Polexitu nie będzie. Unii niestety też może nie być [KLUB JAGIELLOŃSKI] — Klub Jagielloński\nRobert Schuman już w momencie narodzin wspólnot europejskich zwracał uwagę, że warunkiem powodzenia projektu integracji jest przekonanie ludzi, iż przyszłość ekonomiczna ich dzieci będzie lepsza. Biorąc pod uwagę, że dziś nikt w Europie nie ma tej pewności, Unia znalazła się na zakręcie, za którym nie wiemy, co czeka. W Polsce niewątpliwie jesteśmy beneficjentem integracji europejskiej, ale w innym sensie, niż prezentują to w prymitywny sposób polscy euroentuzjaści, którzy biorą pod uwagę jedynie transfery z Brukseli. Polska ma też do zaproponowania realistyczną, choć nie do końca dopracowaną, wizję przyszłości UE. Brakuje nam wystarczająco silnych narzędzi do wcielenia jej w życie, ale warto o niej rozmawiać z naszymi europejskimi partnerami na czele z Berlinem. Alternatywą bowiem dla korzystnej dla nas wizji reformy Unii jest jej rozpad.\nPo trzecie wreszcie, nigdy wcześniej nie było takiej przepaści w sposobie postrzegania rzeczywistości pomiędzy „elitami instytucjonalnymi” UE a rządzami wielu państw członkowskich oraz ich społeczeństwami. Prezentowana przez Emmanuela Macrona czy Jean-Claude’a Junckera wizja pogłębienia integracji, jakkolwiek z pewnych powodów zrozumiała, jest dziś z perspektywy europejskiego demosu niemal całkowicie abstrakcyjna.\nCo z tego wszystkiego wynika dla Polski i naszej strategii polityki europejskiej? Wbrew opiniom opozycji, która oskarża rząd PiS o dążenie do Polexitu, nie ma w ogóle tematu wyjścia Polski z UE. Polska to nie ojczyna eurosceptyków. Porównania do działań premiera Davida Camerona, który dopuszczając krytykę Brukseli uruchomił lawinę prowadzącą do Brexitu, są zatem kompletnie nieuzasadnione.\nMarcin Kędzierski: Polska pod europejską ścianą. Koniec Unii, jaką znamy? Paweł Musiałek: Szkodzi Unii, ale Polska poniesie jego naprawdę dotkliwe konsekwencje. Wszystko, co musisz wiedzieć o artykule 7 TUE Marcin Kędzierski: Śpieszmy się kochać Niemców. W przededniu europejskiego kryzysu


Ten podcast był pobierany 3827 razy\n11 grudnia 2009 o 17:36\nHehe, a to moje te życzenie nawet zapomniałem, o tym komentarzu, bo w sumie potem pobiegałem po tych opcjach i sprawdziłem jak działają, a jakoś nigdy nie chciało się tam zajrzeć ;-). No, ale może przydadzą się innym, a poza tym to kopiowanie też fajna i przydatna sprawa, a nie wiedziałem o tej funkcji, tak więc dziękujemy Panie Januszu i prosimy o dalsze podcasty – nie koniecznie na temat Jawsa, bo ten temat został już faktycznie chyba wyczerpany 😉\n17 grudnia 2009 o 20:56\nNie. Temat Jawsa nie został jeszcze wyczerpany. Ja bardzo chętnie dowiedziała bym się, jak sprawić, by za pomocą tego skreenreadera można było wpisywać niemieckie literki i nie jestem w tym pragnieniu osamotniona.\nFlamme, a czy przypadkiem nie jest to kwestią samego systemu operacyjnego, a nie czytnika ekranu?\n18 grudnia 2009 o 11:24\nNie sądzę. Mam wistę. Osoby widzące nie mają problemów,a pozatym, gdy zmienię język syntyzatora na niemiecki, to niemiecki tekst jest normalnie odczytywany. Najłatwiej było by je dodać do okienka „wybierz symbol”, , ale chyba się nie da.\n7 lutego 2010 o 21:54\nChciałbym prosić Pana Rutkiewicza aby opisał na podcaście (po ludzku) postępowanie z aktywacją JAWS i Magic. Po samoistnym zniknięciu Jaws 6.20 i\nMagic 9.50 boję się eksperymentować. Pomógł te programy odzyskać ALTIX ale iformacje o aktywacji nie są precyzyjne ( przynajmiej dla seniora). Super pomysł z tym podcastem. Znakomita większść korzystających z tych programów ma ma problemy, wiem to od współuczestbików kursu, ale „siędzą cicho” bo się wstydzą. Lepiej radzą sobie młodzi ale stanowią oni zdecydowaną mniejszość w środowisku\n7 kwietnia 2010 o 11:06\nWitam serdecznie. Temat programu jaws nie został jak najbardziej wyczerpany. Co do wpisywania liter innych, niż polskie np. niemieckie, to jest napewno rzecz w systemie operacyjnym, tablicach unicode jakie mamy zainstalowane w windows oraz obsługa danego języka przez edytor. Word dobrze obsługuje język niemiecki. W samym word wystarczy jedynie przypisać skrót kklawiszowy do konkretnych niemieckich symboli, bo office ma taką możliwość. do samego jaws nie można mieć też pretensji, że nie odczytuje nam polskim syntezatorem niemieckich znaków hehe. Jak już zostało zauważone niemieckim syntezatorem będą one odczytywane poprawnie. Są więc dwa wyjścia, aby edytować niemieckie teksty, zainstalować klawiaturę niemiecką i przełączać się na nią skrótem klawiszowym alt+shift lub przypisać w wordzie klawisze skrótów do konkretnych symboli niemieckich lub innych języków. Teraz do pana janusza: 1. Funkcja schowek freedom scientific odnosi się tylko do kopiowania tekstów, natomiast na wszelkiego rodzaju listach plików/e-maili/innych jaws powie po użyciu skrótu klawiszowego windows+c takie słowa: „nie jesteś w oknie tekstowym”. Przez okno tekstowe można rozumieć albo dokument pod wirtualnym kursorem jaws, albo pole edycyjne roboczego dokumentu/okna dialogowego. 2. Klawisz ctrl+windows+l został usunięty w wersji 10 programu jaws właśnie z powodu pojawienia się profili głosowych. szkoda, że nie wyjaśnił pan, co właściwie wnoszą te profile, bo jest to bardzo wiele: a) można stworzyć ich dużą ilosć dla jednego syntezatora wielojęzycznego i wielogłosowego. Wtedy przełączamy się tylko między profilami skrótem ctrl+insert+s. dawniej skrót przełączał tylko między zainstalowanymi syntezatorami. 3. Proponuję jeszcze opisanie menedżera słownika, pracę w tabelach z jaws w programach word i obsługujących pdf/html, szczegółowy opis menedżera konfiguracji, a dokładniej wszystkich zawartych tam opcji i podzielenie tego na odcinki np. opcje brajla, w kolejnym odcinku opcje polecenia czytaj wszystko, syntezatora i oznajmiania w jednym i tak dalej. Ja sam chętnie nagrałbym takie coś, jednak narazie kończę szkołę i nie mam kiedy. W Wakacje jednak bardzo chętnie wspomogę tyflopodcast.


Podniecająca bielizna, jaka sprawi, iż będziesz się czuła pięknie oraz kobieco - Pomysły na prezent, gadgety komputerowe - nawar.com.plPomysły na prezent, gadgety komputerowe – nawar.com.pl\nPiękne prezenty, jakich na pewno nikt nie będzie w stanie wyprzeć z pamięci. »\nMowa rzecz jasna o bieliźnie. Okazuje się, że niezmiernie wiele kobiet, które codziennie nosi podniecającą bieliznę czuje się seksownie i kobieco. Sexi bielizna sprawia, że czujesz się odpowiednio we własnym ciele, a to bez wątpliwości korzystnie wpływa na Twoje samopoczucie, nastrój i także wzmacnia pewność siebie. Na dodatek seksowna bielizna, ładne staniki, zmysłowe stringi są cudowną opcją na romantyczny wieczór z ukochanym. Taka bielizna sprawi, że Twój mężczyzna na pewno nie będzie mógł oderwać od Ciebie wzroku.Sprawdź stronę:\nJeżeli poszukujesz czegoś na romantyczny, zmysłowy wieczór to warto zapoznać się z asortymentem sklepów z bielizną, w ofercie jakich odnajdziesz nie tylko staniki czy stringi, lecz także gorsety, body, podniecające koszulki (koszulki wojskowe) nocne i multum innych. Perfekcyjnym sklepem internetowym, który bezsprzecznie powinno się odwiedzić jest sklep gorsenia, który proponuje podniecającą i wykwintną bieliznę. Każda z kobiet bezspornie wyszuka tam kapitalną bieliznę dla siebie, gdyż asortyment marki Gorsenia jest niezmiernie wielki, niezmiernie różnorodny oraz niezwykle atrakcyjny.\nKupując bieliznę powinno się stawiać na dobre, renomowane i wyróżniane marki, ponieważ rzetelni producenci bielizny oferują jakościową i trwałą bieliznę, jaka doskonale sprawdzi się przez długi czas. Tania bielizna częstokroć okazuje się nietrwała, częstokroć również jest niedopasowana, a materiał (serwetki decoupage) z którego została sporządzona niesłychanie często jest nietrwały. Seksowna bielizna marki Gorsenia bezsprzecznie spełni Twoje oczekiwania – można stwierdzić, iż od razu się w niej zakochasz. Ma liczne walory estetyczne, jest elegancka i luksusowa, a na domiar tego cechuje się odpornością, porządnym wykonaniem z wyśmienitego materiału i niewątpliwym wdziękiem i klasą.


Tutaj była wieża - Lepszy Poznań - informacje z Twojego fyrtla\nTutaj była wieża\nArcheolodzy kopiący na placu Kolegiackim odkryli mur wieży Kolegiaty św. Marii Magdaleny. – To na sto procent wieża – mówi dr Marcin Ignaczak z UAM, który prowadzi wykopaliska. – Tu po prostu nic innego nie było, więc wszystko wskazuje na to, że jesteśmy we właściwym miejscu.\nTo, co specjaliści znaleźli w wykopie około metra pod obecną powierzchnią placu, potwierdziło wcześniejsze dane otrzymane dzięki badaniom georadarem oraz próbnym odwiertom, chociaż, jak podkreśla dr Ignaczak – przy takich badaniach trzeba być bardzo ostrożnym.\nWyniki trzeba umieć czytać i nie jest to takie łatwe – wyjaśnia. – Ale w tym przypadku badania rozpoznawcze bardzo nam pomogły, odwierty również.\nWiadomo już, że to pod murem są fundamenty wykonane z kamienia, pochodzące z XV wieku. Na murze można jeszcze rozpoznać ślady pożarów, jakie trawiły kolegiatę kilkakrotnie, a w szczątkach cegieł pozostałych po rozbiórce resztek kościoła w XIX w archeolodzy znaleźli interesujące zabytki, które od razu powędrowały do pracowni konserwatorskiej. Jednak na to, by odpowiedzieć, jakiej wysokości była wieża kolegiaty, jest jeszcze za wcześnie. Źródła podają, że liczyła sobie 114 metrów wysokości, czyli mniej więcej tyle, co Collegium Altum Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu. Zdaniem Zbigniewa Karolczaka, archeologa, który prowadził badania na terenie dawnej kolegiaty w latach 90. ubiegłego wieku, to jednak trochę za dużo. Czy rzeczywiście?\nNa razie jeszcze tego nie wiemy, ale na pewno odpowiedź poznamy już niebawem – zapewnia dr Ignaczak. – Tak wysoka wieża musiałaby mieć szerokie fundamenty, które powinniśmy odkryć.\nPo odkopaniu fragmentu muru wieży archeolodzy stanęli przed decyzją: czy podczas dalszych wykopalisk będą podążać za murem czy też pozostaną w tym miejscu co obecnie, ale będą kopać głębiej. Która opcja zostanie wybrana, będzie wiadomo po naradzie prowadzących prace z Joanną Bielawską-Pałczyńską, Miejską Konserwator Zabytków. Zleceniodawcą prac jest bowiem miasto – to przygotowanie pod przyszłą funkcję placu Kolegiackiego, z którego, po ukończeniu wielopoziomowego parkingu Za Bramką, znikną samochody, a pojawi się mała architektura i może kawiarniane ogródki.\nPrace archeologiczne potrwają do lipca, jednak, jak zastrzegają archeolodzy, wszystko zależy tu od tego, co jeszcze znajdą. Ale już teraz, sądząc po dotychczasowych znaleziskach, wiadomo, że warto było kopać. Czas też pomyśleć o odpowiedniej ekspozycji znalezisk. Zdaniem badaczy doskonałym, choć skomplikowanym technicznie i kosztownym rozwiązaniem byłoby wyeksponowanie znalezionych murów, na przykład pod szkłem, jak w Katedrze Poznańskiej.\nTagi:Fara kolegiata farna plac kolegiacki wykopaliska\nSzczęściarz z Poznania


Wojna hińsko-indyjska – Wikipedja, wolna encyklopedia\nWersja ortograficzna: Wojna chińsko-indyjska\nAksai Chin, Arunahal Pradesh\nspur graniczny o obszary Aksai Chin i Arunahal Pradesh\n1 047 rannyh\n1 696 zaginionyh\n3 968 wziętyh do niewoli 722 zabityh\n1 697 rannyh\nWojna hińsko-indyjska (hindi: भारत-चीन युद्ध Bhārat-Chīn Yuddh, zwana też sino–indyjskim konfliktem granicznym) – konflikt zbrojny między Chińską Republiką Ludową a Indiami. Pżyczyną konfliktu był spur graniczny o dwa niewielkie obszary: Aksai Chin i tzw. NEFA. Pierwsze poważne działania wojenne rozpoczęła strona hińska 20 października 1962 roku, atakując siły indyjskie, stacjonujące na tzw. Linii McMahona. Choć walki toczono na dwuh frontah, to należy zaznaczyć, że głuwnym celem strony hińskiej było Aksai Chin. Wojna zakończyła się po miesiącu zwycięstwem ChALW i pżyłączeniem Aksai Chin do ChRL.\n2.3 Wydażenia popżedzające konflikt\n2.4 Pżyczyny pżyjęcia pżez Indie tzw. forward policy\n3.1 Ofensywa hińska\n3.2 Ofensywa indyjska i kontrofensywa hińska\n6 Puźniejsze konflikty\nMapa poglądowa Płn.–Wsh. Obszaru Granicznego (NEFA).\nKonflikt dotyczył dwuh obszaruw spornyh: Aksai Chin i tzw. NEFA.\nAksai Chin to niewielki obszar, obecnie będący częścią ChRL, leżący pży regionie autonomicznym Xinjiang i Tybecie. Tereny te uznawane były pżez Indie za część Kaszmiru. Strategiczne znaczenie Aksai Chin zawdzięcza pżecinającej te tereny drodze z Xinjiangu do Lhasy – wprawdzie była to droga dość okrężna, ale jedna z najdogodniejszyh i najbardziej pżystępnyh.\nNEFA (Pułnocno-Wshodni Obszar Graniczny; z ang. North–Eastern Frontier Area) to część indyjskiego stanu Arunahal Pradesh, graniczącego z Bhutanem i Mjanmą.\nZaruwno Aksai Chin, jak i NEFA to obszary gużyste, położone w pasie Himalajuw i Karakorum. Są całkowicie pozbawione znaczenia gospodarczego, jak ruwnież większego znaczenia strategicznego.\nBezpośrednią pżyczyną konfliktu było nieuregulowanie kwestii granic między Indiami a Chinami. Początkuw takiego stanu żeczy należy szukać w połowie XIX wieku, w czasie kolonialnej dominacji Wielkiej Brytanii w regionie. Wzmożona ekspansja państw europejskih, głuwnie Rosji, w Azji Środkowej doprowadziła Brytyjczykuw do pżekonania, że Indie są zagrożone. W celu ohrony własnyh interesuw wojska brytyjskie zajmowały kolejno terytoria w strefie Himalajuw i Karakorum, twożąc tam szereg formalnie niezależnyh państw buforowyh. Zgodnie z tą linią polityki wkroczono na tereny należące do Chin – pżykładowo, w 1904 roku Brytyjczycy na krutko zajęli Lhasę.\nInne pżyczyny to:\npolityka Chin, kture do II połowy XIX w. nie pżywiązywały większej wagi do granic mniej lub bardziej zależnyh od nih państw na „pułdzikih kresah”;\nnieuregulowana zależność polityczna niekturyh plemion i wiosek w Himalajah i Karakorum – zdażało się, że płaciły one podatki (symboliczne np. 5 kocuw i 5 wahlaży) zaruwno władcom z terenu Indii, jak i Tybetu;\nMapa poglądowa linii granicznyh wykazanyh pżez Chiny i Indie w regionu Aksai Chin i linią MacCartneya-MacDonalda\nZahodni odcinek granicy hińsko-indyjskiej został uformowany w 1834 roku, wraz z podbojem krainy Ladakh pżez Konfederację Sikhuw. W 1846 roku Sikhowie ulegli naporowi wojsk angielskih, w wyniku czego obszary te zostały włączone do Indii. W 1865 roku brytyjski geodeta W.H. Johnson zawarł porozumienie z maharadżą Kaszmiru dotyczące ustalenia pżebiegu granic. Wytyczył linię graniczną (linia Johnsona), według kturej obszar Aksai Chin został włączony do Kaszmiru. Chiny odżuciły to porozumienie. Wraz z dalszą ekspansją brytyjską w Azji Środkowej, wyznaczano kolejne linie graniczne – do 1918 roku władze brytyjskie wyznaczyły ok. 11 rużnyh linii granicznyh między Indiami a Chinami, z kturyh Chiny były skłonne zaakceptować linię MacCartneya-MacDonalda z 1899 (linia ta jest prawie identyczna ze wspułczesną linią graniczną oddzielającą Indie od Chin). W 1935 r. jednak ostatecznie pżyjęto jako obowiązującą linię Johnsona z 1865 roku, według kturej prowincja Aksai Chin została włączona do Kaszmiru – pżyczyną wyboru tej linii była hęć władz brytyjskih zrobienia symbolicznego „prezentu” maharadży Kaszmiru. Decyzja ta nie została uznana pżez Chiny, a ponadto miejscowe władze brytyjskie w praktyce posługiwały się linią MacCartneya-MacDonalda, jako wygodniejszą do obsadzenia.\nPołudniowa granica Chin z Indiami w dużej mieże była wynikiem aneksji dokonywanyh w trakcie wojen angielsko-birmańskih. Brak konkretnyh regulacji himalajskiej granicy phnęło Brytyjczykuw do zajęcia Tybetu na początku XX wieku, co spotkało się z ostrą reakcją Pekinu. W 1910 roku wojska hińskie wkroczyły do Lhasy. W 1913 roku pżedstawiciele Wielkiej Brytanii, Chin i Tybetu wzięli udział w konferencji w Simli, w celu ustalenia pżebiegu granic. Ostatecznie, w czerwcu 1914 roku Brytyjczycy podpisali układ z Tybetem, wytyczający granicę zgodnie z linia wykreśloną pżez Henry’ego McMahona – linia ta była oparta na linii działu wodnego i niezbyt odpowiadała linii wyznaczonej pżez majora Jamesa Baileya (starannie zbadał te tereny), ktura na tyle odpowiadała miejscowym stosunkom, że Chiny mogły się zgodzić. Zgodnie z tymi ustaleniami sporna część regionu Arunahal Pradesh – zwana odtąd NEFA, została włączona do Indii. Strona hińska – w tym czasie suweren Tybetu, nigdy nie zaakceptowała tego układu. W okresie międzywojennym lokalne władze brytyjskie obsadziły linię wytyczoną pżez Baileya, ponieważ uznano, że obsadzenie linii MacMahona jest zbyt kosztowne – konieczne byłoby wytyczenie wielu dodatkowyh drug, żeby możliwe było zaopatrywanie posterunkuw granicznyh (podczas gdy na linii Baileya zaopatrywanie ih było łatwe).\nZ hwilą odzyskania niepodległości, Indie stały się spadkobiercami wytyczonyh pżez Wielką Brytanię granic – żąd indyjski uznał Aksai Chin i NEFA za swoje terytorium. Z wyjątkiem Tybetu nikt nie protestował. W Chinah w tym czasie toczyła się wojna domowa i jej uczestnikuw bardziej interesowało zdobycie i umocnienie władzy niż odległe terytoria o stosunkowo małym znaczeniu.\nDo 1954 roku temat granicy indyjsko-hińskiej nie był poruszany, a problem zdawał się nie istnieć. Poza deklaracjami słownymi władza Indii nad tym terytorium właściwie nie istniała – nie rozciągnięto na te tereny ani wojskowej ani cywilnej administracji. Młode państwo borykało się z problemami wewnętżnymi. Ponadto w latah 1947–1953 dominującą kwestią pozostawał konflikt z Pakistanem. Tymczasem w Chinah w 1949 roku zakończyła się wojna domowa, pżynosząc zwycięstwo komunistom.\nW 1950 roku nowe władze hińskie ogłaszają zamiar „wyzwolenia Tybetu z rąk zahodnih imperialistuw”. Wkroczenie armii hińskiej do Lhasy doprowadziło do krutkiego wzrostu napięcia w stosunkah z Indiami. Szybko jednak doszło do ih poprawy, głuwnie w wyniku pżyjaznej Chinom polityki indyjskiego premiera Jawaharlala Nehru. Ostatecznie Indie uznały zasadność roszczeń hińskih wobec Tybetu. Tymczasem od zajęcia Tybetu strona hińska podjęła budowę drogi do Lhasy pżez Aksai Chin – terytorium uznawane pżez żąd Indii za własne. Droga miała łączyć Xinjiang z Tybetem. Indie nie były świadome budowy do 1957 roku.\n24 kwietnia 1954 roku Indie i ChRL zawarły traktat o pżyjaźni. W czasie podpisywania układu w ogule nie poruszono kwestii granic. Natomiast w traktacie po raz pierwszy sformułowano pięć zasad pokojowego wspułistnienia, znanyh pod indyjską nazwą Pańcza Sila. Pżewidywały one:\nNiemieszanie się wzajemne w sprawy wewnętżne.\nRuwność i zasada wzajemnyh kożyści.\nPierwsze oznaki zaniepokojenia związane były z opublikowaniem map kartograficznyh pżez Pekin, na kturyh granice nie zgadzały się z wersją indyjską. Zhou Enlai zbagatelizował problem, uznając go za nieistotny. W odpowiedzi, 1 lipca 1954 roku premier Indii podjął temat granicy indyjsko–hińskiej, oświadczając, że Aksai Chin należy do terytorium Indii od wiekuw, oraz że granice nie podlegają negocjacji. Oprucz słuw nie zrobiono nic, aby rozciągnąć kontrolę nad spornymi terenami. Strona hińska nie odpowiedziała na to oświadczenie. Natomiast w 1955 roku podczas konferencji w Bandungu delegacja ChRL po raz kolejny zapewniała sąsiaduw o respektowaniu tradycyjnyh granic. Jeszcze w 1956 roku hiński premier Zhou Enlai oznajmił, że ChRL nie ma żadnyh roszczeń wobec terenuw znajdującyh się pod kontrolą Indii. Puźniej tłumaczył, że Chiny nigdy nie zaakceptowały brytyjskih ustaleń granicznyh, stąd granice nigdy nie zostały jasno określone.\nW 1951 roku żąd hiński zawarł porozumienie z pżedstawicielami władz Tybetu, nadające mu szeroką autonomię, zobowiązując się do pżestżegania swobody religii i do nienaruszania tradycyjnej organizacji społecznej. Wkrutce jednak porozumienie pżestało być pżestżegane, zgodnie z hińską polityką ograniczania władzy dalajlamy i potęgi klasztoruw buddyjskih. Doprowadziło to do kolejnyh wybuhuw społecznyh. Do pierwszyh wystąpień antyhińskih doszło już w 1953 roku. Od 1957 roku początkowo lokalne powstanie ogarnęło wszystkie prowincje Tybetu. W 1959 roku walki podjęto w tybetańskiej stolicy. Krwawe stłumienie powstania zmusiło dalajlamę do opuszczenia Lhasy 17 marca 1959 roku. 31 marca tybetański pżywudca dotarł do Indii.\nW związku z wzrastającą aktywnością militarną Chin w Tybecie Indie postanowiły zaznaczyć swoje panowanie na obszarah, gdzie granica nie była uregulowana. Do Aksai Chin i NEFA wysłano wzmocnione patrole wojskowe i to one odkryły hińską budowę drogi. Wywołało to gorące protesty. Wtedy też po raz pierwszy wyszło na jaw, że Chiny ruwnież zgłaszają pretensje do tyh terenuw. Ponadto z powodu kontroli nad Tybetem Chiny zainstalowały swoje wojska w Aksai Chin i NEFA wcześniej i w dużo większej sile niż Indie.\nPremier Nehru postanowił, w imię dobrosąsiedzkih kontaktuw, podjąć rokowania dyplomatyczne. Zhou odmuwił wzięcia udziału w negocjacjah – według propozycji Nehru miały się one odbyć w Lhasie, tam jednak wciąż trwało powstanie.\nWydażenia popżedzające konflikt[edytuj | edytuj kod]\nKolejnym skandalem okazało się opublikowanie w czerwcu 1958 roku w czasopiśmie hińskim mapy, na kturej w granicah hińskih znalazły się nie tylko sporne obszary Aksai Chin i NEFA, lecz ruwnież tereny bezspżecznie indyjskie, jak Ladakh, część Kaszmiru. Spowodowało to ostre wystąpienia politykuw indyjskih, w tym indyjskiego premiera. Jednocześnie Chińczycy jasno dawali do zrozumienia, że zależy im tylko na Aksai Chin, a co do reszty gotowi są do pertraktacji. Nehru oznajmił, że granice zostały już jasno określone w międzynarodowyh traktatah oraz pżez tradycję. By wzmocnić swoją pozycję, Hindusi rozpoczęli budowę drug strategicznyh w kierunku Himalajuw. Zwiększono ruwnież wydatki na zbrojenia.\nTrudno jednoznacznie określić bezpośrednie pżyczyny wojny. Decyzja o rozpoczęciu otwartego konfliktu zapadła po stronie hińskiej. Była natomiast odpowiedzią na wkroczenie pżez Indie na drogę forward policy. Oczywiście, wiele innyh czynnikuw wpłynęło na taki obrut sprawy – poparcie indyjskiej opinii publicznej dla tybetańskiego powstania i gorące powitanie dalajlamy w 1959 roku, czy dogodna sytuacja międzynarodowa. W 1962 roku wybuhł kryzys kubański, kiedy zaruwno Stany Zjednoczone, jak i ZSRR, pohłonięte groźbą konfliktu nuklearnego, nie zwracały uwagi na niewielki spur terytorialny w Azji.\nOd 1961 roku ChRL pżystąpiła do szerokiej ofensywy dyplomatycznej i propagandowej na arenie międzynarodowej. Głuwnym jej celem był Pakistan. Rok puźniej podpisano hińsko-pakistańskie porozumienie w sprawie granic. Pakistan wykazał zainteresowanie hińskimi roszczeniami, gdyż stały w spżeczności ruwnież z jego dążeniami. Zbliżenie hińsko-pakistańskie wzbudziło ostry spżeciw Delhi. Nehru dowodził, że formalnie nie ma nawet granicy między Chinami a Pakistanem, jak więc można uznać takie porozumienie za wiążące.\nPżyczyny pżyjęcia pżez Indie tzw. forward policy[edytuj | edytuj kod]\nZ początkiem 1961 roku Nehru wyznaczył gen. Brija Mohana Kaula na głuwnodowodzącego indyjską armią, zlecając mu reorganizację sztabu głuwnego pżez usunięcie z niego wszystkih pżeciwnikuw idei tzw. forward policy. Polityka ta miała na celu zaznaczenie indyjskiej obecności na spornyh obszarah pżez wysłanie tam patroli. Patrole indyjskie zaczęły penetrować obszary obsadzone pżez Chińczykuw. Miały w miarę możliwości doprowadzić do odcięcia dostaw dla armii hińskiej stacjonującej w NEFA i Aksai Chin. Początkowo działania te pżynosiły rezultaty, jednak w dłuższej perspektywie doprowadziły do wybuhu otwartego konfliktu. Pierwsze sukcesy spotęgowały poczucie pewności wśrud elit indyjskih, hoć pojawiały się głosy, że armia Indii jest za słaba, by wygrać wojnę z Chinami. Euforię wśrud politykuw pogłębiło zajęcie w 1961 roku portugalskiego Goa, co wpłynęło na to, że na premiera Nehru wywierano coraz większe naciski, aby zrezygnował ze zbyt „miękkiej” polityki.\nInteresująca jest tutaj postać generała Kaula. Pohodził on z rodziny żony premiera Nehru (z domu Kaul). Do 1947 r. pełnił on funkcje oficera prasowego, zajmował się organizacją imprez kulturalnyh dla żołnieży indyjskih w armii brytyjskiej w Indiah etc. Po uzyskaniu pżez Indie niepodległości dzięki rekomendacji żony premiera Nehru, zyskał jego poparcie, tak że w 1961 r. został głuwnodowodzącym.\nRuwnocześnie entuzjazm Delhi szedł w paże z pżekonaniem, że Chiny nie zdecydują się na ostżejszą reakcję. Patrole indyjskie ograniczały się do strefy obszaruw spornyh, nie wkraczając na terytorium bezspżecznie hińskie – wyjątek stanowiło miejsce początku hińskiej ofensywy pży granicy Bhutanu, gdzie okazało się, że punkt na linii MacMahona nie nadaje się do postawienia posterunku, wtedy gen. Kaul wydał rozkaz pujścia dalej i zajęcia linii żeki Namka Chu, a potem jej pżekroczenia i zajęcia kilku wiosek na kwatery dla żołnieży – wtedy doszło tam do pierwszyh starć, ponieważ Chińczycy po pżekroczeniu żeki pżez indyjski oddział zwiadowczy w sile plutonu ogniem artyleryjskim uniemożliwili pżejście dalszyh oddziałuw, ale pozwolili oddziałowi zwiadowczemu na wycofanie się. Miała to być wyłącznie demonstracja zaanektowania pżez Indie Aksai Chin i NEFA. Kaul nie wieżył, że wysłanie wojsk na te tereny zostanie uznane pżez Pekin za jawną agresję wobec ih terytorium, a więc za casus belli.\nPżekonanie to wynikało z analizy sytuacji politycznej w Chinah – po niepowodzeniu wielkiego skoku doszło tam do walki frakcyjnej o władzę, więc Chiny starały się uniknąć konfliktuw zewnętżnyh.\nNależy też dodać, że armia indyjska nie była pżygotowana do walki. Brakowało jej uzbrojenia, amunicji, nawet umundurowania. Miała natomiast walczyć w warunkah wysokih gur Himalajuw i Karakorum. Żołnieże indyjscy nie byli pżyzwyczajeni do pżebywania na takih wysokościah. Z drugiej strony, armia hińska była dobże uzbrojona, wyposażona, dysponowała doskonałym zapleczem, a żołnieże, od kilku lat stacjonujący w Tybecie, nie mieli problemuw z aklimatyzacją.\nPierwsze militarne zatargi miały miejsce na początku 1962 roku. Wzmogły się nastroje wojenne w Indiah. Do najpoważniejszyh należał incydent w Galwan w czerwcu 1962 roku, gdzie Chińczycy otoczyli pluton armii indyjskiej. Po odmowie złożenia broni, oddziały hińskie zablokowały ten oddział. Ostatecznie jednak nie zdecydowały się na atak i wycofały się na inne pozycje. Prasa indyjska szeroko komentowała to wydażenie, pżedstawiając je jako powstżymanie hińskiej agresji.\nOfensywa hińska[edytuj | edytuj kod]\nPo dalszyh incydentah na granicy strona hińska zdecydowała się podjąć bardziej radykalne działania. Miały one zaruwno spowodować rozwiązanie problemu, jak i stanowić swoistą manifestację siły Państwa Środka. W nocy z 19 na 20 X 1962 roku wojska hińskie pżystąpiły do ofensywy odrębnie w dwuh kierunkah: w Aksai Chin i w NEFA. Generał B.M. Kaul był nieobecny w rejonie, kontynuował leczenie serca w Delhi. Jego następca, generał – porucznik Harbaksh Singh zastał wybuh wojny w drodze do NEFA.\nPżebieg działań wojennyh na obu frontah nie był jednakowy, jednak łączyło je jedno podobieństwo – znaczna pżewaga hińskiej armii. Według oficjalnyh źrudeł w NEFA napżeciw korpusu hińskiego stanął IV Korpus indyjski, jednak faktycznie były to tylko dwie brygady. Analogicznie, w Aksai Chin – pżeciwko korpusowi hińskiemu wystawiono jedną indyjską brygadę.\nNa froncie wshodnim, w NEFA, wojska hińskie zaatakowały południowe bżegi żeki Namka Chu. Napotkały niewielki opur zaskoczonyh oddziałuw indyjskih. Indusi spodziewali się, że siły armii hińskiej pżekroczą żekę jednym z pięciu mostuw, więc zajęli pozycje umożliwiające ih obronę. Tymczasem Chińczycy nocą z 19 na 20 X 1962 roku pżekroczyli płytką o tej poże roku żekę w brud. Wraz z nastaniem świtu, odcięto indyjskie linie telefoniczne, uniemożliwiając kontakt ze sztabem głuwnym. Następnie pżypuszczono niespodziewany atak, ktury zakończył się zephnięciem Hindusuw poza linię żeki. 22 X rozpoczęto walki o Walong, na linii McMahona. Początkowo atak hińskiej armii został odparty pżez indyjską artylerię. Ataki ponawiano więc pżez kolejne dni. 23 X armia hińska zajęła Tawang.\nNa froncie zahodnim, w Aksai Chin, Chiny kontrolowały większość terenuw jeszcze pżed rozpoczęciem walk. Jednak część tego obszaru wciąż znajdowała się w rękah patroli indyjskih. Atak pżypuszczono w dolinie Chip Chap, Galwan oraz w rejonie jeziora Pangong. Większość potyczek trudno nazwać bitwami, gdyż polegały zwykle na rozbrajaniu małyh patroli, czy zdobywaniu niewielkih posterunkuw granicznyh. Do 22 X wszystkie pozycje indyjskie na pułnoc od doliny Chushul uległy naporowi hińskiego wojska. Wieczorem 24 X, do sektora Chushul pżeżucono 120 oficeruw i żołnieży sił indyjskih. Ih zadaniem była obrona niewielkiego pasa startowego, położonego na wysokości 5200 m n.p.m., istotnego ze względuw strategicznyh. Dowudztwo tą jednostką objął major Shaitan Singht. Ih postawa wobec pżeważającej siły armii hińskiej, hoć z gury skazana na niepowodzenie, została doceniona w Indiah, dzięki czemu stała się symbolem odwagi na polu walki. Ruwnocześnie, utrata dużej liczby punktuw garnizonowyh zmusiła Hindusuw do ewakuacji bardziej wysuniętyh stanowisk.\nWojska hińskie zakończyły ofensywę w dniu 24 X, kiedy to ogłoszono jednostronne zawieszenie działań wojennyh i wystosowano do Delhi propozycje rokowań pokojowyh. Zhou pżedstawił Nehru ofertę negocjacji. Do warunkuw osiągnięcia pokoju należały:\npodjęcie rozmuw mającyh na celu wypracowanie ostatecznego kształtu granicy\nwycofanie się obu stron na 20 kilometruw od obecnej linii frontu\nwycofanie sił hińskih z NEFA\nustanowienie granicy w Aksai Chin według obecnej linii frontu (czyli w rękah hińskih)\nRząd indyjski odżucił ofertę, żądając najpierw wycofania wojsk hińskih z zajętyh terenuw. Mimo że nie doszło do porozumienia, pżerwa w działaniah wojennyh trwała do 14 listopada. Okres ten umożliwił Indiom odbudowę i wzmocnienie swoih sił. Bierna postawa Pakistanu wobec konfliktu hińsko-indyjskiego pozwoliła na ściągnięcie posiłkuw z Kaszmiru. Puźniej Indie pżyjęły ruwnież amerykańską propozycję pomocy, ktura pozwoliła na unowocześnienie uzbrojenia i wyposażenia.\nOfensywa indyjska i kontrofensywa hińska[edytuj | edytuj kod]\n14 listopada Indie podjęły na nowo działania wojenne. Udeżenie sił indyjskih nastąpiło głuwnie w obszaże Aksai Chin, a w obszaże NEFA gen. Kaul osobiście dowodził ofensywą niedaleko granicy Birmy. Jednak po dwuh dniah zażartyh walk atak załamał się – w obszaże NEFA Indie straciły wskutek zażądzonyh pżez gen. Kaula czołowyh atakuw na silniejszyh Chińczykuw jednostki specjalnie szkolone do walk gurskih. Chińczycy w Aksai Chin pżeszli do kontrofensywy, w wyniku kturej pluton indyjski, wytrwale broniący okolic Rezang La podczas październikowyh walk, został rozbity. Podobnie było na froncie wshodnim, gdzie 17 listopada Chińczycy pżeszli do kontrofensywy i do 20 listopada reszta wojsk indyjskih uległa rozproszeniu – głuwną pżyczyną tutaj była decyzja gen. Kaula o niebronieniu szlaku Baileya (wytyczonej pżez majora Baileya gurskiej drużki ruwnoległej do głuwnej drogi), ponieważ uznał on, że szlak ten nie nadaje się do pżeżutu wojsk; wskutek tego duże siły hińskie (2 tys.–4 tys. żołnieży) mogły spokojnie pżejść na tyły Hindusuw broniącyh głuwnej drogi.\nPo miesięcznej wojnie, w dwuh kilkudniowyh ofensywah, Chiny odniosły militarne zwycięstwo. Nie zostało ono jednak wykożystane. 21 listopada Pekin po raz drugi ogłosił jednostronne pżerwanie ognia, a także uznanie Aksai Chin za część terytorium hińskiego. Ruwnocześnie zapowiedziano wycofanie wojsk z NEFA od 1 grudnia. Powruciła tam, aż po linię McMahona, administracja indyjska – jednakże tym razem nie pżekroczono jej w kierunku żeki Namka Chu.\nPomimo niewielkih strat terytorialnyh, skutki konfliktu dla Indii były stosunkowo poważne. Pżede wszystkim odsłonięta została militarna słabość tego państwa. Delhi pżekonało się, że bezpieczeństwo kraju leży w rękah ih własnej armii. Spowodowało to odejście od polityki premiera Nehru, opartej na zasadah nieagresji i wiary w możliwość dyplomatycznego rozwiązywania sporuw. Pozycja Nehru, prowadzącemu politykę zbliżenia z ChRL, uległa silnemu osłabieniu. Wzrosło poczucie zagrożenia ze strony pułnocnego sąsiada, stymulując jednocześnie ogromny wybuh poczucia patriotyzmu w społeczeństwie indyjskim.\nNa osłabienie pozycji Nehru wpłynęło także jego poparcie dla gen. Kaula, trwające nawet po wykazaniu jego niekompetencji. Dzięki poparciu premiera, gen. Kaul uniknął sądu wojennego i ewentualnej degradacji, a jedynie został wysłany na wcześniejszą emeryturę. Prezydent Indii Sarvepalli Radhakrishnan na pytanie o to, czy prawdą jest, że gen. Kaul dostał się do niewoli, odpowiedział „Niestety to nieprawda.”. Opinia publiczna obwiniała oprucz Nehru, ministra obrony V.K.K. Menona (1896–1974).\nKonflikt z Chinami zapoczątkował w Indiah okres rozwoju potęgi militarnej. W celu dynamicznej modernizacji armii, Delhi wykożystało zaruwno dostawy amerykańskiej pomocy wojskowej, wsparte dostawami z krajuw Europy Zahodniej, jak ruwnież zaciągnęło w Moskwie szereg pożyczek na zakup radzieckiej broni. Wtedy też rozpoczęto starania o uzyskanie broni jądrowej.\nRuwnocześnie, wojna 1962 roku miała niebagatelny wpływ na kształtowanie konfliktu o Kaszmir. Konflikt Indii z najludniejszym państwem świata ukazał kruhość sojuszu amerykańsko-pakistańskiego. Państwa zahodnie były zaniepokojone rozwojem wydażeń na granicy hińsko-indyjskiej. Polityka Zahodu wywierania presji na Pakistan, aby ten nie podejmował żadnyh działań zaczepnyh skierowanyh pżeciwko Indiom, odniosła zamieżony efekt. Pasywna postawa Islamabadu pozwoliła Indusom pżeżucić część swyh sił związanyh na granicy pakistańskiej do walki z wojskami hińskimi.\nDla Chin wojna z Indiami pżyniosła głuwnie potępienie ze strony opinii światowej. Społeczność międzynarodowa jednoznacznie uznała ChRL jako agresora, ktury dla osiągnięcia niewielkih kożyści terytorialnyh ucieka się do rozwiązań siłowyh. Konflikt ten odbierano bowiem jako swoistą manifestację potęgi komunistycznego państwa. Niezrozumiałe pozostają pżyczyny zapżestania działań wojennyh i wycofania wojsk hińskih w sytuacji, gdy odniesiono zdecydowane zwycięstwo.\nW 1993 i 1996 roku strony konfliktu podpisały traktat pokojowy, według kturego granicą między państwami miała być tzw. linia aktualnej kontroli. Na mocy traktatu utwożono mieszaną komisję, kturej zadaniem było dokładne wyznaczenie pżebiegu granicy, jednak nie osiągnięto wyraźnyh rezultatuw.\nPuźniejsze konflikty[edytuj | edytuj kod]\nW 2017 r. oba kraje po raz kolejny uczestniczyły w starciah wojskowyh, w kturyh rannyh zostało kilku żołnieży. W 2020 r. doszło do kolejnego konfliktu, gdy żołnież zginął w potyczce po raz pierwszy od zakończenia wojny, na hwilę obecną[kiedy?] nie żyje 20 żołnieży indyjskih (3 zginęło podczas starć, 17 zmarło w wyniku otżymanyh ran), kilkudziesięciu następnyh miało trafić do hińskiej niewoli. Chiński dziennikaż pżekazał w mediah społecznościowyh, że wojsko hińskie ruwnież poniosło straty. Władze ChLR jednak stanowczo zapżeczają, aby informacje dotyczące śmierci jakihkolwiek hińskih żołnieży były prawdziwe.\n↑ IV.18. Chiny zdradzają Nehru. W: Durga Das: Indie. Od Cruzona do Nehru i puźniej. Wstęp Zakir Hussain. Wyd. 1. Warszawa: India EU Council, 2009, s. 381. ISBN 978-83-9289-490-2.\n↑ IV.18. Chiny zdradzają Nehru. W: Durga Das: Indie. Od Cruzona do Nehru i puźniej. Wstęp Zakir Hussain. Wyd. 1. Warszawa: India EU Council, 2009, s. 382–383. ISBN 978-83-9289-490-2.\n↑ LeszekL. Masierak LeszekL., Indie - Chiny. Zapomniana wojna gigantuw, 17 listopada 2017 .


Co zrobić kiedy boli ucho? | ZaradnaKobieta.pl\n08 marca 2016, 13:53\nJako naturalnego antybiotyku należy użyć czosnku. Tak jak pisaliśmy w poprzednim artykule jest on jednym z liderów, jeśli chodzi o naturalne odmiany antybiotyku. Najlepszym sposobem na jego aplikację, będzie wyciśnięcie soku z ząbka czosnku i zakropienie nim ucha. Mało kto wie o tym, że silne właściwości przeciwzapalne ma również cebula, która na dobre gości w dosłownie każdej kuchni. Należy wprowadzić ciepły wywar z cebuli w ucho. Można tego dokonać za pomocą nasączonej ściereczki lub wacika. Trzeba również owinąć ucho jakimś materiałem, na przykład szalikiem i pozostawić ten rodzaj opatrunku na przynajmniej 2 godziny. Podobno efekty są zauważalne już po jednym takim okładzie. Niezastąpiona okaże się także oliwka dla dzieci. Możemy ją kupić w aptece, jak i w drogeriach kosmetycznych. Oliwkę należy lekko podgrzać i również jak w przypadku soku z czosnku i cebuli, zaaplikować bezpośrednio do ucha. Ma ona silne właściwości nawilżające i łagodzące. Bolące ucho uwielbia ciepło i potrzebuje ogrzania. Dlatego możemy ogrzewać okolice ucha za pomocą termoforu lub zatkać ucho watą bawełnianą. Doskonale sprawdzi się także często niedoceniany imbir, który ma silne właściwości przeciwzapalne. Należy zaaplikować do ucha kilka kropel świeżo wyciśniętego soku z imbiru, żeby rozpocząć walkę z zapaleniem. Czynność należy powtarzać trzy razy dziennie. Należy jednak pamiętać, że bólu ucha nie można lekceważyć. Tak samo u dzieci, jak i u dorosłych. Jeśli pomimo domowej kuracji ból się utrzymuje przez dłuższy czas, powinniśmy udać się do lekarza. Jeśli dojdzie do poważnego zapalenia ucha środkowego, naturalne sposoby mogą okazać się niewystarczające.\nuszyból uchabolące uszy\nŻaden ból nie należy do przyjemnych, ale chyba nic nie boli tak bardzo, jak ucho. Najczęściej konieczna jest wizyta u laryngologa, ale co zrobić, kiedy ból dorwie nas w weekend? W zależności od rodzaju zapalenia ucha, można spróbować leczyć dolegliwość na różne sposoby.


Szczoteczka Oral-B PRO 500 Crossaction Biała | Elektryczne Szczoteczki Do Zębów | Tytuł sklepu zmienisz w dziale MODERACJA \_ SEO\nSzczoteczka Oral-B PRO 500 Crossaction Biała\nKod produktu: SZCORAPRO700WCA\nSzczoteczka elektryczna Oral-B Pro 500 Crossaction\nLimitowana szczoteczka elektryczna Braun Oral B Pro 500 w błękitno-białym kolorze to doskonały pomysł na prezent. Ta wyjątkowa szczoteczka nie tylko elegancko się prezentuje w każdej łazience, ale także doskonale dba o zęby. W zestawie posiada także funkcjonalne etui podróżne, ułatwiające podróżowanie.\nTechnologia 3D Action i końcówki Crossaction są odpowiedzialne za prawidłową higienę jamy ustnej. Szczoteczka przekłada na główkę ruchy obrotowe i oscylacyjne. Używając końcówek Crossaction, 3D White, Precision Clean, TriZone, Sensitive, Ortho, Stages mamy pewność że włókna główki dokładnie czyszczą i docierają do najbardziej niedostępnych przestrzeni i powierzchni naszych zębów.\nFirma Oral-B w końcówce CrossAction nachyla włókna pod katem 16 stopni, dzieli włokna na pojedyncze grupy, co w rezultacie daje imponujące efekty. Teraz można smiało powiedzieć, że szczoteczki Oral-B usuwają do 100% więcej płytki nazębnej w porównaniu ze zwykłą szczoteczką manualną.\nFunkcje i możliwości szczoteczki Braun Oral B PRO 500


Edyta Górniak pisze do Trumpa na Instagramie: "HOW CAN I HELP...?" - Pudelek\nEdyta Górniak pisze do Trumpa na Instagramie: "HOW CAN I HELP...?"\nMyślicie, że Donald odpowie?\nEdyta Górniak chce pomóc Donaldowi Trumpowi (ONS)\nW ostatnim czasie Edyta Górniak dosłownie nie schodzi z afisza, a wszystko za sprawą ujawnienia się jako antyszczepionkowiec i zwolenniczka teorii spiskowych dotyczących pandemii koronawirusa. Piosenkarka wyznaczyła sobie za misję "uświadamianie społeczeństwa", tym samym zrażając do siebie wiele osób publicznych, które coraz chętniej otwarcie krytykują artystkę w mediach. Ta "nagonka" na Edzię doprowadziła do tego, że artystka zapragnęła zrobić sobie przerwę od Instagrama.\nEdyta Górniak KOŃCZY Z&nbspINSTAGRAMEM! "Cyfrowy świat jest coraz mniej zgodny z&nbspmoim duchem"\nZanim diwa "na dobre" zniknęła z&nbspmediów społecznościowych, celebrytka pozwoliła sobie na ostatni live, który z&nbsppewnością zostanie zapamiętany na długo. Podczas trzygodzinnej rozmowy z&nbspfanami 47-latka raczyła słuchaczy różnej maści osobliwymi refleksjami. Oprócz filozofowania o&nbspżyciu w&nbsppandemii, celebrytka podtrzymała wcześniejszą deklarację: rezygnuje z&nbspInternetu, a&nbspwielbiciele mogą się z&nbspnią kontaktować jedynie za pośrednictwem specjalnie założonej grupy. Co ciekawe, gwiazda przerzuciła się też na korespondencję drogą pocztową.\nNajdziwniejsze cytaty Edyty Górniak z&nbspjej ostatniego live'a (ZDJĘCIA)\nJak zapewne zauważyliście, w ostatnich miesiącach celebrytka wielokrotnie udowodniła, jak bardzo zaangażowana jest w politykę (zagorzali fani sugerowali jej nawet, że powinna ubiegać się o fotel prezydenta). Piosenkarka wciąż żyje wyborami prezydenckimi w Stanach Zjednoczonych, w których, zgodnie z przewidywaniami, zwyciężył Joe Biden. Trzymające cały świat w napięciu liczenie głosów trwało kilka dni, w trakcie których Biden cierpliwie czekał na oficjalne dane, podczas gdy Donald Trump przez cały czas sugerował, że doszło do oszustwa. Od dnia wyborów 74-latek był wyjątkowo aktywny na Twitterze, gdzie głosił polityczne teorie spiskowe.\nWe wtorek na profilu instagramowym miliardera pojawił się fragment reportażu, w którym prowadzący snuje domysły o sfałszowaniu wyników i gani amerykańskie media za trwające przez cztery ostatnie lata publiczne szykanowanie Trumpa. Jak się okazuje, w tych trudnych chwilach Donald może jeszcze liczyć na pomoc naczelnej diwy polskiej sceny muzycznej, o czym Górniak dała znać w serdecznym komentarzu pod postem Donalda.\nHow can I&nbsphelp...? -&nbspnapisała, okraszając komentarz emotikonami i&nbspserduszkami.\nMyślicie, że Trump skorzysta z&nbsppomocy Edzi?\nKobieta ma "jaja", bravo za odwagę Pani Górnuak\nSzacunek dla Pani Edyty\nJedna co myśli z tych celebrytów\n"Piosenkarka wciąż żyje wyborami prezydenckimi w Stanach Zjednoczonych, w których, zgodnie z przewidywaniami, zwyciężył Joe Biden" zgodnie z "przewidywaniami" dobrze przeczytałem? a kto to niby przewidział, ze człowiek o którym prawie nikt nigdy nie słyszał, miałby zostac prezydentem USA? hahah\nto brzmi jak propozycja seksualna, a moze mysli za jak Melania sie wyprowadzi to zajmie jej miejsce\nBrawo Pani Edyto! Gratuluję odwagi i dziękuję ❤❤\nkażdy może mieć własne poglądy, Edzia też. Na szczęście mamy demokrację\nCzy jest jakiś Dobry lekarz w Polsce?.....choc mam wrażenie że żaden jej juz nie pomoże....\nEdzi już totalnie sądzi!!!\nKiedyś określenie "bezbrzeżna głupota" było dla mnie abstrakcją. Dzięki Edycie wreszcie wiem co to jest, konkretnie.\nOstre stadium klimakterium - agresja i płacz.\nWspaniałe, mądre słowa Pani przekazuje. Wiem to samo co i Pani, niestety to nie są teorie spiskowe. Wystarczy tylko pomyśleć i przeanalizować info jakie do nas dociera żeby zorientować się co z nami robią decydenci. Jestem przekonana, ze to się wszystko szybko skończy.\nPani Edyto, gdyby wszyscy myśleli tak jak Pani, świat byłby wspaniały. Niestety wiele osób pokazuje swoje negatywne nastawienie do prawych wartości, a tym samym widać jak negatywne i nieświadome są to osoby. Mądry człowiek nie będzie krytykował tego co pozytywne.\nUważam ze to ok. Jest moze jego fanką czy wielbicielka i chciała okazać mu wsparcie. Nie wiem tylko po co pudel to umieszcza,?


Opinie o freePBX\nByć może się mylę, ale chyba freePBX to obecnie lider wśród operatorów internetowych. Mają silnie rozwiniętą strukturę i bardzo szeroką ofertę zarówno dla kjlientów indywidualnych jak i firmowych. Ja nie żałuję że założyłem u nich konto, bo płacę mało za rozmowy i mam niskie rachunki;)\nwysoka jakość połączeń\nTak jak napisała osoba pode mną freePBX ma fajną aplikacje na ipohona, z której mozna rzeczywiście obniczyc koszty wszystkich polaczen telefonicznych oraz smswó. Jedyny minus to aby cieszyc sie wysoką jakościa polaczen glosowych trzeba byc w zasiegu wifi.\nniska cena polaczen, dobra aplikacja mobilna\nSkusili mnie super aplikacją nie tylko do dzwonienia. Po zainstaklowaniu na smartfonie moge teraz nie tylko dzwonic, ale również wysyłac smsy, kontaktować się ze znajomymi na facebooku oraz poprzez Google Talk. No i mają swietne promocje w tym darmowe wiadomości tekstowe.\nsekundowe naliczanie, bezpłatne smsy


Oppo oficjalnie zaprezentowało 10x bezstratny zoom\nZgodnie z oczekiwaniami, podczas targów MWC 2019 Oppo oficjalnie zaprezentowało 10-krotny bezstratny zoom. Mogliśmy zobaczyć jak sprawuje się on na pewnym smartfonie.\nTelefon wyposażony został w trzy sensory: główny czujnik o rozdzielczości 48 MP, ultraszerokokątny obiektyw 120° oraz teleobiektyw. To właśnie ta kombinacja umożliwia uzyskanie zakresu ogniskowych od 16 do 160 mm. Zarówno główny aparat, jak i teleobiektyw posiadają funkcję OIS (Optical Image Stabilization).\nZdjęcia, które pokazała firma na specjalnym wydarzeniu są naprawdę imponjące. Pod koniec drugiego kwartału 2019 roku na rynek trafi smartfon wykorzystujący tę technologię. Dzięki niej będziecie mogli przybliżać zdjęcia bez straty na jakości, która w dzisiejszych konstrukcjach jest bardzo mocno widzialna.\nCzytaj też: Archos zaprezentował smartfon Diamond\nNowa konstrukcja może najpierw trafić do China, a klienci z Europy czy USA mogą najwcześniej uzyskać 10x bezstratny zoom przy kolejnym smartfonie OnePlus. Przypomnę tutaj, że obie firmy mają jednego właściciela i często kopiują swoje rozwiązania. Możliwe, że nie będzie to jeszcze model OnePLus 7, ale OnePlus 7T.\nKonkurencję dla tego rozwiązania może zaprezentować Samsung. Kupił on ostatnio firmę Corephotonics, która opracowała wiele technologii dla Oppo. Możliwe, że jest ona w stanie stworzyć jeszcze raz 10x bezstratny zooma, ale tym razem dla Samsunga. Co więcej, możliwe jest także opracowanie 20x zoomu cyfrowego.\nPodczas wydarzenia Oppo potwierdziło też, że niektóre z nadchodzących smartfonów będą miały 5x bezstratny zoom. Jest to technologia zaprezentowana dawno temu, ale do tej pory nie widzieliśmy żadnej konstrukcji Oppo jej wykorzystującej.\nCzytaj też: Co zaprezentuje na MWC mniej znany producent – NOA?\nMamy zdjęcie Huawei Mate X


Michał Glica Internista | Opinie o lekarzu\nJak najbardziej godny polecenia!!! Byłam z córką, niespełna 4 latka. Osłuchał, zrobił wywiad, zajrzał do uszu, zapisał leki i wysłał w trybie pilnym do laryngologa (jedna przychodnia) podejrzewając zapalenie ucha. Jednocześnie informując że jeśli się nie uda na cito do laryngologa to z powrotem do niego, bo mimo że woli by laryngolog zobaczył to nie zostawi dziecka bez antybiotyku z zapaleniem ucha. Super!!\nLekarz rzeczowy, kompetentny konkretny zainteresowany pacjentem.Polecam. Fachowiec z dużą wiedzą i naprawdę kompleksowym podejściem.\nLekarz rzeczowy, kompetentny konkretny zainteresowany pacjentem.Polecam.\nFachowiec z dużą wiedzą i naprawdę kompleksowym podejściem.\nByłam po raz pierwszy u tego lekarza i jestem zadowolona a tym samym polecam go innym pacjentom. Od wczoraj przyjmuje w Łagiszy i jeszcze raz polecam.\nŚwietny lekarz nie tuylko dla dorosłych ale tez ma niesamowite podejście do dzieci zawsze chodziłam do innej pani doktor i moja wizyta trwała 5 minut i tylko wciskała antybiotyki ostatnio trafiłam do pana Doktora i podejście wizyta badanie mojego dziecka przebiegło raz że bez płaczu mojej córci a dwa była to konkretna konsultacja oraz wizyta polecam naprawdę lekarz godny polecenia\nPolecam, polecam i jeszcze raz polecam. Mam nadzieję, że taki pozostanie :uważny, kompetentny a jednocześnie stanowczy. Wszyscy inni lekarze z poradni mogą u tego lekarza pobierać lekcje pracy z pacjentem.\nwspaniały lekarz,nie zepsuty leczy z powołania a nie dla pieniędzy,polecam\nbardzo dobry lekarz. konkretny, z dużą wiedzą medyczną, gogny zaufania\nDr. Glica jest naprawde wspaniałym lekarzem uratowal moja babcie dwa razy gdy inny lekarz powiedzial ze juz nie da sie nic z tym zrobic!!!!!!! Kazdemu polecam !!!!!!!!!\nPolecam za wiedzę,opanowanie,kompetencje,zaufanie i wszystko co dobre.\nOdwiedzałem w życiu wielu lekarzy, naprawdę tutaj mogę tylko chwalić.\nWciąż poszukujesz "Internista Wojkowice"?\nulica Spokojna 19\nJana III Sobieskiego 247 A/6


NBP odpowiada na kryzys. Czy RPP obniży stopy procentowe?\nRynki a koronawirus. NBP wchodzi za wszystko?\nKoronawirusNarodowy Bank PolskiFinanse i inwestycjeZdrowie i medycynaGospodarkaWPROST.pl\nDodano: 17 marca 2020, 10:48 0\nZa nami kolejny dzień załamanie rynku akcji, przeceny ropy naftowej i generalnej ucieczki od ryzyka. Przed nami prawdopodobnie kolejny dzień chaotycznego odbicia, który jednak w żadnym razie nie mówi, że najgorsze minęło. Trwa huśtawka w oczekiwaniu na przekonujące decyzje na polu fiskalnym, gdyż banki centralne zdały się już wykonać swoją część pracy. Oprócz RRP, ale to może zostać bardzo szybko nadgonione.\nSesja na Wall Street z 12 marca utraciła tytuł największej przeceny od 1987 r. na rzecz wczorajszych notowań. Główne indeksy spadły o ok. 12 proc. przy mieszance obaw o rozprzestrzenianie się wirusa, ryzyka upadłości firm i generalnego dążenia do upłynnienia środków. Nie pomogła ogromna „bazooka” od Fed ani przyłączenie się do luzowania innych banków centralnych. Odniesienia ze sfery fiskalnej okazały się nieprzekonywujące, choć dają nadzieję na odpowiednią odpowiedź władz na kryzys.\nMinistrowie finansów strefy euro ustalili, że przeznaczą ok. 1 proc. PKB m.in. na gwarancje rządowe, poprawienie płynności i odroczenia spłat podatków. Liderzy G7 jeszcze są przed rozmową (możliwe dziś), a w USA rozgorzała dyskusja o trzecim pakiecie fiskalnym wartym 750 mld USD. Władze krajowe muszą pokazać, że panują nad wirusem, albo chociaż są gotowe niwelować wszystkie jego ekonomiczne skutki. Bez tego nie ma mowy o odwrocie nastrojów na rynkach.\nWygląda na to, że Narodowy Bank Polski nie zamierza pozostawać w tyle z odpowiedzią monetarną na zagrożenia związane z pandemią koronawirusa. W poniedziałek wieczorem zarząd NBP zapowiedział skup obligacji skarbowych na rynku wtórnym (odpowiednik QE), wprowadzenie kredytu wekslowego dla banków w celu refinansowania kredytów udzielanych przez banki firmom (TLTRO) oraz zamierza przeprowadzać regularne aukcje repo. Ponadto zarząd rekomenduje Radzie Polityki Pieniężnej obniżkę stóp procentowych, podniesienie oprocentowania rezerw do stawki referencyjnej oraz zniesienie bufora ryzyka systemowego z 3 proc. do 0 proc.\nDziś o 12:00 rozpoczyna się techniczne, jednodniowe posiedzenie RPP, zatem z decyzja o luzowaniu polityki nie trzeba czekać do kwietnia. Zaproponowane narzędzia byłyby stanowczą odpowiedzią na zagrożenia i powinny wzmocnić wiarygodność banku centralnego. Obniżki stóp procentowych – prawdopodobnie o 50 pb – są tutaj najmniej znaczącym elementem. W obliczu szykowanego pakietu fiskalnego wspierającego polskie firmy istotne jest wprowadzenie narzędzi stabilizujących rynek długu (QE), a jednocześnie konieczne jest podtrzymanie akcji kredytowej w sytuacji, gdy banki komercyjne ucierpią na obniżce stóp procentowych (TLTRO).\nDla złotego zapowiedź szerokiego luzowania monetarnego w teorii powinna być negatywna, ale w obecnych warunkach, kiedy wszyscy luzują i różnice w polityce monetarnej się zacierają, czynnik ten nie powinien odgrywać istotnej roli. Jeśli NBP obawia się odpływu kapitału z polskiego rynku długu, to presja na PLN z tego kierunku nie jest związana z polityką banku centralnego. Obniżka stóp procentowych jest już dawno zdyskontowana i generalnie wahania oczekiwań nie mają większego wpływu na złotego. Netto nie zdziwiłbym się, gdyby reakcja NBP na kryzys została odebrana pozytywnie, o ile rządowy pakiet fiskalny wzbudzi przekonanie, że gospodarka jest chroniona przed skutkami koronawirusa najlepiej, jak to jest możliwe. Wcześniej jednak złoty będzie pod kontrolą paniki panującej na globalnych rynkach i będzie podatny na nerwowo ruchy. Tak, jak dziś rano, kiedy przełożenie potkania prezydenta Dudy z rządem w sprawie pakietu fiskalnego zostało przełożone z powodu wykrycia wirusa o jednego z ministrów.\nPróby banków centralnych nie zadziałały. Kryzys na giełdach...\nNBP reaguje na koronawirus. Jest m.in. rekomendacja obniżki stóp...


Jak zorganizować sylwestra w domu? - praktyczne porady\nBy sandrak 17 grudnia 2020 15 marca 2022\nSylwester w domu wcale nie musi być nudny! Jak zorganizować sylwestra w domu? Oto praktyczne rady, które zapewnią Ci szampańską zabawę!\nNie ma co ukrywać. Sylwester w tym roku będzie zupełnie inny. Chociaż dla mnie podobny do dwóch ostatnich – ciąża, a potem pierwszy Sylwester z Maksiem był w domu, także przywykłam 😀 Nieważne czy to Twoja pierwsza impreza w domu czy kolejna, nie musi być ona wcale nudna! Wystarczy tylko odpowiednio się przygotować. Jak zorganizować sylwestra w domu? Oto praktyczne sposoby:\nPierwszym krokiem, jaki należy wykonać jest sporządzenie sylwestrowego menu. Zapisz na kartce, co musi się znaleźć na stole. Postaw na dania, które robi się dość szybko, aby nie sterczeć w kuchni np. ryż z warzywami i kurczakiem w sosie słodko-kwaśnym. Do tego sałatki np. sałatka z quinoa, tofu i jajkiem oraz coś na ciepło. Pamiętaj, aby zapytać gości czy np. jedzą mięso lub są na diecie np. bezglutenowej. To będzie miły gest z Twojej strony. Przygotuj wtedy coś dla nich np. wegetariańskie spaghetti bolognese! Do tego przekąski typu chipsy, orzeszki. Idealnie sprawdzą się także bezglutenowe muffinki z mąki ryżowej. Robi się je szybko i są bardzo smaczne 🙂\n2.Zapewnij sylwestrowe atrakcje\nJak zorganizować sylwester w domu? Dbając o.. atrakcje! Nie może być przecież nudno, prawda? Zacznij od ustalenia dress code – eleganckie i wieczorowe stylizacje? A może sylwester w stylu boho lub ulubionych postaci z bajek? Wybór należy do Ciebie! Zapewnij ciekawe gry planszowe lub karciane. Kalambury, milionerzy czy 5 sekund sprawią, że będzie genialnie!\n3.Postaw na sylwestrowe dekoracje\nSylwester bez dekoracji nie ma racji bytu! Balony to konieczność! Do tego cekiny, śmieszne gadżety np. okulary z rokiem, który witamy. Ale to nie wszystko. Zadbaj tez o inne akcesoria np. wykałaczki do koreczków.\nBez muzyki nie ma szampańskiej imprezy! Pamiętaj, aby sylwestrową listę przygotować wcześniej. Przygotuj nie tylko współczesne hity, ale również z poprzednich lat.\nNie zapomnij również o wysokoprocentowych napojach. Dostosuj je do gości. Najpierw mówcie się czy każdy przynosi coś dla siebie, czy Ty jesteś odpowiedzialny. A może jakaś zrzutka? Pamiętaj, ze nie każdy lubi wódkę. Niektórzy mogą preferować wino, piwo albo inny trunek. Dlatego powinno być kilka rodzajów alkoholi. Tylko proszę – nie mieszajcie! 😀 Sprawdź również czy masz akcesoria do alkoholi czyli kieliszki do wina, szampana, whisky, drinków i wódki.\nOprócz alkoholu nie zapomnij o napojach bezalkoholowych. Koniecznie wybierz soki oraz wodę. Postaw je na stole, najlepiej w dzbankach oraz karafkach. Możesz je ozdobić np. wstążką.\nSylwester to nie eleganckie wydarzenie. Nie musi t być eleganckiej zastawy. nawet lepiej, aby jej nie było. Warto postawić na papierowe talerze z motywem sylwestrowym. Po zabawie wrzucisz wszystkie do wora i po sprzątaniu 🙂 Natomiast jeśli chodzi o sztućce, to jednak lepiej, aby były to wielorazowe. Nie każdy lubi jednorazowe.\n8.Ubierz się jak na imprezę\nSylwester w domu wcale nie oznacza, że masz siedzieć w dresach czy piżamie. To wyjątkowy dzień! Wymaga więc odpowiedniej stylizacji. Załóż elegancką sukienkę. Cekiny, brokat jak najbardziej pożądane! Doskonale sprawdzi się również mała czarna. Możesz zainspirować się moją propozycją. jeśli nie lubisz błyszczeć, to tego typu zestawienie będzie dla Ciebie strzałem w 10! Cudowne zdjęcia wykonał mi Artur Spychalski, a to zjawiskowe miejsce to dworzec w moim mieście – wyszło perfekcyjnie, prawda? 🙂\nMam nadzieję, że moje rady Jak zorganizować sylwestra w domu Ci się przydadzą. Jestem pewna, że szampańska impreza się uda!\nDresy damskie – modne stylizacje. Z czym łączyć?\nBiałe botki stylizacja\n17 grudnia 2020 o 22:19\nW tym roku jest niewiele możliwości, ale i tak można fajnie spędzić ten czas 🙂\nFajny wpis 🙂 Przypomniałaś mi, że kompletnie zapomniałam o przekąskach sylwestrowych 🙂\nMy już chyba za starzy jesteśmy na imprezy sylwestrowe 🙂 Zdecydowanie bardziej wolimy w spokoju spędzić ten wieczór – od kilku lat na układaniu puzzli..emeryci z nas 🙂


UPORAJ SIĘ Z OPONKĄ NA BRZUCHU – RAZ NA ZAWSZE ! | ZDROWIE, MEDYCYNA, DIETA I FITNESS | Pozdrowiony\nOponka na brzuchu, czyli warstwa tłuszczu, która odłożyła się właśnie w tym rejonie naszego ciała to bardzo duży problem natury estetycznej, którego często chcemy szybko i skutecznie się pozbyć. Niestety zlikwidowanie oponki na brzuchu nie jest takie szybkie. Należy podjąć działania, czyli zacząć odpowiedni trening i zmienić dietę.\nPoza tym trzeba uzbroić się w cierpliwość, ponieważ pozbycie się oponki trwa nawet kilka miesięcy, w zależności od naszego obecnego stanu.\nSkąd bierze się oponka na brzuchu ? Spowodowane jest to spożywaniem nadmiernej ilości węglowodanów (a nie tłuszczów jak mogłoby się wydawać), z których spalaniem nie poradził sobie nasz organizm. Szczególnie problematyczne okazuje się spożywanie węglowodanów wieczorem, bo to właśnie te najczęściej odpowiedzialne są za powstanie oponki na brzuchu.\nDieta aby zrzucić oponkę z brzucha\nKluczem do osiągnięcia jakiegokolwiek wyglądu, w tym zrzucenia oponki z brzucha jest odpowiednia dieta (a nie trening, który tylko może to przyspieszyć, ale bez diety niewiele zdziała). Aby zapobiec powstawaniu dalszych warstw tłuszczu na naszym brzuchu powinniśmy oczywiście zrezygnować z takich rzeczy jak napoje gazowe, słodycze, niezdrowe przekąski, nadmierne ilości fast foodu.\nNa kolację nie powinno spożywać się węglowodanów, a zastąpić je potrawami wysokobiałkowymi i zdrowymi tłuszczami. Jednym słowem do momentu zrzucenia oponki z brzucha trzeba stosować dietę odchudzającą, redukcyjną. Tylko spadek wagi może spowodować, że pozbędziemy się oponki z brzucha\nTrening na zrzucenia oponki z brzucha\nTrening na zrzucenie oponki powinien być aerobowy czy interwałowy. Czyli taki gdzie wykonujemy ćwiczenia podnoszące nasz puls do odpowiedniej wysokości – wtedy nasz organizm spala kalorie, a także trawi tłuszcz ! Treningi interwałowe polegające na naprzemiennym „sprincie” z „lekkim truchtem” (czyli bardzo szybkim tempem naprzemiennie z wolnym) są bardzo skuteczne, ale też niezwykle wymagające. Pozwalają jednak skutecznie spalać tłuszcz, gdyż nasz organizm walczy z nim nawet kilkanaście godzin po skończonym treningu !\nZarówno podczas trening interwałowego jak i aerobowego (tlenowego) bardzo ważne jest by odpowiednio … oddychać. Ludzie mają nawyk by skracać oddech wraz z wysiłkiem fizycznym, ale to wcale nie pomaga, a co więcej jeszcze bardziej nas męczy.\nJak szybko pozbyć się tłuszczu z brzucha ?\nBy szybko i skutecznie pozbyć się tłuszczu z brzucha musimy stosować odpowiednią dietę i trening aerobowy (interwałowy) dzięki czemu w zaledwie kilka tygodni możemy pozbyć się niechcianej tkanki tłuszczowej.\nPodobnebrzuch, ćwiczenia, dieta, jak się pozbyć, odchudzanie, oponka, pozdrowiony, tłuszcz, trening, zdrowie


książnica | na której stronie jesteś?\nOpublikowano 6 września 2013, autor: fabula rasa\npostanowiłam przenieść mojego bloga i zamieścić go pod innym adresem! wszystkie notki, które zamieszczałam na tej stronie, znajdziecie już przetransportowane na nowego bloga.\nZapraszam wszystkich do dalszego czytania.\nOpublikowano 4 września 2013, autor: fabula rasa\nJak u Was z samopoczuciem? U mnie świetnie. Wreszcie nadchodzi jesień, moja ukochana pora roku. Bardzo nie lubię upałów i lata, a jesienią czuję się wręcz znakomicie. Jestem zakochana w deszczowych dniach i grubych wełnianych swetrach. A Wy? Lubicie tę porę roku?\nDzisiaj przygotowałam dla Was recenzję książki, która na stronie lubimyczytać.pl otrzymałą wiele negatywnych ocen. Przed Wami Wilgotne Miejsca Charlotte Roche.\nNa tę książkę wpadłam przypadkiem w Empikowych czeluściach. Przeglądałam różnorakie pozycje w poszukiwaniu tej, którą zapragnęłabym mieć w swojej kolekcji. Wilgotne miejsca przyciągnęły moją uwagę swoją okładką i tytułem. Informacje zawarte na odwrocie książki również należały do tych z gatunku intrygujących i zadziwiających. Dodatkowym plusem był fakt, że Wigotne zostały wydane przez Czarną owcę, jedno z moich ulubionych wydawnictw.\n(zdjęcia przy sztucznym świetle wyszły fatalnie i nie widać opisu, który chciałam Wam pokazać. Postanowiłam więc po prostu go przepisać.\nHigieny nie poważam. Osiemnastoletnia Helen leży po nieudanej depilacji intymniej na odziale wewnętrznym szpitala Maria Hilf. Poświęca się tam badaniom tych części swojego ciała, które zwykle uchodzą za niedziewczęce. Wilgotne miejsca opowiadają cudownie nieskrępowanaą historię bohaterki równie zmysłowej, co wrażliwej i kruchej.)\nKsiążkę koniec końców kupiłam (na tych samych zakupach nabyłam znaną Wam już Masłowską i jej koty). Przeczytałam ją od razu po zakupie. Było to kilka miesięcy temu, dlatego przeczytałam ją ponownie- chciałam sobie odświeżyć tę książkę i przy okazji opisać ją dla Was na blogu.\nGłówną bohaterką Wilgotnych miejsc jest Helen. Zacznę omówienie tej książki w sposób niestandardowy. Zacznijmy od wymienienia tego, co Helen lubi, a czego nie lubi. Dziewczyna lubi siebie. W przypadku naszej Helen lubienie siebie to coś innego niż samoakceptacja- Helen lubi swoje ciało. Można powiedzieć, że jej ciało jest dla niej powierzchnią do badań, eksperymentów i obalania mitów. Jest żywo zainteresowana tym, co dotyczy jej cielesności. Helen lubi seks. Nie ma w niej cienia pruderii i wstydu. Lubi uwodzić i zdobywać mężczyzn, lubi swoje śmiałe fantazje. Seks to hobby i zainteresowanie. Poza seksem ma jeszcze jedno- uprawa owoców awokado.\nHelen nie przepada za higieną. Uważa, że higiena jest często przesadzona i, co tu dużo mówić, zbędna. Helen nie lubi być twarzy, nie lubi podcierać się i myć rąk po wizycie w toalecie, nie lubi się golić. Nie lubi też tego, że jej rodzice się rozwiedli i nie są już razem.\nTo jest właśnie w tej książce najważniejsze. Relacje z rodzicami, samotność, brak poczucia bezpieczeństwa i opuszczenie. Oczywiście, ta pozycja nie jest wielostronnicową tyradą dziecka rozwodników. Ten temat jest jakby drugim dnem, czymś trochę ukrytym, co nie od razu rzuca się w oczy. Dużo łatwiej skupić się na wierzchnim okryciu tej pozycji- ohydzie. Celowo wybrałam to słowo, gdyż to właśnie ono w recenzjach tej książki przewija się najczęściej. Wiele osób było zniesmaczonych, zdegustowanych i zgorszonych przygodami Helen.\nDla mnie ta książka była niejako odczarowaniem mitycznej dziewczęcości. Nie znajdziemy tu wstydliwej i zahukanej dziewuszki, która wstydzi się swojej intymności, a swoje ciało uważa za dziwne i grzeszne. Będziemy zawiedzeni, jeśli w tej książce poszukujemy nastolatki, która z rumieńcem na twarzy przebąkuje o pierwszych orgazmach i próbach masturbacji. Helen to też nie królewna z drewna i idealna panienka z okienka- rozbija w drobny mak mrzonki o tym, że dziewczynki kupy nie robią.\nTo całe odczarowanie dzieje się na naszych oczach. Autorka nie przebierała w słowach, nie bała się prowokować czytelnika śmiałymi i bezkompromisowymi opisami. Mam wrażenie, że sama Roche zdawała sobie sprawę, że część czytelników już po kilku stronach rzuci jej książkę w kąt i szepnie z obrzydzeniem „ochyda, tego powinni zakazać” (prawdziwy komentarz anonimowego czytelnika). Uważam, że Roche stawia na świadomego i wnikliwego czytelnika, którego fala cipek, kutasów, śluzu i kurew nie zmyli- na czytelnika, który poszpera głębiej i zastanowi się, kim tak naprawdę jest Helen. Dlaczego ma taką awersję do higieny? Bo jest niechlujną małolatą, czy też może dlatego, że jej matka lubi się pucować i czyścić, a sama Helen ma do niej olbrzymi żal i nie chcę być do niej w żadnym stopniu podobna? Dlaczego poddała się sterylizacji? Dlatego, że jest nieodpowiedzialną małolatą, czy może dlatego, że nie chce skrzywdzić żadnego dziecka tak, jak ją skrzywdzili jej rodzice?\nCałkiem spora część osób nie dotrze do tych głębszych warstw utworu. Nie można ich jednak za to winić- książka napisana jest naprawdę bardzo prowokacyjnie. Mnie samej nie obrzydziła, bo lubię czytać takie lekko pokręcone rzeczy, ale zdaję sobie sprawę, że nie każdy taką pozycję zniesie.\nMnie z Helen łączy niewiele poza tym, że tak samo jak ona, kiedyś psiknęłam sobie w twarz gazem paraliżującym. Mimo to spodobała mi się ta książka i zamierzam kupić kolejną pozycję tej autorki- Modlitwy waginy.\nNie polecam wilgotnych miejsc osobom, które łatwo się obrzydzają i wolą widzieć kobiety jako delikatne i odczłowieczone nimfy. osobom, które lubią czasem zagłębić się w coś bardziej niestandardowego, szczerze polecam i życzę miłej lektury\nJak zwykle na koniec odrobina prywaty\nulubieniec ostatnich miesięcy pan szpinak i pan naleśnik. najlepsze na całym świecie! Lubicie szpinak?\nOpublikowano Bez kategorii\t| Otagowano wilgotne miejsca charlotte rochr\t| Skomentuj\no tym, jak książniczka zachorowała na niemoc twórczą\nOpublikowano 14 sierpnia 2013, autor: fabula rasa\nwybaczcie moją absencję, ale po prostu utknęłam. Kilka dni po ostatnim wpisie usiłowałam dodać następny, dotyczący ciężkiej i poważnej książki polskiego autora. Napotkałam na olbrzymie problemy z wyrażeniem swoich przemyśleń, i po trzykrotnej próbie wyduszenia z siebie czegoś sensownego, dałam spokój. Słowa do mnie nie przychodziły i chyba potrzebuję jeszcze odrobiny czasu, by przetrawić i przepracować w swojej głowie tamtą pozycję. Na razie jednak postanowiłam napisać o czymś dużo lżejszym. Chcę zapełnić jakoś tę ciszę, jaką ostatnio nieszczęśliwie sprowadziłam na bloga.\nDziś pochylimy się nad „Grą o tron”.\nTak, jestem poserialowym fanem, który po książkę sięgnął po trzecim sezonie, a wcześniej o Martinie nawet nie słyszał. To wszystko prawda. Jako fanka fantastyki czuję się zawstydzona sama sobą. Niemniej do książki w końcu dotarłam i połknęłam w kilka dni. Zdecydowałam się na zakup wydania serialowego, bo w mojej opinii jest to najlepsze polskie wydanie- jest estetyczne, trwałe, kartki są z dobrego białego papieru, a sama okładka przypomina mi cudowny serial. Nie chcę się wplątywać teraz w ochy i achy na temat produkcji hbo, bo blog miał być stricte książkowy (przyznaję, że czasem odczuwam pokusę przemianowania go na książkowo-filmowy), ale nie mogę nie wspomnieć o mojej szczerej sympatii do tego serialu. Uważam, że jest świetny i genialnie zrobiony.\nSama książka również przypadła mi do gustu. Spodobał mi się styl Martina, który świetnie radzi sobie nawet z opisami walk- nie są nużące i przesadnie wydłużane. Pisarz czaruje nas mroczną atmosferą, w której czytelnik z niecierpliwością oczekuje na zimę, która nadchodzi Zdecydowanie można dać się porwać tej książce i przez kilka dni żyć w świecie Winterfell i Królewskiej Przystani. Jest to jedna z tych pozycji, która daje nam poczucie uczestniczenia w wydarzeniach. We mnie Gra o tron wzbudziła żywe emocje. Bardzo lubię powieści, które dzielą się z czytelnikiem światem i pozwalają w nim zamieszkać.\nW krótkich słowach o fabule: nasz świat zamieszkują potężne rody, których zwierzchnikiem jest król. Rodziny mają pewną suwerenność, ale rzecz oczywista, muszą być posłuszni królowi. Na początku poznajemu jeden ród, Starków. Póżniej, wraz z rozwojem akcji, poznajemy coraz to nowych bohaterów. Co ciekawe i niezwykle fascynujące, Martin nie wybrał sobie jednego rodu lub bohatera na główną oś wydarzeń. Poznajemy perspektywę róźnych postaci, które pochodzą z różnych rodów. Cała historia skupia się na tym, że królewski namiestnik umiera i na jego miejsce ma zająć Ned Stark. Ned czyni to niechętnie i wkrótce wyrusza do Królewskiej Przystani i obejmuje stanowisko. Od tego momentu zaczyna się naprawdę wartka i zaskakująca akcja. Jak wiadomo tam gdzie władza i pieniądze, tam też intrygi, niesnaski i kłótnie. Nikt nikomu nie ufa i każdy ma wokół siebie szpiegów swoich przeciwników. W takiej atmosferze rozpoczynamy na dobre naszą przygodę z bohaterami.\nMnie osobiście ta historia zachwyciła. Połknęłam ją w kilka dni, świetnie się tę ksiażkę czyta. Martin pisze dobrze, potrafi porwać i zaskoczyć czytelnika. Po prostu koniecznie trzeba się dowiedzieć, co będzie dalej i jak wszystko się potoczy. Nie sposób oderwać się od czytania i zapomnieć o Starkach, Lannisterach, Tullych i Baratheonach. Magia Martina i magia dobrze napisanej fantastyki.\nCoś, co absolutnie uwielbiam- mapki świata. Rzecz moim zdaniem genialna. Pozwala totalnie wniknąć w fikcyjną rzeczywistość. W tym wydaniu mamy dwie mapki, na których zaznaczono ważne dla książki miejsca. Z dobrego źródła informacji wiem, że w wersji anglojęzycznej mapek jest więcej. Poza tym możemy tam znaleźć również godła i historie poszczególnych rodów. Ja i dobre źródło uważamy, że polskie wydawnictwa robią brzydko i okradają czytelnika z ciekawych materiałów.\nUważam, że czytanie książki po uprzednim obejrzeniu serialu jest znakomitym pomysłem. Powieść wiele wyjaśnia, wątki są naturalnie bardziej rozwinięte i ciekawe. Natomiast dla mnie największym zaskoczeniem było to, że po przeczytaniu książki polubiłam kilka postaci, których w serialu nienawidziłam. Martin opowiada ich historię i dzięki temu poznajemy motywy i pobudki tych ludzi. To naprawdę robi różnicę (wyjątkiem jest Joffrey, którego i po obejrzeniu serialu i po przeczytaniu książki miałam ochotę zdzielić czymś ciężkim w te paskudne japsko).\nMam oczywiście swoich ulubionych i znienawidzonych bohaterów. Absolutnie uwielbiam Deanerys (jest piękna, niech za mnie wyjdzie!), Aryę (złożona i niepokorna, to lubię), Johna (Jasiu Śnieg podbił moje serce, bardzo go polubiłam) i oczywiście Tyriona (jak go nie uwielbiać?).\nKupiłam już drugą część sagi Pieśni Lodu i Ognia. Nie wątpię, że przeczytam wszystkie powieści z tego cyklu. Uwielbiam wszelkie serie książkowe, które tworzą jedną wielką historię. Bardzo podoba mi się klimat tej opowieści i na pewno w przyszłości zamieszczę kilka słów na temat drugiej części cyklu.\nA Ty, znasz Martina i Grę? Napisz, wszelkie komentarze sprawiają mi wielką radość.\ntam gdzie ktoś kończy, ktoś inny zaczyna\nOpublikowano 19 lipca 2013, autor: fabula rasa\nHej! Chwilkę mnie nie było, ale już jestem i mam dla Was książkę, która swego czasu stała się bestsellerem i cieszy się dużą popularnością. Będąc na szybkich żywnościowych zakupach w naszym Tesco 24 (dar niebios!), trafiłam na dość obficie zaopatrzoną półkę z książkami. Wśród znanych i nieznanych pozycji trafiłam na tę i postanowiłam zaprosić ją do mojej skromnej biblioteczki. Przyznam, że nie słyszałam o niej wcześniej i kupowałam w ciemno. Przed państwem Cień wiatru.\nKsiążka nie wygląda już zbyt estetycznie, gdyż wraz z ceną jedenastu złotych nie otrzymujemy zdumiewającej jakości. Okładka jest wykonana z miękkiego papieru, który mnie się jak szalony. No cóż, bardzo tanie wydania tak już mają.\nCień wiatru połknęłam w chwilkę, pewnie za sprawą bardzo intrygującego i nieco mrocznego klimatu. Zupełnie zauroczyłam się motywem, od którego zaczyna się ta powieść (powieść! czaisz, P.? heheszki)- czy może istnieć gdzieś na świecie piękniejsze zestawienie słów niż „Cmentarz zapomnianych książek”? Nie sądzę.\nWłaśne w miejscu o tak urokliwej nazwie główny bohater- Daniel (do którego absolutnie wszyscy i absolutnie zawsze zwracają się „Danielu”. Irytujące!)- odnajduje pewną zapomnianą (a jakże) powieść tajemniczego autora. Daniel postanawia zgłębić historię książki, a przede wszystkim człowieka, który tę powieść napisał. I tu właściwie kończy się mój opis, bo uważam, że powiedzenie czegokolwiek więcej będzie wstrętnym i śmierdzącym spoilerowaniem. Historia jest niesamowicie złożona i wielowątkowa, ale wydaje mi się, że prawdziwą przyjemnością będzie właśnie odkrywanie każdego po kolei.\nCóż mogę rzec, spodobało mi się. Książka mnie wciągnęła, naprawdę zaintrygowała i uczyniła mnie swym małym niewolnikiem, którym pozostałam do przewrócenia ostatniej strony. Po prostu musiałam wiedzieć jak to się skończy.\nOd razu mówię, że finał mnie odrobinę zawiódł. Cały ciężkawy i mroczny nastrój poszedł w diabły, na świat nagle spłynęła łuna szczęśliwości i wręcz naiwnych happy endów. Nie spodobało mi się to, bo rozwiało mi nieco szczególny klimat tej książki.\nNie chcę pisać o wiarygodności fabuły, bo to nie jest książka, w której prawdopodobność zdarzeń byłaby walorem. Uważam, że ta lekka baśniowość i nierealność są pewnego rodzaju smaczkiem, który tworzy nieco oniryczną atmosferę powieści.\nMiałam też wrażenie, że rozwiązanie głównej zagadki było dość łatwe i logiczne, natomiast wątki poboczne okazały się skomplikowane i nieco melodramatyczne. Chwilami przez głowę przelatywało mi „no tu już stary przesadziłeś”. Autor bardzo chciał nagmatwać i wzruszyć czytelnika, przez co można w książce odnaleźć odrobinę wątków rodem z telenoweli. Być może ma tu zastosowanie zasada „im więcej ulepszeń, tym łatwiej coś spieprzyć’.\nPostacie są napisane w miarę dobrze i wiarygodnie, jednak niektórym niestety brakuje jakiegoś charakterku i pazura (np. ojciec Daniela- uosobienie świętości i cierpliwości).\nJa tę książkę polecam. Mimo wszystko historia jest ciekawa, wciągająca i dość unikatowa. Brakowało mi rozwinięcia wątku o Cmentarzu (miałam nadzieję, że to będzie jeden z głównych wątków tej książki, niestety jest inaczej). Jest to lekkie (jednak autor nie obraża intelektu czytelnika bezmyślną papką) i interesujące czytadło na leniwe popołudnia.\nKsiążkę zdecydowano się udekorować klimatycznymi czarno-białymi zdjęciami. Nie chcę dyskutować o zasadności tego działania, ale pozwolę sobie zamieścić moje ulubione zdjęcie z tej książki- kot w antykwariacie.\nP.S. Tytuł postu jest dość niejasny, ale gdybym chciała go wyjaśnić, to popełniłabym zbrodnię spoileru. Niech to będzie zachęta do przeczytania tej pozycji\nOpublikowano Bez kategorii\t| Otagowano Carlos Ruiz Zafón, cień wiatru\t| Skomentuj\nkochanie, lubię powieści Masłowskiej!\nOpublikowano 11 lipca 2013, autor: fabula rasa\nLeniwy pidżamowy dzień wydaje się idealnym, by połknąć jakąś małą książeczkę, która od dawna czeka na swoją kolej do bycia przeczytaną. Faktycznie, usiadłam dziś wygodnie i wypiwszy trzy herbaty miętowe oraz jedną kawę, przeczytałam coś niewielkiego- najnowszą powieść Masłowskiej- Kochanie, zabiłam nasze koty. Książka czekała na mnie dość długo, kilka miesięcy. Właściwie zupełnie nie wiem dlaczego, bo Masłowską jak najbardziej lubię. Kilka lat temu pochłonęłam jej kontrowersyjną Wojnę polsko-ruską, a w tym roku zdarzyło mi się napisać niewielką pracę analityczną na jej temat. Zatem Masłowską i jej warsztat lubię. Jak każdej książce tej autorki, Kotom trochę się oberwało. Że książka o niczym, że przerost formy nad treścią, że bez przesłania i w ogóle do kitu zupełnie. Spróbujmy to przemyśleć. Muszę najpierw się wyżalić, co rozdrażniło mnie na samym początku, właściwie jeszcze w księgarni. Książka ma 155 stron, zatem można śmiało powiedzieć, że zalicza się do tych raczej zwięzłych treściowo. Została mimo to wciśnięta w twardą okładkę, dzięki której Koty przypominają mały elementarzyk dziecięcy. Oprócz tego w środku zastajemy niedorzecznie dużą czcionkę. Przypuszczam, że gdyby zastosować normalny rozmiar czcionki, to książka skurczyłaby się do stron osiemdziesięciu, i już wtedy dużo trudniej byłoby wcisnąć ją ludziom za trzydzieści złotych. Mimo wszystko nie lubię takiego naciągactwa. Jeśli chodzi o fabułę, to najprościej powiedzieć, że jest to złośliwy śmiech z życia mieszczuchów. Masłowska urządza sobie podśmiechujki (uwielbiam to słowo, a poza tym znalazłam je również w książce, zatem czuję się rozgrzeszona z używania go) z hipsteriady, bohemy artystycznej, niezwykle romantycznych historii miłosnych, nowoczesnej sztuki i gazetowych mądrości. Poznajemy dziewczynę, Farah, która jest kimś w rodzaju głównego bohatera. Farah jest samotna, ma obsesję na punkcie higieny i niezwykłą potrzebę przyjaźni. Jest szczupła, ma piękne włosy i podobno zawsze wygląda tak, jakby szła do piwnicy po konfitury. Farah ma przyjaciółkę, która zaczyna się od niej oddalać, gdyż znalazła chłopaka- łysiejącego hungarystę. Odrzucona postanawia się zmienić, uatrakcyjnić i tym samym zemścić na byłej koleżance. Masłowska jak zwykle świetnie manewruje językiem, nie była to jednak dla mnie aż taka uczta, jak podczas czytania Wojny. Zdaje się, że autorka nieco stępiła swój ostry język. Nie płynie on już tak spontanicznie i chyba poddany został pewnej normalizacji. Co kto lubi, ja wolałam starą wersję nieokrzesanej Masłowskiej. Masłowska uwielbia umieszczać sama siebie w swych dziełach. Zagnieżdza się między stronami i tym samym rozsadza fabułę, która traci swój sens i staje się absolutnie autoteliczna. Gdzieś w trakcie śledzenia przygód Farah poznajemy również jakieś „ja”, które jest samą autorką. No właśnie- autorka żyje w świecie, który sama opisuje. Tak, dokładnie tak- pisze o tym, że pisze, to co przed chwilą widziała. Mieszka w bloku i jest sąsiadką jednej ze swoich bohaterek. Czy może być coś, co jest aż tak w stylu Masłowskiej? Miejscem akcji nie jest Polska, jednak wspomina się o niej kilka razy. Mówią o niej ludzie, którzy nie mają o niej pojęcia- przedstawiana jako zaśniedziały komunizmem światek, w którym ludzie walczą o byt, a przez okna mieszkań widać olbrzymi mur berliński. Jest zacofana- na półkach nie ma nic prócz herbaty, a ludzie żywią się jedynie borszczem. Ach, brzmi znajomo, są ludzie, którzy właśnie tak to widzą.\nKoty to książka o przeciętnych kobietkach, które czytając przeciętne pisemka, żyją w przeciętnym mieście i są otoczone przeciętnymi sprawami. Ludzie żyją w ciągłym kryzysie, boją się samotności, boją się siebie. Podążają za modą, za trendami, noszą to, co należy w danym sezonie nosić. Kiedy mają ochotę są wegetarianami, a po chwili galopują do pobliskiej budki i pochłaniają kebaby. Deklarują buddyzm, ale szaleńczo boją się śmierci. Powiększają piersi i penisy, pomniejszają mózgi, by nie myśleć i nie wspominać.\nMasłowska ukazuje nam plastikowość czasów, które oferują nam internetowe emocje i bezmyślne godziny spędzane w sieci po to, by zapomnieć o tym, jak bardzo się jest samotnym. Książka bardzo mi się podobała i utwierdziłam się w przekonaniu, że kogo jak kogo, ale Masłowską to ja uwielbiam.\nOpublikowano Bez kategorii\t| Otagowano masłowska kochanie zabiłam nasze koty\t| 1 komentarz\nmucha z podmiejskiego śmietnika\nOpublikowano 10 lipca 2013, autor: fabula rasa\nCześć! W Poznaniu szaleją niemożliwe upały, zatem zamiast omdlewać z przegrzania błąkając się po szarym mieście, uciekłam do domu rodziców, by pod ogrodowym parasolem przeczytać kolejną książkę. Dziś mam dla Was kolejną klasyczną pozycję- Nanę Zoli.\nKocham Zolę. Ubóstwiam całą francuską szkołę naturalistyczną, lecz to właśnie od Zoli moja pasja się zaczęła. Nanę czytałam po raz drugi, ponieważ męczyła mnie ta pozycja, do której zabrałam się jako wówczas nastoletnia dzierlatka bez gustu i literackiego smaku. Chciałam Nanę poznać znów, spojrzeć na nią świeżo i na nowo przemyśleć pewne tematy z tą książką związane.\nNana to książka o nastoletniej kurtyzanie, która podbija i bez odrobiny litości depcze męskie serca. Nana jest uosobieniem zgnilizny moralnej XIX-wiecznego Paryża. Poznajemy ją na deskach teatru („powiedz Pan lepiej burdelu”), kiedy to odnosi niebywały sukces. Mimo braku talentu rozkochuje w sobie męską część widowni- zdaje się być ucieleśnieniem męskich żądz. Z loretki staje się rozchwytywaną kurtyzaną. Za towarzystwo Nany płacono olbrzymie kwoty, rujnowano majątki, tracono pozycję. Rozpieszczona kobieta, niczym straszliwa zaraza, dziesiątkuje miasto: pożera każdego, kto się w niej zauroczy, a warto wspomnieć, że szaleją za nią wszyscy.\nMimo absolutnej miłości do pisarstwa Zoli, muszę wytknąć kilka mankamentów. Me serce krwawi, jednak należy zaznaczyć, że Nana zdecydowanie nie jest najwybitniejszą powieścią (Germinal! Germinal!) tego doskonałego pisarza.\nNana jest postacią nieco papierową. Zola bardzo pragnął, by czytelnik poczuł do kurtyzany niechęć i wstręt. Tak bardzo pragnął, że stworzył postać z samych negatywów. Nana po prostu nie ma zalet. Starannie oglądałam jej charakter ze wszystkich stron, i niestety- nic dobrego w niej nie ma. Pogardza wszystkim i wszystkimi: mężczyznami, kobietami, loretkami, biedotą i bogaczami. Nie szanuje cudzego życia, rodziny, pieniędzy, miłości, przyjaźni. Jest zepsutą, zachłanną młodą kobietą, która pozbawiona jest sumienia i litości dla tych wszystkich nieszczęśników, których gubi. Nawet miłość do syna była kaprysem. Nic nie było na poważnie. „To koniec, kotku, zmykam!”.\nTa książka nosi w sobie cechy literatury tendencyjnej. Nie mamy lubić Nany, musimy nią gardzić. Nikłe niteczki współczucia Zola sumiennie przecina opowiadając nam kolejną historię, która jednoznacznie dowodzi, że z tej Nańci to niezła szuja była.\nW Nanie nic nie zaskakuje. Poza złymi cechami, które są niesamowicie zaakcentowane, postać jest pusta. Czytając miałam wrażenie, że w tej kobiecie żyje olbrzymia tarantula, która zjadła już wszystko, co mogło się tam kiedyś znajdować. Zola pozbawił Nanę inteligencji, talentów, mądrości życiowej, wrażliwości i całego człowieczeństwa.\nKolejny mankament to kompozycja. Na początku powieści fabuła niesamowicie się rozwleka, nie dzieje się nic interesującego. Poznajemy natomiast całą masę nazwisk, która jest na tyle przytłaczająca, że utrudnia czytanie. Imiona mylą się z funkcjami i cechami charakteru. Istny galimatias i nerwowe cofanie się do poprzednich stron, by na nowo rozeznać się w nazwiskach. Na końcu książki bieg wydarzeń szalenie przyspiesza, wszystko dzieje się nagle i bez obfitych opisów. Jakby czytało się dwie różne książki.\nJest oczywiście cała masa dobrze napisanych scen, o których można później żywo dyskutować i rozsmakowywać się w ich artyzmie. Zola jak zwykle świetnie radzi sobie z ludzką słabością i upadkiem. Mistrz brzydoty i naturalizmu z uśmiechem na twarzy podtyka czytelnikowi pod nos niewygodną prawdę o nim samym.\nNanę czyta się dość ciężko. Ta postać męczy, ma się ochotę zrobić duży rozbieg, wcisnąć się między karty książki i zrobić z nią porządek. Mimo wszystko lubię tę pozycję. Teatralny światek, bogate rodziny, erotyczna rozpusta do granic możliwości…to ma swój smaczek! I może wciągnąć.\nKsiążka zawiera także wątek homoseksualny- Nana ma (o ironio) utrzymankę. Jest to jednak bardzo nieciekawie nakreślony wątek- Zola potraktował go zupełnie tendencyjnie i opluł safijski związek.\nPolecam tę pozycję- bo Zola, bo tematyka, bo surowy naturalizm. Ale moje serce wciąż należy do Germinal, gdzie autor dał niesamowity popis swego kunsztu.\nNa zakończenie moja Nanowa zakładka\nOpublikowano Bez kategorii\t| Otagowano Nana Emil Zola powieść naturalistyczna\t| Skomentuj\nsatyra na matuszkę Rosiję.\nOpublikowano 5 lipca 2013, autor: fabula rasa\nDziś pierwsza notka już zupełnie na temat. Będzie o książce, która mnie głęboko zafascynowała, zarówno swoim językiem, jak i historią z Rosją w tle. Panie i Panowie- Martwe dusze Gogola.\nZ najważniejszych ciekawostek- historia Cziczikowa, głównego bohatera, nie została dokończona. W pierwotnym zamyśle autor chciał, by ta opowieść była tryptykiem. Zamiast trzech części otrzymaliśmy jednak tylko jedną. Dalsza część nie została napisana, gdyż oburzenie w Rosji (nie obkleił Rosji watą cukrową i za to oberwał- ot, co) sprawiło, że autor nie kontynuował dalej pisania o Cziczikowie (chciał, jednak nie mógł tworzyć wbrew sobie).\nFabuła jest zatem niekompletna. Ale to nic, bo nie o fabułę tutaj chodzi.\nMoi państwo! To język, to cięta ironia, bezlitosny paluszek wytykający błędy i wady- oto prawdziwe smaczki dzieła Gogola. Tak naprawdę tytuł postu nie jest do końca trafny- Martwe dusze to satyra na człowieka, satyra na każdego z nas.\nZ rozkoszą rozsmakowałam się w ciętym i przezabawnym języku autora. Książkę czyta się świetne. Jeśli czytelnik lubi lekkie (ironiczne) spojrzenie na nielekkie tematy, to będzie zachwycony. Ja przynajmniej byłam.\nCziczikow zjawia się w mieście N i sprytnym pochlebstwem i nijakością podbija serca wszystkich mieszkańców. Każdy liczący się obywatel zakochuje się w naszym bohaterze. Przy kolacjach, grach w karty, dyskusjach i popijaniu trunków padają miłe słowa, komplementy, Cziczikow zaprzyjaźnia się z szychami miasta. Wkrótce czytelnik poznaje prawdziwy powód przyjazdu Cziczikowa- chęć nabycia tytułowych martwych dusz. Wraz z naszym bohaterem zwiedzamy wiele ziemiańskich dworków, poznajemy gospodarzy i tu tak naprawdę poznajemy kunszt Gogola. Rozwija on przed nami paletę przeróżnych, świetnie naszkicowanych charakterów. Każda postać jest przekomicznie napisana i ośmieszona. W Martwych Duszach możemy odnaleźć jakże popularny topos drogi- poprzez wędrówkę głównego bohatera poznajemy problemy dręczące społeczeństwo wtedy i dziś. Po co bohaterowi martwe dusze? kim on tak naprawdę jest? odpowiedź czeka na ostatnich kartkach książki.\nNa uwagę zasługuje rówież ciekawy sposób prowadzenia narracji. Autor często zwraca się wprost do czytelnika, dopowiada, pozwala sobie na dygresje łamiąc tym samym konwencję powieści. Ma to swój urok, ja osobiście lubię ten zabieg, którym zdążyłam zachłsynąć się podczas spotkania z Kubusiem F.\nO czym jest dzieło? O społecznej degrengoladzie, o zupełnym braku moralności warstw wyższych, o ludzkich przywarach i wreszcie- o względności oceny charakteru człowieka.\nTa książka to chichot i sarkastyczny śmiech, ale jednocześnie oskarżenie, oskarżenie o głupotę, krótkowzroczność i płyciznę. Serdecznie polecam tę pozycję wszystkim, szczególnie osobom, które, tak jak ja, odnalazły smaczek w literaturze rosyjskiej.\ndziękczynna babeczka dla pierwszych czytelników!\nOpublikowano Bez kategorii\t| Otagowano Gogol Martwe dusze recenzja\t| Skomentuj\nOpublikowano 2 lipca 2013, autor: fabula rasa\nJedną z moich pierwszych myśli, które pojawiły się w mojej głowie zaraz po zdaniu arcytrudnego egzaminu z historii literatury polskiej, było entuzjastyczne: ‚będę miała czas na czytanie tego, na co mam ochotę!’. I słusznie pomyślałam, bo zaraz potem wpadłam na pomysł założenia książkowo-kulturalnego bloga, na którym będę się dzielić przeczytanymi pozycjami i krótkim komentarzem na ich temat. Nic oryginalnego, a cieszy! Może akurat ktoś znajdzie u mnie inspirację, by sięgnąć po dane dzieło.\nZatem to tytułem wstępu. Zaczynam lipcowe wyzwanie książkowe!\nOpublikowano Bez kategorii\t| Otagowano wyzwanie czytelnicze książki blog książkowy recenzje opinie powieści moja biblioteczka czytelniczy o książkach\t| Skomentuj


Strona główna » Kierunki kształcenia wg branż » Transport » Prawo jazdy kategorii A ( motocykl o poj. powyżej 600 ccm) » Zapisz się\nPrawo jazdy kategorii A ( motocykl o poj. powyżej 600 ccm)\nCelem kursu jest teoretyczne i praktyczne przygotowanie do egzaminu państwowego na prawo jazdy kategorii A (motocykl o poj. powyżej 600 ccm).\nUczestnicy szkolenia poznają przepisy ruchu drogowego, budowę mechanizmów motocykla,\nopanują technikę kierowania motocyklem. Nabędą również umiejętność udzielania pierwszej pomocy przedlekarskiej.\nW szkoleniu kandydatów na kierowców może brać udział osoba, która ukończyła 24 lata (lub osoba która ukończyła 20 lat i posiada prawo jazdy kat. A2 od co najmniej 2 lat), posiada orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.\nZaświadczenie o ukończeniu kursu pozwalające na przystąpienie do egzaminu państwowego przed WORD.


Prokuratura chce uchylenia immunitetu Tomaszowi Grodzkiemu. Szczegóły wniosku - WP Wiadomości\nProkuratura chce uchylenia immunitetu Tomaszowi Grodzkiemu. Szczegóły wniosku\nProkuratura Regionalna w Szczecinie domaga się uchylenia immunitetu marszałkowi Senatu. Według śledczych prof. Tomasz Grodzki miał przyjmować łapówki od pacjentów. Jak wynika z wniosku śledczych dwie osoby stwierdziły, że osobiście wręczyły mu pieniądze. Kilkanaście osób zapewnia, że słyszało o przypadkach korupcji w latach 2006-2012.\nProkuratura chce uchylenia immunitetu Tomaszowi Grodzkiemu. Szczegóły wnioskuŹródło: East News, Fot: Piotr Molecki\n22 marca do Senatu trafił wniosek Prokuratury Regionalnej w Szczecinie o pociągnięcie do odpowiedzialności karnej marszałka Tomasza Grodzkiego, czyli o uchylenie mu immunitetu.\nProkuratura zamierza postawić Tomaszowi Grodzkiemu 4&nbspzarzuty przyjęcia korzyści majątkowych -&nbspw&nbsplatach 2006, 2009 i&nbsp2012 roku. "Jak wynika z&nbspustaleń śledztwa, korzyści majątkowe w&nbsppostaci pieniędzy w&nbspzłotówkach i&nbspdolarach –&nbspw&nbspwysokości od 1500 do 7000 zł -&nbsplekarz przyjmował w&nbspkopertach. W&nbspzamian zobowiązywał się do osobistego przeprowadzenia operacji lub ich szybkiego wykonania, a&nbsptakże do zapewnienia dobrej opieki lekarskiej" -&nbspprzekazano w&nbspkomunikacie prokuratury.\nDziennikarz "Gazety Wyborczej" Wojciech Czuchnowski zapoznał się z&nbsp29-stronnicowym wnioskiem prokuratury. W&nbspśrodę ujawnił, co zawiera.\nSprawa marszałka Grodzkiego. Dwóch świadków twierdzi, że osobiście wręczyło łapówkę\n"GW" przypomina, że w&nbspsprawie Grodzkiego śledczy przesłuchali 180 osób. Do sformułowania zarzutów przeciwko marszałkowi Senatu wykorzystali zeznania 15 pacjentów lub członków ich rodzin.\nDwóch świadków stwierdziło, że osobiście wręczało pieniądze obecnemu marszałkowi Senatu -&nbspinformuje "GW". Pierwszy z&nbspnich to Franciszek A., który w&nbsp2009 r. cierpiał na nowotwór grasicy i&nbspzależało mu na szybkiej operacji. Grodzki miał mu oświadczyć, że koszty leczenia wyniosą 10 tys. zł.\nFranciszek A. zeznał, że 7&nbspwrześnia 2009 r. w&nbspgabinecie Grodzkiego wręczył lekarzowi 3&nbsptys. zł i&nbsp500 dol. "W ocenie świadka jego operacja nie do końca była udana, bo pojawiły się komplikacje, i&nbspfakt ten zdecydował, że Tomasz Grodzki nie upomniał się o&nbspdrugą transzę pieniędzy" -&nbsppiszą śledczy we wniosku, cytowanym przez "Wyborczą".\nSprawa marszałka Grodzkiego. Pozostali świadkowie o łapówkach "słyszeli"\nKolejny świadek to Piotr L. To syn mężczyzny, u&nbspktórego w&nbsp2006 r. wykryto guza płuca. L. zeznaje, że udał się wówczas do gabinetu Grodzkiego i "z własnej inicjatywy wyjął z&nbspkieszeni pieniądze w&nbspkwocie 1500 zł i&nbsppołożył na stół, prosząc o&nbspdobre zajęcie się ojcem, a&nbspTomasz Grodzki wziął pieniądze ze stołu i&nbspschował do szuflady biurka".\nPozostali świadkowie, to członkowie rodzin pacjentów prof. Grodzkiego. Nie byli świadkami wręczania pieniędzy. Przekonują jednak, że do korupcji doszło -&nbspwynika z&nbsppublikacji "GW".\nDo wniosku śledczy dołączyli też zeznania kilkunastu świadków dotyczące łapówek, które Grodzki miał przyjmować we wcześniejszym okresie -&nbspw&nbsplatach 1996-2002. Zeznania te nie mogą stać się przedmiotem zarzutów dla marszałka Senatu ze względu na przedawnienie. Zdaniem prokuratora takie relacje "stanowią istotny materiał dowodowy" i "nie pozostawiają złudzeń" -&nbspczytamy w "Gazecie Wyborczej".


Poradnia dietetyczna Kraków - Leczenie nadwagi - Szpital na Klinach\nW poradni dietetycznej Szpitala na Klinach każda osoba mająca jakiekolwiek wątpliwości co do właściwego sposobu odżywiania się uzyska zarówno rzetelne porady, zalecenia żywieniowe jak i odpowiednie wsparcie. Na pomoc dietetyka mogą liczyć osoby borykające się z nadwagą, otyłością, niedowagą, zaburzeniami odżywiania, kobiety, mężczyźni oraz dzieci. Szczególną opieką obejmujemy osoby przed zabiegami bariatrycznymi w przypadku których specjalista każdorazowo przeprowadza analizę masy i składu ciała oraz ocenia aktualny sposób odżywiania. W razie konieczności pomaga przygotować optymalny program dietetyczny, który ma na celu zmniejszenie masy ciała. W przypadku operacji konsultacja jest również elementem przygotowania pacjenta do zabiegu i zaplanowania odpowiedniego sposobu odżywiania się już po operacji.\nProwadzimy edukację żywieniową oraz opiekę dietetyczną nad kobietami planującymi ciążę, ciężarnymi (w tym z cukrzycą ciążową oraz cholestazą) oraz karmiącymi. Oferujemy dietoterapię również dla osób wymagających specjalnego żywienia związanego z chorobami, po zabiegach operacyjnych oraz w okresie radio i chemioterapii.\nPodczas każdej wizyty dbamy o dobro naszych pacjentów dlatego zawsze staramy się poznać ich cele i problemy. Po zakończeniu leczenia dietetycznego specjalista utrzymuje kontakt w postaci wizyt kontrolnych w celu podtrzymania ociągniętego efektu a także udzielenia odpowiedniego wsparcia pacjentowi w dalszej kuracji.\nzaburzenia odżywiana np. bulimia\ndiety dla osób po zabiegach operacyjnych, chemio i radioterapii\nanaliza masy ciała – wskaźnik BMI


EBC utrzymał rekordowo niskie stopy procentowe i kończy QE - Bankier.pl\nRada Prezesów Europejskiego Banku Centralnego (EBC) pozostawiła bez zmian podstawowe stopy procentowe. Zgodnie z wcześniejszymi planami program skupu obligacji (QE) zostanie wygaszony do końca roku. EBC nie zamierza podnieść stóp procentowych „do końca lata” 2019 roku.\n- Stopa procentowa podstawowych operacji refinansujących oraz stopy kredytu w banku centralnym i depozytu w banku centralnym na koniec dnia pozostaną na niezmienionym poziomie, odpowiednio 0,00 proc., 0,25 proc. oraz -0,40 proc. – czytamy w komunikacie EBC.\n- Rada Prezesów oczekuje, że podstawowe stopy EBC pozostaną na obecnym poziomie przynajmniej do końca lata 2019 r. a w każdym razie tak długo, jak długo będzie to konieczne do zapewnienia dalszego trwałego zbliżania się inflacji do poziomu poniżej, ale blisko 2 proc. w średnim okresie – kluczowa fraza z poprzedniego komunikatu pozostała bez zmian.\nEBC potwierdził ogłoszony w czerwcu zamiar całkowitego wygaszenia QE do zera z końcem grudnia 2018 r. Od października miesięczna skali skupu aktywów netto została zredukowana o połowę, do 15 mld euro.\nRównocześnie EBC wzmocnił forward guidance dotyczącą reinwestycji portfela obligacji. Rada Prezesów obiecuje, że będzie reinwestować odsetki oraz kapitał z zapadających papierów „przez dłuższy okres czasu” od momentu, gdy EBC zacznie podnosić stopy procentowe. Dodatkowo kierownictwo frankfurckiej instytucji obiecuje, że utrzyma luźną politykę monetarną „tak długo, aż będzie to konieczne, aby utrzymać sprzyjające warunki płynnościowe”. W poprzedniej wersji komunikatu EBC deklarował gotowość do prowadzenia polityki reinwestycji kapitału i odsetek z posiadanych obligacji jedynie „przez dłuższy czas po zakończeniu zakupów aktywów netto”.\nO godzinie 14.30 rozpoczęła się konferencja prasowa prezesa EBC Mario Draghiego, który przedstawił uzasadnienie decyzji Rady Prezesów.\nEBC lekko zrewidował w dół prognozy PKB dla eurozony na lata 2018-19, a dla inflacji podwyższył szacunki na 2018 r., a na 2019 r. obniżył - poinformował prezes banku Mario Draghi na konferencji prasowej. Bank przedstawił po raz pierwszy szacunki obu wskaźników na 2021 r. - inflacja ma wówczas wzrosnąć średniorocznie o 1,8 proc., a PKB o 1,5 proc.\nprognozy z: grudzień wrzesień czerwiec\nprognozy na: 2018 2019 2020 2021 | 2018 2019 2020 | 2018 2019 2020\nRealny PKB 1,9 1,7 1,7 1,5 | 2,0 1,8 1,7 | 2,1 1,9 1,7\nInflacja HICP 1,8 1,6 1,7 1,8 | 1,7 1,7 1,7 | 1,7 1,7 1,7\n- Oczekujemy, że stopy procentowe EBC pozostaną na ich obecnym poziomi przynajmniej do końca lata 2019 r. Okres ten będzie dłuższy w wypadku, gdy utrzymanie ich a obecnym poziomie będzie konieczne do zapewnienia zgodności inflacji z naszym celem w średnim terminie – powiedział.\n- Zakupy aktywów wygasną wraz końcem grudnia 2018 r. Jednocześnie zwiększymy nacisk na komunikowanie naszych działań dotyczących reinwestowania środków. Chcemy kontynuować politykę reinwestowania długo po tym, jak zaczniemy podnosić stopy procentowe. Będziemy robić to tak długo, jak będzie to konieczne, a reinwestowanie będzie odbywało się zgodnie z kluczem kapitałowym EBC – dodał.\n- Prowadzenie programu QE było jednym z motorów ożywienia gospodarczego. Nie rozmawialiśmy jednak o wznowieniu programu, nie jest to zgodne z naszymi obecnymi założeniami(...). Nie rozmawialiśmy też o stosowaniu innych narzędzi polityki monetarnej, naszym celem pozostaje zapewnienie właściwego poziomu płynności – zaznaczył.\n- QE jest permanentnym narzędziem w instrumentarium EBC. Można je postrzegać jako potencjalne narzędzie do użycia, jeżeli zajdzie potrzeba, co będzie podlegać niezależnej ocenie Rady Prezesów - powiedział Draghi.\n- Uważam, że euro to sukces. Czy wszyscy brali udział w tym sukcesie? Musimy się nad tym pochylić. Chciałbym szczerej i dogłębnej analizy, która wsparłaby przyszłe działania mające na celu ukończenie tworzenia unii kapitałowej – dodał Włoch.\nW trakcie konferencji Mario Draghiego, kurs EUR/USD zszedł z poziomu 1,138 do 1,134, z chwilowym powrotem do 1,136 USD.\n2 2 warszawyak 2018-12-14 11:48\nSkąd weźmie mamonę skoro coraz więcej POtrzeba zarówno dla urzędników jak i dla biorących zasiłek których z minuty na minutę przybywa z Afryki !\n0 6 open_mind 2018-12-14 04:25\nThe end is near: Szczury zawsze wiedzą pierwsze.\n1 27 jes 2018-12-13 17:53\nKoniec QE = bessa\n4 66 h-b 2018-12-13 15:00\nZamiast pobudzać od dawna u ludzi Oszczędzanie ... Pobudzają ,ale dalej od lat rosnące coraz bardziej zadłużanie ogólne krajów-społeczeństwa na rosnący kredyt. Żałosna na Maxa jest ta pseudo polityka nabijania kabzy wielkiej zachłannej coraz bardziej finansjerze.\n2 44 distefano 2018-12-13 15:10\nPobudzają inflację, żeby napędzić konsumpcję, tak, żeby Ci przypadkiem odłożona złotówka w skarpetce nie została. Bo po co trzymać tą złotówkę, jeśli za rok będzie warta np. 80 groszy? Lepiej wydać na jakieś niepotrzebne pierdoły.\n14 2 czarny_kuskus 2018-12-13 23:29\nByło pobudzić u siebie inwestowanie gadająca głowo. Czasu było sporo. Jakaś dekada.\n0 10 distefano odpowiada czarny_kuskus 2018-12-14 00:05\nNie wiem czy to było do mnie czy do h-b, ale jeśli chodzi o mnie to regularnie zarabiałem na giełdzie. To, że drukowanie pieniędzy z powietrza wpływa pozytywnie na kurs akcji nie znaczy że jest to coś czego nie należy krytykować.\n0 5 h-b odpowiada czarny_kuskus 2018-12-14 14:54\n,,Mądrala' od siedmiu boleści..\n2 20 tksl 2018-12-13 14:46\n3 74 modulometer 2018-12-13 14:12\nEuropa startuje w okres recesji z ujemnymi stopami. brawo. Takiej wycieczkijeszcze nikt nie praktykował poza moze Japonczykami. Ciekawe jak to się skończy. Czy pacjent przeżyje taką kurację w ogóle.


Posted on 25/03/2017 da Goshia\nNajpierw były dwa oficjalne treningi, na których rozpoznaliśmy trasę i jej trudność. Wreszcie zawody. Oltre 3700 uczestników. Postanowiliśmy pojechać do Sobótki alternatywną trasą, korków nie było a nasz planowany plac parkingowy zamienił się w plac targowy i wylądowaliśmy na parkingu przy biurze zawodów i mecie. Przyjechaliśmy dość wcześnie więc miejsca do zaparkowania było sporo, bez kolejek odebraliśmy pakiety, pogawędziliśmy ze znajomymi i spokojnie poszliśmy na start. Rozgrzewkę zaliczyliśmy koło zakładu pogrzebowego.\nPółmaraton Ślężański nadal uważam za trudny półmaraton. Płasko nie jest, trasa urozmaicona, ciekawa, nie nudzi z malowniczymi widokami. W tym roku pogoda była rewelacyjna, świeciło słońce i momentami nawet było za gorąco, za to można było oddychać pełną piersią. Wkurzył za to mnie jeden “biegacz”, który biegł z ustrojstwem puszczającym głośną muzykę. Powinien uszanować innych biegaczy i założyć słuchawki, ja wolałam słuchać śpiewu ptaków niż jego play listę… Na szczęście był szybszy i długo nie towarzyszyła mi jego muza “ale niesmak i tak pozostał”. Organizacyjnie wszystko jest na swoim miejscu, sprawnie i profesjonalnie przygotowane. Czy za rok wystartujemy, Non lo so, ale na pewno pojawimy się na oficjalnych treningach przed zawodami.