Z przejmującego zimna [John le Carré] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00157 002696 20664475 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 9788379991440 Data wydania:\nPrzedmowa Pięćdziesiąt lat późniejZ przejmującego zimna pisałem w wieku trzydziestu lat, w ciężkim, sobie tylko wiadomym stresie, nie mówiąc nikomu słowa o mojej dłubaninie. Byłem funkcjonariuszem wywiadu używającym przykrywki dyplomaty niskiego szczebla w brytyjskiej ambasadzie w Bonn; koledzy nie mieli zielonego pojęcia o tym, co robię, a ja – jakie będą efekty moich usiłowań. Wcześniej spłodziłem kilka powieści, rzecz jasna pod pseudonimem, i mój chlebodawca dawał mi zielone światło przed publikacjami. Po długich mękach dał mi je też przed wydaniem Z przejmującego zimna. Do dzisiaj nie wiem, co bym począł, gdyby zdecydował inaczej. Oto, jak zapewne do tego doszło. Chyba uznał, tyleż słusznie, co opornie, iż książka ta jest od początku do końca czystym tworem imaginacji, niepopartym żadnymi osobistymi doświadczeniami, więc w związku z tym nie może być mowy o złamaniu zasady zachowania tajności. Jednakże nie taki był pogląd, jaki raczyła przyjąć światowa prasa, która jednogłośnie zdecydowała, że ma oto przed sobą nawet nie tyle odwołanie do faktów, co rodzaj iluminacyjnego Przesłania Z Tamtej Strony. W tej sytuacji mnie nie pozostało nic innego, jak tylko czekać bez drgnienia, chłonąc to, co się wyprawiało, popadłszy ni to w osłupienie, ni to w zachwyt, gdy utwór śmignął na listę bestsellerów i zadomowił się tam na dobre, podczas gdy znawca po znawcy trąbił, że mamy do czynienia z najprawdziwszą prawda. Do mojego zachwytu z czasem dołączyło coś na kształt bezsilnego gniewu. Gniewu – ponieważ od dnia, w którym powieść zeszła spod pras drukarskich, zdałem sobie sprawę, że teraz i po wieczność będzie mi towarzyszyć piętno szpiega-który-został-pisarzem, a nie pisarza, który jak zastępy mu podobnych zaliczył turę w świecie tajnych służb i napisał o tym. Lecz dziennikarze tamtej epoki ani chcieli o tym słyszeć. Byłem brytyjskim szpiegiem, który wyskoczył jak diabełek z pudełka i opowiedział, co naprawdę się wyczynia, i każde moje zaprzeczenie tylko cementowało ten mit. A ponieważ pisałem dla czytelnika, który miał głowę zakorkowaną Bondem i rozpaczliwie szukał korkociągu, mit okrzepł. Jednocześnie otaczała mnie wrzawa, o jakiej pisarze tylko marzą. Był jeden problem – nie wierzyłem w reklamę mojej własnej osoby. Nie przepadałem za nią, mimo że byłem do niej przypisany, i w jak najbardziej dosłownym znaczeniu słowa nie potrafiłem wydusić z siebie niczego, co zastopowało by cały ten cyrk, nawet gdybym tego chciał. A nie byłem tego pewien. W latach 60. XX wieku – i dzisiaj też – tożsamość funkcjonariusza brytyjskich tajnych służb była i jest – ze wszech miar słusznie – tajemnicą państwową. Ujawnienie jej to zbrodnia. Tajne służby mogą się zdecydować na przeciek, kiedy im to odpowiada. Mogą zrobić pokazówkę, ujawnić barona czy dwóch wywiadu, co ma służyć za dowód ich wszechmocy i – uwaga, uwaga! – otwartości. Ale biada temu eks-funkcjonariuszowi, który dopuścił się przecieku. Do tego dochodziły moje osobiste zahamowania. Nie byłem w sporze z dawnym chlebodawcą, wręcz przeciwnie. Przedstawiając się prasie w Nowym Jorku kilka miesięcy po tym, jak powieść stała się rozpoznawalna w Stanach, posłusznie, choć w nerwach wybąkałem zaprzeczenia; nie, nie, nigdy nie miałem nic wspólnego ze szpiegowaniem, nie, nie, to tylko zły sen. Co oczywiście zgadzało się z prawdą.Paradoksalność sytuacji się pogłębiła, gdy pewien amerykański dziennikarz z koneksjami rzucił mi kącikiem ust, iż urzędujący szef mojej tajnej służby poinformował dyrektora CIA, że byłem działającym funkcjonariuszem, i że nie zdradził tego nikomu, nie licząc orszaku najlepszych kumpli, tak więc każdy z obecnych, będący kimś, wie, że kłamię. Wszystkie wywiady, które przeprowadzano ze mną przez następne pięćdziesiąt lat, wydawały się zmierzać do przeniknięcia nieistniejącej prawdy i może to między innymi dlatego nabawiłem się alergii na te ceregiele. ***Z przejmującego zimna było dziełem kapryśnej wyobraźni doprowadzonej do kresu wytrzymałości obrzydzeniem polityką i poczuciem osobistego zagubienia. Pięćdziesiąt lat później nie kojarzę tamtej książki z niczym, co kiedykolwiek mi się przytrafiło, poza jednym obrazkiem na londyńskim lotnisku, kiedy wyczerpany, wyglądający na wojskowego mężczyzna w średnim wieku, w poplamionym deszczowcu, cisnął na ladę baru garść drobnych w rozlicznej walucie i chrapliwym irlandzkim akcentem zażądał szkockiej. Za wszystko. W tamtej chwili urodził się Alec Leamas. Tak przynajmniej mówi mi moja pamięć, nie zawsze wiarygodny informator. Dzisiaj myślę o tamtej książce jako o niezbyt dobrze zakamuflowanym wewnętrznym wybuchu, po którym moje życie nigdy nie miało być takie same. Wybuchu ani nie pierwszym, ani ostatnim. I tak, tak, zanim ją napisałem, przez dekadę zajmowałem się nieprzerwanie tajną działalnością; okres tym bardziej formatywny, ponieważ gnębiło mnie dziedziczne poczucie winy spowodowane tym, że byłem zbyt młody na to, by walczyć w drugiej wojnie światowej i – co ważniejsze – ponieważ byłem synem spekulanta wojennego, kolejna tajemnica, którą uważałem za właściwe zachowywać dla siebie, dopóki nie umarł. Ale nigdy nie byłem mózgiem żadnej organizacji, móżdżkiem też nie, i na długo przed tym, zanim wkroczyłem w świat tajnych służb, miałem ciągotki ku beletrystyce, co stawiało pod znakiem zapytania moją umiejętność gromadzenia faktów. W tajnych służbach nigdy nie groziło mi żadne niebezpieczeństwo; często byłem śmiertelnie znudzony pracą. Gdyby sprawy miały się odwrotnie, moi chlebodawcy nie pozwoliliby mi na wydanie powieści, chociaż potem może pluli sobie z tego powodu w brodę; ale stało się tak, jak się stało, ponieważ uznali, że została potraktowana zbyt poważnie przez zbyt wielu i ponieważ jakakolwiek sugestia, że Brytyjskie Tajne Służby mogłyby się dopuścić wewnętrznej zdrady, byłaby obrazą ich zasad etycznych szkodzącą rekrutacji tak więc Złem Wobec Kraju, a to już oskarżenie, na które nie ma mocnych. Dowodem na to, że powieść nie była „autentyczna” – ile razy musiałem to powtarzać? – niech będzie ten fakt, że została wydana. Więcej, pewien były szef wydziału, który mnie zatrudnił, wsławił się oświadczeniem, że moje zasługi były nieistotne, czemu jak najbardziej daję wiarę. Inny nazwał książkę „jedyną operacją, do cholery, z udziałem podwójnego agenta, jaka kiedykolwiek wypaliła”. Sęk w tym, że gdy zawodowi szpiedzy z przesadną mocą i autorytatywnym tonem wygłaszają opinię na temat któregoś z kolegów, opinia publiczna skłonna jest przyjąć punkt widzenia odwrotny do zaprezentowanego, co cofa nas wszystkich do punktu wyjścia, mnie również.I gdyby wtedy nie mieli mnie w swoim gronie szpiedzy, miałaby mnie jakaś inna, równie pozbawiona szczęścia instytucja i po kilku latach też wycofałbym się z niej rakiem. ***A co z głębokim tłem powieści? Widokami, zapachami i głosami, które piętnaście lat po wojnie nadal zalegały w każdym kącie podzielonych Niemiec? Ten Berlin, w którym egzystował Leamas, był modelowym wzorcem ludzkiego szaleństwa i historycznym paradoksem. W początkach lat 60. obserwowałem go przeważnie z zacisza brytyjskiej ambasady w Bonn, a czasem nos w nos. Ale przyglądałem się rośnięciu muru berlińskiego od zasieków z drutu kolczastego do ściany z pustaków; przyglądałem się, jak mury obronne zimnej wojny rosną na wciąż gorących popiołach jej poprzedniczki. I w żadnym razie nie miałem przy tym wrażenia, jakoby jedna przeszła w drugą, gdyż w świecie tajnych służb była tylko jedna. W oczach twardogłowych Wschodu i Zachodu druga wojna światowa była stanem zawieszenia. Gdy się skończył, mogli zająć się prawdziwą wojną, wybuchłą wraz z bolszewicką rewolucją w 1917 r. i trwającą od tamtej pory pod różnymi nazwami i maskami.Nic więc dziwnego, że Alec Leamas miał niekiedy okazję zetknąć się z wyjątkowo niesympatycznymi kolegami po fachu w szeregach zachodnich wywiadów. Eks-naziści o atrakcyjnych kwalifikacjach byli nie tylko tolerowani przez aliantów; ci drudzy wręcz rozpieszczali tych pierwszych, doceniając ich referencje – antykomunistów. Na kogo pierwszego padło spojrzenie Amerykanów poszukujących szefa raczkującej zachodnioniemieckiej służby wywiadowczej? Na podwładnego Hitlera, generała Reinharda Gehlena, byłego szefa Wydziału Sztabu Generalnego Wojsk Lądowych Obce Armie Wschód (sowiecki teatr wojny), które to stanowisko dało mu wyjątkowy wgląd w wojskowe plany Sowietów. Przewidując klęskę Niemiec, generał zebrał podwładnych i akta, i przy pierwszej sposobności przekazał jedno i drugie w ręce Amerykanów, którzy przyjęli ten dar z otwartymi ramionami. Po rekrutacji Gehlen taktownie zrezygnował z „generała” i w to miejsce pojawił się Herr Doktor. Lecz gdzie umieścić ten cenny nabytek i jego klejnoty koronne? Amerykanie zdecydowali się zainstalować Gehlena i jego ludzi w przytulnej bawarskiej wioseczce Pullach, osiem mil za Monachium, w zasięgu własnej kwatery głównej wywiadu. A czyjeż to urocze, obecnie opustoszałe, wiejskie ustronie wybrali dla Herr Doktora? Martin Bormann był najbardziej zaufanym powiernikiem Hitlera i jego prywatnym sekretarzem. Z jego też rozkazu zbudowano willę Orlę Gniazdo, prezent dla wodza. Kiedy Führer umościł się tam, u końca górskiej drogi, jego kumple raz-dwa wznieśli w pobliżu domy. Gehlen i jego podwładni znaleźli schronienie w willi Martina Bormanna, obecnie chronionej dekretem bawarskiego rządu. Zaledwie kilka lat wstecz w drodze niezwykłej uprzejmości pewien niedawny luminarz niemieckiego wywiadu, Bundesnachrichtendienst, BND, osobiście mnie tam oprowadził. Polecam meble sali konferencyjnej utrzymanej w stylu lat 30. minionego wieku i secesyjne posągi w ogrodzie na tyłach. Ale największa atrakcja to niewątpliwie wielka, mroczna klatka schodowa spływająca zakosami do piwnic i w pełni wyposażony bunkier, bliźniak schronienia Führera, tylko nieco mniej wyrośnięty.Czy Alec Leamas był regularnym gościem Pullach? Nie miał wyboru. Niewiele tajnych operacji na terenie Niemiec Wschodnich mogło się odbyć bez wiedzy BND. I czy podczas tych regularnych odwiedzin napotkał cenionego szefa kontrwywiadu Herr Doktora, Heinza Felfego, byłego członka SS i wywiadu oraz kontrwywiadu tej służby, Sicherheitsdienst? Musiał go napotkać. Felfe był legendą tajnych operacji. Czyż w pojedynkę nie zdemaskował całej bandy sowieckich szpiegów?Oczywiście, wszystko to prawda i chleb powszedni tamtych czasów. Kiedy w końcu sam został zdemaskowany, dostał czternaście lat za szpiegowanie dla Moskwy, ale tyle z tego wynikło, że wymieniono go na garstkę nieszczęsnych obywateli Niemiec Zachodnich więzionych w Sowietach. Czy Leamas miał dostęp do supertajnych „materiałów specjalnych” pozyskanych dzięki Operacji GOLD, niebywale kosztownemu, ćwierćmilowemu anglo-amerykańskiemu tunelowi do sowieckich kabli telefonicznych, kilka stóp pod ulicą we Wschodnim Sektorze Berlina? Zanim wbito w ziemię pierwszą łopatę, operacja GOLD została rzecz jasna wykryta przez sowieckiego agenta, George’a Blake’a, bohaterskiego eks-więźnia Korei Północnej i dumę brytyjskich tajnych służb. Niemniej jednak wielu planistów GOLD z wielką rozkoszą natchnęłoby nas przekonaniem, że ich operacja była triumfem nie tylko technicznym, ale również wywiadowczym, posługując się wątpliwym argumentem, iż niechęć Rosjan do ujawnienia ich agenta była tak silna, że utrzymywali nadal łączność, jakby nigdy nic. Minęło kilka lat i Kim Philby, kiedyś typowany na szefa służby, również okazał się człowiekiem Moskwy. Nic dziwnego, że biedny Leamas musiał wtedy, na londyńskim lotnisku walnąć sobie kielicha. Tajne służby, którym był bezgranicznie wierny, trawiła od góry do dołu zgnilizna, na wyleczenie której potrzebna była praca całego następnego pokolenia. Czy znał stan rzeczy? W głębi duszy myślę, że tak. I myślę też, że musiałem go znać również i ja, gdyż w innym razie kilka lat potem nie powstałby Druciarz, krawiec, żołnierz, szpieg.***Tak więc zasługą tamtej powieści – lub jej występkiem, zależnie od tego, z jakich pozycji ją sądzić – nie był pokłon faktom, lecz wiarygodności. Okazało się, że zły sen jest wspólny wielu ludziom na całym świecie, gdyż podsuwał to samo stare pytanie, które zdawaliśmy sobie po pięćdziesięciu latach: jak daleko możemy się posunąć w słusznej obronie wartości świata zachodu, nie pozbywając się przy okazji ich samych? Mój fikcyjny szef brytyjskiej tajnej służby – nazwałem go Kontrolerem – niewątpliwie miał odpowiedź: „Chodzi o to, że nie możesz być mniej bezwzględny niż druga strona tylko dlatego, że twój rząd gra rolę dobrotliwego wujaszka, zgadza się?”.Dzisiaj słyszy się, jak ten sam facet tylko mający lepsze zęby, fryzurę i znacznie szykowniejszy garnitur tłumaczy katastrofalną, nielegalną wojnę w Iraku, usprawiedliwia wyższość średniowiecznych tortur nad sposobami przesłuchań z XXI wieku albo broni niezbywalnych praw ukrytych psychopatów do noszenia broni samopowtarzalnej i używania dronów jako wolnej od ryzyka metody mordowania tych, których uzna się za wrogów, i każdego, kto będzie miał ten niefart, że znajdzie się koło nich. Lub też jako lojalny sługa swojej korporacji zapewnia nas, że palenie tytoniu jest nieszkodliwe dla zdrowia Trzeciego Świata, a wielkie banki są po to, by służyć szerokiemu ogółowi.Czego się nauczyłem przez te ostatnie pięćdziesiąt lat? Jak się nad tym zastanowić – niewiele. Tylko tyle, że moralność świata tajnych służb jest bardzo podobna do naszej. John le Carré\nPosterunekAmerykanin podał Leamasowi kolejną filiżankę kawy i spytał:– Może poszedłby pan się trochę przespać? Jak się pokaże, zadzwonimy.Leamas milczał, patrząc przez okno na pustą ulicę.– Przecież nie będzie pan tak czekał i czekał. On może przyjść kiedy indziej. Policja skontaktowałaby się z agencją i za dwadzieścia minut ściągnęlibyśmy pana z powrotem.– Nie – odparł Leamas. – Już prawie ciemno.– Przecież nie będzie pan czekał bez końca. On miał tu być dziewięć godzin temu.– Jeśli chce pan iść, niech pan idzie – odrzekł Leamas. – Bardzo nam pomogliście – dodał. – Powiem Kramerowi, że odwaliliście kawał dobrej roboty.– Ale jak długo chce pan czekać?– Dopóki nie przyjdzie. – Leamas podszedł do okienka i stanął między dwoma nieruchomymi policjantami, którzy obserwowali przez lornetki enerdowski posterunek.– Czeka, aż się ściemni – wymamrotał. – Wiem, że on czeka.– Rano mówił pan, że przejdzie z robotnikami.Leamas odwrócił się.– Agenci to nie samoloty. Nie mają ustalonego rozkładu lotów. On jest spalony, boi się, ucieka. Ściga go Mundt. Teraz, w tej chwili. Ten człowiek ma tylko jedną szansę. Pozwólmy mu wybrać odpowiedni moment.Amerykanin zawahał się. Chciał wyjść, lecz nie bardzo wiedział, czy wypada.Zadzwonił dzwonek. Czekali, spięci i czujni.– Czarny opel rekord – powiedział po niemiecku jeden z policjantów. – Federalna rejestracja.– Zgaduje – szepnął Amerykanin. – Jest za ciemno, nie widzi na taką odległość. – Mundt? Skąd wiedział?– Zamknij się pan – rzucił Leamas od okna.Policjant wyszedł z budki i ruszył w stronę posterunku obwarowanego workami z piaskiem, które ułożono sześćdziesiąt centymetrów od białej linii demarkacyjnej, przecinającej jezdnię niczym końcowa linia kortu tenisowego. Drugi policjant odczekał, aż jego kolega przykucnie za ukrytym na posterunku teleskopem, po czym odłożył lornetkę, z kołka przy drzwiach zdjął czarny hełm i starannie włożył go na głowę. Hen wysoko nad posterunkiem ożyły reflektory łukowe, zalewając ulicę teatralnym światłem.Policjant zaczął mówić. Leamas znał ten tekst na pamięć.– Samochód zatrzymuje się na pierwszym posterunku. W samochodzie jest tylko jedna osoba, kobieta. Ci z Volks Polizei prowadzą ją na kontrolę dokumentów. – Czekali w milczeniu.– Co on mówi? – spytał Amerykanin.Leamas nie odpowiedział. Wziął zapasową lornetkę i skierował ją na enerdowski posterunek.– Po kontroli. Przepuścili ją na drugi posterunek.– To ona? – drążył Amerykanin. – To wasz człowiek? Zadzwonię do agencji.– Chwila.– Co z tym samochodem? Gdzie teraz jest?– Na kontroli walutowej – warknął Leamas. – Na cle.Uważnie obserwował czarnego opla. Przy drzwiach od strony kierowcy stało dwóch enerdowskich policjantów: jeden rozmawiał z kobietą, drugi po prostu czekał. Trzeci policjant krążył obok samochodu. Przystanął przy bagażniku, zawrócił i zagadał do kobiety. Zażądał kluczyków. Otworzył bagażnik, zajrzał do środka, zatrzasnął klapę, zwrócił kluczyki, po czym ruszył przed siebie i zatrzymał się dopiero trzydzieści metrów dalej, w połowie drogi między posterunkiem zachodnio- i wschodnioniemieckim, gdzie czuwał przysadzisty wartownik w długich wojskowych butach i bufiastych spodniach. Stali tam i rozmawiali chwilę, nieco skrępowani jaskrawym światłem.Niedbałym gestem ręki kazali kobiecie podjechać bliżej. Opel ruszył i zatrzymał się przy nich. Strażnicy obeszli wóz, stanęli z boku, ponownie pogrążyli się w rozmowie i wreszcie, jakby z niechęcią, pozwolili mu przejechać linię rozdzielającą sektor wschodni od zachodniego.– To miał być mężczyzna? – spytał Amerykanin.– Tak, mężczyzna – odrzekł Leamas.Postawił kołnierz kurtki i wyszedł na zimny październikowy wiatr. Wtedy przypomniał mu się ten tłum. Grupa zaskoczonych twarzy, widok, który tam, w budce, uleciał mu z pamięci. Ludzie się zmieniali, lecz wyraz ich twarzy pozostawał ten sam. Jak wyraz twarzy gapiów gromadzących się wokół ofiary wypadku. Nikt nie wie, jak to się stało, nikt nie wie, czy można ruszać ciało. W promieniach reflektorów unosił się dym albo kurz. Wzbijał się i opadał na krawędzi światła niczym falujący całun.Leamas podszedł do samochodu i spytał:– Gdzie on jest?– Przyszli po niego i uciekł. Wziął rower. O mnie nic nie wiedzą.– Dokąd uciekł?– Wynajmowaliśmy pokój nad piwiarnią, niedaleko Bramy Brandenburskiej. Miał tam trochę rzeczy, pieniądze, dokumenty. Pewnie jest tam. Przejdzie potem.– Dzisiaj?– Powiedział, że dzisiaj. Tamtych złapali. Paula, Vierecka, Landsera, Salomona, wszystkich. Ma bardzo mało czasu.Leamas przyglądał się jej w milczeniu.– Landsera też?– Tak, wczoraj w nocy.U boku Leamasa wyrósł policjant.– Musi pani odjechać – powiedział. – Nie wolno blokować przejścia.– Idź pan do diabła – warknął Leamas, lekko odwracając głowę. Niemiec zesztywniał.– Niech pan wsiada – wtrąciła kobieta. – Pojedziemy za róg.Leamas wsiadł i powoli ruszyli.– Nie wiedziałem, że ma pani samochód – powiedział.– To męża – odrzekła obojętnie. – Karl nie powiedział panu, że jestem mężatką, prawda? – Leamas milczał. – Pracujemy z mężem w zakładach optycznych. Wypuszczają nas za granicę w sprawach służbowych. Karl podał panu tylko moje nazwisko panieńskie. Nie chciał, żebym... żebyście mnie w to wciągnęli.Leamas sięgnął do kieszeni i wyjął klucz.– Musi pani gdzieś przenocować – powiedział. Głos miał płaski i apatyczny. – Przy Albrecht Dürer Strasse, zaraz za muzeum, jest mieszkanie. Numer 28 A. Znajdzie tam pani wszystko co potrzeba. Kiedy Karl przejdzie, natychmiast zadzwonię.– Zaczekam z panem.– Ja tu nie zostaję. Niech pani jedzie. Zadzwonię. Nie ma sensu czekać.– Ale on przejdzie tym przejściem.Leamas spojrzał na nią zaskoczony.– Powiedział to pani?– Tak. Na tym posterunku pracuje jego znajomy, syn gospodarzy domu, w którym mieszka. To może pomóc. Dlatego wybrał to przejście.– O tym też pani powiedział?– On mi ufa. Powiedział mi wszystko.– Chryste.Dał jej klucz i wrócił na posterunek, żeby uciec przed zimnem. Kiedy wchodził do budki, policjanci coś do siebie mamrotali; wyższy ostentacyjnie odwrócił się do niego plecami.– Przepraszam – powiedział Leamas. – Przepraszam, że na pana nawrzeszczałem.Otworzył wysłużoną teczkę, grzebał w niej chwilę, wreszcie znalazł to, czego szukał: pół butelki whisky. Starszy z policjantów kiwnął głową, rozlał trunek i uzupełnił kubki czarną kawą.– A gdzie ten Amerykanin? – spytał Leamas.– Kto?– Ten z CIA. Ten, który tu był.– Pewnie już kima – odrzekł ten wyższy i wszyscy się roześmiali.Leamas odstawił kubek.– Co robicie, jeśli ktoś chce przejść na naszą stronę? Możecie otworzyć ogień, żeby go osłonić? Co mówią przepisy?– Ogień możemy otworzyć tylko wtedy, kiedy tamci zaczną do nas strzelać.– To znaczy, kiedy uciekinier przekroczy linię demarkacyjną?– Ogień osłonowy nie wchodzi w rachubę, panie...– Thomas – podpowiedział mu Leamas.Policjanci przedstawili się i uścisnęli mu rękę.– Ogień osłonowy nie wchodzi w grę – powtórzył ten starszy. – Taka jest prawda. Mówią, że gdybyśmy zaczęli strzelać, wybuchłaby nowa wojna.– Bzdura. – Whisky dodała młodszemu śmiałości. – Gdyby nie alianci, muru już dawno by nie było.– Ani Berlina – mruknął ten starszy.– Mój człowiek ma tędy przejść – rzucił prosto z mostu Leamas. – Dzisiaj.– Tędy? Tym przejściem?– Jest dla nas bardzo cenny. Szukają go ludzie Mundta.– Są jeszcze miejsca, gdzie można przejść górą – powiedział ten młodszy.– To nie w jego stylu. Spróbuje zablefować. Ma dokumenty, chyba że są już do niczego. I ma rower.Na biurku paliła się tylko jedna lampa, lecz wnętrze budki tonęło w blasku reflektorów łukowych, który wypełniał ją niczym światło sztucznego księżyca. Zapadła ciemność, a wraz z ciemnością cisza. Rozmawiali tak, jakby bali się, że ktoś może ich podsłuchać. Leamas stanął przy oknie. Czekał. Przed nim były ulica i mur, oświetlone mdławym, żółtym światłem szkaradztwo z uwieńczonego drutem kolczastym żużlobetonu, przypominające płot obozu koncentracyjnego. Na wschód i na zachód od muru rozciągała się nieodbudowana część Berlina, zduszony w dwa wymiary półświat ruin, wystrzępiony krajobraz wojny.Przeklęty babsztyl, pomyślał Leamas. I ten głupi Karl. Kłamał. Kłamał, przemilczając. Jak oni wszyscy, jak agenci na całym świecie. Uczysz ich zacierać ślady, uczysz ich oszukiwać, więc oszukują i ciebie. A ją pokazał tylko raz, w zeszłym roku, po tej kolacji na Schurzstrasse. Zdobył dla nas prawdziwą bombę i Kontroler chciał go poznać. Tak, Kontroler zawsze lubił sukcesy. Zjedli razem kolację, on, Kontroler i Karl. Karl uwielbiał takie bajery. Przyszedł wystrojony jak uczeń ze szkółki niedzielnej, czyściutki, odpicowany, z kapeluszem w ręku i cały w ukłonach. Kontroler ściskał mu rękę przez pięć minut.– Jesteśmy z pana bardzo zadowoleni – powtarzał. – Cholernie zadowoleni.Leamas patrzył na nich i myślał: Będzie nas to kosztowało co najmniej dwie stówy więcej. Kiedy skończyli jeść, Kontroler znowu uścisnął mu rękę, znacząco pokiwał głową, dając im do zrozumienia, że musi już iść, by ryzykować życie gdzie indziej, po czym wsiadł do samochodu z szoferem i odjechał. Karl wybuchnął śmiechem, Leamas wybuchnął śmiechem wraz z nim i naśmiewając się z Kontrolera, dopili szampana. A potem Karl wyciągnął go do Alter Fass, gdzie czekała Elwira, czterdziestoletnia blondyna, baba twarda jak stal.– A oto moja najpilniej strzeżona tajemnica – powiedział i Leamas się wściekł. Potem się pokłócili.– Ile ona wie? Kto to jest? Gdzie ją poznałeś? – Karl się nadął i nie chciał nic powiedzieć. Od tamtej pory wszystko układało się coraz gorzej. Leamas próbował zmienić ustalone procedury, punkty kontaktowe i hasła, ale Karlowi to się nie podobało. Wiedział, do czego to zmierza, i powiedział „nie”.– Nie ufasz jej, ale i tak już za późno – odparł. Leamas kupił to i się zamknął. Ale od tamtej chwili zrobił się ostrożniejszy, mówił Karlowi znacznie mniej i coraz częściej sięgał do arsenału czarodziejskich technik szpiegowskich. A tu, proszę, wyrosła przed nim jak spod ziemi. Siedziała tam i o wszystkim wiedziała: znała całą siatkę, wiedziała o ich kryjówce, wiedziała dosłownie o wszystkim, dlatego Leamas po raz kolejny poprzysiągł sobie, że już nigdy więcej nie zaufa żadnemu agentowi.Podszedł do telefonu i wykręcił numer swego mieszkania. Odebrała Frau Martha.– Mamy gości na Dürera – powiedział. – Mężczyznę i kobietę.– Małżeństwo? – spytała Martha.– Powiedzmy – rzekł Leamas i Martha wybuchła swoim przerażającym śmiechem. Kiedy odkładał słuchawkę, odwrócił się do niego jeden z policjantów.– Herr Thomas! Szybko! – Leamas podszedł do okna.– Mężczyzna – szepnął ten młodszy. – Z rowerem.Leamas podniósł lornetkę.To był Karl, którego rozpoznał nawet z tej odległości po charakterystycznej sylwetce. Karl w starym wojskowym płaszczu. Prowadził rower. Udało mu się, pomyślał. Musiało mu się udać, bo przeszedł już przez kontrolę dokumentów, została mu tylko walutowa i celna. Patrzył, jak Karl opiera rower o barierkę i niedbałym krokiem wchodzi do budki. Obyś nie przedobrzył, obyś tylko nie przedobrzył. Wreszcie Karl wychynął z budki, wesoło pomachał wartownikowi i czerwono-biały szlaban powoli się uniósł. Tak, udało mu się, jechał już w ich stronę. Jeszcze tylko wartownik na środku jezdni, jeszcze tylko biała linia i będzie bezpieczny.W tej samej chwili Karl chyba coś usłyszał, wyczuł jakieś niebezpieczeństwo, bo zerknął przez ramię, pochylił się nisko nad kierownicą i zaczął pedałować jak szalony. Wciąż miał przed sobą tego nieszczęsnego wartownika, który właśnie się odwrócił i na niego patrzył. I wtedy, zupełnie nieoczekiwanie, rozbłysły wszystkie szperacze, jaskrawobiałe i oślepiające, które oświetliły Karla i przyszpiliły jak reflektory samochodowe zająca na drodze. Jękliwie zawyły syreny, posypały się wrzaskliwe rozkazy. Zachodnioniemieccy policjanci przyklękli na jedno kolano i wyglądając przez szczeliny między workami z piaskiem, sprawnie przełączyli broń na ogień ciągły.Enerdowski wartownik wypalił; mierzył bardzo starannie, w swój sektor. Pierwszy pocisk pchnął Karla do przodu, drugi do tyłu. Mimo to agent wciąż jechał, wciąż pedałował, mijając policjanta, który wciąż do niego strzelał. A potem zwiotczał, osunął się na ziemię i dobiegł ich metaliczny klekot walącego się na jezdnię roweru. Leamas miał nadzieję, że Karl nie żyje.\nAgencjaPatrzył, jak zapada się pod nim pas startowy lotniska Tempelhof.Nie należał do ludzi oddających się refleksji czy skłonnych do filozofowania. Wiedział, że już go skreślili – był to po prostu fakt, z którym musiał żyć dalej, tak jak chorzy muszą żyć z rakiem czy więźniowie z więzieniem. Wiedział też, że żadne przygotowanie zawodowe nie zdoła spiąć przepaści rozdzielającej przeszłość od teraźniejszości. Stawiał czoło klęskom tak, jak któregoś dnia stawi czoło śmierci, z cyniczną urazą i odwagą samotnika. Wytrwał w terenie dłużej niż pozostali i wreszcie przegrał. Powiadają, że pies żyje tak długo jak jego zęby; ujmując rzecz metaforycznie, jemu zęby wyrwano, i to Mundt mu je wyrwał.Przed dziesięcioma laty mógł wybrać inną drogę – w anonimowym gmachu rządowym przy Cambridge Circus nie brakowało prac biurowych, które mógłby wykonywać do Bóg wie jak późnej starości. Sęk w tym, że ulepiono go z innej gliny. Miałby zrezygnować z życia w terenie na rzecz tendencyjnego teoretyzowania i ukrytej interesowności typowej dla Whitehallu? Równie dobrze można by prosić dżokeja, żeby zrezygnował z siodła i został kasjerem na torze wyścigowym. Uparty i krnąbrny, lekceważył polecenia, wmawiał sobie, że coś mu się jeszcze trafi, i pozostał w Berlinie, zdając sobie sprawę, że ci z kadr co roku weryfikują jego akta. Pracą wywiadu kieruje tylko jedno prawo moralne, prawo, które mówi, że liczą się jedynie wyniki. Respektowali je nawet sofiści z Whitehallu, a on wyniki miał. Dopóki nie zjawił się Mundt.Dziwne, jak prędko zrozumiał, że Mundt jest proroczą zapowiedzią ostatecznej katastrofy.Hans-Dieter Mundt urodził się przed czterdziestoma dwoma laty w Lipsku. Leamas znał jego dossier, pamiętał zdjęcie na wewnętrznej stronie okładki akt, pamiętał jego hardą, lecz pozbawioną wyrazu twarz i jego płowe włosy. Wiedział, jak Mundt doszedł do władzy, jak został szefem wydziału operacyjnego i człowiekiem numer dwa we wschodnioniemieckim Abteilungu. Nienawidzili go nawet podwładni. Twierdzili tak wszyscy uciekinierzy, no i Riemeck, który jako członek prezydium Niemieckiej Socjalistycznej Partii Jedności zasiadał z Mundtem w komitecie do spraw bezpieczeństwa, i który bardzo się go bał. Widać nie bez powodu, gdyż Mundt go w końcu zabił.Do 1959 roku Hans-Dieter Mundt był niższym funkcjonariuszem Abteilungu i działał w Londynie jako pracownik misji handlowej wschodnioniemieckiego przemysłu hutniczego. Żeby ratować własną skórę, zamordował dwóch podlegających mu agentów, pospiesznie wrócił do Niemiec i przepadł jak kamień w wodę. Ponad rok później pojawił się nagle w kwaterze głównej Abteilungu w Lipsku jako kierownik wydziału technicznego, odpowiedzialny za dystrybucję środków dewizowych i sprzętu oraz za personel do zadań specjalnych. Pod koniec tego roku doszło w Abteilungu do ostrej walki o władzę. Skutek? Drastycznie zredukowano liczbę radzieckich oficerów łącznikowych, znacznie ograniczono ich wpływy, a kilku przedstawicieli starej gwardii zwolniono, jakoby z przyczyn ideologicznych. Na szczycie piramidy stanęło trzech ludzi: Fiedler, szef kontrwywiadu, Jahn, który zastąpił Mundta na stanowisku szefa wydziału technicznego, oraz sam Mundt, który w wieku czterdziestu jeden lat dostał najlepszy kawałek tortu, zostając zastępcą szefa wydziału operacyjnego. Od tego momentu zaczął obowiązywać nowy styl działania. Pierwszym agentem, którego stracił Leamas, była dziewczyna, maleńkie, niewiele znaczące ogniwo siatki; wykorzystywali ją jako kurierkę. Zastrzelono ją na ulicy, kiedy wychodziła z kina w Berlinie Zachodnim. Policja nie wykryła sprawcy i Leamas był początkowo skłonny uznać to za przypadek niezwiązany z jej pracą. Miesiąc później przy torach znaleziono zmasakrowane zwłoki biletera kolejowego z Drezna, byłego agenta siatki szpiegowskiej Petera Guillama. Leamas wiedział już, że nie jest to zwykły zbieg okoliczności. Wkrótce potem aresztowano i skazano na śmierć dwóch innych agentów kontrolowanej przez niego siatki. I tak to szło. Niemcy byli bezlitośni, a im coraz częściej brakowało otuchy.A teraz dorwali Karla i Leamas wyjeżdżał z Berlina tak samo, jak tu przybył: bez jednego agenta, który byłby wart złamanego szeląga. Mundt wygrał.Leamas był niskim mężczyzną o krótko przystrzyżonych stalowoszarych włosach i sylwetce pływaka. Był bardzo silny. Siła ta promieniowała z jego karku, pleców i szyi, jak również z rąk i krótkich grubych palców.Ubrania, podobnie jak większość innych rzeczy, traktował w sposób użytkowy; nawet okulary, które czasami zakładał, miały stalowe oprawki. Nosił garnitury ze sztucznego włókna i nie uznawał kamizelek. Koszule wolał w amerykańskim stylu, takie z guzikami w rogach kołnierzyka, a buty zamszowe, na gumowych podeszwach.Miał wyrazistą, interesującą twarz, wyraz uporu na wąskich ustach oraz małe brązowe oczy, ponoć irlandzkie. Trudno było przypisać mu konkretną narodowość. Gdyby wszedł do jakiegoś klubu w Londynie, konsjerż na pewno by go wyprosił; w klubach berlińskich zwykle dostawał najlepszy stolik. Wyglądał na człowieka, który może sprawić kłopoty, pilnuje swoich pieniędzy i nie jest tak do końca dżentelmenem.Ale stewardesie wydał się interesujący. Uznała, że pochodzi z północnej Anglii – skąd mógłby ostatecznie pochodzić – i że jest bogaty, choć bogaty nie był. Dawała mu pięćdziesiąt lat, i prawie trafiła. Założyła też, że jest kawalerem, co było jedynie półprawdą. Kiedyś, dawno temu, się rozwiódł i gdzieś tam, daleko, miał dzieci, teraz już nastoletnie, którym alimenty wypłacał pewien dziwny, prywatny bank w londyńskim City.– Jeśli życzy pan sobie jeszcze jedną whisky, proszę się pospieszyć – powiedziała stewardesa. – Za dwadzieścia minut lądujemy.– Nie, już wystarczy. – Nawet na nią nie spojrzał. Patrzył przez okno na szarozielone pola Kentu.Z lotniska do Londynu zawiózł go Fawley.– Kontroler wścieka się z powodu Karla – powiedział, zerkając na niego z ukosa. Leamas kiwnął głową. – Jak to się stało?– Zastrzelili go. Mundt go dorwał.– Nie żyje?– Chyba już nie. Oby. Prawie mu się udało. Niepotrzebnie tak się spieszył, tamci nie byli pewni. Dotarli na granicę tuż po tym, jak przeszedł przez odprawę. Włączyli syrenę i zastrzelili go dwadzieścia metrów przed linią. Upadł, ruszał się przez chwilę, a potem przestał.– Biedny sukinsyn.– Ano biedny.Fawley nie lubił Leamasa, ale jeśli nawet Leamas o tym wiedział, miał to gdzieś. Fawley należał do świata klubów: nosił członkowskie krawaty, nabożnie czcił sportowców i używał stopnia służbowego w urzędowej korespondencji. Uważał, że Leamas to mętny typ, natomiast Leamas uważał, że Fawley to dureń.– Gdzie teraz pracujesz?– W kadrach – odrzekł Fawley.– Fajnie jest?– Fascynująco.– A co będzie ze mną? Pójdę w odstawkę?– Lepiej niech Kontroler ci powie.– A ty wiesz?– Oczywiście.– To dlaczego, do diabła, nie chcesz powiedzieć?– Przykro mi, stary – odrzekł Fawley.Leamas poczuł, że zaraz wyjdzie z siebie, lecz szybko uświadomił sobie, że Fawley zapewne kłamie.– Dobra, w takim razie powiedz mi chociaż, czy będę musiał szukać sobie mieszkania w Londynie.Fawley podrapał się za uchem.– Chyba nie, stary. Raczej nie.– Nie? Dzięki Bogu.Zaparkowali przy parkometrze na Cambridge Circus i weszli do holu.– Pewnie nie masz przepustki, co? Wypełnij druczek.– Odkąd to obowiązują u nas przepustki? McCall zna mnie jak własną matkę.– Nowe zarządzenie. Rozrastamy się.Ciąg dalszy w wersji pełnej\nUpadekDostępne w wersji pełnej\nLizDostępne w wersji pełnej\nKredytDostępne w wersji pełnej\nKontaktDostępne w wersji pełnej\nKieverDostępne w wersji pełnej\nLe MirageDostępne w wersji pełnej\nDzień drugiDostępne w wersji pełnej\nDzień trzeciDostępne w wersji pełnej\nPrzyjaciele AlecaDostępne w wersji pełnej\nNa wschódDostępne w wersji pełnej\nZszywki czy spinaczeDostępne w wersji pełnej\nList do klientaDostępne w wersji pełnej\nPrzyjdź na balDostępne w wersji pełnej\nAresztowanieDostępne w wersji pełnej\nMundtDostępne w wersji pełnej\nFiedlerDostępne w wersji pełnej\nZebranieDostępne w wersji pełnej\nTrybunałDostępne w wersji pełnej\nŚwiadekDostępne w wersji pełnej\nPrzewodniczącaDostępne w wersji pełnej\nSpowiedźDostępne w wersji pełnej\nPani komisarzDostępne w wersji pełnej\nMurDostępne w wersji pełnej\nUciec z zimnaDostępne w wersji pełnej\nZ przejmującego zimnaSpis treściOkładkaKarta tytułowaPrzedmowa Pięćdziesiąt lat późniejPosterunekAgencjaUpadekLizKredytKontaktKieverLe MirageDzień drugiDzień trzeciPrzyjaciele AlecaNa wschódZszywki czy spinaczeList do klientaPrzyjdź na balAresztowanieMundtFiedlerZebranieTrybunałŚwiadekPrzewodniczącaSpowiedźPani komisarzMurUciec z zimnaKarta redakcyjna\nTytuł oryginału:THE SPY WHO CAME IN FROM THE COLDCopyright © Le Carré Productions, 1963Przedmowa © David Cornwell, 2013Copyright © 2014 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia DragaCopyright © 2014 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia DragaProjekt graficzny okładki: Mariusz BanachowiczKorekta: Joanna RodkiewiczISBN: 978-83-7999-144-0WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o.Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowicetel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28e-mail: info@soniadraga.plwww.soniadraga.plwww.facebook.com/wydawnictwoSoniaDragaE-wydanie 2014Plik ePub przygotowała firma eLib.plal. Szucha 8, 00-582 Warszawae-mail: kontakt@elib.plwww.eLib.pl\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Z_przejmujacego_zimna-ebookRO/p04010750i040" target="_blank" title="Z przejmującego zimna [John le Carré] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Z przejmującego zimna [John le Carré] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


APB SPECTRA 40 T40: Analogowa konsoleta mikserska, 40 kanały wejściowe mono, 4 kanały stereo. - Arcade Audio\nAPB SPECTRA 40 T40\n40 wysokiej jakości przedwzmacniacze mikrofonowe Burr-Brown, przestrajany filtr górno przepustowy: 20Hz – 400Hz@12dB/okt. 4-ro pasmowa korekcja na kanałach mono: wysokie tony – przełączany pół-parametryczny/półkowy korektor 8kHz - 12kHz o dobroci 2/3okt. przy podbiciu oraz ¼ okt. przy tłumieniu, średnie/wysokie tony – parametryczny 400Hz – 8kHz z przełączaną dobrocią 1okt./1/3okt., średnie/niskie tony – parametryczny 100Hz – 2kHz z przełączaną dobrocią 1okt./1/3okt., niskie tony – przełączany pół-parametryczny/półkowy korektor 20Hz - 400Hz o dobroci 2/3okt. przy podbiciu oraz ¼ okt. przy tłumieniu. 8 grup VCA, 10 wysyłek AUX, matryca 15 x 4 z insertami i wyjściami symetrycznymi, 12 grup MUTE, wysokiej jakości fadery 100mm z przełącznikami polaryzacji, system TALKBACK, oscylator 1kHz, 6-cio diodowy miernik sygnału na kanałach wejściowych, 18 diodowych mierników wyjściowych, lampki w zestawie, 2 zasilacze w zestawie, możliwość rozbudowy o moduły składające się z 24 kanałów mono.


Matka ks. Popiełuszki: beatyfikacja syna to dla mnie radość - Money.pl\nStrona głównaMatka ks. Popiełuszki: beatyfikacja syna to dla mnie radość\nMatka ks. Popiełuszki: beatyfikacja syna to dla mnie radość\n90-letnia matka ks. Jerzego, Marianna Popiełuszko wspomina, że jej syn\nnajbardziej lubił się zajmować modlitwą. "Odprawiłam syna na tamten świat we łzach, a teraz z\nradością przyjmuję jego beatyfikację" - powiedziała dziennikarzom przed zbliżającymi się\n90-letnia matka ks. Jerzego, Marianna Popiełuszko wspomina, że jej syn najbardziej lubił się zajmować modlitwą. "Odprawiłam syna na tamten świat we łzach, a teraz z radością przyjmuję jego beatyfikację" - powiedziała dziennikarzom przed zbliżającymi się uroczystościami beatyfikacyjnymi.\nPani Marianna mieszka w Okopach na Białostocczyźnie (w miejscu urodzenia ks. Popiełuszki), jej mąż Władysław zmarł w 2002 r. Państwo Popiełuszko prowadzili gospodarstwo rolne. Mieli pięcioro dzieci: Teresę, Józefa, Jadwigę (zmarła, mając dwa lata), Alfonsa (w 1971 r. zmienił on oficjalnie imię na Jerzy) i Stanisława. Rodzina była bardzo religijna. Późniejszy ks. Jerzy w wieku 11 lat został ministrantem w kościele parafialnym w Suchowoli.\nMarianna Popiełuszko pytana przez dziennikarzy, jak wychować świętego, wyliczała: należy kochać Boga i ludzi, kochać sercem i czynami. "Zawsze trzeba się cieszyć" - podkreśliła.\n"Kto we łzach sieje, żąć będzie w radości" - cytowała słowa jednego z psalmów. "Życzę każdemu, żeby prawda ks. Jerzego - zło dobrem zwyciężać - była w każdym z nas. Jeśli my sami się poprawimy, to i w Polsce się poprawi" - dodała.\nPytana o to, czym najbardziej lubił się zajmować jej syn, odpowiedziała, że "modlitwą". Matka ks. Jerzego przypomniała też zdania, które często powtarzała swoim dzieciom: "Prościusieńko w niebo droga: kochać ludzi, kochać Boga. Kochaj sercem i czynami, będziesz w niebie z aniołkami".\n"A gdy idę do kościoła, serce z radości woła. Niechaj będzie pochwalony, Jezus Chrystus uwielbiony" - cytowała słowa ludowej modlitwy.\nPytana, czy odczuwa obecność swojego syna, pani Marianna odpowiedziała: "módlcie się o wstawiennictwo ks. Jerzego, to się dowiecie". Zapytana przez dziennikarzy, czy modli się do niego, odpowiedziała: "syna można prosić jedynie o wstawiennictwo".(PAP)\nskz/ pro/ itm/ jbr/


Purina Pro Plan Small & Mini puppy z Optistart - sucha karma - Psy.pl\nPurina Pro Plan Small & Mini Puppy z Optistart to pełnoporcjowa, opracowana przez naukowców sucha karma dla szczeniąt ras małych do 1. roku życia.\nPurina Pro Plan Small & Mini Puppy z Optistart to sucha karma dla:\nszczeniąt ras małych (masa ciała dorosłego psa 1-10 kg) do 1. roku życia\nPurina Pro Plan Small & Mini Puppy z Optistart to sucha karma, która została opracowana we współpracy z lekarzami weterynarii i naukowcami, aby zaspokoić wszystkie potrzeby żywieniowe szczeniąt ras małych do 1. roku życia.\nSucha karma Purina Pro Plan Small & Mini Puppy z Optistart dostarcza rozwijającemu się szczenięciu wszystkich niezbędnych składników, które są potrzebne do zdrowego i prawidłowego rozwoju. Skład karmy dla szczeniąt został opracowany w taki sposób, aby wpierać naturalny układ odpornościowy szczenięcia. Poprzez redukowanie niestrawności wspomaga prawidłowe trawienie. O zdrowe kości i stawy dbają zawarte w karmie odpowiednie ilości fosforu, wapnia i witaminy D.\nkurczak (20%), dehydrolizowane białko drobiowe, pszenica, tłuszcz zwierzęcy, mączka sojowa, ryż (7%), gluten kukurydziany, suszone wysłodki buraczane, kukurydza, gluten pszeniczny, minerały, suszone jajo, olej rybny, autolizat, suszone młodziwo (0,1%)\nPurina Pro Plan Medium Puppy z Optistart


Dwa tysiące pracowników pikietowało w obronie Stoczni Gdynia - Hutnictwo\nDwa tysiące pracowników pikietowało w obronie Stoczni Gdynia\nPonad dwa tysiące osób czyli prawie wszyscy pracownicy pierwszej zmiany wzięli udział w pikiecie w obronie Stoczni Gdynia SA. Pikieta odbyła się podczas przerwy śniadaniowej. Rozpoczęła ją modlitwa "Pod Twoją Obronę".\nPikietę zorganizował, powołany w czwartek przez wszystkie organizacje związkowe działające w zakładzie, Komitet Obrony Stoczni (KOS).\nRzecznik stoczniowej "Solidarności", Marek Lewandowski powiedział PAP, że w ten sposób załoga chce wyrazić swój niepokój o przyszłość zakładu oraz zmusić prezydenta i premiera do podjęcia działań w obronie stoczni.\nWiceprezes zarządu stoczni, Piotr Paszkowski powiedział PAP po zakończeniu pikiety, że po raz pierwszy w historii polskiego przemysłu stoczniowego, załoga, zarząd i wszystkie związki zawodowe walczą o to samo, czyli o prywatyzację. "Każdy używa innych metod, ale cel mamy ten sam" - dodał.\nZdaniem prezesa, sytuacja stoczni jest trudna, ale nie przegrana.\nPodczas pikiety związkowcy odczytali petycję, która w piątek zostanie wysłana do prezydenta Lecha Kaczyńskiego i premiera Donalda Tuska. "Żądamy od pana prezydenta i pana premiera podjęcia zdecydowanych działań w celu ratowania polskiego przemysłu stoczniowego, w tym Stoczni Gdynia, a w rezultacie tysięcy miejsc pracy i uniknięcia skutków społecznych związanych z upadłością" - czytamy w petycji do najważniejszych osób w państwie.\nNapisano też, że "KOS żąda pilnego spotkania z premierem w celu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji oraz przedstawienia działań zabezpieczających przed upadłością i gwarancji rządowych pomyślnego zakończenia prywatyzacji".\nPodczas pikiety przedstawiciele KOS poinformowali załogę o rozpoczęciu w piątek referendum. Jak powiedział PAP Marek Lewandowski, każdy pracownik będzie musiał odpowiedzieć na pytanie: czy weźmie udział w akcji protestacyjnej, ze strajkiem generalnym włącznie w celu ratowania zakładu pracy? Wyniki referendum mają być znane w środę.\nNa środę Komitet Obrony Stoczni planuje też kolejny wiec przed budynkiem dyrekcji i marsz milczenia ulicami Gdyni pod Urząd Miasta i Pomnik Ofiar Grudnia 70.\nPodczas piątkowego wiecu, przewodniczący "Solidarności" stoczni Gdynia, szef Polskiej Sekcji Przemysłu Okrętowego "Solidarności" Dariusz Adamski przekonywał stoczniowców, żeby nie obawiali się sankcji karnych za udział w demonstracjach. "Rozpoczynamy bój, bo to jest naszym obowiązkiem. Podmiotem każdej firmy są ludzie i dlatego w środę wyruszamy w miasto" - mówił Adamski podczas wiecu.\nDo czwartku minister skarbu miał przesłać do Komisji Europejskiej (KE) poprawione plany restrukturyzacji stoczni w Gdyni i w Szczecinie. Jeżeli plany nie zostaną zaakceptowane przez komisarz ds. konkurencji, NeelieKroes, to niewykluczone, że w środę zapadnie decyzja o uznaniu za nielegalną pomocy publicznej udzielonej stoczni w Gdyni przez budżet państwa po 2004 roku. W praktyce będzie to oznaczać upadłość zakładu. W gdyńskim zakładzie pracuje cztery tysiące 200 osób.\njan, 11.07.2008 16:45\njak tam chłopcy z PO\nzamiast zająć się gospodarką ścigacie tych co walczyli z mafią paliwową?kto wam płaci?\nMarek, 11.07.2008 13:29\nBruksela ciągle nam pomaga\nJak to dobrze, że ciągle ktoś nam pomaga. Kiedyś ZSRR, teraz UE.


Wydarzenia - "next to normal" w Teatrze Syrena - Kulturalna Warszawa\nStrona główna > Kultura i sztuka > Wydarzenia > "next to normal" w Teatrze Syrena\n"next to normal" w Teatrze Syrena\n18 października 2020 (niedziela) g. 17:00\nPamiętacie „Lot nad kukułczym gniazdem”? „next to normal” w podobny sposób zamienia trudny problem walki z chorobą psychiczną w dramat rodzinny o sile przekazu bomby burzącej.\nGoodmanowie to z pozoru normalni Amerykanie. Diana zajmuje się domem, Dan zarabia na utrzymanie. Ich córka Natalie jest muzycznym geniuszem i marzy o wyrwaniu się rodzinnego miasta, a syn Gabe – zbuntowanym nastolatkiem, przy tym oczkiem w głowie matki. Okazuje się jednak, że pod powierzchnią zwyczajności kryje się rodzinna tragedia, a Diana zmaga się z chorobą dwubiegunową. Postępy w chorobie sprawiają, że uporządkowany świat Goodmanów wali się jak domek z kart, a walka o utrzymanie pozorów normalności staje się być albo nie być dla całej rodziny.\n"next to normal" to rockowy musical o walce z chorobą psychiczną. W Stanach Zjednoczonych nagrodzono go Pulitzerem w dziedzinie dramatu oraz trzema nagrodami Tony, teatralnym odpowiednikiem Oscarów. Spektakl na Broadwayu wywołał sensację i został okrzyknięty przełomowym dziełem we współczesnych dziejach musicalu. Potężna dawka rocka w połączeniu z frapującym tematem pozwoliły zrewolucjonizować cały gatunek i od wielu lat przyciągają na całym świecie tłumy widzów.\n28 października 12:00\nPremiera: "Ława przysięgłych" w Teatrze Ateneum\n27 listopada 19:00\n5 listopada 10:00


Tołpa | Bullet of Beauty-Portal dla kobiet (uroda, moda, podróże)\nŚwiadoma pielęgnacja, to pierwszy krok do sukcesu pięknych włosów. Coraz częściej marki namawiają nas do regularnego obserwowania swoich włosów, poznania ich potrzeb i dają całą gamę kosmetyków dobranych do rodzaju włosów. Podczas wyjazdów wakacyjnych musimy także pamiętać [...]\nMarka tołpa® poszerza linę pure trends ALL GREEN o nowe trendowe składniki: konopie z CDB i bambus. Bambus, jak żadna inna roślina […]\nPo czym poznać, że nasza skóra jest szczęśliwa? Kiedy jest odprężona, zregenerowana i pełna blasku. By to osiągnąć należy pamiętać o odpowiedniej […]


Doroczna konferencja, zorganizowana przez redakcję miesięcznika "Nowoczesny Bank Spółdzielczy", Centrum Prawa Bankowego i Informacji oraz Związek Banków Polskich odbywa się w dniach 18-19 maja w warszawskim Hotelu Gromada.\nPrzybyłych na Forum gości w imieniu organizatorów powitał Andrzej Wolski, wiceprezes zarządu Centrum Prawa Bankowego i Informacji. Przypomniał, iż FTBS jest jednym z nielicznych forów, na których kładzie się tak duży nacisk na związek pomiędzy technologią a efektywnością banków. Dlatego właśnie spotkanie cieszy się tak olbrzymim zainteresowaniem. - Mamy na sali weteranów, którzy od pierwszej edycji uczestniczą w tych spotkaniach, ale mamy równie dużo nowych uczestników - podkreślił Andrzej Wolski. Podziękował również członkom Rady Programowej, na czele z jej przewodniczącym, wiceprezesem Związku Banków Polskich dr. Mieczysławem Groszkiem i koordynatorem prac Andrzejem Kawińskim, a także sponsorom i partnerom wydarzenia.\n- Choć jest to już ósme Forum, to z pewnością nie wpadniemy w rutynę - zaznaczył wiceprezes ZBP, Mieczysław Groszek. Wskazał, że we współczesnym świecie pojęcie "technologia bankowa" przestało być domeną wąskiej grupy specjalistów zatrudnionych w komórce do spraw IT; dziś technologie rozstrzygają o tak ważkich sprawach, jak konkurencyjność oferty, koszty czy bezpieczeństwo. - Możliwości prostych przesunięć kosztów się kończą, jakościowy etap obniżenia kosztów to właśnie są technologie - przypomniał Mieczysław Groszek, odnosząc się do związku pomiędzy nowoczesnymi rozwiązaniami IT a wynikiem finansowym wykazywanym w sprawozdaniach rocznych. Z kolei w przypadku cyberbezpieczeństwa konieczne jest nie tylko wprowadzanie najnowszych zabezpieczeń, ale dążenie do tego, by chroniły one cały sektor a nie tylko poszczególne banki. Dlatego ZBP we wrześniu ubiegłego roku powołał do życia bankowe centrum cyberbezpieczeństwa, mające za cel integrowanie działań w tym niezmiernie ważkim obszarze.\nKwestii bezpieczeństwa w internecie poświęcił swe wystąpienie gen. Włodzimierz Nowak, pełnomocnik Ministra Cyfryzacji ds. cyberbezpieczeństwa. Przypomniał, że w obecnym systemie banki są niejako osamotnione w trosce o zabezpieczenie swych zasobów informatycznych. - Chcemy, by w przyszłości to się zmieniło - zaznaczył. Planowane kierunki zmian rząd określi w strategii bezpieczeństwa, prace nad którą mają się zakończyć jeszcze w tym półroczu. Dokument określić ma perspektywy na najbliższe 3-5 lat. Przedstawiciel Ministerstwa Cyfryzacji stwierdził, że w obliczu dynamicznych zmian w obszarze IT dłuższa perspektywa wydaje się być bezcelowa. Jednym z istotniejszych założeń określonych w strategii jest budowa systemów wczesnego ostrzegania, wychwytujących zagrożenia również na poziomie transgranicznym. Dodatkową ochronę maja zapewnić klastry bezpieczeństwa - jako pierwszy powstanie klaster rządowy, ale strategia przewiduje możliwość tworzenia analogicznych struktur dla branży energetycznej, transportowej, bankowej czy administracji samorządowej. - Jeśli będzie funkcjonował system wczesnego ostrzegania, klaster bezpieczeństwa i bezpośrednia ochrona danych w każdej instytucji, wówczas będziemy mieli trzypoziomowy system bezpieczeństwa - dodał gen. Włodzimierz Nowak. Przypomniał, że poziom reakcji musi być proporcjonalny do skali zagrożenia, a analiza ryzyka musi być dokonywana na bieżąco. - Jeżeli dziś nie zbudujemy systemu, nie określimy procedur, nie wyszkolimy ludzi, to jutro haker będzie mógł wyłączyć kluczowe systemy i sparaliżować całe miasta - podkreślił przedstawiciel Ministerstwa Cyfryzacji.\nW dalszej części konferencji głos zabrali przedstawiciele obydwu zrzeszeń banków spółdzielczych. Ziemowit Stempin, wiceprezes zarządu SGB-Banku, zadeklarował, iż rozwój technologiczny - w szczególności obejmujący branżę IT - oraz współpraca z administracją publiczną stanowią priorytety przyjętej na najbliższe pięć lat strategii zrzeszenia. Wskazał, że konieczne jest zwiększenie automatyzacji określonych procesów - w szczególności w dziedzinie backoffice. Przykładem może być sprawozdawczość obowiązkowa. Innym zadaniem dla bankowych zrzeszeń i ich członków jest zintegrowanie określonych procesów, a nierzadko również i rozwiązań technologicznych. Dowodem na konieczność zmian w tym zakresie była implementacja Programu 500+. - Wykorzystując podobną aplikację jak banki komercyjne, musieliśmy ją zaimplementować w siedmiu różnych systemach bankowości elektronicznej. To pokazuje, o ile korzystniejsze jest współdziałanie - powiedział wiceprezes SGB. Ważnym zadaniem jest również zwiększanie oferty nowoczesnych produktów i interfejsów oferowanych do dyspozycji klienta. Wprawdzie polski sektor spółdzielczy pod względem wdrożeń IT wyprzedził nawet niektóre banki niemieckie, jednak jeśli chodzi o obsługę klienta to oferta jest nadal zbyt tradycyjna. - Dowodem na takie postrzeganie bankowości spółdzielczej jest wynik niedawno przeprowadzonego przez TNS Polska badania klientów - wielu respondentów odpowiadało, że banki spółdzielcze są zbyt mało nowoczesne. Dlatego SGB stawia między innymi na omnikanałowość - podkreślił Ziemowit Stempin.\nWiceprezes BPS Dariusz Olkiewicz w swym wystąpieniu podsumował aktualnie realizowane w zrzeszeniu działania w zakresie wykorzystania nowych technologii. Jednym z nich jest oczywiście wdrożenie Programu 500+. Na dzień dzisiejszy system już funkcjonuje - w bankach z grupy BPS realizujących wypłaty złożono 1172 wnioski. Wiceprezes BPS wskazał, że realizacja programu nie jest zadaniem oderwanym od pozostałych aspektów funkcjonwania banku. - Program 500+ pozwolił na wdrożenie narzędzia, które będziemy wykorzystywać do innych działań - zaznaczył Dariusz Olkiewicz. Podobnie jak Ziemowit Stempin, również przedstawiciel BPS stwierdził, iż koszt zintegrowania systemów w bankowości spółdzielczej jest większy aniżeli w banku komercyjnym. - Mamy wielokrotnie więcej pracy, ponosimy z tego tytułu coraz większe koszty - powiedział. Do najbardziej ambitnych działań w zakresie integracji procesów wewnątrz zrzeszenia należy budowa nowego systemu rozliczeń pomiędzy bankami w grupie; dzięki nim przelew pomiędzy wszystkimi placówkami z logo BPS będzie szedł w czasie rzeczywistym. Ma to szczególne znaczenie z uwagi na liczbę przelewów dokonywanych w bankach zrzeszonych. - Jesteśmy na drugim miejscu po PKO BP pod względem przekazów elixirowych - zaznaczył Dariusz Olkiewicz. Integracja obejmie również metody komunikacji wewnątrz zrzeszenia, w tym celu BPS tworzy sieć intranet, obejmującą wszystkie banki. Szczególne znaczenie dla poprawy bezpieczeństwa ma tworzony od podstaw nowy system antyfraudowy. Pośród innych działań podjętych przez BPS wspólnie z systemem ochrony instytucjonalnej zrzeszenia jest modernizacja systemu do sprawozdawczości. Ma to wyjątkowe znaczenie, sprawozdania na potrzeby IPS muszą być generowane w trybie dziennym, a nie - jak dotychczas - miesięcznym.


206101 - 206190 of 2537598 results\nIII RC 141/18 - Wyrok Sądu Rejonowego w Łowiczu\nLEX nr 2679382 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII RC 20/19 - Wyrok Sądu Rejonowego w Pruszkowie\nLEX nr 2702624 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Gd 290/19 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku\nLEX nr 2657180 - postanowienie z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Gl 1054/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach\nLEX nr 2691976 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Gl 1058/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach\nLEX nr 3137052 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Gl 1062/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach\nLEX nr 2691838 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Gl 1214/18 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach\nLEX nr 2657328 - postanowienie z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Gl 202/19, Strony postępowania o ustalenie opłaty podwyższonej za wydobycie kopalin. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach\nLEX nr 2676818 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Gl 22/19 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach\nLEX nr 2657162 - postanowienie z dnia 15 maja 2019 r.\nLEX nr 2657192 - postanowienie z dnia 15 maja 2019 r.\nLEX nr 2691920 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Gl 774/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach\nLEX nr 3133437 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Lu 124/19 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie\nLEX nr 2657314 - postanowienie z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Lu 131/19 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie\nLEX nr 2656560 - postanowienie z dnia 15 maja 2019 r.\nLEX nr 2673878 - postanowienie z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Lu 39/19 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie\nLEX nr 2694724 - postanowienie z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Lu 478/18 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie\nLEX nr 2693967 - postanowienie z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Łd 183/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi\nLEX nr 3134705 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Łd 212/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi\nLEX nr 2699978 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Łd 245/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi\nLEX nr 2686862 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Łd 281/19 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi\nLEX nr 2656563 - postanowienie z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Wa 115/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 3134760 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Wa 139/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2770458 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Wa 1749/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 3013190 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Wa 1813/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 3133270 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Wa 1816/18, Odpowiedzialnością za odbiór odpadów z ilości faktycznie posadowionych pojemników. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 3087246 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Wa 1885/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 3013097 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Wa 1886/18, Samoistne posiadanie a zobowiązany z tytułu podatku od nieruchomości. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 3087240 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Wa 1887/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 3013220 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Wa 1901/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 3087190 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Wa 1902/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 3013205 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Wa 2013/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 3131037 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nLEX nr 2741362 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nLEX nr 2734219 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Wa 2140/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 3013208 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Wa 2277/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 3135981 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nLEX nr 2720473 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Wa 2422/18 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 3079733 - postanowienie z dnia 15 maja 2019 r.\nLEX nr 3079678 - postanowienie z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Wa 2524/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2706749 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Wa 2690/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2720453 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Wa 2734/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 3133533 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Wa 2757/18, Prewspółczynnik dla działalności wodno-kanalizacyjnej gminy. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2681715 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nLEX nr 3134844 - postanowienie z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Wa 2796/18, Rozstrzyganie wątpliwości co do doręczenia na korzyść strony. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2681537 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.\nIII SA/Wa 2918/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie\nLEX nr 2754039 - wyrok z dnia 15 maja 2019 r.


Cotoons Pozytywka i lampka, różowa Karuzele i Pozytywki i zabawki dla dzieci w sklepie Urwis\nNr katalogowy: WMSMOK0U1044122\nZestaw Pozytywna i lampka w kolorze niebieskim. Urocza pozytywka z melodią i obrazającym się obrazkiem, uruchamiana po pociągnięciu za listek. Lapmka jest niewielkich rozmiarów, daje delikatne światło. Wyłącza się automatycznie po 20 minutach. Możliwość przymocowania do łóżeczka.więcej\nZapytaj o produkt: Cotoons Pozytywka i lampka, różowa


Dobry Temat na pierwszą stronę, czyli jak się robi gazetę - Katarzyna Grzebyk\nDobry Temat na pierwszą stronę, czyli jak się robi gazetę\nby Katarzyna Grzebyk · 7 lipca 2015\nKażdy, kto chce zając się pisaniem do gazet albo wydaje mu się, że bycie dziennikarzem to misja, prestiż i wielkie ideały, a gazety kreują bliską prawdzie rzeczywistość, powinien przeczytać „Temat na pierwszą stronę”, najnowszą powieść Umberto Eco. Pracuję w mediach od lat i przyznam, że Eco musiał bywać w niektórych miejscach, gdzie pracowałam i obserwować pewne praktyki:-)Tym razem włoski mistrz narracji i fabularnych intryg bierze na warsztat „robienie gazety”, wplątując w to niesamowitą historię związaną ze śmiercią Mussoliniego, lożą masońską i tajną organizacją prawicową Gladio. I w tym miejscu musi paść to pytanie: Czy w tej książce Eco utrzymał poziom, do którego przyzwyczaił mnie w „Imieniu róży”? Jej największą wadą jest to, że nie jest… „Imieniem róży”:-) Większych wad nie dostrzegłam.\nEco, włoski profesor filozofii, w 1980 roku opublikował „Imię róży”, doskonałą z każdej strony wielowarstwową powieść o średniowiecznych włoskich mnichach i intrygach zakonnych. Kto czytał, ten wie, że „Imię róży” nie bez powodu została uznana za arcydzieło literatury XX wieku, a Eco obwołany najlepszym współczesnym włoskim pisarzem. Kto nie czytał, niech biegnie do biblioteki po książkę, gorąco ją polecam – przeczytałam ją jako lekturę obowiązkową na studiach i dzięki niej polubiłam średniowiecze:-). Na podstawie książki powstał film z Seanem Connerym i młodziutkim Christianem Slaterem w rolach głównych. Po „Imieniu róży” Eco wydał jeszcze kilka książek (m.in. „Wahadło Foucaulta”, „Baudolino”, „Tajemniczy płomień królowej Loany”), „Cmentarz w Pradze”; zaś ostatnią z nich jest „Temat na pierwszą stronę”. Powiem Wam, że po tylu latach, kiedy po głowie nadal chodzi mi genialne „Imię róży”, Eco nie rozczarowuje. Przynajmniej dobitnie nie rozczarowuje, bo pewne zastrzeżenia mam. Ta sama znakomita, trzymająca w napięciu narracja, ten sam świetny styl, te same wyraziste, nakreślone wprawną ręką postaci i ta sama doza niepewności. Choć, może jak na Eco, powieść jest za krótka? Zdziwiłam się, kiedy zobaczyłam nieco ponad 170 stron, bo Eco przyzwyczaił mnie do dwa razy większych stronicowo książek i wydaje mi się, że i tę narrację mógłby rozwinąć bardziej. Cóż, nie będę pouczać światowej sławy pisarza:-) W każdym razie miałabym ochotę na więcej.\nAkcja, narracja, redakcja\n„Temat na pierwszą stronę” opowiada historię pięćdziesięcioletniego dziennikarza Colonny, życiowego nieudacznika, który w 1992 roku dostaje propozycję nie do odrzucenia. Za niezłą sumę pieniędzy przez rok ma przyglądać się tworzeniu innej niż wszystkie gazety pt. „Jutro”, aktywnie uczestniczyć w powstawaniu kolejnych zerowych numerów, kreować tematy, szefować zespołowi redakcyjnemu i być prawą ręką redaktora naczelnego, który tworzy gazetę według linii myślowej właściciela gazety, który jest majętnym, wpływowym biznesmenem. Ów biznesmen chce zostać przyjęty na salony, posiadanie gazety ma mu to ułatwić. Colonna dowiaduje się, że gazeta ma… nigdy się nie ukazać, ale jego książka ma stać się bestsellerem, lecz wcale nie musi być wierna prawdzie. Colonna zwiedziony widmem niezłej kasy, podejmuje się zadania. W redakcji ruszają prace, a Colonna szkicuje książkę. Pod jego skrzydła trafia grupa dziennikarzy, składająca się z dziwaków o bogatej przeszłości, inteligentów i jednej błyskotliwej kobiety. Ten dość charakterny zespół otrzymuje misję stworzenia gazety opiniotwórczej, interesującej przeciętnego mieszkańca Mediolanu, który: nie czyta książek, nigdy nie jadał pałeczkami, nie ma dość pieniędzy ani rozumu: „horoskopy powinny być optymistyczne, krzyżówki łatwe, nekrologi natchnione, sformułowania jasne i nie wymagające od czytelnika zbędnego namysłu”. Zespół uczy się, jak odwracać uwagę czytelnika od spraw, które dla mocodawców pisma są niewygodne, oraz jak sugerować czytelnikowi sprawy, które są niewygodne dla wrogów tychże mocodawców.\nNa zebraniach dziennikarze wraz z naczelnym oraz jego asystentem Colonną kreują tematy i próbują tworzyć artykuły na podstawie tych, które już zostały napisane, zderzając się z murem w postaci: „To może zaszkodzić naszemu Prezesowi”, „Nie możemy narazić się policji skarbowej, bo zacznie węszyć u Prezesa” itp. Jedne propozycje są zbyt inteligentne, drugie zbyt śmiałe, inne znów mało interesujące. Jak przebić się w interesującym artykułem? Jaki powinien być temat na pierwszą stronę? Każdy z dziennikarzy otrzymuje swoje zadania. Jeden z nich Braggadoccio wydaje się być najbardziej pochłonięty własnym dochodzeniem. Jest przekonany, że odkrył tajemnice współczesnej historii Włoch: fikcyjną śmierć Mussoliniego, zamach stanu; terror Czerwonych Brygad; przypuszczalne zabójstwo Jana Pawła I i afery banku watykańskiego. To wszystko miało dziać się pod nieustanną kontrolą tajnej prawicowej organizacji Gladio, loży masońskiej P2, mafii, CIA, Watykanu i tajnych służb. Nieprawdopodobne, co?\nSprawa Braggadoccia jest kluczową dla całej powieści, ale nie zdradzę Wam, jak się skończy. Odebrałabym Wam przyjemność czytania.\nNie wierzcie w to, co Wam mówią\nW „Temacie na pierwszą stronę” Eco kompiluje różne gatunki: political fiction, groteskę, romans i thriller. Trzecioosobowa narracja w dużej mierze skupiona jest w dialogach. Postaci, jak już wspominałam, są bardzo wyraziste, charakterystyczne, z krwi i kości – Eco stworzył całkiem ciekawą galerię postaci, co zresztą obserwujemy we wszystkich jego książkach.\nTo, co z tej książki bije najmocniej to przestroga przed wizją świata kreowanego przez media. Media, które chlubią się, że są wolne od wszelkich nacisków i układów, ale wcale takie nie są… W „Temacie na pierwszą stronę” kilka razy przewija się rzucone mimochodem stwierdzenie w stylu: „Nie wierzcie w to, co wam mówią”. Wierzę, że „Temat…” spodoba się czytelnikom Eco, także tym, którzy z branżą medialną są związani. Co powie reszta? Nie mam pojęcia.\nNa koniec podaję fragment wywiadu z Umberto Eco, dotyczący „stopnia trudności” książek włoskiego pisarza. Spotkałam się z opiniami, że są trudne, wymagające. Owszem, są, bo Eco odwołuje się także do wydarzeń prawdziwych, łączy wątki, postaci, miejsca, żongluje nimi, miksuje, dodaje sporo fikcji, ale moim zdaniem podaje to w całkiem przyjemny dla czytelnika sposób. Jest to beletrystyka na najwyższym poziomie, ale nie przeintelektualizowana.\n„- Co odpowiada Pan tym, którzy twierdzą, że Pańskie powieści są zbyt wymagające?\n– Pierwszych trzydzieści stron piszę tak, by zniechęcić tych, którzy nie będą w stanie śledzić swobodnie dalszych wątków. Uważam, że wydawcy się mylą, sądząc, że ludzie pragną tylko łatwych książek. Pośród siedmiu miliardów istnień ludzkich znajdzie się na pewno kilka milionów, które chcą rzeczy wymagających. Nie jesteśmy przecież wszyscy osłami. (śmiech)”


Hurley Reyes – Wikipedia, wolna encyklopedia\n(Przekierowano z Hugo "Hurley" Reyes)\nOstatnie wystąpienie —\nGrany przez Jorge Garcia\nWiek 26-27 (ur.1977/1978)\nZajęcie Pracował w sieci fast-food, później stał się multimilionerem\nHugo "Hurley" Reyes – jeden z bohaterów serialu Zagubieni. Gra go Jorge Garcia.\nSympatyczny, młody mężczyzna ze sporą nadwagą. Reprezentant klasy niższej amerykańskiego społeczeństwa. Ostatnią jego pracą (przed wygraną na loterii) było posada sprzedawcy w barze szybkiej obsługi. Hurley jest jedyną osobą, która miała jakikolwiek związek z wyspą jeszcze przed katastrofą. Jest nią zestaw liczb, których użył grając w grę liczbową wygrywając tym samym ponad sto pięćdziesiąt milionów dolarów. Ten sam zestaw numerów wymagany jest do cyklicznego uruchamiania komputera w tajemniczym bunkrze odkrytym na wyspie przez rozbitków. Te tajemnicze numery to 4, 8, 15, 16, 23, 42. Hurley usłyszał je od pensjonariusza zakładu psychiatrycznego, który je uporczywie powtarzał. Choć numery przyniosły bogactwo, nie dały szczęścia Hurleyowi. Wygrana zapoczątkowała serię nieszczęśliwych wydarzeń dosięgających jego bliskich. Jedynie Hurleya one omijały, a jego fortuna szybko rosła. Postanowił szukać prawdy o numerach. Po rozmowie z umysłowo chorym człowiekiem dowiedział się, że gdy ten pracował w radiowej stacji nasłuchowej, usłyszał je nadawane z jakiegoś, bliżej niezidentyfikowanego źródła znajdującego się na południowym Pacyfiku. Według niego numery były „przeklęte”. Hurleyowi udaje się odszukać żonę drugiego pracownika stacji nasłuchowej w dalekiej Australii. Od niej dowiaduje się, że jej niedawno zmarłemu mężowi numery te przyniosły wyłącznie nieszczęścia. To przekonuje Hurleya o ich feralności. Hugo wraca do USA na pokładzie pechowego samolotu. By dostać się na lot, pokonuje wiele przeciwności z nietypową dla niego determinacją. Wszystko po to, by zdążyć na urodziny swej mamy.\nZ jego retrospekcji dowiadujemy się także, iż przebywał w szpitalu psychiatrycznym, po tym gdy z powodu jego nadwagi zawalił się taras, w wyniku czego śmierć poniosło 15 osób. W trudnych chwilach na wyspie widzi swojego zmyślonego przyjaciela Dave'a.\nZe względu na swój „luźny” styl życia, bezkonfliktowość i gotowość niesienia pomocy jest powszechnie lubianym członkiem społeczności rozbitków. Jako jedyny też przyjaźnił się z nieznanymi bliżej bohaterami serialu: Scottem i Steve'em.\nW odcinku 316 powrócił na wyspę.\nW ostatnim odcinku szóstego sezonu podejmuje się zastąpić Jacka, jako opiekun wyspy.\nTę stronę ostatnio edytowano 1 gru 2017, 23:36.


Mergus Dawida Kilona – Plamka Mazurka\nMergus Dawida Kilona\nSporą zagadką jest dla mnie fakt, że na żadnym ze Zlotów Obywateli Rzeczpospolitej nie było Dawida Kilona. Myślę, że jest to do nadrobienia. O ile w tym roku nie byłoby możliwości do „zatrudnienia” uzdolnionego plastycznie ornitologa, to może przyjechać jak każdy z gości. Myślę, że dobrze by się stało, gdyby zabrał ileś swoich prac, na które pewnie sporo chętnych by się znalazło.\nA na obecną chwilę, o ile komuś spodoba się twórczość Dawida, to jest jeszcze szansa na sprawienie niebanalnego prezentu miłośnikowi (ptaków w pierwszej chwili zacząłem pisać) przyrody. Kubki z ptakami, motylami, ssakami, rybami, z zakładkami do nich gratis są wielkiej urody, więc jeśli ktoś chce, to do Allegro zajrzeć musi.\nDawid ma też piękne koszulki, damskie\njak i męskie.\nJeśli któraś z prezentowanych koszulek komuś się spodoba to może zamówić na Facebookowym Mergus Dawid Kilon.


Papierowy Azyl: 180. Szmaragdowa tablica\nZgadzam się z tym, że rozmiar trochę przeraża, ale czyta się naprawdę super :)\nKarolka 27 czerwca 2013 09:52\nscatterflee 26 czerwca 2013 20:29\nJakoś podwoiły Ci się akapity pod koniec ^^\nróżne opinie na temat "Szmaragdowej tablicy" czytałam, nie zawsze pozytywne. Wtedy mój zapał do tej książki trochę ostygł, ale po Twojej recenzji znowu mam na nią ochotę ;)\nKarolka 27 czerwca 2013 09:53\nAh, faktycznie, dziękuję za zwrócenie uwagi :))\nA za książkę się bierz i to jak najszybciej ^^\nMol Książkowy 26 czerwca 2013 20:41\nNie czytam takich książek, ale tą naprawdę z wielką chęcią bym przeczytała. :)\nEjdżita49 26 czerwca 2013 20:55\nO, jestem w szoku, bo choć gatunkowo ta książka kompletnie do mnie nie trafia, to jednak recenzja zafascynowała mnie nie tyle, że bardzo chętnie bym ją przeczytała :)\nEwelina N 26 czerwca 2013 21:10\nMam pytanie, czy rozdziały książki są długie? Czy może są podzielone na mniejsze części? Fabuła mnie zainteresowała, ale boję się, że tak długa książka składa się z ogromnych ciągów tekstu, a tego nie lubię :)\nKarolka 27 czerwca 2013 09:54\nRozdziały nie są długie, ani też zbyt krótkie - takie w sam raz :)\nLittle Decoy 26 czerwca 2013 22:03\nDominique 27 czerwca 2013 11:15\nWłaśnie miałam na nią ochotę, ale zobaczyła kilka niezbyt pochlebnych recenzji i sobie darowałam. Ale teraz już sama nie wiem.\nKusi mnie.. strasznie. Może sięgnę po ebooka i jak mi przypadnie do gustu to ją kupię ?:D\nKarolka 27 czerwca 2013 11:33\nZaintrygowałaś mnie! Choć powiem szczerze ta 'cegiełka' nieco mnie przeraża;)\nKarolka 27 czerwca 2013 15:59\nJak wspomniałam - mimo, ze cegiełka to i tak czyta się bardzo szybko :D\nClarissa 27 czerwca 2013 11:47\nMoże nie jest to gatunek który uwielbiam, ale książka wydaje się być naprawdę warta przeczytania. Pozdrawiam :)\nAgnieszka D. 27 czerwca 2013 11:56\nSama nie wiem... Z jednej strony brzmi ciekawie i wiele recenzji pochlebnych krąży po sieci, a z drugiej zaś strony nie jestem przekonana :)\nDominika Anna 27 czerwca 2013 14:25\nMnie zainteresowałaś i z chęcią przeczytam :)\nClary 27 czerwca 2013 19:15\nZachęciłaś mnie ! Koniecznie muszę zdobyć tą książkę\nPinko 27 czerwca 2013 21:51\nwątek intrygujący, zważywszy na to, jakie statusy społeczne reprezentują bohaterowie ;)\nJędrzej44 27 czerwca 2013 23:05\nZainteresowałaś mnie tę książką! Okładka bardzo mi się podoba i przyciąga uwagę, a zawartość tej książki to cudo! Jednym słowem: genialna pozycja na wakacje.\nDonna Webner 27 czerwca 2013 23:22\nRzadko czytam tego typu.ksiazki, ale jak juz to robie to szukam takich, ktore maja jak najwiecej pozytywnych opinii. A twoja recenzja przekonala mnie do przeczytania tej ksiazki. Moze nie od razu, ale za jakis Czas\nHmm, zastanowię się jeszcze nad ewentualnym przeczytaniem tej książki...


§ Ulga niepełnosprawność PIT – Forum Prawne\nUlga niepełnosprawność PIT - Forum Prawne\nUlga niepełnosprawność PIT\nWitam, posiadam orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym. Jestem również współwłaścicielem samochodu. Wiem, że jest kwota którą mogę odpisać od podatku. Wynosi ona do 2280 zł. Nie wiem jak to ocenić i jaką kwotę wpisać. ...\nposiadam orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym. Jestem również współwłaścicielem samochodu.\nWiem, że jest kwota którą mogę odpisać od podatku. Wynosi ona do 2280 zł.\nNie wiem jak to ocenić i jaką kwotę wpisać. Czy urząd będzie chciał dokumentacji kosztów ponoszonych z racji użytkowania samochodu?\nZaznaczę, że rok temu odpisana kwota była ok 500 zł czy jeżeli w tym roku wpiszę wyższą np. do 1000 zł czy urząd może mieć zastrzeżenia?\nJakie inne ulgi dotyczą osób niepełnosprawnych?\nRE: Ulga niepełnosprawność PIT\nJeżeli użytkowałeś samochód dla potrzeb osoby niepełnosprawnej,\nna wszelkie potrzeby, /od 2017 roku/ nie tylko na zabiegi rehabilitacyjne,\nwg mnie możesz odliczyć całą kwotę 2280,00 zł.\nCzy urząd będzie chciał dokumentacji kosztów ponoszonych z racji użytkowania samochodu?\nNie - samochód musi być oczywiście zarejestrowany, dopuszczony do ruchu.\nsamochodem jeździłam przede wszystkim ja - praca, dom, zakupy, lekarze etc.\nsamochód z OC, przeglądem i całą resztą potrzebnych dokumentów.\nZastanawia mnie jeszcze jedna kwestia - jeżeli chciałabym go sprzedać (biorę pod uwagę w tym roku) rozumiem, że w przypadku jakiejś kontroli US powinno wystarczyć umowa sprzedaży samochodu?\npowinno wystarczyć umowa sprzedaży samochodu?\nsą rozmaite ulgi - na leki, rehabilitację ....wpisz w google "ulga rehabilitacyjna"\nlub podobne jest dużo na ten temat.\n§ Orzeczenie o niepełnosprawności a ulga PKS (odpowiedzi: 6) Mam pytanie, mam nieskończone 16 lat, posiadam orzeczenie o niepełnosprawności 05-R. Nigdzie nie ma napisane jaki jest to stopień...\n§ niepełnosprawność (odpowiedzi: 0) Witam, mam nadzieję, że nie powtarzam wątku... Posiadam orzeczenie o stopniu niepełnosprawności - umiarkowany na wzrok wydane przez Powiatowy...\n§ Ulga na dziecko z orzeczeniem o niepełnosprawności (odpowiedzi: 0) Witam. Moje pytanie brzmi nastepujaco: Czy w deklaracji PIT 37 z załącznikiem PIT 0 jest mozliwosc odliczenia wydatkow na cele rehabilitacyjne oraz...\n§ Ulga rehabilitacyjna a stopień niepełnosprawności lekki (odpowiedzi: 0) Ulga rehabilitacyjna a stopień niepełnosprawności lekki czy mogę odliczyć sobie 2280 złotych skoro nie ma się renty, ale posiada się samochód?


Spis porad w zagadnieniu implantolog gliwice w tematyce Stomatologia - http://stomatologia.myjniareczna.wroclaw.pl/\nSpis porad w zagadnieniu implantolog gliwice w tematyce Stomatologia\nImplantolog Giwice Nawiasem mówiąc implanty zębowe dla wieluDentysta to specjalista, którego powinniśmy odwiedzać regularnie, bo tylko w ten sposób mamy realne szanse na to, żeby zadbać o kondycję swoich zębów. To bardzo ważna spr idź tutaj\nImplanty Gliwice Nawiasem mówiąc implanty zębowe dla wieluDentysta to specjalista, którego powinniśmy odwiedzać regularnie, bo tylko w ten sposób mamy realne szanse na to, żeby zadbać o kondycję swoich zębów. To bardzo ważna spraw kontynuuj czytanie\nImplanty Gliwice O czym pamiętać przed wizytą u dentystyNiektórzy unikają leczenia u lekarza dentysty. Uważają, że leczenie zębów wiąże się z bólem. Niektóre osoby mają bardzo przykre doświadczenia z tym związane, jednak dzisiaj w dodatkowe info\nImplanty Gliwice Jakie są te metody? Przede wszystkimWiele dorosłych boi się stomatologów, więc nie ma co się dziwić, że jest to również lęk dzieci. Czasem jest on tak paraliżujący, że kiedy dane dziecko usłyszy, że musi odwiedzić czytaj dalej\nImplantologia Gliwice O tym warto wiedzieć przed wizytą dziecka u dentysty Przygotowania dziecka do pierwszej wizyty u dentysty muszą wiązać się przede wszystkim z odpowiednią rozmową. Warto skupić się na dwóch elementach – zacho czytaj tutaj więcej\nImplanty zębowe Gliwice oraz w okPod warstwą szkliwa i cementu znajduje się zębina, stanowiąca zrąb zęba. W porównaniu ze szkliwem jest słabszą tkanką i jej twardość w skali Mohsa wynosi 2, natomiast odporność na zgniatanie wynosi zobacz resztę\nStomatologia i gabinety dentystyczneStomatologia - o implantachPorady na zdrowie. O zębachDbaj o zęby!Leczenie zębów i jamy ustnej. Kilka faktówZ wizytą u dentysty. Krótko o stomatologiiCo musisz wiedzieć o dentystach i stomatologachStomatologia - krótki poradnik dla pacjentówDbaj o uśmiechDobry stomatolog w ZabrzuDentyści, stomatolodzy i ...Nowoczesne zabiegi w gabinetach stomatologicznych - endodoncjaIdziemy do dentysty!O zębach i ich chorobachCzego używają obecnie dentyści? Nowe techniki w stomatologiiZdrowe zęby są ważniejsze, niż myśliszProblem utraty zębówDentyści i stomatolodzy- krótko i na tematZ wizytą w dentystycznym piekleO zębach i dentystachO zębach i ich chorobachPorada stomatologicznaCo warto wiedzieć na temat nowoczesnej stomatologiiNie taki dentysta straszny...Pokrótce o stomatologachDlaczego warto chodzić do dentysty?Dentysta - poradnik pacjentaCzy dentyści są tacy źliSposób na to aby zrobić implanty na sto procent!Nowa metoda leczenia kanałowego zębów - endodoncja


XLVI Olimpiada Historyczna dla szkół ponadpodstawowych i ponadgimnazjalnych – Kuratorium Oświaty w Katowicach\nJesteś tutaj: Strona główna » Kuratorium » Aktualności » XLVI Olimpiada Historyczna dla szkół ponadpodstawowych i ponadgimnazjalnych\nInformujemy o zbliżającym się pierwszym etapie !\nSerdecznie zapraszamy wszystkich chętnych uczniów szkół ponadpodstawowych i ponadgimnazjalnych do uczestnictwa w eliminacjach Olimpiady Historycznej.\nOgólnopolska Olimpiada Historyczna to przedsięwzięcie o długoletniej tradycji organizowane przez Polskie Towarzystwo Historyczne – Komitet Główny Olimpiady Historycznej przy finansowym wsparciu Ministerstwa Edukacji Narodowej oraz Kancelarii Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, we współpracy z Instytutem Pamięci Narodowej.\nTrzystopniowe eliminacje olimpijskie to nie tylko droga do sukcesu zwieńczonego cennymi nagrodami i przepustką do wymarzonych studiów, ale przede wszystkim okazja do sprawdzenia swojej wiedzy, poznania, a nawet zaprzyjaźnienia się z innymi miłośnikami Klio.\nEtap okręgowy i centralny to dla uczestników rywalizacji także najlepsza sposobność do spotkania i dyskusji ze znanymi polskimi historykami, członkami Komitetu Głównego Olimpiady Historycznej, z których wielu to laureaci poprzednich edycji Olimpiady.\nWszelkie niezbędne informacje dotyczące przebiegu Olimpiady Historycznej dostępne są na stronie www.liceum.olimpiadahistoryczna.pl\nPoprzedni artykuł XXXIII Olimpiada Wiedzy Ekonomicznej


DevilPage.pl - Manchester United - Fernandes: Skupmy się na sobie, nie patrzmy na rywali\n» 4 kwietnia 2021, 22:58 - Autor: Rio5fan - źródło: MUTV\nBruno Fernandes walnie przyczynił się do niedzielnego zwycięstwa Manchesteru United nad Brighton na Old Trafford (2:1).\n» Manchester United wykorzystał ligowe potknięcia Chelsea oraz Leicester City\nPortugalczyk zanotował asystę przy bramce Marcusa Rashforda, a drugie trafienie dla Czerwonych Diabłów było dziełem Masona Greenwooda.\nSkuteczne odrobienie strat\n– To nie było dobre. Oczywiście, chcemy zachowywać czyste konto bramkowe. To ważne dla całego zespołu. Straciliśmy bramkę, lecz najważniejsze było dla nas zwycięstwo.\n25 punktów z pozycji drużyny przegrywającej\n– To wiele mówi na temat naszej determinacji. Duch walki musi sprawiać, że nie będziemy tracić bramek. Czyste konto daje ci większą szansę na wygraną. Musimy skutecznie się bronić jako drużyna.\n– Nie widziałem tego, bo ktoś prawie złamał mi nogę w kostce! Marcus bardzo się stara. Jak wszyscy wiemy, dopiero co wrócił do gry po kontuzji. Gol był zasługą całego zespołu. Wszystko zaczęło się od dobrej presji na prawej stronie. Dzięki temu miałem szansę dograć do Marcusa. Wszyscy są zadowoleni ze zwycięstwa. Zdobywca bramki nie ma większego znaczenia.\n– Wszyscy muszą pamiętać, że Mason jest bardzo młodym zawodnikiem. Wszyscy powoli poznają jego zdolności. Dlatego jest mu coraz trudniej. Konkretna liczba bramek nie ma znaczenia. Najważniejsze, żeby Greenwood pomagał drużynie. Każdy napastnik chce trafiać do siatki. Mason coraz częściej będzie tego dokonywał.\n– To nie ma znaczenia. Najważniejsze, żebyśmy my nie tracili punktów i byli skupieni na sobie. Jeśli tak będzie, to sezon dobrze się dla nas skończy.\nGreenwood: Bramka jest dla mnie zastrzykiem pewności siebie Następny news »\nDaredevilUtd: Żółta kartka dla Cavaniego i brak dla gościa, który skosił Bruno to jedno z wielu dużych błędów jakie popełnił dzisiaj sedzia.\n» 4 kwietnia 2021, 23:04\nŻółta kartka dla Cavaniego i brak dla gościa, który skosił Bruno to jedno z wielu dużych błędów jakie popełnił dzisiaj sedzia.


małgorzata opczowska - www.plotek.pl\nMałgorzata Opczowska ma za sobą trudne chwile. W nowym wywiadzie prezenterka TVP wyznała, że syn jest sensem jej życia i dzięki niemu "chce jej się wstawać z łóżka".\nMałgorzata Opczowska kilka miesięcy temu została prowadzącą programu " Pytanie na śniadanie ", zastępując Marcelinę Zawadzką. Jej poprzedniczka zdążyła wzbudzić ogromną sympatię widzów, dlatego Opczowska miała dosyć trudne zadanie. Widzom programu nie spodobał się jednak sposób\nMałgorzata Opczowska po nieudanym małżeństwie postanowiła dać sobie kolejną szansę na miłość. Od jakiegoś czasu jest w nowym związku, który właśnie wszedł na kolejny etap. Dziennikarka na Instagramie pochwaliła się radosną nowiną i przy okazji pokazała pierścionek zaręczynowy. Co wiadomo o\nMałgorzata Opczowska jest jedną z gwiazd Telewizji Polskiej. Prezenterka w ubiegłym roku sfinalizowała rozwód, a jakiś czas później pożegnała ukochanego ojca. W trudnych chwilach może liczyć na syna, który, choć ma dopiero kilka lat, jest jej kompanem i przyjacielem. Małgorzata Opczowska\nMałgorzata Opczowska zdobyła popularność, debiutując kilka miesięcy temu na antenie programu śniadaniowego TVP "Pytanie na śniadanie". Opczowska zastąpiła w show Marcelinę Zawadzką, która została odsunięta od programów TVP . Gospodyni formatu jest aktywna w mediach\nW odcinku z solowymi występami "Dance Dance Dance" doszło do ostrej wymiany zdań. Znani z krytycznych opinii jurorzy tym razem sami zostali skrytykowani. Małgorzata Opczowska wykonała bardzo energetyczną choreografię do utworu "Sax" Fleur East. Choć w pierwszej\nMałgorzata Opczowska dała się poznać jako prowadząca pasmo śniadaniowe stacji TVP "Pytanie na śniadanie". W roli prowadzącej Opczowska zastąpiła Marcelinę Zawadzką, która na początku wakacji została odsunięta od programów TVP . Dodajmy, że w programie " The Voice of Poland "\nMałgorzata Opczowska niedawno została prowadząc ą programu "Pytanie na śniadanie", zastępując Marcelinę Zawadzką . Jej poprzedniczka zdążyła wzbudzić ogromną sympatię widzów, dlatego Opczowska miała dosyć trudne zadanie. Przypomnijmy, że uwielbiana przez wielu Marcelina Zawadzka została\nna śniadanie" Małgorzata Opczowska. CZYTAJ TEŻ: "Pytanie na śniadanie". Małgorzata Opczowska ma zastąpić Marcelinę Zawadzką. Kim jest dziennikarka? Od lat związana jest z TVP Info Małgorzata Opczowska w ogniu krytyki. Telewidzowie nie pałają do niej sympatią Debiut Małgorzaty


Tusk o Niesiołowskim.Won z POlityki! - blog baltowcom\n15.05.2012 704 0\nTusk skrytykował Niesiołowskiego\nPremier Donald Tusk zdecydowanie skrytykował Stefana Niesiołowskiego za agresję wobec Ewy Stankiewicz.\nPoseł podczas piątkowego protestu "Solidarności" przed Sejmem i blokady Sejmu przez związkowców, odepchnął kamerę, którą filmowała go dziennikarka, mówiąc "Won stąd". Stefan Niesiołowski tłumaczy, że został sprowokowany, gdyż wbrew jego protestom, Ewa Stankiewicz filmowała go i zadawała mu pytania.\nSzef rządu w rozmowie z dziennikarzami w Kanadzie podkreślił, że zachowanie posła Niesiołowskiego jest dla niego absolutnie nie do zaakceptowania. "Jestem w stanie zrozumieć stan nawet najwyższego zdenerwowania, ale w tym widzę naszą przewagę nad oponentamii- i na to liczę wobec ludzi Platformy, że nawet, kiedy mają tysiąc powodów, żeby reagowac nerwowo, to jednak umieją się powstrzymać. Szczególnie wtedy, kiedy rozmówcą jest dziennikarz czy dziennikarka, nawet znany z nieprzychylnych poglądów"- powiedział szef rządu.\nPiS apeluje też do PO o wyrzucenie z partii Stefana Niesiołowskiego i odwołanie go z funkcji szefa komisji obrony\nW tej chwili premier Donald Tusk jest w drodze powrotnej z Kanady do Polski.\nInformacyjna Agencja Radiowa / IAR / Marek Wałkuski, Ottawa/dyd\nKłamstwa posła Niesiołowskiego\nPełny, niezmontowany, nakręcony w piątek pod Sejmem film pokazuje, jak poseł Niesiołowski mija się z prawdą.\nOpublikowano: 15 maja 2012, 08:02


Bestsellery książki w Livro.pl\n0,00 zł - 19,99 zł (892)\n20,00 zł - 39,99 zł (1321)\n40,00 zł - 59,99 zł (269)\n140,00 zł i więcej (15)\nOdkryj bestsellerowe pozycje na Livro.pl! Najlepiej sprzedające się książki, wydawnicze hity i tytuły, którymi zachwycają się czytelnicy na całym świecie! Setki najlepszych powieści fabularnych, wciągające sensacje, pasjonujące kryminały, gorące romanse i przerażające thrillery. Czekają tu na Ciebie także bestsellerowe poradniki, eseje literackie, biografie i wspomnienia oraz książki dla dzieci i młodzieży. Kultowe pozycje znanych i najbardziej cenionych autorów, debiuty literackie, które wspięły się na sam szczyt światowych list sprzedaży oraz kontynuacje bestsellerowych serii wydawniczych. Książki, które muszą znaleźć się na półce każdego fana najlepszej literatury! Zobacz, co dla Ciebie przygotowaliśmy!\nW tej kategorii czekają na Ciebie bestsellery wydawnicze z najróżniejszych gatunków. Znajdziesz tu zarówno literaturę dla kobiet, jak i pasjonujące powieści dla mężczyzn. Książki dla dzieci i młodzieży, literaturę piękną, fascynujące historie obyczajowe oraz wzruszające dramaty, romanse i przerażające powieści grozy. Kapitalne kreacje bohaterów, wciągająca narracja i zaskakujące fabuły, od których nie sposób się oderwać. Na Livro.pl odkryjesz książki, które doczekały się własnych ekranizacji, zostały przetłumaczone na wiele języków obcych i otrzymały najbardziej prestiżowe nagrody literackie. Największe bestsellery, po które musisz sięgnąć!\nW naszej ofercie znajdziesz także powieści z gorącą jeszcze okładką, które właśnie pojawiły się na rynku. Codziennie nowe tytuły zebrane w kategorii Nowości! Fanów klasyki gatunku oraz znanych i lubianych powieści zapraszamy do działów Książki i Literatura.\n1-60 z 2645


##### Speed Dating Wrocław – Chrześcijańskie Randki Wrocław 22-34 lat (speed dating).\nHome → Speed Dating Wrocław\nJedyne w Polsce takie wydarzenie – speed dating na rikszach. Speed dating to skuteczny sposób poznania partnera. Polsce: Poznaniu, Łodzi, Wrocławiu, Trójmieście i w Krakowie. Szybkie randki w Katowicach Speed Dating Wrocław się Daging popularnością, a opinie na ich temat są tylko pozytywne. To spotkanie dla wierzących singli w stylu speed-dating. Szybkie Randki z gwarancją satysfakcji! Walentynkowy SPEED DATING na gokartach Speed Dating Wrocław lutego na Torze Kartingowym LE MANS.\nSTUDENCIE !! Zakochaj się przed sesją❗ NOWA MIŁOŚĆ?\nWalentynkowy speed dating w Pasażu Grunwaldzkim. Kliknij. Najbliższe randki - Wrocław · Najbliższe randki we Wrocławiu. W ciagu 2-3 godzin poznasz kilkunastu nowych singli w Twoim przedziale wiekowym! Czym jest speed dating/szybkie randki ze To rozmowa, podczas której można się uśmiechać, zagadywać, żartować, śmiać, pytać. Maj miesiącem zakochanych, więc to najlepsza pora na randkowanie ❤ Przyjdź do klubu Salvador we Wrocławiu na jedyne w swoim rodzaju szybkie randki!\nW ostatnim czasie w Speed Dating Wrocław można zauważyć wysyp stron randki zestresowany człowiek. Więcej na temat: Speed Dating Wrocław randki wrocław szybka randka wrocław speed dating wrocław. Czy w mgnieniu oka uda się złapać miłość na całe życie? Walentynkowy Speed Dating odbędzie się w Pasażu Grunwaldzkim już po raz piąty.\nSpeed dates odbędą się w Rzeszowie już Wrrocław niedzielę. Aby wziąć udział w szybkich randkach i dać sobie szansę na poznanie.\nPodczas szybkich randek Wrocłw czternaście spotkań za jednym zamachem. Mega Speed Dating - Wrocław. Dodane przez: Kundli meczowe w gudżarati. Grupa młodych! Single zaraszamy do wzajemnego Speed Dating Wrocław pSeed i rozmowy. Speed Dating jeszcze nigdy nie był tak przyjemny. Najbliższe Szybkie Randki organizowane we Wrocławiu będą miały.\nSpeed Dating, czyli randka w Sosnowcu, w klubie Pod Spodem. Event in Wroclaw, Speed Dating Wrocław by Svatka - szybkie randki on Wednesday, October 11 2017 with 205 people interested and 28 people going.\nSpeed Dating w Łodzi - zobacz kiedy! Aby nasze speed datingowe spotkania były dla naszych uczestników niezapomnianym doświadczeniem opracowaliśmy kodeks reguł, które. Party event in Wroclaw, Poland by Svatka - szybkie randki on Sunday, November 25 2018. Sieci kontaktów event in Wrocław, województwo dolnośląskie, Polska by Chrześcijańskie Randki on poniedziałek, lutego 11 2019.\nSpeed Dating Wrocław speed dating wroclaw - Speed Dating Wrocław man looking for older man & younger woman. Tak będzie we wrocławskiej klubokawiarni Wdocław (14 i 21 listopada), gdzie zostaną zorganizowane dwie sesje speed dating dla ludzi. Zapraszamy na wyjątkowe spotkanie we Wrocławiu tylko dla katolików.\nSPEED DATING WE WROCŁAWIU!!! Jesteś singlem i lubisz poznawać, rozmawiać i słuchać innych ludzi przez kontakt face to face? Szybkie randki (ang. speed dating), to świetna okazja dla singli na poznanie.\nSpeed dates organizowane są w Salvadorze od ponad roku dwa razy w miesiącu. Szybkie randki dla singli - na naszych randkach poznasz swoją sympatie. Tu zapiszesz się na szybkie randki we Wrocławiu! Zapraszamy Was na szybkie Speed Dating Wrocław Religion event in Wroclaw, Poland by Svatka - szybkie randki on Sunday, November 4 2018.\nSpotkania dla singli we Wrocławiu to oryginalny sposób na poznanie Speed Dating Wrocław połówki.\nW ciagu 2 godzin poznacie kilkunastu nowych singli z Twoimi wartościami. Speed dating to przede wszystkim niesamowita zabawa i szansa na. Wrocławskie centrum Pasaż Grunwaldzki po raz kolejny przekonuje, że Walentynki to. Przeczytaj szczere opinie. Natalia z Wrocławia, 32 lata. Event in Wroclaw, Póland by Svatka - szybkie randki on Sunnudagur, Apríl 28 2019. Szybkie randki Wrocław, Speed Dating Wrocław, Szybka Randka Wrocław, Speed Dates Wrocław.\nMega Speed Dating czyli Szybkie Randki Speed Dating Wrocław do nas ze Stanów. Podczas szybkich randek załatwiasz czternaście spotkań za. Walentynkowy Speed Dating w VIVO!!! W ciągu 2 godzin poznasz kilkanaście nowych singli! ZAPRASZAMY PANIE oraz PANÓW W WIEKU 19-26.\nSpeed dating to wciąż zyskujące na popularności randki dla singli.\nThe participants will join for a rickhaw ride to possibly meet the love of their life. Zobacz najbliższe terminy i sprawdź kiedy organizujemy szybkie randki Speed Dating Wrocław Event by Cuda Dary Skarby on sobota, października 27 2018. Poznaj. Więcej na temat: speed dating we wrocławiu speed dating wrocław szybkie randki wrocław. Zobacz kiedy organizujemy speed dating w Twoim mieście a następnie zapisz się! Dla takich osób ciekawym wyjściem może być właśnie Speed Spotykamy się czy razem.\nW czasie 2 godzinnego spotkania przeżyjesz niezapomniane emocje na kilkunastu 6-minutowych. Największe szybkie randki we Wrocławiu (grupa wiekowa 29-39) ❤. Sprawdź terminy spotkań i zapisz się na chrześcijański speed dating we Wrocławiu. Gdzie: Wrocław (dolnosląskie). Dla kogo: dla.\nMiasto mostów. Nowością wśród szybkich randek jest chrześcijański speed dating Wrocław. Speed dating SVATKA (szybkie randki) to nowatorski sposób dla Singli na spędzenie. Krąg Kobiet - rozbudź Sped Speed Dating Wrocław Twoich pragnień, Wrocław.\nWrocławianie będą mieli okazję przekonać się, czy to prawda, 24 czerwca w klubie Łubu Dubu na imprezie Speed Dating, czyli Speed Dating Wrocław randkowaniu.\nOn January 14, 2020 / Speed, Dating, Wrocław / Leave a comment\nSpotyka się z siostrzenicą szwagra ( 77 )\nRandki Clintona ( 87 )\nImpreza event in Wrocław, województwo dolnośląskie, Polska by Svatka - szybkie randki on czwartek, października 18 2018. ...\nRickshaw speed dating is the only such event in Poland. ...\nUczestnicy zostaną przewiezieni niesamowitymi pojazdami, na których będą....\nDoutaur on Nagłówek randki na mecz\nNajind on Jak długo zacząć się umawiać\nDuzshura on Relaksujące piosenki, do których możesz się podłączyć\nSzukasz miłości? Speed dating jest dla Ciebie. Chcesz coś zmienić i poznać kogoś wartościowego? ...\nRandki speed dating wroclaw - Rich man looking for older woman & younger man. ...\nGukora on Zasady randki córki duggara\nFaeran on Obserwuj, jak słodka randka spotyka się z upośledzoną osobą online za darmo\nMożesz przyjść sam/a i znakomicie się bawić. Dobrze trafiłaś/eś! Szybkie randki we Wrocławiu dedykowane są osobom, które chciałyby poznać.\nUniwersytetu Wrocławskiego i organizatorka szybkich. W serwisie znajdziesz najciekawsze wiadomości, zdjęcia i wideo związane z: speed dating wrocław. ZAPRASZAMY NA WYJĄTKOWE SPOTKANIE WE WROCŁAWIU KATOLICKIE SZYBKIE RANDKI Spotkania Chrześcijańskich Singli to świetna okazja do.\nKlasyczny speed dating, czyli idea szybkich randek, polegający na krótkich rozmowach przy stolikach z różnymi osobami. Speed dating, Warszawa. W Polsce tego typu spotkania zyskują coraz większą popularność.\nPaweł Kiszkiel). Wartości chrześcijańskie są dla mnie ważne, chcę poznać dziewczynę, dla której. Zobacz co piszą o speed datingu nasi uczestnicy. Speed Dating w Gdańsku jest jedyny w swoim rodzaju. Kiedy: 2012-05-12, 19:00 - 2012-05-21, 03:00.\nZapraszamy tym razem Studentów z Wrocławia na czwartkowy Speed Dating! Więcej na temat: speed dating pasaż grunwaldzki speed dating we wrocławiu szybkie randki wrocław. Szukasz pomysłu na ciekawy wieczór? Przed Tobą super zabawa i ciekawe osoby do poznania!\n© 2020\tMiędzynarodowe Randkowe Przedsięwzięcia Inc | Kiedy Caroline i Tyler zaczęły się spotykać | Designed with Randki z dziewiczym yahoo


Tanie Loty Na łotwę | nonstopholidays.pl\nSzalona Środa LOT-u: Ryga, Stambuł oraz Erywań od 399 PLN\nRuszyła kolejna Szalona Środa w PLL LOT. Przewoźnik przygotował specjalne ceny na podróże po Europie i Azji. Bilety możecie kupować do północy. Wyloty zarówno z Warszawy jak i z portów regionalnych. Bilety do kupienia na stronie lot.com Podróże z Warszawy Ryga…\nManny 13 kwietnia 2016 Home, Okazje Brak odpowiedzi\nRyanair 20% taniej. Podróże od 70 PLN\nPromocja w Ryanair powraca. Irlandzki przewoźnik, podobnie jak wcześniej, uruchomił 20% obniżkę cen biletów na swoich trasach z Berlina. Dzięki temu podróże w dwie strony zaczynają się od 70 PN. Należy pamiętać, że bilety dostępne są dla wszystkich, a za tę…\nHenry 2 lutego 2016 Home, Okazje 1 odpowiedź\nTanie loty do Rygi za 86 PLN\nKorzystając z utrzymujących się niskich cen w Ryanairze, możemy zorganizować sobie wyjazd do Rygi za jedyne 86 PLN w dwie strony. Wyloty z Berlina. To zaledwie 2h jazdy samochodem od granicy z Polską. Dostać się tam też możemy korzystając z…\nHenry 10 stycznia 2016 Home, Okazje Brak odpowiedzi


Skąd brać najlepsze pomysły - SDP Warszawa\nWysłany przez Dorota Bogucka | maj 7, 2021 | Dorota Bogucka Blog | 0 |\nNie wiem, jakie Państwo macie doświadczenia z pracy zdalnej i czy na powrót do redakcji czekaliście, albo może jeszcze czekacie z utęsknieniem. Niestety, część naszych koleżanek i kolegów już wie, że przy swoich biurkach po lockdownie nie usiądzie. Wydawcy podjęli bowiem decyzję, żeby ten nowy model organizacji pracy, przyjęty w związku z prawnymi ograniczeniami w czasie pandemii, stosować dalej. W jednej z dużych redakcji pisma lifestylowego w nienaruszonym stanie zostały tylko gabinety funkcyjnych, działy w dotychczasowej postaci zlikwidowano, a dla tych dziennikarzy, którzy koniecznie chcieli pracować w redakcji, zostawiono kilka gorących biurek. Gorących, to znaczy takich, przy których może usiąść każdy, kto akurat ma coś napisania. Jeśli w konkretnym momencie – na przykład przed deadlinem – chętnych jest więcej niż miejsc – trudno, kto pierwszy ten lepszy.\nDo dyspozycji dziennikarzy pozostało jeszcze kilka pomieszczeń recepcyjnych, gdzie można przeprowadzić wywiad albo zrobić sesję zdjęciową. Gwoli sprawiedliwości trzeba dodać, że ta akurat redakcja zainwestowała w swoich pracowników, zapewniając im służbowe komputery, telefony, ryczałtowe dofinansowanie do prądu i wsparcie technologiczne. Praca zatem przebiega – co przyznają sami zainteresowani – gładko i czytelnik dostając do ręki kolejne wydanie, fakt – znacznie odchudzone – ale jednak tak samo wartościowe – nie zorientuje się, że coś się zmieniło.\nMożna by zatem uznać, że rozwiązanie jest dobre. Pomijając już oczywiście aspekt czysto praktyczny, czyli możliwość skoncentrowania się na pracy, gdy pociechy uczą się zdalnie i z czymś sobie nie potrafią poradzić, wzywając na pomoc będącego za ścianą rodzica. Albo jeśli sąsiedzi, którzy też są na zdalnej, albo na postojowym, postanowili wykorzystać czas i remontują mieszkanie, wiercąc stukając i cyklinując.\nPozostaje jeszcze kwestia relacji społecznych. Z obserwacji wielu osób, z którymi rozmawiałam wynika, że te więzi się jednak osłabiają. Przy pierwszym lockdownie, kilkanaście minut niemal każdego kolegium redakcyjnego poświęcano na luźne rozmowy, w stylu: co u kogo słychać, jak zdrowie, dzieci, zwierzęta, ewentualnie plotki. Z czasem potrzeba wymiany informacji malała. „Oddaliliśmy się, przestajemy się sobą interesować” – skwitowała jedna z koleżanek.\nPytanie zasadnicze, jak ta atomizacja zespołu wpłynie na jakość pracy. Moim zdaniem zdecydowanie negatywnie. No cóż, może dlatego, że pochodzę ze starej szkoły, w której traktowało się dziennikarstwo jako pracę zespołową. Trudno zliczyć pomysły zrodzone podczas z pozoru luźnych rozmów, wygłupów nawet, podczas robienia kawy, na papierosie, przy piwie. Nie powiem, że każda wymiana myśli rodzi wielkie akcje i przedsięwzięcia o epokowym dla dziennikarstwa znaczeniu. Jednak skądś te najlepsze pomysły trzeba wziąć. Dlatego życzę wszystkim dziennikarzom, żebyśmy wrócili do redakcji!\nNastępnyPożegnaliśmy Stefana Bratkowskiego