Mam Efkę - Forum dyskusyjne: Narzeczony chadowiec\nDodany dnia 11/03/2018 14:09\nU mojego narzeczonego 12 lat temu stwierdzono zaburzenia psychiczne i wtedy był pierwszy raz w szpitalu. Był leczony na depresję później schizofrenię, a od jakiś 4-5 lat postawili mu diagnozę choroba afektywna dwubiegunowa z szybkim przebiegiem faz. Zaczęliśmy się spotykać, na którejś z kolei randce dowiedziałam się że jest chory. Myślę dobrze poczytam o tym, może teraz jak ma mnie będzie inaczej będzie lepiej. Przecież każdy zasługuje na szczęście. Sielanka trwała 2 lata, nigdy się nie pokłóciliśmy zawsze wyjaśnialiśmy sobie wszystko na bieżąco każde nieporozumienie. Mówił mi dużo o sobie o swoich problemach, czasami śmiał się że jestem jego terapeutą bo zawsze go wysłucham. Później były zaręczyny moja rodzina nie była zadowolona z tego ale przecież ja wiem lepiej dam radę sobie poradze. Ślub miał być w tym roku. Ostatnio był jakoś bardziej pobudzony, tłumaczył ze to normalne bo ma więcej normalne bo ma więcej stresów. Później zaczął snuć teorię że wmówili mu chorobę. Wtedy dopiero włączyła mi się czerwona lampka. Namówiłam go na wizytę u lekarza. Dodam że on nie pije od 7 lat wgl alkoholu cały czas bierze leki lit i jeszcze jakiś stabilizator. U psychiatry dostał kventiax na uspokojenie i na sen. Przypilnowalam go żeby wziął leki i po jakiej godzinie od wzięcia leków dostał jakiejś furii zaczął mówić tyle nieprzyjemnych słów do mnie i swojej matki, która zresztą uderzył. Później mnie przepraszał że nie chcial że to choroba ale rano zaczął być agresywny też do mnie. Najgorsze jest to że jak rozmawialam o tej chorobie z nim i jego rodzina mówił mi że nigdy nikogo nie uderzył a teraz w początkowej fazie manii zaczął mówić wszystko i jego mama to potwierdzila że to nie był pierwszy raz. Sama nie wiedziałam jak sobie z tym poradzić cały czas go słuchałam, potwierdzam wszystko, co mówi namówiłam na wizytę u lekarza. Obecnie jest w szpitalu psychiatrycznym. Nie wiem co będzie po wyjściu . Boje się z nim zakładać rodzinę, nie wyobrażam sobie dzieci w tym wszystkim. Jednocześnie wiem że muszę mu pomóc znalazłam dobrego terapeutę, chce żeby tego spróbował może to coś mu pomoże. Mam wrażenie że on i jego rodzina na co dzień zachowują się tak jakby mu nic nie było i chca modlitwa i wiara to wszystko pokonać, a to może być tylko dodatek do wszystkiego, a nie złoty srodek. Teraz chce go odwiedzić, on cały czas mówi, że zaraz wyjdzie. Nie mam pojęcia czy taka wizyta dobrze mu zrobi? Jak poradzić sobie teraz i później? To były najlepsze 2 lata mojego życia czy jeden tydzień manii może to przekreślić ?\nDodany dnia 11/03/2018 14:29\nNie pakowalabym się w to małżeństwo. Za duże obciążenie psychiczne jak dla mnie ze strony partnera. Tylko, że ja jestem miękka, pytanie czy ty jesteś twarda?\nDodany dnia 12/03/2018 14:52\nMoge tylko mowic z wlasnego doswiadczenia, jako koles z CHAD, ze nigdy mi nie wyszedl zwiazek z kobieta, ktora byla swiadkiem ktoregokolwiek z moich epizodow - depresji, lub manii.\nNawet jak slyszalem zapewnienia, ze epizod nic nie zmienil, to jednak nigdy nie bylem w stanie funkcjonowac w tym zwiazku jak kiedys.\nNa szczescie, mam bardzo dobre stosunki z moimi ex, niektore z nich nazwalbym nawet przyjaciolkami.\nKoles ma mnostwo innych problemow oprocz CHAD. Jesli go naprawde kochasz, wg mnie powinniscie sie wstrzymac az stabilizacja powroci. Jesli jednak nie jestes w stanie sie pogodzic z tym, ze to sie moze powtorzyc - dalbym sobie spokoj.\nEdytowane przez Nomad dnia 12/03/2018 14:52\nDodany dnia 12/03/2018 21:56\nCzy jestem twarda nie wiem ale im dłużej jest on w szpitalu wiem że muszę o niego walczyć jak się da, że muszę mu pomoc. A co do związku to wszystko się okaże jak będzie, czy da się to od nowa zbudować. Może da się to jeszcze jakoś poukładać ale nie mam pewności i chyba to jest najgorsze. Nie wiem czy go do odwiedzić bo cały czas mówi że chce już wyjść i nie wiem czy się tak nie roztroi bardziej :/ jak myślicie ?\nDodany dnia 12/03/2018 22:01\nTy nie byłeś w stanie czy one? Ciężko jest wrócić do równowagi jakby razem?\nDodany dnia 12/03/2018 22:57\nWalczenie o kogoś i pomaganie to jest kiepska baza pod związek, niestety.\nTo on musiałby o siebie walczyć, żeby taka relacja miała szansę powodzenia.\nPartnera/męża można wspierać, ale nie ratować.\nDodany dnia 13/03/2018 00:46\nMajlena_23 napisał/a:Ty nie byłeś w stanie czy one? Ciężko jest wrócić do równowagi jakby razem?\nJa nie bylem w stanie, nawet jak slyszalem zapewnienia, ze wszystko ok.\nNie moglem zniesc swiadomosci, ze nasz zwiazek bylby od tej pory przeklety dynamika ala "koles z demonami i zbawicielka", a nie oklamujmy sie - tak by wlasnie bylo.\nMoze to kwestia dumy, albo zbyt wysokich standardow wobec samego siebie, ale nie potrafie kontynuowac zwiazku jako ten "potrzebujacy politowania".\nCo w sumie jest automatycznie odpowiedzia na Twoje drugie pytanie.\nCiezka sytuacja, ogolnie. Przede wszystkim trzeba poczekac i zobaczyc, jak bardzo sklonny jest pomoc samemu sobie i czy jest w stanie odzyskac kontrole nad swoim zyciem i zdrowiem, a dopiero potem zastnawiac sie co ze zwiazkiem.\nEdytowane przez Nomad dnia 13/03/2018 00:47\n"True courage is smiling while fighting."\nDodany dnia 22/04/2020 22:34\nData rejestracji: 22.04.20\nJa jestem w związku od 1,5 roku, mój partner ma CHAD, do tej pory miał lepsze i gorsze dni, ale to co odkryłam przez ostanie parę dni zwaliło mnie z nóg, mimo to chcę zawalczyć o nasz związek, chcemy walczyć razem. Zranił moje uczucia, ale wiem, że to nie jest jego osobowość, to choroba, to ktoś inny. Odkryłam, że przez ten cały czas rozmawiał, flirtował z 10 kobietami na różnych social mediach, wysyłał im zdjęcia, komplementował ich zdjęcia, wyznawał miłość, mimo to, będę walczyć o przetrwanie naszego związku, chcemy tego oboje. Wiem, że warto, każdy zasługuje na miłość.\nDodany dnia 22/04/2020 22:38\nA partner się leczy?\nDodany dnia 22/04/2020 22:40\nTak, leki, psychiatra i psycholog regularnie. Ostatnio po tym odkryciu poszliśmy razem i Ja też się zapisałam na wizytę.\nDodany dnia 22/04/2020 22:48\nhm… nie napisze nic odkrywczego, ale jesteś w trudnej sytuacji. Czy on chce się leczyc czy leczy się dla świętego spokoju?\nChADowiec mówi heloł Przedstaw się 4 15/12/2015 11:30\nchadowiec i borderka Choroba afektywna dwubiegunowa 9 09/02/2015 15:58\n38,023,737 Unikalnych wizyt


» Fałszywy związek (obyczaj, hetero, 2os, bn)\n#26 26-02-2018 o 22h54\nOd razu po tym, jak odsunęliśmy się od siebie, wlepiłem wzrok w Victorię. Z jednej strony starałem się udawać szczęśliwego, o czym mówił mój uśmiech, z drugiej jednak za wszelką cenę chciałem pokazać jej, jak bardzo mam ją gdzieś i że ten pocałunek nic dla mnie nie znaczył - chociaż wpłynął na mnie bardziej, niż mogłem się spodziewać. I miałem nadzieję, że udało mi się to uzyskać. Znała mnie na tyle dobrze, że bez problemu powinna rozszyfrować, co oznaczało moje spojrzenie.\nJa za to nie potrafiłem jej rozgryźć. Patrzyłem na nią. Próbowałem wybadać, jak wpłynął na nią nasz pocałunek, ale jej zachowanie niewiele mi mówiło. Jeszcze chwilę uważnie obserwowałem każdy jej ruch i starałem się odgadnąć co czuje, i pewnie robiłbym to dalej, gdyby z zamysłu nie wyrwał mnie jej głos.\n- Masz rację - odezwałem się w końcu. Wstałem z ławki i podałem jej rękę.\nWróciliśmy na parking przy restauracji, po drodze ani razu się do siebie nie odzywając. Kiedy zobaczyłem swój samochód, odetchnąłem z ulgą. Nareszcie ten wieczór dobiegał końca. Miałem ochotę pojechać na imprezę, do jakiegokolwiek klubu, napić się i odreagować. Cóż, w tej sytuacji nie byłoby to zbyt mądre posunięcie z mojej strony. Prawdopodobieństwo, że moje foty, kiedy byłbym pijany, znalazłyby się w jakiejś gazecie, było ogromne. A to zdecydowanie nie wpłynęłoby dobrze na mój wizerunek. Tym bardziej, że tego dnia odbyła się moja "randka" z Victorią. Lary chyba zabiłby mnie, gdyby do tego doszło. Westchnąłem ciężko. Nie zostało mi nic innego, jak grzecznie wrócić do domu.\nUpewniwszy się, że na parkingu nie ma nikogo, poza nami, puściłem jej dłoń.\n- Mam nadzieję, że masz czym wrócić - od razu po tych słowach zacząłem kierować się do samochodu, jednak po kilku krokach zatrzymałem się i po krótkim namyśle odwróciłem w kierunku dziewczyny - Ale jak nie, to możesz się ze mną zabrać - po moim tonie dało wywnioskować się, że nie mam ochoty gościć jej w swoim samochodzie. Nie brzmiał zbyt przyjaźnie. Czułbym się jednak głupio, gdybym tego nie powiedział. Nie zostawię jej samej późnym wieczorem na parkingu, nie wiedząc, czy ma jak wrócić - A, Victoria... - odezwałem się, zanim zdążyła mi odpowiedzieć - Marynarka - wyciągnąłem rękę, chcąc odebrać swoją własność.\n#27 03-03-2018 o 19h54\nWciąż byłam nieco oszołomiona, nie tylko pocałunkiem i wiążącymi się z nimi emocjami oraz wspomnieniami, ale także uświadomieniem sobie, że nie tylko sam Patrick był dla mnie nieprzenikniony, ale nawet jego oczy - oczy, o ktróych mówi się, że są zwierciadłem duszy; te same oczy, w których kiedyś potrafiłam dostrzec wszystko, a które teraz były dla mnie obce. Nie byłam w stanie tego zrozumieć. Wiedziałam, że przecież on musiał coś czuć - złość, zdegustowanie, irytację, samozadowolenie, poczucie wyższości, obojętność, cokolwiek! - a mimo to nie widziałam w nim żadnych emocji. Jak gdyby odgrodził się ode mnie, schował za drzwiami, w miejscu, do którego nie miałam dostępu. Znów zaczęłam się zastanawiać, jak do tego wszystkiego doszło; jak nasza historia mogła się tak skończyć? Niezmiennie jednak dręczyło mnie jeszcze inne, ważniejsze pytanie - to, które od roku nie dawało mi spokoju, jedyne, na które nie byłam w stanie poznać odpowiedzi - czy Patrick kiedykolwiek mnie kochał? Czy może to, co widziałam kiedyś, patrząc na niego, to, co brałam za miłość, gdy patrzyłam mu w oczy, było czymś innym, co w swojej naiwności źle zinterpretowałam, chcąc, by tym było?\nByłam na tyle pogrążona w myślach, że kiedy przyznał mi rację ledwo pamiętałam, o czym mówił i nie zwróciłam uwagi na jego ton, niemal nie zauważając, że podał mi rękę; zachowywałam się automatycznie, rozważając, czy powinnam skorzystać z okazji i go zapytać. Wiedziałam, że szansa może się nie powtórzyć, ale mimo to się wahałam, bojąc się odpowiedzi. Dopiero po chwili dotarło do mnie, jak absurdalne były takie myśli. Bo niby kto powiedział, że Patrick byłby ze mną szczery? Zresztą przecież i tak nie musiał nic mówić, wciąż pamiętałam co zrobił i jego zachowanie na spotkaniu z menadżerami i w restauracji. Dzień wcześniej byłam pewna, że nigdy mnie nie kochał, a teraz wystarczył jeden fałszywy pocałunek i już zaczynałam mieć wątpliwości? Nie, nie mogłam sobie na to pozwolić. To oznaczałoby powrót do bólu sprzed roku, a nie zamierzałam nigdy więcej przez to przechodzić. Poza tym nad czym ja się właściwie zastanawiałam? Patrick mnie nie kochał. A nawet gdyby, to i tak nie miało znaczenia, nie po tym co zrobił. Musiałam wreszcie się z tym pogodzić i ruszyć naprzód.\nSłowa Patricka gwałtownie wytrąciły mnie z zamyślenia. Nie chodziło nawet o jego ton, do którego udawałam, że zdążyłam się już przyzwyczaić, ale o słowa. Wyraźnie widziałam, że nie chciał dłużej znosić mojej obecności, a mimo to to zaproponował... Dlaczego? Nie byłam w stanie go zrozumieć. Stanowił dla mnie zagadkę, którą jednak bałam się rozwiązać.\nZdjęłam z siebie marynarkę, gdy upomniał się o swoją własność, dopiero wtedy przypominając sobie o niej i podałam mu ją.\n-Dziękuję - udało mi się powiedzieć, choć tak cicho, że nie byłam pewna, czy usłyszał, spróbowałam więc zebrać się w sobie, by mój głos zabrzmiał nieco wyraźniej.\n-Mam samochód - odparłam na jego pytanie, potrząsając lekko głową. Przypuszczałam, że powinnam odejść, ale nie byłam w stanie się ruszyć, jak gdybym na coś czekała albo liczyła, że... Sama nie wiedziałam, co. Że nagle zrobi coś, co wszystko zmieni; co wymaże przeszłość? Nie, nie mogłam dłużej żyć w świecie złudzeń. W ciągu ostatniego roku zrobiłam postępy i nie mogłam teraz wracać do miejsca, w któym byłam. To oznaczałoby błędne koło, w którym nie zamierzałam tkwić. Miałam przecież cele, które chciałam osiągnąć i jeśli chciłam to zrobić, musiałam stale iść naprzód zamiast stać w miejscu.\nOstatnio nie zauważam, kiedy sobota przechodzi w piątek następnego tygodnia, więc jeśli gdzieś nie odpisuję, możecie się śmiało upominać - na pewno nie porzuciłam opowiadania, ale mogłam zapomnieć odpisać.\nZawsze jestem chętna do opowiadań nawiązujących do FMA (w przypadku anime tylko FMA:B).\n#28 12-03-2018 o 22h50\nKiedy tylko odzyskałem swoją marynarkę, zająłem się zakładaniem jej i przestałem patrzeć na Victorię. Przekląłem pod nosem, nie mogąc trafić ręką w rękaw. Byłem na tyle rozproszony i rozbity całym tym wieczorem, że nawet tak prosta czynność sprawiała mi problemy. W głowie ciągle miałem nasz pocałunek, chociaż nawet przy najgorszych torturach, nie przyznałbym, że aż tak na mnie podziałał. Sam się sobie dziwiłem. Przecież już dawno wyleczyłem się z Victorii.\nMiałem nadzieję, że dziewczyna nie zwróciła większej uwagi na mój chwilowy stan i drżenie rąk, jednak na wszelki wypadek postanowiłem po raz kolejny pokazać jej, jak bardzo mam ją gdzieś. Ją i ten wieczór.\nWziąłem się w garść i podniosłem na nią puste spojrzenie, niedługo po tym, jak usłyszałem, że ma czym wrócić. Jednocześnie uśmiechnąłem się złośliwie.\n- Nawet nie wiesz, jak bardzo byłoby mi nie na rękę podwożenie cię - powiedziałem pierwsze, co przyszło mi do głowy, a potem jak gdyby nigdy nic, odwróciłem się i ruszyłem w stronę samochodu. Dziwiłem się, że Victoria nie poszła do swojego przede mną. Na co czekała? Nieważne. W każdym razie, zostawienie jej stojącej na środku parkingu nie sprawiło mi wielkiej satysfakcji. Poza tym, jak wspominałem wcześniej, wolałem się upewnić, że odjedzie stąd bezpiecznie. Nienawidziłem jej i w trakcie nasze spotkania chciałem ją dobić, ale to nie oznacza, że życzyłem jej źle. Dlatego nie odjechałem. Od razu, kiedy znalazłem się w aucie, spojrzałem we wsteczne lusterko, z którego dobrze ją widziałem. I nie zamierzałem odjeżdżać, dopóki ona tego nie zrobi.\nNie spuszczając wzroku z lusterka, automatycznie wyciągnąłem z kieszeni fajki. Wsadziłem jedną do ust, a dopiero potem wyjąłem zapalniczkę - jak się okazało, nie działała. Westchnąłem ciężko, rzuciłem ją na tyle siedzenie i rozejrzałem się po samochodzie. Kto mnie zna, wie, że zapalniczki i papierosy walają się u mnie w każdym kącie. Na nieszczęście, teraz w samochodzie nie miałem żadnej innej. A potrzebowałem palenia jak nigdy. I alkoholu.\n#29 18-03-2018 o 11h54\nNie byłam w stanie na niego spojrzeć, przynajmniej nie w oczy, kiedy oddawałam mu jego własność, a potem gdy odpowiadałam na jego pytanie. A jednak nie mogłam nie dostrzec złośliwego uśmiechu na jego twarzy, który był kolejnym ciosem w moje serce. Chciałam go zapytać, dlaczego w takim razie w ogóle to zaproponował, ale nie dał mi szansy, bo od razu się odwrócił. Zresztą, to i tak nie miało znaczenia, bo nie potrafiłam wydobyć z siebie dźwięku. Przez chwilę stałam, niezdolna do tego, by się ruszyć i patrzyłam, jak odchodzi, w końcu jednak udało mi się przełamać i ruszyłam w stronę samochodu, ocierając łzę, która pojawiła się nagle z niewiadomych dla mnie przyczyn.\nZatrzymałam się przy drzwiczkach od strony kierowcy, położyłam rękę na klamce i... nie otworzyłam ich. Wiedziałam, że powinnam wsiąść i odjechać, a jedyne, o czym marzyłam, to by znaleźć się w domu i tam móc się wypłakać albo otworzyć butelkę wina, jeszcze nie zdecydowałam, ale gdy stanęłam przy samochodzie po prostu nie potrafiłam. Tłumaczyłam sobie, że chodziło o bezpieczeństwo, że nie chciałam stanowić zagrożenia dla innych i że bałam się, że łzy przesłoniłyby mi widok (co nieco kłóciło się z moim postanowieniem, żeby już więcej nie płakać przez NIEGO, ale w tamtej chwili mnie to nie obchodziło), ale prawda była taka, że nie miałam pojęcia, co mną kierowało. Może byłam zbyt rozstrzęsiona i musiałam się uspokoić, a może chodziło o coś innego - tak czy inaczej, zamiast wsiąść do środka cofnęłam rękę, omiotłam okolicę spojrzeniem i zaczęłam iść. Nie wiedziałam dokąd, nie miałam celu. To nie było istotne. Chciałam tylko iść, pozwolić, by mrok mnie pochłonął, uspokoić się, nie myśleć, zapomnieć... Marzyłam o deszczu. Wtedy mogłabym płakać i nie musiałabym się martwić, że ktoś zobaczy łzy. Zamiast tego zamrugałam, by je odgonić i znów się rozejrzałam, próbując zdecydować, dokąd pójść - gdzieś z dala od ludzi.\n#30 09-04-2018 o 22h29\nZdziwiłem się, gdy Victoria odeszła od swojego samochodu i ruszyła gdzieś na piechotę. Co ona wyprawia? Gdzie idzie? Wiedziałem, że nie powinno mnie to obchodzić, ale złapałem się na myśleniu o tym, aby za nią pójść i zapytać, dlaczego nie wraca do domu. W końcu było już bardzo późno. Nie powinna się włóczyć sama po mieście o tej porze. Zacisnąłem rękę na klamce, ale w ostateczności nie wysiadłem. Dalej patrzyłem się we wsteczne lusterko, nawet wtedy, kiedy jej sylwetka zniknęła z pola mojego widzenia. I bardzo dobrze. Dobrze, że tego nie zrobiłem. Tylko bym się wygłupił, gdybym za nią pobiegł, bo to mogłoby oznaczać, że się martwię. Wyśmiałaby mnie.\nPo dłuższej chwili odpaliłem silnik i wyjechałem na ulicę. Jadąc w kierunku domu, cały czas rozmyślałem o sytuacji z parkingu. Zabawne, jak bardzo zmieniła się moja postawa wobec niej. Co prawda nie chciałem, aby coś jej się stało, ale z drugiej strony była mi zupełnie obojętna, dlatego za nią nie poszedłem. To przypominało mi całkiem podobne zdarzenie sprzed roku. Pokłóciliśmy się o coś mało istotnego, nawet nie potrafię powiedzieć co to było, w każdym razie Victoria wyszła ode mnie z mieszkania. Wtedy ani przez chwilę nie wahałem się, wybiegłem za nią i chodziłem, dopóki się nie pogodziliśmy. Cóż, wtedy jeszcze była dla mnie wszystkim i nie zdawałem sobie sprawy, że mnie nie kocha.\nNiecałą godzinę później, pierwsze, co zrobiłem po powrocie do domu, to nalanie sobie solidnej dawki whisky. Ze szklanką w ręku zaległem na kanapie w salonie. Dla wygody wyjąłem z kieszeni telefon z zamiarem rzucenia go gdzieś obok, ale wtedy zobaczyłem migającą lampkę, oznaczającą esemesa. "Daj znać, jak skończycie." Nie musiałem nawet patrzeć na numer. Doskonale wiedziałem, kto do mnie napisał. Larry.\nWystukałem szybką odpowiedź. Nie zdążyłem nawet odłożyć telefonu, a tym bardziej zanurzyć ust w alkoholu, bo urządzenie zaczęło dzwonić. Po chwili wahania odebrałem.\n- "Już"? Tyle masz mi do powiedzenia? - usłyszałem zniecierpliwiony głos swojego menadżera. W odpowiedzi westchnąłem ciężko - No, jak było? Wszystko poszło dobrze, według planu? Widzieliście jakichś reporterów? Robili wam zdjęcia? - mężczyzna zasypał mnie pytaniami.\n- Nie masz życia prywatnego? Rodziny? Idź ich pomęcz - odparłem niezbyt przyjaznym tonem. Naprawdę nie miałem siły odpowiadać na te wszystkie pytania i streszczać mu cały dzisiejszy wieczór. Wiedziałem, że się przejmuje, pewnie nawet bardziej ode mnie, ale miałem wyjątkowo paskudny humor.\nLarry nie zwrócił uwagi na mój komentarz, tylko spokojnym głosem powtórzył swoje pytania. Udało mu się uzyskać ode mnie krótkie i mało treściwe odpowiedzi... Właściwie sam nie wiem, czy z moich ust wydobyło się coś więcej poza "tak" i "nie".\nNasza rozmowa trwała niecałe kilka minut, a kiedy tylko połączenie zostało przerwane, wypiłem całą zawartość szklanki i poszedłem po dolewkę, by potem wrócić na kanapę. Tak zamierzałem spędzić resztę wieczoru.\n#31 23-04-2018 o 03h45\nSpacerowałam tak... długo. Na tyle, żeby się uspokoić, spróbować choć trochę odzyskać rozsądek i zdać sobie sprawę, że późno w nocy chodziłam sama po mieście. Mimo to nie potrafiłam zdobyć się na powrót, bo wiedziałam, co on oznaczał.\nW którymś momencie znów znalazłam się przy fontannie. Wpatrywałam się w miejsce, gdzie kilka godzin wcześniej siedzieliśmy z Patrickiem i poczułam, jak się załamuję. Coś we mnie pękło i ból, który tak bardzo starałam się zablokować, znów mnie uderzył. Cierpiałam z powodu straty czegoś, o czym myślałam, że już opłakałam i czułam, jak moje serce pęka, bo tego nie dało się naprawić.\nPółtorej godziny później wściekałam się na siebie za własne zachowanie, jednocześnie robiąc to, co każda typowa bohaterka na moim miejscu - jedząc lody i wyżalając się przyjaciółce, Amy. Wcale nie zamierzałam po nią dzwonić, naprawdę. Kiedy wróciłam do domu wmawiałam sobie, że jestem silną, niezależną kobietą i sama sobie z tym poradzę, tyle że potem włączyłam radio, żeby zagłuszyć myśli... I to był właśnie mój błąd, bo nie minęło wiele czasu, nim usłyszałam tę piosenkę. Napisałam więc do przyjaciółki, czy mogłybyśmy się spotkać następnego dnia i byłam przekonana, że już śpi albo coś (zdarzało jej się imprezować do późna, choć niezbyt często), w każdym razie, że nie odpowie mi do rana, ale zamiast tego pięć minut później do mnie zadzwoniła z pytaniem, co się stało, więc powiedziałam jej, że nie mam u siebie lodów i najwyraźniej było to wszystko, co musiała wiedzieć, bo wkrótce potem pojawiła się z pudełkiem miętowo-czekoladowych. Byłam jej za to naprawdę wdzięczna. Bo choć nie chciałam obarczać jej moimi problemami i planowałam jedynie z nią porozmawiać dzień później, to jej obecność była pokrzepiająca, tak samo jak fakt, że tak dobrze mnie rozumiała. Nie musiałam jej tłumaczyć, czemu wspomniałam o lodach, znała mnie wystarczająco dobrze, by wiedzieć, że nie chciałam rozmawiać o tym wszystkim przez telefon, a lody były moim sposobem na powiedzenie, że przechodzę kryzys. Cóż, przynajmniej odkąd rozstałam się z Patrickiem. Z raz co prawda próbowałam się pocieszać (albo znieczulić) alkoholem, ale nie skończyło się to dla mnie dobrze - upiłam się i moja przyjaciółka musiała mnie powstrzymywać przed zemszczeniem się (czy raczej przed wpakowaniem się w jakieś kłopoty podczas próby zemsty) albo przed zadzwonieniem do niego, przypuszczalnie po to, by mu urządzić awanturę, której nigdy do końca nie zrobiłam - nie jestem pewna, które, bo na szczęście miałam dość przytomności umysłu, by przed wprowadzeniem się w stan upojenia dać znać Amy, dzięki czemu była wtedy obok mnie i nie pozwoliła mi na żadną z tych rzeczy. Naprawdę powinnam kupić jej coś w ramach podziękowania, jakiś domek na plaży czy coś w tym stylu, bo nie potrafiłam sobie wyobrazić, jak przetrwałabym to wszysto bez niej.\nOstatnio zmieniony przez Kora99 (23-04-2018 o 03h48)\n#32 14-05-2018 o 22h58\nObudził mnie dźwięk telefonu. Uchyliłem powieki i od razu skrzywiłem się, kiedy jasne światło dotarło do moich oczu. Przez chwilę nie za bardzo wiedziałem, co się dzieje, ale szybko doszło do mnie, co się wydarzyło. Spotkanie z Victorią, powrót do domu, alkohol... Rozejrzałem się dookoła. Dalej znajdowałem się na kanapie w salonie w ubraniu, w którym byłem wczoraj na randce. Obok mnie leżała pusta butelka po whisky. Najwidoczniej po opróżnieniu jej musiałem zasnąć.\nZ trudem dźwignąłem się po telefon, leżący na szklanym stoliku obok, a kiedy zobaczyłem, czyj numer wyświetla się na ekranie, na mojej twarzy po raz kolejny pojawił się grymas niezadowolenia. Mimo to, odebrałem.\n- Gdzie ty się podziewasz? - usłyszałem zdenerwowany głos menadżera. Serio, momentami zaczynałem zastanawiać się, czy on nie miał nic ciekawszego do roboty, niż wydzwanianie do mnie - Wiesz która jest godzina? - zapytał, a do mnie dotarło, o co mu chodziło. Na chwilę odsunąłem od ucha telefon, aby spojrzeć na godzinę. Jedenasta. Błyskawicznie zerwałem się z kanapy, co niestety nie skończyło się dla mnie zbyt dobrze. Czując zawroty głowy i mdłości, zatrzymałem się w pół kroku, modląc się, aby nie stracić równowagi albo nie zwrócić zawartości żołądka na drogi dywan. Wziąłem kilka głębszych oddechów i kiedy udało mi się jako tako zapanować nad moim stanem, ponownie skupiłem się na tym, co mówił Larry - ... Co ty sobie wyobrażasz? Godzinę temu miałeś być w studiu! Ja sobie żyły wypruwam, abyś ty...\n- Stoję w korku. Zaraz będę - przerwałem jego wypowiedź kłamstwem. Na niewiele się to zdało, bo po chwili znowu zaczął mówić, tym razem podniesionym głosem. Cóż, na szczęście dla mnie, nie zdążył wypowiedzieć nawet jednego zdania, bo rozmowa została przerwana. Zdziwiony spojrzałem na swój telefon. Rozładowany. Rzuciłem go na kanapę i poszedłem do kuchni, aby znaleźć do picia coś, co sprawi, że sahara w mojej buzi zniknie. Potem poszedłem pod szybki prysznic i kiedy w końcu ogarnąłem się, pojechałem do studia, aby dopracować swoją nową płytę.\nWychodząc z samochodu i idąc w kierunku czekającego na mnie na parkingu Larry'ego, miałem wyrzuty sumienia, bo po raz pierwszy od dawna zawaliłem swoje obowiązki... I to przez kogo? Przez Victorię! To spotkanie z nią sprawiło, że upiłem się i zupełnie zapomniałem o pracy. O ile w ogóle się dało, w tym momencie znienawidziłem ją jeszcze bardziej.\n- Spokojnie, nie byłem na imprezie - rzuciłem na przywitanie, widząc, jak menadżer przygląda się ciemnym okularom, które założyłem po to, aby zakryć sińce pod oczami. Minąłem go i ruszyłem w stronę drzwi, mając nadzieję, że ominie mnie pogadanka, jednak myliłem się. Larry, idąc za mną, nie przestawał mówić, jak bardzo jestem nieodpowiedzialny. Nie musiał tego robić - wiedziałem to doskonale.\n#33 28-05-2018 o 09h51\n-Chcesz o tym pogadać? - zapytała mnie Amy po tym, jak zjadłyśmy śniadanie. Pokręciłam głową. Nie chciałam. Kiedy poprzedniego dnia, albo raczej nocy, Amy do mnie przyjechała rozmawiałyśmy co prawda przez chwilę, ale ograniczało się to głównie do moich nieskładnych wypowiedzi w stylu "i potem on znowu... a ja nawet nie wiem czemu... i wyglądał tak... a przecież to nie ja...", i tak dalej. Wątpię, żeby dało się cokolwiek z tego zrozumieć, Amy jednak nie narzekała, a kiedy wreszcie się uspokoiłam na tyle, by móc jakoś poskładać wszystko w głowie, opowiedziałam jej, co się stało, ale na tym zakończyłyśmy tę rozmowę. Nie chciałam słuchać o tym, że on nie jest tego wart, że nie powinnam przez niego płakać albo że lepiej, że dowiedziałam się, jaki jest naprawdę, i Amy zdawała sobie z tego sprawę. Zamiast tego więc milczała i pozwalała mi się wygadać, bo wiedziała, że właśnie tego potrzebowałam. A kiedy stwierdziłam, że chcę przestać o nim myśleć, nie naciskała. Resztę nocy spedziłyśmy, oglądając filmy, jedząc lody i podając sobie nawzajem chusteczki podczas wypłakiwania oczu, kiedy Landon z "A walk to remember" przyszedł do ojca, by mu podziękować. Co prawda zdarzyło mi się parę razy płakać także wtedy, kiedy teoretycznie w filmie wszystko było w porządku, na przykład kiedy on powiedział, że ją kocha, albo kiedy pomagał jej zrealizować jej listę i sprawiał, że była szczęśliwa, ale nie mogłam nic na to poradzić. Ponieważ każda taka scena dobitnie uświadamiała mi, że właśnie takiej miłości pragnęłam, i że w życiu takie historie się nie zdarzają. Bo w życiu chłopak cię zdradza, a "szczęśliwe zakończenie" jest tylko iluzją polegającą na życiu w nieświadomości. Amy jednak nie komentowała mojego zachowania ani nie próbowała mi mówić, że będzie dobrze. Powiedziałam, że chcę o nim zapomnieć i uszanowała moją decyzję. Naprawdę, miałam najlepszą przyjaciółkę na świecie.\nZasnęłyśmy dopiero nad ranem, ale kiedy się obudziłam czułam się znacznie lepiej. Maraton filmowy z Amy dobrze mi zrobił - mogłam się wypłakać, a jednocześnie wreszcie mogłam oderwać moje myśli Patricka i miałam kogoś, kto mnie wspierał. Właśnie dlatego na pytanie Amy odpowiedziałam przecząco. Nie zamierzałam więcej poświęcać na niego czasu. Poprzedniego dnia się wypłakałam, wyżaliłam i wygadałam, a teraz nadszedł czas, by ruszyć naprzód.\n-Nie. Chcę to wreszcie za sobą zamknąć. Żałuję tylko, że się zgodziłam na ten cały układ. Chciałabym, żeby to się już skończyło - odparłam, bo wiedziałam, że dopóki będę go widywać, nie będę w stanie o nim zapomnieć. Planowałam więc wypełnić umowę, a potem wreszcie się od tego odciąć, raz na zawsze. Wcześniej jednak musiałam coś zrobić - tę jedną rzecz, która sprawiała, że wciąż do tego wracałam. Musiałam zadać to jedno pytanie, które nie dawało mi spokoju. Musiałam poznać prawdę.\nSprawdziłam godzinę w telefonie. Patrick miał zaraz po mnie przyjechać, więc jeszcze raz przejrzałam się w lustrze, a następnie wzięłam głęboki oddech, by się uspokoić. Nie pomogło, ale nie byłam tym zaskoczona. Odkąd zrobiłam moje postanowienie czułam się bardziej opanowana, jakbym wreszcie podjęła decyzję, miała jakiś plan działania, dzięki czemu łatwiej było mi skupić się na pracy, teraz jednak nadszedł czas konfrontacji i moje zdenerwowanie wróciło. Zdawałam sobie sprawę z tego, że rozmowa w samochodzie mogła nie być zbyt dobrym rozwiązaniem, ale nie miałam innego wyboru. Musiałam w końcu to zrobić, a wiedziałam, że gdybym poprosiła go o spotkanie, odmówiłby - w końcu za każdym razem, kiedy się spotykaliśmy, dawał mi do zrozumienia, jak bardzo nie znosił mnie ani spędzania ze mną czasu. Ta okazja mogła być więc moją jedyną szansą. Po raz ostatni rzuciłam spojrzenie na swoje odbicie - mój wygląd miał mi dodawać pewności siebie, jednak oczywiście to również nie działało - po czym skierowałam się do wyjścia.\n#34 01-06-2018 o 23h58\nOkazało się, że jeden spacer po parku wystarczył, aby zainteresować wszystkie portale plotkarskie. Poinformował mnie o tym Larry, kiedy tylko skończył narzekać na mój brak odpowiedzialności. Cieszyłem się, że wieczór spędzony z Victorią nie poszedł na marne. Po tym wszystkim przez następne dni telefony od dziennikarzy wręcz urywały się. Każdy domagał się naszego komentarza, choćby najmniejszego. Właśnie dlatego zdecydowaliśmy się na wywiad, podczas którego mieliśmy oficjalnie potwierdzić, że jesteśmy parą.\nCóż, nasi menadżerowie zdecydowali, że do studia stacji telewizyjnej dotrzemy razem, aby wypaść wiarygodniej. Ten pomysł ani trochę mi się nie podobał, zwłaszcza, że budynek stacji mieścił się na drugim końcu miasta. Jeżeli dobrze pójdzie i ominiemy korki, spędzimy w samochodzie jakieś pół godziny. Miałem nadzieję, że tak będzie i nie spędzimy na dojeździe o wiele więcej. Zaczęła przerażać mnie ta myśl oraz samo wyobrażenie napięcia, jakie byłoby między nami w tym czasie.\nNiestety, nadzieja matką głupich. Już po wyjeździe z domu utknąłem w korkach, a nie zdążyłem się nawet zbliżyć do centrum miasta. Świetnie.\nAby jakoś umilić sobie czas, włączyłem radio.\n- Co za chłam - skomentowałem muzykę, która rozbrzmiała w samochodzie. Bez zastanowienia zacząłem przełączać stacje, chcąc znaleźć coś, co mogłoby mi się spodobać. Kiedy usłyszałem znajomy głos, zawiesiłem się. Victoria. Doskonale pamiętałem, jak pracowała nad tą piosenką. Wtedy byliśmy jeszcze razem.\nNagle usłyszałem trąbienie, które wyrwało mnie z zamyślenia. Dotarło do mnie, że samochody przede mną już dawno ruszyły z miejsca, a ci za mną zaczęli się niecierpliwić. Po chwili zastanowienia przełączyłem stację i ruszyłem dalej.\nPod dom Victorii dotarłem kilkanaście minut później, lekko spóźniony. Nic więc dziwnego, że już na mnie czekała.\nUchyliłem szybę i wychyliłem się delikatnie, aby uważnie przyjrzeć się dziewczynie.\n- Dla mnie się tak odstawiłaś? - zagaiłem. Zaraz po tym dałem jej znać skinieniem głowy, aby wsiadała.\n#35 02-06-2018 o 23h22\nPrychnęłam niezbyt elegancko słysząc słowa Patricka. Zdążyłam już\nzapomnieć, że był zadufanym sobie egocentrykiem.\n-Nicego już nie robię dia ciebie -odparłam, wsiadając do samochodu. Fakt, że nie wysiadł, aby otworzyć mi drzwi, zupełnie mnie nie zaskoczył. Nie mogłam jednak nie zwrócić uwagi na komplement, który skierował w moją stronę. Wiedziałam oczywiście, że wcale nie miał zamiaru mówić mi niczego miłego, ale mimo to stwierdzenie, że się odstawiłam oznaczało, że jego zdaniem dobrze wyglądałam. - Ale dziękuję za komplement - dodałam więc, uśmiechając się lekko na to małe zwycięstwo.\nPrzez jakiś czas milczeliśmy - wciąż pamiętałam o moim postanowieniu, ale nie potrafiłam tak po prostu tego zrobić, z jakiegoś powodu bowiem na widok Patricka opuściła mnie odwaga, mimo że wiedziałam, że niczego to nie zmieni. On zaś... Cóż, byłam przekonana, że najchętniej by się mnie pozbył. Zastanawiałam się, czy nie powinnam odłożyć mojego pytania do momentu, aż będziemy po wywiadzie, ale obawiałam się, że mógłby odjechać beze mnie, żeby znów zrobić mi na złość, albo że ja byłabym w emocjonalnej rozsypce. Bawiłam się więc bransoletką, njak zwykle, gdy się denerwowałam, ale po kilku minutach uzmysłowiłam sobie, że tylko przeciągam to w czasie, dlatego rzuciłam krótkie spojrzenie na Patricka, po czym znów przeniosłam wzrok na bransoletkę. To jak odrywanie plastra pomyślałam. Tyle że to nie była prawda. Nie potrafiłam ot tak tego z siebie powiedzieć.\n- Chciałam... - zaczęłam, ale urwałam. Wzięłam głęboki oddech i spróbowałam jeszcze raz. - Od jak dawna to trwało? - wyrzuciłam z siebie. Nie tak to planowałam i nawet nie byłam pewna czy zrozumiał, o co pytałam, zresztą mógł mnie przecież okłamać a jednak... Musiałam zapytać.\nOstatnio zmieniony przez Kora99 (03-06-2018 o 00h44)\n#36 03-06-2018 o 16h14\nSpojrzałem na nią krzywo, w momencie, w którym mi podziękowała. Nie spodziewałem się, że moja uwaga odwróci się przeciwko mnie. Musiałem przyznać, Victoria nieźle sobie z tym poradziła. Zaskoczyła mnie i po części wyprowadziła z równowagi. Może właśnie dlatego w ogóle tego nie skomentowałem. W głowie miałem pełno tekstów, dzięki którym mógłbym wygrać nasz słowy pojedynek, ale nie użyłem ani jednego. Może to i lepiej, bo nie chciałem wdawać się z nią w dłuższą dyskusję. Krępująca cisza była zdecydowanie lepsza, od jakichkolwiek wymuszonych rozmów.\nJechaliśmy tak dłuższy czas. Atmosfera była jeszcze bardziej napięta, niż mogłem się spodziewać. Starałem się ignorować obecność byłej dziewczyny, nie zerkałem na nią, wsłuchałem się w tekst lecącej w radiu piosenki, ale mimo to nie potrafiłem się wyluzować i zacząć nucić, jak mam w zwyczaju. W końcu przestałem nawet próbować. Nie mogłem się nawet pozbyć myśli dotyczących jej, nas. Wróciłem myślami do naszego spotkania sprzed kilku dni i tego, jak jej dogryzałem na każdym kroku. Dzisiaj nie miałem na to siły... Do czasu!\nKiedy usłyszałem jej głos, od razu wiedziałem, o co pytała. I od razu wiedziałem, co jej odpowiem. Idealna okazja, aby po raz kolejny udowodnić jej, że nigdy jej nie kochałem i że nie tylko ona się mną bawiła.\n- A obchodzi cię to w ogóle? - zapytałem, unosząc jedną brew i zerkając na nią po raz pierwszy od dłuższego czasu. Nie dałem jej jednak czasu na odpowiedź, bo zacząłem kontynuować - Ale chcesz wiedzieć? Dobra... Od początku naszej znajomości - skłamałem. Zaraz potem uśmiechnąłem się dumnie. Po prostu nie mogłem sobie darować. Ściszyłem radio i rzuciłem Victorii pobłażliwe spojrzenie - Chyba nie myślałaś, że traktowałem cię poważnie? - kolejne kłamstwo - Teraz moja kolej na pytanie - oznajmiłem - Po co ze mną byłaś? - znałem odpowiedź, ale chciałem usłyszeć, co mi powie.\n#37 03-06-2018 o 17h39\nTak, obchodziło mnie to. Nie miałam pojęcia, dlaczego i cały czas powtarzałam sobie, że to bez znaczenia, a jednak... Z jakiegoś powodu chciałam wiedzieć. Choć oczywiście nie zamierzałam mu tego mówić, dlatego tylko wzruszyłam ramionami, ten jeden raz ciesząc się z tego, że nawet nie próbował wysłuchać tego, co ja miałam do powiedzenia. Ponieważ wiedziałam, że nie mogłabym powiedzieć mu prawdy - to tylko dałoby mu kolejną szansę na zranienie mnie.\nPomimo przekonywania siebie, że to nieistotne, odpowiedź Patricka sprawiła, że znów poczułam się, jakbym dostała cios w samo serce. Zamrugałam, by odgonić łzy, wbijając wzrok przed siebie i mocniej ściskając bransoletkę, którą w tamtej chwili miałam ochotę zerwać i wyrzucić - ponieważ wciąż miałam tam zawieszkę, którą od niego dostałam. I to wywołało mój gniew. Byłam wściekła, że ktoś taki jak on, kto był zwykłym zdradzającym %$@# sprawiał, że byłam w stanie pozbyć się czegoś tak dla mnie ważnego. Chciałam zetrzeć mu ten uśmieszek z twarzy, sprawić, by cierpiał... Ale przecież kogoś, kto ma serce z kamienia nie da się zranić, a morderstwo było zdecydowanie niewystarczające.\nMiałam się właśnie odezwać, ale on zrobił to ponownie, wbijając kolejne sztylety w moje poharatane serce - jeden z powodu jego słów, a drugi poprzez ukazanie oblicza, którego nigdy wcześniej u niego nie widziałam, zimnego, okrutnego i wyrachowanego.\n-Nie gramy w cholerne dwadzieścia pytań - rzuciłam, chyba tylko po to, by wymazać z głowy wspomnienie, w którym właśnie to robiliśmy - pytaliśmy siebie o wszystko, od najlepszego dnia w życiu po ulubioną postać literacką. Przypomniałam sobie, jak bezpiecznie i swobodnie się wtedy czułam i byłam na siebie wściekła za to, że odsłoniłam siebie i pozwoliłam sobie na szczerość wobec kogoś, dla kogo nic nie znaczyłam.\nZnów spojrzałam na Patricka, myśląc nad odpowiedzią, bo nie potrafiłam tego tak zostawić. Nie miałam oczywiście najmniejszego zamiaru mówić mu prawdy, nie, kiedy wiedziałam, że moja miłość nic dla niego nie znaczyła, ale bałam się, że nie byłam w stanie wiarygodnie skłamać. Bo choć kusiło mnie, by powiedzieć, że byłam z nim dla sławy albo coś w tym sylu, nie potrafiłam.\n-A ty?- zapytałam więc, próbując zrozumieć, dlaczego w ogóle pytał. Przecież nie powinno go to obchodzić, prawda? -Skoro ci na mnie nie zależało, to po co te wszystkie kłamstwa i całe to udawanie? $#@^, jak już chciałeś być męską &^%@, to na cholerę pakowałeś się w związek? - zapytałam, wkurzona. Starałam się brzmieć spokojnie i być opanowaną, ale to wcale nie było łatwe - nigdy nie rozumiałam, dlaczego faceci zdradzają, zamiast po prostu odejść. Czy dla nich ta możliwość bycia przyłapanym była ekscytująca, czy jak? Żałowałam, że nie byłam w stanie mu przyłożyć. Najlepiej kilka razy. Musiałam jednak się uspokoić. Nie mogłam pokazać mu, jak bardzo mi dawniej zależało. Mimo że przecież i tak to wiedział... A jednak, to wszystko nie miało sensu. Bo dlaczego mnie o to zapytał?\n#38 24-06-2018 o 22h34\nNie zamierzałem darować jej tego, że uniknęła odpowiedzi na moje pytanie. Doskonale wiedziałem, jaka by była, a jednak chciałem usłyszeć od niej wprost, że mnie nie kochała. Sam nie wiem dlaczego. Jednak, kiedy usłyszałem jej kolejne słowa, nagle przestało mi na tym zależeć.\nMusiałem przyznać, że to, co powiedziała, ruszyło mnie. Wkurzyło, to na pewno. Ale czy zabolało? Może trochę. Świadomość, że wszystko to, co jej mówiłem, było kłamstwem, bo nie chciałem wyjść przed nią na zakochanego głupka, którym się bawiła, że nie byłem taki, za jakiego mnie uważała, albo, że teraz cały czas przed nią grałem... To wszystko sprawiało, że czułem ukłucie w sercu. Prawdą było, że lubiłem się zabawić, nie wypierałem się tego, ale nigdy nie użyłbym tego określenia, jakim mnie nazwała. Wiem, sam doprowadziłem do tego, że miała o mnie takie zdanie, ale mimo to, dziwnie było to usłyszeć. W końcu ją kochałem, a zdradziłem tylko raz, przez chwilę słabości. Nie wskakiwałem do łóżka kobietom przy każdej możliwej okazji.\nJeszcze rok temu myślałem, że przez ten jeden błąd rozwaliłem cały swój związek, teraz cieszę się, że do tego doszło. Inaczej nigdy nie uświadomiłbym sobie, że Victorii nigdy na mnie nie zależało. Poza tym, chyba muszę jej podziękować, bo dzięki niej dotarło do mnie, że nie nadaję się do stałych związków.\n- Dla zabawy. To chyba jasne - odpowiedziałem w końcu niezbyt miłym tonem, w taki sposób, jakby to była najoczywistsza rzecz na świecie. Z całych sił starałem się nie pokazać, że jej słowa na mnie wpłynęły. Nie wiem, czy mi się udawało. Swoją drogą, Victoria ma tupet. Równie dobrze jej mogłem zadać to samo pytanie - po co wiązała się ze mną, skoro jej na mnie nie zależało. Niech nie myśli, że jej się udało mnie rozkochać i zabawić - Ty serio myślałaś, że byłem z tobą z miłości? Idiotka - zerknąłem na nią i prychnąłem. Potem ponownie przeniosłem wzrok na drogę, a dopiero potem zacząłem mówić dalej - Plus... Uznałem, że pokazywanie się z taką ładną buźką jak twoja, przyniesie mi jakieś korzyści. Zresztą tak jak teraz - to akurat była prawda, no, przynajmniej ta ostatnia część. W tym momencie udawaliśmy parę, aby coś na tym zyskać. Ponownie na nią spojrzałem i uśmiechnąłem się bezczelnie - A, nie musisz dziękować za komplement, naprawdę - nawiązałem do określenia "ładna buźka" oraz sytuacji, kiedy wcześniej wsiadała do auta.\n#39 15-07-2018 o 22h36\nJego słowa bolały i kiedy odwracałam głowę w stronę okna, by nie mógł zobaczyć moich łez, myślałam o tym, że nie miałam zamiaru mu mówić, dlaczego zgodziłam się na ten układ. Wtedy jednak zdałam sobie sprawę z tego, że moje oczy po raz kolejny robiły się wilgotne i poczułam wściekłość, tak silną, że z trudem byłam w stanie ją znieść. Miałam dość tego, że ciągle przez niego płakałam; że bez przerwy mnie ranił, choć obiecywałam sobie, że na to nie pozwolę. W tamtej chwili już wiedziałam, że jakakolwiek miłość do niego, którą miałam, została dawno unicestwiona. Ponieważ teraz go nienawidziłam.\nJasne, pewnie mój gniew powinien był nadejść wcześniej, ale wtedy cały czas myślałam, że choć mnie zdradził, to jednak w jakimś stopniu mu na mnie zależało. Że popełnił błąd, który nas zniszczył, ale że był szczery. Więc tak, byłam idiotką, wierząc w jego słowa. Ponieważ zrozumiałam, że nigdy go nie obchodziłam. Odkrycie, że nie traktował mnie poważnie, było wstarczająco mocne. Teraz jednak doszedł do niego fakt, że mnie wykorzystywał, byłam dla niego tylko przepustką do sławy, idiotką, którą można się bawić i porzucić, gdy mu się znudzi.\nW tamtym momencie chciałam go zabić. Wyrwać mu serce, zgnieść, pociąć, rozdeptać i spalić. Bo on właśnie odebrał mi moje. A kobieta bez serca i z żądzą zemsty to najbardziej zabójcza broń na świecie. Ponieważ teraz nie miałam już nic do stracenia. Właśnie wtedy wpadłam na pomysł, który mógł się skończyć tylko w jeden sposób - katastofą. Eksplozją, która pochłonie wszystko - włącznie z NIM. Nie wahałam się nawet sekundy. Chciałam zemsty. I nie obchodziło mnie, że sama przy tym spłonę.\nUspokoiłam głos, bo wiedziałam, że należało działać powoli, z opanowaniem i z wyrachowaniem, o którym nie sądziłam, że jestem do niego zdolna. Odwróciłam się w stronę Patricka i wbiłam w niego spojrzenie, bo nie zamierzałam więcej uciekać. Nie miałam już przecież serca do chronienia.\n-Muszę przyznać, że jesteś całkiem niezłym aktorem - stwierdziłam spokojnie, choć jakikolwiek komplement pod jego adresem z trudem przeszedł mi przez gardło. -Naprawdę, znacznie lepszym niż muzykiem. Nie myślałeś o zmianie branży? - zapytałam, celowo łagodząc głos, by brzmiało to jak delikatna sugestia. Wiedziałam jednak, że go to zaboli, bo nawet jeśli ja nic dla niego nie znaczyłam, jego muzyka z pewnością była dla niego ważna. -Może nawet wtedy udałoby ci się osiągnąć ten twój upragniony sukces i nie musiałbyś się do tego wysługiwać innymi - ciągnęłam. - To znaczy, no wiesz, może jak się nie ma kręgosłupa moralnego to jest to bez różnicy, ale ja jednak brzydziłabym się osiągnięcia, które ktoś zdobył za mnie - kontynouwałam swobodnie, jakbyśmy toczyli zwyczajną, lekką pogawędkę. - Chociaż z drugiej strony masz rację, biorąc pod uwagę ile kłamstw musiałeś naopowiadać, można powiedzieć, że jednak zapracowałeś. A może je też ktoś wymyślał za ciebie? - zapytałam i urwałam, bo zderzyłam się z rzeczywistością - umową, na którą się zgodziłam. I już wiedziałam, jaki będzie mój następny krok.


Bez pamięci - Lisa Jackson (76606) - Lubimyczytać.pl\nCykl: San Francisco (tom 1) |\nWydawnictwo: Amber\t6,89\n(94 ocen\ti\t7 opinii)\ntytuł oryginału IF SHE ONLY KNEW\ndata wydaniamaj 2001 (data przybliżona)\nMarla Cahill ulega poważnemu wypadkowi samochodowemu. Ale żyje. Powinna być wdzięczna losowi. A jest przerażona. Nie pamięta nic ze swojej przeszłości. Wie tylko jedno: nie jest Marlą Cahill. I kocha kogoś, kto nie jest jej mężem. Stopniowo z fragmentów łamigłówki wyłania się obraz zbrodniczego spisku. I twarz mordercy, który czeka, by uderzyć... gdy Marla odzyska pamięć. Brak materiałów.\nPrzeczytane, 2013, Sensacja/Thriller\tPrzeczytana:\nwrzesień 2013\tCo do treści, jak można bez trudu się domyślić jest to jedna z tych książek w których pojawia się motyw amnezji. Jak w większości takich przypadków cierpiąca na tę przypadłość główna bohaterka próbuje odkryć własną tożsamość, a także wszystko to co się na ową tożsamość składa czyli miedzy innymi swoją przeszłość. I podobnie jak w większości tego typu książek, także i tu musi ona przede wszystkim polegać na tym co powiedzą jej „najbliżsi”, a ta wersja wydaje się niepokojąco niespójna z jej własnymi odczuciami i intuicjami. Zacznę jednak od początku.\nMarla budzi się ze śpiączki w którą wpadła na skutek samochodowej kraksy. Z rozmów jakie słyszy zanim jeszcze otworzy oczy dowiaduje się z przerażeniem, że jest żoną która nie pamięta swojego męża, a także matką, która nie pamięta swoich dzieci. Do rodziny należy także energiczna teściowa Eugenia i czarna owca w postaci zbuntowanego szwagra Nicka. Szybko orientuje się także, że jej maż Alex jest właścicielem wielkiej korporacji a jej...\tprzeczytaj całą opinię »\nCo do treści, jak można bez trudu się domyślić jest to jedna z tych książek w których pojawia się motyw amnezji. Jak w większości takich przypadków cierpiąca na tę przypadłość główna bohaterka próbuje odkryć własną tożsamość, a także wszystko to co się na ową tożsamość składa czyli miedzy innymi swoją przeszłość. I podobnie jak w większości tego typu książek, także i tu musi ona przede wszystkim polegać na tym co powiedzą jej „najbliżsi”, a ta wersja wydaje się niepokojąco niespójna z jej własnymi odczuciami i intuicjami. Zacznę jednak od początku.\nMarla budzi się ze śpiączki w którą wpadła na skutek samochodowej kraksy. Z rozmów jakie słyszy zanim jeszcze otworzy oczy dowiaduje się z przerażeniem, że jest żoną która nie pamięta swojego męża, a także matką, która nie pamięta swoich dzieci. Do rodziny należy także energiczna teściowa Eugenia i czarna owca w postaci zbuntowanego szwagra Nicka. Szybko orientuje się także, że jej maż Alex jest właścicielem wielkiej korporacji a jej życie od zawsze opływało w luksusy i zbytki. Nie jest to jednak takie życie o jakim każda kobieta marzy. Nie dość, że dowiaduje się, że zbuntowany Nick był kiedyś jej kochankiem, to jeszcze nikt nie potrafi powiedzieć dokąd właściwie jechała w dniu w którym wydarzył się wypadek ani kim była jej towarzyszka, która wtedy straciła życie. Fabuła nie należy do bardzo oryginalnych to fakt, ale sposób pisania pani Jackson, lekkość z jaką wciąga nas w opowiadaną historię rekompensuje jej braki. Nawet to, że niemal od początku wiemy kto stoi za „wypadkiem” nie przeszkadza w czerpaniu przyjemności z przewracania kolejnych stron. Mówiąc szczerze nie jest to według mnie najlepsza książka tej autorki, ale jako proste, relaksujące czytadło świetnie się sprawdza. Moje główne zastrzeżenia dotyczą zwłaszcza wątku romansowego, żywcem wyjętego z pierwszego lepszego harlequina (nie żebym coś miała przeciw romansom, ale nastawiałam się na coś innego). On jest więc zbuntowanym, silnym i szorstkim mężczyzną, który poprzysiągł sobie, że już nigdy jej nie zaufa, ona zaś piękną i seksowną kobietą, którą musi strzec. Schemat ten tylko nieznacznie urozmaica skomplikowana przeszłość obojga, ale to właściwie chyba też typowe dla romansów. Nie jest to wybitna, ambitny, ani rewelacyjna książka, co najwyżej zwyczajnie dobra. Polecam więc tym, którzy mają chwilę wolnego czasu.\t5\nAnna | 2015-06-06\nczerwiec 2015\tJak wszystkie książki tej autorki, również i ta jest godna polecenia, zwłaszcza miłośnikom thrillerów z wątkiem miłosnym. Fabuła wciąga i trzyma w napięciu od początku do końca. Młoda kobieta budzi się ze śpiączki, z amnezją. Nie pamięta swoich bliskich, nie poznaje miejsc, sama nie wie kim jest i czy na pewno jest tą osobą, za którą wszyscy ją uważają. Krok po kroku odkrywa mroczną tajemnicę swoją własną i swojej rodziny. Przy okazji oczywiście odnajduje miłość swojego życia. Wątek miłosny nieco przesłodzony, intryga trochę sztucznie skomplikowana, ale generalnie książkę czyta się nieźle, zwłaszcza w czasie wakacji.\t3\nLilly | 2012-08-24\nPrzeczytane\tksiazka jest naprawde świetna , bardzo wciaga i juz sie nie moge doczekac az skoncze czytac :)\nedit. juz przeczytalam i koncowka byla naprawde niezla ;)\twartościowa opinia\nżabka | 2015-01-02\n26 grudnia 2014\tBardzo ciekawa powieść o tym jak to czasem warto spojrzeć na siebie z boku i zastanowić się czy na pewno\twartościowa opinia\n16 lutego 2012\tKsiążka super. Z każdym rozdziałem coraz bardziej wciąga. Uwielbiam Lisę Jackson.\twartościowa opinia\nlisbeth87 | 2012-11-29\n10 grudnia 2012\tświetna :)\twartościowa opinia\nPrzeczytane przed 2017 r., Przeczytane\tksiążek: 539\nmoniszon | 2017-06-23


Wiązania UNION Ultra Green 2019 Wiązania snowboardowe Sklep narciarski SnowSport.pl\nTagiNarty damskieNarty Atomic 2020Prezenty dla narciarzyVolkl RTMNarty All MountainNarty dziecięceNarty dla dziewczynkiButy narciarskie damskieButy do nartButy na szeroką łydkę\nTagiDeska snowboardowa męskaDeska snowboardowa dla dzieciWiązania snowboardowe damskieNarty damskie Atomic CloudButy do snowboarduButy snowboardowe BOADeska do snowboarduDamska deska RoxyPrezenty dla snowboardzistówWiązania Flow\nTagiRękawice LekiSkarpety termoaktywneSpodnie narciarskie damskiePrezenty dla snowboardzistówSkarpety na snowboardSpodnie narciarskie męskieRękawice snowboardowe z ochraniaczamiOgrzewane rękawicePrezenty dla narciarzyBielizna termoaktywna snowboard\nTagiKask snowboardowyGogle OTGOchraniacze snowboardoweKask dla chłopcaGogle z fotochromemKask Salomon z przyłbicąSerwis snowboardKask z szybkąButy do nartOgrzewane rękawice\nTagiNerka DakineWalizka DakineButy snowboardowe BurtonTorba na kółkachPrezenty dla snowboardzistów\nTagiButy miejskieOkulary przeciwsłonecznePrezenty dla snowboardzistówSpodnie Levis skateSneakersy DCOkulary na nartyOkulary na rowerTrampki DC\nWiązania UNION Ultra Green 2019\nStrona główna » Snowboard » Wiązania snowboardowe » Produkt nr 23060\nWiązania UNION Ultra Green 2019 to wiązania wybierane przez zwolenników jazdy w snow parku i głębokim puchu, czy mistrzów jeżdżenia na krawędzi. Jeszcze lżejsze niż wcześniej. Zaopatrzone w Nowy HEXGRIP TOE STRAP – termoplastyczny toe strap, który idealnie dopasuje się do obuwia niezależnie od warunków atmosferycznych.\nKod producenta: 1830423\nWiązanie wielbione przez miłośników dużych skoczni i głębokiego puchu, oraz mistrzów „ciętego“ po świeżo przygotowanym sztruksie na stoku o poranku. Dzięki wprowadzeniu kilku praktycznych zmian udało się jeszcze bardziej obniżyć wagę tego wiązania! Nowe pompki MAGNESIUM 3.0 są jeszcze lżejsze niż poprzednie! Nowy HEXGRIP TOE STRAP – termoplastyczny toe strap, który idealnie dopasuje się do Twojego buta w każdych warunkach atmosferycznych. Nowa pianka NON-STICK™ SYNTHETIC EVA zastosowana w podstawie wiązania, sprawia, że do wiązania nie przykleja się śnieg – eliminuje to problem przy wsuwaniu buta w wiązanie. Gdy nie chodzi na splicie, w modelu Ultra jeździ Bryan Iguchi, legenda światowego freeride’u.\nŁyżka Forged Carbon\nStrapy Forma Elite/HexGrip\nPodstawa Duraflex CB - MD\nPompki MAGNESIUM 3.0\nMini Disk Na śróby 4x2, ale też do Channel\nCechy Wiązania UNION Ultra Green 2019:\nPodstawa DURAFLEX CB - Baza Duraflex CB Base jest lżejsza i znacznie sztywniejsza niż typowe nylonowe elementy wtryskiwane z włókna szklanego.\nMini Disk - channel system, 4x2.\nSztywność podstawy - 5/10.\nSztywność łyżki - 8/10.\nPodstawa DURAFLEX CB\nBaza Duraflex CB Base jest lżejsza i znacznie sztywniejsza niż typowe nylonowe elementy wtryskiwane z włókna szklanego.\nWyłącznie od UNION, kuty Carbon przekracza dziesięciokrotnie wymagania wytrzymałościowe wtryskiwanego plastiku. Lżejsze jest tylko lepsze, gdy jest silniejsze. Kultowy carbon jest tak lekki i silny, jak to tylko możliwe.\nNowością w 18/19 jest zastosowanie powłoki Non-Stick ™ w naszych systemach nawilżania EVA. Minęły czasy gromadzenia się lodu na twoich wiązaniach.\nZaprojektowany przez Travisa Rice strap Forma Elite, pasuje do jego stylu jazdy i minimalnego podejścia do idealnego wiązania.\nOpcje Multi-Positional i termoplastyczny materiał antypoślizgowy utrzymują Cię w pozycji zamkniętej i na miejscu. Każda wersja ma różne ilości materiału w zależności od wagi.\nPowstały w wyniku ekskluzywnego procesu wytwarzania materiału o czterokrotnej sile aluminium o zaledwie połowie jego ciężaru. Dodatkowo magnez łatwo poddaje się recyklingowi i pozostaje ósmym najbardziej wartościowym materiałem na planecie.\nEwolucja naszej innowacyjnej koncepcji minimalizacji martwych punktów została podjęta o krok dalej - zaledwie 5% kontaktu z płytą. 4x2 i zgodny z Channel.\nOpinie o Wiązania UNION Ultra Green 2019:\n30 % (510 PLN)


5 sposobów na ZDROWSZE odżywianie - DOBRY DIETETYK℠ | mgr Agata Cyran (Matacz) | Szczecin, Trzebnica, Wałbrzych, Wrocław | Nowości i wydarzenia\n5 sposobów na ZDROWSZE odżywianie\nWiększość z nas spędza teraz o wiele więcej czasu w domu niż kiedykolwiek. Z jednej strony, u części osób będzie to dobry moment na zdrowe gotowanie i organizowanie sobie posiłków, natomiast z drugiej, nasze samopoczucie - często towarzysząca niepewność o przyszłość, troska o zdrowie naszych bliskich, a także zwiększona ilość obowiązków domowych, może wybijać nas z rytmu i utrudniać dbanie o zdrowe nawyki.\nTo wszystko jest bardzo zrozumiałe. Znaleźliśmy się w nowej sytuacji i nasze reakcje będą się od siebie różnić. Nie ma w tym nic złego, że akurat teraz nie masz ochoty diametralnie zmieniać swojej diety lub szczególnie przejmować się wyrabianiem najzdrowszych możliwych nawyków żywieniowych.\nTen artykuł kieruję do osób, które chcą wdrożyć jakiekolwiek zmiany w swoim stylu życia, trochę lepiej się odżywiać i dobrze się czuć.\nPrzedstawiam Wam 5 sposobów na zdrowsze odżywianie. Co ważne, nie musisz wdrażać ich wszystkich od razu. Możesz wdrożyć 1 punkt, po tygodniu 2 itd.\n1. Planuj zakupy tak, żeby chodzić do sklepu nie częściej niż raz na 4 dni.\nDzięki temu lepiej zaplanujesz swój jadłospis i nie będziesz marnować produktów, a jednocześnie unikniesz częstego chodzenia do sklepów.\n2. Na każdych zakupach zaopatrz się w 5 rodzajów warzyw i owoców. Wybierz te, które lubisz.\nZ kupionych warzyw i owoców skomponuj minimum 2 porcje warzyw i 2 porcje owoców.\nPorcja to ok. 80-100 g warzyw lub owoców. Poniżej przykłady:\nSałatka: pomidor, ogórek, papryka (dodatki to np. plaster fety i łyżeczka oliwy)\n½ opakowania warzyw gotowanych na parze do obiadu (z dodatkiem dipu jogurtowo-czosnkowego)\nMiseczka surówki do obiadu\nTalerz zupy jarzynowej/warzywnej zupy krem\nPlacuszki z cukinii i marchewki lub z innych dowolnych warzyw\nKoktajl z banana, truskawek i borówek lub innych dowolnych owoców\nSałatka owocowa (np. jabłko, gruszka, winogrono)\nPlacuszki z jabłkami posypane borówkami\nJogurt z owocami i płatkami owsianymi lub domowym musli.\nJeśli potrzebujesz inspiracji na przygotowanie owoców i warzyw, wypróbuj któryś z poniższych przepisów:\nSałatka z grillowaną cukinią --> PRZEPIS\nAromatyczna zupa krem z batatów --> PRZEPIS\nOwocowe koktajle --> PRZEPIS\nSałatka z suszonymi pomidorami i fetą --> PRZEPIS\nZupa krem z pomidorów i mozzarellą --> PRZEPIS\nJedzenie 400 g warzyw i owoców dziennie jest jedną z najważniejszych zasad odżywiania, m.in. zmniejsza to ryzyko zachorowania na niektóre nowotwory. Od tego powinniśmy zacząć naukę zdrowego żywienia, a NIE od bezpodstawnej eliminacji glutenu/nabiału lub innych składników żywieniowych.\n3. Słodycze – jak nie dać się pokusie ?\nNie kupuj słodyczy na zapas- siedzenie w domu może u niektórych osób sprzyjać zachciankom słodyczowym. Jeśli masz je w domu, istnieje wyższe prawdopodobieństwo, że po nie sięgniesz w „sytuacji kryzysowej“.\nZaplanuj alternatywę dla słodyczy. Pomyśl czym je możesz zastąpić. Dla ułatwienia, polecam Ci moje i moich pacjentów pomysły:\nJogurt naturalny dosłodzony ksylitolem, startą gorzką czekoladą, bananem i domowym musli.\nKoktajl z mango, malinami i masłem orzechowym (1 łyżeczka masła orzechowego na porcję)\nAwokado zblendowane z kakao, miodem i bananem\nKoktajl z daktylami, masłem orzechowym, mlekiem i mrożonymi truskawkami\nGorzka czekolada + ulubione owoce\nWafle ryżowe z masłem orzechowym i truskawkamI\nPralinki czekoladowe --> PRZEPIS\nFit jagodzianki --> PRZEPIS\nPlacki kokosowo-bananowe --> PRZEPIS\n4. Popijaj wodę drobnymi łyczkami przez cały dzień. Jeśli pijemy mało wody, możemy odczuwać głód, a w rzeczywistości jest to oznaka pragnienia. Dlatego warto zadbać o to, żeby zawsze mieć pod ręką szklankę wody, którą popijamy drobymi łykami. Jeśli nie lubisz wody, dodaj do niej cytrynę/pomarańczę, miętę. Ważne, żeby szklanka z wodą zawsze była w zasięgu wzroku i stała tak, żeby łatwo było po nią sięgnąć.\n5.Bądź aktywna/y Nie muszą to być jednak 2 godziny intensywnych ćwiczeń fizycznych, po których ledwo żyjemy.\nZacznij od 10 minut dziennie, ponieważ każda aktywność jest lepsza niż żadna. Zarówno dla naszego zdrowia fizycznego jak i psychicznego.\nUstal sobie o której godzinie ćwiczysz. Po ok. 2 tygodniach, będzie to dla Ciebie czymś normalnym.\nRób aktywne przerwy w siedzeniu. Po ok. 30 minutach siedzenia powinniśmy zrobić sobie aktywną przerwę. np. 5 przysiadów, 3 pompki i 10 pajacyków. Tylko tyle i aż tyle dla naszego organizmu. Dzięki temu zwiększysz dzienne spalanie kalorii i unikniesz nadmiernego odkładania się tkanki tłuszczowej wokół narządów wewnętrznych.\nMoja rada:Ustaw sobie alarm w telefonie co 30 minut, który będzie Ci przypominał, że już czas na aktywną przerwę.\nNie obiecam Ci, że jeśli zastosujesz powyższe zasady to schudniesz 15 kg w 2 miesiące, bo nie o to w tym wszystkim chodzi.\nObiecam Ci jednak, że jeśli przez następny miesiąc wprowadzisz chociaż jedną z powyższych zasad, poczujesz się lepiej, lżej i będziesz mieć więcej energii. Będzie to wstęp do dalszej pracy nad nawykami żywieniowymi i lepszym zdrowiem.\nJeśli potrzebujesz mojej pomocy w drodze do zdrowych nawyków, zapraszam do kontaktu i współpracy:


Sznurkowy labirynt znaczeń i kulturowych powiązań - Małopolski Instytut Kultury\nAktualności Strona główna / Sznurkowy labirynt znaczeń i kulturowych powiązań\nNa tydzień przed Małopolskimi Dniami Dziedzictwa Kulturowego (14–15 maja) na krakowskim Małym Rynku stanie instalacja artystyczna Powiązania.\nGłównym elementem instalacji są sznurki, tworzące przestrzeń, w której nie ma typowych eksponatów. Jak mówią autorzy koncepcji – zespół programu Dynamika Ekspozycji działającego w ramach Małopolskiego Instytutu Kultury – „instalacja nie prezentuje zabytków ani wybranych eksponatów, raczej zachęca do poszukania – na własną rękę – powiązań między przywołanymi tu miejscami – obiektami tegorocznych Dni, które dla nas były impulsem do myślenia o szerszych zjawiskach, jak interpretacja historii, iluzja czy fenomen muzealizowania rzeczywistości. Instalacja ta ma więc zachęcić do odkrywania Małopolski z uwzględnieniem tropów interpretacyjnych i wskazówek zaproponowanych poprzez zaaranżowane tu stanowiska”.\nOkazją ku temu bez wątpienia mogą stać się organizowane od trzynastu już lat Małopolskie Dni Dziedzictwa Kulturowego. Tegoroczna edycja, realizowana pod nazwą Twarze Małopolski. XIII Dni Dziedzictwa Kulturowego, odbędzie się w weekend 14-15 maja. Jak co roku, będzie można nieodpłatnie zwiedzić kilkanaście miejsc i bliżej poznać związane z nimi postacie.\nScenariusz i koncepcja merytoryczna instalacji: Małopolski Instytut Kultury (Joanna Hajduk, Piotr Idziak, Joanna Kołodziej, Karolina Pachla-Wojciechowska, Łucja Piekarska-Duraj, Sebastian Wacięga)\nInstalacja powstała w ramach projektu Twarze Małopolski. XIII Dni Dziedzictwa Kulturowego realizowanego przez Małopolski Instytut Kultury, współfinansowanego przez Unię Europejską w ramach Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007–2013 oraz ze środków Województwa Małopolskiego.\nAktualności 02.05.2011 Poznaj „Twarze Małopolski. XIII Dni Dziedzictwa Kulturowego”, 14-15 maja


na zamówienie o wartości nie przekraczającej 14.000,00 EURO\nWójt Gminy Sulików zaprasza do złożenia oferty na „Wykonanie szacowania nieruchomości w Gminie Sulików w roku 2010 roku”.\n1. Zakres zamówienia obejmuje wykonanie szacowania nieruchomości w 2010 roku, na potrzeby gospodarki nieruchomościami:\n1) wyceny lokali mieszkalnych,\n2) wyceny lokali wykorzystywanych na cele inne niż mieszkalne,\n3) wyceny budynków mieszkalnych, usługowych, przemysłowych, warsztatowych, magazynowych innych\n4) wyceny działek,\n5) wyceny budowli,\n6) wyceny drzewostanu.\n2. Umowa obowiązywać będzie od dnia podpisania umowy do 31 grudnia 2010 roku. Zamawiający każdorazowo określi pisemnie w zleceniu przedmiot, cel i zakres prac do wykonania. Po otrzymaniu zlecenia wykonawca zobowiązuje się wykonać zadanie, nie przekraczając terminów zawartych w ofercie.\n3. Wynagrodzenie podane przez Wykonawcę w ofercie za poszczególne usługi należy uważać jako ryczałtowe dla całego zakresu zamówienia (jednoznaczne, ostateczne i kompletne).\n4. Po ocenie oferty pod względem spełnienia warunków nastąpi ocena ofert – wyboru najkorzystniejszej oferty w oparciu o następujące kryterium wyboru:\n4.1. Oferty oceniane będą wg wzoru: I=(Cn/Cb)×W\nI - ilość otrzymanych punktów\nCn - najniższa cena brutto (danej usługi)\nCb - cena brutto badanej oferty (danej usługi)\nW- współczynnik wagi\n4.2. Współczynnik wagi [W] na poszczególne usługi:\n· Wycena pojedynczego lokalu mieszkalnego lub użytkowego wraz z przynależnym gruntem 15 pkt.\n· Aktualizacja wyceny pojedynczego lokalu mieszkalnego lub użytkowego 5 pkt.\n· Wycena budynku o powierzchni całkowitej do 500 m2 10 pkt.\n· Wycena budynku o powierzchni całkowitej powyżej 500 m2 10 pkt.\n· Wycena gruntu o powierzchni do 100 m2 bez składników roślinnych 5 pkt.\n· Wycena gruntu powyżej 100 m2 bez składników roślinnych 5 pkt.\n· Wycena gruntu ze składnikami roślinnymi do 100 m2 5 pkt.\n· Wycena gruntu ze składnikami roślinnymi powyżej 100 m2 5 pkt.\n· Inwentaryzacja budynku o powierzchni całkowitej do 500 m2 10 pkt.\n· Inwentaryzacja budynku o powierzchni całkowitej powyżej 500 m2 5 pkt.\n· Aktualizacja inwentaryzacji budynku o powierzchni całkowitej do 500 m2 5 pkt.\n· Aktualizacja inwentaryzacji budynku o powierzchni całkowitej powyżej 500 m 5 pkt.\n· Wycena prawa własności gruntu, dla celów aktualizacji opłat za użytkowanie wieczyste oraz użytkowania wieczystego 5 pkt.\n· Wycena działek do celów opłaty planistycznej i adiacenckiej 5 pkt.\n· Wycena przekształcenia prawa wieczystego użytkowania działek w prawo własności 5 pkt.\n5.1. Aktualny odpis z właściwego rejestru lub aktualne zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, jeżeli odrębne przepisy wymagają wpisu do rejestru lub zgłoszenia do ewidencji działalności gospodarczej, wystawionego nie wcześniej niż 6 miesięcy przed upływem terminu składania ofert, (do zawarcia umowy)\n5.2. Dokument potwierdzający posiadanie wymaganych uprawnień zawodowych w dziedzinie szacowania nieruchomości (kserokopie stosownych uprawnień, potwierdzonych za zgodność z oryginałem), przez osoby uczestniczące w wykonywaniu zamówienia,\nOferty należy składać w Biurze Obsługi Klienta Urzędu Gminy Sulików, ul. Dworcowa Nr 5, parter pokój 103 w terminie do 7 maja 2010 roku do godziny 14:30.\nZałączniki do pobrania: 2010-04-29 13:47:32 - Wzór oferty (wersja pdf) (72.37 kB)\nData wytworzenia informacji: 2010-04-29 13:39:37\nData udostępnienia informacji: 2010-04-29 13:39:37\nData ostatniej aktualizacji: 2010-04-29 13:48:01


Narzuta na łóżko welurowa 170x210 PAULA Eurofirany Mięta WYPRZEDAŻ\nGustowna narzuta PAULA. Wykonana z dwóch połączonych z sobą materiałów. Z jednej strony delikatny, miękki welur, z drugiej strony materiał przypominający bawełnę. Całość obszyta jest lamówką dzięki temu produkt nie pruje się i nie strzępi. Przeszywana w drobne kwadraty. Staranne wykończenie oraz prosta kolorystyka i forma sprawiają, że idealnie pasuje do wnętrz urządzonych w różnych stylach.\nNarzuta na łóżko welurowa 170x210 PAULA Eurofirany Amarant+Stal\nNarzuta na łóżko welurowa 220x240 PAULA Eurofirany Amarant\nNormalna cena 126,00 zł -31,00 zł Cena 95,00 zł\nNarzuta welurowa na łóżko PAULA Eurofirany Kolor: amarant Skład: poliester Cechy: dwustronna Oferta dotyczy samej narzuty bez poszewek na...\nNarzuta na łóżko welurowa 170x210 PAULA Eurofirany Czerwony