Dieta ketogeniczna Czaplinek - catering ketogeniczny z dostawą\nDieta ketogeniczna Czaplinek\nCatering Ketogeniczny » Dieta ketogeniczna Czaplinek\nDieta keto lub inaczej dieta wysokotłuszczowa to absolutny trend w fitness kręgu. Ta dieta stała się popularna, za sprawą efektów, jakie pozwala zdobyć. Zainteresowanie dietą wysokotłuszczową stale rośnie, w związku z tym chcemy rozwiać wszelkie jej dotyczące wątpliwości. Uwielbiasz tradycyjne polskie potrawy? Z pewnością musisz zostać i przeczytać nasz wpis do końca! Na diecie keto możesz wypracować zamierzone cele oraz cieszyć się upragnioną figurą. Teraz zrealizowanie zadania będzie jeszcze łatwiejsze, ponieważ catering ketogeniczny z dostawą do Czaplinka wesprze Cię w Twoich działaniach.\nW jaki sposób otrzymać dietę wyskotłuszczową z dostawą do Czaplinka?\nDieta ketogeniczna Czaplinek – FAQ\nDieta ketogenna jest nazywana często dietą tłuszczową, bo polega na zwiększeniu ilości tłuszczów przy jednoczesnym ograniczeniu węglowodanów. Jest nierzadko stosowana w leczeniu chorób neurologicznych, ale również przez osoby, które chcą spalić nadmierną tkankę tłuszczową. Wbrew pozorom zwiększone spożycie tłuszczów ma wpływ na uczucie sytości, budowanie mięśni oraz pozwala pozbyć się nadmiernej masy ciała.\nWarunkiem prawidłowo stosowanej diety wysokotłuszczowej jest wejście organizmu w stan ketozy. Do takiej sytuacji dochodzi w czasie, kiedy skrupulatnie przestrzega się odpowiedniej ilości węglowodanów w diecie ketogennej.\nNasze ciało uczy się żywienia całkiem od początku. W standardowej diecie głównym źródłem energii są węglowodany. W czasie, kiedy nie ma ich wystarczająco dużo, ciało poszukuje innego paliwa energetycznego, trafiając na tłuszcze.\nPrzede wszystkim należy nastawić się w swojej diecie głównie na podaż tłuszczów, których powinno być średnio 70-80%. Następną grupą makroskładników są białka, których powinno się jeść od 20 do 25% na dzień, a trzecią grupą są węglowodany, które nie powinny przekraczać 5-10% dziennego zapotrzebowania na kalorie. Na początku taki podział może wydawać się skomplikowany, lecz z czasem każdy jest w stanie do tego się przekonać.\nPrzede wszystkim należy pamiętać o wysokiej jakości źródle tłuszczy. Nawet jeśli przetworzone tłuszcze również prowadzą do osiągnięcia ketozy, a ciała ketonowe się wytworzą, to nie ma to tak naprawdę nic związanego ze zdrowym modelem odżywiania. Dieta ketogeniczna jest ideą odżywiania, a nie środkiem do osiągnięcia celu.\nTak jak w każdej innej diecie należy zwrócić uwagę na wysokiej jakości mięsa oraz owoców morza jako źródeł białka. Należy uważać z ich spożywaniem, ponieważ zbyt duża ilość mięsa może mieć wpływ na wytworzenie się glukozy, przez co ciała ketonowe będą miały trudniej się wytworzyć. Tłusty nabiał i jajka są wskazane na diecie ketogennej. Orzechy oraz nasiona można również spożywać, ale trzeba uważać na ilość dodanych kalorii.\nZ węglowodanów trzeba całkiem pozbywać się wszelkiej skrobii, czyli pieczywa, mąki, ryżu oraz makaronu. Warto zdecydować się na warzywa i owoce, lecz również nie wszystkie. W szczególności polecane są owoce leśne. Z warzyw warto wystrzegać się tych psiankowatych, czyli bakłażanów, pomidorów oraz papryki.\nDieta ketogeniczna może na początku przysporzyć wielu kłopotów, szczególnie jeżeli nigdy wcześniej nie byliśmy w stanie ketozy. Dieta, która redukuje spożycie białka oraz węglowodanów może okazać się zbyt ciężka, szczególnie jeśli jest to pierwsza dieta, jaką stosujemy. Dieta pudełkowa odczarowuje zły urok diety ketogennej, bo korzystając z cateringu dietetycznego, jedyne o czym należy pamiętać, to spożycie posiłków! Odpowiednią kompozycję i kalorykę zostaw doświadczonym osobom!\nNie masz czasu na dietę wysokotłuszczową, ale chcesz ją wypróbować? Nie chcesz gotować lub po prostu Twój plan dnia na to nie pozwala? Chcesz się dowiedzieć się, na czym polega dieta keto? Nie musisz dłużej się tym przejmować. Catering dietetyczny sprawi, że szybko odczujesz dobroczynne działanie tego sposobu odżywiania. Zmagasz się z nadprogramową masą ciała albo na odwrót? Catering dietetyczny dopasuje się do Ciebie i dieta codziennie będzie czekała pod Twoimi drzwiami.\nTo bardzo proste! Wejdź na internetową stronę, wybierz dietę ketogeniczną i kaloryczność, następnie określ liczbę dni, w które dieta ma być dostarczana, zapłać i to wszystko! Jeżeli lubisz, mięso, orzechy, awokado i inne tłuste dania, to ta dieta jest właśnie dla Ciebie. Korzystając z gotowych posiłków, nie tylko w szybko tempie znajdziesz się w stanie ketozy, wytworzysz wymaganą ilość ciał ketonowych, pokonasz uczucie głodu oraz szybko rozpoczniesz dostrzegać pierwsze efekty w swoim ciele.\nTen sposób żywienia jest dla osób chcących spróbować czegoś innego, są otwarte na nowe zmiany, a także chcą zagwarantować sobie brak uczucia głodu. Catering dietetyczny pozwoli Ci sprawdzić, czy taki sposób żywienia Ci pasuje. Możemy jedynie napomknąć, że efekty i są uzależniające, a samopoczucie świetne!\nCzy Ketolove dostarcza dietę ketogeniczną do całego Czaplinka?\nTak! Jeżeli dane miasto jest w naszym zasięgu dostaw, to dowóz odbywa się do całego miasta, nie tylko do wybranych dzielnic.\nza pośrednictwem przemian dziejących się w ciele, czyli ”ketonowy oddech”, utrata wagi, keto grypa, większa ilość energii podczas dnia, łatwiejsza koncentracja, zatwardzenie/biegunka tłuszczowa (szczególnie na samym początku ketozy).\nDieta keto zalecana jest tym, którzy chcą w zdrowy sposób zrzucić sporo kilogramów.\nStosowanie diety ketogenicznej wymaga skorzystania z porady lekarza tylko w kwestii groźnych chorób.\nJeśli borykasz się z jakimiś niegroźnymi problemami zdrowotnymi, skontaktuj się najpierw z naszym dietetykiem, który przeanalizuje Twój przypadek i pomoże określić czy możesz skorzystać z diety ketogenicznej.\nW których godzinach jest dostarczana dieta keto do Czaplinka?\nDieta ketogeniczna Otwock\nDieta ketogeniczna Mogilany


Okiennice Zielona Góra\nOkiennice Zielona Góra\n12 wyniki dla Okiennice w Zielona Góra\nLubuskie, STEFANA BATOREGO 17265-735 Zielona Góra (68) 353 88 75\nRozpoczynasz wielką budowę, a może dokonujesz tylko drobnej naprawy ? Robisz remont z konieczności, czy uprawiasz ogródek dla przyjemności ? Przygotuj się do zakupów poznając nasze produkty, porady i ... okna, materiały budowlane, drzwi wejściowe, okiennice, dekoracja, drzwi przesuwne, wewnętrzne,...\nLubuskie, UL. ZACISZE 2265-775 Zielona Góra 68 455 71 63\n... panele laminowane, producent drzwi i okien, okiennice, drzwi antywłamaniowe, drzwi wewnętrzne,...\nLubuskie, ZACISZE 18B65-775 Zielona Góra 68 326 90 31\n... okiennice, drzwi przesuwne, drzwi zewnętrzne, drzwi antywłamaniowe, producent drzwi i...\nPrzedsiębiorstwo Wielobranżowe Kamaro Kazimierz Mazurkiewicz\nLubuskie, BATOREGO 8765-001 Zielona Góra 68 320 31 02\n..., drzwi wejściowe, drzwi antywłamaniowe, wewnętrzne, drzwi zewnętrzne, drewniane okna, okiennice\nLubuskie, DEKORACYJNA 1665-722 Zielona Góra 68 4522213\n... drzwi i okien, drzwi zewnętrzne, drzwi wejściowe, drzwi antywłamaniowe, okiennice, drzwi przesuwne\nDomlux - Producent okien i drzwi PCV, aluminium, rolet zewnętrznych\nLubuskie, GEN. SIKORSKIEGO 8865-454 Zielona Góra (68) 320-47-05\n... rolety zewnętrzne, produkcja, bramy garażowe, drzwi aluminiowe, hurt, Budownictwo, detal,...\nLebo Drzwi Polska Sp. Z O.o.\nLubuskie, KOŻUCHOWSKA 20 A65-364 Zielona Góra 68 453 72 10\nLubuskie, Sulechowska 4 A65-119 Zielona Góra 68 411 02 21\nJesteśmy częścią Centrum Handlowego Budownictwa Gaja www.centrumgaja.pl, które działa na rynku polskim od 1989 roku. Początkowa była to sieć 80ciu marketów budowlanych. Obecnie wiele z tych marketów i ... drzwi, polskie okna, futryny drzwiowe, okiennice, drzwi do łazienki, okna, drewniane okna,...\nLubuskie, UL. WOJSKA POLSKIEGO 1965-077 Zielona Góra 68 35 36 100\nGodziny otwarcia: pon.-pt. 6:30 - 21:00 sobota 6:30 - 21:00 niedziela 9:00 - 20:00 Sklep jest zamknięty w dni świąteczne ... wewnętrzne, materiały budowlane, okiennice, narzedzia, materiałów budowlanych, dekoracja, drzwi...\nLubuskie, Chemiczna 265-713 Zielona Góra WYLOTÓWKA NA ŻARY (68) 30 70 700\nSalva Okna i drzwi jest Salonem firmowym zarówno Okien PCV, jak i Okien Drewnianych, oraz okien Aluminiowych. Oferujemy profesjonalny montaż w strefie ocieplenia ( MONTAŻ CIEPŁY ) jak i tradycyjny. W ... drewniane, okna aluminiowe, sprzedaż okien, okiennice, nawiewniki, ciepły montaż, soudal, illbruck...\nLubuskie, UL. SOWIA 1965-507 Zielona Góra 68 3221311\nProdukcja i montaż okiennic drewnianych wykonywanych na indywidualne zlecenia. Na stronie wzory, kolory oraz przykładowe realizacje wykonane przez firmę na terenie całego kraju. ... Budownictwo, produkcja, Okna i drzwi, OKIENNICE, Zabudowy tarasów, Bąkowski, Usługi stolarskie,...\nDalsze wyniki dla: Okiennice Zielona Góra\nZnajdź Okiennice w pobliżu\nDrewniane Okna Zielona Góra\nDrzwi Antywlamaniowe Zielona Góra\nProducent Drzwi i Okien Zielona Góra\nWewnętrzne Zielona Góra\nOkiennice Grodzisk Wielkopolski\nOkiennice Gorzów Wielkopolski


Życie z niejadkiem (strona 2)\nŻycie z niejadkiem c.d.\nNiezwykle istotne jest więc zaszczepianie dziecku prawidłowych nawyków żywieniowych już od pierwszych dni życia. Musisz jednak pamiętać o tym, że niemowlak nie zje większej ilości pożywienia, niż jest w stanie przyjąć. Zmuszając go do jedzenia można jedynie zniechęcić malucha do czynności, która powinna sprawiać mu przyjemność. Behawioralne sztuczki polegające na karmieniu niemowlęcia w trakcie zabawy i zachęcanie go do tego słodkimi przekąskami może ukształtować nieprawidłowe przyzwyczajenia. W ten sposób nie nauczy się dziecka spożywania regularnych i pożywnych dań. Dla emocjonalnego i społecznego rozwoju malca bardzo ważne jest jedzenie w towarzystwie rodziców i rodzeństwa, a także włączanie go od najmłodszych lat w proces przygotowywania potraw. Kluczem do osiągnięcia sukcesu jest zapewnienie mu stałych godzin posiłków, dużo ruchu i niewielkiej ilości słodyczy do podjadania przed obiadem.\nSłuchaj tego, co mówi Twoja pociecha. Jeżeli kilkulatek sygnalizuje rodzicowi, że nie smakuje mu zupa jarzynowa, nie serwuj mu pełnego talerza próbując jednocześnie wmówić, że skoro mama i tata lubią to danie – dziecko także powinno. Nie musisz od razu serwować mu pizzy i porcji ulubionych lodów w zamian, lecz pozwól malcowi na kulinarne eksperymenty i wybór mięsa, owoców i warzyw, na które ma ochotę. Pamiętaj, że Twój podopieczny nie musi jeść tego, co wszyscy. Nie oczekuj, że od razu zacznie pochłaniać ogromne ilości żywności, które mu podajesz. Na sam początek podsuń dziecku porcję degustacyjną – w ten sposób spróbuje, czy nowa potrawa mu smakuje. Zaplanujcie w domowym budżecie wspólne wyjście do restauracji. Niech maluch sam wybierze pozycję z menu, którą zamówi. Nie decyduj za każdym razem, co powinien zjeść malec oraz co Twoim zdaniem będzie mu smakować.


Współlokatorzy - Beth O'Leary - ebook + audiobook - Legimi online\nWspółlokatorzy ebook i audiobook\n145 osób interesuje się tą książką\nCzas: 11 godz. 42 min\n4,2 (1829 ocen)\nTrudno o coś głupszego\nBardzo pozytywna, ciepła historia. Zakończenie wywołało trochę wzruszeń i łez 😉 Polecam na nadchodzące jesienne wieczory 😉\nDość monotonna, ale to taki rodzaj odprezajecej komedii romantycznej. Nic wielkiego, ale wciąga.\nFantastyczna! Podchodzilam do niej jak do jeża, a tu mile zaskoczenie. Błyskotliwa i dowcipna, a przy tym porusza ważne problemy. Galeria ciekawych postaci i niesamowite zwroty akcji. Pełna optymizmu. Na poprawę nastroju. Polecam!\nŚwietny romans z ciekawymi bohaterami. Do tego ciekawy koncept i fajny styl pisania. Bardzo polecam jako lekka książka miłosna\nPRAWA DO TEJ KSIĄŻKI SPRZEDANO DO PONAD 30 KRAJÓW NA ŚWIECIE.\nTRWAJĄ ROZMOWY O JEJ EKRANIZACJI.\nPo bolesnym rozstaniu z chłopakiem Tiffy potrzebuje mieszkania. Taniego. I szybko.\nLeon potrzebuje gotówki, bo praca na nocne zmiany niespecjalnie przekłada się na grubość jego portfela. Postanawia podnająć pokój. Ale jest jeden problem…\nIch znajomi sądzą, że to zwariowany pomysł, żeby zamieszkać razem i dzielić jedno łóżko… Ale układ jest prosty. Kiedy Tiffy będzie w pracy, mieszkanie będzie należeć do Leona. Nocami i w weekendy będzie je miała dla siebie. Nigdy więc nawet się nie spotkają.\nKiedy jednak zaczynają pisać do siebie karteczki, gotować dla siebie jedzenie, doradzać w kwestiach sercowych i poznawać swoje tajem- nice, stają się sobie coraz bliżsi…\nTyle tylko, że nigdy się nie widzieli.\nTo niekonwencjonalna komedia romantyczna o tym, że czasem warto wyrzucić przez okno wszystkie zasady, a miłość można znaleźć w najbardziej nieoczekiwanym momencie!\nCopyright © Beth O’Leary Ltd. 2019\nPolish translation copyright © Robert Waliś 2019\nProjekt graficzny okładki oryginalnej: Helen Crawford-White, studiohelen.co.uk\nTrzeba przyznać, że desperacja czyni nas znacznie bardziej tolerancyjnymi.\nTo mieszkanie naprawdę ma zalety. Barwną pleśń na ścianie w kuchni da się usunąć, przynajmniej na jakiś czas. Brudny materac można tanio wymienić. A grzyby rosnące za sedesem sprawiają, że człowiek czuje się jak na łonie natury.\nAle Gerty i Mo nie są zdesperowani i nie próbują szukać zalet. Opisałabym ich miny jako ciężko przerażone.\n– Nie możesz tutaj zamieszkać.\nTak mówi Gerty. Stoi w butach na wysokich obcasach, zestawiwszy nogi razem, z łokciami przyciśniętymi do ciała, jakby zajmując jak najmniej przestrzeni, protestowała przeciwko temu, że w ogóle musi tutaj być. Włosy ma ściągnięte na karku w kok, który spięła szpilkami, dzięki czemu może bez trudu włożyć adwokacką perukę, którą nosi w sądzie. Jej wyraz twarzy byłby komiczny, gdyby nie chodziło o moje życie.\n– Musi być jakieś inne miejsce, na które cię stać, Tiff – odzywa się Mo z troską, wychylając się zza szafki z bojlerem, za którą zaglądał. Sprawia wrażenie jeszcze bardziej zaniedbanego niż zazwyczaj, co podkreśla pajęczyna zwisająca z jego brody. – Tu jest jeszcze gorzej niż w mieszkaniu, które widzieliśmy wczoraj.\nRozglądam się za agentem; na szczęście nas nie słyszy, bo pali na „balkonie” (uginającym się dachu garażu sąsiadów, po którym zdecydowanie nie powinno się chodzić).\n– Nie mam czasu oglądać kolejnej z tych nor – rzuca Gerty, zerkając na zegarek. Jest ósma rano, a o dziewiątej musi być w sądzie Southwark Crown. – Musi istnieć inne wyjście.\n– Z pewnością mogłaby się pomieścić u nas – proponuje Mo, piąty raz od soboty.\n– Przestaniesz wreszcie? – odcina się Gerty. – To nie jest rozwiązanie na dłuższą metę. Poza tym musiałaby chyba spać na stojąco. – Rzuca mi zrozpaczone spojrzenie. – Po co taka duża urosłaś? Moglibyśmy cię położyć pod stołem w jadalni, gdybyś miała mniej niż metr osiemdziesiąt.\nRobię przepraszającą minę, ale naprawdę wolę spać tutaj niż na podłodze malutkiego, oszałamiająco drogiego mieszkania, w które Mo i Gerty wspólnie zainwestowali w zeszłym miesiącu. Nigdy wcześniej nie mieszkali razem, nawet kiedy byliśmy na uniwersytecie. Obawiam się, że to może oznaczać koniec ich przyjaźni. Mo jest roztargnionym bałaganiarzem i ma niezwykłą zdolność zajmowania ogromnej przestrzeni pomimo względnie niewielkich rozmiarów. Gerty z kolei przez ostatnie trzy lata mieszkała w nieprzyzwoicie czystym mieszkaniu, tak idealnym, że wyglądało jak symulacja komputerowa. Nie jestem pewna, jak te dwa style życia mogą współistnieć w taki sposób, by zachodni Londyn nie wyleciał w powietrze.\nAle największym problemem jest to, że gdybym zgodziła się nocować u kogoś na podłodze, równie dobrze mogłabym wrócić do Justina. A o dwudziestej trzeciej w czwartek oficjalnie postanowiłam, że taka możliwość nie wchodzi w grę. Muszę ruszyć naprzód i gdzieś się zadomowić, żebym już nie miała odwrotu.\nMo pociera czoło i opada na brudną skórzaną kanapę.\n– Tiff, mógłbym pożyczyć ci trochę…\n– Nie chcę, żebyś pożyczał mi pieniądze – przerywam mu ostrzej, niż zamierzałam. – Posłuchajcie, muszę koniecznie to załatwić w tym tygodniu. Albo wprowadzę się tutaj, albo znów będę musiała dzielić z kimś mieszkanie.\n– Raczej łóżko – stwierdza Gerty. – Mogę spytać, skąd ten pośpiech? Oczywiście bardzo się cieszę, ale do niedawna jakoś nie przeszkadzało ci siedzenie w jego mieszkaniu i czekanie, aż ten-którego-imienia-nie-wolno-wymawiać raczy się pojawić.\nKrzywię się, zaskoczona. Nie ich nastawieniem – Mo i Gerty nigdy nie przepadali za Justinem i bardzo im się nie podoba, że wciąż u niego mieszkam, chociaż rzadko bywa w domu – ale tym, że Gerty w ogóle o nim wspomina. Ostatnia pojednawcza kolacja, na której spotkaliśmy się w czwórkę, skończyła się wściekłą kłótnią, więc przestałam wierzyć, że kiedyś się pogodzimy, i staram się unikać mówienia o nim przy Gerty i Mo. Trudno pozbyć się dawnych nawyków; pomimo naszego rozstania Justin wciąż pozostaje tematem tabu.\n– No i dlaczego koniecznie szukasz czegoś tak taniego? – ciągnie Gerty, ignorując ostrzegawcze spojrzenie Mo. – Wiem, że kiepsko ci płacą, ale daj spokój, Tiffy, czterysta funtów za miesiąc to nierealne w Londynie. Przemyślałaś to sobie? Tak na poważnie?\nPrzełykam ślinę. Czuję, że Mo uważnie mi się przygląda. Dlatego tak trudno przyjaźnić się z psychoterapeutą: Mo praktycznie umie czytać w myślach i stale używa swoich nadludzkich zdolności.\n– Tiff? – zachęca mnie delikatnie.\nNiech to szlag, muszę im pokazać. Zresztą tak będzie najlepiej. Załatwić sprawę szybko i ostatecznie, jakbym zrywała plaster, wskakiwała do zimnej wody albo mówiła matce, że stłukłam jakiś bibelot stojący na kredensie.\nWyciągam telefon i otwieram wiadomość na Facebooku.\nJestem ogromnie rozczarowany Twoim wczorajszym zachowaniem. Było bardzo nie na miejscu. To moje mieszkanie, Tiffy – mogę przychodzić, kiedy chcę i z kim chcę.\nSpodziewałem się, że będziesz bardziej wdzięczna za to, że pozwoliłem Ci zostać. Wiem, że ciężko przeżyłaś nasze rozstanie – wiem, że nie jesteś gotowa odejść. Ale jeśli sądzisz, że możesz próbować „ustalać zasady”, to najwyższy czas, abyś zapłaciła mi czynsz za ostatnie trzy miesiące. Poza tym od tej pory powinnaś płacić pełną stawkę. Patricia uważa, że mnie wykorzystujesz, skoro mieszkasz tutaj praktycznie za darmo, a chociaż zawsze stawałem po Twojej stronie, po wczorajszym wybryku zaczynam myśleć, że ma rację.\nSkręca mnie w żołądku, gdy czytam, że go wykorzystuję, ponieważ nigdy nie miałam takiego zamiaru. Po prostu nie wiedziałam, że tym razem postanowił odejść na dobre.\nMo kończy czytać jako pierwszy.\n– W czwartek ponownie tam „wpadł”? Z Patricią?\n– Ma trochę racji. Jestem mu wdzięczna, że tak długo pozwalał mi tam mieszkać.\n– Ciekawe – odpowiada Gerty ponuro. – Zawsze mi się wydawało, że chętnie cię tam trzyma.\nW jej ustach to brzmi dziwnie, ale mam podobne wrażenie. Dopóki jestem w mieszkaniu Justina, to jeszcze nie koniec. Przecież wcześniej zawsze wracał. Tylko że… w czwartek poznałam Patricię. Autentyczną, niezwykle atrakcyjną i naprawdę uroczą dziewczynę, dla której Justin mnie zostawił. Nigdy wcześniej nie chodziło o inną kobietę.\nMo bierze mnie za rękę; Gerty sięga po drugą dłoń. Stoimy tak, ignorując agenta nieruchomości, który pali na zewnątrz, a ja pozwalam sobie na chwilę płaczu, po jednej dużej łzie na każdy policzek.\n– Tak czy inaczej, muszę się wyprowadzić – odzywam się pogodnym tonem, zabierając ręce, żeby otrzeć łzy. – Natychmiast. Nawet gdybym chciała zostać mimo ryzyka, że znów sprowadzi Patricię, to nie stać mnie na czynsz, no i już jestem Justinowi winna kupę forsy, a bardzo nie chciałabym się u nikogo zapożyczać. Prawdę mówiąc, mam dosyć tego, że nie płacę za siebie, więc… albo zamieszkam tutaj, albo będę musiała dzielić z kimś mieszkanie.\nMo i Gerty wymieniają spojrzenia. Gerty zamyka oczy z bolesną rezygnacją.\n– Tutaj na pewno nie możesz mieszkać. – Otwiera oczy i wyciąga rękę. – Pokaż to ogłoszenie.\nPodaję jej telefon, przełączywszy go z wiadomości od Justina na ogłoszenie z Gumtree dotyczące mieszkania.\nMam 27 lat, pracuję na oddziale paliatywnym na nocną zmianę, weekendy spędzam poza miastem. Jestem w mieszkaniu w godzinach 9.00–18.00 od poniedziałku do piątku. Przez resztę czasu lokal do pełnej dyspozycji! Idealna oferta dla osoby pracującej na etacie.\nProszę o kontakt w celu umówienia się na oględziny, L. Twomey – szczegóły poniżej.\n– Tutaj nie chodzi tylko o dzielenie mieszkania, ale także łóżka, Tiff. To jakieś dziwactwo – stwierdza Mo zatroskanym głosem.\n– A jeśli L. Twomey to mężczyzna? – zastanawia się Gerty.\nJestem przygotowana na to pytanie.\n– To bez znaczenia – odpowiadam spokojnie. – Przecież nie będziemy spali w tym łóżku razem, nawet nie będziemy jednocześnie przebywać w mieszkaniu.\nNiepokojąco przypomina to argument, którego użyłam w zeszłym miesiącu, żeby usprawiedliwić pozostanie w mieszkaniu Justina, ale trudno.\n– Będziesz z nim spała, Tiffany! – oburza się Gerty. – Wszyscy wiedzą, że najważniejsza zasada dzielenia mieszkania to nie spać ze swoim współlokatorem.\n– Nie sądzę, żeby w tej zasadzie chodziło o taki układ – odpowiadam gorzko. – Widzisz, Gerty, czasami kiedy ludzie mówią „spać z kimś”, tak naprawdę mają na myśli…\nGerty posyła mi przeciągłe, spokojne spojrzenie.\n– Tak, dziękuję, Tiffany.\nMo przestaje chichotać, gdy Gerty piorunuje go wzrokiem.\n– Według mnie najważniejszą zasadą dzielenia z kimś mieszkania jest upewnienie się, że dobrze się dogadujemy z naszym współlokatorem, zanim się wprowadzimy – mówi, sprytnie przenosząc spojrzenie na mnie. – Zwłaszcza w takich okolicznościach.\n– Oczywiście, że wcześniej spotkam się z tą osobą. Jeśli mi się nie spodoba, nic z tego.\nMo po chwili kiwa głową i ściska moje ramię. Zapada między nami cisza, jaka często pojawia się po rozmowie o czymś trudnym – jesteśmy wdzięczni, że mamy to już za sobą, i czujemy ulgę, że sobie poradziliśmy.\n– W porządku – odzywa się Gerty. – W porządku. Zrób, co musisz. Wszystko będzie lepsze od mieszkania w tym chlewie. – Wychodzi, ale przedtem zwraca się donośnym głosem do agenta, który właśnie wraca z „balkonu”. – A pan jest jak zaraza trawiąca to społeczeństwo.\nMężczyzna mruga ze zdziwieniem, a Mo zatrzaskuje drzwi wejściowe. Zapada długa, niezręczna cisza.\nW końcu agent gasi papierosa.\n– To co, zainteresowana? – pyta mnie.\nDocieram do pracy przed czasem i opadam na krzesło. Przy swoim biurku najczęściej czuję się teraz jak w domu. To azyl dla niepasujących do niczego przedmiotów, rzeczy, które okazały się za ciężkie, by odwieźć je autobusem, oraz roślin doniczkowych ustawionych w taki sposób, że widzę nadchodzących ludzi, zanim oni zorientują się, czy jestem na swoim miejscu. Moja roślinna ściana stanowi obiekt podziwu pozostałych młodszych pracowników i inspirujący przykład projektowania wnętrz. (Tak naprawdę sztuczka polega na dobieraniu roślin w kolorze włosów – w moim przypadku rudych – i ukrywaniu się za nimi lub chowaniu, gdy zobaczy się kogoś, kto zbliża się zdecydowanym krokiem).\nDzisiaj moim pierwszym zadaniem jest spotkanie z Katherin, jedną z moich ulubionych autorek. Katherin pisze książki o robieniu na drutach i szydełkowaniu. To produkt dla niszowego odbiorcy, ale na tym opiera się działalność Butterfingers Press – uwielbiamy niszowych odbiorców. Specjalizujemy się w książkach o rękodziele i majsterkowaniu. Ufarbuj prześcieradła, zaprojektuj sukienkę, zrób szydełkiem klosz do lampy, zbuduj zestaw mebli z drabin… Tego typu rzeczy.\nUwielbiam tę pracę. To jedyne wytłumaczenie, dlaczego od trzech i pół roku jestem asystentką redaktora z pensją, za którą nie da się utrzymać w Londynie, ale nie próbowałam tego zmienić, ubiegając się na przykład o stanowisko w jakimś wydawnictwie, które zarabia na swoich książkach. Gerty często mi mówi, że nie mam ambicji, ale naprawdę nie o to chodzi. Po prostu kocham tę pracę. Jako dziecko całymi dniami czytałam i dłubałam przy swoich zabawkach, aby bardziej pasowały do moich upodobań: farbowałam włosy lalkom Barbie, przemalowywałam samochodziki. A teraz zarabiam na życie czytaniem i rękodziełem.\nNo, może nie do końca zarabiam na życie. Ale trochę pieniędzy z tego mam. Wystarczy na zapłacenie podatków.\n– Mówię ci, Tiffy, szydełkowanie wkrótce będzie równie popularne jak książeczki do kolorowania – oznajmia Katherin, kiedy już usadowiła się w naszej najlepszej sali konferencyjnej i opowiedziała mi o swojej kolejnej książce. Przyglądam się palcowi, którym kiwa w moim kierunku. Każdą jej dłoń ozdabia około pięćdziesięciu pierścionków, ale jeszcze nie odkryłam, czy jest wśród nich obrączka albo pierścionek zaręczynowy (podejrzewam, że jeśli Katherin je ma, to nie ogranicza się do jednej sztuki).\nKatherin jest ekscentryczką balansującą na granicy akceptowalności: ma słomkowe włosy, opaleniznę, która, o dziwo, ładnie się starzeje, a w zanadrzu chowa mnóstwo opowieści o tym, jak w latach sześćdziesiątych włamywała się do mieszkań i sikała na różne przedmioty. Kiedyś była prawdziwą buntowniczką. Do dziś nie nosi biustonosza, mimo że te obecne są bardzo wygodne i większość kobiet zrezygnowała z walki, skoro Beyoncé robi to za nas.\n– Byłoby świetnie – odpowiadam. – Może dodamy pasek z napisem „Pobudza umysł”. Bo to rzeczywiście pobudza umysł, prawda? Czy raczej go usypia?\nKatherin się śmieje, odchylając do tyłu głowę.\n– Ach, Tiffy. Masz taką niepoważną pracę. – Z uczuciem klepie mnie po dłoni, a następnie sięga po torebkę. – Kiedy zobaczysz Martina, powiedz mu, że poprowadzę te warsztaty na statku, ale tylko jeśli przydzieli mi piękną, młodą asystentkę.\nMruczę pod nosem. Wiem, dokąd to zmierza. Katherin uwielbia ciągać mnie na swoje pokazy, ponieważ potrzebuje modelki, na której demonstruje dokonywanie pomiarów podczas projektowania stroju, a ja kiedyś popełniłam fatalny błąd i zgodziłam się jej towarzyszyć, gdy nie mogła nikogo znaleźć. Teraz jestem pierwsza w kolejce. Ludzie z działu kreowania wizerunku koniecznie chcą, żeby Katherin uczestniczyła w takich akcjach, więc oni również zaczęli mnie błagać.\n– To za daleko, Katherin. Nie popłynę z tobą w rejs.\n– Ale płyniemy za darmo! Ludzie płacą za coś takiego tysiące funtów, Tiffy!\n– Zrobisz z nimi tylko kółko wokół wyspy Wight – przypominam jej. Martin już mnie zapoznał ze szczegółami. – Poza tym to będzie w weekend. Nie pracuję w weekendy.\n– To nie jest praca – upiera się Katherin, zbierając notatki i pakując je do torebki bez uporządkowania. – To urocza sobotnia wycieczka z przyjaciółką. – Przez chwilę milczy. – Ze mną – wyjaśnia. – Jesteśmy przyjaciółkami, prawda?\n– Jestem twoją redaktorką! – odpowiadam, wyprowadzając ją z sali konferencyjnej.\n– Zastanów się, Tiffy! – woła przez ramię, niezrażona. Zauważa obok drukarek Martina, który już rusza w jej stronę. – Nie zrobię tego, jeśli ona nie będzie mi towarzyszyła, Martin, złotko! To z nią powinieneś porozmawiać!\nA potem znika za brudnymi szklanymi drzwiami wejściowymi, które jeszcze przez jakiś czas się kołyszą.\nMartin odwraca się do mnie.\n– Ładne buty – mówi z uroczym uśmiechem. Wzdrygam się. Nie znoszę Martina z działu public relations. Podczas zebrań rzuca hasła w rodzaju „Zróbmy z tego akcję” i strzela palcami na Ruby, która jest dyrektorką od marketingu, według Martina zaś pełni funkcję jego osobistej asystentki. Ma tylko dwadzieścia trzy lata, ale uznał, że jego bezlitosnej pogoni za awansem przysłuży się, jeśli będzie udawał starszego, dlatego zawsze wypowiada się paskudnie żartobliwym tonem i próbuje rozmawiać z naszym dyrektorem o golfie.\nAle buty rzeczywiście są świetne. Fioletowe, w stylu Doca Martensa, ozdobione białymi liliami, których namalowanie zajęło mi prawie całą sobotę. Odkąd Justin mnie zostawił, naprawdę zrobiłam duże postępy w rękodziele.\n– Dzięki, Martinie – odpowiadam, próbując wrócić do swojego bezpiecznego biurka.\n– Leela wspominała, że szukasz mieszkania – mówi Martin.\nWaham się. Nie jestem pewna, co z tego wyniknie. Mam złe przeczucia.\n– Ja i Hana – to dziewczyna z działu marketingu, która zawsze podśmiewa się z mojego wyczucia mody – mamy wolny pokój. Może już widziałaś na Facebooku, ale pomyślałem, że i tak o tym wspomnę, kiedy się zobaczymy. Pojedyncze łóżko, ale obecnie to chyba dla ciebie nie problem. Hana i ja uznaliśmy, że po znajomości możemy wziąć od ciebie pięćset miesięcznie, plus rachunki.\n– To bardzo miło z waszej strony! – wołam. – Ale właśnie coś znalazłam. – W pewnym sensie. Prawie. O Boże, czy jeśli L. Twomey mnie nie przyjmie, będę musiała zamieszkać z Martinem i Haną? Przecież i tak spędzam z nimi każdy dzień w pracy, a to dla mnie aż nadto. Nie jestem pewna, czy moje (i tak chwiejne) postanowienie, by wyprowadzić się od Justina, wytrzyma w konfrontacji z wizją Martina upominającego się o czynsz i Haną oglądającą mnie każdego ranka w poplamionej owsianką piżamie z bohaterami Pora na przygodę!\n– Aha. No cóż, w takim razie będziemy musieli znaleźć kogoś innego. – Martin robi cwaną minę. Wyczuł poczucie winy. – Mogłabyś mi to zrekompensować, wybierając się z Katherin na ten…\n– Boże, Tiffy. Przecież to darmowy rejs! Wydawało mi się, że stale gdzieś pływasz.\nKiedyś to robiłam, kiedy mój cudowny były chłopak mnie zabierał. Żeglowaliśmy między karaibskimi wysepkami w słonecznych oparach romantycznej błogości. Zwiedzaliśmy europejskie miasta, a potem wracaliśmy na łódź, gdzie uprawialiśmy niesamowity seks na naszej malutkiej koi. Opychaliśmy się jedzeniem ze szwedzkiego stołu, a potem leżeliśmy na pokładzie, obserwując krążące nad nami mewy i gawędząc o naszych przyszłych dzieciach.\n– Przestałam – odpowiadam, sięgając po telefon. – A teraz przepraszam, ale muszę zadzwonić.\nTelefon dzwoni, gdy doktor Patel przepisuje lekarstwa dla Holly (dziewczynki z białaczką). Kiepski moment. Bardzo kiepski. Doktor Patel nie jest zadowolona, że jej przeszkadzam, i wcale tego nie ukrywa. Chyba zapomniała, że jako pielęgniarz też powinienem pójść do domu o ósmej, a jednak wciąż tu jestem i muszę znosić chorych oraz marudnych specjalistów, takich jak doktor Patel.\nOczywiście odrzucam połączenie. Zapamiętuję, żeby odsłuchać pocztę głosową i zmienić dzwonek na mniej żenujący (ten nazywa się Jive i jest zdecydowanie zbyt wesoły jak na hospicjum. Nie chodzi o to, że chorzy nie potrzebują rozrywki, ale nie zawsze jest ona na miejscu).\nHolly: Dlaczego nie odebrałeś? Czy to nie jest niegrzeczne? A jeśli to była ta twoja dziewczyna z krótkimi włosami?\nDr Patel: Niegrzecznie jest nie wyciszać telefonu podczas obchodu. Chociaż dziwię się, że ten ktoś w ogóle próbował dzwonić do niego o tej porze.\nZerka na mnie, na wpół zirytowana, na wpół rozbawiona.\nDr Patel: Być może zauważyłaś, Holly, że Leon nie jest zbyt rozmowny.\nNachyla się i dopowiada konspiracyjnym szeptem.\nDr Patel: Jeden z lekarzy ma teorię. Twierdzi, że Leon na każdym dyżurze może użyć ograniczonej liczby słów, a o tej porze zazwyczaj jego limit jest już wyczerpany.\nNie zaszczycam tego komentarzem.\nSkoro już jesteśmy przy dziewczynie z krótkimi włosami: jeszcze nie powiedziałem Kay o pokoju. Nie miałem czasu. Poza tym unikam nieuchronnego konfliktu. Ale rano w końcu będę musiał do niej zadzwonić.\nDzisiaj była dobra noc. Ból u pana Priora zelżał na tyle, że staruszek mógł mi zacząć opowiadać o mężczyźnie, w którym zakochał się w okopach: ciemnowłosym i czarującym Johnnym Whicie o kształtnej szczęce hollywoodzkiego gwiazdora i błyszczących oczach. Przeżyli razem jedno niebezpieczne, romantyczne, targane wojną lato, a potem zostali rozdzieleni. Johnny White trafił do szpitala z nerwicą frontową. Nigdy więcej się nie widzieli. Pan Prior mógł mieć przez to mnóstwo kłopotów (w wojsku nie tolerowano homoseksualizmu).\nByłem zmęczony, kawa przestawała działać, ale zostałem z panem Priorem po dyżurze. Nigdy nikt go nie odwiedza, a on uwielbia opowiadać, gdy ma taką okazję. Nie udało mi się uniknąć rozmowy o szaliku (moim czternastym od pana Priora). Nie mogę za każdym razem odmawiać, a pan Prior robi na drutach w takim tempie, że nie wiem, po co ktokolwiek zawracał sobie głowę rewolucją przemysłową. Jestem pewien, że pracuje szybciej od maszyny.\nZjadam wielokrotnie odgrzewanego smażonego kurczaka przed telewizorem, w którym leci powtórka zeszłotygodniowego MasterChefa, i odsłuchuję wiadomość z poczty głosowej.\nPoczta głosowa: „Cześć, czy to L. Twomey? O cholera, nie możesz odebrać… zawsze muszę to załatwiać przez pocztę głosową. No dobrze, zakładam, że to L. Twomey. Nazywam się Tiffy Moore i dzwonię w sprawie ogłoszenia z Gumtree dotyczącego pokoju do wynajęcia. Według moich znajomych to dziwne, że mamy spać w tym samym łóżku, chociaż niejednocześnie, ale jeśli tobie to nie przeszkadza, to mnie również, a prawdę mówiąc, zrobiłabym wszystko za mieszkanie w środkowym Londynie, do którego mogłabym się od razu wprowadzić za taką cenę. [Przerwa] Mój Boże, nie wszystko. Mnóstwa rzeczy bym nie zrobiła. Nie jestem taka jak… Nie, Martinie, nie teraz, nie widzisz, że rozmawiam przez telefon?”.\nKim jest Martin? Dzieckiem? Czy ta bełkocząca kobieta z akcentem z Essex chce sprowadzić dziecko do mojego mieszkania?\nDalszy ciąg poczty głosowej: „Przepraszam, to kolega z pracy, chce, żebym popłynęła w rejs z pewną kobietą w średnim wieku, żeby opowiadać emerytom o szydełkowaniu”.\nNie takiego wyjaśnienia się spodziewałem. Tak jest dużo lepiej, ale wciąż mam wiele pytań.\nDalszy ciąg poczty głosowej: „Posłuchaj, po prostu oddzwoń albo napisz esemesa, czy pokój nadal jest dostępny. Jestem bardzo porządna, nie będę ci wchodziła w drogę i wciąż mam w zwyczaju gotować dla dwóch osób, więc jeśli lubisz domowe jedzenie, mogę ci coś zostawiać”.\nPodaje swój numer. Ledwie zdążam go zapisać.\nIrytująca babka, bez dwóch zdań. No i kobieta, co może się nie spodobać Kay. Ale dzwoniły jeszcze tylko dwie osoby: pierwsza pytała, czy mam coś przeciwko oswojonym jeżom (odpowiedź: nie, dopóki u mnie nie mieszkają), a druga to na sto procent handlarz narkotykami (nie, nie jestem przewrażliwiony – gość chciał mi sprzedać prochy podczas naszej rozmowy). Potrzebuję tych trzystu pięćdziesięciu funtów miesięcznie, jeśli mam dalej opłacać Sala bez pomocy Kay. To jedyna możliwość. Poza tym przecież nie będę się widywał z tą irytującą babką. Będę w mieszkaniu pod jej nieobecność.\nPiszę do niej esemesa.\nCześć, Tiffy. Dzięki za wiadomość. Chętnie Cię poznam i porozmawiam o wynajmie mieszkania. Może być sobota rano? Pozdrawiam, Leon Twomey\nMiła, normalna wiadomość. Nie pytam o propozycję Martina dotyczącą rejsu, chociaż dręczy mnie ciekawość.\nCześć! Świetnie. Może być o 10.00 w mieszkaniu? x\nNiech będzie 9.00, w przeciwnym razie zasnę! Do zobaczenia. Adres jest w ogłoszeniu. Pozdrawiam, Leon\nNo. Gotowe. Prosta sprawa: trzysta pięćdziesiąt funtów miesięcznie mam już niemal w kieszeni. Teraz muszę tylko powiedzieć Kay.\nZ ciekawości oczywiście sprawdzam go w Google’u. Leon Twomey to dosyć nietypowe imię i nazwisko, więc znajduję go na Facebooku bez konieczności stosowania szemranych szpiegowskich technik. Te pozostawiam na nowych autorów, których staram się podebrać innym wydawnictwom.\nZ ulgą stwierdzam, że w ogóle nie jest w moim typie, co z pewnością ułatwi mi życie – na przykład gdyby Justin kiedyś spotkał Leona, raczej nie uznałby go za zagrożenie. Leon ma jasnobrązową skórę i gęste kręcone włosy, wystarczająco długie, żeby zatknąć je za uszy, a poza tym jest zdecydowanie zbyt tyczkowaty jak na mój gust. Same łokcie i szyja, znacie ten typ. Ale sprawia wrażenie miłego gościa – na każdym zdjęciu krzywo się uśmiecha, co jednak nie wygląda obleśnie ani złowrogo, chociaż jeśli patrzy się na zdjęcia z takim nastawieniem, każdy zaczyna przypominać mordercę z siekierą, więc staram się odsunąć od siebie podobne myśli. Wygląda przyjaźnie i niegroźnie. To dobrze.\nMimo wszystko teraz już wiem ponad wszelką wątpliwość, że jest mężczyzną.\nNaprawdę chcę dzielić łóżko z facetem? Nawet w przypadku Justina czasami bywało to okropne, chociaż byliśmy w związku. Jego strona materaca lekko zapadała się na środku, a po powrocie z siłowni nie zawsze brał prysznic, przez co jego połówkę kołdry… czuć było potem. Zawsze musiałam układać pościel w taki sam sposób, żeby nie trafiła mi się przepocona część.\nNo ale trzysta pięćdziesiąt funtów miesięcznie. A przecież nawet go tam nie będzie.\nGwałtownie podnoszę głowę. Cholera, to Rachel i dobrze wiem, czego chce. Chce dostać maszynopis tej przeklętej książki Pyszne ciasta i basta, którą cały dzień ignorowałam.\n– Nie próbuj wymknąć się do kuchni albo udawać, że rozmawiasz przez telefon – odzywa się zza mojej roślinnej ściany. Dlatego nie warto przyjaźnić się z ludźmi z pracy: kiedy idziecie do pubu, po pijaku opowiadasz im o swoich sztuczkach i potem jesteś bezbronna.\n– Zrobiłaś coś z włosami! – wołam. To desperacka próba szybkiej zmiany tematu, ale jej włosy rzeczywiście wyglądają świetnie. Rachel jak zwykle ma na głowie cienkie warkoczyki, lecz tym razem poprzeplatała je turkusową wstążką, która przypomina sznurki gorsetu. – Jak ci się udało tak je zapleść?\n– Nie próbuj mnie rozproszyć rozmową o mojej specjalności, Tiffany Moore – odpowiada Rachel, stukając idealnymi paznokciami pomalowanymi w kropki. – Kiedy dostanę maszynopis?\n– Potrzebuję… jeszcze trochę czasu… – Zakrywam dłonią papiery przed sobą, żeby nie zobaczyła jednocyfrowych numerów stron.\nEnergicznie kiwam głową. Jasne, czemu nie? W tej chwili to całkowicie niewykonalne, ale piątek to znacznie lepsza propozycja, gdy wspomina się o niej w czwartek, więc wtedy to zrobię.\n– Pójdziemy na drinka jutro wieczorem?\nWaham się. Miałam być grzeczna i w tym tygodniu nie wydawać pieniędzy ze względu na wiszący nade mną dług, ale wspólne wyjścia z Rachel zawsze są świetne, a teraz przydałoby mi się trochę rozrywki. Poza tym w czwartek nie będzie mogła kłócić się ze mną o maszynopis, jeśli będzie skacowana.\nPijak numer 1 jest pełen ekspresji. Lubi szeroko rozkładać ręce, niezależnie od tego, co jest po jego obu stronach (jak dotąd były to jedna sztuczna palma, jedna taca z kieliszkami sambuki oraz jedna średnio znana ukraińska modelka). Każdy jego ruch jest przesadny, nawet chód – taki najzwyklejszy, lewa, prawa i tak dalej. Pijak numer 1 zmienia chodzenie w taniec.\nPijak numer 2 jest podstępny. Kiedy cię słucha, ma nieruchomy wyraz twarzy, jakby dzięki temu mógł cię przekonać, że jest całkowicie trzeźwy. Od czasu do czasu kiwa głową i sprawia przekonujące wrażenie, tyle że nie mruga. Gdy gapi się na twoje cycki, robi to w znacznie mniej subtelny sposób, niż mu się wydaje.\nCiekawe, co myślą o mnie i Rachel. Od razu do nas podeszli, ale to o niczym nie świadczy. Kiedy byłam z Justinem, przed każdym moim wyjściem do klubu z Rachel zawsze mi przypominał, że wielu mężczyzn uznaje „ekscentryczne” dziewczyny za „zdesperowane i łatwe”. Miał rację, jak zwykle. Zastanawiam się, czy nie jest łatwiej znaleźć faceta na jedną noc jako ekscentryczka niż jako pewna siebie cheerleaderka: jesteś bardziej przystępna i nikt nie zakłada, że masz chłopaka. Z perspektywy czasu dochodzę do wniosku, że pewnie także dlatego Justin nie przepadał za moimi wieczornymi wyjściami z Rachel.\n– Czyli książki o tym, jak piec ciasta? – odzywa się pijak numer 2, dowodząc, że umie słuchać i jest trzeźwy. (Serio. Po co walić sambucę, jeśli zamierzasz udawać, że przez cały wieczór nie piłeś?).\n– Tak! – odpowiada Rachel. – Albo budować półki, albo szyć ubrania, albo… albo… a co ty lubisz robić?\nJest na tyle pijana, że pijak numer 2 może jej się podobać, ale podejrzewam, że tylko go zagaduje, żebym mogła zabrać się za pijaka numer 1. Jest zdecydowanie bardziej godny uwagi – przede wszystkim dostatecznie wysoki. To pierwsze wyzwanie. Mam metr osiemdziesiąt trzy i chociaż nie przeszkadza mi umawianie się z niższymi facetami, widzę, że oni często mają problem z tym, że jestem od nich o kilka centymetrów wyższa. Ale to żaden kłopot, ponieważ nie interesują mnie mężczyźni, którzy przejmują się czymś takim. Traktuję to jako przydatny filtr.\n– Co lubię robić? – powtarza pijak numer 2. – Lubię tańczyć z pięknymi kobietami w barach o fatalnych nazwach, gdzie sprzedają za drogie drinki. – Nagle błyska uśmiechem, który, choć zapewne jest nieco zbyt niemrawy i krzywy, prezentuje się dosyć atrakcyjnie.\nRachel najwyraźniej podziela moje zdanie. Posyła mi wyrachowane spojrzenie – a więc wcale nie jest taka pijana – i widzę, że szacuje sytuację między mną a pijakiem numer 1.\nRównież mierzę go wzrokiem. Jest wysoki, barczysty i ma pierwsze oznaki siwizny na skroniach, co wygląda całkiem seksownie. Zapewne po trzydziestce – spod przymrużonych powiek albo po przygaszeniu świateł może przypominać Clooneya z lat dziewięćdziesiątych.\nPodoba mi się? Jeśli tak, mogłabym się z nim przespać. Tak się robi, kiedy jest się wolną.\nNie myślałam o tym, żeby pójść z kimś do łóżka po rozstaniu z Justinem. Kiedy jesteś sama i z nikim nie sypiasz, zyskujesz mnóstwo czasu – nie dlatego, że nie tracisz go na sam seks, ale nie musisz golić nóg, kupować ładnej bielizny, zastanawiać się, czy wszystkie kobiety się depilują, i tak dalej. To duża zaleta. Oczywiście znika jeden z najwspanialszych aspektów twojego dorosłego życia, ale jednocześnie masz nad nim znacznie większą kontrolę.\nWiem, że zerwaliśmy trzy miesiące temu i teoretycznie mogę sypiać z innymi facetami. Ale… nie mogę przestać myśleć, co by powiedział Justin. Jaki byłby wściekły. Niby mam swobodę działania, ale… brakuje mi przyzwolenia. Sama go sobie odmawiam.\nRachel to rozumie.\n– Wybacz, kolego – mówi, klepiąc pijaka numer 2 po ramieniu. – Wolę tańczyć ze swoją przyjaciółką.\nZapisuje swój numer na serwetce – nie mam pojęcia, skąd wzięła długopis, ta kobieta to magik – i już ciągnie mnie za rękę na środek parkietu, gdzie muzyka atakuje moją czaszkę z obu stron, wprawiając bębenki w drżenie.\n– Jak się dzisiaj upiłaś? – pyta, kiedy nieprzyzwoicie ocieramy się o siebie przy dźwiękach klasyku Destiny’s Child.\n– Jestem w nastroju… refleksyjnym! – odkrzykuję. – Mam zbyt analityczne nastawienie, żeby przespać się z tym miłym facetem.\nRachel sięga po drinka z tacy jednej z kelnerek, które kręcą się po lokalu, próbując nakłonić ludzi do przepłacania, i wręcza jej pieniądze.\n– A więc upiłaś się za mało – ocenia, podając mi drinka. – Może jesteś redaktorką, ale żadna pijana dziewczyna nie używa słów takich jak „analityczne”.\n– Asystentką redaktora – przypominam i wychylam drinka. Jägerbomba. Dziwne, że coś tak paskudnego, co pozostawia posmak, od którego następnego dnia masz mdłości, może smakować tak wspaniale na parkiecie.\nRachel przez cały wieczór podsuwa mi drinki i flirtuje ze wszystkimi skrzydłowymi w zasięgu wzroku, kierując w moją stronę każdego atrakcyjnego mężczyznę. Nie zastanawiam się nad tym, co do mnie mówi, gdyż jestem zbyt wstawiona. Porywa mnie karuzela tancerzy i barwnych drinków.\nDopiero kiedy pojawiają się Mo i Gerty, zaczynam się zastanawiać, o co tak naprawdę chodzi.\nMo sprawia wrażenie człowieka wezwanego w ostatniej chwili. Ma nieco potarganą brodę, jakby na niej spał, i jest ubrany w znoszony T-shirt, który pamiętam jeszcze z uniwerku, chociaż teraz nieco ciaśniej go opina. Gerty jak zwykle jest pełna wyniosłego piękna, nie ma makijażu, a włosy upięła w kok jak balerina. Trudno ocenić, czy zamierzała tutaj przyjść, ponieważ nigdy się nie maluje i zawsze jest nienagannie ubrana. Możliwe, że przed wyjściem tylko włożyła buty na nieco wyższych obcasach, żeby pasowały do wąskich dżinsów.\nIdą w moją stronę przez parkiet. Moje podejrzenia, że Mo wcale nie zamierzał tutaj przychodzić, znajdują potwierdzenie w tym, że nie tańczy. Jeśli zabierzesz Mo do klubu, zawsze rusza w tany. Więc po co pojawili się podczas mojego przypadkowego środowego wyjścia z Rachel? Nawet nie znają jej za dobrze, widzieli się tylko na kilku przyjęciach urodzinowych i parapetówkach. Tak naprawdę Gerty i Rachel odrobinę ze sobą rywalizują, a kiedy spotykamy się wszyscy razem, zazwyczaj kończy się to sprzeczką.\nCzy to moje urodziny? – zastanawiam się po pijaku. Czy czeka na mnie jakaś podniecająca niespodzianka?\nOdwracam się do Rachel.\n– Stolik – przerywa mi i wskazuje boksy w głębi lokalu.\nGerty zręcznie ukrywa irytację tym, że została przekierowana zaraz po przebiciu się na sam środek parkietu.\nMam złe przeczucia, ale wciąż unoszę się na fali pijackiej radości, więc postanawiam odłożyć niepokój na później. Może przyszli mi oznajmić, że wygrałam czterotygodniową wycieczkę do Nowej Zelandii?\n– Tiffy, nie wiem, jak ci to powiedzieć, więc wpadłam na taki plan – mówi Rachel. – Postanowiłam upić cię na wesoło, przypomnieć ci, jak wygląda flirtowanie, a potem wezwać twoją grupę wsparcia. – Chwyta mnie za obie ręce. – Tiffy. Justin się zaręczył.\nRozmowa o mieszkaniu nie przebiegła zgodnie z oczekiwaniami. Kay była wściekła, jak nie ona. Czyżby nie podobało jej się, że ktoś inny oprócz niej ma spać w moim łóżku? Przecież ona nigdy mnie nie odwiedza. Nie znosi ciemnozielonych ścian i starych sąsiadów – ciągle powtarza, że „spędzam za dużo czasu ze staruchami”. Zawsze spotykamy się u niej (jasnoszare ściany, młodzi, przebojowi sąsiedzi).\nNużąca kłótnia kończy się impasem. Ona chce, żebym usunął ogłoszenie i odwołał spotkanie z kobietą z Essex; ja nie zamierzam zmieniać zdania. To mój najlepszy pomysł na zdobycie łatwej gotówki, nie licząc wygranej na loterii, której nie można brać pod uwagę podczas planowania budżetu. Nie chcę wrócić do sprawy pożyczki tych trzystu pięćdziesięciu funtów. Kay sama powiedziała, że to nie wpływa dobrze na nasz związek.\nSkoro doszła do takiego wniosku, to w końcu zmieni zdanie.\nSpokojna noc. Holly nie mogła spać; graliśmy w warcaby. Unosi palce i zanim dotknie pionka, tańczy nimi po planszy, jakby rzucała magiczne zaklęcie. Najwyraźniej to element strategii – przeciwnik przygląda się twoim ruchom, zamiast planować swoje kolejne zagranie. Gdzie siedmiolatka nauczyła się takich psychologicznych sztuczek?\nHolly: Jesteś naiwny, Leonie, prawda?\nWymawia to słowo z przesadnym namaszczeniem. Pewnie nigdy wcześniej nie wypowiadała go na głos, tylko wyczytała je w którejś ze swoich książek.\nJa: Ależ skąd, Holly. Jestem bardzo przebiegły!\nPosyła mi protekcjonalne spojrzenie.\nHolly: Nie ma się czego wstydzić, Leonie. Po prostu jesteś zbyt miły. Założę się, że ludzie depczą cię jak wycieraczkę.\nZ pewnością od kogoś to usłyszała. Może od ojca, który odwiedza ją co dwa tygodnie w eleganckim szarym garniturze, przynosząc kiepsko wybrane słodycze i ostry smród papierosowego dymu.\nJa: Bycie miłym to nic złego. Można być silnym i miłym. Jedno nie wyklucza drugiego.\nKolejne protekcjonalne spojrzenie.\nHolly: Posłuchaj. Po prostu… Kay jest silna, a ty miły.\nRozkłada ręce, jakby chciała powiedzieć: tak to już jest na tym świecie. Jestem zaskoczony. Nie wiedziałem, że zna imię Kay.\nRichie dzwoni, kiedy tylko wchodzę. Rzucam się do telefonu stacjonarnego – wiem, że to on, nikt inny nie dzwoni na ten numer – i po drodze uderzam głową o nisko wiszący żyrandol w kuchni. To mój najmniej lubiany element tego doskonałego mieszkania.\nMasuję głowę. Zamykam oczy. Skupiam się na głosie Richiego, by nie tylko wychwycić oznaki niepewności oraz wszelkie wskazówki, które pozwolą mi odkryć, jak naprawdę się czuje, ale także po to, by wreszcie usłyszeć prawdziwego, żywego Richiego, który wciąż jakoś się trzyma.\nRichie: Opowiedz mi jakąś dobrą historię.\nMocniej zaciskam powieki. A więc to nie był dla niego najlepszy tydzień. Weekendy są ciężkie – wtedy dłużej trzymają ich w zamknięciu. Słyszę, że jest przygnębiony, po akcencie, z którego obaj słyniemy. Zawsze jest to mieszanka Londynu z hrabstwem Cork, ale kiedy jest smutny, irlandzka część staje się bardziej wyrazista.\nOpowiadam mu o Holly. O jej talencie do warcabów. Oskarżeniach o naiwność.\nRichie: Ona umrze?\nCiężka sprawa. Ludzie nie rozumieją, że nie chodzi o to, czy ona umrze – oddział opieki paliatywnej nie jest miejscem, w którym człowiek powoli gaśnie. Większość naszych pacjentów opuszcza szpital. Chodzi o zapewnienie komfortu podczas czegoś niezbędnego i bolesnego. Ułatwienie przejścia ciężkiego okresu.\nAle Holly… rzeczywiście może umrzeć. Jest bardzo chora. Urocza, rozwinięta nad wiek i bardzo chora.\nJa: Statystyka w przypadku chorych na białaczkę w jej wieku wygląda korzystnie.\nRichie: Nie interesuje mnie statystyka, stary. Chcę usłyszeć dobrą historię.\nUśmiecham się, wspominając nasze dzieciństwo, gdy przez cały miesiąc odgrywaliśmy fabułę Sąsiadów, kiedy zepsuł nam się telewizor. Richie zawsze lubił ciekawe historie.\nJa: Nic jej nie będzie. Kiedy dorośnie, zostanie… programistką. Zawodową programistką. Korzystając z tych samych zdolności, dzięki którym świetnie gra w warcaby, opracuje cyfrowo generowane pożywienie, które powstrzyma epidemię głodu i sprawi, że Bono nie będzie miał co robić w okolicach Bożego Narodzenia.\nRichie się śmieje. Niezbyt głośno, ale to wystarczy, żeby ucisk w moim żołądku zelżał.\nPrzez chwilę panuje cisza. Może milczymy dla towarzystwa, a może po prostu brakuje nam odpowiednio ekspresyjnych słów.\nRichie: Tutaj jest jak w piekle, stary.\nJego słowa trafiają mnie jak cios w brzuch. Przez ostatni rok zbyt często się tak czułem, jakby ktoś zaciskał dłoń na moich wnętrznościach. Zawsze w takich chwilach, gdy po kilku dniach wypierania tej świadomości rzeczywistość na nowo na mnie spada.\nJa: Niedługo apelacja. Zbliżamy się do celu. Sal mówi…\nRichie: Tak, Sal mówi, że chce kasy. Znam wynik, Lee. To niewykonalne.\nCiężkie słowa, powolne, niemal niewyraźne.\nJa: Co to ma być? Straciłeś wiarę w swojego starszego brata? Kiedyś mi mówiłeś, że będę miliarderem!\nCzuję, że niechętnie się uśmiecha.\nRichie: Dałeś z siebie już wystarczająco dużo.\nNic z tego. To niemożliwe. Nigdy nie zdołam dać wystarczająco dużo, chociaż wiele razy żałowałem, że nie mogę zamienić się z nim miejscami, żeby mu tego oszczędzić.\nJa: Mam plan. Wiem, jak nieźle zarobić. Spodoba ci się.\nRichie: Hej, stary, daj mi chwi…\nPrzytłumione głosy. Moje serce przyśpiesza. Kiedy rozmawiamy przez telefon, łatwo uwierzyć, że jest w jakimś bezpiecznym i spokojnym miejscu, gdzie rozbrzmiewają tylko nasze głosy. Ale on stoi na podwórzu, a za nim zbiera się kolejka. Postanowił poświęcić pół godziny spędzane poza celą na telefon do mnie, tracąc jedyną okazję na prysznic.\nRichie: Muszę iść, Lee. Kocham cię.\nÓsma trzydzieści w sobotę. Nawet jeśli wyjdę od razu, i tak się spóźnię. A jeszcze nie mogę wyjść. Według doktor Patel mam zmienić pościel na Oddziale Grzbietowym; według siostry przełożonej z Oddziału Koralowego mam pobrać krew panu Priorowi; według młodszej lekarki Sochy mam jej pomóc przy umierającym pacjencie na Oddziale Wodorostów.\nSocha wygrywa. Dzwonię do Kay w biegu.\nKay: Utknąłeś w pracy, prawda?\nJestem tak zdyszany, że nie mogę niczego porządnie wytłumaczyć. Oddziały są od siebie zbyt oddalone, by móc szybko się między nimi przemieszczać. Zarząd powinien pomyśleć o skróceniu korytarzy.\nKay: W porządku. Spotkam się z tą dziewczyną za ciebie.\nPotykam się. Zaskoczony. Oczywiście zamierzałem ją o to poprosić – właśnie dlatego zadzwoniłem do Kay, a nie do kobiety z Essex, żeby odwołać spotkanie. Ale… poszło bardzo łatwo.\nKay: Posłuchaj, nie podoba mi się ten pomysł z dzieleniem mieszkania, ale rozumiem, że potrzebujesz pieniędzy. Jednakże. Jeśli mam to zaakceptować, wszystko powinno być załatwiane przeze mnie. Sama spotkam się z tą Tiffy i wszystko z nią ustalę, dzięki czemu nie będziesz miał żadnych kontaktów z przypadkową kobietą, która będzie sypiała w twoim łóżku. Wtedy nie będę się czuła aż tak dziwnie, a ty nie będziesz miał tej sprawy na głowie, bo oboje wiemy, że nie masz na to czasu.\nCzuję ukłucie miłości. Może to tylko kolka, trudno ocenić na tym etapie związku, ale mimo wszystko.\nJa: Jesteś… pewna?\nKay, stanowczo: Tak. Taki jest plan. No i żadnej pracy w weekendy. Zgoda? Weekendy są dla mnie.\nJa: Dzięki. Dziękuję. A czy mogłabyś powiedzieć jej…\nKay: Tak, tak, powiem o dziwaku spod piątki i ostrzegę ją przed lisami.\nZdecydowanie ukłucie miłości.\nKay: Sądzisz, że nigdy cię nie słucham, ale to nieprawda.\nPo dobrej minucie biegu docieram na Oddział Wodorostów. Nie rozłożyłem właściwie sił. Błąd żółtodzioba. Tak bardzo przytłacza mnie przerażająca pilność tego dyżuru, wszyscy ci umierający ludzie, odleżyny i trudni pacjenci z demencją, że zapominam o podstawowych zasadach przetrwania w hospicjum. Truchtaj, a nie biegaj. Stale kontroluj, która jest godzina. Nigdy nie gub długopisu.\nZapomniałem o mówieniu. Tylko ciężko dyszałem. Pewnie brzmiało to złowieszczo.\nJa: Dzięki. Kocham cię.\nZastanawiam się, czy nie włożyć okularów przeciwsłonecznych, ale dochodzę do wniosku, że wyglądałabym jak primadonna, zważywszy na to, że jest luty. Nikt nie chce mieszkać z primadonną.\nOczywiście pytanie brzmi, czy bardziej pożądana od primadonny jest emocjonalnie rozbita kobieta, po której widać, że płakała przez ostatnie dwa dni.\nPrzypominam sobie, że nie będziemy typowymi współlokatorami. Nie musimy się dogadywać z Leonem, ponieważ nie będziemy razem mieszkać, tylko zajmować tę samą przestrzeń w różnym czasie. Chyba w niczym mu to nie przeszkadza, jeśli wolny czas spędzam, płacząc.\n– Żakiet – rozkazuje Rachel i podaje mi go.\nJeszcze nie upadłam tak nisko, by ktoś musiał mnie ubierać, ale Rachel została na noc, a ona zawsze przejmuje kontrolę nad sytuacją. Nawet jeśli ta „sytuacja” to poranny wybór stroju.\nZbyt rozbita, by protestować, biorę żakiet i go wkładam. Muszę przyznać, że uwielbiam ten ciuch. Uszyłam go sama z ogromnej sukni balowej, którą znalazłam w sklepie charytatywnym – rozprułam ją i wykorzystałam materiał, ale zostawiłam paciorki na miejscu, dzięki czemu teraz mam wzór z fioletowych cekinów i haftów na prawym ramieniu, na plecach i pod biustem. Żakiet trochę przypomina strój konferansjera cyrkowego, ale idealnie na mnie pasuje, a paciorki pod biustem z jakiegoś powodu wyszczuplają mnie w talii.\n– Myślałam, że ci go dałam – odpowiadam, marszcząc czoło. – Jakoś w zeszłym roku?\n– Miałabyś się rozstać z tym żakietem? – Rachel się krzywi. – Wiem, że mnie kochasz, ale jestem pewna, że nie aż tak bardzo.\nNo oczywiście. Jestem w takim stanie, że nie myślę jasno. Przynajmniej zależy mi na tym, jak będę wyglądała dzisiaj rano. Kiedy narzucam na siebie to, co akurat leży na wierzchu w szufladzie, wiadomo, że sprawy mają się kiepsko. Nie ma szans, by inni tego nie zauważyli – dysponuję takim zbiorem ubrań, że braki w planowaniu rzucają się w oczy. Czwartkowe musztardowe sztruksy, kremowa bluzka z falbankami i długi zielony rozpinany sweter wywołały nie lada zamieszanie w pracy – Hana z działu marketingu zakrztusiła się kawą i dostała ataku kaszlu, kiedy weszłam do kuchni. Poza tym nikt nie rozumie, dlaczego jestem taka smutna. Widzę, że myślą: Dlaczego ona płacze? Czy Justin nie odszedł kilka miesięcy temu?\nMają rację. Nie wiem, dlaczego ten konkretny etap nowego związku Justina tak mnie dręczy. Przecież już zdecydowałam, że się wyprowadzę. Poza tym nie chciałam, by się ze mną ożenił ani nic w tym rodzaju. Po prostu sądziłam… że wróci. Tak się zawsze działo wcześniej – wychodzi, trzaskając drzwiami, odcina się ode mnie, ignoruje moje telefony, ale potem uświadamia sobie swój błąd i kiedy dochodzę do wniosku, że jestem gotowa o nim zapomnieć, nagle się pojawia, wyciąga rękę i prosi, żebym wybrała się z nim na jakąś niesamowitą przygodę.\nAle teraz to już koniec, prawda? Żeni się. To już… To już…\nRachel bez słowa podaje mi chusteczki.\n– Będę musiała od nowa zrobić makijaż – mówię, kiedy mija najgorsze.\n– Naprawdę nie masz czasu – odpowiada Rachel, pokazując ekran telefonu.\nCholera. Wpół do dziewiątej. Muszę natychmiast wyjść, w przeciwnym razie się spóźnię, a to zrobi złe wrażenie. Jeśli mamy przestrzegać ścisłego harmonogramu pobytu w mieszkaniu, Leon powinien wiedzieć, że znam się na zegarku.\n– Okulary przeciwsłoneczne? – pytam.\n– Okulary przeciwsłoneczne. – Rachel mi je podaje.\nChwytam torebkę i ruszam do drzwi.\nKiedy pociąg z grzechotem przemierza tunele północnej linii, widzę swoje odbicie w szybie i nieco się prostuję. Wyglądam dobrze. Matowe, porysowane szkło poprawia sytuację – trochę jak filtr na Instagramie. Ale mam na sobie jeden z ulubionych ciuchów, świeżo umyte miedziane włosy, a chociaż łzy zmyły ołówek do oczu, szminka pozostała nienaruszona.\nJestem gotowa. Dam radę. Poradzę sobie sama.\nTo nastawienie towarzyszy mi aż do wyjścia ze stacji Stockwell. Wtedy jakiś facet w samochodzie wrzeszczy do mnie: „Pokaż dupę!”, a ja tracę zimną krew i ponownie staję się bezradną, porzuconą Tiffy. Jestem zbyt zdenerwowana, żeby tłumaczyć facetowi, jak trudno byłoby mi spełnić jego żądanie.\nDocieram pod wskazany adres po pięciu minutach – blok jest nieco oddalony od stacji. Biorę pod uwagę, że być może właśnie znalazłam swój przyszły dom, więc ocieram policzki i uważnie się rozglądam. To jeden z tych klockowatych ceglanych bloków z niewielkim podwórkiem, na którym rośnie odrobina smutnej londyńskiej trawy, bardziej przypominającej siano. Każdy z lokatorów ma swoje miejsce parkingowe, ale jeden wykorzystuje je do składowania oszałamiającej liczby pustych skrzynek po bananach.\nKiedy dzwonię domofonem do mieszkania numer trzy, kątem oka zauważam jakiś ruch – to lis, który wychodzi z miejsca, gdzie zapewne znajduje się śmietnik. Patrzy na mnie bezczelnie z jedną uniesioną łapą. Nigdy wcześniej nie widziałam z bliska lisa – jest znacznie bardziej wyliniały niż na zdjęciach w książce. Ale lisy to sympatyczne zwierzaki, prawda? Tak sympatyczne, że już nie wolno do nich strzelać dla zabawy, nawet jeśli jesteś arystokratą na koniu.\nRozlega się brzęczenie i drzwi się otwierają, a ja wchodzę do środka. Na klatce jest bardzo… brązowo. Brązowa wykładzina, biszkoptowe ściany. Ale to nieistotne – liczy się wnętrze mieszkania.\nKiedy pukam do drzwi, jestem autentycznie zdenerwowana. Nie – raczej spanikowana. Naprawdę to zrobię? Będę spała w łóżku nieznajomego faceta? Wyprowadzę się od Justina?\nMój Boże. Może Gerty miała rację i trochę przesadzam. Przez chwilę kręci mi się w głowie i wyobrażam sobie, że wracam do Justina, do jego wygodnego mieszkania pełnego chromu i bieli, że znów mam szansę go odzyskać. Ale ta myśl nie przynosi mi spodziewanej otuchy. Od pewnego czasu – być może od dwudziestej trzeciej w zeszły czwartek – inaczej patrzę na jego mieszkanie i na samą siebie.\nNiejasno zdaję sobie sprawę, że to dobrze. Dotarłam tak daleko – nie mogę teraz zawrócić.\nMuszę polubić to miejsce. To jedyne wyjście. Dlatego kiedy otwiera mi ktoś, kto z pewnością nie jest Leonem, jestem w tak ugodowym nastroju, że płynę z prądem. Nawet nie udaję zaskoczenia.\n– Dzień dobry – odpowiada kobieta w drzwiach. Jest drobna, ma oliwkową skórę i figlarną fryzurę, która sprawia, że wygląda jak Francuzka. Od razu czuję się przy niej ogromna.\nNie stara się złagodzić tego wrażenia. Kiedy wchodzę do mieszkania, czuję, że mierzy mnie wzrokiem. Próbuję przyjrzeć się wystrojowi wnętrza – no proszę, ciemnozielona tapeta, wygląda na autentyk z lat siedemdziesiątych – ale po chwili zaczyna mi dokuczać ciężar jej spojrzenia. Odwracam się i patrzę jej w oczy.\nTeraz serdecznie się do mnie uśmiecha. Trudno, zniosę wszystko, byle zdobyć ten pokój. Nie uda jej się mnie zniechęcić. Nie ma pojęcia, jaka jestem zdesperowana.\n– Mam na imię Kay – mówi, wyciągając rękę. Ma silny uścisk. – Jestem dziewczyną Leona.\n– Domyśliłam się. – Uśmiecham się, żeby rozładować napięcie. – Miło cię poznać. Leon jest w…\nZaglądam do sypialni. Pozostaje jeszcze salon z aneksem kuchennym w rogu – to wszystko, co mieszkanie ma do zaoferowania.\n– …łazience? – strzelam, bo widzę pustą sypialnię.\n– Leon utknął w pracy – wyjaśnia Kay, prowadząc mnie do salonu.\nJest minimalistycznie urządzony i nieco niemodny, ale czysty, a tapeta z lat siedemdziesiątych bardzo mi się podoba. Założę się, że są ludzie, którzy płaciliby po osiemdziesiąt funtów za rolkę, gdyby zaczęli ją sprzedawać w Farrow & Ball. W części kuchennej wisi żyrandol, który nie pasuje do reszty wystroju, ale wygląda imponująco; skórzana sofa jest powycierana, telewizor nie jest podłączony, ale robi względnie przyzwoite wrażenie, a wykładzinę niedawno odkurzano. Wszystko wygląda obiecująco.\nMoże będzie dobrze. Może nawet będzie świetnie. Wyobrażam sobie siebie w tym mieszkaniu: jak wyleguję się na sofie, pichcę coś w kuchni. Myśl o dysponowaniu taką przestrzenią sprawia, że mam ochotę zatańczyć z radości. W porę się powstrzymuję. Kay nie sprawia wrażenia aż tak spontanicznej.\n– Czyli nie… poznam Leona? – pytam i krzywię się, przypominając sobie najważniejszą zasadę dzielenia z kimś mieszkania, którą wyznaje Mo.\n– Cóż, myślę, że w końcu może go poznasz – odpowiada Kay. – Ale to ze mną będziesz rozmawiała. Zajmuję się wynajmem mieszkania w jego imieniu. Nigdy nie będziecie tutaj przebywać w tym samym czasie. Będziesz miała mieszkanie do dyspozycji od osiemnastej do ósmej rano i przez całe weekendy. Na razie podpiszemy umowę na pół roku. Czy to ci odpowiada?\n– Tak, właśnie czegoś takiego potrzebuję. – Przez chwilę milczę. – Więc… Leon nigdy nie będzie wpadał bez zapowiedzi? Poza ustalonymi godzinami?\n– W żadnym wypadku – zapewnia Kay z miną kobiety, która zamierza o to zadbać. – Od osiemnastej do ósmej rano mieszkanie masz do wyłącznej dyspozycji.\n– Świetnie. – Powoli wypuszczam powietrze, uspokajając motylki szalejące w brzuchu, po czym zaglądam do łazienki – to dobry sposób na ocenę jakości mieszkania. Wszystkie urządzenia są czyste i śnieżnobiałe. Widzę granatową zasłonę prysznicową, kilka równo ustawionych buteleczek z tajemniczymi męskimi kremami i płynami oraz porysowane, ale zdatne do użytku lustro. Doskonale. – Jestem zdecydowana. Jeśli wy chcecie mnie przyjąć.\nJestem pewna, że Kay się zgodzi, jeśli naprawdę to ona ma podjąć decyzję. Wiem to od chwili, gdy przyjrzała mi się w przedpokoju: jakiekolwiek kryteria wyboru współlokatora stosuje Leon, Kay wymaga tylko jednego, a ja najwyraźniej wpisuję się w kategorię „wystarczająco nieatrakcyjna”.\n– Cudownie – odpowiada Kay. – Zadzwonię do Leona i dam mu znać.\nKay: Jest idealna.\nJadę autobusem i co jakiś czas przymykam oczy. Rozkoszne powolne mrugnięcia, które tak naprawdę są krótkimi drzemkami.\nJa: Naprawdę? Nie jest męcząca?\nKay, poirytowanym głosem: Czy to ważne? Jest czysta, schludna i może się wprowadzić od zaraz. Jeśli naprawdę ci na tym zależy, to nie znajdziesz nikogo lepszego.\nJa: Nie zniechęcił jej dziwak mieszkający pod piątką? Ani rodzina lisów?\nKay: Nie wspomniała, by to jej przeszkadzało.\nRozkoszne powolne mrugnięcie. Muszę uważać, bo nie chcę obudzić się na końcu trasy i wracać kawał drogi. Zawsze mi to grozi po długim tygodniu.\nJa: Więc jaka ona jest?\nKay: Jest… ekscentryczna. Wykracza poza ramy. Miała na nosie duże okulary przeciwsłoneczne w rogowej oprawie, chociaż wciąż jest zima, a na butach wymalowała kwiaty. Ale najważniejsze, że jest spłukana i cieszy się, że znalazła pokój za taką cenę!\n„Wykracza poza ramy” w języku Kay oznacza nadwagę. Wolałbym, żeby nie mówiła takich rzeczy.\nKay: Już tutaj jedziesz, zgadza się? Możemy o niej porozmawiać, kiedy będziesz na miejscu.\nPo powrocie zamierzałem jak zwykle powitać Kay cmoknięciem w policzek, zdjąć robocze ubranie, napić się wody, paść na łóżko Kay i przespać całą wieczność.\nJa: Może wieczorem? Kiedy już się prześpię?\nCisza. Cisza pełna irytacji. (Jestem specjalistą od rodzajów milczenia Kay).\nKay: Czyli po powrocie od razu idziesz do łóżka.\nGryzę się w język. Powstrzymuję się przed szczegółowym zrelacjonowaniem jej swojego tygodnia.\nJa: Mogę się nie kłaść, jeśli koniecznie chcesz porozmawiać.\nKay: Ależ nie, przecież musisz się wyspać.\nJuż wiem, że się nie położę. Muszę jak najlepiej wykorzystać te krótkie drzemki, zanim autobus dotrze do Islington.\nChłodne powitanie ze strony Kay. Nieopatrznie wspominam o Richiem, co jeszcze bardziej obniża temperaturę. To pewnie moja wina. Zawsze kiedy o nim rozmawiamy, słyszę w głowie Wielką Kłótnię, zupełnie jakby Kay odtwarzała to samo nagranie za każdym razem, gdy wypowiada imię Richiego. Kiedy przyrządza śniadację (połączenie śniadania z kolacją, odpowiednie zarówno dla nocnych, jak i dziennych mieszkańców), przypominam sobie, jak skończyła się Wielka Kłótnia. Kay przeprosiła.\nKay: A więc zapytasz mnie o weekendy?\nWbijam w nią wzrok, zwlekając z odpowiedzią. Czasami mam trudności z mówieniem po ciężkiej nocy. Otwarcie ust w celu zrozumiałego wyrażenia myśli przypomina dźwiganie ciężkiego przedmiotu albo występujący w snach stan, gdy musisz biec, ale twoje nogi poruszają się wolno, jakby były zanurzone w syropie.\nJa: O co mam cię zapytać?\nKay przez chwilę milczy, trzymając w ręce patelnię z omletem. Wygląda bardzo ładnie w blasku zimowego słońca wpadającego przez kuchenne okno.\nKay: O weekendy. Gdzie zamierzasz je spędzać, z Tiffy w swoim mieszkaniu?\nJa: Miałem nadzieję, że będę mógł być tutaj. Przecież i tak jestem tutaj w każdy weekend, kiedy nie pracuję.\nKay się uśmiecha. Mam satysfakcjonujące poczucie, że powiedziałem to, co trzeba, ale już po chwili wypiera je niepokój.\nKay: Dobrze wiem, że zamierzałeś tutaj przyjeżdżać, ale chciałam, żebyś sam to powiedział.\nDostrzega moją rozbawioną minę.\nKay: Zazwyczaj spędzasz tutaj weekendy przypadkiem, a nie dlatego, że to zaplanowałeś. Nie dlatego, że oboje mamy taki plan na życie.\nSłowo „plan” jest znacznie mniej przyjemne, gdy towarzyszą mu słowa „na życie”. Nagle bardzo się skupiam na swoim omlecie. Kay ściska mnie za ramię, przesuwa palcami w górę i dół karku, ciągnie mnie za włosy.\nCzuję się winny, chociaż wcale nie wprowadziłem jej w błąd – rzeczywiście zakładałem, że będę tutaj spędzał każdy weekend, brałem to pod uwagę, gdy wynajmowałem pokój. Tylko że… nie traktowałem tego w taki sposób. W kategoriach planu na życie.


Zwiedzanie Budapesztu w czasach koronawirusa - Turystyka, wypoczynek | przystanek-pogorzelica.pl\nBudapeszt, stolica Węgier, miasto tętniące życiem zarówno w dzień jak i w nocy. Za co ludzie kochają to europejskie miasto? Przede wszystkim jest bardzo dobrze skomunikowane. Posiada sieć metra, linie tramwajowe i autobusowe. W trakcie remontu metra kursują zastępcze autobusy. Jeśli chodzi o komunikację miejską to nie ma co narzekać. W dodatku bilety na metro, autobus czy tramwaj są takie same i w tej samej cenie. W przypadku pociągów bilet jest ważny 24h w jedną stronę. Można oczywiście zwiedzać miasto spacerując, ale na to potrzeba kilku dni i dobrej pary butów.\nW 2020 roku turystyka została mocno wystawiona na próbę. Podróżowanie było bardzo utrudnione. Po wprowadzeniu szczepień na rynek zostało to nieco ułatwione dla tych, którzy to szczepienie przyjęli. Co jednak z osobami, które z różnych powodów nie chcą lub nie mogą się zaszczepić a nadal chcą podróżować? Oczywiście jest taka możliwość, jednak zanim wybierzemy się poza granice swojego kraju warto zapoznać się z obowiązującymi tam zasadami i restrykcjami. Słyszy się, że niektóre kraje całkowicie chcą znieść lockdown. Wśród tych krajów jest między innymi Dania i Norwegia.\nChociaż Węgry nie ogłosiły całkowitego zniesienia restrykcji to od lipca 2021 zniesiono podział na zaszczepionych i niezaszczepionych, co oznacza że każdy może wejść do restauracji, również zniesiono nakaz noszenia maseczek (nie dotyczy to szpitali).\nOsoby, które chciałyby się wybrać poza granice Polski a nie są zaszczepione i nie chcą robić testów mogą się wybrać na Węgry pociągiem. W zależności z której części Polski wyrusza pociąg, podróż może potrwać do 20 godzin. W takim przypadku preferowane jest wybieranie wagonów sypialnych, ponieważ tak długa podróż w przedziale na fotelu może być męcząca i zniechęcająca.\nCo warto zobaczyć? W Budapeszcie jest wiele ciekawych miejsc. Warte uwagi są: Parlament (zwłaszcza nocą), Baszta Rybacka, Wyspa Małgorzaty (słynna fontanna z iluminacjami dźwiękowymi i świetlnymi), Bazylika św. Stefana (warto wjechać na samą górę, widok zapiera dech w piersi), Plac Bohaterów i wiele innych. Bardzo popularne są również łaźnie termalne.\nGdzie zjeść? Na kawę warto wpaść do Marty’s Kitchen & Bar, przepiękne wnętrze i bardzo dobra kawa. Obiad w zależności jaką kuchnię wybierzemy, można wybrać się na przykład do Vapiano – jest to włoska kuchnia z ręcznie robionymi makaronami a na kolację i wino warto się wybrać do Felisatapas Bar niedaleko Bazyliki św. Stefana – przemiła obsługa i przepyszne hiszpańskie jedzenie. Warto wiedzieć, że w tym momencie na Węgrzech do każdego rachunku doliczane jest 12% za tak zwany serwis. Oznacza to, że napiwek jest już wliczony w cenę i nie ma potrzeby zostawiać dodatkowego napiwku.\nBudapeszt jest stolicą Węgier i mieści się w Europie, niektórych może zdziwić fakt iż ludzie mówią tam głownie po węgiersku. Oczywiście nie chodzi tutaj o turystów czy studentów z zagranicy, których tam nie brakuje natomiast rodowitych Węgrów. Niestety bardzo mała ilość osób mówi po angielsku, nawet ludzie młodzi jeżeli już mówią to słabo. Nie powinno nas to jednak zniechęcać do odwiedzenia tego pięknego miasta ponieważ w hotelach nie ma problemu z dogadaniem się po angielsku a bardzo dużo można wytłumaczyć na migi.\nPrevious Hiszpania dla ciekawych. Co warto zobaczyć w Granadzie?\nNext Mazurskie perełki. Kętrzyn


Kotlet w bułce - franczyza gastronomiczna od A do Z\nAP POLSKA KIECOŃ SP ZOO SP K\n43-450 USTROŃ SKOCZOWSKA 26\nKotlet w Bułce to polska odpowiedź na ciężkostrawne fast foody z Zachodu. Zapomnij o bylejakości i przeciętności! Zapomnij o obcobrzmiących i niezrozumiałych nazwach potraw! Tutaj wszystko jest czytelne, jasne i przede wszystkim tak apetycznie pachnące, że nie sposób się oprzeć.\nKotlet w Bułce to skazana na sukces atrakcja każdej masowej imprezy, targów oraz ruchliwych miejsc, typu: miejskie centra i starówki, plaże i ośrodki wypoczynkowe. Tam, gdzie są ludzie, tam zawsze jest ochota na małe co nieco. Rozchodzące się smakowite zapachy będą lepszą reklamą, niż najbardziej kolorowe szyldy.\nKotlet w Bułce charakteryzuje się franczyzą od A do Z, co oznacza nie tylko niezbędną wiedzę, ale całe know-how prowadzenia biznesu gastronomicznego począwszy od założenia działalności poprzez zdobycie finansowania, pozyskania lokalizacji, szkolenia, dostarczenia w pełni wyposażonej przyczepy z pełnym wyposażeniem, marketingiem, serwisem, kompleksowym zaopatrzeniem towarowym z dostawą.\nwkład własny - od 5 tyś zł. (możliwy kredyt, leasing, raty)\nprzewidywana suma inwestycji - do 60 tyś złotych netto\nFranczyzobiorcą Kotlet w bułce może zostać każdy kto chce się rozwijać i stać się niezależnym finansowo\nJesteśmy firmą rodzinną i tak podchodzimy do klienta. chcemy żeby klient zarabiał pieniądze i stał się niezależną jednostką.


Nowoczesny dom - parterowy i z płaskim dachem | Budujemy Dom\nSolidny tradycyjny dom - wyjątkowo funkcjonalny\nNowoczesny dom - parterowy i z płaskim dachem\nZakup połowy bliźniaka od dewelopera był dobrą decyzją!\nNajpierw Agnieszka i Sławek marzyli o większym mieszkaniu. Kiedy ostatecznie zdecydowali się na wykorzystanie posiadanej działki i zaprojektowanie domu, podczas szkicowania układu pomieszczeń, operowali kryteriami, które byłyby dla nich istotne w blokowych lokalach. Podczas budowy wiele prac wykonali samodzielnie.\naktualizacja: 2021-10-05 06:27:06\nDom murowany, parterowy; dwuwarstwowe ściany z pustaków ceramicznych grubości 25 cm i styropianu grubości 20 cm; płaski dach pokryty papą termozgrzewalną.\nPowierzchnia działki: 920 m2.\nPowierzchnia domu: 114 m2.\nRoczne koszty utrzymania budynku: 6700 zł.\nPara kupiła małą niezadrzewioną działkę na obrzeżu miasta, chcąc dobrze spożytkować część pieniędzy ze ślubnych prezentów. Wtedy traktowała tę nieruchomość jako lokatę i nie zamierzała wznosić na niej domu (wolała kupić mieszkanie większe od zajmowanej kawalerki o powierzchni 38 m2). Mimo to zadbała, aby parcela była, dla potencjalnego nabywcy, atrakcyjna pod wieloma względami - m.in. miała ustawny kształt, przyjazny układ w strony świata oraz niedaleko sieć gazową, wodociągową i kanalizacyjną.\nRozpoczęła poszukiwanie "czterech kątów" w nowoczesnych blokach (wykluczyła tzw. wielką płytę), gdy zaplanowała urodzenie drugiego dziecka. Wobec wysokich cen lokali w stanie deweloperskim, wdrożyła najrozsądniejsze rozwiązanie, czyli wykorzystanie posiadanej działki.\nPo przekalkulowaniu wydatków na zakup i wykończenie mieszkania, rachunek ekonomiczny ewidentnie wykazał, że tyle samo może kosztować budowa domu. Większego domu!\nGłówne wejście do domu usytuowano pod wysuniętym stropodachem. Minimalistyczną bryłę, przykrytą płaskim dachem, otynkowano zaprawą silikatową w kolorze białym i antracytowym (RAL 7016). Ten sam ciemny odcień mają drzwi wejściowe, podtynkowe rolety zewnętrzne oraz plastikowe ramy okien i stalowe parapety. Narożne okno w kuchni daje widok na frontową zachodnią część działki.\n- W tej sytuacji, zamiast szukać w blokach lokalu o powierzchni 70 m2, sami go naszkicowaliśmy na papierze i oddaliśmy architektom do dalszej obróbki, prosząc, żeby obudowali go minimalistyczną bryłą z płaskim dachem - opowiada Agnieszka. - Kształtując układ i wielkość pomieszczeń, kierowaliśmy się doświadczeniami z użytkowania naszej kawalerki oraz domów znajomych, którzy budowę mają już za sobą (koledzy okazali się skarbnicą praktycznej wiedzy). Do ich pomieszczeń precyzyjnie przymierzaliśmy nasze planowane, to znaczy sprawdzaliśmy wymiary, pytaliśmy właścicieli, czy są komfortowe itp. Liczyły się szczegóły i centymetry, bo u nas miało być maksymalnie wygodnie, ale na możliwie najmniejszej powierzchni. Posiłkowaliśmy się dwoma katalogowymi rzutami parterowych budynków jednorodzinnych, które najbardziej się nam spodobały.\nW końcu na przestrzeni 114 m2 powstał nasz wymarzony dom. Strefę dzienną narysowaliśmy na otwartym planie - połączone ze sobą salon, jadalnia i kuchnia zajmują trochę ponad 40 m2. W przeciwległym skrzydle budynku przewidzieliśmy trzy sypialnie (przy naszej jest garderoba), pokój gościnny/gabinet, wspólną łazienkę z dwiema umywalkami, prysznicem i wanną. Tę ostatnią celowo ulokowaliśmy w głębi korytarza, ale WC - przy części dziennej. Natomiast przy wiatrołapie - obszerne pomieszczenie techniczne z pralnią i przestrzenią do przechowywania. I to wszystko, niczego więcej nam nie potrzeba. Murowany i wolno stojący garaż na dwa samochody zbudujemy w przyszłości, ponieważ na etapie wznoszenia domu zależało nam na rozłożeniu kosztów w czasie.\nArchitektura: właściciele oraz architekci Krzysztof Pabich i Mirosław Łaszek; Rzut parteru\nZ wentylacją mechaniczną i gazowym ogrzewaniem\nKiedy właściciele wprowadzali się do obiektu (nie w pełni umeblowanego), nie przekroczyli jeszcze deweloperskiej ceny mieszkania o powierzchni 70 m2. To ich upewniło, że wybierając budowę domu, postąpili słusznie. Tym bardziej, że obiekt ma większą powierzchnię (od takiego mieszkania), do jego wzniesienia użyli sprawdzonych materiałów, których sami szukali i negocjowali ceny (nie chcieli, żeby wykonawcy narzucali im swoje ulubione). Ponadto wyposażyli go w podtynkowe rolety zewnętrzne oraz instalację wentylacji mechanicznej z odzyskiem ciepła i grzewczą na gaz z sieci.\nAgnieszka i Sławek zadbali o stałe zadaszenie nad tarasem, którego posadzkę wykończyli płytami betonowymi o wymiarach 100 × 50 cm (z tego samego materiału utworzyli szeroką opaskę wokół budynku i ścieżki, razem 100 m2). Głębię we wnęce uzyskali, wykańczając ciemnym tynkiem jej ściany i słupy podporowe. Na elewacji ogrodowej, od strony wschodniej, zaplanowali tylko duże okna tarasowe.\nŚciana północna, przylegająca do sypialni, dobrze odgradza ją od sąsiedniego budynku. Jedyne małe okno znajduje się w rodzinnej łazience.\n- Staraliśmy się budować sprytnie, ze względu na ograniczone możliwości finansowe - opowiada Sławek. - Zdecydowaliśmy się na wylanie tradycyjnych ław, bo są tańsze od płyty fundamentowej. Wcale jednak nie oszczędzaliśmy na konstrukcji dachu płaskiego i ścian zewnętrznych. Wybraliśmy nowoczesny materiał ceramiczny, ze znakomitymi właściwościami termoizolacyjnymi, odmiany P+W diament. Zewnętrzną warstwę ocieplenia utworzyliśmy z białego styropianu o grubości 20 cm. Natomiast izolacja termiczna na płaskim dachu powstała ze styropianu o grubości od 23 do 41 cm - z tego elementu ekipa dekarzy ukształtowała lekki spadek (ponieważ taki dach jest newralgiczną częścią parterowego domu, starannie wybraliśmy doświadczonych wykonawców - nasi podobne dachy wznosili w Niemczech). Izolację przeciwwilgociową ułożyli z kilku warstw specjalnej papy (ma 25 lat gwarancji).\nCelowo nie zaplanowaliśmy świetlików i okien dachowych, głównie chodziło o "niedziurawienie czapki" budynku oraz uniknięcie kosztownych obróbek i potencjalnych przecieków. Ponadto światło z góry wcale nie jest u nas potrzebne, gdyż najważniejsze pomieszczenia rozmyślnie wyposażyliśmy w duże okna tarasowe. Podobnie jak przy wybieraniu materiałów budowlanych i izolacyjnych, liczyła się wysoka jakość przeszkleń - o oszczędzaniu nie było mowy. Zamówiliśmy ciepłe ramy z PVC (6 komór), 3 szyby i dobre okucia, kolorystykę ram (antracyt) idealnie dopasowaliśmy do ciemnych tynków i wystroju wnętrz (chodziło o to, żeby okna ozdabiały elewacje i pomieszczenia). Jednocześnie zależało nam na ochronie przed gorącem, dlatego na pięciu oknach od strony południa i zachodu założyliśmy podtynkowe rolety zewnętrzne z elektryczną obsługą.\nW fazie projektowania bryły, poprosiliśmy architektów o rozrysowanie prostej instalacji grzewczej na gaz z sieci, z kondensacyjnym kotłem i podłogówką w całym budynku (w rodzinnej łazience zamontowaliśmy drabinkę z grzałką elektryczną - bardzo się przydaje w zimie i w lecie, szczególnie podczas kąpieli malutkiej córki). Ze względu na alergię dwóch członków rodziny, bez wahania wyposażyliśmy budynek w mechaniczny układ wentylacyjny z odzyskiem ciepła. W fazie realizacji obu tych systemów, staraliśmy się mądrze zmniejszyć wysokie koszty instalacyjne (bez kupowania tanich modeli urządzeń) i dlatego skorzystaliśmy z dofinansowania z programu Czyste Powietrze.\nSpecjaliści wytypowali odpowiednią przeciwprądową centralę wentylacyjną (z dobrymi filtrami) i kondensacyjny dwufunkcyjny model kotła gazowego od tego samego markowego producenta (po dofinansowaniu jedno z tych urządzeń jest darmowe). W celu uzyskania kolejnych oszczędności, kanały wentylacyjne ułożyłem samodzielnie, według projektu zakupionego w internecie. Wykonałem też inne prace - ułożyłem styropian na podłogach, dotarłem gładź gipsową, pomalowałem ściany, założyłem gniazda i łączniki itp.\nStrefę dzienną o powierzchni około 40 m2 Agnieszka i Sławek ozdobili m.in. posadzką wykończoną wielkoformatowymi płytami gresu (o wymiarach 120 × 60 cm) oraz surowym betonowym stropem i sufitem podwieszanym (podobnie jak na ścianach, zastosowali płyty gipsowo-kartonowe). Przestrzeń użytkową powiększyli, dodając zadaszony taras o powierzchni 32 m2.\nZadbali o to, żeby do jadalni wpadało, przez wielkie niedzielone okno, dużo światła dziennego (do oświetlenia po zmroku przeznaczyli górne lampy). Zimną kolorystykę przełamali drewnianym blatem stołu. W kuchni nie zastosowali górnych szafek, natomiast na jednej ze ścian zamontowali obszerną wysoką zabudowę. Przygotowali miejsce na kozę grzewczą i przechowywanie drewna.\nZ pomocą architektki wnętrz\nPrzy wykończeniu i urządzeniu pomieszczeń właścicielom pomagała architektka, Marta Jaskółowska.\n- Mąż i ja lubimy minimalizm i stonowaną kolorystykę, najbliżej nam do stylu loft w odcieniach białym, szarym i antracytowym, z dodatkami z drewna - mówi właścicielka. Wyeksponowanie w strefie dziennej surowych betonowych sufitów uznaliśmy za dobry pomysł. Płyty g-k na ścianach pomalowaliśmy lateksowymi i ceramicznymi farbami. Tylko w pokojach dzieci wykorzystaliśmy wielobarwne tapety i naklejki, natomiast w łazienkach - wiele luster (powiększają przestrzeń). Do wykończenia posadzki przeznaczyliśmy płyty z gresu, imitujące surową powierzchnię sufitu z betonu.\nAby utrzymać spójność kolorystyczną i fakturową, identyczne wyroby glazurnicy ułożyli w całym budynku. Projektantka zaplanowała oświetlenie (głównie ma charakter użytkowy) i dobrała lampy. Współpraca z nią okazała się bardzo udana, czytała w naszych myślach. Z wyglądu bryły i układu "mieszkania" jesteśmy szczególnie zadowoleni.\nW rodzinnej łazience, położonej w głębi korytarza przy sypialniach, zamontowali dwie umywalki, wannę oraz obszerną bezprogową kabinę prysznicową z deszczownicą i długim odpływem liniowym. Do ogrzania całej przestrzeni kapielowej przeznaczyli wodne ogrzewanie podłogowe i ozdobny model grzejnika-drabinki. Powtórzyli kolorystykę i niektóre materiały, ale dodali lustra (dzięki nim nieduża przestrzeń wydaje się większa).\nPrzyłącze gazu z sieci - 2500 zł, wodociągu i kanalizacji - 5600 zł.\nWentylacja mechaniczna - 9500 zł.\nKondensacyjny kocioł - 8200 zł.\nUtrzymanie domu rocznie kosztuje mniej, niż eksploatacja poprzedniej kawalerki o powierzchni 38 m2 i wynosi 6700 zł.\nW 2020 r. opłaty za gaz z sieci nie przekroczyły 1680 zł, za prąd 1800 zł. Za zużycie wody z wodociągu i odprowadzanie ścieków do kanalizacji zbiorczej - 780 zł. Za wywożenie śmieci - 1440 zł.\nInne opłaty: ubezpieczenie budynku 440 zł; podatek od nieruchomości 560 zł.\nAgnieszka: Podczas urządzania pierwszego domu, fachowa pomoc architekta wnętrz jest szczególnie potrzebna. Projektantka najbardziej pomogła w wytyczeniu przebiegu instalacji elektrycznej, wodnej i kanalizacyjnej oraz wyposażeniu całego domu. Do zrobienia ozdobnych betonowych sufitów (w kuchni, salonie, korytarzu) wynajęliśmy wodoodporne płyty szalunkowe o wymiarach 250 × 125 cm. Resztę powierzchni murarze zaszalowali deskami i podparli stemplami.\nMąż nie zgodził się na instalację centralnego odkurzania, ale nie żałuję, bo doskonale zastępuje ją robot sprzątający. Polecam rolety zewnętrzne, skutecznie chronią okna i pomieszczenia przed nagrzewaniem się od słońca. Funkcja przeciwsłoneczna okazuje się w nich najpraktyczniejsza. Pomieszczenie techniczne starannie wyposażyliśmy w regały i zabudowę, nie brakuje tam powierzchni do przechowywania. Mała, lecz dobrze zorganizowana przestrzeń często daje więcej możliwości, niż duża nieurządzona. Zaprocentowało wcześniejsze urządzanie kawalerki w bloku.\nSławek: Nawet stawiając prosty nieduży budynek, warto zamówić u architektów szczegółowe opracowania dotyczące instalacji, ponieważ są to elementy stałe i każdy błąd oznacza uciążliwy remont. Doradzam też szczególną staranność podczas realizacji płaskiego dachu! Byliśmy spokojniejsi, dysponując projektem wykonawczym. Zgodnie z nim zamówiliśmy w fabryce styropianowe elementy ocieplenia, które producent odpowiednio ponumerował. Dzięki temu każdy klocek trafi ł we właściwe miejsce. Deszczówkę z dachu odprowadzają do rur drenażowych dwie rury spustowe o średnicy 110 mm. To świetnie działa.\nJesteśmy zadowoleni z wentylacji mechanicznej z odzyskiem ciepła, bo dostarcza świeże przefiltrowane powietrze oraz w sezonie grzewczym korzystnie wpływa na gospodarowanie ciepłem w budynku. U nas zdaje egzamin, przy uruchomionym najniższym biegu i wymianie 50 m3 powietrza na godzinę (jedynie w wyznaczonych nocnych godzinach automatycznie przełącza się na 200 m3/h). Samodzielne ułożenie i wykończenie kanałów nie było trudne, ani kosztowne.\nWspólnie z żoną zaprojektowaliśmy i wykonaliśmy teren zielony wokół domu. Przywieźliśmy ziemię, założyliśmy siatkę przeciw kretom, zasialiśmy trawnik i posadziliśmy żywotniki.\ntekst: Lilianna Jampolska, zdjęcia: właściciele\nPoprzedni materiał Dom wzniesiony na obszarze Natura 2000\nNastępny materiał Solidny tradycyjny dom - wyjątkowo funkcjonalny\nKiedy Marta i Sebastian znaleźli zadrzewioną działkę w pięknej podmiejskiej okolicy, postanowili...\nWeź udział w konkursie Panasonic PRO Awards ’21 i wygraj wycieczkę...\nLAUFEN otworzył rewolucyjny showroom w Mediolanie\nNa co zwrócić uwagę podczas wyboru opraw led?\nPoza aspektami wizualnymi związanymi z kształtem podczas wyboru opraw oświetleniowych należy zwrócić uwagę na kilka kwestii technicznych. Są one...\nMalowanie aluminium - o czym trzeba pamiętać?\nW opinii wielu osób aluminium jest niewdzięcznym materiałem, bowiem nie można go pomalować każdą farbą. Chcąc odświeżyć felgi bądź pokojowy karnisz,...\nJaka powinna być kostka na podjazd? Najważniejsze cechy\nZ kostki brukowej możemy stworzyć piękne podjazdy, które będą dodatkowo trwałe, świetnie chroniąc przed błotem i kałużami. Jakimi parametrami...


Krwawienie z przewodu pokarmowego – przyczyny i leczenie - HelloZdrowie\nHelloZdrowie › Choroby › Krwawienie z przewodu pokarmowego – przyczyny i leczenie\nKrwawienie z przewodu pokarmowego – przyczyny i leczenie Pexels.com\nOpublikowano: 01.05.2021 08:36\nKrwawienie z przewodu pokarmowego jest częstym zaburzeniem wskazującym na występowanie chorób w obrębie przełyku, żołądka lub jelit. Czy taki krwotok zawsze daje wyraźne objawy? Jakie są najczęstsze przyczyny krwawienia z przewodu pokarmowego? Na czym polega leczenie pacjentów z tym problemem?\nCo to jest krwawienie z przewodu pokarmowego?\nKrwawienie z przewodu pokarmowego jest stanem, w którym krwotok ma swoje źródło w przynajmniej jednej z poniższych części układu trawiennego:\nw jamie ustnej, przełyku, żołądku (krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego),\nw jelicie cienkim, jelicie grubym, odbycie (krwawienie z dolnego odcinka przewodu pokarmowego).\nKrwawienie z przewodu pokarmowego nie jest chorobą, a objawem wielu różnych schorzeń o odmiennych przyczynach. Może mieć charakter ostry lub przewlekły.\nDo typowych objawów krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego zaliczamy:\nobecność jasnoczerwonej krwi w wymiocinach,\nwymiociny wyglądem przypominające fusy z kawy,\nstolec w czarnym kolorze („smolisty”),\nstolec z domieszką ciemnej krwi.\nW przypadku krwawienia z dolnego odcinka przewodu pokarmowego pacjenci często także oddają czarne stolce lub kał z domieszką ciemnej krwi. Krwotok z jelit lub odbytnicy może jednak objawiać się również wydalaniem stolca wymieszanego z krwią w jasnoczerwonym kolorze lub nią pokrytego.\nWystąpienie ostrego krwotoku z przewodu pokarmowego wiąże się z ryzykiem rozwoju wstrząsu, który jest stanem zagrożenia życia. W takiej sytuacji obserwuje się u pacjenta objawy w postaci:\nznacznego przyspieszenia tętna,\nograniczenia lub całkowitego zatrzymania oddawania moczu,\nKrwawienie z przewodu pokarmowego często prowadzi do anemii. Pacjenci mogą wtedy odczuwać nasilone zmęczenie i spadek wydolności fizycznej.\nPoniżej znajdziesz listę schorzeń, w których najczęściej obserwowane są objawy krwotoku z przewodu pokarmowego.\nWrzód żołądka i/lub jelita\nBiorąc pod uwagę klasyfikację ICD-10, możemy zidentyfikować kilkanaście typów wrzodów z towarzyszącym krwawieniem z przewodu pokarmowego. Są one pogrupowane przede wszystkim w zależności od umiejscowienia i charakteru (ostry/przewlekły). W praktyce najczęściej dokonujemy podziału na wrzody żołądka i wrzody dwunastnicy.\nWrzody żołądka są najczęstszą przyczyną krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego. Zwykle powstają w wyniku zapalenia błony śluzowej tego narządu związanego z zakażeniem bakterią H. pylori i/lub częstym przyjmowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Wrzody mogą również tworzyć się w dwunastnicy – początkowym odcinku jelita cienkiego (leżącym za żołądkiem).\nŻylaki przełyku powstają u osób z zaawansowaną chorobą wątroby (marskością). U pacjentów z tym powikłaniem dochodzi do zaburzeń przepływu krwi i zwiększenia jej ciśnienia w żyłach przełyku. Może to powodować pęknięcie naczyń i krwotok będący stanem zagrożenia życia.\nObecność guzków krwawniczych odbytu jest powszechnym problemem, szczególnie u osób starszych. Do ich powstawania przyczyniają się zaparcia oraz siedzący tryb życia. Hemoroidy mogą dawać objawy w postaci krwawienia świeżą krwią występującego w czasie defekacji lub bezpośrednio po niej.\nW przebiegu schorzeń takich jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego lub choroba Leśniowskiego-Crohna dochodzi do uszkodzeń błony śluzowej przewodu pokarmowego i powstawania wrzodów, które mogą krwawić.\nInne przyczyny krwawienia z przewodu pokarmowego\nDo rzadszych przyczyn krwawienia z przewodu pokarmowego zaliczamy m.in.:\nzespół Mallory’ego-Weissa (pęknięcie błony śluzowej przełyku),\nCzasami mamy do czynienia ze stanem, w którym obraz kliniczny u pacjenta od razu wskazuje na występowanie krwawienia w przewodzie pokarmowym. Zdarza się jednak, że krwotok jest utajony i dopiero szczegółowe badania pozwalają go wykryć.\nDiagnostyka prowadzona w celu rozpoznania przyczyny i źródła krwawienia z przewodu pokarmowego najczęściej opiera się o wywiad medyczny, badanie fizykalne oraz inne badania dostosowane do sytuacji klinicznej:\nbadanie próbki kału,\npłukanie żołądka (cienką rurkę wprowadza się przez nos do żołądka w celu usunięcia jego zawartości; może to pomóc w określeniu źródła krwotoku),\nangiografia (pozwala na ocenę naczyń krwionośnych),\nbadania obrazowe (np. tomografia komputerowa),\n(rzadko) zabieg operacyjny.\nPodczas niektórych z wymienionych wyżej badań czasami przeprowadzana jest nie tylko diagnostyka, ale również natychmiastowe leczenie krwawienia z przewodu pokarmowego. Dotyczy to m.in. endoskopii, w czasie której specjalista może na kilka sposobów zatrzymać krwotok (np. poprzez założenie specjalnej opaski na naczynia krwionośne).\nKrwawienie z odbytu - co może oznaczać? Jakie mogą być jego przyczyny i sposoby leczenia?\nInne metody leczenia krwawienia z przewodu pokarmowego to:\ndożylne podawanie leków – inhibitorów pompy protonowej, które hamują produkcję kwasu solnego w żołądku (zalecane może być również późniejsze przyjmowanie tych leków w postaci doustnej),\ndożylne podawanie płynów lub transfuzja krwi (w przypadku bardzo nasilonego krwotoku).\nKrwawienie z przewodu pokarmowego o niskim stopniu nasilenia w niektórych przypadkach ustępuje samoistnie i nie wymaga specjalnej interwencji terapeutycznej.\nDieta przy krwawieniu z przewodu pokarmowego i jej zalecenia różnią się w zależności od przyczyny tego zaburzenia.\nNational Institutes of Health (2016) Gastrointestinal (GI) Bleeding.\nMayo Clinic (2020) Gastrointestinal bleeding.\nF. Kokot (red.; 2004) Choroby wewnętrzne. Podręcznik akademicki. Tom 1-2, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa.


Mieszkania Gdańsk » noclegi w Gdańsku\nNoclegi - Gdańsk noclegi - Mieszkanie Gdańsk\nDo wynajęcia przytulne, dwupokojowe mieszkanie (48m2) w samym sercu Gdańska, położone na Starym Mieście przy ulicy Łagiewniki. Doskonale skomunikowane- 800m do dworca PKP/PKS, 400m do Neptuna i ratusza. W sąsiedztwie liczne pasaże usługowo-handlowe, resta\nLokalizacja: Gdańsk noclegi - od: 35.00 - 50.00 zł\ntanie dwupokojowe mieszkanie- Gdańsk Stare Miasto- JESZCZE WOLNE W WEEKEND MAJOWY\nDo wynajęcia mieszkanie dwupokojowe 50m2 na gdańskiej starówce (dwa oddzielne pokoje w każdym dwa spania dwuosobowe- łącznie 8 miejsc noclegowych). W centrum Gdańska, ul.Łagiewniki, blisko centra handlowe, sklepy (Biedronka), komunikacja miejska, dworzec\nLokalizacja: Gdańsk noclegi - od: 25.00 - 35.00 zł\nMam do wynajęcia mieszkanie 3 pokojowe o powierzchni 62 mk dla 7 osób. Zlokalizowane jest ono w Gdańsku Przymorzu przy ul. Lęborskiej 21. Jeden pokój dwuosobowy widoczny na zdjęciach z jasnymi meblami. Drugi pokój dwuosobowy widoczny na zdjęciach z grafit\nLokalizacja: Gdańsk noclegi - od: 29.00 - 29.00 zł\nLokalizacja: Gdańsk noclegi - od: 25.00 - 36.00 zł\nSzanowni Państwo, Zapraszamy do wypoczynku w przytulnym KOLOROWYM MIESZKANKU w centrum Gdańska. Mieszkanie składa się z pokoju, aneksu kuchennego oraz łazienki. Każde z pomieszczeń jest funkcjonalnie wyposażone w niezbędne meble oraz urządzenia co\nLokalizacja: Gdańsk noclegi - od: 95.00 - 190.00 zł\nApartament Gdański ul. Ogarna 39/41 tel. 502 744 869\nLokalizacja: Gdańsk noclegi - od: 130.00 - 130.00 zł\nZapraszam do wynajęcia atrakcyjnego, w pełni wyposażonego i umeblowanego mieszkania na Niedźwiedniku- spokojnej dzielnicy Gdańska położonej w otulinie parku krajobrazowego. Mieszkanie po kapitalnym remoncie, do dyspozycji gości telewizja cyfrowa, internet\nLokalizacja: Gdańsk noclegi - od: 25.00 - 40.00 zł\nMieszkanie 7min od plaży Jelitkowo-Sopot\nMieszkanie 7min od plaży Jelitkowo-Sopot ul. Wita Stwosza 54 tel. +48504 64 09 77\nLokalizacja: Gdańsk noclegi - od: 30.00 - 59.00 zł\nGdańsk - blisko centrum i Starówka, morze, mieszkania 1,2,3 pok., tanie\nGdańsk - blisko STARÓWKA, CENTRUM, miasto nad morzem OFERUJEMY PAŃSTWU samodzielne, wyposażone, wygodne mieszkania 1 i 2, 3- pok. (W naszej ofercie dysponujemy również mieszkaniami apartamentowymi oraz mieszkaniami w innych lokalizacjach ( na\nLokalizacja: Gdańsk noclegi - od: 30.00 - 50.00 zł\nMIESZKANIE ZAMIAST HOTELU!!! IDEALNA PROPOZYCJA NA ZAKWATEROWANIE W GDAŃSKU W SUPER CENIE!!! Słoneczna Żabianka to oferta całorocznego wynajmu na pojedyncze dni, tygodnie, miesiące, wyposażonego, samodzielnego mieszkania o powierzchni 31 m2, dla maksymal\nLokalizacja: Gdańsk noclegi - od: 110.00 - 200.00 zł


Jak wykonać poprawny projekt lokalu gastronomicznego? - Blog gastronomiczny INSTANCO Projekt lokalu dla gastronomii.\nPosted on 17 lipca 2018 18 lipca 2018 Authorinstanco\nIndywidualne projekty spełniające wszystkie wymagania\nProces otwarcia obiektu gastronomicznego przebiega stopniowo, od fazy pierwotnego pomysłu, który zazwyczaj z czasem mocno ewoluuje w głowie, poprzez fazę projektową aż do fazy końcowego wyposażenia zakończonego otwarciem lokalu. Każdy podchodzi do swojego pomysłu inaczej. Kucharz będzie zwracał uwagę na wszystkie aspekty związane z kuchnią, jeśli dla kogoś jest ważna aranżacja wnętrz, to skupi się na meblach i wystroju. Inne podejście będzie u inwestora, dla którego tego typu inwestycje są jak chleb powszedni. Jeszcze inne dla prywatnego przedsiębiorcy, który inwestuje w lokal wszystkie swoje oszczędności i energię. Nasza firma zajmuje się kompleksowym projektem technologicznym gastronomii, zarówno małych obiektów jak i tych dużych obiektów żywienia masowego. Rozumiemy potrzeby naszych klientów – z odpowiednią dbałością staramy się tworzyć nasze projekty technologiczne rozpatrując je za każdym razem indywidualnie. Tym samym spełniając pokładane oczekiwania klienta, który przedstawia nam swój pomysł oczekując realizacji na najwyższym poziomie.\nProjekt zakładu gastronomicznego\nNasza firma od lat zajmuje się wykonywaniem profesjonalnych projektów technologicznych dla gastronomii. Współpracujemy ze wszystkimi, których dotyczy ten rodzaj usług. Nasze dotychczasowe projekty obejmowały: restauracje, kuchnie hotelowe, kantyny pracownicze, stołówki szkolne, bary, bistra, kawiarnie, pizzerie, firmy cateringowe, jak również kuchnie w placówkach państwowych. Nasz zespół dba o nawet najmniejszy szczegół, wszystko po to, by zapewnić klientom jak najwyższy poziom usługi. Nasi fachowcy realizują projekty lokali i zakładów gastronomicznych zgodnie z przepisami polskiego prawa, z przepisami BHP, systemem HACCP, a przede wszystkim podstawie indywidualnej potrzeby klienta.\nProfesjonalne projekty technologiczne zakładu gastronomicznego\nDlaczego nie warto robić projektu technologicznego lokalu gastronomicznego samemu? Głównie dlatego, że profesjonaliści tacy jak my znają się na rzeczy. Mamy wiedzę, którą chętnie się z Państwem podzielimy tworząc projekt użyteczny zgodny ze wszystkimi przepisami. Wykonując projekt samodzielnie, poświęcisz sporo czasu i energii. Dodatkowo, jeśli nie posiadasz wiedzy w tym zakresie może okazać się, że coś się nie powiedzie w związku z czym poniesiesz niepotrzebne koszty. Nie warto ryzykować! Projekt to dopiero początek ciężkiej pracy, która czeka na właściciela lokalu. Właściwa praca u podstaw z pewnością zaowocuje na kolejne lata. Nie musisz być specjalistą! My nimi jesteśmy! Wykonamy dla Ciebie wizualizacje 3D ułatwiającą podejście wielu decyzji zwizualizujemy Twoje pomysły obrazując, jak może wyglądać Twoja gastronomia na długo przed zakupem mebli i urządzeń. Jesteśmy po to, aby pomagać. Chętnie podzielimy się posiadaną wiedzą i umiejętnościami, tak aby wykonany projekt spełniał oczekiwania nawet najbardziej wymagających klientów.\nProjekt technologiczny lokalu i zakładu gastronomicznego jest ważnym elementem w procesie tworzenia wymarzonej restauracji. Od właściwych założeń technologicznych oraz od decyzji Sanepidu zależy, czy lokal zostanie otwarty i najlepiej zrobić wszystko jak należy, by uzyskać właściwe pozwolenie. Nie wiesz, jak to zrobić? My wiemy! Nasze projekty wykonane są zgodnie z obowiązującymi przepisami. Tworzone układy uzyskują pieczęć rzeczoznawcy ds. Sanitarno-higienicznych dającą zielone światło do działania. Taki projekt dobrze jest zrobić jeszcze przed rozpoczęciem prac budowlanych. Głównym powodem jest zaoszczędzenie pieniędzy podczas remontu na niepotrzebne przeróbki budowlane. Jeśli ekipa budowlana wykona przyłącza w nieodpowiednim miejscu, będzie to wiązało się z dodatkowymi kosztami oraz poświęceniem większej ilości czasu, czego przy właściwym projekcie technologii można uniknąć.\nProjekt technologiczny gastronomii\nProjekt technologiczny gastronomii oraz zawarte w nim wytyczne przyłączeniowe są po to, by ekipa budowlano-instalacyjna wiedziała, gdzie należy podłączyć wodę, gdzie doprowadzić prąd, gdzie usytuowana będzie wentylacja czy rura gazowa. Jeśli nie mają takiej wiedzy, to niestety możemy spodziewać się dodatkowych kosztów związanych z przeróbkami przy wyposażeniu obiektu. My znamy konstrukcje urządzeń i mebli i chętnie się tą wiedzą podzielimy przy projektowaniu właściwych podłączeń, co z pewnością zaoszczędzi czas i pieniądze. Kuchnia to szczególne miejsce, które wymaga precyzyjnie zaplanowanej przestrzeni. Profesjonalna kuchnia to nie sprzęt AGD, dlatego liczy się każdy centymetr. Profesjonalizm i kompleksowa usługa stanowią gwarancję zadowolenia i satysfakcji naszych klientów. Dbamy o to, by klient czuł, że bierze bezpośredni udział w tworzeniu projektu lokalu gastronomicznego. Indywidualne podejście do każdego klienta to dla nas bezwzględny priorytet.\nPosted in Biznes gastronomicznyTagged fazy projektowania, funkcjonalność, kompleksowość, projekt 3D, wysoki poziom usług