Klub Lakierowy: Essence Multidimension nr 40 - Groovy\nAutor: Nola o 19:19\nBasia 21 lutego 2010 19:38\nJestem zdziwiona Twoją oceną jakości tych lakierów. Mam 3, tylko 2 nadają się do noszenia. Czerwień i róż wołają o kolejne warstwy nawet przy 3.\nWidać marka jest bardzo niestała w jakości krycia.\nNola 21 lutego 2010 19:47\nAle numer, ciekawe od czego to zależy - od koloru, od konkretnej buteleczki lakieru...? To mój pierwszy lakier z tej serii Essence, ale jednocześnie kupiłam mamie zgaszony, malinowy róż (trochę w typie Miami Beet, ale ciemniejszy) i krycie jest tak samo dobre - dwie warstwy w zupełności wystarczyły, żeby kolor był bardzo intensywny i żeby nie było prześwitów, a mama bardzo zadowolona, bo maluje się bezproblemowo.\nBasia 21 lutego 2010 19:53\nOczywiście, miałam na myśli, że na 3 sztuki jeden nadaje się do noszenia po 2 warstwach. Gapa ze mnie!\nFaktycznie, może ja mam tak dziwne kolory?\nagabil1 21 lutego 2010 20:15\nMoniak 22 lutego 2010 08:48\nWow jaki radosny kolor! Muszę rozejrzeć się za tymi lakierami skoro tak chwalisz :)\nNaila 22 lutego 2010 09:24\nKolor świetny! Może spróbować? Bo chyba nawet niedrogie to jest? :)\nNola 22 lutego 2010 11:03\nDziewczyny, moim zdaniem naprawdę spróbować warto, bo kosztują ok.6-7 zł, a efekt, jak widać, całkiem niezły :) Tyle, że są bardzo gęste (chociaż, jak wynika z doświadczeń Basi, nie wszystkie, trzeba zaryzykować), więc pewnie szybko zglucieją. Ten kolor naprawdę jest niebanalny, zdjęcia nie oddają całkowicie jego uroku - wypatrzyłam go już z drugiego końca Natury i musiał być mój ;)\nagabil1 22 lutego 2010 11:07\nagabil1 22 lutego 2010 11:08\nbardzo mi przypomina Dirty Sexy Money Misy.\nNapaliłam się :D\nNola 22 lutego 2010 17:45\nFaktycznie, kolor jest w typie Dirty Sexy Money, tylko żywszy i jaskrawszy, DSM jest bardziej zgaszony.\nZainteresowanym melduję, że dzisiaj w mojej Naturze widziałam dwie sztuki tego lakieru, więc powinnyście bez problemu znaleźć go u siebie :)


Jakie oświetlenie do roweru wybrać? - Sklep Rowerowy Wysepka\nTagi: oświetlenie, oświetlenierowerowe, lampkirowerowe, lampki, knog, infini\nMamy jesień, czas szarych dni i szybszego zachodu słońca, przez co na drogach jesteśmy mniej widoczni. Aby poprawić swoje bezpieczeństwo używamy lampek, by nie tylko inni nas widzieli, ale też byśmy mogli oświetlać sobie drogę. Wybór jest duży, więc postaramy się przedstawić lampki od tych podstawowych do bardziej rozbudowanych z większą mocą.\nBateria czy USB?\nNajwiększą popularnością cieszą się teraz lampki ładowane przez USB, ponieważ w każdym momencie możemy je podłączyć i podładować np. dojeżdżając do pracy rowerem, możemy sobie ją naładować już na powrotną drogę. Producenci skupiają się teraz głównie na produkcji lampek z USB, ale niektórzy wciąż produkują oświetlenie na baterie, jest ono ponadczasowe i jeszcze długo takie może pozostać. Lampka na baterię jest o tyle wygodna, że nie musimy martwić się o jej ładowane, a w trybie sygnalizacyjnym wytrzyma nam bardzo długo. Ich cena jest również korzystniejsza w porównaniu z USB. Minusem ich jest, że nie wiemy dokładnie kiedy może nam przestać świecić oraz mamy ich ograniczony asortyment. Wybór należy do Was, ponieważ są zwolennicy baterii jaki i USB, a oba zasilania są bardzo dobre.\nWystępują również lampki na dynamo/prądnicę, które są zazwyczaj w rowerach miejskich.\nSygnalizacyjna - dzięki niej jesteśmy widoczni na drogach, jak sama nazwa ich wskazuje, sygnalizujemy naszą jazdę innym uczestnikom ruchu.\nLampki przednie i tylne standardowo mają do 20 lumenów, ale również w ofercie znajdą się i mocniejsze. Na jazdę w miejskich warunkach, ta liczba lumenów jak najbardziej nam wystarczy, abyśmy byli widoczni.\nNa ciemne nieoświetlone tereny – czyli lampki, dzięki którym my widzimy drogę i ułatwiają nam poruszanie się po takich terenach. W tym wypadku 500 lumenów to minimum, aby nasza jazda była komfortowa. Trzeba również pamiętać, że same lumeny to nie wszystko, ważny jest też kąt świecenia lampki. Im jest on większy, tym większą kontrolę mamy w terenie, szczególnie gdy jeździmy w ciemności po lesie.\nLampki na dynamo/prądnice:


[Mondeo 2007-2014] Benzyna 2.0, pompa paliwa do wymiany - Strona 2 - Forum Ford Club Polska\n10-06-2014, 13:45 #11\nA jakie były obajwy, czy też cieżko odpalał ?\n10-06-2014, 15:18 #12\nU mnie autko odpalało kiedy chciało, nawet miesiąc mogłem jeździć aż tu nagle lipa i postój, a za parę dni znów odpaliło. Ja miałem tylko takie objawy\n11-06-2014, 14:30 #13\nSilnik: MK4 1.6\nRe: Odp: Benzyna 2.0, pompa paliwa do wymiany\nNapisał daryka Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.\nNo to tym bardzej nie wskazuje to na awarie pompy. Gdyby było odwrotnie to już bardziej.\nA co do filtra paliwa (który nawiasem mówiąc możesz wymienić) to nie miały go na pewno 2 litrowe benzyny ale te Flexifuel.\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika squash00\nZnajdz więcej postów napisanych przez squash00\n11-06-2014, 15:13 #14\nCzy gdyby się okazało, że to jednak pompa to warto inwestować w zamiennik za 160zł?\n23-10-2014, 22:46 #15\nModel: mk4 w przyszłości\nWitam wszystkich. Auto dojechało do znajomego mechanika po odbiór wycieraczek i d...a nie chce odpalić diagnoza pompka paliwa. kolega mówi że zrobi ale za godzinę. ponieważ do domu mam 300 metrów to postanawiam się przespacerować i wujek Google i dawaj szukać trafiam na wasz post czytam i żyje nadzieją. mija godzina wbijam do Krzyśka to upalona kostka mówię nie to pompka. rozkręca zbiornik bada na krótko przez kable n ie podaje bez kabli sika jak my po pięciu piwkach. dzięki wam zaoszczędziłem trochę kasy i czasu bez auta. wielkie dzięki\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika misiek1971\nZnajdz więcej postów napisanych przez misiek1971\n24-10-2014, 23:34 #16\nTeż miałem problem z kablami od pompki paliwowej. Domowym sposobem po wyczyszczeniu styków i poprawą okablowania mam już z rok czasu spokuj z tą pompką. Czasami jak mi ciepły nie odpali to się zastanawiam czy to czasami ona o sobie nie daje znać.\n04-02-2015, 11:24 #17\nCzy możecie mi powiedzieć jak dostać się do pomki paliwa w zbiorniku?\nZ tego co wczoraj zaglądałem, to nie ma do niej dojscia przez klapke pod siedzeniem. Czy trzeba jechac na kanał? Czy wystarczy "wjechać" pod samochód.\nWczoraj rano mój Mondek rzucił palenie Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum. rozrusznik kręci silnikiem, ale nie odpala.\n04-02-2015, 17:37 #18\nMusisz niestety zdjąć cały zbiornik paliwa innego dojścia nie ma. Im mniej paliwa w zbiorniku tym lepiej.\n04-02-2015, 18:56 #19\nNapisał Elberr Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.\nJak to nie ma dojścia ? Po odkręceniu klapki powinieneś widzieć wkład w którym znajduje sie pompa wraz z pływakiem, musisz wyjąc cały wkład i rozebrać aby dostać sie do pompki...\nNapisał mombo Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.\nOczywiście kolego, nie daj sie wpuścić w kanał za 1600 zł bo to rozbój w biały dzień..., swego czasu wymieniłem wiele pomp w rożnych autach, ńierzadko mając klienta , który przyjechał z serwisu i za cała operacje razem z pompka kasowałem klienta 300 zł, roboty na mńiej więcej pół godzinki... Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.\n04-02-2015, 20:04 #20


Cukrzyca u dzieci - stamperia.pl\nW przypadku, gdy cukrzyca występuje u dzieci, bardzo ważne jest wsparcie otoczenia. I bynajmniej nie chodzi tu tylko o pomoc medyczną. Czasem dobrze na samopoczucie rodziny wpływa rozmowa z rodzicami dzieci, które także cierpią z powodu cukrzycy. Cukrzyca u dzieci to duże obciążenie psychiczne dla rodziców. Dziecko z kolei bardzo szybko musi pojąć wagę swojej choroby a także nauczyć się odpowiedzialnie postępować już w tak młodym wieku. Choroba wymaga, bowiem systematyczności i odpowiedzialnego podejścia do sprawy. Chociaż cukrzyca to poważna choroba i nie można jej bagatelizować, warto wiedzieć, że leczenie i właściwa dieta prowadzona w sposób systematyczny sprawia, że dziecko może funkcjonować tak samo jak jego rówieśnicy. Nie należy jednak wątpić w fakt, że choroba wpłynie na dzieciństwo naszego dziecka. Niemniej jednak nie oznacza to żadnych negatywnych konsekwencji. Nie powinniśmy trzymać naszego dziecka pod kloszem by traciło to, czym cieszą się jego rówieśnicy. Wcześnie wpojone zasady leczenia i profilaktyki pozwolą im na normalne życie.\nCukrzyca a prowadzenie auta Cukrzyca rodzi wiele ograniczeń w codziennym życiu, można sobie jednak jakoś z tym poradzić i nie poddając się chorobie korzystać z pełni życia, wystarczy stosować się do kilku […]\nDębki - Noclegi i jedzenie - Mojeurlopy.pl


towe, to trzeba zrobić wszystko aby miały one bloga. Blog to świetne miejsce nie tylko na odpowiadanie na pytania użytkowników, ale także na zapewnieni\nKilka porad urodowych - salon kosmetycznyTravelers guide - Wroclaw and moreDobre warsztaty samochodowe - jak je znaleźć?Artykuł o falownikachIdealne wakacje? Południe Europy!Zobacz czy potrzebujesz korzystać z kolektorów słonecznych?Zanim podejmiesz najważniejszą decyzję w życiuJak czyścić dywan?Jak pojechać na myjnię - nowości w 2020Naklejki, nalepki i plomby. PoligrafiaZdrowa dieta z super foodCzemu warto wybierać naturalne kosmetykiTrochę informacji o podatkach i opłacalności samodzielnego rozliczeniaRepairing and mending things - plumbingGdzie wypożyczyć meble?O silniku i ważnych kwestiachRemont z konieczności?Przychodnie i szpitale tego potrzebująOgólnie o ogrzewaniuDobry prawnikEndokrynolog na problemy z menopauząSzkolenia bhp warszawaZ wizytą u dentysty. Krótko o stomatologiiJak tanio kupić sztukaterie?Eleganckie wnętrzeUnikaj problemów z klimatyzacją - postaw na regularne przeglądyKażdy samochód kiedyś się psuje - o częściach samochodowychZwyżka z operatorem. Komu może się przydać?Stomatologia - krótki poradnik dla pacjentówCzy jest nowe prawo jak znaleźć psychologa?


Kardynał Sarah proponuje reformę Mszy trydenckiej – Joseph Shaw – Bibula – pismo niezalezne\nMożna by wysnuć z tego jeden wniosek: panika! Jednak nie wydaję mi się, żeby były po temu powody. Kardynał Sarah ma prawo do wyrażania swoich opinii, a jego wezwanie do debaty jest mile widziane. Praktyczne i polityczne przeszkody stojące na drodze reformy liturgicznej są dziś tak duże, że naprawdę mamy dobrą okazję do odbycia tej dyskusji w spokoju, ponieważ cała kwestia w najbliższej przyszłości może być wyłącznie przedmiotem debaty akademickiej.\nW każdym razie pragnę odpowiedzieć na wezwanie Jego Eminencji do spokojnej i rzeczowej dyskusji rozpoczynając od podanego przez niego przykładu dotyczącego możliwego rozwoju formy nadzwyczajnej:\nstarszy Mszał może wiele zyskać na dodaniu Mszy z dni powszednich w czasie Adwentu oraz rozszerzeniu lekcjonarza w dni powszednie\nTa wypowiedz jest interesująca już sama w sobie, ale również może zwracać uwagę na ewolucję rozumowania kardynała. Po zmierzeniu się z racjami wiernych przywiązanych do formy nadzwyczajnej ”” która w naturalny sposób skupiona jest wokół cyklu niedzielnego ””dotyczącymi możliwości używania zreformowanego lekcjonarza jako normy, Sarah obecnie chce skupić się jedynie na cyklu dni powszednich.\nRozdział Opracowania Międzynarodowej Fundacji Una Voce poświęcony lekcjonarzowi porusza kwestię cyklów dni powszednich poza Wielkim Postem. Jednym z aspektów tego zagadnienia jest fakt, iż do momentu wydania w XIII wieku Missale Romano-Seraphicum (Mszału franciszkańskiego), na którym oparte były kolejne wydania Mszału Rzymskiego, istniały cykle dni powszednich poza okresem Wielkiego Postu oraz formularze Mszy z dni powszednich Wielkiego Postu uwzględnione również w Missale Romano-Seraphicum. Ich warianty przetrwały nawet dłużej w nierzymskich, łacińskich Mszałach. Jednak w przeciwieństwie do cyklu wielkopostnego, nie były one zestawami codziennych dodatkowych czytań; były przewidziane jedynie na dwa-trzy dni w tygodniu i wykorzystywały równoległe opisy perykop z niedzielnej Ewangelii.\nWydaje się to całkiem logicznie, ponieważ modlitwy w dni powszednie poza Wielkim Postem są takie same jak te z poprzedzającej niedzieli. Zatem, aby czytania i modlitwy do siebie pasowały, te pierwsze były najczęściej po prostu innymi wersjami tego samego cudu czy paraboli opisanej w Ewangelii.\nWarto przerwać na moment, aby zastanowić się, dlaczego franciszkańscy autorzy Missale Romano-Seraphicum opartego na liturgii dworu papieskiego, którą dopasowali do swoich potrzeb, nie uwzględnili cyklu czytań na dni powszednie poza Wielkim Postem. Nie pozostawili odpowiedzi na to pytanie, lecz nie trudno sobie wyobrazić, że kierowały nimi względy praktyczne: Mszał uległby znacznemu powiększeniu, a czytania z dni powszednich nie byłyby zbyt często używane, więc nie opłacało się ponosić dodatkowych kosztów związanych z rozszerzeniem Mszału. Działo się tak dlatego, że dni powszednie, których nie obejmował szczegółowy cykl sanktoralny były wykorzystywane na sprawowanie Mszy wotywnych, w tym Mszy za zmarłych. Te rozważania właściwe dla wieku XIII nie tracą na aktualności również dzisiaj.\nUmożliwienie przywrócenia dawnych cyklów dni powszednich jest jednak czymś zupełnie innym od wprowadzenia zreformowanego lekcjonarza do formy nadzwyczajnej – co według mnie jest intencją kardynała Saraha. Używanie określenia „Mszy z dnia powszedniego” w Adwencie sugeruje, że nie chodzi mu tylko o czytania, ale również o propria. W takim wypadku można mówić o całych „formularzach” Mszy, to znaczy: introicie, kolekcie, epistole, graduale (nie ma Alleluja w dni powszednie Adwentu), Ewangelii, ofertorium, sekrecie, antyfonie na komunię oraz modlitwie po komunii.\nI tu nasuwa się pierwsze pytanie: skąd te wszystkie teksty miałyby pochodzić. Kiedy zajrzy się do Mszału z 1970 roku z myślą wybrania odpowiednich dla formy nadzwyczajnej tekstów, dochodzi się do wniosku, że czasem jest to niemożliwe, a ich najbliższe odpowiedniki niekoniecznie pełnią tę samą funkcję. Dla przykładu: forma zwyczajna nie przewiduje sekrety; Mszał z 1970 roku nie zawiera graduałów. W wydanym w 1974 roku Graduale Romanum występują one jako warianty śpiewu między czytaniem epistoły i Ewangelii, aczkolwiek nie ma dla nich miejsca w czytanej Mszy rytu zwyczajnego. Ewangelia oraz fragmenty Pisma Świętego przeznaczone na lekcje zostały wybrane i rozłożone w roku liturgicznym w zupełnie inny sposób niż ma to miejsce w formie nadzwyczajnej, a ponieważ kardynał Sarah proponuje użycie tej metody wyboru czytań jedynie dla okresu Adwentu, mogłoby to doprowadzić do tak dziwacznych sytuacji jak powtarzanie tekstów czy pomijanie pewnych rzeczy.\nKrótko mówiąc, utworzenie zestawu Mszy z dni powszednich w Adwencie dla formy nadzwyczajnej przy wykorzystaniu środków dostarczonych przez formę zwyczajną, byłoby o wiele trudniejsze i bardziej skomplikowane niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Nie tylko wystąpiłby konflikt między ordinarium Mszy a proprium i czytaniami, ale również, biorąc pod uwagę fakt, że propria zawierają dawne teksty z Graduale Romanum i innych źródeł, nie byłoby zgodności między nimi samymi.\nCzęść problemu stanowi różnica tematyczna, natomiast największy zgrzyt widać w trwałym rozdźwięku w atmosferze obu form, która wyrażona jest zarówno w proprium jak i w ordinarium. Każdy kto ma jakiekolwiek wątpliwości powinien zapoznać się ze stanem badań na ten temat, a w szczególności tymi przeprowadzonymi przez Lauren Pristas. Ta różnica będzie szczególnie widoczna w Adwencie, ponieważ – przynajmniej w formie nadzwyczajnej – jest to okres pokutny. Nawiązania do pokuty, umartwienia ciała i skruchy bardzo licznie występują w proprium adwentowej Mszy z niedzieli w formie nadzwyczajnej, natomiast trudno je znaleźć w jakimkolwiek tekście Mszy rytu zwyczajnego. Arcybiskup Bugnini uznał, że są zbyt „negatywne”. Usunął też prawie wszystkie nawiązania do dziękczynienia. Łączenie proprium formy zwyczajnej z oridnarium formy nadzwyczajnej skutkowałoby powstaniem liturgii o podwójnej osobowości.\nKardynał Sarah mówi o pojednaniu i wzajemnym ubogacaniu się obu form. Jednak jego propozycja wydaje się nie tyle próbą zniwelowania różnic między formą nadzwyczajną a formą zwyczajną, co zmuszeniem ich do walki podczas tej samej celebracji liturgicznej. Tak jak już wcześniej wspomniałem, liturgiczną harmonię można osiągnąć poprzez pozostawienie pewnej autonomii, a nie przez narzucanie zmian sprzecznych z wewnętrzną logiką rzeczy.\nOcenę propozycji kardynała Saraha dotyczących zmian w formie zwyczajnej zostawiam oczywiście komu innemu.\nW tym poście używałem określenia ,,katolicy przywiązani do formy nadzwyczajnej”. Istotnie należy ich wyróżnić jako grupę wewnątrz Kościoła, która przejawia szczególne zainteresowanie tymi sprawami oraz jest do pewnego stopnia grupą jednorodną, zwłaszcza jeśli chodzi o preferencje i potrzeby. Wydaje mi się rzeczą oczywistą, że jeśli w ogóle chcemy o nich mówić – a udawanie, że nie istnieją i nie mają żadnych praw czy potrzeb byłoby niesprawiedliwe – musimy znaleźć rozwiązanie na określenie ich w bardziej zwięzły sposób. Myślę, że sformułowanie ,,tradycyjni katolicy” jest jak najbardziej odpowiednie, ponieważ nie sugeruje ono żadnej formy izolacji. Wszyscy ci, którzy uważają, że tradycyjni katolicy są lub należałoby ich umieścić w jakimś getcie powinni zwyczajnie przestać tak myśleć.\nZa: UnaCum.pl - Centrum Informacyjne Ruchu Summorum Pontifictum (23 kwietnia 2019) | https://www.unacum.pl/2019/04/joseph-shaw-kardyna-sarah-proponuje.html |Joseph Shaw: Kardynał Sarah proponuje reformę Mszy trydenckiej\nPowyższy tekst dodano: 2019-04-23\no godzinie 9:22 pm


"Mordercy", "sprzedajecie Polskę". Przeciwnicy i zwolennicy prezydenta wpadli na siebie przed debatą, wszystko zostało uwiecznione | WTV\n"Mordercy", "sprzedajecie Polskę". Przeciwnicy i zwolennicy prezydenta wpadli na siebie przed debatą, wszystko zostało uwiecznione\nKońskie stały się wczoraj miejscem, choć to oksymoron, jednoosobowej debaty prezydenckiej. Uwagę mediów, bardziej niż odpowiedzi, obecnego na miejscu Andrzeja Dudy, przykuła atmosfera pod studiem oraz formuła zadawanych pytań. Z relacji Onetu wiemy, że między przeciwnikami i zwolennikami obecnego prezydenta doszło do poważnego starcia.\nPrzypominamy, że w tegorocznej debacie prezydenckiej, do której organizacji zobligowana jest Telewizja Polska, udział wziął tylko jeden z kandydatów, wyłonionych przed II turą wyborów. Po długich sporach, Andrzej Duda nie zgodził się na udział w wydarzeniu, organizowanym przez kilka redakcji, niepowiązanych z publicznym nadawcą. Jego rywal z kolei nie chciał pojawić się w Końskich.\nHanna Lis oglądała debatę i zwróciła uwagę na jeden szczegół. "Boże, widzisz i nie grzmisz"Czytaj dalej\nW rezultacie, wczorajszego wieczora miały miejsce dwie, odddzielne "debaty" prezydenckie. Uwagę mediów, bardziej od samych odpowiedzi kandydatów na pytania dziennikarzy, przykuła atmosfera pod studiami oraz szczegóły techniczne. Nie brakuje głosów krytykujących postawę zarówno Rafała Trzaskowskiego, jak i Andrzeja Dudy. W przypadku drugiego z wymienionych pojawiły się sugestie, jakoby wcześniej znał zadawane przez obywateli pytania. W wątpliwość poddawana jest również "autentyczność" i "spontaniczność" obecnych w studio osób. Niektórzy pytający mieli już wcześniej pojawiać się w politycznym otoczeniu obecnego prezydenta.\nKońskie miejscem poważnego starcia poza studiem\nNiektóre, organizujące debatę w Lesznie redakcje, nie odpuściły sobie wizyty w Końskich. W miejscowości, gdzie swoją debatę organizowała Telewizja Polska pojawiły się bowiem tłumy nie tylko zwolenników, ale i przeciwników Andrzeja Dudy. W pewnym momencie, co nie było trudne do przewidzenia, doszło między nimi do poważnego spięcia.\n- To nie jest Polaków telewizja! - krzyczeli do zwolenniczki Rafała Trzaskowskiego jego przeciwnicy, kiedy kobieta zapytała, dlaczego "Duda nie wystąpił w TVN-ie". W pewnym momencie obecne na miejscu kobiety zaczęły wymieniać się personalnymi uwagami. - Pani starszej osobie nie wstyd? - zapytała jedna. - A pani nastolatka? - odpowiedziała jej pytaniem na pytanie przeciwniczka, podczas gdy jej koleżanka pukała się po głowie. - Trzaskowski dezercję zrobił z Końskich! - krzyknęła stojąca obok kobieta.\nW pewnym momencie głos zabrał również, przyglądający się kłótni mężczyzna. Pokazując dwa środkowe palce krzyczał: "pe***y je***e". - Chamy! Mordercy jesteście! - krzyknął w końcu, patrząc prosto w oczy popierającym Trzaskowskiego kobietom. - Sprzedajecie Polskę! - dorzucił, ubrany w czerwoną koszulkę z napisem "Duda2020" mężczyzna. W tle słychać było na zmianę okrzyki "Andrzej", "Rafał" oraz "złodziej".\nPełną relację ze zdarzenia obejrzeć można na kanale youtube/Onet News.


Ispina - Gmina Drwinia - Oficjalny serwis internetowy\nTutaj jesteś: Drwinia.pl / Ispina\nKierując się do gminy od strony Krakowa, przez Niepołomice, wjeżdżamy do Ispiny. Miejscowość ta powstała prawdopodobnie w XVIII w. jako przysiółek Grobli.Pierwsza zmianka , wymieniająca tę nazwę, pojawiła sie w 1736r. w Inwentarzu ekonomi niepołomskiey.Z terści tego Inwentarza wynika,że w 1736r Ispinia była tylko "miejscem", pokrytym łąkami, bagniskami i krzewami, zatem osada powstała później. Była własnością króla, aż do I rozbioru Polski. Później zaborcy włączyli ja do dominium niepołomickiego, które znajdowało się pod bezpośrednim zarządem władz austriackich.\nW lesie przy drodze z Niepołomic znajduje się mogiła z wysokim krzyżem.Napis na tablicy głosi: "W dniu 2 czerwca 1943 roku / zostali rostrzelani przez niemieckiego / okupanta mieszkańcy Ispini i okolic / Ofiarą nienawiści/ Panie daj wieczną nagrodę!/ Odnowienie mogiły nastąpiło / w 50-tą rocznice tej zbrodni / Parafianie". W Ispini wybudowano na Wiśle most, który prowadzi do Nowego Brzeska. Przy drodze prowadzącej na ten most stoi urocza figurka przydrożna, którą ufundowała mieszkająca w wiosce prababka wybitnego pisarza Juliusza Bandrowskiego - Kadena. Pisarz często spędzał w Ispinie wakacje. Figurkę wykonał około połowy XIX w. ludowy artysta Piotr Dymurski z Grobli.


Art. 2160 - lamówka dziana łamana Producent - Kordus\nStrona główna / Oferta / Wyroby ozdobne / Taśmy ozdobne / Art. 2160 – lamówka dziana łamana\nLamówka dziana poliestrowa łamana jest głównym produktem krawieckim znajdującym szerokie zastosowanie w różnych gałęziach przemysłu takich jak: produkcja odzieży, meblarstwo, kaletnictwo. Lamówka używana jest do produkcji kocy, materacy, kołder, wózków dziecięcych. Służy ona do lamowania i obszywania dywaników samochodowych, fartuchów, piórników, obrusów, firanek, różnych pokrowców i innych rzeczy jak serwetki , czy bieżniki oraz dodatki kuchenne. Produkowana może być w 60 kolorach. Na stanie występuje w kolorze białym i czarnym.


Tereny getta warszawskiego pod ochroną konserwatorską? | Biuro Stołecznego Konserwatora Zabytków\nStrona główna › Tereny getta warszawskiego pod ochroną konserwatorską?\nTereny getta warszawskiego pod ochroną konserwatorską?\nopublikowano: Wtorek, Styczeń 30, 2018 - 19:12, kzawila\nStołeczny Konserwator inicjuje działania mające na celu ochronę archeologiczną obszaru b. getta.\nBiuro Stołecznego Konserwatora Zabytków rozpoczęło prace nad włączeniem terenu warszawskiego getta do gminnej ewidencji zabytków jako stanowiska archeologicznego. Brak ochrony konserwatorskiej niejednokrotnie prowadzi do sytuacji, w których podczas robót ziemnych prowadzonych bez uzgodnienia i wiedzy organu konserwatorskiego, odkrywane i niszczone są materialne świadectwa tragicznych wydarzeń związanych z funkcjonowaniem getta, kulturą ludności żydowskiej oraz dramatycznych zajść z okresu niemieckiej okupacji w czasie II-giej wojny światowej. Pomimo, że na znalazcach ciąży obowiązek zabezpieczenia zabytków i poinformowania konserwatora.\nO wielu przypadkowych odkryciach Biuro Stołecznego Konserwatora Zabytków informowane było przez mieszkańców Muranowa, osoby związane z instytucjami naukowymi, muzea, itp. Można jednak założyć, także na podstawie doniesień medialnych, że część znalezisk nie została zgłoszona w momencie odkrycia i uległa zniszczeniu bądź stała się przedmiotem nielegalnego obrotu zabytkami.\nInicjatywa znalazła szerokie poparcie na spotkaniu zorganizowanym przez Biuro Stołecznego Konserwatora Zabytków w dn. 17.01.2018 r. Przy aktywnym udziale Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków grono specjalistów zajmujących się archeologią, muzealnictwem i ochroną dziedzictwa żydowskiego potwierdziło konieczność podjęcia działań mających na celu objęcie ochroną konserwatorską terenu byłego getta.\nZadanie nie jest łatwe, gdyż dotyczy dużego obszaru funkcjonującego, współczesnego miasta, zróżnicowanego, przekształconego, a niekiedy zdegradowanego pod względem archeologicznym. Punktem wyjścia do dalszych prac będzie zatem analiza historyczno-konserwatorska, skupiająca dane rozproszone w licznych opracowaniach i różnych instytucjach. Na podstawie takiego opracowania możliwe będzie objęcie ochroną terenu getta, a wówczas organ konserwatorski zyskałby możliwość określenia obowiązku prowadzenia badań archeologicznych podczas realizacji robót ziemnych. Być może następstwem prac będzie także wniosek o wpis stanowiska do rejestru zabytków.


Pierwsze dwie rundy tegorocznego cyklu Speedway Best Pairs upłynęły nam przede wszystkim pod znakiem rywalizacji Fogo Power i Boll Teamu, którym towarzyszył żużel na najwyższym poziomie. Sezon 2017 cyklu Speedway Best Pairs rozpoczął się 25 marca na toruńskiej Motoarenie, gdzie wielu kibiców z grodu Kopernika mocno ściskało kciuki za Monster Energy Team. W barwach tej drużyny ścigali się bowiem żużlowcy miejscowego Get Wellu Toruń. Ostatecznie – Chris Holder, Greg Hancock oraz Paweł Przedpełski uplasowali się na trzeciej pozycji, a o zwycięstwo walczyły Fogo Power i Boll Team. Ci drudzy pokonali w barażach właśnie Monstera, a duet Piotr Pawlicki – Bartosz Zmarzlik prezentował się znakomicie w przeciągu całych zawodów.\nZa wyżej wspomnianą dwójką powinna trwać zacięta walka o najniższy stopień podium. Eko-Dir Speedway Team, Nice Racing oraz Monster Energy Team mają na swoim koncie odpowiednio 9,8 oraz 7 punktów. W pierwszych dwóch rundach pokazali, że stać ich na skuteczną jazdę, ale brakowało kropki\nnad „i”. Kto wie, może w Gnieźnie?


IPC-HDBW5231E-ZE-HDMI-27135 Dahua Projekt kamera megapikselowa IP 2.0 Mpx WDR IR 50M\nStrona główna Telewizja przemysłowa Monitoring IP Kamery megapikselowe IP Kamery sieciowe - 2 Mpx IPC-HDBW5231E-ZE-HDMI-27135\nIPC-HDBW5231E-ZE-HDMI-27135 Dahua Projekt kamera megapikselowa IP 2.0 Mpx IR 50M WDR\nKamera kopułkowa 2 megapikselowa IP model IPC-HDBW5231E-ZE-HDMI-27135 (IPC-HDBW5231E-ZE-HDMI) marki Dahua serii Projekt.\nWyposażona jest w przetwornik o rozdzielczości 2Mpx, który zapewnia obraz w dobrej jakości z wiernie oddanymi kolorami i małymi szumami przy braku oświetlenia. Kamera wyposażona jest w technologię Starlight zapewniającą dobrą widoczność przy minimalnym oświetleniu. Urządzenie posiada obiektyw zmiennoogniskowy 2.7mm ~13.5mm, dając szeroki kąt widzenia kamery i uskuteczniając zakres nadzoru. Jest to kamera przeznaczona do pracy na zewnątrz budynku. Dzięki zastosowaniu technologii WDR kamera ta pozwala na automatyczne przechwytywanie zarówno ciemnych i jasnych obszarów obrazu (poprawa widoczności i zwiększona czytelność obrazu). W urządzeniu zastosowano technologie 3D Noise Reduction, która zmniejsza szumy przy słabym oświetleniu, funkcja BLC zapewnia lepszy balans światła, zaś AWB bieli.\nKamera zawiera również slot na kartę pamięci MicroSD o pojemności do 128GB. Wyposażóna w interfejs HDMI 1.4a.\nOprogramowanie do zarządzania: Smart PSS, DSS, DMSS.\nDzięki funkcjom IVS, nadaje się do monitorowania obiektów takich jak: szkoła, biuro itp.\nAnaliza IVS wykrywa: przekroczenie linii (Tripwire), wtargnięcie, porzucony, bądź brakujący obiekt, zmiana sceny.\nFunkcja inteligentna: detekcja twarzy.\nNowa technologia ePoE pozwala na realizację transmisji w pełnym dupleksie na długości ponad 800 metrów z szybkością 10 Mb/s, lub 300 metrów z szybkością 100 Mb/s, za pośrednictwem kabla Cat 5 lub kabla koncentrycznego.\nOgniskowa obiektywu: 2.7mm ~13.5mm Motozoom,\nFunkcje: WDR, AGC, BLC, 3DNR, AWB,\nInterfejs: HDMI 1.4a,\nWejście/wyjście alarmowe: 1/1,\nZoom optyczny: 5x,\nZasilanie: DC12V, AC24V, PoE(802.3at)(Class 4) .\nCzułość 0.006Lux/F1.6 ( Color,1/3s,30IRE)\nPole widzenia H: 101° ~ 31°, V: 54° ~ 17°\nBit Rate H.264: 32~ 10240Kbps H.265: 12~ 6400Kbps\nRozdzielczość 1080P(1920×1080)/1.3M(1280x960)/720P(1280x720)/ D1(704×576/704x480)/CIF(352×288/352×240)\nSzybkość odświeżania Main Stream: 1080P(1~25/30fps)\nInterfejs Wideo 1 Port(HDMI 1.4a)\nKompresja G.711a/G.711Mu/AAC/ G.726\nWejście / wyjście 1/1 channel In/Out\nPamięć sieciowa NAS, local PC\nObsługa zdarzeń IVS\nWejście alarmowe 1 channel In: 5mA 5VDC\nWyjście alarmowe 1 channel Out: 300mA 12V\nZasilanie DC12V, AC24V, PoE(802.3at)(Class 4)\nPobór prądu DC12V:4.4W 12.3W(IR on)\nPoE:5.0W 11.8W(IR on)\nKarta katalogowa IPC-HDBW5231E-ZE-HDMI\nTytuł: "Zapytanie o produkt - IPC-HDBW5231E-ZE-HDMI-27135"\nPFA101 adapter Dahua do kamer serii HDBWxxE-Z\nPFB210W Dahua wodoodporny uchwyt ścienny


Encyklopedia Emocji: Bezsilność • Emocje: życie warte przeżycia\nBezsilność jest bardzo trudnym przeżyciem\nKażdy z nas czasami czuje się bezsilny. W czasach COVID a teraz wojny takie uczucia są wręcz powszechne i częste.\nOczywiście w sytuacjach dnia codziennego również możemy się tak czuć.\nDla wielu osób ten stan jest nie do zniesienia; niektórzy właśnie wtedy tracą kontrolę nad sobą, albo pogrążają się w depresji. Osobiście również uważam bezsilność za jedną z cięższych emocji. Jest trudna do uchwycenia, więc niełatwa w regulowaniu, zbyt wiele informacji nie ma na jej temat.\nDlatego dzisiaj: Encyklopedia Emocji – Bezsilność, czyli kolejny odcinek naszego kompendium o emocjach i sposobach ich regulacji. Przypominam, że jeśli chcecie nauczyć się regulować emocje, to nauczenie się rozpoznawania ich jest konieczne.\nPsychologia jak wszechświat\nWiedza psychologiczna jest jak wszechświat: nie ma początku ani końca, wciąż się rozrasta, jest fascynująca i wciągająca, nie da się objąć w całości umysłem (moim), ma mnóstwo czarnych dziur, a część wiedzy to teorie (czyli spekulacje) lub totalnie wykluczające się odkrycia. W dodatku ulega zmianom, bo my ludzie również ciągle się zmieniamy, nasza kultura się zmienia. Od XX wieku zmiany zaczęły bardzo przyspieszać.\nW naszych czasach to wręcz mocno przyspieszony film, już rodzice mogą nie rozumieć swoich dzieci ze względu na różnice kulturowe związane z tak szybkim postępem.\nByć może prawa psychologiczne które sprawdzają się dla nas, dla naszych wnuków będą absurdalne?\nNo ale trzeba sobie jakoś radzić w tym bałaganie zwanym życiem a z pewnością biegłość emocjonalna nam w tym pomaga.\nZnalazłam kilka publikacji na temat bezsilności, które mogłyby nam się przydać, ale z różnych dziedzin. Szczególnie dobrze przyglądali się bezsilności (i władzy) socjologowie (np. teoria alienacji).\nPostanowiłam przyjrzeć się różnym odcieniom bezsilności i spróbować odnieść idee ogólne do jednostkowych doświadczeń jakie mogą być naszym udziałem (nie jest to metoda naukowa! raczej własne mędrkowanie). Głównie opierałam się na pracy TenHouten The emotions of powerlessness, a na końcu (dział o depresji) na książce Gilberta Depression.\nKiedy możemy odczuwać bezsilność?\nW jakich sytuacjach możemy czuć ten nieprzyjemny brak wpływu, to walenie głową w mur, to nic nie mogę na to poradzić?\nspotykamy się z dysfunkcyjną rodziną, tak bardzo chcemy by się zmienili a oni ani rusz;\nosoba którą kochamy nas nie rozumie;\ndotyka nas jakaś dyskryminacja na którą nic nie możemy poradzić (seksizm, homofobia, rasizm);\npróbujemy komuś pomóc a ta osoba wciąż stoi w miejscu;\nsami ze sobą nie możemy dojść do ładu;\ndotyka nas wojna, kataklizm;\nJak definiuje się bezsilność?\nBezsilność to bycie zdanym na dominację innych i brak możliwości życia zgodnie ze swoją naturą. Lukes w swojej książce Power (za Tenchouten, 2016) definiuje trzy poziomy bezsilności:\nw kontekście podejmowania jakiejś decyzji (jestem z rodzicami na wakacjach i moje preferencje dotyczące tego co będziemy robić danego dnia nie są brane pod uwagę).\nbrak kontroli nad tym co w ogóle będzie podlegało decyzjom, tak że nie można wyrazić nawet skargi (rodzice zabierają mnie na wyjazd, a ja nie mogę odmówić ani nawet narzekać).\npoziom bycia tak zdominowanym, że czyjaś władza działa przeciwko mnie i nic nie mogę zrobić (rodzice stosują wobec mnie przemoc, ja nie jestem w stanie zaprotestować, czy przeciwdziałać, więc staram się ich tłumaczyć).\nEmocje, Uczucia, Nastroje\nSeeman (za Tenchouten, 2016) uważa że bezsilność to uczucie które jest fenomenem psychologiczno społecznym a dokładnie, że obejmuje: myśli, opinie, poglądy, postawy, ekspresję i przeżywanie emocji.\nNigdy nie wkręcałam się w te całe podziały na emocje, uczucia, nastroje itp. bo jestem praktykiem i to nie jest dla mnie aż tak ważne, ale bezsilność jest uważana za uczucie czyli (za wikipedią)\n“stany psychiczne dotyczące sfery afektywnej życia, wyrażające ustosunkowanie się człowieka do określonych zdarzeń, ludzi i innych elementów otaczającego świata, polegające na odzwierciedleniu stosunku człowieka do rzeczywistości”\nBezsilność w chorobie\nAutorzy The Phenomenology of Powerlessness piszą że bezsilność jest centralnym motywem kiedy tracimy zdrowie. Sprawdzili co odczuwają pacjenci, ich opiekunowie, bliscy. Podczas ich badań trzy aspekty pojawiały się najczęściej:\ntracę znajomość siebie, swojego środowiska, nie wiem jak zareaguje moje ciało, moje emocje, czy mogę nadal wykonywać mój zawód (dość istotne jeśli wiemy, że nasz zawód często łączy się z poczuciem tożsamości);\nzwiększa się moje poczucie niepewności;\nW innym badaniu na ten temat (Strandmark, 2004) pojawiły się jeszcze:\npoczucie bezwartościowości = bardzo niskie poczucie własnej wartości;\nbycie więźniem własnego życia;\nNatomiast to są ogólne określenia, które niewiele nam mówią o konkretach. Pojawiają się też określenia dotyczące myśli i opinii. A co z emocjami, tak konkretnie?\nZ czego składa się uczucie bezsilności?\nNajwięcej dowiedziałam się o bezsilności z pracy TenHouten z 2016r. Oparł on swoje badania na teorii emocji Plutchika i doszedł do wniosku, że odczuwanie bezsilności to tak naprawdę odczuwanie kilku emocji podstawowych jednocześnie. Bezsilność =\nakceptacja-ugodowość/ przyzwolenie (acquiescence),\noczekiwanie (anticipation)/ przewidywanie (expectation).\nW smutku uważamy, że nic nie da się zrobić, że my nie możemy nic poradzić, że sytuacja kontrolowana jest zewnętrznie (choroba, bóg, przeznaczenie itp). W psychologii nazywamy to zewnętrznym umiejscowieniem kontroli i ta cecha powiązana jest np. z tendencją do depresji.\nOkazuje się, że nawet odzyskanie małej kontroli nad otoczeniem w stylu że coś sobie kupię (więc podejmę jakąś decyzję) zmniejsza trochę smutek. Nic dziwnego więc że tak dużo wrażliwych osób poprawia sobie nastrój kupowaniem, a niektóre mają wręcz problem z zakupami.\nW teorii Plutchnika strach czujemy (między innymi) wtedy kiedy ktoś ma nad nami władzę, którą wykorzystuje w niefajny sposób. Faktycznie w uczuciu bezsilności ten element również istnieje. Czujemy, że nie tylko nie mamy kontroli ale wręcz, że ktoś/coś ma władzę nad nami.\nAutor podaje przykład amerykańskich górników z Appalachów, którzy nie byli w stanie się sprzeciwić nieludzkim warunkom pracy bo bali się o swoją pracę, swoich bliskich, a nawet utratę jedzenia (dostawali bony spożywcze od pracodawców).\nNie chcemy się czuć bezsilni\nUczucie bezsilności jest tak nieprzyjemne, że wycofujemy się ze wszelkich starań by zmienić swoją sytuację. Wolimy unikać tego uczucia nawet za cenę pozostania w swoim trudnym położeniu (podobnie tak jak w teorii wyuczonej bezradności).\nNie potrafię odejść, bezsilność w związku\nWyobraźmy sobie to na przykładzie przemocowego związku z którego ktoś nie potrafi odejść. Takie osoby często czują, że partner ma nad nimi władzę.\nNie tylko wtedy, kiedy namacalnie tak jest (np. zależność finansowa), ale też w subtelniejszych, trudniejszych do uchwycenia zależnościach. Związanie emocjonalne, cechy osobowości czy osłabienie przez przemoc partnera nie pozwalają komuś odejść. Taka osoba wielokrotnie próbowała i nie była w stanie tego zrobić, za każdym razem czując się bezsilna.\nKażdy żyje najlepiej jak potrafi\nPamiętajmy o tym zanim skrytykujemy przyjaciółkę, która od lat nie potrafi odejść z toksycznego związku.\nSkoro jest nam bliska, to chyba nie chcemy do jej i tak ciężkiej sytuacji dodawać wstydu? Ona już się wstydzi, jeśli będzie wstydzić się bardziej to po prostu przestanie mówić o swojej sytuacji (wstyd motywuje nas do ukrywania). To może uniemożliwić jej zwrócenie się o pomoc i wydostanie się z potrzasku, kiedy już będzie na to gotowa.\nKolejną emocją z teorii Plutchika, która pojawia się w bezsilności jest akceptacja/ugodowość (używane jako synonimy). Jednak akceptacja jest uznawana za pozytywną emocję dzięki której potrafimy gromadzić zasoby, angażować się w relacje z ludźmi/grupami, a więc zmienić swoją sytuację na lepszą, pracować nad sobą.\nDlatego myślę że lepiej wyraźnie to oddzielić i skupić się na określeniu: ugodowość.\nStraszne rzeczy dzieją się na świecie\nTeraz, ponieważ jest wojna przy naszej granicy, to dla nas oczywiste, jednak zazwyczaj zapominamy jak straszne rzeczy zdarzają się ludziom. Na świecie wciąż istnieje:\nniewolnictwo, niewolnictwo seksualne;\nnienawiść do całych grup ludzi;\nwojny na całym świecie (aktualizowana lista i mapa wojen na świecie);\nwięzienia o strasznych, degradujących człowieka warunkach,\nsytuacje w których nasze podstawowe wartości ulegają erozji.\nWe wszystkich tych sytuacjach czujemy się bezsilni i czujemy, że nie ma ucieczki.\nUgodowość w sensie uległości może się pojawić w każdej z tych sytuacji. Kiedy nie mamy wyboru nasz umysł robi straszne fikołki i możemy wręcz zaprzyjaźnić się z tymi którzy nas krzywdzą. Możemy ukryć się pod sztandarem konformizmu i uśmiechać się zamiast płakać i krzyczeć.\nZwykle emocja oczekiwania jest czymś pozytywnym, pozwala nam zebrać potrzebne rzeczy czy wsparcie by dobrze przygotować się na przyszłość. W teorii Plutchika wiąże się z nią pobudzenie uwagi, kontroli i innych procesów umysłowych, by wyczulić nas na coś co ma się wydarzyć ale może okazać się pozytywne lub negatywne.\nNiestety, kiedy dodamy do tego negatywnie zabarwione emocje wtedy czujemy lęk (oczekiwanie+strach) oraz pesymizm (oczekiwanie+smutek) a wszystko to razem jest składnikiem bezsilności.\nEmocje drugiego rzędu\nTakie połączenia to w teorii Plutchika emocje drugiego i trzeciego rzędu. Powstają sekwencyjnie: “Gdy własny wstręt (na przykład do trędowatego) wywołuje smutek, prowadzi to do wyrzutów sumienia” – (Jarymowicz, 2010). Tenhouten w swojej pracy o bezsilności zidentyfikował 6 emocji drugiego rzędu, które łączą się z bezsilnością.\nJak czytamy w wikpedii:\n“Fatalizm – wiara w przeznaczenie, tzn. w nieuchronność przyszłości. Pogląd ten mówi, że przyszłość i wydarzenia, które dopiero się mają wydarzyć, są już ustalone (…) i nie mogą być zmienione przez żadne działania pojedynczego człowieka lub całej ludzkości.”\nWedług uczonych odczucia fatalizmu to przekonanie że raczej nie mogę kontrolować zdobycia nagród, zasobów, uznania, że jest to kontrolowane zewnętrznie. Nie wierzę że wiedza, talent, ciężka praca mogą przynieść korzystny efekt.\nUważam że np. bez znajomości nie znajdę dobrej pracy, każda osoba która osiągnęła sukces zrobiła to poprzez oszustwo, czy że pierwszy milion trzeba ukraść.\nNic dziwnego że jeśli w to wierzę to nie będę się angażować w swój rozwój, no bo po co? przecież to nic nie da!\nFatalizm nie jest typowo uważany za emocję, ale ma swoją część emocjonalną (jak wszystko!).\nPlutchik zaproponował że oczekiwanie i ugodowość równa się fatalizm. Jesteśmy potulni i grzecznie czekamy aż skapnie nam coś ze stołu, bo sami nic z tego stołu wziąć nie możemy. Jesteśmy zakładnikami własnego życia. Ofiarami przeznaczenia, które może być dla nas łaskawe lub nie.\nTo właśnie dlatego osoby bezsilne, żyjące w niedostatku, częściej inwestują swoje pieniądze w losy na loterii, zakłady i inne gry rządzące się szczęściem. Wierzą że los im pomoże, nie biorą pod uwagę rachunku prawdopodobieństwa.\nPlutchik proponował w swojej książce o emocjach (niestety nie mam jej jeszcze, ale jak tylko dojdzie wtedy dokończę swój artykuł o tej absolutnie fascynującej mnie teorii) że pesymizm = smutek+oczekiwanie.\nOsoby chronicznie bezsilne akceptują pesymistyczne spojrzenie na swoją przyszłość. Podobnie jak fataliści, pesymiści widzą swoje życie jako pozostające poza ich kontrolą, ale ci ostatni oczekują samych złych rzeczy. Kiedy badanym w eksperymencie zapoda się poczucie mocy (vs bezsilności) stają się bardziej optymistyczni i zdolni do działania.\nkażde negatywne zdarzenie przypisują swojej winie,\nuważają że tak już będzie zawsze,\ngeneralizują, czyli np.: nic, nigdy nie robię dobrze.\nPesymistyczny styl wyjaśniania (koncepcja Seligmana) wiąże się z wyuczoną bezradnością a ta z kolei z depresją. W książce Seligmana “Optymizmu można się nauczyć” można znaleźć test z pytaniami w stylu:\nZgubiłaś drogę, jadąc do znajomych.\na. Przeoczyłem jedną przecznicę.\nb. Znajomi dali mi złe wskazówki.\nNie zdajesz ważnego egzaminu. ZN\na. Nie byłem tak bystry jak inni zdający.\nb. Nie przygotowałem się dobrze.\nCudownie bawisz się na przyjęciu.\na. Wszyscy byli bardzo mili.\nb. Byłem bardzo miły.\nCiekawa jest ta koncepcja bo pesymizm ma tam kilka wymiarów. Na szczęście znalazłam ten test na blogu Inandim i możecie go sobie zrobić.\ntest Seligmana optymizmu/pesymizmu.\na tu klucz do testu\na tu druga część klucza.\nJeśli wierzę, że wszystko się źle skończy to po co mam np. starać się w swoim związku, skoro zakładam że i tak się rozstanę?\nPo co mam się uczyć, jeśli uważam że to mi nic nie da bo i tak nigdy nie znajdę fajnej pracy?\nPo co mam robić cokolwiek, jeśli uważam, że nigdy nie będzie dobrze?\nPlutchik uważał że rezygnacja = zgoda+smutek. Ludzie którzy czują się silni mają umiejętność wyobrażenia sobie korzystnej przyszłości i potrafią potem do niej zmierzać, osiągają więc swoje cele. Osoby czujące się bezsilnie – odwrotnie, wyobrażają sobie, że wynik ich działań jest poza ich kontrolą, a kiedy jakiś cel zostaje zablokowany frustrują się i potulnie rezygnują z dalszych wysiłków (zamiast zrewidować swoje cele, czy metody).\nSkoro jesteśmy przekonani że wszelkie nasze wysiłki doprowadzą nas tylko do porażki i rozczarowań to nie tylko nie będziemy próbować, ale wręcz będziemy się opierać przed wszelkimi zmianami, będziemy się ich bać. Uznamy naszą beznadziejną sytuację jako niemożliwą do zmiany. Być może zmniejszymy nasze oczekiwania, potrzeby, przestaniemy marzyć, robić plany. Taka skrajna rezygnacja może prowadzić nie tylko do depresji, ale wręcz myśli samobójczych.\nLęk, zmartwienia, unikanie\nLęk może nam pomagać, zmartwienia czyli przewidywania przyszłych niekorzystnych zdarzeń może zmotywować nas do działania, albo odwrotnie powoduje że chowamy się w mysiej dziurze i nie wychodzimy z niej (czasami przez całe życie).\nW psychologii strach odróżnia się od lęku:\nstrach dotyczy teraźniejszych zdarzeń, natomiast lęk raczej przyszłości;\nstrach dotyczy czegoś konkretnego i realnie istniejącego co świadomie rozpoznajemy – lęk może dotyczyć niebezpieczeństwa o nieznanym źródle;\nlęk może nawet dotyczyć aktywności której unikamy (w fobiach), może być zgeneralizowany, uogólniony i mieszkać w tle naszej psychiki.\nPlutchik definiuje lęk jako połączenie strachu i oczekiwania. Logiczne, bo oczekujemy rzeczy których się boimy, np. zamartwiając się ogólnie o wszystko (jak w lęku uogólnionym), albo np. o swoje zdrowie jak w lęku o zdrowie.\nLęk o swoją pozycję społeczną\nW badaniach socjologicznych ludzie którzy mieszkają w niebezpiecznych, ciężkich dzielnicach odczuwają bezsilność chronicznie i wiąże się to właśnie z lękiem, ale też nieufnością, depresją i złością.\nŚwiat poszedł w kierunku gdzie różnice w pozycji społecznej wciąż się powiększają, a presja na sukces cały czas rośnie. Nic dziwnego że lęk z tym związany (wśród bezsilnych, o niskiej pozycji) również systematycznie rośnie.\nPoczucie bezsilności jest pewnego rodzaju uległością, czy to z własnej woli, czy przymuszeni poddajemy się monopolowi czyjejś władzy. Kiedy różnica we władzy wydaje się nie do przezwyciężenia poddajemy się paternalistycznej rzeczywistości. Uważamy się za niezdolnych do dorosłości.\nMyślę teraz o tych wszystkich 30/40 letnich dzieciach które nie są w stanie oddzielić się od rodziców. Przecież często wychowywały się w rodzinie gdzie władza rodziców była absolutna, zalana gęstym ohydnym sosem przemocy, fizycznej, psychicznej a na pewno finansowej.\nNie miały wyjścia, musiały ukryć się w uległości by zachować swoje bezpieczeństwo, a potem zostały w tej pozycji na zawsze, ewentualnie uciekły pod skrzydła innego dominującego “opiekuna”.\nI tak boję się reakcji\nI nawet jeśli opieka jest dobra to każdy sprzeciw może spotkać się z reakcją pełną złości, karą, zemstą.\nDlatego właśnie poddanie się czyjejś władzy motywowane jest zarówno ugodowością jak i strachem.\nMimo że dominacja i uległość to nie są emocje, to wiążą się z emocjami (jak wszystko!).\nPlutchik uważał że złość+przyzwolenie = dominacja, a przyzwolenie i strach = uległość. To ma totalnie sens: skoro złość daje nam poczucie że to ja mam rację, a inni się mylą to pozwala mi przezwyciężać przeszkody i przeć naprzód, realizować swoje cele, nawet po trupach.\nOdwrotnie lęk, kiedy się boję wycofuję się i unikam, zupełnie nie realizuję swoich marzeń i pragnień, chowam się.\nDominacja innych: ja nie wiem co ja chcę\nKiedy poddajemy się dominacji innych potulnie skupiamy się na wypełnianiu ich potrzeb. Całą swoją energię i zdolności skupiamy na wytwarzaniu tego co potrzebne IM. Nic dziwnego, że możemy nawet nie znać swoich potrzeb skoro całe życie myślimy o NICH.\nTak jak w zaburzeniu osobowości zależnej, skoro żyję w strachu przed np. ojcem to uczę się jak odczytywać JEGO nastroje, JEGO potrzeby. Niezależnie od tego co JA chcę, to co JA chcę nie ma żadnego znaczenia, liczy się tylko ON. Nic więc dziwnego że w pewnym momencie mogę już nie wiedzieć czego chcę JA, albo w przypadku dziecka mogę wręcz nigdy się nie nauczyć czego chcę JA. By zachować swoje bezpieczeństwo lepiej będzie w ogóle wyzbyć się swojego JA i skupić się na NIM.\nWstyd = strach + obrzydzenie\nBardzo ciekawe jest podejście Plutchika do wstydu, otóż uważa on, że jest to połączenie strachu i obrzydzenia.\nMyślę że warto to wziąć pod uwagę:\nzarówno wstyd jak i strach/lęk oraz obrzydzenie każą nam unikać/wycofać się.\nw DBT wstyd i strach i nawet obrzydzenie regulujemy w podobny sposób: ekspozycją na trudne bodźce które wzbudzają te emocje.\nczęsto trudno odróżnić wstyd od lęku, na przykład w lęku społecznym? co dokładnie czujemy, kiedy mamy się odezwać w grupie i wywala nam bebechy na drugą stronę? albo nieśmiałość, kiedy ukrywamy się gdzieś w kącie przykrywając się dodatkowo włosami i chcemy zniknąć.\nma to sens, wstyd, czyli brzydzimy się samymi sobą, że złamaliśmy jakieś swoje wartości.\nWstyd to też smutek\nJednak rzeczywistość jest jeszcze bardziej skomplikowana niż elegancka teoria Plutchika i Tenhouten uważa że we wstydzie jest też smutek. Mogę się z tym zgodzić. Smutek sprawia że się wycofujemy, izolujemy, samotnikujemy. A przecież wstyd można wyregulować tylko wychodząc na środek i pokazując się w całej okazałości łącznie z grzechami których się wstydzimy (choć musimy to zrobić w akceptującym nas środowisku, w innym razie nasz wstyd się pogłębi).\nPoza tym w smutku coś tracimy, we wstydzie również, nasz własny wizerunek, to bolesne.\nNa przykład obiecaliśmy sobie, że nigdy się nie rozwiedziemy, że nasze dzieci będą miały rodzinę pełną ciepła i serdeczności. Potem okazuje się że nasz wybranek jest fatalnym ojcem. Nie poświęca dzieciom czasu, tylko biega za nowymi romansami.\nCzujemy się bezsilne wobec tej sytuacji, jesteśmy w sytuacji nie do pogodzenia, cierpimy, ale rozwód byłby ciosem w sam środek naszych odwiecznych wartości. W końcu czujemy wstyd, palący, okropnie bolesny wstyd kiedy przyjaciółka pyta się: a gdzie Twój mąż? nigdy go nie ma kiedy cię odwiedzam.\nWstydzimy się, że źle wybrałyśmy, że podjęłyśmy złe decyzje, że pewnie jesteśmy złymi matkami i ludźmi skoro chcemy pozbawić dzieci ojca (słyszymy krytykujący głos matki w swojej głowie).\nUmysł w poczuciu bezsilności\nPoznawcze elementy bezsilności (czyli związane z myśleniem), co dzieje się w naszej głowie, kiedy czujemy bezsilność:\nogólne poczucie niepewności,\nograniczone zaufanie do swoich myśli,\nłatwość rozpraszania się, mniejsza elastyczność uwagi,\nzmniejszone możliwości abstrakcyjnego myślenia (czyli takiego którego potrzebujemy do wyciągania wniosków, planowania, zastanawiania się nad przyszłością czy przeszłością),\nzmniejszona umiejętność oceniania potrzeb innych ludzi,\nbezsilność zmniejsza poczucie własnej wartości, sprawia że wątpimy w sukces, dlatego zmniejsza motywację do samorozwoju.\nOsoby które czują się bezsilne nie szukają pomocnych informacji, bo nie wierzą że będą w stanie je wykorzystać. Poza tym ich zdolności do myślenia mogą być obniżone 🙁 Nie dziwmy się więc, że matka doznająca przemocy nie zna numeru telefonu niebieskiej linii.\nBezsilność, teorie spiskowe i apatia\nOsoby czujące się chronicznie bezsilne nie interesują się polityką, czy sprawami międzynarodowymi. Członkowie bezsilnych grup raczej nie znają adekwatnego języka i brakuje im zdolności analitycznych by ogarnąć własne sprawy i dlatego nie są w stanie uruchomić inicjatywy oddolnej które mogłyby dać im dostęp do politycznej struktury.\nBezsilność często wiąże się brakiem zaufania i dostrzeganiem zagrożenia, a nawet z teoriami spiskowymi.\nTo trochę wyjaśnia sytuację np. w Rosji. Ponieważ ludzie tam czują się bezsilni przez lata ucisku, to większość nie interesuje się polityką i nie ma pojęcia o tym co się wyprawia w ich kraju.\nSkąd bierze się poczucie bezsilności?\nZ pewnością są osoby, które częściej doświadczają tego uczucia? Kto jest bardziej podatny?\nNa szczęście wybitnie ciekawskie tłumy psychologów na całym świecie nie robią nic innego tylko myślą. Tak, wiem, mówiłam, że kluczem do szczęścia jest myślenie mniej.\nNa swoją obronę mam tylko to, że również zaliczam się do tych, którzy musieli i wciąż muszą oduczać się myślenia.\nWracając do naszej wizualizacji tysięcy mało szczęśliwych psychologów ślęczących całymi dniami nad książkami, a właściwie do jednego z nich:\nJulian Rotter: Teoria Wartości i Możliwości\nTen oto naukowiec stworzył równanie dotyczące prawdopodobieństwa (P) czy coś zrobimy (Z jak zachowanie):\nP(Z) = W + M\nCzyli prawdopodobieństwo tego czy coś zrobimy, czy nie, zależy od:\nwartości – czyli czy cel mojego zachowania ma dla mnie dużą wartość.\nmożliwości – czy cel jest w zasięgu moich możliwości.\nZabawne, bo niby mamy równanie ale przecież niewiele więcej wiemy niż bez tego równania. No niestety, psychologia nie jest matematyką i długo jeszcze nie będzie. Trzeba też pamiętać że każdy skrawek informacji kiedyś ułoży się w ładną całość więc oczywiście że jest to wartościowe.\nNatomiast jest zupełnie nie na temat, taka tam dygresja i trochę sprawdzam waszą czujność.\nRotter mówił o jeszcze ważniejszej sprawie (to już na temat), mianowicie:\nOszczędzę sobie i wam gadki o wzmocnieniach i bodźcach, i przejdę do wniosków. Rotter zauważył, że kiedy dostajemy te wartościowe dla nas rzeczy to uznajemy, że albo sami je zdobyliśmy, albo że przyszły do nas z zewnątrz. I potem ludzie dzielą się na tych, którzy uważają, że sami kontrolują swoje otoczenie i są odpowiedzialni za swój sukces oraz tych którzy wierzą, że dzieje się to poza nimi, czyli znowu: szczęście, bóg, inni ludzie, sytuacyjne czynniki, los, itd.\nJedni mają potem wewnętrzne umiejscowienie kontroli (mam wpływ na swoje życie), a drudzy zewnętrzne (nie mam wpływu na swoje życie).\nNasze poczucie tego, czy mamy nad czymś kontrolę może różnić się w zależności od obszaru. Mogę czuć się pewnie w sferze przyjacielskiej: wiem, że potrafię nawiązywać i utrzymywać fajne relacje. Jednocześnie w sferze mojej edukacji mogę uważać, że tak naprawdę to nie zależy ode mnie, bo przecież nie ja układam pytania na egzaminie.\nMyślę, że nie będzie wielkim zaskoczeniem, że osoby, które wierzą, że mają wpływ na swoje życie będą częściej coś sensownego robić, nieszczęśnicy z drugiej grupy niewiele robią, bo i po co, skoro nic od nich nie zależy. 🙁\nPrzestają wierzyć w powodzenie swoich działań, nic dziwnego, że nie znajdują w sobie motywacji. Jest jeden plus zewnętrznego umiejscowienia kontroli: kiedy naprawdę nie mamy wpływu na daną sytuację, kiedy musimy radykalnie zaakceptować, że jest to poza naszą kontrolą takie przekonania mogą nam pomóc (Oleś, Drat-Ruszczak, 2021, w Psychologia Akademicka).\nSkala poczucia umiejscowienia kontroli zdarzeń szkolnych\nProblem z umiejscowieniem kontroli zaczyna się oczywiście kształtować w młodym wieku.\nZobaczcie przykładowe pytania ze skali poczucia umiejscowienia kontroli zdarzeń szkolnych:\nJeśli nie zrozumiałem lekcji, to przeważnie, dlatego że:\nNie słuchałem wystarczająco uważnie.\nNauczyciel źle tłumaczył.\nJeśli spóźniłem się na lekcję, to przeważnie dlatego, że:\nWyszedłem zbyt późno.\nAutobus mi uciekł\nJeśli nie odrobiłem zadania domowego, to przeważnie dlatego, że:\nBo miałem ważniejsze sprawy.\nByło na to za mało czasu.\nPrzyczyny depresji są bardzo złożone i wieloaspektowe. Wiemy jednak, że jednym ze składników są stresujące wydarzenia życiowe. Gilbert w swojej książce o depresji (s 471) pisze, że depresja może być aktywowana przez dwa rodzaje wydarzeń.\nMoże to być sytuacja, która wiąże się z poczuciem przynależności (szeroko pojętym)\nalbo właśnie poczuciem bezsilności, które może przybierać różne formy:\nBezsilność w osiąganiu ważnych celów\nJesteśmy złaknieni poczucia dumy, chcemy unikać poczucia wstydu, niskiej wartości, robimy to kompensując, czyli dążąc do osiągnięć. Kiedy jesteśmy bezsilni w tym temacie, nie jesteśmy w stanie tego zrobić. Czujemy, że nasze cele są zupełnie poza naszym zasięgiem, czy to ze względy na okoliczności, czy własne zdolności. Czujemy się pokonani.\nMoże być tak, że nasze cele (często wklejone nam przez rodziców, czy narzucone kulturowo) są po prostu nierealistyczne.\nIleż to razy osoby, które chcą występować publicznie są zupełnie obezwładnione lękiem.\nKtoś, kto ma cechy zależne nie jest w stanie asertywnie walczyć o swoje, czy negocjować.\nOsoba zupełnie nieśmiała chciałaby być super sprzedawcą.\nChłopak który ma niskie poczucie wartości chciałby podrywać dziewczyny podchodząc do nich na ulicy i pytając o telefon -wiecie że są wręcz kursy podrywania? 😱\nCzęsto osoby nie zdają sobie sprawy ze swoich ograniczeń i nie rozumieją, dlaczego osiągnięcie pewnych celów nie jest możliwe dopóki nie popracują nad sobą (a czasami sie nie da i trzeba zmienić swoje marzenia).\nOczywiście środowisko również może blokować osiąganie celów. Na przykład pracujemy w firmie rodzinnej i nie możemy awansować, bo rodzina nie docenia i nie widzi naszego wkładu. Kobieta w typowo męskim środowisku (np. w policji) często jest w podobnej sytuacji. Chcielibyśmy pracować w przedszkolu z dziećmi ale z powodu płci męskiej nie jest to możliwe (wyśmiewanie, a nawet podejrzliwość).\nBezsilność w interakcjach społecznych\nOsoba może być ofiarą upokorzeń czy wręcz przemocy, robi się z niej podwładnego. Jej rozwój nie jest wspomagany, jest celowo blokowany przez osobę wyższą w hierarchii. Robi to by nadal wymagać zapewnień uległości i pełnego podporządkowania. Kiedy przestaje wysyłać takie poddańcze sygnały (z powodu depresji) okropne interakcje eskalują jeszcze bardziej.\nTo klasycznie w relacji romantycznej może się zdarzyć. Jedna osoba dominuje nad drugą i zamiast pomagać jej się uniezależnić, rosnąć i rozwijać to wpycha ją w jeszcze silniejszą zależność. Na przykład krytykując każdy jej krok, albo robiąc wszystko za nią.\nCzujemy że nie możemy się oddalić, że jesteśmy więźniami swojego życia. Ucieczka może być zablokowana z powodu lęku, strachu czy poczucia winy. Przemoc również może zastraszyć ofiarę przed odejściem. Problemy ekonomiczne mogą być przeszkodą. Matka boi się, że nie utrzyma swoich dzieci samodzielnie. Mężczyźni boją się, że stracą kontakt z dziećmi. Rodzice boją się o psychiczny dobrostan swoich dzieci. Dziecko boi się odejść z firmy rodzinnej (myśli, że sobie nie poradzi albo że będzie czuć się winne). Pracownik nie jest w stanie odejść, bo czuje się lojalny w stosunku do szefa.\nW takim scenariuszu partner/rodzic/dziecko/szef stają się naczelnikami więzienia. Buduje się coraz większy żal, uraza, a wewnętrzna walka by się wydostać często się nasila (szczególnie we własnych fantazjach). Taka zależność może też blokować naszą asertywność (boję się wyrażać swoje potrzeby, bo szef mnie zwolni, a ja nie znajdę pracy). Tracimy swoją wolność.\nBezsilność do samej siebie\nCzęsto nasza bezsilność dotyczy nas samych. Uważamy, że nie mamy siły wewnętrznej, że inni uważają nas za kogoś chałowego.\nŻe nie jesteśmy: utalentowani, zdolni do sukcesu, inteligentni, atrakcyjni, seksowni, kobiece, męscy, cokolwiek. Nie pasujemy do uznanego przez nas wzorca; uważamy że brakuje nam SAHP (social attention holding potential, zdolność do utrzymania uwagi społecznej).\nSAHP powstał w drodze ewolucji, to potencjał do przyciągania innych członków społeczności, a konkretnie, jeśli mam wysokie SAHP, to mam więcej żon, samochodów, podwładnych i prestiżu.\nNo więc uważamy, że nic z tego nie mamy, że żyjemy jako totalne zera, miernoty, nasze opinie się nie liczą, nasze potrzeby i wartości są ignorowane. Kiedy to wszystko się w nas zinternalizuje (uwewnętrzni i utrwali) żyjemy we wstydzie przekonani, że jesteśmy niczym.\nWszystkie odcienie bezsilności\nWe każdej z tych opcji tracimy swój los, swoją przyszłość, styl życia. Nasze wewnętrzne modele samych siebie (które uzyskujemy w dzieciństwie bez naszego udziału!) mają na nas ogromny wpływ. Mimo że nie są naszą winą nie bierzemy tego pod uwagę i ciągle obwiniamy sami siebie, dołujemy się i zaczynamy wierzyć, że jesteśmy niekompetentni i nie da się nas kochać. Wtedy może zaktywizować się stan depresji.\nCo to wszystko oznacza dla regulowania odczucia bezsilności?\nMusimy sprawdzić które poszczególne emocje najbardziej odpowiadają naszemu doświadczaniu bezsilności i próbować regulować każdą z nich osobno, a także wyciągnąć wnioski co być może warto zmienić we własnym życiu, by odczuwać ją rzadziej. Mam nadzieję, że dzięki temu artykułowi coś wam się rozjaśniło.\nTak wiem, też liczyłam na lepsze metody, a nie upierdliwe przyglądanie się i dzielenie włosa na czworo :/\nO teorii depresji Gilberta napiszę więcej w swoim artykule o depresji, który już mam do połowy napisany 🙂 podobnie jak drugi artykuł o teorii emocji Plutchika, więc jeśli czujecie niedosyt, to wspaniale, niedługo zaspokoję waszą ciekawość. 🙂\nGilbert (1999) Depression. The Evolution of Powerlessness. (rozdział: Conclusions: Complexities, Therapies, and Loose Ends)\nJarymowicz, M., & Imbir, K. (2010). Próba taksonomii ludzkich emocji.\nK. Margaretha Strandmark (2004). Ill health is powerlessness: a phenomenological study about worthlessness, limitations and suffering.\nDr. David Batho (2016) The Phenomenology of Powerlessness. EOP Green Paper. The University of Essex\nPetkanopoulou, K., Willis, G. B., & Rodríguez-Bailón, R. (2017). The emotional side of power(lessness). In M. Bukowski, I. Fritsche, A. Guinote, & M. Kofta (Eds.), Coping with lack of control in a social world.\nPoziemska, J. (1). Konstrukcja Skali Poczucia Umiejscowienia Kontroli Zdarzeń Szkolnych. Kultura-Społeczeństwo-Edukacja.\nStrelau, Doliński (red.) (2021). Psychologia Akademicka, wyd 2, GWP.\nWarren D. TenHouten (2016) The emotions of powerlessness, Journal of Political Power, 9:1, 83-121, DOI: 10.1080/2158379X.2016.1149308\nTagi: bezsilność, depresja, emocje, encyklopedia, encyklopedia_emocji\nPoprzednieNarcystyczne zaburzenie osobowości: wielkościowe czy wrażliwe\nNastępnePrzyczyny, objawy i typy pracoholizmu\nZaktualizowany May 6, 2022


Sprzedam mieszkanie czteropokojowe : Giżycko , ulica Królowej Jadwigi, 84 m2, 320000 PLN, 4 pokoje - Domiporta.pl\nMieszkanie 83,8 m2, 4 pokoje Giżycko, Królowej Jadwigi\n3 819 zł/m2 320 000 zł\nMieszkanie czteropokojowe na sprzedaż Giżycko, Królowej Jadwigi - 83,8 m2\nCena za m2 3 819 zł/m2\nRODZAJ I METRAŻ NIERUCHOMOŚCI: Czteropokojowe mieszkanie o powierzchni użytkowej 83,80m2. LOKALIZACJA: Giżycko, ul. Królowej Jadwigi CHARAKTERYSTYKA: Lokal mieszkalny usytuowany na trzecim piętrze wielo mieszkaniowego budynku mieszkalnego. Mieszkanie składa się z czterech pokoi, kuchni z jadalnią tworzącą otwartą przestrzeń z korytarzem, łazienki oraz dwóch przedpokoi. ZARZĄDCA BUDYNKU: Spółdzielnia Mieszkaniowa Mamry . MEDIA: Wodociąg miejski, kanalizacja miejska, prąd, gaz ziemny, OGRZEWANIE: miejskie OPŁATY EKSPLOATACYJNE: czynsz w wysokości ok. 550,00zł ( w czynsz wchodzą opłaty za ogrzewanie, wywóz nieczystości, fundusz remontowy, domofon, eksploatację podstawową, podatek od nieruchomości) , dodatkowe koszta to miesięczne opłaty za energię gaz i wodę według zużycia liczników STAN PRAWNY: Spółdzielcze Własnościowe Prawo do lokalu mieszkalnego z założoną Księgą Wieczystą Informacje Dodatkowe: Przestronne, słoneczne i ustawne mieszkanie posiadające komfortowy układ wnętrza, składające się obecnie z salonu z wyjściem na duży balkon, sypialni, pokoju dla dzieci z wyjściem na balkon, pokoju gościnnego, kuchni z jadalnią, łazienki z wc, garderoby i dwóch korytarzy. Pierwotnie mieszkanie składało się z czterech pokoi, garderoby, kuchni, dwóch łazienek i dwóch korytarzy. W łazience i kuchni została położona terakota i glazura. Podłogi w pokojach pokryto panelami. Stolarka okienna: okna PCV. Kuchnię połączoną z jadalnią wyposażono w meble zrobione na wymiar. Budynek w którym mieści się mieszkanie jest po termomodernizacji. W najbliższej okolicy mieszkania znajdują się liczne placówki usługowo – handlowe, szkoła podstawowa, apteka, przychodnia, przedszkole i plac zabaw dla dzieci. W pobliżu budynku znajdują się miejsca parkingowe dla mieszkańców budynku. Do mieszkania przynależy, także piwnica. Dane do opisu nieruchomości podane są przez zamawiającego. Powyższy opis ma charakter informacyjny i nie stanowi oferty w rozumieniu przepisów Kodeksu Cywilnego. Wszelkie prawa zastrzeżone! Opis oraz zdjęcia są własnością Biura Nieruchomości Kuncer, kopiowanie, powielanie i wykorzystywanie zdjęć i opisu bez zgody autora zabronione. Zapraszamy do zapoznania się z ofertą i odwiedzenia naszej strony internetowej Kontakt: Biuro Nieruchomości Kuncer ul. Staszica 9/2 11-500 Giżycko tel: 508pokaż telefon Współpracujemy z Bankami i badamy zdolność kredytową. Oferujemy klientom bezpłatną pomoc w uzyskaniu kredytu oraz ze wszystkimi formalnościami, aż do uruchomienia kredytu.\nRODZAJ I METRAŻ NIERUCHOMOŚCI: czteropokojowe mieszkanie o powierzchni użytkowej 88m2. LOKALIZACJ...\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Mieszkanie Giżycko, Królowej Jadwigi Powierzchnia: 83,8 m2 Cena: 320 000 PLN Proszę o kontakt\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Mieszkanie Giżycko, Królowej Jadwigi Powierzchnia: 83,8 m2 Cena: 320 000 PLN Proszę o kontakt


Dawro.pl - ogłoszenie - Lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 104,8 m2\nLokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 104,8 m2\nPrzedmiot sprzedaży: Lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 104,8 m2\nCena wywoławcza: 364 666,67\n31 sierpnia 2016 r. o godz. 10:50\npołożonego: 60-389 Poznań, Swoboda 29/2,\ndla którego Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w Poznaniu Wydział V Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr KW [NKW: PO1P/00129264/2].\nPrzedmiotem licytacji jest nieruchomość lokalowa (lokal mieszkalny) o powierzchni użytkowej 104,8 m2. Lokal położony jest na piętrze dwulokalowego budynku mieszkalnego typu willa miejska i składa się z trzech pokoi, w tym pokoju z wyjściem na balkon, komunikacji, łazienki oraz kuchni. Stan techniczny budynku określono jako przeciętny, standard wykończenia wnętrz lokalu jest średni. Wyposażenie lokalu w instalacje: elektryczna, gazowa, wod.-kan., c.o., domofon. Do lokalu przynależą pomieszczenia o łącznej powierzchni 54,33 m2 znajdujące się w przyziemiu. Pomieszczenia pełnią funkcję mieszkalną i posiadają niezależne wejście z zewnątrz; składają się na nie: dwa pokoje, kuchnia, łazienka oraz korytarz. Standard wykończenia wnętrz określono jako średni.\nSuma oszacowania wynosi 547 000,00 zł, zaś cena wywołania jest równa 2/3 sumy oszacowania i wynosi 364 666,67 zł.


Włocławek - Architektura - Dioblina\nWłocławek - Architektura\nWłocławek, Tadeusza Kościuszki 2\nWłocławek, Gdańska 2/4\nStary Rynek jest jednym z najważniejszych placów Śródmieścia we Włocławku. Przeważająca część zabudowy pochodzi z XIX wieku. Plac objęty jest lokalnym programem rewitalizacji.\nWłocławek, Okrężna 21\nTelefon: +48 54 231 91 00\nPlac Wolności (dawniej Nowy Rynek) – od ponad stu lat jeden z najbardziej ruchliwych placów Włocławka. Ma kształt prostokąta o wymiarach około 160×130 metrów. Usytuowany jest u zbiegu 8 ulic, w samym sercu Śródmieścia.\nAtrakcje • Architektura • Pomniki • Religia • Kościoły\nPomnik Stefana Wyszyńskiego – znajdujący się na terenie Placu Kopernika we Włocławku pomnik poświęcony kardynałowi Stefanowi Wyszyńskiemu.\nAtrakcje • Architektura • Centra handlowe\nWzorcownia – największe we Włocławku centrum handlowo-rozrywkowe.\nPałacyk przy Żytniej\nWłocławek, Żytnia 55\nWłocławek, Plac Wolności 6\nParafia Wszystkich Świętych we Włocławku – rzymskokatolicka parafia we Włocławku, należąca do diecezji włocławskiej i dekanatu włocławskiego I. Powołana w 1969 roku przez księdza biskupa Jana Zarębę. Obsługiwana przez ojców Franciszkanów-Reformatów.\nPomnik płk. Stanisława Bechiego\nPlac Przyjaciół WOŚP\nPlac Przyjaciół Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy - plac w formie ronda we Włocławku, usytuowane u zbiegu ulic Wroniej, Kruszyńskiej, Planty i Kujawskiej. Rondo wyposażone jest w sygnalizację świetlną.\nPałacyk przy Smolnej\nWłocławek, Smolna 7\nWłocławek, Adama Mickiewicza 6\nWłocławek, 3 Maja 17\nWilla właścicieli Fabryki Celulozy\nWłocławek, Składowa 1\nWłocławek, Prymasa Stanisława Karnkowskiego 3\nWyższe Seminarium Duchowne Diecezji Włocławskiej we Włocławku – rzymskokatolickie seminarium duchowne działające w ramach struktur Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. Zostało erygowane 16 sierpnia 1569 r. przez ordynariusza kujawsko-pomorskiego bpa Stanisława Karnkowskiego.\nWłocławek, Kościuszki 12\nWłocławek, Szpitalna 23


Ruch Obrony Praw Człowieka i Obywatela | dzieje.pl - Historia Polski\nInicjatywa powołania Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela (ROPCiO) pojawiła się w środowiskach niepodległościowych na przełomie 1975 i 1976 r. Jego założyciele podkreślali swój związek z tradycją II RP i Armii Krajowej, a także z Kościołem katolickim. Byli wśród nich niedawni więźniowie polityczni z rozbitej przez SB na przełomie lat 60. i 70. konspiracyjnej organizacji "Ruch" (m.in. Andrzej Czuma), a także weterani AK i powojennego podziemia antykomunistycznego. Z ROPCiO w różnym stopniu związani byli znani politycy m.in. Leszek Moczulski i Aleksander Hall.\nROPCiO był jawną formą działania powstałej 12 marca 1977 r. konspiracyjnej organizacji Nurt Niepodległości. Dokumentem założycielskim ROPCiO był apel „Do społeczeństwa polskiego” podpisany 25 marca 1977 r. i przesłany do marszałka Sejmu oraz Episkopatu Polski. W filmie bohaterowie z tamtych latach opowiadają o powstałym 35 lat Ruchu. Mówią o motywach działania, nadziejach z tym związanych, reakcji komunistycznych władz ale też spuściźnie ideowej, która dla dzisiejszych elit politycznych wydaje się czasem obca.


Kilka słów o mnie - Blog o zdrowiu - Sanatum\nIzabela Dobrowolska\tmarzec 08, 2021 3 Komentarzy\nChyba jeszcze nie mieliśmy okazji się poznać, prawda? Dzisiejsze święto nas, kobiet wydaje mi się doskonała okazją, by to zmienić :) Jest to pierwszy w tej tematyce mój post ale obiecuję, że nie ostatni :) Dzisiaj będzie coś od serca, osobiście, od kobiety dla kobiet, będzie o zdrowiu oczywiście, moim zdrowiu, o walce o zdrowie... Przez chwilę zastanowiłam się czy "walka" to dobre słowo... Tak, dobre. Walka oznacza wysiłek, przeciwstawienie się przeciwnościom, oznacza również odwagę, walka niesie z sobą z reguły również pewne straty. Tak więc, tak, ten post będzie o walce o zdrowie. Z najlepszymi życzeniami dla wszystkich kobiet, tych mających poczucie, że akurat przegrywają jakąś walkę i tych, które właśnie cieszą się z wygranej walki. Moim zdaniem walka o zdrowie jest jedyną, którą warto toczyć - jeśli mam zdrowie, to mam wszystko, bo mogę wszystko, mogę zmierzyć się z każdym wyzwaniem.\nDlaczego znowu lubię nosić golfy\nMiało być o zdrowiu a zaczyna się, jak o modzie? No niezupełnie :) Te golfy, to nie bez powodu. Od zawsze uwielbiałam to, jak wyglądają i zawsze lubiłam to, jak ja w nich wyglądam. I od całych wieków ich nie nosiłam. Zwyczajnie było w nich niewygodnie, czułam w nich dyskomfort, drażniły mnie, były nie do wytrzymania. Podobnie było z przeróżnymi wisiorkami, koralami i naszyjnikami. Nie od razu się poddałam z tymi ostatnimi, co jakiś czas kupowałam nowy, który bardzo mi się podobał i za każdym razem lądował w pudełku, ponieważ na mojej szyi był również nie do wytrzymania.\nTarczyca. A dokładniej guzy tarczycy, rozrośnięta tarczyca, zmieniona tarczyca, przebudowana tarczyca. Trudno nawet znaleźć słowa na to jaka była ta tarczyca - taka była :)\nZmiany w mojej tarczycy zostały zdiagnozowane po raz pierwszy kilkanaście lat temu. Były wtedy na tyle nieduże, że nie było ich widać gołym okiem. Odkryłam ich istnienie przy jednym z rutynowych badań USG, które co jakiś czas robię różnym moim organom. Zalecenie lekarza robiącego USG była - usunąć. Podobne były zalecenia kilku kolejnych endokrynologów i internistów.\nDlaczego? Bo moje wyniki dotyczące hormonów tarczycy były prawidłowe, bo badanie USG nie wskazywało na żadne niepokojące cechy guzów, bo kilka kolejnych biopsji również na to nie wskazywało, bo nie chciałam się pozbywać organu, który wydawał się działać prawidłowo. Sama podjęłam ryzyko. Tak, ryzyko. Bo żadne z tych badań nie pozwala stwierdzić ponad wszelką wątpliwość, czy zmiany zachodzące w takiej tarczycy nie mają charakteru nowotworowego. To widać tylko i wyłącznie na skrawkach wykonanych z danej tkanki, w mikroskopie. Oczywiście sprawny i doświadczony diagnosta jest w stanie z dużym prawdopodobieństwem dokonać oceny co do charakteru zmiany ale nigdy nie jest taka ocena pewna w 100%.\nZdecydowałam się jednak obserwować swoją tarczycę. To nie było łatwe. Z każdym badaniem USG słyszałam pretensje, że nadal jej nie usunęłam i roztaczano przede mną czarne wizje tego, co mi w związku z tym grozi. Miło nie było. Skupiłam się na poszukiwaniu lekarza, który podejmie ze mną te obserwacje zamiast mnie straszyć. W końcu znalazłam. I tak sobie żyliśmy razem zgodnie ;) - ja, moja rosnąca tarczyca i tenże lekarz. Lekarz mówił, że on się tej tarczycy "nie boi", on ją będzie obserwował, ja obdarzając od lat lekarzy ograniczonym zaufaniem nadal czułam na własnych barkach ciężar swojej decyzji a tarczyca "dobrze się bawiła" - rosła sobie to tu, to tam, czasem gdzieś się zmniejszała oraz toczyła sekretne życia za mostkiem, z dala od głowicy USG, która tam nie miała już dostępu.\nW końcu ciężar tych własnych decyzji wbrew niemal całemu światu medycznemu, z którym się spotkałam na przestrzeni tych kilkunastu lat, zmęczył mnie.\nNigdy jakoś specjalnie nie przeszkadzał mi wygląd mojej szyi. Był kiepski. wypukłość z przodu, dziwna wypukłość z boku. Śmiałam się, ze dzięki temu nie widać na mojej szyi zmarszczek i młodziej wyglądam. Przyzwyczaiłam się już do tego, że leżenie na plecach nie istnieje. Leżeć na plecach? A po co? Przecież można na boku. Kiedy robiłam skłony i czułam jakby coś próbowało wypchnąć mi mózg z czaszki myślałam, że tak to się właśnie czuje kiedy się robi skłon. Kiedy czułam opór przed połknięciem większej tabletki/kapsułki myślałam sobie "o matko, co to za pomysł, żeby takiego giganta wyprodukować". A jak zwyczajne moje kapsułki z omega-3, Vegepy, którą zażywam od lat, od czasu d czasu utknęły mi w gardle myślałam sobie, że to przypadek, że zacisnęłam gardło bo popiłam jej zbyt zimną wodą. Itd. itp. Komuś z Was wydaje się to znajome? :)\nPewne fakty jednak nie podlegały dyskusji, były obiektywne, nie mogłam udawać, że ich nie ma. Mojemu TSH od kilka lat zdarzało się spaść poniżej normy, w ostatnie lato było na granicy oznaczalności - tarczyca "nie lubi upałów". Wizja walki z potencjalną nadczynnością dawała do myślenie. Dawała mi również do myślenia pozornie dziwna reakcja mojego organizmu, metabolizmu na różne czynniki. Przy USG lekarz stwierdzał, że moja tchawica jest przesunięta przez rozrośniętą tarczycę. "Przesunięta tarczyca" nie brzmiało dobrze. Próbowałam zignorować kołatające się po głowie informacje, że długotrwałe nadmierne rozciągniecie ściany tchawicy może skutkować utratą jej elastyczności a po usunięciu przyczyny rozciągania w związku z tym zapadaniem się tchawicy, co utrudnia oddychanie. Niemniej jednak ta myśl wracała. Zaczął mnie też niepokoić fakt, że tarczyca sięga za mostek, a co za tym idzie nie byliśmy w stanie jej obserwować w tym rejonie i trudno stwierdzić, czy łagodna do tej pory zmiana nie przekształciła się w złośliwą.\nW końcu zmierzając się z tymi oto faktami podjęłam decyzję, żeby poddać się operacji tarczycy. Decyzja zapadła pół roku temu. Operacja obyła się 5 tygodni temu.\nDecyzja była oczywiście trudna. Z jednej strony fakty były jakie były, z drugiej strony wiedziałam jakie ryzyko powikłań niesie taka operacja, a przecież w sumie nie czułam się wcale źle. Ryzyko utraty dużej ilości krwi - tarczyca jest bardzo ukrwionym organem. Ryzyko uszkodzenia nerwu krtaniowego - unerwia mięśnie krtani, jego porażenie/uszkodzenie skutkuje zmianą barwy głosu w najlepszym wypadku, utratą głosu w gorszym wypadku, a także zaburzeniami połykania, dusznościami zagrażającej życiu i w skrajnych przypadkach wymagającymi wykonania tracheostomii. Porażenie nerwu krtaniowego jest jednym z najczęściej występujących powikłań usunięcia tarczycy, wymaga długotrwałej rehabilitacji, która niekoniecznie usunie problem.\nKolejnym poważnym powikłaniem jest przypadkowe usunięcie wszystkich przytarczyc. Przytarczyce to maleńkie gruczoły wydzielnicze zlokalizowane, jak sama nazwa wskazuje, przy tarczycy, a dokładniej za tarczycą. Z reguły mamy ich ok. 4, choć zdarza się 1 lub więcej niż 4, nawet 8. Z reguły leżą one za tarczycą ale może się zdarzyć, że są zlokalizowane wewnątrz tarczycy albo w jamie brzusznej. Przytarczyce to bardzo ważne gruczoły, odpowiedzialne są gospodarkę wapniem i fosforem. Ich nadczynność skutkuje hiperkalcemią (zbyt wysoki poziom wapnia w krwi), a niedoczynność hipokalcemią (zbyt niski poziom wapnia w krwi). Oba nieleczone zagrażają życiu. Parathormon produkowany przez przytarczyce, regulujący poziom wapnia w krwi, odpowiedzialny jest również za metabolizm witaminy D3 - pobudza metabolizm witaminy D3 w nerkach.\nMetabolizm witaminy D3 przebiega w naszym organizmie dwuetapowo. Pierwszy etap zachodzi w wątrobie i prowadzi do powstania metabolitu nazywanego 25(OH)D, to poziom tego metabolity badamy w laboratorium. To jednak nie koniec. Sam metabolit 25(OH)D odgrywa jakąś rolę w naszym organizmie jednak nie ma pływu na metabolizm wapnia a kluczowa rola witaminy D3 związana jest z innym jej metabolitem, kalcytriolem. Aby powstał kalcytriol, czyli D-1,25(OH)2D konieczna jest jeszcze dalsza hydroksylacja, przebiegająca w nerkach z udziałem właśnie parathormonu. Tak więc wnioskowanie o tym co dzieje się z wapniem w naszym organizmie tylko na podstawie wyniku badania poziomu 25(OH)D jest obarczone bardzo dużym błędem. Nie daje obrazu tego, co dzieje się z tym metabolitem w naszych nerkach.\nWspominałam już, że to była trudna decyzja? :)\nA przypominam - czułam się generalnie dobrze. Podjęłam ją jednak.\nI od 5 tygodni jestem nową ulepszoną wersją siebie :)\nCzuję się jakby ktoś dał mi nowe życie. Dosłownie. Jakby zdjął ze mnie wielki ciężar, dosłownie i w przenośni. Czuję się lżejsza, sprawniejsza, czuję, ze mogę wszystko. Mogę leżeć na plecach - to pierwsze co odkryłam już kilka godzin po operacji :) Mogę połykać największe nawet kapsułki - jakież było moje zdziwienie, ze można je połknąć bez ich utknięcia w przełyku :D Teraz dopiero widzę w czym i jak bardzo mi przeszkadzała tarczyca. No i w końcu mogę nosić golfy, jak na załączonym zdjęciu :)\nCzy są jakieś ciemne strony tej "sielanki"?\nSą. Zanim o nich powiem chciałabym podkreślić coś - rola chirurga, doświadczenie chirurga, mistrzostwo świata chirurga. Mojego chirurga. Wymienię go tu z nazwiska - doktor Józef Kurek z Wielospecjalistycznego Szpitala w Jaworznie, ordynator Oddziału Chirurgii Ogólnej, Endokrynologicznej i Onkologicznej.\nDoktor Józef Kurek to fantastyczny fachowiec!\nWybór lekarza jest niezwykle ważny. Ponieważ wiedziałam jak poważnie wygląda moja tarczyca i jak duże ryzyko niesie jej operacja szczególnie ostrożnie wybierałam chirurga. Jak się okazało lewy płat mojej tarczycy miał 11 cm długości, sięgał aż do aorty. Ten rozmiar zrobił wrażenie na całym szpitalu, wierzcie mi, była olbrzymia. Operacja była trudna. Anatomia mojej tarczycy była tak zmieniona, że lekarzom sporo zajęło czasu, żeby się zorientować co jest co. Długo szukali nerwu krtaniowego. Znaleźli go tylko dlatego, że mieli do dyspozycji neuromonitoring i byli bardzo cierpliwi. Neuromonitoring to bardzo ważne wyposażenie sali operacyjnej, nie zawsze jest a jest niemal niezbędne jeśli nasz nerw krtaniowy ma pozostać bezpieczny. Neuromonitoring śródoperacyjny (IONM) polega na obserwowaniu reakcji kluczowych struktur nerwowych podczas operacji, monitoruje się aktywność elektrofizjologiczną nerwu. Ta metoda ma zastosowanie przy operacji różnych organów, nie tylko tarczycy oczywiście.\nMimo tak zmienionej tarczycy doktor Kurek zdołał znaleźć przytarczyce i usunął tylko jedną z nich w celu badania histopatologicznego. Obecnie istnieją metody śródoperacyjnego obrazowania przytarczyc. Ze względu na ich niewielki rozmiar i bliskość anatomiczną z tarczycą często dochodzi do przypadkowego usunięcia przytarczyc w trakcie operacji tarczycy. Całkowite usunięcie wszystkich przytarczyc to nieodwracalne problemy dla pacjenta, które będą mu towarzyszyć do końca życia. W śródoperacyjnym monitorowaniu przytarczyc wykorzystuje się zjawisko ich autofluorescencji - wzbudzenia świecenia odpowiednią długością fali świetlnej, widocznego w odpowiedniej do tego kamerze. Jednak tego rodzaju sprzęt na razie rzadko jest dostępny w naszych szpitalach. Szczególną rolę odgrywa tu więc doświadczenie i dokładność chirurga.\nCzy dotknęły mnie jakieś powikłania?\nJak napisałam mój nerw krtaniowy jest cały. Moja blizna jest tak mała, ze sama nie mogę uwierzyć, że przez tak niewielki otwór wyjęto mi takiego giganta, w dodatku nie uszkadzając wszystkiego wokół.\nRana była szyta od środka, natomiast na zewnątrz skóra została sklejona klejem tkankowym. Zastosowanie kleju pozwala uniknąć dodatkowych blizn po szwach oraz chroni przed infekcją rany. Moja blizna wygląda naprawdę nieźle. Szpital uwolnił mnie już dwa dni po operacji. Po 2 tygodniach rana z zewnątrz była już kompletnie oczyszczona z wszelkich strupków. Wewnątrz proces gojenia jeszcze się nie zakończył - na USG po 3 tygodniach było widać wewnątrz jeszcze ranę, obecnie odczuwam jeszcze czasem lekki ból ale od dobrych 2 tygodni funkcjonuję już całkowicie normalnie.\nCałkowite lub częściowe usunięcie tarczycy wiążę się oczywiście z dożywotnim lub czasowym (jeśli pozostawiona część tarczycy podejmie pracę na odpowiednim poziomie) zażywaniem hormonu tarczycy. Po 5 tygodniach i drobnych korektach dawki nie odczuwam żadnych nieprawidłowości z tym związanych ale wymaga to jeszcze nadal monitorowana.\nNajwiększą niedogodnością po operacji była i jest hipokalcemia. Fizyczna manifestacją hipokalcemii jest tężyczka. Wapń odgrywa kluczową rolę w funkcjonowaniu mięśni i nerwów. Zbyt niski poziom wapnia prowadzi do nadpobudliwości komórek nerwowych i mięśniowych. W łagodnych stanach objawia się ona mrowieniami, które mogą być odczuwalne w całym ciele. W skrajnych przypadkach dochodzi do skurczów mięśni rąk, twarzy, klatki piersiowej, nóg. Może wtedy dojść do skurczu mięśni gardła i zaciśnięcia dróg oddechowych. Do takie stanu dochodzi rzadko, niemniej jednak wystąpienie skurczów wymaga natychmiastowej interwencji lekarza. Przewlekła hipokalcemia prowadzi do różnych problemów zdrowotnych. Wiążę się również z hiperfosfatemią, nadmiarem fosforu, spowodowanym niedoborem wapnia. Z tego powodu osoby borykające się z hipokalcemią powinny bezwzględnie stosować dietę niskofosforanową, w celu zmniejszenia podaży fosforu, którego równowaga jest zaburzona. Dieta niskofosforanowa to najtrudniejsza z diet. W fosfor bogate jest wszystko to co lubię i często jadałam, w szczególności jajka i sery. Z różnych powodów stosuję dietę niskowęglowodanową (o tym innym razem :), połączenie jej z dieta niskoforforanową to prawdziwe wyzwanie.\nWprawdzie usunięto mi tylko jedną przytarczycę i miałam ich więcej ale uszkodzenie w obrębie szyi w wyniku operacji było ogromne, sama operacja była długa, przytarczyce uległy podrażnieniu i czasowemu niedokrwieniu. Początkowo mój poziom parathormonu był nieoznaczalny a poziom wapnia był tak niski, że kilka razy już się pakowałam, żeby pojechać na SOR w celu podania mi kroplówki z wapniem ponieważ doustna suplementacja była niewystarczająca. Ostatecznie poradziłam sobie jednak bez tego a obecnie parathormon jest już produkowany i zmniejszam stopniowo dawkę zażywanego wapnia. Jestem wiec dobrej myśli.\nNa stabilizację poziomu wapnia z reguły trzeba czekać około roku, czasem do dwóch lat. Jednym z istotnych czynników obniżających ryzyko hipokalcemii po operacji tarczycy jest zadbanie o odpowiednio wysoki poziom witaminy D3 w krwi przed operacją. Przy niedoczynności przytarczyc konieczne jest zażywanie gotowego aktywnego kalcytriolu, cholekalcyferol owszem podniesie nam w takiej sytuacji poziom frakcji 25(OH) jednak z powodu braku parathormonu, tak jak wspomniałam, nie zostanie ona zmetabolizowana do końcowego aktywnego produktu w nerkach.\nDlaczego moja tarczyca wymknęła się spod kontroli?\nTarczyca to bardzo wrażliwy organ. Wrażliwy, a jednocześnie niezwykle ważny, regulujący pracę wielu innych organów. Badanie histopatologiczne mojej tarczycy dało jednoznaczną odpowiedź na pytanie czym były te zmiany. To tzw. wole koloidowe, czyli najogólniej rzecz ujmując rozrost tkanki tarczycy. To najczęstsza zmiana w obrębie tarczycy.\nGeneralnie u podłoża wola koloidowego leży dysfunkcja tarczycy - tarczyca nie jest w stanie produkować wystarczającej ilości hormonu, w związku z tym dochodzi do jej rozrostu w celu kompensacji tego niedoboru. Jedną z możliwych przyczyn pogorszenia funkcji tarczycy, mniej wydajnej produkcji hormonu, jest niedobór w diecie jodu. Nie oznacza to jednak, że kiedy już mamy wole koloidowe, kiedy już doszło do rozrostu tarczycy dobrym wyjściem jest podanie samego jodu lub suplementu bogatego w jod. Może ono skutkować nadmierną stymulacją rozrośniętej tarczycy i w efekcie nadprodukcją hormonu tarczycy, która prowadzi do jej nadczynności.\nInną przyczyną powstania wola koloidowego są stany zapalne tarczycy. I właśnie to najprawdopodobniej było przyczyną mojego rozrostu tarczycy. Autoimmunologiczny stan zapalny towarzyszy mi już od 25 lat. Skóry, stawów, jelit. Trzymam go w ryzach za sprawą różnych działań (o tym w kolejnych wpisach), nie stosuję żadnych leków, odpowiednio się odżywiam i stosuję suplementy. Dlaczego w takim razie moja tarczyca się rozrosła do takich rozmiarów mimo, że inne moje organy radzą sobie dobrze? No cóż, lata temu wiedziałam znacznie mniej niż wiem teraz. Z różnych powodów dawno temu popełniłam suplementację jodem. Nie wiedząc, że coś złego dzieje się już w mojej tarczycy. To prawdopodobnie w znacznym stopniu przyczyniło się do tego, ze rozrost mojej tarczycy wymknął się spod kontroli organizmu. Zawsze przestrzegam moich pacjentów przed stosowaniem jakichś specyfików "w ciemno", nawet jeśli są to "tylko" suplementy i nawet jeśli poleca je ktoś powszechnie uznawany za wiarygodnego. Jeśli spodziewamy się, ze coś będzie skutecznie działać w naszym organizmie to musimy również założyć, ze może nam zaszkodzić. Nie musi, ale może. Prawdę mówiąc "dostaję wysypki" kiedy słyszę, że jakiś "guru" radzi wszystkim zażywać to czy tamto, reklamuje coś jako cudowny specyfik dla każdego lub udziela porad nie poznając uprzednio stanu zdrowia osoby, której radzi. To bardzo niebezpieczne praktyki!\nReasumując i biorąc pod uwagę moje własne doświadczenia - czy warto, czy należy, kiedy trzeba, kiedy nie trzeba poddać się operacji tarczycy?\nOdpowiedź na to pytanie być może Was rozczaruje :) Bo... TO ZALEŻY :) Zależy od wielu czynników, od przebiegu choroby, od podłoża, od wyników, od stanu zdrowia generalnie. To naprawdę zależy. Nie jest możliwe i odpowiedzialne ani stwierdzenie "nigdy nie usuwaj tarczycy", ani "zawsze usuwaj tarczycę" jeśli uległa rozrostowi.\nMam nadzieję jednak, ze moja własna historia doświadczenia coś wnoszą w Wasze rozważania jeśli dotyczy Was właśnie problem rozrostu tarczycy. A w razie wątpliwości życzę Wam spotkania na swojej drodze osób, które pomogą je rozwiać. Jeśli się nie pojawiają, po prostu poszukajcie ich :)\nPo raz koleiny chylę czoła jest Pani WIELKA -życzę dużo zdrowia . Jak zwykle zachwycam sie Pani koleinym teskstem tym razem “ TARCZYCA “ Ja przyznaje sie nie jestem taka OD WAZNE jak Pani. Zycze tyle radosci a usmiech niech towarzyszy kazdego dnia. ????????????????♀\nDzień dobry Pani Izabelo.Pamietam Pani kolokwia z biologii komórki :) Odkryłam to miejsce niedawno i z wielkim zaciekawieniem pochłaniam kolejne artykuły. Dbajmy o siebie i najbliższych.Dzielmy się dobrą energią (i dobrym jedzeniem). Pozdrawiam\nJestem pełen podziwu i uznania. Wesołych Świąt!!!