach znajdują się też takie dodatki, jak tlen aktywny (oczyszczanie, odblokowywanie porów, zwiększanie produkcji kolagenu) i kwasy owocowe – (wyrównanie barwy cery). Natomiast koenzym q10 świetnie sobie radzi z wolnymi rodnikami, uczestniczy w procesie oddychania i produkcji energii.\nWitaminy C i E (znakomite przeciwutleniacze) – to znakomita para, która wspólnie działa na niekorzyść zmarszczek.\nWarto wybrać odpowiedni dla siebie krem na dzień i na noc, najlepiej z jednej firmy. Skomponowane na podobnej bazie składników, skuteczniej zadbają o skórę –chroniąc i delikatnie nawilżając w dzień, a regenerując i odżywiając w nocy. Każdy z nich powinien być używany adekwatnie do rodzaju cery, jak i po dokładnym zapoznaniu się z ulotką czy opisem na opakowaniu. Nieraz wysoka cena wcale nie świadczy o tym, że dany kosmetyk spełnia najwyższe standardy jakości.\nKawinia and Narcosie like this


Skarb monet odkopano na warszawskiej starówce | Archeowieści\nSkarb monet odkopano na warszawskiej starówce\n1211 monet ze stopu srebra i miedzi ważących trochę ponad 4 kg znaleźli archeolodzy w środę w piwnicach Muzeum Historycznego m.st. Warszawy na Starym Mieście. Odkryte numizmaty pochodzą z lat 1663–1702 r.\nSzóstaki ze skarbu (fot. Z. Kubiatowski)\n– Okoliczności odkrycia były dość specyficzne – wyjaśniał na piątkowej konferencji prasowej Ryszard Cędrowski, archeolog, który wykonuje prace w piwnicach muzeum. Monety kryły się pod brukiem z połowy XVIII w. w nienaruszonych warstwach z XVII i XVIII w. Po rozebraniu bruku, który będzie po zakończeniu badań na nowo ułożony, archeolodzy natknęli się na fragmenty dzbana wykonanego ze staliwa. – Obok niego pokazał się zielonkawy nalot – opisuje moment znalezienia skarbu archeolog. – Okazało się, że to są monety.\nZnajdowały się one w płóciennym woreczku. Jego fragmenty zachowały się dzięki rdzy z naczynia, która związała część materiału. Dodatkowo trzy monety były przyklejone do naczynia, a jedna znajdowała się w środku. – Mieliśmy jedyną w swoim rodzaju możliwość znalezienia pełnego skarbu – cieszy się Ryszard Cędrowski. Jak powiedział, odnalezienie całego skarbu w ziemi to ewenement.\nOdkryty skarb tworzy 1211 monet – szóstaki, orty (moneta wartości 1/4 talara) i tymfy (srebrne monety z połowy XVII w.). Najstarsza z nich to ort Jana II Kazimierza z 1663 r., a najmłodsza to moneta Augusta II z 1702 r. Ponadto w skarbie znajdują się także monety Jana III Sobieskiego, króla Pruskiego Fryderyka Wilhelma i arcyksięcia Austrii Leopolda VI. – Ilość monet i ciężar sugerują, że jest to jednostka rozliczeniowa – tłumaczy archeolog. – Tak jak obecnie w bankach dają banknoty w banderoli.\nSkarb w pełnej okazałości. W kopertach leżą charakterystyczne pojedyncze egzemplarze monet (fot. Z. Kubiatowski)\nArcheolodzy uważają, że monety zostały zakopane po 1702 roku – Prawdopodobnie złożono go w czasie wojny północnej, kiedy Warszawa przechodziła z rąk Sasów (Augusta II) w ręce Szwedów (Karola XI) albo wojsk Stanisława Leszczyńskiego – wyjaśnia Ryszard Cędrowski. – Właściciel kamienicy, bądź właściciel skarbu, musiał schować część swojego kapitału i potem już go nie znalazł.\nCo ciekawe, dzięki dokumentom historycznym, dokładnie wiemy, do kogo należała kamienica w tamtym czasie. W 1680 roku ówczesny właściciel Piotr Korycki gruntownie przebudował kamienicę. W 1703 roku budynek przeszedł w ręce greckiego winiarza Krzysztofa Kisza, a następnie około 1713 roku zajęli go jezuici. Badacze sugerują, że skarb mógł należeć do winiarza.\n1206 monet ze skarbu (fot. Z. Kubiatowski)\nObecnie odkryty skarb nie jest pierwszym zbiorem monet znalezionym na Starym Mieście. Podczas odbudowy po II wojnie światowej odnaleziono kilkaset monet, które obecnie znajdują się w Muzeum Historycznym.\n– Ewenementem jest także fakt, że – o ile się orientuję – jest to drugie znalezisko typu skarb w Polsce, które zostało odkryte w trakcie badań archeologicznych – mówił podczas konferencji Cędrowski.\n–To przedsmak tego co jest tutaj gdzieś pochowane – komentował wiceprezydent Warszawy Włodzimierz Paszyński.\nSkarb odkryto podczas remontu zabytkowych piwnic prowadzonego w ramach projektu „Renowacja i adaptacja na cele kulturalne piwnic Staromiejskich Warszawy na obszarze wpisu na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO”. W wyniku projektu powstanie „Szlak Kulturalny Piwnic Staromiejskiej Warszawy” umożliwiający dostęp do oryginalnych fragmentów budowli. Zaś sam skarb po badaniach numizmatycznych i konserwacji trafi do Muzeum, w którego piwnicach go znaleziono.\nNa zdjęciu: Podczas prezentacji dla mediów skarb posiadał osobistą ochronę w postaci funkcjonariusza Straży Miejskiej (fot. Z. Kubiatowski)\n~ - autor: Julia M. Chyla w dniu 16.07.2010.\nTagi: monety, ort, Ryszard Cędrowski, skarby, szóstak, tymf, Warszawa, wojna północna\nJedna odpowiedź to “Skarb monet odkopano na warszawskiej starówce”\n[…] tym twierdzeniom. Niedawno było głośno o znalezieniu w piwnicy na Starym Mieście w Warszawie skarbu ponad 1200 monet z XVII-XVIII w. Podobnej wielkości skarb monet, ale o mniej więcej 500 lat starszy znaleźli archeolodzy w […]\nPolskie skarby. Te prawdziwe i te wymarzone « Archeowieści said this on\t22.09.2010 @ 13:55 | Odpowiedz


Obłęd. Singielka i Otello - Hanna Bakuła - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Obłęd. Singielka i Otello - ebook\nOpis ebooka Obłęd. Singielka i Otello - Hanna Bakuła\nOpinie o ebooku Obłęd. Singielka i Otello - Hanna Bakuła\nFragment ebooka Obłęd. Singielka i Otello - Hanna Bakuła\nPOLECAMY KSIĄŻKI HANNY BAKUŁY\nJak jest z seksem?\nZ seksem jest jak z grą na fortepianie. Są wirtuozi, którzy mają dar, są świetni pianiści, którzy mają sukcesy, osoby, które grają nieźle, ale by mogły sobie darować, i głuszce patałachy, do tego przepadające za popisywaniem się.\nMolly z autopsji i zwierzeń koleżanek znała wszystkie rodzaje, a wirtuozów wyczuwała nieomylnie. Amatorów pozbawionych talentu i praktyki – również. Seksuolodzy twierdzą, że można popracować nad związkiem i jeśli osoby są zdrowe fizycznie, można dojść, z przeproszeniem, do consensusu. Można, ale po co? Nie nauczy się starego psa nowych sztuczek, jak mawiają Anglicy.\nEdukację seksualną powinno się zaczynać w szkołach podstawowych i zdawać z niej maturę. Dlaczego uczy się ludzi jedzenia nożem i widelcem, żeby było wygodnie i miło, a nie nauczy teorii i praktyki podstawowej czynności, za którą wszyscy przepadają bez względu na kwalifikacje? Można zaryzykować tezę, że nie mają one wpływu na samozadowolenie łamagi seksualnego, który myli uprawianie dobrego seksu z prymitywną biologią.\nBycie singlem jest w krajach niecywilizowanych czymś takim jak bycie gejem. Zwraca uwagę, powoduje komentarze, wzbudza podejrzenia i działa jak płachta na byka. Granica między normalnością a nienormalnością jest bardzo wyraźna i każdy grubas wie, co wyczyniają te szykowne indywidua kręcące dupkami. Dlatego mają się na baczności, bo a nuż by ich dopadli i zrobili swoje. Tacy są. Nikomu nie przepuszczą, byle był chłopaczek, wiek i waga obojętne. Z tym nie bardzo się zgadzają zainteresowani.\nBycie singlem wzbudza podejrzenia o jakiś defekt, szczególnie dotyczy to kobiet. Wiadomo, że jak jest sama, to dlatego, że nikt jej nie chce albo ma jakiś poważny odstraszający przy bliższym poznaniu defekt, a może ten najgorszy, czyli brak miejsca najświętszego – jest lesbą albo transwestytą. W prowincjonalnej krainie, gdzie można bić rodzinę, każde odstępstwo od normy katolickiego szczęścia domowego karane jest ostracyzmem normalnych obywateli, których tradycja nauczyła, że baba jest do rodzenia, a chłop… No właśnie! Nie pomogą na to korporacje, bo stołeczne mieszczaństwo zostało zasilone przez mieszczaństwo prowincjonalne i wiejskie zwane słoikami. Dużo bardziej zacofane niż ich trzydziestoletni koledzy ze stolicy. Słoiki mają to do siebie, że nie poprzestają na jednym pięćset plus. Chcą minimum tysiąc pięćset miesięcznie na spłacenie kredytów wziętych na wszystko. Słoik stoi w mieszkaniu należącym do banku i jeździ bryką należącą do banku. Słoik nie bywa singlem, bo to się nie opłaca ani kredytowo, ani podatkowo. Słoik haruje, jęcząc prostuje zasiedziane kosteczki, zwykle łysieje od klimatyzacji i niezdrowego jedzenia. Słoik miewa zawały w wieku trzydziestu pięciu lat i w tym samym wieku leczy impotencję lub pożera preparaty bez recepty, powiększające libido. Słowem: król życia.\nMolly, która była singielką z założenia i od dziecka, przeszła wszystkie męki bycia wyrzutkiem banalnego społeczeństwa. Od wczesnej młodości wzbudzała lęk u matek kolegów ze szkoły, a potem kolejnych teściowych, które na klęczkach błagały synów, żeby się z nią nie zadawali. Żaden nie posłuchał i miał ciekawe życie.\nCierpienia Molly, związane z niekonwencjonalnym zachowaniami, były niczym w porównaniu z jej nagłym i wlokącym się od lat związkiem z Docentem. To pełne rozstań i awantur panopticum idealnie uspokajało jej Matkę i Ojczyma. Córka miała opokę z niedużą kasą, ale jednak, no i wiadomo – kolejnym etapem będzie profesura. Molly będzie profesorową, żoną specjalisty od jodłowania w Alpach i twórcy wydziału tyrolistyki na uniwersytecie. Będzie słuchała dźwięku krowich dzwonków nagranych przez ofiarnych studentów, bo Docent wolał pić w domowych pieleszach lub w letnich rezydencjach, a to ukochanego Profesora zajmującego się Tacytem, a to Matki Molly.\nNa swojej zrujnowanej i zapyziałej działeczce z bida-domkiem nie bywał, bo życie z Molly nauczyło go korzystać z rozkoszy posiadanych przez jej bogatych przyjaciół, paradnych letnich rezydencji, acz snobem był umiarkowanym i kochał działkę pod Radzyminem, gdzie pykał niemodną fajkę i pił piwo pomiędzy posiłkami z półproduktów. Matka była w ósmym niebie. Nareszcie córka, znowu, po raz piąty, będzie mogła zasiadać w gronie mężatek, właścicielek zirytowanych brzuchaczy ze sfatygowaną prostatą. Nareszcie zwiędnie i zbrzydnie, nareszcie kupi sobie niedrogą sukienkę za kolano i pantofelki na gumie udającej skórę, ergo będzie normalna. To od dziecka było marzeniem skrajnie normalnej, całej w beżach rodzicielki i nadgryzionego zębem czasu, starszego od niej o siedemnaście lat męża, zainteresowanego wyłącznie drugą wojną światową, w której uczestniczył po właściwej stronie i był powstańcem pierwszej wody. Siedział w dawnym pokoiku Molly i oglądał filmy wojenne. Buch, piii, łubuduuu! Jebuduuu! – niosło się po mieszkanku, bo głuchawy staruszek słuchał na maksa.\nNiebo poróżowiało z prawej strony, ale za chwilę zmieniło zdanie i stało się pomarańczowe. Za oknem majaczyły łąki wilanowskie, na których pojawiły się dźwigi. To był koniec tego miejsca pełnego kuropatw, królików i bażantów. Mamona wjeżdżała w płuca Warszawy, które sprawiały, że nie było smogu w śródmieściu. Molly, a właściwie to, co z niej zostało, stała przed wielkim lustrem w gobelinowej ramie, z którego, patrzyła na nią osoba bardzo podobna, ale pokryta kurzem nudy. Jej oczy arabskiego konia stały się czujniejsze i jakby zmalały. Zaczepność i czupurność trafił szlag po latach pokracznego związku, który nagle zrywała prawie bez powodu, a potem dawała się ubłagać i wracała również bez powodu.\nSiedziała na karuzeli opinii znajomych, rodziców, romantycznych błazenad Docenta i stałej jego kontroli. Nauczyła się bezbłędnie ranić krążącego, jak wielka mucha, niekochanego już ukochanego. Sama miała doskonale opanowaną technikę godną Bruce’a Lee. Nie sposób jej było trafić. Coś, co dawno zdechło, nagle ożywało i merdało ogonem. Molly prowadziła dwa życia, była jak amerykański komiwojażer. Miała cudownych przyjaciół, z którymi bankietowała i wyjeżdżała, a czasami dawała się złowić w sidła Docenta, który po kolejnej awanturze zakończonej zerwaniem stawał się Petrarką i Liskiem Chytruskiem. Pisał listy miłosne, uruchamiał swoich zwolenników i krążył dookoła domu, w którym mieszkała zabarykadowana Molly, chroniona przez sąsiadów. Umęczona, zapominała, że go po prostu nie lubi, ale pomoc przy różnych komputerowych kłopotach była nie bez znaczenia.\nPonieważ nie była w nikim zakochana, ani nic się nie kroiło, w miarę uczciwie rozpoczynała kolejny etap katorgi. Słowo „katorga” doskonale odzwierciedlało jej sytuację. Takie same dni w jej lub jego mieszkaniu. Wieczory z winem w nadmiarze. Rutynowy seks, przed którym ostrzegała koleżanki tkwiące ze strachu we flanelowych piernatach małżeńskich.\nCoś się z nią działo, traciła kontur i połysk. Nadal miała spore powodzenie, pomimo podeszłego – w swoim pojęciu – wieku. Starszy sporo Docent zaczynał flaczeć psychicznie i fizycznie. Ratowała go prawie codzienna jazda na rowerze, którą narzucała Molly. Kiedy się rozstawali, Docent ośmielał się przyjeżdżać na jej wilanowską ścieżkę. Kiedyś go przyłapała, jak wyjmował składak z auta dwieście metrów od jej domu. Udała, że go nie widzi, a on przykucnął za maską. Był wszędzie i czuła się jak na harcerskich podchodach. Istniała możliwość, że druh Docent zwariował.\nNawet po roku od niefortunnej masakry, której dokonał pod pretekstem liftingu i „lekkiego zeszlifowania noska” konował Gómka bez specjalizacji chirurga plastyka, Molly wyglądała jak kalafior. Poliki były gruzłowate, nos purpurowy, a bóle nie ustępowały. Podobno gronkowiec, którym ją zakaził lekarz na skutek nieprzestrzegania podstawowych norm i z brudu, jest nie do końca usuwalny. Molly czasami miała wrażenie, że jej twarz płonie i stawała się coraz słabsza. Zdarzało się, że wjeżdżała autem na chodnik i drzemała przez chwilę, założywszy ciemne okulary, że niby tak sobie siedzi po nic.\nPrzyjaciele poradzili autotransfuzje z witaminą C u najlepszego internisty i irydologa na świecie, który wiele osób uratował. Molly jeździła do uroczego lekarza Macieja, który kiwał głową i wcale jej nie pocieszał. Po pół roku wizyt na dalekiej Woli Molly poczuła się lepiej, ale poskręcane sinawe policzki bolały szczególnie, gdy było ciepło. Znajomi trzymali mrożonki, które przykładała w czasie wizyt. Najlepszy, bo płaski, był rozdrobniony szpinak. Brukselka wykluczona.\nPogniewany o jej wyjazd z kolegami do Portugalii, po którym o mało nie umarła, Docent po jej ucieczce przed nim ze szpitala i zamieszkaniu przez Molly u przyjaciół zniknął, choć jego wielka zwolenniczka Matka i ponaddziewięćdziesięcioletni fan Ojczym mieli niewyraźne miny. Świadczyło to o tym, że Docent wpada na wczorajsze mielone i razem coś kombinują. Molly za dobrze znała pokrętną góralską duszę Docenta. Zamiast jodłowaniem mógł się zająć pismem węzełkowym, bo zamiast zwojów miał ewidentnie zdrewniałe supły. Trzeba go było dobrze znać, żeby nie uwierzyć w jego minkę słodkiej Jadziuni katechetki, która by chomika nie skrzywdziła.\nDocent chomika przypominał na początku znajomości, zanim schudł od wygibasów seksualnych, a potem ciut pterodaktyla, bo po latach owisł mu owal zatroskanej buzi. Już na początku płomiennego romansu, w którym przez pierwsze lata wiosłowała Molly, „chomikami” – dusząc się ze śmiechu – nazwał kiedyś przy jej znajomych socjologach z Nowego Jorku pedałów, czyli gejów. Znajomi następnego dnia zadzwonili z prośbą, żeby nie narażała ich na takie sytuacje. Kiedy zwróciła Docentowi uwagę, obraził się i powiedział, że nazwa „chomik” jest milsza od „homek”, a tak się powszechnie mówi o pedałach, kto i gdzie nie chciał powiedzieć. Może na uniwersytecie?\nKiedy skończyła się seria transfuzji i codziennych zagranicznych zastrzyków, a Molly nadal nie mogła przebywać w cieple, ktoś podał jej adres bioenergoterapeuty, który nie był Mongołem, Chińczykiem, Ukraińcem, Rosjaninem czy też wonnym szyszkowym dziadkiem specjalistą z Borów Tucholskich, który pod skorupą brudnej flanelowej koszuliny w kratę i kudłatej brody ma pięćdziesiąt lat i jest nader czynnym seksualnie hipisem. O dziwo, był warszawiakiem i przyjmował w centrum.\nWeszła do stalinowskiego bloku z lastrykowymi schodami, a na podeście czwartego piętra stał napakowany osiłek o aparycji dyskotekowego wykidajły. Jak to wykidajło, buzię miał gładką i szczere spojrzenie, ale patrzył trochę jak waran. Był dokładnie ogolony na łyso i jak większość ogolonych wyglądał na zadowolonego z siebie. Dresowe spodnie opinały wielkie globusy pośladków, a rękawy bluzy rozsadzały wałki od kanapy typu Magda lub Jola. Ewidentnie leciał na sterydach. Zawrócić nie było jak i po co. To wszystko było bez sensu, ale nie można zasypiać na stojąco jak koń i nie mieć siły wstać z łóżka.\nWaran – cyborg wielkości szafy zaprosił ją do mieszkania widma z lat sześćdziesiątych. Zielone ściany, kratki, w których konały z nudów paprotki, i paskudne liście zwane dowcipnie „szczęściem małżeńskim”. Na krzesłach siedzieli, na oko, martwi pacjenci w kolorze cementu z wodą. Jednego wyrwała z transu chuda dziewczynina z rozpaczą w oczach, w dresie takim jak szef i zaprosiła do drugiego pokoju. Powlókł się za nią apatycznie.\nWaran usiadł naprzeciwko Molly, która mała nie będąc, nagle przypominała kolibra z dinozaurem i patrzyła w okno. W oczy nie lubiła, a obcym wcale, chyba że w sytuacjach intymnych, wtedy – to bardzo. Waran, o nic nie pytając, zaczął machać łapami nad kalafiorowatymi policzkami. Mach i strzepnięcie, mach i strzepnięcie. Patrzył na nią obojętnie i sobie machał bez jednej myśli w oku. Molly apatycznie gapiła się na wydeptane przez wojska tatarskie boisko i okolice. Bramka była skręcona na osi. Mógł to zrobić tylko jej oprawca. Machu, machu i po Stachu, co za nuda.\nZwyciężyła jednak ciekawość i Molly zapytała, skąd dar, ale waran, imieniem pan Janek, wzruszył ramionami i machał jak lądujący gołąb. Nagle stupor, jakby przestawił jakąś dźwignię w mózgu i popłynęła historia o tym, że tak właściwie zajmuje się łowieniem astrali. Kiedy wybałuszyła oczy, powiedział, że nawet tu w pokoju jest mała ich kolejka. To te dusze, które zmarły nagle, zupełnie nieprzygotowane i nie mają dokąd pójść. Reszta ma.\nMówił jakby z piecyka z rurą i dość niewyraźnie, ale bez akcentu, z minimalnym niemym L:\n– Astraly nie sposób polyczyć, ale nie ma takiej konieczności.\nAstrale to również dusze, które wracają do swoich domów i nie zamierzają ich opuszczać. Ich obecność jest dla bliskich wyczuwalna i wzbudza niepokój. Wtedy przychodzi pan Janek i tłumaczy astralom, że już muszą sobie pójść na drugą stronę Styksu. Przeważnie się udaje, tak jakby miał zaziemskie biuro podróży. Opowiadał o tym, machając łapskami.\nPo godzinie Molly szła do samochodu i rozmyślała o niewygodach związanych z nagłą śmiercią, starając się nie wpadać na astrale. Kiedy dojechała do domu bez podsypiania i pełna energii, zrozumiała, że pan Janek pomógł i postanowiła wrócić następnego dnia zgodnie z jego poleceniem. Szybko policzyła, że miesięczna kuracja to równowartość wycieczki do Kenii. Co też taki nieskomplikowany pan Janek robi z kasą? Na sterydy za dużo.\nLato się powoli szykowało do odlotu tęczowym samolotem. Niektóre liście traciły zieleń, pewnie z powodu globalnego ocieplenia. Coś fruwało w powietrzu, ale jeszcze do jesieni było daleko. Molly jechała na czarnym, składanym dahonie w kierunku Powsina, patrząc na pojedyncze listki lip, które jako pierwsze zżółkły i spadły zdziwione, że to już koniec. Złociły się następne.\nBardzo lubiła być prawie sama na ścieżce, co było możliwe tylko poza weekendami. Już w sobotę rano pojawiał się tłum szaleńców o niezwykłej różnorodności. Dziadziadzidzie o starych napiętych buziach, w obcisłych lateksach i przypominających ptasie główki kaskach, na rowerkach z cienkich rureczek. Masywne, młode, zadziaste cudzoziemki na wielkich, przeważnie różowych damkach. Tatusiowie z przyczepkami ze skołowanymi bobasami, widocznymi przez plastikowe siatki, mamusie z krzesełeczkiem z tyłu, na którym chwiał się zdziwiony maluch w kasku. Deskorolkarze ze słuchawkami w uszach, rolkarze obojga płci, z których połowa rozkraczona walczyła o życie, starając się utrzymać równowagę, i ich ogromni, napakowani konkurenci ze słuchawkami i w goglach, pędzący jak czołgi. Do tego panienki z yorkami na długich smyczkach w poprzek ścieżki, nianie w różnym wieku, uczące chodzić dwuletnie maleństwa, oraz osiedlowe mateczki z wózkami, ze słuchawkami podłączonymi do komórki. Bardzo groźne, bo w otumaniających krasnalskich czapkach i czarnych okularach bez względu na porę roku. Zwykle występujące parami.\nMolly właśnie odwiedziła swoją koleżankę, sąsiadkę, wybitną Reżyserkę i naradzały się w sprawie budowy naprzeciwko ich okien wielkiego apartamentowca, którą udawało im się powstrzymywać przez cztery lata. Niestety do władzy doszły oszołomy pełne zapiekłej złości i zabrały się do niszczenia wszystkiego i wszystkich, którzy nie byli po ich stronie. W ramach zemsty na socjalistycznych emerytach właśnie wjechały ogromne dźwigi. Zmieniła się opcja polityczna i ich osiedle stało się symbolem wszelkiego zła, a mieszkańcy zostali skazani na poniesienie konsekwencji bycia „czerwonymi świniami”. Molly była zdecydowanie za chuda na świnię, kolor czerwony kojarzył jej się tylko z ulubioną szminką i choć bardzo interesowała się polityką, czerwona ani zielona nie była. A z pewnością nie była czarna, co wyniosła z deistycznego domu z dziadkiem działaczem przedwojennego PPS-u.\nKiedy prawie zupełnie zapadł się barak, grzęznący przed oknem Molly jak porzucona arka Noego, zmieniła się władza i znowu „czerwone świnie” można było ukarać. Zadzwoniła do przyjaciela z lat studenckich, obecnie radnego, który pomagał w jej ucieczce ze szpitala po szaleństwie lekarza rzeźnika i przygarnął na kilka dni, gdy Docent krążył po Wilanowie jak czołg z demobilu. Bardzo ją wtedy wspierał i pomimo jego średniowiecznych poglądów razem śmiali się ze wszystkiego. Kiedy Docent na moment zniknął z jej podwórka, o czym doniosła telefonicznie sąsiadka wciągnięta w jej pełne ucieczek życie, Molly rozglądając się jak wariatka, wróciła do domu.\nPrzyjaciela poprosiła o pomoc w zatrzymaniu budowy molocha, a on, niegdyś normalny kolega acz po uniwersytecie katolickim, powiedział, że „świnie” muszą być ukarane. Zanosiło się na horror. Ewidentnie zwariował, bo ufarbował się na zielono-szpinakowo przy pomocy swojej żony czarnuli, rodem z najtańszej drogerii. Nagle w przyjaciołach zaszła jakaś zmiana i szybko podzielili świat na ich – kościółkowy i jej – czerwony, popierany przez żydokomunę Gazety. Było to o tyle zabawne, że Molly gazet nie czytała nigdy i żadnych. Wszędzie miała radia nastawione na różne stacje. Tak mają malarze pokojowi, a w końcu była malarką.\nWpływowi znajomi popularnej Reżyserki zostali zwolnieni w czasie weekendu. Znikąd pomocy, bo poprzedniego dnia o siódmej rano zachrobotało, zadudniło, rozległ się chrzęst i pod oknem Molly zaparkowała ogromna machina, a za nią jechała jeszcze większa koparka. To był drugi wjazd dźwigu. Pierwszy – tydzień po sprowadzeniu się zachwyconej Molly. Wszyscy mieszkańcy ruszyli do boju, ona biegała po sądach, wzywała biegłych, robiła linię światła, które zabierał im wyższy, nowy budynek. W końcu znana, uwielbiana przez naród koleżanka Reżyserka i inni lokatorzy użyli swoich kontaktów i dźwigi wyjechały. Po prostu działka nie nadawała się na wjazd ciężkiego sprzętu, a pięćdziesięciometrowy potwór swoje waży. Baraczek dla robotników ustawiony lata temu powoli zapadał się w błoto. Codziennie biegła rano i radośnie patrzyła, jak znika. Byli uratowani i nadal mieli jeden z najpiękniejszych widoków w Warszawie.\nMolly była osobą bardzo emocjonalną i typowym raptusem, więc często albo nie słyszała, albo nie chciała słyszeć i robiła po swojemu. Kiedy zapytała, co będzie pod oknem, zmurszałą, znaną od lat, niby-koleżankę diwę, sprzedającą jej mieszkanie z widokiem na pola wilanowskie dyszące letnimi zapachami, ta odpowiedziała:\n– Jakiś skwerek.\nOla radziła pójść do magistratu i zapytać. Molly obiecała i nie poszła, choć Ola miała łeb jak sklep, w przeciwieństwie do swojej zmarłej niedawno matki Poetki, najbliższej przyjaciółki Molly. Po prostu Molly chciała już mieszkać w Wilanowie pachnącym jak polny bukiet, uciec z pokrytej ciekami wodnymi Saskiej Kępy i z mieszkania, które kojarzyło się jej z awanturującym Docentem. Matka też nie była za zmianą, w swoim mieszkała ponad czterdzieści lat i tylko raz przestawiła meble i dostawiła Ojczyma, który zajął stałe miejsce na kanapie w pokoju Molly. Póki co rady matki się nie sprawdzały.\nKiedy dowiedziała się, że Molly nie zabiera ze sobą Docenta, zapłakała, ale za chwilę przestała, bo przypomniała sobie, że płacz nie robił na wyrodnej córce wrażenia. Nici z bycia teściową wybitnego naukowca. Artystyczna kariera Molly wydawała się jej taka sobie, choć córka utrzymywała się na wysokim poziomie, również w Nowym Jorku. Co to za zajęcie malowanie? Dobre i owszem dla mężatek, ale nie dla singielki bez stałych dochodów. Gdy wszyscy chwalili obrazy i akwarelki Molly, była mile zdziwiona, jak matka rudego dziecka, którym się ktoś zachwyca. Docent ewidentnie skradł jej przedziwne słodko-kwaśne serce i nie było sensu z tym polemizować. Byliby cudowną parą, układni, jezuskowaci, konwencjonalni minimaliści.\nMolly podeszła do okna wychodzącego na stalinowski plac. Hamujący pod oknem autobus zawył, zaskowyczał i psyknął. Z kiosku Ruchu stojącego na rogu wysunęła się ręka i podała babie piec w burej jesionce opiętej na zadzie gazetę. Domy pokryte piaskowcem były brudne i pozaciekane zielonym syfem. Molly pamiętała z dzieciństwa, że były piękne i czyste.\nTylko Matka się nie zmieniała i w swoich beżach i perełkach była bez wieku. Molly miała nadzieję, że odziedziczy dobre geny. Na razie też wyglądała młodo, tyle że miała poczucie straty połowy energii, którą przez sześć lat z ogromnymi przerwami wysysał z niej Docent. Była tak umęczona ciągłymi kłótniami o bzdety, maglowymi pyskówkami i uporem małego bacy, że kiedy udawało się jej umknąć, choćby na kilka miesięcy, nie posiadała się z radości. Patrząc na pełen staruszków oraz inwalidów o kulach i balkonikach paskudny plac, miała pewność, że Docenta nie kocha. Gorzej było z tym, że nie kochała nikogo.\nCopyright for text and drawings © 2018 Hanna Bakuła\nRysunki: Hanna Bakuła\nRedakcja: Iwona Mielczarek\nProjekt okładki i stron tytułowych, skład i łamanie:\nKonsultacje: Hanna Bakuła\nWszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kodowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznychw całości lub w części tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.


Kwiecień | 2017 | Poradnik informatyka\nZnane firmy i ich wpadki – 6 nieudanych projektów.\nMoim zadaniem jako projektanta jest przewidywanie wielu rzeczy i zachowań. Jednak nie zawsze jestem w stanie wszystko przewidzieć – zdarzają mi się wpadki mniejsze i większe. Każdy popełnia błędy, dlatego czasami mamy nieprzyjemność trafić na jakąś źle zaprojektowaną stronę, gdzie po piątym razie wypełniania tego samego formularza do rejestracji rezygnujemy i uciekamy jak najdalej się da, albo produkt, który zamiast usprawniać naszą pracę to ją utrudnia. Takie nieudane projekty na swoim koncie mają również duże, znane firmy dlatego na pocieszenie przedstawiam listę 6 takich przykładów.\nMówi się, że był to nieudany poprzednik dzisiejszego Google+. Uruchomiony został w 2010 roku. Był to serwis społecznościowy, który był zintegrowany z pocztą Gmail. Jego największą wadą była luka w prywatności. Google Buzz domyślnie udostępniał listę kontaktów z którymi użytkownik najczęściej rozmawiał. Wada później została poprawiona i można było zadecydować jakie informacje chce się pokazywać publicznie. Jednak pod koniec 2011 Google ogłosiło, że zamyka Google Buzz, podobno po to aby rozwijać jego następnika – Google+\nPołączenie wszystkiego ze wszystkim – sam Google nie był w stanie do końca wytłumaczyć do czego właściwie to miało służyć. Można było wysyłać multimedia do stworzonej przez siebie grupy kontaktów…trochę taki czat, trochę mail…nie wiadomo. Patrząc na sam interfejs, Google Wave nie wyglądał na intuicyjny produkt. Przetrwał jedynie 15 miesięcy.\nWpadki Googla pomimo tego, że były nietrafionym pomysłem nie pozostawiły po sobie nic więcej poza złymi wspomnieniami, jednak nie do końca przemyślane decyzje mogą nieść ze sobą bardzo poważne skutki. Przykładem jest amerykańska firma produkująca samochody Lincoln, która w 2015 roku musiała wycofać około 13500 samochodów tylko po to aby zmienić miejsce jednego przycisku. Okazało się, że automatyczna skrzynia biegów została źle zaprojektowana: przycisk włączania/wyłączania samochodu był zaraz pod przyciskiem do trybu ‘Sport’ – trybu, który włącza się przy wysokiej prędkości. Powodowało to, że jadąc szybko, kierowca, który skupiony był na drodze, przypadkowo wciskał wyłączanie samochodu!\nA dokładniej przycisk włączania/wyłączania telefonu. W wielu telefonach Nokii (np. 1110) wyłączało się telefon poprzez dłuższe przyciśnięcie czerwonej słuchawki. Ok, ale ten przycisk również służył do włączania telefonu…czyli, żeby włączyć telefon naciskaliśmy CZERWONY guzik, którego normalne używaliśmy do KOŃCZENIA rozmowy… trochę to nieintuicyjne!\nPozostając w temacie wyłączania sprzętu…pamiętacie Windows XP, albo starsze? Tam, aby wyłączyć komputer należało wcisnąć przycisk… START! Jednak w nowszym Windowsie 8 nie jest lepiej. Wyłączania komputera należy szukać w Ustawieniach ;). Użytkownicy Windowsów nie widzą w tym już nic dziwnego, tak zostali przyzwyczajeni i pewnie wielu z nich nie zdaje sobie sprawy z tego jakie to nielogiczne. Jednak jeśli ktoś na co dzień pracuje na innych systemach może mieć nie lada zagwozdkę.\nWpadkę zaliczył również Apple. W 1993 roku wypuścił na rynek Macintosh TV, które było połączeniem telewizora i komputera, jednocześnie pierwszym Macintoshem w kolorze czarnym. Niby ciekawy pomysł, prawda? Teoretycznie tak, ale w praktyce okazało się, że nie można oglądać telewizji w okienku w systemie. W jednym momencie mogliśmy mieć albo komputer, albo telewizor. To spowodowało, że projekt upadł i wyprodukowano jedynie 10 000 sztuk.\nTo jest moja lista 6 nieudanych projektów. Jest takich dużo, dużo więcej. Wiadomo, że te wielkie firmy zatrudniają najlepszych designerów, ale każdy popełnia błędy. Ważne jest żeby z tych błędów się uczyć, a wiadomo, że najlepiej uczyć się z czyichś błędów 😉\nNa koniec jeszcze takie wpadki znalezione w internecie:\nPamiętajcie przy projektowaniu ankiet,że nie zawsze zaznaczenie odpowiedzi ‚Tak’ oznacza coś dobrego 😉 :\nAle ważne, że są świadomi tego co denerwuje użytkowników na tronach 😉 :\nCategory: UX UX/UI Tagi: Apple, Google, Lincoln, Macintosh, Nokia, projektowanie, projekty, ux, Windows