Wykonywanie kopii bezpieczeństwa ustawień i zawartości - Strona 9\n07-10-2014, 14:15 #81\nWzględy bezpieczeństwa pewnie a sms może odczytać przez www z kopii jak chce, wszak z kodowaniem polskich znaków ale zawsze\n12-11-2014, 23:33 #82\nCzy istnieje możliwość przywrócenia kopii z preview na nie preview? Albo chociaż wiadomości i kontaktów? Chcę wrócić z preview bo coraz gorzej działa, ale zależy mi na sms i kontaktach.\n13-11-2014, 11:19 #83\nsystem nie widzi takich wzajemnie co pewnie wiesz\n14-11-2014, 09:53 #84\nChyba coś się zmieniło, bo miałem Denim i preview w trakcie wykonywania kopii, przywróciłem telefon w NSRT do Cyana i kopia z 13 listopada była widoczna, co więcej przywróciła wiadomości, ustawienia, aplikacje i do części z nich nawet dane aplikacji. Niby pod koniec jakieś błedy były ale generalnie jest wszystko ok. A i co jeszcze to to, że najpierw przywróciło mi wiadomości bodaj do 7 lipca br,a dopiero po jakimś czasie lista się uzupełniła.\n14-11-2014, 16:04 #85\njuż wiesz że nie miałeś Denim tylko bug w info+dodatki\n14-11-2014, 17:28 #86\nTak tak. ;-) W każdym razie to i tak było preview prawda, więc kopia nie powinna być widoczna? Mimo to była i się przywróciła, mimo niższego softu i nie preview. ;-)\nChyba, że to jest tak banalne, że wystarczy odznaczyć "Enable" w PfD i wykonać kopię, a potem wgrać niższy system? Jak na moje oko to trochę to głupie, jeśli rzeczywiście by tak było.\nOstatnio edytowane przez minol ; 14-11-2014 o 17:31\n14-11-2014, 17:47 #87\nmożna i tak ale kopię miałeś dokładnie z dnia poprzeniego?\n14-11-2014, 19:03 #88\nKopia była dokładnie z tego dnia (13. listopada), w którym wróciłem do Cyana bez PfD. Szczerze to według mnie to jest bez sensu, że w ogóle ograniczają możliwość odtworzenia kopii z preview, skoro wystarczy przed jej wykonaniem odznaczyć w aplikacji PfD "enable", czy jak tam się ten ptaszek nazywa. Nie rozumiem tej zagrywki Microsoftu, a sam widziałeś ze screenów, że system był w wersji preview.\n15-11-2014, 00:39 #89\nAle posiadanie Preview i odznaczenie też umożliwia wykonanie kopii która jest widoczna bez preview tak?\n15-11-2014, 00:45 #90\nJa nic nie odznaczalem a kopia poszła normalnie


Grudek czy grutek? - JakSięPisze.pl\nGrudek czy grutek?\nJeden komentarz do “Grudek czy grutek”?\nGrudek czy grutek to częsta rozterka naszych użytkowników, na szczęście dzięki wizycie w naszym serwisie wiesz już, która z pisowni jest tą poprawną. Znaczna część naszych treści jest wzbogacona o informacje dodatkowe, takie jak grudek definicja a także nie mniej istotne grudek zasada pisowni, gdyby jednak powyżej ich zabrakło, a byłaby to dla Ciebie wiedza ważna, koniecznie poinformuj nas o tym pisząc komentarz, a niezwłocznie uzupełnimy występujące braki. Pamiętaj też, że na naszej stronie możesz znaleźć wiele informacji dodatkowych jak na przykład jak piszemy grudek czy grudek słownik. Posiadamy również rozbudowaną bazę informacji o języku polskim, a także praktyczne narzędzie do bezpłatnego i natychmiastowego sprawdzania pisowni. Dodatkowo udostępniamy bezpłatną wyszukiwarkę słówek pozwalającą szukać pary słów, dokładnie tak jak grudek czy grutek, dzięki czemu nie trzeba znać poprawnej pisowni - wprowadzenie błędnego zapisu również zwróci odpowiednie wyniki.


Montaż schodów drewnianych - kogo w Warszawie\nschodów kogo warszawie drewnianych montaż w\nMożecie polecić kogoś do montażu schodów drewnianych w Warszawie?\nMyślę, że zapytanie do Google powinno załatwić sprawę. Tym bardziej, jeżeli chodzi o Warszawę.\nZ tego o widzę, to tutaj http://wasparkiet.pl/schody-drewniane/ wykonują tego rodzaju usługi.\nWycena zwykle dokonywana jest indywidualnie, lub w postaci określonych widełek, bo zwykle są to indywidualne projekty.\nJa właśnie nie pamiętam kto mi zakładał schody drewniane w domu, bo to już było naprawdę dawno temu. Teraz mogłabym przykładowo wspomnieć o firmie z okolic Zabrza http://www.cyklinujemyparkiety.pl która zajmuje się renowacją parkietów oraz schodów drewnianych. Kolega mi ostatnio ich polecił, ponieważ chce odświeżyć swoje schody. Mówił, że wykonują świetną robotę.


Serwonapęd SimDrive™ AC Servo 750W 325V **Model M4-H075K - CS-Lab\nSerwonapęd SimDrive™ AC Servo 750W 325V **Model M4-H075K\nilość Serwonapęd SimDrive™ AC Servo 750W 325V **Model M4-H075K\nParametry konfiguracyjne serwonapędu simDrive zostały podzielone na grupy funkcjonalne, dzięki temu cała konfiguracja jest bardzo przejrzysta i zajmuje mało czasu. Rzeczą, która może sprawiać trudność mniej doświadczonym użytkownikom to strojenie regulatora PID oraz ustawienie parametrów wymaganych w przypadku silników bezszczotkowych. Wiedza i doświadczenie są w tym przypadku bardzo cenne, niemniej jednak, uważnie czytając dokumentację serwonapędu simDrive™, mniej doświadczeni instalatorzy również będą w stanie poprawnie skonfigurować napęd simDrive™.\nDo konfiguracji napędu potrzebujemy oprogramowania csServoManager, które jest dostępne za darmo na stronie http://www.cs-Lab.eu, natomiast konwerter i przewód będzie można zakupić w sklepie internetowym, również na stronie http://www.cs-Lab.eu. Konwerter i przewód nie są wymagane do konfiguracji, jeśli używamy sterownika CNC CSMIO/IP oraz napęd połączony jest ze sterownikiem szyną CAN.\nSimDrive AC Servo 750W 325V :: DANE TECHNICZNE (wg modelu*)\nParametr *Model M4-H075K Model M4-H040K Model M4-L075K Model M4-L040K\nStrona główna / Sklep – Kategorie / Serwonapędy i serwosilniki SimDrive / Serwonapęd SimDrive™ AC Servo 750W 325V **Model M4-H075K


Klub Miasto jest klubem studenckim z Bielska - Białej. Swoją siedzibę ma na Placu Mickiewicza 2 w Parku Włókniarzy, w miejscu dawnego Klubu Autyzm, w którym w latach 90-tych również organizowano dziesiątki koncertów i wydarzeń. Za zadanie ma integrować młodych ludzi w ramach wielu przedsięwzięć i imprez organizowanych w nowym klubie. W klubie grają artyści zarówno znani w całej Polsce, jak i lokalni twórcy. Miejsce to łączy wydarzenia z różnych dziedzin sztuki, nie ograniczając się tylko na wydarzenia muzyczne.\nplac Adama Mickiewicza 2\nZapraszamy na stand-up Marcina Zbigniewa Wojciecha Zobacz program My Polacy Marcin Zbigniew Wojciech bilety na stand-up już dostępne. Wydarzenie odbędzie się na aktualnie obowiązujących …


Treść orzeczenia II AKa 254/19 - Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych\nII AKa 254/19 - uzasadnienie Sąd Apelacyjny w Szczecinie z 2020-02-06\nSygn. akt II AKa 254/19\n5.przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Sulęcinie Kamilli Hartman\n6.po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2020 r.\n7.sprawy J. Z. (1)\n8.oskarżonej z art. 148 § 1 k.k.\n9.na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej\n10.od wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim\n11.z dnia 8 sierpnia 2019 r. sygn. akt II K 148/18\nI. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że przyjmuje, iż oskarżona J. Z. (1) działała w zamiarze ewentualnym pozbawienia życia M. P. (1) i obniża wymierzoną jej karę pozbawienia wolności do 9 (dziewięciu) lat,\nIII. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. W. K. kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych z VAT, a nadto koszty dojazdu w kwocie 185 (sto osiemdziesiąt pięć) złotych, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym,\nIV. zwalnia oskarżoną w całości od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym, w tym od opłaty za obie instancje..\nSSO del. do SA Dorota Mazurek SSA Janusz Jaromin SSA Stanisław Stankiewicz\nwyrok Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt II K 148/18\nObrońca oskarżonej zarzucił w apelacji: „na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k.:\n1. naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.k. przez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającego na uznaniu przez Sąd\nI instancji, że dowód z wyjaśnień oskarżonej w postaci przyznania się do zarzucanych jej czynów jest wystarczający do przypisania jej winy podczas, gdy\nz zebranego w sprawie materiału dowodowego nie można wysunąć takich samych wniosków. Powyższe przełożyło się na błędne uznanie przez Sąd I instancji, że oskarżona J. Z. (1) działała z zamiarem zabicia pokrzywdzonego, podczas gdy w istocie oskarżona działała w obronie własnej broniąc się przez bezpośrednim zamachem M. P. (1) zagrażającym jej życiu,\n2. naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej oceny wyjaśnień złożonych przez oskarżoną, polegających na uznaniu, sprzecznie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, że zachowanie oskarżonej po zadaniu ciosu było jedynie wynikiem oszołomienia i widokiem dużej ilości krwi tryskającej z rany pokrzywdzonego, podczas gdy zachowanie J. Z. (1) już wówczas zmierzało do ratowania życia M. P. (1)\n3. naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów wykraczającej poza możliwości merytoryczne Sądu I instancji, a wymagających wiadomości specjalnych, polegających na przyjęciu przez sąd, że działanie oskarżonej było wynikiem oszołomienia spowodowanym widokiem upadku pokrzywdzonego na podłogę i tryskaniem dużej ilości krwi, podczas gdy sąd nie jest biegłym psychologiem posiadającym wiadomości specjalne umożliwiające stwierdzenie wystąpienia u oskarżonej stanu oszołomienia,\n4. powyższe skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, że oskarżona działała z zamiarem zabicia pokrzywdzonego, a jej działanie po zadanym ciosie było wywołane stanem oszołomienia i nie zmierzało do ratowania życia pokrzywdzonego, podczas gdy w istocie oskarżona nie działała z zamiarem zabicia M. P. (1) i po zadanym ciosie udzielała mu pierwszej pomocy w celu ratowania jego życia - zaś sam akt zadania ciosu był spowodowany atakiem M. P. (1) zagrażającym jej życiu, zatem zachowanie oskarżonej nastawione było wyłącznie na obronę własnego życia i zdrowia, a więc mieściło się w granicach obrony koniecznej.”\nNadto, na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k., zarzucił:\n„1. naruszenie art. 25 § 1 k.k. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy oskarżona działała w ramach obrony koniecznej broniąc się przed atakiem M. P. (1).”\nNadto, na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k., zarzucił:\n„1. rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonej J. Z. (1) kary pozbawienia wolności polegającą na nieuwzględnieniu przez Sąd\nI instancji przy wymiarze kary okoliczności łagodzących, mających wpływ na wymiar kary, w efekcie czego Sąd wymierzył karę rażąco niewspółmierną do wagi popełnionej przez oskarżoną czynów i zaistniałych w sprawie okoliczności łagodzących, podczas gdy uwzględnienie przez Sąd okoliczności takich jak: próba ratowania życia pokrzywdzonego przez oskarżoną w postaci wykonania telefonu na pogotowie, uciskania rany, powinny wpłynąć niższy wymiar kary.\nApelacja obrońcy J. Z. (1) zasługiwała na częściowe uwzględnienie, stąd spowodowała określoną zmianę zaskarżonego wyroku. Wprawdzie merytorycznie nietrafne były zasadnicze zarzuty wniesionej skargi odwoławczej, jak i przywołana na ich poparcie argumentacja, domagająca się przede wszystkim uniewinnienia oskarżonej (wobec stwierdzenia, iż działała ona w warunkach obrony koniecznej z art. 25 § 1 k.k.), względnie przyjęcia zabójstwa typu uprzywilejowanego (w afekcie), określonego w art. 148 § 4 k.k., tudzież - uchylenia zaskarżonego wyroku z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, jednakże nie bez racji obrońca zwrócił uwagę, iż zachowanie oskarżonej J. Z. (1), w niepowtarzalnych realiach przedmiotowej sprawy, nie było jednak działaniem podjętym w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia pokrzywdzonego, co - w konsekwencji - skutkowało złagodzeniem jej odpowiedzialności karnej. Przed omówieniem tych zmian konieczne jest jednak, w pierwszym rzędzie, odniesienie się do najdalej idących zarzutów, sformułowanych w omawianej apelacji.\nNa wstępie wskazać należy, że wniesiona skarga odwoławcza została - co do zasady - niewłaściwie skonstruowana. Mianowicie jej autor, nie bacząc na samoistność postawionego zarzutu obrazy prawa materialnego (art. 438 pkt 1 k.p.k.) i jakby nie ufając jego skuteczności (artykułowana obraza art. 25 § 1 k.k.), podniósł nadto zarzuty z art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k., tj. naruszenia przepisów postępowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych (str.1-2 apelacji oraz treść jej uzasadnienia). Tymczasem z punktu widzenia kontroli odwoławczej istotne jest rozróżnianie pierwotnych źródeł uchybienia i jego następstw. Wypada zatem przypomnieć po raz kolejny, że obraza prawa materialnego ma miejsce tylko wtedy, gdy stan faktyczny został w orzeczeniu ustalony prawidłowo, a nie zastosowano do niego właściwego przepisu prawa materialnego (zob. np. postanowienia SN: z 09.01.2002 r., V KKN 319/99, LEX nr 53010; z 02.12.2008 r., III KK 230/08, LEX nr 491425; z 26.10.2016 r., II KK 272/16, LEX nr 2139245; z 08.05.2015 r., III KK 333/14, LEX nr 1713025). Z obrazą prawa karnego materialnego mamy do czynienia w szczególności wówczas, gdy dokonano jego błędnej wykładni, co finalnie doprowadziło do uznania, że doszło do wyczerpania znamion innego czynu zabronionego niż tego, którego znamiona w istocie zostały wyczerpane (por. np. postanowienie SN z 20.11.2008 r., V KK 158/08, OSNwSK 2008/1/2340). Natomiast nie ma obrazy prawa materialnego wówczas, gdy wadliwość orzeczenia w tym zakresie jest wynikiem błędnych ustaleń przyjętych za jego podstawę (zob. np. wyroki SN: z 23.07.1974 r., V KR 212/74, OSNKW 1974/12/223; z 02.08.1978 r., I KR 155/78, OSNPG 1979/3/52). W takich wypadkach podstawą odwoławczą powinien być zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku (a nie obrazy prawa materialnego), albo obrazy prawa procesowego, jeżeli wadliwość orzeczenia jest wynikiem błędnych ocen sądu (por. np. postanowienia SN: z 09.01.2002 r., V KKN 319/99, LEX nr 53010; z 06.02.2007 r., III KK 407/06, LEX nr 467593; z 15.02.2007 r., IV KK 234/06, LEX nr 445859). W świetle powyższego obrońca deklarując już w petitum apelacji zarzut obrazy prawa materialnego - art. 25 § 1 k.k., także w warstwie argumentacyjnej wywiedzionej skargi wdaje się w polemikę z ustaleniami faktycznymi, prezentując własną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, która sprowadza się do odmiennego (od ustalonego przez Sąd I instancji) stwierdzenia, że działanie oskarżonej – „zadanie ciosu nożem było spowodowane atakiem M. P. (1) zagrażającym jej życiu”. Skarżący nie dostrzega przy tym, że o zasadności naruszenia przepisów prawa materialnego można mówić wtedy, gdy w sposób wadliwy dokonano subsumcji normy prawnej do trafnie ustalonego stanu faktycznego. Natomiast skoro obrońca wyraźnie kwestionuje jednak ustalenia faktyczne, a jednocześnie próbuje wykazać, że doszło do naruszenia prawa materialnego, to taki sposób dedukcji należy uznać za nieprawidłowy, albowiem - jak już wyżej zaznaczono - tylko niekwestionowany stan faktyczny może być następnie podstawą procesu subsumcji. W świetle powyższego, w takim układzie procesowym, podniesiony w omawianej skardze odwoławczej zarzut obrazy prawa materialnego (art. 25 § 1 k.k.), ma charakter zarzutu alternatywnego, a więc będzie stanowił przedmiot oceny sądu ad quem dopiero wówczas, gdy zostaną zaaprobowane ustalenia faktyczne (por. postanowienie SN z 19.10.2016 r., V KK 239/16, LEX nr 2148667).\nZ uwagi na charakter zarzutów sformułowanych przez autora apelacji, a przede wszystkim na sposób argumentacji zaprezentowanej w uzasadnieniu skargi odwoławczej, generalnie ogniskującej się wokół dwóch zasadniczych postulatów obrońcy - przyjęcia obrony koniecznej z art. 25 § 1 k.k. ( vide petitum), względnie też - przyjęcia przestępstwa uprzywilejowanego, określonego w art. 148 § 4 k.k., tj. zabójstwa pod wpływem silnego wzburzenia ( vide str. 7 apelacji in fine), Sąd Apelacyjny za zasadne uznał kompleksowe ustosunkowanie się do wszystkich podnoszonych zarzutów i wniosków apelacji (art. 457 § 3 k.p.k.).\nI tak podnoszony zarzut obrazy przepisu art. 7 k.p.k., którym obrońca oskarżonej J. Z. (1) starał się wykazać działanie ww. w warunkach obrony koniecznej, był zupełnie merytorycznie nieuzasadniony. Skarżący nie wskazał racjonalnych argumentów, które generalnie podważałyby sposób gromadzenia i przeprowadzenia dowodów przez Sąd I instancji, czy też analizę i ocenę zebranego materiału dowodowego przedstawioną w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. De facto argumentacja obrony generalnie stanowi jedynie ponowną próbę forsowania, wykluczonej już przez Sąd Okręgowy tezy, że działania oskarżonej J. Z. (1) stanowiły reakcję obronną na rzekomy „atak M. P. (1) zagrażający jej życiu”. Wprawdzie sąd ad quem nie podzielił w całości wszystkich poczynionych przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych ( in concreto w zakresie przyjęcia zamiaru bezpośredniego zabójstwa), to jednak generalnie pisemne motywy zaskarżonego wyroku spełniają odpowiednie wymogi ustawowe, a nadto zawierają rzeczową odpowiedź na podstawowe kwestie akcentowane przez skarżącego. Skoro zaś obrońca nie stawia nawet w apelacji zarzutu naruszenia art. 424 § 1 k.p.k., to w tym stanie rzeczy, Sąd Apelacyjny bezspornie może się w tym zakresie do uzasadnienia Sądu I instancji generalnie odwoływać. Trzeba w tym miejscu przypomnieć, że sposób wykonania obowiązku określonego w art. 457 § 3 k.p.k., w odniesieniu do zarzutów i wniosków apelacji (art. 433 § 2 k.p.k.), jest przecież pochodną, z jednej strony – jakości i kompletności wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji, zaś z drugiej strony – treści zarzutów apelacji oraz wspierającej ją argumentacji (zob. np. postanowienia SN: z 25.04.2017 r., V KK 423/16, LEX nr 2288128; z 01.06.2017 r., III KK 5/17, LEX nr 2321862). Jeśli zatem sąd orzekający w swoim uzasadnieniu generalnie dokona należytej oceny wszystkich istotnych okoliczności, dokona odpowiednich ustaleń faktycznych (będących konsekwencją określonej oceny materiału dowodowego), tudzież w sposób pełny przedstawi argumentację prawną, to oparcie zarzutów apelacji na tych samych elementach, które były już wcześniej należycie rozważone przez sąd I instancji (co wynika z uzasadnienia wyroku) – uprawnia sąd odwoławczy do ograniczenia swojego uzasadnienia w znacznym zakresie oraz odesłania do tej właśnie argumentacji. Rzecz zatem w tym, że w przedmiotowej sprawie zasadnicze kwestie artykułowane w apelacji obrońcy oskarżonej (a które miałyby skutkować uwolnieniem jej od odpowiedzialności karnej), były już wnikliwie i wszechstronnie rozważone przez Sąd Okręgowy, także w tym zakresie, który stanowi osnowę (sedno) tej skargi odwoławczej, tj. w odniesieniu do rzekomego działania J. Z. (1) w warunkach obrony koniecznej (art. 25 § 1 k.k.).\nNieprzekonujące i gołosłowne było powołanie się na naruszenie dyrektywy art. 7 k.p.k., czego skutkiem - zdaniem obrońcy – miało być nie przyjęcie, że oskarżona „działała w obronie własnej broniąc się przed bezpośrednim zamachem M. P. (1) zagrażającym jej życiu”. W szczególności do wysunięcia takiego twierdzenia dalece niewystarczające jest to, że przyjęte przez Sąd Okręgowy założenia dowodowe nie odpowiadają preferencjom skarżącego, który zebrany w sprawie materiał dowodowy potraktował w sposób nadzwyczaj lakoniczny, wybiórczy i dowolny. W tym miejscu - jedynie dla porządku - trzeba przypomnieć, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k., jeżeli tylko: 1) jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy; 2) stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego; 3) jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto motywy orzeczenia zostały logicznie przedstawione w uzasadnieniu wyroku (por. np. wyroki SN: z 09.11.1990 r., WRN 149/90, OSNKW 1991, z. 7-9, poz. 41; z 04.07.1995 r., IIKRN 72/95, Prok. i Pr. 1995, z. 11-12; z 03.09.1998 r., V KKN 104/98, Prok. i Pr. 1999, z. 2, poz. 6; postanowienia SN: z 01.09.2010 r., IV KK 78/10, OSNwSK 2010/1/1653; z 18.12.2012 r., III KK 298/12, LEX nr 1232292; z 28.04.2015 r., II KK 89/15, LEX nr 1682543). Tymczasem w omawianej apelacji generalnie,\nnie wykazano, aby którykolwiek z powyższych warunków nie został\nin concreto dotrzymany. Z kolei okoliczność, że oceniono poszczególne dowody (a w tym wyjaśnienia składane przez oskarżoną J. Z. (1)), w aspekcie ich wiarygodności, nie w taki sposób, jak życzyłby sobie tego skarżący wcale jeszcze nie oznacza, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły z art. 7 k.p.k. Naturalnie odmienna ocena dowodów – korzystna dla ww. oskarżonej – jest prawem jego obrońcy, jednakże nie wynika z niej samo przez się, by taka analiza dokonana w niniejszej sprawie charakteryzowała się dowolnością.\nW szczególności Sąd Okręgowy wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności zdarzenia, które wykluczały możliwość przyjęcia, iż J. Z. (1) godząc nożem swojego konkubenta - M. P. (1), odpierała jego bezpośredni, bezprawny zamach (art. 25 § 1 k.k.), względnie też przekroczyła granice obrony koniecznej. Nie ma również uzasadnionych przesłanek do formułowania przez obrońcę tezy, że to wyłącznie wyjaśnienia oskarżonej mogły być podstawa dokonania ustaleń faktycznych, stąd „w istocie zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przypisania oskarżonej winy za zarzucany jej w akcie oskarżenia czyn, gdyż działała ona w granicach obrony koniecznej” (str. 4 apelacji). Skarżący, z sobie wiadomych powodów, zdaje się zatem nie dostrzegać zarówno zeznań m.in. J. M. (1), E. S. (1), K. T., funkcjonariuszy Policji biorących udział w ujęciu oskarżonej, relacji pozostałych świadków, jak też protokołów: oględzin miejsca z dokumentacją fotograficzną, oględzin i otwarcia zwłok wraz z dokumentacją fotograficzną, oględzin J. Z. (1), tudzież wniosków płynących z uzyskanych w toku postępowania specjalistycznych opinii biegłych. Trzeba zauważyć, że oskarżona nie negowała samego faktu zadania pokrzywdzonemu ciosu nożem, skutkującego jego śmiercią. Wprawdzie w swoich wyjaśnieniach J. Z. (1) opisywała okoliczności dotyczące analizowanego zdarzenia, a z ich treści wynikało, że została zaatakowana przez pokrzywdzonego, jednakże jej depozycje podlegały szczególnie wnikliwej ocenie Sądu I instancji, który wskazywane w wyjaśnieniach ww. okoliczności, trafnie i rzeczowo skonfrontował z pozostałymi, zgromadzonymi w sprawie dowodami oraz poddał rzetelnej ocenie. I tak, słusznie Sąd I Instancji podkreślił, mając w polu widzenia całokształt zebranego w toku postępowania materiału dowodowego (we wzajemnym powiązaniu), że pokrzywdzony w momencie ugodzenia go przez J. Z. (1) nożem, znajdował się w pozycji siedzącej, na wersalce (wykluczającej przeprowadzanie ataku na osobę oskarżonej). Nadto twierdzenia J. Z. (1), starającej się w toku procesu forsować stanowisko, iż do ugodzenia M. P. (1) nożem doszło w trakcie szarpaniny pomiędzy nią, a pokrzywdzonym, która miała miejsce w kuchni (dokładniej - w okolicach usytuowania lodówki), w szczególności w świetle wniosków i treści wypływających z opinii biegłego specjalisty medycyny sądowej M. S. (k. 417-418 i 1062-1064), jawią się wprost jako niewiarygodne. Ww. biegły wskazał wprost, że „(…) po wnikliwej analizie materiału dowodowego, a szczególnie plam krwawych znajdujących się w miejscu ujawnienia zwłok w mieszkaniu we wsi R., należy stwierdzić, że wersja przebiegu zdarzenia przedstawiana przez podejrzaną nie w pełni koreluje z rozmieszczeniem śladów krwawych. Biegły wskazał też, że gdyby przebieg zdarzeń był rzeczywiście taki, jaki wskazywała J. Z. (1), to nie powinno dojść do powstania plam krwawych na łóżku pod oknem i na stojącej przy nim ławie. Obecność intensywnych plam krwawych na łóżku i ławie świadczy natomiast o tym, że do zadania pokrzywdzonemu ciosu nożem doszło w tym właśnie miejscu, tj. wówczas, gdy siedział on na łóżku (nie zaś w kuchni w okolicach lodówki). Biegły zasadnie zwrócił także uwagę w swojej opinii na przebieg kanału rany (był prawie pionowy) i skonstatował, że z medycznego puntu widzenie, biorąc również pod uwagę wzrost podejrzanej (154 cm – jak sama podała), tudzież wzrost pokrzywdzonego (165 cm), to te okoliczności również wskazują, iż do ugodzeniu nożem doszło wówczas, gdy M. P. (1) znajdował się w pozycji siedzącej na łóżku, nie zaś w okolicznościach wskazywanych w wyjaśnieniach J. Z. (1) (opinia biegłego z dziedziny medycyny sadowej - k. 418). Nie dziwi przy tym postąpienie Sądu I instancji, który obdarzył dowód z opinii biegłego walorem wiarygodności i w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku trafnie stwierdził: „(…) podążając tokiem logicznego wszakże rozumowaniu biegłego, gdyby do zdarzenia doszło tam, gdzie podaje oskarżona, czyli w kuchni, to tam właśnie powinny znajdować się ślady, takie jakie zostały ujawnione w pokoju w okolicach ławy, wersalki, pieca i ciała pokrzywdzonego, a takich śladów w kuchni nie było." (str. 10 uzasadnienia wyroku SO). Wnioski sporządzonej opinii ww. biegłego są zaś logiczne, zgodne z doświadczeniem życiowym i wskazaniami wiedzy. Przy czym, nie można na gruncie przedmiotowej sprawy abstrahować od tego, że ww. opinia nie została przez Sąd Okręgowy „bezkrytycznie przyjęta”, co bezpodstawnie stara się przedstawić apelujący, gdyż ustalenia zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dotyczące przebiegu kluczowego momentu zdarzenia, zostały oparte na dogłębnej analizie także pozostałych dowodów, we wzajemnym ich powiązaniu, o czym wprost przekonują pisemne motywy zaskarżonego wyroku.\nTymczasem obrońca oskarżonej, kwestionując dokonaną przez Sąd Okręgowy ocenę wyjaśnień oskarżonej oraz wchodząc w polemikę z ustaleniami poczynionymi przez tenże Sąd (w analizowanej kwestii) zupełnie pomija także okoliczność, że nie posiadała ona na swoim ciele żadnych śladów wskazujących na to, że M. P. (1) w dniu zdarzenia dokonał bezprawnego i bezpośredniego ataku na jej zdrowie i życie. Wersji prezentowanej przez oskarżoną, w tym fragmencie, w którym przekonywała ona, że przed ugodzeniem pokrzywdzonego nożem, była też przez niego duszona (wyjaśnienia oskarżonej - k.181), przeczy też zgromadzony materiał dokumentarny, tj. protokół oględzin J. Z. (1) z dnia 15.04.2018 r. wraz z materiałem poglądowym (k. 260-267). Z opisu przeprowadzonych oględzin jasno wynika, że na szyi i okolicach ww. nie posiadała żadnych śladów świadczących o duszeniu lub podduszeniu. Wprawdzie na prawej stronie szyi J. Z. (1) ujawniono świeże zadrapanie, jednakże wedle oskarżonej stanowiło ono tylko rozdrapany strup.\nZa trafnością poczynionych przez Sąd I instancji, a kwestionowanych przez autora apelacji ustaleń faktycznych w tym zakresie, przemawia też rodzaj relacji, jaki łączył oskarżoną z pokrzywdzonym. Na podstawie obszernego materiału dowodowego Sąd I instancji dokonał w części motywacyjnej wyroku rzetelnej oceny więzi i zależności panujących pomiędzy ofiarą, a oskarżoną. Ich obraz odtworzony na podstawie relacji świadków: K. T., J. M. (1), E. S. (1), J. P., D. P., M. P. (1), Ł. P. (1), S. J. oraz raportu historii interwencji i informacji o zgłoszeniach - ujawnia, iż w czasie trwania związkuM. P. (1)i oskarżonej, w ich mieszkaniu wielokrotnie, pod wpływem alkoholu, wszczynane były awantury, w trakcie których dochodziło również do aktów przemocy. Nie jest jednak tak, że to oskarżona była wyłącznie osobą atakowaną przez pokrzywdzonego (pasywną), skoro „(…) niewłaściwe, nacechowane różnymi formami agresji zachowania J. Z. (1) i M. P. (1) miały charakter wzajemny. Strony tkwiły w niezdrowym związku, nadużywały alkoholu i stosowały przemoc, przy czym to na pewno oskarżona, a nie pokrzywdzony, używała wobec konkubenta niebezpiecznych narzędzi.” (str. 17 uzasadnienia wyroku SO). Okoliczności tych obrońca nawet nie próbował w wywiedzionej apelacji kwestionować.\nAutor apelacji dokonując własnej, subiektywnej i autorskiej oceny dowodów, pomija także zeznania świadków (sąsiadów pokrzywdzonego i oskarżonej), których relacje nie wskazywały na to, aby w dniu zdarzenia miała miejsce w mieszkaniu M. P. (1) szczególnie intensywna w swoim przebiegu awantura. Sąd I instancji, opierając się na relacjach m.in. E. S. (1), J. M. (1) oraz S. J., trafnie ustali, iż w mieszkaniu pokrzywdzonego tego dnia było cicho. Warto natomiast przypomnieć, że wówczas, gdy dochodziło pomiędzy M. P. (1), a J. Z. (1) do kłótni i rękoczynów, to sąsiedzi słyszeli wtedy krzyki, wyzwiska, słowem „(…) było ich słychać na cały blok". E. S. (1) zeznała w dniu 27.04.2018 r. „(…) w dniu zdarzenia nie słyszałam żadnej awantury. Jak oni się kłócili to krzyczeli, byli głośni. Od momentu kiedy M. P. (1) wyszedł z mieszkania (przyp. jej mieszkania) do momentu kiedy J. Z. (1) przyszła do nas nie było słychać żadnych krzyków.” (k. 225). Inny z sąsiadów - J. M. relacjonował „(…) zanim przyszła J. Z. (1) to nie słyszałem żadnego rumoru, nie przypominam sobie bynajmniej. To było tak, że M. P. (1) poszedł, był u nich spokój, a po jakimś czasie przybiegła J. Z. (1) zakrwawiona." (k. 228). Autor apelacji, z sobie wiadomych powodów, pomija te relacje, odwołuje się natomiast jedynie do wyjaśnień J. Z. (1), które miałyby (w przekonaniu skarżącego) wskazywać na to, że w dniu zdarzenia, w mieszkaniu pokrzywdzonego odbywała się typowa, znana uprzednio sąsiadom „ze słyszenia” awantura, połączona ze stosowaniem przemocy przez pokrzywdzonego (szarpanie, duszenie). Tego rodzaju okoliczności nie znalazły jednak potwierdzenia w wyżej wskazanych relacjach (tudzież wyżej opisanych dowodach dokumentarnych), jak trafnie dostrzegł to Sąd i instancji. Nie sposób także racjonalnie wywodzić, że ww. świadkowie (sąsiedzi), którzy wcześniej rejestrowali takie zdarzenia, tym razem by go nie spostrzegli, względnie mieliby przedstawiać o nim fałszywe relacje. Zestawienie tych wszystkich okoliczności wskazuje, że oskarżona J. Z. (1), zadając pokrzywdzonemu uderzenie nożem, w rzeczywistości nie odpierała żadnego bezpośredniego i bezprawnego zamachu z jego strony, a konstatacji tej nie zmienia okoliczność, że do ugodzenia M. P. (1) doszło w trakcie kolejnej werbalnej kłótni. Owa kłótnia, jak wynika to ze zgromadzonego materiału dowodowego, nie stanowiła jednak żadnego „novum” w relacjach partnerskich oskarżonej i pokrzywdzonego. Przeciwnie, była ona jedną z kolejnych, zaś to, że w ich trakcie, oskarżona J. Z. (1) była stroną równie aktywną, samo przez się także wyklucza sformułowaną przez obrońcę gołosłowną tezę, że zachowanie oskarżonej zostało przez nią podjęte w warunkach obrony koniecznej. Rzecz bowiem w tym, że ten kontratyp, zgodnie z treścią art. 25 § 1 k.k., materializuje się bowiem wówczas, gdy sprawca czynu zabronionego dokonuje go odpierając bezpośredni i bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem. Tymczasem, jak już wyżej zaznaczono, działaniu oskarżonej nie towarzyszyły tego rodzaju uwarunkowania.\nReasumując, zupełnie nieuprawnione było zatem domaganie się przez obrońcę przyjęcia, że oskarżona działał w warunkach obrony koniecznej (art. 25 § 1 k.k.), czy też przekroczenia jej granic. Materiał dowodowy w żadnej mierze nie daje podstaw do uznania, że doszło do bezpośredniego zamachu na zdrowie i życie J. Z. (1) który usprawiedliwiałby użycie przez nią noża i zadanie nim ciosu w szyję pokrzywdzonego. Zadanie M. P. (1) ciosu nożem, nie było zatem żadną akcją obronną, a po prostu reakcją oskarżonej na wywoływanie przez pokrzywdzonego kolejnej kłótni. Używanie narzędzia, takiego jak nóż, przeciwko osobie, która nie dokonywała bezprawnego i bezpośredniego ataku na jakiekolwiek dobro chronione oskarżonej, nie może skutkować przyjęciem kontratypu obrony koniecznej (czy też jej przekroczenia), zaś zaprezentowana w tym zakresie, racjonalna ocena Sądu I instancji zasługuje na aprobatę (str. 8 in fine i nast. uzasadnienia SO).\nZupełnie nieuzasadnione były też twierdzenia obrońcy, że oskarżona dopuściła się zabójstwa działając „pod wpływem silnego wzburzenia." Charakter przestępstwa określonego w art. 148 § 4 k.k. uzasadniony jest strona podmiotową – silnym wzburzeniem, usprawiedliwionym okolicznościami stanowiącymi podłoże emocjonalne, na którym zrodził się zamiar dokonania czynu zabronionego. Nie sposób jednak podzielić twierdzeń apelującego, że ustalenia w tym zakresie są domeną wyłącznie biegłych, gdyż wymagają wiadomości specjalnych. Jak słusznie zauważył to bowiem Sąd Najwyższy, silne wzburzenie jest kategorią prawną i powinnością sądu jest ustalenie, czy występowało w danym wypadku, czy też nie oraz czy było usprawiedliwione okolicznościami (por. postanowienie SN z 29.05.2003 r., III KK 74/03, LEX nr 80701). Mając zatem na uwadze realia przedmiotowej sprawy, a w tej mierze wcześniejsze okoliczności związane z pożyciem oskarżonej z pokrzywdzonym (nadużywanie alkoholu, awantury połączone z wzajemnym stosowaniem przemocy), tudzież fakt, że pokrzywdzony w trakcie zadania mu ciosu nożem znajdował się w pozycji siedzącej, a więc w krytycznym momencie ani nie uderzał, ani też nie dusił J. Z. (1), to nie sposób racjonalnie dopatrywać się owego „czynnika emocjonalnego”, który miał rzekomo spowodować u oskarżonej „istotne zakłócenie równowagi psychicznej”, na co wskazuje obrońca. Autor apelacji nie dostrzega także, że - w zakresie wykluczenia możliwości przyjęcia działania oskarżonej J. Z. (1) pod wpływem silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami (art. 148 § 4 k.k.) - Sąd I instancji także rzeczowo i obszernie wypowiedział się w pisemnych motywach zapadłego rozstrzygnięcia: (…) nie ma żadnych dowodów, które wskazywałyby na to, że oskarżona działała w stanie silnego wzburzenia. Jak wynika z opinii biegłych z zakresu psychiatrii i psychologa bezsporne jest, że u oskarżonej stwierdzono cechy osobowości nieprawidłowej dyssocjalnej, silne wieloletnie uzależnienie od alkoholu, wychowanie się w dysfunkcyjnej rodzinie, w której oskarżona byłą ofiarą przemocy (w tym także seksualnej), objawy depresyjne, jednakże te zaburzenia nie miały wpływu na jej zdolność rozpoznania znaczenia popełnionego czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Oskarżona zna i rozumie znaczenie podstawowych norm społecznoprawnych i wie, że należy ich przestrzegać. W trakcie popełnienia zarzucanego jej czynu znajdowała się w stanie upojenia alkoholowego. Było to upojenie alkoholowe proste, nie pierwsze u oskarżonej, o typowym dla niej przebiegu, dlatego też mogła i powinna ona przewidzieć swoje zachowanie pod wpływem alkoholu. Faktem jest, że oskarżona tkwiła w toksycznym związku, w którym strony nawzajem dopuszczały się wobec siebie przemocy, jednakże z obrazu oskarżonej, jaki można odtworzyć na podstawie niniejszej sprawy nie jawi się ona jako ofiara maltretowania przez M. P. (1).” (str. 20 uzasadnienia wyroku SO). Tymczasem, jak już wyżej zaznaczono, o działaniu sprawcy pod wpływem silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami, można mówić wyłącznie wówczas, gdy owo działanie sprawcy zrodziło się w takiej szczególnej sytuacji, w której gwałtowna reakcja człowieka jest w sposób obiektywny w pewnym stopniu usprawiedliwiona i zrozumiała i z tego też względu ocena etyczno-moralna sprawcy jest mniej surowa i prowadzi do wniosku, że zasługuje on na mniejsze społeczne potępienie. Jedynie zatem taki afekt, który powstał w szczególnej sytuacji motywacyjnej i to takiej, która do pewnego stopnia uzasadnia i tłumaczy jego powstanie, może być uznany za usprawiedliwiający działanie sprawcy. Takie jednak okoliczności w realiach przedmiotowej sprawy, z pewnością nie wystąpiły co trafnie skonstatował Sąd I instancji (str. 21 uzasadnienia SO).\nBrak jest też podstaw do kwestionowania poczytalności oskarżonej a tempore criminis, co dokładnie zostało ustalone w toku postępowania, zaś opinie biegłych lekarzy psychiatrów są w tej materii jasne i jednoznaczne. Wprawdzie biegli rozpoznali u oskarżonej osobowość nieprawidłowa, dyssocjalną, a w czasie czynu - upojenie alkoholowe proste, ale nie miało to wpływu na poczytalność J. Z. (1). Biegli stanowczo i jasno podkreślali, że u podstaw zachowania oskarżonej w czasie czynu leżało nadużywanie alkoholu i zahamowanie mechanizmów samokontrolowania się, a nie jej doświadczenia z dzieciństwa. Zarówno biegli lekarze psychiatrzy, jak i biegła psycholog wskazywali, że J. Z. (1) znała reakcje swojego organizmu na alkohol, wiedziała o potrzebie swego leczenia odwykowego (podejmowała takie leczenie w przeszłości), a mimo to nadużywała alkoholu, to nie sposób tłumaczyć zachowania oskarżonej - co zdaje się czynić skarżący - ani działaniem w afekcie , ani tez nawet przekroczeniem granic obrony koniecznej, co słusznie dostrzegł Sad I instancji (str. 20 i n. uzasadnienia SO). Nadto uzyskano od tychże biegłych lekarzy psychiatrów (i biegłej psycholog) opinie uzupełniające, przy czym ww. biegli na rozprawie odpowiadali na szczegółowe pytania tak sądu, jak i stron. Nota bene w protokole rozprawy znajdują się także wyraźne (i to poczynione trzykrotnie) zapisy – „ Strony nie mają więcej pytań do biegłego” (k.1022v). Jeśli zatem w tych okolicznościach obrońca w dalszym ciągu sugeruje, że pewne kwestie nie zostały jednak dostatecznie wyjaśnione przez tychże „ biegłych z zakresu psychologii i psychiatrii” (str. 5 apelacji in fine), zaś przed zamknięciem przewodu sądowego nie składał żadnych wniosków dowodowych ( vide protokół rozprawy - k.1063), to wydaje się, że rzekome niejasności „co do wiedzy fachowej i wiadomości specjalnych posiadanych jedynie przez biegłych” autor apelacji winien jednak zapisać po stronie własnych zaniedbań i zaniechań.\nW świetle powyższego, wbrew odmiennym twierdzeniom obrońcy nie doszło w omawianym zakresie do obrazy art. 7 k.p.k., a w konsekwencji do dokonania błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, skoro działania podjęte przez oskarżoną z pewnością nie stanowiły obrony przed bezpośrednim, bezprawnym atakiem na zdrowie i życie J. Z. (1), ani też nie było to zabójstwo pod wpływem silnego wzburzenia. Warto przypomnieć, że o dopuszczeniu się przez Sąd I instancji tych uchybień generalnie można by zasadnie twierdzić jedynie wówczas, gdyby trafność ocen i wniosków wyprowadzonych przez ten sąd z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiadała zasadom logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może natomiast sprowadzać się do samej tylko ogólnikowej i jednostronnej polemiki z ustaleniami i wnioskami sądu orzekającego wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, jak to przedstawiono w uzasadnieniu apelacji obrońcy, zamiast rzeczowego wskazania konkretnych uchybień w zakresie wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, których to dopuścił się ten sąd przy ocenie materiału dowodowego.\nW tej sytuacji także i kategoryczne twierdzenia skarżącego obrońcy oskarżonej o rzekomej obrazie prawa materialnego (art. 25 § 1 k.k.), jawią się jako gołosłowne i zupełnie nieprzystające do realiów sprawy.\nNie były natomiast całkowicie pozbawione racji te twierdzenie apelującego (zamieszczone tak w petitum apelacji, jak i w uzasadnieniu), które wskazywały, że Sąd Okręgowy w sposób nazbyt uproszczony ocenił zachowanie J. Z. (1) po zadaniu ciosu nożem, tj. uciskanie rany M. P. (1), tudzież jej starania o wezwanie karetki pogotowia. Oczywiście, w pewnym aspekcie, próby uciskania rany i prośby kierowane przez J. Z. (1) do sąsiadów (J. M. (1) i K. T.) o wezwanie pogotowia do pokrzywdzonego stanowiło zapewne rezultat oszołomienia, jednak okoliczności te - w przekonaniu sądu ad quem – winny zostać uwzględnione przy ustaleniach strony podmiotowej popełnionego czynu zabronionego i skutkować przyjęciem zamiaru ewentualnego, nie zaś bezpośredniego przestępstwa zabójstwa. W tym miejscu zaznaczyć jednak trzeba, że apelujący w ogóle nie dostrzegł aspektów przedmiotowych, a z podniesionych w zarzucie okoliczności opisywanego postąpienia oskarżonej, wyciąga niezasługujący na akceptację wniosek, że nie miało miejsca żadne „oszołomienie” oskarżonej po zadaniu ciosu nożem i ujrzeniu dużej ilości krwi, gdyż „(…) oskarżona nie działała z zamiarem zabicia M. P. (1) i po zadanym ciosie udzielała mu pierwszej pomocy w celu ratowania jego życia. Zaś sam fakt zadania ciosu był spowodowany atakiem M. P. (1) zagrażającym jej życiu, zatem zachowanie oskarżonej nastawione było wyłącznie na obronę własnego życia i zdrowia, a więc mieściło się w granicach obrony koniecznej” (str. 5 in fine - str. 6 in principio apelacji). Twierdzenia te są jednak zdecydowanie za daleko idące. Okoliczności zdarzenia, generalnie trafnie zostały ustalone przez Sąd I instancji, przy czym wbrew oczekiwaniom skarżącego, biegli lekarze psychiatrzy i biegła psycholog (jak już wyżej zaznaczono), nie pozostawili poza swoimi opiniami rzekomo innych niewyjaśnionych okoliczności, wymagających dodatkowych wiadomości specjalnych. Trudno bowiem zakładać (co zdaje się czynić obrońca), że w realiach sprawy wypity alkohol, w powiązaniu z widokiem dużej ilości krwi, którą pokrzywdzony tracił, nie wprowadził oskarżonej w określony stan emocjonalny, tym bardziej, że po krwi tej stąpała, miała ją na ubraniu i na rękach, skoro przede wszystkim sama J. Z. (1) wskazała, że w pewnym momencie kierowały nią emocję, gdyż in concreto - wpadła w panikę (wyjaśnienia oskarżonej - k.177), a co więcej - będąc w mieszkaniu sąsiadów miała nawet problem z samodzielnym wybraniem numeru telefonu na pogotowanie (zeznania J. M. (1) k.163). Z kolei, przy uwzględnieniu chociażby umiejscowienia ciosu, kanału rany i rodzaju obrażeń odniesionych przez pokrzywdzonego (przecięcie lewej tętnicy szyjnej z masywnym krwotokiem), nie można uznać, że działaniem zmierzającym „bezpośrednio do ratowania życia” i w ogóle nie wskazującym na zamiar zabójstwa, niezależnie od pozostałych okoliczności sprawy (tylko jak chce obrońca – „działaniem w warunkach obrony koniecznej”, względnie „pod wpływem silnego wzburzenia”) - było chwilowe przytrzymanie przez oskarżoną rany M. P. (1) koszulką, tudzież prośba do sąsiada o zatelefonowanie po pogotowie. Tym bardziej, że oskarżona, co stara się przemilczeć apelujący, po tym jak przycisnęła do rany „leżącą pod ręką bluzkę” i podjęła próbę wezwania pomocy, następnie oddaliła się jednak z miejsca zdarzenia i zasnęła w mieszkaniu syna pokrzywdzonego (Ł. P.), a przed wyjściem nie upewniła się nawet, czy osoba proszona o wezwanie karetki pogotowania, rzeczywiście tam zatelefonowała (wyjaśnienia J. Z. (1) – k.177, k. 816), a zatem czy M. P. (1) zostanie udzielona skutecznie pomoc lekarska. W tym miejscu, niejako na marginesie nadmienić należy, że autor apelacji zdaje się także nie dostrzegać, iż również postulowane przez obrońcę przestępstwo z art. 148 § 4 k.k. może być popełnione tylko umyślnie z zamiarem bezpośrednim, czy też wynikowym.\nRzecz jednak w tym, że w przekonaniu sądu ad quem, analiza zebranego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego musiała spowodować zmianę zaskarżonego wyroku w części opisu czynu, będącą następstwem niezasadnego przyjęcia przez Sąd I instancji zamiaru (bezpośredniego) z jakim działała oskarżona J. Z. (1). Jest oczywiste, że zbrodnia zabójstwa może być popełniona tylko umyślnie. Unormowanie przewidziane w art. 9 § 1 k.k. przewiduje, że czyn popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi. Pierwsza postać zamiaru, wynikająca z przywołanego przepisu, tj. zamiar bezpośredni, wiąże się nierozerwalnie z chęcią popełnienia czynu zabronionego. Chęć ta, wyrażająca aspekt woluntatywny, łączy się z aspektem intelektualnym, tj. świadomością realizacji znamion typu czynu zabronionego - nie można przecież czegoś chcieć bez wcześniejszego uświadomienia sobie przedmiotu chęci (zob. W. Wróbel, A. Zoll: Polskie prawo karne. Część ogólna, Kraków 2010, s. 206). Czynnikiem różniącym zamiar wynikowy od zamiaru bezpośredniego jest element woluntatywny, który ustawa określa mianem godzenia się na popełnienie czynu zabronionego. Niezależnie od różnych teoretycznych koncepcji (zgody, obojętności woli, nietolerowanego ryzyka, prawdopodobieństwa, czy obiektywnej manifestacji) zamiar wynikowy różni od zamiaru bezpośredniego brakiem chęci popełnienia czynu zabronionego. Warto też przypomnieć, że przy ustaleniu zamiaru towarzyszącego sprawcy, obejmującego przecież jego przeżycia psychiczne należy generalnie uwzględniać całokształt udowodnionych okoliczności podmiotowych i przedmiotowych. W sprawach o czyny przeciwko życiu i zdrowiu od dawna już orzecznictwo zalicza do nich: rodzaj i rozmiary użytego narzędzia, ilość uderzeń, siłę z jaką zostały zadane, umiejscowienie ciosów, przebieg rany, a także właściwości i warunki osobiste sprawcy, jego dotychczasowy tryb życia, pobudki, motywy działania, stosunki panujące pomiędzy sprawcą\na pokrzywdzonym, okoliczności i tło zajścia, zachowanie się przed i po popełnieniu czynu (zob. np. wyrok SN z 28.06.1977 r., VI KRN 14/77, OSNKW 1978, z. 4-5, poz. 43). Dla ustalenia zamiaru pozbawienia życia konieczne jest zatem, by analiza całokształtu tych okoliczności przedmiotowych i podmiotowych wskazywała na to, że sprawca powodując uszkodzenia ciała chciał lub godził się na najpoważniejszy skutek swego działania – śmierć osoby pokrzywdzonej. Naturalnie wszystko zależy od niepowtarzalnych warunków konkretnej sprawy i można sobie wyobrazić, że\nw niektórych sprawach już z uzewnętrznionych przejawów zachowania sprawcy (okoliczności przedmiotowych) będzie wynikał odpowiedni zamiar sprawcy. Taka sytuacja nie uzasadnia jednak pominięcia w rozważaniach pozostałych ujawnionych istotnych elementów zdarzenia (okoliczności podmiotowych), bo tylko na podstawie ich kompleksowej analizy możliwe będzie odczytanie rzeczywistego zamiaru sprawcy. Przypomnieć także należy, że funkcja kontrolna sądu ad quem, w sytuacji istnienia możliwości przyjęcia różnych konstrukcji w sferze podmiotowej (zamiar sprawcy i jego świadomość), jest ściśle powiązana z treścią i zakresem rozważań sądu I instancji,\na szczególnie istotne jest to wówczas, gdy sprawca popełnia przestępstwo przeciwko życiu, czy tez zdrowiu, albowiem zaistnienie określonego skutku nie zwalnia sądu orzekającego od prowadzenia ustaleń, co do zamiaru sprawcy. Z kolei rzeczywiste zamiaru jest kluczowe dla określenia prawidłowej kwalifikacji prawnej czynu.\nW powyższym świetle, w realiach przedmiotowej sprawy, konstatację Sądu Okręgowego w zakresie zamiaru bezpośredniego pozbawienia życia, towarzyszącego oskarżonemu ocenić trzeba jako arbitralną. Jak już wyżej wskazano wniosek dotyczący zamiaru zabójstwa (choćby wynikowego) nie może opierać się na samym tylko fakcie użycia niebezpiecznego narzędzia oraz sposobu działania, polegającego zwłaszcza na godzeniu w ważne dla życia okolice ciała pokrzywdzonego, lecz powinien znaleźć potwierdzenie w całokształcie okoliczności czynu oraz cechach osobowości sprawcy. Jest nadto oczywiste, że zamiar, mimo iż dotyczy sfery świadomości, to jako element strony podmiotowej zachowania wymaga wykazania materiałem dowodowym, podobnie jak każdy inny element strony przedmiotowej, natomiast nie można się go domyślać, ani też domniemywać. Ustalenia dotyczące zamiaru muszą być wnioskiem koniecznym, zaś wszelkie wątpliwości, które zrodzić się mogą w tym względzie, powinny być rozstrzygane zgodnie z regułą określoną w art. 5 § 2 k.p.k., skoro są to ustalenia z zakresu tzw. podstawy faktycznej wyroku. Poczynione w tej mierze ustalenia faktyczne Sądu I instancji dotyczące właśnie in concreto zamiaru bezpośredniego, z jakim działała oskarżona, są przy tym (dodatkowo) niespójne, jak też oparte zostały na arbitralnych domniemaniach, niekorzystnych dla oskarżonej, przez co skutkowały niezasadnym przyjęciem zamiaru bezpośredniego. Warto zauważyć, że uznając oskarżoną za winną usiłowania zabójstwa z zamiarem bezpośrednim, Sąd Okręgowy wskazał m.in., że: „nie ma wątpliwości, że oskarżona działała z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia M. P. (1). Niewątpliwie należało uznać, że zamiar spowodowania śmierci pokrzywdzonego powstał u oskarżonej w trakcie feralnego wieczoru, w tym kontekście był nagły, ale i dostatecznie przemyślany, bezpośredni, na co wskazuje rodzaj użytego narzędzia i obrażenia pokrzywdzonego, powstałe w wyniku jednego ciosu w szyję, którego wbrew sugestiom oskarżonej, jakoby broniła się, nie można określić jako przypadkowego, czy też jako draśnięcia.” Natomiast w dalszej części swoich rozważań (dotyczących kary) przyjął z kolei odmiennie: „(…) obok wskazanych okoliczności niekorzystnych dla J. Z. (1), sąd dostrzegł inne, łagodzące. Pierwszą z nich jest to, że działanie, jakiego podjęła się oskarżona miało charakter nagły i nieprzemyślany. Oskarżona nie planowała ataku na M. P. (1), doszło do niego pod wpływem impulsu, sprowokowanego kłótnią z pokrzywdzonym.” ( vide str. 19 i 21 uzasadnienia wyroku SO). Ten obszerny cytat in extenso fragmentu uzasadnienia zaskarżonego wyroku był niezbędny, albowiem Sąd Apelacyjny nie podziela tak zaprezentowanej argumentacji służącej wykazaniu, że J. Z. (1) dopuściła się zbrodni zabójstwa działając z zamiarem bezpośrednim. Zaprezentowane w tej mierze twierdzenia, ustalenia i oceny Sądu I instancji, są po prostu niekonsekwentne w swej logice. Na marginesie przypomnieć należy, w odniesieniu do istoty zamiaru nagłego ( dolus repentinus), że powstaje on raptownie, na skutek nieprzewidywanych, zaskakujących oraz silnie oddziaływujących na sprawcę okoliczności zewnętrznych i jest natychmiast realizowany. Sprawca popełniający czyn cum dolo repentino nie rozważa zatem i nie analizuje swojego zachowania, zaś procesy motywacyjne, przede wszystkim ścieranie się motywów i czas podejmowania decyzji zostają znacząco ograniczone.\nNie ulega też wątpliwości, że o ile Sąd I instancji, przy ustaleniu strony podmiotowej czynu przypisanego oskarżonej, uwzględnił prawidłowo szereg okoliczności takich jak m.in. tło zdarzenia, sposób działania oskarżonej, rozmiar obrażeń pokrzywdzonego, osobowość sprawczyni, charakter jej relacji z ofiarą, to zupełnie pominął także i okoliczności związane z jej zachowaniem po zadaniu ciosu nożem, na które to okoliczności obrońca zwrócił uwagę w wywiedzionej apelacji. Skoro zamiar, jako fakt psychologiczny podlegający dowodzeniu, wymaga oprócz ustalenia rzecz jasna przesłanek przedmiotowych, wszechstronnego rozważenia także przesłanek natury podmiotowej, a w wśród nich zachowania się sprawcy po popełnieniu czynu zabronionego, to oczywiście przy dokonywaniu ustalenia procesu psychicznego J. Z. (1) nie mogło ujść uwadze sądu rozstrzygającego to, że podejmowała ona próby zatamowania krwawienia rany oskarżonego oraz prosiła sąsiadów o wezwanie pogotowia, mimo, że później rzeczywiście poszła do mieszkania Ł. P. (1), w którym położyła się spać. Okoliczności te, a przede wszystkim akcentowane powyżej niespójne stanowisko Sądu I instancji (odnoszące się do zamiaru nagłego), wykluczają przypisanie oskarżonej zabójstwa w zamiarze bezpośrednim. Wypada także zauważyć, że gdyby istotnie J. Z. (1) zadała taki cios, ponieważ działając w zamiarze bezpośrednim „chciała” pozbawić życia swego konkubenta, jak ustalił to Sąd I instancji, to przecież nie poczyniłaby jakichkolwiek starań np. o wezwanie karetki pogotowia. Nie ma natomiast żadnych wątpliwości, że oskarżona zadając pokrzywdzonemu cios nożem, w istotne z punktu widzenia funkcji życiowych miejsce (górną część klatki piersiowej), przewidywała możliwość spowodowania śmierci pokrzywdzonego i na to się godziła. Jak wynika z niekwestionowanych w tej mierze ustaleń, uderzenie nożem spowodowało u pokrzywdzonego ranę kłutą klatki piersiowej w odległości 8 cm od linii środkowej ciała o wymiarach 1,7 x 0,2 cm, z kanałem rany o długości 11 cm, przebiegającym od strony bocznej, ku środkowi ciała, w którego przebiegu doszło do całkowitego przecięcia lewej tętnicy szyjnej, następstwem czego doszło do masywnego krwotoku skutkującego śmiercią pokrzywdzonego. Powszechnie wiadome jest, że w klatce piersiowej znajdują się najważniejsze dla życia organy człowieka i stąd każdy człowiek ma świadomość, że uderzenie nożem w takie miejsce może prowadzić do zgonu. Wreszcie także późniejsze zachowanie oskarżonej – tzn. oddalenie się z miejsca zdarzenia, zaraz po tym jak poprosiła sąsiadów o wezwanie karetki, pomimo wcześniejszego tamowania koszulką krwi, muszą być ocenione jako obejmowanie świadomością możliwości doprowadzenia do zgonu M. P. (1) - godzenia się na skutek śmiertelny. Nota bene ów skutek śmiertelny, w wypadku uderzenia nożem z dużą siłą (spowodowanie kanału rany o długości 11 cm z całkowitym przecięciem lewej tętnicy szyjnej i masywnym krwotokiem), w górną część klatki piersiowej człowieka, nie jest zdarzeniem na tyle nietypowym, by racjonalnie można mówić o jakiejkolwiek nieumyślności.\nZaprezentowane powyżej uwagi skutkowały koniecznością dokonania modyfikacji opisu przypisanego oskarżonej czynu poprzez przyjęcie, że działała ona w zamiarze ewentualnym pozbawienia życia pokrzywdzonego. Okoliczność ta w powiązaniu z podnoszonymi przez obrońcę (częściowo) okolicznościami przy okazji sformułowanego zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonej kary, w przekonaniu sądu odwoławczego, winna prowadzić do obniżenia wymierzonej J. Z. (1) kary pozbawienia wolności. Trzeba również podnieść, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dobitnie i szczegółowo wskazano zarówno na okoliczności obciążające, jak okoliczności łagodzących, jakie Sąd i instancji miał na uwadze, wymierzając oskarżonej karę zaś katalog tych okoliczności jest wyczerpujący i nie wymaga pogłębienia ani rozszerzenia. Tym niemniej, nie należy jednak zapominać o tym, że zamiar ewentualny zawsze wskazuje na niższy stopień winy (w rozumieniu art. 53 § 1 k.k.) od stopnia, którego przypisanie - w takim samym układzie okoliczności - uzasadniałoby udowodnienie sprawcy działania z zamiarem bezpośrednim (por. J. Majewski: Kodeks Karny. Część Ogólna. Komentarz. Tom I, pod red. A. Zolla, W-wa 2012, teza 70 do art. 32, s. 567). Wymiar kary kształtowany przez prewencję ogólną musi uwzględniać również zmiany jakie zachodzą w społecznej potrzebie karania. Tą społeczną potrzebę karania redukuje częściowo, wskazywane też przez obronę (w ramach podniesionego zarzutu rażącej niewspółmierności wymierzonej kary), zachowanie oskarżonej w trakcie procesu (szczery żal, przeproszenie i prośba do osób najbliższych pokrzywdzonego – o wybaczenie) oraz wyjaśnienia, w których generalnie przyznała się do zadania ciosu nożem. Tego typu postawa może bowiem potencjalnie sprzyjać w innych, podobnych sprawach, efektywności i ekonomice postępowania. Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności obciążające i łagodzące Sąd Apelacyjny uznał, że adekwatną represją, wobec oskarżonej, która dotychczas nie była karana, uwzględniającą wszystkie dyrektywy wymiaru kary z art. 53 k.k., będzie kara 9 lat pozbawienia wolności. Wymiar tej sankcji nie przekracza sędziowskiego uznania, jest współmierna do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz do stopnia zawinienia. Reasumując, kara w złagodzonej postaci jest jak najbardziej sprawiedliwa, czyni zadość wszystkim dyrektywom wymiaru kary, a tak ukształtowana represja karna uwzględnia potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i stwarza realne możliwości osiągnięcia korzystnych efektów poprawczych w zachowaniu oskarżonej. Powinna ona zarazem wywołać w świadomości oskarżonej przeświadczenie o nieuchronności kary oraz wyrobić poczucie odpowiedzialności i poszanowania prawa. Jeżeli zaś chodzi o potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, szczególnie będzie oddziaływała na tych potencjalnych sprawców, którzy gotowi byliby pójść w ślady oskarżonej i w podobny, sposób siłowy, pod wpływem alkoholu rozwiązywać konflikty partnerskie.\nW przekonaniu sądu odwoławczego, orzeczona wobec J. Z. (1) - w granicach wyznaczonych przez ramy ustawowego zagrożenia - kara, jest zatem sprawiedliwa, współmierna do znacznego stopnia społecznej szkodliwości czynu, nie przekraczającą stopnia winy oraz bierze pod uwagę cele w zakresie prewencji generalnej, tudzież cele zapobiegawcze, jakie ma osiągnąć w stosunku do J. Z. (1), słowem stanowi realną i wystarczającą dolegliwość. Jak już wyżej zaznaczono, orzeczona kara pozbawienia wolności z pewnością będzie służyła resocjalizacji oskarżonej, wyrabiając poczucie odpowiedzialności i poszanowania prawa oraz stwarzając rzeczywiste możliwości na osiągnięcie korzystnych efektów poprawczych. Nie ulega przecież wątpliwości, że J. Z. (1) swoim czynem, skierowanym przeciwko fundamentalnemu dobru (życie człowieka), wykazała lekceważący stosunek do obowiązujących norm społecznych i prawnych. Jak już wyżej zaznaczono, wymierzona kara w należytym stopniu respektuje także cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, w tym podyktowane potrzebą przekonania o nieuchronności kary, za naruszenie dóbr chronionych prawem i nieopłacalności zamachów na te dobra, wzmożenia poczucia odpowiedzialności, ugruntowania poszanowania prawa i wyrobienia właściwego poczucia sprawiedliwości oraz poczucia bezpieczeństwa. Z tych też względów, potencjalne (i oczekiwane jak się wydaje przez obrońcę) wymierzenie oskarżonej kary pozbawienia wolności w jeszcze niższym rozmiarze (względnie też zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary), nie dałoby gwarancji skutecznego zwalczania przestępczości, nie tworzyłoby atmosfery zaufania do obowiązującego systemu prawnego, słowem byłoby w realiach niniejszej sprawy - ze społecznego punktu widzenia - zupełnie niezrozumiałe.\n1. zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej J. Z. (1) od zarzucanego jej czynu,\n2. względnie o uchylenie przedmiotowego orzeczenia\ni przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd\n3. w przypadku gdyby sąd II instancji nie podzielił stanowiska obrony w zakresie braku winy oskarżonej,\na także nie dostrzegł podstaw do uchylenia wyroku\ni przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi\nI instancji wniósł: o wymierzenie oskarżonej łagodniejszej kary, uwzględniającej wszystkie okoliczności łagodzące występujące w przedmiotowej sprawie,\n4. przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy\nz urzędu adwokata W. K. kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym według norm prawem przypisanych.\nW apelacji obrońcy nie przedstawiono żadnych merytorycznych argumentów, które wskazywałyby, że rzeczywiście zachodziły podstawy do uniewinnienia oskarżonej J. Z. (1), tudzież przyjęcia przestępstwa uprzywilejowanego z art. 148 § 4 k.k., zaś sformułowane w tej mierze zarzuty apelacyjne w zasadniczej części również okazały się niezasadne. Nadto, o ile zrozumiały jest wniosek zmierzający do uniewinnienia oskarżonej, to nie sposób odczytać intencji skarżącego postulującego o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nota bene skarżący expressis verbis nie wskazuje nawet powodów za takim postąpieniem, jednakże jak się wydaje powodem tym, jak wynika z charakteru zarzutów, miałaby być niewłaściwa ocena zgromadzonych dowodów oraz błąd w ustaleniach faktycznych. Trzeba zatem przypomnieć, że zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 437 § 2 zd. drugie k.p.k. uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1, art. 454 lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości. Żadna z tych przesłanek nie dość, że nie zmaterializowała się w przedmiotowej sprawie, to nawet nie była podnoszona przez autora apelacji.\nNie był także zasadny, zawarty dopiero w uzasadnieniu apelacji, postulat obrońcy związany z - „koniecznością zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary”, albowiem skarżący uzasadniał takie postąpienie własnym, odosobnionym, nie mającym realnego odniesienia w zebranym materiale dowodowym, ustaleniem, że oskarżona dokonała zabójstwa pod wpływem silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami, tymczasem - jak już zaznaczono we wcześniejszej części uzasadnienia sądu ad quem - brak było racjonalnych przesłanek do zastosowania art. 148 § 4 k.k.\nNa uwzględnienie, z przyczyn wyżej przedstawionych, zasługiwał natomiast wniosek apelującego, dotyczący obniżenia wymierzonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności.\nSąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że przyjął, iż oskarżona J. Z. (1) działała w zamiarze ewentualnym pozbawienia życia M. P. (1) i obniżył wymierzoną jej karę pozbawienia wolności do 9 lat.\nWszystkie zaprezentowane w powyższych rozważaniach sądu ad quem względy, spowodowały określoną korektę zaskarżonego wyroku. Zmiana przypisanego J. Z. (1) zamiaru (na ewentualny), implikowała też inną oceną stopnia zawinienia oskarżonej, co musiało także znaleźć swe odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu o karze. Szczegółowe powody stanowiska sądu odwoławczego, w zakresie orzeczenia o karze, przedstawiono we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia.\nReasumując, wszystkie zaprezentowane powyżej względy spowodowały, że Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., dokonał w zaskarżonym wyroku określonych zmian, zaś wobec braku innych przyczyn z art. 435, art. 439 § 1, art. 440 oraz art. 455 k.p.k.,\nw pozostałej części utrzymał w go mocy.\nO kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze rozstrzygnięto (w ślad za odpowiednim postąpieniem Sądu I instancji), na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 634 k.p.k. (w zw. z art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U.1983.49. 223 j.t. ze zm.), zwalniając od nich oskarżoną wobec uznania, że uiszczenie ich byłoby, w jej aktualnej sytuacji majątkowej, tudzież konieczności odbycia kary pozbawienia wolności, zbyt uciążliwe.\no adwokaturze (Dz.U.2019.1513 j.t.) w zw. z § 14 ust. 2 pkt\nobrońca oskarżonej J. Z. (1)\nOsoba, która wytworzyła informację: Janusz Jaromin, do Dorota Mazurek


myfund.pl - poznaj prawdziwą wartość swoich inwestycji! - Forum - Zysk bieżący-nieprawidłowe wskazania w niektórych portfelach\nZysk bieżący-nieprawidłowe wskazania w niektórych portfelach\nForum→Usterki, błędy→Zysk bieżący-nieprawidłowe wskazania w niektórych portfelach\n382 wpisy\t W myfund mam kilka portfeli. Wszystkie są ustawione na datę "przelicz portfel od 1.01.17." Ponieważ w portfelach tych nie było żadnych transakcji to zysk/strata całkowita powinien równać się zyskowi bieżącemu.\nW dwóch portfelach, w których są obligacje korporacyjne występują duże różnice pomiędzy zyskiem całkowitym a zyskiem bieżącym.\nW pozostałych zachodzi zależność:\nDla poszczególnych walorów zysk jest zawyżony bo odsetki od obligacji są uwzględnione od początku okresu odsetkowego, a powinny być pomniejszone o odsetki należne do daty ustawionej jako "przelicz portfel od" oczywiście tylko wówczas gdy same odsetki nie zostały już dodane.\nPracuję nad naprawieniem tego.\n382 wpisy\t Dziękuję za szybką reakcję.\nW dniu 10.01.2017 roku otrzymałem odsetki od obligacji i w dniu 11.01 powyższe równanie przyjęło postać:\nzysk całkowity < zysk bieżący (2)\nMoim zdaniem powyższe równanie jest błędne, dlatego że wypłacone odsetki powinny być pokazane w zysk całkowitym a nie w bieżącym. Innymi słowy równanie powinno po wypłacie odsetek wyglądać następująco:\nUwaga: Nie było żadnych operacji w portfelu za wyjątkiem przychodu z odsetek.\nZwracam uwagę, że nawet jeśli we wzorze (2) znak nierówności byłby zwrócony w przeciwna stronę to i tak równanie (3) w moim portfelu jest niespełnione bo przyjmuje ono postać:\nzysk całkowity - zysk bieżący= wartość wypłaconych odsetek + wartość dodatnia A,\nNie wiem skąd się wzięła wartość A ( to tak na marginesie).\n2286 wpisów\t Witam,\n382 wpisy\t Dziękuję za odpowiedź.\nZysk całkowity zaś jest równy sumie zysku zrealizowanego czy to w postaci dywidendy, odsetek, różnicy w cenie sprzedaży/kupna TFI czy akcji etc.( przepływy pieniężne) oraz zysku bieżącego (niezrealizowanego)\nW omawianym przypadku( patrz mój pierwszy post) wypłata odsetek od obligacji jest zyskiem już zrealizowanym czyli nie wchodzi już do zysku bieżącego - moim zdaniem powinno obowiązywać równanie:\nOczywiście należy ponownie zaznaczyć,że równanie (3) opisuje mój konkretny przypadek opisany w tym wątku.\n2286 wpisów\t Zgadzam się z Tobą co do definicji.\nWystarczy, że odznaczysz ptaszek przy opcji, o której napisałem wyżej (dostęp do niej jest po kliknięciu na ikonkę z kołem zebatym nad tabelka ze składem portfela) i zaleznosc zysk całkowitego do bieżącego będzie zgodna z Twoim oczekiwaniem.\nTa opcja jest przydatna gdy chcesz poznać zysk i stopę zwrotu dla całego okresu inwestycji dla poszczególnych walorow.\n382 wpisy\t Jeśli definicje zysku całkowitego i bieżącego są prawidłowe to uważam, że funkcja o której piszesz powyżej działa nieprawidłowo- powinna działać odwrotnie.\nzysk całkowity = zysk bieżący\noraz po odznaczeniu ptasza mamy\n2286 wpisów\t W zysku całkowitym odsetki są uwzględnione zawsze, bez względu na powyższe ustawienie.\nTo ustawienie dotyczy tylko zysku i stopy zwrotu dla poszczególnych obligacji.\nZaznaczenie ptasza przy tej opcji powoduje dodanie wypłaconych odsetek do zysku czyli jego zwiększenie, ale tylko dla poszczególnych obligacji (bo w zysku całkowitym zawsze są one uwzględnione). Zysk bieżący jest sumą zysków z poszczególnych walorów w portfelu więc również jest powiększony o wartość wypłaconych odsetek.\nCo do zasady "zysk bieżący" (ten sam co w pozycji razem) pokazuje, tak jak piszesz, "zysk nie zrealizowany".\n382 wpisy\t Piszesz:\nNa marginesie nie wiem czy jakakolwiek definicja zysku bieżącego i całkowitego istnieje w pomocy myfund?\n2286 wpisów\t Zgadzam się z tą definicją... i domniemuję, że profesjonalnie jesteś związany z branżą prawniczą ;)\n382 wpisy\t Witam ponownie,\nmyślałem, że temat zakończony ale dzisiaj stwierdziłem, że w portfelu obligacyjnym pojawiły się znowu dziwne wyniki; niezgodne z tym co w powyższych postach wspólnie ustaliliśmy.\nMianowice w omawianym portfelu niezależnie czy jest ptaszek czy nie w opcji, znowu występują różnice; nie występuje więc równość:


Ochrona prywatności Użytkowników jest dla JanSen Jerzy Wolak szczególnie ważna. Z tego względu Użytkownicy Serwisu www.jansenrolety.pl mają zagwarantowane wysokie standardy ochrony prywatności. JanSen Jerzy Wolak jako Administrator danych dba o bezpieczeństwo udostępnionych przez Użytkowników danych.\nCelem Administratora jest również należyte informowanie Użytkowników o prawach i obowiązkach związanych z przetwarzaniem danych osobowych, szczególnie wobec treści przepisów o ochronie danych osobowych określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27.04.2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (dalej jako „RODO”). Dlatego też, dbając o ochronę prywatności Użytkowników Serwisu, w niniejszym dokumencie Administrator informuje o podstawach prawnych przetwarzania danych osobowych przekazanych przez Użytkowników w związku z korzystaniem przez nich z Serwisu www.jansenrolety.pl (dalej jako „Serwis”), sposobach zbierania, przetwarzania i ochrony danych osobowych, a także o prawach Użytkowników.\nUżytkownikiem jest każda osoba fizyczna, której dane dotyczą, korzystająca z serwisu internetowego www.jansenrolety.pl lub usług elektronicznych dostępnych za pośrednictwem Serwisu.\nAdministratorem danych osobowych udostępnionych przez Użytkownika w Serwisie www.jansenrolety.pl jest JanSen Jerzy Wolak, Rzemień 51, 39-322 Rzemień, NIP 8172069068, (dalej jako „Administrator”).\nKorzystanie z Serwisu www.jansenrolety.pl przez Użytkownika oznacza, że Użytkownik akceptuje, że Administrator gromadzi oraz wykorzystuje dane osobowe zgodnie z niniejszą Polityką Prywatności.\nW przypadku chęci skorzystania przez Użytkownika z przysługujących mu praw jako podmiotu danych osobowych, może on się skontaktować z Administratorem za pomocą następujących danych kontaktowych: JanSen Jerzy Wolak, Rzemień 51, 39-322 Rzemień, jansen.rolety@gmail.com.\nW celu uzyskania jakichkolwiek informacji dotyczących niniejszej Polityki Prywatności, Użytkownik może skontaktować się z Administratorem danych osobowych: JanSen Jerzy Wolak, Rzemień 51, 39-322 Rzemień, z wykorzystaniem następujących danych kontaktowych: jansen.rolety@gmail.com.\nPonadto istnieje również możliwość kontaktu drogą pocztową pod adresem: Rzemień 51, 39-322 Rzemień.


Jak wysuszyć Związek płyt gipsowo-kartonowych\nJak wysuszyć Związek płyt gipsowo-kartonowych\nPo suchej zabudowy został zainstalowany , podklejone i uszczelnione związku płyt kartonowo-gipsowych ,związek musi być wysuszony zanim być szlifowane , gruntowane i malowane . Związek płyt gipsowo schnie najlepiej w ciepłych temperaturach, o małej ilości wilgoci . Warunki te pomogą przyspieszyć proces parowania , która suszy związek . Związek płyt gipsowo-kartonowych , gdy wygląda szaro i mokro wysychają jasnym białym wykończeniem . Przyspieszyć proces suszenia poprzez zwiększenie ciepła i osuszanie powietrza w room.Things będzie potrzebne\n1 < p> Ustaw jako wielu fanów podłogowych , jak można dostać się w ręce w pokoju. Cel każdego wentylatora w innej ścianie w pokoju. Skręć fanów na najwyższym ustawieniu , aby przepływ powietrza .\nSkręć w domu pieca do powyżej 70 stopni C. To ciepło pomaga wysuszyć wilgotności w powietrzu . Jeżelitemperatura na zewnątrz jest poniżej 70 stopni F , trzymać okna i drzwi w domu zamknięte . Jeżelitemperatura jest wyższa niż 70 ° F, awilgotność powietrza jest mniejsza niż 30 procent, otwarte drzwi i okien. Pomoże to przyspieszyć proces suszenia.\nSprawdź związek płyt kartonowo-gipsowych , po 24 godzin. Jeśli nadal pojawia się szare zabarwienie wzdłuż szwów , że nie jest gotowy do piasku . Poczekaj, ażzwiązek okazał całkowicie białe przed szlifowania . Imperium\nJak zburzyć Drywall\nJak Hang marmurowe kafle na ścianie\nJak uszczelniać piwnicy żużel Zablokuj\nNaprawa gipso-kartonowe Hole z siatką\nJak Tynkperforowane otworami\nJak przywrócić Cracked Walls\nJak dodać Drywall , aby zamknąć się w Arch Pę…\nFundacja betonu łuszczenie na Ground Level\nJak Cut Tiles Około Outlets Bez Wet Saw\nJak podania do gipsowe Ściany\nJak poprawić Old Walls\nJak mieszać klejem\nUżyj Quikwall zbudować mury oporowe\nWykończeniowe Narzędzia dla płyt ś…\nJakie są Śruby Molly ?\nJak Cut panelem z płyt gipsowo-karton…\nJak przycinać Sheetrock obok Jam Door…\nRozbiórki ścienne zamykania po usuni…\nPennsylvania State Dotacje na …\nJaki jest koszt budowy piwnicy…\nProste pomysły Kraj kwiat łó…\nCzy soja powodować zmniejszen…\nJak Lay Cegła na piasku\nJak Grow Valeriana\nJak włączyć poddasze do syp…\nDIY Wymiana GE zapalnikiem PGS…\nNaprawa wybrzuszeń gwoździem…\nJak naprawić Knockdown chropo…\nJak przerobić stare domy z dr…\nO Drywall Narzędzia\nJak uszczelniać otwory w Ceda…\nJak radzić sobie z gipsem\nJak naprawić Pęknięcia w ś…\nJak wzmocnić cement portlandz…\nJak ocieplić bez zdejmowania …\nJak naprawić Cracks in profil…\nJak wypełnić małe pęknięc…


Skrzynia Kaszubska "Zymk" - Farwa\nCena: 750,00 zł PLN dostawa od: 80,00 zł\nSkrzynia Kaszubska "Zymk" turkus\nCena: 550.00 zł\t(zawiera 23 % VAT)\nSkrzynia Kaszubska ręczne malowana z oryginalnym wzorem Kaszubskim Wielka drewniana skrzynia / siedzisko Lita sosna (lub świerk w zależności od dostawy)- deska o grubości aż 15 mm Skrzynia idealnie ozdobi Twoje mieszkanie i nada wnętrzu niepowtarzalny klimat. Skrzynia jest bardzo solidna - wykonana z grubego drewna. Spokojnie można na niej siadać w dwie osoby. Jest bardzo pojemna - zmieści w niej się pościel, wielka sterta prania, zabawki dziecięce, itd. Solidne, zdrowe drewno skrzyni oraz staranne ozdabianie sprawi, że mebel będzie mógł stać się pamiątką rodzinną przekazywaną z pokolenia na pokolenie. Możliwość dostosowania. Możliwe jest wykonanie skrzyni na indywidualne zamówienie - dowolny styl zdobienia, motywy, kolorystyka i rozmiar skrzyni. Dostępne rozmiary Standardowe wymiary zewnętrzne dla skrzyń (na życzenie mogą być inne): długość - 80 cm szerokość - 40 cm wysokość - 55 cm Grubość deski - aż 15 mm Metoda wykonania Skrzynia ręcznie malowana z elementami ręcznie malowanymi. Skrzynia celowo postarzana - przecierki shabby chic. Całość wielokrotnie lakierowana - można czyścić mokrą szmatką. W środku bejcowana. Użyte materiały Drewno sosnowe - deska grubości aż 15mm. Dno wykonane z drewna, dzięki czemu nie musisz się obawiać o przeładowanie skrzyni. Farby i lakiery akrylowe - nietoksyczne, wysokiej jakości.\nWysyłka standardowa 80,00 zł 70,00 zł\nZadaj pytanie dotyczące produktu: Skrzynia Kaszubska "Zymk"\nAby otrzymać darmową dostawę w butiku Farwa i zaoszczędzić na wysyłce 80,00 zł kup jeszcze produkty za 800,00 zł .


195 Shares 7649 views\nPodczas pracy z urządzeniami przenośnymi zużywa się pewną ilość energii. Ponadto uruchomione programy ładują system operacyjny, co prowadzi do błędów podczas inicjowania oprogramowania, a także powolnego działania telefonu lub tabletu. Następnie dowiesz się, jak zamykać aplikacje na Androidzie. Jest to system najczęściej używany przez ludzi. Dlatego przydatne będzie dla wszystkich, aby wiedzieć o prawidłowym zakończeniu pracy z programami.\nW rzeczywistości nie ma jednoznacznego rozwiązania problemu. Wszystko zależy od modelu telefonu, a także od używanego oprogramowania.\nJak zamknąć aplikacje na Androidzie? Wielu programistów udostępnia ten specjalny przycisk – "Exit". W niektórych programach trzeba kilkakrotnie kliknąć ikonę "Wstecz", aby zakończyć pracę. Zaleca się spojrzenie na używane programy – na pewno mają specjalny przycisk do wykonania pracy.\n"Dom" i tryb tła\nJak zamknąć aplikacje na Androidzie? Niektórzy ludzie wolą kliknąć przycisk "Strona główna". Jeśli działasz w ten sposób, wtedy używany program naprawdę się zamknie. Dokładniej to nie będzie już wyświetlane na ekranie, ale już więcej.\nZamiast tego aplikacja przechodzi w tle. Lub, jak niektórzy użytkownicy twierdzą, zostaną zminimalizowane. Niektóre programy klikają przycisk "Exit" i wchodzą w tle. Ten fakt należy wziąć pod uwagę. Jak zamknąć aplikacje tła na Androidzie?\nWdrożenie pomysłu menedżera aplikacji. Dzięki temu na wielu urządzeniach z Androidem możesz zakończyć pracę z programami i grami.\nAlgorytm działań jest ograniczony do następujących manipulacji:\nZadzwoń do menedżera aplikacji. W tym celu specjalny przycisk jest zwykle umieszczany na telefonach. Na przykład w Samsung znajduje się po lewej stronie przycisku "Strona główna".\nNa wy¶wietlonej li¶cie wycieraj kierunek od prawej do lewej (lub odwrotnie) w pobli¿u programów.\nKliknij na wykres. Zostanie wyświetlona lista aktywnych aplikacji, które nie zostały ukończone.\nJak zamknąć aplikacje na Androidzie? Odpowiedź na to pytanie nie spowoduje żadnych trudności!\nAle jest jeszcze jedna rzecz. Pomoże Ci wykonać wszystkie aplikacje w tle działające w urządzeniu.\nAby go używać potrzebujesz:\nKliknij przycisk Strona główna i przejdź do sekcji Ustawienia.\nZnajdź tam "Menedżer zadań / Aplikacje".\nNa wyświetlonej liście kliknij przycisk, który odpowiada za ukończenie wszystkich uruchomionych programów. Zwykle jest w prawym dolnym rogu.\nNiektórzy ludzie, zastanawiając się, jak zamykać aplikacje na "Androidzie", używają tak zwanych "zabójców zadań". Te narzędzia obiecują zakończyć wszystkie uruchomione procesy jednym kliknięciem. W przypadku Androida takie programy są szkodliwe. Możesz ich używać, ale nie jest to zalecane.\n149 shares 9675 views\n720 shares 5683 views\n400 shares 9546 views\n846 shares 5347 views\n568 shares 2966 views\n631 shares 7605 views\n624 shares 7661 views\n836 shares 1994 views\n635 shares 6457 views\n234 shares 5148 views\n506 shares 7309 views


UZ 13.12.2018 11:51\nCzym jest abonament RTV i w jaki sposób wydawane są pieniądze, które Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji pozyskuje w ten sposób? "Opłaty abonamentowe pobiera się za używanie odbiorników radiowych i telewizyjnych w celu umożliwienia realizacji misji publicznej przez jednostki publicznej radiofonii i telewizji" - czytamy na stronie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Abonament RTV powinien płacić każdy, kto posiada telewizor bądź radio.\nAbonament RTV. Ile zapłacimy w 2019 roku? Stawki abonamentowe\nZgodnie z zapowiedziami KRRiT, stawki abonamentowe na rok 2019 nie wzrosną. Za używanie odbiornika radiofonicznego zapłacimy kolejno:\nAbonament RTV. Kto może zostać zwolniony z opłat za telewizor i radio?\nJak podaje KRRiT, w 2019 roku wciąż obowiązywać będą zwolnienia od opłat abonamentowych. Osobami uprawnionymi do zwolnienia z abonamentu RTV są m.in.:\nJak czytamy na stronie KRRiT, osoby uprawnione do zwolnienia od opłat abonamentowych, by uzyskać to zwolnienie, zobowiązane są do przedstawienia w urzędzie pocztowym dokumentów potwierdzających uprawnienie do zwolnienia oraz oświadczenie. Wzór odpowiedniego oświadczenia można pobrać ze strony internetowej krrit.gov.pl.\nMiałaś/miałeś do czynienia z terapiami alternatywnymi? Chcesz skomentować ten temat? Czekamy na listy pod adresem: listydoredakcji@gazeta.pl


Porozumienie wspiera samorządność | Tygodnik DB2010 Porozumienie wspiera samorządność – Tygodnik DB2010\n19 i 20 kwietnia w Sejmie odbyły się dwa wydarzenia, w których miałam przyjemność uczestniczyć. Pierwsze to Forum Samorządowe, a drugie Konferencja Programowa „Europa. Nowe Otwarcie”.\nPodczas porum partia Porozumienie Jarosława Gowina przedstawiła postulaty Rady Samorządowej. Pozwolę sobie zaprezentować kilka z nich: tworzenie przestrzeni miejskiej przyjaznej mieszkańcom poprzez włączenie ich w większym zakresie w procesy decyzyjne, zwiększenie środków na zadania gminnych ośrodków kultury, polityka senioralna w każdej gminie, ograniczenie liczby radnych o 20%, powstanie efektywnego systemu wsparcia budowy i utrzymania dróg lokalnych, partycypacja społeczna, nowa koncepcja polityki młodzieżowej w samorządach. Podczas konferencji prezes Porozumienia Jarosław Gowin powiedział, że trzeba wzmacniać kompetencje samorządu, kierując się zasadą pomocniczości. Im więcej władzy będzie jak najbliżej obywateli, tym lepiej dla Polski. Porozumienie będzie wspierać ideę samorządności jak i konkretne formy funkcjonowania samorządów. Wicepremier wskazywał, że proponowane przez Porozumienie zmiany są długofalowe i często mają charakter ustrojowy, a w niektórych przypadkach wymagają zmian w konstytucji. W spotkaniu wzięło udział wielu samorządowców, a wśród nich burmistrzowie, wójtowie i prezydenci miast, którzy wspólnie dyskutowali nad tym co zrobić, aby współpraca między samorządami a strukturami centralnymi państw była lepsza. Spotkanie przebiegało w bardzo dobrej atmosferze, a wymiana doświadczeń z lokalnych podwórek dała nam wiele bezcennych wskazówek na przyszłość.\nDrugi dzień i konferencja ,,Europa. Nowe Otwarcie” to odniesienie się do ostatnich wydarzeń, w tym wyborów parlamentarnych i prezydenckich w największych państwach członkowskich UE, końcówka kadencji Parlamentu Europejskiego oraz procedura Brexitu. W konferencji wzięli udział m.in.: wicepremier i prezes Porozumienia Jarosław Gowin; wicemarszałek Senatu Adam Bielan, poseł do Parlamentu Europejskiego Jacek Saryusz-Wolski, wiceminister przedsiębiorczości i technologii oraz Przewodniczący Rady ds. Polityki Zagranicznej Porozumienia – Marcin Ociepa. Podczas konferencji wicepremier Jarosław Gowin zaznaczył bardzo mocno, że jesteśmy współgospodarzami, a nie klientami UE i że wołamy o wolny rynek zamiast interwencjonizmu, o kulturowe odrodzenie Europy. Podkreślił, iż chcemy Unii suwerennych państw, opartej o współpracę Polski, Niemiec i Francji – największych państw z serca Europy. Z kolei poseł do Parlamentu Europejskiego Jacek Saryusz-Wolski w sposób bardzo obrazowy ujął to z czym obecnie mamy do czynienia we wzajemnych relacjach z UE.\n– „Zjednoczeni w różnorodności”, to jedna z pryncypialnych zasad UE, tymczasem postępuje nadmierne rozszerzanie kompetencji instytucji UE i centralizacji – powiedział i zaznaczył trzy główne problemy, z którymi UE nie potrafi sobie poradzić. Są to według niego: utrata tożsamości, zła interpretacja zagadnienia solidarności i kryzys zasady pomocniczości. Nie mniejszym problemem jest to, iż w sprawach drobnych UE jest zbyt natarczywa, a w sprawach wielkich – nieobecna.\nPodsumowując na uwagę zasługuje fakt, iż podczas obu wydarzeń 19 i 20 kwietnia, wspólnie dyskutowało ponad stu dwudziestu samorządowców, wójtów, burmistrzów, prezydentów, radnych wszystkich szczebli oraz ekspertów, członków i sympatyków partii Porozumienie. Mam ogromną nadzieję, że jeszcze w bieżącym roku uda nam się zorganizować co najmniej kilka takich spotkań, dlatego tym bardziej zapraszam Państwa do kontaktu z okręgowym zarządem Porozumienia:\nbiuroposelskiemurdzek@gmail.com lub 798 510 473 Świdnica\nbeata.zolnieruk@pjg.org.pl tel. 882 068 300 Wałbrzych\nNastępnyII Grand Prix Walimia MTBNext


"Sekretne życie zwierzaków domowych 2" ratuje kinowe kasy. Podsumowanie weekendu. - Box Office'owy Zawrót Głowy\n„Sekretne życie zwierzaków domowych 2” ratuje kinowe kasy. Podsumowanie weekendu.\nlipiec 4, 2019 lipiec 4, 2019 - by Ernest Kubica\nZgodnie z naszymi przewidywaniami animacja Sekretne życie zwierzaków domowych 2 zaliczyła otwarcie na poziomie niemalże ćwierć miliona widzów, choć dokładniej rzecz ujmując, nie chodzi tylko o premierowy weekend, jako że wynik ten zawiera także widownię z seansów przedpremierowych, które odbywały się już od Dnia Dziecka. Z danych o przychodach jakie podał portal Box Office Mojo policzyliśmy, że seanse przedpremierowe mogło obejrzeć ok. 65 tys. widzów. Pierwsza część zgromadziła w weekend otwarcia 314 tys. widzów, a ogółem 1,420 mln widzów. Dało jej to 6. miejsce pośród najpopularniejszych filmów 2016 roku. Jednak do 3. miejsca, które zajęła Epoka lodowcowa. Mocne uderzenie zabrakło tylko 39 tys. widzów. W przypadku części drugiej taki wynik nie będzie raczej możliwy do powtórzenia. Film na całym świecie zarabia znacznie mniej niż część pierwsza. Można zakładać, że wynik będzie mniejszy mniej więcej o połowę. Debiutujący z podobnym rezultatem Pokemon. Detektyw Pikachu dobija powoli do 700 tys.\nJeśli porównać otwarcie Anny do Lucy sprzed 5 lat (prawie 113 tys. widzów), to nie wygląda ono zbyt okazale. Jeśli natomiast popatrzeć na wyniki premier tego lata i zainteresowanie nowym filmem Luca Bessona na świecie, to nieco ponad 27 tys. widzów można uznać za średni wynik.\nSprawdziła się również nasza prognoza co do widowni Oszustek. To właśnie ten film wybierali nieco starsi widzowie, którzy od upału woleli kino. W związku z tym komedia zanotowała tylko 12% spadek względem ubiegłego tygodnia. Bardzo dobry wynik uzyskała ona również w dni powszednie, kiedy obejrzało ją więcej widzów niż w premierowy weekend. Taka sytuacja była zresztą regułą wśród filmów z pierwszej dziesiątki, a jednym wyjątkiem jest Godzilla II: Król potworów.\nDrugi w karierze reżysera Pawła Borowskiego film Ja teraz kłamię, mimo gwiazdorskiej obsady i zachwytów krytyków nad wizualną stroną tej produkcji, nie przyciągnął do kin tłumów. Zaledwie 12,5 tys. widzów wskazuje, że łączny wynik może być słabszy od tego, który dziesięć lat temu zanotował debiut reżysera – Zero (55 tys.).\nJeżeli chodzi o Laleczkę, to wygląda na to, że spora część widzów horroru czekała tydzień od premiery, żeby obejrzeć go dopiero w ramach Maratonu Strachu w sieci kin Helios. Film ten jako jedyny zanotował wzrost widowni względem poprzedniego weekendu. Oczko niżej znalazł się inny horror będący w zestawie wspomnianych Maratonów, debiutujący dopiero Polaroid.\nAladyn przekroczył granicę pół miliona widzów, ale zanotował tym razem duży spadek. Uzyskuje za to ciągle bardzo dobre wyniki w środku tygodnia.\nPomimo słabego otwarcia Rocketman utrzymuje się w pierwszej dziesiątce już czwarty tydzień. Startujący równo z nim X-man: Mroczna Pheonix, który miał dużo lepszy debiut opuścił, TOP 10 już w zeszłym tygodniu.\nPrevious Article „Spider-Man: Far From Home” pierwszym filmem od „The Dark Knight Rises” z pokazami o północy w amerykańskich kinach.\nNext Article News o rekordowej środzie dla MCU dzięki przychodom „Spider-Man: Far From Home” to clickbait.


Pierwszy krok za nami! – Liceum Ogólnokształcące w Trzebnicy\nPierwszy krok za nami!\nW piątek – 2 lutego 2018 r. – w naszej szkole odbyły się Mistrzostwa Gminy w Piłce Siatkowej Dziewcząt organizowanych w ramach Dolnośląskich Igrzysk Młodzieży Szkolnej. Do zawodów przystąpiły dwie drużyny: Szkoła Podstawowa nr 3 w Trzebnicy oraz nasze gimnazjum.\nRywalizacja o tytuł Mistrza Gminy rozpoczęła się o godzinie 10.00. Nasze dziewczęta od pierwszego gwizdka sędziego – pana Jarosława Jeżewskiego – ambitnie walczyły o każdą piłkę, dzięki czemu pierwszego seta z łatwością wygrały 25:7. Do drugiej partii gimnazjalistki przystąpiły równie walecznie. Już na początku seta wyszły na prowadzenie i do końca nie dały go sobie odebrać. Pokonały koleżanki z sąsiadującej szkoły 25:12. Cały mecz zakończył zwycięstwem 2:0 dla naszych siatkarek, co dało awans do kolejnego etapu rozgrywek – Finału Powiatowego, który odbędzie się 7 lutego również w naszej szkole.\nNasze gimnazjum reprezentowały: Bielecka Alicja, Jaworska Julia, Kubacka Martyna, Sobkowiak Kamila, Stawowa Patrycja – kapitan zespołu, Tracz Hanna, Dumka Wiktoria, Korzeniowska Kinga, Efter Kinga, Kumor Zuzanna, Stypuła Zuzanna i Marcisz Agata. Trenerem dziewcząt jest p. Joanna Pilip.\n2 lutego 2018 7 lutego 2018 Jarosław Jeżewski\nPoprzedni Poprzedni wpis: Siatkarze zagrają w powiecie…\nDalej Następny wpis: Cenna lekcja marketingu i komunikacji


Na przekór ;) | Tublu blog - akcesoria dla dzieci i rodziców. Nowości, konkursy ...\nKolejny majówkowy dzień planujemy spędzić na basenie. No może nie cały dzień ale kilka brodzików i mini zjeżdżalni na pewno będzie należało do nas. Zabieramy „magiczną” kamizelkę Float Jacket i idziemy pływać. Kamizelka firmy Splash About to naprawdę super-wynalazek. Chroni przed wyziębieniem i słońcem ale to co najważniejsze zapewnia pływalność. Jej przeznaczenie to pomoc w nauce pływania – przy pomocy 16 łatwych w użyciu, wyjmowanych pływaków bardzo szybko dostosujemy poziom wyporności kamizelki do potrzeb Smyka. A mały uczeń będzie zachwycony takim rozwiązaniem.\nA tak w ogóle to mamy zamiar aktywnie spędzić majówkę, cały maj i nie tylko 🙂 I tu potrzebny będzie pojazd. Myślimy nad kupnem rowerka biegowego, podoba nam się też jeździk Radio Flayer Classic Tiny Trike. Idealnie wyważona czterokołowa konstrukcja, specjalnie wyprofilowane siedzisko, chromowana kierownica z ergonomicznymi rączkami oraz dzwonek sprawiają, że Maluszek czuje się bezpiecznie i komfortowo. Mobilnie zwiedza park i cieszy się słonkiem. Kolor czerwony na pewno nie zostanie nie zauważony.\nA wy na czym lubicie śmigać?:)


San Vero Milis jest bardzo ciekawie usytuowane – blisko wybrzeża, w pobliżu unikatowych przyrodniczo wielkich jezior, stawów i mokradeł Oristano i Cabras, a także w pobliżu terenów górskich. Jego nadmorskie dzielnice leżą przy pięknych plażach np. Spiaggia di S\_'Arena Scoada. Samo centrum miasteczka położone jest ok. 15 km od wybrzeża. Przy tym mnóstwo tutaj stanowisk archeologicznych związanych z prehistorią, czasami najazdów fenickich i rzymskich. Znajdziecie tutaj także mnóstwo okazji do smakowania i degustowania kuchni sardyńskiej. Spędzając wakacje na Sardynii w tym rejonie możecie więc połączyć różne aktywności rekreacyjne i sportowe, Wasz wypoczynek tutaj może być bardzo ciekawy i zróżnicowany. Możecie plażować na pięknych, w większości dzikich i sugestywnych, plażach półwyspu Sinis, podziwiać flamingi i inne ptactwo wodne na stawach i jeziorach, uprawiać sporty wodne, łowić ryby, zwiedzać interesujące wioski i miasteczka tego regionu, degustować wino w ślicznych winnicach i potrawy lokalnej kuchni w dobrych gospodarstwach agroturystycznych i świetnych restauracjach. Sąsiednie miasta – duże gwarne Oristano, pełne ciekawych zabytków i z barwnymi świętami regionalnymi, urocze małe Cabras, dawna osada rybacka, czy znajdujące się na końcu Półwyspu Sinis San Giovanni di Sinis – to świetne cele wycieczek - miejsca na pyszne kolacje i ciekawe zwiedzanie. W okolicy czekają najciekawsze na Sardynii ruiny fenickiego miasta Tharros, unikatowe środowisko przyrodnicze w stawach i mokradłach np. Stagno di Cabras oraz pyszne wino Vernaccia o lekkim zapachu migdałów. Najpiękniejsze plaże w okolicy to Spiaggia Mari Ermi w Cabras, Spiaggia Putzu Idu, słynna kwarcowa Is Arenas, a także malutkie dzikie zatoczki z bielutkim piaskiem wymieszanym z ziarnami kolorowego kwarcu w rejonie S’Arena Scoada.\nW oddalonym o 6 km. na północ miasteczku Milis organizowane są ciekawe festy i święta regionalne, na przykład styczniowa Festa di San Sebastiano z ceremonialnym pochodem przez miasto na bosaka i nawiązującym do Ewangelii, myciem stóp. Wiosną odbywa się tam wielkie święto Primavera in Giardino, czyli wiosna w ogrodzie. Są organizowane wtedy wystawy kwiatów i ekspozycje roślin, a wśród nich toczą się koncerty, występy i festyny. W marcu świętuje się i degustuje dania z cieciorki podczas Sagra dei Ceci – Święta Cieciorki. Te okolice to idealny cel wędrówek kulinarnych i enogastronomicznych. Znajdziecie tu mnóstwo małych rodzinnych wytwórni oliwy z oliwek, piekarni lokalnego pieczywa, wytwórni makaronu, domowych win i nalewek, marmolad itp.\nWasze wakacje w San Vero Milis to wypoczynek pełen morza, jezior, pysznego i zdrowego jedzenia, ciekawej lokalnej kultury i folkloru, doskonałego wina a jeśli zechcecie, mogą w nim być elementy atrakcji górskich. Możecie tutaj relaksować się i uprawiać sporty wodne na wielu różnych plażach, są długie, szerokie i piaszczyste, z wypożyczalniami sprzętu i lokalami jak Spiaggia di Torregrande, możecie tutaj uprawaić windsurfing, kitesurfing, żeglarstwo. Jest w okolicy wiele małych zacisznych zatoczek z piaszczystym zejściem do morza , otoczonych dzika przyrodą, często ze stawami i zalewiskami na tyłach plaży, gdzie łatwo spotkać flamingi i inne ptactwo wodne., takie plaże spotkacie na półwyspie Sinis. Jedna z piękniejszych i spokojniejszych plaż w tym rejonie to Spiaggia del Mare Morto. San Vero Milis i okolice to idealne miejsca na uprawianie birthwatchingu, czyli obserwacje ptactwa w naturalnym środowisku, możecie tutaj poznawać piękno słodkowodnej fauny i flory, pływając np. łódka po stawach w Cabras Stagno di Marceddi oraz Stagno di San Giovanni , możecie obserwować flamingi, kaczki, żurawie i mnóstwo innego ptactwa. Dookoła San vero Milis wiele urokliwych małych wiosek i osad, a w każdej inna ciekawostka kulinarna, historyczna czy kulturano-folklorystyczna. 4,5 km. na południe z miasteczka leży urokliwa, znana z dobrych pomidorów, wioska Zeddiani, pełno w niej resztek nurag po prehistorycznych warowniach kamiennych z epoki cywilizacji nuragicznej, np. Niraghe di Couau e Urigu. W sercu wioski stoi kościółek z XIII wieku Chiesa della Madonna delle Grazie. W połowie sierpnia odbywa ise tu Sagra del Pomodoro czyli święto pomidora. Jadąc w stronę wielkiego jeziora Cabras możecie odwiedzić miasteczko Nurachi, ludzie zamieszkiwali to miejsce już w neolicie. Na jego terenie odkryto bardzo wiele cennych mnóstwo znalezisk sprzed kilku tysięcy lat przed naszą erą. W miasteczku stoi kościół Św. Jana Chrzciciela, który zbudowano na antycznej świątyni z VI wieku p.n.e. Jest tutaj także interesujące muzeum etnograficzno-archeologiczne Peppetto Pau.\nMiłośnicy jazdy krętymi drogami z pięknymi widokami powinni przejechać się drogą SS126 z Oristano do Iglesias. Po drodze czeka Was wiele zakrętów, piękne gęste lasy dębowe, dookoła pustka i uczucie zagubienia w czasie. Na tej trasie leży mityczna Świątynia Antas, która stoi w bardzo malowniczym miejscu. Oddawano w niej niegdyś cześć mitycznemu przodkowi Sardyńczyków tzw. Sardus Pater.\nPiękne plaże, które możecie odwiedzić na dalszych wycieczkach w tej części Sardynii, to na południe np. Torre dei Corsari, czyli plaża korsarzy, otoczona przez wysokie wydmy, z różowawym drobnym piaskiem i wodą o mocnym zielono turkusowym kolorze lub na północy plaże koło miasteczka Bosa - Cala’e Moro czy Cala S’Abba Drucche. Linia brzegowa zachodniej Sardynii jest kręta i różnorodnie ukształtowana. Znajdziecie tu nadmorskie, w pół zatopione groty, wysokie skalne brzegi, łagodne płaskie nadmorskie tereny z unikatowymi wydmami, spokojne plaże z laskiem sosnowym czy eukaliptusowym za plecami. Możecie wybrać się na północ i odwiedzić urokliwą rybacką starówkę w Bosa lub zrobić eleganckie zakupy na Starym Mieście w sardyńskiej „małej Barcelonie”, czyli Alghero. Możecie pojechać w głąb wyspy dalej na wschód i zwiedzić największy i najlepiej zachowany na Sardynii kompleks wież nuragicznych Sa Nuraxi w Barrumini. Blisko stamtąd na wyżynę Gesturi, gdzie biegają stada dzikich koni.\nNa pewno warto choć raz odwiedzić Oristano - największe miasto zachodniej Sardynii. Pospacerujecie tutaj po urokliwej starówce, zrobicie zakupy na eleganckiej ulicy Corso Umberto, odwiedzicie kilka pięknych, zabytkowych świątyń, a w muzeum Antiquarium Arborense obejrzycie dzieła sztuki oraz zbiory archeologiczne z pobliskiego fenickiego miasta Tharros. Jeśli spędzacie tutaj wakacje w czerwcu, obejrzyjcie obchody święta festa di San Giovanni. W Oristano odbywa się również wielka impreza dla motocyklistów - Motoraduno Internazionale.\nWszystkie najpiękniejsze miejsca w okolicy i najcenniejsze smaki lokalnej kuchni możecie poznać na całodniowej wycieczce uszytej dla Was na miarę. Może się ona składać z rejsu rybacką łodzią po pełnym ptactwa jeziorze, wizyty i degustacji w winnicy, udziału w warsztatach kulinarnych, udziału w lokalnej feście, przejażdżki jeepem czy motorem po bezdrożach – wszystko zależy od Waszych wakacyjnych marzeń i oczekiwań.\nSpiaggia di S\_'Arena Scoada – plaża administracyjnie znajduje się na terenie San Vero Milis. Leży pomiędzy cypelkiem Punta S\_'Incodina, a inną plażą - Putzu Idu. Plaża niewielka, piasek biały i bardzo drobny z dodatkiem kolorowych ziaren kwarcu, płytkie dno i piękne widoki m.in. na sporą wysepkę Isola di Mal di Ventre. Na północnym krańcu plaży znajdują się malownicze wysokie wapienne ściany.\nSpiaggia Putzu Idu – położona na północ od plaży S\_'Arena Scoada. Długa, wąska plaża z biało szarym piaskiem i dużym stawem na tyłach. Jest to bardzo spokojna plaża z płytkim dnem, polecana dla rodzin z małymi dziećmi oraz na snorkeling. Na plaży znajdują się świetne warunki na windsurfing. Na widoczną z plaż w tym rejonie wysepkę Isola di Mal di Ventre można dopłynąć wynajęta łodzią lub podczas rejsów morskich w tym rejonie.\nSpiaggia di Sa Mesa Longa – plaża w Putzu Idu - nadmorskiej dzielnicy San Vero Milis. Jest to duża i szeroka plaża. Piasek na niej jest żółto-różowawy i grubszy. Urozmaiceniem krajobrazu na plaży jest położony kilka metrów od brzegu ogromny płaski głaz, przypominający stół (stąd w nazwie "mesa"). Łatwo jest do niego dopłynąć. Plażę dzieli na 2 części wysunięty w morze skalny cypel. Przy plaży ulokowany jest bar oraz duży parking, także dla kamperów. Woda tutaj jest bardzo płytka.\nW San Vero Milis polecana jest restauracja Il Pesca Tore Ittiturismo, która specjalizuje się w daniach rybnych oraz z owoców morza.\nOczywiście w San Vero Milis zjecie wiele świetnych dań rybnych i owoców morza, np. sałatkę z ośmiorniczek w occie, z ziemniakami, nadziewane ślimaki, grillowane ryby morskie i słodkowodne, a także podawane na różne sposoby małże. Jako przekąskę lub dodatek do drugiego dania podają tu często małą lokalną pizzę - cavazzas cum belda. Jest to rodzaj focaccia z mąki razowej z kawałeczkami wieprzowiny. Spotkacie tu mnóstwo przetworów z karczocha, to jedno z uprawianych tu intensywnie warzyw. W tych okolicach produkuje się nalewki na bazie goryczki, rośliny dziko rosnącej w pobliskich górach. Świetnie działa na trawienie.\nkościół z roku 600\nwino Vernaccia o lekkim zapachu migdałów\nmuzeum etnograficzno-archeologiczne Peppetto Pau


Początek XIX wieku i fala romantyzmu, która zalała Europę, przyniosła jednak fascynację innym krajem - Grecją. Romantycy, którzy lubowali się w zrywach narodowo-wyzwoleńczych, z zapartym tchem śledzili greckie powstanie przeciw Turcji. Niemały wkład miał w to sam lord Byron, który wyjechał pomóc Grekom w powstaniu i zmarł w Missolungi w 1824 roku. W ten sposób wśród arystokratek przestało być modne przebieranie się za Turczynki - żeby pokazać, że jest się godną córą romantyzmu, należało pozować w stroju greckim. Inna rzecz, że miał on bardzo wiele cech tureckich, także oglądając XIX-wieczne obrazu bardzo często trudno jest stwierdzić, z jakiego właściwie kraju pochodzi dana orientalna postać. Przyjrzyjmy się obrazowi Henry'ego Pickersgilla i jego Młodej Greczynce. Ubiór jej składa się długich szarawarów, koszuli-tuniki z półprzezroczystego materiału i okrycia wierzchniego, w którym uwagę zwracają długie, rozcinane rękawy.\nZupełnie inaczej wygląda grecki strój na portrecie Kateriny Botsari z 1841 roku. Ta piękna Greczynka nosi strój składający się z krótkiego żakietu ozdobionego futerkiem założonego na prostą, kremową suknię. Wydaje mi się jednak, że nie jest to typowy grecki strój narodowy, bowiem bardzo wyraźnie widać na nim wpływy mody francuskiej z początku lat 40 XIX wieku.\nJest to oczywiście jedynie tłumaczenie. Słowo kaftan określone zostało w oryginale jako une veste, czyli po prostu płaszcz/żakiet. To, co tłumacz określa za to jako stanik, brzmi un corset. To słowo sprawia mi pewien problem - żaden ze strojów orientalnych, jakie dotychczas widziałam, nie posiadał gorsetu. Mógł mieć coś w stylu gorsetu wierzchniego, przypominającego raczej kamizelkę, co jednak zazwyczaj określane jest mianem corselet. Stanik (czyli po prostu góra) sukni natomiast w języku francuskim brzmi corsage. Szczerze powiem - nie mam pojęcia, skąd u Dumasa słowo corset. Możemy to oczywiście zrzucić na fakt, że był to jedynie nieznający się na modzie i nazewnictwie mężczyzna, uznać, że mianem corset określano górę wierzchniego nakrycia, owego veste, albo też dość do wniosku, że Dumas wyobrażał sobie ubiór kobiety z Epiru inaczej, niż to można wywnioskować na podstawie powyższych obrazów.\nW tym miejscu należałoby sobie zadać pytanie - skąd ludzie w pierwszej połowie XIX wieku czerpali wiedzę na temat ubiory greckiego? Mogli oczywiście poznać go z autopsji, poprzez podróże. A mogli też dużo łatwiej - oglądając obrazy i chodząc do teatru. Jakie obrazy przedstawiające Greczynki lub Turczynki mógł znać Dumas? Potencjalnie mógł znać wszystkie, które powstały przed 1844 rokiem (kiedy to napisał Hrabiego Monte Christo), ale nie sądzę, żeby opis jej stroju oparł jedynie na jednym obrazie. Jej ubiór miał być przede wszystkim bardzo orientalny i bardzo bogaty. Nie jest on więc z pewnością zbyt realistyczny - z pewnością cały strój Haydee zawierał także inne elementy, których Dumas po prostu nie opisał, bo uznał je za mało atrakcyjne. Jak mogliśmy zauważyć, wspomniał on jedynie o jej kaftanie i szarawarach, pominął natomiast koszulę/tunikę, która zdaje się być niezbędnym elementem każdej orientalnej stylizacji. Gdybym jednak miała wskazać jego (potencjalne oczywiście) bezpośrednie inspiracje, z pewnością wskazałabym rysunki Achille'a Deverii, które z pewnością były Dumasowi znane. Oprócz portretu panny Rachel jako Roxany, z postacią Haydee kojarzy mi się jeszcze jego podobizna młodej Atenki:\nMi osobiście opis stroju Haydee najbardziej kojarzy się z poniższym rysunkiem Achille'a Deverii - widzimy na nim i kaftan z rozciętymi rękawami, i szarawary, i pas. Co ważne, pochodzi on z 1838 roku, a więc tego samego, w którym Dumas umieścił akcję Hrabiego Monte Christo:\nGabrielle 24 maja 2014 15:48\nGabrielle 25 maja 2014 08:22\nGabrielle 26 maja 2014 07:13\nGabrielle 25 maja 2014 08:25\nMadelinka Przeplatanekolorami 25 maja 2014 05:29\nGabrielle 25 maja 2014 08:26\nGabrielle 31 maja 2014 08:57