6 miesięcy ago Jesteśmy na @wolnytarg ✨ Stary Browar, Pasaż, poziom 0, na wysokości iSpot i Empiku. ✨Zapraszamy do 21:00. ✨ #lulinka_pl #wolnytargpoznan #prezenty świąteczne #lalkaautorska #lalkahandmade #lalkar ęcznierobiona #prezentdladziewczynki\n6 miesięcy ago Lulinka Marianna. ✨ #lalkaautorska #lalkahandmade #lalkazpolski #prezentdladziewczynki #święta #lalkana święta #lulinka_pl\n6 miesięcy ago Poznaniu! Zapraszamy na nasze stoisko na Wolnym Targu. 14-15 grudnia, Stary Browar, poziom 0 w Pasażu (na wysokości Empiku). Na zdjęciu Lulinka Lusia. ✨ @wolnytarg #lalkaautorska #lalkahandmade #prezentdladziewczynki #lalkazpolski #lulinka_pl #święta\n6 miesięcy ago Lulinka Lara. ✨ #lalkahandmade #lalkaautorska #lalkazpolski #lalka #prezentdladziewczynki #lulinka_pl\n6 miesięcy ago Lulinka Lukrecja już na naszej www, czyli tu www.lulinka.pl ✨ #lalkaautorska #lalkazpolski #lalkahandmade #r ękodzieło_pl #lulinka_pl\n6 miesięcy ago Lulinka Marcela. ✨ #lalkaautorska #lalkar ęcznierobiona #lalkahandmade #lalkazpolski #prezentdladziewczynki #lulinka_pl\n1 rok ago Uściski dla wszystkich dzieciaków! #dzie ńdziecka #lulinka_pl #lalkaautorska #lalkar ęcznierobiona #lalkahandmade #lalka #dladziewczynki #prezentdladziewczynki #r ękodzieło_pl #handmadedoll #doll\n1 rok ago Uściski dla wszystkich Mam. #dzie ńmatki #lulinka_pl #lalkar ęcznierobiona #lalkaautorska #lalka #prezentdladziewczynki #dladziewczynki #handmadedoll #doll #r ękodzieło_pl\n1 rok ago Dobra informacja dla miłośniczek koloru fioletowego. Do piątku 24.05. Lulinki z fioletowymi włosami są o 10% tańsze. Zapraszamy na stronę www. #lulinka_pl #lalkaautorska #lalkar ęcznierobiona #dladziewczynki #prezentdladziewczynki #r ękodzieło_pl #handmadedoll #doll #fioletowew łosy #violethair\n1 rok ago Weekend. ☀ Łobuzujemy? #lalkaautorska #lalkahandmade #lalkar ęcznierobiona #dladziewczynki #prezentdladziewczynki #r ękodzieło_pl #lalka #doll #handmadedoll #handmadeforkids #kwiaty #wiosna #spring #lulinka_pl #łobuzujemy\n1 rok ago Wesołych Świąt! ☀ #wielkanoc #lulinka_pl #lalkar ęcznierobiona #lalkaautorska #lalka #dladziewczynki #prezentdladziewczynki #handmadedoll #wiosna\n1 rok ago Taaakie słońce dziś.☀Zaczynamy wierzyć, że kończy się czas czapek i szalików.☀Pogodnego dnia!☀ #lalkaautorska #lalkar ęcznierobiona #lalkahandmade #r ękodzieło_pl #prezentdladziewczynki #handmadedoll #doll #lalka #lulinka_pl #wiosnaidzie\nLulinka.pl – Ręcznie tworzone autorskie lalki | Pościel 1\nDwustronna pościel uszyta z bawełny. Z jednej strony krateczka, z drugiej paski. Kolory: biały i szary.\nW skład zestawu pościelowego wchodzą: poszewka na poduszkę, poszewka na kołderkę (zapinana na zatrzaski), prześcieradło, poduszka, kołderka, pikowany materac.\n100 zł 80 zł zamawiam i płacę > Zadaj pytanie


newsletter.gosc.pl → Wsi spokojna, wsi wesoła…\nJastrzębsko-żdżarski obszar chronionego krajobrazu. Z Tarnowa jest zaledwie na wyciągnięcie ręki. Wystarczy wsiąść do samochodu lub na rower, by w krótkim czasie znaleźć się w odległym i magicznym świecie.\nPierwszy etap wycieczki należy do odważnych. Trzeba pokonać ruchliwą czwórkę, by w okolicach Machowej skręcić w prawo – drogowskaz wskazuje Podlesie Machowskie. Zaraz po skręcie pojawi się leśny parking, który jest początkiem ścieżki ekologicznej wiodącej do rezerwatu „Słotwiny”. Kto się jednak nie zrazi, ten będzie mógł zobaczyć kawałek dzikiej przyrody (czas pokonania ścieżki to 1,5 godz.). W najważniejszej części szlaku wije się leniwie potok Machowski, a nad jego brzegami rośnie rzadka paproć – pióropusznik strusi, który znalazł tu spokojną przystań.\nWieża w górę!\nDo samochodu trzeba wrócić jednak tą samą drogą i ponownie wjechać na czwórkę. Udajemy się na wschód – do Pilzna. Tu, na lewo od rynku, uliczka zaprowadzi nas do kościoła parafialnego pw. św. Jana Chrzciciela. Olbrzymia, jak na niewielkie Pilzno, jest bryła gotyckiej świątyni, którą wznosi w górę potężna wieża. Kościół wygląda jak twierdza i z której strony nie spojrzeć na miasto, góruje nad nim majestatycznie. Wejść do środka można z prawej strony. Naprzeciw drzwi świeci konfesjonał, poza tym mrok rozświetlany jest przez witraże. W kościele nie zachowało się zbyt dużo ze starodawnego wyposażenia. Na pociechę można w nim zobaczyć neogotyckie ołtarze, Ukrzyżowanego na tęczy pośród niespotykanej liczby białych secesyjnych róż. A w głębi prezbiterium znajduje się wielkiej piękności ołtarz, misternie wykuty w białym piaskowcu. W centrum zatrzymana w czasie rzeka Jordan, Pan Jezus i św. Jan Chrzciciel w zastygłej pozie udzielania chrztu. Klimat sztuki pomaga modlitwie i zadumie. Obowiązkowym miejscem modlitwy jest również Sanktuarium MB Pocieszenia, którym opiekują się karmelici. Jego skarbem jest łaskami słynący obraz Maryi z Dzieciątkiem.\nPilzno można przejść wzdłuż i wszerz w krótkim czasie. Wokół rozległego rynku przysiadły małe urokliwe kamieniczki, a jedna z wąskich uliczek – Grodzka – zaprowadzi nas do Muzeum Lalek. To niespotykane w Polsce miejsce. Jest mieszanką wystaw i starych manufaktur, w których powstają nowe lalki. Na uwagę zasługuje otwarta nie tak dawno wystawa o bł. Janie Pawle II. Przed widzem rozświetlają się kolejne sceny z jego życia przedstawione przy pomocy lalek wiernie oddających wygląd postaci. Poszczególnym scenom towarzyszy głos Ojca Świętego, który opowiada swoją historię. Znawcy zachwycą się kolekcjami lalek, które przenoszą nas w odległą starożytną historię, w świat polskich legend. Podczas warsztatów, które organizuje muzeum, można wykonać swoją własną lalkę. – Muzeum ma stare manufaktury. Na przykład zakład szewski sprzed 200 lat, warsztat wyrobu kwiatów z tkanin z wykrojnikami XIX-wiecznymi, na których do dziś pracujemy. Mamy stary zakład fryzjerski, a także warsztat porcelany. Przy okazji robienia peruk dla lalek zwiedzający mogą zobaczyć, jak dawniej wyglądała wizyta u fryzjera. Przechodzimy obok tych warsztatów, gdzie pracują panie, niejako na styku muzeum i czasów obecnych – mówi Zofia Gągała-Bohaczyk, dyrektor muzeum. Dopełnieniem zwiedzania tego miejsca są odwiedziny niedalekiej jego filii, która przysiadła przy czwórce w Lipinach. Wszystkich wita najpierw gospoda „U wiedźmy”, gdzie można kupić bilety i wyruszyć w niezwykłą podróż do polskiej wsi z XIX wieku. Pośród chałup, kościoła i synagogi – maleńkie pola, na których rosną pszenica, len, proso, kwitnie gryka. A obok kapusta, truskawki… – W Lipinach muzeum jest tylko na zewnątrz. Plenerowa wystawa inspirowana jest „Chłopami” Reymonta, ponieważ uwielbiam tę powieść. Stworzyłam więc taką miniwieś, w której żyją dawni mieszkańcy. Jest staw, Boryna patrzy na Jagusię, ludzie trudzą się codzienną pracą. We dworze piją herbatkę na tarasie, ksiądz rozmawia z kimś przed kościołem, a na werandzie synagogi widać zamyślone twarze Żydów. Synagogę uroczyście otworzył naczelny rabin Polski Michael Schudrich. I jest jeszcze za opłotkami cygański tabor. Gra muzyka i trwają tańce. Widzimy pola. I tak jak u Reymonta, można tu zobaczyć cztery pory roku. Na wiosnę siejemy i sadzimy. Stoją kopy na polach. Potem są żniwa, zbiór owoców i jarzyn. Ustawienia postaci zmieniają się zależnie od sytuacji, którą chcemy pokazać. Jest to świat, który przestał istnieć, a którego jest trochę żal. Żeby dodać pikanterii, niektóre lalki w naszej wsi mają twarze lokalnych polityków. Dla dzieci jest ogród, gdzie mieszkają bohaterowie popularnych bajek w naturalnej scenerii – opowiada pani Zofia.\nGość Tarnowski 27/2012


AGGIE Soutache: Subtelna elegancja w wersji nude\nAutor: AGGIE Soutache o 22:02\nAkrimeks 11 lipca 2016 23:26\na ja właśnie za taką kolorystyką nie przepadam :) wolę żywe kolory a najbardziej chyba niebieski :) piękne turkusy pokazywałaś dopiero co :) byłam i podziwiałam, ale nie komentowałam, bo mam mnóstwo zaległości po wakacjach u Rodziców :)\nAGGIE Soutache 12 lipca 2016 07:19\nDzięki :-) U mnie kolory bywają różne. Z nude nie jest mi do twarzy, wyglądam w tym blado. Ale jako neutralny dodatek jest okey ;-)A turkusy sie jeszcze pojawią, bo kocham ten kolor!\nAgnieszka Jędrzejczak 12 lipca 2016 06:28\nPiękny, a kolor jak najbardziej na tak :)\nAGGIE Soutache 12 lipca 2016 07:28\nSutaszowe Cuda 12 lipca 2016 07:42\nPiękny wisiorek :) Ja tego koloru nie noszę, chociaż ... jedna bluzeczka w tym kolorze by się znalazła :) Kupiłam ją do brązowej spódnicy i z takim kolorem biżuterii występuje w zestawieniu :) Poza tym mam wrażenie, że tylko brunetkom kolor nude pasuje. Ale może się mylę ... W sumie, to chyba nosiłabym ten kolor biżuterii do małej czarnej :)))\nAGGIE Soutache 12 lipca 2016 20:46\nZgadzam się, ze ubrania nude/beżowe mało komu pasują, ale dodatki w tym kolorze są super-uniwersalne i pasują każdemu i do wszystkiego :-) Także do małej czarnej\nPanna Kajka 12 lipca 2016 14:55\nPiękny wisiorek :) Nic chyba nie mam w szafie w tym kolorku, za to wśród lakierów do paznokci kilka sztuk by się znalazło ;) wisiorek pasowałby do czarnego golfu! (chyba w tym upale stęskniłam się za zimą :P )\nAGGIE Soutache 12 lipca 2016 20:48\nI buty, buty nude są super! ;-)\nJustyna Ł 12 lipca 2016 19:59\nAGGIE Soutache 12 lipca 2016 20:49\nWełnomaniaczka 12 lipca 2016 21:04\nŚliczny wisiorek kolory też super. Pozdrawiam :-)\nAGGIE Soutache 14 lipca 2016 10:55\nAnia 13 lipca 2016 06:47\nCudny wisiorek. Piękny jest ten kolor. Niezwykle elegancki.\nAGGIE Soutache 14 lipca 2016 10:57\nDziękuję :-) Kolorków użyłam kilka, żeby wisiorek mimo dość jednolitej kolorystyki nie był nudny ;-)\nElf Art 14 lipca 2016 15:31\nHmmm u mnie nude na razie nie funkcjonuje. Jestem zbyt blada żeby chodzić w takich kolorach. Nie czuję się w nich dobrze chyba wolałabym bardziej karmelowo-czekoladowe połączenie. Wisior jednak sam w sobie jest piękny. ;-) Awenturyn jest wspaniały\nAGGIE Soutache 16 lipca 2016 11:25\nJeśli chodzi o ciuchy, to ja też źle wyglądam w nude. Ale caly czas mam na myśli biżuterię i inne dodatki nude, które są eleganckie i uniwersalne :-)\nSZYMKA A 15 lipca 2016 23:40\nJa uwiebiam i żywe kolory ale również i nude kolory, myślę, e te drugie bardziej mi pasują i dlatego tym bardiej zakochałam się w Twoim wisiorze ! jak ja CI zazdrosczę umiejętności, jesteś taka utalentowana ! Buiaczki :*\nAGGIE Soutache 16 lipca 2016 11:28\nDziękuję :-) Ja lubię w zasadzie wszystkie kolory, ale nie w każdym dobrze wyglądam, niestety.... ;-) Gratuluję wyróżnienia w Szufladzie!\nDorota ma Kota 21 lipca 2016 15:11\npiękne kolory ziemi :-)\nAGGIE Soutache 22 lipca 2016 12:27\nDziękuję :-) To raczej kolory pustyni... ;-)\nAlojka 22 lipca 2016 00:22\nwow, wyszedł rewelacyjnie, bardzo elegancki\nAGGIE Soutache 22 lipca 2016 12:28\nDziękuję za miłe słowa :-) Cieszę się, że Ci się podoba!


Poezja jest niekończącą się podróżą... z myśli do myśli.... - Horyzont\nI w wypadku Magdaleny Węgrzynowicz-Plichty, poetki, redaktora kwartalnika literacko- kulturalnego LiryDram oraz wydawcy i założyciela Wydawnictwa Signo, ta podróż została zamknięta zwartą klamrą w tom Artefakty (Signo, Kraków 2015), siódmy w dorobku autorki.\nMuszę stwierdzić z nutą patosu, że wiersze zawarte w powyższej pozycji są swoistą niekończącą się wędrówką, w której czytelnik nie tylko przeciera się przez odniesienia mitologiczne, w których pojawiają się Horacy, Homer, a nawet biblijni Adam i Ewa, ale również wiersze dotykające egzystencji, przemijania, czy miłości. Zwłaszcza w utworze Zmysłowość poczuć można smak zwinnie wplątanej między wersy erotyki, która na końcu jest po prostu jak – wiersza echo wibracje dźwięków słodkie marzeń przestrzenie w eterze. Wiele miejsca w poezji Magdaleny Węgrzynowicz-Plichty prócz wspomnianej mitologii zajmuje psychologia osobowości podmiotów lirycznych i ich emocjonalność, co widać w poniższych fragmentach:\nmam prośbę nie kurcz się w sobie nie zamykaj na to\nco powiem nie martw się na zapas nie dziś nie teraz – Przyzwolenie\nto nieprawda że poezją leczę rany\ngdy wiersz sam zaczyna się powoli rozśpiewywać\nw cichym zakątku serca i do głowy dociera tętnicami – Mimo to\nWyczuwalna jest inspiracja własnymi doświadczeniami i rozczarowaniami, jakie czasem niesie ze sobą życie. Może nawet zmierzenia się z przeszłością, życiowymi rozterkami, marzeniami:\nkupiłam dom – we śnie – bez targowania się o cenę zamieszkałam w nim razem z książkami laptopem z poprzedniego mieszkania i filiżanką z ekspresem do parzenia kawy ze sklepu z pobliskiego miasteczka – Pulsowanie.\nW tomie można znaleźć również wiersze dedykowane przyjaciołom m.in.: Widze(nie) Marzenie Dąbrowie Szatko, Pomiędzy Joannie Rzodkiewicz oraz rodzinie – Róg Amaltei dziadkom oraz ojcu bardzo przejmujący wiersz Łąka w postaci epitafium, którego w pamięci utkwił mi szczególnie poniższy fragment:\ndziś pójdę (we wspomnieniach)\npierwszy raz z ojcem do jego pracy\nmijamy las wchodzimy przez bramę\nzatrzymał się czas jak tu ładnie\nWiersz ten niesie ze sobą ogromny bagaż emocjonalny. Wzrusza, pozwala czytelnikowi na wejście w rolę podmiotu lirycznego – córki stęsknionej ojca. Subtelny liryk, pełen tęsknoty, wspomnień, wciąż żywy, barwny w obrazy niczym namalowany na płótnie. Retrospekcyjny charakter ma również wiersz (Nie) Świadoma, w którym autorka wspomina również początki twórczej drogi, bo jak sama pisze:\nprzeszło dwadzieścia lat\njestem na służbie u Słowa\na ono wybrało mnie sobie\nkiedy byłam jeszcze niefrasobliwą\ndziewczynką z warkoczami\nUwagę zwraca nie tylko charakterystyczny styl poetki, mocny w prowadzeniu, jak również przekazie, w którym wyczuwa się pewność stawianego każdego słowa w taki sposób, jakby była to budowla, potwierdza to choćby fragment z wiersza Anastylozy otwierającego tom- kiedy piszę wznoszę pomnik ze spiżu ale nie taki jakby chciał żeby był Horacy moje anastylozy to rozbite dzbany pamięci to nowożytne kanopy bez mózgu i trzewi. Emocje zdają się być wyważone, jednak zagłębiając się bardziej w wersy niektórych wierszy, można odnieść wrażenie, że to opanowanie jest jedynie maską, którą czytelnik sam musi odkryć – moje synapsy z częstotliwością wprost żadnym herosom niewyobrażalną przeczesują pliki danych. Konkretność, nieprzesadne operowaniem środkami poetyckimi daje do zrozumienia, że poezja szczera i dobra warsztatowo, nie potrzebuje zbędnych ozdobników, wystarczą ludzkie doświadczenia, wyobraźnia, poprowadzenie wiersza niczym dorastającego dziecka – (moje synapsy…) odrzucają zbyteczne epitety tną frazy kotwiczą wyrzutnię moje anastylozy to szkielety wierszy. Ale również zabawa słowem, obrazowość, dbanie o szczegóły to również cechy charakterystyczne poezji Magdaleny Węgrzynowicz-Plichty.\nNależy przyjrzeć się też podmiotowi lirycznemu występującemu w wierszach zamieszczonych w Artefaktach, postaci kobiety silnej, wymownej, doświadczonej, ale zarówno też delikatnej, nieco rozmarzonej, dla której ważna jest bliskość i miłość. Bo jak wspomniałam na początku, liryki miłosnej również nie brakuje. Czytelnikowi na pewno nie umkną takie wiersze jak Zmysłowość, w którym kęs pomidora do ust wkładam smakuję z zamkniętymi oczami zmysłowo oblizuje palce wargi nadymam na klawiaturze piszę wiersz. Delikatność podmiotu lirycznego uwydatnia się w Postanowieniu, bo zbyt łatwo przywykam do tego czułego miejsca między męskim ramieniem torsem a szyją na którym śpiąc bezwiednie kładę swoją skroń (…) skoro seks to eliksir miłości a zażywany systematycznie najlepsze efekty daje – stosuję go wolnych chwilach z umiarem na noc jednak jak Kopciuszek z balu do swojego wygodnego łóżka uciekam. Ale miłość w wierszach Magdaleny Węgrzynowicz-Plichty ma również gorzki smak, gdy (Nie)stały – wzdychał do każdej po kolei.\nJeśli miałabym podsumować całokształt poniższego poetyckiego zbioru, muszę stwierdzić, że poezję autorki oceniam bardzo wysoko. Artefakty to wyjątkowy zbiór poezji, jednak nie jest to liryka prosta, którą można przeczytać na raz. To tom, który daje do myślenia, sprawia, że trzeba robić przerwy podczas lektury, by po czasie do niej wrócić. A wspomniane bogactwo odniesień i pewność każdego stawianego słowa, wyczuwalna podczas czytania to niezwykłe atuty. Wybierając się każdorazowo w tę poetycką wyprawę dookoła twórczości Magdaleny Węgrzynowicz-Plichty, każdy wers niczym niezbadany dotąd kontynent odkrywa się na nowo. Nie da się przy tym uniknąć efektu zaskoczenia, zadumania i niepohamowanej ciekawości za tym, co dalej kryją kolejne zapisane strony. I warto nawet, czasem zejść z wyznaczonej przez autorkę trasy, bo Artefakty kryją w sobie wiele szlaków interpretacji. Sam zbiór polecam zarówno miłośnikom poezji, jak i tym, którzy chcą zacząć przygodę z liryką od konkretnej i dobrej lektury.\nrecenzja opublikowana również na łamach strony www.annajakubczak.wordpress.com\nTags: artefakty, emocjonalność, Kraków, Magdalena Węgrzynowicz-Plichta, poezja, recenzja, wspomnienia\nPrevious 5 horrorów krótkometrażowych na jesienny wieczór.\nNext Fall Out Boy – American Beauty / American Psycho (2015) recenzja\n1 thought on “Poezja jest niekończącą się podróżą… z myśli do myśli….”\nPingback: Poezja jest niekończącą się podróżą… z myśli do myśli…. – (Sub)iebktywnie by RattyAdalan


Wydawnictwo Literackie | Nie samą pracą...\nWojowniczki i Amazonki – Warkocz, Laetitia Colombani\nprzez monikafrenkiel5, 15.lis.2017, w Obyczajowe\nTrzy kobiety, trzy światy. Każda z nich marzy o przełamaniu schematu narzuconego kobiecie przez środowisko. Każda jest wojowniczką i każda podejmuje walkę w obronie wartości, które są dla niej najważniejsze. Ich losy splotą się w jednym, ważnym momencie, w jednym ważnym przedmiocie, utożsamiającym kobiecą godność i wolę walki.\nSmita mieszka w Indiach. Jest niedotykalną i jak jej matka zajmuje się zbieraniem ludzkich odchodów. Marzy o lepszej przyszłości dla córki, o tym, żeby dziewczynka nauczyła się czytać i żyła innym życiem, niż zgotowało jej przeznaczenie i społeczeństwo.\nGiulia jest Sycylijką, pracuje w warsztacie rzemieślniczym swojego ojca, wyrabia peruki. Kiedy jej ojciec ulega wypadkowi dziewczyna odkrywa, że firmie grozi bankructwo.\nSara mieszka w Kanadzie, jest prawniczką w renomowanej kancelarii. Pracuje bez wytchnienia i odkłada na bok fakt, że jest samotną matką trójki dzieci. Sara jest bez skazy, bez skrupułów i bez słabości. Do momentu kiedy okazuje się, że ma raka.\nKażda z tych kobiet w pewnym momencie swojego życia musi przeciwstawić się losowi i przeznaczeniu. Sprzeciwić się bliskim, środowisku, zmierzyć z fizycznym zagrożeniem. Podjąć wyzwanie. Każda z nich jest w klatce, choć klatki te zdają się wyglądać inaczej. W świecie Smity kobiety zawsze padają ofiarą. Gwałcone, często w ramach kary za przewinienie dokonane przez mężczyzn. Zabijane. Wyrzucane z domu kiedy umrze ich mąż. Każda chwila ich życia to zagrożenie. Giulia zdawałoby się jest bezpieczna, ale w jej świecie kobiety są pracownicami, a nie szefami. Tradycja to świętość a jedyne wyjście dla kobiety to wyjście za mąż. Sara zdawałoby się rozbiła szklany sufit prawniczego świata, ale tylko pozornie. Bo w tym świecie kobieta musi być po wielokroć twardsza od mężczyzny, a czy Sarze tak naprawdę na tym zależy? Czy na tym polega siła?\nTak, owszem, książka Laetitii Colombani posługuje się schematami, ale smutna prawda jest taka, że te schematy znakomicie funkcjonują w naszych społeczeństwach. Kobiety muszą wykazywać się niesamowitą odwagą i siłą, żeby je przełamać i wyrwać się choć odrobinę z narzuconej sobie od pokoleń roli. I nie popaść przy tym w następne schematy. Kobiety zasługują na to, żeby iść własną drogą, mieć marzenia i nie musieć się tłumaczyć ani wykazywać.\nI czasem też odnajdują sprzymierzeńców w zupełnie nieoczekiwanych miejscach. A właściwie odnajdują siostrzeństwo i wsparcie. Nawet jeśli nie jest ono oczywiste.\nAutorka: Laetitia Colombani\nZostaw komentarz :Laetitia Colombani, Wydawnictwo Literackie więcej...\nSzczepana Twardocha Ballada o pewnej panience\nprzez monikafrenkiel5, 13.lis.2017, w Bez kategorii\nKrótkie, treściwe, nasycone językiem, powalające wyobraźnią i puentą – czyli opowiadania Szczepana Twardocha.\nPo Twardocha zawsze warto sięgnąć – nawet jeśli to kotlet odświeżany, bo część opowiadań prezentowanych w tomie „Ballada o pewnej panience” już ukazało się w w tomie „tak jest dobrze” w 2011 roku. Ale od tamtego czasu kariera pisarza zdążyła się niebagatelnie rozwinąć. I nie mam tu na myśli opinii „najprzystojniejszego polskiego autora” (de gustibus, jak wiadomo, non est disputandum, ja tam wolę facetów w typie wikinga). Przede wszystkim od tamtej pory ukazały się trzy znakomite powieści Twardocha, czyli „Morfina”, „Drach” i „Król”. Już wiadomo, że ten pisarz ma sporo do powiedzenia, na dodatek ma znakomity warsztat pisarski i nie boi się tematycznej różnorodności. Tak samo jest w opowiadaniach – w „Balladzie o pewnej panience” mamy i prozę obyczajową, i fantastykę, i naturalizm, taki trochę spod znaku Zoli, robotniczo-górniczy, tylko przycięty do znieczulonej kulturą masową i codziennymi niusami wrażliwości odbiorcy. Tematyka stała i taka, która nigdy się nie znudzi – człowiek. Jego motywacje, emocje, przemiany, refleksje, dramaty, radości i grzechy. Tęsknoty i poczucie winy. Skrzywione życiorysy i pozorne sukcesy. Sprawy błahe i te ważne, ukryte pod całą masą błahych, rozpoznane dopiero wtedy, kiedy jest za późno.\nMnie w tym tomie podobają się dwie rzeczy – właśnie ten górniczy klimat Śląska, z jego gwarą i mentalnością, gdzie gruba ponad wszystko i rodzina ponad wszystko, tak jak w opowiadaniu „Ballada o Jakubie Bieli”. A dwa – nieco oniryczny klimat widziadła sennego, przechodzącego momentami w koszmar, bo i konwencji fantastyki czy horroru Twardoch się nie boi. Przy umiejętności budowania klimatu i metafory jest jednocześnie pisarzem zdyscyplinowanym, żadne słowo nie jest zbyteczne. Wszystkie są jak celnie wymierzone kule – co szczególnie widać w krótkiej formie.\nJeśli ktoś jeszcze nie miał do czynienia z prozą Twardocha opowiadania będą dobrym wstępem. Czy też przekąską.\nTytuł: „Ballada o pewnej panience”\nZostaw komentarz :Szczepan Twardoch, Wydawnictwo Literackie więcej...


Narodowy audytor – warunek rozwoju Polski - wGospodarce.pl\nHenryk Uzdrowski, członek zarządu Fratria sp. z o.o. / autor: FRATRIA / Julita Szewczyk\nNarodowy audytor – warunek rozwoju Polski\nOpublikowano: 20 marca 2019, 17:55\nAktualizacja: 5 listopada 2019, 12:54\nObrona polskiej racji stanu wymaga powołania dużego, narodowego audytora. Pojawienie się takiego podmiotu byłoby aktem komplementarnym dla procesu rozwoju gospodarczego naszej ojczyzny. To sprawa pilna, gdy weźmiemy pod uwagę skalę wyzwań, jaka stoi przed Polską – napisał na łamach „Polskiego Kompasu 2018” Henryk Uzdrowski, członek zarządu Fratria sp. z o.o., wydawcy „Polskiego Kompasu”\n„Polski Kompas” Anno Domini 2018 znów przynosi solidną porcję tekstów nie tyle opisujących obecny stan polskiej gospodarki, ile zawierających wiele wartościowych prognoz i zapowiedzi projektów, które mają się stać podporą dalszego rozwoju naszej ojczyzny. Z pewnością znajdujemy się obecnie w momencie o dużym znaczeniu dziejowym. Po odrzuceniu paradygmatu opartego na skompromitowanym twierdzeniu, że „kapitał nie ma narodowości”, Polska coraz śmielej wchodzi na ścieżkę rozwoju, mimo że ta często krzyżuje się ze ścieżkami rozwoju innych państw. Wiemy jednak już teraz, że awans w hierarchii kontynentalnej, na jaki kraj wielkości Polski z pewnością zasługuje, jest możliwy tylko poprzez wsparcie i budowanie przewagi konkurencyjnej rodzimych przedsiębiorstw wobec podmiotów zewnętrznych. Zapisane w Strategii na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju finansowe i instytucjonalne mechanizmy wspierania polskich firm powinny zostać uzupełnione o jeden, bardzo istotny element – powołanie narodowego audytora. To warunek sine qua non osiągnięcia celów wytyczonych w SOR.\nFundamentem zmiany myślenia o rozwoju gospodarczym Polski było zastopowanie wyprzedaży za bezcen majątku narodowego, nazywanej przez dewastatorów polskiego przemysłu prywatyzacją. W maju 2015 r. ówczesny minister skarbu Włodzimierz Karpiński z nieukrywaną satysfakcją obwieścił, że przez ostatnie 25 lat sprzedano aż 97 proc. z 8,5 tys. państwowych polskich przedsiębiorstw. Z transakcji uzyskano łącznie 152 mld zł, które rozpłynęły się przez lata na bieżące potrzeby budżetu państwa. Sprywatyzowane firmy w większości nie przynoszą dziś żadnych korzyści państwu polskiemu, za to konsekwencjami ich pozbycia się były likwidacja całych gałęzi przemysłu, kilkunastoprocentowe bezrobocie i wynikająca z niego masowa emigracja, wyludnianie zwłaszcza mniejszych miast i wsi.\nNajwiększym grzechem masowej prywatyzacji jest jednak nie sam fakt pozbywania się dochodowych spółek przez państwo, lecz są skandalicznie niskie wyceny sprzedawanych podmiotów, ustalane zazwyczaj przez zagraniczne firmy audytorskie. Skalę zjawiska dokładnie pokazywał raport Najwyższej Izby Kontroli z grudnia 2015 r. NIK badała prywatyzacje dużych państwowych spółek, do których doszło w latach 2012–2014. Okazało się, że w czterech przypadkach spółki sprzedano z rażącym zaniżeniem ich wartości, co łącznie przyniosło ponad 1 mld zł strat budżetowi państwa. Winę za taki stan rzeczy ponoszą nierzetelna wycena oraz bezkrytyczne podejście do niej urzędników wykonujących w ciemno wszelkie zalecenia firm audytorskich. W omawianym raporcie NIK poinformowała, że nieprawidłowości dotyczyły sprzedaży 85 proc. akcji Kopalni Węgla Brunatnego „Adamów”, 85 proc. udziałów spółki Meble Emilia, 86,92 proc. akcji Zakładów Górniczo-Hutniczych „Bolesław” oraz zbycia na Giełdzie Papierów Wartościowych 37,9 proc. akcji spółki Ciech. Przypadek tej ostatniej spółki jest szczególnie bulwersujący. W publicznym wezwaniu ustalono cenę na 29,50 zł za akcję, chociaż szacunki aż siedmiu biur maklerskich sugerowały poziom 33 zł. Ostatecznie udziały sprzedano po 31 zł, a więc znacznie poniżej realnej wartości. Co ciekawe, doradcą Ministerstwa Skarbu Państwa przy tej transakcji była spółka ING Securities SA, należąca do tego samego holdingu, co mniejszościowy udziałowiec Ciechu OFE ING. NIK podkreśliła w swoim raporcie, że OFE ING nie tylko nie odpowiedział na wezwanie do sprzedaży, lecz dokupił jeszcze akcje Ciechu, zwiększając wówczas swój stan posiadania w tej spółce.\nHolendrzy z ING mają zresztą wyjątkowe szczęście do interesów w Polsce. To właśnie bank ING został bowiem wybrany na inwestora strategicznego dla Banku Śląskiego. Ta prywatyzacja, dokonana w styczniu 1994 r., zakończyła się jedną z największych afer w historii III RP, gdyż cena akcji w dniu debiutu przebiła aż o 1 350 proc. wartość emisyjną. Analizując powyższe fakty, trudno nie zadać sobie pytania, ile pieniędzy straciła Polska na dokonywanej w ten sposób prywatyzacji.\nWyprzedaż majątku narodowego za bezcen, opartego na nierzetelnych wycenach, a często zapewne na wycenach z premedytacją zaniżanych to tylko jeden z aspektów szkodliwego działania firm doradczych i audytorskich. Z podobną – tyle że odwrotną – sytuacją mamy do czynienia w przypadku zawyżania wartości walorów, do których kupna przymierzają się państwowe spółki. I tutaj nie brakuje niestety przykładów drenowania państwowej kasy w oparciu o chybione audyty, wyceny i nierzetelne doradztwo.\nNajbardziej kosztownym dla państwa polskiego błędem firm doradczych było pozytywne zaopiniowanie zakupu przez KGHM kanadyjskiej spółki Quadra, do której należała kopalnia miedzi Sierra Gorda w Chile. Dziś wiemy, że zakup ten kosztował państwową spółkę przynajmniej 7,5 mld zł straty i trudno liczyć na to, że kiedykolwiek jeszcze się zwróci. Eksperci branży miedziowej ostrożnie szacują, że być może pierwsze niewielkie zyski w skali roku kopalnia Sierra Gorda przyniesie w 2021 r., czyli 10 lat po dokonaniu inwestycji. W proces przygotowania tej transakcji KGHM zaangażował renomowane firmy doradcze: BNP Paribas oraz Rothschild (doradcy finansowi), Davies Ward Philips & Vineberg LLP oraz Gide Loyrette Nouel (doradcy prawni), Ernst & Young (doradcy podatkowi), Citibank (doradca zarządu) oraz AMC Consultants i KGHM Cuprum (doradcy techniczni). W czasie zakupu Quadry prezesem KGHM był Herbert Wirth. „Newsweek” zapytał go, dlaczego kupił akcje Quadry 40 proc. drożej, niż wyceniał je rynek. „Nie przepłacam. Doradcy, którzy pomagają nam przy tej transakcji, oszacowali rynkową wartość akcji Quadry na 15 dolarów. Ale dla zwiększenia atrakcyjności oferty sugerowali cenę 16–17 dolarów. Ostatecznie zaproponowaliśmy 15 dolarów i to cena, na którą przystali obecni akcjonariusze kanadyjskiej firmy. Jest adekwatna do jej wartości. Rada nadzorcza zamówiła własne wyceny, które potwierdziły, że 15 dolarów to dobra cena za akcje Quadra – odparł prezes”. Dziś wiemy, że nie tylko przepłacił, lecz również zaangażował gigantyczne środki z budżetu państwowej firmy w bardzo niepewny interes. Kto poniósł tego konsekwencje? Na pewno nie doradcy ani audytorzy, którzy w odpowiedzi na wszelkie zarzuty o nierzetelność zasłaniają się tajemnicą umów zawieranych z kontrahentami.\nPodobnie nietrafionym zakupem, choć na dużo mniejszą skalę, było nabycie czeskiej Grupy AWT przez PKP Cargo. Inwestycja, która miała przynieść polskiemu przewoźnikowi kolejowemu zysk w wysokości 138 mln zł, okazała się kulą u nogi, generującą same straty. Wszystko przez upadek kopalni węgla OKD, która była głównym źródłem zysku dla Grupy AWT. Dodatkowo w maju 2017 r. PKP Cargo zostały zobowiązane do odkupienia pakietu akcji AWT od udziałowca mniejszościowego za cenę ustaloną z góry w umowie z… 30 grudnia 2014 r. Nie trzeba dodawać, że dużo wyższą niż ówczesna wartość rynkowa.\nZe skandalicznym przykładem chybionej wyceny, błędnej analizy rynku i gigantycznych strat dla budżetu państwa mamy do czynienia także w branży energetycznej. Polscy wytwórcy energii elektrycznej zobowiązali się na podstawie umów zawieranych kilka lat temu do płacenia nawet po 300 zł za 1 MW wytworzony z użyciem odnawialnych źródeł energii, czyli głównie przez farmy wiatraków. Tymczasem przez lata rynkowe ceny spadły poniżej 30 zł za 1 MW „zielonej” energii. Konstrukcja umów z zagranicznymi właścicielami wiatraków nie daje jednak polskim operatorom możliwości negocjacji cen, a próby zerwania skandalicznie niekorzystnych kontraktów grożą narażeniem się na zasądzenie gigantycznych odszkodowań. W takiej sytuacji znalazł się Tauron, od którego amerykański wytwórca prądu z OZE domaga się 1,2 mld zł odszkodowania za zerwanie fatalnej dla polskiego operatora umowy.\nDo największego skandalu doszło jednak na przełomie 2012 i 2013 r., kiedy pomorska Energa wraz z PGE zakupiły za ponad 1 mld zł hiszpańską spółkę Iberdrola Renewables. Spółka była podmiotem zależnym od hiszpańskiego koncernu Iberdrola – globalnego potentata na rynku energii odnawialnej i farm wiatrowych. Już rok później Energa rozpoczęła dokonywanie wartych ponad 100 mln odpisów z tytułu ponoszonych strat i braku rentowności inwestycji. Okazało się, że Energa i PGE kupiły projekty istniejące niemal wyłącznie na papierze. Spośród 33 projektów farm wiatrowych, które pozyskała grupa Energa, przejmując polską część Iberdroli, zdecydowana większość nie ma dziś żadnej wartości. Zakupione farmy wiatrowe wyceniane są obecnie na mniej niż kilka milionów złotych. Transakcja poprzedzona została analizą firmy Ernst & Young prognozującą wzrost cen zielonych certyfikatów do kwoty 300 zł za 1 MW. Łącznie na analizy prawne i ekonomiczne zarząd grupy Energa w 2012 r. przeznaczył 13 mln zł. Nasuwa się podejrzenie, że na potrzeby hiszpańskiej Iberdroli sporządzane były zupełnie inne raporty, które mogły sugerować szybkie wycofanie się z nowych inwestycji w farmy wiatrowe w związku ze zbliżającym się załamaniem cen. Inaczej przecież Hiszpanie nie pozbywaliby się tak dochodowej spółki.\nZaniżona wycena w przypadku sprzedaży, zawyżona w przypadku kupna to niejedyne problemy, jakie generują zagraniczni doradcy i audytorzy dla państwa polskiego. Należy się zastanowić także nad ich bieżącą obsługą kontrolingową, w której próżno się doszukiwać fachowości i profesjonalizmu. Do najświeższych, a jednocześnie najbardziej kompromitujących dla renomowanych audytorów przykładów zaliczyć należy upadek spółki GetBack. Spektakularna skala zaniedbań i nadużyć, jakich dopuszczał się przez lata zarząd GetBacku, zupełnie umknęła uwadze rewidentów z jednej z największych i najbardziej renomowanych firm audytorskich. Afera ta była kroplą, która przelała czarę goryczy, i nareszcie – po latach całkowitej bezczynności – działaniu audytorów postanowiła z uwagą przyjrzeć się Komisja Nadzoru Finansowego. W latach ubiegłych, mimo równie skandalicznych przykładów na niską jakość usług świadczonych przez audytorów, poprzedni zarząd KNF nie tylko nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń do ich pracy, lecz dodatkowo nakazywał międzynarodowym koncernom kosztowne ekspertyzy, za które płacić musieli polscy przedsiębiorcy.\nObrona polskiej racji stanu wymaga zatem kolejnej próby podjęcia rękawicy i powołania dużego, narodowego audytora. Pojawienie się takiego podmiotu byłoby aktem komplementarnym dla procesu rozwoju gospodarczego naszej ojczyzny. To sprawa pilna, gdy weźmiemy pod uwagę skalę wyzwań, jakie stoją przed Polską. Szykowane połączenie Orlenu z Lotosem stworzy giganta, który dążąc do dalszego rozwoju, będzie musiał spróbować ekspansji na zagraniczne rynki. Każda próba podboju nowego rynku powinna jednak zostać poprzedzona dogłębną, rzetelną i przede wszystkim godną zaufania inwestora analizą rynku. Czy biorąc pod uwagę dotychczasowe doświadczenia z zagranicznymi doradcami i audytorami, mamy prawo spodziewać się tej uczciwości? Czy planowana przez rząd budowa Centralnego Portu Komunikacyjnego zostanie poprzedzona fachowym rozpoznaniem potencjału inwestycji? Czy gdyby w latach 20. XX w. zlecono audyt zasadności zbudowania portu w Gdyni niemieckiej firmie, to czy nie wskazałaby ona, że nowy duży port usytuowany tak blisko Gdańska nie ma ekonomicznego uzasadnienia, podobnie jak pewien opozycyjny polityk zdeprecjonował pomysł stworzenia CPK, argumentując, że jest lotnisko w Berlinie?\nPowołanie narodowego audytora uchroniłoby Polskę także przed wyciekiem wrażliwych danych dotyczących strategicznych branż. Bo czy tak trudno wyobrazić sobie sytuację, że zlecony w polskiej filii międzynarodowej korporacji poufny audyt trafia do osób z centrali i tym samym zagraniczne podmioty zyskują cenną wiedzę oraz dostęp do polskiego rynku kosztem naszych przedsiębiorstw? Doświadczenia III RP pozwalają przypuszczać, że istnieje stały wyciek wrażliwych danych gospodarczych z naszego kraju. Utrzymanie przez Polskę pozycji lidera wzrostu w Europie nie będzie możliwe bez jego zatamowania.\nW naszych uszach zawsze powinny brzmieć słowa Józefa Piłsudskiego: „Polska będzie wielka albo nie będzie jej wcale”, a jeżeli będziemy o nich pamiętać, to żaden projekt, nawet powołanie narodowej agencji audytorskiej, nie będzie się nam wydawał zbyt odważny czy zbyt ambitny.\nNajcenniejszym polskim kapitałem zawsze byli ludzie, profesjonaliści w swoim fachu i wielcy wizjonerzy. Ich potencjał rzadko jednak bywał wykorzystywany w służbie ojczyzny, bo ta w ostatnich 300 latach rzadko cieszyła się pełną niezależnością. Dziś, po odzyskaniu władzy przez ludzi, którzy interes Polski stawiają na pierwszym miejscu, mamy niepowtarzalną, dziejową okazję, by najbardziej światłe umysły zaprząc do pracy dla dobra kraju. Polscy ekonomiści i audytorzy pracują w największych i najważniejszych ośrodkach biznesowych świata, takich jak Nowy Jork, Londyn czy Hongkong. Czas wskrzesić najlepsze polskie tradycje, nawiązujące do wielkich projektów II RP i czerpiąc ze spuścizny takich ludzi jak choćby przedstawiciele słynnej lwowskiej szkoły matematycznej, rozpocząć budowę silnej polskiej gospodarki.\nHenryk Uzdrowski, członek zarządu Fratria sp. z o.o., wydawcy „Polskiego Kompasu”


Rezerwuj domy & mieszkania wakacyjne w Ballenstedt (Niemcy) w atraveo\nDomy wakacyjne w Ballenstedt & mieszkania wakacyjne w Ballenstedt\nPrzeciętna cena tygodniowa w Ballenstedt\nDom wakacyjny w Ballenstedt kosztuje w korzystnym okresie podróży średnio PLN 565, w sezonie PLN 682 za tydzień. Te dane dotyczą opłaty za dom, nie opłaty za jedną osoby i zawierają wszystkie obowiązkowe koszty dodatkowe.\nOcena końcowa dla Ballenstedt\nTo napisali klienci domów wakacyjnych o Ballenstedt\n„Samochodem można zrobić wiele pięknych wycieczek w tym regionie - dla młodych i starych.”\nTa ocena miejscowości dodana została przy obiekcie nr 797702.\tOcena miejscowości jest tłumaczona z języka niemieckiego maszynowo. Język oryginalny\ndnia 18.02.2018, termin podróży: wrzesień 2017\n„We wsi nie ma nic się dzieje. Nie zakupy. Nie ma bar. Nic.\nNa zdjęciach wygląda bezpośrednio w miejscu, które jest zajęty.”\nTa ocena miejscowości dodana została przy obiekcie nr 889093.\tOcena miejscowości jest tłumaczona z języka niemieckiego maszynowo. Język oryginalny\nTa ocena miejscowości dodana została przy obiekcie nr 712894.\ndnia 19.04.2017, termin podróży: kwiecień 2017\n„Ballenstedt jest małym, sennym miejscem. Ale Quedlinburg i Wernigerode są zawsze warto odwiedzić. Ponadto, sama żywica jest piękne.”\ndnia 20.02.2017, termin podróży: maj 2016\n„Sklepy i restauracje nie są, ale byliśmy na catering.”\nSąsiadujące miejscowości turystyczne Ballenstedt\nObiekt nr 608355\nBallenstedt, Saksonia-Anhalt (Harz Sachsen-Anhalt)\nOk. 75 m², 2 Sypialni, 1 Łazienka, Zabranie zwierząt domowych jest dozwolone. (maks. 1), Telewizja satelitarna, Sauna\nObiekt nr 889093\nod PLN 6.493\nDom wakacyjny dla maks. 15 dorosłych + 4 dzieci\nOk. 290 m², 9 Sypialni, 7 Łazienek, Zabranie zwierząt domowych jest dozwolone. (maks. 4), Telewizja satelitarna, WLAN wszędzie, Zmywarka, Sauna,\nObiekt nr 1241163\nOk. 63 m², 2 Sypialni, 1 Łazienka, Zabranie zwierząt domowych jest dozwolone. (maks. 1), Telewizja satelitarna, WLAN, Pralka, Zmywarka, Miejsce parkingowe\nObiekt nr 1207842\nOk. 84 m², 2 Sypialni, 1 Łazienka, Zwierzęta domowe niedozwolone, Telewizja satelitarna, WLAN, Zmywarka, Miejsce parkingowe\nObiekt nr 1186932\nOk. 180 m², 5 Sypialni, 3 Łazienek, Zabranie zwierząt domowych jest dozwolone. (maks. 2), Telewizja satelitarna, WLAN, Zmywarka,\nObiekt nr 712894\nOk. 125 m², 3 Sypialni, 2 Łazienek, Zwierzęta domowe niedozwolone, Telewizja satelitarna, WLAN, Pralka, Zmywarka, Miejsce parkingowe, Basen\nObiekt nr 1186954\nOk. 110 m², 4 Sypialni, 2 Łazienek, Zabranie zwierząt domowych jest dozwolone. (maks. 2), Telewizja satelitarna, WLAN, Zmywarka,\nObiekt nr 476597\nOk. 90 m², 1 Sypialnia, 1 Łazienka, Zwierzęta domowe niedozwolone, Telewizja satelitarna, Zmywarka, Miejsce parkingowe\nObiekt nr 797703\nOk. 100 m², 4 Sypialni, 2 Łazienek, Zabranie zwierząt domowych jest dozwolone. (maks. 2), Telewizja satelitarna, WLAN wszędzie, Zmywarka,\nOk. 190 m², 5 Sypialni, 3 Łazienek, Zabranie zwierząt domowych jest dozwolone. (maks. 2), Telewizja satelitarna, WLAN wszędzie, Zmywarka, Sauna,


Dwóch tatusiów, dwie mamusie – hania.es\nDZIECI KULTURA I MEDIA LUDZIE\nNie oszukujmy się – dziecko potrzebuje wzorca kobiety i mężczyzny. Prawdą jest też, że w naturalnym modelu rodziny występuje mama i tata.\nJasne, nie przeczę. Ale faktem jest również to, że nic w dzisiejszym świecie nie jest naturalne – od mięsa na hamburgery przez wysokorozdzielczościowe tablety aż po erekcję po viagrze. Dlatego te argumenty, że coś jest niezgodne z prawami natury, można o kant dupy rozbić.\nTylko czy to wystarczy, by dać parom homoseksualnym dzieci?\nPrzecież taki człowiek może mieć zaburzone spojrzenie na świat. Przecież może padać ofiarą głupich docinek przez kolegów. Przecież może nigdy się nie pogodzić z odmiennością swoich rodziców.\nAle chwila, to naprawdę tak źle?\nW milionach „normalnych” rodzin dzieci są bite, dręczone albo ktoś znęca się nad nimi psychicznie. Domy dziecka są pełne. Setki tysięcy maluchów czeka na adopcję. Na kogoś, kto ich zechce.\nLudzie żyją bez ojca albo w rodzinie, w której jeden z rodziców pije, codziennie się zatacza i nie widzi nic złego w podniesieniu ręki za każde najmniejsze przewinienie. Takie dzieci dorastają w strachu i wychodzą z domu z zadrami w psychice. I na to akurat jest jakieś społeczne przyzwolenie – czego ni chuja nie rozumiem.\nNo ale jeśli wychowywaliby się z dwoma kobietami albo mężczyznami to byłoby gorzej, tak? Miłość, którą dostaliby od takich rodziców byłaby gorsza, a śmiech rówieśników z dwóch mamusi jest gorszy niż ich szydera z najebanego ojca na wywiadówce albo samotnej matki? Nie. Nie jest.\nPoza tym to prawo (a raczej jego brak) jest do dupy. Bo co, jeżeli miałabym dziecko z facetem, rozstalibyśmy się, a ja znalazłabym sobie partnerkę życiową – czy wtedy należy mi odebrać mojego potomka? Czy jeśli jakiś dzieciaty wdowiec ułoży sobie życie z mężczyzną, jakimś cudem traci prawa rodzicielskie?\nBo jak, samotna kobieta może wychowywać dziecko, ale dwie kochające się już nie? Czekajcie, w czym dwie matki są gorsze od jednej? Tu nie ma logiki.\nKażdy, kto jest przeciwny adopcji dzieci przez pary jednopłciowe, gubi się w swoim tłumaczeniu. Bo owszem, może ten człowiek będzie miał inną rodzinę niż większość, ale – oh wow – będzie miał rodziców, którzy go kochają. Czy nie to jest najważniejsze?\nA wiecie, psychopaci zdarzają się wszędzie. Dlatego właśnie należy sprawdzać komu się daje dziecko, ale kurwa, to czy woli chłopców czy dziewczynki to sprawa drugorzędna.\nczy jeśli dwie osoby znajdują w sobie tyle miłości, że chcą przekazać ją na osobę trzecią, należy tego zabraniać?\nNie. Bo liczy się to, czy ktoś jest dobrym człowiekiem, a nie to, co ma między nogami.\nKiedyś byłem przeciwny, to na szczęście było dawno. Potem pogadałem o tym ze znajomym gejem, sposób myślenia totalnie mi się odwrócił. Każdemu dziecku będzie lepiej wśród kochających ludzi, niż w patologii czy domu dziecka. Płeć nie ma tu nic do rzeczy.\nDokładnie, dobre myślenie i super, że jednak zmieniłeś zdanie. :)\nTylko krowa nie zmienia zdania ;).\nA co kogo miłość obchodzi? Macie żyć tak jak wam mówią.\nZachciało się, kurwa, uczuć.\nCzęsto próbowałam z innymi o tym rozmawiać, ale czegokolwiek bym nie powiedziała – odpowiedzią jest „to wynaturzenie, a takie dziecko ma zniszczoną psychikę na całe życie”.\nOdechciewa mi się rozmawiać z ludźmi, do których zupełnie nic nie trafia i cały czas powtarzają jedno i to samo…\nNajlepiej na ludzi działają przykłady. Serio, zawsze jak pytam, czy powinno się w takim razie odebrać dziecko wdowie, która znalazła sobie dziewczynę – oni się jakoś zatrzymują i zaczynają myśleć. Na szczęście. :)\nTeza słuszna, ale dziecko nie żyje tylko w domu, ale i poza nim. W chwili obecnej polskie społeczeństwo nie jest gotowe na takie zmiany. Moim zdaniem dzieci z rodzin homoseksualnych miałyby bardzo ciężki żywot, porównywalny z tym, jakiego doznają te wychowywane w rodzinach patologicznych. Już widzę oczami wyobraźni, jak od przedszkola do końca liceum słyszą docinki w stylu: „Nie bawimy się z tobą, bo twój stary jest pedałem” albo „Stary, a nie podnieca cię ta myśl o tym, jak twoje mamy liżą się nawzajem”, albo udawanie, że się chłopaka „posuwa” przez innych chłopaków, itd, itp. I tylko nie mówcie mi, że dom pełen miłości jest w stanie dziecku zrekompensować takie szkolne docinki, bo nie jest. Mało to dzieciaków popełnia samobójstwa albo częściej ma ciężkie problemy psychiczne z powodów docinków w szkole i braku akceptacji ze strony rówieśników? Dopóki polskie społeczeństwo nie dojrzeje do pewnych rzeczy, a nie dojrzeje jeszcze długo, będę przeciwna adopcji dzieci przez pary homoseksualne. Najpierw w ogóle trzeba by zmienić konstytucję. Już dziś mamy problem z legalizacją głupich związków partnerskich u osób odmiennej płci, a co dopiero par homoseksualnych.\nA ja myślę, że wbrew pozorom mityczne „polskie społeczeństwo” jest gotowe na sporo więcej, niż nam wszystkim się wydaje. Pewne sprawy idą w dobrą stronę, nieważne co o tym sądzi rząd, konstytucja i telewizja.\nNie jestem tego taka pewna, sporo moich znajomych, młodych i dobrze wyedukowanych, mających kontakt z osobami homoseksualnymi, jest przeciwnych związkom homoseksualnym, ich legalizacji, a gdzie tam mówić o adopcji. Co prawda ten tok myślenia powoli się zmienia, ale jest to żmudny proces, bo najwięcej zależy od tego, co wyniosło się z domu.\nDokładnie. To bardzo powolny proces. Nasze pokolenie jest pierwszym, które w ogóle bierze pod uwagę możliwość istnienia takich rodzin i miłości w takich rodzinach. A mimo to nawet wśród naszych rówieśników temat budzi niemałe emocje.\nNikt nie mówi, że to się stanie z dnia na dzień, no ale ej – nie da się wyedukować społeczeństwa nic nie robiąc. I tak, zależy od tego, co wyniosło się z domu – więc edukujmy młodych, którzy za kilkanaście lat będą rodzicami.\nMyślę, że niestety nie. Jesteśmy społeczeństwem mocno konserwatywnym i jeszcze niegotowym na takie zmiany. Duża część ludzi nie może znieść myśli o małżeństwie homoseksualistów, a co dopiero posiadaniu dzieci. Przypomniało mi się oburzenie „normalnych” rodziców, kiedy zaproponowano wprowadzenie do przedszkoli książeczek, w których główna bohaterka miała dwie mamusie. Oj, działo się. I jeszcze długo będzie się dziać. Jestem realistką. Widzę, jak rodzice reagują na takie pomysły.\nTo rozprawianie o tym, że nie jesteśmy na to gotowi jest o tyle głupie, że gdyby zawsze pojawiało się takie myślenie, wciąż np. karalibyśmy chłostą tych, którzy deklarują się jako niewierzący.\nIdziemy do przodu i zaczynamy rozumieć co to znaczy tolerancja, więc to wykorzystujmy.\nNie wydaje mi się, żeby nasze społeczeństwo kiedykolwiek było gotowe na takie zmiany.\nMyślę, że za kilkadziesiąt lat ten temat przestanie być takim tabu. W końcu dojdą do nas z Zachodu zmiany mentalne. Prądy kulturowe mają to do siebie, że się rozprzestrzeniają i zmieniają. Kwestia czasu.\nNo fajnie by było, gdyby takie zmiany mogły nadejść. Ale raczej sceptycznie do tego podchodzę. Polacy to zbyt zaściankowy naród.\nCzasami z moim kumplem robimy sobie jaja, kiedy wchodzimy do sklepu: ja, on i mój syn lub jego córka, no i udajemy dwóch tatusiów :) Na głos oczywiście i oscentacyjnie. Domyślacie się, jak ludzie na nas się patrzą? No to na koniec kupujemy jeszcze wódkę i wychodzimy trzymając się za ręce. :)\nTaa, a wcześniej nie byliśmy gotowi na tolerowanie ateistów. Wszystko się zmienia, ale nie samo. Wiesz, żeby coś było zrobione, trzeba to zrobić. Siedzenie i mówienie, że nie jesteśmy na to gotowi zaprowadzi nas w ślepy zaułek pełny nietolerancyjnych gburów.\nDlatego też postuluję o przymusowe przydzielanie mężów samotnym matkom. Bliżej nieokreślone społeczeństwo doprowadza do samobójstwa okrzykami „Nie masz tatusia! Nie masz tatusia!”.\nSłaba analogia. Dużo rzeczy dzieci wynoszą z domów. Myślę, że łatwiej będzie znaleźć rodzica, który wytłumaczy dziecku, że przypinanie komuś łatki „dziecka bez tatusia” i/lub na przykład „dziecka z bidula” niż znaleźć takiego, którego młodego syna nie poklepie z dumą po plecach po tym, jak nazwie kolegę „synem pedała”.\nAle to nie ma związku z adopcjami, bo gdyby mój partner znalazł sobie jakiegoś chłopaka a nie mnie to jego dzieci miałyby „dwóch tatusiów” bez żadnej adopcji. Poza tym geje i lesbijki nie są bezpłodni i mogą mieć dzieci w naturalny sposób, jak bardzo chcą. A czasami liczą, że im się „odmieni” i mają dzieci ze związków hetero. To co, odebrać im prawa rodzicielskie, żeby w szkole się dzieci nie wyśmiewały?\nJa mówię o jawnej i prawnej możliwości posiadania dzieci przez pary homoseksualne, bo to jeden z postulatów, na którym im zależy, a nie na takim: a se strzelę dziecko z Jadzią a zwiążę się z Mirkiem. Myślę, że jeśli takie dzieci są w Polsce, to nie chwalą się tym w jakiej rodzinie mieszkają. Te dzieci nie byłyby wyśmiewane, ale wręcz nękane.\nAle to jest błędne koło, bo jak sobie wyobrażasz proces dojrzewania społeczeństwa? Że siądziemy i stwierdzimy, że fajnie by było się zmienić? Bo moim zdaniem działa to tak, że im częściej dane zjawisko występuje, tym bardziej i szybciej będzie zaakceptowane jako zwykłe. Dzieci mogą być okrutne i często są np dlatego, że ktoś jest niepełnosprawne. Czy to oznacza, że powinniśmy zamknąć niepełnosprawne osoby w domach? Czy raczej dostosowywać np. szkoły do przyjmowania ich?\nTaka sama analogia, jak z przydzielaniem tatusiów samotnym matkom. Przygotowanie szkoły nic nie da, bo nauczyciel będzie mówił jedno, a tata i mama będą chwalić syna za drugie i jechać po nauczyciele, że uczy syna wynaturzonych zachowań i ma przestać, bo inaczej pójdą do sądu. End of story. Społeczeństwo dojrzeje, jak przestanie homoseksualistów nienawidzić. Myślę, że kwestia 50 lat.\nNo i o to chodzi, żeby taki tatusiek w sądzie przegrał. I zapłacił „kilka” stówek. A szkołę może zmienić.\nNo, czyli za jakieś 80-100 lat, bo za 50 lat ludziom przestaną przeszkadzać związki bez ślubu i związki homoseksualne. Kolejne 30 potrwa zmiana konstytucji, tak żeby zadowolić wszystkich polityków: rządzących i opozycji. W najbliższym czasie nie zalegalizują nawet związków partnerskich, więc luz. Jestem realistką. Nie patrzę na to pod kątem: jak powinno być, ale widzę, jak jest.\nDziękuję za taki „realizm”. Chyba nie musisz już nic dodawać.\nWspaniała nowina dla osób żyjących tu i teraz:) Coś mi się wydaje, że takie myślenie znacznie spowalnia cały proces. Żeby była jasność- rozumiem, że chodzi Ci o pełną akceptację, albo zobojętnienie wokół tematu homoseksualizmu i również uważam, że jest to kwestia jeszcze wielu lat. Ale to nie powód, by nie zacząć działać już teraz, bo przecież od czegoś ta zmiana musi się zacząć.\nNo to działaj. Ja na pewno nie będę stała na ulicy i protestowała w tej sprawie. Szkoda mi czasu. Może podpiszę jakąś petycję w internecie, ale na pewno nie będę się fatygować do Warszawy, żeby walczyć pod sejmem. Nie pójdę do szkół i nie będę tam organizowała szkoleń. Nie będę jeździła po Polsce z przedstawicielami fundacji i tłumaczyła tłumokom sprawy. Jedyne, co mogę zrobić to nauczyć swoje dziecko tolerancji i wytłumaczyć mu, że inny nie znaczy gorszy. Ale nie mam dzieci. Ewentualnie wytłumaczę to po raz kolejny kumplom, którzy są już na tyle duzi, że mają własne zdanie w tej sprawie i są uparci, jak osły, więc ich nie przekonam do zmiany. Próbowałam kilka razy, na różne sposoby i bezskutecznie. Dalej są na nie i w ogóle sama myśl o homoseksualistach podnosi im ciśnienie. Nie wiem czemu, mnie nie pytaj. Nie wspomnę już o pokoleniu moich dziadków, którzy najchętniej tych „zwyrodnialców” spaliliby na stosie. Do tego czasu mam takie a nie inne zdanie i go nie zmienię. Nie wiem czemu miałoby to spowalniać cały proces? Bo nie napiszę w internecie: „Hej, pozwólmy parom homoseksualnym mieć dzieci. Już, teraz!”. No, nie wydaje mi się. Aż takiej siły nad kulturą i populacją to ja nie mam. A szkoda. :)\nDziałam- edukuję:) I rozumiem Twoje zmęczenie i rozgoryczenie, bo też mam takich betonowych znajomych. Ale też mam idealistyczne podejście, że naprawdę można zrobić coś na małą skalę i to jest istotne. Dlatego trzymam kciuki, żebyś się nie poddawała, bo dzięki takim działaniom zmiana może nadejść szybciej:)\nObiecuję się nie poddawać i nie zmieniać tematu,kiedy moi kumple zaczną krytykować z pogardą homoseksualistów. :)\nMiałem coś podobnego pisać. Super.\nOdizolować, a najlepiej zabić wszystkich, którzy się czymś wyróżniają, wiadomo!\nJak ktoś już tu pisał – a co z rudymi, bo im też przecież docinają w szkole? Albo grubymi, bo ich też się wyśmiewa? Co, ich też trzeba odizolować, bo mają ciężki żywot?\nA do tego polskie społeczeństwo też jakoś nie kwapi się, by dojrzeć. :)\nCzęsto ten temat jest poruszany pośród moich znajomych, większośc jest przeciwna. Bo wynaturzenie, bo dziecko ma zniszczoną psychikę. Podaje to same argumenty co Ty, no jak grochem o ścianę.\nBo dzieci z rodzin, w których tatuś codziennie zalewa pałę i napierdala w nie kablem nie mają zniszczonej psychiki. :)\nMoja ciocia pracuje w domu dziecka. Spędziłem tam kilka miesięcy na wolontariacie a teraz mój zawód pozwala im pomóc dodatkową pracą. Każdemu kto odmawia szansy tym dzieciom na kochających rodziców albo chociaż ćwierć-rodzica, jestem gotów robić rzeczy niemoralne i nielegalne.\nZacznij od polityków, którzy wymyślili sobie tak wysokie wymogi uprawniające do adopcji, że dużą część potencjalnych rodziców na to nie stać.\nPrawo nie stawia konkretnych wymagań finansowych, więc politycy nic nie zawinili. Wymaganiami finansowymi w domu dziecka w którym działam jest 150% kwoty uprawniającej do zasiłku, czyli niecałe 900zł na osobę w rodzinie. Uważasz, że to za dużo?\nNo, tak. To jest takie proste. Gdyby takie było to każdy by sobie wchodził do domu dziecka i wychodził z dzieckiem. Dobrze wiemy, że cała procedura jest czasochłonna i kosztowna. Mnie rozbawiła tylko twoja wypowiedź, że jesteś gotowy robić rzeczy niemoralne i nielegalne. No, chyba tylko w internecie. Bo co zrobisz? Pobijesz kobietę, która powie, że jest przeciwna adopcji dzieci przez homoseksualistów i lepiej im będzie w domu dziecka niż u dwóch lesbijek? No, bez jaj. Chyba się zagalopowałeś.\nPodepczę jej tulipany w ogródku.\nProcedura jest czasochłonna i kosztowna, mówimy o adopcji dzieci na litość boską. Nie ma jednak mowy o sytuacji, o której piszesz, że „duża część potencjalnych rodziców” odpada z powodów finansowych.\nOk. Przyznaję się do potencjalnego błędu w kwestii finansowych. Myślę, że większość rodzin rzeczywiście jest w stanie wyciągnąć te 3000 zł miesięcznie. Co do deptania trawników uważam to za mega słabe. Powiedziałabym nawet, że to żenujące. W tej kwestii się nie dogadamy.\nKoleś po prostu nie ma w sobie zgody na coś takiego i nie chce czuć się bezsilny, ja to rozumiem. Bo to trzeba zmienić, co prawda lepiej moralnie i legalnie, ale trzeba.\nJa rozumiem dlaczego napisał taką rzecz, ale nie godzę się na łamanie prawa (czyli niszczenia komuś trawników, samochodów, przesyłania pocztą obraźliwych listów, itp.). Cel w tym przypadku nie uświęca środków. Bo co gdyby to obrócić w drugą stronę? Ludzie nienawidzący homoseksualistów (bo powiedzmy sobie szczerze, że w wielu przypadkach możemy mówić o czystej, niczym niezmąconej nienawiści) zaczną niszczyć nam trawniki w imię swoich racji? Bo też będą czuli się bezsilni i będą uznawać, że takie zmiany w prawie nie mogą mieć miejsca ani teraz ani nigdy.\nMocne stwierdzenie, ale też celne. W ogóle odmawianie komuś szansy na lepsze życie powinno być karalne.\nZa ten tekst daje Ci mój osobisty medal!\nMieszkam naprzeciwko domu dziecka i to, co się tam dzieje, to istna masakra. Nie dość, że zawsze jest tam pełno dzieci, od najmniejszych, po siedemnastoletnie, to to, co przeraża mnie najbardziej – przyjeżdżają do nich rodzice w odwiedziny. Gorzej, kiedy dziecko jedzie na jeden dzień do „domu”… Wychodzi dobrze ubrane, zadbane, a wraca obdarte, w za małych ubraniach, bo rodzice zabrali mu ciuchy, żeby sprzedać, bo przecież będzie wtedy na flaszkę… Odkąd pamiętam nie wyrzucaliśmy ani nie oddawaliśmy znajomym zabawek, sprzętów i tym podobnych, to zawsze lądowało u tych dzieci. Kiedy raz z ojcem zanieśliśmy moje stare zabawki i telewizor, to myślałam, że te dzieci nie posiądą się ze szczęścia! Niejednokrotnie za dzieciaka przyjaźniłam się z takimi ludźmi, to są naprawdę dobre dzieci, a traktowane tak niewdzięcznie… Historia mojego znajomego – rodzice oddali go do domu dziecka, bo się nie zabezpieczali, narobili sobie za dużo dzieci i nie mieli ich z czego utrzymywać, bo przecież za coś trzeba pić. Myślicie, że taki start w życiu nie wypacza psychiki? Że kochający rodzice, mimo że są tej samej płci, tworzyliby gorszy dom, niż dom dziecka?\nDzięki za ten komentarz, nie miałam podobnych doświadczeń, ale takie wyjazdy do domu brzmią strasznie. Czekam aż takie dzieciaki zaczną trafiać do kochających rodzin, czy to dwu-, czy jednopłciowych.\nW tym temacie istnieje taka hipokryzja, takie rozdwojenie jaźni. No bo.. panowie bardzo często mowią: pedały? blee… ale dwie panie? czemu nie. Idąc tym tropem dwie panie kochające się bez problemu mogą postarać się o dziecko z kolegą. I wtedy społeczeństwo „anty” przymyka na to oko wymyślając teorie, że panie to pewnie przyjaciółki, że jedną zostawił mąz z dzieckiem a ta druga jej pomaga itp. Ale dwóch panów z dzieckiem? Sodomia i gomoria. Na pewno będą je molestować, uczyć homoseksualizmu i namawiać do orgii..\nTu też jest to przekonanie, że instynkt macierzyński, że kobieta to czułość i empatia, a facet to kutas i zero miłości. Meeeh.\nNajwięcej złego do powiedzenia na temat homoseksualistów mają ci, którzy ich nie znają osobiście albo nie są świadomi, że znają ;) Niestety…\nTo naturalne. Ni znamy czegoś i/lub nie rozumiemy=boimy się.\nZgoda, jest jednak „ale”. Hm, może od początku. Sama z dyskusjach z rodziną, znajomymi itd. używałam wymienionych przez Ciebie argumentów. Dalej uważam je za słuszne, ale nie mam zamiaru w pewien sposób bronić par homoseksualnych i popierać przez nie adpocji dzieci. A dlaczego? Ano dlatego, że pewnego razu trafiłam na dokument w telewizji, pokazujący codzienne życie pary gejów i ich dzieci w wieku przedszkolnym. Na początku wszystko było super – szczęśliwa rodzinka, kochający tatusiowie, urocze dzieciaki, do tego pieniądze. Widać, że ojcowie byli wpatrzeni w dzieci i vice versa. Niczego nie brakowało. Jednak, w którymś momencie pokazano wypowiedzi tatusiów, którzy otwarcie powiedzieli, że ich dzieci będą również homoseksualne, bo wpajają im, że to jest normalne. Jakby tego było mało, dzieci również otwarcie o tym mówiły, nie widziały w tym nic dziwnego i ogólnie wszystko gites. Jeden synek miał już zresztą zapędy. I teraz tak, ktoś by powiedział, że a) nie moja sprawa, b) przecież to nic złego, c) sensacja telewizyjna, d) nie wszyscy tacy są, i tak dalej, i tak dalej. Chciałabym wierzyć, że to jakieś pojedyncze przypadki, nie wiem… Myślę, że KAŻDE dziecko ma prawo poznać siebie, KAŻDE dziecko ma prawo być kim chce, KAŻDE dziecko ma prawo wyboru. Nie ma znaczenia czy z homo- czy heteroseksualnej rodziny. Żaden rodzic nie powinien narzucać mu swojego „widzi mi się”. I żeby było jasne – nie mam problemu z homoseksualistami, ale mam wątpliwość, czy to wszystko idzie w dobrą stronę. I nie mówię tu o „inwazji” homoseksualistów, a o dobru dzieci.\nTaka sama sytuacja często występuje u rodzin heteroseksualnych. Syn/córka mają zapędy homoseksualne i są one tępione i ostro krytykowane przez rodziców, którzy próbują takie dziecko „naprostować” na jedyną i słuszną orientację. Myślę, że umożliwienie adopcji przez pary homoseksualne jest świetną okazją do badań socjologicznych i psychologicznych. Mądre głowy sprawdzą jak wychowanie w takiej rodzinie wpływa na dzieci, czy czymś się one różnią, pewnie sprawdzą jak wiele z nich „przyjmuje” orientację rodziców, czy częściej od swoich rówieśników wychowanych przez heteroseksualnych rodziców popełniają samobójstwa, okaleczają się, mają problemy psychiczne czy wręcz odwrotnie: są szczęśliwsze, pewniejsze siebie, zadowolone z życia, itd. Poczekamy, zobaczymy.\nTak, nie mówię, że nie, zaznaczyłam, że dziecko musi mieć wybór, będąc i w takiej, i takiej rodzinie. :) Natomiast jestem w stanie zrozumieć rozżalenie rodziców, którzy dowiadują się, że ich dziecko ma nie taką orientację, jaką by chcieli. Jest to na pewno dramat rodzinny, głównie dla tych, którzy mają poglądy mocno konserwatywne i nie wyobrażają sobie takiej sytuacji w ich rodzinie. Smutne, że czasem ich przekonania są silniejsze od miłości do dziecka, co uruchamia potem ciąg bardzo nieprzyjemnych dla wszystkich wydarzeń. Niestety nie każdemu przemówi się do rozumu.\nSwoją drogą, uważam, że to ciekawe co piszesz. Myślę, że warto by było dać szansę takim badaniom, z pewnością wiele mogłyby wyjaśnić. Szczerze, mówiąc nie wiem czy w Polsce się doczekamy, prędzej na zachodzie.\nJestem w stanie zrozumieć rozżalenie rodziców, którzy dowiadują się, że ich dziecko ma nie taką płeć, jaką by chcieli. Jest to na pewno dramat rodzinny, głównie dla tych, którzy chcieli mieć tylko jedno dziecko i nie wyobrażają sobie takiej sytuacji w ich rodzinie.\nNo jasne, że to będą superciekawe badania, pewnie już były przeprowadzane na jakiejś grupie, ale nie na taką skalę. Czekam na jakieś fajne wykresy.\nBardzo ciekawe ja można kogoś zmusić do bycia homo ;-)))) Coś mi się to kupy nie trzyma. Homoseksualiści, którzy dobrze wiedzą, że to natura sprawiła mówią że ich dzieci też będą homo?\nTak mówią, bo w ten sposób je wychowują. Przedstawiają im to jako coś normalnego i codziennego. Mały chłopczyk powiedział do kamery, że chce być jak tatusiowie. Nie mówię, że wszyscy są tacy sami – ci akurat powiedzieli to wprost. Widać było, że rodzina szczęśliwa, dzieciakom dobrze się tam działo, nikt im krzywdy nie robił. Dom przepełniony miłością, ale kurcze, sama nie wiem czy takie podejście jest całkowicie okej.\nAle to jest coś normalnego.\nZgodzę się, ale częściowo. Są to normalni, zwykli ludzie, jak wszyscy inni. Ogólnie, uważam za idiotyzm ocenianie kogoś po jego orientacji seksualnej, a tym bardziej nazywanie ich chorymi, itd. Znam kilka takich osób, i dopóki nie powiedzieli, nie wiedziałam, że są innej orientacji. Nie mam z tym żadnego problemu, poza tym, nic mi do tego, bo nie siedzę z nimi w jednym łóżku. Co więcej bardzo je lubię, a mój stosunek do nich w żadnym stopniu sie nie zmienił. Jednak nadal uważam, że jeśli wziąć pod uwagę same preferencje nie są one normalne, może lepszym słowem byłoby „powszechne”, chociażby dlatego, że zdecydowana większość ludzi jest heteroseksualna i, chcąc nie chcąc, jest to ogólnie przyjętą normą. Co z całą pewnością nie zabrania nikomu mieć odmiennego zdania w tej kwestii. Ja mam swoje, Ty masz swoje, które zresztą staram się zrozumieć.\n„Jednak nadal uważam, że jeśli wziąć pod uwagę same preferencje nie są one normalne” – to jest właśnie definicja nietolerancji. Te preferencje może są rzadsze, ale to nijak ma się do tego, że są nienormalne, nabogaczykogośtam.\nDoczytaj dalej, doprecyzowałam myśl, mówiąc, że nie są powszechne. „Nienormalne” może faktycznie nie było zbyt szczęśliwym sformułowaniem.\nNadal opierasz się o ten jeden konkretny przypadek, serio? Oszołomy mogą się trafić wszędzie to raz, a dwa to to, że telewizja płaci, a ludzie za pieniądze zrobią różne rzeczy. :)\nOparłam się o ten przypadek, bo nie spotkałam się jeszcze z żadną inną sytuacją, gdzie nastąpiła adopcja dzieci przez rodzinę homo. Podałam ten przykład, bo uważam, że jest dość ciekawy i rzuca trochę inne światło na sprawę. Zaznaczyłam też, że nie sądzę by wszyscy tacy byli, bo to nie-mo-żli-we.\nMoże dwa oszołomy się trafiły akurat, albo ładnie za to telewizja zapłaciła. Nie ma co się rozdrabniać nad jednym przypadkiem zza szklanego ekranu, serio.\nMyślę, że to jednostkowa sprawa. Poza tym powiedz, jak często w rodzinach hetero mówi się, że dziecko może mieć taką orientację, jaką ma? A jak często od razu przyjmuje się, że będzie hetero, bo to przecież normalne? Nie ma co ukrywać, że rodzina wpływa na wychowanie dziecka, ale orientacji naprawdę, ale to naprawdę nie można „nabyć”. Można eksperymentować z seksem z ludźmi różnych płci, ale na Boga, jednak orientacja to coś o wiele poważniejszego…\nPlus za ten komentarz, warto zwrócić uwagę, że tak jak płci – orientacji się nie wybiera.\n„Ano dlatego, że pewnego razu trafiłam na dokument w telewizji” hm. Wiesz, teraz jest na TVN Style dokument o Tokio, w którym pokazują, że tam normalne są takie rzeczy, o których przeciętny Japończyk nigdy nie słyszał. Nie polecam wierzeniu w telewizyjne „dokumenty”. :) Jak Joanna napisała – jednostkowa sprawa.\nWiem, słyszałam o tym. ;) Nie wiem, czy warto porównywać pseudodokumenty na TVN Style z tymi na kanałach stricte dokumetalnych, ale ok.\nProblem leży w tym, że homoseksualizmu nie da się wpoić czy nauczyć – po prostu kogoś pociągają kobiety, a kogoś mężczyźni. I nie ma w tym nic złego. Mało tego, wychowanie nie ma tutaj nic do rzeczy.\nCzytając Twój komentarz nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że dokument ten powstał jedynie w celach propagandowych, a nie naukowych.\nCo złego jest w tym, że dzieci od małego uczy się akceptacji do innych osób (w tym wypadku homoseksualnych)? Jaka jest szansa, że dziecko wychowywane w rodzinie heteroseksualnej mogłoby mówić o tym otwarcie (+ uważać się za geja/lesbijkę)?\nNarzucanie przez rodziców różnych sposobów życia ma miejsce w każdej rodzinie, także w heteroseksualnych – najprostszym przykładem jest wychowywanie w wierze chrześcijańskiej (przecież dziecko nie godzi się na chrzest, czyż nie?).\nOczywiście nie chciałabym, abyś myślała, że na Ciebie naskakuję, ale przed każdą oceną (identycznie, jak w przypadku wykonywania zadań do szkoły/uczelnię ;)) warto jest poszukać kilku źródeł, aniżeli opierać się tylko na jednym dokumencie, którego nazwy nawet nie zdradziłaś (ani kanału „stricte dokumentalnego”).\nWspominałam o tym kiedyś u siebie: mój ulubiony argument dotyczy tego, że dziecko będzie wyśmiewane przez inne dzieci.\nCzyli innych ludzi. To tak, jakby farbować wszystkich rudzielców, tapetować piegowatych i prostować afro. Bo się wyróżnia.\nTo znaczy, że dzieciaki dostają przyzwolenie na wyśmiewanie inności i piętnowanie jej. Od kogo? Och, od powietrza, rzecz jasna!\nDlatego grubi i rudzi powinni się prewencyjnie sterylizować, bo ich dzieci też mogą być wyśmiewane.\nFuck, jestem gruba i na diecie, ale przez Ciebie to się chyba wysterylizuję teraz zamiast kontynuować dietę i ćwiczenia ;<\nProces wybielania murzynów: soon.\nZałamująca jest postawa niektórych komentujących, którzy niby są za, ale summa summarum są przeciw (bo społeczeństwo nie gotowe, bo cośtam innego). Ludzie, wypowiadajcie się za siebie a nie utrwalacie uprzedzenia i budujecie wizję niegotowości na zmiany. Lepiej na osobę przeciwną patrzeć jak na oszołoma niż potakiwać i ją „rozumieć”. Nawet jeśli oszołomy stanowią większość.\nWiesz, tylko problem z tym mówieniem za siebie jest taki, że o takim temacie, jak adopcja dzieci przez rodziców homoseksualistów czy legalizacja związków partnerskich osób tej samej płci, nie da się rozmawiać bez przeanalizowania dwóch czynników: kulturowo-środowiskowego i prawnego. Czy lepiej będzie dzieciom w rodzinie lesbijek pełnej miłości niż w domu dziecka? Tak. Czy lepiej będzie dzieciom w domach dziecka niż w patologicznej rodzinie lesbijek? Tak. Wiadomo, że lepiej będzie mu tam, gdzie będzie bezpieczne. Pytanie tylko na ile i w jakim stopniu będzie bezpieczne poza domem?\nUderz w stół… ;)\nBtw nie mówię o braku analizy, tylko o przyjmowaniu jako jednego z czynników analizy cudzych uprzedzeń.\nZadam pytanie wprost – gdyby decyzja za wprowadzeniem takiego prawa należała wyłącznie do Ciebie to po przeanalizowaniu przez Ciebie wszystkich czynników jaka by ona była?\nGdyby wszyscy ludzie byli tacy mili jak ja i mieli ogólnie gdzieś kto z kim i w jakiej pozycji sypia to wprowadziłabym takie prawo już dawno temu.\nBardziej wymijająco chyba się nie dało;)\nMogłam napisać: no wiesz, nie wiem sama, to takie odpowiedzialne i w ogóle prezydent Obama czeka na mnie…\nA na poważnie. Na dzień dzisiejszy z takimi nastrojami społecznymi jestem przeciwna. Pisałam o tym. Czekam aż ktoś poważnie się za to weźmie. Bo my sobie na blogu możemy dyskutować, a tu trzeba społeczeństwo edukować. I to masowo. Gdzie są dziennikarze, politycy, fundacje, telewizja? Nie ma. I jeszcze długo nie będzie.\nWiesz, napisanie – „nie mam zdania” jest równie dobra odpowiedzią jak dwie pozostałe, wiec gdybyś tak napisała byłoby też ok.\nNo i dzięki, wreszcie wiem jakie jest Twoje zdanie (i mam przeciwne).\nSpołeczeństwo edukuje się wprowadzaniem zmian właśnie.\nZgadzam się z Edytą w 100%. My mozemy sobie gdybać, opowiadać się za zmianami w prawie, ale tu chodzi o ogólne nastroje w społeczeństwie,a te niestety są dalekie od tego co prezentujemy my, osoby komentujące wpis Hanki. Z jednej strony dziecko będzie otoczone miłością rodziców, z drugiej odrzucone już w początkowym okresie swojego życia – dzieciństwie, przez środowisko. Takie odrzucenie odciśnie piętno na jego psychice już do końca życia. Nawet w bardziej postępowych krajach, jak np. Norwegia, adopcja dziecka przez pary homoseksualne jest różnie postrzegana i czasami smutno się robi słysząc jak dziecko, mimo miłości danej przez rodziców, cierpi (przykład z życia wzięty).\nZacznijmy od edukowania społeczeństwa, a dopiero potem wprowadzajmy zmiany w prawie. Czasem rewolucja wyrządza więcej złego, niżeli spokojny postęp ;)\nI brawa dla hanki, bo wpisy jak ten zdecydowanie wpisują się w akcję edukacyjną ;)\nNie no, ja się zgadzam, że trzeba przemyśleć kwestię otoczenia, ale damn – w takim razie wszyscy rudzi i grubi ludzie powinni umrzeć, bo też ciągle ktoś się z nich wyśmiewa, obraża etc. Trzeba dostosować społeczeństwo do tolerancji i normalności, a nie usuwać wszelkie odstępstwa.\nNie no jasne – gdy społeczeństwo jest zgodne co do jakiejś kwestii to samobójstwem dla polityków byłoby mu się przeciwstawiać, ale gdy zdania są podzielone (jak w tym przypadku) powinno się forsować te lepsze rozwiązania bez oglądania się na ciemnotę.\nJa osobiście jestem totalnie za adopcja. Uważam ze nawet jeśli nie będzie to wzorcowa rodzina to przecież zawsze to będzie rodzina… A dom dziecka? Be komentarza. Poza tym nawet jeśli te dzieci beda wyśmiane bo sa wychowywane przez pare gejowska to przecież gdy wrócą do domu zostaną otoczone opieka rozmowa. A jak wrócą do domu dziecka to beda same. A dzieci z domu dziecka sa wyśmiewane tak samo.\nPoza tym wyobraziłam sobie taka syt: masz dzieci, ginies w wypadku, a twój brat żyje w związku z mężczyzna. Chcesz zeby twoje dzieci wychowywali geje czy dom dziecka? Gdzie im będzie lepiej?\nJeśli mój brat jest w związku z dobrym człowiekiem, to mam w dupie to, jakiej jest płci. Chcę, żeby dzieci były wychowywane przez dobrych ludzi, a moje szczególnie. I każdy powinien tak myśleć.\nUważam, że moja wolność kończy się tam, gdzie zaczyna się wolność drugiego człowieka. W ogóle nic mi do tego, kto z kim jest, sypia, je śniadania. Dopóki nie wpływa to bezpośrednio na moje życie – a jeśli dorosła osoba buduje związek z drugą dorosłą osobą no to generalnie nie moja sprawa. Mam swoje życie i nie zwariowałam, żeby interesować się, co robią inni ludzie i jak żyją. Tak samo sprawa ma się z tą adopcją, przynajmniej tak mi się wydaje: jeśli dwójka dorosłych ludzi decyduje się na dziecko, które później jest szczęśliwe i zadbane, to proszę bardzo. Tak sobie myślę, że często pary homoseksualne nawet bardziej świadomie powiększają rodzinę, są to przemyślane decyzje, a często w parach hetero jest to po prostu skutek wpadki i dzieci są niezbyt chciane. No i lepiej, żeby dziecko wychowywało się z dwiema mamami albo dwoma ojcami niż w patologicznej rodzinie alkoholików, w której jest bite, maltretowane psychicznie itp. Wchodzimy teraz w sferę ideologiczną, a ludzi jest wiele i ideologii też jest mnóstwo, dla każdego oczywiście własna ideologia wydaje się słuszna… Ale na pewno nie można powtarzać mitów, że dziecko wychowujące się z homoseksualnymi rodzicami od razu skazane jest na skrzywienie psychiczne. Ile jest samotnych matek, ojców alkoholików, ile dzieci wychowywanych jest przez dziadków, ile jest dzieci w domach dziecka… To często generuje problemy i trudności w dorosłym życiu… Częstym argumentem jest też, że dziecko potrzebuje kontaktu zarówno z kobietą, jak i mężczyzną, ale przecież to, że dziecko ma dwie mamy/dwóch tatów nie oznacza, że będzie tego kontaktu całkowicie pozbawione. Pewnie będzie miało jakieś ciocie, babcie albo wujków, dziadka… Dziecko wychowywane przez samotną matkę i babcię też tego kontaktu z męskością nie jest pozbawione. Także: dopóki dzieci są szczęśliwe i zadbane to nieważne, przez kogo są wychowywane!\nMasz zupełną rację i bardzo chciałabym, żeby wszyscy umieli racjonalnie myśleć i wyciągać takie wnioski. Dzięki. :)\nWedług Biblii homoseksualizm jest grzechem, więc ewentualne zmiany spojrzenia społeczeństwa na ten temat będą postępowały wraz z laicyzacją. Inaczej chyba nie da rady, chociaż już teraz mnóstwo ludzi nie wie w co wierzy.\nBrazylia jest ultrakatolicka, a jakimś cudem u nich się dało załatwić te kwestie. Szkoda, że my nie jesteśmy tacy twardzi, żeby doprowadzić do zaakceptowania naszych praw. Musimy się jeszcze dużo nauczyć.\nNiby tak, ale już teraz widzę chrześcijan 2.0, którzy maja lepsze poglądy niż Kościół do którego należą (głównie u kobiet to zauważam).\nTo było do Konrada Norowskiego, gapa jestem – nie tu kliknąłem.\nLepsze to znaczy?\nSą tolerancyjni. Także w kwestii poruszanego tematu.\nNowy papież pewnie robi swoje.\nNo otóż to. Bronię w zaparte adopcji dla par homo, nie dlatego, że uważam, że nieistotne są wzorce, tylko dlatego, że bronię miłości, i tutaj należy dodać, tej do dziecka oczywiście. Dzieci w domu dziecka to nie kotki, nie przytulanki dla pary korpoludków, którzy stworzyli dziecko aby dopełniło ich potrzeb. To sieroty, bez miłości, bez przytulania, ot twarda szkoła życia na poczatek. Polecam Wam tekst realnej homo mamy o realnej adopcji i powiedzcie mi proszę czy tak nie lepiej? http://lejdizonline.com/psychologiczne-wtorki-mam-dwie-mamy-jestem-szczesliwy/\nZgadzam się sto procent. Miłość jest jedna i rodzi dobro, jeśli jest prawdziwa, obopólna i niekrzywdząca. Płeć to tylko zewnętrzna sprawa, zwłaszcza w dzisiejszym, androgynicznym świecie.\nPrawda jest taka, że wzorzec kobiety i mężczyzny nie jest wcale zagwarantowany w parze heteroseksualnej.\nTak sobie myślę – jak dobrze by było, gdyby wszyscy to tak odbierali. Piona!\nPewnie że nie jest zagwarantowany, ale ludzie kochają uproszczenia – ciężko się z resztą temu dziwić, życie bez stereotypów byłoby koszmarem. Jak wiadomo powszechnie tata uczy syna odpowiedzialności i dorosłości, a mama uczy córki delikatności i gotowania- to jest mniej więcej poziom analizy ludzi którzy upraszczają sobie świat. W takim systemie dziecko bez rodziców obu płci siłą rzeczy jest dysfunkcyjne, co budzi sprzeciw.\nPytanie, czy powinniśmy za oczywiste brać to, że ludzie kochają uproszczenia i do tych ograniczonych uproszczeniami typu „chłopiec – niebieskie autko, dziewczynka – różowa lalka” dostosowywać tak ważne rzeczy jak to, czy dziecko wychowa się w rodzinie pełnej miłości czy w domu dziecka. To podejście sprawia, że rodzina, gdzie matka pije i się puszcza, a ojciec jest przez nią dręczony i bity jest lepsza, niż rodzina z dwoma kochającymi się tatusiami, bo przecież jest kobieta i mężczyzna, więc git. To jest przerażające.\nJa trochę nie na temat, ale we wpisie poruszyłaś nieświadomie (jak podejrzewam) ciekawy wątek.\n„Bo co, jeżeli miałabym dziecko z facetem, rozstalibyśmy się, a ja znalazłabym sobie partnerkę życiową – czy wtedy należy mi odebrać mojego potomka? Czy jeśli jakiś dzieciaty wdowiec ułoży sobie dziecko z mężczyzną, jakimś cudem traci prawa rodzicielskie?”\nBo przecież przy rozstaniu to kobieta zostaje z dzieckiem, a jedyny sposób, aby samotny facet miał dziecko, to jeśli owdowieje. To jest jakiś chory wzorzec, wdrukowany przez media / społeczeństwo / kulturę / rzeczywistość. Podobnie jak przekonanie, że dziecko może wychować tylko kobieta z mężczyzną. Zgodzę się z tym, że dziecku wychowywanemu przez przez dwie kobiety będzie brakować męskich wzorców, a dwóch panów nie da wzorców damskich, ale tak samo jest w przypadku samotnych rodziców. A im jakoś pozwalamy wychowywać dzieci… ;)\nTak, to czy dziecko powinno zostawać z kobietą czy z mężczyzną to już temat na inne rozważania, ale co do samotnych rodziców – to zawsze mój argument przy debatach o adopcji przez pary jednopłciowe. Nikt nie umie odpowiedzieć.\nprzydałby się przycisk lajk na blogach. Ale nie taki fejsbukowy tylko taki blogowy ;)\nZamiast pisać inżynierkę czytam o dwóch mamusiach…\nJest potencjał. I jest widoczne 19 lat ;)\nCiekawa jestem jak zmieni się Twój styl za dwa/trzy lata. Z przyjemnością wtedy poczytam.\nInżynierska nie zając, nie ucieknie.\nWyobraź sobie, że zamiast matki, którą tak się chwalisz na insta, masz faceta, który wali w dupę twojego drugiego ojca. NO CZY TO JEST NORMALNE???\nJeśli chodzi o temat par homoseksualnych mam bardzo podobne zdanie do Ciebie. Niestety, wydaje mi się, że w Polsce jest to dość kontrowersyjny temat i w naszym kraju można się spotkać z dużą nietolerancją. Gdy w towarzystwie mówię, że uważam że pary homoseksualne powinny mieć możliwość wychowywania dzieci spotykam się z dość dużą krytyką, nie rozumiem dlaczego ludzie bywają tak nieczuli w tej sprawie. Każdy z nas bez względu na orientację seksualną jest w stanie zaoferować bezgraniczną miłość drugiej osobie, wystarczy dać mu szansę.\nHeh, piszę pracę licencjacką na ten temat… ;)\nMój jedyny i niestety przeważający argument który zabija możliwość tego typu adopcji jest to w jakim społeczeństwie żyjemy. Dzieci w szkołach to coraz gorsze… (brak cenzuralnego określenia) wychowywane na zabawkach interaktywnych i bez wzorców w postaci rodziców. Niestety, ale takie dziecko zostałoby zniszczone psychicznie, gdyby inne dzieci dowiedziały się o tym że ma dwóch ojców/dwie mamy. Jestem za adopcją przez pary homoseksualne, ale w naszym chorym społeczeństwie niestety to nie przejdzie.\n„Czy jeśli jakiś dzieciaty wdowiec ułoży sobie dziecko…” – Haniu, czy aby na pewno tak to miało brzmieć? :D\nNo ułoży. Z klocków.\nPodpisuję się pod postem dwoma rękoma :) Uważam, że lepiej mieć jakichkolwiek kochających rodziców, niż nie mieć żadnych. Ponadto strasznie mnie wnerwiają komentarze typu, że dziecko wychowywane przez pary homoseksualne, również będzie gejem/lesbijką…Najczęściej wtedy proszę, aby osoby, które tak twierdzą wytłumaczyły mi, dlaczego zatem w „normalnych” rodzinach występują homoseksualiści? Przecież, jeśli o orientacji decydowałoby to, w jakiej rodzinie się wychowujemy, to nie było by gejów/lesbijek. Na to niestety nie potrafią odpowiedzieć…:D\nPingback: Przykro mi przez #LoveWins - hania.es()\nProblem adopcji to zupełnie inna kwestia, biurokracja sprawia że mamy zatłoczone domy dziecka, zyjemy w państwie które nie jest dla ludzi tu ludzie są dla państwa\nWszystko super extra i prohomo… Tylko czy ktoś pyta, najważniejsze w tym całym galimatiasie, dzieci?\nNo tak. Przeczytaj tekst jeszcze raz, uważniej.\nPingback: A może jednak ludzie nie są tacy źli? - hania.es()\nNo ja jestem przeciw ( i co ciekawe wielu homoseksualistów jest przeciw chociaż o tym się już głośno nie mówi). Owszem samotni rodzice wychowują dzieci i zostały już przeprowadzone badania porównujące dzieci z rodzin pełnych i takich gdzie jednego rodzica z jakiegoś powodu brakuje. Nie jedne takie badania zostały przeprowadzone i pokazały, że jednak te dzieci się różnią, dzieci wychowywane przez jednego rodzica statystycznie są mniej pewne siebie, bardziej neurotyczne i mają więcej problemów mniejszych i większych związanych z psychiką niż dzieci, które mają mamę i tatę. W zależności też od tego, którego rodzica brakuje mają większe i mniejsze problemy związane z przejmowaniem wzorców dotyczących płci. Ta sytuacja jednak się różni od adopcji homo ponieważ nikt celowo nie przyczynił sie do tego, zeby jednego rodzica zabrakło, a przy homoadopcji od samego początku stwarza się dziecku mniej sprzyjającą sytuację. Moze faktycznie dwie kobiety dbające o dziecko lepsze od siercińca, ale jeszcze lepsza para rodziców różnej płci.\nA jeszcze gorszą sytuacją od tej jest kiedy dwóch gejów wynajmie surogatkę, której zapłacą, zeby urodziła im dziecko. Co temu dziecku potem powiedzą? Twoja biologiczna matka nam Cię oddała za 40 tys. zł bo my chcieliśmy bardzo mieć taką córkę jak Ty a tamtej kobiecie brakowało kasy. Z pewnością to wcale nie wpłynie negatywnie na psychikę dziecka. Każde dziecko ma mamę i tatę i najlepiej, żeby to oni je wychowywali.\nNie prawda z tymi badaniami! ;) Bardzo łatwo je znaleźć w necie, co polecam zrobić. Wyniki, jakimi się popierasz różnią się od przeprowadzonych (by udowodnić swoje zdanie? Wartościowy argument to PRAWDZIWY argument).\nJestem tu, Haniu, u ciebie po raz pierwszy, twoja siła do życia i energia jest niezwykle zaraźliwa, ale mimo wszystko kłamstw nie znoszę.\nJestem gejem, mam partnera już od 4 lat, kiedy inni moi znajomi zakładają rodziny, rozwodzą się, ja tak na prawdę cały czas żyję na kocią łapę. Ale myślicie, że moje życie wygląda inaczej? Mój M wstaje do pracy, całuje mnie o poranku i budzi słodko, ja zbieram się na zajęcia, wracam do domku, robię nam obiad, czekam aż wróci, martwię się.. Teraz nie myślę o dzieciach, wychodzę z założenia, że dojrzałe i świadome wychowywanie dziecka zaczyna się po 30. Ale jakiś Staś albo Zosia są obecne w moim planie, bez względu na to czy to adoptowane, czy nie. TEŻ CHCĘ BYĆ TATĄ I MÓJ CHŁOPAK BĘDZIE W TYM ŚWIETNY!\nRozumiem, ale o jakich badaniach mówisz, bo ja w tekście nie wymieniłam żadnych? Twój komentarz jest chyba odpowiedzią na wypowiedź użytkownika Empati, nie na mój tekst. ;)\nSam jestem gejem i przyznam szczerze, że do czasu przeczytania tego tekstu nie byłem pewien, czy adopcja dzieci przez pary homoseksualne jest dobrym pomysłem. Teraz jasno stwierdzam, że byłem idiotą zastanawiając się, czy bycie wychowanym przez dwóch kochających mężczyzn bądź dwie kobiety jest nieodpowiednie.\nOj bez przesady, może nie idiotą, bo zastanawianie się to już przecież coś – są ludzie, którzy nawet nie próbują przemyśleć takiej sytuacji, a to jest smutne. Ale cieszę się, że pomogłam! ;)\nPomogłaś zdecydowanie! Dzięki!\nbardzo dobry tekst, dziękuję, że go napisałaś :)\nDzięki, Asia! :)\nWszystko pięknie napisane, miłość itd., ale mnie mimo wszystko nie podoba się pomysł wychowywania dzieci przez homoseksualistów. Ja byłam wychowana w rodzinie heteroseksualnej. Nie wszystko było w mojej rodzinie wspaniałe, ale osobiście nie chciałabym być wychowywana przez homoseksualistów. Wolę naturalność. Sama też jestem heteroseksualna i jest to jedna z tych rzeczy, z których jestem dumna. Nie mam nic do homoseksualistów. Niech sobie żyją w takich związkach skoro są szczęśliwi, ale wychowywanie przez nich dzieci mnie nie przekonuje. Według mnie teraz za dużo się mówi o homoseksualizmie, za dużo szumu wokół tego. Niestety nie popieram, takie moje zdanie.\nNie rozumiem co to znaczy, że jesteś dumna z tego, że jesteś heteroseksualna. Przecież to nie Twoja zasługa, że taka się urodziłaś, z czego tu być dumnym? ;)\nA co do reszty – ja nie miałabym nic przeciwko bycia wychowywaną w rodzinie homoseksualnej, jeśli byliby to ludzie kochający i dobrzy.\nDużo szumu, bo jeśli czyjeś prawa są łamane i jakaś grupa jest dyskryminowana, to trzeba o tym mówić.\nDla mnie najżałośniejsze w tej całej sprawie jest wyciąganie na wierzch p o j e d y n c z y c h przypadków patologii w rodzinach jednopłciowych, a z a m i a t a się pod dywan patologię w rodzinach z rodzicami obu płci. A to całe wrzeszczenie, że “rówieśnicy będą wytykać palcami” to ich chora wyobraźnia, która nie pozwala im na zaakceptowanie faktu, że inni ludzie też chcą być szczęśliwi i nie chcą zrozumieć, że edukowanie społeczeństwa na tej płaszczyźnie jest potrzebne. Społeczeństwu przyda się zimny prysznic. Istnieją w Polsce pary jednopłciowe wychowujące dzieci, ale o tym za bardzo się nie mówi, bo przychodzi też fundamentalny problem: brak możliwości zawierania związków małżeńskich, bo ktoś sobie dopowiada coś, czego nie ma de facto zapisanego w prawie.\nJeśli zaliczacie się do tej grupy czytelników, których interesuje kto stoi za całym tym blogiem - dzisiaj ciekawostki o mnie,...


FilmPolski.pl - JAN SERCE\n1982. 10. 03\nBarwny, 10 odcinków x ok. 60 min\nLokacje: Warszawa, Piotrków Trybunalski, Otwock, Warka (dworzec kolejowy).\n"Bohaterowie - nieudacznicy nie pasują na protagonistów seriali - zauważa krytyk filmowy. - Potwierdza to kilkudziesięcioletnia historia gatunku. Bohaterem bywa tu zwykle człowiek silny, zwycięski, obdarzony jeśli nie nadzwyczajną inteligencją, to przynajmniej intuicją i sprytem, a najczęściej jednym i drugim (...) "Jan Serce" ma całkowicie odmiennego bohatera. Safanduła, nieudacznik, naiwny idealista, ktoś, komu się nieustannie, wiedzie, ale jest tak szlachetny, tak prawy i czysty, że może aż nazbyt dosłownie autorzy scenariusza nadali mu tożsamość: Serce". Serial Radosława Piwowarskiego wywołał burzę. Zebrał więcej opinii krytycznych, nawet złośliwych, niż pochlebnych. "Jest on "przeciwko" widzom. Ma antybohatera zamiast bohatera. Jest refleksyjny, a nie widowiskowy" - przyznał reżyser po obejrzeniu serialu z pozycji widza, po paru latach od ukończenia realizacji. Zastrzegł jednak, że nic - poza ewentualnym dopracowaniem poszczególnych scen - w swoim filmie by nie zmienił. "Bo serial w zamyśle Zbyszka Kamińskiego i moim taki właśnie miał być. My w roku 1978 wymyśliliśmy sobie bohatera "na przekór" ówczesnym wzorcom, Człowieka, który się nie przepycha łokciami do kariery. Nie ma sukcesów, a wprost przeciwnie: przegrywa i głęboko przeżywa swoje porażki. Mnie taki człowiek zawsze będzie interesował bardziej niż typ zwycięzcy". Dziesięcioodcinkowy serial koncentrujący się wokół sercowych perypetii kanalarza z Woli dla jednych był bajką osadzoną w realiach lat 70., ckliwym melodramatem dla naiwnych, spragnionych uczuć i szlachetnych uczynków w życiu szarym, smutnym i trudnym. Inni uznali, że "Jan Serce" w gruncie rzeczy jest moralitetem, odwołującym się do niezmiennych ludzkich tęsknot: za spokojnym życiem, dobrem, uczciwością. Te pragnienia uosabiał przede wszystkim główny bohater. Rola Jana Serce, napisana specjalnie z myślą o Kazimierzu Kaczorze, przysporzyła aktorowi sympatyków, choć wielu widzom kojarzy się on bardziej z postacią Leona Kurasia z "Polskich dróg". Przychylność telewizyjnej widowni zdobyła też Jadwiga Kuryluk jako filmowa matka Janka, wiecznie zatroskana o jego przyszłość. Atutem serialu była także muzyka Seweryna Krajewskiego.\n1982. 04. 30\nJan Serce dobiega czterdziestki. Jest człowiekiem bardzo nieśmiałym, zwłaszcza w kontaktach z kobietami. Matka postanawia więc wyswatać syna. Odwiedza swoją dawną koleżankę i jej córkę, nieśmiałą zakompleksioną starą pannę. Wygląda na to, że Janek i Lusia przypadli sobie do gustu. Podczas rewizyty Lusi w Warszawie Janek zdobywa się na odwagę. Oświadcza się dziewczynie i ku radości obu matek zostaje przyjęty.\nAntonina Serce, mama Jana\nHelena Stawska, matka Lusi\nJulian Jabłkowski, przyjaciel mamy Jana\nMałgosia Krukowska, żona Piotra\nPiotr Krukowski, przyjaciel Jana\nkanalarz Józef Kieliszek\nkanalarz Tycjan Mielczarski\nMillerowa, sąsiadka Serców\nbabcia, sąsiadka Serców\nKasia, córka Krukowskich\nHalinka, córka Krukowskich\nJanek Serce załatwia formalności związane ze ślubem, choć ma poważne wątpliwości, czy na pewno kocha Lusię. Narzeczona przyjeżdża na zakupy, a ponieważ spóźniła się na ostatni pociąg, obydwoje spędzają noc w hotelu. Nocna rozmowa uświadamia im, że się nie kochają. Chcieli się pobrać przede wszystkim z lęku przed samotnością. Łączy ich przyjaźń, poczucie bliskości, ale to za mało. Lusia ciągle kocha mężczyznę, na którym kiedyś się zawiodła, a Janek marzy o prawdziwej, wielkiej miłości. Nad ranem rozstają się - na zawsze.\npani inżynier, szefowa Jana\njubiler, znajomy Jana\nmalarz remontujący mieszkanie\nurzędniczka w biurze przyznającym mieszkania\nWitucki, sąsiad Serców\nWitucka, sąsiadka Serców\nBasia, barmanka w restauracji\nkierownik restauracji, kolega Rajmunda\nPrzyjaciel Janka, Piotr, namawia go na wizytę w biurze matrymonialnym. Janek składa ofertę i otrzymuje zaproszenie na bal organizowany przez biuro. Poznaje smutną, wrażliwą dziewczynę i już wie, że to o niej właśnie marzył przez całe życie. Umawia się z nią na spotkanie następnego dnia. Niestety, dziewczyna nie przychodzi. Janek szuka jej dniami i tygodniami - bezskutecznie.\nszefowa biura matrymonialnego "Swatka"\nurzędniczka w biurze matrymonialnym "Swatka"\nwodzirejka na balu samotnych\npani nr 57, uczestniczka balu samotnych\npani nr 18, uczestniczka balu samotnych\npan nr 63, uczestnik balu samotnych\nJanek, wyczerpany bezskutecznymi poszukiwaniami Mgiełki, zapada na zdrowiu. Długo choruje, a podczas rekonwalescencji poznaje atrakcyjną właścicielkę zakładu fryzjerskiego. Danuta po odejściu męża samotnie wychowuje synka. Cłopczyk z powodu markotnego usposobienia zwany jest "Sową". Janek z Danutą nawiązują romans. Matka Janka, przerażona, że syn "żyje w grzechu", usiłuje temu przeciwdziałać. Wywołuje to efekt odwrotny od zamierzonego: Janek wyprowadza się z domu i zamieszkuje u Danusi.\nStasio "Sowa", syn Danuty\n"Dziuba", kolega "Sowy"\nStanisław Krupiński, zawodnik "Polonii Warszawa"\nPan Julian, adorator matki Janka, doprowadza do jej spotkania z Danusią. Wybranka syna przypada starszej pani do gustu. Wydaje się, że Janek wreszcie znalazł trwałe szczęście. Ale wtedy - nagle, po dziesięciu latach - pojawia się mąż Danusi. Mały, smutny, przegrany człowieczek chciałby zajmować się synem - największym i jedynym skarbem, jaki mu pozostał. Życie we trójkę staje się nie do wytrzymania. Doceniając ojcowskie prawa pana Uliasza, Janek pakuje manatki i wraca do mamy.\nAleksander Uljasz, mąż Danuty\nojciec na Dworcu Centralnym\nJanek i Piotr postanawiają założyć drużynę piłkarską. Chcą wziąć udział w turnieju dla oldboyów. Wspólnie z czterema przyjaciółmi z lat szkolnych rozpoczynają treningi. Traktują te zajęcia bardzo poważnie, znajdując w zabawie sposób ucieczki od codziennych kłopotów. Tymczasem Piotr musi na jakiś czas wyjechać razem z żoną. Pod opieką Janka pozostawia 17-letnią śliczną siostrzenicę. Gabi przyjechała do Warszawy, by zdawać na studia i postanawia zdobyć "wujka" Janka. Ten nie zwraca na nią uwagi, ale nieoczekiwana scena zazdrości, jaką urządza dziewczyna, uświadamia mu, że Gabi nie jest już dzieckiem, lecz atrakcyjną kobietą.\nGabriela "Gabi" Metelska, siostrzenica Małgosi Kurowskiej\nJacek Maziarski, kolega Jana z czasów szkolnych, członek drużyny\nStefan "Bociek" Bocian, kolega Jana z czasów szkolnych, członek drużyny; w odcinku 7 pada inne imię i nazwisko bohatera: Józef Bociek\nzakonnik Wiktor Ostalczyk, brat Klemens, kolega Jana z czasów szkolnych, członek drużyny\nAleksander "Rudy" Komuda, członek drużyny\nGenowefa, żona Rajmunda\ncharakteryzatorka Mariola, dziewczyna Tycjana\nPrzyjaciele z zapałem przygotowują się do sportowego turnieju, a Gabi z determinacją usiłuje zdobyć Janka. On broni się, jak może, a dziewczyna jest zawiedziona nieczułością mężczyzny. Dzień jej urodzin spędzają wprawdzie razem w nastroju dość intymnym, ale Janek w ostatniej chwili opamiętuje się i ucieka. W dniu pierwszego meczu - zakończonego zwycięstwem drużyny przyjaciół - Gabi ląduje w szpitalu po nieudanej próbie samobójstwa. Janek jest przekonany, że to z jego powodu. Prawda jednak wygląda inaczej: Gabi oblała egzaminy. W szpitalu siedzi przy jej łóżku narzeczony, który w imieniu obojga zaprasza "wujka Janka" na ślub.\nredaktor "Kuriera Polskiego", organizator turnieju piłkarskiego\nRafał, narzeczony Gabrysi\nbabcia, sąsiadka Serców; nie występuje w napisach\nWitucki, sąsiad Serców; nie występuje w napisach\nPo wielu latach oczekiwania Jan Serce otrzymuje wreszcie własne mieszkanie. Wśród pustych ścian spędza tu wieczory po powrocie z pracy. Pewnego dnia odwiedza go przyjaciel Piotr z Matyldą, dla której chce zostawić żonę Małgosię i dzieci. Piotr z przyjaciółką wprowadzają się do Janka, a on zaczyna szukać sposobu, jak pomóc Małgosi w tej sytuacji.\nMatylda, kochanka Piotra\nPawlak, sąsiad Jana\nHalina Pawlakowa, sąsiadka Jana\nKasia, córka Krukowskich; nazwisko aktorki pojawia się w napisach odcinka, choć w rzeczywistości w nim nie wystąpiła\nHalinka, córka Krukowskich; nazwisko aktorki pojawia się w napisach odcinka, choć w rzeczywistości w nim nie wystąpiła\nchłopak z wieżowca Krukowskich; nie występuje w napisach\nJanek razem z Małgosią jadą nad morze po jej córki. Są zaprzyjaźnieni od wielu lat, ale po raz pierwszy znajdują się ze sobą sam na sam. Mężczyzna zdaje sobie sprawę, że od wielu lat kochał się właśnie w Małgosi, że to ona jest jego ideałem. Małgosia, porzucona przez Piotra, byłaby skłonna zostać panią Serce. Wtedy właśnie Piotr decyduje się wrócić do żony. Janek odwiedza matkę. Dowiaduje się, że pan Julian przegrał na wyścigach wszystkie jej oszczędności. Janek wszczyna awanturę, matka wyrzuca go z domu. Bohater z wrażenia dostaje ataku serca.\ngospodyni na Kaszubach\ngospodarz na Kaszubach\npani inżynier, szefowa Jana; nie występuje w napisach\nMatylda, kochanka Piotra; nie występuje w napisach\nPo wyjściu ze szpitala Janek trafia do sanatorium. Czuje się kiepsko, ale na wieść, że jego matka w ciężkim stanie znajduje się w szpitalu, wyrusza w drogę. Dowiaduje się, że najlepszym lekarstwem dla mamy byłoby owoce kaliny. Z pełnym poświęceniem, nie bacząc na stan swego zdrowia, szuka więc krzewu kaliny. Kiedy go znajduje, przynosi owoce do szpitala. Nie zastaje matki w pokoju, jest przerażony, że umarła. Tymczasem okazuje się, że poczuła się lepiej i wyszła na spacer. Janek z wrażenia mdleje. Kiedy odzyskuje przytomność, widzi koło siebie "Mgiełkę" spotkaną na balu samotnych, której długo i bezskutecznie poszukiwał. Dziewczyna ma na imię, nomen omen, Kalina i jest pielęgniarką opiekującą się matką Janka.\nżona ordynatora sanatorium\nNowicki, kuracjusz w sanatorium\nLodzia, salowa w szpitalu\nlekarka pogotowia na Dworcu Centralnym\ngosposia w domu ordynatora szpitala\nkuracjusz w sanatorium\nBuła, kuracjusz w sanatorium\npacjentka na korytarzu szpitala\nportier w Ogrodzie Botanicznym\nredaktor "Kuriera Polskiego", organizator turnieju piłkarskiego; nie występuje w napisach


O MNIE – Poligon Domowy\nNazywam się Katarzyna Bieńkowska. Jestem blogerką, podcasterką, copywriterką i korektorką, a moje życie zdominowała miłość do książek.\nMiło mi gościć Cię na moim Poligonie Domowym.\nPrzeczytasz tutaj wywiady z autorami i recenzje, dowiesz się, jakie wyzwania książkowe organizuję, a także sprawdzisz, które pozycje objęłam swoim patronatem.\nRecenzuję również różnego rodzaju produkty, filmy i artykuły.\nDo swoich sukcesów mogę zaliczyć około trzydzieści spotkań autorskich, prelekcji i dyskusji z blogerami o ich działaniach w sieci oraz kilkanaście rozmów z autorami (m.in. z Thomasem Arnoldem, Arturem Urbanowiczem, Wojciechem Magiera, Małgorzatą Lisińską, Joanną Szarańską i Jackiem Getnerem).\nW trudnych czasach pandemii przeprowadziłam również kilka wywiadów online: z Magdaleną Walą (na prośbę Wydawnictwa Pascal), z Hanną Greń (na prośbę Wydawnictwa Czwarta Strona Kryminału) oraz z Katarzyną Bester (na prośbę Wydawnictwa Kobiecego).\nByły one efektem mojej działalności dla wydarzenia Blog Book Meeting – czyli cyklicznego spotkania blogerów, instagramerów i youtuberów książkowych w Katowicach.\nOd wielu lat spełniam się także w roli copywritera, a moje dotychczasowe publikacje znajdziesz między innymi:\nOd 2020 roku razem z moją koleżanką Malwiną prowadzimy podcast „Bez Przerwy o książkach”, w którym rozmawiamy oczywiście… o książkach.\nW życiu prywatnym jestem zwariowaną kobietą z tysiącem pomysłów w głowie. Od kilku lat również żoną oraz mamą cudownego syna i przeuroczej córki. Jeśli przypadkiem szukasz specjalistki od rysowania aut, motorów, żab i superbohaterów, jesteś w dobrym miejscu! Potrafię robić także milion innych rzeczy, które uszczęśliwiają moje wspaniałe maluchy.\nAle to nie wszystko. Tak naprawdę, to dopiero początek.\nPoza miłością do książek uwielbiam próbować nowych rzeczy i poświęcam się wielu innym pasjom. Od wielu lat pochłania mnie rękodzieło. Tworzę biżuterię, robię własnoręcznie kartki (najczęściej eksplodujące pudełka), karczochowe bombki i jajka, ozdoby decoupage, biżuterię oraz wiele innych niesamowitych rzeczy. Od niedawna fascynuje mnie również tworzenie filmów upamiętniających wszystkie moje działania.\nW wolnych chwilach intensywnie poszukuję sposobu na wydłużenie doby. Doba trwająca dwadzieścia cztery godziny to dla mnie zdecydowanie za mało ;).\nMam nadzieję, że rozgościsz się na moim Poligonie Domowym i zostaniesz tutaj na dłużej!


Bezpieczne inwestowanie — jak pomnażać pieniądze bez ryzyka? - Spragnieni Zieleni\nNa wakacje, prezent czy chrzciny – na co najchętniej ludzie biorą chwilówki?\nBezpieczne inwestowanie to bardzo popularny temat. Wiele osób chce pomnożyć swoje oszczędności bez zbędnego ryzyka. W tej kategorii istnieje wiele rozwiązań, które pozwalają bezpiecznie zarobić na inwestowaniu swoich pieniędzy. Jak zatem bezpiecznie inwestować? O czym warto pamiętać? Odpowiedzi, przydatne porady i wskazówki prezentujemy poniżej.\nPierwszym rozwiązaniem, które jest najbezpieczniejsze, są lokaty bankowe. Na rynku istnieje wiele możliwości w tym kierunku. Dają one zysk rzędu ok. 2% do 5%. Na lokatach sumy do 100 00 euro są gwarantowane przez BFG, czyli Bankowy Fundusz Gwarancyjny. Do tej sumy możemy wpłacać na lokatę pieniądze bez obawy o ich utratę. Lokaty, jakie możemy spotkać, są zarówno krótkoterminowe na kilka miesięcy, jak i długoterminowe na kilka lat.\nJednym z ciekawych rozwiązań są obligacje państwowe. Państwo co roku wypuszcza daną ilość obligacji. W ten sposób pożyczamy państwu pieniądze na procent. Obligacje są gwarantowane przez państwo, więc można im zaufać. Do wyboru mamy zarówno kilkumiesięczne, jak i nawet kilkuletnie obligacje. Im są one dłuższe, tym większe oprocentowanie. Ich zakup jest prosty a poziom bezpieczeństwa duży.\nProdukty strukturyzowane / Fundusze Inwestycyjne\nRównież banki dostarczają nam ciekawych i bezpiecznych rozwiązań. Dobrym pomysłem podczas inwestowania może być wybór również bankowych produktów strukturyzowanych. Dzięki nim inwestujemy nasze pieniądze we fundusze inwestycyjne, którymi zarządzają specjaliści danego banku. Część naszych pieniędzy pracuje na bezpiecznej lokacie, a część jest inwestowana w ryzykowne akcje i indeksy. W najgorszym razie otrzymujemy po roku sam kapitał bez zysku, a gdy fundusz odniesie sukces nawet do ok. 10% zysku. Należy jednak upewnić się u doradcy czy nasz kapitał jest na pewno bezpieczny.\nInteresują Cię szybkie pożyczki online? Zajrzyj na stronę internetową https://pozyczkaplus.pl\nKiedy mówimy traktor, automatycznie przychodzi nam na myśl Ursus 360. A przynajmniej tym wszystkim osobom, które miały przyjemność dorastać lub wychowywać się na wsi, bądź spędzać tam wakacje. To... Read More\nTani druk naklejek w naszej drukarni internetowej\nW naszej drukarni internetowej możecie już dziś zamówić naklejki o najróżniejszych rozmiarach, kształtach i kolorach. Naklejki takie mogą w znacznym stopniu przyczynić się do budowania wizerunku oraz skutecznej reklamy... Read More\nProfesjonalne środki czystości dla hoteli – na co zwracać uwagę podczas zakupów?\nZuza 2 lata ago\nWysoki standard hotelu, a co za tym idzie jego pozytywna opinia wśród gości, w dużej mierze związana jest z porządkiem, jaki panuje w obiekcie. Jakie środki czystością są odpowiednie... Read More\nSypialnia i garderoba – jak urządzić je funkcjonalnie?\nW poszukiwaniu inspiracji na otoczenie domu\naranzacja audyt energetyczny auto awaria chwilówka dywan e-commerce firma kawa motocykl ogrodzenie opony pożyczka przemysł samochód sprzedaż sypialnia wymiana opon zdrowie łazienka