Plaża przy rzece\nSous le ciel de Paris :: Paryż :: Prawy brzeg :: Élysée Share |\nTemat: Plaża przy rzece Pią Sie 19, 2016 8:15 am\nLatem pokryte złotym piaskiem brzegi Sekwany wypełniają się hałaśliwym tłumem wesoło rozmawiających ze sobą Paryżan, pragnących łapać promienie słoneczne, odpocząć od gwaru miasta czy zaczerpnąć kąpieli w chłodnej, rwącej rzece, przynoszącej przyjemne orzeźwienie w upalne, letnie dni. Zimą plaża stanowi doskonałe miejsce do spacerów, będąc jednym z bezpośrednich ujść do rzeki. Niekiedy można tam spotkać samotnych wędkarzy siedzących przy brzegu i tęsknym wzrokiem wpatrujących się w taflę wody, licząc, iż chociażby jedna ryba złapie się na ich przynętę.\nTemat: Re: Plaża przy rzece Pią Lut 10, 2017 12:59 am\nPoranne światło bezlitośnie wdarło się przez niedokładnie zaciągnięte zasłony, padając na bladą, zdaje się, że nieco wymiętą przez zmęczenie twarz. Rozbudziło go, ocuciło z sennej mary wkradającej się w podświadomość coraz głębiej i coraz uporczywiej; przerwało tête-à-tête z upiorami z przeszłości, które zostawiły po sobie zimną i lepką od potu pościel. Ohyda, powinienem ją jak najszybciej zmienić, osądził, opierając się o parapet okna i popijając gorzką kawę, której smak wirował na zdrętwiałym języku, wzmocniony papierosowym dymem powoli ulatującym spomiędzy nienaturalnie pobielałych i drgających wąskich nozdrzy. Mimochodem pomyślał, że papieros na czczo i po przebudzeniu smakuje nieco tak, jakby zjadło się trochę czyichś prochów prosto z urny. Dumając chwilę nad tą kwestią zaciągnął się mocniej, zgniatając pomiędzy palcami pożółkły filtr i starannie ignorując ciche miauczenie dobiegające gdzieś z okolic jego łydek. Czarnobiały kot jednak nie dawał za wygraną, lawirując pomiędzy nogami Bjørna i ocierając się o nie, raz po raz pomiaukując i dopraszając się uwagi, aż Bjørn opuścił na niego poirytowane spojrzenie.\n– Herregud – westchnął cicho, gasząc papierosa w resztkach kawy i odstawiając kubek na parapet. – Na co mi byłeś, kocie? Powinienem zostawić cię na tamtym śmietniku – dodał, pochylając się i biorąc zwierzę na ręce, unosząc je na wysokość swoich oczu i zaglądając w jego żółte ślepia.\nSørensen doskonale pamiętał swój pierwszy tydzień w Paryżu. Zima stulecia i kurwa jak zimno, było wtedy zamiennie wykorzystywane zamiast powitania, ludzie pocierali zziębnięte dłonie i wydmuchuchiwali obłoczki pary, a jemu pozostawało delikatne uniesienie brwi, kpiące prychnięcie w myślach i nieśmiały, może lekko zażenowany uśmiech potwierdzający słowa rozmówcy. Właśnie po odbyciu takiej, jednej z wielu, przypadkowych rozmów, wracając do pustego domu, znalazł je. Struchlałe z zimna, mokre i wyliniałe kocię, które od wyzionięcie ducha dzieliło jedynie kilka następnych oddechów. Nie zastanawiając się długo, wsunął wyziębnięte ciałko za pazuchę płaszcza, zabierając je ze sobą do mieszkania, mając nadzieję, że nie doniesie wyłącznie padliny nie nadającej się nawet na skórkę do rękawiczek. Kot, bo takie imię otrzymała znajda, okazał się silniejszy niż mężczyzna zakładał, szybko nabierając nowych sił i już po dwóch dniach zaczął siać zamieszanie w ich wspólnym domostwie, wywołując w Bjørnie na przemian uśmiech i irytację, stając się w ciągu długich samotnych wieczorów niezastąpionym towarzyszem, który lubił mościć się na ludzkich kolanach i umilać pracę nad słownikami i dokumentami głośnym mruczeniem.\n– Miałbym teraz święty spokój – niewyraźny uśmiech goszczący na spierzchniętych wargach blondyna przeczył wypowiedzianym słowom, tak samo jak pieszczotliwy gest palców przebiegających po czarnym aksamitnym łbie. Kot mruknął w odpowiedzi, wpijając się pazurami w ramię mężczyzny, kiedy ten odstawiał go na ziemię. Ucierpiał na tym głównie gruby szary sweter Bjørna, jednak Norweg zdawał się tego nie dostrzegać, tak jak wielu innych rzeczy zniszczonych przez śmietnikowca. To tylko przedmioty, prawda? A kot to Kot – nie trzeba było być wyjątkowo bystrym obserwatorem żeby zauważyć, że to zwierzę mogło robić... właściwie wszystko, co Sørensen kwitował wyłącznie wzruszeniem ramion. Tak jak teraz, gdy obojętnym spojrzeniem obdarzył brzydko wyszarpniętą włóczkę i jak gdyby nic wyszedł z sypialni, aby na korytarzu owinąć szyję czerwonym szalikiem i wsunąć ręce w płaszcz, który gładkim ruchem narzucił na grzbiet.\nStojąc przed niewielkim lustrem, przesunął grzebieniem po jasnych włosach, układając niesforne fale tak długo, aż efekt wydał mu się zadowalający. Każde szarpnięcie plastikowych ząbków odwlekało wyjście z domu – wykonanie kolejnego kroku. Byle nie za długo, spóźnisz się, nieprzyjemny głosik zazgrzytał w jego głowie, a jemu pozostało zamienienie grzebienia na kopertę i niewielką papierową torbę leżące na podniszczonej komodzie. Miał wrażenie, że ta pierwsza pali mu palce i aż parsknął niemo, wyraźnie zirytowany własnymi myślami.\nWeź się w garść, do diabła, nie bądź taką pierdoloną łajzą, dwa ostatnie słowa echem wybrzmiewały w czasie, gdy Bjørn zazgrzytał zębami, przekręcając klucz w lichym zamku drzwi.\nDroga na miejsce umówionego spotkania nie zajęła mu wiele czasu; zatrzymał się tylko na chwilę, aby zagadnąć starą kwiaciarkę sprzedającą mierne bukieciki wczesnowiosennych roślinek, kupując przy okazji jeden z nich. Nie mógł przypomnieć sobie ich nazwy, właściwie niespecjalnie (w ogóle?) znał się na kwiatach, zazwyczaj wystarczyło, że... odróżniał tulipany od róż. Prawdę mówiąc, nie potrzebował tej wiązanki. Zrobiło mu się jednak żal staruszki drżącej pod zniszczonym pledem, a te kilka monet wysupłanych z portfela uspokoiło jego sumienie, wyciszyło je na chwilę – chciałby powiedzieć, że był to czysto bezinteresowny gest, jednak nie byłoby to prawdą, ba, nawet nie zahaczałoby o nią.\nSørensen zgniatając w bladej dłoni cienkie łodyżki, przystanął tuż nad linią wody, topiąc w jej fałdach beznamiętne spojrzenie. Kusiło go, aby zerknąć na zegarek noszony na lewym nadgarstku, jednak opanował się, zamiast tego wbijając but coraz głębiej w piach i drążąc w nim dziurę, zdając się przy tym całkowicie pochłonięty tą bezproduktywną czynnością, a w myślach zadając sobie pytanie, gdzie do cholery jest ta Francuzka, której zamierzał wcisnąć do rąk niepotrzebne zielsko.\nJemu samemu zaczynały marznąc palce.\nTemat: Re: Plaża przy rzece Sob Lut 11, 2017 10:36 pm\nNigdy się nie spóźniałam.\nŚwiadomość, że czas jakimś cudem wymknął się spod mojej kontroli, wywoływała we mnie niewyobrażalną irytację. Szczerze nie znosiłam tego uczucia i za wszelką cenę próbowałam unikać spóźnień, jednak tarcza zegara na fasadzie mijanego kościoła nie mogła kłamać i żadna siła nie była w stanie cofnąć układających się w tę nieszczęsną godzinę wskazówek. Spóźniałam się i jedyne, co mogłam teraz zrobić, to nie spóźnić się jeszcze bardziej. Choć już dawno powinnam była znaleźć się na plaży przy Sekwanie, wciąż przemykałam ulicami Élysée, z każdym krokiem coraz bardziej nie dowierzając własnemu brakowi profesjonalizmu. Pilnowanie czasu było przecież koniecznością, kiedy spędzało się większą część dnia na śledzeniu ludzi i poznawaniu ich nawyków - szczególnie tych, które mogły nie spodobać się obecnej władzy.\nRównież na spotkania z władzą nie należało się spóźniać - nawet nie ze względów kultury, ale samych konsekwencji, jakie mógł przynieść brak punktualności. Nieco naiwnie wierzyłam w to, że Bjørn Sørensen znajdzie dla mnie odrobinę wyrozumiałości, jednak mimo wszystko wolałam nie ryzykować i wręcz w szaleńczym pędzie przemierzałam kolejne zaułki, szukając wzrokiem upragnionego widoku schodków, które wiodły na plażę.\nAle może to dobrze, że byłam spóźniona. Pośpiech nadawał moim policzkom delikatny, jednak zauważalny odcień czerwieni, a kwietniowy wiatr wykradał ze starannie splecionego warkocza pojedyncze kosmki, które wpadały mi do ust i oczu, co stawiało przede mną niepokojącą wizję potknięcia się i wylądowania w jednej z pozimowych kałuż. Sama myśl, że miałabym zaprzepaścić cały trud, jaki włożyłam w przygotowanie się, wywoływała na mojej skórze nieprzyjemny dreszcz. Dziś wyglądałam trochę bardziej niż zwyczajnie i może dlatego wciąż jeszcze czułam się nieswojo, przyzwyczajona do burych sukienek i burych płaszczy, które idealnie współgrały z równie burym Paryżem. Mimo to rola, jaką miałam zagrać, wymagała ode mnie nieco innego wysiłku, choć nazwałabym go raczej absolutną katorgą, bo wciąż jeszcze nie potrafiłam uwierzyć, jakim cudem mogłam poświęcić (zmarnować) tyle czasu, zastanawiając się, czy barwa drobnych kwiatów rozsianych na materiale mojej przerażająco dziewczęcej, rozkloszowanej sukienki pasowała do koloru eleganckiego płaszcza. Albo czy pomadka, którą nałożyłam na usta - udając, że wiem, jak to zrobić - nie była zbyt krzykliwa. Nie musiałam nawet przeglądać się w lustrze, by dojść do wniosku, że wszystkie te zabiegi były bezgranicznie głupie, ale jak na złość - niezbędne.\nPrzecież niemal każda dziewczyna w la cité d'amour tak właśnie wyglądała - miała zaróżowione z przejęcia policzki, rozwiane włosy i dokładnie przemyślaną garderobą, tak jakby od doboru ubrań zależało całe jej życie.\nPomijając swoją głęboką, niekwestionowaną niechęć, spełniałam powyższe warunki.\nPrawie odetchnęłam z ulgą, gdy na horyzoncie ukazało się zejście na plażę. Z daleka mogłam już dostrzec mieniającą się w kwietniowym słońcu rzekę, a gdy dotarłam w końcu do schodków, przystanęłam dosłownie na kilka sekund, by ogarnąć wzrokiem roztaczający się wokół widok. Szybko jednak ruszyłam się z miejsca, z ostrożnością pokonując kamienne stopnie, by już po chwili poczuć pod stopami ubity piasek. Zakładałam, że był on wilgotny i nieprzyjemny w dotyku, niekoniecznie zachęcający do wylegiwania się na plaży. Widmo zimy wciąż jeszcze wisiało nad tym miejscem, dlatego nie dostrzegałam wokół siebie zbyt wielu spacerowiczów, ale pokonawszy kilka kroków, bez trudu wyłapałam wzrokiem znajomą sylwetkę. Niemal zaklęłam na głos, uświadamiając sobie, że właśnie miałam rozpocząć swój teatrzyk. Kurtyna w górę, Blanche.\nPo raz ostatni zacisnęłam usta w wąską linię i przewróciłam oczami, po czym przybrałam na twarz szeroki, prawie uroczy uśmiech, od którego - jak przeczuwałam - zapewne miała mnie rozboleć twarz. Jeśli nie głowa. Jeśli nie wszystko.\nRuszyłam w stronę Bjørna, o wiele wolniej niż wcześniej, przygładzając lekko włosy i nie zdejmując z ust specjalnie przeznaczonego dla niego uśmiechu. Zaalarmowała mnie kępa zieleniny, którą trzymał w dłoni, ale z heroicznym wysiłkiem powstrzymałam się od ponownego przewrócenia oczami.\n- Mon cheri - zaczęłam, wlewając w swój głos sporą porcję żalu. - Przepraszam, że tyle czekałeś. Zatrzymał mnie patrol. Wiesz, rutynowe sprawdzanie dokumentów.\nWyjątkowo odpowiadała mi ta wymówka, dlatego skorzystałam z niej bez skrupułów, wzdychając krótko i wzruszając ramionami. Kątem oka przyglądałam się Sørensenowi, łowiąc wzrokiem każdy szczegół jego wyglądu, choć oczekiwałam jednocześnie, że szybko rozprawimy się z kurtuazją, by przejść do rzeczywistego celu tego spotkania, który póki co pozostawał dla mnie niejasny.\n- Może się przejdziemy? - dorzuciłam jeszcze. Musiałam być troskliwa, prawda? - Jesteś nieco blady. Trochę ruchu i świeżego powietrza na pewno dobrze ci zrobi - a raczej zrobiłoby, gdybyśmy nie znajdowali się w brudnym Paryżu, który zdawał się wysysać z mieszkańców siły witalne w takim samym stopniu jak okupacja.\nTemat: Re: Plaża przy rzece Sro Kwi 19, 2017 3:22 pm\nSekwana śmierdziała, czy raczej specyficznie trąciła wspomnieniem Nidelvy, co właściwie wychodziło na jedno i to samo. Ponad dwa tysiące kilometrów, a w głowie Trondheim; wracające do niego od kilku nocy, w czasie których nie spał wiele, pozwalając sinym cieniom niczym starym znajomym na nowo wpełznąć i rozgościć się pod zmęczonymi oczami, wypłaszczając wyblakłe błękitne spojrzenie, tracące zwykły sobie nieprzyjemny wyraz. Oczywiście próbował wypchnąć z umysłu tę myśl (co ty do cholery robisz, Bjørn?). Ale ona najwyraźniej świetnie się tam czuła; terroryzowała mieszkańców i kopała meble, aż Norweg przekręcając się w łóżku z boku na bok, zgrzytał zębami i świszczał przez nie ciche "ci-ci-ci", dopóki znajomy ciężar Katta nie rozgniatał puchowej pościeli, a gorliwe mruczenie przypominające warkot małego traktora, nie rozdzierało nocnej ciszy, pozwalając skupić się wyłącznie na puchatej kulce, rozbudzonej i spragnionej uwagi, skutecznie walczącej z truchłem sentymentów, których mimo najszczerszych chęci Sørensen nie potrafił się pozbyć, gniotąc pomiędzy palcami cienki sznur pereł, wyciąganych ze śmietnika niezliczoną ilość razy.\nStojąc tuż nad linią wody, pilnując żeby brudna fala nie zmoczyła czubków butów zanurzonych w ciężkim od wilgoci piachu, oparł się pokusie spojrzenia na tarczę zegarka, nieświadomie przywołując wspomnienie Jannego, któremu mówi, że nic się nie stało, że spóźnienie to właściwie małe nic.\nŚwiadczy tylko o tym, że ma się ważniejsze sprawy na głowie, niż umówione spotkanie; i co w przypadku Fina jest drażniące niczym drzazga pod paznokciem, choć jeszcze znośne i smutnie akceptowalne (jak mógłby wybrzydzać?), tak przy Blanche staje się tylko i wyłącznie irytujące, niedopuszczalne, jednak niechętnie i zaskakująco dla samego zainteresowanego, każące się zastanowić...\nCzy wszystko z nią w porządku?\nZwykle przecież była punktualna jak sama śmierć.\nMoże stało się coś niepokojącego, złego? Mogącego podburzyć fundamenty tej przyjemniejszej części lichego planu powoli, choć systematycznie wcielanego w życie od kilku krótkich dni i zdecydowanie zbyt długich nocy. I chyba właśnie ta niepewność, jakieś absurdalne widmo zaniepokojenia?, kazało odwrócić mu oczy od Sekwany, akurat w momencie, gdy Francuzka pojawiła się na horyzoncie, pokonując kolejne dzielące ich metry, wyciskając na ustach esesmana blady cień powitalnego uśmiechu, każącego mu unieść zdrętwiałe koniuszki ust, w których - jak upomniało go znajome ssanie w żołądku - zabrakło papierosa. Papierosa, którego teraz zręcznie wymuskał z pogniecionej tekturowej paczki wyciągniętej z kieszeni szarego, aż do bólu nijakiego płaszcza, w którym wyglądał jak kolejny, może nieco zbyt wyblakły, mieszkaniec Paryża. Albo przynajmniej taką żywił nadzieję, opuszczając nieco brodę i podpalając papierowy koniuszek, który szybko rozjarzył się czerwonym światełkiem, zamieniającym się w latarnię wskazującą Blanche właściwy kurs.\nNie mógł nie zauważyć metamorfozy swojej francuskiej przyjaciółki, co skonfundowało go na tyle, że zastygł na chwilę w bezruchu, niczym prawdziwie zachwycony, podziwiając swoją wybrankę (zabawne słowo; mniej adekwatne ciężko byłoby dobrać, biorąc pod uwagę właściwie każdy aspekt ich znajomości) już z oddali. Jak widać wzięła sobie do serca cichą sugestię dotyczącą tego przedpołudnia - prawdziwa profesjonalistka, której przyda się jeszcze jeden rekwizyt, chwilowo ograniczający swobodę ruchów blondyna.\n- Zaczynałem się martwić... - francuskie słowa gładko uformowały się na języku, gdy Blanche była dość blisko, obrzucając Sørensena pełnym żalu "mon cheri", zamieniającym się w jego głowie we wstrętne i niechciane "min kjære" Eli, której wspomnienie nagle i całkiem niespodziewanie wypełzło z wysypiska pamięci, woniejąc tak intensywnie i nieprzyjemnie, że z trudem powstrzymał się przed skrzywieniem, zachowując na ustach uśmiech przywodzący jedną, nienachalną myśl: lepsze-widywano-u-trupów. - Tyle dni bez żadnej wiadomości, zdążyłem się stęsknić.\nI poniekąd była to prawda, niekrystalicznie czysta, ale wciąż przejrzysta; dawno nie miał od niej żadnej w miarę interesującej informacji czy nawet niepokojąco absurdalnej plotki, co kazało mu zainteresować się poczynaniami ulicznej portrecistki i być może (nieprawda, wcale się nie wahał) wciągnięcia ją w nowe działanie.\n- Tak też właśnie pomyślałem - zgodził się na propozycję, darując sobie zbędne komentarze i ograniczając się jedynie do delikatnego uniesienia brwi, gdy uwaga Blanche skupiła się na odcieniu jego twarzy. - Proszę, to dla ciebie - dodał, wyciągając do niej dłoń z nieco przygniecionym bukiecikiem i pozbywając się lichych kwiatków, zmieniających właściciela drugi raz w ciągu godziny. Ten prawdopodobnie miał być tym najmniej wdzięcznym, to jednak nie zaprzątało myśli Bjørna, któremu było właściwie wszystko jedno czy wiązanka skończy w najbliższym śmietniku, czy też klatce trzymanego przez sąsiadów na pasztet królika, choć przynajmniej ta ostatnia opcja niosła za sobą widmo jednej na pewno zadowolonej z tego przedpołudnia istoty.\n- Co słychać w pracy? - bardziej niewinnego pytania nie dało się wymyślić, kiedy wolnym krokiem ruszył przed siebie, idąc skrajem plaży, ledwie kilka centymetrów od linii wody i wypuszczając spomiędzy warg cienkie obłoczki papierosowego dymu, szybko rozwiewającego się na wietrze, który jak zauważył mężczyzna, wyszarpywał kolejne pojedyncze pasemka z warkocza Blanche.\nTemat: Re: Plaża przy rzece Sob Kwi 22, 2017 6:56 pm\nLudzie byli moim największym utrapieniem – a ci, którzy na dodatek urodzili się w Paryżu, wzbudzali szczególny rodzaj irytacji.\nNic nie drażniło mnie tak bardzo jak ludzka głupota, absolutny brak myślenia i nieuwaga, choć na tych trzech rzeczach opierało się powodzenie całej mojej donosicielskiej kariery. Społeczeństwo nie grzeszyło jednak inteligencją jeszcze zanim wybuchła wojna i nie zamierzałam ukrywać, że głównie dlatego kontakty międzyludzkie z reguły stanowiły dla mnie pewną katorgę, a uprzejmość – czasem wręcz wyzwanie. Moje własne towarzystwo było więc najlepszym towarzystwem, jakie mogłam sobie znaleźć, a lubienie kogokolwiek wydawało mi się raczej zbędne.\nAle – czy tego chciałam, czy nie; choć wydawało mi się, że tym razem chciałam – zawsze istniały pewne wyjątki i jednemu z nich właśnie spoglądałam w twarz.\nMoja dzisiejsza rola wywoływała we mnie na przemian rozbawienie i irytację (częściej to drugie), lecz musiałam przyznać, że lubiłam Bjørna Sørensena. To była trochę dziwna, raczej nietypowa myśl, która zawsze pociągała za sobą nieśmiertelne pytanie – czy więcej znaczyła dla mnie owa nieoczekiwana sympatia, czy korzyści, jakie mogłam wyciągnąć z naszej znajomości? Przynajmniej ta druga kwestia nie pozostawiała żadnych złudzeń – choć dla niektórych klęska Francji i okupacja wiązały się ze stratami, cierpieniem, strachem i całą plejadą podobnych bzdur, ja już od prawie dwóch lat bawiłam się doskonale, upatrując w wojennej rzeczywistości morze własnych korzyści. Być może po śmierci nie miałam zostać pochowana w Panteonie za sukcesy w dziedzinie donosicielstwa (choć kto wie, okupanci mogli mnie jeszcze pozytywnie zaskoczyć), ale na tę chwilę ani trochę nie wątpiłam, że składane Sørensenowi donosy były jak najbardziej opłacalne.\nAle wciąż pozostawała przecież ta drażniąca myśl i, o dziwo, nieszczególnie się jej wypierałam.\nNie potrafiłam jednoznacznie określić powodów, dla których lubiłam Bjørna – zresztą rzadko próbowałam, żyjąc raczej w przeświadczeniu, że nie lubiłam nikogo innego oprócz siebie. Może powody wbrew pozorom były błahe; może chodziło o jego obce, ani nie niemieckie, ani nie francuskie imię i nazwisko, które czasem mnie bawiło, a może o kolejną dziwną rzecz – swobodę rozmowy.\nAle często wydawało mi się, że to nie było wszystko.\nNie miałam na tyle śmiałości – ani nie byłam tak lekkomyślna – by zapytać, co takiego robił Norweg w niemieckim SS w Paryżu, jednak przypuszczałam, że za tym również kryły się powody. Nie znałam też Sørensena wystarczająco dobrze, by móc wymyślić jakąkolwiek teorię, choć w ostatecznym rozrachunku i tak nie miało to większego znaczenia.\nA co miało? Nasze pogrążone w niemieckiej okupacji kraje raczej nie darzyły nas cieplejszymi uczuciami.\nTa świadomość towarzyszyła mi niemal za każdym razem, kiedy podążałam na spotkanie z Bjørnem; milcząca i ukryta, ale zbyt wyraźna, bym mogła zapomnieć o jej obecności. I nie zabrakło jej również teraz, gdy wypatrywałam się w Sørensena, obserwując, jak na twarzy mężczyzny pojawia się trochę niewyraźny uśmiech – jego chérie (dobry Boże, naprawdę się na to zgodziłam?) chyba nie zasługiwała na więcej.\n- Byłam trochę zajęta – odpowiedziałam z gładko odegraną skruchą, obdarzając go słodkim uśmiechem. - Jeszcze raz przepraszam, że musiałeś się martwić. Obiecuję, że nadrobimy ten czas.\nZałożyłam za ucho kolejny kosmyk włosów, który postanowił umknąć z mojego warkocza, po czym przyjęłam od Bjørna kwiaty, jeszcze raz powstrzymując się od przewrócenia oczami. Nie miałam pewności, czy naprawdę mogłam nazywać kwiatami liche roślinki zebrane w bukieciku.\nI oddałabym naprawdę wiele, gdyby zamiast nich podarował mi papierosa, ale musiałam przecież docenić gest.\n- Och, są merveilleux, dziękuję! – rzuciłam, unosząc kwiaty, by sprawdzić, czy pachniały czymkolwiek innym oprócz brudnego Paryża. Nie pachniały.\nRuszyłam za Sørensenem, krocząc tuż obok niego i przelotnie zastanawiając się, co zrobię z uroczym bukietem, kiedy tylko nasze spotkanie dobiegnie końca – w każdym razie nie wróżyłam mu dobrego losu. Byłam jednak coraz bardziej ciekawa, co też miał mi do powiedzenia Bjørn, choć wyglądało na to, że jeszcze nie mieliśmy przejść do rzeczy, tak jak tego chciałam.\n- Nic szczególnego – odezwałam się, wzruszając delikatnie ramionami. Od niechcenia błądziłam spojrzeniem po szarej tafli wody, którą co chwila wzburzał wiatr. - Paryżanie jak zwykle narzekają, że za dużo żądam za ich portrety, a poza tym nie mówią nic ciekawego.\nZnów – tym razem z lekką irytacją - odgarnęłam z twarzy włosy i odwróciłam wzrok od mało interesującej Sekwany, skupiając spojrzenie na swoim zdecydowanie bardziej interesującym towarzyszu.\n- A u ciebie? – zapytałam, nie przestając się uśmiechać, ale na krótką chwilę w moich oczach pojawił się cień niecierpliwości. - Wiem, że pewnie ciężko pracujesz… i wiesz, że jeśli jest cokolwiek, z czym mogłabym ci pomóc, wystarczy słowo.\nMiałam ogromną nadzieję, że Sørensen wyłapie sugestię, by skierować rozmowę na odpowiednie tory, bo coraz trudniej było mi ukryć zarówno niecierpliwość, jak i ciekawość – tę najszczerszą chęć, by dowiedzieć się, czy tym razem również mogłam uzyskać dla siebie pewne korzyści.\nTemat: Re: Plaża przy rzece\nSous le ciel de Paris :: Paryż :: Prawy brzeg :: Élysée


I dla dorosłych, dla dzieci – Gołdap – goldap.org.pl\nI dla dorosłych, dla dzieci\n25 października 2011 25 października 2011 redakcja\nWtorkowy koncert Filharmonii Narodowej to kolejna próba połączenie widowni dziecięcej z dorosłą. I, wydaje się, że udana. Tym razem zatytułowany „Młoda Polska w poezji i muzyce / Pudełko zwane wyobraźnią”.\nNawiązując do tytułu połączono również muzykę z poezję, bowiem aktor Cezary Nowak recytował wiersze dla dzieci znanych polskich poetów. I robił to dobrze, wzbudzając zainteresowanie najmłodszej widowni.\nZaś klasycy muzyczni zaprezentowani przez skrzypaczkę Joannę Okoń i pianistę Roberta Skierę pochodzili z różnych stron, byli to między innymi – Vivaldi i Musorgski.\nMam natomiast jedną sugestię do organizatorów (i nie jest to złośliwość) – takich fajnych koncertów jest u was coraz więcej. Macie też przyzwoitą wygłuszoną salę. Ale, by bardziej to dowartościować i sprofesjonalizować, postarajcie się o kilka kierunkowych świateł scenicznych, bo kinkiety świecące w tyle scenki nie ułatwiają odbioru, są wręcz denerwujące.\nOd Węgoborka po Szytkiejmy


Wiśnia gruczołkowata Rosea Plena - Sklep internetowy Florexpol.eu\nStrona główna > Sadzonki>Krzewy ozdobne>Wiśnia gruczołkowata Rosea Plena\n20,40 zł Kod: 60-549\nWiśnia gruczołkowata Rosea Plena (Prunus glandulosa) to odmiana ceniona za oszałamiające kwitnienie wczesną wiosną. Pełne, różowe, pachnące kwiaty ukazują się przed rozwojem liści. Kompaktowy, łatwy w uprawie krzew do małych ogrodów.\nPoszukujesz ozdobnego krzewu, który będzie kwitnącą dekoracją Twojego ogrodu wczesną wiosną.\nWiśnia gruczołkowata Rosea Plena (Prunus glandulosa) to kompaktowa odmiana krzewiasta. Krzew ma powolny wzrost, jest w pełni mrozoodporny i wytrzymały na suszę.\nStanowisko: lubi ciepłe, słoneczne i zaciszne stanowiska.\nGleba: wiśnia gruczołkowata najlepiej rośnie na żyznych, wilgotnych i przepuszczalnych glebach. Nie lubi gleb ciężkich, gliniastych i podmokłych oraz piasków.\nCięcie: po kwitnieniu zalecane jest przycinanie pędów na 5-6 oczek od podstawy w celu zapewnienia obfitszego kwitnienia w następnym roku. Uzyskuje się w ten sposób dużo nowych przyrostów z licznymi pąkami kwiatowymi. Zabieg ten zmniejsza również ryzyko porażenia krzewu przez chorobę zamierania pędów - infekcja grzybowa atakuje roślinę najczęściej poprzez kwiaty. Co 3-4 lata w celu zagęszczenia krzewów i pobudzenia ich do obfitego kwitnienia należy przeprowadzić cięcie odmładzające.


Visual Novel: Fate/Apocrypha - jednak jako light novel?\nYūichirō Higashide w udzielonym wczoraj wywiadzie ujawnił, że pisze na zamówienie Type Moon light novel pod tytułem "Fate/Apocrypha". W ten sposób dowiedzieliśmy się ostatecznie, czym będzie ten projekt. Pierwotnie Type Moon zapowiadało, że "Fate/Apocrypha" będzie grą MMO, w której możliwa będzie sieciowa walka o Graala. Wygląda jednak na to, że zrezygnowano ostatecznie z tego pomysłu. Więcej szczegółów na temat "Fate/Apocrypha" ma być ujawnionych w grudniowym numerze magazynu "Ace", który pojawi się 15 grudnia.\nAutor: Arkon o 09:36\nAnonimowy 5 grudnia 2011 10:59\nA już myślałam, że może jednak jakaś gierka w stylu F/E na psp/psv a tu tylko light novel.\nIceD 5 grudnia 2011 13:06\nCzegoż to oni nie zapowiadali ;) Osobiście wydaje mi się, że była to lepsza decyzja dla serii, niż kolejny tytuł MMO na rynku japońskich gier. Fan przyzwyczajony do wysokiej jakości poprzednich tworów mógłby zawieść się na takiej grze, a wykonanie mmorpg to nie to samo co visual novel i pochłania ogromne sumy pieniędzy. Type Moon najwyraźniej po prostu przejrzał na oczy i pogodził się z faktem.\nAnonimowy 28 grudnia 2011 06:20\nMi sie tam marzy MOBA albo gra akcji z swiata Nasuverse. Mobe latwo sobie wymyslec. Ale jak by zrobic taka prawdziwa wojne o grala. Z losowymi servantami,chodzeniem po miescie,sojuszami,polapkami,relacjami miedzy mastrami a servantami,i walkami jako sceny akcji..


Peugeot 307 2.0 HDI - awaria z elektryki - elektroda.pl\nNovember52 18 Paź 2015 23:10 2979 11\n#1 18 Paź 2015 23:10\nPotrzebuję pomocy, dotyczy auta Peugeot 307 2.0 HDI\n- dzień 1, wycieraczki przedniej szyby okresowo same się włączają i nie reagują na przełącznik, pracują w trybie przerywanym,(najwolniejszym)\n- dzień 2, trasa około 40 km, to samo, tzn. wycieraczki same się uruchamiają na okres kilku minut, za chwilę jest OK.Po kilku km zaświeciła się na moment kontrolka STOP i ciśnienia oleju ( silnik pracuje OK ), a następnie zaświeciła się kontrolka AIRBAG i ikonka z fotelem, a na wyświetlaczu pod szybą napis "nieczynny airbag pasażera". Auto jedzie normalnie, wycieraczki działają normalnie. Wydaje się że w trakcie samoczynnej pracy wycieraczek nie działa kierunkowskaz ( tego nie jestem pewien).\nPo powrocie zgasiłem silnik, wyjąłem kluczyk ze stacyjki, po minucie odpaliłem silnik i wszystko jest OK. Powtarzałem to kilka razy i wygląda że nic się nie dzieje ???\n" Co za diabeł siedzi w tym aucie? "\nDZIĘKUJĘ z góry !!!!\n#2 19 Paź 2015 05:39\nBez diagnostyki nic nie zrobisz, i to nie jakimś lm327 tylko najlepiej serwisówką.\n#3 19 Paź 2015 09:25\nOkresowy brak komunikacji miedzy COM2000 i BSI lub miedzy BSI i BSM.\n#4 20 Paź 2015 00:05\nDokładnie... sprawdź wtyczki przełącznika zespolonego, BSI i "skrzyneczki bezpieczników" pod maską, szczególnie te ze splotką. Przeczyść, przedmuchaj, spryskaj kontaktem.\n#5 20 Paź 2015 22:20\nCzy chodzi o skrzynkę bezpieczników pod maską silnika obok akumulatora, bo BSI jest pod klapką po lewej stronie kolumny kierownicy pod kokpitem.\nA wracając do głownego tematu, elektronika pokładowa została przeskanowana systemem BOCH ESITRONIK, nie wykryto poważniejszych błędów, poza uszkodzeniem przekażnika świec żarowych, które działają. Prawdopodobnie usterka została usunięta, a błąd nie został skasowany.\nNatomiast usterka którą opisałem na wstępie na razie się nie powtórzyła.\n#6 20 Paź 2015 22:39\nCzy chodzi o skrzynkę bezpieczników pod maską silnika obok akumulatora\nBSM.jpg Download (47.64 KB)\n#7 20 Paź 2015 23:41\n#8 21 Paź 2015 08:16\nelektronika pokładowa została przeskanowana systemem BOCH ESITRONIK\nCzy to urzadzenie laczy sie z COM2000 i BSI? O ile wiem, ESITRONIK, to baza danych, nie diagnoskop. Blad, o ktorym piszessz, byl w ECU i mogl byc znaleziony przez jakikolwiek "kabelek".\n#9 21 Paź 2015 08:37\nZapewne chodziło o KTS Boscha ale z tego co się orientuję to z ESITRONICA też można wykonać diagnostykę za pomocą KTS-a\n#10 21 Paź 2015 22:19\nMiałem podobny problem po wymianie BSM wszystko wróciło do normy.\n#11 22 Paź 2015 00:32\nDla mnie wygląda to jakby były jakieś problemy z siecią van w tym aucie. Albo coś z instalacją albo któryś element pracujący w tej magistrali nie działał prawidłowo. Z własnego doświadczenia oraz z opisów w sieci wynika , że właśnie w takich sytuacjach pojawia się błąd poduszki pasazera. U mnie było posadzone bsi, w innych przypadkach bywało, że wygnity był przewód magistrali van. Ale skoro nie jest to stały problem, tylko pojawił się i zaraz wszystko się unormowalo może być problem z lokalizacją usterki.\n#12 07 Kwi 2016 22:17\nSprawa się wyjaśniła, do BSI dostawała się woda, która uszkodziła ścieżki, jak było sucho , było OK. Jak była wilgoć to BSI "świrował", po wymianie BSI jest OK.\nPodobne tematy Peugeot 307 2.0 HDI - awaria z elektryki\nPeugeot 307 HDI - Awaria kierunkowskazu\nWitam, Nie działa w moim 307 HDI 1,6 z 2006 roku tylny prawy kierunkowskaz. Żarówka jest OK, diagnostyka za pomoca Peugeot Planet w BSI wskazuje na z... (2)


Zapraszamy na wystawę "Pierwsza dekada (po burzy nas starym światem). Malarstwo na Wybrzeżu w latach 1945-1955" do Pałacu Opatów - Oddział Sztuki Nowoczesnej Muzeum Narodowego w Gdańsku.\nMiejsce: Muzeum Narodowe w Gdańsku / Oddział Sztuki Nowoczesnej (Pałac Opatów)\nTermin: 15.10.2017 - 28.01.2018\nWernisaż: 14.10.2017, godz. 18.00\nsobota, niedziela: 10.00 - 17.00\nWystawa ta stanowi pierwszą próbę pokazania całości zjawisk w malarstwie na Wybrzeżu w pierwszym dziesięcioleciu po wojnie. Przede wszystkim chcemy położyć nacisk na "konfrontację" dorobku artystów związanych z nowo wówczas utworzoną Państwową Wyższą Szkołą Sztuk Plastycznych a innymi środowiskami - szczególnie z malarzami tworzącymi w Gdańsku, Sopocie i Gdyni w okresie międzywojennym oraz przybyłymi do Gdańska po 1945 roku, a pozostającymi poza strukturą PWSSP. Zaletą wystawy będzie ukazanie całego bogactwa malarstwa w tym okresie, a także krytyczne spojrzenie na dominujące wówczas tendencje.\nRok 1945 wyznacza w sztuce polskiej rozpoczęcie nowego etapu. Powoli odradzało się życie artystyczne. Pierwsze lata powojenne to czas powszechnego entuzjazmu, ale także dyskusji o kształcie kultury polskiej. Wybrzeże stało się w tym czasie istotnym ośrodkiem artystycznym. Tradycje plastyki zostały na tym terenie przerwane przez wybuch wojny, pozostała tu tylko garstka malarzy związanych z przedwojennym Gdańskiem i Gdynią. Artyści ci, choć niepozbawieni twórczej inwencji, odnoszący w latach 30. sukcesy na wystawach w warszawskiej "Zachęcie", będą stanowić grupę autsajderów. Do najwybitniejszych malarzy polskich tworzących w Wolnym Mieście, a kontynuujących swoją twórczość należeli: Stanisław Chlebowski, Marian Mokwa, Albert Lipczynski. W Gdyni działali w tym okresie między innymi Wacław Szczeblewski i Jan Gasiński.\nZałożony w październiku 1945 roku Państwowy Instytut Sztuk Plastycznych w Gdańsku (późniejsza PWSSP) z siedzibą w Sopocie szybko stał się centrum kulturotwórczym Wybrzeża, skupiając wokół siebie wielkie indywidualności polskiej plastyki. Pracownikami szkoły byli wybitni artyści, których twórczość i działalność pedagogiczna wpłynęły na obraz plastyki naszego regionu. To przez pryzmat ich dokonań postrzegany jest okres powojenny przez historyków i krytyków sztuki. Drugim ośrodkiem, wokół którego skupiło się w tym okresie życie artystyczne na Wybrzeżu, była Politechnika Gdańska, której pierwszym dziekanem Wydziału Architektury został Władysław Lam.\nZaletą wystawy będzie dążenie do zaprezentowania wszystkich wybitnych twórców związanych z Wybrzeżem, przypomnienie wielkich indywidualności, a niekiedy artystów trochę już zapomnianych. Pomocny będzie tu z pewnością katalog przygotowywany przez MNG, który będzie pełnił funkcję leksykonu. Na wystawie szczególne miejsce zajmą prace malarskie z lat 1949-1955, z tak zwanego socrealizmu, kiedy to ukształtowało się pojęcie "szkoły sopockiej", okresu, w którym artyści Wybrzeża szukali możliwości połączenia doktryny realizmu socjalistycznego z wartościami malarskimi. W tym czasie malarze związani z gdańską PWSSP zaistnieli na arenie ogólnopolskiej, odnosząc wiele sukcesów na Ogólnopolskich Wystawach Plastyki.


Reprograf biura do wynajęcia | Vertigo\nVertigo Property Group>Biura do wynajęcia – Warszawa Wola>Reprograf\nReprograf - Biura do wynajęcia\nBiura na wynajem w Reprograf\nBudynek zlokalizowany jest na Woli, w pobliżu parków Szymańskiego i Moczydło oraz ciągów komunikacyjnych ulic Wolskiej, Górczewskiej, Kasprzaka i al. Prymasa Tysiąclecia zapewniających sprawny transport do Centrum i innych dzielnic Warszawy.\nW sąsiedztwie przystanki autobusowe, tramwajowe, stacja SKM Warszawa-Kasprzaka. W budynku fitness club, w okolicy restauracje, kawiarnie, punkty usługowe.\nBudynek zlokalizowany jest na Woli, w pobliżu parków Szymańskiego i Moczydło oraz ciągów komunikacyjnych ulic Wolskiej, Górczewskiej, Kasprzaka i al. Prymasa Tysiąclecia zapewniających sprawny transport do Centrum i innych dzielnic Warszawy. W sąsiedztwie przystanki autobusowe, tramwajowe, stacja SKM Warszawa-Kasprzaka. W budynku fitness club, w okolicy restauracje, kawiarnie, punkty usługowe.


Apteki w Grabiskach na KtoMaLek.pl – znajdź najbliższą aptekę z Twoim lekiem!\nApteki w Grabiskach\nSprawdź, które apteki w Grabiskach posiadają Twój lek i zarezerwuj go już teraz!\nW Grabiskach apteki od stycznia 2019 r. przyjmują elektroniczne recepty. Elektroniczna recepta to bezpieczniejsze rozwiązanie dla pacjentów, pracowników przychodni i pracowników aptek, które wyprze tradycyjne recepty. Elektroniczna recepta daje części pacjentów sposobność na zakupienie niezbędnych leków bez potrzeby odwiedzania gabinetu lekarskiego. To jednakowoż nie wszystkie benefity, które wiążą się z wprowadzeniem elektronicznej recepty. Elektroniczna recepta pozwala na zakupienie leków w wielu aptekach.


Orzecznictwo - Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2007 r. I CSK 330/06 - arbitraz.laszczuk.pl\nid dokumentu: 20234\nart. 1148 KPC (1.10.1989 - 4.2.2005)\nI CSK 330/06\nSąd Najwyższy w sprawie z wniosku „E.” S.A. z siedzibą w W. przy uczestnictwie „T.M.D.” GmbH z siedzibą w B. z udziałem interwenienta ubocznego "E.T.", spółki z o.o. z siedzibą w W. o uznanie za skuteczny na obszarze Polski wyroku zagranicznego sądu polubownego, przy udziale Prokuratora Prokuratury Krajowej Jana Szewczyka, po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 18 stycznia 2007 r. skargi kasacyjnej interwenienta ubocznego od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2006 r.\nuchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 2 lutego 2005 r., zniósł postępowanie przed tymi Sądami i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.\nW związku zapowiedzią wydawania w Polsce koncesji nowym podmiotom, które miałyby świadczyć usługi w sieciach komórkowych oraz rozszerzeniem udziału podmiotów zagranicznych w spółkach telekomunikacji komórkowej, „E.” S.A. oraz „T.M.D.” GmbH (dawniej „D. ’T.M.D.’ T.M.” GmbH, dalej: „T.M.D.”) wraz z innymi podmiotami zawarły w dniu 21 grudnia 1995 r. umowę wspólników oraz w dniu 20 grudnia 1995 r. umowę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością działającej pod firmą „P.T.C.”. W umowie wspólników określono m.in. warunki zbywania udziałów w „P.T.C.”, uzależniając zbycie od wyrażenia zgody przez wszystkich członków rady nadzorczej tej spółki oraz zdefiniowano tzw. istotne naruszenie umowy i określono, co należy rozumieć przez istotne pogorszenie ekonomiczne strony. Ustalono także konsekwencje istotnego naruszenia umowy, które sprowadzały się do przyznania przez każdą ze stron nieodwołalnej opcji nabycia udziałów w spółce „P.T.C.” po cenie ustalonej w umowie wspólników, w razie dopuszczenia się istotnego naruszenia umowy, prowadzącego do stanu istotnego pogorszenia ekonomicznego strony. Istotne naruszenie umowy miało zostać stwierdzone przez sąd arbitrażowy, a spory powstałe na podstawie lub w związku z tymi umowami zostaną rozwiązane, w miarę możliwości, drogą negocjacji pomiędzy wspólnikami. W przypadku, gdy negocjacje zakończą się niepowodzeniem oraz jeżeli wspólnicy nie postanowią inaczej, wszelkie spory pomiędzy wspólnikami oraz pomiędzy nimi a spółką powstałe na podstawie umów spółki albo w związku z innymi umowami odnoszącymi się do umowy spółki miały być ostatecznie i wiążąco rozstrzygane przez Sąd Arbitrażowy przy Federalnej Izbie Handlowo-Przemysłowej w Wiedniu, w składzie trzech arbitrów, z zastosowaniem regulaminu tego sądu. Podobnie brzmiącą klauzulę arbitrażową zawierała także umowa wspólników.\nW wyniku prowadzonych negocjacji i uzgodnień co do planowanych przez spółkę prawa francuskiego „V.” S.A. inwestycji w spółkę „E.T.”, spółka z o.o., (dalej: „T.”) – której jedynym udziałowcem w tym czasie był „E.” – spółki te („E.V.” i „T.”) w celu przejęcia kontroli nad „P.T.C.”, podpisały w dniu 7 czerwca 1999 r. umowę inwestycyjną. Wykonując tę umowę, „E.” zobowiązał się przenieść całość swoich udziałów w „P.T.C.” na rzecz „T.”. Udziały „P.T.C.” stanowiły wkład niepieniężny, który „E.” miał wnieść na pokrycie udziałów objętych w podwyższonym kapitale zakładowym „T.”. W ocenie „E.” i „T.”, oświadczenie woli stanowiące składnik czynności prawnej, na podstawie której udziały w „P.T.C.” przeszły na „T.”, „E.” skutecznie złożył w dniu 9 grudnia 1999 r.\nW dniu 7 grudnia 2000 r. Trybunałowi Arbitrażowemu w Wiedniu przedstawiony został przez „T.M.D.” do rozstrzygnięcia spór z udziałem w charakterze pozwanych „E.” i „T.”, związany z przeniesieniem należących do „E.” udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością „P.T.C.” na rzecz „T.”. „T.M.D.” domagał się m.in. rozstrzygnięcia, czy własność udziałów w „P.T.C.” została skutecznie przeniesiona na rzecz „T.”, zasądzenia odszkodowania oraz stwierdzenia, że „E.”, podejmując próbę zbycia udziałów na rzecz „T.”, dopuścił się istotnego naruszenia w rozumieniu umowy.\nW dniu 26 listopada 2004 r. Trybunał Arbitrażowy przy Międzynarodowym Centrum Arbitrażu Austriackiej Federalnej Izby Gospodarczej w Wiedniu wydał drugie częściowe orzeczenie w sprawie o sygn. […] (dalej: „wyrok Trybunału Arbitrażowego”), w którym stwierdził, że zbycie na rzecz „T.” jest bezskuteczne i udziały „P.T.C.”, które były jego przedmiotem pozostawały własnością „E.” w każdym właściwym czasie, że zbycie udziałów na rzecz „T.” nie stanowi jako takie istotnego naruszenia w rozumieniu umowy wspólników, ale stanowiłoby takie istotne naruszenie gdyby „E.” nie odzyskał udziałów od „T.” w przeciągu najdalej dwóch miesięcy od doręczenia wyroku, że żądanie „T.M.D.” odnośnie do „stanu istotnego pogorszenia” zostaje oddalone, że Trybunał Arbitrażowy nie ma jurysdykcji nad „T.” i roszczenia „T.M.D.” względem wspomnianego podmiotu nie mogą być przedmiotem tego arbitrażu, że roszczenie „T.M.D.” o odszkodowanie pieniężne zostało wycofane, że kwestia kosztów arbitrażu w odniesieniu do niniejszego postępowania zostaje zastrzeżona do rozstrzygnięcia w odrębnym orzeczeniu oraz że wszelkie inne roszczenia lub roszczenia wzajemne stron zostają oddalone.\nWe wniosku skierowanym do Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2004 r. „E.”, wskazując jako uczestnika tylko „T.M.D.”, domagał się uznania za skuteczną na obszarze Polski część powołanego wyroku Trybunału Arbitrażowego. Twierdził, że nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek uznania, o których stanowi Konwencja o uznawaniu i wykonywaniu zagranicznych orzeczeń arbitrażowych, sporządzona w Nowym Jorku dnia 10 czerwca 1958 r. (Dz.U. z 1962 r. Nr 9, poz. 41 – dalej „Konwencja nowojorska”).\nUdział w postępowaniu przed Sądem Okręgowym zgłosiła „T.”, składając wniosek o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika – a po odrzuceniu tego wniosku przez Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 12 stycznia 2005 r. – w dniu 25 stycznia 2005 r. złożyła interwencję uboczną oraz interwencję główną. Sąd Okręgowy, po przeprowadzeniu w dniu 26 stycznia 2005 r. rozprawy, w toku której wnioskodawca zgłosił opozycję, postanowieniem z dnia 26 stycznia 2005 r. nie dopuścił „T.” do udziału w sprawie w charakterze interwenienta głównego ani ubocznego.\nDziałając w charakterze interwenienta do czasu uprawomocnienia się postanowienia o odmowie dopuszczenia do działania w takim charakterze, „T.” wniosła o oddalenie wniosku o uznanie wyroku Trybunału Arbitrażowego. Interwenient twierdził, że wyrok ten składa się z siedmiu części i uznanie tylko niektórych z nich wypacza jego sens. Ponadto wskazał, że wyrok ten narusza zasady porządku publicznego, w szczególności art. 8 Konstytucji, prawo do sądu i bezpodstawnie pozbawia go prawa do 226 079 udziałów w „P.T.C.”.\nW dniu 26 stycznia 2005 r. złożone zostało w Sądzie Okręgowego pismo zawierające interwencję uboczną spółki z o.o. „C.W.” po stronie „T.M.D.” oraz wniosek o oddalenie wniosku o uznanie orzeczenia arbitrażowego. Tego samego dnia, w czasie trwania rozprawy przed Sądem Okręgowym, do akt sprawy wpłynęło pismo spółki „C.W.” zawierające wniosek o wyłączenie sędziego sprawozdawcy. Wniosek ten nie został rozpoznany. Podczas ogłoszonej przerwy w rozprawie zarządzeniem przewodniczącego wydziału dokonano zmiany składu orzekającego przez wprowadzenie w miejsce sędziego przewodniczącego, będącego jednocześnie sprawozdawcą, innego sędziego, a na sędziego sprawozdawcę wyznaczono sędziego z dotychczasowego składu sądu.\nPo przerwie Sąd Okręgowy w nowym składzie zamknął rozprawę, a następnie odroczył ogłoszenie postanowienia rozstrzygającego o wniosku o uznanie. Na mocy tego postanowienia, ogłoszonego dnia 2 lutego 2005 r., Sąd Okręgowy uwzględnił wniosek o częściowe uznanie wyroku Trybunału Arbitrażowego w całości. Zdaniem Sądu Okręgowego, takie uznanie było dopuszczalne, gdyż wnioskodawca złożył w postępowaniu wymagane w art. IV Konwencji nowojorskiej dokumenty oraz nie zachodziła żadna z przesłanek, która uzasadniałaby odmowę uznania w świetle jej postanowień. Sąd po dokonaniu analizy stanowisk uczestniczących w sprawie podmiotów, w tym „T.”, której argumenty wobec nieprzyznania jej żadnej pozycji procesowej wziął pod rozwagę z urzędu, doszedł do przekonania, że wyrok Trybunału Arbitrażowego nie jest wewnętrznie sprzeczny. Trybunał nie przekroczył swojej kompetencji wynikającej z zapisu na sąd polubowny, wyrok nie narusza klauzuli porządku publicznego, a także jego częściowe uznanie, biorąc pod uwagę treść wyroku, było dopuszczalne w świetle przepisów Konwencji nowojorskiej.\nPostanowieniem z dnia 11 maja 2005 r. Sąd Apelacyjny uchylił postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 26 stycznia 2006 r. w części odmawiającej dopuszczenia „T.” do udziału w sprawie w charakterze interwenienta ubocznego, wskazując, że zażalenie złożone przez nią było zażaleniem na postanowienie o niedopuszczenie interwenienta do udziału w sprawie wskutek uwzględnienia opozycji wnioskodawcy.\nPostanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie w przedmiocie uznania części orzeczenia Trybunału Arbitrażowego w Wiedniu zostało zaskarżone apelacjami złożonymi przez Prokuratora Okręgowego, „C.W.” sp. z o.o. oraz przez „T.”, działającą w charakterze uczestnika, interwenienta głównego i interwenienta ubocznego. Apelacje wywiedzione przez „T.” w charakterze uczestnika i interwenienta głównego zostały odrzucone postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 17 maja 2005 r. i postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 29 marca 2006 r. Apelacja „C.W.” została odrzucona postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 20 grudnia 2005 r.\nW apelacji złożonej w charakterze interwenienta ubocznego „T.” domagała się zmiany zaskarżonego postanowienia i oddalenia wniosku lub uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła w szczególności naruszenie art. 379 pkt 5 k.p.c. przez pozbawienie jej możności obrony swoich praw, co skutkowało nieważnością postępowania oraz art. 1147 § 1 k.p.c. przez niedopuszczenie jej do udziału w sprawie w charakterze uczestnika, czym została pozbawiona możliwości obrony swych praw w postępowaniu o uznanie orzeczenia zagranicznego sądu polubownego. Interwenient zarzucił także naruszenie art. 50 § 3, art. 217 § 2 i art. 224 § 1 k.p.c. przez zamknięcie rozprawy zanim nastąpiło ostateczne ukształtowanie stron postępowania oraz wydanie postanowienia o niedopuszczeniu „T.” do udziału w postępowaniu w charakterze interwenienta ubocznego przez sędziego, wobec którego złożono wniosek o wyłączenie, jak również w związku z faktem, że w trakcie rozprawy zmienił się skład orzekający i nowy sędzia nie miał możliwości zapoznania się z aktami liczącymi kilkaset stron. Ponadto zarzuciła naruszenie art. III, art. V ust. 2 lit. b i art. V ust. 1 lit. c Konwencji nowojorskiej przez przyjęcie, że wyrok może być uznany w części, że nie narusza on podstawowych zasad porządku prawnego Rzeczpospolitej Polskiej oraz że nie wykracza poza zakres klauzuli arbitrażowej.\nW apelacji Prokuratora Prokuratury Okręgowej zarzucono naruszenie art. 1147 § 1 k.p.c., co doprowadziło do pozbawienia „T.” uczestnictwa i obrony jej prawa w postępowaniu przed Sądem Okręgowym, oraz naruszenie art. V ust. 1 lit. d Konwencji nowojorskiej przez wydanie orzeczenia bez zapoznania się z prawem, według którego wyrok Trybunału Arbitrażowego został wydany.\nOddalając obie apelacje Sąd Apelacyjny uznał, że nie zachodzi nieważność postępowania. „T.” nie uzyskała co prawda statusu uczestnika w postępowaniu w przedmiocie uznania orzeczenia Trybunału Arbitrażowego, ale miała możliwość obrony swych praw działając jako interwenient uboczny praktycznie w trakcie całego postępowania. (...)\nNie negując stanowiska przedstawionego w apelacji, że status strony i status interwenienta ubocznego różnią się, Sąd Apelacyjny podkreślił, że dla stwierdzenia, czy skarżąca została pozbawiona możności obrony swoich praw niezbędne byłoby wykazanie, iż w innym niż przyznanym jej statusie procesowym dokonałaby czynności procesowych lepiej chroniących jej interes prawny. W ocenie Sądu Apelacyjnego, skarżąca nie mogłaby podjąć bardziej niż dokonane skutecznych czynności procesowych; wypowiadała się w pismach procesowych i na rozprawie, wniosła środek odwoławczy i wszystkich tych czynności procesowych dokonałby także jako uczestnik postępowania delibacyjnego.\nNiezasadne było również – zdaniem Sądu Apelacyjnego – powołanie się przez skarżącą na naruszenie art. 1147 § 1 k.p.c., na uzasadnienie zarzutu pozbawienia możności obrony swoich praw. Zdaniem tego Sądu, powołany przepis rozstrzyga tylko o legitymacji do wszczęcia postępowania delibacyjnego i nie odnosi się do ustalenia tego, czy przysługuje legitymacja bierna w postępowaniu o uznanie w Polsce orzeczenia zagranicznego sądu polubownego.\nZa nieskuteczny Sąd Apelacyjny uznał także zarzut naruszenia art. 224 k.p.c. Sąd Okręgowy zamknął rozprawę po wysłuchaniu głosów stron, zamknięciu rozprawy nie stała natomiast na przeszkodzie nieprawomocność postanowienia o niedopuszczeniu skarżącego do udziału w sprawie w charakterze interwenienta ubocznego, a to ze względu na art. 78 § 3 w związku z art. 76 k.p.c. Jako niemające znaczenie dla rozstrzygnie sprawy uznał Sąd Apelacyjny zmiany, które dokonane zostały w składzie sądu na rozprawie poprzedzającej wydanie postanowienia merytorycznie kończącego postępowanie w sprawie. Nie podzielił również Sąd drugiej instancji stanowiska „T.”, że ze względu na istotne naruszenia Konwencji nowojorskiej, Konstytucji oraz przepisów kodeksu cywilnego i kodeksu postępowania cywilnego wyrok Trybunału Arbitrażowego nie może być uznany zgodnie z wnioskiem „E.”. (...)\nW skardze kasacyjnej interwenient uboczny zarzucił naruszenie licznych przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania.(...)\nRozpoznawana sprawa dotyczy uznania w Polsce wyroku Trybunału Arbitrażowego z dnia 26 listopada 2004 r. wydanego w Wiedniu, a więc wyroku sądu polubownego wydanego za granicą. Postępowanie w sprawach o uznanie wyroków zagranicznych sądów polubownych jest uregulowane obecnie w przepisach tytułu VIII części V kodeksu postępowania cywilnego (art. 1212-1217). Przepisy te, zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 178, poz. 1478), weszły w życie z dniem 17 października 2005 r. Jak wynika z art. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r., postępowania o stwierdzenie skuteczności wyroku sądu polubownego lub stwierdzenie jego wykonalności, wszczęte przed wejściem w życie tej ustawy, toczą się według przepisów dotychczasowych. Ze względu na sformułowanie tego przepisu może powstać wątpliwość, czy dotyczy on także postępowań o uznanie wyroków zagranicznych sądów polubownych, art. 2 ustawy nowelizującej posługuje się bowiem pojęciem postępowań przed sądami (państwowymi) co do stwierdzenia skuteczności wyroku sądu polubownego i postępowań co do stwierdzenia wykonalności wyroku sądu polubownego. Terminologia ta nawiązuje do unormowań obowiązujących przed wejściem w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r., tj. do art. 711 § 2-5 k.p.c., w którym była mowa o stwierdzeniu skuteczności oraz o stwierdzeniu wykonalności wyroków sądów polubownych wydanych w Polsce, oraz do art. 1150 § 2 k.p.c., który odnosił się do stwierdzenia wykonalności wyroków sądów polubownych wydanych za granicą.\nW związku z tym, że przed wejściem w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. kodeks postępowania cywilnego formalnie nie zawierał unormowań dotyczących uznania wyroków sądów polubownych wydanych za granicą, w art. 2 tej ustawy nie znalazło się wyraźne określenie nawiązujące do postępowania o uznanie wyroku sądu polubownego wydanego za granicą. Niemniej, mając na względzie fakt, że uznanie wyroku sądu polubownego wydanego za granicą stanowiło funkcjonalny odpowiednik stwierdzenia skuteczności wyroku sądu polubownego wydanego w kraju, trzeba przyjąć, iż art. 2 ustawy nowelizującej, nakazując stosować do postępowań co do stwierdzenia skuteczności wyroku sądu polubownego, wszczętych przed wejściem tej ustawy w życie przepisy dotychczasowe, obejmuje także postępowania co do uznania wyroku sądu polubownego wydanego za granicą. Użyte w tym przepisie sformułowanie „postępowanie o stwierdzenie skuteczności wyroku sądu polubownego” oznacza więc także postępowanie o uznanie takiego wyroku na terenie Polski, gdyż dopiero po takim uznaniu wyrok zagranicznego sądu polubownego będzie skuteczny w Polsce. Postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku „E.” w dniu 17 grudnia 2004 r., nie ulega więc wątpliwości, że do tego postępowania należy stosować przepisy obowiązujące przed wejściem w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r., tj. przed dniem 17 października 2005 r.\nPrzepisy obowiązujące przed dniem 17 października 2005 r. nie regulowały uznawania wyroków sądów polubownych wydanych za granicą, art. 1145-1149 k.p.c. odnosiły się bowiem i odnoszą wprost tylko do zagranicznych orzeczeń sądowych. Jedynie art. 1150 § 2 k.p.c. stanowił, że do stwierdzenia wykonalności wyroków sądów polubownych wydanych za granicą miały odpowiednio zastosowanie przepisy art. 1150-1153 k.p.c., regulujące wykonalność zagranicznych orzeczeń sądowych. W sytuacjach, w których uznanie wyroków sądów polubownych przewidziane było w umowach międzynarodowych, w nauce i orzecznictwie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2003 r., I CZ 10/03, „Izba Cywilna” 2003, nr 12, s. 45) przyjmowano jednak, że do postępowania w sprawie uznania takich wyroków odpowiednie zastosowanie miały art. 1145-1149 k.p.c., jeżeli umowa międzynarodowa wskazywała na właściwość przepisów krajowych w zakresie postępowania o uznanie (art. 1096 k.p.c.). Oczywiście w takiej sytuacji przepisy kodeksu postępowania cywilnego miały zastosowanie jedynie w zakresie, w którym umowa międzynarodowa nie stanowiła inaczej (np. w zakresie przesłanek uznania).\nSąd Najwyższy w składzie rozpoznającym skargę kasacyjną podziela ten pogląd, wobec czego należy przyjąć, że – w okolicznościach niniejszej sprawy – przepisami dotychczasowymi, w rozumieniu art. 2 ustawy nowelizującej z dnia 28 lipca 2005 r., które znajdują zastosowanie do uznania wyroku Trybunału Arbitrażowego, są art. 1145-1149 k.p.c. w zakresie, w którym przepisy Konwencji nowojorskiej nie stanowią inaczej. Jak wynika z art. III zdanie pierwsze Konwencji nowojorskiej, każde z państw będących stroną tej Konwencji – zgodnie z ustalonymi w niej warunkami – uzna orzeczenie arbitrażowe za wiążące i wykona je zgodnie z regułami procedury obowiązującej na obszarze, na którym dochodzi się praw z orzeczenia.\nSąd Apelacyjny wydał prawomocne postanowienie w dniu 29 marca 2006 r., od którego, w dniu 5 sierpnia 2006 r., skargę kasacyjną wniosła spółka „T.”, występująca w sprawie jako interwenient uboczny. „E.” i „T.M.D.” podniosły zarzut niedopuszczalności tej skargi, należy więc rozważyć, czy jest ona dopuszczalna.\nPunktem wyjścia dla oceny tego zagadnienia musi być stwierdzenie, że do postępowania o uznanie wyroku Trybunału Arbitrażowego mają zastosowanie art. 1145-1149 k.p.c., z zastrzeżeniem odrębnych unormowań Konwencji nowojorskiej, mających pierwszeństwo przed uregulowaniami kodeksowymi. O dopuszczalności skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie rozstrzyga zatem art. 1148 § 3 k.p.c., stanowiący, że dopuszczalna jest skarga kasacyjna od postanowienia sądu apelacyjnego wydanego w przedmiocie uznania orzeczenia zagranicznego.\nW związku z tym, że postanowienie Sądu Apelacyjnego wydane zostało dnia 29 marca 2006 r., a skarga kasacyjna została wniesiona dnia 5 sierpnia 2006 r., do jej rozpoznania stosuje się art. 3981-39821 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. Stanowisko takie znajduje uzasadnienie w przepisach ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), na mocy której dotychczasowa kasacja zastąpiona została skargą kasacyjną. Ustawa ta weszła w życie w dniu 6 lutego 2005 r.; od tego dnia do wnoszenia skargi kasacyjnej i postępowania kasacyjnego stosuje się art. 3981-39821 k.p.c., jeżeli więc skarga została wniesiona po tym dniu, to do jej rozpoznania należy te przepisy. Nie wchodzą w grę wyjątki, o których mowa w art. 3 i 4 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r., natomiast, wbrew twierdzeniom uczestnika „T.M.D.”, brak podstaw do stosowania przepisów obowiązujących przed dniem 6 lutym 2005 r. do skargi kasacyjnej wniesionej przez „T.”, na podstawie art. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. Przepis ten wskazuje jedynie, od kiedy należy stosować nowe przepisy do postępowania o uznanie wyroku sądu polubownego i nie odnosi się do kwestii, jakie przepisy – stare czy nowe – stosować do oceny dopuszczalności i rozpoznania skargi kasacyjnej, gdyż tę kwestię dla każdego rodzaju spraw, w tym spraw o uznanie wyroku zagranicznego sądu polubownego, regulują art. 3-6 ustawy z dnia z dnia 22 grudnia 2004 r., z których wynika jednoznacznie, że skargę kasacyjną wniesioną po dniu 6 lutego 2005 r. rozpoznaje się na podstawie art. 3981-39821 k.p.c.\nW konsekwencji należy stwierdzić, że postępowanie w niniejszej sprawie toczy się według art. 1145-1149 k.p.c. ze zmianami wynikającymi z postanowień Konwencji nowojorskiej, natomiast postępowanie kasacyjne podlega przepisom art. 3981-39821 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. Wobec tego nie ma podstaw twierdzenie „T.M.D.” i „E.”, że Sąd Najwyższy powinien oceniać prawidłowość postępowania o uznanie wyroku Trybunału Arbitrażowego przy zastosowaniu art. 1212-1217 k.p.c. (...)\nPod rządami przepisów o kasacji, Sąd Najwyższy przyjął, że od postanowienia sądu drugiej instancji w postępowaniu o stwierdzenie wykonalności orzeczenia krajowego sądu polubownego kasacja jest niedopuszczalna (postanowienia z dnia 22 września 1999 r., I CKN 654/99, OSNC 2000, nr 3, poz. 61 oraz z dnia 13 października 2004 r., I CZ 102/04, nie publ.). Stanowisko to ukształtowało się w czasie, gdy w art. 711 k.p.c. nie rozróżniano instytucji stwierdzenia skuteczności i stwierdzenia wykonalności wyroków krajowych sądów polubownych. (...)\nPrzyjmując, że na postanowienie sądu drugiej instancji co do stwierdzenia skuteczności albo co do stwierdzenia wykonalności wyroku krajowego sądu polubownego w postępowaniach wszczętych przed wejściem w życie ustawy z 28 lipca 2005 r. skarga kasacyjna (wcześniej kasacja) nie była dopuszczalna, nie można zgodzić się z twierdzeniem, jakoby dopuszczalność skargi kasacyjnej od postanowienia sądu drugiej instancji co do uznania wyroku sądu polubownego wydanego za granicą stanowiła warunek „istotnie uciążliwszy” w rozumieniu art. III zdanie drugie Konwencji nowojorskiej.\nPo pierwsze, dopuszczalność skargi kasacyjnej nie jest okolicznością warunkującą uznanie wyroku sądu polubownego wydanego za granicą, ponieważ skarga kasacyjna stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia, z którego strona może skorzystać albo nie. Ponadto dopuszczalność skargi kasacyjnej, w zależności od okoliczności sprawy, może działać na korzyść albo niekorzyść uznania wyroku. Przykładowo, jeśli sąd drugiej instancji oddalił wniosek o uznanie, wniesienie skargi kasacyjnej może doprowadzić do tego, że wyrok zostanie uznany. W rozpoznawanej sprawie sytuacja przedstawia się odmiennie, tj. wniesienie skargi kasacyjnej może powodować uchylenie postanowienia o uznaniu wyroku Trybunału Arbitrażowego, nie zmienia to jednak faktu, że generalnie dopuszczalność skargi kasacyjnej nie może być traktowana jako warunek „istotnie uciążliwszy” w rozumieniu art. III zdanie drugie Konwencji nowojorskiej.\nPo drugie, orzeczenie sądu drugiej instancji w przedmiocie uznania staje się prawomocne bez względu na to, czy chodzi o uznanie (dawniej: stwierdzenie skuteczności) wyroku sądu polubownego wydanego w Polsce, czy o uznanie wyroku sądu polubownego wydanego za granicą. W obu wypadkach wyrok sądu polubownego, wydany w Polsce lub za granicą po dwuinstancyjnym postępowaniu, zostaje prawomocnie zrównany z wyrokiem sądu państwowego. Dopuszczalność skargi kasacyjnej w wypadku postępowania o uznanie wyroku sądu polubownego wydanego za granicą tego nie zmienia, lecz tylko otwiera możliwość weryfikacji prawomocnego postanowienia sądu drugiej instancji.\nPo trzecie, trudno mówić o „dyskryminacji” wyroków zagranicznych sądów polubownych z powodu dopuszczalności skargi kasacyjnej w postępowaniu o ich uznanie, skoro skarga taka może być postrzegana jako swoisty „ekwiwalent” braku możliwości wniesienia przed sąd polski skargi o uchylenie wyroku sądu polubownego wydanego za granicą. Podnieść przy tym należy, że z tego punktu widzenia nie ma znaczenia, czy skarga o uchylenie wyroku sądu polubownego wydanego za granicą może być wniesiona w państwie, w którym albo według którego prawa wyrok został wydany.\nPrzystępując do rozpoznania zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że konieczne jest odróżnienie kontroli zaskarżonego postanowienia Sądu Apelacyjnego z punktu widzenia prawidłowej oceny przesłanek uznania określonych w Konwencji nowojorskiej od kontroli tego postanowienia pod względem prawidłowości postępowania przed tym sądem z punktu widzenia unormowań Konwencji nowojorskiej oraz – w zakresie, w którym mają zastosowanie – przepisów kodeksu postępowania cywilnego regulujących postępowanie o uznanie. Okoliczność, że Konwencja nowojorska określa tzw. materialne warunki uznania (por. przede wszystkim art. IV i V), nie zmienia faktu, że postępowanie o uznanie zagranicznego wyroku arbitrażowego musi być przeprowadzone z zachowaniem przepisów regulujących tok tego postępowania, zawartych częściowo w Konwencji, a w pozostałym zakresie w kodeksie postępowania cywilnego (art. 1145-1149, z wyłączeniem art. 1146, dotyczącego przesłanek uznania, oraz przepisy o procesie na podstawie art. 13 § 2). Z punktu widzenia podstaw kasacyjnych należy przyjąć, że zarzuty dotyczące naruszenia tzw. materialnych warunków uznania powinny być podnoszone w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej (art. 3983 § 1 pkt 1 w związku z art. 13 § 2 k.p.c.), gdyż jakkolwiek przepisy regulujące te warunki nie są przepisami materialnoprawnymi, to jednak pełnią w postępowaniu o uznanie funkcję analogiczną do tej, którą spełniają przepisy materialnoprawne w procesie i w postępowaniu nieprocesowym, tj. stanowią podstawę merytorycznego orzekania przez sąd. Zarzuty dotyczące przepisów regulujących tok postępowania o uznanie powinny być natomiast podnoszone w ramach drugiej podstawy kasacyjnej (art. 3983 § 1 pkt 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c.). (...)\nPrzedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest wyłącznie postępowanie przed sądem drugiej instancji oraz orzeczenie tego sądu, a Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed sądem drugiej instancji (art. 39813 § 1 k.p.c.; por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 1997 r., I CKN 825/97, OSNC 1998, nr 5, poz. 81 i z dnia 23 lutego 2005 r., III CK 323/04, „Izba Cywilna” 2005, nr 12, s. 60). Zarzut naruszenia przepisów procesowych przez sąd drugiej instancji może jednak polegać także na tym że sąd ten nie rozważył kwestii – mimo, że powinien z urzędu albo wskutek zarzutu podniesionego w apelacji – nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji. W konsekwencji twierdzenie o nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji może być podnoszone jako uzasadnienie naruszenia przez sąd drugiej instancji, przepisów postępowania, tj. art. 378 § 1 i art. 386 § 2 lub 3 k.p.c. Sytuacja taka występuje w niniejszej sprawie, gdyż w skardze kasacyjnej „T.” podniosła zarzut naruszenia art. 378 § 1 i art. 386 § 2 k.p.c. przez Sąd Apelacyjny, wskazując, że naruszenie to polegało na tym, iż Sąd ten nie wziął pod uwagę dwóch podstaw nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji.\nSkarżąca wskazała, że została pozbawiona możności obrony (art. 379 pkt 5 k.p.c.) wskutek tego, iż odmówiono jej prawa występowania przez Sądem Okręgowym w charakterze uczestnika, a także w charakterze interwenienta głównego lub interwenienta ubocznego. Należy się zgodzić, że sytuacja procesowa skarżącej w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji była niejasna. Niejasność tę mogła pogłębić okoliczność, że postanowienie merytoryczne zostało wydane przez Sąd pierwszej instancji zanim prawomocnie rozstrzygnięto kwestię, czy skarżąca może występować w sprawie w charakterze interwenienta. Trzeba jednak podkreślić, że mimo wydania przez Sąd pierwszej instancji postanowienia z dnia 26 stycznia 2005 r. o niedopuszczeniu skarżącej do udziału w postępowaniu w charakterze interwenienta ubocznego, miała ona w postępowaniu przed tym sądem taki status ze względu na nieprawomocność tego postanowienia. Następnie status ten został potwierdzony wydaniem przez Sąd Apelacyjny postanowienia z dnia 11 maja 2005 r.\nAnaliza zachowania skarżącej w postępowaniu przed Sądem Okręgowym wskazuje, że działając przez kilku profesjonalnych pełnomocników brała ona aktywny udział w rozprawie, złożyła liczne, obszerne pisma procesowe, do których Sąd odniósł się wydając postanowienie o uznaniu wyroku Trybunału Arbitrażowego. Trudno więc uznać, że skarżąca została pozbawiona prawa do obrony; co najwyżej można twierdzić, że realizacja prawa do obrony została w jej wypadku utrudniona, gdyż główna energia skarżącej musiała się skoncentrować na sprawach procesowych związanych z jej statusem w postępowaniu zamiast na zasadniczym problemie, czy wyrok zagranicznego sądu polubownego nadaje się do uznania. W konsekwencji nie można uznać, że w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji skarżąca była pozbawiona możliwości obrony swych praw. Podobne argumenty przemawiają przeciwko tezie, że skarżąca była pozbawiona prawa do obrony w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym; obszerna skarga kasacyjna, liczne dodatkowe pisma złożone w postępowaniu kasacyjnym i udział skarżącej reprezentowanej przez czterech pełnomocników na rozprawie wskazuje, iż realizowała ona swoje prawo do obrony również w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.\nSkarżąca podniosła także, że nieważność postępowania przed Sądem pierwszej instancji wynikała z tego, że skład sądu, który wydał postanowienie z dnia 2 lutego 2005 r. był sprzeczny z przepisami prawa (art. 379 pkt 4 k.p.c.). Niezgodności z prawem składu Sądu pierwszej instancji skarżąca dopatrywała się w naruszeniu § 64 i 67 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 listopada 1987 r. – Regulaminu wewnętrznego urzędowania sądów powszechnych (Dz.U. Nr 38, poz. 218 ze zm.). Zarzut ten trudno uznać za uzasadniony, gdyż zmiana składu sędziowskiego w okolicznościach sprawy może być oceniana w kategoriach sytuacji nadzwyczajnej, o której mowa w § 64 regulaminu, nie było więc sprzeczności składu orzekającego w sprawie w pierwszej instancji z przepisami prawa. W rozpoznawanej sprawie doszło natomiast do naruszenia art. 323 w związku z art. 361 i 13 § 2 k.p.c.\nJak wynika z protokołu rozprawy z dnia 26 stycznia 2005 r., w czasie posiedzenia dokonano zmiany składu sądu – inny skład rozpoznawał sprawę w pierwszej części posiedzenia wyznaczonego na rozprawę, a inny w jego drugiej części. Sąd w zmienionym składzie dokonał zamknięcia rozprawy, a następnie wydał postanowienie. Tymczasem z art. 323 w związku z art. 361 i 13 § 2 k.p.c. wynika, że postanowienie rozstrzygające o wniosku o uznanie wyroku powinno było zostać wydane przez sędziów, przed którymi odbyła się rozprawa bezpośrednio poprzedzająca wydanie postanowienia. Przepis art. 323 k.p.c. ustala nieprzekraczalne granice realizacji zasady bezpośredniości w postępowaniu cywilnym, która polega na tym, że sąd orzekający, tj. sąd, który wydaje orzeczenie w sprawie, powinien bezpośrednio zapoznać się z żądaniami stron i twierdzeniami uczestników postępowania oraz dowodami. (...) Realizuje on także konstytucyjnie gwarantowane prawo do rzetelnego procesu, gdyż zapewnia, że sędzia, który wydaje końcowe orzeczenie, bierze udział przynajmniej w rozprawie poprzedzającej jego wydanie. Z tego względu art. 323 k.p.c. musi być bezwzględnie przestrzegany; nie ma on charakteru instrukcyjnego, a jego naruszenie oznacza sprzeczność skład orzekającego z przepisami prawa i powoduje nieważność postępowania (art. 379 pkt 4 k.p.c.; por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 1977 r., IV CR 219/77, nie publ.). (...)\nArtykuł 323 k.p.c., wymagając, aby wyrok wydany został przez tych sędziów, przed którymi odbyła się rozprawa bezpośrednio poprzedzająca wydanie wyroku, nie precyzuje, co należy rozumieć przez ten udział. Należy przyjąć, że chodzi tu o konieczność udziału sędziego w całej rozprawie bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia za czym przemawia za tym przede wszystkim wykładnia literalna. W art. 323 k.p.c. jest mowa o sędziach, przed którymi odbyła się rozprawa, zatem sędzia, przed którym odbyła się tylko część rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia, nie może uczestniczyć w jego wydaniu. (...)\nNaruszenie art. 323 k.p.c. jest tym bardziej oczywiste, że zmiana sędziego dotyczyła sędziego sprawozdawcy. W ten sposób w składzie wydającym orzeczenie zabrakło sędziego, który był najlepiej zorientowany w całej problematyce rozpoznawanej sprawy. (...) Dopuszczenie do orzekania w tak złożonej prawnie i faktycznie sprawie w sposób, w jaki uczynił to Sąd Okręgowy, naruszało nie tylko art. 323 k.p.c., ale i konstytucyjnie zagwarantowane prawo uczestnika do rzetelnego procesu (art. 45 ust. 1 Konstytucji).\nZa zasadny uznać więc należy zarzut naruszenia przez Sąd Apelacyjny art. 378 § 1, art. 379 pkt 4 i art. 386 § 2 k.p.c., polegający na tym, że Sąd ten nie wziął pod rozwagę nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji, spowodowanej tym, że postanowienie w pierwszej instancji wydane zostało przez skład sądu sprzeczny z przepisami prawa. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy i stanowi podstawę uchylenia zaskarżonego postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 29 marca 2006 r. Okoliczność, że postępowanie przed Sądem pierwszej instancji dotknięte było nieważnością, uzasadnia ponadto uchylenie przez Sąd Najwyższy także postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 5 lutego 2005 r. (art. 39815 § 1 k.p.c.). (...)\nPrzyjęcie, że istnieje podstawa do uchylenia zaskarżonego postanowienia zwalnia z konieczności szczegółowego rozważenia pozostałych zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. (...) Celowe jednak jest zwrócenie uwagi na dwa zagadnienia, które stanowić powinny przesłankę należytego przeprowadzenia na nowo postępowania o uznanie wyroku Trybunału Arbitrażowego.\nW świetle poglądów doktryny za utrwalone uznać należy stanowisko, że postępowanie w przedmiocie uznania zagranicznego orzeczenia jest szczególnym rodzajem postępowania jurysdykcyjnego, przybierającego z reguły postać dwustronną. Muszą w nim zatem uczestniczyć, obok wnioskodawcy, którego źródłem czynnej legitymacji procesowej jest interes prawny (art. 1147 § 1 k.p.c.), wszystkie osoby biorące udział w postępowaniu zagranicznym w charakterze strony lub uczestnika postępowania, gdyż działa wobec nich prawomocność materialna orzeczenia; przysługuje im wtedy legitymacja procesowa bierna. Dotyczy to odpowiednio ewentualnych następców prawnych tych podmiotów, jeżeli są oni objęci prawomocnością materialną uznawanego orzeczenia. Wyjątek od tej zasady można dopuścić jedynie w sytuacji, w której wniosek o uznanie orzeczenia zagranicznego dotyczyłby części rozstrzygnięcia zawartego w tym orzeczeniu i byłaby to część, nieodnosząca się do wszystkich stron lub uczestników. W takiej sytuacji za konieczny uznać należy udział w postępowaniu o uznanie jedynie tych stron lub uczestników postępowania zagranicznego, do których odnosi się ta część orzeczenia, która objęta została wnioskiem o uznanie. Trzeba dodać, że także postanowienia Konwencji nowojorskiej oparte są na założeniu, że postępowanie o uznanie zagranicznego orzeczenia arbitrażowego toczy się z udziałem wnioskodawcy i strony, przeciwko której orzeczenie jest skierowane (art. IV ust. 1 i art. V ust. 1). Odnosząc te ustalenia do okoliczności niniejszej sprawy, należy przyjąć, że „T.” powinno brać udział w postępowaniu o uznanie wyroku Trybunału Arbitrażowego jako pełnoprawny uczestnik tego postępowania, ponieważ przysługuje mu bierna legitymacja procesowa jako stronie postępowania przed Trybunałem Arbitrażowym w Wiedniu. Wniosek o uznanie jest wprawdzie ograniczony do części wyroku, ale jest to część, która zawiera rozstrzygnięcie dotyczące „T.”\nDo postępowania w przedmiocie uznania zagranicznego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o procesie (art. 13 § 2 k.p.c.). Szczególny charakter tego postępowania polega na tym, że rozstrzyga się w nim nie o prawach stron i ich obowiązkach, lecz o tym, czy wydane za granicą orzeczenie ma być skuteczne w Polsce. Z tego względu przepisy o interwencji głównej i ubocznej nie mogą mieć zastosowania. Z art. 75 k.p.c. wynika, że interwencja główna umożliwia wystąpienie z powództwem przeciwko obu stronom procesu, który toczy się o rzecz lub prawo pomiędzy tymi stronami. Postępowanie delibacyjne nie jest postępowaniem, które bezpośrednio rozstrzyga o prawach stron, a jedynie sprowadza się do oceny, czy na podstawie ściśle określonych przesłanek można uznać orzeczenie zagraniczne. Instytucja ta nie może więc być stosowana w postępowaniu delibacyjnym. Z podobnych względów nie można stosować także przepisów o interwencji ubocznej. W okolicznościach sprawy brak podstaw do stosowania przepisów o interwencji ubocznej także dlatego, że skarżąca ma nie ma interesu prawnego w rozstrzygnięciu sprawy na korzyść jednej ze stron, lecz ma własną legitymację procesową do występowania w sprawie w charakterze uczestnika.\nNależy zwrócić uwagę, czy Trybunał Arbitrażowy był uprawniony do rozpoznania sprawy dotyczącej oceny ważności czynności dokonanej z udziałem „E.”, której skutkiem miało być przejście prawa do 226 079 udziałów w „P.T.C.” na „T.”. Odpowiedź na to pytanie zależy od tego, czy zapis na sąd polubowny, sformułowany tak jak to wynika z umowy spółki „P.T.C.”, obejmuje także możliwość decydowania o ważności czynności prawnej, na podstawie której jedna osoba będąca wspólnikiem „P.T.C.” przenosi prawo do należących do niej udziałów na inną osobę, która w wyniku tej czynności ma uzyskać pozycję wspólnika w „P.T.C.”. Rozstrzygniecie tej kwestii zależy w pierwszym rzędzie od ustalenia, jakie prawo powinno być właściwe dla oceny zapisu na sąd arbitrażowy. Przy ustalaniu prawa właściwego dla zapisu na sąd polubowny należy wziąć pod uwagę art. V ust. 1a Konwencji nowojorskiej, wskazujący prawo właściwe dla oceny ważności takiego zapisu.\nZapis na sąd polubowny należy ocenić według prawa właściwego, biorąc pod uwagę, w zakresie dopuszczalnym przez to prawo, nie tylko dosłowną treść umowy, ale także to, jaki był zamiar stron i cel umowy. Dla ustalenia zakresu klauzuli, stwierdzającej, że arbitraż jest właściwy dla wszelkich sporów pomiędzy wspólnikami oraz pomiędzy nimi a spółką powstałych na podstawie umowy spółki albo w związku z innymi umowami odnoszącymi się do tej umowy, istotne znaczenie może mieć zachowanie stron w trakcie postępowania arbitrażowego przed Trybunałem Arbitrażowym w Wiedniu. Składane przed tym Trybunałem oświadczenia mogą wskazywać, jaki był zamiar stron w chwili, gdy zawierały umowę o poddanie sporów pod rozstrzygnięcie sądu polubownego i jak go rozumiały, gdy dochodziło do określania zakresu kognicji wybranego przez nie sądu arbitrażowego. Ocena tych zachowań może dać odpowiedź na zasadnicze dla rozstrzygnięcia wniosku pytanie, czy jurysdykcja tego Trybunału obejmuje także rozpoznanie sprawy o stwierdzenie ważności oświadczenia „E.”, stanowiącego składnik czynności prawnej, której skutkiem miało być przeniesienie na „T.” udziałów w spółce „P.T.C.”. (...)\nZ tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c., orzekł, jak w sentencji.


Wiele dzieci ratuje swoje skarbonki, aby kupić sobie smakołyki lub nową zabawkę. Ale jedna 4-letnia dziewczyna w Kolorado używa swojej gotówki, aby pomóc lokalnemu policjantowi, który walczy z rakiem.\nSidney Fahrenbruch powiedziała, że decyzja o przekazaniu jej pieniędzy oficerowi Kyle Zulaufowi z Departamentu Policji Longmont była łatwa. “To miło zrobić”, powiedziała TODAY.\nSidney Fahrenbruch, 4, wraz z policjantem Longmontem Davidem Bonday’em, który pomógł małej dziewczynie, sprawdzając potwory podczas wcześniejszej wizyty.Dzięki uprzejmości departamentu policji w Longmont.\nZuliof, weteran armii i ojciec trójki, zdiagnozowano raka trzustki 1 1/2 lat temu. Jego departament policji próbował zebrać pieniądze, które musi zapłacić za dodatkową operację.\nW pewnym sensie Sidney oddaje przysługę policji. Wcześniej w tym roku inny oficer, David Bonday, przyszedł do jej nowego domu rodzinnego po tym, jak Sidney poprosił ich o sprawdzenie potworów – uroczej historii, która trafiła na pierwsze strony gazet w Stanach Zjednoczonych..\nFunkcjonariusz policji Longmont, Kyle Zulauf, zdiagnozowano raka trzustki około 1,5 roku temu.Dzięki uprzejmości departamentu policji w Longmont.\nSidney od dawna fascynuje się policją. Jej matka, Megan Fahrenbruch, powiedziała, że jej córka odwiedza posterunek policji mniej więcej raz w tygodniu i często przynosi oficerom smakołyki jak ciasteczka. “Wszystko zaczęło się około dwa lata temu, kiedy zobaczyła oficera kierującego ruchem. Było gorąco na zewnątrz i powiedziała: “Wygląda na spragnionego; on potrzebuje wody “, a ona przyniosła mu butelkę wody” – powiedział Fahrenbruch DZISIAJ.\nZe względu na cotygodniowe wizyty Sidney od razu rozpoznała plakat zbierający pieniądze na posterunku policji, który miał zdjęcie Zulauf. Powiedziała swojej matce, a ona chciała dać Zulaufowi swoje skarbonki, około 9 dolarów na rachunkach i pół worka zmian. “To dobrze, że ona tak daje. Chciała zaoszczędzić pieniądze na zabawkę, ale zdecydowała, że ktoś potrzebuje jej bardziej niż jej – powiedział Fahrenbruch.\nW ubiegłym tygodniu Departament Bezpieczeństwa Publicznego w Longmont opublikował na Facebooku zdjęcia Sidney przekazujące zawartość swojej skarbonki Bonday, aby przekazała jej zbiórkę pieniędzy dla Zulauf.\n“Wielu z was przypomni sobie Sidney (4-latka), która poczyniła ogólnokrajowe wiadomości, kiedy policjant z Longmont, Bonday, przyjechał do jej domu, aby wyszukać i usunąć potwory w jej nowym domu” – powiedział departament w oświadczeniu towarzyszącym. “Dziś Sidney wróciła do departamentu w innym celu, przyniosła zawartość swojej skarbonki, aby oficer Bonday dostarczył naszą zbiórkę pieniędzy dla jednego z naszych funkcjonariuszy, u których zdiagnozowano raka. do nas.”


Banana Republic - Classic (1995)\nAnkieta: Moja ocena Banana Republic - Classic (1995) (nie oceniaj zapachu, jeśli go nie znasz!):\n#Banana Republic - Classic (1995)\nCzwartek, 25 sierpień 2011, 15:45 (Ten post był ostatnio modyfikowany: Niedziela, 20 grudzień 2020, 17:16 przez pblonski.)\nJest to klasyczna woda toaletowa wypuszczona w roku pańskim 1995 czyli w czasach gdzie nie było w branży przegięć, udziwnień i wariacji, a perfumy męskie pachniały mężczyzną, a nie nastoletnim chłopczykiem...\nNie mogę się doczekać bazy by sprawdzić pojawienie się nut cedru, teak'u i imbiru. czy będzie podobne zejście jak w gucci envy którego finisz mnie zachwycił? odpowiedź poznam za kilka godzin\n#Re: Banana Republic - Classic\nCzwartek, 25 sierpień 2011, 15:46\nI wszystko za dosłownie parę złotych... Kolejny raz potwierdza się, że nie cena decyduje o jakości zapachu, ale kompozycja i pomysł (no i oczywiście jakość składników), więc tylko się cieszyć. No i oryginał, mimo że nie z Douglasa\nCzwartek, 25 sierpień 2011, 15:47\nbelor napisał(a): No i oryginał, mimo że nie z Douglasa\na tego wcale nie byłbym taki pewien aleksander nie zdradził swego dostawcy\nCzwartek, 25 sierpień 2011, 15:48\nnie zgadzam się jest bogatszy o 38 zł\nCzwartek, 25 sierpień 2011, 15:49\nAle jak mocno musi teraz płakać w misia za te okrutne posądzenia\nto nie posądzenie lecz czysto hipotetyczne domniemanie/założenie i dlaczego okrutne? kto nie stanął nigdy w douglasie niech pierwszy rzuci kamień!\nCzwartek, 25 sierpień 2011, 15:50\nRzucać kamieniem? W Douglasie?? O bogowie, toż to by było świętokradztwo najgorszejsze!!!\nnie, chodziło mi o to że ten, którego noga nigdy nie stanęła w douglasie jako pierwszy rzuci we mnie kamień\nok koniec wymyślania hipotez o domniemanych źródłach zaopatrzenia aleksandra, bo robi się offtop, a sam zainteresowany w doklejonych sztucznych wąsach zmierza właśnie w kierunku przejścia granicznego w Terespolu z jedną walizką\nwracając do zapachu. jest śliczny, łącznie z lekką bazą. nadal wyczuwalne jest drewienko, choć słabo bo od aplikacji minęło około 12h więc miało prawo ulecieć. Jednak zapach jest bardzo trwały i świeży nawet w akordzie bazowym. nic nie męczy nosa a zapach nadal trzyma fason i charakter z początku aplikacji. polecam każdemu, dla mnie to absolutny must have gdy ta 50-ka się skończy\nCzwartek, 25 sierpień 2011, 15:51\npirath - ależ ja doskonale wiem o co ci chodziło ale pobawilismy sie przynajmniej słowami do cipnie\nNajważniejsze, że jestes zadowolony a zapach jest dobry - też staram się upolowywać coś w takich rewelacyjnych cenach, bo co prawda w wyższym ich zakresie jest oczywiście łatwiej (bo i dobrych wód więcej, choć paradoksalnie i pospolitego badziewia również), ale i tu (powiedzmy do 100 zł) także można znaleźć prawdziwe perełki, co ważne często mało znane i nieobnoszone.\nheh fakt jest doWcipnie i jestem bardzo zadowolony nieco mnie to nowe doświadczenie ośmieliło i znów spróbuję. Czaję się na Grey Flanela tak tu zachwalanego.\nObawiam się że perfumerie stacjonarne wyczerpały dla mnie swoje podwoje. przynajmniej te w rodzinnym Opolu. Co prawda za kilka miesięcy przybędzie nam jeszcze Sephora choc pewnie niewiele to zmieni w świetle oferty.\nteraz do dyspozycji mam 2 douglasy, 2 perfumerie patronackie quality, marionnaud, rossmana i superfarmę plus kilka prywatnych, ale wszędzie jest to samo. zrobiłem sobie listę zapachów które ma douglas w ofercie, a które mnie zainteresowały ale co dalej? zostają mi te 2 patronackie od quality, choć w sumie to jedna perfumeria w dwóch lokalizacjach ale tam poszukiwanego ikona również nie znajdę. nie mają go też ani rossman ani superfarma. czuję niedosyt. niby mam gdzie wąchać i kupować ale nie mogę dostać nic ponad mainstreamem. również w lidze tzw wód luksusowych nasze opolskie salony douglasa wypadają blado pod względem oferty. nie uświadczę ani toma forda, ani armani prive ani głupiego rodrigueza!\nnie lubię kupować w necie. po pierwsze trzeba czekać na paczkę i pitolić się z przelewami i wypatrywać listonosza. a próba osobistego odebrania paczki w urzędzie pocztowym dla dzielnicy liczącej 30 tys. mieszkańców, gdzie jest czynne zawsze tylko jedno okienko przypomina sceny szturmu proletariatu na pałac zimowy z "pancernika Pationkin"\nCzwartek, 25 sierpień 2011, 15:52\nW Krakowie jest pod tym względem lepiej i z pewnością byłoby ci tu łatwiej, większe miasto więcej możliwości, choć jak mniemam też wiele rzeczy się pewnie powtarza, to mimo wszystko. Możesz opatentować motyw z wyjazdami do większego miasta na całodniowe polowanie i szwędać się po perfumeriach szukając ciekawych rozwiązań. Co do internetowych to rzeczywiście są minusy, niemniej ja to rozwiązuje w ten sposób, że kupuję w 1-2 których jestem absolutnie pewien i przebiega to mniej więcej tak: jednego dnia rano coś zamawiam, a drugiego pan kurier przynosi mi to do pracy i wkłada w łapki, a i tak się niecierpliwie Ale działa to dobrze i jeszcze się nie zawiodłem na jakości i obsłudze może poza chybionymi zakupami, bo jak się "strzela" to wiadomo, że nie zawsze się trafi. Ogólnie jednak jestem zadowolony.\nCzwartek, 25 sierpień 2011, 15:53\n1) Kupuj za pobraniem - odpadnie problem przelewu\n2) Większość perfumerii internetowych dostarcza kurierem - nie musisz wypatrywać listonosza\n3) Osobisty odbiór paczki? - patrz punkt 2 - kurier przywiezie Ci gdzie zechcesz - do domu, pracy, szkoły, życzliwej sąsiadki i gdzie tylko sobie wymarzysz. Ci porządni nawet dzwonią przed dostarczeniem, żeby się dowiedzieć czy aby Cię zastaną\nPamiętam nasza dyskusję na temat kupowania w ciemno i twoją nieustępliwość. Teraz mogę powiedzieć jedno - twierdza padła A skoro już cytuję to jeszcze coś a'propos Douglasa - "król jest nagi"\nno właśnie większe miasto racja, ale u mnie słabo ze znajomością lokalizacji perfumerii, nawet w warszawie gdzie często bywam, przeraża mnie wizja stania w niekończących się korkach pomiędzy poszczególnymi sklepami.\nchyba upatrzę sobie jakiś "zaufany" sklepik internetowy i będę robił zakupy hurtowe polecanych zapachów. wówczas koszt transportu będzie jeden i jedna wizyta na poczcie\nCzwartek, 25 sierpień 2011, 15:54\ndomurst napisał(a): 1) Kupuj za pobraniem - odpadnie problem przelewu\nad.2 kupując w kilku perfumeriach albo aukcjach pierdołę za kilkadziesiąt złotych za każdy przyjazd kuriera zapłacę 20-30 zeta x ilość zakupów i stówa pęka na same dostawy\nad.1. wolę przelew, niż szukanie drobnych dla kuriera, albo fatygowanie domowników. parę razy miałem tak, że kurier nie miał wydać\nad.3. wiem ale ja sam często nie wiem gdzie będę dlatego wolę odebrać sam gdy mam na to czas\nnie łudź się twierdza nie padła nadal jestem nieufny, wszak tu w wąskim gronie pasjonatów nie spodziewałbym się oszusta, a poznając Was już mniej więcej wiem kto jaki mam nos i analizuję czy zapach i mi przypadnie do gustu.\nnie rozumiem Twojej awersji do douglasa, ja kupuję w miejscu gdzie spotkałem się z bardzo profesjonalną i kompetentną obsługą. a że potrafią zadowolić malkontenta, to odwdzięczam się lojalnością. rtównie dobrze sieć może się nazywać sephora albo marionnaid, who care's, czy jest naga czy ubrana, ważne że robi mi dobrze\nPolecam perfumeria.pl albo dolce.pl, to na prawdę "marki" w w tej branży w internecie. Co do kosztów przesyłek, to w perfumeria.pl to jest 9.90 zł, więc nie są duże, a do tego ja zawsze płacę z góry - kartą kredytową, nie bawiłbym się również w płacenie za pobraniem\nCzwartek, 25 sierpień 2011, 15:55\nŻartujesz sobie. Ja zwykle płace kartą kredytową z góry - w perfumeria.pl koszt kuriera to w tym przypadku 9,99. Paczkę pobraniową brałem jeden jedyny raz w e-glamour i kosztowała 15zł. Zresztą płacz o 5 zł na przesyłkę w ustach osoby, która zapachy kupuje w perfumerii sieciowej gdzie przepłaca się średnio 30% na każdym zapachu uważam za lekko niepoważne.\nNie mam żadnej awersji do Douglasa - tylko że w końcu zauważyłeś to o czym pisałem już na początku - dostępność zapachów w tym przybytku jest dla osoby ciekawej świata perfum i nie kierującej się chwilową modom wbrew pozorom niewielka, bo to co tam mają to w przeważającej większości pozycje z gatunku "już widziałem, już słyszałem"\nCzwartek, 25 sierpień 2011, 15:56\n[quote="pirath"]koniec wymyślania hipotez o domniemanych źródłach zaopatrzenia aleksandra, bo robi się offtop, a sam zainteresowany w doklejonych sztucznych wąsach zmierza właśnie w kierunku przejścia granicznego w Terespolu z jedną walizką\nJak tylko odpuści mi lód z wąsa, prześlę listę,\nmoim zdaniem, atrakcyjnych produktów,\nktóre mogę mieć w najbliższym czasie.\nCzwartek, 25 sierpień 2011, 15:57\ndomurst napisał(a): Zresztą płacz o 5 zł na przesyłkę w ustach osoby, która zapachy kupuje w perfumerii sieciowej gdzie przepłaca się średnio 30% na każdym zapachu uważam za lekko niepoważne.\nwidzisz domurst, tylko idąc do sieciówki spokojnie wącham, stwierdzam na 100% że mi się bardzo podoba i mając w d... cenę idę do kasy, płacę i wychodzę zadowolony. za to kupując w ciemno popełniam totolotek, więc każde 5 zł zaoszczędzone jest istotne bo jak wtopię to mniej wyrzuciłem bezsensownie w błoto\ndruga sprawa wygląda nieco inaczej. moja pasja dopiero rozkwita więc na początku douglas i każda inna sieciówka była objawieniem które mi w 100% wystarczało, bo minęły 2 lata nim zdołałem douglasa przewąchać nim zacząłem odczuwać niedosyt, dejavu, w międzyczasie liznąłem niszę i apetyt zaczął rosnąć w trakcie jedzenia\nwidzisz domurst, tylko idąc do sieciówki spokojnie wącham, stwierdzam na 100% że mi się bardzo podoba i mając w d... cenę idę do kasy, płacę i wychodzę zadowolony\nSzczęśliwy jest pirath, nie musi liczyć się z groszem.\nDla wszystkich innych, zapłacenie w Douglas o 50% więcej\nza to samo, co w sieci, równa się z rozrzutnością.


I znów pojawiły się złe stworzenia, które chcą zniszczyć twój kraj. Ale ty się nie boisz... zastrzel potwory.Brave Harp\nTwoim zadaniem jest usunięcie wszystkich czaszek z gry! Użyj działa do wystrzelenia kul, którymi możesz strącić czaszki. Czy uda ci się zdobyć po trzy gwiazdki na każdym poziomie?Blast The Skulls\nObroń swój ul przed atakującymi pszczołami-bombami.Hive Hero\nArtie ma wspaniały sen. Śni mu się, że strzela w powietrze, po czym zbiera swoje ulubione marchewki, następnie buja się trochę w powietrzu i dociera przez bramę do nowego zadania.Artie's Dreams\nZestrzel wszystkie kulki tak, żeby żaden insekt nie ukradł pomidora.Ant Bubble\nWskocz na latającego dinozaura i przystąp do walki z niezliczonymi wrogami! Zestrzel ich z broni laserowej lub użyj specjalnego ataku, gdy naprawdę będziesz mieć problem! Nie zapomnij pozbierać bonusy, bo mogą one ciebie wzmocnić!Stoneage Blast\nW tej grze grasz UFO do którego przyklejaja sie male kulki aby potem strzelic nimi w duze kule. Uzyj malych kulek jako naboji.GlueFo\nOto lecisz z planety na planetę i to za sprawą tylko jednego kliknięcia. Ale fajnie! Latasz wokół każdej planety i w odpowiednim momencie musisz kliknąć, aby dotrzeć do następnej planety. Kontroluj czas i odwiedź możliwie jak najwięcej planet.Planet Explorer\nWykonaj dokładnie każde zadanie, strzelaj do niektórych kaczek, a inne nakarm. W ten sposób ukończ każdy poziom.Hungry Ducks


Sekularyzacja desekularyzacja Nowa duchowość Studium socjologiczne – Mariański Janusz | Książka – Woblink.com\nKsiądz Profesor Janusz Mariański jest wybitnym socjologiem religii i socjologiem moralności, autorem wielu znanych prac z tych dziedzin. Jest też ekspertem od katolickiej nauki społecznej, dzięki czemu w jego twórczości stricte naukowej obecna jest również perspektywa teologiczna. Niniejsza...\nKsiądz Profesor Janusz Mariański jest wybitnym socjologiem religii i socjologiem moralności, autorem wielu znanych prac z tych dziedzin. Jest też ekspertem od katolickiej nauki społecznej, dzięki czemu w jego twórczości stricte naukowej obecna jest również perspektywa teologiczna. Niniejsza książka jest w pewnym stopniu zwieńczeniem dotychczasowego bogatego dorobku Autora, otwiera jednak nową perspektywę teoretycznej refleksji socjologa religii. Fragment Wprowadzenia\n2 Tożsamości religij…\n3 Godność ludzka jak…\n4 Megatrendy religij…\n5 Katolicyzm Polski.…\n6 Socjologia i moral…\n7 Nowa religijnośći …\n8 Kościół katolicki …\n9 Kondycja religijna…\nKsiążki w oprawie: twarda podobne do Sekularyzacja desekularyzacja Nowa duchowość Studium socjologiczne\n6 Polacy i Niemcy. D…\n7 Polsko-niemieckie …\n8 Podręcznik perswaz…\n9 SuperBetter Życie …\n10 Efekty oczekiwań i…\n11 Z przeszłości Łemk…\n12 Mentalność ludnośc…\n13 Jasnopis czyli mie…\n14 Kwestia społeczna …\n15 Media studenckie a…\n16 Europejski duch op…


W jaki sposób Wnioskodawca powinien ustalić koszt uzyskania przychodów w przypadku odpłatnego zbycia udziałów w SPZOO, w przypadku gdy udziały te Wnioskodawca nabędzie w wyniku rozwiązania Spółki osobowej, powstałej z przekształcenia Spółki kapitałowej?\nWnioskodawca będący osobą fizyczną podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce (dalej jako „Wnioskodawca”), posiada udziały w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako „Spółka kapitałowa”) z siedzibą w Polsce.\nWnioskodawca planuje podwyższyć kapitał zakładowy Spółki kapitałowej i objąć cześć nowo wyemitowanych udziałów przez Spółkę kapitałową. Obejmowane udziały pokryte zostaną przez Wnioskodawcę wkładem niepieniężnym w postaci udziałów polskich spółek z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako „SPZOO”) w ramach transakcji wymiany udziałów (o której mowa w art. 24 ust. 8a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 12 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych), w których Wnioskodawca będzie jednym ze wspólników.\nZasady przekształcania spółek prawa handlowego regulują przepisy ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030). Zgodnie z art. 551 § 1 wskazanej ustawy spółka jawna, spółka partnerska, spółka komandytowa, spółka komandytowo - akcyjna, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, spółka akcyjna (spółka przekształcana) może być przekształcona w inną spółkę handlową (spółkę przekształconą). Spółka przekształcana staje się spółką przekształconą z chwilą wpisu spółki przekształconej do rejestru (dzień przekształcenia). Jednocześnie sąd rejestrowy z urzędu wykreśla spółkę przekształcaną (art. 552 Kodeksu spółek handlowych). Jednocześnie, wspólnicy spółki przekształcanej, uczestniczący w przekształceniu, stają się wspólnikami spółki przekształconej (art. 553 § 3 ww. ustawy). Zgodnie z zasadą wskazaną w art. 553 § 1 Kodeksu spółek handlowych, spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej (tzw. sukcesja uniwersalna). W ramach tej sukcesji, majątek spółki przekształcanej (którego składniki są wyceniane w związku z procesem przekształcenia) staje się majątkiem spółki przejmowanej.\nITPB3/423-296/14/DK | Interpretacja indywidualna\nLokalizacja: Wyszukiwarka > Udział > IPPB1/415-496/14-4/MT


Takie auta używane motoryzują Polskę! - Dziennik.pl\n9 września 2010, 12:10 Ten tekst przeczytasz w 2 minuty\nVW czy BMW? Nie ma jazdy bez gwiazdy? A może jednak coś japońskiego lub na "eF"? Zobacz, jakich aut używanych pożądają Polacy.\nNajchętniej wystawianymi na sprzedaż markami samochodów osobowych w czasie wakacji były: Volkswagen, Opel oraz Ford. Poza pierwszą trójką w rankingu otoMoto.pl, uplasowały się: Renault, Audi, Mercedes oraz BMW. Stawkę zamykają Fiat, Peugeot oraz Toyota. W czerwcu, lipcu oraz sierpniu dla tych 10 marek zamieszczono łącznie prawie 600 tys. ogłoszeń.\nW zestawieniu 10 najczęściej sprzedawanych na stronach otoMoto.pl modeli w tym samym okresie dominował Volkswagen Golf trzeciej generacji. Tuż za popularną „trójką” znalazły się: Volkswagen Passat, a także Opel Astra oraz Opel Vectra. 5 lokatę zajęło Audi A4 wyprzedzając bardzo popularnego wciągu ostatnich 2 lat Forda Focusa oraz Renault Lagunę i Forda Mondeo. Ostatnie miejsca w wakacyjnym rankingu, zajęły Opel Corsa i Renault Megane.\nPolacy najchętniej wystawiali na sprzedaż samochody z nadwoziami typu hatchback, sedan oraz kombi – dotyczyło ich ponad 630 tys. ogłoszeń. Z pozoru popularne ostanio vany były reprezentowane w wakacje w 59 tys. ofertach sprzedaży, plasując się na 4 lokacie, ale wyprzedziły auta typu coupe, które w wakacje wystawiono na sprzedaż ponad 31 tys. razy. Samochody terenowe i SUV zajęły odpowiednio 6 i 7 miejsce, gromadząc łącznie ponad 49 tys. ofert. Stawkę zamykają kabriolety, które wystawiano w wakacje na sprzedaż zaledwie ponad 11 tys. razy.\nNajczęściej wystawiano na sprzedaż samochody z silnikami zasilanymi benzyną – było ich więcej niż silników zasilanych olejem napędowym i LPG. W zestawieniu pojemności dominowały: 2,5-litrowy, 2,0-litrowy, 1,9-litrowy oraz 1,8-litrowy. Natomiast najczęściej występującymi tego lata kolorami lakierów były: czarny, srebrny oraz granatowy. W wakacje na otoMoto.pl wystawiono łącznie 294 tys. samochodów w tych kolorach. Zielone, niebieskie oraz czerwone dwukrotnie rzadziej były oferowane, gromadząc łączną liczbę ponad 139 tys. ofert.\n"W wakacje tempo na rynek aut używanych uległo spowolnieniu. Z naszych obserwacji wynika, iż handlarze, jak i poszukujący aut są najbardziej aktywni na wiosnę - w kwietniu oraz maju. Z początkiem czerwca liczba zapytań spada średnio o 30 proc, a zamieszczanych ogłoszeń o 35 proc. Jednocześnie zauważyliśmy, że od początku 2010 roku mamy do czynienia ze znacznym przerostem podaży nad popytem" - komentuje Marcin Świć, dyrektor serwisów motoryzacyjnych Allegro.\nNajbardziej poszukiwane przez wakacyjnych nabywców marki to: Volkswagen, Mercedes oraz Audi. W ciągu ostatnich 3 miesięcy w wyszukiwarce otoMoto.pl odnotowano ponad 160 tys. zapytań odnośnie tych trzech niemieckich marek. W zestawieniu wyszukiwanych modeli samochodów także królowały Volkswageny - w czasie tegorocznych wakacji najchętniej poszukiwano Golfów oraz Passatów.\nNa podium rankingu 10 najchętniej wyszukiwanych modeli znalazło się także Audi A4, wyprzedzając Opla Astrę oraz Volkswagena Polo. Tuż za autami z fabryki w Wolfsburgu uplasowały się auta z zakładów motoryzacyjnych w Ingolstadt - Audi A6 oraz jego mniejszy brat A3. Przywiązanie do marek z rodziny Volkswagen potwierdza 8 miejsce ich czeskiej kuzynki Skody Octavii. Pierwsze nieniemieckie auto to Totoya Avensiss, która zajęła przedostatnią lokatę. Stawkę 10 najchętniej wyszukiwanych modeli zamyka Ford Focus.\notoMoto.pl bmw audi volkswagen mercedes\nWidać☼ że ludzie jednak cenią sobie niemiecką solidność i niezawodność. Sam jestem zwolennikiem VW Passata, starsze modele z silnikami TDI były i są poprostu nie do zdarcia, a blacharka też nie pozostawia nic do życzenia\nTo jest najzwyklejsza statystyka - VW są najczęściej sprowadzane, na trzecim miejscu pod względem sprzedaży nowych aut. Automatycznie musi być największy obrót na rynku. Inna sprawa, że taki obrót nie bierze się znikąd. Te auta po prostu sprawdzają się.\nWV TDI to przereklamowane padło.


Pióro wieczne Waterman Carene Essential - czarny GT - Biuronimo.pl\n976,00 zł793,50 zł netto\nDostawa 4 - 14 dni\nPióro wieczne Waterman Carene Essential Czarny GT wyróżnia się elegancją i czystą linią. Pióro przeznaczone dla osób ceniących klasyczną francuską elegancję.\nKod katalogowy: S0909750\nPióro wieczne Waterman Carene Essential korpus pokryty błyszczącym czarnym lakierem, nasadka platerowana 23-karatowym złotem grawerowana w pionowe linie. Wykończenia platerowane 23-karatowym złotem. Pióro wyposażone w stalówkę wykonaną z 18-karatowego złota. Stalówka jest ozdobiona grawerem Waterman. W opakowaniu znajduje się tłoczek Waterman - do napełniania atramentem w butelce. Do pióra pasują także naboje atramentowe Waterman. Carene to najbardziej wyrafinowany model w ofercie Waterman.\n- pióro wieczne Waterman Carene Essential Czarny GT\n- tłoczek do pióra wiecznego Waterman\nKod produktu: S0909750


Jak uprawiać zdrowe warzywa? – Ogród Lokalny\nHome / Owoce / Jak uprawiać zdrowe warzywa?\nCzęsto zdarza się, że warzywa w przydomowym ogrodzie ciężko rosną. Nie chcą się bujnąć i pójść w górę. Przyczyn może być wiele. Zobaczcie jak przygotować się do siania i sadzenia nowych warzyw w ogrodzie.\nPo pierwsze przygotuj glebę:\nTo od niej zależy najwięcej. Jest podstawą życia każdej rośliny, to z niej pobiera składniki odżywcze. Dlatego, już na samym początku musimy wybrać odpowiednie miejsce w ogrodzie, gdzie ziemia jest najbardziej żyzna. Na początku zdejmujemy z ziemi darń. Następnie przekopujemy miejsce, w którym będziemy mieli ogródek przy pomocy łopaty lub glebogryzarki. Przerzuconą ziemię rozgrabiamy i wyrównujemy. Przy okazji wyrzucamy z niej korzonki wszelkich chwastów. Powyższy zabieg wykonujemy wczesną wiosną, tuż po stopnieniu śniegu i osuszeniu gleby.\nPrzekopaną ziemię pozostawiamy na miesiąc, czekamy aż zaczną na niej kiełkować chwasty. Po tym czasie bierzemy się za dokładne pielenie i dzięki temu zabiegowi chwasty przez długi czas nie pojawią się w warzywniaku. Wiosną możemy wzbogacić ziemię poprzez rozsypanie kompostu i ponowne przekopanie.\nPo drugie siej z rozsądkiem\nJuż tak jest, że niektóre warzywa nie lubią towarzystwa innego gatunku. Trzeba umiejętnie wybrać im sąsiedztwo.\nPomidory warto sadzić obok: buraków, porów, cebuli, kapusty, pomidorów, kopru, kalarepy, grochu, rzodkiewki, kapusty, sałaty, ogórków, czy selera.\nDynię siejemy po sąsiedzku z fasolą lub kukurydzą.\nNatomiast cebulę pośród porów oraz marchewek.\nFasola dobrze czuje się w towarzystwie ogórków, selerów, mięty, ogórków, ziemniaków oraz cząbru.\nGroch sadzimy gdziekolwiek, tylko nie obok roślin cebulowatych.\nPomidory nie lubią sąsiedztwa ziemniaków i ogórków.\nBazylię możemy siać lub sadzić obok pomidorów oraz ogórków.\nCo ważne, rośliny rosnące blisko siebie nie powinny konkurować o dostęp do światła, wody i składniki odżywcze z gleby. Siejmy warzywa w taki sposób, aby mogły wzajemnie się wzmacniać, zwiększać odporność na choroby oraz odstraszać szkodniki.\ngrządkanasionawysiewogródpielęgnacjaporadnik ogrodniczysianie nasionwarzywawiosna\nChoroby brzoswiń – typy i rodzaje. Jak je rozpoznać?