Miłosierdzie kreśli obraz mojego pontyfikatu /Jan Paweł II/\nopoka.org.pl → Teologia ogólnie - Czytelnia - OPOKA → Teologia dogmatyczna - Czytelnia - OPOKA → Miłosierdzie kreśli obraz mojego pontyfikatu /Jan Paweł II/\nMiłosierdzia pragnę!\t 6\nJan Paweł II — głosiciel miłosierdzia\t 7\nPrzypomnieć biblijne znaczenie miłosierdzia\t 9\nI. Służyć człowiekowi\t 13\nPolski papież\t 13\n2 kwietnia 2005 r. na wszystkich ekranach świata\t 14\nŚwięta Faustyna Kowalska — świadek miłosierdzia\t 16\nMiłosierdzie — by rozpoznać prawdziwe oblicze Boga i człowieka\t 18\nPapież w służbie konkretnemu człowiekowi\t 19\nSłużyć świętej wielkości człowieka, naszego brata\t 20\nKochać człowieka dla niego samego\t 21\n„Prawidłowość” prymatu wartości duchowych\t 23\nWspomnienie II wojny światowej\t 25\nDramat Auschwitz-Birkenau\t 29\nMiłosierdzie dotyczy człowieka\t 31\nMiłosierdzie: ostateczny szaniec przeciwko złu\t 33\nII. Bóg miłosierny. Stary Testament\t 35\nBóg wobec grzesznego Izraela 36\nPrzyjaźń Boga względem ludu\t 38\n„Wysławiajcie Pana, Jego przyjaźń trwa na wieki”\t 41\nCałkowita sprzeczność\t 44\nSpotkanie Boga i Mojżesza twarzą w twarz\t 45\nMojżesz solidarny z ludem w „wielkim grzechu”\t 48\nImię Pana: miłosierny i litościwy\t 50\nPrzyjaźń przybiera postać miłosierdzia\t 52\nBóg przebacza\t 53\nBóg — jak matka — nie zapomina...\t 55\nModlitwa Izraela\t 58\n„Bym postępował wiernie wobec Ciebie”\t 58\n„Bo wielka była dla mnie Twoja przyjaźń”\t 59\nKsięga „świadkiem” miłosierdzia\t 61\nŚwiadectwo Bożego miłosierdzia\t 63\nWiara synów i córek Izraela\t 64\nNehemiasz albo obfitość miłosierdzia\t 67\n„Bóg przebaczenia”\t 68\n„Myśli moje nie są myślami waszymi”\t 70\n„Miej współczucie dla mnie”\t 71\n„Do Boga należą miłosierdzie i przebaczenie”\t 73\nIII. Jezus — świadek miłosierdzia. Nowy Testament\t 76\nEwangelia Łukasza i „przyjaźń” Boga względem Jego ludu\t 78\nPrzypowieść o ojcu „wzruszonym do wnętrzności”\t 80\n„Już nie jestem godny nazywać się twoim synem”\t 80\nOjciec „ulitował się”\t 81\nStarszy syn „rozgniewał się i nie chciał wejść”\t 83\nRadość ojca\t 85\n„Zobaczył go ojciec”\t 86\n„Ród prawych będzie błogosławiony”\t 90\nTotalne objawienie miłosierdzia w „misterium paschalnym”\t 91\n„Abba, Ojcze, dla Ciebie wszystko jest możliwe...”\t 92\n„Czemuś mnie opuścił?”\t 93\n„Ojciec miłuje Mnie, dlatego że oddaję swoje życie”\t 97\nJezus solidarny ze wszystkimi grzesznikami\t 100\nKrzyż: siła zła i zwycięstwo miłości\t 102\nMiłosierdzie ożywiające\t 104\nIV. „BŁOGOSŁAWIENI MIŁOSIERNI” — czas Kościoła\t 106\nNauczanie Kościoła 107\nNauczanie Apostołów — Piotra i Jakuba\t 107\nNauczanie Pawła\t 109\nNauczanie słowiańskiego papieża\t 111\nNiedziela Miłosierdzia\t 113\nLudzie potrzebują miłosierdzia\t 115\n„Bądźcie miłosierni jak wasz Ojciec”\t 116\nWidzieć i kochać człowieka i społeczeństwo — ze względu na nich samych\t 118\nOdpowiadać dobrem na zło\t 119\n„Prawidłowość” prymatu wartości duchowych\t 120\nDrugi człowiek jest bratem\t 122\nPrzebaczać dla większej sprawiedliwości\t 123\n„Doszedłem do przekonania...”\t 126\n„Stwórz we mnie, Boże, serce czyste”\t 128\nKochać człowieka „stworzonego na obraz Boga”\t 132\nCzym jesteś, miłosierdzie? Czy jesteś ową upokarzającą pobłażliwością względem drugiego, czy dowartościowaniem każdego człowieka w jego godności? Czy jesteś zastrzeżone dla istot wyjątkowych, czy powołane do tego, by budować harmonijne relacje, jakie ludzie i różne grupy ludzi pragną tworzyć między sobą?\nOd dwóch tysięcy lat rozbrzmiewa obietnica: „Błogosławieni miłosierni...” Jakże w to wątpić! Ale jacy oni są, ci miłosierni?\nOni są zawsze gotowi przebaczać. Nic ich przed tym nie powstrzyma. Uznają każdego człowieka — bez względu na jego czyny — za brata lub siostrę w człowieczeństwie. Uważają każdego za istotę nieskończenie godną miłości. Wiedzą, że cała historia ludzkości jest święta i nikt nie ma prawa z niej szydzić. Dlatego miłosierni żyją w pokoju. Z szacunkiem przyjmują każdą osobę z jej historią i w jej wolności. Każdą napotkaną osobę ogarniają swoją nadzieją, bo żaden los nie jest przypadkowym absurdem. Nie zamykają jej w żadnych schematach. Każdy jest dla nich stworzeniem kochanym przez Boga i powołanym do wolności. Miłosierni kochają i dlatego są szczęśliwi.\nJeśli tacy są miłosierni, to czy nie są oni raczej idealistami lub utopistami? Czy chodzą twardo po ziemi? Czy potrafią żyć w tym świecie bez nieustannego narzekania? Czy są zdolni do realnych działań, budujących sprawiedliwe społeczeństwo? Co zatem oznacza ewangeliczne błogosławieństwo: „Szczęśliwi miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią”? Do jakiej postawy wzywa nas? Czy Ewangelia została napisana dla takich idealistów, nazwanych pięknym imieniem „miłosierni”, czy może proponuje ona skuteczny sposób życia?\nDla miłosiernych godność ludzka jest wyrazem piękna. Nie mierzą jej określonym kanonem piękna ciała czy bogactwa, opinii mediów czy elitarnego sukcesu. Piękno, które widzą, ma inne źródło. Jednakże tak często bywa ono niszczone przez uproszczone myślenie i powszechne obyczaje, przez modę i schematy myślowe. Miłosierni mogą być porywczy, ale porywczością proroków. Nie potrafią żyć tak, jak życzyłby sobie tego określony system, bo ich spojrzenie jest nazbyt wyostrzone. Piękno, jakie zobaczyli, sprawia, że są uczuleni na wszelką brzydotę. Jednak ta alergia nie zmienia się w roszczeniową przemoc. Nie chodzi mi o to, by ukazywać wartość własnej koncepcji ludzkiego piękna. Ich spojrzenie czyni ich miłosiernymi, bo widzą to piękno złożone na dnie serca, zwłaszcza u najuboższych. Odgadują je w nadziei nawet u tych, którzy niszczą je w samych sobie albo w innych. Ich spojrzenie skłania ich do działania. Jest wezwaniem.\nChoć miłosierni nie żyją tak jak wszyscy, ich życie nas nie oskarża. Ich sposób życia zaprasza nas, byśmy mu się przyglądali. Budzi nas i mobilizuje. Zaprasza do ubogacania naszych poglądów, do przyjmowania innych z większą otwartością serca. Stopniowo zmienia nasze spojrzenie, prowadząc nas, krok po kroku, drogą wyznaczoną przez błogosławieństwo miłosiernych. Pozwala nam dostrzec moc biblijnej zachęty: „szczęśliwi...”. Zaczynamy wówczas dostrzegać prawdziwą radość: radość, która rozkwita w nas, gdy kochamy bliźniego. Tak, życie miłosiernych jest wezwaniem: „miłosierdzia pragnę”. Oni to wezwanie szepczą nieustannie...\nBóg pragnie radości dla wszystkich ludzi. „Nikt wam jej nie zdoła odebrać”, czytamy w Ewangelii. To właśnie ze względu na to pragnienie prorok Ozeasz jako pierwszy wołał: „Miłosierdzia pragnę!” Ewangelista Mateusz dwukrotnie wkłada to wołanie w usta Jezusa. Skąd takie pragnienie? Słowa Jezusa są jednoznaczne: „To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna”. Bóg chce naszej radości. Nikt nie ma większej radości niż człowiek miłosierny, bo jego spojrzenie widzi w należyty sposób siebie samego i bliźniego. Miłosierny człowiek potrafi kochać siebie bezinteresownie! I kocha bliźniego dla niego samego, nie oczekując niczego w zamian. To, co zasmuca, to właśnie nasza potrzeba wzajemności. Nigdy nie zaspokoi naszego oczekiwania i pragnienia wdzięczności. „Szczęśliwi miłosierni”, bo są wolni od samych siebie i wszelkiej myśli a priori! W ich życiu rozbrzmiewa nieustannie wspaniałe, dramatyczne i wyzwalające wezwanie Boga: „Miłosierdzia pragnę!” Jak mógłby pragnąć czegoś innego dla ludzi, On, który chce ich szczęścia?\nJan Paweł II — głosiciel miłosierdzia\n„Miłosierdzie” to element chrześcijańskiego i ludzkiego życia. Czy jednak naprawdę może ono inspirować nowe stosunki międzyludzkie? Co właściwie oznacza? Śmierć Jana Pawła II pokazała aktualność tego pytania: zmarł wszak w wigilię Drugiej Niedzieli Wielkanocnej, którą sam poświęcił Miłosierdziu Bożemu. Właśnie w roku 2000, roku Wielkiego Jubileuszu Wcielenia Jezusa, ustanowił święto Miłosierdzia Bożego. Przez ostatnie pięć lat swojego życia, w każdą Drugą Niedzielę Wielkanocną, Papież publicznie czcił Boże Miłosierdzie, zachęcając cały Kościół, by czynił to wraz z nim.\nPo powrocie ze swojej ósmej podróży do Polski, latem 2002 r. powiedział: „Bóg bogaty w miłosierdzie (Ef 2, 4). Słowa te rozbrzmiewały często podczas mojej pielgrzymki apostolskiej. Istotnie, głównym celem wizyty było właśnie ponowne głoszenie Boga bogatego w miłosierdzie. (...) Miłosierdzie jest jednym z najpiękniejszych przymiotów Stwórcy i Odkupiciela, a Kościół stara się przybliżyć ludzi do tego niewyczerpanego źródła, którego jest depozytariuszem i szafarzem”.\nDwadzieścia lat wcześniej, w 1980 r., w encyklice o „Bogu bogatym w miłosierdzie” Jan Paweł II pisał: „Objawienie miłosiernej miłości Ojca stanowiło centralną treść mesjańskiego posłannictwa Syna Człowieczego. Kościół żyje swoim autentycznym życiem, kiedy wyznaje i głosi miłosierdzie — najwspanialszy przymiot Stwórcy i Odkupiciela — i kiedy ludzi przybliża do Zbawicielowych zdrojów miłosierdzia, których jest depozytariuszem i szafarzem. (...) Ów ludzki świat nie może stawać się bardziej ludzkim, jeśli nie wprowadzimy w wieloraki zakres stosunków międzyludzkich, a także stosunków społecznych, wraz ze sprawiedliwością owej «miłości miłosiernej», która stanowi mesjańskie orędzie Ewangelii. (...) Dlatego też Kościół za swój naczelny obowiązek na każdym, a zwłaszcza na współczesnym etapie dziejów, musi uznać głoszenie i wprowadzenie w życie tajemnicy miłosierdzia objawionej do końca w Jezusie Chrystusie. Tajemnica ta stanowi nie tylko tajemnicę dla samego Kościoła, jako wspólnoty wierzących, ale także poniekąd dla wszystkich ludzi, źródło życia innego niż to” .\nWarto przypomnieć śmierć Jana Pawła II, 2 kwietnia 2005 r. Któż nie zastanawiał się tego dnia nad związkiem między tą śmiercią, którą oglądał cały świat, i miłosierdziem, tak słabo (trzeba to przyznać) rozumianym? 2 kwietnia zakończyło się to niestrudzone kazanie o służbie „konkretnemu człowiekowi”. To właśnie owa służba konkretnemu człowiekowi, z jego zranieniami i błędami, skłoniła Papieża do rozwinięcia tematu miłosierdzia. „Miłosierdzie dotyczy człowieka i całej ludzkości” — głosi w swojej encyklice. Wsłuchamy się w to nauczanie w pierwszym rozdziale tej książki.\nPrzemyślenia tego rozdziału zostaną podjęte na nowo w czwartym rozdziale w świetle miłosierdzia, wedle jego prawdziwego znaczenia. To znaczenie odsłania się podczas lektury Biblii. Odkrywając w niej Boga bogatego w miłosierdzie, człowiek otrzymuje bowiem pouczenie na temat swoich postaw społecznych.\nPrzypomnieć biblijne znaczenie miłosierdzia\nJan Paweł II ma świadomość, że „otwiera się bardzo doniosły problem znaczenia odnośnych wyrazów i treści pojęć, a nade wszystko treści pojęcia «miłosierdzie» (w stosunku do pojęcia «miłość»). Zrozumienie tych treści stanowi klucz do zrozumienia samej rzeczywistości miłosierdzia, co dla nas jest najważniejsze”.\nTo prawda, że w języku potocznym miłosierdzie otrzymuje mało chrześcijańskie zabarwienie, dalekie od znaczenia biblijnego. Czyż w powszechnym myśleniu miłosierdzie nie kojarzy się zbyt często z litością? Czy nie pobrzmiewa w nim upokarzająca, ojcowska pobłażliwość?\nJan Paweł II miał pełną świadomość pejoratywnego znaczenie tego słowa. Zauważa w swojej encyklice: „Nasze uprzedzenia na temat miłosierdzia są najczęściej wynikiem takiej właśnie zewnętrznej tylko oceny. Nieraz na drodze takiej oceny dostrzegamy w miłosierdziu nade wszystko stosunek nierówności pomiędzy tym, kto je okazuje, a tym, który go doznaje. I z kolei gotowi jesteśmy wyciągnąć wniosek, że miłosierdzie uwłacza temu, kto go doznaje, że uwłacza godności człowieka”.\nPapież wie również, że dzisiejszy świat nauki i techniki jest ojcem umysłowości, która nie toleruje najmniejszego błędu i tworzy więzi społeczne według ścisłego stosunku absolutnej przezorności i roszczeniowej sprawiedliwości: „Umysłowość współczesna, może bardziej niż człowiek przeszłości, zdaje się sprzeciwiać Bogu miłosierdzia, a także dąży do tego, ażeby samą ideę miłosierdzia odsunąć na margines życia i odciąć od serca ludzkiego. Samo słowo i pojęcie «miłosierdzie» jakby przeszkadzało człowiekowi, który poprzez nieznany przedtem rozwój nauki i techniki bardziej niż kiedykolwiek w dziejach stał się panem: uczynił sobie ziemię poddaną. Owo «panowanie nad ziemią», rozumiane nieraz jednostronnie i powierzchownie, jakby nie pozostawiało miejsca dla miłosierdzia”.\nInny jeszcze powód czyni głoszenie miłosierdzia sprawą pilną. Papież analizuje sytuację „współczesnego świata” i stwierdza z radością, że „zostało rozbudzone poczucie sprawiedliwości”. Podkreśla jednak, że „bardzo często programy, które biorą początek w idei sprawiedliwości, które mają służyć jej urzeczywistnieniu we współżyciu ludzi, ludzkich grup i społeczeństw, ulegają w praktyce wypaczeniu. Chociaż więc w dalszym ciągu na tę samą ideę sprawiedliwości się powołują, doświadczenie wskazuje na to, że nad sprawiedliwością wzięły górę inne negatywne siły, takie jak zawziętość, nienawiść czy nawet okrucieństwo. Wówczas chęć zniszczenia przeciwnika, narzucenia mu całkowitej zależności, ograniczenie jego wolności, staje się istotnym motywem działania. (...) Doświadczenie przeszłości i współczesności wskazuje na to, że sprawiedliwość sama nie wystarcza, że — co więcej — może doprowadzić do zaprzeczenia i zniweczenia siebie samej”.\nMusimy więc odnaleźć właściwe znaczenie miłosierdzia. Jan Paweł II dokonuje tego, rozważając „nauczanie” Jezusa. Uczynił je On, zdaniem Papieża, „jednym z głównych tematów swojego nauczania” i objawił je „w czynach”. Jakie więc jest biblijne znaczenie miłosierdzia? Spróbujemy odpowiedzieć na to pytanie w drugim i trzecim rozdziale.\nBędziemy mogli zatem wsłuchać się w nauczanie samego Kościoła. Głosi on miłosierdzie, zwłaszcza współczesnemu człowiekowi, który go tak bardzo „potrzebuje, choć często o tym nie wie”. Rehabilituje błogosławieństwo miłosiernych, które tworzy, nie tylko dla chrześcijan, ale dla wszystkich ludzi, nowe relacje społeczne. To błogosławieństwo może być inspiracją dla społeczeństwa poszukującego własnej przyszłości. Jest ono dziś wezwaniem dla każdego człowieka w ogóle, a dla chrześcijanina w szczególności. Będzie to treścią naszego ostatniego, czwartego rozdziału; jego druga część obejmie rozwinięty przez Jana Pawła II temat „służby człowiekowi”, do którego teraz przechodzimy.\nEncyklika Dives in misericordia, ogłoszona 30 listopada 1980 r., jest drugą, jaką Jan Paweł II skierował do katolików i do świata. Ma ona ścisły związek z jego pierwszą encykliką Redemptor hominis, ogłoszoną 4 marca 1979 r.: Odkupiciel człowieka objawia w pełni Ojca bogatego w miłosierdzie. Pod wieczór swojego życia Papież wyznał, że „wszystko, co zawiera się” w tych dwóch encyklikach, pochodzi z jego „doświadczeń duszpasterskich zdobytych w Polsce”.\nPowinniśmy więc poznać te polskie doświadczenia, by zrozumieć sens nauczania jego dwóch pierwszych encyklik. Wydają się one tak ściśle związane z jego śmiercią (1) i tak decydujące dla zrozumienia kierunku, jaki Jan Paweł II nadaje swojej posłudze następcy św. Piotra w Rzymie (2).\n16 października 1978 r. media powtarzały tę zaskakującą nowinę: wybrany po śmierci Jana Pawła I Papież pochodzi z Polski, kraju należącego do tej części Europy, którą nazywano wówczas „Europą Wschodnią”! Media cytowały jego słowa „nie lękajcie się!”, które stały się niebawem tak znane. Przywoływały też serdeczne słowa, jakie nowy Papież, już w dniu intronizacji, wypowiedział po polsku do swoich drogich rodaków. Z Placu św. Piotra w Rzymie przedostały się za ówczesną „żelazną kurtynę”. Wszystko to wydarzyło się od 16 do 22 października 1978 r. na oczach całego świata.\nDwadzieścia siedem lat później, w dniach od 2 do 9 kwietnia 2005 r. media znów powtarzały ostatnie przesłanie polskiego Papieża: tego, który przybył z europejskiego Wschodu i stał się sługą wszystkich. To przesłanie, przyjęte przez wszystkie narody świata — z wyjątkiem nielicznych, jak Chiny czy Korea Północna — było też jego pożegnaniem tym światem. Przypomnijmy w skrócie ostatnie wydarzenia z życia Jana Pawła II.\n2 kwietnia 2005 r. na wszystkich ekranach świata\nW Niedzielę Wielkanocną 27 marca 2005 r. w południe, w porze modlitwy Anioł Pański, Jan Paweł II pojawił się jak zwykle w swoim oknie wychodzącym na Plac św. Piotra w Rzymie. Miał przygotowaną krótką wypowiedź. Nie mógł jej jednak wygłosić i pozostał bez słowa, nie kryjąc jednocześnie cierpienia, które paraliżowało jego twarz. Obraz ten obiegł natychmiast całą planetę. To był ostatni obraz tego Papieża, którego zaraz nazwano Janem Pawłem Wielkim. Jego ostatnie spotkanie ze światem dokonało się więc w milczeniu. On, który tyle mówił przez 27 lat swojego pontyfikatu, jeżdżąc prawie do wszystkich krajów świata, by spotykać wielkich i małych ze wszystkich kultur, ras i religii, w ową Niedzielę Wielkanocną 2005 r. zamilkł.\nJednak Jan Paweł II nadal przemawiał do Kościoła i do świata. Ostatnie słowo wypowiedział tydzień później, w sobotę 2 kwietnia 2005 r. wieczorem, non loquendo sed moriendo — „nie mówiąc, ale umierając”, jak wspomina liturgia na uroczystość Świętych Młodzianków (zob. Mt 2,16). Ze względu na śmierć tego Wielkiego Papieża data 2 kwietnia 2005 r. została zauważona przez wszystkie media. Ten dzień zapoczątkował anamnezę. Był dla całego świata wezwaniem do pokoju, pamiątką zgromadzenia w Asyżu. Był także wezwaniem do poszanowania człowieka i jego wolności, dla uczczenia niestrudzonego pielgrzyma w bieli, głoszącego godność każdej osoby.\nChrześcijańskie spojrzenie zauważyło być może, że Papież umierał w Drugą Niedzielę Wielkanocy, w dniu, który ustanowił jako święto Miłosierdzia Bożego. Dla niektórych ów dzień był z pewnością przywołaniem nauczania Jana Pawła II o miłosierdziu, przypomnieniem jego encykliki Dives in misericordia. Jeśli dzięki mediom 2 kwietnia 2005 r. został zauważony i zapamiętany na całym świecie, to jednak niewielu zrozumiało wypowiedziane wówczas słowo o miłosierdziu.\nCzy jednak „godzina” śmierci Jana Pawła II nie jest ostatnią przestrogą przypominającą o doniosłym znaczeniu Miłosierdzia Bożego? Czy Papież, umierając w tym właśnie dniu, nie uczynił miłosierdzia swoim prawdziwym testamentem? Więcej, czy to ostatnie słowo, wypowiedziane przez wejście w śmierć, nie pozostaje słowem następcy św. Piotra, mającego obowiązek „umacniania” braci w wierze (por. Łk 22,32)? Czy przez sam akt umierania, bardziej wymowny niż jakiekolwiek słowo, nie mówi on uczniom Jezusa i światu o miłosierdziu Ojca? Można by w istocie dostrzec u Jana Pawła II, „zadziwiającą zbieżność dnia śmierci z charyzmatem życia”. Oto Papież, który dał światu encyklikę o „Bogu bogatym w miłosierdzie”, umiera w dniu, który poświęcił Bożemu Miłosierdziu! Aby zrozumieć tę zbieżność i przyjąć ostatnie „słowo” następcy św. Piotra, powinniśmy zapytać, jaki jest prawdziwy sens miłosierdzia? Dlaczego należy przypominać jego znaczenie właśnie w tym momencie dziejów?\nŚwięta Faustyna Kowalska — świadek miłosierdzia\nWciąż zadajemy pytania. Jan Paweł II często wyrażał żywą świadomość powszechnej służby, jaką oznacza jego urząd następcy św. Piotra. Czy jednak nie narzucił Kościołowi powszechnemu swojego szczególnego nabożeństwa, ustanawiając święto Bożego Miłosierdzia, jak o to prosiła polska zakonnica? Faktycznie dawny seminarzysta, ksiądz i biskup Krakowa szczególnie cenił siostrę Faustynę Kowalską. U kresu swojego życia, już jako papież Jan Paweł II, podzielił się swoją duchową z nią bliskością: „Jezu, ufam Tobie! — oto prosta modlitwa, której nauczyła nas siostra Faustyna, i którą w każdej chwili naszego życia możemy wypowiadać. Ileż razy również i ja, jako robotnik i student, a następnie jako kapłan i biskup, w trudnych okresach dziejów Polski powtarzałem to proste i głębokie wezwanie, doświadczając jego skuteczności i mocy”.\nKim więc jest siostra Faustyna? Helena Kowalska urodziła się 25 sierpnia 1905 r. w Polsce. 1 sierpnia 1925 r. wstępuje do Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia, a 30 kwietnia 1926 r. otrzymuje habit i przyjmuje imię siostra Maria Faustyna od Najświętszego Sakramentu. Posłuszna swojemu spowiednikowi, 28 lipca 1934 r. zaczyna pisać swój dziennik. 11 maja 1936 r. zostaje skierowana do klasztoru w Krakowie, gdzie w wieku trzydziestu trzech lat umiera 5 października 1938 r. Karol Wojtyła ma wtedy 18 lat. Siostra Faustyna w swoim Dzienniczku wielokrotnie przypisuje Jezusowi to samo życzenie: „Święto miłosierdzia wyszło z wnętrzności Moich, pragnę, aby uroczyście obchodzone było w pierwszą niedzielę po Wielkanocy”.\nUznanie posłannictwa siostry Faustyny w Kościele nie nastąpiło od razu. W 1959 r. „rozpowszechnianie obrazów i pism, które przedstawiają nabożeństwo do Bożego Miłosierdzia w formie proponowanej przez Siostrę Faustynę” zostaje zakazane przez Święte Oficjum (które stanie się Kongregacją Nauki Wiary). W 1965 r. podczas czwartej, ostatniej sesji Soboru Watykańskiego II, biskup Karol Wojtyła, który w 1964 r. został arcybiskupem Krakowa, otworzył jej proces beatyfikacyjny. W 1978 r. Kongregacja Nauki Wiary zawiesza zakaz nałożony w 1959 r. 18 kwietnia 1993 r. w Drugą Niedzielę Wielkanocną Jan Paweł II beatyfikuje siostrę Faustynę, i potem 30 kwietnia 2000 r., także w Drugą Niedzielę Wielkanocną, kanonizuje.\nMiłosierdzie — by rozpoznać prawdziwe oblicze Boga i człowieka\nW homilii wygłoszonej podczas kanonizacji siostry Faustyny Jan Paweł II ujawnia swój zamiar: „Jezus pochylał się nad wszelką ludzką nędzą, materialną i duchową. Chrystusowe orędzie miłosierdzia nieustannie dociera do nas w geście Jego rąk wyciągniętych ku cierpiącemu człowiekowi. Takiego właśnie widziała Go i takiego ogłosiła ludziom wszystkich kontynentów siostra Faustyna, która pozostając w ukryciu swego klasztoru w Łagiewnikach, w Krakowie, uczyniła ze swego życia hymn na cześć miłosierdzia, Misericordias Domini in aeternum cantabo. Kanonizacja siostry Faustyny ma szczególną wymowę. Poprzez tę kanonizację pragnę dziś przekazać orędzie miłosierdzia nowemu tysiącleciu. Przekazuję je wszystkim ludziom, aby uczyli się coraz pełniej poznawać prawdziwe oblicze Boga i prawdziwe oblicze człowieka”.\nNastępnie Papież komentuje liturgiczne teksty biblijne Drugiej Niedzieli Wielkanocnej. „Ważne jest zatem, abyśmy przyjęli w całości orędzie, zawarte w słowie Bożym na dzisiejszą II Niedzielę Wielkanocną, która od tej pory nazywać się będzie w całym Kościele «Niedzielą Miłosierdzia Bożego»”.\nJan Paweł II powołuje się więc na słowo Boże; to z niego właśnie należy przyjąć „w pełni” przesłanie o Miłosierdziu. Opiszemy to w następnych rozdziałach. Najpierw spróbujmy ukazać zamiar, jaki towarzyszył Janowi Pawłowi II w trakcie pisania encykliki o „Bogu bogatym w miłosierdzie”.\n„Do Boga należą miłosierdzie i przebaczenie”\nW Starym Testamencie zobaczyliśmy całkowitą oryginalność Boga. On nie działa tak, jak myślimy. Pozwala się odkryć jako „miłosierny”. W miłosierdziu, i tylko w nim, jest zakorzenione Jego działanie względem ludu. Żaden motyw, pochodzący czy to z Jego własnej inicjatywy, kiedy zawierał przymierze, czy z wierności Jego ludu ucieleśnionej w Mojżeszu lub w „reszcie” Izraela po powrocie z wygnania, nie wystarcza, by wyjaśnić Boże działanie. Jego „imię” brzmi: „miłosierny i litościwy”. I działa wyłącznie ze względu na to imię. W tym imieniu znajduje się źródło przebaczenia bez miary. Jest On „Bogiem przebaczenia”. Miłosierdzie i przebaczenie to synonimy: „Do Boga należą miłosierdzie i przebaczenie” czytamy w Księdze Daniela (9,9).\nBóg jest miłosierny, gdyż tak jak kobieta, która nie zapomina o swoim dziecku, nie zapomina On o akcie przymierza, owym akcie „pełnym przyjaźni”. Przez ten akt powołał do istnienia lud jako „swój lud”. Wobec grzechu bałwochwalstwa Bóg mógłby cofnąć swoją przyjaźń, co spowodowałoby zgładzenie ludu. Okazując miłosierdzie, Bóg staje się obecny dla swego grzesznego ludu w akcie przymierza. Akt przymierza leży u początków świętych dziejów Izraela. Miłosierny Bóg tchnie na nowo życie w ów akt na przestrzeni dziejów, choć stają się one historią grzechu: tak, Jego „przyjaźń” jest wieczna! Na mocy tego aktu pełnego przyjaźni (hesed) stworzył On w przeszłości swój lud. Umarły z powodu bałwochwalstwa, lud zostaje na nowo wskrzeszony do życia przez miłosierdzie (rahamim). Wyraża się ono uczuciem (hus) lub okazywaniem uległości (hamal). Przebaczenie na nowo prowadzi lud do przymierza i przywraca mu życie. Grzesząc lud wybiera drogę śmierci, lecz dzięki Bożemu przebaczeniu odnajduje znów drogę życia. Miłosierdzie nie tylko przeciwstawia się grzechowi, nie pozwalając mu dokonać dzieła śmierci, ale daje pełnię życia ludowi, szczęśliwemu, że może iść ze swoim Bogiem. Jak to podkreśla Ewangelia, jest On prawdziwie „Bogiem żywych” (Mt 22,32)! Apostoł Paweł wskazuje na najwyższy wymiar dzieła miłosierdzia, kiedy stwierdza, że Bóg nas „wskrzesił” (Ef 2,6). W ten sposób zbliżamy się do Nowego Testamentu.\nAutorzy Nowego Testamentu zrozumieli, że Jezus nie przestał głosić tego „centralnego objawienia” i nim żyć. Co więcej, jest On jego uosobieniem: „Kto Mnie zobaczył, zobaczył także Ojca” (J 14,9). Odrzycenie tego objawienia spowodowało wydanie Go na śmierć; jednak, paradoksalnie, jest ona ostatecznym i pełnym objawieniem „imienia” Boga miłosiernego.\n„W ten sposób — pisze Jan Paweł II — staje się w Chrystusie i przez Chrystusa szczególnie «widzialny» Bóg w swoim miłosierdziu, uwydatnia się ten przymiot Bóstwa, który już Stary Testament (za pomocą różnych pojęć i słów) określał jako «miłosierdzie». Chrystus nadaje całej starotestamentalnej tradycji miłosierdzia Bożego ostateczne znaczenie. Nie tylko mówi o nim i tłumaczy je poprzez porównania i przypowieści, ale nade wszystko sam je wciela i uosabia. Poniekąd On sam jest miłosierdziem. Kto je widzi w Nim, kto je w Nim znajduje, dla tego w sposób szczególny «widzialnym» staje się Bóg jako Ojciec «bogaty w miłosierdzie»”.\nPismo Święte uczy jednoznacznie: miłosierdzie jest kluczem do zrozumienia tajemnicy Boga i Jego obecności pośród ludzi. Zostało powołane do przemieniania ludzi, którzy powinni nim żyć; powołane, by tkać społeczne więzi, budujące społeczeństwo, w którym każdy człowiek będzie kochany dla niego samego — jedynie dlatego, że jest człowiekiem.\nKiedy pod wieczór swego życia Jan Paweł II rozważa „tajemnicę miłosierdzia”, powraca do „dramatycznego spiętrzenia zła, które przyniosła ze sobą II wojna światowa” i „okrucieństwa systemów totalitarnych”. Jego polskie doświadczenie pozwala mu stwierdzić, że „tym, którzy przeszli przez doświadczenie II wojny światowej, słowa zapisane w Dzienniczku świętej Faustyny jawią się jako szczególna Ewangelia miłosierdzia Bożego napisana w perspektywie XX wieku. Ludzie tego stulecia podjęli to przesłanie”. Jak wiemy, Karol Wojtyła miał 18 lat, gdy zmarła siostra Faustyna.\nPapież tak kończy swoje wspomnienie: „Jakby Chrystus chciał objawić, że miarą wyznaczoną złu, którego sprawcą i ofiarą jest człowiek, jest ostatecznie Boże miłosierdzie. Oczywiście, jest w miłosierdziu Bożym zawarta również sprawiedliwość, ale nie jest ona ostatnim słowem Bożej ekonomii w dziejach świata, a zwłaszcza w dziejach człowieka. Bóg zawsze potrafi wyprowadzić dobro ze zła, Bóg chce, ażeby wszyscy byli zbawieni i mogli dojść do poznania prawdy (por. 1 Tm 2,4) — Bóg jest Miłością (por. 1 J 4,8). Chrystus ukrzyżowany i zmartwychwstały, tak jak ukazał się siostrze Faustynie, jest szczególnym objawieniem tej prawdy. (...) Jakby Chrystus chciał mówić za jej pośrednictwem: «Zło nie odnosi ostatecznego zwycięstwa!» Tajemnica paschalna potwierdza, że ostatecznie zwycięskie jest dobro; że życie odnosi zwycięstwo nad śmiercią; że nad nienawiścią tryumfuje miłość”.\n„Stwórz we mnie, Boże, serce czyste”\nW swoich wspomnieniach Jan Paweł II rozważa obszernie Miserere, czyli Psalm 51, choć nigdy nie cytuje go w Dives in misericordia. Znamienne, że Papież pod wieczór swojego życia zatrzymuje się nad tym jednym tekstem biblijnym, by przybliżyć tajemnicę miłosierdzia: „Psalm Miserere — pisze — jest chyba jedną z najwspanialszych modlitw, jakie Kościół odziedziczył po Starym Testamencie. (...) Te słowa [z Miserere] właściwie nie wymagają żadnego komentarza. One mówią same za siebie”. Co na zakończenie naszych rozważań warto zapamiętać z tych dobrze znanych wersetów Miserere?\nModlący się — prawdopodobnie Dawid, który „zgrzeszył wobec Pana” (2 Sm 12,13) — odwołuje się zarówno do Bożej „przyjaźni” i „łaskawości”, jak i do „ogromu miłosierdzia” Boga: „Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości Twojej, w ogromie Twojego miłosierdzia zgładź nieprawość moją” (w. 3). Trzy użyte tutaj wyrażenia przywołują słowa z „centralnego objawienia” danego Mojżeszowi w Księdze Wyjścia.\nDo modlitwy o „zgładzenie nieprawości” modlący się dodaje podwójną prośbę: „Obmyj mnie zupełnie z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego” (w. 4). Używa trzech określeń, odpowiadających trzem słowom wyrażającym w języku hebrajskim grzech, którymi określa się popełnione zło: bunt wobec Boga, brud przez zniszczenie tego, co jest zgodne z wolą Bożą, i zagubienie spowodowane wyborem tego, czego według Boga się nie czyni.\nDwa pierwsze wersety Psalmu 51 wyrażają jego dramatyczną i wspaniałą siłę: przez wiarę modlący się uznaje w pełni swój grzech i staje przed Bogiem, wyznając Jego dobroć.\nNależy zmierzyć głębię wiary tego modlącego się Izraelity! Zna samego siebie i nie zaprzecza swojemu grzechowi. Przeciwnie, używa licznych określeń, by opisać jego rozmiar. Zna także Boga w Jego ostatecznym objawieniu danym Mojżeszowi. Ten modlący się Izraelita—Dawid doświadcza zatem poznania samego siebie i poznania Boga. Z tego dwojakiego poznania wypływa jego prośba wyrażona przez trzy czasowniki: gładzić, myć (co możemy także przetłumaczyć jako obmywać) i oczyszczać, tak jak złoto, które na dnie tygla zostaje oczyszczone ze wszystkich domieszek.\nTa sama myśl pojawia się na początku Księgi Rodzaju. Wobec „niegodziwości”, rozprzestrzeniającej się po całej ziemi, Bóg żałuje, że stworzył człowieka, którego „usposobienie jest wciąż złe”: „Zgładzę ludzi, których stworzyłem, z powierzchni ziemi” (Rdz 6,7). I rzeczywiście: „I tak Bóg wygubił doszczętnie wszystko, co istniało na ziemi. (...) Wszystko zostało doszczętnie wytępione z ziemi. Pozostał tylko Noe i to, co z nim było w arce” (Rdz 7,23). Co więc czyni Bóg po tej gigantycznej klęsce? Księga Rodzaju odpowiada: „Ale Bóg pamiętając o Noem (...), pobłogosławił Noego (...). Zawieram przymierze z wami” (Rdz 8,1; 9,1.9). W ten sposób Bóg zawiera swoje „wieczne przymierze”! Tekst przypomina, że człowiek jest stworzony „na obraz Boży”.\nProrokami wiecznego przymierza są Jeremiasz i Ezechiel: „Zawrę zaś z nimi przymierze wieczne” (Jr 32,40; Ez 37,26). Pierwszy przekazuje Izraelowi wyrocznię Boga, by nawrócił się do swego Pana: „Oczyść swe serce z nieprawości, Jerozolimo” (Jr 4,14) Nastąpi to wraz z oczyszczeniem, którego dokona Bóg: „Oczyszczę ich ze wszystkich grzechów, jakimi wykroczyli przeciwko Mnie” (Jr 33,8). Drugi w pełni podejmuje to nadejście oczyszczenia i zapowiada, że będzie ono darem „nowego serca” (Ez 36,26).\nDalej psalm uwydatnia sytuację modlącego się przed Bogiem. Pamiętamy, że trzeba było, by Mojżesz stał się pośrednikiem między Bogiem a ludem „wielkiego grzechu”. Tutaj ktoś taki jest zbędny. Mojżesz prosił Boga, by „wymazał” go z księgi życia, przez solidarność z ludem, który popełnił „wielki grzech” (por. Wj 32,32). Słyszeliśmy odpowiedź: tylko tego, który zgrzeszył przeciw Mnie, wymażę z mojej księgi” (Wj 32,33). Tu sam modlący się zajmuje miejsce ludu „wielkiego grzechu”. Nie tylko uznaje w pełni swój grzech i wyznaje go, ale także wie, że jego grzech sprzeciwia się Bogu: „Uznaję bowiem moją nieprawość (...) przeciwko Tobie samemu zgrzeszyłem” (w. 5-6).\nTo wyznanie grzechu nie jest próbą nakłonienia Boga, by działał zgodnie z wolą proszącego. Jego modlitwa płynie dalej: wie, że Bóg wobec niego, grzesznika, będzie „sprawiedliwy” i „bezstronny” (w. 6). Więcej: modlący się uznaje, że sprawiedliwość, jaką Bóg mu wymierzy, pozwoli mu poznać Jego „mądrość” (w. 8). Psalmista staje więc przed Bogiem w prawdzie, nie próbując Mu się przypodobać. Powtarza więc swoją potrójną prośbę, która tym razem sformułowana jest inaczej niż na początku psalmu: chce, by Bóg uczynił go „czystym” (w. 9a), by go „obmył” (w. 9b) i „zgładził” jego grzechy (w. 11b). W jaki sposób Bóg „zgładzi”, „obmyje” i „oczyści”? Czym zatem jest nadzieja modlącego się?\nMarnotrawny syn z przypowieści Łukasza, zwracając się do ojca, jest w takiej samej sytuacji jak lud „wielkiego grzechu”. On także wyznaje: „zgrzeszyłem przeciwko tobie”. Jednakże postawa modlącego się Izraelity jest zupełnie inna. Po ostatnim wyznaniu grzechów (w. 11) wyraża swoją wiarę słowami: „Stwórz we mnie serce czyste, Boże” (w. 12). Nie postępuje jak Mojżesz, który przypominał o przymierzu zawartym z Abrahamem i usprawiedliwiał się misją, jaką miał do wypełnienia. Nie postępuje także jak marnotrawny syn: „nie zasługuję już...”. Wiara w miłosierdzie skłania modlącego się Izraelitę, by stanął bezwzględnie przed Bogiem Stwórcą, bo tylko Bóg może stwarzać: powinien więc „stworzyć czyste serce”.\nTej modlitwie towarzyszą trzy prośby: aby Bóg „odnowił” w nim „ducha mocnego” (w. 12) i nie odbierał mu „ducha świętego” (w. 13), i aby „umocnił” go „duchem ochoczym” (w. 14). Bardzo wymowne są trzy przymiotniki: zwracają uwagę na ducha i przypominają o jego obecności w procesie stworzenia (pierwszy werset z Księgi Rodzaju). Tak więc zmazanie grzechów i oczyszczenie grzesznika mogą mieć źródło jedynie w Bożej wszechmocy. W sposób szczególny wyraża się ona w akcie stwórczym — akcie, którego może dokonać tylko Bóg. Ten akt jest aktem miłości, o której On nie może zapomnieć.\nPsalm 51 uświadamia nam, że wiara w Boże miłosierdzie wzywa do wiary w miłość, z jaką Bóg stworzył człowieka. Kiedy Księga Rodzaju opisuje, jak Bóg zawarł „wieczne przymierze” z Noem, tekst uściśla: „Nie będę już więcej złorzeczył ziemi ze względu na ludzi, bo usposobienie człowieka jest złe już od młodości. Przeto już nigdy nie zgładzę wszystkiego, co żyje, jak to uczyniłem” (Rdz 8,21). Mojżesz sięgnął do przymierza z Abrahamem, Księga Rodzaju zaś do przymierza z Noem. Nasz modlący się Izraelita, zachowujący w pamięci wieczne przymierze zapowiadane przez proroków, sięga jeszcze wyżej i dociera do źródła: do stwórczego aktu Boga. W nim zawiera się ostatecznie wieczne przymierze! W nim też jest przebaczenie!\nTo tam, ogłosi Nowy Testament, „Bóg jest miłością”. Potrzeba całej historii zbawienia i całkowitego wypełnienia się posłannictwa Mesjasza Izraela, aby mógł odkryć to każdy człowiek. Jezus, Syn utożsamiony z grzechem, modlący się tym psalmem Izraela, wie w jedyny w swoim rodzaju sposób, że Stwórca jest Jego Ojcem — Ojcem bogatym w przebaczenie.\nKochać człowieka „stworzonego na obraz Boga”\nStwarzając człowieka, Stwórca staje się jego Ojcem. Nie może zapomnieć o swoim akcie stworzenia. Jest związany z człowiekiem wieczną miłością. Oczywiście, z powodu grzechu Jego miłość przybiera postać miłosierdzia (widzieliśmy to w encyklice Dives in misericordia). Dlatego grzesznik, który zwraca się ku Bogu, rozpoznaje Go jako Miłosiernego. Ale ufność w miłosierdzie pozwala mu zrozumieć sens stworzenia. „Skoro założymy w dziejach człowieka — czytamy w encyklice — obecność Boga, który związał się jako Stwórca szczególną miłością ze swoim stworzeniem. Do natury zaś miłości należy to, że nie może ona nienawidzieć i pragnąć zła tego, kogo raz sobą obdarzyła: Nihil odisti eorum quae fecisti — «niczym się nie brzydzisz, co uczyniłeś» (Mdr 11,24)”.\n„Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył” (Rdz 1,27). Pismo Święte ukazuje znaczenie miłości, którą odkrywa ten werset: uzasadnia on postawę miłosierdzia ludzi względem siebie. Zapomnienie o tym biblijnym przesłaniu pozwala egoizmowi kierować relacjami międzyludzkimi, które wówczas nieustannie i coraz boleśniej ranią. Miniony wiek jest tego najlepszym potwierdzeniem! Zapisał się on głęboko w pamięci następcy Piotra.\nW 1997 r. Jan Paweł II mówił: „Orędzie miłosierdzia Bożego zawsze było mi bliskie i drogie. Historia jakby wpisała to orędzie w tragiczne doświadczenia drugiej wojny światowej. W tych trudnych latach było ono szczególnym oparciem i niewyczerpanym źródłem nadziei nie tylko dla krakowian, ale dla całego narodu. Było to i moje osobiste doświadczenie, które zabrałem ze sobą na Stolicę Piotrową i które niejako kształtuje obraz tego pontyfikatu”.\nPrzedstawiając obie encykliki: o „Odkupicielu człowieka” i „Bogu bogatym w miłosierdzie”, Jan Paweł II pozostaje wierny Soborowi Watykańskiemu II, a w szczególności zdaniu z paragrafu 22 konstytucji duszpasterskiej Gaudium et spes: „Chrystus już w samym objawieniu tajemnicy Ojca i Jego miłości objawia w pełni człowieka samemu człowiekowi”. W swojej pierwszej encyklice Papież pisze: „Rozważając na nowo te wspaniałe zdania nauki soborowej, nie zapominamy ani na chwilę, że Jezus Chrystus — Syn Boga żywego, stał się naszym pojednaniem u Ojca (por. Rz 5,11; Kol 1,20). Że to On właśnie i On jeden uczynił zadość tej odwiecznej miłości, właśnie temu Ojcostwu, które od początku wyraziło się w stworzeniu świata, w obdarowaniu człowieka całym bogactwem tego stworzenia, w uczynieniu go «niewiele mniejszym od istot niebieskich» (Ps 8,6), bo stworzonym na obraz Boży i Bogu podobnego (por. Rdz 1,26)”.


10 pomysłów na stylizacje dla Pań 50+ - Szafa\nAutor Aneta Jakubowska - Stylizacje - 17 lutego 2021 31 marca 2022\nW dzisiejszych czasach kobiety starzeją się później niż przedstawicielki poprzednich pokoleń. Do lamusa odszedł wizerunek pięćdziesięciolatki z chustką na głowie i w fartuchu czy garsonce. Sprawdź 10 pomysłów na stylizacje dla Pań 50+.\nCo każda 50-latka powinna mieć w szafie?\nNajlepsze stylizacje na dzień dla Pań 50+\nPomysły na wieczór dla Pań 50+\nW szafie każdej kobiety powinna znaleźć się baza klasycznych ubrań, z których można stworzyć różne stylizacje na wiele okazji. Jednym z ważniejszych aspektów jest dobrze dobrana bielizna. Dzięki niej możliwe jest podkreślenie walorów dojrzałej sylwetki oraz ukrycie jej mankamentów – dzięki temu każda stylizacja będzie wyglądała o niebo lepiej. Warto zadbać o klasyczną bieliznę wysokiej jakości, jak i modele wyszczuplające. Kolejnym ważnym elementem jest biała koszula. Jest zawsze modna i może stanowić bazę dla stylizacji codziennych, jak i wieczorowych. Podobnie jak jednokolorowe T-shirty z długim i krótkim rękawem. Dobrym pomysłem jest także zakup wygodnych spodni dopasowanych do figury. Polecanymi modelami są: cygaretki, jeansy i spodnie w kant. W szafie stylowej 50-latki powinny znaleźć się także dobrze skrojony żakiet oraz sukienki o koszulowym kroju w kilku kolorach. Przy zakupie bazowych elementów garderoby warto skupić na tym, aby były wykonane z dobrego, naturalnego materiału.\nSwoje stylizacje warto dopasować do stylu życia. Dla wielu Pań bardzo dobrym rozwiązaniem jest połączenie materiałowych lub jeansowych spodni z białą koszulą i marynarką (o dopasowanym lub oversizowym fasonie). W chłodniejsze dni można zastąpić ją sweterkiem lub kardiganem. Na mniej oficjalne wyjście, świetnym rozwiązaniem będzie zastąpienie koszuli T-shirtem. Możesz zdecydować się zarówno na bardziej obcisłe, jak i szerokie spodnie. Te proste stylizacje możesz ożywić butami – wygodnymi czółenkami na słupku, finezyjnymi botkami, czy klasycznymi trampkami. Udanym połączeniem będzie także trapezowa spódnica o długości midi i cienki, lekki sweterek. Jak wspomnieliśmy wcześniej kobiety 50+ wygadają świetnie w koszulowych sukienkach. Latem można połączyć je z sandałami, z kolei zimą z wysokimi kozakami i klasycznym damskim płaszczem. Fankom sukienek polecamy również zwiewne sukienki w stylu boho. Są nie tylko modne, ale i niezwykle wygodne! Świetnym uzupełnieniem codziennej stylizacji będą oryginalne kapelusze lub berety.\nIstnieje wiele pomysłów na wieczorowe stylizacje dla Pań 50+. W przypadku wyjścia na kolacje czy do znajomych możesz zdecydować się na zestawienie klasycznej białej koszuli z lekko połyskującymi, woskowanymi spodniami lub gładkiego T-shirtu z szerokimi spodniami. Dobrym rozwiązaniem jest także klasyczny damski garnitur, dzięki któremu będziesz wyglądać bardzo kobieco i elegancko. W zależności od upodobań możesz zdecydować się na klasyczną czerń lub bardziej energiczne kolory. Stylizacja będzie bardziej zadziorna, gdy zdecydujesz się na spodnie ze zwężanymi nogawkami o długości 7/8.\nNa bardziej formalne wyjścia np. ślub świetnie sprawdzi się sukienka o kroju kopertowym. Zadbaj, by się sięgała do kolana lub za nie – dzięki temu będziesz wyglądać niezwykle elegancko i z klasą. W tym przypadku dobrym wyjściem będzie także założenie garnituru i koszulowej lub połyskującej bluzki. W dzisiejszej modzie nie ma pojęcia koloru nieodpowiedniego dla danego wieku, dlatego możesz zdecydować się na swój ulubiony kolor lub print.\n50 latka panie po 50 stylizacje 50 stylizacje dla pań 50+ stylizacje na co dzień\nczarnula 22 kwietnia 2022\nNie podoba mi się podział na ubrania dla 30-, 40- czy 50-latek. Wydaje mi się, że takie schematy przeszły już dawno do lamusa…


Stylistyka | Dilemma - Budowa domów pod klucz\nStylistyka projektowanych przedmiotów czy też obiektów jest zupełnie inna i może się różnić. Wszystko zależy od myśli twórczej architekta lub od zagadnień i zaleceń klienta, który zleca tak projekt. Nie jest to nowość, jednak nie będziemy także mogli inaczej do tego podchodzić. Dlatego warto jest pamiętać, że stylistyka jest potrzebna dla każdego architekta, który w takiej chwili będzie dobrze utożsamiał się z takimi zaleceniami. Widzimy, że jest to potrzebne dla każdego, kto w takiej chwili uwzględnia architekturę w swoim życiu. Nie chodzi nam jednak o tradycję. Ona jest nudna i zbyt monotonna. Stylistyka pozwala na zmianę pewnych elementów jak i tradycyjnych kwestii, które mogą dotyczyć praktycznie wszystkiego. Auta, obiektu czy też mebli. To wszystko może być zmienione i stylistycznie poprawione. Tym samym takie elementy zyskają nowy urok i czar, który zauroczy nie jednego klienta. Wtedy możemy zauważyć, że architektura ma na nas jeszcze większy wpływ. Musimy to zauważyć i wykorzystać.\nPosted in Wnętrze mieszkania | Tagged architektoniczne dodatki, biuro architektoniczne, rodzaj architektury, wnętrze domu\nzmiany architektoniczne zmiany wnętrz dodatki architektoniczne architektura rodzaje wnętrza i dekoracje dekoracje architektoniczne dodatki wnętrze dla każdego projekty wnętrz wnętrze i dekoracje dekoracje w mieszkaniu tanie wnętrze nowoczesność wnętrze biura ozdoby w mieszkaniu koszt wnętrza wnętrze mieszkania możliwości rodzaje architektury projektowanie wnętrz


Oparzenia C - Styl\nJesteś tu: Kobieta Styl » oparzenia c\nArtykuły na temat: oparzenia c\nMamy już kalendarzowe lato, a co za nim idzie -nadchodzi czas na urlop i długie wylegiwanie się na słońcu. Oparzenia słoneczne występują wtedy, gdy nasza skóra jest zbyt długo narażona na promieniowanie UV. Jak radzić sobie ze skórą gdy pojawią się czerwone zaczerwienienia?\n...oparzenia, najważniejsze jest, by jak najszybciej przerwać proces parzenia, chłodząc uszkodzone miejsce przez polanie go chłodną cieczą. Woda nie musi być zimna, może być letnia. Odbierze ona ciepło ze skóry i zahamuje przenikanie temperatury w głąb ciała, a tym samym spłyci głębokość oparzenia. Dlatego, w przypadku oparzenia - na przykład u dziecka - najpierw powinno się je włożyć do wanny...\nZdjęcia na temat: oparzenia c\nWideo na temat: oparzenia c\nJak zadbać o bezpieczeństwo naszych dzieci?\nZadławienia i oparzenia przytrafiają się prawie każdemu dziecku, jednak rodzice często nie wiedzą jak reagować na te wydarzenia. Zdarza się również, że boją się udzielać pierwszej pomocy, a w takich przypadkach każda sekunda się liczy! Ratownik medyczny Ariel Szczotok opowiada jak reagować w razie zadławień i poparzeń, a także jakie są najczęstsze błędy przy udzielaniu pomocy.\nAloes zawiera ponad 200 składników aktywnych, pomaga na problemy jelitowe, oparzenia i przyspiesza leczenie ran. W jaki sposób stosować go wewnętrznie i zewnętrznie? W "Dzień Dobry TVN" prof. Iwona Wawer opowiedziała o niesamowitych właściwościach aloesu. Swoją wiedzą na temat tej rośliny podzielili się również: prowadząca cykl "Naturalnie" Agnieszka Cegielska, coach zdrowia Karolina Murdzia oraz\nDyskusje na temat: oparzenia c\nRe: Oparzenia stopy jak je leczyć ?\nNajlepsze na oparzenia jest maść , idź do apteki i powiedź że masz bardzo poparzoną stopę i powinna Ci tam Pani dać odpowiednią\nJa znam napar z rumianku który łagodzi bardzo poparzenia i da Ci ulgę w bólu\nDobra opcja na oparzenia skóry. Znam z doświadczenia i wiem, że potrafi szybko schłodzić. Lubie takie rozwiązania, są bezpieczne i można je mieć zawsze pod ręką.\nRe: Oparzenia i odmrożenia - pierwsza pomoc\nUżywałam z tydzień temu i po kilku dniach można śmiało powiedzieć, że skóra wygląda całkiem przyzwoicie. Wieleki plus to szybkie działanie i chłodzenie oparzenia. Mam wrażenie, że nie będzie blizny.\nPierwsze słyszę żeby miód pomagał na oparzenia. Mógłby ktoś coś więcej o tym napisać ?\nRe: Jak ukoić ból po oparzeniu\nNamówiłaś mnie, kupiłam i szczerze mówiąc czuję się bezpieczniej, wiedząc że mogę szybko zareagować. Mam w domu dwoje dzieci a nigdy nie pomyślałam o takich sprawach jak oparzenia.


Globalne moce produkcyjne firmy Accuride\nHome O nas Accuride: globalne moce produkcyjne\nAccuride: globalne moce produkcyjne\nZakłady produkcyjne zlokalizowane w różnych częściach globu, własne przedstawicielstwa i sieć partnerów dystrybucyjnych sprawiają, że Accuride jest przedsiębiorstwem o zasięgu ogólnoświatowym, które może współpracować lokalnie z partnerami z każdej branży, w każdym miejscu na świecie.\nMożemy wykorzystywać nasze wszystkie zasoby projektowe i produkcyjne dostępne na całym świecie. Do realizacji projektu wybieramy inżynierów najbardziej doświadczonych w danej branży, a następnie wytwarzamy produkt w zakładzie zapewniającym maksymalną optymalizację wydajności.\nMagazynowanie i zarządzanie łańcuchem dostaw organizujemy w sposób dostosowany do potrzeb klienta.\nOprócz zasobów projektowych i produkcyjnych, Accuride zapewnia dodatkowe wsparcie za pośrednictwem sieci sprzedaży i dystrybucji. Nasi przedstawiciele w terenie oferują wsparcie techniczne i projektowe, a wspomagają ich w tym wysoce wykwalifikowane zespoły konstrukcyjne i technologiczne Accuride.\nNajwiększa firma na świecie specjalizującą się w projektowaniu i produkcji prowadnic na łożyskach kulkowych\nZakłady produkcyjne w Meksyku, Niemczech, Chinach i Japonii\nBiura w USA, Wielkiej Brytanii, Francji, Włoszech, Polsce\nRozległa sieć partnerów dystrybucyjnych\nLogistyka w skali światowej - zapewnienie dostaw dla globalnych odbiorców


W ICK w Rybniku-Niewiadomiu ruszają cykliczne warsztaty dziennikarskie • www.rybnik.com.pl\nW ICK ruszają cykliczne warsztaty dziennikarskie\n2017-11-15, Autor: df, źródło: ICK w Rybniku-Niewiadomiu\n(Fot. ICK w Rybniku-Niewiadomiu)\nIndustrialne Centrum Kultury w Rybniku-Niewiadomiu zaprasza dzieci i młodzież na cykliczne warsztaty dziennikarskie.\nPierwsze zajęcia zaplanowano na sobotę, 25 listopada w godz. 10.00-13.00 w Industrialnym Centrum Kultury w Rybniku-Niewiadomiu. Warsztaty będą odbywały się raz w miesiącu. Poprowadzi je Agnieszka Zielińska-Taborek, dziennikarka Dziennika Zachodniego.\nW trakcie zajęć dzieci i młodzież zapoznają się z gatunkami dziennikarskimi, elementami prawa prasowego, zasadami kreatywnego pisania i tajnikami reklamy oraz przygotują autorskie teksty.\n„Choinkowe opowieści”, czyli warsztaty w ICK\nOdpłatność: 10 zł od osoby.\nPatronat medialny nad warsztatami objął portal Rybnik.com.pl.\nTagi: cykliczne warsztaty dziennikarskie, Industrialne Centrum Kultury w Rybniku-Niewiadomiu, Agnieszka Zielińska-Taborek\nMołdzi gawędziarze z regionu zjadą się do Niewiadomia\nW kwietniu 2. Artystyczny Przegląd Twórczości Dziecięcej. Trwają zgłoszenia do konkursu\nICK: wykonaj wielkanocne jajko i wygraj konkurs!\nWykonaj bożonarodzeniową kartkę lub anioła i wygraj konkurs\nPrzyjdź na warsztaty do ICK i naucz się haftować\nICK: przyjdź na warsztaty i stwórz własne kosmetyki\nOddanych głosów: 4597


Recenzja filmu Wrobieni (1930) – Mocne Punkty – blog filmowy\nRose Manning (Evelyn Brent) poprzysięga zemstę na inspektorze McArthurze, pseudonim „Rzeźnik” (William Holden; nie mylić z późniejszym zdobywcą Oscara), po tym, jak mężczyzna zabija jej ojca-gangstera. Mija pięć lat. Kobieta zagrzewa miejsce w nocnym klubie należącym do Chucka Gainesa (Ralf Harolde), mającego na nią chrapkę przemytnika alkoholu. Zamiast odwzajemnić jego uczucia, Rose – wciąż zafiksowana na punkcie wendety – zaczyna umawiać się z jednym z gości lokalu, niejakim Jimmym (Regis Toomey), który, jak się okazuje, jest synem znienawidzonego gliniarza. Gdy Chuck dowiaduje się o poczynaniach kobiety, z którą wiązał przyszłość, zleca swojemu człowiekowi Bingowi (Maurice Black), by ten zajął się chłopakiem. W międzyczasie inspektor McArthur dokonuje nalotu na nielegalnie działający klub, chcąc położyć kres całej tej szopce. Rose, zdawszy sobie sprawę z uczuć, jakimi darzy Jimmy’ego, próbuje go ostrzec przed planem jej byłego absztyfikanta, ale tak się składa, że sama staje się ofiarą ataku Chucka. Jimmy nadciąga z odsieczą, strzelając do mężczyzny. Gdy na miejsce zbrodni dociera „Rzeźnik”, para winą za śmierć szmuglera spirytualiów obarcza Binga. McArthur, widząc, że tych dwoje ma się ku sobie, zamyka postępowanie i błogosławi zakochanych.\nTa szczegółowa rekonstrukcja fabuły wskazuje na fakt, iż „Wrobieni” (1930)1 George’a Archainbauda są kinem gangsterskim, choć przyznać trzeba, że zdecydowanie więcej tu elementów czysto melodramatycznych, przez co na próżno szukać filmu w zestawieniach obok takich tytułów jak choćby – późniejsze, swoją drogą – „Mały Cezar” (reż. Mervyn LeRoy, 1931) czy „Wróg publiczny” (reż. William A. Wellman, 1931). Wytwórnia RKO, która zakontraktowała tego doświadczonego reżysera na początku lat trzydziestych, sięgnęła po popularne wówczas motywy z półświatka, by przyciągnąć publiczność przed ekrany. Możliwość zajrzenia za kulisy prowadzenia szemranych interesów była wszak w epoce prohibicji na wagę złota. Nic więc dziwnego, że przemytnicy zaopatrujący lokale w wyskokowe trunki jawią się tu jako celebryci, za nic mający sobie literę prawa. Nie znaczy to bynajmniej, że są zepsuci do szpiku kości – na to przyjdzie widowni poczekać jeszcze kilka ładnych miesięcy.\nNie sposób nie zauważyć jednak, że „Wrobieni” – szukając bodajże kompromisu – opowiadają się po stronie policji, kibicując ich poczynaniom i próbom zaprowadzenia porządku w mieście. Zwłaszcza inspektor McArthur, ksywkę zawdzięczający pewnie bezpardonowym akcjom czyszczącym, w których uczestniczył jeszcze w przeszłości, zostaje tu sportretowany jako człowiek twardy, acz poczciwy, legitymizujący w najtrudniejszym momencie istotę człowieczeństwa, czyli miłość. Należy zaznaczyć, iż zadanie ma szczególnie utrudnione, a wszystko to przez zantagonizowaną z nim Rose, znakomicie sportretowaną przez Brent, znaną między innymi z „Ludzi podziemia” (reż. Josef von Sternberg, 1927), gdzie również wcielała się w dziewczynę gangstera. Bohaterka ostatecznie mięknie, i to pod wpływem faceta najmniej zapewne spodziewanego, przecierając jednocześnie szlaki takim tuzom świata przestępczego jak Barbara Stanwyck czy Joan Crawford.\nTo, co wyróżnia „Wrobionych” i czyni z filmu nie tylko kryminalną ciekawostkę z okresu przedkodeksowego, prekursora najbardziej znanych przebojów gatunku, jest sam początek utworu, znakomicie sfotografowany przez Leo Tovera, zdjęciowca, który w latach czterdziestych doczeka się dwóch nominacji do nagrody Akademii. W pierwszej scenie wyprawiają się takie cuda, że wprost nie można nie docenić tej formalnej inwencji, mimo iż samo ujęcia trwa zaledwie kilka sekund. Twórcy wrzucają widza w samo centrum akcji bez żadnego uprzedzenia, co nie było znowuż takie oczywiste w dobie silnie unormowanego wizualnie systemu studyjnego. Żadnego master shota, który umożliwiłby odbiorcy orientację w przestrzeni. Oto kamera krąży za plecami mężczyzn, najpewniej policjantów, biorących w krzyżowy ogień zapierającą się rękami i nogami kobietę, która zarzeka się, że nie będzie sypać. Wygląda to fenomenalnie, lecz, co ciekawe, wykorzystanie podobnego ujęcia w finale, w ramach klamry kompozycyjnej, nie robi już takiego wrażenia. Mimo iż sporo jest tu ruchu – postaci często przemieszczają się po planie – Archainbaud bardzo dobrze radzi sobie z dźwiękiem, jedynie raz po raz wplatając w całość śródtytuły znane z kina niemego. Udana realizacja!\nRKO PICTURES ● Reżyseria: George Archainbaud ● Scenariusz: Paul Schofield i Wallace Smith ● Wykonawcy: Evelyn Brent, William Holden, Regis Toomey i Ralf Harolde.\n📅 16 marca 1930 roku ● 62 minuty\n1930, Evelyn Brent, George Archainbaud, Regis Toomey, RKO Pictures, USA, William Holden, Wrobieni


Polska droga do NATO, czyli co na to powie Wielki Brat?\n29.06.2016 Оставить комментарий на Polska droga do NATO, czyli co na to powie Wielki Brat?\n12 marca 1999 r. na placu Piłsudskiego w Warszawie wciągnięto dwie flagi – biało-czerwoną Polski i błękitną NATO. Kilka tysięcy kilometrów od tego miejsca, w Independence w USA w stanie Missouri, szef polskiej dyplomacji i sekretarz stanu USA, Bronisław Geremek i Madeleine Albright dopełnili akcesyjnych formalności. Pakt NATO powiększył się o kolejne 3 państwa, z 16 do 19, w tym o Polskę. Po niemal dekadzie istnienia III RP, Polska stała się członkiem NATO. Ta doniosła chwila stała się pretekstem do symbolicznych uroczystości w Warszawie, przepełnionych żołnierską surowością i oddających hołd pochowanemu tutaj nieznanemu żołnierzowi. Droga, którą pokonała Polska do tej chwili była długa, kręta i z wieloma kocimi łbami po drodze, ustawianymi przez Wielkiego Brata.\n»W latach 1989–1990 i przez znaczną część roku 1991, członkostwo w NATO należało do sfery życzeń, nie zaś realnej polityki» – stwierdzał bez ogródek twórca polskiej polityki zagranicznej pierwszych lat III RP Krzysztof Skubiszewski. Na zarzuty o prowadzeniu przez niego zachowawczej polityki zagranicznej i w konsekwencji »finlandyzacji» Polski odpowiadał: »Unikajmy tego terminu […] Polska odzyskuje niepodległość na swój sposób».\nPo zmianach w 1989 r. jednym z największych wyzwań było zapewnienie Polsce bezpieczeństwa zewnętrznego. W momencie objęcia władzy przez rząd Mazowieckiego Polska była członkiem Układu Warszawskiego, a na jej terytorium stacjonowało 56 tys. żołnierzy radzieckich. Wielki Brat miał poważne problemy, ale dalej budził grozę i respekt u swoich satelitów, choć nie miał zamiaru ingerować militarnie w ich sprawy. Radziecki minister spraw zagranicznych Eduard Szewardnadze wypowiadał się w październiku 1989 r., że »to co dzieje się w Polsce, nie wywołuje u nas alergii». Z drugiej strony NATO było niechętne udzielaniu Polsce jakichkolwiek gwarancji bezpieczeństwa. Pomimo używania w oficjalnych wypowiedziach kwiecistych słów — jak to robił jesienią 1989 r. sekretarz generalny NATO Manfred Wörner mówiąc, że »na Wschodzie otwarte zostały okna. Alianci nie dopuszczą do tego, by można je było zatrzasnąć» — stanowisko państw NATO na przyjęcie Polski było sceptyczne.\nNa zachodzie nie miano pewności co do trwałości zmian w regionie. Podejmowanie wiążących decyzji w tym czasie musiało oznaczać drażnienie poturbowanego lwa w Moskwie. W tej sytuacji polski rząd stanął na gruncie neutralności wobec obu tych sił, starając się pomiędzy nimi lawirować. Zachowawcza postawa prawdopodobnie wynikała ze strachu przed Wielkim Bratem. Do połowy 1991 r. polska doktryna obronna w dalszym ciągu uznawała za największego wroga państwa NATO.\nPalącym problemem, który rząd odwlekał w czasie, był temat wojsk radzieckich w Polsce. Stał on się wkrótce kością niezgody wśród polskich polityków. Na początku 1990 r. sprawą zajął się w swoim stylu Lech Wałęsa. Zapytał on przed kamerami telewizji zmieszanego ambasadora radzieckiego w Polsce Władimira Browikowa: »Kiedy wycofacie wojska z Polski?» i nie czekając na jego odpowiedź stwierdził: »Musi się to stać przed końcem tego roku». Oficjalna nota w tej sprawie wpłynęła jednak dopiero we wrześniu 1990 r. Sowieci grali na zwłokę.\nRozmowy na temat wycofania wojsk radzieckich z Polski podjęto z inicjatywy strony polskiej dopiero pod koniec 1990 r. Pierwsze jednostki radzieckie wróciły do domu już na wiosnę 1991 r. Ustalono, że ostatni żołnierze radzieccy opuszczą terytorium Polski do końca 1993 r., co w symbolicznym dniu 17 września 1993 r. stało się rzeczywistością. Lech Wałęsa dokończenie tego procesu uznał za jedno ze swoich największych dokonań. »Przeprowadziłem tę sprawę od początku do końca, z negocjacjami włącznie. Te były właściwie poza moim zasięgiem, bo tego dokonuje rząd. Ale ponieważ rządy spaprały tę sprawę, a ja powiedziałem narodowi, że tego dokonam, sam negocjowałem i doprowadziłem tę sprawę do końca» – twierdził w wywiadzie w 1995 r. Gwoli ścisłości należy dodać, że wojska radzieckie terytorium Czechosłowacji i Węgier opuściły odpowiednio w 1991 r. i 1992 r. Rozwiązanie Układu Warszawskiego (lipiec 1991 r.), rozkład ZSRR (grudzień 1991 r.), załatwienie spraw z wycofaniem wojsk radzieckich z Polski (porozumienie w październiku 1991 r.) zmieniły polską optykę w polityce międzynarodowej.\nW październiku 1992 r. premier RP Hanna Suchocka na forum międzynarodowym ogłosiła, że »Polska dąży do uzyskania członkostwa w NATO». Ta przełomowa deklaracja była efektem przeobrażeń polskiej polityki międzynarodowej po zarżnięciu sowieckiego lwa. Już w lutym 1992 r. minister obrony narodowej w rządzie Jana Olszewskiego, Jan Parys, mówił, że »Polska chce na dłuższą metę zostać członkiem Przymierza Atlantyckiego». Nowy rząd powołany w grudniu 1991 r. wyraźniej niż pozostałe gabinety podkreślał chęć wejścia do struktur NATO. Gabinet Olszewskiego przełamał polityczne tabu, mówiąc o członkostwie w NATO jako przyszłości dla Polski. Był to — de facto — dopiero początek drogi, ale kula śnieżna została wpędzona w ruch i nabierała rozpędu.\nJednak to nie Polska o tym decydowała, ale Zachód. A ten nie chciał Polski, ponieważ dalej postrzegał Europę Środkową jako obszar konfliktowy i bał się rosyjskich reakcji na przesuwanie granic Sojuszu. Aliantów nie zachęcał również stan polskiej armii, która potrzebowała gruntownych zmian, żeby się scalić z NATO. Polacy zdawali sobie z tego sprawę, czego przykładem jest wypowiedź szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego Jerzego Milewskiego: »NATO nie jest organizacją charytatywną, lecz strukturą polityczno-militarną zawiązaną przez kilkanaście państw po to, by nawzajem zwiększać swoje bezpieczeństwo. Dlatego każdy następny przyszły jej członek – w tym Polska – musi wnieść określony posag, aby zostać zaakceptowanym przez innych. Musi być dla nich wartościowym sojusznikiem. Na razie my im nie jesteśmy potrzebni, a nawet bylibyśmy balastem».\nBalastem dla Polski było stanowisko Rosji. Działała ona jak straszak dla Zachodu. W 1992 r. stosunki polsko-rosyjskie zaczęły się drastycznie pogarszać. Rosjanie sprzeciwiali się rozszerzeniu granic NATO o kolejne państwa. Na początku roku Rosjanie zmniejszyli o połowę dostawy gazu do Polski, sygnalizując, że będą używać tej broni w polityce. Dowódca wojsk rosyjskich w Polsce, gen. Wiktor Dubynin, porównał politykę Warszawy względem Kremla do »tarmoszenia zdechłego lwa przez małpę».\nKrótkotrwały wyłom w stanowisku Rosji nastąpił w czasie wizyty prezydenta Borysa Jelcyna w Warszawie (25 sierpnia 1993 r.). Obrosła ona legendą. Od Rosjan uzyskano wówczas zapewnienie braku obiekcji wobec wstąpienia Polski do NATO. Jak tego dokonano? Po przylocie do Polski prezydent Rosji na zaproszenie Wałęsy udał się na kolację w Helenowie. W poufnym programie wizyty nie odnotowano tej kolacji, poza enigmatycznym wskazaniem, że o godz. 19:00 ma miejsce »program prywatny». W kolacji brał udział również Mieczysław Wachowski, »szara eminencja» Belwederu. Na tym spotkaniu Wałęsa załatwiał jednak nie sprawy prywatne, ale kluczowe dla polskiej polityki. Wystąpił mianowicie z szaloną inicjatywą, aby uzyskać od prezydenta Jelcyna oświadczenie, że Rosja nie sprzeciwia się przystąpieniu Polski do Sojuszu.\nI uzyskał je. Jelcyn potwierdził oświadczenie w kolejnym dniu, ale po powrocie do Rosji kategorycznie się z niego wycofał. Czy spotkanie z Jelcynem miało podobny przebieg do tych, które Wałęsa odbywał w latach 80. w »Magdalence»? Czy w tym przypadku »twardy łeb» zwyciężył nad siłą argumentów?\n„W 1993 r., gdy na poważnie zaczynała się polska gra o członkostwo w NATO, nie było pewności, czy się uda” – po latach wspominał w wywiadzie Jerzy Koźmiński, ambasador Polski w USA w końcówce lat 90. W latach 1993-1994 nastąpił kolejny przełom w polskich zabiegach o członkostwo w NATO, które uznano za strategiczny kierunek polityki zagranicznej. Ucichły spory co do jego zasadności, uznawanej i przejętej jako część własnego programu przez kolejne ekipy rządzące.\nZmieniało się również podejście społeczeństwa do akcesu. Poparcie wzrastało z roku na rok. W 1992 r. 35 proc. respondentów było zwolennikami wejścia Polski do NATO, rok później już 57proc., a w 1996 r. aż 73proc. Polacy bardzo chcieli wejść do NATO, ale Zachód dalej nie chciał drażnić Rosji. Niepokojono się sytuacją u przepoczwarzonego Wielkiego Brata, gdzie miała miejsce kolejna próba puczu, a w wyborach sukces odniosły siły antydemokratyczne.\nAby zrobić ukłon, głównie w stronę Rosji, USA na początku 1994 r. wyszły z inicjatywą »Partnerstwa dla Pokoju». Prezydent USA Bill Clinton w Pradze mówił, że PDP zmienia »całą dyskusję o NATO i to w taki sposób, że pytanie nie brzmi już: czy NATO przyjmie nowych członków, ale kiedy i jak?». Faktycznie jednak nowa organizacja nie dawała gwarancji bezpieczeństwa i oddalała perspektywę rozszerzenia NATO, choć nie wykluczała go w przyszłości. Polski Prezydent ocenił nową inicjatywę zjadliwie, że to »zbyt krótki krok we właściwym kierunku».\nPDP stało się dla Polski polem prezentacji naszych aspiracji i przygotowań sił zbrojnych do wejścia w struktury NATO. W jego ramach realizowano szereg wspólnych przedsięwzięć, m.in. wspólne ćwiczenia wojskowe. Współpraca wojskowa z NATO w kolejnych latach poszerzała swój zakres, wymuszając również zmiany strukturalne, organizacyjne, prawne i personalne w systemie kierowania obronnością, ale nie nadążały one za rozwiązaniami politycznymi. W 1996 r. Polska złożyła swoją wizję rozszerzenia NATO pod dyskusję. Była ona następnie omawiana na spotkaniach roboczych. W tym roku padły pierwsze zapowiedzi o przełomowych decyzjach w sprawie rozszerzenia, które miały zostać podjęte już w przyszłym roku.\nPrzełom nastąpił po maju 1997 r., kiedy to NATO podpisało układ z Rosją, w którym Sojusz zapewniał, że nie ma zamiaru umieszczania stałych sił wojskowych i broni jądrowej na terenie nowych państw członkowskich. Później wszystko potoczyło się jak z płatka, pełną parą. W lipcu 1997 r. na szczycie w Madrycie zaproszono Czechy, Polskę i Węgry do bezpośrednich rozmów akcesyjnych, a w grudniu ministrowie spraw zagranicznych podpisali protokoły akcesyjne. W 1998 r. ratyfikowały je poszczególne państwa członkowskie NATO, a na początku 1999 r. nastąpiło formalne zaproszenie do przystąpienia do Sojuszu. Proces zakończył się 12 marca 1999 r.\nNiekwestionowany sukces w sferze politycznej, którego główną pochodną było stanowisko Rosji, nie poszedł jednak w parze z działaniami na polu wojskowym. Nie udało się tutaj zrobić najważniejszych rzeczy. Nie przebudowano systemu obrony państwa, a w szczególności nie przeprowadzono skutecznej reformy sił zbrojnych oraz infrastruktury obronnej. Skutkowało to obniżeniem potencjału bojowego polskiej armii, wcześniej czwartej armii Układu Warszawskiego. W latach 90. uległ obniżeniu poziom wyszkolenia i wyposażenia polskiego wojska.\nKocim łbem, na którym wyłożyła się Polska, był brak spójnej strategii rozwoju sił zbrojnych oraz polityki bezpieczeństwa. Przez całe dziesięciolecie nie udało się opracować i zrealizować jednej koncepcji strategii obronnej i kształtu sił zbrojnych. Ignorowano konieczność wykonania zobowiązań wobec NATO w kwestii modernizacji polskiego wojska, a decyzje — chociażby o wielkości armii — motywowały nie potrzeby, ale popyt polityczny i koszty ekonomiczne takich zmian.\nZostaliśmy członkami NATO. I to pomimo tego, że nasza armia – poprzez swoją kondycję — dalej tkwiła w Układzie Warszawskim.\nФормат ОДКБ теряет свою актуальность?\nАзербайджан планирует закупить бронетехнику турецкого производства\nГлава Пентагона пообещал обсудить РСМД со странами НАТО


Firmware do MJSXJ05CM 3.5.1_0052 - Problemy techniczne - Forum MIUIPolska.pl\nDecember 12, 2020 in Problemy techniczne\nKupiłem kamerkę MJSXJ05CM po upgrade zawiesiła się na żółtej lampce nie reaguje, czytałem ze trzeba na kartę sformatowaną fat32 wrzucić plik .img wiem ze wersje którą miałem to 3.5.1_0052 czy ktoś może taka posiada?\nniby znlazłem ten firmware and mi nie działa:\nEdited December 12, 2020 by Davred\njesli robiles aktualizacje to pewnie do wersji 4.0.9_0426. problem z ta wersja jest taki, ze wymieniaja w niej uboot (bootloader) zeby zalatac pare dziur, ktore sami zrobili. jesli cos podczas flashowania pojdzie nie tak to moze byc hard brick kamerki. ewentualnie pozniej cos padlo, wiec musisz uzyc nowego recovery, bo te stare z nowym uboot nie beda dzialac.\nwrzuc tf_recovery.img i tf_update.img na karte sd (fat 32) i uruchom z nia kamerke.\ntak na tel w apce widzę ze do wersji: 4.0.9_0426\nzrobiłem jak napisałeś karta w kamerce, połączona spowrotem czekam.\nDziekuje za odp, dam znać o postępach.\nNic sie nie dzieje, świeci sie lampka jak sie swieciła a juz 10 min siedzi z karta, chyba nic z tego nie będzie.\nczekałem prawie godzine, resetowałem zasilanie ale nic sie nie zmienia.\nzobacz jeszcze inna karte pamieci, moze jakis program do formatowania na fat32. jak nie zadziala to gwarancja, bo jesli padlo podczas update bootloadera to cegla.\ninna karte pamieci juz sprawdzałem sandisc i kingston obie 32 gb zaraz jeszcze poszukam coś do formatowania.\nDnia 12.12.2020 o 14:24, Davred napisał:\nUdało się naprawić? Mam ten sam problem. Ale podczas updatu nic z kamerką nie robiłam. Działała jak zawsze w pokoju dziecka i w pewnym momencie już nic nie było widać.\nU mnie się udało. Karta 2gb wystarczyła. Zrobiłam formatowanie do fat32 poleżała chwilę podłączona do prądu z kartą w środku i działa.\nTez posiadam kamerkę MJSXJ05CM i mam ten sam problem. Kamera zawiesiła się i wisi na żółtej diodzie.... Próbowałem już na 3 kartach format FAT32 na pusta kare wrzuciłem tf_recovery.img odpalilem kamerke i nic sie nie dzieje... czy to już koniec życia kamerki ?\nDnia 12.12.2020 o 10:11, rezmus napisał:\nA jak to nic nie da to? Wrzuciłem te pliki na pusta karte i dalej zolta dioda..\nposzukaj jakiegos programu do formatowania, bo czasem kamery nie lubia jak sie formatuje w windows. jesli masz druga kamere to zrob format karty w niej. wrzuc na karte tylko tf_recovery.img i tf_update.img. ostatnia opcja jest rozebranie kamery i polutowanie uart, zeby zobaczyc co sie dzieje.\nEdited January 1 by rezmus\nWitam, zakupiłem 2 kamery z polskiej dystrybucji (MJSXJ05CM). Jedną zainstalowałem i wgrałem aktualizację bez problemu.\nZ drugą się połączyłem (bez problemu), zacząłem wgrywać aktualizację, zawiesił się internet i pojawiły się problemy. Zaświeciła się żółta dioda (ciągłe światło). Wgrałem 2 pliki z linka od @rezmus.\nNiby kamera się zresetowała. Po przyciśnięciu reset zaczyna się kręcić, miga żółte światełko i mówi "scan QR code", ale pokazuję kody z aplikacji z Androida oraz z iOS, ale kamera na nie nie odpowiada (z bliska, z daleka zero reakcji). Co kilka minut mówi "waiting for connection" i nic. Czy coś jeszcze mogę zrobić czy zostaje serwis?\nCześć. Mam kamerkę 2APA9-IPC009A iMI Home Security Camera 1080P. Po podłączeniu świeci się ciągle żółta dioda\njak nie wejdzie to wrzuc to\nDzięki działa. Namęczyłem się trochę bo nie widział kodu QR ale rozebrałem ją i wyczyściłem i zaczęło działać Na wersji 4.0.9 nie łączy się przez internet, więc wróciłem do 3.4.6 i tu działa OK\nWitam. mam problem ze swoją kamerą MJSXJ05CM. niby wszystko działa ale tylko jeżeli kamera jest połączona z tą samą siecią co telefon. jeżeli chciałbym sprawdzić co się dzieje w domu gdy jestem w pracy i korzystam z transmisji danych telefonu przy połączeniu z kamerą proces ładowania staje na 91% i zero reakcji.


Malarz Nidzica | 241 wykonawców | Najlepsi w grudniu 2020\nMalarz w Nidzicy\nWykonawcy usługi Malarz w Nidzicy\nW Nidzicy mamy 241 wykonawców w kategorii Malarz, ocenianych średnio na 4.7 (na podstawie 145 opinii)\nMalarz: ostatnie zapytania w Nidzicy\nMam do pomalowania pokój 50m2. Sufit na biało , ściany w szarości bez paska\nWitam. Mam do pomalowania 6 pomieszczeń. 2 korytarze, kuchnia, 3 pokoje. Myślę że poza malowaniem ściany będą wymagały poprawek. We wszystkich pomieszczeniach do pomalowania również jest sufit.\nProszę o podanie ceny malowania. Sufit biała ściany kolor\nIle kosztują usługi malarza w Nidzicy?\nChciałbyś poznać cenę usługi w Nidzicy? Dodając zapytanie, poproś malarza o cennik lub podanie wstępnej wyceny. Dzięki temu dowiesz się, jaki jest szacowany koszt realizacji tej usługi. Pamiętaj, że przygotowanie dokładnego kosztorysu najczęściej wymaga bezpośredniego spotkania z malarzem.


Page: ‹ previous 1 2 3 ... 78 79 80 81 82 ... 99 100 101 next ›\nKaniponk (Administrator) 2012-05-21, 16:27 #1186\ncieniostwor 2012-05-21, 20:32 #1187\nAby ocenić poprawnie piosenkę, należy ją słuchać, a nie oglądać.\nTo niech zaśpiewają to Boys :P Albo inny discopolowiec...\nChoć coś wym jest nie oglądać kto śpiewa, jak będą grać też lepiej oczy zamknąć Z resztą my już mamy od lat hymn na każdy mecz reprezentacji: "nic się nie stało"\nA głosowanie przez płatne SMS jest niemal tak samo obiektywne jak głosowanie przez "internet" w sensie na nikomu nieznanej niczym nie zabezpieczonej stronie klikasz ile wlezie na co chcesz.\nmerowe 2012-05-26, 15:48 #1188\n09:12 Dorcia: trudną , nudną a wręcz monotonna grę i to jeszcze bardziej teraz zrypano -według mnie ...\n09:13 Dorcia: chyba znów trzeba na 2 lata se perzerwe zrobic\nZooltan 2012-05-26, 20:38 #1189\n09:00 Dorcia: teraz wiem czemu kilka osób tu tylko gra\n09:01 Dorcia: a skad powiedz mi mam kasy wziąc ?\n09:01 Dorcia: porobiłem zadania wszystkie które byłem w stanie\nJakiś geniusz wpadł na zamknięcie Pomiotów, nie dając niczego w zamian. Bo te skupy co są to kupa śmiechu. Zresztą parę skupów tylko zrobiono a po paru tygodniach opcja ta odeszła w niebyt. Dla próby jedną z postaci pobiegałem po questach z wilkami, jak mi wypadły przez cały dzień dwa ogony, a żeby je sprzedać musiałem się tłuc do odległego miasta, to podziękowałem. Bardziej się opłaca Mediculus lub Molgrid. Ale to dla wyższych leveli.\nA, i przedmioty niebitewne chowa się teraz do magazynu po 15 mdz (a może coś się zmieniło? Nie sprawdzałem, ale chyba nie) co sprawia że chomikowanie itemków niebitewnych w nadziei na cud i otworzenie skupu jest praktycznie nieopłacalne.\nWidzę że zaczynam się wpisywać w ogólnoforumową tendencję do narzekania\ncieniostwor 2012-05-26, 20:52 #1190\nmagazyn jest naprawiaony i jest po 3 miedzi za niebitewne.\nCo do omiotów to się zgadzam tyle e gre tworzy V a doradcami są ludzie na lewelach 100+ więc co ich obchodzi los 15 lewelowców? jak oni mieli 15 lewel to pomiotów nie było. Więc teraz też nie są potrzebne.\nmerowe 2012-05-26, 21:00 #1191\nno popatrz, a kiedyś kasę V dopisywał do postaci specjalnie żeby dzisiaj utrudniać Tobie życie...\ncieniostwor 2012-05-26, 21:20 #1192\nTypowe podejście - ja nie miałem i przetrwałem to nowi też przetrwają...\nPrzeprowadź się na drzewo - nasi przodkowie tam żyli to i Ty dasz radę...\nmerowe 2012-05-26, 21:59 #1193\ndobra. ale Ty po mnie.\ncieniostwor 2012-05-26, 22:17 #1194\nDlaczego? To twoje poglądy nie moje. Dla mnie nie ma nic złego w tym że teraz jest/było inaczej.\nA na pomioty tak narzekacie ale żaden nie zwrócił uwagi że najbardziej płaczą po nich postaci na lewelu 15-25? Bo ciężko się w tych lewelach zarobkuje a na awans zwykle coś trzeba kupić i mapy i się robi kłopot...\nElnarot 2012-05-26, 22:28 #1195\nA bzdura, że ciężko. Nie jest, zdecydowanie nie jest normą posiadać wysokie zarobki na niskich poziomach. Bo nie, bo to Wanderer, tu ma być ciężko i masz się denerwować.\nA tak na poważnie, gdzie jest problem, jeżeli uciąć zarobkowanie na dowolnej przygodzie o pół? Po co narzekać? Jest inna, rób inną, nie rób wcale, walczyć możesz na arenie, możesz zbierać szyszki elfem, możesz lobbować, możesz wejść na drzewo, albo komuś to polecić\nDobrze, że się Wanderer rozwija, niekoniecznie musi być absurdalnie userfriendly, dla mnie nie był, a jednak mi się podoba, choć żadna z moich postaci nie jest mistrzem w swoich kategoriach. Ale czerpię z tego frajdę Więc, miast marudzić, że się ciężko zarobkuje, powiedz mi, jak się mi mnichem na 20 poziomie udało dostać do Starwy i ulać tego skubańca? Da się, wszystko się da, cierpliwości\ncieniostwor 2012-05-26, 22:38 #1196\nHmm jak się ma 30 graczy a 31 pisze o rezygnacji bo zmiana jest zła to chyba warto się sprawie przyjrzeć.\nMnie to wisi wbrew temu co tu się mi imputuje bo ja zdążyłem zarobić co niezbędne... Ale nie dawno. I wiem że tak łatwo nie będzie teraz - więc nie wiem czy polityka zniechęcania to dobra polityka - z niepodważalnym argumentem "bo tak ma być"...\nmerowe 2012-05-26, 23:08 #1197\nnie każdemu się da dopasować. mi też nie wszystkie dotychczasowe zmiany się podobały...\ncieniostwor 2012-05-27, 00:24 #1198\nMi jedynie chodzi o zachowanie szczególnej ostrożności gdy miesza się w lowlevel. Tacy nie będą walczyć o swoje tylko znikną z gry jak się im przedobrzy utrudnianie...\nmerowe 2012-06-20, 15:36 #1199\npytanie do bardziej obeznanych z kompami niż ja.\notóż 3 dni temu mój komp drastycznie zwolnił. walczyłem z nim, ale koniec końców postawiłem system od nowa. jeszcze podczas formata zauważyłem, że na niewiele się to zda. po pierwszym uruchomieniu komp chodził jeszcze wolniej niż przed formatem. Wstawiłem go do serwisu, za 60 pln postawili jeszcze raz system i poinstalowali sterowniki, dodatkowo wyczyścili kompa z kurzu. może serwis nie jakiś profesjonalny bo zajmują się głównie telefonami ale dało to jakiś efekt (pisze właśnie z tego kompa), niestety nie ten oczekiwany.\no co chodzi? co mogło ulec uszkodzeniu? co mogę zrobić, aby komp śmigał jak wcześniej?\nKalgherion 2012-06-20, 16:53 #1200\nPage created in 233 ms (178 ms) · 143 database queries in 86.8 ms\nCurrent time: 2020-09-27, 05:20:52 (UTC +01:00)


Wzmacniacz sygnału sieci - kolejna bezużyteczna aplikacja dla Androida. - Artykuły - Chip.pl\nWzmacniacz sygnału sieci - kolejna bezużyteczna aplikacja dla Androida.\nJak to możliwe, że aplikacja która nie działa jest tak popularna?\nPrawie 33 tysiące pozytywnych opinii, w których ludzie opisują jak bardzo przyspieszył im transfer i o ile "kresek" zwiększył im się zasięg daje do myślenia. Po kilku dłuższych chwilach kontemplacji szczerze przyznaję, że jestem pełen podziwu dla autorów aplikacji, która jest niczym innym niż znanym od stuleci efektem placebo. Jak można wzmocnić sygnał telefonu z Androidem bez uprawnień roota, albo bez podmiany sterowników do Wi-Fi? Na pewno nie przy użyciu aplikacji z Google Play. Oczywiście istnieje sposób na chwilową poprawę zasięgu, który od czasu do czasu działa - chwilowe przejście w tryb samolotowy (odłączenie od sieci GSM) i jego dezaktywacja. Po takim zabiegu nasz telefon ponownie zaloguje się do sieci, przy użyciu najmocniejszejszego, dostępnego BTS'a. Jeśli chodzi o wzmocnienie sygnału Wi-Fi to jest jeszcze śmieszniej. Aplikacja szuka mocniejszej, dostępnej sieci bezprzewodowej, do której może podłączyć nasz telefon. Za to bardzo profesjonalnie wykonano "wprowadzanie kodu", który możemy z zaciekawieniem poobserwować w trakcie "działania" aplikacji.\nJeśli bez rootowania telefonu chcielibyście mieć opcję "poprawienia" sobie zasięgu w krytycznych momentach waszej egzystencji to zwykły widżet do włączania i wyłączania trybu samolotowego zadziała tak samo jak 2 powyżej prezentowane aplikacje, a dodatkowo nie wyświetli żadnej reklamy.\nPobierz Wzmacniacz sygnału sieci z Google Play (zdecydowanie odradzamy używanie tej aplikacji)\nBuahahaha dobre Daje +1 za ten artykul.\nAle powaznie cos takieg ow ogole mnie nie dziwi. Nie od dzis wiadomo, ze wiekszosc spoleczenstwa (nie tylko w naszym kraju) wykazuje nieskonczone wrecz poklady ignorancji - w pracy, w domu, w zyciu codziennym.\nTo, ze nikt nie czyta przed sciagnieciem np. jakie uprawnienia ma aplikacja to standard. Natomiast to, ze wiele osob nie zadaje sobie najmniejszego trudu, zeby chocby odrobine zrozumiec to, czego uzywa - to juz jest po porstu przykre. Takie czasy... -__-'\nciekawe jak poprawi mi to sygnał na pustyni zgłoś nadużycie ›\nKtoś napisał "Głupców nie sieją ... ."\nUwazam, ze Solar Charger bije na glowe wzmacniacz sieci.\nlepszego ubawu juz dawno nie mialem.\nA ja mam Kasperczaka na telefonie i ten upiera się, że to trojan, lepiej nie dotykać\nzanim go napisaliście znów pojawiło się 1000 aplikacji dla androida...z czego 1001 to śmieci\nJedyne co może czasami pomóc to ustawienie na sztywno GSM lub UMTS. W niektórych momentach algorytm przełączania między nimi powoduje że czekamy... i czekamy ... i czekamy... zgłoś nadużycie ›\nGość IP: 37.123.165.* 2012.08.23 18:26 Solar Charger ma bardzo dobre recenzje. Podobno ktoś tym spawarkę zasila!\nAbsolutny must have na Androidzie.\n"Jak można wzmocnić sygnał telefonu z Androidem bez uprawnień roota, albo bez podmiany sterowników do Wi-Fi?"\n@up ja tam widze polecenie "sudo" może się nie znam ale su - superuser czyli root zgłoś nadużycie ›\nTomek, piszesz fajne artykuły. Dawno nie chwaliłem Chipa.\nandroid, aplikacje android, aplikacje mobilne, google, smartfony\nbaca studio, google\nandroid, google play, wzmacniacz sygnału sieci


kokopelia 29.02.2012 01:00\nOto kilka ciekawych pomysłów z polskich sklepów.\nKiedy już przekonamy nasze dziecko do pożegnania się z ukochanym nocnikiem, musimy ułatwić mu korzystanie z toalety dorosłych. Nakładka na sedes z wygodnym i miękkim siedzeniem z obiciem z pewnością się przyda. Nakładka posiada dwa uchwyty na których dziecko może się oprzeć w taki sposób, że rączki nigdy nie będą dotykały mało higienicznych części sedesu.\nOtto, spec od nici dentystycznej\nDo używania nici dentystycznej przekonuje Otto. Otwierany ludek posiada schowany w brzuszku kłębek nici dentystycznej, którą podaje ustami (niestety bez zębów). Nić można łatwo urwać na trzymanym w łapce metalowym uchwycie.\nPanda przechowa szczoteczkę\nMusisz codziennie namawiać Twojego malucha do mycia zębów i nie bardzo wiesz jak w tym znaleźć coś fajnego? Albo dziecko już wie, że trzeba myć zęby, ale szczoteczka się jeszcze wymyka spod kontroli. A to spadnie na podłogę, a to wpadnie za szafkę?\nROZWIĄZANIE: Flipper to estetyczne i higieniczne etui na szczoteczkę do zębów. Opatentowany mechanizm otwiera się i zamyka, kiedy chcesz włożyć lub wyjąć szczoteczkę - mały klik, a tyle frajdy! Szczoteczka jest przechowywana higienicznie (żadnego przytulania z innymi jak w tradycyjnym kubeczku) i w porządku (etui przyczepia się na ścianie na przyssawki). Mycie zębów to teraz bardziej zabawa niż higieniczny obowiązek.\nEtui pasuje do każdej standardowej szczoteczki. Sprawdza się także jako etui w podróży.\nDundee, krokodyl od czystych paznokci\nDundee pozwala utrzymać paznokcie zawsze w nieskazitelnej czystości. Poręczna szczoteczka jest elementem kolekcji Bath niemieckiego producenta Koziol specjalizującego się w wyrobach z tworzyw sztucznych. Zawinięty kolor krokodyla ułatwia operowanie szczotką. Produkt dostępny jest w czterech wersjach kolorystycznych przezroczystego tworzywa. Dundee to kolejny z zabawnych zwierzęcych pomocników w ofercie firmy Koziol.\nKróliczek do czesania\nTen uroczy króliczek nie jest tylko ozdobą. To fantastyczny (i estetyczny) zestaw do pielęgnacji włosów naszego maluszka. Uszy króliczka to szczotka i grzebyk, podstawa to bezpieczne i lekkie lusterko, w którym dziecko może się przeglądać podczas czesania.\nŁódka dla małego podróżnika\nGumowy korek do wanny z łańcuszkiem i plastikowym statkiem złożonym z mapy świata. Gadżecik dla małych i dużych entuzjastów częstych kąpieli oraz małych morskich przygód, Kolumba i Magellana. Produkt z kolekcji słynnej marki Luckies™.\nAstronauta bierze kąpiel\nKaczuszka w wannie to już niezbędny, wręcz kultowy gadżet. Nie musi to być jednak standardowa, żółta kaczuszka. Kreatywni rodzice z pewnością zdecydują się na ten oto zestaw.\nAstronauci spodobają się dzieciom, które nieustannie zadają pytania "Dlaczego słońce świeci i do czego służy księżyc?"\nKubek do mycia głowy to idealne rozwiązanie, gdy dziecko boi się mycia włosów. Kubek ma miękką, elastyczną krawędź, która tworzy wokół czoła barierę - dzięki niej woda nie spływa po buzi, a tego maluchy nie lubią najbardziej. Dostępny w trzech kolorach: niebieski, zielony, pomarańczowy.\nTen mały strój kaczuszki może nam posłużyć jako szlafroczek po kąpieli malucha. Jest miękki i bardzo przyjemny w dotyku, z pewnością spodoba się dziewczynkom. W ofercie sklepu znajdziecie również coś dla chłopców- poncho małpka.\nZastawa jak puzzle>>\nGadżety dla rodziców i dzieci>>


1. Podstawy administracji witryną | Moderacja\nStrona główna » 1. Podstawy administracji witryną\nArchiwum kategorii: 1. Podstawy administracji witryną\nKategorie wpisu: 1. Podstawy administracji witryną\nUtrzymanie i promocję witryny/forum można prowadzić na wiele sposobów, część jednak z nich wciąż jest ignorowana czy zostawiana na pastwę losu, często nieświadomie. Administrator czy twórca treści podświadomie zakłada, że użytkownicy wiedzą i rozumieją to co on, albo twórca chce stworzyć coś niezwykłego, jednak mając mgliste pojęcie o tym co i jak chce się przekazać.\n2. Cel, pal\nBez celu jest się nijakim. Jakiś cel musi witryna/forum mieć, musi po coś istnieć. “Ot tak” czy “dla zabicia czasu” to podstawy nie wróżące pomyślnej przyszłości. Forum klanu/sojuszu/drużyny, forum miłośników samochodów, forum dotyczące gry online, takie forum będzie zbierać określoną grupę użytkowników. Kolejny krok to idea, czyli w którym kierunku witryna/forum będzie się posuwać i […]\n3. System ogłoszeń jest najważniejszy\nDuża witryna/forum bez ogłoszeń to dla użytkownika podróż w ciemnościach, której to podróży po omacku bardzo często osoby odpowiedzialne za ogłoszenia nie widzą. Nikt nie chce przegapić informacji o aktualnościach, nadchodzącej przerwie w działaniu czy kasacji starych wątków na forum. Ogłoszenie powinno być umieszczone z odpowiednim dla wydarzenia wyprzedzeniem i pompą. Ot, jeśli nagle serwery […]\n4. Nawiązano kontakt z lokalną ludnością\nW przypadku działalności dla społeczności, brak kontaktu z nią przeczy samemu założeniu, za to w przypadku działalności dla portfeli społeczności, brak kontaktu z nią oznacza mniejsze zyski. Bowiem w jaki sposób firma dowie się na co użytkownicy chcą przeznaczyć całą swoją pensję? Istnieje kilka zasad, które osoby kontaktujące się ze społecznością prędzej czy później poznają […]\n5. Wykryto oznaki życia\nAby użytkownicy nie uciekli z witryny/forum jak z pustego czy nawiedzonego przez zombie miasta, należy utrzymywać aktywność. Poprzez ogłoszenia z aktualnościami, używanie znaczników “Ostatnio edytowano”, aktualną stopkę. Co można zaoferować użytkownikom? -konkursy i prezenty, -spotkania (online i twarzą w twarz), -zmiany wystroju witryny (wakacje, zima, lato, święta, igrzyska, mistrzostwa świata w piłce nożnej itd.), -turnieje, […]\n6. Elementy techniczne\nBudowanie i zarządzanie społecznością wymaga wielu elementów technicznych, tak jak jakaś organizacja potrzebowałaby dużej siedziby, komputera, samochodu, szafy na archiwa. Omówmy niektóre z niektórych elementów technicznych (bowiem możliwości jest mnóstwo), ich zasadność i niezbędny poziom szczegółowości do spełnienia swojej roli. Jeżeli zdecydujemy się na prywatne wiadomości związane z forum, powinniśmy pamiętać o tym, że powinny […]


Wypełnianie deklaracji podatkowych | Rachunkowość i finanse\nKażdy z nich trzeba rozliczyć poprzez wypełnienie odpowiedniego formularza. Tych formularzy jest kilkanaście, a to, który z nich musimy wypełnić i złożyć w Urzędzie Skarbowym zależy od tego, jakiego rodzaju podatnikiem jesteśmy, czyli jak się rozliczamy z fiskusem. Niestety różnorodność przepisów podatkowych sprawia, że nie każdy z nas wie na jakim formularzu rozliczyć się z podatku.\nDlatego przydają się takie instytucje jak biuro rachunkowe gdańsk. Biuro rachunkowe gdańsk zatrudnia księgowe, które doskonale znają się na obowiązujących przepisach prawa podatkowego. Wystarczy dostarczyć im nasz PIT otrzymany od pracodawcy, lub CIT albo VAT, a biuro rachunkowe gdańsk bez problemu wypełni naszą deklarację podatkową oraz złoży ją za pomocą specjalnego programu online w odpowiednim Urzędzie Skarbowym..\nKto wypełnia deklaracje podatkowe? Oto kilka podpowiedzi.


Kali - mitologia hinduska - Plakat samoprzylepny - Decor Mint\nJeśli uwielbiasz fantastykę, komiksy i animacje, to bez względu na Twój wiek dobrze trafiłeś. Przygotowaliśmy kolekcję plakatów samoprzylepnych z fantastyką dla małych i dużych wielbicieli gatunku. Plakat samoprzylepny z fantastyką to pomysł na wniesienie do domu oryginalnego klimatu. Plakat samoprzylepny Kali - mitologia hinduska zaskoczy cię naturalnymi i nasyconymi barwami oraz jakością wykonania. Oferowany w kategorii fantastyka plakat samoprzylepny Kali - mitologia hinduska, drukowany jest w technologii przyjaznej środowisku, na tkaninie samoprzylepnej o gramaturze 240 g/m². Przez co świetnie sprawdzi się we wnętrzach, a w dodatku jest odporny na wilgoć i zabrudzenia.\nJeśli marzy Ci się uzewnętrznienie swoich zainteresowań na domowej ścianie to plakat samoprzylepny Kali - mitologia hinduska będie dla Ciebie strzałem w dziesiątkę. Plakaty samoprzylepne z fantastyką ozdobią różnie wykończone wnętrza, szczególnie lubi je styl Orientalny. Plakat samoprzylepny Kali - mitologia hinduska ubogaci aranżacje wielu pomieszczeń, szczególnie nada się Do salonu Do przedpokoju Do wnętrza użytkowego. W naszej kolekcji plakatów samoprzylepnych z fantastyką znajdziesz jeszcze wiele więcej, innych motywów bajkowych i komiksowych.\nObraz [ Kali - mitologia hinduska ] Plakat [ Kali - mitologia hinduska ] Obraz w ramie[ Kali - mitologia hinduska ] Plakat samoprzylepny[ Kali - mitologia hinduska ] Plakat w ramie[ Kali - mitologia hinduska ]


Współczesny hotel mieści się w zakupowej dzielnicy miasta, w odległości krótkiego spaceru od galerii, muzeum i szkoły średniej. Koło hotelu są sklepy z kawą, pola golfowe i restauracje.\nWszystkie pokoje dla niepalących wyposażone zostały w Wi-Fi, telewizor płaskoekranowy, mini lodówkę, urządzenie do parzenia kawy/herbaty i zestaw do prasowania. Wszystkie łazienki są wyposażone w suszarkę do włosów, deszczownicę i bezpłatne przybory toaletowe.\nNowoczesny bar typu lounge oferuje bilard i taras. Obiekt usytuowany w dzielnicy Al Barsha, 5 minut spacerem od P.F. Chang's i Rich.\nSpokojnym 5-minutowym spacerem można dojść do stacji Stacja Mall of the Emirates. Z lotniska Dubaj jest zaledwie 30 minut do hotelu Citymax Al Barsha Hotel.\nGoście mogą korzystać z transferu z/na lotnisko, całodobowej obsługi hotelowej i usług concierge. Ponadto, dostępne są takie udogodnienia jak darmowy parking, wyznaczone miejsce do palenia i automat.\nNa miejscu dostępne są basen na dachu i kryty basen.\nIzan Avenue Louise **** Bruksela\nBlue Sky ** Ho Chi Minh\nBoutique Junibin Hongdae *** Seul\nGuo Mao Super 8 *** Pekin\nKingston *** Ho Chi Minh\nCity Line *** Pekin\nShindom Taoranting ** Pekin\nOrto De Medici *** Florencja\nHong Vinh ** Ho Chi Minh\nAuspicious Business *** Pekin


Kto zabił arcyksięcia Franciszka Ferdynanda i dlaczego? | Katarzyna Żywot-Górecka – blog historyczny\nKto zabił arcyksięcia Franciszka Ferdynanda i dlaczego?\nOpublikowano: 11.03.2015, 14:28\nDrobny dziewiętnastolatek stał w tłumie widzów przyglądających się kolumnie samochodów towarzyszących wizycie arcyksięcia Franciszka Ferdynanda Habsburga w Sarajewie. Dzień był pogodny, wizytę zaplanowano na 28.06.1914r. Automobil z parą książęcą jechał powoli, a gdy na chwilę przypadkowo zatrzymał się niedaleko młodego człowieka, padły strzały. Arcyksiążę poniósł śmierć pierwszy, jego żona Zofia von Chotek zmarła po kilku minutach.\nTo zabójstwo dało początek konfliktowi z udziałem europejskich mocarstw i w efekcie spowodowało wybuch I Wojny Światowej, wyjątkowo okrutnej, w której ponad 8 milionów żołnierzy zostało zabitych, a około 21 milionów rannych.\nStrzelał dziewiętnastolatek Gavrilo Princip, z pochodzenia Serb. Młody człowiek był fanatycznym nacjonalistą. Urodził się we wsi Oblja, jako jedno z dziewięciorga dzieci ubogiego listonosza. W Belgradzie, uczęszczając do gimnazjum próbował zaciągnąć się w szeregi tajnej organizacji Jedność albo Śmierć nazywanej Czarną Ręką. Jednakże został zlekceważony ze względu na wiek. W śledztwie prowadzonym po zamachu zeznał, że to wydarzenie wywołało w nim chęć dokonania wielkiego, ważnego czynu. Nawiązał kontakt z członkami organizacji Młoda Bośnia. Gdy był już znany termin wizyty arcyksięcia w Sarajewie zgłosił się do wykonania zamachu. Plan działania ułożył z dwoma przyjaciółmi, również zamachowcami. Został on zaakceptowany przez tajną organizację Jedność albo Śmierć i majora oddziałów ochotniczych Tankovicia. Zgodę wyraził też pułkownik serbskiego kontrwywiadu Dimitrijević. Plan zaakceptował również rosyjski attache wojskowy w Belgradzie pułkownik Artamonow. Prawdopodobnie po pewnym czasie pułkownika ogarnęły wątpliwości i wysłał do Sarajewa posłańca, by odwiódł nacjonalistów od planowanego zamachu, jednakże bezskutecznie.\nSerbowie uważali arcyksięcia Franciszka Ferdynanda za swojego największego wroga. Po sukcesach dwóch wojen bałkańskich w 1912 i 1913r. dążyli do zjednoczenia narodów bałkańskich i utworzenia wielkoserbskiego państwa. Przeciwnikiem tych planów był książę Franciszek Ferdynand. Zamierzał dokonać nowego podziału monarchii Austro-Węgierskiej z rządem w Wiedniu sprawowanym przez cesarza Franciszka Józefa i niemieckim językiem urzędowym.\nBroń dla celów zamachu (cztery rewolwery i sześć bomb) została dostarczona do Sarajewa w pudle z cukrem. W organizację zamachu włączyła się Czarna Ręka. Zwerbowano także dodatkowych zamachowców. W sumie było ich pięciu. Gavrilo Princip opisał w sądzie przebieg wydarzeń. Stojąc na moście usłyszał wybuch bomby. Pobiegł w tą stronę, a następnie wrócił, wiedząc, że obok sklepu Schillera ma przejeżdżać arcyksiążę. Pamiętając zdjęcie z gazety rozpoznał go w drugim automobilu i oddał celny strzał. Księżnę zabił przypadkowo, chciał zastrzelić naczelnego zbrojmistrza Oskara Potioska. Bomba rzucona wcześniej przez innego młodego zamachowca spadła na dach automobilu pary książęcej, a następnie na ulicę, gdzie eksplodowała.\nPo zamachu Princip został pojmany. Bezskutecznie próbował się otruć i zastrzelić. Został skazany wraz z dwoma innymi zamachowcami na karę 20 lat więzienia i osadzony w twierdzy w Terezinie. Nie orzeczono kary śmierci, ponieważ zamachowcy nie osiągnęli dwudziestego roku życia. Wszyscy trzej wkrótce zmarli. Gavrilo Princip zmarł 28.04.1918r. Już wcześniej chorował na gruźlicę, która nasiliła się wskutek zimna, wilgoci i niedożywienia. Przed śmiercią na ścianie wyrył napis: „Nasze duchy będą się błąkać po Wiedniu i straszyć jaśniepanów”. Po śmierci czczono go jako bohatera narodowego Jugosławii, Serbii, Bośni i Hercegowiny. Obecnie jest uznawany za bohatera głównie wśród nacjonalistów serbskich.\nKonsekwencje zamachu były natychmiastowe. Austro-Węgry zażądały represji, a następnie w wyniku ich nie spełnienia 28 lipca wypowiedziały Serbii wojnę. Mobilizację ogłosiła Rosja sprzyjająca Serbii, a Niemcy będące w sojuszu z Austro-Węgrami wypowiedziały jej wojnę. W przeciągu niespełna miesiąca działania wojenne objęły całą Europę.


CERIT PANSIYON İMROZ - İmroz, Turcja\nEsnaf Sokak No 7 Canakkale, İmroz, Turcja\nCerit Pansiyon Imroz oferuje niedrogie zakwaterowanie w İmroz.\nCerit Pansiyon Imroz leży w odległości 10-minutowego spaceru od centrum İmroz. Hotel jest położony 73 km od Lemnos Island.\nKipos Beach jest w 31.6 km od obiektu, a Samothraki Port jest tylko w 48.1 km stąd.\nCerit Pansiyon Imroz jest obiektem w İmroz wyposażonym w 8 pokoi i dysponującym klimatyzacją, balkonem, kuchnią, miejscem do siedzenia i telewizorem płaskoekranowym. W pokojach są też czajniki elektryczne i naczynia kuchenne dla przygotowania posiłków.\nCerit Pansiyon, Turcja\nAsia Artemis Hotel Stambuł


ej wizerunek jest architektonicznym symbolem Hiszpanii, umieszczonym na eurocentach. Od setek lat wędrują do niej pielgrzymi.\nW wilgotnej Galicii spływa często w strugach deszczu. Obrosła mchem i porostami. Na szczycie barokowej fasady zachodniej, między wieżami, umieszczono figurę patrona katedry. Apostoł Jakub Starszy stoi w stroju pielgrzyma, ubrany w płaszcz i kapelusz, z pielgrzymim kijem w dłoni. Stąd patrzy na miasto i okolice.\nJuż z daleka widać ogromną sylwetkę świątyni, stojącą w rzęsistym deszczu. Dojeżdżamy taksówką z lotniska na Plac Obradoiro. Stajemy przed monumentalnym, bajecznym portalem zachodnim. To ta właśnie jej elewacja jest najczęściej fotografowana, rysowana, malowana, jest symbolem.\nMimo deszczu przez ogromny plac, do katedry, zmierzają pielgrzymi, kończąc tu swoją Camino de Santiago. Jakubowy szlak to fenomen kulturowy. Został nawet wpisany na listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO. Podążają nim osoby głęboko religijne, wierzące trochę mniej i religijni ignoranci. Spotykają się tu pielgrzymi z całego świata reprezentujący różne wyznania, różne kultury. Przemierzają drogę, aby stanąć w końcu przed katedrą, wejść do jej wnętrza, objąć figurę św. Jakuba, stanąć przed jego relikwiami.\nJuż przemoknięci, pokonując kilkadziesiąt schodów, otwieramy wrota, lecz nie wchodzimy jeszcze do środka. Na naszej drodze stoi romański Portyk Chwały. Barokowa fasada kryje średniowieczną katedrę. Rozpoczęto jej budowę w XI wieku. Zakończono w następnym stuleciu. Przez kolejne wieki świątynię przebudowywano, rozbudowywano, aby w końcu nadać jej charakterystyczny dzisiaj kształt. Możemy podziwiać w niej elementy romańskie, gotyckie, renesansowe, barokowe. Architektura wnętrza zachowała jednak swój romański charakter. Wnętrze jest niespodziewanie małe w stosunku do ogromnej bryły katedry. Do środka można wejść z czterech stron, każda fasada zachwyca swoim pięknem.\nW barokowym ołtarzu głównym uwagę zwraca figura św. Jakuba. Średniowieczna rzeźba została przykryta bogatym złoconym płaszczem, wysadzanym szlachetnymi kamieniami. Codziennie pielgrzymi i turyści wspinają się na ołtarz i od tyłu obejmują sylwetkę patrona Hiszpanii. Potem schodzą do krypty i zatrzymują się, by stanąć w zadumie przy jego grobie.\nNa skrzyżowaniu naw, pod kopułą, umieszczony jest mechanizm, z którego zwisa atrakcja katedry – ogromne kadzidło – Botafumeiro. W święta czy też przy wyjątkowych okazjach trybularz wprawiany jest w ruch i szybuje pod sklepienie. Dzieje się tak od średniowiecza. Pielgrzymi przybywający wtedy do katedry, mając za sobą kilkaset kilometrów drogi, wydzielali niezbyt miłą woń. Trzeba ich było okadzić i odkazić. Dziś ta celebra jest atrakcją turystyczną i dla wielu – przeżyciem religijnym.\nJeśli wierzyć przekazom, kadzielnica urwała się raz, w 1499 roku, i wyleciała przez okno. Świadkami tego zdarzenia byli uczestniczący w mszy świeżo poślubieni małżonkowie – Katarzyna Aragońska (późniejsza żona Henryka VIII) i Artur Tudor (brat rzeczonego). Uznano ten wypadek za zły znak i rzeczywiście, niedługo potem, młody mąż zszedł z tego świata, co niewątpliwie miało niebagatelny wpływ na późniejszą historię Kościoła katolickiego w Anglii.\nMamy szczęście, właśnie dziś, w Zielone Świątki, zaplanowane jest uruchomienie ogromnej kadzielnicy. W katedrze zbierają się tłumy, aby wziąć udział w tym niezwykłym wydarzeniu. Do trybularza podchodzi kilku mężczyzn w charakterystycznych strojach. Już czuć zapach palącego się kadzidła. Botafumeiro porusza się powoli, by potem przyśpieszyć i prawie dotknąć sklepienia. Tak dzieje się przez kilka minut. Rozhuśtana kadzielnica opada, aby potem, siłą rozpędu, wznieść się do góry. Katedra wypełnia się dymem.\nNiesamowite uczucie być tutaj, czuć jedność z setkami przybyszów z całego świata, których celem jest to miejsce. Jest w tym coś magicznego, coś co powoduje, że każdego roku setki tysięcy pielgrzymów wyrusza w drogę, przemierzając czasami kilkaset kilometrów, w deszczu, zimnie, upale, z pęcherzami na nogach, podpierając się kosturem, aby dotrzeć do grobu św. Jakuba. Aby dotrzeć do katedry w Santiago de Compostela…


Wymień kryteria poprawności językowej i omów jedno z nich. | AleKlasa\nWymień kryteria poprawności językowej i omów jedno z nich.\nod próby zdefiniowania poprawności językowej. Wypowiedź jest poprawna, jeżeli nie zawiera żadnych błędów słownikowych i gramatycznych, a poza tym spełnia wszystkie swoje podstawowe funkcje (jest zrozumiała dla odbiorcy, sensowna, precyzyjna, jednoznaczna). Oprócz tego przy ocenie poprawności językowej wypowiedzi stosowane są następujące kryteria:\nkryterium zwyczaju społecznego (tzw. kryterium uzualne – od łac. uzus – zwyczaj);\nkryterium zgodności z systemem językowym;\nkryterium przydatności funkcjonalnej;\nkryterium autorytetu naukowego.\nPrzedstawię kryterium narodowe, które uważam za szczególnie ważne. Ma ono bardzo długą tradycję w walce o poprawność językową. Odwoływano się do niego zwłaszcza w okresach, gdy polszczyzna była szczególnie narażona na obce wpływy (np. w oświeceniu walka z zalewającą nas francuszczyzną, okres zaborów). W myśl kryterium narodowego poprawna jest ta wypowiedź, która zbudowana jest z wyrazów należących do języka narodowego. Jednak troska o czystość języka nie powinna przybierać form językowego dziwactwa. Nie ma sensu eliminować z języka wyrazów zapożyczonych, które na dobre się już w nim zadomowiły (zapożyczony z greckiego helikopter, z rosyjskiego sputnik, z angielskiego laser, komputer, trolejbus). Wyrazy obcego pochodzenia przenikają zwłaszcza do terminologii naukowej. Nie jest to zjawisko negatywne, ponieważ wspólne słownictwo, obfitujące zwłaszcza w wyrazy zapożyczone z łaciny i greki, ułatwia kontakty międzynarodowe uczonych. Użycie wyrazów obcych jest również celowe, gdy nie mają one dokładnych polskich odpowiedników. Dotyczy to np. wyrazu trolejbus, dla którego swego czasu proponowano nazwę elektrowóz. Nie przyjęła się ona, ponieważ wyraz ten jest już w polszczyźnie używany w innym znaczeniu (oznacza lokomotywę o napędzie elektrycznym). Poszukiwano też polskiego odpowiednika dla zapożyczonego z francuskiego wyrazu prekursor, ale polskie słowo poprzednik nie wyparło go, gdyż znaczy trochę co innego (prekursor to nie tylko ten, kto kogoś poprzedza, lecz także ten, kto zapowiada nowy prąd lub kierunek działalności).\nKiedy nie powinniśmy używać wyrazów obcych?\nNie powinniśmy z nich korzystać, jeśli istnieją ich ogólnie znane i precyzyjne polskie odpowiedniki, np. partycypować – uczestniczyć, internacjonalny – międzynarodowy, kurort – uzdrowisko.\nNie należy ich używać, gdy nie rozumie się dobrze ich znaczenia, bo to może wywołać efekt humorystyczny.\nNie należy używać mało rozpowszechnionych wyrazów obcych w rozmowie z ludźmi, którzy – jak przypuszczamy – ich nie znają. Utrudnia to, a niekiedy nawet uniemożliwia porozumienie, a poza tym jest bardzo nietaktowne.