O drewnianym czołgu, co brzmiał jak metal - TEKST - Literka.info • Forum Literackie\nPost autor: Prophet » 09 stycznia 2017, 20:42\nKtoś musi zacząć. Wychodzi, że wyciągnęłam najkrótszą zapałkę, soł... Ta-Daa~\nNie tak miało być. Bardzo, bardzo nie tak. Ja pierdolę. Czemu akurat na niego wypadło odwozić do domu tego idiotę. I to czołgiem. Pomijając fakt kto mu tym czołgiem rozjechał konia. Pomijając fakt, że ta sama osoba właśnie reanimowała inne rozjechane zwierzę. Choć na zwierzę to już nie wyglądało, bardziej na kiepsko przyrządzonego tatara. Jakby kucharz był tak napruty, że było mu wszystko jedno czy mieli prosiaka, czy też jamnika sąsiadki spod trójki. Razem z sąsiadką.\n− Żyj, zającu, żyj! − darł się na nieszczęsne truchło Błazen pomiędzy kolejnymi próbami reanimacji. Może i zostawiłby tego świra z jego zabawą, ale, cholera, nawet jemu chciało się wymiotować, gdy tamten stosował usta-usta. Czy raczej usta-niezidentyfikowanecoś.\n− Po kiego czorta go reanimujesz - warknął Zoltan.\n− Żeby żył!\nNo tak. Twarda logika.\n− Stary − westchnął. − Przejechaliśmy go czołgiem. Dwa razy. I ni ch*ja, nawet nekromanta-desperat ci go nie ożywi!\n− Ale zawsze można spróbować − skwitował z pełnym entuzjazmem Błazen, kompletnie ignorując stan rzeczywisty zwierzęcia. Mag zaś wolał zignorować fakt, że ten zlepia rozciapkanego zająca w mięsno-futrzaną kulkę. Jeśli to przypominało zająca, to on jest cycatą blondynką. A z tego, co się orientował, było mu do tego stanu bardzo daleko.\nMachnął ręką i zawrócił do pojazdu, starając się ignorować wyrysowany w piasku pentagram i tańczącego dookoła Błazna. Błazna z pieprzonym berłem dzwonkowej zagłady podzwaniającego w rytm wyimaginowanej melodii. Dla niego było to po prostu jedno, długie, wkurwiające "brzrzrzdęęęęk", ale może oprócz godności odstrzelono mu też poczucie melodii. O ile kiedyś je miał. Na razie ważniejszym było nie rozjechać towarzysza, wykręcić, oddać czołg Jürgensowi i nigdy więcej nie zbliżać się do tych ludzi. Głośne brzdęknięcie tuż nad głową wybiło mu z głowy myśl o pozostawieniu świra na pustkowiu. Wyglądało na to, że jeszcze trochę się z nim pomęczy. Na wszystko, co żywe...\nCoś kapnęło mu na kark. Zmełł przekleństwo.\n− Kurwa mać, jeśli to to, o czym myślę, wepchnę cię do lufy i wystrzelę do Nowosybirska!\n− Po co te nerwy, Pan Zającowaty chciał się tylko zaprzyjaźnić...\nNapięte do granic nerwy Zoltana właśnie widowiskowo pękły w akompaniamencie dzwoneczków.\nPost autor: Kanterial » 10 stycznia 2017, 16:11\nRobert Jürgens złożył długie, duże dłonie w długą, dużą piramidkę, tak strzelistą, że jej strzelistość dorównywała niemal strzelistości innych długich i dużych rzeczy, które posiadał, to jest, mówiąc ściślej, przykładowo katedry. Tak, Jürgens miał katedrę. Sam kazał ją zbudować. I sam wybrał, pod jakim będzie wezwaniem. I ku czyjej czci. Nikt, rzecz jasna, nie spodziewał się, że padnie akurat na przodków samego Roberta, związanych z wiarą i kościołem katolickim niemal tak bardzo, jak z Cesarstwem Bizantyjskim, Wojną trojańską i odkryciem Ameryki (warto też wspomnieć o ich nietuzinkowej roli podczas organizacji pierwszych Igrzysk olimpijskich). Ale o tym innym razem.\nAktualnie Jürgens miał na głowie o wiele ważniejsze problemy. Globalne problemy. Wielkie i potężne plany, które snuł od dawna pod zasłoną "dążeń pokojowych" i stanowiska Sekretarza Generalnego. Te plany miały niebawem zmienić cały świat i prawdziwie odbudować pozycję Wielkich Niemiec.\nCzwarta Rzesza nie popełni tych samych błędów, co Trzecia – uznał Robert samotnie, pewnego dnia, gdy ze szklanką koniaku postanawiał wyruszyć na Moskwę, obserwując majestatycznie swoją tajną armię, stworzoną z czołgów i konia (jebany Zoltan) – dlatego zaatakuję zimą, gdy nikt nie będzie gotowy. Nawet ja sam.\nZ jednej strony okazało się to posunięciem doskonałym, a z drugiej, całkowitą porażką.\nBo nikt nie był gotowy. Zwłaszcza ludzie Jürgensa. Trzy czwarte tego, co zwerbował, nie potrafiło nawet jeździć czołgiem. Błazen, gdy dowiedział się, że ma wziąć udział w wyprawie na Moskwę ("To doskonała okazja, cała jest skuta lodem, tylko jeden człowiek tam mieszka!") zażądał natychmiastowego powrotu do domu ("Tak, przeszedłem, prawda, mordercze szkolenie i prędzej sam zdobędę Rosję, niż stchórzę, ale bez zapasowych dzwonków nie pojadę nigdzie!"). Robert zgodził się na idiotyczny pomysł, by tego szaleńca wyprawić z innym szaleńcem, Zoltanem, i pożałował już dwie minuty później, gdy Błazen staranował czołgiem przerażonego, uwiązanego do drzewa konia, wywołując tym samym pożar dziesięć metrów dalej (Zoltan akurat spacerował, chcąc rozruszać kości przed podróżą). Jürgens stracił więc i pojazd pancerny (koń miał pancerne klapy i strzemiona) i wiarę w to, że mag z Błaznem w ogóle dotrą we wskazane miejsce.\nTeraz, niemal godzinę później, siedział w swoim wygodnym fotelu przed kominkiem i prowadził trudną, skomplikowaną konwersację z czarownikiem Neanem z Czarnej Wody, tudzież Kruczarzem (Krucarzem, dop. Admin), jednocześnie skupiony dzięki piramidce z dłoni, oraz rozproszony, bo raziła go oślepiająca biel zębów.\n– ...zrobiłbym to dyskretniej, może nawet pokojowo – tłumaczył – ale Rosja wyklucza wszelką dyskrecję, a moje siły zbrojne w każdej chwili mogą zostać zaatakowane. Skąd mam wiedzieć, czy Clay akurat nie skończył sprzątać? – Zadumał się nad własnym pytaniem, ignorując pobłażliwe spojrzenie czarownika. – Nie wątpię, że prekursorzy mego rodu...\n– Kiedy pojmiesz, że są rzeczy istotniejsze niż historia twojej rodziny? – Irytacja Neana sięgnęła granic. – Miałeś tylko zawrzeć ze mną umowę, żebym dołożył starań o zwycięstwo. To takie trudne? Długo mam jeszcze na tym grać? – Wskazał swój metalowy kubek, na którym zdążył wybębnić "Cichą noc", główny motyw "Władcy Pierścieni", intro z serialu o Sherlocku Holmesie oraz dwa razy "Deutschland, Deutschland über alles", żeby przekabacić Jürgensa.\n– Gustavie, ucisz go słoniem – rozkazał Robert bezlitośnie. Lokaj wyjął z gablotki drewnianą figurę, jedną z kilkudziesięciu, po czym upuścił zszokowanemu Kruczarzowi na głowę, nim ten zdążył zareagować. Wściekłość i niedowierzanie spowolniły jego refleks o zgubne pół sekundy, gdy słoń leciał.\nGłucho i głośno jebnęło metalem.\nDrzwi hangaru rozwarły się z hukiem, a echo hałasu potoczyło po wielkim polu manewrowym, aż po las. Z czeluści wyłoniła się lufa, podwozie, wreszcie cała piorunująca reszta niemal dziesięciometrowego pojazdu, ważącego blisko sześćdziesiąt ton i porażającego samym wyglądem. Ucelli z dumą wyglądał z włazu, wzruszony swoim wkładem w działanie i wyposażenie Leoparda 2 A7. Gąsienice wyściełane watą, by wygłuszać dźwięk jazdy, tysiąc pięćset koni mechanicznych stłumionych kosmicznej wielkości tłumikiem, zmodernizowany układ wydechowy, praktycznie bezszelestny. Ucelli kazał też pokryć pojazd kamuflażem oraz najnowszej generacji siatką maskującą.\nA później zamontował w nadwoziu dwa wielkie grzebienie, opatrzone blachami stroikowymi, by "Niewykrywalny", jadąc, wydawał dźwięki gigantycznej harmonijki ustnej o szerokości czterech metrów.\nFeliks wypełnił płuca powietrzem, gdy osiągnęli prędkość pięćdziesięciu kilometrów na godzinę. Muzyka poruszała go do głębi. Miał łzy w oczach. Przepełniało go oczekiwanie i ekscytacja (prawie jak wtedy, gdy poznał Nes i niedługą chwilę później spytał, czy ją zakneblować).\nI nic, nawet to, że musiał pływać statkiem (jego okręt nie mógł być okrętem na rzece) nie mogło go teraz zatrzymać. O świcie ruszali. Noc, lub raczej pozostałe z niej kilka godzin, planował Ucelli poświęcić muzyce, której winien słuchać cały świat. Albo przynajmniej wszyscy ludzie w odległości do trzech kilometrów.\n– Teraz zakręć z połową prędkości! Szybko, Edward! Muszę wybadać, jak tym się gra! A potem cała wstecz!\nYou were everything in my heart and my heart still beats, these empty beats\nPost autor: Kruffachi » 10 stycznia 2017, 22:52\n– To wspaniałe! – brzdękał Błazen z entuzjazmem. – Zoltan, zrobiłeś to!\n– Pan Zającowaty spełnił swoje marzenie! Lata!\nNo tak. W pewnym sensie.\nPrzy pewnej dozie uporu.\nPrzy założeniu, że przypominający czerwony śnieg opad rozerwanych na drobiny szczątków to nadal Pan Zającowaty.\nPatrząc na tańczącego w krwawym deszczu Błazna, Zoltan nie mógł powstrzymać się przed myślą o swym koledze po fachu i powiewającym czarnym i w chuj majestatycznym płaszczu.\nCzy Nean nie wspominał ostatnio, że brakuje mu wyzwań w życiu?\n– To wcale nie był zły pomysł. Mogło się udać – Pierdoła Sadrin próbował brzmieć przekonująco, ale nawet to mu w życiu nie wyszło, więc zakwilił w głębi duszy nad swym ciężkim losem.\nŚwieciło słońce, ale promienie nawet go nie sięgały, bo oczywiście i jak zwykle stał w cieniu. W cieniu czołgu tak konkretniej. Kolejnego kuriozum wchodzącego w skład Pancernej Brygady Robert Twierdzi, Że Jürgensa, z którego dumna byłaby tylko naprawdę niedoinwestowana armia małp.\nObok niego, również w cieniu i aurze ogólnej życiowej porażki, czaiło się jeszcze jakieś chude coś o rozwichrzonych czarnych włosach i niemożliwie fioletowych oczach. Czaiło się i machinalnie wyżerało żelki z opakowania.\n– Nie mogło – powiedziało.\n– Nie znasz się, Tkaczuk – prychnął człowiek z brodą (czy raczej broda z człowiekiem, bo lata mijają) i czule pogłaskał drewnianą lufę. – Dooobraaaa kłooodaaa – wymruczał. – Sama podbije tego Moskwę i wszystkie inne wendigo, a potem…\nNie do kończył, bo niebo rozdarło się od dźwięku czterometrowej harmonijki. Wraz z potwornym hałasem po zielonych wzgórzach pełzł intymnie czołg imić Ucellego, a wiatr, równie wprawiony w zdumienie i zachwyt, rozwiewał włosy imicia i złote frędzle u epoletów. Łzy wzruszenia lśniły w pełnym słońcu jak te perły na dnie Oceana.\nWszystko to obserwował z japierdolem na twarzy kapelan brygady zwany Wolfikiem lub – takie śmieszki – Czołgiem i raz po raz pociągał podejrzaną substancję z kubka (krążyły plotki, że to cytrynowy środek do podłóg, który podpierniczył Clayowi). Brygada miała swojego kapelana mimo pewnych różnic kulturowych, bo Jürgens to był katolik prawdziwy, team Ratzinger, nie żaden protestant czy tęczowy Argentyniec i powiedział, że kapelan będzie i nie byle jaki, bo Niemiec.\nNo to był.\nJeść dawali, to był, bo wiarę jego niosły pingwiny.\nUcelli zatoczył pełne wzniosłości kółko wokół wzgórza, a potem jeszcze jedno, a każde z nich Dyer obserwował uważnie, ale też z rosnącą zadrą w sercu, bo jego drewniany czołg nie chciał jechać, jeśli się go nie pchało.\nAle trudno, powiedział sobie w duchu, będę pchał, aż dojedzie.\nNean nie mógł tego wybaczyć. Jedno mroczne zaklęcie, jedno machnięcie bladą dłonią, jeden furkot płaszcza i jedno gniewne prychnięcie spod kaptura i tak oto okazało się, że łydki Jürgensa są strzeliste i całkiem nagie.\nI wtedy dźwięk szorowania ustał.\nClay zmarszczył brwi.\n– Ktoś mi podpierdolił cytrynowy płyn do podłóg – oznajmił grobowym głosem.\nNa takie dictum mógł odpowiedzieć tylko jednym.\nPost autor: nuklearna_wiosna » 11 stycznia 2017, 11:58\n- Ale co ty do mnie mówisz, człowieku, w ogóle?\n- Czystej niemczyzny nie rozumiesz? - Jürgens mierzył zdegustowanym wzrokiem siedzącego przed nim księdza, który absolutnie nic sobie z tego nie robił, a powinien.\n- Niemczyznę owszem, gorzej z pierdoleniem – odpowiedział bezczelnie.\n- Smród, Krone. Czuję smród. Przywlókł się za tobą aż tutaj. Obrzydliwy odór twojej winy.\n- Jürgens. To płyn do podłóg.\n- Właśnie! - Sekretarz Generalny trzepnął ręką w blat biurka, ale niezbyt mocno, bo gdyby, nie daj Boże, nadwyrężył sobie nadgarstek, albo palce, nie mógłby składać dłoni w strzelistą piramidkę. - Płyn do podłóg Claya! Czy ty wiesz, co...\n- Nie wzywaj imienia...\n- Nie ucz ojca dzieci robić!\n- Czy ty wiesz, coś nawyprawiał? - Jürgens zdołał w końcu przejść do sedna. - Mogłeś wziąć jakikolwiek inny płyn do podłóg. Płyn do podłóg jest wszędzie! W każdym domu, w każdym sklepie, w każdej poważnej niemieckiej instytucji. Świat ocieka wręcz płynem do podłóg. Ale nie. Nie, ty musiałeś przepijać mszalne akurat ukochanym środkiem czystości Raytona Claya i Clay teraz nie spocznie póki nie napuści na nas całej Rosji, od Kaliningradu po Kamczatkę.\n- Co ma Clay do Rosji? Przecież on ma wyjebane na Rosję, on tam tylko sprząta.\n- Miał wyjebane na Rosję – poprawił Jürgens. - Miał, dopóki mu nie podpierdoliłeś jego cytrynowego przedłużenia penisa. Teraz będzie sobie szukał protektorów, bo jemu obojętne, pod czyją flagą wsadzi nam mopa w dupę, byle ta flaga była świeżo wyprana i wykrochmalona na sztywno.\n- I tak nie załatwiłbyś tego dyskretnie. A ja nawet chętnie zobaczyłbym, jak Clay szarżuje na czołgi z mopem i z rosyjskim hymnem na ustach. Więc teraz po prostu wrócę do swojej trzódki, a ty daj im znać, że mają się w kżdej chwili spodziewać ataku.\n- Spodziewać... Krone, ty nic nie rozumiesz. To nie jest coś, na co można się przygotować. Clay i jego mop stanowią niszczycielską siłę.\n- Zbombardujemy go czymś obleśnym – zaproponował kapelan z miną, jakby go bardzo ten pomysł ucieszył.\n- Na przykład martwym zającem. Brygada, jak pewnie wiesz, ma już za sobą specjalne manewry wojskowe, przygotowujące do takiej akcji.\n- Czy chodzi ci o tego zająca, co Błazen z Zoltanem go...\n- Manewry wojskowe, Jürgens – powtórzył z naciskiem kapelan. - Poza tym przecież nakłoniłeś do współpracy tego całego Neana z Czarnej Dupy...\n- Z Czarnej Wody – poprawił Jürgens odruchowo i zamyślił się.\nWspominał, jak zaledwie parę godzin temu Kruczarz opuszczał gabinet – uciszony słoniem i spacyfikowany strzelistymi, nagimi łydkami. Prawdopodobnie musiał uzbroić się w cały mrok tego świata, żeby po czymś takim nie ochujeć natychmiastowo i nieodwracalnie. Cała nadzieja w tym, że Zoltan obiecał przedstawić mu Błazna, a Kruczarz wszak szukał w życiu wyzwań. No to będzie miał wyzwanie. A Jürgens będzie miał jego. Jak dobrze pójdzie.\n- Owszem – napuszył się zatem dumnie. - Nakłoniłem do współpracy Neana z Czarnej Wody.\n- No widzisz. Magiczna elita tego świata jest po twojej stronie.\n- Poza tym mam czołgi.\n- Poza tym masz czołgi.\n- Mam także – kontynuował Jürgens już zupełnie spokojny, wręcz zadowolony z siebie – katedę. Jak również...\n- To ja będę leciał. - Wolf wstał. - Niedobrze zostawiać trzódkę bez pasterza na zbyt długo. Następnym razem po prostu zadzwoń. - Wyciągnął zza pazuchy piersówkę. - To strzemiennego! Za twoją katedrę, twoje czołgi i łydki. Ku chwale strzelistości i na pohybel Rosji!\nZdjął nakrętkę. Po gabinecie rozszedł się ostry zapach cytrynowego płynu do podłóg. Ksiądz pociągnął potężny łyk, podczas gdy Sekretarz Generalny obserwował go z odrazą.\n- A tak właściwie – Wolf schował piersiówkę, schylił się i podniósł leżącą wciąż na podłodze figurę słonia. - Co to tutaj robi? Po co ci to?\n- Gustavie – zarządził Jurgens spokojnie - zaprezentuj księdzu dobrodziejowi.\nPierdoła Sadrin był szczęśliwy. Był tak szczęśliwy, że chętnie skakałby z tego szczęścia, ale przezornie się powstrzymywał, gdyż był pierdołą i takie rzeczy jak skakanie, nie miały prawa mu wyjść na dobre. Przed chwilą obudził się z koszmarnego snu, w którym dostawał straszliwe zjeby od Vinary. Obudził się i poczuł ulgę. Wszystko jest dobrze, uświadomił sobie, to tylko sen, nie ma Vinary, w perspektywie jest tylko wojna z Rosją.\n-Ty, rusz no się, czołg trzeba popchnąć. - Ktoś szturchnął go, nie siląc się na delikatność.\nSadrin zastanowił się głęboko.\nNie, okej, dalej wolał wojnę.\n- A to czołgi nie powinny same jeździć? - zapytał.\nNie doczekał się odpowiedzi. Nic dziwnego. Wszyscy wiedzieli, że tutaj czołgi robiły, co chciały. Grały, strzelały zającami, brzmiały metalem...\n- Poza tym, po co pchać? - gderał Sadrin w przestrzeń. - Przecież mówią, że Ruskie jednak same do nas przyjdą.\n- No i niech przyjdą – mruknął Zostan, który przewinął się akurat obok barłogu Pierdoły. - Niech przyjdą i zabiorą ode mnie tego...\n- Co mi jeszcze wystrzelisz, Zoltan? - Dziwny osobnik w dziwnym stroju truchtał za czarownikiem i brzdękał. - Wystrzel mi cooooś! No wystrzel, wystrzel, wyyyystrzeeeel!\nOch, Nean, pospiesz się, pomyślał Zolatan. Pospiesz się, bo jeszcze trochę, a zamorduję to twoje wyzwanie ze szczególnym okrucieństwem.\n- Sam się wystrzel! Nie! Kurwa! Nie! Ja przecież... Wyjdź z tego czołgu! Nie pakuj się, kuwa, do lufy! To jest dobra lufa, zniszczysz i co?! Swoją drogą – powiedział już normalnym tonem – to ciekawe... wyjdź, mówiłem, kurwa, ty psychopato! że wszystko miało się odbyć w głębokiej tajemnicy, a tu nagle... przypierdolę ci za chwilę! otwarta wojna. Coś się musiało wydarzyć, że nastąpił taki błyskawiczny zwrot. Nie chcę siać paranoi, ale... nie! jak żeś tam wlazł, to teraz siedź! to wygląda, jakby ktoś nas zdradził. No widzę, że się zaklinowałeś. I tak zostań. Na zawsze najlepiej! Chociaż nie, mogę potrzebować lufy... Proszę księdza? - Zoltan dostrzegł mężczyznę w koloratce, stojącego nieopodal i od dłuższej chwili najwyraźniej przysłuchującego się osobliwemu monologowi. - Proszę księdza, czy coś się stało?\nKapelan pokręcił głową i odszedł nieść pociechę duchową Dyerowi, któremu wciąż nie udało się znaleźć pomocnika do pchania czołgu.\nZoltan postał jeszcze chwilę, kontemplując dziwny wyraz twarzy duchownego, ale nic mądrego nie wymyślił. Nie potrzebował na razie lufy od czołgu, więc zostawił w niej Błazna i poszedł zażyć odrobiny świętego spokoju.\n- No to przyjdą ci Ruscy w końcu, czy nie? - zajęczał Sadrin, którego dobry humor ulotnił się tak samo nagle, jak się pojawił.\nOdpowiedziało mu pokwikiwanie z lufy.\nPost autor: Joa » 13 stycznia 2017, 04:53\n- Skończyłem muzeum. Znam się na tym jak mało kto. Przysięgam, mówię prawdę - próbował przekonać Dyera Krone.\nI choć w tej sytuacji nawet kłoda byłaby lepszym rozmówcą niż włochaty przedstawiciel paleolitu, który zatrzymał się w dyskusji na słowie muzeum, to ksiądz nic sobie z tego nie robił i dalej pierdolił, starając się nawiązać z łowcą choć minimalny kontakt. Doskonale wiedział, że opatentowany przez niego plan ma szansę na sukces. W końcu to on był autorem porzekadła, uwaga, cytuję:\nPowiem tak - raz w dupę to nie pedał, dwa do równego, a na trzecim się zeruje.\nNie ma ono nic wspólnego z wydarzeniami tutaj opisanymi, a z nocą z dwunastego na trzynastego stycznia, ale dużo mówi o zapędach kapelana, więc uznajmy to zgodnym głosem za istotną informację, godną jednego punktu komercji.\nDrewniany czołg co prawda robił wrażenie, ale ni chuja nie chciał przeć naprzód. Stał, a Dyer od czasu do czasu pchał. Więcej było z tego przyjemności Łowcy niż rzeczywistego pożytku dla armii Jürgensa i część oddziałów wyrażała przekonanie, że należy oba zbędne elementy z jej szeregów usunąć.\n- Łowco z Ruzrdz - zaczął ponownie Krone - znam się na tym. Widzisz, gdy byłem młody, mój znajomy czołgista, nazwijmy go Adam, dobrze? Znakomicie, więc on, Adam, czołgista z Wrocławia, też miał czołg. Nie tak drewniany jak twój, nie miał tak kunsztownie wyrytych ornamentów przedstawiających wendigo, ale...\nDyer wymruczał coś pod nosem i wyciągnął ze spodni iglaka.\nZ drewnem nie pogadasz.\nTak mówili Wolfowi już w seminarium, ale z kapłańskiej przekory i dzięki cierpliwości nabytej podczas wielu, spędzonych wspólnie ze Stojkem, wieczorów, nauczył się nie poddawać tak łatwo. Było ciężko dbać o reputację, gdy Rolf próbował udowodnić całemu światu, że jest w stanie przy piętnastostopniowym mrozie iść nagi do Żabki.\nWięc tak nauczył się wszystkiego, co każdy wojskowy kapelan powinien umieć.\nPrzynajmniej Jürgensowi nie wadził zakres jego umiejętności.\n- Więc... - urwał znów, bo teraz dosiadł się do nich Nean z Czarnej Wody.\nCały spowity w czerń najdłuższego w galaktyce płaszcza i przypominający ucieleśnienie najgorszych koszmarów nekromanta, wziął i siadł. Zrobił to z taką nonszalancją, gracją i swobodą, że Wolf zaklaskał, niesiony podjarką autorki Wilków w Karkunoszach.\nNean mógłby być idealny.\nZe swoim zimnym, ciemnym wizerunkiem mógłby zawojować nie tylko nekromancki świat.\nMógłby wyjmować zza poły latarnię z Żirą i nonszalancko unosić jedną brew, a Ziemia leżałaby u jego stóp.\nAle miał jebanego sobowtóra, który, gdyby uczesał swoje ciemne włosy, wdział czarny strój i zarzucił na ramiona płaszcz, bez trudu mógłby uchodzić za bliźniaka Kruczarza, to jest, Tkaczuka z Czarnej Wody.\nI choć Tkaczuk w dupie miał wszelkich nekromantów, a czarnej magii nie poznał, bo Rust Damp wywalił go z Ślęży na zbity pysk, to pierwiastek talentu i mroczności posiadał w głębi swojego ponurego serca od narodzin.\nNean roztoczył na całą trójkę nekromancką aurę.\n- Dyerze z Ruzrdz, Panie chaty na północy i Ziji – skinął głową z udawanym szacunkiem, dając opaść kapiszonowi jeszcze niżej – kapelanie wojskowy, księdzu z Karpacza – powtórzył ruch, poprawiając siedzące na ramionach sztuczne kruki – jest mi niezmiernie miło i jestem zaszczycony. Wybaczcie za tę nagłą napaść i wątpliwą przyjemność, skoro właśnie szykujemy się do szarży, lecz jestem tu, by zawrzeć z wami umowę. Umowę z Drewnianym Czołgiem w tle. Oto ona. – Podał do rąk Wolfganga kawałek papieru ze starannie wykaligrafowanymi słowami.\nGłos nekromanty obudził Dyera ze stuporu i nim Krone cokolwiek powiedział, to Łowca zdobył się na odwagę:\nNean i kapelan tak samo mocno zdziwieni, odwrócili się ku Dyerowi, a ten ponownie, z wyraźnym trudem, wypisanym na prostej twarzy, próbował wymówić obce mu słowo.\n- Wlf – powtórzył, gestykulując żywiołowo jak na łowcę z północy. – WYLYFY.\nI choć kapelan miał słabość do Dyera (w trzeciej części staje się wendigo), to nie umiał go zrozumieć i niespecjalnie miał już ochotę. Bardziej zainteresował go układ i osoba Neana, więc skwitował odejście Łowcy szybkim znakiem krzyża, nakreślonym palcem w powietrzu.\n- Doskonale. – Nean głębiej zapadł się w płaszcz. Kapelan mógłby przysiąc, że upodobnił się do swoich kruków. – Jestem nekromantą.\nMimo że ta informacja nie była dla Wolfa nowością, wzdrygnął się z mieszanką podniecenia, strachu, zaskoczenia i ekscytacji.\nSzacunek ludzi ulicy, pomyślał.\n- Jestem nekromantą – zaznaczył ponownie Kruczarz, poprawiając kruki, które ciągle opadały mu na klatkę piersiową jak gałązie Dyerowi na uda – i posiadam moc, której siła skłonna jest wzniecić pożar, wywołać tsunami i zatrząść ziemią. Siła ta, choć wszechpotężna, wymaga zapłaty, kapelanie. Równie wszechpotężnej. Czy rozumiesz?\nMiał ochotę przyznać, że ni chuja nie rozumie, ale jak to z Kronem bywało, potrząsnął z entuzjazmem głową.\n- Gdyby ta siła otrzymała, dajmy na to, krew, niedużo, zaledwie słoik lub dwa, byłaby w stanie zrobić wszystko to, o czym wspomniałem. Mogłaby nawet, choć boję się o tym myśleć, poruszyć nieporuszone... Jeśli wiesz, co mam na myśli.\nWiedział i postanowił odnaleźć odpowiedni słoik.\nJürgens usiadł w swoim gabinecie. Otworzył szufladę, wyjął pióro czystej krwi niemieckiej, kałamarz i papeterię z wytłaczanym napisem:[/interlina][/align] - die Schlankheit – die Entschlusskraft – rechter Winkel – ein Reich – das viertes Reich – Otarł ze szlachetnego czoła samotną, idealną kroplę potu, pełną trosk i trwogi. Poprawił niesforny kosmyk i ujął obsadkę strzelistą dłonią. Zaczął pisać.\nMój oddany, wierny, pachnący świeżością Przyjacielu,\nPiszę do Ciebie, by zadać kłam pewnej absolutyzowanej przez Ciebie koncepcji ścieżki, wybranej przez Twoją osobę, uznaną za intymną i osobistą, bowiem w ludziach, takoż i zatem w armii, nie ma nic osobistego.\nWiem, co myślisz, spieszę wyjaśnić; tak, to twierdzenie może wydawać się absurdalne, lecz gdybyś głębiej się namyślił, dowodnie przekonałbyś się, że jest ono aż nazbyt prawdziwe. Niemcy nie kłamią, Clay.\nJesteś tym, co wchłoniesz i co zdołasz zasymilować. Skoro więc nabierasz cech z zewnątrz, opierając się na definicji, nie możesz uznać ich za Twoje, własne, intymne. Nie ma w Tobie nic, co byłoby wyłącznie Twoją własnością. Z tej racji i skoro już zadałem kłam Tobie i obranej przez Ciebie drodze, uznaję Cię za własność narodu niemieckiego.\nNie jestem wyzuty z osobistej słabości do Ciebie, więc przyjmując maskę gruboskórnego troglodyty, czekam ze strzelistymi ramionami\nZ poważaniem i nadzieją na sukces Czwartej Rzeszy Niemieckiej\nOdłożył pióro na bok. Dozując uśmiech, uniósł oba kąciki ust.\nRozochocony i zgrzany na łydkach, w przypływie spontaniczności i na pełnym yolo zdecydował, że napisze drugi.\nW innym przypadku by sobie na to nie pozwolił, lecz zadowolenie osiągnęło maksimum.\nRobert rozpoczął dzieło.\nSzanowny Wolfgangu Krone,\nDuchowy przywódco Armii pod wezwaniem Bojowego i Strzelistego Jürgensa,\njestem zniesmaczony do cna.\nCo więcej, czuję się twoją impertynencją dotknięty. Doszły mnie słuchy, że podczas mojej nieobecności komentujesz najmniej istotne części moich planów bojowych. Znajdują one uzasadnienie jedynie wtedy, gdy spoisz je w jedną całość, ale już tego powiązania nie zdołałeś zobaczyć.\nCzy na polu bitwy jestem zmuszony do tłumaczenia tak błahych i zrozumiałych dla ogółu kwestii?\nOdnosząc się ponadto do incydentów z płynem do podłóg Claya, wyrażam swoje oburzenie i sygnalizuję, że przejawiasz cechy narzędzia ponadjednostkowych struktur.\nSceptycyzm nie podlega ustrukturyzowaniu.\nLiczę na Twoje wyzucie się i inkrustowanie.\nZ całą strzelistością\nJürgens odłożył pióro, kałamarz i pozostałą papeterię do szuflady.\nPrzesunął je, idealnie złożone w dwulistowny stosik, na skraj biurka i odchylił się w fotelu.\nŚwiat był piękny.\nPost autor: Prophet » 13 stycznia 2017, 22:30\nW lufie było ciasno. Zdecydowanie zbyt ciasno, by zmieścić jego osobę i berło. A przecież nie może się wystrzelić bez berła. To by była profanacja bycia Błaznem. Niedopuszczalne.\n- No weź, Zoltanku złoty, pomóż... - zakrzyknął jeszcze raz w nadziei, że mag jednak nigdzie nie poszedł i tylko udaje, że go nie ma.\nAle Błazen i tak wiedział swoje. Nie po to przeszedł, prawda, mordercze szkolenie, żeby utknąć w tak mało komfortowym miejscu. Jego wysiłki nie dały jednak spodziewanego efektu. Zamiast uwolnić, zaklinował się w jeszcze mniej wygodnej pozycji. O ile mało wygodną można nazwać pozycję, której nawet instruktorzy jogi uważają za przesadę. Westchnął.\n- To będzie trudniejsze niż myślałem. - Wierzgnął jeszcze raz. Lufa nie ustąpiła. Ustąpiło za to coś innego. Jeden, mały, pojedynczy dzwoneczek. Ten malutki, najmniejszy z wszystkich, który był najważniejszy ze wszystkich na całym berle, postanowił właśnie teraz odpaść. Doskonale, mimo tłumienia lufy, słyszał jak upada, odbija się parokrotnie i zamilka gdzieś w kącie.\n- Nożeszkurjapier... oddycham. Ommmm...\nMedytacja nie pomogła. Pół godziny później pomogło za to wiadro, prawdopodobnie roztopionego masła, bo parzyło jak diabli, dzięki któremu udało mu się wreszcie wystrzelić z lufy, niczym z procy, i ignorując pytające spojrzenie MagaBezPoślada począł gorączkowo przeszukiwać zakamarki czołgu.\n- Mój skarb... mój skarb! - załkał żałośnie.\nZoltan z niepokojem stwierdził, że gdzieś to już słyszał...\nSadrin mógł być szczęśliwy, mimo że z zasady był nieszczęśliwy. Wprawdzie nie widział nic zdrożnego w obserwowaniu jak własne osocze spływa z ramienia wąską strużką aż do nadgarstka, by stamtąd skapywać do podstawionego słoika. Było w tym coś kojącego, jak zresztą za każdym razem, gdy się ciął, lecz tym razem miał na to pełne przyzwolenie. A nawet rozkaz. Bo mimo wszelkich chęci nie można uznać stwierdzenia Błazna, że wsadzi mu w rzyć berło aż po grdykę za uprzejmą prośbę.\nPrzymknął oczy z wyrazem błogości na twarzy. I tylko miarowe brzdękanie przy każdym kolejnym milimetrze sześciennym zwyczajnie go irytowało.\n- Musisz tym dzwonić? Nie mogę się skupić.\n- Musisz się skupiać na krwawieniu do słoika?\n- Wolę kiedy jesteś szczerzącym się idiotą.\n- Ja też wolę być idiotą, ale nie tak mnie wyszkolono, wiesz, morderczo. - Brzdęknął. - Ale rozkaz jest rozkaz.\n- No tak, z tym ciężko się kłócić - przyznał, tracąc przytomność.\nKrone był u kresu sił. Zmówił już w myślach pięć razy koronkę do bożego miłosierdzia, dwanaście razy w duchu modlitwę o wsparcie w dążeniu do celu i w głębi serca obiecał każdemu okrutne i bolesne męki w czeluściach piekielnych, ale i to nie pomogło mu rozwiązać powstałego sporu.\n- Nie, nie możesz go wystrzelić - odpowiedział po raz dwunasty podzwaniającemu nerwowo Błaznowi.\n- Nie sądzę bym był zainteresowany... - próbował wtrącić się Nean, lecz jego monolog zagłuszył skutecznie dźwięk dzwonków.\n- Ale ja chcę zobaczyć lecącego licza! - protestował dalej trefniś z miną obrażonego ośmiolatka.\n- Nie jestem...\n- Przypierdolę mu, mogę? To będzie przysługa dla świata.\n- I tak to zrobię - skwitował Zoltan.\n- Chcę żeby latał!\n- ZAMKNIJCIE WSZYSCY RYJ! Nie! - zakrzyknął Wolf widząc co się dzieje. - Każdy własny, nie Błazna! Chociaż to kuszące... Nie! Zostaw tą taśmę, Nean. Chciałeś wyzwania, to je masz.\n- To oburzające...\n- Skoro tak twie... Nie, Zoltan, zszywacz to też nie rozwiązanie! Ja pierdolę...\n- Ty to nie masz czasem celibatu?\n- Zamknij. Kurwa. Ryj.\nKrone skapitulował, więc nic więcej niwpowiedział. Albo nic nie powiedział, bo zachciało mu się pić, a zawartość piersiówki niestety pozostawiła po sobie jedynie słaby aromat. Rozejrzał się w poszukiwaniu kogoś, kto jest na tyle niezainteresowany dyskusją by wysłać go po, choćby, herbatę i jednocześnie równie niepierdołowaty by tej herbaty nie wylać. I znalazł. A właściwie znalazł jedynie fioletowe tęczówki i paczkę krakersów, bo reszta ukryła się tymczasowo pod zarzuconym na osobnika końcem płaszcza Neana.\n- Młody, weź zrób mi herbaty - polecił Tkaczukowi.\n- Się robi, transie! - rzuciły fioletowe tęczówki, wyplątały resztę ciała spod materiału i, już w całości, chłopak popędził do kuchni. Chyba się tu nudził.\n- Więc o czym my... - urwał widząc miny oponentów, wyrażające skrajne przerażenie.\n- O jezu...\n- Nie wzywaj...\n- ...ja pierdolę - zakończył Zoltan. - Czy ty wiesz coś ty zrobił?\n- Będą fajerwerkiiiii! - ucieszył się Błazen, machając berłem.\nW tej konkretnej chwili Krone zrozumiał, że faktycznie mógł popełnić mały błąd.\nDyer był szczęśliwy. Jego duma, jego drewniany czołg jednak potrafił jeździć! Kto by pomyślał, że wystarczyło zamontować tu tylko ten jeden guziczek. Wprawdzie guziczek miał wymiary dwudziestu słojów i wymalowany wielki czerwony iks, ale w niczym to nie przeszkadzało w obliczu możliwej teraz prawdziwej(!) szarży na moskiewskie Wendigo! Toteż szczerzył się niczym na widok młodej sosenki i, z zamontowanego tutaj przez Tkaczuka drewnianego radia obwieszczał całej okolicy swoją radość. I nic nie burzyło jego radości, nawet jeśli radio puszczało w kółko tę samą piosenkę. Dyer po prostu ułożył do niej własne słowa i, nie potrafiąc ściszyć urządzenia, zagłuszał ją swoim śpiewem, ku uciesze jadącego z nim Wolfa.\n- ...Wsiadam w czołga, wciskam iksa, mam na piersi krucyfiksa! W mojej ręce, strzelba błyszczy,\nruskie wendigo dzisiaj zniszczy! Do lasu wchodzę bez kolejki...\nWolfgang Krone miał na ten temat cokolwiek odmienne zdanie.\nPost autor: Kruffachi » 14 stycznia 2017, 16:49\nWolf chętnie naciągnąłby sutannę na uszy, ale koloratka nieco ten proceder utrudniała. Wyjące radio i wyjący Dyer pchali go po drodze desperacji ku zrolowaniu i zaczął podejrzewać, że doskonale wie, gdzie – w czyim gardle tak konkretniej – zniknęła reszta zawartości jego manierki, przetrącając nieprzyzwyczajony do takich delicji mózg w stronę wsiurnego disco. Korzyść była z tego taka, że oddech łowcy nie pachniał już dziczą i dziewiczą pierwotnością w kwestii higieny jamy ustnej, a cytrynowym płynem do podłóg.\nTego niestety nie można było powiedzieć o reszcie człowieka z Chaty Na Północy, która zaiste woniała północą.\n– Uchylę właz – uprzedził Krone, choć jego głos i tak nie byłby w stanie przebić się przez ryki bojowej pieśni z Ruzrdz. – Niech się trochę przewietrzy…\nKsiądz wyciągnął swe gibkie a włochate ciało, a potem ramię i naparł dłońmi na klapę. Ta jednak ani drgnęła.\n– O, kurwa…\n– O, kurwa bardziej…\nNieustępliwość włazu wyzwoliła w Kronem całą jego żarliwość i pamięć wszystkich ciosów stylu podwórkowego dowolnego, a także szerokie spektrum wyrazów uznawanych powszechnie za wywodzące się z języka troglodytów i ameb.\nKlapa jednak wykazała się podziwu godną asertywnością w obliczu niepohamowanej agresji.\n– KURWA, ZACIĘŁO SIĘ!!!\n– Nie zacięło – stwierdził z całą pewnością Dyer – ono tak ma.\n– Ja nie o radiu, paleolicie! Właz się zaciął!\nŁowca zmarszczył brwi. To niemożliwe. Drewno by go tak nie zdradziło.\n– Pokaż – polecił, ale rozszalała sutanna nad nim chyba nie zamierzała słuchać.\nZacisnął więc na niej swą szeroką jak bochen chleba pięść i pociągnął w dół. Coś trzasnęło, ale raczej nie był to kręgosłup Wolfa, więc wszystko wydawało się w porządku. Ksiądz klapną tyłkiem na drewnianą podłogę drewnianego czołgu.\n– Powiedziałem: pokaż – powtórzył łowca uprzejmie, po czym ze zmarszczonymi brwiami począł się przyglądać włazowi. – Tak jak myślałem – oznajmił po chwili oszołomionemu księdzu. – W tym maczała palce jakaś zła magia…\n– Co znowu?! – wykrztusił Krone. Jedyna magia bowiem, jaką znał, dotyczyła magicznego oddziaływania kosmosu, procesów destylacyjnych i zapachu młodych ciał.\n– Zła magia – kontynuował ze znawstwem nabytym w perfumerii Dyer. – Klątwa. Będą trupy, będzie krew, a w trzeciej części…\n– Mhm. A jesteś w stanie coś z tym zrobić, zanim się uduszę?\nŁowca w skupieniu polizał palce i przytknął je do drewna.\n– Wiatr wieje od północy – stwierdził.\nEdward raz jeszcze zaciągnął się dymem, po czym odjął fajkę od ust i spojrzał w niebo, po którym przemykały lekkie chmurkowe baranki. Mógłby przysiąc, że przynajmniej co druga z nich ma kształt baryłki z solidną rumową zawartością.\n– No powiedz coś! – Ucelli wyrwał go jednak z łagodnej zadumy nad sensem istnienia i zmusił do powrotu na ziemię, na której Edward był nieszczęśliwie przymusowym abstynentem. Za to z fajką.\n– Ta wata… – zaczął więc.\n– Tak, ta wata! Wspaniałe rozwiązanie, prawda? Napakujemy jeszcze kryształów i Niewykrywalny pierwszy zastuka lufą do wrót Moskwy!\nAch, młody Ucelli, jakiż on był pełen nieuleczalnego entuzjazmu i wiary w swą świętą misję i jeszcze świętszą powinność… Może więc nie było najlepszym wyjściem mówić mu, że ta wata, a poza tym harmonijka nieco fałszuje przy zakrętach w lewo. W końcu już prawie opanowali wygrywanie na niej Ody Do Zielonych Oczu Nes, z którą to na ustach, czy raczej – na czołgu młodzieniec zamierzał wjechać do Rosji, a potem paść ukochanej do stóp i ponowić pytanie o możliwość zakneblowania i podwiązania przy krokwi (no dobrze, tej krokwi za pierwszym razem nie było, ale powiedzmy, że długa rozłąka miała pewien wpływ na senne marzenia jurnego kapitana), ale tak delikatnie, żeby nie zrobić krzywdy delikatnym rąsiom.\nEdward delikatnie wytrząsnął popiół z fajki.\n– To może być bardzo trudne, dostać tu kryształy – zauważył.\nUcelli wzruszył jednak ramionami, gdyż dla jego wiary i prawości nie było rzeczy niemożliwych.\n– No dobrze – podsumował. – Możemy zgłosić gotowość bojową. Czuję, że wszystko gra.\nWolf powoli zaczynał czuć się nie jak Jonasz w brzuchu wieloryba, a jak wieloryb w brzuchu Jonasza. Nawet nie udawał, że wie, co się wokół niego dzieje i dlaczego Dyer stoi na jednej nodze, pomrukując jakieś dziwne słowa, w których dużo było rozmaitych dzrzzzrrdz. Zresztą jego głos i tak ledwie wznosił się nad przeklęte Tkaczukowe radio, które nie zamierzało zamknąć się, mimo wzywania sił niebieskich i tych mniej niebieskich na pomoc. Pewnie lepiej byłoby wezwać samego Tkaczuka, a potem wepchnąć jego mordę w głośnik, niemniej plan ten miał jedną techniczną lukę polegającą na tym, że niedorobiony czarodziej znajdował się po drugiej stronie drewnianego pancerza.\nWłaśnie – drewnianego.\n– Może lepsza byłaby piła? – zasugerował Krone. – Albo siekiera?\nJuż ułamek później zrozumiał, że popełnił kolejny błąd, a dwa ułamki sam miał mordę w radiu.\n– To święte drewno, idioto! – ryknął nad nim Dyer, który w trzeciej części. – Okaż mu szacunek!\n– Myślałem, że etap przytulania się do brzózek mamy…\n– To nie brzoza! To Wykurwiście Magiczne Drzewo z Ruzrdzrdzzz! – poprawił łowca, po czym zacisnął usta w pionową kreskę. – Trzeba je udobruchać! Przebłagać!\n– Za co znowu? – wyburzał Wolf, który czuł, że kant radia zaraz przebije mu się do mózgu.\n– Za ciebie, poganinie – syknął Dyer. – I najlepsza byłaby ofiara z krwi.\n– Chyba nie zamierzasz…?!\n– Nie – pokręcił głową łowca. – Zanim sięgnąłbym po nóż, detektyw Gust byłby na moim tropie. Muszę sobie poradzić inaczej. – Wolf z ulgą stwierdził, że nacisk na jego biedny kark wreszcie zelżał.\nA potem nagle potężne ramiona Dyera uniosły go i całą mocą sutanny wyrżnął we właz.[/interlina][/align]\nPost autor: Kanterial » 14 stycznia 2017, 21:21\n- Nie, naprawdę, nie mógł sobie wybrać gołębi? - Robert nadal zamartwiał się tym, że żeby wysłać swoje depesze, będzie musiał użyć kruków Neana.\n- Wtedy byłby Gołębiarzem - wyjaśnił Gustav jak najtaktowniej. Jürgens zmarszczył brwi i z nostalgią podrapał się po łydce.\n- Wiem. To oczywiste.\n- Proponuję szanownemu wodzowi Czwartej Rzeszy, by zalakował te listy przed wysłaniem.\nJürgens nakapał woskiem na papier i sięgnął nieśpiesznie po ziemniaka, w którym Kili wyryła pieczątkę potwierdzającą bycie gejem. Z namaszczeniem zalakował depeszę do Wolfa.\n- Który z tych kruków jest głupszy? - spytał, zawahawszy się.\n- Wiem, to oczywiste. Tylko który to?\n- Ten, który dziobie szanownego wodza w łydkę.\n- Dobrze zatem. Bezmyślności - rzekł Jürgens uroczyście. - Zanieś mą wiadomość właściwej osobie!\nGustav dyskretnie udał, że zajmuje się czyszczeniem słonia, bo kruk, jak się okazało, miał Roberta głęboko w dupie.\nNiemiec odchrząknął. Wyprosił lokaja, po czym nie dbając już o swą nienaganną i szlachetną prezencję, porwał ptaszydło spod biurka, wepchnął mu w dziób swoją zajebiście ważną depeszę i spróbował wyrzucić przez okno.\nPiętro niżej Gustav zesztywniał, sparaliżowany dźwiękiem pękającej szyby.\nA później zesztywniał jeszcze bardziej, porażony strzelistym "Scheiße".\nNean siedział wciśnięty w wąską przestrzeń między miejscem ładowniczego a wzmocnieniem pancerza (serio, kto wymyślił ten model czołgu? Kierownica z prawej strony? Niemcy musieli ukraść plany, bo sami pewnie umieściliby wszystko symetrycznie i po środku i, gdyby się dało, nadali pojazdowi kształt prostopadłościanu). Co prawda nie mógł narzekać, bo lepszy czołg Zoltana i Błazna, niż to drewniane kurestwo, jadące z przodu i trąbiące Czuciem Piniądza, ale...\n...ale Nean zawsze miał jakieś ale, wiecznie coś mu się nie podobało i wiecznie szukał na kimś zemsty. Gdy mu powiedziano, że ma wskrzesić pozostałości zająca, rozstrzelone na kilometrze kwadratowym pola, zaśmiał się głośno i dobitnie:\n- To? To coś? Mam ożywić jebanego futrzaka? Ja potrafię przywołać zza światów całe armie umarłych naraz, co wy mi...\n- A wystrzeliłeś kiedyś z lufy całą armię nieumarłych naraz, Nean? - dojebał mu mag-impotent. - Nie wpadłeś na to, że lepiej strzelać jednym zającem?\n- A czy ty myślisz, kurwa, że go będę ożywiał przed każdym kolejnym strzałem? - wściekł się czarownik. Chciał wycelować w Zoltana palcem, ale palce zaplątały mu się w płaszcz, a płaszcz w uchwyt Żiry, i w efekcie tylko oślepił wszystkich swoją nieodłączną latarnią. Jakby tego było mało, Błazen wychylił się z pozycji kierowcy i brzdęknął mu w ryj berłem.\n- Takie wyzwanie, to sobie możecie wsadzić nie powiem gdzie! - wybuchnął Kruczarz, do reszty wyprowadzony z równowagi. - Na co dzień mam lepsze wyzwania!\n- Tak? Niby jakie?\n- LEPSZE, DOBRA?\n- To czego zacny Pan dokonał, niechże się pochwali z łaski swojej - zaproponował Błazen. - Tak poza wpadnięciem w przerębel?\n- ODWAL SIĘ, BYŁ ŚRODEK NOCY I ŚNIEŻYCA, NIKT BY NIE ZAUWAŻYŁ JAKIEJŚ DURNEJ DZIURY W LODZIE! ZOLTAN UTKNĄŁ W LODZIE NA SETKI LAT I NIKT SIĘ GO NIE CZEPIA!\n- Nie, ja utknąłem w lustrze - poprawił mag.\n- A ja w lufie - pochwalił się Błazen, dzwoniąc z zadowolenia. Potem przestał dzwonić, bo mu się przypomniało, że jest zajebisty i niepokonany i umie łamać prawa fizyki, a tacy zwykle nie utykają w lufach jak ostatnie ofermy.\nWszyscy trzej zamilkli, bo wszyscy trzej byli chujowi i siedzieli tak, gapiąc się w różne strony, aż atmosfera zgęstniała dwukrotnie. Zoltan wymruczał coś o wyjściu na dach czołgu, żeby nie wpaść w psychozę. Wyszedł, rozejrzał się i zmrużył oczy. Drewniany Wendi-czołg, pełznący dziesięć metrów przed ich własnym pojazdem, dosłownie zadrżał.\nTak. Zadrżał. A potem zadrżał znowu.\nZa trzecim razem wyjebało mu właz księdzem.\nZoltan wytrzeszczył oczy, gdy czarna sylwetka uderzyła o nadwozie i zsunęła się bezwładnie, cudem unikając wciągnięcia pod gąsienice. Krone zwisał, zahaczony butem o drewnianą figurkę Wendigo.\n- WIATR WIEJE Z PÓŁNOCY, POWTARZAM, WIATR WIEJE Z PÓŁNOCY - zakomunikował głos Dyera, ledwo przebijając się przez trąbkę z refrenu okropnego disco.\n- ...z północy? - wydobyło się zza Zoltana. Poruszony Nean wyjrzał na zewnątrz. - Każdy wiatr z północy, to wiatr z Białej Równiny...\n- Mówisz o Rosji?\n- Wiesz, Moskwa wygląda całkiem jak taka Biała Równina. Tylko że jest na wschodzie.\nKruczarz zapowietrzył się na myśl o tym, że tajemnicza kraina, o której nikt (poza samym Kruczarzem) nic nie wiedział, i której poświęcił niemal cały swój czas, szukając, ucząc się i zgłębiając tajemne księgi, mogłaby być tak po prostu Moskwą.\n- Nie - wyszeptał. - Tylko nie to. Ten, który tam mieszka, musi władać magią potężniejszą od naszej, Zoltan. O wiele potężniejszą.\nJakby na potwierdzenie ich obaw, z nieba runął zły omen - czarny jak smoła kruk. Usiadł na zwłokach księdza, wypuścił z dzioba depeszę, zainteresował się pingwinami, wystającymi spod dresów, i skuteczniej niż jakikolwiek nekromanta obudził adresata dziobnięciem w krocze.\nGdyby nie to, że Stojke miał dwadzieścia trzy lata, pewnie zachowywałby się dojrzalej, ale od kiedy dwadzieścia trzy lata skończył, jarał zioło 24/na dobę, żeby przypadkiem nie ogarnąć, kiedy zrobi się starszy. Żywił nadzieję, że na zawsze już zachowa swój wiek, jeśli po osiągnięciu go wprowadzi się w permanentną psychozę i dożywotni stań pełnej bani. Dwadzieścia trzy lata miał blisko od trzech lat.\nDzisiejszego ranka ściągnął nieco zbyt dużą chmurę ze swojego bongo wielkości XXL, toteż było mu jeszcze przyjemniej niż zwykle. Nawet nie zauważył, jak z Dortmundu przemieścił się do Irlandii i dopiero dźwięk drzwi, otwieranych tuż przed nim, wyrwał go z transu pełnego zieleni, flambirowanych bananów, pingwinów, rapsów i ośmiorniczek.\n- Ty skurwielu, ty... - Clay osiągnął stan graniczący z momentem tuż przed eksplozją wulkanu. - CHCIAŁEŚ MI OBESZCZAĆ KLATKĘ SCHODOWĄ, CO?! GADAJ!\nJebnął Stojkemu mopem w kolano, aż ten poślizgnął się na świeżo umytych schodach i wykonał swoją popisową gwiazdę oraz szpagat (które wychodziły mu do tej pory tylko w Karpaczu). Wylądował dwa metry niżej, kończąc akrobację. Clay tylko uniósł brwi, ściągając pośpiesznie gumowe rękawiczki i planując morderstwo.\n- Hej, yo, bez spiny - zaciągnął Rolf po niemiecku - to nie z mojej winy... Szukałem dziewczyny...\n- Niemcy! - wypluł Clay z nienawiścią. - On cię tu przysłał? Właśnie dostałem depeszę, w której... w której uznano mnie za własność obcego narodu! Was wszystkich powinienem wrzucić do wiadra z chlorem! Wyszorować wam wasze szwabskie ryje szczotką ryżową z Cifem, żeby z nich zeszłą skóra, aż do czaszki! Zrobiłbym to swoim środkiem cytrynowym, gdybym go nie zgubił...\n- A ja ostatnio jeden znalazłem - rzucił Stojke szybko, nadal robiąc szpagat w swoich najbardziej wyjściowych dresach. Blond wiatrak, który miał na głowie, sterczał sztywno jak zawsze i przykuwał uwagę Claya (byłby tak idealny do czyszczenia sufitów z pajęczyn, och, kurwa). - U mojego znajomego. Z irlandzką etykietką taki. Sobie stał.\n- Co? - syknął Clay podejrzliwie.\n- Przysięgam, mówię prawdę. Mój znajomy priester go miał.\nOdległe wspomnienie nawiedziło głowę Irlandczyka i przywołało obraz z poprzedniego tygodnia, gdy pewien nieproszony ksiądz włamał mu się do mieszkania, twierdząc, że "chodzi po kolędzie". Gówno prawda. Clay napisał "K+M+B" i zmył ten napis cztery minuty później, bo tylko tyle wytrzymał z myślą, że ma brudną zewnętrzną stronę drzwi wejściowych. Ten cholerny, brodaty kaznodzieja...\n- Kutas zabrał mi płyn? - wyszeptał.\n- Tak. Tak, to jego wina - przekonywał Stojke żarliwie (widok strzelającej gumowej rękawiczki wprawił go w permanentne przerażenie, i gdyby nie fakt, że nie umiał się podnieść po zrobieniu szpagatu, pewnie już by spierdalał). - Naprawdę. On knuje z Jürgensem. Wczoraj z nim... Wczoraj - urwał, żeby nie wyszło na jaw, co wczoraj - rozmawiałem z nim przez telefon, akurat wsiadał do czołgu. Jest kapelanem Armii Jürgensa - dodał jeszcze, żeby przedstawić Wolfika w choć trochę korzystniejszym świetle.\n- Och, ty - wycedził Clay, wbijając niewidzące spojrzenie w swój mop - już ja zrobię z ciebie użytek. Od dziś będziesz moim zakładnikiem, wspólnikiem, niemieckim tłumaczem i szpiegiem. Rozumiesz? Możesz się nie zgodzić, żebym ci wepchnął kij od miotły w dupę - przedstawił sytuację dosadnie.\nStojke przełknął ślinę i rapując przystał na ten układ (miał nadzieję, że gdy zejdzie mu bania, okaże się on tylko halucynacją). Po raz kolejny podjął próbę wstania i akurat, gdy chwycił się klamki, ktoś przyjebał mu z całej siły drzwiami frontowymi.\nRajmunda wpakowała się do środka, zadowolona, rumiana i pełna zapału.\n- No! Widzę, że ktoś już za mnie zaczął te scho... A tobie co się stało, chłopcze? - spytała ze szczerą troską, ignorując przekleństwa Claya i pochylając się nad nieprzytomnym Rolfem. - Ej, ty! U góry! Nie stój tak, trzeba go ocucić![/interlina][/align]\nPost autor: nuklearna_wiosna » 15 stycznia 2017, 23:04\n- Jeśli chcesz być moim zakładnikiem, musisz spełnić kilka warunków...\n- Ale stary, ej...\n- Po pierwsze...\n- … kąpiel w chlorze trzy razy dziennie.\n- Kurwa żeż mać!\n- Po drugie...\n- Nie chcę być żadnym zakładnikiem!\n- … użyczanie fryzury do wymiatania pajęczyn...\n- Słuchaj no, ty pojebie...\n- Zabiorą mi dupska z tych schodów! Rozsiedli się, jak paniska jakie! Tu ludzie pracują!\nClay i jego kandydat na zakładnika podnieśli się posłusznie i przemaszerowali w miejsce, w którym podłoga zdążyła już wyschnąć. Rajmunda odprowadziła ich ponurym spojrzeniem.\n- Dopiero tam wycierałam! - sarknęła. - Jak naniesiecie błota...\n- Ależ dobra kobieto, gdybym odkrył na swoim obuwiu chociaż ślad błota, musiałbym obciąć sobie nogi przy samej szyi – obruszył się Clay.\n- Ja ci dam dobrą kobietę, ty pawianie! - Rajmunda cisnęła w Claya szmatą, jednakże nie trafiła.\nGdyby wycelowała nieco lepiej, mogłaby go zabić, bo przecież nie przeżyłby bezpośredniego kontaktu z obrzydliwym, brudnym kawałkiem materiału, pomyślał Stojke zaskakująco trzeźwo. Chętnie podsunąłby jej ten pomysł. Ba! Chętnie sam wziąłby szmatę i wytrzaskał nią szaleńca po pysku, ale wbijający mu się w żebra kij od mopa skutecznie łagodził jego zapał, podobnie zresztą jak guz na głowie od walnięcia drzwiami i obolałe po szpagacie krocze.\n- Czy ty się, chłopcze, dobrze czujesz? - zainteresowała się Rajmunda, widząc wyraz jego twarzy.\n- Nie jestem żadnym chłopcem, jestem raperem – wymamrotał, na co Clay mocniej szturchnął go kijem.\n- A co to znowu za trzecia płeć? Już wam się w głowie od tego dżęderu przewraca! Mnie tam wszystko jedno, co ty jesteś. Pytałam, czy się dobrze czujesz.\n- Nie. Ałaa! Stary, ej, ty weź uważaj z tym kijem trochę, co?\n- Po trzecie, żeby zostać moim zakładnikiem...\n- Kurwa, ej, stary, dobra, starczy tych jaj. Słuchaj no. Słuchasz mnie teraz? Dobra, słuchaj. Ej, ja nie chcę być twoim zakładnikiem, jarzysz Nie chcę. Powiedziałem ci o płynie, tak, dobra, niech będzie, ale to se załatwcie między sobą, okej? Ja w to nie wnikam, ja mam inne sprawy, ważne sprawy mam, bo rapsy się same nie zrobią, nie?\n- Wiedziałem! - wykrzyknął Clay, nagle szaleńczo uradowany.\n- Że mi się przydasz! Wiedziałem, że mi się przydasz w walce z tym szwabskim ścierwem, ale nie spodziewałem się, że robisz rapsy!\nRolf wytrzeszczył gały. Clay nie wyglądał mu na miłośnika rapsów. Ale jeśli nim był, istniała szansa na nawiązanie nici porozumienia.\n- Ehe – przytaknął niepewnie. - No, robię. Znam się na tym, serio. A co?\nTym razem to Clay spojrzał na niego jak na wariata.\n- Jak to, kurwa, co?! Rapsy, człowieku! Rapsy! To najlepsza tajna broń przeciwko armii Jürgensa! Nawet jego pierdolona strzelistość załamie się pod naporem rapsów!\nStojke nic kompletnie z tego nie rozumiał. Z rapsami na czołgi? Okej, w sumie. Czemu nie.\n- Ale skołujesz zioło? - zapytał.\n- Młodzieńcze! - huknęła mu nagle tuż nad uchem oburzona dozorczyni, o obecności której Rolf dawno zdążył już zapomnieć.\n- No coo? - jęknął.\nJezu. Już nawet zioła człowiekowi żałują!\n- Mam estragon – powiedział Clay po namyśle.\n- Ja pierdolę...\n- Gardzisz moim estragonem?!\nNie, to się nie dzieje naprawdę. Jezu. Co było w tym bongu? Takiego haju to jeszcze nie miałem, myślał gorączkowo Stojke. Clay szturchnął go ponownie kijem od mopa. Ból był nieco zbyt realny jak na halucynacje.\n- Zbieraj się. Od teraz jesteś moim zakładnikiem, wspólnikiem, niemieckim tłumaczem, szpiegiem i rapsiarzem!\n-I rapsiarzem – powtórzył z naciskiem Clay. - Więc ruszaj się. Mam brać ten estragon?\n- Estragon, tymianek, cokolwiek. Ja muszę zajarać.\nClay zniknął na chwilę w mieszkaniu i wrócił z paczką pakowanego próżniowo estragonu wygotowanego we wrzątku. Rolf miał pomysł, by spierdolić podczas jego nieobecności, ale krocze nie wyraziło na to zgody. Szpagat, kurwa.\n- Stojke, pani Rajmundo – ogłosił Clay uroczyście. - Ruszamy do Rosji!\n- Ja? A ja tam po co? - zdziwiła się Rajmunda.\n- Jak to? Przecież w ogniu bitwy nie zdołam sam dopilnować, żeby mój rapsiarz trzy razy dziennie kąpał się w chlorze.\n- A na chuj nam właściwie ta Rosja? - rzucił Zoltan w przestrzeń, byle tylko coś powiedzieć.\n- A nie wiem, mnie niepotrzebna – odparł niefrasobliwie Błazen.\n- Mnie też nie.\n- Nie o to pytam. Jak ci idzie?\n- A jak ma mi iść twoim zdaniem, co? Idzie mi wspaniale, bo jestem mroczny i potężny i na co dzień robię takie rzeczy, że ojapierdole, więc wyobraź sobie, że wskrzeszanie pieprzonego futrzaka idzie mi całkiem...\n- Zajączek! - Błazen zerwał się z miejsca i porwał zwierzę w ramiona.\n- Kurwa, debilu, co ty...\n- On żyje!\n- Wracaj za kierownicę, idioto! - Zoltan próbował szybko usiąść na miejscu kierowcy, ale zaplątał się w mroczny płaszcz Neana i wyrżnął ryjem w oparcie siedzenia.\n- Nie, nie, nie nienienieeee... - bełkotał, nie zwracając uwagi, że krew zalewa mu twarz. - Tylko nie toooo...\nAle to niestety było to.\nJebnęło metalem, gdy w pełnym pędzie grzmotnęli w tył Wendi-czołgu.\n- No to koniec – powiedział głucho Nean. - Dyer nas zamorduje.\nJakby na potwierdzenie tych proroczych słów, od strony drewnianej konstrukcji czołgopodobnej rozległ się dziki ryk.\n- Clay jedzie do Rosji.\n- Wyjebano mną właz od czołgu.\nWolfgang Krone odseparował się od tego szaleńca Dyera i lizał rany w Niewykrywalnym, jednym uchem słuchając fantazji Ucellego dotyczących kneblowania, a drugim – telefonicznych wywodów Roberta Jürgensa\n- Wolf? Dociera do ciebie, co powiedziałem?\n- Nie. Chyba się przeliczyłeś, jeśli chodzi o moje wyzucie się i inkrustowanie.\n- Ty ciągle o tej depeszy? - Głos Jürgensa zdradzał jedynie lekką irytację.\n- I sam przejawiasz cechy narzędzia.\n- Dałbyś już spokój. Clay jedzie do Rosji sprzymierzyć się z tymi, których zamierzamy podbić.\n- I co z tego? Masz do zdobycia całą Rosję. Jeden facet w tę czy we w tę robi ci różnicę?\n- Tak, robi mi! - zniecierpliwił się Jürgens. - Robi mi, ponieważ osobiście ogłosiłem go własnością narodu niemieckiego i nie mogę teraz pozwolić, by własność narodu niemieckiego szlajała się samowolnie gdzie popadnie! Poza tym w Rosji działa potężna magia...\n- Taa, wiem. Wiatr z północy.\n- O, chyba właśnie słychać. - Wolfgang Krone wytężył słuch. - Zdaje się, że Dyer znowu postanowił oznajmić wszystkim, że... Nie, czekaj... Co on krzyczy?\n- Krone? - zaniepokoił się Robert. - Co tam się dzieje?\n- O kurwa, czekaj...\n- Oddzwonię, muszę lecieć. Ktoś może za chwilę potrzebować ostatniego namaszczenia!\nPost autor: Kruffachi » 17 stycznia 2017, 20:11\nPodobno jest tak, że na chwilę przed śmiercią na człowieka spada olśnienie i staje w prawdzie o sobie, ale prawda o Błaznie była tak skomplikowana, że jedyne, co zobaczył, to błysk Żiry, która z impetem wpierdoliła mu się w zdzwioną twarz. Chlipnął i smarknął zającem. Niczego więcej zrobić nie zdołał, bo oto właz nad jego głową otworzył się z wściekłym zgrzytem i w okrągłym otworze pojawiła się brodata twarz łowcy, a potem jego ubermęsko włochate ramię, które chwyciło trefnisia za kołnierz i wyciągnęło na zewnątrz.\n– Ty… – zawarczał Dyer ledwie trzy centymetry od jego twarzy.\n– Ja? – spytał uprzejmie Błazen.\n– Ktoś tu chyba trafi na cmentarz – skomentował wypełzający z czołgu Zoltan, który nigdy nie mógł oprzeć się oglądaniu jatki. Oczywiście wolałby wielką i krwawą bitwę, ale na tę, takie odnosił wrażenie, mógł jeszcze poczekać. O ile w ogóle się doczeka. No bo krew zalewająca jego własny ryj nie dawała aż takiej satysfakcji.\n– Zasadniczo jestem Błaznem cmentarnym – powiedział Błazen, przez magiczne trzy sekundy slow motion wisząc na końcu pięści Dyera, a potem z impetem wystrzelił ku przestworzom i wylądował na trawie kilka metrów dalej.\n– No, tego to ja wskrzeszać nie będę – stwierdził Nean, którego głowa także wychynęła z włazu. – Swoją godność mam.\nAle Błazen, choć upadł w pozycji bardzo zwichrowanej szmacianej zabawki, pozbierał się niespodziewanie, pomachał rękoma, pomachał karkiem (!), po czym wstał i brzdęknął.\n– Mechanik to tu, kurwa, nie pomoże – skomentował tymczasem kwaśno Zoltan, patrząc na połamaną tylną osłonę Wendi-czołgu. – I, jeśli mam być szczery, Dyer, pancerz z dykty też nie, jak już wjebiemy na tą Moskwę.\n– Tę – poprawił machinalnie Nean.\n– Kurwa, przecież wiem, co powiedziałem! – zapieklił się Straszliwy.\n– Wiatr wieje z Północy – przypomniał Dyer, jakby to wyjaśniało wszystko i w sumie tak, wyjaśniało. A przynajmniej bardzo się starało, podobnie jak Błazen, który jednak po zebraniu się z trawy wciąż miał jedną nóżkę bardziej. – Dobra, dość pierdolenia – stwierdził łowca – naprawcie, co zepsuliście.\n– Na moje, to on jest całkiem martwy, stary.\n– Nigdy nie nekromanciłem czołgu – wyznał Nean, po czym ogarnął, co powiedział, więc dodał natychmiast pełnym głosem: – Co oczywiście nie oznacza, że się na tym nie znam.\nNie chciał przecież, żeby ktoś pomyślał, że mogłoby mu się nie udać. Był Neanem z Czarnej Wody, znawcą Białej Równiny, nawet jeśli ta leżała w Moskwie, a nie na Północy, o której tylko on miał jakieś pojęcie i – do cholery! – wszystko mu się udawało!\n– ODSUNĄĆ SIĘ! – zagrzmiał i wyjebał Żirą piruet tak epicki, że sam Jewgienij Pluszenko ze swoim Biellmanem dostałby depresji.\nZapachniało zgniłym ziemniorem, podłoże poruszyło się i zaczęły wypełzać z niego nieco nadpsute, kończące się w okolicach łokcia, ale najwyraźniej dość sprawne ręce.\n– Ej, ej, stary, ale ty się nie rozpędzaj – upomniał Zoltan, jednak został zignorowany.\nRęce podpełzły tymczasem do Wendi-czołgu i zaczęły go macać.\n– Na wszystkie moce chaosu… – sfejspalmował Mag Bez Dupy. – Spierdalam do Ucellego…\nA potem pierdnęło, szurnęło i Wendi-czołg dorobił się ślicznego tyłeczka z sarnim ogonkiem, podczas gdy z wieżyczki wyjebało rozłożyste poroże.\n– Cóż – skwitował Nean. – Będzie teraz bardziej wendi.\nA Błazen już podskakiwał radośnie na myśl o tym, jak cudnie będzie przyozdobić poroże dzwonkami.\n– Do trzeeech odlicz!\n– RAZ! DWA! TRZY! – odliczył posłusznie Gustav, obawiając się, że zadanie to mogłoby przerosnąć rekrutów i na szlachetnym czole Wodza Czwartej Rzeszy znów pojawiłaby się zmarszczka niezadowolenia.\n– Doskonale – pochwalił Jürgens swoją pancerną brygadę tonem dumnego ojca.\nWypiął pierś i wszystkie polerowane od tygodnia guziki oraz medale i odznaczenia zalśniły na tle czarnego munduru. Z niejakim, choć oczywiście skrzętnie skrywanym wzruszeniem Robert ogarnął wzrokiem swoją armię. Tak, zdecydowanie nie byli gotowi na podbój Moskwy zimą. To się mogło udać.\n– Gustavie – kątem oka zerknął na swego kamerdynera, a ten natychmiast dobył składanej drabinki i przystawił ją do najbardziej über śmiertelnej i majestatycznej machiny ze wszystkich, czarnej jak samo piekło, do którego trafi cała Moskwa, gdy tylko nadejdzie godzina starcia.\nNa prawym boku czołg Jürgensa wypisane miał złotym gotykiem GRYFFOLYON ZYGFRYD I, na lewym, czego sekretarz generalny nie miał świadomości, różowym sprayem LOVE & KURWA PEACE. Robert wspiął się po stopniach na wieżyczkę i spojrzał w niebo, ku wschodowi, gdzie czekał jego tryumf.\n– VORAUS!!! – rozkazał, wyciągając przed siebie ramię.\nPost autor: Kanterial » 18 stycznia 2017, 21:38\n...jedna, jedyna osada, zamieszkała przez nieugiętych Germanów, wciąż stawia opór najeźdźcom i uprzykrza życie legionom wroga stacjonującym w obozach...\n...wojownik Germanix, obdarzony wrodzonym sprytem, oraz jego najlepszy przyjaciel - wspaniały i charyzmatyczny Jürgenix, który, gdy był mały, wpadł do kociołka ze szlachetnością. Pewnego dnia...\n...magiczny eliksir, dzięki któremu można było wywołać wojnę, co Germanix wraz z Panzeramixem planowali zrobić co najmniej dwa razy...\n- Nie, nie, nie, bez sensu, bez sensu - mamrotał Robert pod nosem, kreśląc kolejne zdania. Jego tajny i osobisty notatnik, w którym spisywał swoje wizje, sny i pomysły do opowiadań o przodkach, coraz częściej zapełniał się wściekłymi bazgrołami i dziurami po wbitej stalówce. Może była to wina niepokoju przed najazdem na Moskwę, a może Gustava, który co chwilę proponował mu napar z melisy - jakby Jürgens w ogóle go potrzebował - co stawało się jeszcze bardziej wkurwiające niż fakt, że faktycznie był wkurwiony i tylko udawał, że nie jest.\nJedno nie ulegało wątpliwości. Ta wojna obniżała jego zdolności twórcze.\n- Sądzę, że szanowny wódz poświęca na to zbyt wiele czasu. - Uprzejmy głos wybrzmiał zza metalowej przesłony.\n- Sądzę, że mogłeś jednak zabrać tego słonia, bo żal mi go zastępować wyposażeniem GFL-Z-I, i tylko dlatego nie zostaniesz uciszony - zagrzmiał Jürgens swoim najagresywniejszym wydaniem rodzimego języka. Odkaszlnął.\n...bowiem Gajusz R.J. Cezar właśnie przekroczył Rubikon, mówiąc: "Alea iacta est, und wer nicht streiten will in dieser Welt des ewigen Ringens, verdient das Leben nicht!"...\n...a kiedy wiedział już, że padł ofiarą spisku, rozpacz jego była ogromna. Jakże mogli nie chcieć, by ogłosił się wodzem? U kresu przybyli uzbrojeni w sztylety, a on pozostał bezbronny, zdradzony, zdradzony jak naród niemiecki dyktatem wersalskim!\n"I ty, Wolfik, chuju niedojebany przeciwko mnie?" ...\n- To zupełnie nie tak, zupełnie... - Jürgens naprawdę tracił już nadzieję, że cokolwiek, co znajdzie na następnych stronach (budził się całą noc przed wyjazdem, półprzytomny zapisując przypadkowe zdania) wyda mu się warte umieszczenia zbiorze FanFiction - "Meine Vorfahren". Wcześniej dosłownie wyrwał garść papieru ze swojego drogocennego notatnika, bo znalazł tam niewyraźne, dopisane ołówkiem majaki na temat jakiegoś Jürgensa sprzed tysięcy lat, który nadszedł z północy, a wieść niosła i tak dalej, a na jego ramionach siedziały dwa żelazne orły niemieckie i kaptur miał tak wielki, że to był drugi płaszcz.\nTen dzień zdecydowanie nie należał do udanych literacko. I nawet depesza zwrotna od Claya, przyniesiona przez Zapomnienie, nie poprawiła Robertowi humoru. Liczył na większą inicjatywę, niż pusty list z przylepionym pośrodku żelowym krążkiem do toalet Duck "Fresh Discs" o zapachu cytrynowym.\n- Gustavie, trąci mi to cytryną - skomentował zaraz po dostaniu koperty.\n- To trąci zemstą, najwyższy wodzu.\n- Wiem. - Niemiec przyłożył dłoń do czoła, zażenowany opóźnionym zapłonem lokaja. - Oczywiste...\nNie mógł pozbyć się wrażenia, że Clay zakpił z niego, a zapachu nie wybrał przypadkowo.\nTak. To mogło mieć związek z tamtym płynem.\nRayton pewnie pomylił czołgi, bo nie wiedział, którym jedzie kapelan.\nStrapiony, umęczony wódz Czwartej Rzeszy Niemieckiej spojrzał raz jeszcze do swego notesu.\n...ruszyła zatwierdzona przez firmę Jürgens & Co. Warmwasser-Apparatefabrik produkcja Jürgensa Ju 87 (Sturzkampfflugzeuge) wyposażonego w syreny akustyczne...\n...i natychmiast pojął, że zapomniał o czymś istotnym.\n- Gustavie! - zawołał. - Trąby jerychońskie! Mieliśmy zastosować atak psychologiczny, ten cholerny Jurij Sabaka musi się bać! Umierać ze strachu!\n- W mojej opinii - zaczął kamerdyner cicho, chcąc wspomnieć o czołgu-harmonijce i wendi-drewnie z radiem, ale Jürgens już wykręcał numer Wolfika.\n- Sechs sechs sechs - szeptał gorączkowo - sechs sechs sechs, sechs sechs neun, schneller!\n- Jaaa? Mein lieber, ej, stul się, Führer, STUL PYSK, FELIKS, GADAM Z ROBERTEM!\n- Zapomniałem o nagłośnieniu! - oznajmił Jürgens dramatycznie. - Zapomniałem o megafonach i hałasie, moja armia jest zbyt cicha!\n- Cóż, może... wodzu, armia jest niewykrywalna, nie-wy-kry-wal-na, mój czołg ma... może nie będzie trzeba tego zakładać, Robert, i tak robimy sporo hałasu, zawsze mogę puścić "Nazis auf speed" - wybrnął Wolf nerwowo, co chwilę przekrzykiwany przez Ucellego, zachwalającego swój jeżdżący instrument.\nJürgens zagryzł wargi. Niedługo miał zamiar dogonić resztę swoich ludzi, bo jego czołg był najszybszy. Może faktycznie uzbroili się wystarczająco we własnym zakresie, gdy tylko spuścił ich z oczu?\n- Przekonam się, będę na wysokości pierwszej linii za jakichś pięć godzin - zapowiedział. Po drugiej stronie Wolf dostał ataku kaszlu z niewiadomych przyczyn i rozłączył się, bo nokia prawdopodobnie wypadła mu z rąk po "Nie, Feliks, NIE!" i tępym dźwięku uderzenia kapitańskim butem w plecy.\n- Nie wierzę, że to zrobiłeś, Tkaczuk - mruczał Nean. - Nie wierzę...\n- Ale niby co - spytał młody zaczepnie. - Mógłbyś mnie w końcu nauczyć kilku zaklęć, zamiast tak gadać o wszystkim i niczym?\nCzarownik nie był pewny, czy wykazywanie Tkaczukowi, że całe lewe przedramię ma upierdolone różowym sprayem, przyniesie jakiekolwiek efekty. Gorzej, w głębi serca czuł, że nie przyniesie żadnych. Miał już kiedyś ucznia, a może raczej towarzysza, takiego tam Rina, chłopak rzygał przy każdej okazji i słabo jeździł konno... ale wyglądało na to, że Tkaczuk jest na jeszcze niższym poziomie. Jedyne, co potrafił, to sianie zniszczenia tam, gdzie chciał lub nie chciał go zasiać. I o ile herbata malinowa, wybuchająca w ulubionym kubku Kronego, była jeszcze do zniesienia, o tyle wybuchający bak czołgu, który Tkaczuk postanowił poprowadzić samodzielnie (zostawiwszy tę porażkę, Sadrina z jakimś naprutym łowcą Ragnarem w innym Leopardzie) okazał się klęską.\n- Chciałem tylko dolać paliwa - usprawiedliwiał się Artur. Nean już miał go dość. Został wysłany, by opanować sytuację (tamci pewnie nie zdołają utrzymać jebanego zająca przy życiu - łudził się w duchu) u Tkaczuka, nauczyć go sterować pojazdem i podszkolić w byciu czarodziejem.\nPrędzej Moskwa podda się przed ich przyjazdem, niż ten dzieciak pojmie jakiekolwiek zasady rządzące magią.\nDlatego Nean postanowił, że najzwyczajniej w świecie zatłucze Tkaczuka Żirą, gdy ten go wystarczająco wkurwi. Potem przywoła trupa z zaświatów, takiego idealnie martwego, posadzi na miejscu kierowcy, zostawi w spokoju, każe jechać przed siebie... i nikt już nie będzie cierpiał.\n- Och, Tkaczuk - rzekł z błogością, przerywając młodemu wpół zdania. Artur obruszył się, bo akurat wspominał swoje przejścia z magicznej sali gimnastycznej. - Tkaczuk, jak mi teraz dobrze...\n- No weź, czarna wdowo, powiedz.\n- Nie, nie... - Kruczarz odsłonił swoje idealnie białe zęby, opierając się o siedzenie i od niechcenia zwiększając prędkość Leoparda. Był szczęśliwy. Doznał olśnienia.\nPrzecież Jürgens sam się zajmie tym chodzącym chaosem i destrukcją. Tak. Taak, dogoni ich swoim super-szybkim czołgiem, zostanie wyśmiany przez wszystkich mężczyzn za swój pedalski, różowy napis i pieczątkę z ziemniaka, o której nikt nie wie, a później... później spyta, kto jest winny i wszyscy wskażą Tkaczuka! Sam Nean go wskaże, och, oświetli Żirą, wypierdoli na pole i bez pardonu pośle na gniew wodza. Dla świętego spokoju.\nNie mógł opędzić się od wizji chłopaka zamkniętego w klatce i śpiewającego Jürgensowi niemieckie piosenki przez resztę wyprawy.\n- Nauczę cię jednego zaklęcia, chłopcze - rzekł z lubością - takiego, które cię obdarzy słuchem muzycznym.\nNie wiedział, że tylko brak słuchu muzycznego ratuje całą armię przed śmiercią w męczarniach, powodowaną potwornymi dźwiękami o wielu źródłach. Tkaczuk wyciągnął różdżkę ze złośliwym uśmieszkiem.\n- Ucz mnie - szepnął - mistrzu.\nPost autor: Prophet » 19 stycznia 2017, 17:35\nNic tak nie raduje jak widok jeńców zamarzających o poranku. Zwłaszcza, gdy można poprawić ich wykrzywione bólem mordy z pomocą dłuta, a z braku tegoż, choćby solidnym sierpowym, po którym z głowy zamarzniętego nie zostawało nic prócz garstki okruchów.\nJurij Sabaka Iwanow był przywódcą srogim, ale sprawiedliwym. Właśnie przechadzał się po swoich moskiewskich włościach z uśmiechem na ustach. Uśmiech ten, od niedawna nowiusieńki dzięki wszczepom zasponsorowanym przez Kaia, wyglądał nieco dziwnie zważywszy na, w mniemaniu jeńców mających przyjemność stanąć z nim twarzą w twarz, nieco zbyt długie kły,.\nWspaniały Ogar Wodza szczerzył kły. Szczerzył aż wyjebał twarzą w lód.\n- Kurwa mać, trzeba tu chyba rozmrozić - wymamrotał nie do końca wyraźnie, gdyż twarz powoli przymarzała mu do podłoża.\n- Nie pyskuj.\nTo ty nie pyskuj.\nWarknął i zebrał się z ziemi, poprawiając swój naszyjnik z zębów. Dwa rzędy równo nawleczonych wedle kolejności zębów szczerzyło się na piersi Jurija niczym sam Jurij, gdy zęby te były jeszcze w jego własnej paszczy. Naszyjnik ten, wedle wiedzy bliskiego kręgu znajomych Sabaki, składał się z trzydziestu dwóch trofeów zdobytych na co znamienitszych przeciwnikach. I tylko Wolborg, a za jej sprawą też Kai, wiedzieli, że w głębi swego skutego lodem czarnego serduszka żywił nadzieję, że Wróżka Zębuszka wreszcie podpierdzieli sanie Dziadkowi Mrozowi i się do niego pofatyguje. Bo skrzydełka pewnie jej odmarzły gdzieś w okolicach Nogińska.\nTeraz jednak nie miał czasu zastanawiać się jakim cudem Zębuszka namówi renifery do współpracy. Pewna kupka nieszczęścia vel. Wielki Wódz vel. Kai Hiwatari vel. pieprzony skurwysyn OCZEKIWAŁ go w ratuszu. Czy bardziej tym, co pozostało po ratuszu i dało się rozmrozić do paskudnych minus dziesięciu stopni celsjusza.\nPo dotarciu na miejsce zarejestrował, że zamiast oczekiwanych męk w ukropie zafundowano mu dziś wizytę w piekle. W pomieszczeniu ustawiono osiem nagrzewnic sprawiając, że temperatura urosła do niebotycznych PLUS dziesięciu stopni.\n- Chcesz mnie kurna ugotować?\n- Nie chcę żeby moje towarzystwo zamarzło.\nPo tych słowach coś obitego futrem, syczącego i uzbrojonego w cztery komplety ostrych jak diabli pazurów, znalazło się na jego twarzy. No, drugiego ataku na swoją facjatę jednego dnia Iwanow nie zdzierżył. Tylko obecność Kaia powstrzymała go od rzucenia kocurem przez okno i patrzenia jak roztrzaskuje się w pył trzy piętra niżej.\n- Po cholerę przywiozłeś tutaj sierściucha?\n- Wypraszam sobie. Stefan Iwanowicz Petrow Trzeci to najczystszej krwi pers. I chciałeś powiedzieć “koty”.\n- Co kurwa?\n- KOTY. K-O-T-Y. Weź z łaski swojej rozmroź czasem kran i umyj uszy. Będę wdzięczny.\n- Słyszę kurwa, tylko nie wierzę, że przywlokłeś tu swoje panienki.\n- Moje PANIENKI tu zostaną.\n- Częściej od ciebie.\nPowstrzymał się od zapytania, o której kotce mówi.\n- Muszę wyjechać na dłużej, a że ostatnio ktoś próbował moje koty otruć, będą potrzebowały ochrony. I tu wchodzisz ty, cały na biało… znaczy, masz się nimi zająć. Mają być całe i w komplecie, kiedy je będę odbierać, jasne, Jurij?\nZmilczał. Bo i co miał powiedzieć? Zabierz sierście zanim Wolborg zeżre je w ramach obiadu? To raczej nie poskutkuje.\n- A. Borys też zostaje. Będzie pilnował żebyś nie próbował przerobić jednego na kotlet, pieczyste czy inny kisiel.\nCzasami go tak bardzo…\n- Ta. - Jak widać nawet wadera ma czasem takie samo zdanie.\nBorys, dotychczas niezauważony, gdyż obsiadło go blisko dziesięć kotów, zamachał nieśmiało spod ogona.\n- No, to do zobaczenia za dwa tygodnie! - rzucił prawie że wesoło Hiwatari.\nZa to Sabaka chętnie rzuciłby Hiwatarim. Spojrzał na Kuzniecowa.\n- Skoro te mendy mają tu zostać, to przydaj się na coś i pomóż mi trochę odtajać ten burdel.\n- No przecież mówię. Resztę miasta też możesz.\n- Niby kurna jak?\n- Niby kurna jakąś ciepłą bryzą albo nie wiem, powietrzem znad Czarnobyla? To ty tu jesteś od wiatrów.\n- No dobra…\nBorys Kuzniecow wdrapał się na dach ratusza. Jak okiem sięgnął widział tylko jeden wielki jebany śnieg i lód. Rozpostarł ramiona z wciąż uwieszonymi na nich Księżniczce Nataszy oraz Swydrygajłowem Pierwszym Wąsatym i Falborg jebnęła z całą siłą w ulice krusząc, topiąc i zawiewając zwały śniegu w stronę Niemiec.\nNa pograniczu Białorusi i Polski ogłoszono stan klęski żywiołowej. Nikt nie spodziewał się śnieżyc w lutym. Drogowcy gorączkowo kursowali pomiędzy zajezdniami a pobliskimi piaskownicami i plażami (pozdrawiamy Trójmiasto) w poszukiwaniu piasku. Co bardziej przedsiębiorcze jednostki zatrudniły do kopania okoliczne psy, które jeszcze nie zamarzły z powodu mrozów.\nCo bardziej przezorni obywatele złożyli podania o azyl w cieplejszych krajach, m.in. Szwecji.


Kultowe Auta PRL-u - FSM Syrena R-20 - Modele Władka\nHome / 1/43 / Blog / Diecast / FSM / Kultowe Auta PRL-u / modele / Polska motoryzacja / R-20 / Samochody od 1945 - 1989 / skala / Syrena / Złota Kolekcja Auta PRL-u / Kultowe Auta PRL-u - FSM Syrena R-20\nKultowe Auta PRL-u - FSM Syrena R-20\nPiotr Władysławski dnia 25 sierpnia 2017 o godzinie 19:21:00\n1/43, Blog, Diecast, FSM, Kultowe Auta PRL-u, modele, Polska motoryzacja, R-20, Samochody od 1945 - 1989, skala, Syrena, Złota Kolekcja Auta PRL-u\nZdając sobie sprawę z ograniczeń modelu R-20 konstruktorzy podjęli próby zmodernizowania pojazdu, których efektem był prototyp oznaczony R-20M. Skupiono się na powiększeniu skrzyni ładunkowej, obniżono próg załadunku, a ładowność wzrosła o dodatkowe 50 kg. Projekt ten nie został jednak zrealizowany, a produkcja modelu R-20 zakończyła się w czerwcu 1983 roku - wraz z modelem 105 i Bosto.\nPrezentowany model został wydany nakładem firmy Deagostinii w 68 numerze serii Kultowe Auta PRL-u. Do mojej kolekcji trafił zaraz po swojej premierze, czyli w okolicach wiosny 2011 roku. Mój egzemplarz złożony jest całkiem schludnie, a karoserię polakierowano czysto i bez większych skaz. Model, podobnie jak oryginał nie zachwyca detalami - ot nic specjalnego, zwykła dostawcza Syrena. Generalnie jest to poprawny i miły dla oka modelik, który ucieszy szczególnie miłośników polskiej motoryzacji.\n~DiEcaSt 26 sierpnia 2017 22:54\nWładek 26 sierpnia 2017 22:59\nTak - pomalowanie uszczelek i wnętrza ;)\n~SEATPC 27 sierpnia 2017 16:23\n~Damian Szydłowski 27 sierpnia 2017 21:15\nModelik rzeczywiście wygląda bardzo schludnie. Na tle innych gazeciaków jest zdecydowanie powyżej średniej ;)\nWładek 29 sierpnia 2017 21:34\nWładek 29 sierpnia 2017 21:35\nAle i tak w wolnej chwili wprowadzę kilka poprawek ;) Pomaluje deskę rozdzielczą w kolor nadwozia, wnętrze oraz uszczelki ;) Wtedy modelik będzie sie prezentował jak należy ;)\n~Finster 14 września 2017 23:58\nUważam, że poziom wykonania modelu idealnie oddaje to, jaka Syrena R20 była naprawdę. Prosta, pozbawiona wszelkich ozdobników, stworzona do cięzkiej pracy a nie wywoływania efektu "wow" :)\nRacja ;) Modelik, jak oryginał - fajerwerków nie ma ;)


„Grubasy” – recenzja – Zwierciadlo.pl\n„Grubasy” – recenzja\ndorota-ogrodzka 24 lutego 2012\nUwagę przykuwa żółta, potężna czcionka układająca się w jedno tylko słowo-tytuł: „Grubasy”.\n„Czy nie można by jakoś inaczej, delikatniej?” – pyta jedna z oczekujących.\nNo właśnie jak się okazuje- delikatniej rzadko się zdarza. Grubas to i tak eufemizm. Inne określenia wydają się być bardziej sugestywne: gruba świnia, tłuścioch, spaślak, krowa – to litania przezwisk, które aktorzy Agnieszki Błońskiej słyszą od dzieciństwa. W przestrzeni Instytutu Teatralnego, w obecności widzów, na tle wyświetlanych zdjęć z dzieciństwa powtarzają je, dosadnie fundując publiczności nie lada próbę: mierzenie się oko w oko ze swoimi uprzedzeniami, najbardziej wstydliwymi i nieuzasadnionymi niechęciami, które w spektaklu zostają zdemaskowane i wystawione na pokaz.\nRealizacja Agnieszki Błońskiej to kolejny, dotykający istotnego problemu społecznego, projekt Instytutu Teatralnego. Ponownie na casting zostają zaproszeni amatorzy,których doświadczenia, wrażliwości, wspomnienia tworzą scenariusz i formę końcowej prezentacji. Jako pierwsze tego typu przedsięwzięcie można wskazać osławiony i znany już nie tylko w Polsce, ale i za granicą Chór Kobiet – zbiorowy, żeński głos skandowany w zmiennym rytmie, który z siłą polifonii przemawia zarówno na tematy pozornie banalne, jak i całkiem poważne, problematyzując kwestię współcześnie rozumianych kobiecości.\nPo Chórze do Instytutu został zaproszony Rafał Urbacki – choreograf Strzępki i Demirskiego (sławnego teatralnego tandemu z Wałbrzycha). Jego warsztat, pod hasłem alternatywnych form ruchu, zgromadził osoby niepełnosprawne i zaowocował przedstawieniem „W Przechlapanem”. Teraz przyszedł czas na kolejne społeczne tabu – otyłość.\nTytułowe grubasy mówią o niej bez żenady – podobnie jak o swojej wadze i obwodzie bioder – ze swoistą dumą wyzwoloną po latach tłumienia żalu, kompleksów. Nawet z pewną bezczelnością obnażającą i nazywającą chamstwo, brak taktu i ksenofobiczne oceny, z którymi przychodzi się im stykać na co dzień. Z oskarżeniem wymierzonym wprost w rodzinę – która w kolejne święta powtarza życzenia „żebyś miała mniejszy apetyt”, w znajomych i kolegów – strojących niewybredne żarty, w całkiem nieznajomych – którzy z pogardą prychają i rzucają ukradkowe spojrzenia twierdząc, że „każdy grubas to grubas z wyboru”.\nAktorzy rekonstruują swoje wspomnienia i poddają badaniu zbiorową wyobraźnię, która nie radzi sobie z kimś, kogo uważa za pozornie innego od większości.\n„Grubasy”, reż. Agnieszka Błońska, Instytut Teatralny


Chcesz poznać najnowsze trendy wiosennej mody męskiej na 2018 rok? Powiększ widok na to, co musisz mieć na ten sezon i zobacz galerię ponad 40 zdjęć męskich stylizacji. Przewiń w dół, odkryj swój ulubiony wygląd i przyjmij swój osobisty styl ! Staraliśmy się zebrać tutaj bardzo różnorodne pomysły na stylizacje: szykowne, eleganckie, luźne, artystyczne, zbuntowane…... Read More\nChcesz poznać najnowsze trendy wiosennej mody męskiej na 2018 rok? Powiększ widok na to, co musisz mieć na ten sezon i zobacz galerię ponad 40 zdjęć męskich stylizacji. Przewiń w dół, odkryj swój ulubiony wygląd i przyjmij swój osobisty styl !\nStaraliśmy się zebrać tutaj bardzo różnorodne pomysły na stylizacje: szykowne, eleganckie, luźne, artystyczne, zbuntowane… Każdy znajdzie coś dla siebie! Wiosenne trendy w modzie męskiej nie różnią się zbytnio od tych z lat poprzednich. Denim, oryginalne printy, kraty, geometryczne wzory, jeansowe lub skórzane kurtki… Istnieją pewne ponadczasowe ubrania i dodatki, które przetrwały wieki i nadal tam pozostają. Wciąż widzimy nowość: styl retro inspirowany latami 80. i obecność sportowych elementów mody, takich jak szerokie spodnie, masywne trampki, a nawet koszulki piłkarskie..\nCzęsto mówi się, że ubrania są tylko opakowaniem tego, co nosisz w środku. Jednocześnie ubrania wiele mówią o naszej osobowości. Nie musisz być uzależniony od magazynów modowych ani być fanem niektórych marek, aby mieć styl i kochać modę. Wierzymy, że styl to coś, co każdy buduje sam przez całe życie. Być może najważniejszym momentem na przyjęcie własnego stylu jest okres dojrzewania. Krótko mówiąc, masz pomysł: wszystkie nasze pomysły tutaj mogą po prostu zainspirować Cię do dodania nowego pokoju do swojego wyglądu i ulepszenia go. Przy wyborze ubrań najważniejsze jest, aby czuć się w nich komfortowo i na pierwszym miejscu stawiać wygodę.\nModa męska na wiosnę 2018: kratka, zawsze w modzie\nKraciaste wzory narodziły się dawno temu. Przekroczyli wiele kultur, pokoleń i stylów muzycznych. Często kojarzymy na przykład koszulę w kratę w Kanadzie lub styl grunge. Jedno jest pewne, nigdy nie przestały być modne i noszone zarówno przez mężczyzn, jak i kobiety. W tym roku nie jest wyjątkiem: koszula w kratę, spodnie, spodenki, t-shirty, buty, dodatki… Wiosną 2018 r. obowiązkowa jest odzież lub dodatek w kratę..\nKoszula w kratę doskonale łączy się z jeansami lub niebieskimi spodniami.\nIdealny rock’n’rollowy wygląd. Kurtka pilotka ze skórzanymi rękawami i nadrukiem w kratkę vintage jest naprawdę bardzo stylowa.\nWiosna 2018 moda męska: paski\nTo samo dotyczy pasków. To obowiązkowy klasyk. Pewnie pamiętasz słynny pasiasty sweter jednego z największych projektantów mody wszechczasów, Jean-Paula Gauthiera? Poziome, pionowe, ukośne, cienkie lub szerokie – cokolwiek wybierzesz, nigdy się nie pomylisz. Ale uważaj na poziome paski! Mają efekt „powiększenia”. Wreszcie wszystko zależy również od Twojej sylwetki.\nUwielbiamy męski look poniżej: t-shirt w paski, czarne spodnie i przepiękna zielona kurtka pilotka. Idealny strój na co dzień i bardzo wygodny! Nie sposób też nie docenić hipsterskich okularów przeciwsłonecznych.\nA dla nieco bardziej eleganckiego wyglądu, zamiast kurtki lotniczej, postaw na klasyczną marynarkę. Poniżej widzimy dość klasyczny i bardzo szykowny strój męski w niebiesko-białym kolorze: marynarski top w kolorze biało-granatowym, marynarkę w kolorze granatowym, białe spodnie i trampki. Idealny strój na imprezę wiosną lub latem.\nChcesz mieć naprawdę oryginalny wygląd? Połącz kilka wzorów (paski, kratki itp.), a uzyskasz niezrównany wygląd. Poniższy strój męski ma w sobie coś kiczowatego i jednocześnie stylowego. Nie możesz znaleźć ?\nMożliwa jest również mała torebka w paski.\nModa męska na wiosnę 2018: oryginalne nadruki\nOryginalne wydruki nigdy nie pozostają niezauważone. Jeśli założysz koszulę, t-shirt lub spodnie z nadrukiem, z pewnością docenią je Twoi znajomi. To także świetny sposób na dodanie koloru i oryginalności do Twojego wyglądu. Kwiatowe wzory są również częścią mody męskiej na wiosnę 2018. Nasza ulubiona koszula w panterkę:\nA dla tych, którzy wolą nieco bardziej artystyczne nadruki…\nKostium z bardzo oryginalnym i lekko vintage printem\nNoszenie sandałów ze skarpetkami jest niewątpliwie odważne.\nKoszula w kwiatowe wzory, białe spodenki i trampki… O tak, róża też !\nWiosenna moda męska: dżins jest ponadczasowy.\nOd czasu swojego wynalezienia dżins nigdy nie przestał być modny. Kurtka dżinsowa jest nie tylko bardzo praktyczna na chłodne wiosenne dni. Zawsze warto mieć go w swojej szafie! Dodatkowo, jeśli nie jesteś wielkim fanem dżinsowej kurtki, dżinsy też załatwią sprawę. Krótko mówiąc, musisz mieć w swojej szafie przynajmniej jeden dżins. W dzisiejszych czasach wszyscy nosimy dżinsy, więc nie wątpimy, że też je masz.\nKurtka dżinsowa często kojarzona jest z kulturą punka, grunge i rocka. W naszej szafie zawsze mamy dżinsową kurtkę. Uwielbiamy go, bo często ma dużo kieszeni i nie ma potrzeby noszenia torby.\nA na upalne dni postaw na dżinsową koszulę…\nPrawdopodobnie masz dżinsy w swojej szafie. Jeansy idealnie sprawdzą się zimą, jesienią, ale także na pierwsze chłodne dni wiosny.\nMieć styl to zakładać własny styl.\nKurtka lotnicza: ponadczasowy i zawsze stylowy kawałek\nKurtka pilotka, znana po angielsku jako bomber jacket, nigdy nie przestała być modna. Jedni go uwielbiają, inni nigdy go nie noszą. Podoba nam się i uważamy, że jest to bardzo praktyczny element mody unisex. Zasadniczo kurtka lotnika była nylonową kurtką, która była częścią amerykańskiego munduru wojskowego. To właśnie w latach pięćdziesiątych firma Alpha Industries zdecydowała się wprowadzić go na rynek i udostępnić go szerokiej publiczności. Do 2000 roku był dostępny tylko w kolorze granatowym i oliwkowym.\nBelgijski projektant Raf Simons postanawia stworzyć całą kolekcję, interpretując kurtkę bomber w różnych kolorach. Później znajdujemy go w Givenchy i Dior. Bombowiec ma też ciekawą historię społeczną. Staje się wyznacznikiem tożsamości skinheadów lat 80., którzy uważają się za proletariuszy, a później, w latach 90., amerykańskich raperów Dr. Dre i Nasa. Dziś jest po prostu postrzegany jako nowoczesny, designerski i elegancki element garderoby..\nKlasyczna czarna kurtka pilotka połączona z białym t-shirtem i jeansami\nMusztardowa skórzana kurtka pilotka w szykownej wersji retro\nModa męska na wiosnę 2018: skórzana lub ze sztucznej skóry\nKurtka skórzana lub ze sztucznej skóry to również ponadczasowy element mody. Jest nie tylko bardzo elegancka, ale także wytrzymała i można ją nosić przez wiele lat. Radzimy wybrać kurtkę ze sztucznej skóry. Jest bardziej zielony i lepszy dla środowiska.\nNie zapomnij o okularach przeciwsłonecznych… Okulary przeciwsłoneczne nie tylko chronią nas przed słońcem, ale także nadają bardzo tajemniczy i seksowny wygląd. Ponieważ szybko się psują lub je gubimy, radzimy nie kupować zbyt drogich modeli, aby później nie żałować.\nElegancja nigdy nie zastąpi inteligencji.\nSpodnie ze sztucznej skóry są z pewnością oryginalne. Osobiście nie uważamy ich za bardzo piękne, ale jeśli je lubisz, wiedz, że to kolejny trend w modzie męskiej na wiosnę 2018 roku..\nKompletny styl hipsterski! Biała koszula, jeansowe szorty, hipsterskie skarpetki oraz okulary przeciwsłoneczne i trampki\nPolo, aby wyglądać jak przystojny bogaty dzieciak\nKoszulka polo kojarzy się z tenisem. I tenis dla bogatych. W dzisiejszych czasach każdy może grać w tenisa, nie będąc bogatym. I każdy może nosić koszulkę polo bez gry w tenisa. Krótko mówiąc, ta koszulka jest również jedną z ponadczasowych i modnych części mody w tym roku..\nPonadgabarytowe ubrania zapewniające swobodny i wygodny wygląd\nCzęsto mówimy: aby wyglądać elegancko, zawsze wybieramy rozmiar powyżej naszego zwykłego rozmiaru. Cóż, minęło kilka lat, odkąd ta zasada była traktowana poważnie. Teraz nosisz ubrania trzy razy większe niż zwykle. Efekt: wyglądamy szczuplej, jest super wygodnie i wygląda trochę buntowniczo.\nRetro, zrelaksowany i eklektyczny męski look\nW modzie musisz odważyć się na wszystko, aby znaleźć. Jeśli nie jesteś fanem zakupów lub chcesz spróbować czegoś innego, ale zdecydowanie kupić nowe ubrania, istnieje świetna technika, która pozwoli Ci poeksperymentować i odkryć na nowo ubrania już w Twojej szafie. Ta technika polega na zakładaniu na łóżko różnych ubrań i ich wizualnym łączeniu. Zobaczysz: znajdziesz kombinacje, o których nigdy nie myślałeś, i będziesz naprawdę zdumiony rezultatem. Bez eksperymentowania nigdy nie znajdziesz czegoś nowego. Uwielbiamy retro, zrelaksowany i eklektyczny męski wygląd tego dżentelmena na poniższym zdjęciu. To sprawia, że myślimy o naszym technicznym asortymencie ubrań.\nJak wspomnieliśmy wcześniej: modą jest retro. To styl retro, który jest jednocześnie kiczowaty i artystyczny. Mała torebka „banan” nie jest w tym roku zbyt modna, ale z pewnością zapewni Ci udany hipsterski look..\nStyl retro i sportowy wygląd inspirowany modą lat 80. i 90.\nW poprzednim poście mówiliśmy o modzie dziecięcej z 2018 roku inspirowanej latami 80. i serialem Stranger Things. Ten wpływ odnajdujemy w wiosennej modzie męskiej i wiosennej modzie damskiej. Wiele osób uważa, że lata 80. i 90. były kiczowatym i nieatrakcyjnym okresem mody. Każda epoka ma swoją własną estetykę. Moda wychodzi z mody. Oto jesteśmy w 2018 roku, a retro jest bardziej modne niż kiedykolwiek. Poniższy mężczyzna jest doskonałą ilustracją naszego pomysłu.\nWygląd paryskiego artysty: skup się na męskich dodatkach na wiosnę 2018\nWszystko, czego potrzebujesz, to czapka i szalik, aby przybrać wygląd paryskiej sztuki studenckiej. Buty vintage są opcjonalne. Czapka to bardzo praktyczny dodatek. Już w momencie jej pojawienia się dodaje stroju bardziej eleganckiego.\nA teraz kilka propozycji dla panów, którzy chcą wyglądać szykownie\nNie każdy z nas może nosić dżinsy i kurtki lotnicze do pracy. Dlatego też zdecydowaliśmy się poświęcić ostatnie linijki naszej publikacji stylizacji szykownego mężczyzny. Kiedy myślisz o eleganckim stroju do pracy, wszyscy wyobrażasz sobie mężczyznę ubranego w garnitur w skórzanych butach. Cóż, możesz wyglądać stylowo bez garnituru! Wszystko jest w równowadze… Koszulka polo, elegancka marynarka, spodnie i buty: to elementy szykownego, prostego i wygodnego męskiego looku.\nMożesz również połączyć swój garnitur z t-shirtem. Kiedy jest gorąco, noszenie koszuli niekoniecznie jest najlepszym pomysłem. Aby czuć się bardziej komfortowo ze swoim strojem, zamiast koszuli wybierz t-shirt lub koszulkę polo. Bardzo podoba nam się poniższy męski strój składający się z czarnego garnituru i ciekawej koszulki.\nWłoska moda męska na wiosnę …\nWłoch nadal ma na sobie kurtkę, szorty i buty. Nigdy nie zobaczymy go w tenisówkach. Wreszcie to zależy. Wiesz, że tak jak w Paryżu, Mediolan jest jedną ze stolic mody w Europie. Zebraliśmy poniżej kilka pomysłów na stroje inspirowane włoską modą męską.


Obraz na ścianę Malowana mapa Szwecji - Mapy świata - Obrazy\nMalowana mapa Szwecji\nObraz nowoczesny Malowana mapa Szwecji\nObraz-mapa świata 'Malowana mapa Szwecji'\nMapa świata na ścianie jest nam dobrze znana ze szkolnych czasów, jednak my dodaliśmy jej nieco fantazji. 'Malowana mapa Szwecji' to ozdoba w większym wymiarze, która w pomysłowy sposób wykorzystuje ten motyw. Modny wzór mapy świata na ścianie będzie doskonałą dekoracją dla nowoczesnego salonu lub pokoju młodzieżowego. Jeśli chodzi o pokój nastolatka, to większy obraz "Malowana mapa Szwecji" przedstawiający kontynenty będzie miał również walor edukacyjny. Nauka kontynentów i państw z ciekawego obrazu będzie o wiele bardziej przystępna. Nowoczesna mapa świata na ścianę pozwoli nie tylko na ciekawą aranżację wnętrza domowego, ale również będzie doskonale pasować do biurowej przestrzeni. Polecamy obraz na płótnie z mapą "Malowana mapa Szwecji" szczególnie do biura podróży oraz restauracji i sklepów.\nMapa na ścianę "Malowana mapa Szwecji" została odwzorowana ze wszystkimi detalami. Dzięki wydrukowi w wysokiej rozdzielczości kontynenty zostały przedstawione w najdrobniejszych szczegółach. Obraz "Malowana mapa Szwecji" z mapą to tylko jedna z propozycji na dekorację mieszkania. W kolekcji dekoracji ściennych można znaleźć mapy świata czarno białe, kolorowe, w stylu retro oraz w designerskiej odsłonie. Zobacz fantastyczne obrazy map świata na płótnie w galerii bimago.


Lewicowi aktywiści z Gdańska zablokowali nielegalną eksmisję - wPunkt\nLewicowi aktywiści z Gdańska zablokowali nielegalną eksmisję\nPan Waldemar ma 63 lata i od około pięćdziesięciu lat mieszka w małym parterowym mieszkaniu na gdańskich Siedlcach\nNa zdjęciu (od lewej): prawnik reprezentujący stronę społeczną Łukasz Bińkowski, aktywista lokatorski Maciej Ostrowski, właścicielka mieszkania oraz “pani mecenas”\nW odpowiedzi na apel Ruchu Sprawiedliwości Społecznej ponad dwadzieścia osób stawiło się w czwartek rano przed mieszkaniem pana Waldemara, aby zablokować nielegalną eksmisję. Wśród zebranych byli także przedstawiciele i przedstawicielki organizacji społecznych związanych z gdańską lewicą. Aktywiści pomogli zablokować wtargnięcie właścicielki do mieszkania i wyrzucenie pana Waldemara na bruk. Akcję koordynowała radna dzielnicy, działaczka RSS Joanna Sobańska.\nPan Waldemar ma 63 lata i od około pięćdziesięciu lat mieszka w małym parterowym mieszkaniu na gdańskich Siedlcach. Od śmierci schorowanej matki 1 lipca 2020 roku, którą się opiekował, żyje samotnie. Jak twierdzi, od tego czasu też jest nachodzony przez właścicielkę mieszkania, która jest jednocześnie jego siostrzenicą. Właścicielka, jak sama mówi, zamierza umieścić pana Waldemara w noclegowni dla bezdomnych. Mieszkanie było własnością matki pana Waldemara, ale przed jej śmiercią prawo własności przeszło na jego siostrzenicę.\nW rozmowie z aktywistami, właścicielka jako swoją motywację podała chęć opróżnienia mieszkania w celu zarobienia dodatkowych pieniędzy na wynajmie lokalu na wolnym rynku. Sprawę komplikuje fakt, że pan Waldemar, emerytowany policjant, otrzymuje emeryturę w kwocie netto poniżej tysiąca złotych i ceny rynkowe gdańskich mieszkań są daleko poza zasięgiem jego portfela.\nPodczas akcji pojawiła się również matka właścicielki mieszkania, która zagroziła, że zniszczy rzeczy osobiste pana Waldemara, jeżeli ten się nie dostosuje do jej poleceń. Właścicielce mieszkania towarzyszyła również kobieta przedstawiona nam jako “pani mecenas”, która zachowywała się agresywnie w stosunku do aktywistów i aktywistek. Jak udało się później ustalić “pani mecenas”, jest w rzeczywistości osobą, która zamierza wykupić mieszkanie wraz z lokatorem i podpisała w tym celu umowę przedwstępną z obecną właścicielką.\n“I tak go stamtąd wyrzucimy”\n– tłumaczyła “pani mecenas”.\nNa miejsce przybyła policja i podczas interwencji sierżant wytłumaczył właścicielce, że eksmisji może dokonać tylko komornik i że jej działania nie miały podstawy prawnej.\nDziałacze lokatorscy z kolei tłumaczyli, że nie ma ich zgody na dobijanie się do drzwi pana Waldemara, czy próby sforsowania zamków, przez osoby związane z właścicielką.\n“Chcemy załatwić sprawę polubownie. Pan Waldemar zadeklarował, że jeśli będzie miał się gdzie wyprowadzić, to tego chce. Jednak to musi być lokal mieszkalny, a nie noclegownia, czy schronisko”\n– tłumaczył prawnik reprezentujący stronę społeczną, Łukasz Bińkowski.\n“Działania właścicielki mieszkania zmierzają w praktyce do wyeksmitowania pana Waldemara na bruk. To schorowany człowiek. Człowiek nie jest starą kanapą, którą można wyrzucić, gdy tylko przestanie ona być potrzebna. Zbliża się druga fala epidemii Covid-19. Za chwilę rozpocznie się sezon grzewczy. Eksmitowanie pana Waldemara do schroniska dla bezdomnych, gdzie panują skandaliczne warunki to w praktyce wydanie na tego człowieka wyroku śmierci rozłożonego na raty. Zarówno polskie prawo, jak i elementarne standardy cywilizacyjne zabraniają takich bestialskich praktyk. Ten człowiek powinien otrzymać lokal zastępczy. Jesteśmy tu po to, by walczyć o przestrzeganie podstawowych standardów etyki. Będziemy dalej wspierać pana Waldemara. Jesteśmy gotowi wrócić tutaj, jeśli zajdzie taka konieczność”\n– skomentował sprawę Maciej Ostrowski z RSS.\nPodczas zajścia, właścicielka, ani „pani mecenas” nie zgodziły się na odpowiedzenie na pytania redakcji i odmówiły podania swoich danych kontaktowych.\n“Nie będziemy nic panu mówić. Niech pan sobie pisze co chce, bo i tak wygramy”\n– podsumowała sprawę właścicielka.\nPowiązane przedmioty:eksmisja, joanna sobańska, lewica, Polecane, rss\nZapomniana utopia Salvadora Allende


Książka kucharska/Ciasto (157) - Wikibooks, biblioteka wolnych podręczników\nKsiążka kucharska/Ciasto (157)\nCiasto kruche: 125 g mąki, 80 g masła, 50 g cukru pudru, 1 żółtko. Krem panna cotta: 250 g śmietanki kremówki 30%, 80 g cukru, 20 żelatyny, 1 laska wanilii, kilka kropli z cytryny, sól. Oraz: 500 g czereśni + do dekoracji.\nZagnieść ciasto kruche z podanych składników (posiekać mąkę z zimnym masłem i cukrem pudrem na drobniutkie kawałeczki, dodać żółtko i połączyć składniki w gładkie ciasto). Rozpłaszczyć, włożyć do woreczka i schować do lodówki na na pół godziny. Rozwałkować pomiędzy dwoma arkuszami papieru do pieczenia lub na stolnicy podsypując mąką. Ciastem wyłożyć dno i boki wysmarowanej masłem formy na tartę o średnicy 23-24 cm. Spód podziurkować widelcem i schłodzić w lodówce przez 15 minut. Piec pod przykryciem z folii i obciążeniem z fasoli lub ryżu przez 20 minut w temperaturze 180 stopni C. Zdjąć folię z obciążeniem i piec jeszcze przez ok 5 minut lub na złoty kolor. Ostudzić. Namoczyć połowę podanej ilości żelatyny w niewielkiej ilości zimnej wody (ok. 5 łyżek). Podgrzać śmietankę prawie do zagotowania z połową podanej ilości cukru i ziarenkami wyłuskanymi z laski wanilii oraz kilkoma kroplami cytryny. Odstawić z ognia i dokładnie wymieszać z żelatyną, do całkowitego jej rozpuszczenia. Zostawić do ostygnięcia i odczekać aż trochę stężeje. Czereśnie pokroić na połówki, wyjąć pestki. Gotować 5 minut połówki czereśni z drugą połową cukru i 50 ml wody oraz kilkoma kroplami soku z cytryny. Odstawić z ognia, dodać resztę żelatyny, moczonej przez 10 min w zimnej wodzie, wymieszać do całkowitego rozpuszczenia żelatyny. Ostudzić i odczekać aż trochę stężeje. Wyłożyć podtężały krem panna cotta na ciasto, odczekać aż całkiem stężeje, wyłożyć czereśnie z galaretką. Wstawić do lodówki do stężenia, udekorować całymi czereśniami.\nTę stronę ostatnio edytowano 25 kwi 2020, 20:28.


Kajdany i pasy pod materac - zestaw erotyczny do krępowania Sexgadzet Sklep Erotyczny\n» Kajdany i pasy pod materac - zestaw erotyczny do krępowania\nCena: 279,00 zł 349,16 zł 279.00\nZestaw kajdan pod materac\nEkskluzywny zestaw kajdan pozwala na ekscytujące i pełne niezapomnianych doznań zniewolenie. Jest to znakomita propozycja dla osób, które preferują dominację i ostre igraszki. Nawet, jeśli świat SM jest nam obcy, to nic nie stoi na przeszkodzie, aby poznać go przy użyciu proponowanych kajdan i pasów pod materac.\nPaski są regulowane, więc z łatwością dopasujesz je do swojego materaca. Wystarczy, że włożysz paski pod materac pozwalając kajdanom by zwisały po bokach. Następnie nakaż swojemu partnerowi (lub partnerce) by położył się na łóżku i zapnij kajdanki na kostkach i nadgarstkach podwładnego.\nOferowany zestaw kajdan wykonany został z certyfikowanych i wytrzymałych materiałów. Tworzywa przetrwają nawet najbardziej intensywne użytkowanie. Skóra ekologiczna jest trwała, a zarazem bezpieczna dla ciała. Kajdany posiadają dodatkową piankę, która chroni przed bolesnymi obtarciami. Obwód mankietów można dowolnie regulować, tak aby idealnie przylegały one do nadgarstków lub kostek.\nZestaw do krępowania na łóżku to świetny sposób, aby przejąć władzę nad swoim partnerem. Dzięki nim skutecznie wyeliminujemy monotonię.\nPas niewoli - kajdany na ręce i nogi - ręce sex niewolnika przywiązane do kostek


W sobotę 3 października na lotnisku Aeroklubu Częstochowskiego zakończyły się XIII Jurajskie Zawody Samolotowe im. Piotra Sikorskiego.\nW konkurencjach rywalizowało 12 drużyn.\n1. Kamil Wieczorek, Marcelina Mróz\n2. Zbigniew Chrząszcz, Michał Chrząszcz\n3. Marek Kachaniak, Maksymilian Kachaniak\n1. Joanna Skalik, Marcin Skalik\n2. Tomasz Koperski, Magdalena Koperska\n3. Andrzej Rybski, Małgorzata Rybska\nTytuł najmłodszej i najlepszej załogi amatorskiej uzyskali Cyrus Sidor i Mateusz Pięta.\nZawody rozgrywane w Rudnikach poświęcone są pamięci Piotra Sikorskiego – pilota Aeroklubu Częstochowskiego, który w 2007 r. wraz z rodziną i przyjaciółmi zginął w wypadku lotniczym na lądowisku Weremień w Bieszczadach.


Jaką pastę do zębów stosować u dziecka? Ranking najlepszych past - Przewodnik stomatologiczny\nNajważniejszym składnikiem, na który należy zwrócić uwagę jest fluor. Jest on niezbędny, ponieważ wzmaga on remineralizację zębów oraz ma działanie antybakteryjne. Jednak aby remineralizacja zachodziła efektywnie, w środowisku otaczającym zęby, muszą się znajdować również jony wapnia oraz fosforanowe. Najlepszy efekt remineralizacyjny zapewnia połączenie fluoru z amorficznym fosforanem wapnia lub hydroksyapatytem. Szerzej to zagadnienie opisałam w tym wpisie. Ksylitol często pojawia się jako zamiennik fluoru, choć niesłusznie. Również ma działanie baktoriobójcze – ogranicza liczebność próchnicotwórczej bakterii S.mutans, ale jest znacznie mniej skuteczny i nie wspomaga remineralizacji. Dla osób, które szukają alternatywy dla fluoru, najlepszym rozwiązaniem będzie preparat z hydroksyapatytem lub nanohydroksyapatytem, chociaż odradzam odchodzenie od fluoru. Więcej na ten temat pisałam w tym wpisie. Zgodnie z zaleceniami Europejskiego Towarzystwa Stomatologicznego oraz polskich specjalistów dzieci do 2 roku życia powinny stosować pasty o stężeniu 500-1000ppm w ilości ziarnka ryżu, przy wyższym stężeniu wystarczy śladowa ilość. Dzieci w wieku od 2 do 6 roku życia powinny stosować pasty o stężeniu 1000ppm w ilości ziarnka grochu. Dzieci, które potrafią już wypluwać pastę (ok. 6-8 roku życia) mogą stosować pastę o takiej samej zawartości fluoru jak dorośli – 1450ppm w ilości ok. 1-2cm pasma.\nZiarnko grochu (po lewej), śladowa ilość (po prawej)\nDla ułatwienia wyboru na rynku są dostępne pasty dedykowane konkretnemu wiekowi, ale mimo to należy zwracać uwagę na stężenie fluoru. Nie wszystkie pasty mają je właściwe.\nZdecydowanie odradzam kupowania pasty smakowej o smaku coli, ciastek, lodów itp. Kształtowanie nawyków żywieniowych, choćby takich jak zamiłowanie do słodzonych napojów gazowanych czy słodyczy, ma miejsce od najmłodszych i nie warto przyzwyczajać dziecka do takich smaków. Na początku można kupować pasty o smaku owocowym żeby zachęcić dzieci do mycia zębów, ale w miarę możliwości należy przyzwyczajać dzieci do neutralnych lub miętowych wersji. Należy pamiętać, że słodkie czy owocowe smaki zachęcają dzieci do zjedzenia pasty, a to może się skończyć poważnym zatruciem.\nPonadto warto zwrócić uwagę na dodatek produktów roślinnych, takich jak rumianek, szałwia i aloes, które mają działanie łagodzące i przeciwzapalne, ograniczające nieprzyjemne dolegliwości związane z ząbkowaniem. Ekstrakt z lukrecji czy enzymy mleczne pomogą utrzymać naturalną mikroflorę jamy ustnej. Dodatkowo warto wybierać pasty bez SLS, parabenów i sztucznych barwników.\nCURASEPT BIOSMALTO Baby-kid z fluorem i hydroksyapatytem 0-6 lat(1000ppm) 11,90zł\necodenta z fluorem, Kalidentem i wyciągiem 7 ziół od 6 miesiąca (1136ppm) 14,50zł\nSPLAT Baby 0-3 z hydroksyapatytem, lukrecją, rumiankiem i żurawiną 0-3 lata (bez fluoru) 14zł\nSPLAT Juicy z nanohydroksyapatytem, enzymami mlecznymi i aloesem od 6 miesiąca (bez fluoru) 13,90zł\nSPLAT Kids z nanohydroksyapatytem, argininą, rumiankiem, nagietkiem oraz wyciągiem z aloesu 2-6 lat (bez fluoru) 19,90zł\nTOŁPA Expert Kids z fluorem, ksylitolem i ekstraktem z lukrecji 0-2 lata (500ppm) 9,50zł\nWOOM JUNIOR z fluorem, ksylitolem i wyciągiem z aloesu oraz mięty pieprzowej (950ppm) 19,90zł\nBrush Baby z fluorem i rumiankiem 0-3 lat (1000ppm) 16,49zł\nChicco, pasta do zębów z fluorem i ksylitolem od 6 miesiąca (1000ppm) 14,50zł\nhigiena jamy ustnejhydroksyapatytjaka pasta dla dziecinajlepsza pasta do zębów dla dziecinanohydroksyapatytnaturalna pasta do zębów dla dziecipasta bez fluorupasta dla dzieci z fluorempasta dla małych dziecipasta dla niemowlakapasta dla niemowlątpasta do zębów dla dzieci bez fluorupasta do zębów dla niemowlątpasta do zębów z aloesemprofilaktyka prochnicyziołowa pasta dla dzieciziołowa pasta do zębów\n31 sierpnia 2020 at 13:20\nFluor – ważna broń w walce z próchnicą – Przewodnik stomatologiczny\nBolesne ząbkowanie – jak się objawia, ile trwa i jak łagodzić objawy? – Przewodnik stomatologiczny


Dlaczego nazwy folderów/plików zawierają nieprawidłowe znaki po przesłaniu przez FTP? - QNAP\nDlaczego nazwy folderów/plików zawierają nieprawidłowe znaki po przesłaniu przez FTP?\nNazwy folderów/plików są przechowywane w Turbo NAS w standardzie Unicode, ale niektórzy klienci FTP, w tym Internet Explorer/Windows Explorer, nie obsługują Unicode. Aby rozwiązać ten problem, postępuj zgodnie z poniższą instrukcją:\nJednakże, zaleca się korzystanie z klientów FTP obsługujących Unicode, na przykład Filezilla.\nNa stronie “System Settings-Language Setting” (Ustawienia systemowe - Ustawienia języka) wybierz język, którego najczęściej używają użytkownicy.\nPrzejdź do strony “Network Settings-FTP Service” (Ustawienia sieciowe - Usługa FTP) i wyłączyć obsługę Unicode.