Najlepszy obiekt turystyki wiejskiej w Wielkopolsce - Praca\nNajlepszy obiekt turystyki wiejskiej w Wielkopolsce\nBEZ • 10 grudnia 2009 - 00:01\nDziś (10 grudnia) o godz. 11.30 w Sali Kolegium Rungego Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu odbędzie się podsumowanie III edycji konkursu na najlepszy obiekt turystyki na obszarach wiejskich w Wielkopolsce.\nPodczas uroczystości ogłoszone zostaną wyniki konkursu, a jego laureaci otrzymają nagrody i wyróżnienia z rąk Marszałka Województwa Marka Woźniaka. Dodatkową atrakcją będzie emisja filmu podsumowującego tegoroczną edycję konkursu, a także występ zespołu artystycznego z Akademii Muzycznej w Poznaniu.\nKonkurs na najlepszy obiekt turystyki na obszarach wiejskich w Wielkopolsce organizowany jest przez Urząd Marszałkowski Województwa Wielkopolskiego we współpracy z Uniwersytetem Przyrodniczym i Poznańskim Towarzystwem Agroturystycznym.\nCelem tego przedsięwzięcia jest promocja wielkopolskiej wsi jako miejsca wypoczynku, a także motywacja jednostek turystycznych i agroturystycznych, zwłaszcza tych małych, do ponoszenia standardu usług i wzbogacania oferty.\nDo trzeciej edycji konkursu zgłoszone zostały 52 gospodarstwa z terenu Wielkopolski. Kapituła Konkursu przyznała nagrody w 3 kategoriach: gospodarstwo agroturystyczne;kwatera wiejska” (obiekt wiejskiej bazy noclegowej do 35 miejsc noclegowych); obiekty zlokalizowane na terenach wiejskich o charakterze np. terapeutycznym, edukacyjnym, rekreacyjnym.\nLista laureatów zostanie ogłoszona na stronie internetowej Urzędu Marszałkowskiego Województwa Wielkopolskiego w dziale „Aktualności”, po gali wręczenia nagród. Podobał się artykuł? Podziel się!\nonline, 2010-05-20 11:18:31


Kupić Whirlpool MWF 421 BL w Warszawa - Allmega.pl\nMikrofalówka Whirlpool MWF 421 BL в Warszawa\nПоследняя цена 5 535 540.00 zl.\ngrill, objętość 25 l moc mikrofal 800 W elektroniczne zarządzanie, automatyczne odszranianie, automatyczne gotowanie, wymiary szerokość x wysokość x głębokość: 49x32x42.6 cm kolor: czarnyWszystkie dane techniczne\nPodstawowe Whirlpool MWF 421 BL\nTryby pracy Whirlpool MWF 421 BL\nPanel sterowania Whirlpool MWF 421 BL\nProgramy Whirlpool MWF 421 BL\nZabudowa Whirlpool MWF 421 BL\nDodatkowe funkcje Whirlpool MWF 421 BL\nWymiary i waga Whirlpool MWF 421 BL\nPodany produkt mikrofalówka Whirlpool MWF 421 BL: parametry, opis i zdjęcia, pokazane w sieciowym Allmega.pl, zebrane na podstawie źródeł otwartych w tym z oficjalnych stron producentów. Zakres dostawy, wygląd i parametry иделия mogą być zmienione przez producenta bez uprzedniego powiadomienia, z tego powodu nie gwarantujemy, że parametry, opis i zdjęcia mikrofalówki Whirlpool MWF 421 BL w pełni odpowiadają rzeczywistości.\nJeśli postanowili kupić mikrofalówkę Whirlpool MWF 421 BL w Warszawa na podstawie charakterystyk, opis i zdjęć w sieciowym Allmega.pl, trzeba wyjaśnić wszystkie znaczne dla ciebie parametry bezpośrednio u sprzedawcy w momencie składania zamówienia. Allmega.pl nie twierdzi, że opisy i zdjęcia produktów są dokładne, absolutne i bezbłędne. Wszystkie informacje o sieciowym prezentowana zaswiadczenie i jest przeznaczona do użytku osobistego.\nProszę, daj nam znać, jeśli zauważył niedokładność w właściwości mikrofalówki Whirlpool MWF 421 BL!


August, 2019 | O komputerach\nPosted by admin Aug - 31 - 2019 Comments Off on noproblem.com.pl – agregaty prądotwórcze kraków\nW aglomeracjach, w których prowadzone są wielkie inwestycje budowlane, niesłychanie wielokrotnie wykorzystują gigantyczną ilość prądu elektrycznego. Niemniej jednak większość takich korporacji, zaopatrzą się w sprzęt pomocniczy, który wytwarza prądy, w celu ucieknięcia żadnych przepięć, lub też gwałtownych awarii prądu. Takim sprzętem pomocniczym są agregaty prądotwórcze, jakie za pomocą silnika, oraz Read More ...\nPosted by admin Aug - 31 - 2019 Comments Off on elementia.pl – skanowanie faktur do programu księgowego\nW bieżących czasach korzystanie z usług biur księgowych jest nadzwyczaj na czasie. Wiąże się z tym w głównej mierze dużo korzyści dla osób, jakie z księgowością nie chcą posiadać nic wspólnego, a muszą się kalkulować. Trudno sobie przedstawić, aby figura, jaka przenigdy uprzednio nie prowadziła rozliczeń, miała się z nimi Read More ...\nPosted by admin Aug - 16 - 2019 Comments Off on RENT A CAR\nWiele osób rezygnuje z podróży, bo widoczny każdego dnia transport pociągiem ze względu na przesiadki oraz przystanki jest męczący. Nie wykorzystują z korporacji wynajmujących wozy z braku prawa jazdy. Mimo to takie przedsiębiorstwa wychodzą na przeciw kłopotom każdego człowieka, również takiego bez tego zaświadczenia. Za poboczną dopłatą można wynająć prócz Read More ...\nNie ma łazienki bez wanny lub ewentualnie prysznica. To fundamentalne szczegóły oprzyrządowania każdego domu. Wanna jest dla osób, które kochają długie kąpiele, wypoczynek i wypoczynek. Dla tych zapracowanych oraz dla tych, co się nudzą. Tutaj szczególne polecane są wanny z hydromasażem. Domowe SPA? Nic prostszego, wystarczy zakupić wannę, która będzie Read More ...


Mamo,tato: opowiem Wam bajkę - Szczecin\nMamo,tato: opowiem Wam bajkę\n14.06.2010 09:46 / ostatnia modyfikacja: 14.06.2010 10:27\nZwykle to rodzice są narratorami bajek a dzieci ich biernymi słuchaczami. Ale maluchy pragną poznawać świat wszystkimi zmysłami, mają bogatą wyobraźnię i mnóstwo energii. I właśnie te dziecięce pragnienia postanowiło zaspokoić BAJTO. Co niedzielę w 13 Muzach odbywa się niezwykły spektakl z udziałem dzieci.\nSłuchając baśni czy bajek dziecko budzi wiarę w siebie i swoją przyszłość. Uczy się sposobów wyjścia z opresji, rozwija zasoby języka, poznaje metafory, wzbogaca swoje życie wewnętrzne i wnosi w nie atmosferę cudowności. Zaczyna wtedy rozumieć, że pomyślne życie jest dostępne każdemu mimo wielu przeszkód, ale tylko wtedy, gdy nie ucieka się od życiowych zmagań, ale stawia im czoło. Rzeczywistość kreowana w bajkach związana jest z myśleniem dziecka i dlatego łatwiej jest mu zrozumieć reguły, jakie rządzą światem.\n-Bajkowe przedstawienia to spektakl, podczas którego staramy się, poprzez dramaturgię, stworzyć nastrój silnie, choć łagodnie, oddziaływający na młodego widza. Sposób opowiadania opieramy na interakcji z dziećmi które, poprzez gest i słowo, czynnie uczestniczą w przedstawieniu pomagając stworzyć klimat baśni „dziejącej się w całej sali”- mówi Krzysztof Salak z BAJTO, które działa w ramach Stowarzyszenia Twórców Niepełnosprawnych.\nBAJTO urodziło się częściowo już w 2004 roku, kiedy to Krzysztof Salak – tekściarz, poeta, aktor Piwnicy przy Krypcie oraz kabaretu Kot Czarny Rudy w Teatrze– zaczął czytać dzieciom bajki w kawiarni Fanaberii przy Deptaku Bogusława w Szczecinie. Bajkowe Spotkania z Andersenem w gościnnych progach Fanaberii trwały około roku. Czytanie przekształciło się w opowiadanie a następnie odgrywanie niektórych sekwencji wraz z widzami.\nDzieciom i rodzicom podobała się taka interaktywna forma bajkowych spotkań, ponieważ podczas wspólnego opowiadania rzadko zdarzało się, by ktoś przeszkadzał, krzyczał, aby dziecko kogoś uciszało, bo „pan mówi”. W bajkach uczestniczą dzieci w wieku od 1.5 roku do nieskończoności, bowiem i rodzice oraz dziadkowie włączają się do opowieści.\nDo tej pory BAJTO wraz z dziećmi wystawiło: Dziewczynkę z zapałkami, Balladę o głupim Jasiu, Niewidomą dziewczynkę i misia, Brzydkie kaczątko, Świniopasa, Ojciec wie najlepiej, Księżniczkę na ziarnku grochu, Królową Śniegu, Królewnę Śnieżkę, Śniegowego bałwana, Calineczkę, Małą Syrenkę, Dzikie Łabędzie, Dzikie gęsi, Kopciuszka, Śpiącą Królewnę, Czerwonego Kapturka, Tajemne zioło Marty, Krzesiwo, Bajki Czarnego Lądu.\nRelacja z przedstawienia BAJTO pokazywana była m.in. w ogólnopolskim paśmie TVP, także dwukrotnie w Kronice Szczecińskiej i relacjonowana w Radiu Szczecin.\nOto komentarz jednego z rodziców (po przedstawieniu "Brzydkie kaczątko"): Jak zwykle ciepło i sympatycznie. Moja córcia zachwycona, bardzo emocjonalnie podchodziła do przedstawianej historii, próbowała ochronić kaczątko przed złym. Fantastycznie, że dzieci mogą po prostu bawić się bajką. I w bajce. Dla mnie taka formuła opowiadania baśni- super sprawa.\nOsobiście miałam okazję zobaczyć, jak wyglądają „Bajkowe przedstawienia”. Odbywają się one w 13 Muzach, w każdą niedzielę o godz. 12 w Sali Kominkowej. Na czas spektaklu pomieszczenie zostaje specjalnie przygotowane: wystrój dostosowany jest oczywiście do bajki, jaka będzie opowiadana. Na podłodze leżą wielkie poduchy, na których dzieci mogą ułożyć się w każdej możliwej i wygodnej dla siebie pozycji. Specjalny klimat tworzą również światła, a raczej ich niewielka ilość.\nMaluchy bardzo chętnie biorą udział w przedstawieniu. Rwą się do odegrania jakiejś roli, doskonale znają fabułę i widać, że naprawdę czerpią z tego radość. I nie tylko one: również na twarzach rodziców malują się uśmiechy. Być może dlatego, że sami na tę jedną godzinę przenoszą się do magicznego świata wraz z dziećmi…\nWięcej informacji na temat „Bajkowych przedstawień” oraz repertuar znajdą Państwo na: www.bajto.pl\nDziękuję Agnieszko za za miły i - co ważniejsze - fachowy artykuł. Także za świetne zdjęcia. Wszystkiego bajkowego!\nBardzo zachęcajace zdjęcia. Na pewno zawitam do Klubu 13 Muz w najbliższym czasie. Z córeczka i bratanicą. Pozdrawiam pomysłodawcę takiej formuły przedstawiania bajek.


Musiałek: Ile prawicy w Hipster Prawicy? — Klub Jagielloński\nDo empików trafił nowy numer Frondy, a wraz z nim pierwsza intelektualna prezentacja głośnego w sieci środowiska Hipster Prawicy. To dobra okazja, aby jeszcze raz jej się przyjrzeć i przetestować z prawicowych pryncypiów.\nTematyka i stylistyka nowego numeru Frondy wiernie oddają zapowiedzi, jakie dawał jego nowy redaktor naczelny, Mateusz Matyszkowicz. Za wcześnie jest, żeby wydawać zdecydowane sądy, ale kierunek zdaje się być klarowny. Nowa Fronda kierowana przez hipster prawicę to przede wszystkim kultura – i to niekoniecznie przez duże „K”. Znajdziemy tam bowiem i poważnego Bacha, i discopolową Shine. Te kontrasty zresztą chętnie podkreślają nowi redaktorzy; jak zapowiadają, chcą zagłębić się w obszar, który dla wielu na prawicy jest zaniedbany. Dla czytelników Frondy z ostatnich lat odmieniony kwartalnik może być kontrowersyjny, ale pismo bez wątpienia zasługuje na szansę. Choćby dlatego, że szuka, a to w dzisiejszych czasach zdominowanych przez media ”tożsamościowe” już niemało. Tyle o samym numerze. Porządna recenzja wymaga solidnych studiów pisma, a nie ledwie pobieżnego przeglądu, do którego się uczciwie przyznaję. I chociaż mam przeczucie, że wielu przyszłych recenzentów także nie zada sobie trudu subtelnego kartkowania prawie 400 stron kwartalnika, to nie warto brać z nich przykładu.\nNajnowsza Fronda to jednak przede wszystkim dobra okazja do głosu w sprawie bardziej fundamentalnej, w niewielkim stopniu poruszonej w publikowanych dotychczas artykułach o hipster prawicy. Spór o środowisko tworzące nową Frondę to kolejna odsłona debaty o mariaż konserwatyzmu i ponowoczesności, czy szerzej – współczesnej kultury. Dla młodszych czytelników przypomnijmy – sporu, w którym w Polsce istotną rolę odegrała właśnie Fronda. Ten wydawany od 1994 roku kwartalnik był jednym z pierwszych śmiałych eksperymentów na konserwatywnej wrażliwości. Dziś, gdy większość oferty intelektualnej na rynku opiera się na tożsamościowych grach, nowej Frondzie trudno będzie zaskoczyć. W latach 90. pismo prowadzone przez duet Smoczyński-Górny skorzystało z premii nowości, dlatego wspięło się na szczyt i z powodzeniem umeblowało sporo ważnych głów polskiej prawicy.\nHipster prawica zdobyła dużą popularność, ale i zrodziła sporo wątpliwości. Sam długo się zastanawiałem, jak ją „ugryźć”. Młodzi redaktorzy Frondy deklarują konserwatywne poglądy. Chętnie fotografują się z Gazetą Polską. Negatywnymi bohaterami ich memów są przede wszystkim politycy obozu władzy. Jednocześnie, jak sami mówią, lubią się dobrze ubrać, dobrze zjeść, chodzić do modnych knajp. Nie mają problemu ze współczesną kulturą, świetnie wyczuwają trendy. Ba, często sami je wyznaczają. Zaskakują i szokują. Prowokują i hejtują. Ale przede wszystkim bawią. Poczucia humoru, błyskotliwości i kreatywności mogą im pozazdrościć pijarowcy z najlepszych agencji.\nDla mało cierpliwych i czekających jedynie na werdykt, spieszę wyjaśnić – nie dam łatwej odpowiedzi. Chociaż nietrudno zauważyć, że sceptycyzm będzie tonem dominującym. Pytanie o granicę kompromisu jest pytaniem przede wszystkim o polityczny realizm. W świecie coraz bardziej ponowoczesnym konserwatyści, jeśli chcą mieć rząd dusz, muszą z nim rozmawiać. Poruszają się w przestrzeni, gdzie zasady gry coraz mniejszym stopniu od nich zależą. Dlatego odwrócenie się plecami do zmieniającej się rzeczywistości będzie oznaczać katakumby, odejście w niszowość. Oczywiście są i tacy, którym to nie przeszkadza. Wyżej cenią ideową czystość niż realny wpływ za cenę kompromisów z nieprawdą. Ale dla kogoś, kto nie rezygnuje z walki o otaczający go świat, spór o granicę akceptacji współczesności to realny dylemat. W pewnym sensie to spór między prawdą i dobrem. Spór, który wyjaśniał ponadczasowe, fundamentalne dylematy każdej epoki, których doświadczali nie tylko konserwatyści i nie tylko w Polsce. W naszym kraju jednak konflikt między duszą patrzącą w niebo a rozumem chodzącym po ziemi przeżywaliśmy wielokrotnie. Ba, one zdefiniowały naszą tożsamość. Łatwej odpowiedzi nie ma, bo zarówno prawda, jak i dobro mają fundamentalne znaczenie. Na co się więc zdecydować? Hamletyzować można, ale wybrać trzeba. Rozstrzygnięcie konfliktu między nimi zawsze ma charakter kontekstowy, sytuacyjny. Każda sytuacja jest inna. Każda skłania do innej odpowiedzi. Spór o polityczny realizm, a więc granicę akceptacji rzeczywistości przez konserwatystów, jest sporem nierozstrzygalnym na poziomie teoretycznym. Choć naturalnie nasz rozum szuka skrótów i gotowych formuł, nie warto zaspokajać tej potrzeby.\nNa poziomie teorii wiemy już, że nie powinniśmy osądzać hipster prawicy. Mają prawo do eksperymentu, a nawet i obowiązek. Konserwatyzm w czasach rewolucyjnych nie powinien przecież polegać na konserwowaniu status quo, ale na „twórczym niepokoju”. Ale jak z praktyką? Długo wstrzymywałem się z oceną tego środowiska na podstawie jedynie fejsbukowego fanpejdżu. Specyficzne narzędzie, specyficzna przestrzeń. Wydanie Frondy potwierdza jednak obrany kierunek poszukiwań środowiskowej tożsamości i daje zielone światło do szerszego komentarza. Młodzi redaktorzy swoją ikoną uczynili Leopolda Tyrmanda. Wybór ten dobrze oddaje klimat tego środowiska. Dla konserwatystów wychowanych na Ortedze, Legutce czy Mercie taki wybór może budzić niepokój i to niekoniecznie ten twórczy. Dla tych od Bartyzela i Chrzanowskiego zapewne tylko politowanie. Ale to przecież nie dla nich oferta. Walka nie toczy się o przekonanych, ale o poszukujących swojej tożsamości. Hipster prawica chce zawalczyć przede wszystkim o młodych, dlatego akcentuje język, przekaz, symbolikę, która dla nowych pokoleń jest zrozumiała i bliska.\nCzy im się to uda? No właśnie. Co ma się im udać? Przyciągnięcie młodych ludzi? Zyskanie na popularności? Stanie się ważnym środowiskiem w debacie publicznej? Z pewnością leży to w ich zasięgu. Ale czy uwrażliwią swoich fanów na dobro wspólne? Skierują złapane dusze ku Bogu? Usztywnią moralne kręgosłupy? Tutaj mam wątpliwości. I nie o intencje chodzi. Gra z popkulturą wymaga nie tylko intelektualnej wirtuozerii. To także subtelne wyczucie proporcji. Hipsterskości hipster prawica nie musi potwierdzać. Ale czy prawicowości także? Za taką wątpliwość być może poczują się urażeni, ale proponuję mały eksperyment. Niech zapytają „na mieście”, z kim się kojarzą. Z pielęgnacją ducha czy hajlajfem? Ze wspólnotowością czy indywidualizmem? Z Bogiem czy „piąteczkiem”? Ten ostatni jest tutaj najbardziej wymowny. Dla wielu fanów hipster prawicy to właśnie cotygodniowe wezwanie na „placyq” jest najbardziej charakterystycznym punktem identyfikacji tego środowiska. Podobno ludzie o różnych politycznych sympatiach i ideowych tożsamościach piszą, że podoba im się „stylówa” hipster prawicy. Mówią o tym środowisku jako bardziej atrakcyjnej twarzy polskiego konserwatyzmu. Wierzę w to. Tylko zastanawiam się, na ile nieprawicowym osobom podoba się w nim nie to, co hipsterskie, ale to, co prawicowe. Czy nie jest przypadkiem tak, że lubią, cenią, lajkują śmieszne memy nie dla, ale pomimo prawicowych wtrętów? Lub traktują je tak jak wszystko inne – ironicznie? Redaktorzy mówią, że chcą się dobrze ubierać, dobrze jeść i dobrze bawić. Czy można mieć im to za złe? Mogą tłumaczyć, że w ten sposób próbują dotrzeć do ludzi, do których żaden nurt konserwatywny nie dotarł. Bo nie chciał. Bo skreślił na starcie. Oni chcą tych porzuconych przez prawicę bękartów pozyskać. Ponadto wplatają wątki religijne, dowcipkują z lemingów. I najważniejsze – niweczą robotę liberalnej-lewicy, aby przyspawać prawicę do wizerunku z jednej strony moherowej przaśności i obciachu, z drugiej do ogolonych pał z ONR. Więc o co kaman?\nProblem w tym, że konserwatyzm obejmuje ogromny obszar także tego, co niehipsterskie, a często nawet tego, co jest przeciwieństwem hipsterki. Prawica w wydaniu hipster prawicy została sprowadzona głównie do antyestablishmentowej postawy przeciwko III RP. Jest to identyfikacja w kontrze przede wszystkim do określonych środowisk, a nie określonych idei. Klasyczna koncepcja człowieka i świata pełni więc tutaj funkcję drugorzędną, jeśli nie marginalną. Oczywiście jest to zarzut, który można postawić także wielu innym środowiskom identyfikującym się z prawicą w Polsce, dla których większe znaczenie miało to, jak kto zagłosował w wyborach prezydenckich w 1990 roku (Mazowiecki/Wałęsa) czy 2005 (Tusk/Kaczyński), niż to, jak kto głęboko zinternalizował idee dobra wspólnego, tradycji, czy społecznego solidaryzmu. Ale gdy antysalonowość zmieszamy z hipsterską „stylówą”, otrzymamy Frankensteina z konserwatyzmem bardzo luźno związanym.\nDlaczego? Nie czas na spory definicyjne, ale kilka elementarnych zasad prawicowości w kontekście hipsterstwa warto przypomnieć. To przede wszystkim prymat ducha nad materią. Pochwała tego, co wzniosłe, poważne, wyższe w ludzkiej duszy. Ocena tego, co w środku, a nie tego, co na powierzchni. Nie szata, a porządek w duszy i głowie. Nie to, co się ma, ale to, kim się jest. I co bardzo istotne, ocena nie wedle kryteriów estetycznych, ale w kategoriach etycznych. A bez napinki: to po prostu opowiedzenie się za kulturą nad coolturą. I mocną tożsamością, a nie życiową turystyką. Dlatego nie mogą hipster prawicy dziwić wątpliwości, a i często sprzeciw wielu konserwatywnych środowisk o tradycyjnej obyczajowości. Tej, która podejrzliwie patrzy na obyczajową swobodę. A więc i jej symbol – zblazowanych „bikiniarzy” pijących kawę w „starbuniu”, w Charlotte z „rajbanami” na twarzy. Dla nich to niezrozumiałe, dlaczego mają akceptować konsumpcjonizm, próżność, pozerstwo, lans i duże pokłady narcyzmu. Dziwną formę bez treści i to o odwrotnej między nimi hierarchii. Poza tym hipsterstwo można skrytykować nie tylko z prawej strony. Przede wszystkim za nieautentyczność ciepłego dystansiku i autoironii. I za fałsz. Fałsz, że udają, że nie mają kasy i kupują ubrania w second-handzie. Fałsz, że lubią jeździć na rowerze bez przerzutek, jak w garażu tato nową brykę postawił. Fałsz bycia niepokornym outsiderem, gdy najsilniejszym bodźcem jest atawistyczna chęć bycia fajnym i lubianym. A w przypadku prawicowej wersji fałsz, że identyfikują się z Polską powiatową, podczas gdy hermetyczne żarty i trendsetterskie komentarze są rozumiane tylko przez tych mieszkających w promieniu 20 km od warszawskiej tęczy na Placu Zbawiciela. Dla osób kulturowo wychowanych na prowincji, albo w każdym razie z daleka od stolicy, zdjęcie z Gazetą Polską hipster prawicy może nie wystarczyć, żeby zyskać sympatię. A co dopiero poczucie identyfikacji.\nBrzmi jak uwagi zrzędliwej nauczycielki na wychowawczej? W kontraście do „nieznośnej lekkości bytu” promowanej przez hipster prawicę na pewno. A może to tylko ironiczna zabawa? Robota dla fanu? Może głębsze interpretacje są szukaniem piątego dna, gdy drugie nie istnieje? Jeśli tak, to ok. Możemy się nawet razem pobawić. Ale mam intuicję, że ambicje hipster prawicy są większe. Może od zabawy się zaczęło, ale apetyt rośnie w miarę jedzenia. No i ważna sprawa. Skoro to tylko figlarne żarciki, to niech nie mają pretensji, że ich prawicowość może być tak samo odbierana – pół żartem, pół serio. Ich wieczna wieloznaczność, nieokreśloność, nieuchwytność, sytuacyjny konwencjonalizm może się okazać się dwa kroki przez ich sympatykami. To o dwa za dużo. Dezorientacja może powodować, że będą wiedzieć, gdzie się ubrać i gdzie bywać, ale niekoniecznie już, co myśleć. W końcu, jak w arcyciekawym tekście o Tyrmandzie w „Nowym Państwie” napisał Matyszkowicz: Z ciuchami jest zawsze tak, że trudno uchwycić moment, w którym przestają być one czymś zewnętrznym, przybranym właśnie, a w którym stają się już częścią osobowości. W pewnym sensie jesteśmy tym, co nosimy – jesteśmy tym, co świat ogląda, a ten widzi nasze ubranie, przez nie się wyrażamy, komunikujemy światu, co dla nas najważniejsze.\nPodsumujmy. Podstawowy konserwatywny zarzut do hipster prawicy brzmi: to może być w większej mierze otwarcie konserwatyzmu na postmodernistyczną kulture, niż na odwrót. Mam wrażenie, że póki co więcej prawicowców oswoili z obcą dla nich wcześniej subkulturą niż przyciągnęli poszukujących na prawą stronę. Jeśli hipsterka ma być narzędziem do tego, aby finalnie dotrzeć z konserwatywnym przekazem, to wszystko w porządku. Ale gdy nie jest tylko formą, ale staje się treścią, to wolno zapytać, czy mamy dalej do czynienia z prawicą. To nie tylko pytanie o proporcje. O to, czy z Tyrmanda zapożyczyć kolorowe skarpetki, czy elegancki garnitur. Także o to, co w tym skomplikowanym związku jest fundamentem, a co ornamentem.\nPiotr Trudnowski, prezes Klubu Jagiellońskiego, o możliwości współpracy między koalicją rządzącą a Lewicą: Sojusz PiS-u i Lewicy? Partia Kaczyńskiego prędzej Lewicę wykorzysta i porzuci Toomas Hendrik Ilves opowiada Radosławowi Dutczakowi o prorosyjskiej polityce Zachodu i protekcjonalizmie Zachodu wobec Europy Wschodniej: Były prezydent Estonii: Rasizm wobec mieszkańców Europy Wschodniej jest politycznie poprawny Karolina Olejak w roczniku „Pressji”, pt. „Nowa chadecja” o wadach wspólnego nauczania dziewcząt i chłopców: Koedukacyjne klasy w szkołach to błąd


Lublin. Skanska wybrana do budowy skrzyżowania za 65,9 mln zł - Budownictwo\nLublin. Skanska wybrana do budowy skrzyżowania za 65,9 mln zł\nSamorząd Lublina przeznaczył na przebudowę skrzyżowania ponad 80 mln zł. Do przetargu stanęło osiem firm, najniższą cenę - 65,9 mln zł - zaoferowała spółka Skanska i ona została wybrana do budowy - poinformował Karol Kieliszek z biura prasowego lubelskiego ratusza.\n"Pozostali uczestnicy przetargu mają czas na odwołania do 22 stycznia. Jeśli odwołań nie będzie, to umowa z firmą Skanska zostanie podpisana jeszcze w styczniu, a w lutym ruszą prace" - powiedział Kieliszek.\n"Prace rozpoczną się od wycinki 1,7 tys. drzew, w ogromnej większości samosiejek, o średnicy pnia do 10 cm, rosnących w rejonie skrzyżowania. Musi to być zrobione w lutym, zanim rozpocznie się sezon lęgowy ptaków" - dodał Kieliszek.


➤ Xiaomi Mi A1 - Zobacz Zanim Kupisz na VideoTesty.pl\nNiestety nie znamy dokładnej ceny Xiaomi Mi A1, ale zapraszamy do zapoznania się z naszym rankingiem telefonów komórkowych 2018.\nA może wiesz coś więcej o tym produkcie? Pomóż innym w wyborze i dodaj pierwszą opinię o Xiaomi Mi A1.\nXiaomi Mi A1 oferuje 5,5-calowy ekran, szkło Gorilla Glass w technologii 2,5D, 4 GB pamięci RAM oraz rozdzielczość 1920 x 1080 pikseli. Xiaomi Mi A1 posiada akumulator o pojemności 3080 mAh, czytnik linii papilarnych, wiele czujników na przykład żyroskop oraz aparat główny 12 Mpix z wartością przysłony f2.2. Telefon umożliwia nagrywanie Wideo w rozdzielczości 4K i 30 klatkach na sekundę.\nXiaomi Mi A1 to następca Xiaomi Mi 5X. Smartfon został wykonany z metalu w matowym wykończeniu. Tylny panel zachodzi na boki urządzenia, a przyciski głośności i wybudzania sąidealnie spasowane z bryłą smartfona.\nInstrukcja obsługi do Xiaomi Mi A1\nPojemność baterii 3080 mAh mAh\nAparat - Tył 12 Mpix x 2 Mpix\nProcesor Qualcomm Snapdragon 625 MSM8953, ośmiordzeniowy 2,0 GHz\nPamięć RAM 4 GB MB\nWyświetlacz (liczba kolorów) 16 mln kolorów\nPrzekątna wyświetlacza 5,5 cala\nTyp baterii litowo - jonowy\nMatryca aparatu z przodu 5 mln pikseli Mpiksel\nPamięć wbudowana RAM 64 GB MB\nNokia 6 2018 - Hit Wśród Smartfonów ze Średniej Półki czy Zmarnowany Potencjał?


Hiszpania: Wpadł w szał w supermarkecie i dźgał nożem - Polityka i społeczeństwo\nHiszpania: Wpadł w szał w supermarkecie i dźgał nożem\nOkoło 40-letni mężczyzna na hiszpańskiej Ibizie wpadł w szał w supermarkecie: dźgał nożem na oślep i poranił 13 osób, z czego sześć ciężko - podała w czwartek gwardia cywilna.\nData: 23-02-2011, 17:03\nDo ataku doszło w mieście Sant Antoni de Portmany, dużej miejscowości wypoczynkowej na zachodnim wybrzeżu Ibizy.\nNapastnik, który dźgał ludzi w supermarkecie, po wyjściu na ulicę nadal zadawał na lewo i prawo ciosy nożem. W końcu obezwładnili go policjanci.\nNie wiadomo, dlaczego to robił, niewykluczone, że jest chory umysłowo - podał przedstawiciel gwardii cywilnej z Sant Antoni.


Dom na sprzedaż, Warszawa Bemowo Rosy Bailly, 1 750 000 PLN, 300 m2, domy-73/1631/ODS | Domy.pl\nDom na sprzedaż: Warszawa, Bemowo, Rosy Bailly\nPowierzchnia: 300 m² Pokoje: 6 Cena: 1 750 000 PLN\nData dodania: 04-08-2016 Data aktualizacji: 04-12-2017\nLiczba wyświetleń ogłoszenia: 83 Dom na sprzedaż: Warszawa Bemowo Rosy Bailly\nNumer ogłoszenia: domy-73/1631/ODS Link do ogłoszenia:\nNajbliższy przystanek Marynin, Tramwaje(5,20,23,24,28), Autobusy(167,N45,N95) znajduje się w odległości 325 m od nieruchomości. Inne przystanki komunikacji miejskiej w okolicy to Widawska, Autobusy(122,167,171,E-2,N01) oddalony o 425 m i Orlich Gniazd, Tramwaje(5,23,24,28), Autobusy(122,167,171,E-2,N01,N45,N95) oddalony o 450 m. Najbliższe lotnisko (Port Lotniczy im. Fryderyka Chopina) położone jest w odległości 9,2 km od nieruchomości. Dworzec autobusowy Dworzec PKS zlokalizowany jest 4,3 km od domu, natomiast stacja PKP Warszawa Koło znajduje się w odległości 2,5 km.\nW okolicy znajduje się apteka w odległości 250 m od domu. Dostęp do opieki medycznej gwarantują blisko zlokalizowane placówki medyczne tj. Szpital Opieki Krótkoterminowej położony w odległości 2 km oraz przychodnia lekarska - oddalona o 375 m.\nW otoczeniu nieruchomości znajduje się ponad 48 placówek edukacyjnych. Najbliżej położone placówki to: Żłobek - 1,9 km, Przedszkole nr 402 - 100 m, Szkoła Podstawowa 321 - 550 m, Gimnazjum nr 83 - 200 m, Sportowe Liceum Ogólnokształcące nr 67 Mgm - 900 m, WSI - 1 km oraz inne.\nWygodę mieszkania w tej okolicy gwarantują blisko zlokalizowane usługi: Najbliższy bankomat Mazowiecki Bank Regionalny S.A. znajduje się w odległości 250 m od nieruchomości. Inne bankomaty w okolicy to PKO BP oddalony o 350 m i Euronet oddalony o 375 m. W najbliższej okolicy znajduje się EMPIK w odległości 1000 m oraz Przychodnia Weterynaryjna w odległości 700 m. 975 m to dystans, który dzieli nieruchomość od urzędu pocztowego Paczkomat InPost WAW07A, natomiast Komisariat Policji Warszawa-Bemowo zlokalizowany jest w odległości 2,7 km\nW okolicy znajdują się sklepy: Auchan w odległości 850 m, Wola Park w odległości 950 m, Bemowo w odległości 1,6 km, Fort Wola w odległości 3 km, Hala Wola w odległości 2,5 km oraz Biedronka w odległości 600 m. od domu\nNajbliższe obiekty kulturalne to Teatr Na Woli w odległości 3,7 km, Muzeum Gazownictwa w odległości 3,8 km i Multikino w odległości 975 m. Najbliżej zlokalizowane obiekty sportowe to Kryta pływalnia Pingwin w odległości 950 m i Stadion Olimpia w odległości 2,2 km.\nW najbliższej okolicy nieruchomości znajdują się liczne restauracje i punkty gastronomiczne, między innymi: Nasz Naleśnik. Naleśnikarnia w odległości 800 m, Sphinx w odległości 1000 m, Restauracja Oro w odległości 1 km oraz North Fish w odległości 1 km.\nStacja benzynowa Auchan 925 m Parking 750 m Kościół św. Krzysztofa 2,2 km\nInteresuje mnie oferta numer 73/1631/ODS - Dom na sprzedaż, Warszawa, Bemowo, Rosy Bailly, powierzchnia: 300 m², pokoje: 6, cena: 1 750 000 PLN. Proszę o kontakt.


Strona główna / Rekrutacja / Studia I i II stopnia oraz jednolite magisterskie / Kierunki studiów / Etnofilologia kaszubska - stacjonarne I stopnia\nStudentów czekają m.in.: spotkania z pisarzami i działaczami ruchu kaszubsko-pomorskiego, poznawanie folkloru, doskonalenie kultury żywego słowa.\nJuż w czasie trwania nauki można współdziałać z przyszłym pracodawcą, z uczelnią współpracują bowiem m.in.: Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie, Kaszubski Uniwersytet Ludowy w Wieżycy, Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko-Pomorskiej w Wejherowie, Media Kaszëbë.\nPo ukończeniu studiów pierwszego stopnia absolwent może kontynuować naukę na studiach drugiego stopnia m.in. na kierunkach filologicznych lub na kulturoznawstwie, pedagogice, socjologii, politologii, historii, etnologii czy filozofii.\nAbsolwent studiów będzie specjalistą w zakresie praktycznej znajomości języka kaszubskiego, a ze specjalnością nauczycielską nabywa uprawnienia do nauczania dwóch przedmiotów w szkole podstawowej:\nStudia bez specjalności nauczycielskiej są adresowane do osób, które swoją przyszłość widzą w zawodach:\ndziennikarzy w mediach lokalnych, działaczy kultury (pracownik domu kultury, animator życia społecznego, specjalista w urzędach administracji publicznej),\nedytorów, korektorów w redakcjach prasowych i w wydawnictwach.\nKryteria kwalifikacyjne 5,7,8)\nOstatnia modyfikacja: wtorek, 25 sierpnia 2020 roku, 14:47


Ruszył nabór wniosków - Lubawka24\nStrona główna Aktualności powiatowe Ruszył nabór wniosków\nRuszył nabór wniosków o przyznanie dotacji na wymianę wysokoemisyjnych źródeł ciepła w budynkach na terenie Kamiennej Góry. Dokumenty można składać do 30 kwietnia 2021 r. w godzinach od 9:00 do 15:00.\nNabór odbywa się w sali gimnastycznej byłego gimnazjum przy ul. Lubawskiej 8 w Kamiennej Górze. Dziś rano przed wejściem ustawiła się kolejka zainteresowanych otrzymaniem dotacji. Mieszkańcy stworzyli nieformalną listę oczekujących i „komitet kolejkowy”.\n• właścicielami budynków jednorodzinnych;\n• właścicielami mieszkań w budynkach wielorodzinnych;\n• najemcami mieszkań w budynkach wielorodzinnych (posiadającymi tytuł do lokalu mieszkalnego).\n• demontaż starego źródła ciepła i instalację kotła spalającego paliwa gazowe;\n• demontaż starego źródła ciepła i instalację kotła spalającego biomasę (np. kocioł na pellety);\n• demontaż starego źródła ciepła i instalację źródła ciepła opartego o OZE (np. pompa ciepła, mikroinstalacja fotowoltaiczna);\n• demontaż starego źródła ciepła i montaż mikroinstalacji fotowoltaicznej na potrzeby c.w.u. i potrzeby produkcji energii elektrycznej;\n• zakup i instalację systemu zarządzania energią (np. termostaty, czujniki temperatury);\n• modernizacja instalacji grzewczej umożliwiająca dostęp do obsługi urządzeń przez osoby niepełnosprawne.\nDofinansowaniem objęta będzie inwestycja w kwocie do 70 proc. kosztów kwalifikowalnych, przy czym limit kwotowy wynosi odpowiednio:\n• 6.440 zł dla instalacji gazowych;\n• 10.150 zł dla instalacji spalających biomasę;\n• 15.050 zł dla instalacji z OZE (pompa ciepła);\n• 16.800 zł dla instalacji z OZE (pompa ciepła + fotowoltaika).\nPoprzedni artykułKierowco zwolnij! Policyjna akcja “PRĘDKOŚĆ”\nNastępny artykułOgłoszenie wyników rekrutacji do przedszkoli w Lubawce


Stanisław Boberski | CSW2020 Stanisław Boberski | CSW2020\nPowrót Encyklopedia Wielkopolan „Przed wojną na pewno zapisał się złotymi zgłoskami w Kaczorach.”\nur. 05 grudnia 1907\nzm. 08 lutego 1975\nStanisław Boberski urodził się 5 grudnia 1907 r. w Jasionnie (pow. Szamotuły). Jego rodzicami byli Marianna (z domu Grześ) oraz Walenty Boberski. Był on najstarszy z siedmiorga dzieci (jego bracia i siostry to: Ludwik, Józef, Kazimierz, Leon, Wanda oraz Antonina), dlatego od najmłodszych lat pomagał rodzicom w pracach gospodarskich oraz opiekował się rodzeństwem. Lata dziecięce spędził w Biezdrowie, następnie rodzice kupli gospodarstwo rolne w Sarbii i tam zamieszkali.\nDo szkoły podstawowej uczęszczał w Sarbii. Następnie ukończył Seminarium Nauczycielskie w Czarnkowie, gdzie zdał maturę w 1927 roku. W tym samym roku otrzymał skierowanie do pracy w Kaczorach jako nauczyciel i kierownik szkoły podstawowej. Podczas okupacji, pracując w mleczarni w Kaczorach nauczył się podstaw księgowości, a po zakończeniu wojny zdobył także zawód szewca (z relacji córki, pani Danuty Szlenk).\nW latach 1949 – 1950 ukończył wyższy kurs nauczycielski z fizyki we Wrocławiu.\n21 maja 1934 roku Stanisław Boberski wstąpił w związek małżeński z Janiną Matyjanowską (ur. 14 września 1908 w New Bedford w stanie Massachusetts, USA). Pani Janina przyjechała z matką do Polski w roku 1914 odwiedzić groby bliskich i wybuch I wojny światowej uniemożliwił im powrót do USA. W związku z tym zdobyła w Polsce wykształcenie (ukończyła Seminarium Nauczycielskie w Inowrocławiu) i dnia 1 września 1932 roku objęła posadę nauczycielki w Kaczorach. Z ich związku narodziło się jedno dziecko Danuta (1935).\nDziałalność zawodowa i patriotyczna\nPrzed II wojną światową miejscowość Kaczory leżała na pograniczu polsko – niemieckim. Niemcy stanowili znaczną część mieszkańców wsi. Lata 30. XX wieku były tu w związku z tym okresem szczególnie skomplikowanym. Trzeba było wykazać się niezłomnością charakteru i odwagą, aby w tych warunkach zachować tożsamość narodową. Prawdopodobnie to właśnie takie cechy charakteru p. Stanisława sprawiły, że tuż po ukończeniu seminarium został on skierowany do pracy na tak trudnym terenie. Pracę rozpoczął 1 listopada 1927 roku.\nMimo że do szkoły uczęszczały zarówno dzieci pochodzenia polskiego jak i niemieckiego p. Boberski (który uczył także języka niemieckiego) bardzo dbał o wychowanie młodych Polaków – uczył ich pieśni patriotycznych, przygotowywał do uroczystych obchodów świąt narodowych.\nZ wielkim zaangażowaniem opiekował się drużyną harcerską założoną w kwietniu 1932 roku przez nauczyciela Edmunda Barana. Praca z harcerzami stała się jego prawdziwą pasją.\nOd chwili podjęcia pracy w Kaczorach włączył się w życie polityczne, zaangażował się w działalność miejscowych organizacji patriotycznych i paramilitarnych:\n– od 17 marca 1929 należał do Związku Obrony Kresów Zachodnich (14 grudnia 1930r. został członkiem zarządu stowarzyszenia – pełnił funkcję sekretarza),\n– był członkiem Związku Strzeleckiego,\n– współpracował ze stowarzyszeniem Młode Polki,\n– ścisłą współpracę z Towarzystwem Śpiewu „Halina” nawiązał już 1928 roku – próby chóru odbywały się w budynku szkoły, a p. Stanisław udzielał lekcji śpiewu członkom towarzystwa.\nPan Boberski bardzo dbał o warunki w jakich odbywało się nauczanie. Podczas, gdy pełnił funkcję kierownika szkoła kilkukrotnie zmieniała lokale. Wreszcie w drugiej połowie lat 30. państwo Boberscy podjęli starania o budowę nowej szkoły. Mimo trudności finansowych i wielu innych przeszkód szkołę uroczyście otwarto 1 września 1937 roku przy udziale miejscowych władz i mieszkańców.\nZ chwilą wybuchu II wojny światowej szkoła w Kaczorach została przejęta przez Niemców, a państwo Boberscy stracili pracę oraz mieszkanie. W pośpiechu uciekli ze wsi, jednak w połowie września zdecydowali się wrócić. Oboje zostali aresztowani i poddani przesłuchaniom. Pani Janina omal nie padła ofiarą linczu, którego chcieli dokonać młodzi Niemcy (mieszkańcy Kaczor). Uratował ją miejscowy komendant policji oraz amerykańskie obywatelstwo.\nDo końca roku 1944 mieszkali nadal w Kaczorach, jednak w bardzo skromnych warunkach (przez pewien czas ich mieszkanie urządzone było prowizorycznie na strychu, którego użyczyła im jedna z polskich rodzin).\nZ relacji córki wynika, że podczas okupacji, mimo niebezpieczeństw, państwo Boberscy nie porzucili nauczania, ani działalności patriotycznej.\nPrzez okupantów zmuszeni byli do pracy. Oboje pracowali w lesie, pan Stanisław przy pozyskiwaniu żywicy. Podczas pracy uległ ciężkiemu wypadkowi, który uniemożliwił mu dalszą pracę fizyczną, został więc skierowany do mleczarni, gdzie początkowo pomagał w wykonywaniu prób mlecznych, a następnie przy prowadzeniu księgowości zakładu.\nPo wyzwoleniu Chodzieży przez wojska radzieckie w styczniu 1945 rodzina państwa Boberskich została tam przeniesiona i nigdy już nie powróciła do Kaczor. Pan Boberski podjął pracę jako nauczyciel fizyki, pani Boberska jako nauczycielka biologii. W roku 1950 pan Stanisław został kierownikiem nowopowstałej Szkoły Zawodowej w Chodzieży. Funkcję tę pełnił do roku 1953. W latach 1953 – 1956 pracował w Szkole Zawodowej w Pile przy ulicy Teatralnej. Do Szkoły Zawodowej w Chodzieży powrócił jako nauczyciel fizyki oraz zastępca dyrektora szkoły w roku 1956.\nW tym czasie nadal zajmował się harcerstwem. Od roku 1960 pełnił funkcję Kwatermistrza w Powiatowej Komendzie Związku Harcerstwa Polskiego w Chodzieży.\nW latach sześćdziesiątych pełnił, jako wolontariusz, funkcję głównego księgowego w Powiatowym Zarządzie Polskiego Czerwonego Krzyża w Chodzieży. Na emeryturę przeszedł 1 września 1970 roku, jednak w dalszym ciągu nauczał fizyki aż do roku 1973.\nStanisław Boberski zmarł nagle na zawał serca 8 lutego 1975 roku. Został pochowany na cmentarzu w Sarbii, gdzie spoczywają jego przodkowie oraz małżonka Janina (zm. 12 lutego 1989 roku).\nNajwiększą pasją pana Boberskiego była jego praca. Wykonywał ją z wielkim oddaniem i zaangażowaniem. Bardzo lubił zajmować się dziećmi i młodzieżą. Działalność zawodowa pochłaniała większość jego czasu. Każdego roku wakacje poświęcał harcerzom, organizował wycieczki i obozy.\nLubił prace ogrodowe, uprawiał warzywa i kwiaty.\nBardzo lubił czytać książki i bieżącą prasę. Jako nauczyciel uważał to za swój obowiązek.\nPasjonowała go działalność społeczna – był człowiekiem niezwykle aktywnym do końca życia.\nStanisław Boberski był patriotą działającym w bardzo trudnych warunkach, w przygranicznej miejscowości tuż przed wybuchem drugiej wojny światowej. Przez całą karierę zawodową był oddanym nauczycielem i bardzo zaangażowanym opiekunem harcerstwa. Był człowiekiem bezinteresownym i niezwykle pracowitym, a jednocześnie ciepłym, życzliwym i lubianym zarówno przez uczniów jak i współpracowników.\n1. Wywiady: z p. Danutą Szlenk (21.03.2015) oraz z p. Konradem Krzyśką (18.03.2015).\n2. Dokumenty i zdjęcia z prywatnego archiwum p. Danuty Szlenk uzyskane za pośrednictwem p. Jolanty Załachowskiej.\n3. Strony internetowe (http://www.sbc.org.pl/dlibra/doccontent?id=7339&from=FBC (10.02.15), http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=120818 (10.02.15), http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/plain-content?id=218874, (10. 02. 2015)).\n4. Kronika Szkoły Podstawowej w Kaczorach.\n1922 ― Nauka w Seminarium Na...\n1927 ― Objęcie posady kierow...\n1929 ― Wstąpienie do Związku...\n1934 ― Wstąpienie w związek ...\n1937 ― Otwarcie nowej szkoły...\n1950 ― Ukończenie wyższego k...\n1956 ― Pełnienie funkcji zas...\n1960 ― Pełnienie funkcji kwa...\n1960 ― Pełnienie społecznej ...\n1970 ― Przejście na emerytur...\nid = 328116\n => Konrad Krzyśka\n => W czasie wywiadu udzielonego uczestnikom projektu (17.03.15)\n„Przed wojną na pewno z...”


Adhortacje czy adhortasje? - JakSięPisze.pl\nAdhortacje czy adhortasje?\nJeden komentarz do “Adhortacje czy adhortasje”?\nPowyższe opracowanie w temacie adhortacje czy adhortasje zostało przygotowane przez redakcję serwisu JakSięPisze celem rozwiania wszelkich wątpliwości językowych związanych z tym jaka jest adhortacje zasada pisowni. Nasz serwis wyjaśnia również inne kwestie, w szczególności skupiając się na poprawna pisownia adhortacje, zaś dla słów występujących w języku polskim mniej powszechnie (których znaczenie i etymologia mogą być dla niektórych niejasne) funkcjonujemy jako słownik adhortacje. Dzięki przystępnemu przedstawianiu jaka jest adhortacje definicja nasz serwis znajduje uznanie wśród wielu użytkowników. Jeśli nasza pomoc była przydatna dajcie nam o tym znać w dziale z komentarzami. Przypominamy także, że w sekcji tej możecie zadawać naszej redakcji dowolne pytania - na wszystkie staramy się odpowiadać w możliwie najkrótszym czasie. Co więcej, nasza strona udostępnia bezpłatnie narzędzia do sprawdzania pisowni w długim tekście oraz sprytną wyszukiwarkę słówek, która rozpoznaje również błędnie wpisane słowa - czyli w przypadku adhortacje czy adhortasje wpisanie dowolnej z form wyświetli związane z nią wyjaśnienia.\nBlokóje czy blokuje\nWalentynkowe czy walętynkowe


Apartament Pod Reglami - Spanie.Online\nPo dniu spędzonym w górach lub wielogodzinnych spacerach po Krupówkach, chcielibyśmy zaprosić Państwa do niepowtarzalnego miejsca jakim jest nasz 48 metrowy apartament.\nUmiejscowiony w zacisznym miejscu Kościeliska stwarza dogodne warunki jako komfortowa, całoroczna baza wypadowa.\nDrewniane, ręcznie wykończone, w oryginalnym góralskim stylu wnętrze zapewni Wam niepowtarzalną atmosferę. Nastrojowe oświetlenie, emanujący ciepłem bezpieczny kominek, zbudowany z surowych kamieni ogrzeje nawet w najmniej sprzyjającą pogodę.\nKuchnia: W pełni wyposażona, stylowa kuchnia: kuchenka mikrofalowa z funkcją grilowania, toster, zmywarka, lodówka z zamrażarką, czteropalnikowa płyta ceramiczna, okap, cargo, czajnik elektryczny,expres do kawy, 6-osobowy zestaw naczyń ,szkła i sztućców, garnki, patelnia.\nBezpieczny, ekologiczny kominek z funkcją nawilżania,wygodna 3-osobowa kanapa z funkcją spania, 2 pufy skórzane, stolik kawowy, stół z dwoma taboretami i skrzynią do siedzenia, panoramiczne okno z widokiem na Tatrzański Park Narodowy, TV 3D (na życzenie okulary 3D), Teliwizja N, DVD, Blu-Ray , bezprzewodoy internet, klimatyzator.\nDuża sypialnia wykończona w drewnie, 2-osobowe łoże- 160 cm z wygodnymi materacami, ręcznie zdobiona komoda, stolik nocny, lustro,TV LCD.\n2-osobowe łoże -140cm-z wygodnymi materacami, szafka nocna.\nPrzestronna , wyposażona w dużą kabinę prysznicową, umywalkę, WC, pralkę, suszarkę do włosów. Liczne ręcznie wykonane, drewniane i kamienne półki na przybory, ręczniki itp.\ngarderoba, żelazko, deska do prasowania.\nMiejsce postojowe przy budynkiem.\nZe względu na drewnianą konstrukcję w budynku obowiązuje zakaz palenia. Prosimy o nie przywożenie dużych zwierząt.\nMiejsce do biesiadowania (stół, ławy, huśtawka)\nNoclegi Zakopane-Nowe Bystre (4,9 km)\nNoclegi Dzianisz (5,4 km)\nNoclegi Zakopane (6,1 km)\nNoclegi Zakopane-Ząb (8,3 km)\nNoclegi Zakopane-Ratułów (9,8 km)\nNoclegi Biały Dunajec (11,6 km)\nNoclegi Chochołów (12,0 km)\nNoclegi Zakopane-Murzasichle (12,4 km)\nNoclegi Zakopane-Poronin (12,5 km)\nNoclegi Zakopane-Małe Ciche (14,1 km)\nMTB Hostel (0,2 km)\nApartamenty - Góry i Mazury (0,3 km)\nWilla u Krzeptowskich (0,4 km)\nGóralska Chata, Domki w Dolinie Kościelisko (0,5 km)\nPokoje gościnne - Góreccy (0,7 km)\nPokoje Gościnne U Karpieli (0,8 km)\nZakątek pod Smrekami (0,9 km)\nWilla Halinka (1,0 km)\nApartament Sweet Home (1,3 km)\nApartamenty Kościelisko (1,3 km)\nApartamenty - Góry i Mazury\nPokoje gościnne - Góreccy\n✓ Akceptujemy zwierzęta domowe\n✓ Kominek, Sala z kominkiem\n✓ Telewizja satelitarna\nZŁOTA POLSKA JESIEŃ 04.09 - 21.12.17 200 zł\nŚWIĘTA 22.12 - 29.12.17 400 zł\nNOWY ROK 30.12 - 02.01.18 700 zł\nZIMA 03.01 - 26.02.17 300 zł\nWIOSNA 27.02 - 14.04.17 210 zł\nWIELKANOC 15.04 - 17.04.17 300 zł\nWIOSNA 18.04 - 27.04.17 250 zł\nMAJÓWKA 28.04 - 03.05.17 300 zł\nWIOSNA 04.05 - 14.06.17 230 zł\nWEEKEND,,BOŻE CIAŁO" 15.06 - 18.06.17 295 zł\nWAKACJE 24.06 - 03.09.17 300 zł


Energooszczędne okna najlepszym wyborem dla wymagających « Nasze ogrody\nJednym z najważniejszych elementów domu są okna. Gwarantują izolację cieplną, ograniczają tworzenie się pleśni i chorób grzybowych. Niezwykle często przy ich wyborze kierujemy się przede wszystkim ich kosztem zakupu oraz ich ogólnym wyglądem. To smutne, ale takie postrzeganie skutkuje wysokimi rachunkami za ogrzewanie oraz tworzeniem się licznych nieszczelności. Szykując się na wyprawę do sklepu, jesteśmy również nieprzygotowani oraz nie posiadamy w zanadrzu podstawowej świadomości w tym obszarze, co bardzo często wykorzystują sprzedawcy, którzy polecają nam nie za bardzo polecany model z krótszą gwarancją przez co już po kilku latach jesteśmy zmuszeni kupić nowe egzemplarze. Warto też wiedzieć, że nieszczelności nie powodują wyłącznie większych środków pieniężnych, które musimy przeznaczać na zagwarantowanie ciepła w domu. Trzeba stwierdzić, że przyczyniają się również do powstawania chorób i częstych przeziębień, zwłaszcza u małych dzieci. Dobrze zatem postawić na energooszczędne okna, które również wymagane są w przypadku budowy domów energooszczędnych oraz pasywnych. Doskonała jakość procesu tworzenia oraz wysokiej klasy surowce użyte do produkcji sprawiają, że okna powinny nam służyć przez wiele długich lat oraz rzeczywiście zredukują kwoty wydawane na ogrzewanie.\nOkna energooszczędne powinny być wykonane z doskonałej jakości szkła, które charakteryzuje niespotykana kiedyś wytrzymałość. Można również podjąć decyzję, by zakupić potrójne szyby oraz ramkę dystansową, która wykonana jest ze stali szlachetnej. Nie może być ona wykonana z aluminium, z takiego powodu, że jest to materiał nietrwały. Najistotniejszy jest współczynnik Uw, który opisuje ilość ciepła jaka przedostaje się z budynku przez okna. Im niższy parametr tym lepsze, zapewniające większą izolację termiczną okna. Analogicznie, tak samo ważna jest stolarka okienna, której współczynnik Uw powinien być bardzo niewysoki. Należy również wziąć pod rozważanie parametr Uf, który opisuje przenikalność przez ramkę dystansową. Decydując się na zakupienie okien powinniśmy także zapytać sprzedawcę o certyfikat, który ma potwierdzać izolację cieplną. Niemniej jednak w pełni rzetelny jest tylko taki, który wydany został przez renomowany instytut badawczy.\nW sprzedaży dostępny jest szeroki wachlarz okien, które określane są energooszczędnymi. Jedne egzemplarze są tańsze, inne modele droższe. Dobrze jest mieć na uwadze, że cena takich okien nie ma opcji, by była niska, gdyż przeważnie tańsze okna są po prostu chińskimi zamiennikami o gorszych czy też niezbyt rzetelnie udokumentowanych parametrach. Jedynie renomowany sprzedawca może zagwarantować doskonałe produkty, czego potwierdzeniem powinna być wieloletnia gwarancja producenta. Powinna ona obowiązywać przynajmniej dziesięć lat. Najlepsza jakość oraz produkty, które spełniają wymagane normy są gwarantem oszczędności. Kolejną pozytywną cechą tego typu okien poza izolacją cieplną jest izolacja akustyczna. Dzięki zastosowaniu potrójnych szyb, zapewnia się nadprogramowe wyciszenie, które w sytuacji ciągłej i regularnej ekspozycji na nie w życiu codziennym, jest zbawienne dla naszego organizmu. Dzięki temu chociaż we własnym domostwie nie będziemy narażeni na uciążliwy i niepotrzebny hałas. Nawet w przypadku kiedy mieszkamy blisko szkoły, przedszkola, czy także lotniska możemy odczuć mniejszy dyskomfort korzystając z okien o zwiększonej izolacji dźwiękowej. Energooszczędne okna to najlepszy wybór dla świadomego nabywcy, który ceni sobie jakość.\n12 marca 2018 Brak komentarzy admin drewniane okna, energooszczędne okna, okna, okna drewniane, okna z pcv


Bohdan Urbankowski, Przedwiośnie ’68. Fakty i mity owiane mgłą — przeczytaj pełną wersję online w LitRes, strona 2\nKup i pobierz za 39 zł 27,69 zł ($ 6,72)\nZ biegiem czasu do nazwy KAA zaczęliśmy dorabiać głębszą ideologię, a nawet douczać się pospiesznie anarchizmu. Bo nasza wiedza o nim zaczynała się i kończyła na wierszu Broniewskiego o Bakuninie. Znajomość innych anarchistów była jeszcze mniejsza. Ale przecież nie o to chodziło! Klub nie zajmował się propagowaniem anarchizmu — z jednym wyjątkiem. Były to czasy, gdy ludzie, nie załatwiwszy czegoś w urzędzie, odwoływali się do partii, kolędowali na przedpokojach wiejskich i miejskich sekretarzy. Stąd nasze hasła wzywające do bojkotowania partii i urzędów (cenzury zwłaszcza!), omijania różnych komisji i sądów, a załatwiania spraw między sąsiadami, stąd propagowanie spółdzielczości. Byliśmy chyba jedyną szkołą w Bytomiu, w której powstało spontanicznie kilka uczniowskich spółdzielni (korepetycje, opieka nad dziećmi, zakupy itp.) i arcywspaniała biblioteka — z książek, które czasem wykradaliśmy z domów. Czytywaliśmy głównie zakazane tytuły, na suficie klubu „Boruta” w piwnicy na placu Słowiańskim mieliśmy mapę nieba, na ścianie napis: „Mapa świata, na której nie ma utopii, jest gówno warta”. Przepraszam, ale to cytat. A patronami klubu byli Piłsudski i Bakunin. Tego ostatniego potrafiliśmy nawet przy różnych okazjach „cytować” — rzecz jasna dzięki poematowi Broniewskiego, który jakby spadł nam z niebios. Spadł — jak to meteory — z jakimiś kamieniami i żużlem „rewolucyjnych” wierszydeł, ale te odsunęliśmy na bok. Wzywaliśmy do bojkotu partii i partyjnych urzędów, a poza tym kochaliśmy Piłsudskiego i marzyliśmy o odbudowaniu Niepodległej — oczywiście w dawnych granicach\nPonieważ do klubu przystąpili wszyscy harcerze z dawnej, wewnętrznej drużyny Piłsudskiego — data powstania Klubu Artystów Anarchistów była zarazem końcem działalności harcerskiej. Spotkaliśmy się jeszcze parę razy w dawnej podstawówce, ale całą energię ładowaliśmy w rozbudowę KKA, w pracę w radiowęźle, w przygotowywanie gazetek i w jeszcze ciekawsze akcje. Nazwaliśmy je nieco patetycznie „Polityką Walki Czynnej” (aluzja chyba oczywista), ale też wszyscy byliśmy nad wiek patetyczni.\nNasz klub miał dwie siedziby: pierwszą był wspomniany klub „Boruta” w piwnicy na placu Słowiańskim, drugą szkoła. Mogliśmy korzystać ze scenki, z gazetki ściennej i naszej radiostacji — bez cenzury, ale… Nie chcieliśmy kopać się z koniem. Odkryliśmy i doprowadziliśmy do perfekcji piękną sztukę wyzyskiwania różnych legalnych narzędzi do nielegalnej roboty, czciliśmy w gazetce Piłsudskiego i Powstania Śląskie, w audycjach nadawaliśmy nie zawsze legalne wiersze. Tuż przed maturą zrobiliśmy na przykład cykl audycji poświęconych poezji Lechonia, Wierzyńskiego i Miłosza. Akcją do dziś wspominaną przez starych bytomiaków było przeniesienie przez miasto krzyża z zapalonymi świeczkami, o czym jeszcze za chwilę. W naszej „Polityce Walki Czynnej” przeważał raczej element zabawowy, prowokacyjny i od tego chciałbym zacząć.\nSzkolni „anarchiści” na ogół omijali pochody pierwszomajowe, raz jednak wzięli w nich udział. Dyrektor Huk był zdziwiony, gdyż zgłosiliśmy się nawet do noszenia „Gomułek”, czyli dużych fotografii przywódców umocowanych na ogromnym patyku. Wtajemniczony w sprawy stary, kochany Zieliński, woźny „Smolenia”, wypożyczył je nam do domu. Oczywiście pod warunkiem „Ja o niczym nie wiem”. Upiększaliśmy je u Jurka Hnatyszyna, który mieszkał o parę kroków, i tam zostały na noc. Zgłosiliśmy się trochę wcześniej i jako „nosiciele” zostaliśmy postawieni na czele szkoły. Potem jakiś gliniarz w cywilu przesunął nas w jeszcze inne miejsce, cały czas jednak trzymaliśmy się razem. „Gomułki” to oczywiście nazwa całego gatunku. Ja chyba niosłem Chruszczowa, Adam Kaczorowski — łysego Cyrankiewicza, Jurek rzeczywiście Gomułkę, co zresztą nie było ważne. Bo kiedy zbliżyliśmy się do trybun stojących u wylotu Podgórnej na plac Thaelmana, zdarliśmy „opakowania” i zaczęliśmy skandować: „Jurek — Kaczka — Urbankowski”, zachowując ten sam rytm, co pochody sprzed lat: Stalin — Bierut — Woroszyłow czy: Stalin — Bierut — Rokossowski. Spod zdartych twarzy kartoflanych wodzów wyjrzały nasze, znacznie inteligentniejsze oblicza. Tłum podchwycił i też skandował: Jurek — Kaczka — Urbankowski, myśląc, że może to jacyś przodownicy pracy albo nauki, co to wyrabiają 200–300 procent normy. Kawałek za trybunami naskoczył na nas dyrektor Huk — wściekły, ale widzieliśmy, że ledwo tłumi śmiech. Za nim chyba „Bolo” Mikulik, ukochany „pan od wuefu”. Huk przede wszystkim odebrał nam „Gomułki”, Bolo musiał je wziąć i zanieść do siebie do domu. Oczywiście nieść twarzami do środka. Mówił coś o mądrych i głupich konspiratorach, o AK — i chyba to było najważniejsze. Wszyscy przecież byliśmy z AK-owskich rodzin. Na dzień następny wezwał naszych rodziców. Sprawa skończyła się tak samo jak poprzednia, znowu straciłem stypendium i musiałem zintensyfikować korepetycje.\nNajbardziej spektakularna i rzeczywiście polityczna akcja Klubu Artystów Anarchistów przez długie lata pozostawała w tajemnicy. Wspomniałem o niej w poemacie Przedwiośnie dosyć enigmatycznie, że na półce w naszej świetlicy leżał nos generała Świerczewskiego, lecz w szczegóły się nie wdawałem; mimo tej ostrożności dawni koledzy spiskowcy i tak zarzucili mi lekkomyślność. Poemat zawierał zresztą znacznie ważniejsze fakty, wspominał m.in. o zamordowanej w marcu 1968 roku dziewczynie, prawdopodobnie studentce. Szpotański trafił do więzienia za o wiele łagodniejsze wiersze. Wolna Europa puściła mój tekst kilka razy, rzecz jasna bez nazwiska autora i bez fragmentów o Bytomiu, bo wtedy esbecja mogłaby namierzyć i mnie, i moją matkę, i szkolnych konspiratorów. O szczegółach akcji powiedział mediom jako pierwszy Jurek Hnatyszyn w audycji dla lokalnego radia. Oczywiście już po upadku komuny. Chciał nawet na ten temat wydać wspomnieniową broszurkę, nie zdążył, umarł na serce. Więc wspominam tu niejako za niego.\nPomnik generała Świerczewskiego, patrona walterowców z obydwu komunistycznych frakcji, stał w parku, niedaleko kąpieliska i wyjątkowo nas złościł. Najpierw wpadliśmy na pomysł, by „podlewać” go walerianą, żeby oszczywały go koty. Więc pachniał jak ogromny kot, ale oczywiście dalej stał i dalej złościł. Najbrzydszy pomnik w Bytomiu z najbrzydszym nosem. Dlatego nazywaliśmy go „Generał Kluska”. I właśnie z Jurkiem postanowiliśmy go tej ozdoby pozbawić. Jako trzeci wziął udział w akcji „Kaczka”, czyli Adam Kaczorowski. Najpierw rzucaliśmy kamieniami z daleka, lecz nie bardzo mogliśmy trafić. Załatwiliśmy więc generała z bliska, nos wzięliśmy na dowód udanej akcji. Początkowo trzymaliśmy go na zmianę w swoich mieszkaniach po trzy dni. Potem był w klubie w piwnicy, ale to też nie było bezpieczne, bo prowokował do zadawania pytań. Nas oczywiście korciło, żeby odpowiedzieć, ale cóż! Konspiracja!\nGenerałowi zresztą błyskawicznie doprawiono nowy nos. Nazajutrz po akcji, gdy wyszliśmy na dużej przerwie, by napawać się własnym wyczynem, Świerczewski nosa nie miał, wyglądał jak antyczny bohater, tyle że chory na syfilis. Dzień później, tuż przed jedenastą (o tej porze była duża przerwa) — na środku gęby generała, jak gdyby nigdy nic, sterczał już nowy nos. Różnił się kolorem od reszty twarzy, był chyba jeszcze większy, a na pewno jaśniejszy. Ale przechodnie myśleli, że tak właśnie ma być, że przewrotny artysta w ten sposób sygnalizuje pijaństwo generała. Potem chyba doczepiony fragment czymś przyciemnili — nos różnił się jeszcze bardziej, wyglądał jak pożyczony od murzyńskiego komunisty. Potem znów podmienili albo zaszły jakieś dziwne reakcje, w każdym razie zasłużony generał wyglądał jak Pinokio, tyle że nawalony. Trochę nas nawet korciło, aby powtórzyć akcję, i poszliśmy na zwiady. Oczywiście poszliśmy z dziewczętami, jak „normalni” uczniowie, na pomnik prawie nie patrzyliśmy. W pobliżu kręciło się co najmniej dwóch „smutnych”. Nie mogli być zresztą weseli, skoro godzinami musieli się wpatrywać w taki pysk. Z akcji jednak zrezygnowaliśmy.\nNa koniec wspomnieć trzeba wyjątkowe w tamtych latach procesje odbywające się w wieczory narodowych rocznic ulicami Bytomia, z centrum aż do szkoły — z poziomo niesionym krzyżem i płonącymi na nim świecami. Używam liczby mnogiej, ale pamiętam tylko trzy takie procesje: zimową, wymyśloną przez lwowiaków w rocznicę pierwszej deportacji, sierpniową w rocznicę Powstania, gdy trzeba było długo czekać na zmierzch (za dnia nie byłoby efektu), oraz tę z 1 listopada. Przeszliśmy przez miasto z krzyżem, tym razem nie do szkoły, a ze szkoły — na cmentarz przy ulicy Powstańców Śląskich i… szczerze mówiąc, nie bardzo wiedzieliśmy, jak demonstrację zakończyć. Pod „wspólnym krzyżem” modlili się ludzie, których bliscy nie mieli grobów, ja też tam chodziłem z Mamą. W końcu oparliśmy nasz mały krzyż o tamten — wielki i wtopiliśmy się w tłum modlących się ludzi.\nKolejna demonstracja miała się odbyć wiosną, w rocznicę Powstań Śląskich. Chcieliśmy pójść z krzyżem na Górę św. Anny, ale krzyż został na cmentarzu, góra daleko i co więcej, zapowiedziano tam oficjalne obchody. Poszliśmy więc ze świeczkami na Kopiec pod Piekarami — nazywano go Kopcem Powstańców albo Kopcem Piłsudskiego. Obie nazwy nam pasowały. Była też trzecia nazwa, a właściwie interpretacja, że to kopiec na cześć zwycięstwa Sobieskiego, który pod Bytomiem obozował. Spieraliśmy się o tę nazwę, włażąc na górę2. Na górze zapaliliśmy świeczki, łudząc się, że z daleka wyglądają co najmniej jak światła morskich latarń. Był maj, do nastania ciemności czekaliśmy dość długo, do Bytomia wróciliśmy bardzo późno, a właściwie bardzo wcześnie.\nNa tym nasze manifestacje się skończyły, ale… W latach 80. w rocznicę sowieckich deportacji odnowiła je grupa młodzieży pod przewodem Marcina Hałasia i poetów z „Reflektora” — przeważnie z naszej szkoły. Potem i oni rozjechali się po świecie. Lecz słyszałem, że czasem w Bytomiu widać ten wędrujący krzyż. Ludzi nie widać, ale świece płoną.\nWiększość naszych spotkań i wieczorków odbywała się w szkole, niejako pod jej parasolem. Dopiero w maju 1961 roku zrobiliśmy pierwszą imprezę poza szkołą, dokładniej — w Bibliotece Miejskiej naprzeciwko szkoły. Nosiła nazwę „Wieczór przy lwowskich świecach”, bo rzeczywiście na stolikach płonęły świece, a ja zacząłem i skończyłem spotkanie fragmentami poematu Wygnańcy. Największą nagrodą dla mnie było długie milczenie sali. A potem starzy lwowiacy przepisywali sobie ten wiersz. Podaję go w późniejszej wersji, bo przez lata próbowałem go trochę udoskonalić — w pewnym jednak momencie zrozumiałem, że nic już się nie da dopisać. Bytomska przeszłość się zamknęła, owszem, byłem wygnańcem, ale już zupełnie gdzie indziej, bo w mieście swoich urodzin. Więc:\nNie mogli zabrać nieba — jakże wysokiego — znad Wilna\ndomów złocistych chlebem, błękitnych modlitwą\nśpiewnego gwaru lwowskich ulic —\nzabrali trumny bliskich wykopane nocą\nalbo garść ziemi w chustce\nobraz ze ściany jakby z płatem skóry, wstążką krwi…\nW drodze na zachód topniały ich tobołki, ciała\numierając też zmieniały się w tobołki\nktóre nie należą do nikogo\ndo żadnej ziemi, ni Boga. Dni\nmijały ich jak chmury\ncoraz bardziej szare i obce.\nGdy dotarli do kresu wędrówki\ndo ziemi polskiej niegdyś, lecz przecież nie ojczystej\nnie poszli na spoczynek:\nna podmiejskim cmentarzu\ndługo w noc zagrzebywali swoje trumny.\nKopczyki ziemi we mgle\nmajaczyły jak kopce graniczne…\nCzuwali przy nich\nczasem budząc się z krzykiem\nPóki nie skończyła się noc.\nDopiero gdy wyszło słońce\nzaczęli urządzać nowe domy\nTen wprawił w ścianę obraz,\nw którym odbił się kiedyś i pozostał\nwidok na uliczkę dzieciństwa, kościół, twarze sąsiadów…\nKtórejś nocy nagle\nchrapliwy śmiech, jakby krzyki bogów\nw niezrozumiałym języku\nWybiegli z domów: trumny\nleżały jak łódki rozbite o ziemię wygnania\ndeszczułki, kości żeber — połamane kotwice\nokrągłe czaszki jak boje gasnące na falach\nWięc znów: zabiorą nam cmentarz\njak tamte we Lwowie i Wilnie\nwyrwą z tej ziemi — białe ziarna kości\nkotwice żeber zbyt kruche…\nokradzionym z przeszłości\nz prawdziwych domów cmentarzy\nulic na których nasze ślady sprzed lat\nCóż nam zostanie?\nprzenosiliśmy trumny bliżej naszych domów, do ogródków…\n— To nie ziemia je wypluwała, to ludzie\nmówiący podobnym językiem\nwyrywali je jak nasiona obcych dla nich roślin.\nCzuwaliśmy nocami patrząc\njak na kopczykach wyrastają kwiaty, zioła\nkrzyże zmieniają się znów w drzewa, puszczają nowe pędy.\njak słoje na sercach młodych drzew\nbroniliśmy domów, ogrodów\nkopczyków na podwórkach\nBroniliśmy przyszłości, która mogła\n— ona jedna — stać się naszym domem.\nNasze dziecinne ręce\nrysowały węglem na murach\nświęte znaki: orła w koronie\ni rycerskie ramię\nale przecież trzymające miecz.\nPalce zmieniały się w noże\npięści w kamienie.\nNa dziecinnych ciałach\nręce dorosłych mężczyzn\n— zbyt ciężkie\nniezgrabne jak konary drzew\ndo których trzeba dorosnąć\nNasze dziecięce wojny\no podwórka i hałdy\no staw na placu Słowiańskim, Księdza Ogród\nuczyły nas nowej miłości:\ndo ziemi szorstkiej jak mowa\nbrzmiąca tutaj inaczej: z przydechem wieków, skurczem krtani\ntłumiącym krzyk czy łzę. Dziecinny język\nnabierał akcentów twardych, nie znanych naszym rodzicom\nsłowa stawały się szare, bardziej ciężkie\njak chmury które nie płyną:\nstanęły i trwają nad tą ziemią.\nziemi, z której nas stworzono\nstajemy się podobni\nNarasta w nas to kamienne\nJak węgiel w którym odciśnięty\nkwiat niegdyś żywy\nMyślę, że nie wymaga komentarzy — komentarzem było milczenie słuchaczy i przepisywanie wiersza na kartkach. To były najpiękniejsze urodziny w moim życiu! Nie brakło łez wzruszenia, a nawet elementów horroru. Wspomnienie o wyrzucaniu „naszych” trupów z „ich” cmentarza oparte jest na rodzinnym przekazie, z czasów walk „Górali” (czyli przybyszów) z „Hanysami” (autochtonami). Jest to zapewne mit, choć na podwórku między krzakami jaśminu przez lata stał drewniany krzyżyk. Ktoś ustawił go na pamiątkę, może nawet na tamtej mogile, potem ciało powróciło na cmentarz, a krzyżyk pozostał.\nPierwsza wódka w życiu\nWspomnienie o bytomskim romantyzmie nie może pominąć Broniewskiego. Spotkanie z poetą odbyło się nieoczekiwane, na zasadzie improwizacji: Broniewski krążył akurat po Zagłębiu i Śląsku, a nasz dyrektor, Stanisław Huk, który — jak się okazało — był nawet z Broniewskim po imieniu, zaprosił go do naszej szkoły. I oczywiście my, jako klasy starsze, musieliśmy iść na spotkanie. Musieliśmy — bo wypadało ono już po lekcjach, poeta poświęcił dla nas jakąś przerwę obiadową, więc i my musieliśmy coś poświęcić. Tylko my, artyści-anarchiści, nie odczuwaliśmy przymusu, a radość. Mieliśmy nawet przygotowanych parę pytań, zwłaszcza o Legiony Piłsudskiego i wojnę z bolszewikami, ale i parę bardziej podchwytliwych, na przykład o Stalina. Tyle że poeta nas wyprzedził.\nZaczęło się od tego, że prof. Turoń („Sztyft” od przysposobienia wojskowego) usiadł przy dziewczętach z klas wyższych i zaczął po swojemu dowcipkować. Jego humor też był wojskowy. Broniewski, który najpierw rozmawiał pod oknem z dyrektorem, wyszedł na środek i czekał, aż „Sztyft” się uspokoi. Dyrektor zaczął go nawet zachęcać, w stylu: „Władku, młodzież czeka” — mówieniem po imieniu rzeczywiście nam zaimponował. Ale „Sztyft” nadal gadał. Broniewski chwilę milczał, a potem jak nie wrzaśnie: „Nie zacznę, póki ten tam kurdupel się nie wyniesie!”. Dostał brawa, bo „Sztyft” był powszechnie nielubiany. „Dyro” próbował załagodzić sprawę, tłumacząc, że to nauczyciel, na to Broniewski: „Dla kogoś nauczyciel, a dla mnie kurdupel i jak się nie wyniesie, to nie zacznę. Sami sobie piszcie i czytajcie!”. Wtedy „Dyro” zaczął dla odmiany prosić „Sztyfta”, żeby dla dobra sprawy, że poeta specjalnie dla nas zmienił trasę, że grozi kompromitacja… W końcu „Sztyft” wyniósł się z sali, spotkanie się zaczęło — w atmosferze niezwykłej serdeczności. O Słowo o Stalinie nikt nie zapytał, o Legionach i o Piłsudskim opowiedział nam sam poeta. Wyrecytował z pamięci kilka wierszy z czasów legionowych, dodając, że tego nie ma w żadnej książce, potem, lekko się chwiejąc, wskazywał mniej więcej na pierś, mówiąc: tutaj komendant przypinał mi Virtuti Militari.\nWybiegając nieco w czasie, dopowiem, że oczywiście za czas jakiś sprawdziliśmy i wyszło na to, że jeżeli Virtuti — to Rydz, a jeżeli Komendant — to Krzyż Walecznych. Broniewski miał opinię najpierw jednego z najodważniejszych legionistów, a potem — jednego z najodważniejszych oficerów wojny bolszewickiej — dostał cztery Krzyże Walecznych. Największego wyczynu dokonał w Drohiczynie, gdzie osobiście z cekaemu odgonił bolszewików pędzących na most.\nPoeta deklamował rzecz jasna nie tylko wiersze legionowe. Na prośbę którejś z dziewcząt pięknie, niemal czule, zaczął mówić palestyńskie erotyki — i tak zaczął się „koncert życzeń”. Recytował Poezję, Listopady, oczywiście Robotnika z Radomia — wszystkie nasze ulubione wiersze. Wszystkie pamiętał. Zaskoczyliśmy go tylko Bakuninem — tym, że poprosiliśmy o ten wiersz, i tym, że w pewnym momencie, gdy poeta się zaciął — podrzuciliśmy mu słowo. A „Dyro” mu wyjaśnił: „To nasi miejscowi anarchiści”…\nByła to jego jedyna wpadka. Nam też się zresztą jedna zdarzyła. Wśród podchwytliwych pytań było także i to o więzienie. Że List z więzienia jest tak napisany, że można pomyśleć, że chodzi o więzienie w przedwojennej Polsce. Poeta najpierw… pochwalił przedwojenne więzienie, że Wieniawa przysyłał im do celi obiady z knajpy i że cele były otwarte — można było się spotkać, popić, ponarzekać na rząd, nie to, co teraz… A potem zmienił ton i niemal krzyknął na nas: „Nie przeczytaliście uważnie! Nie zwróciliście uwagi, że to list do córki wydrukowany po wierszach o Wrześniu, nie zwróciliście uwagi na ostatnią strofę. Możecie nie znać mojego życiorysu, ale żeby nie znać życiorysu Mickiewicza!”.\nTo była dla nas lekcja, jak omijać cenzurę. Potem Broniewski powiedział parę wierszy — jak podkreślił — nigdzie niedrukowanych, a następnie doszło do wstrząsającej sceny, która prawie przerwała spotkanie. Wspominając pobyt na Łubiance — na dowód, że mu „kacapy” powybijały zęby — poeta zaczął wyjmować sztuczną szczękę. Oczywiście podskoczył dyrektor, stanął między Broniewskim i salą, objął go, coś po cichu tłumaczył. Podeszli na chwilę do okna. Wydawało się, że gość wyjdzie z sali, jednak opanował się i zaczął recytować fragmenty poematu, o którym mówił, że go pewno nigdy nie skończy. Miał to być poemat o Wiśle — opis miast, które stały nad jej brzegiem, od Śląska do Gdańska. „Ale to jest niewykonalne, te miasta jakby na złość wciąż jakieś nowe wyrastają, o niektórych nigdy nie słyszałem, nigdy tam nie byłem” — dodał jakby przepraszająco.\nBroniewski recytował wspaniale, dość głośno i dość długo, choć nieco chrapliwym głosem. A potem, jakby odwracając dyskusję, wypytywał nas, naszego dyrektora i najstarszego z nauczycieli — Gajdę, o przedwojenne prześladowania pedagogów i uczniów, zanotował nazwiska kilku, którzy zginęli w Buchenwaldzie. Byliśmy pewni, że napisze o nich wiersze. Wspomniał też kilku swoich kolegów, którzy zginęli w Legionach, i kilku z tych, którzy padli w 1920 roku. Po raz pierwszy od niego usłyszeliśmy o generale Kustroniu, który „był dla niego jak ojciec” i który zginął w 1939 roku. I brzmiało to wszystko inaczej, prawdziwiej niż na szkolnych akademiach. Nawiązując do nazwy naszej szkoły, wspólnie już ustaliliśmy, że tak jak kiedyś było to Gimnazjum Polskie w Niemczech, teraz powinno być Gimnazjum Polskie w PRL. Autorstwo tego hasła każdy z nas przypisywał potem sobie — i chyba każdy mówił prawdę.\nPo imprezie — na propozycję poety — zostałem zaproszony na kawę do pokoju nauczycielskiego. Przestępując z nogi na nogę, jakby to on był poetą, „Dyro” pokazał Broniewskiemu moje wiersze, oczywiście tylko parę, tych z naszej gazetki KAA. Najwidoczniej je sobie przepisywał. Broniewski przejrzał i powiedział zdanie, które potem przedrukowywało (dwukrotnie!) „Życie Bytomskie”, zdanie, które w dużym stopniu zdecydowało o moim życiu: „Myślałem, że to ja jestem ostatnim romantykiem, a widzę, że to pan”. Potem dorzucił kilka przychylnych uwag. Wiem, że moje wiersze nie były tak dobre, jak powiedział Broniewski. Początkowo myśleliśmy nawet, że były to grzecznościowe frazesy — prezent dla prowincjonalnej gazety z prowincjonalnego miasta. Coś się mówi, potem się wyjeżdża, zapomina. Ale Broniewski pamiętał. Jakiś czas po spotkaniu dyrektor wezwał mnie do gabinetu: przyszło zaproszenie od Broniewskiego na jego wieczór poetycki do Warszawy. Nie tylko dał mi zwolnienie — dał mi także na bilet. Gdyby nie to, mogłyby być problemy.\nNie było to ostatnie spotkanie, za czas jakiś dostałem zaproszenie na następne, choć z wrażenia zapamiętałem niewiele. Jedno spotkanie odbyło się w „Hybrydach”, drugie w jakimś klubie, chyba w „Empiku”. Może w odwrotnej kolejności — oba spotkania zlewają mi się w jedno. Wiem, że Broniewski, zobaczywszy mnie gdzieś w końcu sali, zaprosił mnie specjalnie do pierwszego rzędu i wyprosił jakiegoś urzędnika bodaj ze stołecznej czy dzielnicowej Rady Narodowej — tłumacząc, że poeci są ważniejsi.\nKtóraś z tych imprez — chyba ta w „Hybrydach” — poprzedzona została recytacją Ostatniej wojny. Wiersz niby wcześniej czytałem, lecz usłyszawszy jego wykonanie, postanowiłem nauczyć się go na pamięć. Myślę, że gdyby ktoś podrzucił mi w odpowiednim momencie słowo — wyrecytowałbym ten poemat i dzisiaj. Jeden z najlepszych, Majakowski wysiada! I chyba podczas tej imprezy Broniewski opowiedział, jak powstawało Słowo o Stalinie. Nie wprost, nie wprowadzał nas w tajniki warsztatu. Opowiedział o dramacie zaprzyjaźnionego poety, którego narzeczona zdradziła z jakimś ubekiem. Podobno żeby tego poetę ocalić. Oczywiście przyjaciel Broniewskiego miał bardzo, bardzo mieszane uczucia.\n— Jak mogłaś to zrobić?! — pytał z płaczem.\n— Wiedziałam, że muszę to zrobić. Schlam się, rozstawię nogi, a potem nie będę pamiętać.\nW podobny sposób, w ciągu trwającego trzy dni pijaństwa, powstało Słowo o Stalinie.\nPo „Hybrydowej” imprezie poeta zaprosił paru nieznanych mi działaczy studenckich i mnie, jeszcze ucznia, do knajpy, która mieściła się niemal naprzeciwko klubu, też na Mokotowskiej. Postawił wódkę. Jako szermierz i harcerz, do tego tajnej drużyny im. Piłsudskiego, powiedziałem, że nie piję. Broniewski powiedział, żebym jednak zrobił wyjątek. „To, że odmawiasz (mówił mi „ty”), to dla ciebie normalka. Ale jak zrobisz wyjątek — zapamiętasz do końca życia. Poza tym będziesz bardziej prawdziwy, mniej książkowy. Takie dążenie do doskonałości może się dla ciebie źle skończyć”, ostrzegł. Wzniósł toast za poezję. Po chwili wahania wypiłem. Myślę, że gdybym nie wypił, nie pamiętałbym tamtego spotkania. I chyba byłbym mniej prawdziwy.\nKup i pobierz za 39 zł 27,69 zł ($ 9,46 $ 6,72)\nFB37,6 MBRozwój formatu FB2


1 Mały domek Salvara i Selwy on Sob Lip 19 2014, 16:29\nJest to malutki domek na malutkiej polanie ukwieconej pięknymi, niebieskimi kwiatami. Domek ma dwa duże pokoje. Pierwszy to salon z różnymi półkami i małym piecykiem a drugi to sypialnia z dużym łóżkiem. Za domkiem płynie mały strumyczek z krystalicznie czystą wodą gdzie często można znaleźć kamyczki podobne do szafirów. Dodatkowo przy wejściowych drzwiach jest ogrodzony śliczny ogródek z tulipanami i liliami.\nWilczyca przytruchtała tutaj dumna z siebie. Ten domek jest idealny ale czy będzie pasował Salvarowi? Siadła przed kwiatkami i wpatrywała się w miejsce gdzie przewidywała, że pojawi się Salvaro.\n2 Re: Mały domek Salvara i Selwy on Sob Lip 19 2014, 21:30\nSalvaro spostrzegł domek i wiedział, że to tu spostrzegł także Selwę, do której zakradł się po cichu i od tyłu objął i pocałował czule w ucho. - Tu się ukrywasz. - Uśmiechnął się i polizał ją w pysk taki odpowiednik całusa. Teraz ważne pytanie do userki. Czy chce mieć Selwa z Salvarem szczeniaki. Możemy zrobić, że to będzie ten pierwszy raz i będzie mieć szczeniaki i ona będzie się bała powiedzieć mu o tym i tak dalej. Co o tym sądzisz?\nBasior nadal pozostał wtulony w futro wilczycy i był już gotowy do tego aby wejść do środka.\n/Post może być chaotyczny bo pisze po kryjomu by nie patrzyli znajomi koleżanki c: Co sądzisz o moim pomyśle, który znajduje się w poście? /\n3 Re: Mały domek Salvara i Selwy on Sob Lip 19 2014, 22:17\nWilczyca uśmiechnęła się delikatnie i pozwoliła wilkowi się do niej przytulać. Przymknęła lekko oczy szczęślwa z obecnej chwili. Tak chciała mieć szczeniaki, chciała słyszeć tupot małych łapek. Odchyliła łeb do góry i pocałowała go czule. Lepszego zaproszenia ze strony Selwy chyba nie można się spodziewać. W tej chwili, pozwala Salvarowi robić ze sobą dosłownie wszystko. Machnęła ogonem delikatnie aby basior miał lepszy dostęp do jej środka.\nJasne ja się przystosuję :-)\n4 Re: Mały domek Salvara i Selwy on Nie Lip 20 2014, 18:46\nSalvaro obiął ogonem Selwe.\nDał jej wyraźny znak by weszli do domku. Pocałował ją czule i spojrzał w jej piękne oczy. Czyli userka zgadza się na szczeniaki? Ile? Jakie imiona? Resztę możemy uzgodnić na PW bo jutro będę w domu.\nA teraz wracamy do sedna Basior wstał i od szedł na bok i obiął talię wadery.\nI powoli zaczął przyciągać ja do siebie i po chwili calowa ja a dodatkowo smyral ja po grzbiecie ogonem.\nPisane z telefonu wiec może być trochę dziwny post\n5 Re: Mały domek Salvara i Selwy on Nie Lip 20 2014, 22:40\nWilczyca uśmiechnęła się zalotnie i odwzajemniała każdy pocałunek. Co jakiś czas ocierała się o jego puszyste futro. Userka Selwy zgadza się na szczeniaki i myślała o dwójce ale szczegóły uzgodni się na PW. Tak bardzo cieszyła się, że spotkałamw krainie tego jedynego. Wilk nie uważał, że przynosi pechani kocha ją taką jaką jest. Całowała basiora szybkimi częstymi pocałunkami pełnymi miłości. Dla wilka mogła zrobić dosłownie wszystko. Co jakiś czas szeptała Salvarowi czułe słówka tym samym wciąż uśmiechając się zalotnie. Wilczyca delikatnie naparła na samca tak, że trafili do sypialni. Wskoczyła na łóżko kładąc się na plecach. Jest gotowa. Tu i teraz.\n6 Re: Mały domek Salvara i Selwy on Pon Lip 21 2014, 00:20\nSal spojrzał na wadere i wskoczył na łóżko już po chwili "siedzial" na Selwie i zaczął ją całować i delikatnymi ruchami zaczął ją przytulać i obejmować.\nPierwszy raz w życiu było mu tak dobrze. Salvaro zaczął całować wadere w szyję i schodził coraz niżej aż doszedł do brzucha. - Chyba wiesz co się teraz stanie? - Basior spytał to byłby jego pierwszy raz i był w tych sprawach zielony. Wilk bardo pragną aby po domku biegły słodkie małe łapki, ale ale miał taki harakter i styl bycia że mogło się wydawać że jest inaczej.\nWiadomość do userki c:\n/Nie mogę pisać przez telefon wiadomości PW wiec pisze tu zrobimy tak ze Selwa zajdzie w ciążę i będą dwa szczeniaki i ona się nie przyzna do tego i będzie ukrywać brzuch i takie tam i Sal się dowie po tygodniu czy jakoś tak bo w regulaminie pisze ze\n3 tygodnie trwa ciąża. I on ją złapie tak czy ona się nie da dotykać i on się dowie, ale znając życie fabuła potoczy się inaczej. /\n7 Re: Mały domek Salvara i Selwy on Pon Lip 21 2014, 07:24\nWilczyca uśmiechnęła się i odwzajemniała pocałunki. Gdy wilk zaczął ją przytulać uśmiechnęła się szerzej i dała wilkowi dużego całusa w pysk. Kochała go ponad życie. Chwilę potem wilk spytał się jej czy wie co się teraz stanie.\nPocałowała go w policze i kiwnęła głową. Z jednej strony cieszyła się, że będzie miała potomstwo. Ale z drugiej... Czy krwawa historia nie odbije się na szczeniakach? A co jeśli wilk będzie chciał ją i szczeniaki skrzywdzić? Uśmiechnęła się słabo do basiora. Przytuliła się do Salvara wtulając w niego głowę.\n- Zróbmy to - Powiedziała mu cicho na ucho i liznęła do w policzek. Ułożyła się wygodniej na łóżku i figlarnym wzrokiem spojrzała na swojego partnera.\n// Oky, nie ma sprawy, ja się przystosuję, masz pomysł na jakieś imiona?//\n8 Re: Mały domek Salvara i Selwy on Pon Lip 21 2014, 11:41\nSalvaro obiął wadere i wziął się do roboty powoli zaczął ją całować i łapy kierować tam gdzie nie powinien. Gdy Selwa posmutniala w pewien sosob wyszeptal jej do ucha. - Nic nam tego momentu nie zepsuje. - Wilk już powoli zaciągnął się w wir namiętności i robił wszystko instynktownie, a teraz wszystkim bardzo dobrze znana CENZURA . Po wszystkim Sal leżał na łóżku obok Selwy. Wilk spojrzał na nią wzrokiem typu jak było? Skoro Selwa to taka piękna walczyć to na pewno miała wielu i tylko na jeden raz.\n9 Re: Mały domek Salvara i Selwy on Pon Lip 21 2014, 16:49\nWilczyca uśmiechnęła się delikatnie i cmoknęła go w policzek. Połorzyła głowę na jego brzuchu wciąż uśmiechając się do niego.\n- Dziękuję - Szepnęła mu do ucha i zastrzygła uchem. Pocałowała go delikatnie i wtuliła w jego futro.\n- Miałeś... Kogoś przedemną? - Spytała cicho i spojrzała na niego czujnym wzrokiem. Chwilę po tym po namyśle dodała:\n- Nie żebym miała jakieś zastrzeżenia ja tak tylko z ciekawości...- Niemal panicznie się tłumaczyła ale wciąż patrzyła czujnym wzrokiem a jej ogon zaczął lekko drgać.\n10 Re: Mały domek Salvara i Selwy on Pon Lip 21 2014, 20:25\nWilk spojrzał na Selwę czyli coś było nie tak. - Nie miałem nikogo, nikt nie chciał być z mordercą. - Wilk mówił to bez okazywania emocji. W tej chwili były one zbędne. - A ty? - Spytał tajemniczo, a jego oczy zrobiły się czarne. Był tego bardzo ciekaw czy Selwa miała przed nim kogoś.\n/ W końcu w domu c: /\n11 Re: Mały domek Salvara i Selwy on Pon Lip 21 2014, 23:23\nWilczyca poczuła się dość niepewnie. Nie spodziewała się takiej reakcji wilka. Przegryzła dolną wargę i wtuliła się bardziej w futro samca.\n- Ja? Kto by mnie chciał... - Powiedziałma i chwile potem uznała, że wilk , mógł zostać urażony. Uśmiechnęła się przepraszająco i otuliła siebie i Salvara ogonem.\n-Chodzi o to, że... Nie ukrywajmy, moi rodzice kryli mnie przy każdym sąsiedzie, nie znieśli by tego gdyby ktoś zauważył jaka chańba na nich spadła... No wiesz, pech i te inne sprawy... A nawet jeśli by mi pozwolili być przy sąsiadach, to co... - Powiedziała cicho - Jestem brzydka... - Powiedziała jeszcze ciszej, biedna Selwa i jej niska samoocena. Westchnęła cicho i zaczęła przyglądać się robaczkowi chodzącemu na ramie okna z którego schodziła już biała farba w dość dużych płatach. Robaczek miał niebieskie łuski pod którymi skrywały się skrzydła. Łuski miały delikatnie wklęsłe paseczki.Co kilka milimetrów, może nawet nie, miał żółte kropeczki które idealnie pasowały do niebieskiej barwy łusek. Gdy robaczek rozłorzył skrzydła można było im się lepiej przyjrzeć. Składały się tak jakby z trzech złonczonych sześcianów, były nieco mętne a światło które padało w ich stronę dawało tęczowy kolorek na farbie. Stworzonko miało 10 krótkich nóżek cisno ściśniętych ze sobą, tak, że można by się dziwić w jaki sbosób robaczek nie potyka się o nie. Gdy wystartował do lotu, po pustym, no prawie, pokoju rozległo się dość głośne bzyczenie. Sworzonko latało chwile nad jej głową i pędem wleciało w zamknięte okno. Musiał bardzo mocno walnąć ponieważ ciałko owada padło bezwładnie na farbę. Smutne. Ciekawe jak długo ten bezbronny owadzik żył. Czy miał rodzinę? A dzieci? Kto wie a może nawet wnuki... Spojrzała się na basiora a w jej spojrzeniu było widać całą miłość jaką do niego posyła. Kochała go z całego serca i kochać będzie. Na wieki.\n12 Re: Mały domek Salvara i Selwy on Wto Lip 22 2014, 11:42\nWilk wstał w tej chwili w jego głowie dwoiło się od myśli, skoro on zabijał i zabija nadal i jest strasznie nerwowy i gdy tylko przypomni sobie o swojej dawnej działalności może kogoś skrzywdzić, a w szczególności Selwę i w przyszłość szczenięta. W jednej chwili zeskoczył z łóżka i wybiegł z domu.\nGdy był już na powietrzu spojrzał w górę, a jego oczy zrobiły się czerwone. W tej chwili lepiej do niego nie podchodzić. Wilk z zdenerwowania zaczął walić łapami w jakiś kamień musiał się zastanowić.\nW pewnym momencie usiadł bezradnie i prawie płakał. Nie było w tym nic dziwnego, ale wyobraził sobie co by było gdyby zamiast kamienia uderzył by Selwę. Był w szoku spojrzał na kamień, w którym wydrapał dziurę, która była nawet spora, w porównaniu do wielkości kamienia. Wilk przez chwile siedział, a jego oczy zeszkliły się, czyli był bliski łez. Sal wpatrywał się w ziemię i w pewnym momencie wstał i spojrzał w stronę okna tam gdzie była Selwa. Zrobił kilka kroków do strumyku i wyjął szafirek.\nOstrymi pazurami wyrzeźbił serduszko i zrobił dziurkę na to, aby przełożyć łańcuszek. W ten sposób stworzył śliczny naszyjnik, który miał służyć jako prezent. Jednym ruchem pazura wygrawerował inicjały ich imion. Schował wisiorek, ale wstyd mu było iść do swojej miłości. Jeżeli by skrzywdził ją to by sobie nie darował, a jeżeli mieliby szczeniaki i by skrzywdził chodź jedno z nich by sobie nie darował. Ale Salvaro chciał się zmienić i potrzebował wsparcia, nie chciał już być taki jak kiedyś.\nGdy poznał Selwę już powoli zaczynał się zmieniać. Działała na niego bardzo dobrze czuł się przy niej bezpiecznie oraz był spokojny.\n/Takie małe coś, aby nakręcić fabułę c: /\n13 Re: Mały domek Salvara i Selwy on Wto Lip 22 2014, 12:08\nWilczyca spojrzała się zdziwiona na wilka i wyszła z domku wystraszona spoglądając na furię swojego partnera.\nCzy zrobiła coś źle? Gdy się nieco uspokoił podeszła do niego i delikatnie położyła mu łapę na plecach.\n- Sal?- Spytała cicho, ledwo słyszalnie. otarła się o niego i przytuliła się do niego. Zaczęła mu cicho nucić jakąś piosenkę. Chciała, żeby się uspokoił. Spojrzała się na kamień. Jest silny. Pudzian może się schować. Niemal się uśmiechnęła na samą myśl.\n- Już ciii - Powiedziała i pocałowała go w nos. Machnęła ogonem. Spojrzała się w słońce, którego oczywiście nie było. Głupie zaćmienie. Ciemność ogarniała całą, ą śliczna polankę. O wschodzie słońca musi tu być naprawę uroczo. Rosa na trawie musi dawać, piękny widok a dodatkowo ta poranna mgła. Selwa była z siebie dumna.\n- Lepiej? - pytała z czułością i pocałowała go znów w nos.\n14 Re: Mały domek Salvara i Selwy on Wto Lip 22 2014, 14:28\nSalvaro przytulił się mocno do Selwy było mu wstyd za to co zrobił, ale on już taki jest i nic go nie zmieni. Jedynie miłość wadery do niego. W łapie trzymał wisiorek,czyli serduszko wyrzeźbione z szafiru z wygrawerowanymi inicjałami, czyli S + S. Wilk spojrzał na wilczyce, która była przestraszona.\n- Przepraszam cię. - Wymamrotał cicho, wilczyca musi wiedzieć, że jak będzie z nim to czasami może mieć takie wybuchy emocji. To co dręczyło wilka było poważne i Selwa by musiała długo prosić i rozmawiać by poznać przyczynę zachowania wilka. - To dla ciebie. - Wręczył jej wisiorek z szafirowym serduszkiem, wstał i bez słowa poszedł do domku. Było mu po prostu głupio, ale mniejsza o to wilki położył się koło kominka. Wilk leżał i wpatrywał się w ogień.\n/Kiedy Selwa dowie się, że jest w ciąży? I musimy założyć temat w adopcji. /\n15 Re: Mały domek Salvara i Selwy on Wto Lip 22 2014, 14:55\nWilczyca odwzajemniła każde mocniejsze przytulenie. Wiedziała, że wilk ma krwawą historię za sobą i nic się na to nie poradzi. Pocałowała go w policzek.\n- Nic się nie stało - Powiedziała - Każdy musi czasami się na czymś wyżyć. - Powiedziała i siadła wpatrując się w wodę która szemrała delikatnie. Ciekawe jak długo trzeba by iść by dojść do źródła? Czy woda kiedykolwiek połączy się z morzem? Taki strumyczek, na pozór nie groźny ale jeśli się powiększy, może stanowić nie lada zagrożenie nawet dla wilka. Gdy wilk dał jej wisiorek przytuliła się do niego mocniej.\n- Sal, nieważne co by się nie stało, zawsze będę cię kochała- Powiedziała patrząc czujnie w ślepia samca. Kocha i będzie kochała aż do śmierci i nie będzie się patrzyła, czy Sal zostanie różowym wilkiem w fioletowe kropki, czy dostanie skrzydła, lub czy nawet mu odbije. To jest jej partner i w głębi duszy, nawet po największym kłamstwie, zawsze będzie go kochała. Spojrzała na wisiorek. Był piękny i jedyny w swoim rodzaju. Zawiesiła sobie go na szyi i mocno przytuliła Salvara, zanim zdążył odejść.\n- Dziękuję, jest piękny - Powiedziała i pocałowała go czule. Gdy odszedł do domku i wpatrywał się w ogień siadła obok niego.\n- Salvaro, nie smuć się. Nic się nie stało, każdemu mogło się to zdarzyć. Każdy musi kiedyś się na czymś wyżyć. Furii nie ujarzmisz. Jeśli nie wyładujesz złości z każdą sekundą, minutą i godziną będzie coraz gorzej.- Powiedziała i wtuliła się w jego białe futro, częściowo nagrzane od ciepła ognia.\n/ Myślałam, że jakoś po tygodniu... Trzeba jeszcze zastanowić się nad charakterem szczeniaków. Może zróbmy tak, że napiszesz przykładowy charakter np. Ashe a ja Vi i zobaczymy czy będzie nam pasować, w razie czego poprawimy, oky? Wyśle ci charakter na PW/\n16 Re: Mały domek Salvara i Selwy on Wto Lip 22 2014, 15:19\nSal ciągle wpatrywał się w ogień, ale przytulenie Selwy go roztopiło. Jego oczy gwałtownie zrobiły się niebieskie, nagle zrobił się spokojny. Ułożył się wygodnie i nadal spokojnie wpatrywał się w ogień.\nDwie rzeczy go uspakajały Selwa i ogień. Było widać, że jest spokojny i następny szał nie prędko przyjdzie.\n- Co ty we mnie widzisz? - Spytał, był lekko zdziwiony, że Selwa go tak kocha. - Co by było gdybym ciebie skrzywdził. - Wilk mówił to poważnie, był nieprzewidywalny, a historia, która zna wilczyca jest nie pełna. Salvaro ukrywa bardzo dużo, praktycznie wadera niczego nie wie. Tylko to, że zabijał ludzi, a o rodzinę nic nie pytała o rodzeństwo nic. - A co będzie gdy w przyszłości skrzywdzę szczeniaki. - To co powiedział Salvaro było wtedy wiadomo, że wiąże przyszłość z nią. - Jestem do niczego.\n- Odparł krótko i spojrzał na wilczyce. - Czemu wybrałaś akurat mnie, ja jestem nikim tylko jakimś wyrzutkiem. - Wilk spojrzał w ogień by trochę się uspokoić. - A ty, jesteś piękną wilczycą, która każdego zrozumie i zawsze pomoże. - Wilk położył głowę na grzbiecie Selwy i otulił ją ogonem.\n- Może i mi pomożesz zmienić się bym nie krzywdził bliskich mi osób. - Wilk przymknął lekko oczy i zabrał głowę z karku Selwy i położył się na boku.\n17 Re: Mały domek Salvara i Selwy on Wto Lip 22 2014, 20:25\nWilczyca spojrzała na niego z wyrzutem.\n- Jesteś najwspanialszym wilkiem, jakiego kiedykolwiek spotkałam, kocham cię za to w jaki sposób się do mnie odnosisz, w jaki mnie traktujesz... Kocham cię za to, że mnie wspierałeś, gdy stwierdziłam, że ja przynoszę pecha... Pamiętasz?- Spytała cicho i przytuliła się do wilka- Poza tym, wątpię by kiedykolwiek byś mnie skrzywdził...- Uśmiechnęła się - Pomijając to, że i tak bym ci na to nie pozwoliła...- Powiedziała cicho i uśmiechnęła się po raz kolejny.\nMachnęła ogonem i zamyślona spojrzała się w iskrzący się ogień. Pomarańczowe języki płomieni delikatnie lizały ściany kominka.\n- Sal, nie dałabym ci nikogo skrzywdzić, nigdy. - Powiedziała i spojrzała wilkowi prosto w oczy.- Jesteś wspaniały, taki jaki jesteś pod każdym swoim względem, jeśli komuś się nie podoba... Pieprz... ich.- Warknęła i przytuliła się do jego białego futra.\n- Przy odrobinie chęci, każdy może się zmienić, nawet najgorszy morderca.- Powiedziała i zza kominka wyjęła kilka dość dużych pniaczków brzozy. Wrzuciła do żaru starannie układając je aby nie stoczyły się na ziemię.\n18 Re: Mały domek Salvara i Selwy on Wto Lip 22 2014, 20:57\n- Ja się nigdy nie zmienię. - Odparł cicho. - Nie wiesz o mnie wszystkiego. Wiedza jaką o mnie posiadasz jest nikła. - Odparł oschle, ten temat zawsze go drażnił, ale postanowił szybko go zmienić.\n- Dobrze, że we mnie wierzysz, ale moja przeszłość jest jeszcze gorsza niż myślisz.\n- Wilk ciągle patrzył w ogień w sumie nie wiedział co robić. Najchętniej położył by się i spał, albo przyśpieszył by całą fabułę.\nWilk uśmiechnął się nikle i ziewnął. Robił się powoli głodny, a ostatnie co jadł to była ryba i to wieki temu. - Zjadłbym coś, a ty? - Spytał, a w jego głosie było słychać troskę, ponieważ chciał wynagrodzić Selwie swoje zachowanie. Pocałował ją czule i wstał, skoro był tu strumień to może były by tu ryby.\n19 Re: Mały domek Salvara i Selwy on Wto Lip 22 2014, 22:24\n- Trzeba mieć nadzieję - Powiedziała cicho i wstała. Podeszła do okna domku i spojrzała się w niebo gdzie świeciły białe gwiazdy. Udało jej się znaleźć gwiazdę północną a potem mały wóz. Odwróciła się.\n- Czasami trzeba zapomnieć o tym co było i skupić się na tym co dzieje się teraz... - Powiedziała twardo i machnęła ogonem. Cała ta sytuacja zaczęła delikatnie wkurzać samicę. Uważała wilka za dumnego siebie i odważnego a teraz zachowuję się jak wyżalająca się nastolatka. Zacisnęła wargi. Nie będzie tego mówiła, jeszcze wilk się obrazi a tego by nie chciała.\n- Chętnie - Powiedziała i uśmiechnęła się do wilka. Podeszła do okna i przyjrzała się małej polance na której stał ich w domek. Niebieskie kwiecie nabrało srebrnego połysku w świetle jasnego księżyca w pełni. Księżyc był dziwnie blisko i można było zobaczyć dokładnie każdy krater. Gwiazdy wokoło jarzyły się wszystkimi kolorami od zielonego po jasno różowe. Po ciemnym lesie rozchodziło się miarowe pohukiwanie jakiegoś puchacza. Chwilę potem sowa wzbiła się w powietrze z głośnym łoskotem, zapewne na polowanie. Biedna mysz.\n20 Re: Mały domek Salvara i Selwy on Sro Lip 23 2014, 00:07\nWilk zbliżył się do okna, wnioskując po zachowaniu wilczycy zrozumiał, że zaczyna ją to trochę denerwować. Pocałował ją za uchem i otulił ogonem. - Dziś jest wyjątkowo piękne niebo. - Salvaro uśmiechnął się spojrzał na księżyc. - Może moja ślicznotka ma ochotę na coś? - Spytał chciał coś zjeść i Selwa na pewno była głodna. Otworzył okno i wyskoczył przez nie i podbiegł do strumyku, z którego co jakiś czas wydobywał się plusk. W chili obecnej było widać żółte oczy Sala, który przyczaił się przy strumyku w głębszym miejscu.\nPo chwili było słychać kilka uderzeń w wodę. Można tylko zauważyć poruszające się w otchłani ciemności oczy wilka. W pysku trzymał kilka ryb wystarczająco, aby obydwoje się najedli.\nPo udanym połowie wskoczył do domku przez okno, które za sobą zamknął. Wyjął za kominka jedną z cieńszych gałązek i nabił na nie ryby. Były to bodajże łososie Sal poznał je po dziwnym kształcie głowy.\n- W chwili obecnej nie mam nic innego do zaproponowania niż rybka, a dokładnie łosoś.\n- Uśmiechnął się głupio i postawił uszy w pion. W końcu wrócił dawny Salvaro, który zawsze słodką gadką bawił każdą wilczycę, ale Selwa była całkiem inna i wilk nie stosował sztuczek, na które łapią się wszystkie jakby to ująć "idiotki". - Jesteś najlepszą rzeczą jaka mi się w życiu przydarzyła. - Nie wiem jak inaczej to napisać nie mam pomysłu chodziło, że ona jest dla niego najlepszym co go spotkało.\n- Kocham cię najmocniej na świecie. Chyba o tym wiesz? - Spytał i opar patyki z rybami nad ogniem o pieniek drzewa. Zbliżył się do Selwy i przyciągnął ją do siebie i zaczął "namiętnie" całować, a ogon kierował w zakazane miejsca. Oj Salvaro ty świntuchu, posłał uśmiech do Selwy i zaczął całować ją po szyi i po kufie.\n/ Nie mam pojęcia o czym pisać, post może być trochę dziwny, bo zmęczenie i nie wiem o czym pisać. Możesz założyć temat w Adopcjach i tak jak jest napisane na PW, że avatary dodamy później.\nPrzyśpieszmy to wszystko, ponieważ sama ciąża Selwy będzie trwała 3 tygodnie, a ja nie chce pisać o latających żuczkach i rybach, które się pieką xD /\n21 Re: Mały domek Salvara i Selwy on Sro Lip 23 2014, 10:50\nUśmiechnęła się do wilka gdy czule pocałował ją zza uchem. Wtuliła się w jego futro. Obróciła się do niego i pocałowała czule w usta.\n- Kocham cię - Powiedziała cicho i spojrzała na wilka jak wyskakuje z okna. Wrócił z rybami. Uśmiechnęła się łagodnie.\nSiadła przy ogniu i spojrzała się na piekące ryby.\nGdy wilk powiedział, że jest najlepszą rzeczą jaka go spotkała uśmiechnęła się radośnie i pomerdała parę razy ogonem.\n- Dziękuję, ty również...- Powiedziała i wtuliła pysk. Gdy wilk powiedział, że kocha ja najmocniej na świecie uśmiechnęła się i przytuliła mocno do wilka. Odwzajemniała każdy pocałunek i sama nie była gorsza i również całowała go po policzku i kufie. Orchidea weszła do domku wyraźnie niezadowolona, że musiała tyle szukać swojej pani. Stanęła w progu domku, pomrugała parę razy i niczym cień poleciała gdzieś za wnękę. Nie będzie im przeszkadzała. Sel uśmiechnęła się do Salvara zalotnie. Kochała go z całego serca. Przymknęła powieki i zaczęła wilkowi szeptać jakieś czułe słówka. Jego futro nabrało lekko pomarańczowego koloru, było to spowodowane językami ognia które powoli ocieplały domek.\n22 Re: Mały domek Salvara i Selwy on Sro Lip 23 2014, 17:43\nWilk złapał w zęby patyk i łapą zdjął ryby na talerz i postawił na parapecie, aby wystygły.\nPrzytulił się do Selwy i polizał ją po kufie. - I co będziemy robić teraz? - Spytał i ziewnął, w sumie Sal by poszedł spać, ale najpierw mogliby zjeść ryby. Zbliżył talerz z rybami do wilczycy. - Dla ciebie.\n-Mówiąc to uśmiechnął i pocałował ją czule. - Smacznego - powiedział i wziął z talerza rybę i oddzielił od ości i zjadł. Każdy lubi czasem zjeść ryby, mają dużo witamin, a odpowiednio przyrządzone smakują wybornie. Wilk po chwili pochłonął kolejną rybę i po chwili jeszcze jedną. Był najedzony, a jeszcze zostały cztery ryby na talerzu. Wilk ziewnął po posiłku przydałaby się jakaś drzemka. Salvaro dorzucił kilka kawałków drewna do ognia i położył się przed ogniem.\nMiał lekko przymknięte oczy i nawet nie zauważył kiedy zasnął.\n/To co przyśpieszamy trochę fabułę bo nie chce mi się czekać, a i tak potem będzie 3 tygodnie czekania na szczeniaki i dopiero się zacznie fabuła. c:\nJeżeli chcesz możesz już powoli zaczynać pisanie gdy Salvaro śpi takie ple do popisu bo chyba tobie nudzi się taka zwykła rozmowa? xD\nTaharu napisała mi, że obrobi avatary i możliwe, że uda mi się ją przekonać, aby zaadaptowała Vi c:/\n23 Re: Mały domek Salvara i Selwy on Sro Lip 23 2014, 20:12\n- Również smacznego - Powiedziała i uśmiechnęła się szeroko do basiora.\nWilczyca spojrzała na talerz i zjadła jedną rybę, była naprawdę smaczna ale jakoś tak nie mogła zjeść więcej. Jeśli nie będzie się odżywiała, szczeniaki mogą być za słabe i... Odrzuciła tę myśl i zaczęła coś grzebać w drugiej. Spojrzała się na śpiącego wilka. Śpiąc wygląda przeuroczo. Przeszła by się na spacer. Wyszła z domku a za nią Orchidea. Stanęła w progu drzwi i miauknęła cicho. Ot, tak by ostrzec samca. Nie chciała by się martwił o samicę.\nSelwa tym czasem weszła w las. Chłód sprawił, że na jej sierści pojawił y się drobinki lodu. Spojrzała się w stronę domku. Tam leżał, jej wybranek serca. Uśmiechnęła ię szeroko i podskoczyła do góry. Zaczęła biec szczęśliwa a wraz z każdym oddechem, pozostawiała obłoczek pary. Zawyła w biegu i nie zważając na nic biegła dalej. Zatrzymał się dopiero spory kawałek od domku, gdy jej ciało zaczęła drgać z wycieńczenia. Łupnęła na plecy. Spojrzała się na bezchmurne niebo.\nKtoś jej kiedyś powiedział, że miłość to najważniejsza receptura życia. Uśmiechnęła się szeroko do siebie i wstała. Powolnym krokiem ruszyła w stronę domku. Miała nadzieję, że samiec nie martwi się o nią zbytnio. Orchidea pojawiła się zdyszana za nią. Kotka miauknęła z wyrzutem, ma zadanie pilnować wilczycy a jak ma do cholery jasnej to robić jeżeli wilczyca biegnie sprintem przez las?\nWilczyca położyła się i pogłaskała kotkę.\nOrchidea zaczęła mruczeć i truchtem ruszyła w stronę domku. Jej Pani nie powinna się przemęczać. Chwilę potem Selwa weszła cichaczem do domku. Miała, nadzieję, że wilk nie zauważył jej zniknięcia. Położyła się na plecach przy kominku i zamknęła ślipia. Nie spała, rozkoszowała się obecną chwilą gdy leży ze świadomością, że ma swojego wybranka. Tego jedynego.\n24 Re: Mały domek Salvara i Selwy on Sro Lip 23 2014, 20:28\nSalvaro w chwili obecnej śnił, a dokładnie o tym, że biegł pośrodku swojej dawnej watahy był tam Alfą.\nAle zmieniło się to pewnego dnia gdy napotkał na swojej drodze Północne Stado, które go sponiewierało i prawie zabiło, a jego wataha stała bezmyślnie. Bo jak się dokładnie składało to zajście zaplanowała rodzina Sala. Wilk co jakiś czas drgał lub wydobywał się z jego pyska delikatny pisk. Było to tragiczne zdarzenie dla Sala. Bo wilk ledwo co uszedł z życiem, a stado jego i rodzina rzucali w niego kamieniami.\nWedług ich zmieniające kolor oczy i wydłużone kły świadczyły, że był Demonem, a w rzeczywistości nie był. Salvaro zaczął ciężej oddychać i w pewnym momencie się zbudził. Rozejrzał się i spostrzegł leżącą obok Selwę i gwałtownie się uspokoił. Sal spojrzał na talerz i widział, że wilczyca poskubała trochę rybę i po cichu wyszedł z domku. Chciał popatrzyć w gwiazdy i trochę od wszystkiego odpocząć.\nZastanawiał się czy będzie miał szczeniaki,może kiedyś tam. W chwili obecnej chciał ułożyć sobie życie na spokojnie, a jeżeli już miałby szczeniaki to może i nawet dobrze. Zbliżył by się do Selwy i miałby spadkobierców. (Pisane specjalnie, bo Selwa będzie przecież ukrywać to, że spodziewa się szczeniaków.) Salvaro spojrzał w niebo i chwilę tak siedział, aż położył się i usnął na dworze.\n/Selwa będzie ukrywać to, że spodziewa się szczeniaków dlatego, że Salvaro jest nerwowy i nieprzewidywalny./\n25 Re: Mały domek Salvara i Selwy on Sro Lip 23 2014, 22:02\nSpojrzała się gwałtownie na wilka.\n- Czy coś się stało? - Spytała cicho i wzrokiem odprowadziła go aż do drzwi. Orchidea miauknęła przeciągle i zaraz jak Sal zasnął położyła się obok niego wtulając pysk pod jego łapę. Wyglądali razem przeuroczo. Selwa ciężko dźwignęła się z ziemi i podeszła do progu drzwi. Spojrzała się w gwiazdy. Ile trwał by ich lot na ziemię jeśli postanowiły by wszystkie w tym samym czasie opaść? Czy byłby to w wtedy koie świata? Czy gwiazdy są stanie odrodzić się? Westchnęła cicho i truchtem pomaszerowała do sypialni. Stamtąd wzięła kocyk i otuliła nim delikatnie Sala. Co będzie jeśli wilk się przeziębi? Przenieść, raczej go nie przeniesie, gdyż basior jest tak troszkę ciężki. Ale to tylko tak troszkę. Położyła się obok basiora i wpatrywał się w księżyc w pełni. W jego srebrzyste światło, które delikatnie oświetlało polankę. Niebieskie kwiecie jakby magiczne, wyciągało listki ku srebrnemu globowi. Kim będzie w przeszłości? Chciała b być szamanem albo kapłanką. Miał by swój kostur z małymi czaszkami. Tak, dość straszny widok ale miało to swój nadzwyczajny urok. Pierwsze co chce zrobić, to mieć skrzydła. Unosić się ponad drzewa i patrzeć na świat od góry. Jest jedno ale, czy wilk, widząc ją uskrzydloną, nadal by ją kochał?\n26 Re: Mały domek Salvara i Selwy