Popioły - Stefan Żeromski - ebook + audiobook - Legimi online\nCzas: 31 godz. 19 min\nZa lasem, na szerokiej drodze, ciął jak kosą wiatr północny, ostry i przenikający do kości. Gdy stanęli na przełęczy, którędy szła droga, widać było na prawo i lewo ogromne przestrzenie, dwie rozległe doliny – i lasy, jak okiem sięgnąć. Jedna z tych dolin, płaska, od strony Kielc, była krajem dawno uprawnym, zaludnionym, poprzerzynanym przez olbrzymie wsie, dwory, kościoły. Druga była jeszcze starodawną głuszą. Widać w niej było siedliska na wydartych w puszczy polanach. Wsie te o nazwach leśnych, wspominających królestwo i dzieje borów, jak Brzezinki, Klonów, Wilków, Psary, Siekierno, Dąbrowa... słały w czysty lazur odwieczerza wysokie drzewa dymów. Wyniosłe góry dwoma pasmami spływały ku Łysicy i wrastały w nią, ażeby dalej iść jednym grzbietem wysokim i najeżonym skałami. Stał jeszcze po nich wszędzie las, jak władca, i rozpościerał swe panowanie. Granatowe jego łany osędziały od śniegu. Gięły się na odległych garbach gór i niby długie srebrnoszate zwoje spływały przestronnymi wąwozami ku dolinom, gdzie już osiadł zimny cień wieczora. Na krańcach leśnych rozpoczynała się dziedzina jałowcu, równie dzika i rozległa. Zasnute śniegiem jałowce zdały się z mrozu samego utkane i tak przedziwnie złudne, jakby na nie w biały jeszcze dzień padało światło księżyca. Ta ziemia, opasana borem, skryta w jego tajemnicy, miała w sobie grozę i wspaniałą dumę.\nRafał wlepił w przestrzeń oczy, widział dokładnie każdy zakąt i szczegół, ale w tej samej chwili wspominał ją i obejmował, jak inną, z dziecięcych lat. Był tu dawno, dawno, wiosną... Zielone smugi łąk leżały na jego oczach i ciągnęły się ku cudnej rzece, ku Czarnej Nidzie, która ze strumieni górskich urasta. Powiał ku niemu woniejący wiatr z głębokich wąwozów góry Radostowej, z przecudnych wąwozów, nad którymi wiszą brzozowe gaje. Chóry słowików przerywały ciszę tej nocy wiosennej, kiedy tamtędy jechał za dawnych lat z głową leżącą na kolanach matki. Teraz rozmawiał z wujem, ale jednocześnie śniło mu się, że przez tę daleką, śpiącą, martwą dolinę jedzie na dzikim koniu. Żelaznym wędzidłem rozdziera mu wargi i trzyma jego łeb zgięty ku ziemi. Jedzie ku słońcu, ku słońcu, które tarczą ognistą zachodzi za lasy błękitnawe, okiem niedosiężone... Dalekie lasy, dalekie lasy, odwieczne...\n– Te, trąba! – wołał Nardzewski na furmana, gdy się sanie zbyt ostro toczyły w wyboje.\n– Tu pięć lat temu zabiłem sępa.\n– A tak. Szedłem sam z polowania. Było to jakoś na jesieni. Słońce zachodziło jak teraz. Patrzę: na buku coś się rusza. Nie chciałem oczom wierzyć... Miałem lufę nabitą lotkami. Złożyłem się i palnąłem.\n– Skrzydła też to miał, skrzydła! Jezus ci Maryja... – wtrącił Kacper. – Jak my go rozciągnęli na ziemi, to psy, przecie nie belejakie, poszły w pola ze skomleniem i strąbić ich do domu nie było sposobu.\n– No i cóż, Rafciu, u was tam w Sandomierszczyźnie nie ma ani takich dróg nędznych, ani takich wertepów. Prawda? Droga jak po stole...\n– Ale też za to lasu ani odrobiny.\n– Co wam po lesie! Pszenicę za to macie jak nasz bór. Jeszcze wam mało?\n– Już ja bym wolał tu mieszkać! Tu to dopiero życie.\n– Tu wolałbyś mieszkać? Co gadasz? Hę, bracie, tu niełatwo wysiedzieć. Tu tylko taki jak ja wytrzyma.\n– Już ja bym tam wytrzymał!\n– Tak powiadasz?\n– No, no, pamiętaj sobie, żebym ja cię za słowo nie chwycił i nie osadził w tej norze.\n– Nic się nie boję.\n– Ejże!... Ale wiesz?... To mię cieszy, że matczysko będzie kontente. Co? Jak myślisz? Wasze kuligi, bale czy reduty powinny dobrze wypaść. Mamy rogacza, mamy sarnę, jest w spiżarni dziesiątek zajęcy, jest warchlak. Będzie na ten wasz wieczór?... Powiadaj krótko! Bo jak nie, to jutro od świtu idziemy w knieję.\n– Aż nadto, wuju.\n– Nadto, nie nadto. Skoro jedziesz tyli świat, to z byle czym wracać nie sposób. Niechże się i dzika okolica pochwali.\n– Poczciwa Anusia... My z twoją matką najbardziej zawsze z całego rodzeństwa pałaliśmy ku sobie afektem braterskim. Trudno o lepszą siostrę. Ech, Boże miłosierny...\n– Gdyby to wuj zjechał do nas na ten kulig, dopiero by to mama i... tatka...\n– Aby za tatkę nic nie obiecuj! Z tatką to już całkiem inny sentyment. Amicus Plato...\n– No, niech tam, ale żeby tak wuj na ten kulig...\n– Zwariowałeś, dyscypulusie? Ja na kulig! Ja z Wyrw! Trzydzieści lat z domu nie wyjeżdżam, a teraz dopiero na kulig wyruszę, i to jeszcze aż gdzieś za Klimontów, we światy! Cóż ty gadasz?\n– Nie wyjadę. Nie, nie wyjadę. Mam dosyć!\nBył już mrok. W nizinie ukazały się drzewa ciemne, aleje, budynki, światełka w majątku Nardzewskiego. Wkrótce sanie pędem wjechały na dziedziniec i stanęły przed gankiem dworu. Z okien tryskało w noc rzęsiste światło. Gdy konie osadzono, z ganku i zza węgłów domu wybiegło kilku ludzi. Jedni wysadzali pana, inni zabierali się do wydobywania z sanek zwierzyny. Na gumnie12 panował ruch: do spichlerza znoszono w workach omłot dzienny, zadawano bydłu słomę, koniom obrok i siano. Psy podwórzowe, jeszcze uwiązane na łańcuchach, wyły wniebogłosy, szczekały myśliwskie kundle, wyżły, jamniki. Jakiś olbrzymi kundys13 co chwila rzucał się do Rafała, żeby go z czułością liznąć po twarzy.\n– Co takie światło na pokojach? – spytał Nardzewski.\n– Jakisi przyjechał...\n– Miemiec czy co. Trudno go ta wyrozumieć. Przyjechali aże z samych Kielc z drugim. Tamtego furmanka powiozła do Bożęcina, a ten ostał i siedzi.\n– Diabli cię z twoim Niemcem!\n– Czy honor mam z dziedzicem, z jegomością panem Nardzewskim?\n– Nardzewski jestem, do usług... Kogóż, jeśli łaska, mam zaszczyt... w tych ubogich... te... progach?\n– Moje miano jest Hibl. Z kieleckiego krajzamtu...\n– A tak... Miło mi... Raczże waszmość rozgościć się jak u siebie. Służę zaraz.\nCałe stado psów wałęsało się po pokoju. Jedne z nich wskoczyły wnet na sofę przy stole i oko w oko przypatrywały się gościowi, inne rozkładały się na dobre obok wielkiego pieca. Niemen i Wisła, bohatery dnia, śmiało układły się do snu w rogu kanapki, która była miejscem spoczynku Rafała. Tymczasem Nardzewski, zrzuciwszy lisiurę, wyszedł z sąsiedniego pokoju w lżejszych butach i łosiej kurcie ze srebrnymi guzami. Twarz jego była czerwona i oczy przekrwione od wiatru. Siadł przy stole naprzeciwko niemieckiego przybysza. Nim znowu zaczął z nim rozmawiać, rzucił rozkaz:\n– Siadaj, Rafale – rzekł Nardzewski.\n– Mój siostrzeniec, Olbromski, z Sandomierskiego. Na poetyce w szkołach sandomierskich iuventutem marnuje...\nNardzewski patrzał weń nieruchomym spojrzeniem, w którego wyrazie nie było cienia przyjaźni.\n– Rad bym wiedział – rzekł z cicha, uprzejmie i prawie z pokorą – czy mamy zaszczyt należeć do tej samej nacji, co waszmość, panie komisarzu, czyli też niestety...\n– Jestem w mieście stołecznym, Wiedniu, urodzony. Tam mój ojciec zamieszkały był, gdy przybył z czeskiej strony...\n– Z czeskiej strony? Proszę...\n– Tak jest. My są Słowianie.\n– Kiedy ja byłem sześć lat stary, rodzice moi przybyli do Wschodniej Galicji i w jarosławskim krajzamcie osiedli. Tam się wychowałem. Ojciec mój był mandatariuszem w dobrach księcia Olelkowicza.\n– Teraz ja... Ja jestem prawie Galicjanin. Wiednia nie pamiętam, umiem po polsku.\n– Bardzo jestem przywiązany do tutejszych zachodniogalicyjskich obywatelów i do tego kraju Zachodniej Galicji. Ja do tego kraju ze Lwowa wydelegowany, kiedy po nieszczęśliwych przypadkach i smutnych zamieszkach ten kraj używać nareszcie zaczął błogiej pomyślności pod panowaniem najjaśniejszego cesarza i króla Franciszka Wtórego, zostałem.\n– Toś waćpan dobrze powiedział.\n– Bardzo to jest piękny kraj!\n– A tak, dosyć piękny, tylko trochę niewesoły i, jak to sam spostrzegłeś, złej konduity... – mówił szlachcic, kiwając głową.\n– Na lepszym pożytkowaniu ról zbywa... – nieśmiało wtrącił urzędnik. – Żadne drogi tu są, osobliwie w kieleckim krajzamcie. Ach, co za drogi! Ja myślałem, że tylko w Karpackich Wielkogórach takie drogi bywają.\n– To są, mości panie, polskie drogi. Ale jakoś i takimi zajedzie, skoro się uprzeć. Co mówię? Wjedzie tam, gdzie, zdawałoby się, tylko czarownica na łopacie doleci...\n– Waszmość dobrodziej hoduje, jak widzę, piękne psy. To bardzo piękne psy są – mówił przybysz, głaszcząc z widoczną odrazą łeb Niemna, który mu poufale na kolanach łapy opierał.\n– A niezłe psiska. Dziś się już podstarzały, ale jeszcze z pola nie schodzą. Jeszcze i cuch, i rozum przedni mają. Osobliwie suka. Chodź no tu do pana, Wisełka.\n– Ona to wydaje się na oko niby melancholiczka, a to jest psisko bardzo a bardzo wietrzne i gońca pierwszej wody. I on tam, Niemen, ma ochotę i upór, ale za nią tylko poprawia. Spojrzyj no waszmość, co to za przestronne nozdrza! Jakie wilgotne! Jak waści pies takim nosem wiatr weźmie, to tam już ma co trąbą podać do mózgu. A jaki za to u tego grzbiet! Bo i pieczeniasty, i długi, zważ waćpan. A za to u tej... noga. Co? Stopka podługowata, widzisz waćpan. Ona mi się jeszcze ani razu nie podbiła...\n– Ale! – wtrącił Kacper – gdzie się to taka suka podbije. To idzie po śniegu czy po grudzie jak ten lis.\n– On, choć jest pies cnotliwy, nieraz się znosi i milczkiem, zdrajca, nakłada, a ją zawsze słychać: idzie równo lasami jak dyliżans po gościńcu. Głos jak u młodej wdówki. Co ona wiatrem i prędzej, to ten musi kopytem, leniwiej, na rozum i nie tak rączo, a za nią, za nią!\n– To bardzo piękne psy... A czy i tamte kundle także jakie zalety mają? – z odcieniem ironii pytał Hibl, wskazując wielkie, kudłate psiska pod piecem.\n– Tamte? A to samo psy zacne. Na dzika – jedyne! Toż zeszłego roku w samą wilię wzięliśmy z nimi dzika prawie żywcem.\n– Aż tak? – dziwił się Galicjanin.\n– Byliśmy we dwu z tym oto strzelcem. Wyszlakował był dziki w lasach, tu na Bukowej Górze. Nocowały w małym smugu14, w oparzeliskach. Poszliśmy raniuteńkiego. Puściliśmy te pieski w zagajnik. Cicho, cicho... Aż jak wrzaśnie oto ten – Rozbój; aj-aj-aj! Na oko wszystkie i zębcami! Wygnały dzika tylego jak bawół wprost na niego, na Kacpra. No, zaczął mierzyć, celować, przykładać się i, dasz waćpan wiarę? – chybił. Artifex! On i takie sztuki potrafi, choć przecie ze mną trzydzieści lat za zwierzem chodzi, a chwali się, że kszykowi, jaskółce w lot nie zborguje. A psy swoje: stanowią dzika w głębokich śniegach. Żebyś waszmość widział ten obraz! Jeden się wszczepił w ucho, przelazł na bałyku15 przez bestią i wisi, ani piśnie. A ślepie u niego – żywa krew! Drugi trzyma za lewe ucho; przednimi łapami worał się w śnieg, w ziemię, i nie popuszcza. Trzeci, Kusy, dopada, dopada... Dzik toto wszystko wlecze na sobie i brnie śniegami. Ale kłem, rozumiesz to waszmość, nie może, ani-ani, bo Rozbój... Czasem tylko dmuchnie nosem albo ciapnie pyskiem... Ja tu strzelić nie mogę, bobym psa, czego Boże broń, zabił. A już wolałbym sobie w nogę palnąć niż w takiego psa. No, a dzik mi idzie w lasy i my jak głupcy za nim. Dopiero się przecie mój Kacperek odważył. Przeżegnał się i wlazł na dzika okrakiem, siadł se na nim mocno jak na koniu, obcasy wparł w ziemię. Tym oto kozikiem, co go ma u pasa, zaczął mu podrzynać gardziołek. Naśmiałem się też wtedy! Bo to jechał na dziku ze siedem pacierzy, nim mu wszystkie żyły i arterias poprzerzynał.\n– Szelma też to była sroga, choć i ten dzik! – westchnął Kacper. – Znałem ja się z nim! Dopadł ci mię on jednego razu na Cisowskiem, a jak mię zaorał kłem po łydach, to do samej kości mięso ozdarł, jak cygankiem, aże w kolano. Pod siebie mię przecie o mało nie wziął, ciortu brat, bom go się był bardzo przeląkł. Teraz jeszcze, jak se spomnieć, to człowiekowi seremno16. A ja już bywałem pod dzikiem. Już mi ta jeden orał kożuch na plecach to prawym, to lewym kielcem, i deptał po mnie racicami: z tego wiem, co taki ma w sobie za siłę! Świnia! Ślepiem na mnie, zatracony, pojrzał tylim, jak żołędzia łupina, a krew człowiekowi w żyłach zmarzła i w gardzieli głos zatkało... Alem ja i tamtego to samo połechtał po szyjce...\n– Ba! my tu rozprawiamy – wtrącił Nardzewski – a waszmość, panie komisarzu, może i owo zgoła nie myśliwy?\n– Ja wcale myśliwy nie jestem. Gdzież czas na takie zabawy znaleźć bym mógł? Zawsze na służbie... Oto i teraz delegowany na komisją do wielmożnego pana, jako do zwierzchności gruntowej, jestem.\n– Do mnie? Na komisją?\n– A w jakiejże sprawie, jeśli łaska?\n– Spraw bardzo wiele.\n– Nawet bardzo wiele. To ciekawe...\n– Czy możemy zacząć w tej chwili?\n– Noc to... Ale proszę, proszę...\n– Ja przybyłem za dnia i czekałem cierpliwie. Jutro muszę jechać dalej.\n– Toteż ciekawie słucham.\n– Primo, konskrypcja17 dusz.\n– Dusz konskrypcja? Chłopskich?\n– Słyszane rzeczy!\n– Baron von Lipowski, pierwszy cyrkułowy komisarz kieleckiego krajzamtu, nie mogąc sam osobiście, mnie wysyła...\n– A cóż waszmościom, u Boga Ojca, do moich chłopów?\nUrzędnik z lekka a szczerze uśmiechnął się, nie podnosząc oczu. Nie odpowiedział też na to pytanie, lecz zadał inne:\n– Czy wielmożny pan na fundamencie dekretu ratę ofiary styczniowej dziesiątego i dwudziestego grosza na ręce egzaktora w Chęcinach, urodzonego Czaplickiego, zapłacił był?\n– Ratę ofiary? Cóż to za ofiara?\n– Po wstąpieniu wojsk Jego Cesarskiej i Królewskiej Mości w kraj tutejszy – mówił urzędnik głosem kaznodziejskim – odezwę do obywatelów feldcajgmajster de Foullon z żądaniem składania ofiary bez najmniejszej zwłoki wydał był. W styczniu zeszłego, 1796 roku przez duchownych z ambon ten cyrkularz publikowany jest, a każdy pleban udzielał go obywatelom za rewersem. Czy wielmożny pan to publicandum otrzymał?\n– Być może. Ale ja do papierów żadnej zgoła wagi nie przywiązuję. Mnie papier potrzebny tylko na przybicie prochu i śrutu, i to jeszcze przekładam flejtuchy z pakuł nad papierowe.\n– Otóż, przeciw lepszemu spodziewaniu, wielmożny pan jeden z niewielu zaległ w opłacie.\n– Bardzo być może... przeciw lepszemu spodziewaniu – wycedził wreszcie przez zęby.\n– To ad primum. A teraz co do homagium. Pan baron von Lipowski, pierwszy cesarski komisarz kieleckiego krajzamtu, żebym wyraził wielmożnemu panu niezadowolenie z powodu jego absentowania się w tej tak ważnej sprawie, polecił mi był.\n– Do diaska! siła grzechów, jak widzę, ciąży na moim sumieniu...\n– Tak jest. Wielmożny pan nie tylko nie udał się osobiście do Krakowa...\n– Ja do Krakowa! Ale czegóż to waszmość wymagasz ode mnie?\n– To nie było wymagane.\n– Nie wymagane znowu! Więc jak?\n– To było oczekiwane od obywatelów.\n– Raz wymagane, drugi raz oczekiwane!... Ja, mości panie, trzydzieści lat z tych oto Wyrw nie wyjeżdżałem i nie wyjadę. Nie wyjadę, chociażby kije z nieba leciały! Tu siedzę, i skończona rzecz. O niczym nie wiem... A pierwszy von Lipowski komisarz... Mam już dość Krakowa – i wszystkiego świata!\n– To wszystko bardzo być może...\n– Ostatni raz byłem w Krakowie Anno Domini 1768. Porachuj no waszmość, ile to lat.\n– Rzeczywiście – wykrztusił Hibl, przeglądając jakieś papiery.\n– Dawne to już ubiegłe czasy, mości panie. Jeszcześ wówczas wasze nawet Wschodnich Galicjów nie oglądał.\n– Wielmożny pan tam do szkół zapewne?... – mówił urzędnik, segregując w dalszym ciągu stosy swych notat.\n– Do szkół? Ale co znowu! Ja szkoły traktowałem w Sandomierzu, w sławnym po wsze czasy kolegium ojców jezuitów, choć już z niego ani dymu, ani popiołu. Ale nie do nauk byłem stworzony. Szczerze mówiąc, ledwiem się przez infimę18, gramatykę i syntaxim19 przebił nie bez trudu, a poetyki i retoryki owo zgoła zaniechałem. Kraków!... – mówił w zadumie – nigdy tam moja noga nie postanie. To waszmość możesz oświadczyć pierwszemu baronowi z czegoś tam kieleckiego.\n– Z kieleckiego cyrkułu – wyraźnie i zimno oświadczył urzędnik.\n– Mnie te nazwy ani pachną, ani śmierdzą...\n– Powiem waćpanu – ciągnął szlachcic – czemu Krakowa nie lubię. Sam pojmiesz.\n– W młodocianym wieku osierocony przez rodziców, wzięty byłem przez opiekuna całej mojej puścizny, krajczego – Panie świeć nad jego duszą! – Olchowskiego ze szkół, gdziem się tyle że wałkonił i po wagarach chodził. Na dworze jego, w Sieprawicach, młodość strawiłem. Siostrę moją, matkę tego oto młodzieńca, wychowała nieboszczka krajczyna. Pan Olchowski, jako sam człek ongi rycerski, bo z królem Janem bywał, widząc we mnie ochotę do szabli, udzielił mi błogosławieństwa w imieniu rodziców, a na znak i zakład posłuszeństwa antiquo more kazał rozciągnąć na kobiercu i własną swą senatorską ręką wyliczył mi pięćdziesiąt batogów. Zaraz też sto obrączkowych wsypał do trzosika, dał dwu pocztowych, dwa konie wierzchowe jak diabły, ryngraf na piersi, i sam odwiózł do chorągwi pancernej, co się wówczas uwijała koło Miechowa. Wtedy oto pierwszy raz widziałem Kraków. A ostatni raz, ostatni... I niech go tam jasne pioruny spalą, cały wasz Kraków! Więcej tego wszystkiego kosztować nie myślę...\n– Dlaczego? Wielmożny pan obiecał wyjaśnić...\n– Dlaczego? A no dlatego... Wytrzymałem był w tym Krakowie oblężenie pospołu z bracią z województwa sandomierskiego, krakowskiego, jako też i ziemi sanockiej. Wytrzymałem dziesięcioniedzielny szturm do miasta. Byłem przytomny, kiedy nieprzyjaciel zdradą wpuszczony był do grodu, a my wszyscy sromotnie poddać się przymuszeni byliśmy. Złożyliśmy jak barany rynsztunek wojenny i dwie niedziel zamknięci w zamku krakowskim czekaliśmy na rezolucję, co też z nami uczynią. Trzy nasze związki konfederackie, Boże mój, Panie miłosierny, rozłączono, a każdy do innej sali na zamku graf zamknąć kazał. A skorośmy do tych sal weszli, warta z ukrytych miejsc pokazała się, u drzwi i okien miejsca zajmując. Nazajutrz przyszedł placmajor z rezolucją, ażebyśmy do podróży byli gotowi. Dwustu siedemdziesięciu nas samej szlachty oficjerów w marsz wyszło przez Grodzką Bramę. A za oną bramą zastaliśmy konwój z karabinierów. Ci nas wiedli błotami i drogą złą w naznaczoną podróż. Później dopiero dano nam podwody i tak oto z wolna jechaliśmy w oczach ludzkich przez Skalmierz, Staszów, Iwaniska... Za Staszowem idzie tam droga szeroka lasem... No, mój ta już był blisko kraj. Z dala Święty Krzyż widać... Zdarzył się był nocleg w miasteczku Bogoryi. Dokoła zajazdu, gdzie my w stajniach pokotem leżeli, warta czuwała. Wstałem ja w późną noc, przyszedłem do karabiniera pierś w pierś, gdy się nie spodział, i wziąłem mu z rąk broń siłą a w mgnieniu oka.\n– Spał? – cicho szepnął urzędnik.\n– Co miał spać?... Czuwał!\n– Więc jakże?\n– Nie pamiętam już dobrze, jak się to stało... Dość, że mię... te... puścił. Rzuciłem się we drzwi, między domostwa, wypadłem w pola i dopiero co mocy w nogach! Gwałt uczynili żołnierzykowie, dalej sypać za mną w ciemności kulami, tylko mi koło uszu gwizdały. Ręka Boska odegnała... Lasami przyszedłem do tych moich Wyrw bosy, obdarty do naga, głodny. A stanąwszy w tych progach, takem sobie rzekł: „Teraz ci, Panie Jezu, ślubuję, że już nie wyjdę!”. Otóż i siedzę jak leśny wilk. Widzisz waszmość, że jadłem dość w tym Krakowie chleba, na poły z plewami spieczonego... Zważ waszmość, że działa się ta sprawa w roku Pańskim 1768. Gdzież mnie teraz do Krakowa? Co bym tam ujrzał?\n– Wielkie zmiany, pożądane zmiany. Ten dzień 17 sierpnia zeszłego roku na zawsze zostanie w pamięci wszystkich, co go widzieli. Najprzedniejsze obywatelstwo Zachodniej Galicji zgłaszało się do nadwornego komisarza, pana barona Margelika, z życzeniem asystowania przy wjeździe jegomości pana hołdowniczego, księcia Auersperga.\n– Najprzedniejsze obywatelstwo, mówisz waszmość? Patrzajcież!\n– Tak jest. Nie wszyscy mogli być przyjęci, osobliwie na dzień samego wjazdu 9 sierpnia. Co to za festyn był! Szły naprzód ku miastu przez most z przedmieścia Josephstadtu...\n– Skąd, proszę?\n– Od przedmieścia Podgórze dawniej zwanego.\n– Dawniej zwanego!... a teraz Josephstadtu...\n– Cechy, korpus kawalerii, stangreci obywatelów asystujących bez koni naręcznych, berajterowie, trębacze, później szlachta polska na pięknych koniach...\n– Berajterowie, trębacze i szlachta polska na pięknych koniach...\n– Damy polskie w powozach, dwór jegomości pana hołdowniczego, wreszcie on sam – i znowu korpus kawalerii.\n– Piękne widowisko, przez Bóg żywy!\n– A w dniu hołdu! Od Pałacu Spiskiego do kościoła Panny Marii i do katedry na Wawelu stanęła infanteria i kawaleria w prostych liniach. Wyszli mieszczanie ze swymi cechami, świeckie i zakonne duchowieństwo, deputowani z cyrkułów i wszystka obecna szlachta w paradnych strojach, dalej personel Gubernium krajowego, wszystkie urzędy, Akademia. Wszyscy uszykowali się w swych miejscach. Cisza jest, bardzo wielka cisza. Wtedy począł dzwonić na Wawelu wielki, starodawny dzwon Zygmunt.\n– W wieczór – ciągnął komisarz – było całe miasto iluminowane, a w Sukiennicach książę jegomość Auersperg dał wielki bal, gdzie się aż do samego rana bawiono. Zjazd był tak wielki z obydwóch Galicjów, że Sukiennice nie mogły wszystkich gości ogarnąć. Blisko sześć tysięcy szlachty w nich się z największą radością bawiło. Przy stole były spełnione toasty z wielkim zapałem, przy odgłosie armat...\n– Zawieś mi kartę.\nStrzelec natychmiast porzucił rozkręcone strzelby i do wahadła zegara, który naprzeciwko miejsca, gdzie siedział Nardzewski, wisiał na ścianie, przyczepił asa żołędnego. To uczyniwszy, prędkimi kroki i z obawą, jakby się paliło, pobiegł do sąsiedniej izby, przyniósł stamtąd dwa piękne pistolety dziwerowane20, z kolbami bogato srebrem nabijanymi, i położył je przed dziedzicem na stole.\n– Kontynuuj waszmość, jeśli łaska... Miło mi słuchać tego, co mówisz, miło mi, przez Bóg żywy! He-he... Więc tedy powiadasz jako wiarygodny świadek, że sześć tysięcy najprzedniejszej szlachty do rana z radości hulało, że te... I toasty, i okrzyki... A królewski, starodawny dzwon Zygmunt...\nUrzędnik zamilkł i zbladł. Oczy jego kilkakroć błysnęły złowrogo i znowu skryły się pod powiekami. Prawa ręka ociężałym ruchem skradla się w zanadrze jedwabnej sukni i wydobyła stamtąd wąski, wenecki sztylet tak szybko, że ten ruch ledwie zdołały pochwycić bystre oczy Rafała. Nardzewski ciągnął:\n– Mówże waszmość, miłościwy panie, z łaski swej... Niech i moje serce napoi się po brzegi radością tych dni! Ja tu w lasach, pośród wilków i lisów żywiąc, gdym rad, strzelam do tego znaku. Waszmości pewno dym prochowy nie szkodzi... Cha, cha... Na wiwat!\nTo rzekłszy, ujął pierwszy z brzegu pistolet i spojrzał w oczy Niemca. Po twarzy snuł mu się uśmiech, a spomiędzy warg wypadał szorstki ów chichot, podobny także do czkawki czy łkania.\n– Cały ten wiekopomny akt przysięgi na wierność monarchom dynastii Habsburskiej odbył się w największym porządku.\n– Mnie dym prochowy nie szkodzi, ale może wielmożny dziedzic zaniecha strzałów. Jeszcze ważne sprawy... Podług osnowy rozkazu mej władzy ogłaszam jako zwierzchności gruntowej, że liczba dni roboczych, jakie odtąd komornicy świadczyć będą rocznie bez różnicy płci, trzynaście, a liczba dni chałupników dwadzieścia sześć wynosić ma. Chłopi posiadający grunta, o ile płacą określone podatki, pracować na rzecz wielmożnego pana nie więcej nad trzy dni w tygodniu mają. Dłużej jak osiem godzin w zimie, a dwanaście w lecie żaden pracownik w polu czy w gumnie robić obowiązany nie jest. Święto, gdy przypada w dzień pańszczyźniany, liczy się na korzyść pracowitego chłopa.\n– No i cóż jeszcze? – mruknął Nardzewski.\n– Presshafte Leute – mówił urzędnik – to znaczy podupadli na zdrowiu, starcy powyżej lat sześćdziesięciu wolni od robocizny być mają.\n– Nabijaj! – wrzasnął Nardzewski – bo ci tu na miejscu łeb roztrzaskam!\n– Żaden poddany...\n– Co jeszcze? Co jeszcze?\n– Aby żaden kmieć, skrzywdzony przez pana, żadną drogą samowładnie sprawiedliwości dla siebie forytować21 nie ośmielił się, rozporządzono jest, żeby do krajzamtu w Kielcach, wprost do pełnomocnego komisarza ze skargą szedł – ciągnął urzędnik głosem ochrypłym, ukryty już prawie w dymie prochowym.\n– Niechaj spróbuje!\n– Rozporządzono dalej...\n– Co waszmość chcesz mówić? – z cicha, głosem suchym rzekł szlachcic, wstając ze swego miejsca. – Ja tu jestem panem, ja prawem! Naddziady22 tu moje siedziały... Moja to jest ziemia i moi ludzie. Te Wyrwy to jest mój kraj. Mój i niczyj więcej! I przez Boga żywego tu nikt...\n– Za Jana Kazimierza, po wojnach, przybył tu prapradziad mój, Józef, i te pustki lasami porosłe kupił za grosz w boju na kresach ranami zdobyty. Sam własną ręką, wyszorowaną w ciągu lat przez pancerz i rękawicę, karczował te role, rwał pniaki i jałowce. Sam zrównał nowiny, wyniósł kamienie. Idź waść i obacz one kamionki dokoła moich pól! Latami ten człowiek... Na tych to rolach moje chłopy siedzą. Nie miał na zawołanie najemników, a choćby i byli, to czymże by ich opłacił? Przyszli za nim ludzie bezpańscy z dobrawoli, nędzarze przymierający głodem, i za kawały gruntu, za budynki i gospodarski dobytek zobowiązali się do stałej daniny w pracy. Lepiejże im może było tułać się po słotach, nie mieć dachu nad głową? Lepiej było poniewierać się w czeladzi po dużych dworach czyli też siedzieć tu w jasnych domostwach, na świętej, pospólnej ziemi, z której nie płacili przecie pieniędzy? Żyli tu jako jedna rodzina. Babka moja, jak zapamiętam, matka i moja, Panie, świeć nad jej duszą, żona były ich lekarkami. Spytaj waszmość, kogo chcesz, czy i ja sam, chociem człek twardy...\n– Jeśli zagrodnik trzysta zagonów roli pańskiej posiada – mówił z uśmiechem ironii – niech płaci od każdego zagona po groszy miedzianych trzy, jak jest zwyczaj. Przypadnie za wszystkę jego rolę złotych sześćdziesiąt. Rachujmy dzień roboczy najtaniej po groszy miedzianych piętnaście, przypadnie za wszystkie dni robocze w roku złotych siedemdziesiąt osiem. Dobrze mówię?\n– Mów wasan.\n– To jakże? Gdzież reszta? Kto bierze osiemnaście złotych? A przecież to nie koniec! Muszą przecie nadto stróże po nocach odbywać, na posyłki chodzić. A daniny? Za cóż jeszcze daniny składają? Czy także z gruntu pradziadowskiego? Przecie go pracą na pańskim z czubem okupili. Dają różne gatunki zboża, dają kury, jaja, połowę miodu od pszczół, muszą znosić do dworu określoną ilość lnu, jagód, orzechów, grzybów. Nawet gdy się orzech w lasach nie urodzi, dać go muszą, bo tak prapradziadom za Jana Kazimierza dawali...\n– Skądże to waszmość wiesz? Skąd wiesz? Drażnisz mię, licząc na to, żeś pod dachem szlachcica polskiego... Ale, przez Boga żywego, nie czyń tego dłużej.\n– Ja się broni nabitej nie boję... – rzekł komisarz z dumą, wstając ze swego miejsca.\n– Zawiadomić wójta i ławników, żeby się jutro cała wieś zgromadziła na dziedzińcu dworskim. Urzędowe rozporządzenia przeczytane będą. Ad tertium... Co do gromadzkiego spichlerza...\n– Niech mi Jawór obębni po wsi, że jutro mają się zejść wszyscy, kto żyw. Na mój rozkaz, słyszałeś! Będzie brał karę Tomek Zalesiak za to, że się dobierał do mego lamusa. Otrzyma przy całej wsi i w oczach tego oto pana komisarza sto pięćdziesiąt miotełek brzozowych, jak za Jana Kazimierza, Michała Korybuta i innych bywało.\n– Oświadczam uroczyście wielmożnemu panu, że to się nie stanie – mówił komisarz. – Bić zabrania się wszelką miarą. A teraz pragnąłbym udać się na spoczynek.\n– No, kochanku, szkapy zaprzężone: komu w drogę, temu czas – mówił Nardzewski. – Droga daleka, dzień mały...\nChłopiec wyskoczył z łóżka i zaczął się ubierać. Na dworze słychać było gwar ludzki, szczekanie psów i donośny głos urzędnika przemawiającego z ganku. Stary szlachcic chodził po pokoju, szarpiąc czuprynę i wąsy. Twarz jego była szara, oczy zdziczałe. Naglił siostrzeńca do pośpiechu, tłumacząc mu ochrypłym głosem, że dzień krótki. Zmusił go do prędkiego wypicia winnej polewki, otulił niedźwiedzią kiereją23, wyprowadził na dwór i wsadził do szerokich sanek, naładowanych zwierzyną. Cztery dzielne konie, w lejc zaprzężone, włochate i dymiące na mrozie, niepokoiły się wśród tłumu chłopów w rudych sukmanach, bab w wełniakach i dzieci. Kiedy woźnica był gotów, Rafał uściskał wuja i zasiadł się dobrze w słomianym siedzeniu.\n– Przyprowadzić Zalesiaka! – krzyknął wtedy szlachcic, przerywając tym sposobem wykład komisarza.\n– Sołtys, bębnić!... – wołał Nardzewski.\n1Zuchelek – kawałek, cząstka.\n2Śniat – pień drzewa.\n3Nieciecz – woda pozostała w zagłębieniu terenu po wylewie rzeki.\n4Gołoborze – obszar po wyciętych lub zniszczonych lasach lub zbocze góry pokryte rumowiskiem skalnym, w Polsce spotykane w Górach Świętokrzyskich.\n5Zburzyszcze – ruina, rumowisko.\n6Kontyna – świątynia pogańska dawnych Słowian i Prusów.\n7Talerze – tu: białe plamy na pośladkach jelenia, daniela i sarny.\n8Króbka – rodzaj koszyka z kory.\n9Pluder – pogardliwie o Niemcu.\n10Kamera – w dawnej Polsce: urząd zarządzający dobrami i dochodami królewskimi; później: urzędy skarbowe, administracyjne i komory celne.\n11Pawęz – tu: drąg do noszenia ciężarów.\n12Gumno – tu: podwórze gospodarskie wraz z zabudowaniami.\n13Kundys – kundel, pies.\n14Smug – wąski pas łąki, też pola, lasu.\n15Na bałyku – na czworakach.\n16Seremno (gw.) – smutno.\n17Konskrypcja – pobór do wojska lub spis, wykaz.\n18Infima – w dawnej Polsce: najniższa klasa w szkole.\n19Syntaxim – składnię (zdania).\n20Dziwerowany – kuty w charakterystyczny falisty deseń na powierzchni, utworzony przez skręcone i skute razem druty i pręty.\n21Forytować – popierać, protegować, polecać.\n22Naddziad – pradziad, przodek.\n23Kiereja – szeroki luźny płaszcz, zwykle podbijany futrem.\nZ Opatowskiego w kierunku Koprzywnicy i złotopszenicznej niziny Powiśla, wskroś jedynego na świecie Sandomierskiego Płaskowzgórza, gnał kulig. Łańcuch kilkudziesięciu sań budził całą okolicę radosnym głosem dzwonków, brzmiącym łoskotem janczarów, trzaskaniem batów na cztery konie, wrzawą okrzyków, bębnów, fujarek, melodią śpiewów i muzyki. Kilkunastu pajuków24 rwało na folwarcznych szkapach, trzymając w garściach pochodnie, w ślad za saneczkami arlekina w czarnej masce, zakopanego w wielkie niedźwiedzie, który na czele orszaku pomykał. Blask złotych ogni w dymie – płatami rozdzierających noc, o kilka wiorst na płaszczyźnie widoczny, kładł przed oczy zaspy, parowy, urwiska i wskazywał wśród nich przetartą drogę.\nWielkie śniegi, przemarzłe w tęgich mrozach, leżały pierzastymi zaspami. Tu i ówdzie wypełniły po brzegi wąwóz, których tyle w tamtej okolicy, gdzie indziej zadęły opłotki, a nawet wioszczyny przytulone do urwisk. Mglistymi kępy i drgającymi żywo światełkami znaczyły się dwory na przyczółkach parowów. Konie po brzuchy zapadały w wywary, roznosiły w puch największe zadmy, które ledwie przeorał arlekin. Kulig nie znał przeszkód. Tworząc ogromny korowód, leciały sanie najrozmaitsze. Jedne były snycerskiej roboty, pozłacane lub posrebrzane, z czasów jeszcze saskich i stanisławowskich, w kształcie łabędzi z długimi szyjami, w kształcie gryfów i orłów, pozaprzęgane czwórkami w piórach i czubach; inne – zgoła prostackie, ledwie przez domowego cieślę pomalowane lubryką25 lub na zielono, a ciągnione przez fornalki rozmaitej maści i wzrostu. Zarówno pyszne cugi26, jak chety27 z jednakową brawurą i życiem rzucały się w zaspy, niby czółna w fale jeziora.\nKapela, złożona z klimontowskich Żydków, rżnęła od ucha mazury, oberki, krakowiaki, drabanty. Chwilami porywająca melodia przygasała jak od zachwytu, co dech zapiera, i tylko z jakiejś głębi, jakby spod śniegu, dolatywała do uszu i serc. Wtedy odzywały się pieśni. Więc z jednej strony słychać było tkliwe dyszkanty damskie:\nGranatowy fraczek, woskowane buty –\nRafał, jak większość najmłodszych kawalerów, jechał konno. Pierwszy to raz w życiu dostał od ojca pozwolenie zażycia faworytalnej „Baśki”, młodej klaczki swego chowu. Baśka liczyła sobie dopiero trzy wiosny. Pochodziła z ojca czystej krwi araba i matki polki. Była płocha, żywa, a przecie nad wszelkie słowo rozumna. Główkę miała maleńką, śliczną. Siwa sierść pokrywała jej skórę, cienką jak jedwabnica. Klacz szła w pląsach, stroiła ogniste skoki. Bawiła się jak człowiek: to nastawiwszy uszka i rozdymając nozdrza z chrapaniem, słuchała muzyki, to za nią w żartkich lansadach szła, niosąc jeźdźca rozkosznie jak w kolebce. Rafał był szczęśliwy co się zowie. Kieliszek starego węgrzyna, wypity gdzieś w ostatnim dworze w Górkach, Ossolinie czy Nasławicach, rzucił jego uczucia jakoby na ptasie skrzydła. Koń niósł go wskroś tych zasp, których zimny oddech tak miłośnie mu twarz ochładzał... A w saniach lecących przed nim – te dwie panie... Jedna starsza, mężatka czy wdowa; druga – młodziutka dziewczyna. W blasku księżyca widział ich głowy i kołpaczki: u jednej – starożytny, sobolowy, z kitką osadzoną wśród brylantów; u drugiej – okrągły, suty, z gronostajów cynkowanych.\nPamiętał śliczne ręce w bufiastych rękawach ze śliskiego atłasu, które się do niego w tańcu wyciągały, i włosy z grecka trefione. Podniecał konia do skoku i kiedy się równał z saniami, wówczas brylanty na kołpaczku, zwróconym w jego stronę, migotały w blasku księżyca. Oczu nie było widać, i Rafał pewien był, że nie patrzą. Jakże czarodziejsko, jak rozkosznie mieniły się błyski drogich kamieni!\nZdało się pomimo wszystko, że to uśmiech ów skryty, niewidoczny, schowany i wzgardliwy, a przecie nad wszystko powabniejszy, przez noc się ku niemu przebija. Schylał się, niby to poprawiając tręzlę lub puślisko28, ale i tak oczu nie widział.\nCo chwila odwracał się ku niemu i drugi kołpaczek. Ta głowa dziewicza była bliżej. Nie kryła wcale swych spojrzeń. Widział oczy i rozchylone usta, małe, pąsowe, czuł nawet unoszący się nad saniami w czystym powietrzu zapach l’eau de la reine d’Hongrie, tak poczciwie zwany larendogrą29. I były chwile, że jak przykuty, jak we śnie, sam, nie wiedząc czemu, wpatrywał się w te oczy, które się do niego śmiały z serdecznością i szczęściem.\n– wyleciały jak z procy skądś, aż z ostatnich sanek, swawolne słowa.\n– Jeszcze czego! – wołał drugi.


Projekty uchwał na ZWZA "Próchnik" S.A. - Biznes w INTERIA.PL\nProjekty uchwał na ZWZA "Próchnik" S.A.\nŚroda, 22 czerwca 2005 (16:54) Aktualizacja: Wtorek, 2 sierpnia 2005 (11:11)\nZarząd Próchnik S.A. podaje do wiadomości projekty uchwał na Zwyczajne Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy, które odbędzie się dnia 30 czerwca 2005 roku.\nz dnia 30 czerwca 2005 roku.\nNa podstawie art. 420 § 3 Kodeksu Spółek Handlowych, Zwyczajne Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy uchwala co następuje:\n§ 1. Zwyczajne Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy "Próchnik" S.A. w Łodzi uchyla tajność głosowania w sprawie wyboru Komisji Skrutacyjnej.\n§ 1.Zwyczajne Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy powołuje Komisję Skrutacyjną w składzie:\n§ 1. Zwyczajne Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy "Próchnik" S.A. postanawia przyjąć poniższy porządek obrad:\n5. Rozpatrzenie i zatwierdzenie sprawozdania finansowego "Próchnik" S.A. za 2004 rok.\n6. Rozpatrzenie i zatwierdzenie sprawozdania Zarządu z działalności Spółki w 2004 roku.\n7. Rozpatrzenie i zatwierdzenie sprawozdania Rady Nadzorczej z działalności w 2004 roku\n8. Podjęcie uchwały w sprawie pokrycia straty za 2004 rok.\n9. Podjęcie uchwał w sprawie udzielenia Członkom Zarządu i Rady Nadzorczej Spółki absolutorium z wykonania przez nich obowiązków w 2004 roku.\n10. Zmiany w składzie Rady Nadzorczej.\nZwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy "Próchnik" S.A. z dnia 30 czerwca 2005 roku.\n§ 1.Zwyczajne Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy "Próchnik" S.A. w Łodzi postanawia zatwierdzić sprawozdanie finansowe "Próchnik" S.A. za rok obrotowy 2004 zawierające:\n- bilans na dzień 31.12.2004 r., który po stronie aktywów i pasywów wykazuje sumę 6.269.400,70 zł (słownie: sześć milionów dwieście sześćdziesiąt dziewięć tysięcy czterysta złotych, siedemdziesiąt groszy),\n- rachunek zysków i strat za rok obrotowy 2004, wykazujący stratę netto w wysokości 3.100.059,76 zł (słownie: trzy miliony sto tysięcy pięćdziesiąt dziewięć złotych, siedemdziesiąt sześć groszy),\n- zestawienie zmian w kapitale własnym w roku obrotowym 2004, wykazujące zmniejszenie kapitału własnego o kwotę 3.100.059,76 zł (słownie: trzy miliony sto tysięcy pięćdziesiąt dziewięć złotych, siedemdziesiąt sześć groszy),\n- rachunek przepływów pieniężnych, wykazujący zmniejszenie stanu środków pieniężnych netto w ciągu roku obrotowego 2004 o kwotę 208.937,29 zł (słownie: dwieście osiem tysięcy dziewięćset trzydzieści siedem złotych, dwadzieścia dziewięć groszy),\n§ 1. Zwyczajne Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy "Próchnik" S.A. w Łodzi zatwierdza sprawozdanie Zarządu z działalności Spółki w roku obrotowym 2004.\n§ 1. Zwyczajne Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy "Próchnik" S.A. w Łodzi zatwierdza sprawozdanie Rady Nadzorczej z działalności w 2004 roku.\n§ 1. Zwyczajne Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy "Próchnik" S.A. w Łodzi postanawia pokryć stratę netto "Próchnik" S.A. za 2004 rok w wysokości 3.100.059,76 zł (słownie: trzy miliony sto tysięcy pięćdziesiąt dziewięć złotych, siedemdziesiąt sześć groszy) z zysków przyszłych okresów.\n§ 1. Udziela się absolutorium Prezesowi Zarządu - Pani Katarzynie Suszanowicz z wykonania przez Nią obowiązków w okresie od dnia 01.01.2004 roku do dnia 30.03.2004 roku)\n§ 1. Udziela się absolutorium Prezesowi Zarządu - Panu Jackowi Pudło z wykonania przez Niego obowiązków w okresie od dnia 31.03.2004 roku do dnia 31.12.2004 roku.\n§ 1. Udziela się absolutorium Przewodniczącemu Rady Nadzorczej Spółki - Panu Krzysztofowi Rytlowi z wykonania przez Niego obowiązków w okresie od dnia 01.01.2004 roku do dnia 05.04.2004 roku.\n§ 1. Udziela się absolutorium Przewodniczącemu Rady Nadzorczej Spółki - Panu Krzysztofowi Okońskiemu z wykonania przez Niego obowiązków w okresie od dnia 23.02.2004 roku do dnia 31.12.2004 roku.\n§ 1. Udziela się absolutorium Wiceprzewodniczącemu Rady Nadzorczej - Panu Rafałowi Fabisiakowi z wykonania przez Niego obowiązków w okresie od dnia 01.01.2004 roku do dnia 31.12.2004 roku\n§ 1. Udziela się absolutorium Członkowi Rady Nadzorczej - Panu Piotrowi Źygłowiczowi z wykonania przez Niego obowiązków w okresie od dnia 01.01.2004 roku do dnia 31.12.2004 roku.\n§ 1. Udziela się absolutorium Członkowi Rady Nadzorczej - Panu Maciejowi Niebrzydowskiemu z wykonania przez Niego obowiązków w okresie od dnia 23.02.2004 roku do dnia 30.09.2004 roku.\n§ 1. Udziela się absolutorium Członkowi Rady Nadzorczej - Panu Tomaszowi Gansnerowi z wykonania przez Niego obowiązków w okresie od dnia 23.02.2004 roku do dnia 30.09.2004 roku\n§ 1. Udziela się absolutorium Członkowi Rady Nadzorczej - Panu Jackowi Pudło z wykonania przez Niego obowiązków w okresie od dnia 23.02.2004 roku do dnia 29.04.2004 roku\n§ 1. Udziela się absolutorium Członkowi Rady Nadzorczej - Panu Piotrowi Jurkiewiczowi z wykonania przez Niego obowiązków w okresie od dnia 14.12.2004 roku do dnia 31.12.2004 roku.\n§ 1. Udziela się absolutorium Członkowi Rady Nadzorczej - Panu Tomaszowi Majce z wykonania przez Niego obowiązków w okresie od dnia 14.12.2004 roku do dnia 31.12.2004 roku.\nNa podstawie § 14 Statutu "Próchnik" S.A., Zwyczajne Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy uchwala, co następuje:\n§ 1. Zwyczajne Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy Próchnik S.A. w Łodzi postanawia odwołać ze składu Rady Nadzorczej _____________________\n§ 1. Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy Próchnik S.A. w Łodzi postanawia powołać w skład Rady Nadzorczej:\nData autoryzacji: 11.05.05 17:52


Marcin Stachniuk Blog: października 2011\nWtyczki do Eclipse’a wspomagające naukę TDD\nAby zacząć naukę TDD (Test-driven development) wiele nie trzeba. Wystarczy ulubione środowisko programistyczne IDE (Idea / NetBeans / Eclipse) i narzędzie do testowania (JUnit / TestNG / xUnit). I teraz albo czytamy mądre książki (polecam "TDD by Example" Kenta Becka) jednocześnie kodując, lub szukamy odpowiednich informacji w necie, albo szukamy kogoś doświadczonego, aby pokodzić w parach. No i można już uskuteczniać TDD. Tylko skąd wiadomo, że robimy to dobrze? Czy pamiętamy o wszystkich krokach? Może czasem zapominamy zrefaktoryzować kod? Czy rzeczywiście mamy rytm red, green, refactor?\nW celu śledzenia i późniejszej oceny jak nam poszło TDD warto zainstalować w Eclipse’ie plugin Pulse. Kiedy pierwszy raz o nim usłyszałem (i tu podziękowania dla Bartka), pomyślałem sobie: po co komu plugin do TDD? Pewnie to jakaś ściema lub zbędny bajer. I rzeczywiście jest to bajer, ale całkiem użyteczny.\nPlugin Pulse tworzy wykres naszej aktywności, zaznaczając kiedy nasze testy fail’owały, kiedy były zielone i kiedy robiliśmy refaktoring. Na stronie plugin’a można zobaczyć ciekawy filmik prezentacyjny możliwości.\nW celu przetestowania plugin’u wziąłem się wiec za PrimeFactorsKata, gdyż tej Katy wcześniej nie robiłem. Efekt poniżej:\nPoczątkowo napisałem testy dla jedynki i dwójki (pierwsze dwie czerwone kropki). Gdy napisałem test dla 4ki to się skapnąłem, że skoro jest to rozkład na czynniki pierwsze, to powinienem zwracać listę wartości, a nie pojedynczą wartość. Trzeba było wiec sygnaturę metody zmienić.\nNastępnie szły kolejne testy, czasem w miarę potrzeby jakiś refaktoring. Jako refaktoring jest rozpoznawane użycie któregoś z automatycznych mechanizmów, np. Extract Method (Alt + Shift + M), czy Rename (Alt + Shift + R). Niestety, jak robimy to ręcznie, to nie jest to wykrywane przez plugin. Ale w sumie niedziwne, gdyż wówczas każda edycja kodu by generowała niebieskie punkty na wykresie.\nGdy już nie chciało mi się już szukać (ani liczyć) kolejnych testowych wartości, które bym dodał do testów, przerwałem katę. Nie napisałem w pełni funkcjonalnej metody, gdyż pewnie dla jakiś kolejnych dużych wartości mogło by to nie działać. Ale nie o to chodzi w ćwiczeniach typu CodeKata by dojść do końca (bez skojarzeń;) ), a o poznanie jakiejś nowej techniki programistycznej, lub wyrobieniu sobie dobrych nawyków.\nWracając jeszcze z Warsjawy, co opisywałem we wpisie: Warsjawa 2011 już za nami, jechałem pociągiem i wziąłem się za BowlingGameKata. Tutaj już miałem sporo czasu na implementację. Nie było to moje pierwsze podejście do tego problemu, więc już jakoś w podświadomości było wiadomo, jak to rozwiązać. Ćwiczyłem dodatkowo tworzenie notatek, na temat tego, jakie testy trzeba jeszcze napisać i jakie są już napisane. Wykres z wtyczki Pulse poniżej:\nZacząłem równo o 16.00 i początkowo pisałem proste testy dla następujących przypadków (liczby to ilości kręgli zbitych w danym rzucie):\n0 - pierwszy zielony test.\n1- pierwszy czerwony i już po nim jakiś refaktoring.\n1, 3 - drugi czerwony test.\n1, 3, 4, 5 - któryś z zielonych testów po 16.10.\nPierwszy bonus: Spare – zacząłem o 16.14 i wtedy postanowiłem zrobić większy refaktoring, tj. wprowadzić design obiektowy. Skończyłem go o 16.30 i 5 minut później już mi śmigał pierwszy test dla Spare’a. Do 16.40 jeszcze coś refaktoryzowałem, co nawed plugin zarejestrował.\nDouble Spare - zacząłem chwile po 16.40 i trochę musiałem podebugować do 16.55. Ostatecznie okazało się, że w teście źle przeliczyłem oczekiwaną wartość.\nStrike – o 17.03 skończyłem implementację drugiego bonusu.\nDouble Strike – skończyłem implementację o 17.33. W międzyczasie musiałem zmienić przedział w pociągu, gdyż skończył się prąd w gniazdku :P\nSpare, Strike – skończyłem o 17.39 (miałem błąd w danych testowych)\nStrike, Spare– skończyłem o 17.41(j.w.). Następnie chciałem napisać implementację Full Strike (czyli ciągle rzucamy 10 za pierwszym razem). Ale po tym jak test zfail’ował, dopisałem do mojej listy TODO jeszcze inne, prostsze testy dotyczące końcówki gry (ostatnia ramka) i zacząłem od nich implementację.\nSpare w ostatniej ramce – skończyłem o 17.54.\nStrike w ostatniej ramce – skończyłem o 18.00.\nDouble Strike w przedostatniej (i ostatniej) ramce skończyłem o 18.03.\nFull Strike (ciągle rzucamy 10) – działał od razu po odkomentowaniu testu, gdyż wcześniejszymi testami zapewniłem odpowiednie działanie ostatniej ramki. Na koniec jeszcze usunąłem duplikacje z kodu ekstrachując odpowiednie metody.\nPierwszy raz doprowadziłem tą Katę do końca i jestem z niej zadowolony. Teraz moją implementację trzeba porównać z rozwiązaniem wujka Boba.\nKolejnym pluginem udostępnianym przez @iamhappyprog na stronie www.happyprog.com jest TDGotchi. Dzięki kolejnym wynikom testów zbieramy punkty i rozwiajamy nasze „zwierzątko”.\nPodczas PrimeFactorsKata udało mi się uzbierać 5 punktów, przy bowlingu zapomniałem spojrzeć.\nPrzy zamknięciu i otwarciu widoku, punkty się resetują. możemy jeszcze obserwować nasze zwierzątko / ikonke jak się zmienia, gdy zminimalizujemy widok.\nOstatnim plugin’em tego samego autora jest PairHero. Wspiera on Pomodoro Technique i ping pong programing. Za przechodzące testy i refaktoring dostajemy punkty, a za szybkie zmiany kierownik – pilot można dodatkowo pomnożyć te punkty. Fajne jeśli akurat ćwiczmy Ping Pong'a, szybkie zmiany, lub po prostu programowanie w parach.Przykładowy screenshot poniżej.\nZ przedstawionych plugin’ów najbardziej polecam pierwszy, gdyż wg. Mnie niesie największą wartość i pozwala na dobrą retrospekcje jak i porównanie wykresu z innymi developerami. Pozwala również nam zauważyć, jak często wykonujemy automatyczny refaktoring, ile czasu potrzebujemy na przejście red -> green itp.\nA jak wygląda Twój puls?\nAutor: Marcin Stachniuk o 08:21 5 komentarze\nEtykiety: Eclipse, java, TDD, testy\nMobilization – konferencja o technologiach mobilnych - wrażenia\nLedwie tydzień temu byłem na Warsjawie, a tu już następna konferencja: Mobilization.pl, która odbyła się w sobotę w Łodzi. Była to pierwsza edycja konferencji i jeszcze sporo pozostawia do życzenia co do poziomu wykładów, ale miejmy nadzieję, że w przyszłości się to poprawi.\nO 9.50 było szybkie powitanie uczestników, parę spraw organizacyjnych i rozpoczął się pierwszy wykład Bartłomieja Zassa na temat programowania Windows Phone Mango. Mimo, że nie jestem fanem rozwiązań tej firmy, byłem pod wielki wrażeniem tej prelekcji jak i prelegenta. Przede wszystkim prezentacja była bardzo dobrze przygotowana, było kodowanie na żywo (które działało), opcja zoom na ekranie, zaznaczanie kursorem elementów na ekranie, pokaz działania telefonu na rzutniku, płynne przełączanie się pomiędzy kodem a prezentacją i jeszcze parę innych fajnych drobnostek. Istny majstersztyk. Jedyne co mi się nie spodobało, to częściowe ucięcie prawej strony ekranu prezentacji (złe wyskalowanie ekranu – można było wcześniej ustawić), i mówienie „na pan/państwo”. Ja wolę luźniejszy sposób prowadzenia prezentacji i zwracanie się „na Ty/Wy”.\nNa samej prezentacji najpierw było trochę historii. W 2010 była premiera Windows Phone, ale nie w Polsce (gdyż nie było tłumaczenia na nasz ojczysty język) i oficjalnie nie można było kupić u nas takiego telefonu. Jednak jesienią 2011 pojawił się Windows Phone 7.5 Mango dostępny dla Polaków. Były na prezentacji podane minimalne wymagania sprzętowe, które musi posiadać telefon, aby obsługiwać ten system. Wymagania są dość spore co może wpływać na cenę urządzeń z produktem Microsoftu. Na dniach Nokia ma wypuścić Nokię 800 która ma działać na Windows Phone 7.\nNa przedstawiany system można tworzyć oprogramowanie z wykorzystaniem Silverlight 4 czy też XNA (api dla XBoxa). Mango zawiera również Internet Explorer’a 9 (niby ten sam engine co w PC’tach), czyli daje to nam wsparcie dla Html’a 5 i sprzętowej akceleracji graficznej. Bartłomiej pokazywał słynny test FishIETank odpalany na telefonie i wyglądał dobrze.\nTelefony z Windowsem Phone 7 prezentują trochę inne podejście od obecnie popularnych smartfonów. Zamiast w menu wyświetlać ikonki, które uruchamiają poszczególne aplikacje, wprowadzono koncepcję kafelków. Są to takie większe ikonki, które pokazują jakiś stan aplikacji, np. informację, czy przyszły nowe e-maile. I nasze aplikacje (o ile to obsługują) można przypiąć do pulpitu jako taki kafelek. Ciekawe podejście, choć gusta są podzielone na temat tego rozwiązania.\nInną wprowadzoną do systemu koncepcją są Hub’y, czyli integracja informacji z wielu miejsc. Przykładowo w książce telefonicznej pod konkretnym kontaktem możemy mieć zagregowane informacje o danej osobie z facebook’a, linkedin’a gmail’a i innych. Fajna funkcjonalność.\nNastępnie było na prezentacji już bardziej praktycznie. Prelegent pokazał kilka przykładowych aplikacji i jak można prosto i szybko tworzyć własne. Bartek stworzył na szybko aplikację o konferencji dla Windows Phone 7.5. Pokazał przy tym jak można to robić z poziomu Visual Studio jak i Expression Blend 4. Oba narzędzia dobrze się integrują i synchronizują. Pierwsze służy programistom, a drugie jest bardziej dla grafików i projektantów interfejsów graficznych, ale można w nim również sporo funkcjonalności wyklikać. Jeśli chodzi o licencjonowanie to narzędzia są bezpłatne.\nMicrosoft udostępnił również (podobnie jak konkurencja) miejsce gdzie można umieszczać i sprzedawać swoje aplikacje, czyli Marketplace. Studenci mogą sobie za darmo konto założyć, osoby prywatne i firmy płacą 100 $ rocznie.\nPrezentację uważam za najbardziej udaną i pokazującą najwięcej ze wszystkich prezentacji w jakich uczestniczyłem w ramach tej konferencji. Wystąpienie się przedłużyło, przez co cała agenda się przesunęła o 15 minut.\nKolejną prezentacją na której byłem, było Programowanie Android 3.0 prowadzone przez Krzysztofa Janika. Prezentacja słaba, już na drugim slajdzie były jakieś błędy. Prelegent chciał zrobić małe demo pokazywane z tableta (bo tam działa Android 3.0), ale miał jakieś problemy z kablem. Próbował jeszcze włączyć live streaming (cała konferencja była stream’owana na giwebcast.pl) na rzutniku, by pokazać tablet do kamery. Niestety nie udało się załadować streamingu na komputerze prelegenata :( Dodatkowo Krzysiek często patrzył na slajdy i zadawał dużo pytań publiczności, które nie wnosiły nic do tematu. Bardzo słabe wystąpienie.\nJedyne co wyniosłem z prelekcji to obecność w Androidzie 3.0 czegoś co nazywamy Fragments. Są to jakby miniActivity, które możemy dynamicznie osadzać w innych Activity.\nKolejne wystąpienie było Konrada Hołowińskiego na temat Multiplatform mobile apps. Konrad przedstawił dwa rozwiązania pozwalające pisać raz i uruchamiać aplikację na różnych urządzeniach mobilnych.\nTitanium wspiera Androida, iOSa i BlackBery (nie w pełni). Dzięki kompilacji do natywnego kodu, aplikacje przyjmują wygląd platformy na której są uruchamiane. Pojawiają się przez to często różnice w wyglądzie na innych urządzeniach, co zostało pokazane podczas prezentacji na emulatorach iPhone’a i Androida. Mamy również dostępne darmowe jak i płatne plugin’y rozszerzające możliwości dostarczane przez Titanium.\nPhoneGap jest uruchamiany w natywnym silniku JS danego urządzenia. Daje on jednak też dostęp do większości funkcjonalności dostępnych w smartfonach, za pomocą „zmostkowania” ich do JS. Podejście to ma swoje wady jak i zalety. Wadą jest brak wsparcia dla wielowątkowości i wolniejsze działanie od aplikacji tworzonych w Titanium, lub natywnie. Za to naszą aplikację możemy uruchomić w przeglądarce i podejrzeć cos się dzieje np. za pomocą FireBug’a.\nZ ciekawostek, to PhoneGap zostało ostatnio przejęte przez firmę Adobe, które się stara zaistnieć na rynku urządzeń mobilnych. Zobaczymy co z tego wyjdzie.\nNa konferencji miałem okazję poznać Tomka Dziurko. Po prezentacji Konrada poszliśmy na obiad i po nim chcieliśmy pójść na Advanced layouts on the Android battlefield. Jacka Niedzwieckiego, ale chwilkę się spóźniliśmy, a sala była wypchana po brzegi. Alternatywny wykład o Windows 7 nas nie interesował, więc se posiedzieliśmy w holu konferencji.\nNastępnie miał być wykład o Androidzie i SmartTV, ale prelegent nie przyjechał. W jego miejsce wrzucono Testowanie w Systemie Android Marka Defecińskiego. Marek był jednym z organizatorów konferencji i prowadzi Blog Progamisty Android. Marek jest niespełnionym fanem testów. Swoją opowieść zaczynał od J2ME, w której sam miałem przyjemność się sprawdzić. I rzeczywiście potwierdzam, że o testowaniu w J2ME nie ma co mówić.\nPóźniej już było o Androidzie i testowaniu funkcjonalnym za pomocą robotium. Projekt się reklamuje jako Selenium ale dla Androida i działa na emulatorze Androida. Prelegent nie był jednak do końca zadowolony z tego rozwiązania.\nInnym ciekawym, omawianym projektem był Robolectric. Jest to framework do testów, który za pomocą Javassist podmienia to co siedzi w android.jar. Dzięki temu możemy nasze testy odpalać na komputerze, działa refaktoryzacja i jest to szybkie.\nByło jeszcze wspomniane o android-mock i paru innych frameworkach do testowania. Niestety Marek nie pokazał żadnych przykładów, zrzucając winę na aktualizacje maven’a. Brakuje mu jeszcze oswojenia z publiką i rozluźnienia podczas prowadzenia prezentacji. Na problem suchego gardła polecam wodę z cytryną przed i w trakcie prezentacji (powoduje wydzielanie śliny) jak i unikania słodyczy oraz nadmiernego picia wody (wysusza gardło). Ponadto bujanie się na boki jest trochę denerwujące / rozpraszające dla słuchaczy. Niestety pewność na tego typu wystąpieniach można wyćwiczyć jedynie występując.\nNastępne prelekcje były dla mnie mniej interesujące. Spotkałem na konferencji Pawła Zubkiewicza, którego znam dzięki WrocJUG. Jako, że Paweł jest z Wrocławia, postanowiłem się zabrać z Nim i innymi pracownikami QNH do domu, gdyż powrót autobusem o 21.35 z Łodzi jakoś mi się nie uśmiechał.\nW drodze powrotnej nie mogło się obejść bez niespodzianek, mianowicie klocki hamulcowe się starły i musieliśmy się zatrzymać. Na całe szczęście wylądowaliśmy w miejscowości Szadek, a nie gdzieś w lesie. Dobrą pizze tam mają i gdyby nie ta awaria nigdy bym się tam nie pojawił. Pomoc drogowa zawiozła nas z powrotem do Łodzi i tam już czekał na nas samochód zastępczy, którym dojechaliśmy do Wrocławia.\nPodsumowując, jak na pierwszą edycję konferencji, organizacja wypadła dobrze. Były dostępne przekąski w postaci kanapek i jogurtów (świetny pomysł) jak i kawa / herbata. Jedna sala była trochę mała, przez co nie chciałem się dociskać na jeden wykład. Na krzesełkach konferencyjnych były fajne podkładki przyczepiane do krzesła rzemykiem, na których się wygodnie notowało. Trzeba jedynie poziom prezentacji podnieść i będzie cacy.\nAutor: Marcin Stachniuk o 17:52 2 komentarze\nEtykiety: Android, J2ME, java, konferencja, mobilization\nWarsjawa 2011 już za nami\nW minioną sobotę (15.10.2011) odbyła się Warsjawa 2011. Konferencja ta jest organizowana przez te same osoby co Confitura z tym że ma ona charakter warsztatowy. Ja postanowiłem wziąć udział w ścieżce dotyczącej GWT gdyż ostatnio trochę pokodziłem w tej technologii i chciałem uzupełnić / usystematyzować swoja wiedzę. Ale od początku.\nKonferencja rozpoczęła się chwile po 9.00 słowem wstępnym organizatorów. Chwile później poszliśmy już do sal gdzie miały być warsztaty. Sala była trochę mniejsza niż przewidziane 60 uczestników, więc było ciasnawo, ale przyjemnie. No i ilość podłączonych komputerów do sieci elektrycznej musiała się skończyć wysadzeniem korków. Trzeba było kilka przedłużaczy spiąć ze sobą i ukraść prąd z korytarza, aby muc w ogóle rzutnik prowadzącemu uruchomić. Wysadzenie korków jest rzeczą, której można się spodziewać, ale zbytnio nie ma się jak przed tym zabezpieczyć. No chyba że ktoś ma generator prądotwórczy pod ręką i mógłby udostępnić :P\nWarsztaty rozpoczęły się więc o 9.45. Po krótkim wprowadzeniu utworzyliśmy przykładową aplikację i zaczęliśmy zabawę. Niestety prowadzący założył, że będzie Wi-Fi i że będzie działać. Niestety było to błędne założenie, co trochę rozwalało pracę. Przykład ten pokazuje, że przygotowanie prezentacji / warsztatu nie jest sprawą trywialną i że należy się zabezpieczyć na ewentualność braku dostępu do Internetu i wszelkie inne problemy. Całe szczęście pojawiłem się chwilę przed konferencją i zdążyłem jeszcze uruchomić skrypty konfigurujące środowisko, dzięki czemu mogłem wykonywać początkowe ćwiczenia. Poniżej przedstawiam garść interesujących informacji o GWT, które wyniosłem z warsztatu.\nW GWT jest coś takiego ciekawego jak SafeHTML. Chroni on przed atakami Cross-Site-Scripting (XSS). Było tylko o tym wspomniane i z pewnością trzeba kiedyś temat zgłębić.\nChcąc skorzystać z wybranego Linker’a musimy dodać odpowiedni wpis w pliku konfiguracyjny modułu (*.gwt.xml). I tak Chcąc skorzystać z CrossSiteIframeLinker dopisujemy:\nDla SingleScriptLinker jest to:\nWszystkie linkier’y należą do modułu core w GWT. Chcąc sprawdzić co jest domyślnie włączone i co jeszcze można włączyć, należy poczytać zawartość pliku Core.gwt.xml.\nNa warsztacie dowiedziałem się w końcu jak z Developer Mode skorzystać. Wcześniej o nim coś słyszałem ale nie wiedziałem dokładnie jak działa. Najlepiej przygotować sobie projekt z poziomu Eclipse’a: File -> New -> Web Application Project. Dzięki temu mamy możliwość skorzystania z plugin’a GWT do Eclipse’a.\nWybierając opcję GWT Compile Project wtyczka kompiluje aplikację i tworzy konfigurację uruchomieniową dla Eclipse’a. Możemy również sobie wybrać ile kompilator na wypisywać na konsole podczas kompilacji, oraz jak ma wyglądać JS po kompilacji (Pretty, Obfuscated, Detailed)\nO dziwo zaimportowanie projektu, utworzonego przez skrypt webAppCreator dostarczany wraz z GWT, nie pozwala nam korzystać z tego dodatku. Po udanej kompilacji możemy uruchamiać naszą aplikację w Development mode.\nWybieramy przeglądarkę i już można się nacieszyć nasza aplikacją. Zaletą jest to, że nie musimy za każdym razem rekompilować całej naszej aplikacji, tylko wciskamy F5 w przeglądarce. Pewnie są jakieś ograniczenia na to, co się automatycznie odświeża a co nie - kwestia dowiedzenia się.\nCiekawą funkcjonalnością jest możliwość logowania na konsolę po stronie klienta. Służy do tego moduł Logging. Aby go uaktywnić, należy w pliku konfiguracyjnym modułu dodać następujący wpis:\nWażne jest aby umieścić go przed naszym Entry Point’em!!! Ja umieściłem za i się męczyłem kilka godzin czemu nie działa.\nI już możemy logować:\nTrzeba pamiętać, aby dołączyć standardową bibliotekę javową: java.util.logging.Logger. Efekt widać na konsoli w Eclipse:\nSun Oct 16 19:20:33 CEST 2011 LogowanieEntryPoint\nJak i w przeglądarce:\nInną ważna rzeczą jest przyspieszanie kompilacji projektu. Niestety kompilacja do JS trwa długo i dodatkowo jest generowany kod na 6 przeglądarek. Warto dla celów development’u ograniczyć kompilację do jednej przeglądarki. I tak aby generować kod dla Firefox’a należy w pliku konfiguracyjnym moduł dodać następująca linijkę:\nWarto wiedzieć, że wpisy te są zdefiniowane w UserAgent.gwt.xml.\nTyle mniej więcej było do przerwy obiadowej. Około 13.45 zaczęły przychodzić pierwsze Pizze. Było ich sporo i co jakiś czas dochodziły nowe. Można było się spokojnie najeść, bo pod koniec przerwy widziałem jeszcze niedojedzone kawałki. Jako że przed przerwą budowanie aplikacji nie chciało mi działać, uniemożliwiało mi to aktywne uczestnictwo w warsztatach. Postanowiłem więc (nie ja jeden) przenieść się na ścieżkę wykładową.\nNajpierw Koziołek mówił na temat tego jak jeszcze można wykorzystać biblioteki testowe. Otóż ułatwiają one nam budowanie walidatorów danych (np. otrzymanych od klienta). Tutaj Bartek pokazywał jak skorzystać z TestNG.\nInna ciekawostka to zastosowanie Mockito w kodzie produkcyjnym. Da się i jest to przydatne, gdy wiemy, że jakaś funkcjonalność dojdzie w niedalekiej przyszłości, ale jeszcze nie wiemy co to de facto będzie. W tym momencie możemy sobie zbudować interfejs taki, jak będzie nam potrzebny i go zmockować, aby zwracał nam domyślne wartości. Jak już będzie wiadomo co / jak należy to poprawnie zaimplementować, to wyrzucając mocka podpinamy konkretną implementację. Ciekawe rozwiązanie, choć dla niektórych może to być zbyt kontrowersyjne.\nNa koniec było jeszcze o DbUnit. Dzięki tej bibliotece możemy zasilać naszą bazę nowymi danymi, np. wraz z kolejnymi release’ami naszej aplikacji. Nie musimy w tym momencie utrzymywać skryptów SQLowych (co jest kosztowne i trudne), a przygotowanie danych można zrzucić na klienta dając mu do ręki Excela.\nW ogólności zaletą zastosowania opisywanych bibliotek jest minimalizacja ilości naszego kodu, bo więcej naszego kodu = więcej błędów. Opisywane biblioteki są przetestowane przez duże grono użytkowników, a gdy nasz kod jest mniejszy to łatwiej znaleźć w nim ewentualny błąd. Dodatkowo wykorzystanie TestNG powoduje powstawanie programów samotestujących się.\nNa koniec został wykład Jacka Laskowskiego. Jacek opowiadał o TomEE czyli starym Tomcat’ie rozszerzonym o kilka bibliotek (CDI – OpenWebBeans, EJB – OpenEJB, JavaMail, OpenJPA, JSF – MyFaces, JTA - Geronimo Transaction) i certyfikat serwera aplikacji. Czyli mamy nowe narzędzie, które obsługujemy jak stare, a daje nam kilka dodatkowych możliwości. Wcześniej mogliśmy dołączyć dodatkowe moduły ręcznie.\nPo omówieniu teoretycznym, Jacek pokazał kilka sztuczek z NetBeans’em i TomEE i jak można szybko wystartować z nowym narzędziem. Niby żaden przełom, ale myślę, że nowy Tomcat pomoże zacząć nowicjuszom współpracę z nim. Sporą cześć tego co była na wykładzie można przeczytać na blogu Jacka, a pewnie jeszcze jakieś uzupełnienia się pojawią. Samo prowadzenie prezentacji jak zwykle na dobrym poziomie.\nNa koniec były jeszcze podziękowania dla sponsorów / organizatorów i losowanie nagród. Jak zwykle zostało wylosowane sporo osób, które już poszły do domu. Chyba warto w końcu napisać prostą maszynę losującą, gdyż podobny problem z nagrodami pojawia się na innych konferencjach.\nPodsumowując organizacyjnie po za wifi i prądem nie było się do czego czepiać. Pizzy było wystarczająco, napojów troszkę mniej, a i tak super że były. Szkoda trochę, że warsztat z GWT trochę nie wyszedł (problemy z netem i skryptem budującym), ale na szczęście można było alternatywnie pójść na wykłady. No cóż trzeba będzie samemu bardziej usiąść do tej technologii i się pobawić.\nAutor: Marcin Stachniuk o 08:27 1 komentarze\nEtykiety: GWT, java, konferencja, warsjawa\nMobilization – konferencja o technologiach mobilny...


Dokumentacja kadrowa - szkolenie certyfikowane z zaświadczeniem MEN - Szkolenia online z zaświadczeniem\nDokumentacja kadrowa - szkolenie certyfikowane z zaświadczeniem MEN\nDokumentacja kadrowa – szkolenie online z zaświadczeniem MEN. Zasady prowadzenia akt osobowych, omówienie przepisów regulujących dokumentację pracowniczą, dziesiątki wzorów pism, umów, formularzy do pobrania, pomoc i opieka trenera oraz zaświadczenie na druku MEN. To wszystko i jeszcze więcej w naszym kursie. Czytaj pełny opis szkolenia poniżej.\nGTIN: spd-dkwp SKU: 109 Kategoria: Pojedynczy kurs Tagi: akta osobowe szkolenie, dokumentacja kadrowa szkolenie, kurs prowadzenia akt osobowych\nKurs online „Dokumentacja kadrowa – szkolenie certyfikowane” to kurs przeznaczony dla osób, które chcą poznać tajniki i zagadnienia prowadzenia akt osobowych pracowników, ewidencji, przygotowywania wszelkiego rodzaju dokumentów kadrowych. Kurs nastawiony jest na maksymalnie praktyczne zdobycie wiedzy i doświadczenia – w trakcie kursu Uczestnik może pobrać wszelkie niezbędne w kadrach wzory pism i umów. Każdy z nich został kompleksowo omówiony.\nPełny opisz szkolenia i programu oraz pozostałe opinie Uczestników tutaj: Certyfikowane Szkolenie online Dokumentacja kadrowa\nJak wygląda kurs online „Dokumentacja kadrowa – szkolenie certyfikowane z zaświadczeniem MEN”?\nW poszczególnych lekcjach przedstawione zostały zagadnienia związane z prowadzeniem akt osobowych pracownika. Omówiono zasady zakładania i prowadzenia akt osobowych, ich przechowywania. Uczestnik pozna też zagadnienia, związane z danymi osobowymi w zakładzie pracy w zakresie zatrudniania pracowników. W trakcie kursu można bez ograniczeń pobierać wzory pism, umów, formularzy, oświadczeń pracowników itp. – można też pobrać je w paczce z ostatniej lekcji (w sumie kilkadziesiąt różnego rodzaju wzorów).\nKurs z prowadzenia akt osobowych dedykowany jest nie tylko osobom początkującym, ale również tym bardziej doświadczonym. Nasz kurs online Dokumentacja kadrowa – szkolenie certyfikowane opracowany został w taki sposób, aby nawet osoby nie mające żadnej wiedzy zakresu prawa pracy w możliwie krótkim czasie poznały zasady prowadzenia dokumentacji pracowniczej oraz podstawy prawne.\nDokumentacja kadrowa – szkolenie. Wzory dokumentów ukończenia szkolenia. Na odwrocie program szkolenia\nW cenie kursu zawarte są materiały dydaktyczne, skrypt zawierający wszystkie lekcje do pobrania oraz wszystkie wzory pism i umów.\nProwadzenie akt osobowych, wzory umów o pracę, wnioski i oświadczenia pracownika, polecenia służbowe ewidencje, wypowiedzenia, dyscyplinarki i porozumienia oraz wiele innych – to wszystko w ramach jednego kursu z zakresu prowadzenia dokumentów pracowniczych. Nasz kurs Dokumentacja kadrowa – szkolenie online omawia tę tematykę kompleksowo.\nPosiadamy status Niepublicznego Centrum Kształcenia Ustawicznego, dzięki czemu wydajemy legalne i zgodne z przepisami zaświadczenia o ukończeniu kursu, wystawiane na drukach MEN. Drukowane certyfikaty i zaświadczenia wysyłamy na wskazany adres bez dodatkowych opłat.\ntagi: kurs prowadzenia akt osobowych, akta osobowe szkolenie, dokumenty kadrowe kurs, kurs z dokumentów kadrowych, dokumentacja kadrowa szkolenie\n1 opinia dla Dokumentacja kadrowa – szkolenie certyfikowane z zaświadczeniem MEN\nPolecam wszystkim szkolenie „Dokumentacja kadrowa w praktyce” .Jak sama nazwa wskazuje szkolenie to w bardzo prosty sposób od podstaw pokazuje jak prowadzić dokumentację pracowniczą z zastosowaniem aktualnych przepisów prawa pracy.Zawiera bardzo dużo wzorów dokumentów, z których można korzystać.Bardzo cenne jest przekazywanie jak zastosować przepisy prawa pracy w praktyce na konkretnych przykładach.


Korepetycje z marketingu w Pleszewie udziela Radosław\nRadosław daje korepetycje z marketingu w Pleszewie\nMary (Kraków): język polski\nJustyna (Gdańsk): język szwedzki\nEwelia Łuczak (Szczecin): biologia\nPaweł (Rzeszów): matematyka\nnazywam się Radosław i jestem korepetytorem marketingu. Korepetycji udzielam w Pleszewie (województwo wielkopolskie). Mogę pomóc i podzielić się wiedzą w zakresie studiów. Przygotowuję również maturzystów do studiów.\nKorepetycje i pomoc w rozwiązywaniu zadań z marketingu /korepetycje tylko w Pleszewie lub rozwiązywanie zadań i pomoc - poprzez Internet/\n- skuteczność reklam i promocji\n- inne - jeśli masz w?tpliwo?ci czy mogę ci pomóc- napisz!\nCena korepetycji wynosi 50,00 zł /60 minut/.\nW przypadku pomocy w rozwiązywaniu zadań cena zależy od stopnia zło?ono?ci zagadnienia i terminu realizacji. Zlecenie zadań do rozwiązywania przyjmowanie są z czterodniowym wyprzedzeniem. Obowi?zuje wcześniejsza wp?ata na konto. Na maile odpowiadam w ciągu 24 godzin.\ntel. stacjonarny (062)7427-930 do godziny 19:00.\nTelefonów zastrze?onych nie odbieram.


Tanie loty Katowice Abidżan (KTW-ABJ) - Bilety lotnicze z Katowic do Abidżanu - eSky.pl\nLoty z Katowic do Abidżanu\nTanie loty z Katowic do Abidżanu\nSprawdź najlepsze okazyjne loty z Katowic do Abidżanu\nLoty do Abidżanu Loty do Londynu Loty do Rzymu Loty do Barcelony Loty do Paryża Loty do Oslo Loty do Dublina Loty do Brukseli Loty do Wybrzeża Kości Słoniowej Loty do Wielkiej Brytanii Loty do Włoch Loty do Kazania\nWarszawa - Abidżan Kraków - Abidżan Gdańsk - Abidżan Wrocław - Abidżan Poznań - Abidżan Rzeszów - Abidżan Szczecin - Abidżan Lublin - Abidżan Berlin - Abidżan Polska - Wybrzeże Kości Słoniowej Laoag - Kemi\n✔ Jakie promocje na loty z Katowic do Abidżanu znajdę w eSky.pl?\n✔ Czy rezerwując loty z Katowic do Abidżanu mogę zadbać o ubezpieczenie turystyczne?\n✔ Czy rezerwując loty z Katowic do Abidżanu mogę wykupić też nocleg na miejscu?\n✔ Jakie linie obsługują loty z Katowic do Abidżanu?\nW eSky.pl dbamy o to, aby oferta na loty z Katowic do Abidżanu obejmowała zarówno tanie linie linie lotnicze, jak i te wyspecjalizowane w wysokim standardzie.\nTanie loty do Polski Tanie loty z Polski Tanie loty do Lublina Tanie loty z Lublina Tanie loty do Tunxi Tanie loty z Tunxi


Nowy Wiśnicz. Dzisiaj finał VII Rajdu Konnego szlakiem ucieczki rtm. Pileckiego – mojabochnia.pl – portal informacyjny\nNowy Wiśnicz. Dzisiaj finał VII Rajdu Konnego szlakiem ucieczki rtm. Pileckiego\n24 kwietnia 2022 at 10:24\nJuż po raz siódmy w Nowym Wiśniczu odbędzie się dzisiaj finał Rajdu Konnego Szlakiem ucieczki rtm. Witolda Pileckiego z KL Auschwitz.\nDzisiaj o godzinie 16.00 pod Koryznówkę przybędą ułani, którzy przebywszy trasę z Oświęcimia do Nowego Wiśnicza oddadzą hołd rtm. Pileckiemu, który przed 79 laty (w nocy z 26 na 27 kwietnia 1943 roku) uciekł wraz z dwoma towarzyszami ucieczki: Edwardem Ciesielskim i Janem Redzejem z obozu zagłady i przez Alwernię, Tyniec, Wieliczkę, Puszczę Niepołomicką dotarli do Bochni, a stamtąd Pilecki trafił (3 maja) do Nowego Wiśnicza – do Koryznówki, do domu Tomasza Serafińskiego.\nWitold Pilecki brał później udział w powstaniu warszawskim, a po wojnie w opozycji antykomunistycznej. Aresztowany, brutalnie przesłuchiwany przez służbę bezpieczeństwa, został skazany na śmierć, którą wykonano 25 maja 1948 więzieniu mokotowskim w Warszawie.\nPo uroczystościach w Koryznówce, na wiśnickim zamku odbędzie się koncert Chóru Camerata z Wieliczki z okazji 120 rocznicy urodzin Witolda Pileckiego.


Islamski terrorysta złożył na siebie doniesienie do MSW - RMF 24\nIslamski terrorysta złożył na siebie doniesienie do MSW\nPiątek, 6 listopada 2015 (14:28)\nTajemnicza afera terrorystyczna we Francji. Islamski ekstremista sam złożył na siebie doniesienie na stronach internetowych MSW tłumacząc, że przygotowuje zamach na życie posłanki do Zgromadzenia Narodowego.\nZdjęcie ilustracyjne /TONI ALBIR /PAP\nAresztowany przez antyterrorystów 32-letni muzułmanin z podparyskiego imigranckiego getta zeznał, że do dokonania ataku terrorystycznego chcieli go zmusić islamscy ekstremiści. Związał się z nimi w więzieniu, w którym odbywał karę za handel narkotykami.\nMężczyzna oświadczył, że na początku sam chciał dokonać zamachu "przeciwko Francuskiej Republice" i odczuwał przypływy nieodpartej nienawiści. Później jednak zdał sobie sprawę, że nie jest to odpowiedni sposób obrony islamu. Postanowił więc złożyć na siebie doniesienie i oddać się w ręce policji, by uniknąć zemsty za zdradę ze strony swoich kolegów.\nNie wiadomo jednak ciągle, dlaczego ofiarą zamachu miała być ciemnoskóra socjalistyczna posłanka Seybah Dagoma, której rodzina pochodzi z Czadu i która jest członkiem Francuskiego Biura Ochrony Uchodźców. Posłanka potwierdziła, że była umówiona w najbliższych dniach na spotkanie z niedoszłym zamachowcem. Ten ostatni twierdził, iż szukał wsparcia finansowego dla tworzonej nowej internetowej stacji telewizyjnej.\nNiedoszły zamachowiec usłyszał w trybie natychmiastowym zarzut przygotowywania ataku terrorystycznego. Przesłuchują go ciągle policjanci oraz służby specjalne. Śledczy mają nadzieje, że dzięki nagłym wyrzutom sumienia islamskiego ekstremisty rozbiją nieznaną dotąd islamską bojówkę terrorystyczną. Na wszelki wypadek mężczyzna poddany ma zostać jednak również badaniom psychiatrycznym.


DachyB2B / Baza wiedzy / Vademecum i artykuły / Konstrukcja dachu / Konstrukcje dachowe\nDodano: poniedziałek, 01 października 2018 09:36\nDomy jednorodzinne w zdecydowanej większości przykrywają dachy spadziste, tworzące drewnianą konstrukcję zwaną więźbą dachową. Niekiedy tradycyjne rozwiązania techniczne zastępowane są przez ustroje montowane z elementów stalowych bądź dach budowany jest jako płaski z przeznaczeniem np. również do rekreacji.\nDrewniane ustroje dachowe\nRodzaj układu konstrukcyjnego więźby zwany też ustrojem dachowym zależy od rozpiętości i kształtu dachu i w praktyce stosowane są dwa podstawowe rozwiązania - układ krokwiowo-jętkowy oraz płatwiowo-kleszczowy tworzące tzw. konstrukcję ciesielskie.\nWięźba krokwiowo-jętkowa stosowana jest przy rozpiętościach do 6 - 7 m i charakteryzuje się brakiem podpór pośrednich - cała konstrukcja spoczywa na belkach - murłatach zakotwionych na wierzchu ścian zewnętrznych domu. Ustrój taki pozwala na swobodne zagospodarowanie przestrzeni pod dachem, a jętka spinająca krokwie może pełnić jednocześnie funkcję konstrukcji nośnej dla sufitu najwyższej kondygnacji.\nUstrój dachowy płatwiowo-kleszczowy\nUstrój dachowy płatwiowo-kleszczowy pozwala na przykrycie budynku o większej rozpiętości, ale wymaga ustawienia dodatkowych podpór w postaci słupów lub ścianek. Na nich spoczywają bowiem tzw. płatwie, czyli belki stanowiące dodatkowe podparcie dla krokwi.\nTe dodatkowe podpory ograniczają swobodę rozplanowania wnętrz jak też wymagają zagwarantowania dostatecznej wytrzymałości stropu w miejscu ich ustawienia. W praktyce oba podstawowe ustroje dachu mogą występować na jednym budynku, zwłaszcza gdy jego kształt ma bardziej skomplikowaną formę.\nZamiast tradycyjnej więźby ciesielskiej montowane są tzw. konstrukcje inżynierskie w postaci gotowych dźwigarów prefabrykowanych składających się z płaskich bądź przestrzennych elementów nośnych.\nPrefabrykowany wiązar podczas montażu na budynku, fot. Wiązary Burkietowicz\nRozwiązania takie stosuje się głównie w domach z nieużytkowym poddaszem, gdyż kratownicowy ustrój ma dużą wysokość.\nLukarna czy okno połaciowe - doświetlenie poddasza użytkowego\nDoświetlenie pomieszczeń na poddaszu można osiągnąć w dwojaki sposób - montując okna połaciowe lub też dobudowując wystająca z połaci dachu lukarnę z oknem fasadowym.\nOkna połaciowe to jeden ze sposobów doświetlenia poddasza, fot. Velux\nPrzy pierwszym rozwiązaniu nie zmienia się kształt ani wysokość pomieszczeń, natomiast w drugim powstaje "wnęka" z oknem, o wysokości większej niż na pozostałej powierzchni. Lukarny mogą być budowane w dwojaki sposób - jako przedłużenie odcinka ściany zewnętrznej wyprowadzonej ponad połać dachu lub "wstawione" w konstrukcję dachową.\nLukarny "wstawione" w połać dachu jako tzw. bawole oko, fot. Andrzej Papliński\nNa wykorzystanie okien fasadowych do doświetlenia poddasza pozwala też mansardowy ustrój dachowy dzięki dużemu kątowi nachylenia niższej części połaci i jej „spionowaniu” w miejscu osadzenia otworu okiennego.\nWiększość konstrukcji dachowych budowana jest z tarcicy iglastej - sosny, świerku rzadziej modrzewia, w formie desek, łat, bali, krawędziaków czy belek. Drewno nie jest materiałem jednorodnym i często posiada wady wpływające istotnie na jego wytrzymałość Dlatego do zastosowań konstrukcyjnych musi odpowiadać klasie wytrzymałościowych określonej w projekcie.\nObecnie drewno lite do zastosowania konstrukcyjnego powinno być cechowane znakiem CE i odpowiadać jednej z klas wytrzymałościowych wg nowych oznaczeń - najczęściej C24, C27 lub C30.\nTarcica powinna być wysuszona (wilgotność poniżej 20%) oraz zaimpregnowana, najlepiej metodą ciśnieniową. Dyskusyjna jest natomiast zasadność stosowania preparatów zwiększających odporność ogniową konstrukcji.\nW większości domów więźba osłonięta jest wełną mineralną i okładziną z płyt gipsowo-kartonowych, które stanowią bardzo dobrą ochronę przed rozprzestrzenianiem się ognia i zniszczeniem konstrukcji dachowej.\nWięźbę dachową ze wstępnie prefabrykowanych części można też zamówić w specjalistycznej firmie, która przygotuje w gotowe, przycięte na wymiar i ostrugane belki. Rozwiązanie takie przyspiesza montaż dachu, a dopasowane fabrycznie elementy zapewniają dokładność wykonania i wysoką trwałość konstrukcji.\nDrewno klejone w konstrukcjach dachowych\nElementy z drewna litego mają skłonność do paczenia się, co może doprowadzić do deformacji konstrukcji. Drewno lite ma też ograniczone wymiary wynikające z wielkości kłód podawanej obróbce tartacznej. Wady te można wyeliminować zastępując drewno lite drewnem klejonym.\nKonstrukcja dachowa z drewna klejonego nad basenem w miejscowości Koskowo k. Gdyni, fot. NordWOOD\nIstotną zaletą drewna klejonego jest też możliwość kształtowania (wyginania) elementów już w procesie produkcji, a ich wymiary są ograniczone jedynie możliwościami produkcyjnymi maszyn. Najczęściej stosowanym obecnie surowcem do produkcji drewna klejonego warstwowo jest tarcica świerkowa.\nZ wykorzystaniem drewna klejonego produkowane są belki dwuteowe o różnych wysokościach składające się z pasów z drewna klejonego oraz środnika z płyty OSB 3. Elementy składowe belki są prasowane z wykorzystaniem wodoodpornych klejów, dzięki temu uzyskują wysoką sztywność i gwarantowaną stabilność wymiarów.\nTradycyjne sposoby wykonywania złączy ciesielskich coraz częściej zastępowane są przez stalowe łączniki ułatwiające wykonanie połączeń i poprawiające ich wytrzymałość. Praktycznie nie wykonuje się już - ze względu na dużą pracochłonność - klasycznych połączeń na tzw. „jaskółczy ogon” czy zwidlenie.\nWiązar łączony na płytki kolczaste, fot. Wiązary Burkietowicz\nJednak łączniki z reguły nie stanowią elementu całkowicie przenoszącego obciążenia i jedynie stabilizują złącze, a siły przenoszone są przez bezpośredni styk drewnianych elementów, co wymaga odpowiedniego ich dopasowania.\nDachowe konstrukcje stalowe\nStalowe konstrukcje dachowe montowane są głównie w budynkach jednorodzinnych stawianych w technologii szkieletu stalowego jak i w obiektach o dużej rozpiętości zadaszenia (hale handlowe, magazynowe, produkcyjne, sportowe).\nElementy nośne dachu w formie blachownic lub kratownic wspierają się na słupach wchodzących najczęściej w skład systemu konstrukcji obiektu. Elementy te są fabrycznie pokryte powłokami ochronnymi (ocynkowanie ewentualnie malowanie), a ich montaż odbywa się za pomocą połączeń śrubowych.\nPokrycie dachowe mocowane jest do zimnogiętych profili ze stali układanych prostopadle do ram nośnych w postaci płyt warstwowych o różnej konfiguracji powłoki zewnętrznej i wewnętrznej, jak i rdzenia. Systemowe elementy montażowe pozwalają na szybkie i trwałe łączenie płyt z konstrukcją oraz montaż niezbędnego odwodnienia i wykończenia.\nInnym rozwiązaniem przykrycia obiektów o dużej rozpiętości są tzw. dachy samonośne w formie łukowych paneli z blachy trapezowej. Mogą one spoczywać na ścianach nośnych budynku lub bezpośrednio na płycie fundamentowej. Panele pełnia jednocześnie funkcję nośną jak i pokrycia dachowego, a w elementach można montować naświetla czy wejścia boczne.\nMniej popularne dachy płaskie lub o niewielkim nachyleniu połaci (do 5 stopni) budowane są głównie jako żelbetowe konstrukcje stropodachów z wykorzystaniem typowych technologii stosowanych przy wykonywaniu stropów - monolitycznych płyt wylewanych na budowie, żelbetowych płyt prefabrykowanych lub konstrukcji gęstożebrowych.\nZespolone stropy gęstożebrowe typu VECTOR, fot. Konbet\nPrzy niewielkim nachyleniu i małej powierzchni wymagany spadek tworzony jest w formie betonowej wylewki z użyciem np. klinowych płyt termoizolacyjnych, jako stropodach niewentylowany. Przy większych spadkach, dach mogą tworzyć płyty korytkowe ułożone na ażurowych ściankach podporowych (stropodach wentylowany).\nWymagana izolacja cieplna powinna być zawsze układana od strony zewnętrznej płyty stropowej co zapewni ochronę przed skutkami dużych zmian temperatury otoczenia w ciągu roku.\nDach odwrócony w wariancie z płytami chodnikowymi lub kamiennymi, fot. archiwum portalu budujemydom.pl\nPrzy budowie w formie tzw. dachu odwróconego, z powierzchnią wykorzystaną jako np. taras, izolacja przeciwwodna układana jest pod ociepleniem z odpornych na stały kontakt z wodą płyt z polistyrenu ekstradowanego XPS.\nZdjęcia w tekście: Wiązary Burkietowicz, Konbet, Velux, NordWOOD, archiwum portalu budujemydom.pl\n» Lukarna czy okno dachowe?


Warsztaty pisania Krzyża – SLO Lubin\nWarsztaty pisania Krzyża\n17 września 2016 18 września 2016 Agnieszka\nUczniowie się (po)pisali…\nPomysł by napisać ikonę Krzyża zrodził się już dawno. Pomysł zrealizowaliśmy dzięki spotkaniom w duchu ekumenicznej wspólnoty Taizé, która modli się przy Krzyżu. Pragnienie by własnoręcznie napisać ikonę z młodzieżą, by móc przed nią modlić się razem pomogło nam zrealizować ten projekt. Nadarzyła się okazja gdyż stary Krzyż, przy którym się spotykaliśmy spadł i się roztrzaskał.\nDla naszego liceum to super możliwość zaangażowania uczniów i wykazania się talentem oraz nabrania zapału by coś samemu malować. Zorganizowaliśmy warsztaty, w których uczestniczyli: Hania Birut, Ola Birut, Patrycja Sołtys i Ola Majdan oraz Jagoda Krasny absolwentka naszego SLO. Warsztaty trwały od wtorku 13 września do czwartku 15 września od 15h00-18h00. Prowadził je Pan Grzegorz Niemyjski z Lednicy, wykładowca na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu.\nKrzyż został zamówiony na wymiar u stolarza. Kiedy został przywieziony spotkaliśmy się na modlitwie i każdy z nas był przedstawicielem wszystkich młodych, mógł napisać w swoim i ich imieniu modlitwę na drewnie Krzyża, które później było zamalowywane. Po nałożeniu kilku warstw gruntu spotkaliśmy się, pomodliliśmy i zabraliśmy się do rysowania i ustalania kto ma być na Krzyżu prócz Jezusa. Każdy następny etap: odwzorowywanie, pisanie, nakładanie złota, rozjaśnianie… jest zilustrowany na zdjęciach.\nKiedy gotowy Krzyż zostanie pokryty werniksem, spotkamy się by go ofiarować Bogu oraz poświęcić i namaścić podczas nabożeństwa. Następnie od miesiąca października przy tym Krzyżu będziemy się modlić na spotkaniach Taizé przygotowując się do wyjazdu na Europejskie Spotkanie Młodych w Rydze na Łotwie w grudniu.\nDziałalność koła TPD – kolejny rok czas zacząć


🇵🇱 Nowy a stary Xbox kontroler. - Controllers - Xbox-Vibes\n🇵🇱 Nowy a stary Xbox kontroler.\nJune 21, 2021 in Controllers\nGo to solution Solved by Xboxziomek, June 21, 2021\nCześć, jakie są różnice pomiędzy nowym a stary padem do Xbox series X? Jakaś widoczna zmiana?\nPatryk, PanSieczka9, edjazoli25 and 1 other\nRóżnic jest kilka, po pierwsze jest trochę mniejszy ale za to lepiej trzyma się w ręku dzięki innemu materiałowi, do tego dochodzą perforowane przyciski i spusty z tylu. Masz jeszcze przycisk do szyb\nJest mniejszy i powiem ci szczerze że lepiej leży w ręku. Miałem okazje zobaczyć zanim zamówiłem nową serie X. Wydaje mi się bardziej stabilny i wydaje mi się że lekkie zmiany w ergonomii wyszły na do\nRóżnic jest kilka, po pierwsze jest trochę mniejszy ale za to lepiej trzyma się w ręku dzięki innemu materiałowi, do tego dochodzą perforowane przyciski i spusty z tylu. Masz jeszcze przycisk do szybkiego dzielenia się clipami lub screnami. Warto tez dodać ze nie użyjesz starego kabla do ładowania i musisz używać nowego usb-c kabla. A i krzyżak taki trochę jak z Elite- masz poczucie jakbyś trzymał ten droższy lol.😁\nJest mniejszy i powiem ci szczerze że lepiej leży w ręku. Miałem okazje zobaczyć zanim zamówiłem nową serie X. Wydaje mi się bardziej stabilny i wydaje mi się że lekkie zmiany w ergonomii wyszły na dobre


październik, 2020 | TouchOfArt\nStart » Post stworzony w październik, 2020\nWojciech Kossak jest jednym z najbardziej znanych polskich malarzy. Nie ma chyba osoby, która nie słyszałaby o nim i o całej rodzinie Kossaków. Wiele osób wymienia wręcz Wojciecha jako jednego z najpopularniejszych twórców rodzimej sztuki. Wojciech Kossak, Autoportret (za: www.Pinakoteka.Zaścianek.pl) Był niezmiernie pracowitym i płodnym artystą. Najczęściej kojarzy się go z tematyką batalistyczną. Był również biegłym portrecistą. Często podróżował – dla poszerzania wiedzy oraz zdobywania nowych zamówień. W pewnym momencie malarz wywędrował nawet do Stanów Zjednoczonych, które nie pozostały bez wpływu na jego twórczość. Artystyczna rodzina – malarz z urodzenia Wojciech Kossak niemalże nie miał wyboru – musiał zająć się malarstwem, a na jego obrazach musiały pojawiać się konie. W jego rodzinie zamiłowanie do malarstwa było czymś powszechnym. Seniorem rodu był oczywiście Juliusz Kossak. W drugim pokoleniu oprócz Wojciecha malował także jego brat-bliźniak Tadeusz. Następnie pałeczkę przejęli syn Wojciecha...\nRafał Malczewski jest jednym z ciekawszych, polskich malarzy okresu międzywojnia. Trudno się dziwić – jego charakterystyczne malarstwo przykuwa bowiem uwagę i zdobywa uznanie, potwierdzone przez coraz wyższe ceny obrazów artysty w sprzedaży galeryjnej i na aukcjach sztuki. Rafał Malczewski, Dolina Kościeliska z Przełęczy Pyszniańskiej (Muzeum Tatrzańskie w Zakopanem, zdjęcie za: pinakoteka.zascianek.pl) Przez długie lata artysta pozostawał w cieniu sławnego ojca – Jacka Malczewskiego, mistrza malarskiego symbolizmu. Obecnie jednak zyskuje olbrzymią popularność, zwłaszcza wśród miłośników syntetycznych pejzaży w duchu art déco, które niejednokrotnie zatrzymują się na granicy symbolu i abstrakcji. Najważniejszym tematem, który się na nich pojawia są góry, które artysta uwielbiał nie tylko malować, ale też zdobywać. Wspinaczka górska w genach Rafał Malczewski był felietonistą, który tematyce górskiej poświęcił setki stron. Część z esejów została opublikowana choćby w zbiorze Pępek świata. Wspomnienia z Zakopanego. Artysta był również aktywnym taternikiem,...


Przepis na klopsiki i sałatkę znalazłam w książce "Jerozolima. Książka kucharska". Ponoć kotleciki z porem i wołowiną w pysznym sosie cytrynowym są typowe dla Żydów z Izmiru, czyli z Turcji. Ottolenghi zastrzegał, żeby ściśle trzymać się przepisu, ale pozwoliłam sobie na minimalne modyfikacje. Wzięłam trochę więcej wołowiny i połowę wskazanego soku z cytryny. Jak dla mnie wyszło rewelacyjnie. Klopsiki są delikatne i rozpływają się w ustach. Czuć wyraźny smak duszonych porów.\nJako dodatek zrobiłam prostą sałatkę z kalarepy i jarmużu. Finalnie wyszło świetne danie obiadowe, okraszone kwaśnym i miętowym sosem śmietanowo-jogurtowym. Z tego przepisu wychodzi 16 kotlecików, więc spokojnie możecie użyć połowy składników. W przeciwnym razie nakarmicie całą rodziną i to przez 2 dni :)\n400g mielonego mięsa wołowego (użyłam ligawy)\n1,5 łyżki śmietany 36%\n1 nieduży ząbek wyciśnięty przez praskę\nposiekane listki z 3 gałązek świeżej mięty\nsumak do posypania sałatki\nPory kroimy na krążki grubości 2cm i gorujemy 20 minut na parze. Użyłam bambusowego parownika.\nW tym czasie mielimy mięso (jeśli kupiliście mięso w kawałku), dodajemy do niego jajka, bułkę tartą, sól i pieprz. Mieszamy widelcem. Kiedy pory się ugotują i lekko przestygną miksujemy je pulsacyjnie w blenderze, żeby trochę się porwały (6 do 8 3-sekundowych obrotów) - nie należy z nich robić "papki". Dodajemy pory do mięsa, wszystko zagniatamy czystymi rękami i formujemy kotleciki ośrednicy 5-6cm i grubości 2cm.\nSmażymy partiami (w zależności od wielkości patelni) na oleju roślinnym, na grubej patelni z obu strony do zarumienienia. Następnie wycieramy nadmiar tłuszczu i spalenizny z patelni. Wkładamy wszystkie klopsiki. Zalewamy bulionem, sokiem z 1 cytryny i całość solimy. Gotujemy pod przykryciem 25 minut i 3 minuty bez przykrycia.\nPodajemy polane jogurtem greckim i posypane natką.\nKalarepy obieramy i kroimy w kostkę o boku ok. 1,5cm. Liście jarmużu rwiemy (wyrzucamy łodygi) i dodajemy do kalarepy (oprócz kilku do dekoracji). Wszystkie składniki dressingu mieszamy i polewamy warzywa. Mieszamy, wykładamy na talerz, posypujemy pozostałymi liśćmi jarmużu i szczyptą sumaku.\nEtykiety: jarmuż, kalarepa, kuchnia żydowska, pory, wiosna, wołowina\nwhipped cream 13 kwietnia 2015 23:07\nFenomenalne kotleciki. Postaram się wykorzystać przepis przy najbliższej okazji :)\nAsia 16 kwietnia 2015 14:24\nBardzo przyjemne, resztki spałaszowałam w formie burgerów :)\nKusterkowa.pl 16 kwietnia 2015 09:33\nDzięki Tobie mam przepis na kolejny obiad - wygląda przecudnie. Zdjęcia, które robisz są tak piękne, że siedzę i się w nie wlepiam, jak głupia od 5 minut. :p\nAsia 16 kwietnia 2015 14:25\nOj Ola, słodzisz, słodzisz! ;)


Powierzchnia1 680 m2\nNa sprzedaż oferujemy działkę z wydanymi warunkami zabudowy o powierzchni 1680mkw w rejonie Boguszowic. Dojazd do działki od strony ul. Łanowej, istnieje możliwość powiększenia i zakupu sąsiednich parcel.\nNa sprzedaż działka o numerze 13/3 obręb 67 w Cieszynie. Powierzchnia parceli to 1680mkw. Działka o regularnym kształcie i wymiarach około 30x55m. Parcela lekko pochylona, położona w absolutnie cichym i spokojnym miejscu, w sąsiedztwie luźna zabudowa jednorodzinna, lasek i łąki.\nDojazd do działki prywatną drogą utwardzoną, ostatnie 110m, wymaga utwardzenia.


Ideały powołania cz. 1 - Pedagogika praktyczna\nHome » Wiedza o pedagogii » Ideały powołania cz. 1\nO stosunku ideału i rzeczywistości w zawodzie nauczycielskim młody nauczyciel powinien mieć z samego początku jasne wyobrażenie, a nauczyciel starszy nie powinien zatracać jasności sądu. Nauczyciel powinien sobie uświadomić, że z jego działalnością, jak z żadną inną, łączą się wielkie trudności i ciągła konieczność wyrzekania się, że często bywa niełatwo, w odświętnej dziedzinie ideałów znaleźć pokrzepienie sił dla powszednich trudów i kłopotów pracy zawodowej. Dopiero ten, kto z tego stosunku zdaje sobie jasno sprawę, wytworzy sobie możność ochoczej i owocnej pracy. Zawód nauczycielski jest trudny dlatego, że stawiają mu wymagania najrozmaitsze i często bardzo rozbieżne. Jest rzeczą trudną i mozolną ciągle zwracać uwagę na całą klasę, składającą się z 20 do 50 uczniów, a zarazem na każdą jednostkę w tej masie, oraz na własną osobę; trzeba ze zdrową pedanterią uwzględniać mnóstwo drobiazgów, a przy tym ani na chwilę nie tracić z oka wielkich celów wychowania i nauczania; nauczyciel ma kształcić i nauczać wszystkich, a przy tym uwzględniać swoisty charakter każdego; w właściwym czasie trzeba być nieskończenie cierpliwym i pobłażliwym, nawet wobec najbezczelniejszego łobuza, ale przy tym w razie potrzeby stosować surowość i występować energicznie; w każdej chwili nauczyciel powinien być panem położenia, choćby był najbardziej wzburzony, a przy tym nie powinien tracić otuchy, choćby jedno rozczarowanie następowało po drugim; powinien także zupełnie panować nad materiałem naukowym, choćby najtrudniejszym, i powinien nad nim panować naukowo, a przy tym popularnie umieć się zniżać do poziomu umysłowego prostaczka i ucznia najbardziej ograniczonego. Powinien być zawsze tym samym i sobie wiernym; bo konsekwencja jest siłą dziwnie potężną i wpływową, bez niej niema wychowania.\nIdeały powołania cz. 2 A jednak nauczyciel powinien być wrażliwym na wszelkie nowości, zjawiające się w świecie i w nauce, wciąż wymagane przez nasze czasy niespokojne i żądne nowości. Jakkolwiek czasy nasze najczęściej mają tylko swoje pragnienia, a nie…\nPedagogika praktyczna cz. 8 Zdaje się także być rzeczą naturalną, że Pedagogika praktyczna musi mieć poniekąd charakter miejscowy, że musi być do pewnego stopnia pedagogiką lokalną. Ale kto, jak autor niniejszej książki, działał w różnych krajach, ten będzie miał…\nusługi geodezyjne wołomin\nCzym jest pedagogika praktyczna? Jaki wspływ ma na otaczający Nas świat? Na te i inne pytania postaram się odpowiedzieć na tej stronie. Zachęcam wszystkich do komentowania i udzielania się na stronie . Więcej informacji o tej tematyce znajdziesz w http://fitnesshealthpros.com/cs/, i . Hosting i domena utrzymywana jest dzięki wsparciu .\nAby zachować polot idealny, ochoczość w pracy i świeżość umysłu, nauczyciel powinien zdobywać gruntowne wykształcenie naukowe nie tylko w uniwersytecie, lecz powinien wciąż nad sobą …\nKształcenie charakteru cz. 5\nOddawać każdemu, co mu się należy według darów i zasług jego; rozdzielać łaskę i niełaskę według słuszności, a przy tym nie zważać na powierzchowność ucznia, …\nA jednak nauczyciel powinien być wrażliwym na wszelkie nowości, zjawiające się w świecie i w nauce, wciąż wymagane przez nasze czasy niespokojne i żądne nowości. …\nWszak jest to widocznym znakiem naszego czasu, żeby wolność osobowości odpychać i ukrywać poza tym, co jest ogólne i co działa nieosobowo, poza zasadami, prawami, …


Świąteczne drzewko, pierniczki i kolędy to jedne z symboli Świąt Bożego Narodzenia. Zaliczyć do nich można także czekoladowe mikołaje, uwielbiane zwłaszcza przez najmłodszych. Wybór czekoladowych figurek jest jednak obecnie znacznie większy, a dzieciom podarować możesz np. Mikołaja z zestawem reniferów. Uroczy komplet 3 figurek wykonany jest z wysokiej jakości czekolady mlecznej, białej i deserowej, a nadzienie z orzechów laskowych. Zestaw słodyczy pod choinkę zapakowany został w zielono-czerwone opakowanie ze świątecznymi motywami. Z kolei pojedyncze figurki doskonale sprawdzą się jako dodatek do innych prezentów. Świąteczny misiu w czapce Mikołaja to idealna czekolada pod choinkę, która skradnie serca wielu najmłodszych, a przed zjedzeniem będzie cieszyć oczy wyjątkową, zabawną formą.\nDobrym pomysłem będą także świąteczne czekoladki z nadrukami nawiązującymi do symboli Bożego Narodzenia. W pudełeczku z napisem „Merry Christmas” znaleźć można dzwoneczek, bałwanka, choinkę i czekoladową skarpetę na świąteczne drobiazgi, a dodatkowo dwie przepyszne pralinki. Takie prezenty pod choinkę ucieszą niejednego łasucha.\nAlternatywą dla tradycyjnych świątecznych figurek mogą być też słodycze na gwiazdkę 3D. Trójwymiarowe choinki i renifery to przepyszne słodycze pod choinkę wykonane z najwyższej jakości przepysznej czekolady. Są też przepiękną, świąteczną dekoracją. Taki prezent dla dziecka pod choinkę to też forma zabawy, bo figurkę należy samodzielnie złożyć.\nJeśli Twoje dziecko ma wyjątkowe zainteresowania i pasje, to możesz do nich nawiązać właśnie czekoladowymi upominkami. Przyszły weterynarz ucieszy się z czekoladowego zoo lub czekoladowej farmy. Młodego piłkarza zaskoczy wyjątkowa piłka nożna z czekolady. Fanowi gotowania możesz sprawić Czekoladowy zestaw kuchenny, a małej księżniczce czekoladowe akcesoria do makijażu. Takie czekoladki pod choinkę są wyjątkowym upominkiem – zachwycają wyglądem, kunsztem wykonania i pysznym smakiem. Mają też personalizowany charakter, bo słodycze dla dzieci pod choinkę mogą nawiązywać do tego, co jest dla najmłodszych ważne i co szczególnie lubią.\nCzekoladki pod choinkę to prezent uniwersalny, doskonały zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych. Wybierając jednak prezent dla najmłodszych warto postawić na zabawną formę. Czekoladki „Super Chłopak” pomogą dodać dziecku wiary w siebie. Kolorowa, komiksowa forma opakowania przypadnie do gustu zarówno małym chłopcom, jak i tym już prawie dorosłym.\nŚwięta to czas, kiedy chcemy pokazać bliskim jak wiele dla nas znaczą i jak bardzo ich kochamy. Miłe słowa dzieciom można przekazać przy pomocy wyjątkowego Czekoladowego Telegramu. „Kochamy Cię – Mama i Tata” to wiadomość, która z pewnością wzruszy niejedno dziecko. Napis ułożony jest ze słodkich, czekoladowych literek. Treść można dowolnie personalizować. Takie telegramy to wyjątkowe słodycze pod choinkę, które dostarczą wielu pięknych i niezapomnianych emocji.\nCzekolada pod choinkę to także idealny dodatek do większych prezentów lub drobny upominek np. dla dzieci przyjaciół. Zwłaszcza, gdy ma zaskakującą formę lub smak. Tradycyjną tabliczkę czekolady możesz zastąpić np. czekoladą w kształcie choinki. Wybierz taką, która ma dodatki uwielbiane przez najmłodszych: żelki Haribo, Skittles, kokosowe wiórki. Takie prezenty dla dzieci pod choinkę na pewno na długo pozostaną w ich pamięci.\nWśród słodkich dodatków do prezentów zachwyt z pewnością wzbudzą także czekoladowe lizaki. Lizak w kształcie uroczego pieska, kotka lub jednorożca dostarczy radości każdemu maluchowi. Lizak może też nawiązywać do tematyki świątecznej np. gdy będzie w formie Mikołaja lub renifera. Czekoladowe słodycze pod choinkę wywołają uśmiech na twarzy niejednego dziecka.\nWybierając zestaw słodyczy pod choinkę warto zwrócić uwagę na kilka kryteriów. Słodkości powinny być wykonane z wysokiej jakości czekolady – tak, aby miały wyjątkowy smak i wygląd. W przypadku wielu produktów ważna jest także jakość i kunszt wykonania. Tak jak w przypadku czekoladowego pada, który nawet w najdrobniejszych szczegółach wiernie odwzorowuje oryginał, na wzór którego został wykonany. W przypadku prezentów pod choinkę szczególne znaczenie mają także opakowania. W końcu moment odkrywania co kryje się w środku to dla najmłodszych duże, niezapomniane emocje – często niemniejsze niż te, które wywołuje sam prezent.


Kwaśne Zdrowie | Osrodek Leczenia Alkoholizmu, Potencja, Follixin, Chrapanie\nYou are here: Home / Uroda / Kwaśne zdrowie\nKwaśne zdrowie Reviewed by admin on wtorek, Lipiec 19th, 2016 .\nJuż w starożytnych czasach na czele cytrusów zapewniających zdrowie, stała, znana nam dobrze dzisiaj, cytryna. Jest to istne bogactwo witaminy C, czyli kwasu askorbinowego. Jest to witamina odpowiedzialna za przebieg licznych procesów chemicznych w organizmie. Cytryna jest owocem o smaku kwaśnym, zawierającym biopierwiastki alkaliczne, które mają ogromny wpływ na zdrowie. Należy jednak się wystrzegać cytryn, które były opryskiwane środkami chemicznymi. Są to związki syntetyczne, które osłabiają nasze zdrowie w sposób bardzo znaczący. Ważne jest zatem ich dokładne mycie, szorowanie, a nawet sparzanie wrzątkiem, w celu pozbycia się tych toksyn. Sok z cytryny rozpuszcza nawet drobne skrzepy krwi w naczyniach wieńcowych, co zmniejsza ryzyko wystąpienia zawałów serca. Mimo swojego kwaśnego smaku, cytryna ma działanie zasadotwórcze, więc nie musimy obawiać się o negatywny wpływ na zdrowie naszych narządów wewnętrznych. Cytryna zawiera witaminę P, która chroni witaminę C przed jej zbyt szybkim utlenieniem.