Jak zdabać o zdrowy sen? 6 zasad dobrego dnu - Slow Your Beauty\nby Agata 15 października 2018\nMoże na początek powinnam zanucić jakąś kołysankę, idzie niebo ciemną nocą… na przykład? Albo zaśpiewać o królewnie z marcepanu, bo dzisiaj wpis będzie o spaniu, śnie i wysypaniu się. Dobre warunki w sypialni i zdrowe nawyki to klucz do dobrej jakości snu. Przesypiamy 1/3 życia, więc przyznaj, że warto zadbać, by ten sen był jak najlepszy. A jak zadbać o zdrowy sen?\nDobrej jakości sen to nie tylko energia na kolejny dzień, ale też lepszy stan zdrowia. Jeśli źle śpimy, już następnego dnia odczujemy tego skutki. Zmęczenie, problemy z koncentracją, bóle głowy czy obniżenie nastroju to tylko niektóre objawy, które otrzymamy w gratisie po nieprzespanej nocy 1. A pod pojęciem źle spać wcale nie musi kryć się to, że przez pół nocy kręcimy się z boku na bok usiłując zasnąć. Czasem mimo przesypianych szablonowych 8 godzin, można budzić się dalej zmęczonym. Wtedy, owszem śpimy, ale jakość tego snu jest niska i nie pozwala na odpowiednią regenerację organizmu.\nWyciszenie przed snem i zachowanie higieny snu\nIdealnie byłoby, gdyby sypialnia była pozbawiona sprzętów RTV i służyła tylko do relaksu. Jeśli nie możesz (lub nie chcesz) sobie na to pozwolić, przeznacz chociaż kilkanaście minut przed wtuleniem głowy w poduszkę na relaksację. Wyłącz telewizor i odłóż telefon na szafkę nocną (a jeżeli smartfon nie służy Ci jako budzik, to najlepiej zostaw go w pokoju obok) Wyciszenie przed spaniem to jedna z zasad higieny snu. Słyszałaś kiedyś o higienie snu? Jeśli nie, to polecam poczytać więcej na ten temat – zwłaszcza jeśli masz problemy ze snem albo mimo, że przesypiasz 7-8h budzisz się zmęczona. W skrócie – to zestaw zaleceń, które mają na celu polepszenie naszego snu, poprawę jego długości i jakości. Do głównych zasad2, oprócz wyciszenia, należy:\n→kładzenie się i wstawanie o tych samych porach,\n→niekorzystanie z telewizji i telefonów bezpośrednio przed położeniem się spać,\n→zjedzenie lekkiej kolacji,\n→zrezygnowanie wieczorem z picia napojów zawierających kofeinę lub alkohol,\n→ograniczenie ilości wypijanych płynów przed snem,\n→aktywność fizyczna w ciągu dnia.\nNajlepiej, gdyby okno było uchylone przez całą noc, zapewniając tym samym stały dostęp świeżego powietrza w sypialni. O ile latem jest to do wykonania, o tyle zimą raczej odkręcimy kaloryfer zamiast zostawiać otwarte w nocy okno. Jeśli śpisz przy zamkniętym oknie, koniecznie dobrze wywietrz sypialnię przed położeniem się spać.\nOgraniczając dostęp świeżego powietrza, w pomieszczeniu wzrasta stężenie dwutlenku węgla. Badania wskazują, że śpiąc przy zamkniętym oknie jesteśmy narażeni na średnio trzykrotnie wyższe stężenie CO2 niż podczas snu ze stałym dostępem świeżego powietrza. Co się z tym wiąże? Trudniej nam zasnąć, a rano jesteśmy mniej wypoczęci i mamy gorsze samopoczucie. 3\nNie zapomnij dziś przed położeniem się do łóżka porządnie wywietrzyć pokoju. Porządnie – czyli przez co najmniej 10 minut!\nSkręć odrobinę ogrzewanie\nTemperatura do spania nie powinna przekraczać 22 stopni Celsjusza. Wiele źródeł podaje, że 18 stopni jest idealną temperaturą, by zapewnić sobie dobry sen. Na odczucie komfortu ma jednak duże znaczenie stan zdrowia, wiek oraz indywidualne preferencje domowników, więc należy dobrać taką temperaturę, by czuć się w nocy jak najbardziej komfortowo. Złotą zasadą jest utrzymanie w sypialni temperatury oco najmniej 1-2 stopnie niższej niż w pozostałych pomieszczeniach – i tego warto się trzymać.\nI nie, nie mam tu na myśli stosowania kremów nawilżających. Suche powietrze z pewnością nie jest naszym nocnym sprzymierzeńcem. Aby zbadać poziom nawilżenia powietrza w Twojej sypialni potrzebować będziesz higrometru (do kupienia od kilkunastu złotych). Najlepiej go na szafce nocnej i monitoruj pokazujące się wartości przez kilka dni. Wilgotność powietrza w mieszkaniu powinna utrzymywać się w zakresie od 40 do 60%. Spore widełki, prawda? Już tłumaczę – tak szeroki zakres jest związany z tym, że komfortowy poziom wilgotności ściśle zależy od temperatury w mieszkaniu. Im w domu mamy chłodniej, tym wilgotność powinna zbliżać się do górnej granicy widełek (nie więcej niż 60%!), a im cieplej, tym poziom wilgotności powinien sięgać do dolnych wartości (ale nie mniej niż 40%!). Suche powietrze, o wilgotności poniżej 40% powoduje wysuszenie śluzówki nosa, oczu i gardła. Negatywnie wpływa również na skórę i na jakość snu oczywiście też. Jeśli masz za sucho – rozważ zakup dobrego, elektrycznego nawilżacza.\nPrzed pójściem spać zasłoń okna i zgaś światło. Inaczej zostanie zaburzony dobowy rytm produkcji melatoniny – hormonu odpowiedzialnego za dobry sen. Światło ulicznych latarni, sklepowych neonów wnikając do pokoju, skutecznie zaburza nam sen. Mieszkając w mieście – zasłanianie okien na noc jest niestety koniecznością. I wcale nie mam tu na myśli ukrycie się przed wścibskimi spojrzeniami sąsiadów z naprzeciwka. Gdy dociera do nas światło, produkcja melatoniny spada, a dla organizmu jest to sygnał, że pora wstawać4. A środek nocy dla większości z nas raczej nie jest najlepszą porą do rozpoczynania dnia, prawda?\nStosujesz się do wszystkich wymienionych zasad?\nA może dodałabyś do nich coś jeszcze? Daj znać!\nPlanujesz wprowadzić zdrowe nawyki do swojej codziennej rutyny? Zerknij też na wpis o zdrowych nawykach na dobry początek dnia.\nKapała N., Zaburzenia snu w kontekście przemian cywilizacyjnych, Sztuka Leczenia, nr 3-4, str. 35-44, 2014\nKawalec A, Pawlas K., Czynniki środowiskowe wpływając na sen oraz zachowanie higieny snu, Probl. Hig. Epidemiol., 94 (1), str. 1-5, 2013\nStorm-Tejsen P., Zukowska D., Wargocki P., Wyon D. P., The effects of bedroom air quality on sleep and next-day performance, Indoor Air, vol. 26 (15), 2016


Aron Piper, Ander w Elite, wydaje piosenkę 'Sigo' - El Cultura\nAron Piper, Ander w Elite, wydaje piosenkę ‚Sigo’\nOficjalny debiut aktora w świecie muzyki\nTo, że Elite to fenomen telewizyjny, nie jest niczym nowym. Seria podbiła Netflix , a wielu fanów pochłonęło trzeci sezon w ciągu kilku godzin będąc na kwarantannie.\nBohaterowie, tak różniący się od siebie, zasłużyli sobie na sympatię tysięcy swoich fanów i za każdym razem, gdy odkrywamy o nich więcej tajemnic, zadziwia nas ich wszechstronność. W rzeczywistości niektórzy z nich odnoszą już sukcesy w innych branżach poza telewizją, w tym, w muzyce. Ostatnim z uczniów z Las Encinas, którzy stanęli przed mikrofonem jest Arón Piper.\nAktor, który gra Andera , jedną z najbardziej ukochanych postaci w serialu, częściowo dzięki fikcyjnej relacji z Omarem Ayuso , rozpoczął muzyczną przygodę o nazwie Sigo . Piosenka o bardzo miejskim i aktualnym brzmieniu, z którą odkrywamy bardziej traperową stronę Aróna Pipera . Chociaż nie tworzy jej sam, robi to z raperem, Moonkey, i producentem, Mygal . Piosenka, która skupia się na bólu w obliczu nieodwzajemnionej miłości i pokazuje rozpacz: Sigo buscando las maneras de tenerte y no sufrirte / Sigo llamándola, eh / Sigo dejándote mensajes esperando tu respuesta / Sigo muriéndome, yeh / Porque no sé qué hacer” („ Ciągle szukam sposobów, aby cię mieć i nie cierpieć / Wciąż do niej dzwonię, eh / Wciąż zostawiam wiadomości czekając na twoją odpowiedź / Wciąż umieram , yeh / Ponieważ nie wiem co robić„)\nAktor, który wkrótce będzie miał premierę nowej serii na Netflix pod tytułem Desorden Que Dejas, wzbudził już nasze podejrzenia po tym, jak zobaczyliśmy go w studio nagrań . Teraz, gdy znamy wynik, nie ma wątpliwości, że Arónowi udało się wykazać, że jego talent wykracza daleko poza aktorstwo. W rzeczywistości, chociaż jest to pierwszy oficjalny singiel , który się ukazał, Sigo nie jest jego pierwszym kontaktem ze światem piosenki, ponieważ w wywiadzie udzielonym dla Icon stwierdził, że tworzy muzykę, odkąd miał 12 lat, ale do tej pory nie odważył się jej pokazać.\nQue ganas de que veáis esto… #eldesordenquedejas\nA post shared by THE GENT (@aron.piper) on Feb 12, 2020 at 7:58am PST\nChociaż dobrze znaliśmy już muzyczną stronę niektórych bohaterów Elite, tj. Danna Paola, którzy mogą pochwalić się dużą liczbą udanych piosenek za sobą , Arón Piper nie jest jedynym, który zaskoczył nas rapem. I to dlatego, że Jaime Lorente , którego mogliśmy również zobaczyć w La Casa De Papel , również wkroczył w świat muzyki miejskiej .\nTagged: aktor, Ander, Arón Piper, elite, muzyka, piosenka, Sigo, trap\nPrevious Post: Ricky Martin prezentuje swojego syna Renna\nNext Post: ‚Sin Pijamas’ i inne wspaniałe piosenki, które napisał Camilo


Kursy rysunku - RysunekArchitektura Poznań ul. Półwiejska 23/3 uczę się z serwisem www.cousowy.pl\nKursy rysunku - RysunekArchitektura\ntel. kom. 602-136-330\nwww: http://www.rysunekarchitektura.pl e-mail: kontak@rysunekarchitektura.pl\n- roczny kurs rysunku\n- 2-letni kurs rysunku\n- sezonowe kursy rysunku\nRysunekArchitektura to poznańska szkoła rysunku prowadzona przez dwoje architektów, absolwentów Wydziału Architektury Politechniki Poznańskiej. Prowadzimy szkołę rysunku przygotowujące do egzaminów wstępnych na architekturę i inne kierunki artystyczne.\nNasi uczniowie są dziś studentami wielu wydziałów, między innymi Architektury i Urbanistyki, Architektury Krajobrazu, Grafiki i Edukacji Artystycznej, na uczelniach w Poznaniu oraz innych miastach w całej Polsce.\nW nauce rysunku zwracamy uwagę na:\nzachowanie oryginalności warsztatu każdego uczestnika kursu\nprzygotowanie ucznia w dziedzinie kompozycji oraz rozwijaniu zainteresowania architekturą i sztuką\npokazanie młodemu człowiekowi z jak ciekawą, interdyscyplinarną dziedziną jest architektura i jak istotnym narzędziem do jej tworzenia jest umiejętność rysowania\nNasza pracownia mieści się w samym centrum Poznania, przy pełnym gwaru, handlowym deptaku na ul. Półwiejskiej, kilka kroków od Starego Rynku i Starego Browaru. Miejsce to bardzo dobrze skomunikowane z pobliskimi dworcami PKP i PKS stanowi świetny adres pracowni.\nDysponujemy pracownią specjalnie przystosowaną do prowadzenia zajęć z rysunku. Klimat pracowni położonej w centrum Poznania tworzą doskonałe warunki do nauki sztuki i architektury.\nczęść spójnego i sprawdzonego programu nauczania, bogatego w odwołania do wszystkich dziedzin sztuki\nspecjalnie przygotowane na zajęcia, materiały pomocnicze, rozdawane na zajęciach w formie wydrukowanej\nmateriały przedstawiane podczas lekcji w formie prezentacji multimedialnych, pozwalają wytłumaczyć poruszaną tematykę, ale i pobudzić wyobraźnię naszego ucznia\nmateriały przygotowane z myślą o młodym człowieku, opracowane w syntetyczny i czytelny sposób pomagają w zrozumieniu tematów, technik rysunku i zasad kompozycji\nNasza prezentacja w informatorze - Kursy rysunku - RysunekArchitektura.


Data My Pet » 7 Całkowicie Unikalne Pomysły na randkę\nOstatnio zaktualizowany: październik. 20 2020 | 3 min odczytać\nRandki, wszyscy doświadczyliśmy kilka dobrych daty, niektóre z nich ponure matowe /, niektóre okropne lizać godnych i miejmy nadzieję fantastyczne / ekscytujące nich zbyt. Więc co sprawia, że data niesamowite? Oczywiście osoba, z którą spotkanie ma wiele z tym zrobić, jednak myślę, że to coś więcej niż tylko to. Myślę, że rzeczą, która może naprawdę data wyróżnia to wspólna doświadczenie masz razem, a połączenie to przynosi.\nSpotkanie w barze lub pubie na pierwszej randce jest bardzo banalne, a jednocześnie po posiłku jest ładny, może się znudzić, gdy robisz to co tydzień przez randkę ze współmałżonkiem. Czy to jest pierwsza randka lub regularny tygodniowy "randkę" naprawdę przyprawy to decydując się zrobić coś fajnego i ręce.\nCzy wiesz, że wspólne doświadczenia stworzyć połączenie między ludźmi? To działa tak. Gdy masz wszelkiego rodzaju doświadczenia będziesz mieć uczucia, że poszła z nim. Tak na przykład, jeśli abseil z klifu będzie prawdopodobnie wystąpić pewne zdenerwowanie, być może strach, adrenalina i wysokie. Teraz, gdy mamy wspólne doświadczenie z inną osobą, i będziemy razem z wykorzystaniem podobnych emocji, to tworzy więź. Z jednej strony możemy odnosić się do siebie i mają coś do powiedzenia, jednak z kobietami jest bardziej namacalny powód. Gdy kobiety mają wspólne (dobre lub ekscytujące) Doświadczenia z kimś chemicznej nazwie Oksytocyna faktycznie zostanie wydana w naszym ciele. Hormon ten jest wiążący i sprawiają, że czujemy się bliżej osoby jesteśmy mającego doświadczenie z. Teraz para, która z pewnym adrenaliny od robią coś ekscytującego, a niektóre endorfiny i serotoniny z robić coś zabawnego, i to dość mocny zestaw. Jeśli spojrzeć na to w ten sposób, to łatwo zrozumieć, w jaki sposób możemy spaść na kogoś datować.\nWięc jak możemy zastosować to do koncepcji randki? Łatwy, chcesz zaplanować daty utworzenia tego wspólnego doświadczenia i obejmują zabawy i ekscytującej elementu. Dobrą wiadomością jest to, że normalne, zwykli ludzie, którzy nie są modelować sobowtórów można jeszcze stworzyć ten rodzaj doświadczeń. A to daje przewagę nad konkurencją. Jak silny i atrakcyjny, aby móc stworzyć tego rodzaju doświadczenia, i co to świetny sposób na ziemi do atrakcji. Kiedy czujemy się wobec zwiększonej emocje i wiązanie z inną osobą czujemy przyciąga do nich.\nInną zaletą wyboru coś wyjątkowego i zabawy dla daty jest, że będzie to przełamać lody, co jest szczególnie ważne, czy jest to pierwsza randka. Gdy pracuje się jak gotować pizzę razem nie masz zbyt wiele czasu na uczucie niewygodne. I może pozwolić możliwości fizyczne i zalotne się ze sobą. Często trudno dotknąć kogoś, trudno wiedzieć, kiedy na randkę w barze, jednak kiedy robisz coś praktycznego razem o wiele łatwiej. Jeśli masz do współpracy z działalności, że jest jeszcze lepiej, pamiętaj, że wspólne doświadczenie tworzy połączenie. I jeśli twoja aktywność jest zabawa i znajdziesz się śmiać to pomoże zarówno na relaks.\nGotowanie razem - Gotowania razem może być dużo zabawy. Możesz albo zarezerwować lekcję gotowania lub ugotować coś w domu (przy założeniu, że nie jest to pierwsza randka).\nCeramika - Znowu jest to ręce na opcji i może być bardzo sexy. Pomyśl o filmie "Duch". A najlepsze jest to, że nie będzie pamiątka od daty w postaci cokolwiek wykonane. Wystarczy upewnić się, że data wie nosić stare ubrania.\nSpacer z dramatycznego scenerii - Rozmawialiśmy o stworzenie wspólnego doświadczenia, a jeśli nie masz zbyt dużo czasu lub jeśli są w budżecie spacer razem może być idealne. Ludzie często łatwiej się zrelaksować i porozmawiać, kiedy idą. A jeśli zdecydujesz się gdzieś, że ma piękny krajobraz tego można dodać do doświadczenia. Jednym z najlepszych dat w moim życiu było zbieranie dzikich grzybów w lesie. Na szczęście człowiek byłem randki wiedział, które z nich były jadalne!\nCoś odważna jak zjazdy lub zorbing - Dla maniaków adrenaliny to jest idealne. Wystarczy upewnić się, że data wie, co planujesz i jest się na to przed wyjazdem!\nIdź do zoo - Wszystko ze zwierzętami jest wielki. Pieszczoty zwierząt może się twój rozgrzany i ochotę na pieszczoty nawzajem. Plus pomaga uwolnić, że wszystkie ważne hormonu oksytocyny.\nJazda konna - Jazda konna może być naprawdę śmieją, a także wyzwaniem, jeśli nie próbowałem go przed. Znowu tylko sprawdzić twój partner jest na wyzwanie przed wyjazdem, to nie jest dla wszystkich.\nWystawa sztuki - Jeśli zarówno sztuki, jak można to zrobić dla hodowanych i wspaniałe doświadczenie wspólne. Wystawy fotograficzne mogą być fajne.\n7 Zakręcony Powody Online Dating Czy Ci Fired


Reklama Resko - RETIO.pl - Sklep reklamowy, systemy wystawiennicze\n» Reklama Resko Reklama Resko\nResko już wie jak skutecznie się reklamować.\nReklama w biznesie jest bardzo ważnym aspektem. Każda osoba prowadząca firmę, ma świadomość tego, jak trudno jest dzisiaj przykuć na dłużej uwagę klienta. Oczywiście, najważniejsze jest to, aby mieć w swojej ofercie najwyższej jakości produkt lub usługę, zapewniać profesjonalną obsługę klienta czy konkurencyjne ceny. Oprócz tego jednak, niezbędna jest reklama bezpośrednia, która przyciągnie wzrok jak największej liczby odbiorców. W tak dużym mieście jak Resko nie jest to łatwe, dlatego wykorzystać maksymalnie jak najwięcej różnorodnych nośników naszej reklamy.\nW tak dużym mieście jak Resko ciężko jest się wybić, jednak dobrze wykonana reklama zawsze zwróci na siebie uwagę.\nPodstawą są tutaj rzecz jasna plakaty oraz ulotki, których nigdy nie jest za dużo! Jest cała masa miejsc w takiej lokalizacji jak Resko , w których nasz plakat będzie zwracał uwagę potencjalnych klientów. Skorzystajmy z tego i pokażmy tysiącom przechodniów, co jesteśmy w stanie im zaoferować. Podobnie jest z ulotkami, które możemy rozdawać w jak największych ilościach, lub też zostawić je w miejscach, gdzie każdego dnia pojawia się dużo osób. Oczywiście w tym przypadku również musimy dopilnować tego, aby zarówno grafika, jak i tekst były przyjazne dla oka i klarownie przedstawiały ofertę firmy. Wysokie standardy jakościowe Retio.pl gwarantują, że wydruki spełnią oczekiwania każdego klienta.\nStaramy się dbać o to, by każdy Klient był zadowolony z naszej współpracy, dlatego dla mieszkańców miasta Resko przygotowaliśmy specjalny kod rabatowy. Podczas zamawiania produktów na naszej stronie, wystarczy wpisać we wskazane pole kod RETIOPL10, aby otrzymać 10% zniżki na pierwsze zamówienie produktów z naszego sklepu.\nZapraszamy do współpracy. Resko górą!\nPopularne produkty w okolicach miasta Resko :\nNapisz do nas lub zadzwoń, jeżeli Resko , to miasto w którym prowadzisz swoją firmę i odbierz rabat:


Biochemia kliniczna i diagnostyka zaburzeń gospodarki lipidowej.\nBiochemia kliniczna i diagnostyka zaburzeń gospodarki lipidowej. (zgłoszony przez Wydział Lekarski)\nCurrent problems of Management of Modern Organizations in Poland and in Ukraine\nZmodyfikowano: 07/03/2017 17:42:53 przez:\nRobert Janusz Blażlak\nDariusz Władysław Klimek\nZbigniew Marian Leszczyński\nKonstanty Jerzy Owczarek\nIlona Beata Penc-Pietrzak\nEwa Iwona Tomczak-Woźniak\nMaria Jadwiga Woźniak-Malczewska\nCurrent problems of Management of Modern Organizations in Poland and in Ukraine (zgłoszony przez Wydział Zarządzania i Inżynierii Produkcji)\nZmodyfikowano: 27/02/2017 14:21:08 przez:\nDicarbonyl stress in clinical obesity. (zgłoszony przez Wydział Lekarski)\nDyslipidemie. (zgłoszony przez Wydział Lekarski)\nEffect of caloric restriction with or without n-3 polyunsaturated fatty acids on insulin sensitivity in obese subjects: A randomized placebo controlled trial. (zgłoszony przez Wydział Lekarski)\nGlucagon-like peptide-1 receptor agonist stimulates mitochondrial bioenergetics in human adipocytes. (zgłoszony przez Wydział Lekarski)\nL-thyroxine therapy and growth processes in children with Down syndrome\nL-thyroxine therapy and growth processes in children with Down syndrome (zgłoszony przez Wydział Farmaceutyczny z Oddziałem Analityki Medycznej)\nENDOCRINE-RELATED CANCER (segment A pozycja 3363, 35 pkt.)\nMicroRNAs associated with small bowel neuroendocrine tumours and their metastases. (zgłoszony przez Wydział Lekarski z Oddziałem Lekarsko-Dentystycznym w Zabrzu)\nZmodyfikowano: 28/03/2017 14:58:24 przez:\nMarzena Dymel (Susik)\nMODIFICATION OF CELLULOSE PRODUCTS BY THE USE OF CHITOSAN AND CHITOSAN-ALGINATE NANO-PARTICLES (zgłoszony przez Sieć Badawcza Łukasiewicz - Instytut Biopolimerów i Włókien Chemicznych)\nModified Cellulose Products for Application in Hygiene and Dressing Materials (Part I)\nZmodyfikowano: 28/03/2017 15:32:16 przez:\nModified Cellulose Products for Application in Hygiene and Dressing Materials (Part I) (zgłoszony przez Sieć Badawcza Łukasiewicz - Instytut Biopolimerów i Włókien Chemicznych)\nNutritional status at the moment of diagnosis in childhood cancer patients (zgłoszony przez Wydział Farmaceutyczny z Oddziałem Analityki Medycznej) Nutritional status at the moment of diagnosis in childhood cancer patients. (zgłoszony przez Wydział Lekarski z Oddziałem Lekarsko-Dentystycznym w Zabrzu) Nutritional status at the moment of diagnosis in childhood cancer patients (zgłoszony przez Wydział Lekarski Kształcenia Podyplomowego)\nOdrębności diagnostyki laboratoryjnej w wieku podeszłym.\nZmodyfikowano: 15/02/2018 12:49:55 przez:\nOdrębności diagnostyki laboratoryjnej w wieku podeszłym. (zgłoszony przez Wydział Lekarski)\nZmodyfikowano: 28/03/2017 14:39:16 przez:\nOmega-3 fatty acid supplementation influences the whole blood transcriptome in women with obesity, associated with pro-resolving lipid mediator production. (zgłoszony przez Wydział Lekarski)\nPredicting the survival of patients with small bowel neuroendocrine tumours: comparison of 3 systems.\nZmodyfikowano: 01/08/2019 10:32:48 przez:\nPredicting the survival of patients with small bowel neuroendocrine tumours: comparison of 3 systems. (zgłoszony przez Wydział Lekarski z Oddziałem Lekarsko-Dentystycznym w Zabrzu)


Pogoda dla Polski. Kraj, katolicyzm, kultura [Adam Szostkiewicz] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00862 012977 17872554 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Adam Szostkiewicz Liczba stron:\nISBN: 978-83-242-6402-5 Data wydania: 2020-01-24\nAdam Szostkiewicz (1952) – absolwent polonistyki UJ, dziennikarz, publicysta, tłumacz prozy, poezji i eseistyki anglojęzycznej. W latach 1988–1999 redaktor ,,Tygodnika Powszechnego’’, od 1999 r. związany z ,,Polityką’’. Pisze o religiach, Kościele rzymskokatolickim, polityce polskiej i międzynarodowej, kulturze współczesnej i mediach. Działacz ,,Solidarności’’ przed 1989 r., internowany po wprowadzeniu stanu wojennego, współpracownik podziemnej prasy opozycyjnej. Współpracownik Tadeusza Mazowieckiego w kampanii prezydenckiej w 1990 r., rzecznik prasowy Małopolskiego Komitetu Obywatelskiego w 1989 r. Kawaler Krzyża Oficerskiego Orderu Odrodzenia Polski, laureat nagrody za publicystkę Krakowskiej Fundacji Kultury. Autor trzech książek; przewodniczący kapituły Nagrody im. Beaty Pawlak, członek kapituły Nagrody im. Jerzego Turowicza.\nOd autora Skorzystałem z zaproszenia Andrzeja Nowakowskiego, dyrektora Towarzystwa Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas, by opublikować wybór moich tekstów publicystycznych o naszych sporach na gorące tematy: Polski, Kościoła, zmian kulturowych, przez jakie przechodzimy, nie tylko w społeczeństwie, ale również w mediach, języku i edukacji. Uczyniłem to tym chętniej, że pod dyrekcją Andrzeja Nowakowskiego wyszły w Wydawnictwie Universitas książki prezentujące dorobek pisarski ludzi kręgu „Tygodnika Powszechnego”, w którym pracowałem w latach 1988–1999. Po śmierci Jerzego Turowicza, który przyjmował mnie do redakcji wraz z Krzysztofem Kozłowskim, zacząłem pracować w ,,Polityce’’. Piszę w niej od niemal dwudziestu już lat. Moje fascynacje, zainteresowania i poglądy pozostały te same, choć dziś inaczej rozkładam akcenty. W „Tygodniku Powszechnym” miałem szczęście poznać wielu wybitnych ludzi kultury, Kościoła, polityki i uczyć się od nich krytycznego zaangażowania w sprawy publiczne, choć wcześniej te sprawy nie były mi przecież obce jako współpracownikowi dawnej KOR-owskiej opozycji demokratycznej i działaczowi Solidarności internowanemu w stanie wojennym. Współpracowałem później z prasą podziemną, a po transformacji ustrojowej udzielałem się też w kampanii prezydenckiej Tadeusza Mazowieckiego i w Unii Demokratycznej pod jego kierownictwem. Dzięki pracy w „Polityce” miałem okazję spotkać wielu ludzi z innego kręgu niż „krakowsko-tygodnikowy”, też wybitnych i oddanych sprawie demokratycznej Polski. Gdybym miał wskazać, co łączy te moje doświadczenia zawodowe i obywatelskie, odpowiedziałbym, że nadzieja, iż Polska może być krajem normalnym, w którym chce się żyć i pracować dla dobra własnego i wspólnego. Przez pierwsze dekady po 1989 r. ta nadzieja się spełniała. Mimo kłopotów i porażek szliśmy do przodu, zyskując nie tylko we własnych oczach, ale i w oczach Europy i Zachodu. Kiedy piszę te słowa, nie jest to już takie oczywiste. Nie jest oczywiste nawet to, co wydawało się jakąś naszą niepisaną umową obywatelską: że chcemy iść dalej drogą obraną przez ojców założycieli naszej otwartej praworządnej demokracji konstytucyjnej we współpracy z innymi krajami demokratycznymi. Bez kompleksów niższości i wyższości. Obecny bieg wydarzeń w Polsce i Europie mnie niepokoi, ale nadziei na racjonalną normalność wciąż nie tracę. O tym jest ta książka. Ułożyłem ją z tekstów opublikowanych głównie w „Polityce”, ale też jeszcze w „Tygodniku Powszechnym”, a także w miesięczniku ,,Dialog’’ oraz w innych pismach czy na stronach internetowych. Uporządkowałem je nie według dat publikacji, lecz według linii tematycznych. Może coś bym w nich zmienił, gdybym pisał je teraz, ale niewiele. Nawet te sprzed wielu lat zachowują, jak sądzę, pewien walor historyczny. Tak widziałem narodziny i konsolidację systemu demokratycznego w Polsce po realnym socjalizmie. Ciekawe, że już u początków niepodległości tematem kontrowersyjnym staje się obecność Kościoła jako instytucji wpływu politycznego i społecznego. Argumenty ,,za’’ i ,,przeciw’’, jakie spisuję w tekście Kościół ’91, do dziś przerabiamy w niekończącej się debacie o miejscu Kościoła w polskim życiu publicznym. Przeplatam większe formy publicystyczne niektórymi felietonami ze strony internetowej ,,Polityki’’. Mimo wszelkich uzasadnionych krytyk dotyczących ,,nowych mediów’’ i mediów elektronicznych RTV, czynne i bierne korzystanie z owoców rewolucji cyfrowej uważam za pożyteczne. Zgniłe lub zatrute potrafię odróżnić. Horoskopy Gdy w ośrodku dla internowanych w Nowym Łupkowie zrobiliśmy sondę, kiedy komuna upadnie, moja odpowiedź była pesymistyczna: nie za mojego życia. Byłem działaczem Solidarności w Przemyślu, gdzie pracowałem jako nauczyciel języka polskiego i angielskiego w jednym z liceów. Moi internowani koledzy, w większości robotnicy i rolnicy, byli optymistami: że upadnie w ciągu kilku lat. Okazałem się człowiekiem małej wiary. To wspomnienie przywołuję dziś w „nocnych rodaków rozmowach”, kiedy martwimy się, co będzie z Polską. Piszę te słowa w roku stulecia odrodzenia się państwa polskiego. Wydawałoby się, że ta okrągła rocznica to wymarzona okazja do zjednoczenia obywateli ponad różnicami i podziałami wokół spraw najważniejszych i do świętowania polskości w całym bogactwie jej odmian. Ale chyba nic z tego. W jubileusz stulecia weszliśmy podzieleni jak nigdy po 1989 r., kiedy to po raz kolejny odzyskaliśmy pełną niepodległość, na dobre i złe. Nie chcę generalizować. Nie wszyscy, ani wtedy, ani później, witali zmianę systemu z nadzieją. Wielu witało ją z niepokojem, a nawet lękiem. Do częściowo wolnych wyborów 4 czerwca 1989 r. nie poszła jedna trzecia uprawnionych. W drugiej turze frekwencja wyniosła jedną czwartą uprawnionych. Dla porównania: w pierwszych, rozłożonych na raty, wyborach do Sejmu (Ustawodawczego) w odrodzonej Rzeczpospolitej frekwencja wahała się od 60 do 90% uprawnionych do głosowania. Ja pokojowe przejście z systemu fasadowej demokracji ludowej i nakazowo-rozdzielczej gospodarki niedoboru na system otwartej demokracji wielopartyjnej i gospodarki rynkowej witałem z radością i nadzieją. Niemal jak cud. Ale w historii cudów raczej nie ma. Kto wie, czy Polska sto lat temu odzyskałaby niepodległość, gdyby wojna narodów nie trwała aż cztery lata, wyniszczając zasoby walczących z sobą mocarstw. Kto wie, czy gdyby w ZSRR do władzy nie doszła ekipa Gorbaczowa, generał Jaruzelski zaakceptowałby rokowania z opozycją przy Okrągłym Stole, torujące – wbrew jego woli – drogę do likwidacji PRL. Ale stało się. Po raz drugi w XX w. Polska znalazła się na politycznej mapie Europy jako państwo w pełni suwerenne. Gdyby nie II wielka straszna wojna, mój ojciec, warszawiak, nie umarłby w Zabrzu, które przed wojną nazywało się Hindenburg, a stryj dożyłby może emerytury w Chorzowie, gdzie pracował przed wojną w tamtejszej hucie jako inżynier chemik, a nie został zamordowany w Katyniu. Jak skomplikowane są polskie losy, wie każdy z historii własnej rodziny, jeśli nie z historii Polski. Zawsze coś było nie tak, zawsze komuś coś nie pasowało. I zaczynała się jazda. Odrodzone państwo polskie przetrwało 21 lat. Suwerenna III RP przeżyła II RP już o osiem lat. Ale jest w głębokim wewnętrznym konflikcie, tak jak II RP. Tamtą podzielił spór między sanacją a endecją, obecną dzieli spór między wizjami modernizacji i suwerenności. Nie tylko w elitach i opinii publicznej, ale też w rodzinach, środowiskach zawodowych, w wielkich i mniejszych miastach, na wsi, a nawet w polskiej diasporze. Boli mnie to i oburza, bo to wciąż mój kraj, na dobre i złe. Nie wykluczam z niego nikogo i nie chcę, by kogokolwiek wykluczano tylko dlatego, że ma inny pogląd na rzeczy publiczne. Czuję się źle z tym, ze niektórzy moi dawni przyjaciele i znajomi z demokratycznej opozycji i Solidarności nie protestują dziś przeciwko łamaniu praworządności i nowomowie. Że godzą się, by rządzący odwracali i wypaczali znaczenia tak bliskich nam pojęć, jak prawda, demokracja, patriotyzm. Wygląda na to, że straciłem dawnych przyjaciół bezpowrotnie, choć niektórzy śnią mi się do dzisiaj. Na rok 2018 przypada nie tylko stulecie odrodzenia polskiego państwa, ale też czterdziestolecie wyboru Karola Wojtyły na papieża. Oj, to był dzień! Nawet ja, choć wtedy kościelnymi ścieżkami nie chadzałem jakoś regularnie, cieszyłem się na widok przechodniów ściskających się na krakowskim rynku z radości, że Polak został papieżem. A trzy lata później byłem pod wrażeniem pomocy Kościoła dla internowanych i ich rodzin. W Krakowie pod auspicjami kardynała Franciszka Macharskiego. W tutejszym komitecie pomocy udzielała się ciotka mojej żony, pani profesor również mojego Uniwersytetu Jagiellońskiego, o ziemiańskich korzeniach. Taka aktywność obywatelska nie była wtedy dobrze widziana, chyba że po stronie władz stanu wojennego. Byłem też pod wrażeniem przyjazdów Jana Pawła II do Polski, by dodać narodowi otuchy. Co stało się z tamtym Kościołem? Gdzie się podziały jego złote lata, kiedy garnęli się do niego robotnicy, wychowywani na „nowych ludzi” socjalizmu, i inteligencja, która po części maczała palce w tej edukacji, aż dostrzegła, że „nowy człowiek” nie chciał przestać chodzić do kościoła? Dziś Kościół znów dla ludzi o nastawieniu liberalnym, nawet umiarkowanie liberalnym, stał się przykrą zagadką: z władzą trzyma czy z wykluczanymi przez władzę? Doszło do tego, że Kościół milczy, gdy historyczną rolę Lecha Wałęsy sprowadzono na prawicy do jego wymuszonej i niepodjętej współpracy z tajną policją polityczną PRL. Gdy dyrektor Instytutu Pamięci Narodowej zestawia Okrągły Stół (przy którym zresztą zasiadał jego mentor polityczny Jarosław Kaczyński oraz przedstawiciele Kościoła) z Jałtą. I gdy inny koryfeusz obozu obecnej władzy dywaguje, że odwaga Adama Michnika była łatwiejsza, bo miał ustosunkowanych rodziców. Uderza mnie pewna analogia między przedwojenną sytuacją polityczną a stanem obecnym. Wtedy rządził obóz sanacji, którego legitymacją był Marszałek i czyn legionowy. To wystarczyło, by zaakceptować majowy zamach stanu, który był przecież gwałtem na ówczesnej konstytucyjnej demokracji. Dziś rządzi w Polsce obóz, którego legitymacją jest Jarosław Kaczyński i samolotowa katastrofa, w której zginął jego brat, prezydent RP. I to wystarczy, by jego zwolennicy akceptowali niszczenie naszej demokracji konstytucyjnej. Wiem, że Marszałek miał wielkie poparcie w społeczeństwie i przekonującą dla wielu obywateli „narrację” o złu „sejmokracji”, a jego obóz mógł się lękać, że Polska zmierza do konfliktu wewnętrznego, który przecież doprowadził do zabójstwa prezydenta Narutowicza w pierwszych latach niepodległości. A jednak z mojej perspektywy oba te wydarzenia – zabójstwo Narutowicza i pucz majowy – są piętnem, które naznaczyło historię polityczną II RP, ale też świadomość społeczeństwa. Bo oto odrodzona Polska zobaczyła, że w państwie demokratycznym przemoc jest dopuszczalna w konflikcie politycznym i można nie ponieść za to odpowiedzialności. Marszałek Piłsudski po zamachu majowym odmówił pełnienia funkcji prezydenta po wyborze go na to stanowisko przez parlament. Najwyższy urząd w państwie zgodził się objąć Ignacy Mościcki. Zastanawiam się, czemu się zgodził, bo choć piłsudczyk, mógł przewidywać, że Polską będzie rządził Piłsudski, tylko z tylnego siedzenia. Po śmierci Marszałka jego ludzie zajęli się bardziej konsolidacją swej władzy, wpływów i interesów niż budową państwa wszystkich obywateli, w którym władza publiczna staje się stroną w sporach, porzucając pozycję arbitra i mediatora. Czy, przy wszystkich wielkich różnicach, nie przypomina to sytuacji w Polsce pod rządami PZPR, a także w Polsce po 2015 r., pod rządami PiS? Jarosław Kaczyński uważany jest przez swych zwolenników za naczelnika Polski, jakiegoś drugiego Piłsudskiego, i sam od tych porównań się nie odcina. Nie uważam Kaczyńskiego za polityka formatu Piłsudskiego – a tym mniej za męża stanu, bo ten tym się zwykle wyróżnia, że w sprawach fundamentalnych dla bytu państwa i narodu łączy, a nie dzieli, ale mam coraz silniejsze wrażenie, że co najmniej od katastrofy smoleńskiej porzucił „jagielloński” projekt polityczny na rzecz projektu „piastowskiego”, czyli z piłsudczyka przekształcił się w narodowo-katolickiego populistę i tak ustawił swój obóz na dziś i na jutro. Uważam, że to oznacza, iż sprawy polskie nie idą w dobrym kierunku, bo to jest program de facto reakcyjny, a nie modernizacyjny. Wyłącza nas ze świata zachodniego, do którego powróciliśmy i w którym radziliśmy sobie całkiem dobrze, zwłaszcza od momentu wstąpienia do NATO i Unii Europejskiej. W Polsce próby modernizacji państwa i społeczeństwa kończyły się zaskakująco. W szlacheckiej Rzeczpospolitej – przyłączeniem się części obozu reformatorskiego, z królem na czele, do wspomaganej z zewnątrz rebelii ówczesnych wyznawców ideologii anarchicznego konserwatyzmu, a w konsekwencji utratą niepodległego państwa. W Polsce przedwojennej modernizacja mogła się pochwalić Gdynią, COP-em, Mościcami, ale przyszła za późno, by podnieść cywilizacyjnie warstwy biedniejsze. To powiodło się w Polsce Ludowej, ale ceną było odizolowanie kraju od powojennej modernizacji Zachodu, łączącej postęp społeczny z demokratyzacją systemu politycznego, edukacji i kultury, nielikwidującej zarazem, jak działo się to w bloku radzieckim, wartości liberalnych. Do tego modelu nawiązywała modernizacja podjęta po 1989 r. Tadeusz Mazowiecki skłaniał się jako szef rządu do jej wersji niemieckiej. Główny architekt udanej transformacji gospodarczej, Leszek Balcerowicz, wbrew krytykom, nie ignorował jej społecznych kosztów, lecz skupił się na budowaniu niemal od zera gospodarki rynkowej. Nikt inny z ekonomistów jakoś się do tego nie kwapił, zaryzykował tylko Balcerowicz. Gdy Polska weszła w 2004 r. do integrującej się Europy, nie traktowano jej bynajmniej jako pariasa czy teren do kolonizacji, lecz jako partnera o wielkim potencjale. Wykorzystała to znakomicie część prywatnych polskich przedsiębiorców i profesjonalistów, a także ludzie młodzi. A jaki projekt modernizacyjny chce realizować „zjednoczona prawica”? Gdy odsieje się propagandowe plewy, wyłania się wizja katolickiego państwa narodu polskiego gotowego do re-chrystianizacji Europy we współpracy z tak zwaną alter-prawicą w USA i innych krajach zachodnich. Jest to projekt ofensywy, może nawet konfrontacyjny, w radykalnej opozycji do liberalnej demokracji. Niektórych zaskakuje, że zachodnia „alter-prawica” nie ma problemu z kontaktami z autorytarną Rosją Putina. Ale to logiczne, bo ideowym fundamentem tego obozu jest „konserwatywna kontrrewolucja”, której rosyjski wariant wciela w Rosji w życie obecna ekipa kremlowska we współpracy z odbudowywanym za państwowe pieniądze prawosławiem jako religią państwową. Poza wszystkimi innymi celami ta „kontrrewolucja” ma być odpowiedzią, jeśli nie karą, za „rewolucję” lat sześćdziesiątych, potocznie nazywaną „kontrkulturą”. Tamta była radykalnie lewicowa, ta jest radykalnie prawicowa. Jeśli coś je łączy, to dwie rzeczy. Po pierwsze, energia, po drugie, chęć radykalnej zmiany społeczeństwa, wymiany elit, rozmontowania panującego systemu i przejęcia jego instytucji do swoich celów. Papież Franciszek ostrzegł, że droga populistów wiedzie do faszyzmu. Ten proces toczy się dziś również w Polsce. Po wyjściu z internowania odmówiono mi pracy nawet w Bibliotece Jagiellońskiej i w Wydawnictwie Literackim. Żyłem z tłumaczeń z języka angielskiego i nauki tegoż. Mój ojciec, żołnierz AK i więzień polityczny Gross-Rosen, po wojnie został uznany za wroga klasowego. Ja też – z zachowaniem należnych proporcji – stałem się we własnym kraju podejrzanym obywatelem drugiej kategorii. Ale on był sam, stracił prawie cały swój przedwojenny świat. Ja miałem oparcie w środowisku Solidarności, dominikańskiego duszpasterstwa akademickiego w Krakowie, a od 1988 r. w redakcji „Tygodnika Powszechnego”, do którego przyjęli mnie Jerzy Turowicz i Krzysztof Kozłowski. Wkrótce potem polityka w Polsce zrobiła gwałtowny zwrot. Moje środowisko włączyło się w projekt odnowy państwa przez wprowadzenie pluralistycznej demokracji konstytucyjnej i gospodarki rynkowej. System ten wspólnym wysiłkiem wielu środowisk zawodowych, grup społecznych, partii politycznych budowaliśmy w przekonaniu, że będzie lepiej służył Polsce i jej obywatelom niż autorytaryzm. Niedociągnięcia, błędy, zaniedbania na tej drodze są powszechnie znane. Nie powinny jednak przesłaniać dorobku i osiągnięć. W moim odczuciu największym problemem, którego nie udało się rozwiązać żadnej z ekip przed 2015 r., był podział Polski po linii kulturowo-cywilizacyjno-społecznej. Demokratyczna wymiana rządzących, do jakiej doszło po podwójnym zwycięstwie PiS-owskiej prawicy, pozwala nowej ekipie na wiele, ale nie na wszystko. W szczególności nie powinno się pozbywać ludzi doświadczonych tylko dlatego, że nie są swoi. Na tym cierpi państwo. To w roku obchodów stulecia niepodległości bardzo mnie niepokoi. (Tekst wcześniej niepublikowany) Polskość i inne -ości Już Wyspiański w Wyzwoleniu krzywił się na „robienie Polski na każdym kroku i codziennie”, na „manifestowanie polskości”. Przeszkadzało mu to, bo „to tak, jakby Polski nie było”, a przecież jest. Pisał to ponad sto lat temu, kiedy Polski jako niepodległego państwa faktycznie nie było, ale polskość miała się całkiem dobrze. Dziś mamy własne wolne i demokratyczne państwo, a spory o patriotyzm, o to, kto jest lepszym Polakiem, nie ustają, zwłaszcza przy okazji kampanii wyborczych, gdy pytanie, gdzie mieszkają i kogo popierają ci prawdziwsi Polacy, jest stawiane całkiem serio. Tworzy się czasami wizerunek wzorcowego Polaka, zasiedziałego na ojcowiźnie z dziada pradziada, tutejszego, w przeciwieństwie do „elementu napływowego”, bez korzeni, bez więzi, w domyśle – bez patriotycznego nastawienia. Tak rodzą się stereotypy. Odradza się też polskość jako widowisko, czemu wydatnie pomaga telewizja. Mieliśmy po katastrofie smoleńskiej potężną dawkę owego manifestowania polskości. Trudno powiedzieć, czy z pożądanym skutkiem, to znaczy łagodzącym głębokie podziały w społeczeństwie. Bo tak jak nie ma jednej definicji patriotyzmu, nie ma też jednego rozumienia polskości. Ta wielość jest przejawem bogactwa naszej historii i kultury. Świeżym przykładem tych dzisiejszych trudności z polskością wydaje się akcja polskiego księdza (zresztą o korzeniach ormiańskich) Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego zaaranżowana przeciwko organizatorom sesji naukowej ku pamięci grekokatolickiego metropolity Andrzeja Szeptyckiego, nieżyjącego od ponad 60 lat. Dla polskiego kapłana Szeptycki jest zapiekłym ukraińskim nacjonalistą, dla ukraińskich unitów i patriotów – bohaterem sprawy wolnej Ukrainy. Rodzony brat metropolity Stanisław Szeptycki walczył tymczasem o niepodległą Polskę w Legionach Piłsudskiego, dowodził w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r., był ministrem obrony w II RP, a po roku 1945 szefem Polskiego Czerwonego Krzyża. Jeden brat wybrał ukraińskość, drugi polskość. Mieli do tego takie samo prawo. Prawo wolnych ludzi do wyboru własnej tożsamości. Tak samo było z wywodzącymi się z Litwy braćmi Narutowiczami. Gabriel, pierwszy prezydent odrodzonej po 1918 r. Polski, został zamordowany przez polskiego nacjonalistę. Brat Gabriela, Stanisław, stał się niepodległościowym działaczem litewskim. Polak, czyli kto? Wyrazu „polskość” nie znajdziemy w pomnikowym słowniku języka polskiego Samuela Bogumiła Lindego. Autor miał korzenie szwedzko-niemieckie, a wniósł wielki wkład w polską naukę i edukację. Był rzecz jasna Polakiem, tak jak Polakiem jest dla nas pół-Francuz Chopin czy pół-Czech Matejko. A iluż przybyłych z zagranicy architektów, malarzy – Niemców, Włochów, Francuzów, Holendrów – współtworzyło polską kulturę przed rozbiorami? Znaleźli w Rzeczpospolitej przystań, czasem do końca życia. Ileż mamy w późniejszej naszej historii takich przykładów wybitnych spolonizowanych przybyszy i ich potomków budujących polskość. Teraz znów Polska stała się atrakcyjna do życia w niej i zawodowo, zwłaszcza odkąd jest częścią Unii Europejskiej. Słownik Lindego wydano w początkach XIX w. Polskość jako pojęcie pojawia się w odpowiedzi na wyzwania, jakie dla Polaków niosła utrata suwerenności, rozbiory. Trzeba się było na nowo określić: kim jesteśmy, co to znaczy być Polakiem, czy i jakie wiążą się z tym obowiązki? Narody, które były zawsze wolne lub utraciły niepodległość nie na długo, rzadko dyskutują o takich rzeczach. Dużo łatwiej znaleźć gorliwych dyskutantów o takiej czy innej „-ości” w narodach po przejściach, a jeszcze łatwiej w narodach stosunkowo młodych, jak Litwini, czy takich, które po raz pierwszy w historii cieszą się własnym, całkowicie niepodległym państwem, jak Ukraińcy. Wymowne, że ci nasi sąsiedzi miewają kłopot z polskością. Widzą ją jako zagrożenie dla swej tożsamości. Tak jakby zapomnieli o dawnej wspólnocie historycznej i kulturowej, kiedy, nazwijmy to, cywilizacja polska działała jak magnes przyciągający elity na ziemiach dawnej Rzeczpospolitej. Echa tego są żywe do dziś. Ojciec odrodzonej poradzieckiej niepodległości litewskiej Vytautas Landsbergis (z rodu zresztą mającego korzenie niemieckie), dziś eurodeputowany, mówi biegle po polsku. Jego pradziad Kazimierz u początku XIX w. uważał, że polszczyzna stoi wyżej niż język litewski. Syn Kazimierza, Gabriel, był już działaczem litewskiego odrodzenia narodowego, ale jeszcze niemówiącym płynnie po litewsku i ożenionym z Polką. Za czasów Związku Radzieckiego patrioci litewscy i ukraińscy, a także radzieccy dysydenci czerpali z Polski inspirację do myślenia o przyszłości swoich krajów, kiedy system radziecki się załamie. A kiedy wolność w końcu nadeszła, polskość stała się dla nich problemem. Odżyła nacjonalistyczna niechęć do Polski jako starszego brata, który chce być liderem i mentorem w regionie, jakby stanowił on jakąś Rzeczpospolitą wielu narodów w wersji 2.0. Z polskością na eksport trzeba uważać, aby nie przeholować. Młode nacjonalizmy kiedyś się ustatkują i powinniśmy ten proces z naszej strony wzmacniać, a nie dolewać oliwy do ognia, choć czasem, jak choćby w przypadku odmowy przez Litwinów urzędowego dopuszczenia polskiej pisowni nazwisk Polaków, obywateli Litwy, racja jest po naszej stronie. Na co dzień i od święta A co z polskością w samej Polsce? W czym się ona dziś wyraża? Bo przecież na symbolach i skrzydlatych słowach kończyć się nie powinna. A skoro mowa o symbolach, to porozmawiajmy chwilę o jednym z nich, naszym narodowym hymnie. To też może być jakiś test na naszą polskość praktyczną. Niedawno podczas piłkarskich mistrzostw świata w RPA stanęły przeciwko sobie drużyny Anglii i USA. Przed meczem zagrano oba hymny. I oto piłkarze razem z dziesiątkami tysięcy kibiców odśpiewali z uczuciem i bez fałszowania swoje pieśni. A u nas nawet Jarosław Kaczyński miał kłopot z poprawnym odśpiewaniem Mazurka Dąbrowskiego. A przecież nie tylko on. Ciekawe, ilu z nas zna cały tekst hymnu i rozumie jego treść. Wie, kto jest jego autorem (bo nie Dąbrowski) i jakie były okoliczności jego powstania. Dlaczego trzeba iść z ziemi włoskiej i przeprawiać się przez morze jak Czarniecki, kim on był, kim był sam Dąbrowski i co to są te tarabany? Znajomość hymnu jest w tym sensie testem na polskość, że znajomość naszej historii jest elementem polskości. Jednym z najważniejszych. Nim zaczniemy się spierać o naszą historię, co w niej było i jest wartościowe, a co destrukcyjne, odróbmy lekcję podstawową z jej znajomości. Inaczej jesteśmy skazani na patriotyzm i polskość fasadowe, wyprane z konkretnej dramatycznej treści. Prof. Bronisław Łagowski mówił ostatnio, że istotą polskiego patriotyzmu jest kult patriotyzmu. Można to rozszerzyć na pojmowanie polskości. Im w nim więcej emocji i widowiska, tym mniej miejsca dla refleksji, czym polskość jest nie tylko od święta. Czym ona jest od wielkiego dzwonu, to mniej więcej wiemy. Nie ma chyba wybitnego polskiego pisarza, myśliciela, reżysera, aktora, malarza, historyka, socjologa, psychologa, działacza, kapłana, który by nam tego nie tłumaczył. Czasem aż do zmęczenia i przesytu wywołującego w nas odruch buntu: „a wiosną, niechaj wiosnę, nie Polskę, zobaczę” (Jan Lechoń). Odruch zdrowy, rodzaj narodowej psychoterapii. Takiej, która pomogłaby nieco zintegrować „Polaka rozłamanego”. Określenia tego użył ponad 20 lat temu Donald Tusk. W ankiecie o polskości rozpisanej przez katolicki miesięcznik „Znak” napisał on: „Co pozostanie z polskości, gdy odejmiemy od niej cały ten wzniosło-ponuro-śmieszny teatr niespełnionych marzeń i nieuzasadnionych rojeń? Jest jakiś tragiczny rozziew w polskości – między wyobrażeniem a spełnieniem, planem a realizacją. I szarpię się między goryczą i wzruszeniem, dumą i zażenowaniem”. W tej samej ankiecie prof. Jerzy Jedlicki zwracał uwagę, że po raz pierwszy w dziejach dorasta w Polsce pokolenie, dla którego przywiązanie do kraju ojczystego nie jest rzeczą oczywistą, lecz kwestią wyboru (właśnie tak jak dla cytowanego przed chwilą młodego Tuska). „Dzięki łatwości podróżowania, dzięki nowoczesnej technice znają – i to w masie – świat lepiej niż jakiekolwiek poprzednie generacje. I porównują. I zadają rodzicom bardzo kłopotliwe pytania: z czego właściwie mam być dumny(a)? Nie zaspokoicie ich bitwą pod Grunwaldem ani obroną Jasnej Góry”. Polskość – etyczna propozycja Bo polskość to rzecz szersza niż romantyzm, katolicyzm, bohaterstwo wojenne, Bóg, honor i ojczyzna. Coś więcej niż tylko rytuały polskości. Polskość to dziś przede wszystkim pewna, jak by to powiedział nieodżałowany ks. Tischner, propozycja etyczna. Nie musimy jej przyjmować, ale możemy. Obejmuje język i kulturę, historię i pamięć, ale także cywilizację, obyczaj, kulturę masową, dostępną dla wszystkich, w tym polską kuchnię – a jakże, najlepszą na świecie. A czy można na serio rozprawiać o polskości bez dyskusji o tym, czemu polskość, dawniej i dziś, traci atrakcyjność i czy jej porzucenie, wybór jakiejś innej „-ości”, na przykład europejskości, mamy od razu potępiać jako akt narodowej zdrady? Bo do polskości się dorasta i wchodzi w nią, ale też się od niej odchodzi. Rzadko do końca i finalnie, ale jednak. Dlaczego? Bez odpowiedzi na to pytanie nie ogarniemy polskości. W XIX w. odchodziło się na przykład dla chleba i kariery w państwach zaborczych. Ale też dlatego, że nie wszyscy byli gotowi do zrywów kończących się klęską. Albo dlatego, że należało się do elity społecznej, w której uczestnictwo w kulturze europejskiej było do pogodzenia z polskością. Mamy na to wspaniałe powojenne przykłady choćby w kręgu paryskiej „Kultury” Jerzego Giedroycia. Bo polskość to także interakcja ze światem, dialog z kulturą powszechną. Nie tylko z Europą i Ameryką, także z nowymi aktorami na globalnej scenie, jak Indie, krąg muzułmański, nowa Afryka czy Chiny. Dlatego rzecznikami polskości są też tłumacze, dosłownie i w przenośni. Ci, którzy przyswajają nam dzieła obcych autorów, tłumacze zagraniczni przyswajający obcym literaturom i kulturom dzieła naszych autorów, wreszcie wszyscy ci, którzy starają się wyjaśnić nam i innym bez uprzedzeń i zacietrzewienia, co to jest ta polskość, jakie są jej meandry, zalety i wady. To dzieło przekładania polskości na użytek nasz i świata ma znaczenie głębsze i trwalsze niż manifestowanie polskości. Tak rozumiana polskość – dzieło w ciągłym ruchu, w ustawicznym odważnym tworzeniu, nigdy niedomkniętym do końca, niezafiksowanym na tym czy innym temacie – jest może dla duchowej przyszłości Polski najważniejsza. („Polityka” 2010, nr 28) Cerberzy polskości Radykalna prawica przywłaszczyła sobie pojęcie patriotyzmu i wyklucza ze wspólnoty tych, którzy rozumieją go inaczej. Także historia Polski ma być wyłącznie heroiczna, a za wstydliwe incydenty zawsze odpowiada ktoś inny. Każda partia polityczna ma w sobie coś z sekty. Ale nie każda zachowuje się jak Kościół, który czuje się w prawie określać, kto będzie zbawiony, a kto potępiony. Jarosław Kaczyński nie ma z tym problemu. Uznał, że niczym papież może obłożyć ekskomuniką politycznych rywali. Kaczyński chce ekskomunikować z narodu choćby tych, którzy mają inne niż on zdanie na temat stosunków polsko-niemieckich. W istocie ekskomunika prezesa grozi też generalnie za inne niż PiS-owskie rozumienie lojalności wobec Polski, inne rozumienie współczesnego patriotyzmu, obecnych interesów państwa i narodu. Takie podejście jest nie tylko pychą, lecz także cofaniem polityki polskiej do czasów PRL, gdy monopartia dyktowała narodowi, jak ma rozumieć polskość, i dzieliła Polaków na pełnowartościowych, czyli posłusznych linii partii, i patriotycznie niepełnosprawnych. Tymczasem papież Jan Paweł II przestrzegał przed wykluczaniem z polskości kogokolwiek. Miał bardziej nowoczesne niż Kaczyński podejście do narodu i tożsamości. Rozumiał i akceptował to, że są to rzeczy złożone, wielowarstwowe, łączące wiele tradycji. Mówił to także w ówczesnym kontekście Europy podzielonej na Zachód i Wschód. Polakom przypominał o wielonarodowej, wielokulturowej i tolerancyjnej Rzeczpospolitej jagiellońskiej. To nie była nostalgia za bezpowrotnie minioną potęgą. To był ważny głos w aktualnej dyskusji o tym, kim jesteśmy. Narodem jako wspólnotą Polaków katolików czy narodem politycznym, obejmującym obywateli wolnej Polski bez względu na ich pochodzenie etniczne, wyznawaną religię, sympatie partyjne? PiS-owska kontrreformacja Wcale nie tak dawno, bo przed wybuchem II wojny światowej, Polska była jednym z najbardziej wielobarwnych społeczeństw Europy. Norman Davies opowiadał Katarzynie Janowskiej i Piotrowi Mucharskiemu, jak będąc młodym historykiem, odwiedził Instytut Piłsudskiego w Nowym Jorku. Drzwi otwarła mu kobieta, którą po urodzie wziął za Meksykankę. Tymczasem była polską Tatarką z Wilna, córką oficera przedwojennego pułku ułanów tatarskich. Europie papież przypominał, że narody Wschodu są wykluczonymi II połowy XX w. A przełamaniem tego wykluczenia będzie Europa swobodnie oddychająca oboma płucami – zachodnim i wschodnim. Na tym tle Kościół PiS-owski jawi się jako kontrreformacja, siła próbująca cofnąć Polskę do epoki masowych wykluczeń innowierców i każąca wierzyć, że prawdziwymi Polakami są tylko wyznawcy prezesa Kaczyńskiego. Obywatele III RP nienależący do Kościoła PiS są dysydentami, heretykami lub poganami, niezasługującymi na zaufanie i współpracę. Tylko w PiS jest prawda o narodzie i historii, tylko tam przechowuje się arkę polskości i patriotyzmu. Otwartych polemistów należy dyskwalifikować pod każdym pozorem, choćby takim, że mają dziadków z KPP lub niemieckie nazwisko. Tylko ktoś o takiej inkwizytorskiej mentalności może rzucić w twarz urzędującemu, a demokratycznie wybranemu premierowi, że szkodzi Polsce i reprezentuje obce interesy. Można by na to wzruszyć ramionami, gdyby nie to, że PiS jest dziś główną partią opozycyjną wciąż aspirującą do władzy, że dysponuje urzędem prezydenta, a wiele wystąpień braci Kaczyńskich jest (i musi być) obficie relacjonowanych przez media. Ta trucizna codziennie przesącza się do naszego życia publicznego. Gorzki to chleb jest polskość – pisał Cyprian Norwid. Polskie spory o rozumienie patriotyzmu mają długą i bogatą historię. Wielu ich uczestników należy do kanonu naszej kultury. Żyli często w dziwnym i bolesnym rozdwojeniu, prowadząc niekończące się dyskusje o sensie narodowych zrywów i pożądanym kształcie Polski, której realnie nie było, bo nie było państwa polskiego. Dopiero w roku 1918 i po raz drugi w 1989 ta nienormalność się skończyła. Naród odzyskał państwo, dyskusje o patriotyzmie nabrały sensu praktycznego. Wnioski można było wcielać w życie. Zmieniać Polskę, budować wspólnotę. Tak, ale według jakiego rozumienia naszej historii i polskiego patriotyzmu? Okazuje się, że długi cień starych sporów i waśni jest wśród nas. Ale nikt prócz prezesa PiS nie posunął się tak daleko, by uzurpować sobie prawo do monopolu na polskość i patriotyzm. Oś sporu dawno temu wyznaczył choćby Norwid. Gdy wieszcz Mickiewicz kazał rodakom od cudzoziemców niczego się nie uczyć, za to ich uczyć cywilizacji chrześcijańskiej, samotnik Norwid wytykał Polakom, że „uważają sobie za patriotyzm słabych stron nie znać”. W katolicyzmie ścierają się dwie wizje Kościoła: otwarta i zamknięta. Podobnie ze sporami o patriotyzm. Jest patriotyzm otwarty i zamknięty. Otwarty polemizuje z zamkniętym, ale nie neguje jego prawa do istnienia. Dopuszcza także poznawanie słabych stron naszej historii i tożsamości. Zamknięty woli historię heroiczną, kiedyś ku pokrzepieniu serc, dziś ku terapii kompleksów; otwarty woli historię krytyczną, taką, która buduje dumę raczej na tym, że jesteśmy zdolni do dyskusji, co w naszych dziejach było złe, nieudane, nikczemne i że wyciągamy z tego wnioski na przyszłość w polityce i edukacji. Patriotyzm zamknięty takich debat nie lubi, a jeśli już się w nie włącza, to przede wszystkim po to, by zbijać fakty i argumenty obozu krytycznego. Stara się zablokować pytania etyczne – o to, jak zło było możliwe, kto za nie ponosi odpowiedzialność – mnożeniem szczegółów rozmywających przedmiot sporu. Naród czy motłoch Wydawało się, że po wielkich debatach wokół książek Jana T. Grossa coś się zmienia. Że jesteśmy na drodze, którą przeszły inne kraje w Europie dość dawno temu. Że zaczynamy rozumieć, iż w dobie otwartych granic i Internetu taki otwarty, inkluzyjny patriotyzm i związana z nim krytyczna wizja własnej narodowej historii ma większą przyszłość niż podejście na siłę mitologiczne. Ale nie – wszystkie te reakcje samoobronne wróciły w tych dniach, kiedy na tapetę polityków trafił raport „Spiegla” o europejskich wspólnikach hitlerowskiego ludobójstwa na Żydach. Kiedy etnograf Alina Cała stwierdziła, że Kościół i obóz endecki są współodpowiedzialne za tragedię polskich Żydów, natychmiast zarzucono jej brak profesjonalizmu. Bo przecież pogromów przed wojną było dużo mniej niż sto, a wśród ofiar byli też Polacy. Może i tak, ale dla mnie ważniejsze jest to, że w ogóle do nich doszło. Na podobnej zasadzie dyskredytowano Strach Grossa, odwracając w ten sposób uwagę od zasadniczego pytania: co w polskiej historii i kulturze sprawiło, że Polak tak traktował żydowskich współobywateli? Tak, Polak, bo często słyszymy w takich sporach, żeby Polaków nie oskarżać. To nie Polacy, to motłoch sprowokowany przez komunistyczną bezpiekę urządził pogrom kielecki. Niestety, ten motłoch też należał do naszego narodu i też chodził do kościoła. Dzisiaj postawa taka jak Grossa czy Całej wydaje mi się bardziej patriotyczna niż pomniejszanie problemu współodpowiedzialności pod pretekstem wytykania błędów warsztatowych. Jak pisała Hannah Arendt: „zło wyrządzone przez mój naród smuci mnie bardziej niż zło wyrządzone przez inne narody”. To w tę stronę idzie dziś Europa: w stronę historii krytycznej, wybijającej z samozadowolenia i szukającej konsensu. Dlatego z mniejszą podejrzliwością, niż czyni to nasza narodowa prawica (i lewica), przyjmuje się w Europie raport „Spiegla” o europejskich wspólnikach Hitlera. Takie bowiem są fakty: wspólnicy nazizmu mordującego Żydów dzielą z nim hańbę. I wcale nie zdejmuje to głównej winy z III Rzeszy. Podobnie z niefortunnym zdaniem w eurowyborczej uchwale niemieckiej chadecji. W Europie przyjęto je raczej jako słuszne potępienie wszelkich wypędzeń, będących narzędziem polityki jakiegokolwiek państwa, niż jako oznakę wymierzonego w Polskę rewizjonizmu. Wypędzenia są przecież zawsze straszne. Także wtedy, gdy wypędzanymi czy przesiedlanymi są Niemcy. I kiedy winę za to ponoszą przywódcy Niemiec, choć wypędzają Rosjanie, Czesi czy Polacy. Przyznanie tego nie jest fałszowaniem historii czy rozmywaniem odpowiedzialności, lecz przejawem pewnej – normalnej w dzisiejszej Europie – empatii. Tej empatii, dążenia do rozumienia drugiej strony, często nam dziś brakuje w naszych relacjach z sąsiadami. Także tymi ze Wschodu, a oni mają nie mniejsze niż my kłopoty we własnych rozrachunkach z historią i budowaniem patriotycznej tożsamości w zmienionych historycznych warunkach. Patriotyzm strachu Czasem zwykli, doświadczeni przez historię Polacy potrafią okazać więcej zrozumienia niż polscy politycy. W cennym tomie wspomnień Polaków i Niemców Wypędzeni ze Wschodu… (Borussia, Olsztyn 2001) czytamy na przykład w relacji Polki z Wileńszczyzny Danuty Śleszyńskiej: „Tu nasze drogi zaczęły się krzyżować z podążającymi w odwrotnym kierunku wysiedlanymi rodzinami Niemców. Ich wyjazdy były różne, opuszczali swe osiedla indywidualnie, a najczęściej w sposób bardziej zorganizowany, pozwalający na zebranie pewnej ilości dobytku. Widziałam płaczące kobiety, całujące na pożegnanie próg chaty. Dobrze to rozumiałam, przecież opuszczały na zawsze dotychczasową ojczyznę i kawał swego życia. Widziałam siebie w ich sytuacji, gdy byłam zmuszona porzucić moje rodzinne strony i udać się na tułaczkę”. W Polsce dyskutuje się namiętnie o polityce historycznej. Chyba jeszcze tylko w Rosji jest podobnie. Ale jak dotąd niewiele te dyskusje dały. Wciąż żywy jest plemienny odruch Pawłowa: dawać odpór, bo biją Polaków – raz Niemcy, raz Żydzi, raz łże-Polacy. Wmawia się nam, że musimy stworzyć i narzucić naszą narrację na temat historii. Ale prof. Davies ostrzega, że historycy przeważnie nie potrafią sprzedać swojej historii innym narodom, „za mało zastanawiają się nad odbiorem tej wiedzy za granicą”. Dopowiedzmy, że z politykami może być znacznie gorzej (choć trzeba oddać prezydentowi Kaczyńskiemu, że w dziedzinie relacji polsko-ukraińskich i polsko-żydowskich reprezentuje stanowisko rozsądne, często wbrew własnemu elektoratowi). Spór nie dotyczy tego, czy obecnej Polsce potrzebny jest patriotyzm. Tak, jest potrzebny – także w liberalnej demokracji i Europie otwartych granic. Spór idzie o to, wokół czego patriotyzm budować. Patriotyzm straszenia Krzyżakami jest żałosny, patriotyzm płacenia podatków jest słuszny, ale nieciekawy. Chciałoby się budować patriotyzm wokół państwa. Ale państwo mamy wciąż mało przyjazne Polakom i rozdzierane waśniami polityków. Po dwudziestu latach nie udaje się nam nawet ustalić ważnych dat narodowych i godnie ich świętować. Cóż, tak było i w pierwszym wolnym dwudziestoleciu, dopiero w 1937 r. zaczęto oficjalnie obchodzić święto 11 listopada. A na wieść o śmierci Marszałka endecka młodzież otwierała szampana. Być może dziś dla młodszej części naszego społeczeństwa atrakcyjne okaże się tworzenie narodu obywatelskiego, w którym jest miejsce dla Polaków, Ukraińców, Białorusinów, Niemców, Romów, Żydów, katolików, muzułmanów, protestantów, niewierzących, demokratów i republikanów, połączonych wspólnotą języka i świadomości odrębnych, lecz splątanych ze sobą korzeni. Ale też wspólnotą dążenia do Polski nie tylko dobrych autostrad i szkół, lecz także dobrych standardów publicznej moralności. Bo to w takim kraju chce się żyć i, nie daj Boże, za niego umierać. („Polityka” 2009, nr 24) Cerberzy polskości Cerberzy polskości Cerberzy polskości Cerberzy polskości Cerberzy polskości\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Pogoda_dla_Polski__Kraj__katolicyzm__kultura-ebookRO/p00628343i006" target="_blank" title="Pogoda dla Polski. Kraj, katolicyzm, kultura [Adam Szostkiewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Pogoda dla Polski. Kraj, katolicyzm, kultura [Adam Szostkiewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Wiceszef MSZ o misji w Afganistanie: Priorytetem była ewakuacja obywateli polskich - GazetaPrawna.pl\nWiceszef MSZ o misji w Afganistanie: Priorytetem była ewakuacja obywateli polskich\nPriorytetem była ewakuacja obywateli polskich. To się w pełni udało. Wszyscy obywatele, którzy chcieli wyjechać z Afganistanu, są już bezpieczni w Polsce. Mimo że - pamiętajmy - to było naprawdę trudne - powiedział we wtorek wiceminister spraw zagranicznych Marcin Przydacz.\n"Ta misja jest realizowana w bardzo trudnych warunkach, w dużym napięciu, przy dużym takim poziomie niebezpieczeństwa, ale jednocześnie uważaliśmy - tak, jak też pan premier wielokrotnie mówił - że obowiązkiem Polski jest pomóc tym, którzy nam pomagali wtedy, kiedy tam funkcjonował polski kontyngent wojskowy, kiedy tam funkcjonowała polska placówka dyplomatyczna" - mówił w TVP Info Marcin Przydacz.\n"Polska swoich sojuszników, swoich przyjaciół nie zostawia w potrzebie. Stąd też decyzja o realizacji tej misji" - wyjaśnił wiceszef MSZ.\nPodkreślił, że "priorytetem była ewakuacja obywateli polskich". "To się w pełni udało. Wszyscy obywatele, którzy chcieli wyjechać z Afganistanu, są już bezpieczni w Polsce. Mimo że, pamiętajmy, to było naprawdę trudne. Część z nich przedzierała się przez cały Afganistan" - mówił.\nPoinformował, że we wtorek "w samolocie lecącym do Warszawy, leci 50 Afgańczyków, o których ewakuację poprosiła Litwa". "Na rzecz Litwy realizujemy to zadanie. Oni w sposób bezpośredni z lotniska w Warszawie będą wyekspediowani samolotem na Litwę" - wyjaśnił.\nWiceszef polskiego MSZ przyznał, że "z podobnymi prośbami zgłosiła się Estonia, zgłosiła się Łotwa, Chorwacja, Grecja". "Będziemy chcieli im pomóc. Również ewakuowaliśmy staff lokalny, lokalnych pracowników Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Z taką prośbą się do nas również zwrócono" - mówił Przydacz.\n"To też pokazuje, że Polska ma swoją uznaną markę i budzi zaufanie. Powierzono nam ludzi - tych ludzi bezpośrednio i w sposób bezpieczny ewakuowaliśmy z terytorium Afganistanu" - podkreślił wiceszef MSZ.\n"Ewakuowaliśmy bardzo dużo ludzi. Naprawdę pomogliśmy wielu, wielu osobom. (...) Jednocześnie musimy mieć świadomość, że ta misja, działając w warunkach dużego niebezpieczeństwa, musi kiedyś się zakończyć. Musi dobiec końca" - wyjaśnił wiceszef polskiego MSZ, odmawiając podania daty zakończenia polskiej misji ewakuacyjnej w Afganistanie "ze względów bezpieczeństwa".\nmarcin przydacz Afganistan MSZ bezpieczeństwo narodowe kraj


Autor: Magdalena Nowicka-Franczak | dodano: 2017-03-27\nWedług statystyk YouTube co minutę użytkownicy zamieszczają na tym portalu 400 godz. materiałów filmowych, a liczba ta z roku na rok będzie rosła. Dziennie zostaje obejrzanych ok. 650 mln godz. filmów. To robi wrażenie, ale jeśli podzielimy ten wynik przez średnią liczbę użytkowników globalnego serwisu (1,3 mld osób), okaże się, że statystyczny widz poświęca na filmy tylko pół godziny każdego dnia. Siłą rzeczy nieustannie dokonujemy ostrej selekcji nieprzerwanie rosnącej oferty nowych i archiwalnych przekazów zamieszczanych na YouTube. Podobny mechanizm dotyczy także wyboru treści dostępnych na Facebooku, Snapchacie czy Instagramie. Zapoznajemy się tylko z ułamkiem tego, co internet zawiera, dlatego wielu badaczy komunikacji nie chce go nazywać medium masowym z uwagi na spersonalizowany i fragmentaryczny charakter korzystania z sieci. Często jednak zdarzają się sytuacje, kiedy dany klip zyskuje w ledwie kilka dni wielomilionowa publiczność, a przypadkowa wypowiedź ma masowy oddźwięk oraz inspiruje do tworzenia przeróbek i kontynuacji (w chwili gdy powstaje ten artykuł, takim masowo rozpoznawalnym hasłem wyzwalającym pomysłowość internautów jest San Escobar – nieistniejące państwo wymyślone niechcący przez ministra spraw zagranicznych). Jak to się dzieje, że jedne przekazy przechodzą w sieci niemal niezauważone, a inne stają się ogólnopolskimi albo wręcz globalnymi hitami?\nOd kumpla do kumpla\nNajwiększą szansę na sukces mają dziś wirale, komunikaty przekazywane w procesie komunikacji zwanej peer-to-peer, od kumpla do kumpla, od zwykłego internauty do innego szeregowego użytkownika sieci – bez konieczności angażowania w udostępnianie przekazu nadawców instytucjonalnych, jak portale informacyjne, internetowe wersje tradycyjnych mediów masowych czy bazy danych z rekomendacjami ekspertów. Co więcej, taka oficjalna promocja niekiedy wręcz zmniejsza popularność komunikatu, ponieważ z reguły treści otrzymane od znajomych, czyli osób nam podobnych, jesteśmy skłonni traktować jako bardziej wiarygodne niż te od wielkich nadawców, którym przypisuje się (czasem słusznie, czasem nie) pogoń za zyskiem i chęć manipulowania odbiorcami. W przeciwieństwie do tego wiral to przekaz, którego popularność rośnie oddolnie dzięki przeciętnym użytkownikom internetu decydującym się coś obejrzeć, przeczytać, czegoś posłuchać i udostępnić to innym. Dlatego kandydat na wiral powinien spełniać kilka technicznych warunków: dać się kopiować lub zapisać na prywatnych urządzeniach w jednym z popularnych formatów plików, a w szczególności powinien znajdować się na stronach umożliwiających za pomocą dwóch, trzech kliknięć udostępnienie go lub załadowanie na popularnych portalach społecznościowych.\nPrzede wszystkim jednak wiral musi się wyróżniać atrakcyjną treścią, która nie pozostawia odbiorców obojętnymi. Jego działanie bowiem jest porównywane do wirusa zarażającego ludzi bez ich kontroli. Część badaczy widzi w wiralach rodzaj memu w szerokim znaczeniu, jakie nadał temu pojęciu w latach 70. XX w. jego pomysłodawca, angielski socjobiolog Richard Dawkins. W swej słynnej książce „Samolubny gen” cytuje psychologa ewolucyjnego Nicholasa Humphreya: „Gdy wprowadzasz do mojego umysłu płodny mem, to tak jakbyś umieścił w nim pasożyta, wykorzystując mój mózg jako narzędzie do rozprzestrzeniania memu w dokładnie taki sam sposób, w jaki wirus podporządkowuje sobie aparat genetyczny komórki gospodarza”. Podobnie oddziałuje wiral – aktywizuje ośrodki układu nerwowego człowieka odpowiedzialne za odczuwanie podstawowych emocji, a także wywołuje potrzeby komunikacyjne, jak chęć dzielenia się informacją z innymi, rozmawiania na jej temat, grupowego komentowania i oceniania.\nWięcej w miesięczniku „Wiedza i Życie” 4/2017\nWięcej w miesięczniku „Wiedza i Życie" nr 04/2017 »


Niemcy pomogli Rosji w ataku na Ukrainę - Kontrrewolucja.net\nGospodarka i prawo Wiadomości Wojskowość\n28 lutego 2015 Kontrrewolucja.net\tBrak komentarzy\tGRU, gruzja, kontrakt, krym, Niemcy, Rheinmetal, rosja, Specnaz, Ukraina, USA, zbrojenia\nCytowane przez portal „Daily Beast” amerykańskie służby nieoficjalnie obwiniają niemieckich dostawców sprzętu wojskowego o pomoc w zajęciu Krymu. Zdaniem amerykańskich władz, Niemcy od kilku lat szkolą rosyjskich żołnierzy w oficjalnie niedokończonym ośrodku szkoleniowym w południowo-wschodniej Rosji.\nRheinmetal, niemiecki dostawca sprzętu wojskowego podpisał w 2011 roku kontrakt na budowę treningowego centrum symulacji bojowej w Mulino. Koncern bronił wartego 140 mln USD kontraktu także po inwazji Rosji na Krym. Umowa została zawieszona dopiero po interwencji rządu Niemiec. – Szkoda, że niemieckie firmy bezpośrednio wpierały i szkoliły rosyjską armię nawet podczas ataków na Ukrainę – powiedział portalowi „Daily Beast” jeden z Amerykanów.\nAmerykańscy politycy twierdzą, że Niemcy szkolili m.in. Specnaz GRU. Ponadto zauważają, że od czasu agresji na Gruzję w 2008 roku widać wyraźny postęp w organizacji i wyposażeniu rosyjskich sił specjalnych. Nie można wytłumaczyć tego inaczej, niż współpracą z zachodnimi firmami, ze szczególnym naciskiem na Niemcy.\n← Chowaj lunetę przed ministerstwem\n„Szogun Koziej” →\nKatastrofa na Morzu Ochockim


Willa Aida Grodzisk Mazowiecki, w Grodzisku Mazowieckim\nul. Żyrardowska 12, 96-316 Stare Budy Sprawdź na mapie do centrum: 1km\nCennik: Nocleg 30 PLN netto + 8% VAT przy zakwaterowaniu min. 4 osób na okres minimum 4 noce. Willa Aida znajduje się w miejscowości Stare Budy przy trasie wojewódzkiej 719 (Warszawa - Żyrardów), w odległości 5 km od Żyrardowa, 6 km od Grodziska Mazowieckiego i 40 km od Warszawy. Dysponujemy 12 pokojami 1, 2, 3 i 4 osobowymi. Każdy z pokoi posiada łazienkę z prysznicem, telewizor LCD, dostęp do bezprzewodowego internetu. Dodatkowo do dyspozycji: aneks kuchenny z pełnym wyposażeniem na każdym piętrze lodówka dostęp do internetu WiFi deska do prasowania i żelazko ogólnodostępne możliwość zamówienia budzenia pomoc w organizacji transportu dla zmotoryzowanych parking Istnieje możliwość wykupienia całodobowych posiłków (śniadanie, obiad, kolacja), prosimy uzgadniać przy rezerwacji. Szeroka oferta dla grup zorganizowanych. Możliwość zorganizowania szkoleń dla max. 30 osób z pełnym wyżywienie\nNocleg 30 PLN netto + 8% VAT przy zakwaterowaniu min. 4 osób na okres minimum 4 noce.\nWilla Aida znajduje się w miejscowości Stare Budy przy trasie wojewódzkiej 719 (Warszawa - Żyrardów), w odległości 5 km od Żyrardowa, 6 km od Grodziska Mazowieckiego i 40 km od Warszawy.\nDysponujemy 12 pokojami 1, 2, 3 i 4 osobowymi. Każdy z pokoi posiada łazienkę z prysznicem, telewizor LCD, dostęp do bezprzewodowego internetu.\nna każdym piętrze lodówka\nIstnieje możliwość wykupienia całodobowych posiłków (śniadanie, obiad, kolacja), prosimy uzgadniać przy rezerwacji.\nSzeroka oferta dla grup zorganizowanych. Możliwość zorganizowania szkoleń dla max. 30 osób z pełnym wyżywieniem.\nTo atrakcyjna alternatywa dla noclegów w Grodzisku Mazowieckim.\nPokoje 1 osobowe\t(1) w cenie 50-60 za pokój\nPokoje 2 osobowe (7) w cenie 90-100 za pokój\nPokoje 3 osobowe (2) w cenie 105-120 za pokój\nPokoje 4 osobowe (1) w cenie 140-160 za pokój\nPokoje 5 osobowe (1) w cenie 150-200 za pokój\nRegulamin obowiązujący na terenie obiektu:\nDoba noclegowa trwa od godziny 14:00 do godziny 11:00.\nW obiekcie obowiązuje zachowanie ciszy od godziny 22:00 do godziny 07:00 dnia następnego.\nZachowanie gości i osób korzystających z usług obiektu nie powinno zakłócić spokojnego pobytu innych gości. Obiekt może odmówić dalszego świadczenia usług osobie, która narusza tę zasadę.\nW obiekcie obowiązuje całkowity zakaz palenia. Wyznaczone miejsce do palenia znajduje się w ogródku letnim przed obiektem. Za nieprzestrzeganie zakazu palenia obiekt obciąży gości karą w wysokości 300 PLN netto.\nGość nie może przekazywać pokoju innym osobom, nawet w sytuacji jeśli nie upłynął okres za który uiścił należną opłatę.\nOsoby niezameldowane w obiekcie mogą przebywać w pokoju od godz. 13-ej do godz. 22-ej.\nObiekt noclegowy może odmówić przyjęcia gościa, który podczas poprzedniego pobytu rażąco naruszył regulamin: wyrządził szkodę w mieniu obiektu lub mieniu innych gości, wyrządził szkodę na osobie innego gościa, pracownika obiektu lub innych osób przebywających w obiektu, zakłócił spokojny pobyt gości lub funkcjonowanie obiektu.\nNie ponosimy odpowiedzialności z tytułu utraty lub uszkodzenia rzeczy wartościowych pozostawionych w pokoju.\nHasło do sieci WiFi: internet123\nPrezentujemy jedną z najbardziej przystępnych cenowo ofert noclegowych z okolic Warszawy. Zapraszamy do rezerwacji miejsc.\nCzęsto zadawane pytania dotyczące obiektu Willa Aida\nTak, Willa Aida udostępnia dla swoich gości internet.\nSkontaktuj się z nami Willa Aida


Rodzina Królewska: TO JUŻ DZISIAJ!\nDzisiaj na ślubnym kobiercu stanie księżniczka Eugenia i Jack Brooksbank.\nTransmisja rozpocznie się o 11.00:\nNie będę prowadzić szczegółowego live bloga jednak na pewno będą dodawane zdjęcia z przed ceremonii i kilka z ceremonii także się pojawi.\nKaplica z zewnątrz została przyozdobiona kwiatami.\nWiemy już że na ślubie nie będzie księżnej Camilli z powodu innych zobowiązań oraz księżniczki Alexandry, która opuści ślub z powodów zdrowotnych.\nOficjalne zdjęcia ślubne wykona Alex Bramall.\_\nPrzybycie gości możecie oglądać tutaj:\nChwilę temu w kaplicy pojawiła się Chelsy Davey przyjaciółka Eugenie i była dziewczyna księcia Harry'ego\nJak można zauważyć na transmisji w Windsorze wieje dość silny wiatr.\nJak wiadomo wiatr i kapelusze się nie lubią więc jeden został z dmuchnięt zgłowy gościa. Na szczęście bohaterki towarzysz ruszył za nim w bieg.\nRobbie Williams z żoną już są. Ich córka będzie małą druchenką.\nKsiężna Marie-Chantall w różu:\nNa ślubie jest też książę Ernest August i księżna Ekaterina.\nPrzybyli Hrabia i Hrabina Wessex z synem.\nJack z bratem oraz Sarah i Beatrice przybyli\nKsiążę Karol. książę Filip i królowa przybyli.\nPo przybyciu Eugenii dodam jej zdjęcie i na tym skończy się moja relacja :)\nAnonimowy 12 października 2018 09:49\nBardzo ładnie i bardzo naturalnie wyglądaja kwiaty.\nKarolina Joanna 12 października 2018 11:54\nJak dobrze widzieć księcia Filipa.Brakuje mi natomiast Camilli.\nOj, bardzo dużo kobiet na czarno lub bardzo bardzo ciemno :/\nEugenia wyglada prześliczne. Nie spodziewałam się takiego wow\nKarolina Joanna 12 października 2018 12:50\nEugenie zapiera dech w piersiach perfekcyjnym wykonaniem genialnego projektu na skromną,ale imponującą suknię w wiktoriańskim stylu z zaskakującymi szmaragdami.Osobiście zaliczę do moich ulubionych,nawet pomimo braku welonu.\nAnonimowy 12 października 2018 13:28\nDobrze że zrezygnowała z welonu, bo w taką pogodę byłoby to tylko utrapienie. Natomiast jak ma sie tak dobrze spięte włosy to też nawet dobrze że welonu nie było, przynajmniej nie zasłaniał ani włosów ani pieknego dekoltu z tyłu\nAnonimowy 12 października 2018 15:24\nDla mnie tez to jedna z najpiekniejszych sukien slubnych, zreszta jak i cala stylizacja. A z sukien panien mlodych BRK - zdecydowanie nt 1!\nAnonimowy 12 października 2018 13:10\nJak nazywa się tiara którą nosi Eugenia ?\nAnonimowy 12 października 2018 13:30\nMargaret Greville's Emerald Tiara\nDominika 12 października 2018 13:43\nJest to Margaret Greville's Emerald Tiara wcześniej nosiła ją królowa Matka. Tiara została wykonana w 1921 a szmaragdy mają 93,70 karatów. Natomiast kolczyki księżniczka otrzymała od swojego męża Jacka w prezencie ślubnym.\nTak piękna suknia, piękna panna młoda. Brakowało mi tylko welonu ale tiara cudowna. Zresztą cała Eugenia piękna i szczęśliwa\nEwa 12 października 2018 14:02\nNie wiem co sądzić o sukni Panny Młodej nie była najgorsza ale nie było też wow muszę obejrzeć więcej zdjęć\nNatomiast jestem zachwycona tiara uwielbiam szmaragdy\nCo do gości rzeczywiście dominowały ciemne stroje trochę rozczarowała mnie Meghan liczyłam że znów nas zaskoczy jakimś jaśniejszym kolorem Kate bardzo ładnie Pippa o dziwo też niezle pomimo zaawansowanej ciąży Beatrice też spodziewałam się czegoś jaśniejszego bardziej jak typowa druhna\nAnonimowy 12 października 2018 14:36\nPo co Eugenii taka druhna skoro Bea przyszła do kościoła z matką, usiadła jak zwykły gość i nic pannie młodej nie pomogła. Jak Eugenia wsiadała do powozu to ojciec jej pomagał.\nAnonimowy 12 października 2018 17:03\nmam dokładnie takie samo spostrzeżenie\nAnonimowy 12 października 2018 19:34\nJeszcze raz sobie ogladam fotki i nie moge wyjsc z szoku nad plaszczem Megan - za duzy wór, wyciagniety z kufra na strychu.\nFascymatory - kupione chyba 2 w cenie jednego - jej i Louise.\nZara - bardzo ją lubie, ale ona znowuz uwielbia stroje ktore znieksztalcaja i pogrubiaja jej figure :(\nNie wiedzialam, ze corki ksiecia Andrzeja sa tak blisko z greckarodzina krolewska i ksiazetami hanowerskimi.\nPaziowie i druchenki - przeslodkie!


Ti M - Usługi Medyczne - ZnanyLekarz.pl\nNeurologia,\tStomatologia,\tPsychologia,\tMedycyna pracy,\tInterna,\tPsychiatria,\tKardiologia,\tGinekologia,\tRehabilitacja medyczna,\tLaryngologia,\tOkulistyka,\tDermatologia,\tOrtopedia\twięcej\nDługa 44/50,\tŚródmieście\n00-241, Warszawa, mazowieckie\nKOcham tę Panią Doktór. Nie spotkałam jeszcze lekarza tak oddanego pacjetowi jak Dr.Pietrzykowska.Stara się zlecić wszystkie badania ,dać jeśli potrzeba skierowania na konsultację itd. Gdyby wszyscy lekarze mieli takie podejście do pacjęta to może w tym chorym świecie było by trochę lżej.\nWspaniała Pani doktor po prostu rewelacyjna, żeby każdy lekarz miał takie podejście do pacjenta jak Pani Danuta to świat byłby lepszy :) Pozdrawiam Panią :)\nLokalizacja: Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej Ti M - Usługi Medyczne•Usługa: pierwsza wizyta\nPani doktor na pierwszej wizycie stwierdzila chorobę afektywna dwubiegunowa i dała mi od ręki na to receptę. Za powód mojej depresji uznała brak wiary w Boga i opowiadała mi o swoich dzieciach i wnukach i o tym jak to im pomaga.\nDawanie na pierwszej wizycie, osobie która nigdy nie leczyła się psychiatrycznie substancji takich jak escitalopran i kvetiapina, jest nieprofesjonalne. dodam że dowiedziałam się że kvetiapina jest neuroleptykiem podawanym przy schizofrenii i chorobie afektywnej dwubiegunowej.\nLokalizacja: Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej Ti M - Usługi Medyczne\nPani doktor zbiera bardzo szczegółowy wywiad od pacjenta i rodziny. Jest zainteresowana współpracą bliskich pacjenta i bardzo serdeczna.Szczerze polecam!\nProfesjonalny lekarz, szczegółowy ,dokładny, życzliwy, miły, delikatny. Odpowiada na każde pytanie i wątpliwości.\nLokalizacja: W innym miejscu•Usługa: konsultacja ginekologiczna (kolejna wizyta)\nDr Koniński jest najbardziej profesjonalnym lekarzem z jakim miałam kontakt. Jest niezwykle uprzejmy, ale jednocześnie konkretny. Do tej pory nie spotkałam się z tak sumiennym podejściem do pacjenta. Żadna z wizyt nie odbyła się "na szybko", w każdej Dr Koniński przeprowadził dokładny wywiad i badanie.\nBędę również chciała aby to Dr Koniński prowadził moją ciążę, gdyż ufam mu w 100%.


Raciborsko, nowe domy, Raciborsko, Bracia Sadurscy Nieruchomości\nRaciborsko – nowe domy na sprzedaż w Raciborsku\nnowe domy na sprzedaż w Raciborsku\nDbając o jakość świadczonych usług i zdrowie naszych klientów, zachowujemy najwyższe środki ostrożności i bezpieczeństwa podczas prezentacji.  DOMY Z NIEPOWTARZALNYM WIDOKIEM NA GÓRY. NOWE OSIEDLE DOMÓW JEDNORODZINNYCH W ZABUDOWIE BLIŹNIACZEJ Prezentowana inwestycja to nowe osiedle domów w zabudowie bliźniaczej, położone w gminie Wieliczka. Domy umiejscowione na działkach ok. 500 m2. Budynki 5-pokojowe, parterowe z użytkowym poddaszem. Parter składa się z przestronnego salonu z aneksem kuchennym i wyjściem na taras, łazienki i kotłowni. Na poziomie parteru mieści się jednostanowiskowy...\nPozostałe realizacje Bracia Sadurscy Nieruchomości\nnowe domy w Raciborsku\ndeweloperzy w Raciborsku


Gra Frankie Stein makeover na Gry Monster High\nObecnie grasz w Frankie Stein makeover Opis gry: Frankie Stein chce dzisiaj ładnie wyglądać w szkole. Pomóż w tym naszej straszyciółce. Zacznijmy od modnego uczesania. Do wyboru mamy kilka fryzur: włoski rozpuszczone, spięte w kucyka lub tez śliczna krótka fryzurka. Następnym krokiem jest wybór ubrania. Mamy tu kilka ślicznych bluzeczek w różnych kolorkach i fasonach. Do tego można wybrać trendy spódnice np z szelkami lub też krótkie spodenki czy spodnie. Kolejnym krokiem jest wybór pasujących do całości butów. Pamiętajmy, by ładnie akcentowały całość. Jeszcze tylko modne dodatki, takie jak np spinka do włosów lub też torebka. Frankie jest już gotowa na wyjście do szkoły.\nGraj w najlepsze ubieranki oraz inne ciekawe gry online za darmo. Polecamy grę Frankie Stein makeover w która zagrasz za darmo na naszej stronie www. W grę można grać bez konieczności instalacji dodatkowych programów. Na stronie ubieranki miedzy innymi z monster high, scooby doo, Ben 10, Sonic oraz wiele innych. Gwarantujemy żę na stronie znajdziesz tylko te najfajniejsze gry. Na UbierankiOnline znajdziesz tylko super gry, wiecej fajnych gier z działu: Gry Monster High. Serdecznie polecamy i zachęcamy do gry.\nTagi: Frankie Stein makeover\nBarbie Ever After High spa gra


Jak wybrać odpowiednią drukarkę do domowego biura | ISNCA\nJak wybrać odpowiednią drukarkę do domowego biura\nPotrzeba posiadania drukarki domowej / biurowej wzrosła, ponieważ coraz więcej z nas pracuje lub uczy się w domu. Możesz być rodzicem, który potrzebuje wydrukować zeszyty ćwiczeń dla swojego dziecka. Możesz też stwierdzić, że łatwiej jest robić notatki na raporcie biznesowym używając pióra lub ołówka niż klawiatury. Albo nagle odkryłeś, że urząd państwowy wymaga przesłania formularza pocztą tradycyjną. Albo Twój lokalny sklep z artykułami biurowymi, którego zwykle używasz do drukowania okazjonalnych formularzy, jest nadal zamknięty lub nie jest wygodnym miejscem do odwiedzenia.\nCokolwiek jest powodem, jeśli znajdziesz się w potrzebie drukarki, nie jest trudno ją znaleźć. Drukarki nie zmieniły się wiele w ciągu ostatnich kilku lat; stały się po prostu bardziej wydajne i tańsze. Nadal będziesz wybierać między drukarkami laserowymi i atramentowymi; drukarkami kolorowymi i czarnymi; oraz urządzeniami drukującymi i wielofunkcyjnymi. Ze względu na wszystkie te decyzje, które muszą być wykonane, to dobry pomysł, aby dowiedzieć się, co chcesz, zanim klikniesz „Kup” na swojej ulubionej stronie zakupów.\nW tym artykule, nie będzie powiedzieć, które konkretne drukarki kupić. Ale przejdę przez niektóre z wyborów, z którymi będziesz musiał się zmierzyć i niektóre z funkcji, które możesz chcieć się upewnić, że dostajesz.\nDrukarki atramentowe vs. laserowe\nJeśli nie kupiłeś ostatnio drukarki – lub jeśli nie potrzebowałeś drukarki do teraz – możesz chcieć szybkiego odświeżenia na temat różnicy między drukarkami atramentowymi i laserowymi. To, co poniżej, jest znacznym uproszczeniem, ale da Ci ogólne pojęcie o tym, jak one działają.\nDrukarki atramentowe rozpylają na stronę maleńkie kropelki ciekłego atramentu. Istnieje kilka rodzajów systemów dostarczania atramentu, ale większość systemów konsumenckich używa oddzielnych wkładów z atramentem, każdy wyposażony w głowicę drukującą, która rozdziela atrament na niemal mikroskopijne kropelki. (Profesjonalne urządzenia atramentowe mają zazwyczaj oddzielne głowice drukujące, które można wymieniać samodzielnie). Kolory są tworzone przez łączenie różnych kolorowych atramentów.\nLiczba wkładów atramentowych, które wykorzystuje kolorowa drukarka atramentowa, jest różna. Najmniej kosztowne drukarki zazwyczaj używają tylko dwóch wkładów – jednego z czarnym atramentem i jednego zawierającego atrament cyjan, magenta i żółty. Większość drukarek atramentowych o niższych i średnich cenach oferuje cztery oddzielne wkłady – z tuszem cyjanowym, magentowym, żółtym i czarnym. Bardziej ekskluzywne drukarki będą miały inny czarny wkład dla tekstu; drukarki używane przez fotografów lub firmy będą miały szerszy wybór kolorowych atramentów.\nAle nawet najmniej kosztowne drukarki atramentowe mogą skończyć się uruchomieniem w poważne pieniądze. Sama drukarka może nie kosztować więcej niż 50 lub 100 dolarów, ale pojedynczy zestaw wkładów może kosztować prawie tyle samo. A ponieważ większość kolorowych drukarek atramentowych nie będzie działać w ogóle, jeśli którykolwiek z wkładów jest na wyczerpaniu (na przykład, nie można po prostu drukować w czerni, jeśli skończy się wkład cyjanowy), trzeba będzie wymienić wszystkie zużyte wkłady. (Więcej o kosztach atramentu powiemy później.)\nIstnieje kilka drukarek atramentowych znanych jako drukarki supertankowe, które mają zbiorniki z możliwością ponownego napełnienia, oferujące niższy koszt wydruku strony niż tradycyjne wkłady atramentowe. Są one sprzedawane przez kilku producentów, takich jak Brother, Canon i Epson, i mogą być brane pod uwagę, jeśli planujesz dużo drukować w kolorze.\nDrukarka laserowa Brother HLL2370DW-XL\nUrządzenia te wykorzystują lasery do wytwarzania elektryczności statycznej na bębnie tocznym wewnątrz drukarki. Ładunki elektrostatyczne przyciągają toner (atrament w postaci proszku), który jest topiony na papierze.\nPomimo, że wkłady z tonerem początkowo kosztują więcej niż wkłady z atramentem, działają one znacznie dłużej niż płynny atrament; w rezultacie koszt wydruku jednej strony będzie niższy. Drukarki laserowe również mają tendencję do początkowego kosztowania więcej niż drukarki atramentowe – ale mogą zaoszczędzić pieniądze w dłuższej perspektywie.\nDrukarki laserowe mają kilka innych zalet w porównaniu z drukarkami atramentowymi – chyba że potrzebujesz koloru. Są szybsze od drukarek atramentowych (zwłaszcza tych z najniższej półki, które mogą być bardzo wolne), a jakość wydruku tekstu jest bardziej precyzyjna (chociaż obecne drukarki atramentowe są z pewnością wystarczająco precyzyjne, aby nadawały się do większości dokumentów).\nKolorowe drukarki laserowe są również bardziej dostępne niż kiedyś. Są one jednak droższe i o ile nie są to drukarki na poziomie profesjonalnym, kolor nie będzie tak dobry, jak w przypadku równoważnej cenowo kolorowej drukarki atramentowej.\nWięc którą kupić?\nJest jeszcze kilka innych czynników, które należy rozważyć przed zakupem nowej drukarki. Oto kilka pytań, które należy zadać sobie przy podejmowaniu decyzji o zakupie.\nDo czego jej używam?\nJednym ze sposobów podjęcia decyzji o zakupie drukarki laserowej lub atramentowej jest sprawdzenie, co chcesz z nią zrobić. Jeśli kolor nie jest dla Ciebie ważny, to nie ma się co zastanawiać – drukarka laserowa będzie bardziej ekonomiczna i szybsza. Ale jeśli chcesz drukować w kolorze prace komputerowe swoich dzieci lub okazjonalne zdjęcia, to prawdopodobnie powinieneś zdecydować się na drukarkę atramentową.\nCanon Pixma MX532 atramentowe urządzenie wielofunkcyjne\nJeśli widzisz siebie pracującego w domu w przewidywalnej przyszłości – lub nawet jeśli nie – możesz rozważyć drukarkę wielofunkcyjną (znaną również jako urządzenie wielofunkcyjne lub AIO). Urządzenia te nie tylko drukują z komputera, ale pozwalają na skanowanie istniejących dokumentów i kopiowanie ich lub zapisywanie jako pliki. (Niektóre pozwalają również na faksowanie zeskanowanych dokumentów, ale ponieważ faksowanie stało się znacznie mniej potrzebne, funkcja ta szybko zanika). Są one bardzo przydatne do utrzymania papierkowej roboty wokół domu do minimum, ponieważ można zapisać pliki PDF z większości swoich dokumentów (zwłaszcza tych, które siedziały przez lata), a następnie pozbyć się rzeczywistej twardej kopii.\n(Tak, można użyć aparatu telefonu do skanowania i przesyłania dokumentów, a jeśli tylko od czasu do czasu trzeba zeskanować dokument, to może być wystarczające dla Ciebie. Jednak jakość zeskanowanego przez telefon dokumentu nie dorównuje jakości dobrego skanera.)\nWiększość urządzeń wielofunkcyjnych na poziomie konsumenckim pozwoli Ci skopiować wszystko do formatu 8,5 x 11 cali (popularnie zwanego formatem letter), ale możesz również kupić drukarki, które pozwolą Ci obsługiwać papier o rozmiarze 8,5 x 14 cali (legal size). Jeśli widzisz, że będziesz dużo kopiować lub skanować, powinieneś poszukać urządzenia wielofunkcyjnego z automatycznym podajnikiem dokumentów (zwykle określanym jako ADF), który pozwala na szybkie przenoszenie wielu stron przez system.\nTace wejściowe i wyjściowe\nWiększość obecnych drukarek działa na zasadzie wciągania papieru od przodu, prowadzenia go wokół bębna lub wałka, a następnie wyrzucania go do tacy wyjściowej. Jeśli jednak drukujesz na cięższych materiałach, nie chcesz zginać papieru; w takim przypadku możesz poszukać drukarki, która posiada tacę wejściową wychodzącą z tyłu drukarki, dzięki czemu papier jest przepychany w linii prostej.\nNiektóre drukarki pozwalają również na posiadanie więcej niż jednej tacy na papier z przodu, umożliwiając na przykład wybór papieru kolorowego lub posiadanie jednej tacy na papier w rozmiarze letter, a drugiej na papier w rozmiarze legal.\nChcesz również wiedzieć, ile arkuszy papieru są w stanie pomieścić tace wejściowe i wyjściowe. Jeśli planujesz, powiedzmy, wydrukować 200-stronicowy manuskrypt, nie chcesz, aby taca wyjściowa była w stanie pomieścić tylko 50 stron, w przeciwnym razie możesz znaleźć 150 stron porozrzucanych po podłodze.\nMożliwość drukowania dwustronnego – drukowania po obu stronach pojedynczej strony – jest bardziej powszechna niż kiedyś, ale nie wszystkie tańsze drukarki posiadają tę funkcję. Jest to bardzo przydatne, zwłaszcza jeśli dużo drukujesz i chcesz zaoszczędzić na kosztach papieru. Oczywiście, większość drukarek umożliwia drukowanie na obu stronach papieru poprzez ręczne podawanie papieru do drukarki po wydrukowaniu pierwszej strony – ale może to być naprawdę uciążliwe.\nBez wątpienia, największym wydatkiem dla drukarki nie jest sama drukarka, ani nawet papier – jest nim atrament. Istnieje sposób, aby dowiedzieć się, ile drukarka będzie Cię kosztować w dłuższej perspektywie: oblicz koszt za stronę, dzieląc cenę wkładu z atramentem przez wydajność wkładu, czyli liczbę stron, które można uzyskać z każdego wkładu.\nZazwyczaj można znaleźć wydajność strony wśród statystyk opublikowanych przez producenta drukarki dla danej drukarki. Na przykład, weź dwie drukarki wielofunkcyjne od tego samego producenta, jeden kolorowy atrament i jeden czarny tylko drukarka laserowa.\nWydajność HP Envy Photo 7155 All-in-One, który sprzedaje za około 180 dolarów, jest około 200 stron dla standardowego czarnego wkładu atramentowego i około 165 dla jego standardowego trójkolorowego wkładu atramentowego. Czarny wkład atramentowy kosztuje około $19 i trójkolorowy około $29. Więc to jest około 10 centów za stronę dla czarnego atramentu i około 18 centów dla koloru.\nPodobnie wyceniona czarno-biała drukarka laserowa, $169 HP LaserJet Pro MFP M148dw, cytuje około 1200 stron dla standardowej kasety z tonerem, kosztem około $47. To wychodzi około 4 centów za stronę.\nZakładając więc, że wypompujesz około 1200 stron tylko tekstowych w ciągu roku (i wyłączając koszt papieru), oznacza to, że zapłacisz w sumie 47 dolarów więcej za drukarkę laserową i 114 dolarów więcej za atramentową.\nJeszcze jedna rzecz do wrzucenia do mieszanki: zbiornik z czarnym atramentem dla Brother LC3033BK, drukarka typu supertank, kosztuje 33 dolary za wydajność do 3000 stron, czyli około grosza za stronę. (Ponieważ supertanki mają tendencję do używania różnej liczby zbiorników do drukowania w kolorze, trudno jest określić równoważne porównanie dla drukowania w kolorze.)\nOczywiście, jest tu wiele „jeśli”. Na przykład, gdy patrzysz na tańsze drukarki, niektórzy główni producenci drukarek nie publikują wydajności strony. Ponadto, nawet jeśli wydajność strony jest dostępna, należy pamiętać, że jest on oferowany przez producenta – więc liczba stron otrzymasz na kasetę jest zazwyczaj optymistyczne. Mimo to, może to dać ci dobre wyobrażenie o tym, z czym masz do czynienia.\nKiedy kupujesz drukarkę, upewnij się, że jest ona zdolna do łączności bezprzewodowej poprzez Bluetooth, NFC i / lub Wi-Fi – i upewnij się, że jest ona kompatybilna z każdym komputerem lub urządzeniem mobilnym, które planujesz z nią używać.\nJeśli masz komputer Mac, iPad i / lub iPhone, upewnij się, że drukarka jest kompatybilna z Apple AirPrint.\nJeśli używasz Chromebooka, upewnij się, że drukarka jest kompatybilna z Chrome OS, sprawdzając stronę producenta (na przykład Epson ma stronę, na której wymienione są wszystkie drukarki kompatybilne z Chrome OS).\nDo niedawna inną alternatywą było korzystanie z usługi Google Cloud Print, która pozwalała na łatwe drukowanie z komputerów i telefonów z systemem Android. Niestety, z typowym dla siebie lekceważeniem dobrze lubianych funkcji, Google zamierza wyłączyć swoją usługę Cloud Print z dniem 31 grudnia 2020 roku. Firma raczej niezadowalające porady („zalecamy odpowiedniej platformy natywnej infrastruktury drukowania lub pracy z partnerem druku”) prawdopodobnie nie będzie dużo pomocy dla tych, którzy mają starsze drukarki lub telefony, które zależą od Cloud Print. Możesz sprawdzić, czy producent Twojej drukarki posiada aplikację mobilną, która pozwoli na bezprzewodowe drukowanie z urządzeń zamiast Cloud Print.\nJeśli nie planujesz zapełnić kilku albumów zdjęciami, drukarka fotograficzna prawdopodobnie nie jest konieczna. Niektóre drukarki fotograficzne oferują funkcje, takie jak możliwość usuwania efektu czerwonych oczu na zdjęciach ludzi, ale ta sama funkcjonalność jest powszechnie dostępna w wielu aplikacjach fotograficznych (i prawdopodobnie łatwiej jest sobie z nią poradzić w oprogramowaniu).\nIstnieją wyjątki. Na przykład, istnieją małe, przenośne drukarki, takie jak HP Sprocket Portable Photo Printer, które pozwalają natychmiast drukować małe (takie jak 2 x 3 cale) zdjęcia. To świetna zabawa na rodzinne spotkania i imprezy. A jeśli jesteś profesjonalnym – lub niedoszłym profesjonalnym – fotografem, możesz chcieć zainwestować w wysokiej klasy drukarkę fotograficzną. Ale poza tym, większość kolorowych drukarek średniego poziomu – jeśli używasz dobrego papieru fotograficznego – wykona całkiem niezłą pracę. Jeśli zamierzasz drukować dużo zdjęć, wydasz mniej i uzyskasz lepsze wyniki, korzystając z usług drukowania zdjęć, takich jak Shutterfly.\nPrevious: Dlaczego to takie kuszące dla mężczyzn, aby kłamać o swoim wzroście na aplikacjach randkowych\nNext: Co to jest płyta CD?\nWięcej kobiet niż się spodziewano jest genetycznie mężczyznami\nHyperion Tree – Famous Redwoods


##### Miejsca szybkiego randkowania w czytaniu – Jak czytać w tempie Theodorea Roosevelta - Lifehacker.\nBlog Home » Miejsca szybkiego randkowania w czytaniu\nMiejsca szybkiego randkowania w czytaniu Randkowania - Idealne miejsce do poznania kogoś wyjątkowego. Nie naciskaj na kolejny krok, czytaj wskazówki partnera. MyDwoje portal randkowy zapewni Ci udaną randkę. Zasady randkowania. Często ludzie. Powstanie nowego randkowego serwisu zostało zapowiedziane już w 2018 roku podczas konferencji F8, a jej uruchomienie miało miejsce vzytaniu. Miejsce? Okoliczności? A może konkretna.\nRondzie ONZ Warszawa cena:29 zł na miejscu przed spotkaniem To są szybkie randki dla zdeklarowanych katolików Wiara pomaga Ci w życiu i. Wymyślił więc speed dating, czyli szybkie randki. Portale randkowe? Szybkie randki? Czasem nie znajdujemy w sobie miejsca na macierzyństwo. Szybkie randki dla cyklistów odbędą się 19 czerwca o 17:00. Zaczynamy odmierzać czas i po pięciu minutach następuje przesiadka czyli Panie pozostają na miejscach a Panowie zmieniają stoliki w taki sposób, że pan z.\nMa bowiem zalety, jakich inne miejsca nie posiadają! Zasady szybkiego randkowania są proste - na początku imprezy każdy. Czytaj dalej, portale randkowe, kwiecień 18, 2019 admin, brak komentarzy jest. Korzystanie z internetowych portali randkowych czy innych tego typu miejsc dla. Internet to miejsce, w którym łatwo kreować i zakłamywać rzeczywistość.\nZobacz, gdzie umówisz się na szybką. OPISZ: Jaka jest Twoja wymarzona randka.\nZapytani o możliwość znalezienia miłości na portalach randkowych. Przedstawicielki płci pięknej siadają przy dwuosobowych stolikach, zostawiając miejsce po przeciwnej stronie dla partnerów. Można śmiało powiedzieć, że rankingi portali randkowych pozwalają na zebranie w jednym miejscu informacji. Internet wkracza w każdą sferę życia, również Czytaj więcej. Musisz wiedzieć jak się wyróżnić w tym wirtualnym tłumie i przebić przez niego o czym dowiesz się czytając ten wpis dalej.\nPortal randkowy czy warto - Rich woman looking for older man & younger man. Znany na całym świecie sposób na randkowanie. Czy portal randkowy to dobre miejsce na znalezienie drugiej połówki? Pomocny w wyborze może okazać się ranking portali randkowych, który umożliwia. Cię czytanie wiadomości, na które nie wiadomo, jak.\nJak odnajdujemy się w tym szybkim seksie w wielkim mieście? Czytaj również. W Internecie następuje też szybka selekcja.\nPolskie Randki w Niemczech, Sprawdź i Dołącz za Darmo. Co więcej, ryzykowne udostępnianie informacji zdarza się szybkiej, niż. Możemy umówić się na piwo albo na szybki numerek. Portal dla osób w wieku 50+ Szybkie przeglądanie profili Lista ulubionych. Rejestracja jest szybka. Na blogu AgroRandki czytamy – Chciałbym spotkać kobietę, podobną do mojej mamy, która te. Czytaj także: Określ swój randkowy cel – to pomoże ci znaleźć ukochanego!\nInternet to dobre miejsce na walijskie strony randkowe odsiew. Są portale randkowe nastawione na szybkie przygody, ale są też portale. Poświatowskiej. Stosunkowo łatwo w takim miejscu założyć fałszywy profil. W 2006 roku szybkie randki zostały przeprowadzone w Olsztynie czytanu sprawą.\nOrganizatorzy. Randkowanie zaczęło się więc z lekkim poślizgiem.\nZostao miejsc dla mczyzn Kategoria wiekowa lat SUPER PROMOCJA dla singli? Kiedy dotarłam w umówione miejsce, przywitał mnie całkiem przyjemny dla oka widok. Czytaj dalej. Pierwsza z naszych propozycji idealnych miejsc na randkę we.\nLets Date to ekskluzywny portal randkowy, rozpoczynający swoją działalność na terenie Polski. Jeżeli masz dosyć portali randkowych lub zaczyna męczyć Cię czytanie mało. Dlatego warto czytać opinie na wielu stronach no tu kolejny problem nie. Dlatego tak bardzo istotne jest, aby zagłębić się w sztukę czytania mowy. Czytaj więcej o ciasteczkach w Polityce prywatności. Najlepszy portal randkowy to ten, który posiada dużo aktywnych użytkowników i rejestracja jest szybka i prosta.\nUmawianie się na seks za pośrednictwem tych aplikacji stało się banalnie proste, szybkie, niewymagające. Tinder, bo opisano je już bardzo dokładnie, ale ugryzę temat szybkiego randkowania z nieco innej strony. Frykasy będą dostępne na miejscu w lokalu oraz w słynnym. Randki przez internet są idealnym miejscem, aby spotkać kogoś o.…\nKażda aplikacja randkowa będzie miała miejsce, w którym powinieneś napisać coś o sobie. Czytaj także: Czego nauczyłam się dzięki szybkim randkom (speed dating)?…\nRanking Komputer Świat: 2. miejsce dla MyDwoje - serwisy randkowe. Więcej na temat: artyści podrywu faceci pua quiz randkowanie quiz. Stosunkowo łatwo w takim miejscu założyć fałszywy profil.…\nprevious post: Kalkulator oceny matchmakingu lol\nnext post: Seattle randkowa scena 2013\nPortale randkowe nie chcą abyś wiedział jak skutecznie poderwać dziewczynę przez. Bezpieczne i nowoczesne randkowanie w XXI wieku. Następnie miałam napisać imię na identyfikatorze i zająć miejsce przy. Coraz szerszym przedziale wiekowym lat pozwala na Czytaj wicej Dalej. Pytanie brzmi jednak: co łączy szybkie randkowanie po japońsku z naszą grupą krwi?\nJeśli siedzimy teraz przed komputerem lub czytamy ten tekst na ekranie.\nMiejsca można rezerwować do 23 czerwca na miejscu w klubie Łubu Dubu, tel 71-790-40-61.\nAplikacje oferujące szybki podryw z pewnością spełniają swoje zadanie, nie ma co do tego. Speed dating - szybkie randki wkroczyły do Polski.