Pamiętnik Hermiony |\nOpublikowano 14 września 2008 Autor: ania\nCześć! Jak wynika z tytułu, to już jest moja ostatnia notka. Narazie kończę pamiętnik Hermiony, ale mam nadzieję, że kiedyś do niego wrócę.\nBloga nie będę się pozbywać, bo po pierwsze, kosztował mnie dużo pracy, a po drugie, może wkrótce do niego wrócę.\nAle narazie to tyle. Miłego czytania:-)\nNie mogłam doczekać się rana. Chciałam już wykrzyczeć Harry’emu, Ronowi, Annie, Ginny i innym całą prawdę. Powstrzymałam się jednak i przykładając się do poduszki po chwili zasnęłam.\nW niedzielę wstałam wypoczęta i w dość dobrym humorze. Była już prawie jedenasta rano gdy wyszłam z dormitorium. W pokoju wspólnym od razu rzuciły mi się w oczy postacie Annie i Rona grających w szachy.\n- Cześć- Zagadnęłam podchodząc do nich.-Kto wygrywa?\nW ostatnim czasie bardzo chciałam im wszystko wyznać. Ale teraz, gdy nadażyła się ku temu okazja, nie miałam pojęcia co im powiedzieć, dlatego zaczęłam od tak błahego pytania. Wcześniej nie sądziłam, że opowiedzenie im prawdy będzie dla mnie tak trudne. Oczywiście chciałam im to powiedzieć, ale nie wiedziałam jak.\n- Cześć- Odpowiedział Ron, ale Annie popatrzyła na mnie z pogardą.\n- Po co przyszłaś?- Zapytała.\n- Muszę wam wszystko wyjaśnić- Rzekłam.\nZebrałam wszystki myśli i opowiedziałam im dlaczego zerwałam z Harry’m oraz dlaczego teraz mogę im wszystko powiedzieć. Oboje byli zdumieni gdy usłyszeli, że Bellatriks już nie ma, a później Ron rzekł:\n- I mówisz, że Glizdogon nas śledził, tak? Teraz rozumiem. To dlatego wywiesili dziś rano te ogłoszenia o odszczurzaniu\n- Przepraszam- Mruknęła Annie po chwili, nie patrząc na mnie.- Nie powinnam tak się zachowywać wobec ciebie\n- Nie masz za co przepraszać- Odpowiedziałam uśmiechając się.- Nie mogłaś przecież wiedzieć co się naprawdę stało. Chciałaś być po stronie brata i dobrze to rozumiem. Chciałaś by Harry był szczęśliwy\nAnnie zwróciła ku mnie wzrok i zauważyłam, że patrzy na mnie z poczuciem winy.\n- Nie powinnam tak natychmiast cię skreślać- Rzekła.- Nie umiałam zrozumieć dlaczego to zrobiłaś. Mogłam chociaż spróbować rozwikłać to wszystko, do czego namawiał mnie Ron, ale nie zrobiłam tego. Byłam przekonana o twojej winie i zimnym sercu. Przepraszam, że w ciebie wątpiłam\n- Annie, nie przejmuj się tym- Odrzekłam. Bardzo spodobały mi się jej słowa.- To już minęło i nie trzeba do tego wracać. Ale mam pytanie. Gdzie jest Harry?\n- Zaraz po śniadaniu poszedł na błonia- Powiedział Ron.- Ostatnio lubi spędzać czas w samotności. Ale się ucieszy jak dowie sie prawdy- I wystrzerzył do mnie zęby.- No, idź do niego!\nPosłuchałam Rona i wyszłam z zamku. Na dworze było ponuro. Ciemne chmury zapowiadające rychły deszcz pokrywały niebo i dzięki temu na błoniach nie było nikogo. Szłam prosto i rozglądałam się wokoło. W końcu zobaczyłam pewną postać siedzącą nad jeziorem. Podeszłam bliżej i okazało się, że to Harry.\n- Harry- Powiedziałan stając obok niego.- Chciałam z tobą porozmawiać\nMilczał wciąż patrząc na jezioro.\nNie wiedziałam co robić. Powiedzieć mu czy odejść i pozwolić, by powiedział mu o tym Ron? Bałam się, że Harry mi nie uwierzy, a nie chciałam już słuchać wyrzutów z jego strony.\nTo okazało się trudniejsze niż w przypadku Annie i Rona, ale jednak nabrałam odwagi i zaczęłam.\n- Ja wcalę nie chiałam z tobą zerwać- Rzekłam.- To było wymuszone\nHarry spojrzał ze zdziwieniem na mnie, a ja ciągnęłam dalej.\n- … a to, że chodzę z Krumem, wymyśliłam- Powiedziałam na koniec.- Myślałam, że to pomoże w tym całym kłamstwie, ale pomyliłam się. Chyba jeszcze bardziej się ode mnie odsunąłeś\n- A dlaczego teraz możesz mi to wszystko powiedzieć?- Zapytał podejrzliwie Harry, ale wydawało mi się, że mi wierzy.\n- Bellatriks Lestrange już nie ma, została pokonana- Rzekłam i powiedziałam Harry’emu jak do tego doszło.- Wierzysz mi?- Zapytałam\n- Nie sądzę, że mogłabyś to sama wymyślić. Tak, wierzę ci i… przepraszam- Powiedział Harry i umilkł.\nMilczeliśmy przez chwilę. Widać było, że Harry nieco się zmieszał i nie wiedział co powiedzieć.\n- Przepraszam- Odezwałam się pierwsza.- Myślałam, że jeśli wybierając zerwanie z tobą, uratuję ciebie, Rona i innych, a Bellatriks nie będzie miała peleryny. Pomyliłam się. Nie wiedziałam, że będziesz tak bardzo cierpiał, a powinnam o tym wiedzieć. Tyle przeszedłeś w swoim krótkim życiu, a ja cię jeszcze dobiłam\n- Hermiono- Powiedział Harry wstając.- Nie mów takich głupstw. To ja ci nie ufałem i to ja powinienem cię przeprosić. Ty wybrałaś to co wydawało ci się najlepsze. I uważam, że bardzo dobrze zrobiłaś\n- Ale tyle cierpiałeś przeze mnie…\n- To już nie ważne- Przerwał mi Harry.- Może to jeszcze bardziej zbliży nas do siebie\nZaczął kropić deszcz. Spojrzałam w górę i zobaczyłam wielką, czarną, kłębiastą chmurę.\n- Chyba powinniśmy wracać- Rzekłam do Harry’ego.\n- Tak, zaraz pójdziemy tylko jeszcze chcę ci coś powiedzieć- Powiedział chłopak.- Kiedy zerwałaś ze mną, rzeczywiście byłem na ciebie zły, ale teraz kiedy wiem jaka jest prawda, żałuje tego i proszę byś nie stawiała mnie w złym świetle\n- To jasne, że się nabrałeś- Odparłam – Ja pewnie też bym ci uwierzyła gdybyś tak postąpił\n- Hermiono, chciałbym żeby wszystko między nami było tak ja kiedyś- Rzekł Harry.- Zależy mi na tobie\n- Mi na tobie też- Odpowiedziałam i uśmiechnęłam się do Harry’ego- Więc znów jesteśmy parą?\n- Jeśli tylko tego chcesz\n- Chcę- Powiedziałam i po chwili dodałam.- Kocham cię, Harry\n- Ja ciebie też- Odrzekł i zbliżyliśmy się do siebie, a wtedy lunął na nas deszcz.\nRoześmialiśmy się na głos, a za chwilę pocałowaliśmy się. Poczułam ciepło jakie ogarnęło całe moje ciało i szczęście napływające do serca. Czułam, że obejmuje mnie chłopak moich marzeń. Teraz byłam pewna, że jestem z właściwą osobą, z którą może kiedyś się pobiorę. Tą chwile zapamiętałam bardzo dobrze i często jeszcze ją wspominałam.\nPo naszym słodkim pocałunku pobiegliśmy szybko do zamku. Cali przemoczeni weszliśmy do pokoju wspólnego Gryfonów.\n- Wyglądacie jak mokre kury- Rzekł na powitanie Ron śmiejąc się wraz z Annie.\n- Dzięki- Odrzekłam.- Ty też fajnie dziś wyglądasz\n- Widzę, że się pogodziliście- Powiedziała Annie zauważąjąc, że trzymamy się za ręce.- Gratuluję\nDo końca dnia spędziliśmy miłe chwile śmiejąc się i rozmawiając na óżne tematy.\nCzas mijał. Było w nim sporo radości czego już dawno brakowało światu czarodziei. Następnego dnia ogłoszono śmierć Bellatriks i w Wieży Griffindoru urządzono impręzę z tej okazji. Ja i Harry znowu ze sobą chodziliśmy, a Ron i Annie nam kibicowali. Następnie niewiele tygodni póniej odbył się finał qiudditcha i Gryffindor zdobył puchar. Jedyną trochę dręczącą nas myślą były szybko zbliżające sie owutemy. Siódmioklasiści musieli nieźle się wziąć do nauki, bo jak wiadomo te testy magiczne miały odgrywać ważną rolę w znalezieniu wymarzonej pracy.\nJeśli chodzi o zawód jaki chiałam wybrać, nie byłam do końca zdecydowana. Zastanawiałam sie między pracą aurora, a nauczycielki obrony przed czarna magią. W końcu jednak postanowiłam połączyć oba zawody ze sobą. Na początku bym pracowała jako auror, bo na nauczyciela byłabym za młoda, a po jakimś czasie poprosiłabym i o tą posadę.\nTak więc upłynął czerwiec. Egzaminy nie okazały się tak trudne jak przewidywałałam to też zdałam ze wszystkich przedmiotów. Harry’emu i Ronowi również poszło bardzo dobrze, z czego się ucieszyłam.\nZakończenie roku szkolnego było inne niż zazwyczaj i nie chodzi mi o uroczystą kolację. To był ostatni dzień dla mnie i pozostałych siódmioklasistów w murach tego zamku. W tym momencie przyszły mi na myśl te wszystkie chwile spędzone w tej szkole. To tu poznałam moich najlepszych przyjaciół i to tu nauczyłam się magii wcześniej dla mnie całkiem obcej. Przypomniałam sobie gdy jako jedenastolatka weszłam z podziwem w progi Hogwartu, a teraz jako absolwentka opuszczam go, prawdopodobnie na zawsze. Zrobiło mi się smutno i łezka popłynęła mi po policzku.\n- Wszystko dobrze?- Zapytał Harry spoglądając na mnie z niepokojem pod koniec pożegnalnej uczty.\n- Tak- Odpowiedziałam ocierając łzę.- Tylko będę tęsknić za tym miejscem\n- Doskonale cię rozumiem- Rzekł chłopak- Hogwart był moim pierwszym domem i ja również nigdy go nie zapomnę, ale nie martw się…\n- Za parę lat to nasze dzieci będą tu chodzić- Przerwał mu Ron wcześniej przysłuchujący sie naszej rozmowie.- A teraz pozostało nam jedynie wspominać szkolne czasy i zacząć nowy etap w naszym życiu\n- Masz rację- Odrzekłam i uśmiechnęłam się.- Cieszę się, że was mam\nUpłynęło wiele czasu i nareszcie radość i spokój zagościły u nas na stałe. Byłam szczęśliwa, wzięłam ślub z Harry’m i miałam z nim uroczą dwójkę dzieci. Ron też sie ożenił z Annie i wszyscy byliśmy zadowoleni. Ginny zaś wyszła za chłopaka swoich marzeń i często nas odwiedzała.\nI to by było tyle. Żegnam Cię Pamiętniku:)\nOpublikowano 28 sierpnia 2008 Autor: ania\nCześć! Ta notka moim zdaniem nie jest zbyt specjalna, ae nie miałam innego pomysłu na nią. Mam nadzieje, że choć trochę przypadnie Wam do gustu. Zapraszam:)\nPłakałam dosyć długo. To był dopiero jeden dzień, a ja już nie mogłam wytrzymać. Nie miałam pojęcia jak długo tak wytrwam.\nMyślałam o tylu chwilach spędzonych wspólnie z Harry’m, o miłych słowach, uściskach, pierwszym pocałunku. To wszystko było już przeszłością, teraz Harry patrzył na mnie ze wstrętem, unikał mnie, albo upokażał jakimś przykrym dla mnie słowem. Jak długo jeszcze będę musiała to znosić? A jeśli się poddam, tak jak przewidywała to Bellatriks? Co miałam zobić, aby to wszystko zakończyć i nie narazić niczyjego zycia. Tak bardzo przydałby mi się jakiś plan.\nI nagle wpadłam na genialny pomysł. Wiedziałam, że nie mogę się przenieść za pomocą projekcji astralnej w inne miejsce w obrębie zamku z powodu czujek Bellatriks, ale mogłabym przenieść się poza obręb szkoły. W pierwszej chwili pomyślałam o Norze, ale przecież nie mogę narażać bezpieczeństwa rodziców Rona. Potrzebowałam miejsca gdzie są czarodzieje stworzeni do walki z ciemnymi siłami i pomyślałam o Zakonie Feniksa.\nUdając, że śpię przeniosłam się na Grimmaud Place 12. Modliłam się w duchu, aby kogoś tam zastać. Stanęłam przed drzwiami wejściowymi. Otworzyłam je i od razu portret pani Black zaczął wrzeszczęć\n- Szlamy, szumowiny!…\n- Jest tam kto?- Zapytał znajomy głos przekrzykując wrzski portretu.\nNa korytarzy pojawił się Remus Lupin, wycelował w portret, w którym zasunęły się zasłony i w końcu zapanowała cisza. Lupin wycelował we mnie różdżką i powtórzył pytanie.\n- To ja, Remusie, Hermiona\n- Czego was nauczyłem na pierwszej lekcji obrony przed czarną magią w trzeciej klasie?- Zapytał.\n- Jak pogromić bogina\n- Przepraszam, Hermiono, ale to zwykłe środki bezpieczeństwa. Chodź do kuchni i powiedz mi co tu robisz i jak się tu znalazłaś\nRemus zaparzył herbatę, a ja po krótce wszystko mu opowiedziałam\n- Nie wiem co mam robić-Zakończyłam.- Harry mnie nie nienawidzi, jego siostra też, a Ron i Ginny pewnie niedługo też się ode mnie odwrócą. I nie zniosę dłużej tej pogardy ze strony Harry’ego\n-Spokojnie, Hermiono, my coś wymyślimy.- Odpowiedział Lupin podając mi filiżankę z herbatą.- Porozmawiam dziś z innymi członkami Zakonu i obmyślimy jakiś plan…\n- Nie chcę by przeze mnie coś wam się stało- Przerwałam mu i napiłam się.- Nie chcę, aby to wszystko skończyło się jak w przypadku Syriusza\n- Oczywiście, nikt tego nie chce, ale pamiętaj, że Syriusz wolał zginął w walce niż na przykład w łóżku…\nNastępne słowa już do mnie nie docierały. Właśnie sobie uświadomiłam jak bardzo musiałam zranić Harry’ego. Tyle przeszedł. Śmierć rodziców, Syriusza, Dumbledore’a i niesustanna walka z Voldemortem. A teraz na dokładkę jeszcze ja mu łamię serce. To musi być dla niego bardziej nieznośne niż dla mnie. Ja tu myślę o tym jak cierpię, a nie zdaję sobie sprawy jak musi cierpieć Harry. Już chyba bym wolała, aby znalazł sobie inną dziewczynę i o mnie zapomniał niż znowu przechodził załamanie…\n- Hermiono, słuchasz mnie?- Zapytał Lupin.\n- Nie, przepraszam Remusie- Odpowiedziałam wyrwana z zamyślenia.- Co mówiłeś?\n- Abyś przyszła tu jutro o tej samej porze, a wtedy powiem ci o planie, ale narazie musisz nadal udawać\nKiwnęłam głową, ale wolałam nią pokręcić. Jednak muszę wytrzymać dla Harry’ego i moich przyjaciół. Oddałabym za nich życie.\nWstałam rano, ubrałam się i zamierzałam wyjśc na sniadanie. Stanęłam jednak w drzwiach dormitorium, bo uslyszałam znajome głosy\n- … ale Hermiona- Mówił Ron.\n- Ron, zrób mi przysługę i nie wspominaj o niej przy mnie- Odrzekł Harry.\n- Poczekaj, coś tu nie gra- Rzekł Ron.- Nie powinieneś tak od razu przestać się do niej odzywać\n- Stajesz po jej stronie?- Zdumiał się Harry.\n- Nie, mówie, że coś tu nie pasuje- Odrzekł dobitnie Ron.- Znamy Hermionę od pierwszej klasy i wiemy, że nigdy by się tak nie postąpiła. W tym coś musi być\n- Już ją nie obchodzę, ot chyba jasne\n- nie wierzę tą nagła zmianę, Harry. Sam pomyśl, może musiała z tobą zerwać…\n- To nie ma sensu, Ron- Przerwał mu Harry.- Niby kto i po co miałby jej kazać ze mną zrywać?\n- No sam nie wiem- Odpowiedział Ron i oboje wyszli z pokoju wspólnego.\nUśmiechnęłam się na moment. Przynajmniej Ron coś zaczyna rozumieć, może w końcu przekona Harry’ego i oboje dojdą do wniosku, że wciąż jestem po ich stronie. Westchnęłam i ruszyłam na śniadanie. Przez całą drogę czułam się obserwowana, a raz nawet zauważyłam szczurzy ogon znikający za zbroją. Przypomniałam sobie od razu ostatnią podróż Ekspresem Londyn- Hogwart i rozmowę moją, Harry’ego i Rona. Miałam nadzieję, że Harry dobrze ukrywa pelerynę, bo gdyby Petergrew znalazł ją, to moje poświęcenie poszło by na marne.\nPrzez cały dzień Harry nie odezwał się do mnie słowem, a Ron słał ku mnie jedynie przepraszające spojrzenie jakby miał zakaz rozmawiania ze mną. Annie wciąż patrzyła na mnie z pogardą i nawet inne osoby z mojej klasy nie chcieli ze mną gadać. Spoglądali na mnie z wyrzutami, a Harry’ego poklepywali i mówili głóśno (bym usłyszała), że na pewno znajdzie sobie lepszą dziewczynę, jego wartą. Jedynie Ginny ze mną mówiła. Przede wszystkim usiłowała wydusić ze mnie prawdę, bo nie wierzyła w moją nagłą zmianę uczuć co do Harry’ego, a ja musiałam ją okłamywać.\nPóźnym wieczorem znowu znalazłam się na Grimmaud Place 12. Lupin zaprowadził mnie do kuchni i zaczął mówić:\n- Rozmawiałem z pozostałymi członkami Zakonu- Zaczął.- Myśleliśmy o tym, aby gdzieś zwabić Bellatriks. Miejce to moglibyśmy zaczarować tak, by nie można było się stamtąd deportować. Problem w tym, że potrzebna nam osoba, która mogłaby ją sprytnie podpuścić\n- Myślisz o mnie?- Zapytałam spokojnie.\n- Nie, skąd ci to przyszło do głowy?- Zdumiał się Lupin.- Masz zaledwie siedemnaście lat, a to jest niebezpieczne\n- Wiem, Remusie- Odrzekłam.- Ale nie pierwszy raz stoję twarzą w twarz z niebezpieczeństwem. Pomyśl, kto będzie lepszy ode mnie. Ja chcę to zrobić, mam nawet plan\n- Powiem jej, że chcę się spotkać by zmienić zdanie w jej propozycji i powiedzieć o pelerynie\n- No tak to niezły pomysł, ale…\n- Ale jestem za młoda, tak?- Przerwałam mu zdenerwowana.- Jestem już pełnoletnia i mam zamiar przyłączyć się do porażki Bellatriks!\n- Dobrze- Odpowiedział po chwili wahania Lupin.- Decyzja należy do ciebie. Słuchaj więc co masz robić…\nWysłuchałam dokładnie Remusa, a gdy rano wstałam, korzystając z tego, że jest sobota, natychmiast wyjęłam pergamin, pióro i zaczęłam pisać list. Kiedy skończyłam, poszłam do sowiarni, wybrałam jedną ze szkolnych sów i wręczyłam jej kopertę zaadresowaną do Bellatriks Lestrange.\nNa śniadaniu próbowałam się nie denerwować. Z pewnym lękiem spoglądałam na poranną pocztę, ale to było raczej niemożliwe, aby odpowiedź wróciła tak szybko. Jednak przez całe przed południe byłam kłębkiem nerwów.Nie dość, że wyczekiwałam na list, jeszcze zauważyłam jak Cho zaczyna ponownie podrywać Harry’ego. On wyglądał na obojętnego, ale gdy zobaczył, że patrzę w jego stronę pokazywał Cho, że mu się podoba. Poczułam łezkę w oku, ale zaraz ją przetarłam i wyszłam z zamku na błonia poodychać świeżym powietrzem. Była już pierwsza po połundniu gdy zobaczyłam znajomą sówkę i list przyczepiony do jej nóżki. Z trzęsącymi się rękami rozszarpałam kopertę i zaczęłam czytać.\nwiedziałam, że w końcu zmienisz zdanie. Dobrze, spotkamy się o północy, ale nie we Wrzeszczącej Chcie tak jak proponowałaś. Będę czekać w dworze mojego drogiego szwagra, w którym aktualnie nikogo nie ma.\nTylko ostrzegam cię, żadnych numerów!\nPobiegłam natychmiast do swojego dormitorium i położyłam się do łóżka.\n- Idziesz spać?- Zapytała Parvati, która właśnie odrabiała lekcje.\n- Jestem zmęczona, głowa mnie boli- Odpowiedziałam i zamknęłam oczy.\nznalazłam się w Kwaterze Głównej Zakonu Feniksa.\n- Remusie!- Krzyknęłam- Remusie!\n- Remusa teraz nie ma- Odpowiedział Kingsley Shacklebolt pojawiając sie nagle.\n- Ach, dobrze, że kogoś zastałam- Odpowiedziałam.- Chodzi o to, że Bellatriks zmieniła miejsce spotkania na dom Malfoy’ów\n- Tak- Rzekł Kingsley.- Nie jest taka głupia, można było przewidzieć, że zmieni miejsce. Ale nie przejmuj się, zjaw się tam i odgrywaj swoją rolę, a my spróbujemy coś zrobić. Zobaczysz- Powiedziała na koniec.- Jeszcze tej nocy zostanie schwytana.\nStarałam się myśleć tak pozytywnie, ale raczej mi to nie wychodziło. Do wieczora nie mogłam nic jeść, z nikim nie chciałam rozmawiać i cały czas siedziałam w dormitorium. Próbowałam odrobić pracę domową zadaną na weekend, ale nie miałam do tego głowy. Wciąż zadręczałam się tym co też mnie dziś czeka.\nO w pół do północy, gdy Lavender i Parvati już spały, cicho ubrałam się, wzięłam różdżkę i ponownie położyłam się w łóżku. Pomyślałam o dworze Malfoy’ów i po chwili znalazłam się na miejscu.\nBellatriks stała naprzeciw mnie w całkiem pustym salonie.\n- Jednak zmądrzałaś- Rzekła do mnie na powitanie.- Gdzie peleryna?\n- Ukryta- Odpowiedziałam.- W bezpiecznym miejscu\n- Nie baw się ze mną- Powiedziała Bellatriks.- Lepiej idź stąd i nie wracaj bez peleryny, bo twoi bliscy zginą\n- Hermiono, córeczko, to ty!?- Usłyszałam znajomy głos dochodzący z pierwszego piętra- Pomocy!- Krzyknęła moja mama, a potem wrzasnęła i umilkła.\n- Moi rodzice! Co ty im zrobiłaś!?- Krzyknęłam przerażona.\n- Musiałam mieć pewność, że otrzymam to co chcę- I roześmiała się.\nWszystko się posypało. Już nie wiedziałam co robić. Myślałam nawet o poddaniu się gdy usłyszałam potężny huk. Później zobaczyłam tylko gruzy i pył wbijający się w powietrze w drugiej części domu.\n- Pani, wtargnęli ci z ministerstwa i odbili zakładników- Powiedział jeden z ludzi Bellatriks podchodząc do niej.\n- To jak ich pilnujecie!- Odezwała się Bellatriks.- Idź, zaraz przyjdą posiłki\nCo to znaczy? Czy ona była na to wszystko przygotowana? Na to wyglądało. Mało tego, zauważyłam jak wyciąga jakiś kamień z kieszeni. Nie, to nie był jakiś tam kamień. Tylko jedno z Insygnium Śmierci. Już wiedziałam co się stanie.\nZnikąd pojawiło się mnóstwo inferiusów, którzy nie zważając na mnie, na polecenie swojej pani pobiegli do drugiej strony budynku.\nBellatriks chciała w tym momencie się deportować, ale nic z tego nie wyszło. Widać było, że to członkowie Zakonu Feniksa się tym zajęli.\n- To wszystko twoja sprawka- Powiedziała groźnie Bellatriks.- Nie mogę być panią Śmierci, Aale chociaż będę miała przyjemność pozbycia się ciebie. Avada…\nCieżko oddychając wstałam z łóżka. Postanowiłam jednak tam wrócić. Nie chciałam zachowywać się jak tchórz, musiałam coś zrobićSzybko wróciłam do tamtego miejsca i zobaczyłam jak wiele wydarzyło się od mojego powrotu.\nInferiusy zniknęły, kilku czarodziei nieprzytomnych leżało na ziemi, a Bellatriks walczyła jednocześnie z Kingsley’em, Lupinem i Tonks. Radziła sobie bardzo nieźnie, a wokoło śmierciożercy walczyli z innymi członkami Zakonu. Dołączyłam do nich i zaczęłam rzuciać oszałamiaczami w ludzi Bellatriks. Zauważyłam parę znajomych osób w tym profesor McGonagall i Szalonookiego Moody’ego.\nW pewnym momencie zauważyłam lustro wiszące na ścianie akurat na przeciw Bellatriks odwróconej do niego tyłem. Spojrzałam w nie i zobaczyłam, że Czarna Dama powoli bierze górę nad trzema czarodziejami. Pomyślałam, że przyda im się pomoc.\n- Petrificus totalus!- Krzyknęłam w stronę Bellatriks, którą trafiło w plecy.\nZanim jednak upadła jeden ze śmierciożerców rzucił w moją stronę śmiertelną klątwę, której ledwo uniknęłam i które trafiła w Bellatriks.\nCzarownica upadła bez ducha. To był koniec Czarnej Damy. Aurorzy korzystając z tymczasowego szoku u sług Bellatriks zdołali ich obezwładnić i wyglądało naszą, że dobro jednak zwyciężyło.\n-Hermiono, wszystko w porządku?- Zapytał Lupin podchodząc do mnie.\n- Tak- Odpowiedziałam.- A z tobą i moimi rodzicami?\n- Wszystko dobrze. Twoi rodzice są już bezpieczni\n- A co będzie z Glizdogonem?- Zapytałam nagle przypominając sobie o nim.- On wciąż jest w zamku i jego koledzy też\n- Porozmawiam z Minerwą- Odrzekł Remus.- Ona to załatwi, a ty wracaj do siebie. Glizdogon nie zrobi ci nic w zamku. To byłoby dla niego zbyt ryzykowne\nPosłuchałam Remusa i wróciłam do dormitorium.\nOpublikowano 13 sierpnia 2008 Autor: ania\nCześć! Dosyć dawno nic niepisałam i chciałam Was przeprosić za tą długą przerwę. Nie miałam niestety ani czasu, ani weny. Jednak mam nadzieję, że szybko na nadrobię. Życzę miłego czytania\nW czasie pobytu w domu nauczyłam się legilimencji. Choć wstyd się przyznać ropierała mnie z tego powodu duma.\nNadszedł czas, by wracać do Hogwartu. Rodzice raczej przejawiali niechęć z powodu mojego wyjazdu. Nie chcieli, żebym była daleko nich i rozumiałam to. Jednak wytłumaczyłam im, że w szkole jestem bezpieczna oraz iż będą tam nauczyciele. Powiedziałam też, że zamek chronią zaklęcia, a poza tym śmierciożercy mają to co chcieli, więc mnie zostawią. Na szczęśćie trochę się uspokoili, ale i tak trudno było im się ze mną rozstać.\nW drodze na peron numer 9 i 3/4 spotkałam moich przyjaciół.\n- Hermiono, wszystko w porządku? Martwiliśmy się- Rzekła Ginny i uściskała mnie mocno.\nPo kolei uściskałam Ron, Harry’ego i Annie i razem wsiedliśmy do pociągu. Tam też się rozdzieliliśmy. Ginny i Annie poszły do Deana i Luny, a nasza trójka do jakiegoś pustego wagonu.\n- Hermiono, ucisz tego kota- Powiedział już któryś raz Ron.\nRzeczywiście Krzywołap wciąż miauczał nie wiadomo z jakiego powodu.\n- Cicho Krzywołapku- Rzekłam.- Naprawdę nie wiem co mu się stało. Może się czegoś przestraszył?\n-Nie obchodzi mnie co mu się stało, chcę by się zamknął!- Powiedział głośno Ron.\nSpojrzałam na niego i już miałam coś odpowiedzieć, ale Harry zmienił temat. Zapytał się co się stało dokładnie w dniu gdy wtargnęli do mojego domu śmierciożercy.\n- Przykro mi- Rzekłam kończąc opowieść.- Powinnam coś wymyślić, a ja głupia pozwoliłam im odebrać różdźkę. Ponadto mało by Bellatriks dowiedziała się o pelerynie\n- Hermiono co ty mówisz?- Zdumiał się Harry.- Nie masz powodu by się obwiniać. Co mogłaś zrobić w tej sytuacji? Byłaś jedna, a ich kilku. I tak cię podziwiam, bo poradziłaś sobie całkiem nieźle\n- Wiecie co, lepiej zmieńmy temat- Rzekł Ron wciąż z niezadowoleniem spoglądając na mojego kota.- Może quidditch?\nNo tak, chłopcy zawsze to samo- Pomyśłałam.\nA więc romawiali już kilka minut (ja czytałam książkę) kiedy wtargnął do naszego przedziału Blaise Zabini.\n- Weasley!- Powiedział z miejsca.- Radzę ci lepiej pilnować swoich zwierzaków.\n- Co?- Zdziwił się Ron.- Świstoświnka jest tutaj\n- Nie udawaj, że nie wiesz o co mi chodzi. Nie życzę sobie by po moim przedziale chodziły szczury\n- I ostrzegam cię, że jak zobaczę tego twojego gryzonia jeszcze raz, to już nic z niego nie zostanie- To powiedziawszy Zabini wyszedł trzaskając drzwiami tak, że aż szyba z nich wyleciała i się roztrzaskała.\n- Reparo- Powiedziałam i spojrzałam pytająco na Rona.\n- No co? Przecież wiecie, że nie mam szczura odkąd Parszywek okazał się Pettigrew\n- To wszystko jest bardzo zagadkowe- Rzekł po chwili Harry.- Przecież nie znamy nikogo innego, kto był miał szczura. Jeśli Zabini się nie myli i widział Parszywka, to by oznaczało, że…\n- Glizdogon jest w pociągu- Dokończyłam.\nJeszcze pewien czas spekulowaliśmy na ten temat. Po co i czy na pewno Pettigrew jest w pociągu? Czy został wysłany by kogoś śledzić? Kto go nasłał, Bellatriks? I czy to dlatego Krzywołap tak dziwnie się zachowuje?\nNasza rozmowa wcale miała się nie skończyć, ale przerwała nam Annie wpadając do wagonu.\n- Cześć, mogę się dosiąść?- Zapytała.\n- Pewnie, a gdzie zgubiłaś Ginny i resztę?- Zadałam jej pytanie.\n- Luna poszła do waszego kolegi z klasy, chyba Nevlle’a, a Ginny zajęła się Deanem, więc nie chciałam im przeszkadzać- Odrzekła siadając obok Rona.\n- Co tam trzymasz w ręcę?- Zapytał Harry.\n- Dzisiejszego Proroka Codziennego. Nie ma zbyt dobrych wieści. Czarna Dama znów zaczęła mordować\n- Czarna Dama?- Zdziwił sie Harry. -O kim ty mówisz?\n- Czy wy nie czytacie gazet?- Zapytała Annie.- Bellatriks Lestrange nazwała się niedawno Czarną Damą\n- Bierze przykład z Vodemorta- Powiedziałam wściekle na samą myśl o niej.- Uważała się za jego najbardziej oddaną śmierciożerczynię, a teraz robi dokładnie to co on. Czarny Pan i Czarna Dama\n- Myślę, że tak naprawdę od zawsze chciała zająć jego miejsce- Dodał Ron.\nZachowywał się trochę dziwnie, jakby był spięty z jakiegoś powodu. Domyślałam się, że chodzi o Annie przypominając sobie ich ostatnią podsłuchaną przeze mnie rozmowę.\n- Ron, powiedziałeś im?- Zapytała po pewnym czasie Annie. – Nie, prawda?\n- Nie było okazji- Odrzekł wymijająco Ron.- I wolałem poczekać na ciebie\nJa i Harry wymieniliśmy zdumione spojrzenia i przysłuchiwaliśmy się ich rozmowie.\n- To powiedz im- Rzekła Annie do Rona.- W końcu to twoi najlepsi przyjaciele. A może wstydzisz się tego?\n- Nie, skądże znowu- Odpowiedział natychmiast Ron.- No dobrze. Harry, Hermiono, ja i Annie jesteśmy… parą\n- Wiedziałam- Odrzekłam uśmiechając się.- To wspaniale, prawda, Harry?- Zapytałam wciąż milczącego chłopaka.\n- Trochę mnie zatkało.- Powiedział po chwili Harry.- To naprawdę super. Nigdzie byś nie znalazła lepszego chłopaka niż Ron. W końcu trafiłaś dobrze…\nAnnie przestała się usmiechać, a Ron ją przytulił. Ja domyśliłam się z jakiego powodu posmutniała. Ale Harry od razu się zreflektował i powiedział:\n- Oj przepraszam. Palnąłem gafę. Nie powinienem wypominać ci tego co było.\n- Nic nie szkodzi- Odrzekła Annie trochę sie rozchmurzając.\n- To od kiedy jesteście razem?- Zapytałam próbując rozluźnić atmosferę.\n- Jeszcze przed śmiercią Dumbledore’a byliśmy ze sobą.- Odrzekł Ron.- Chciałem wam powiedzieć, ale tyle się zdarzyło\nPociąg do Hogwartu wrótce stanął i uczniowie wysiedli by póść do zamku na kolację. Akurat nakładałam sobie szarlotkę, gdy przyleciała poczta. Jedna z sów podfrunęła do mnie, a ja włożyłam knuta do jej woreczka. Rozwinęłam Proroka Wieczornego i pisnęlam nie mogąc wydusić z siebie żadnego słowa.\n- Co się stało?- Zapytał wystraszony Ron.\n- Posłuchajcie- Odrzekłam odzyskując mowę- Armia zombie troży cały świat czarodziejów! W ostatnim numerze Proroka informowaliśmy państwo, że prawdopodobnie Czarna Dama szykuje swoją armię. Dziś podwierdziły się te pogłoski. „Jednak to nie jest najgorsze”-Powiedział dziś jeden z naocznych świadek tych wydarzeń -” Ta armia składa się z żywych trupów” Prorok nie jest poinformowany ja tej czarownicy udało się zbliżyć ku sobie całą gwardię inferiusów, ale jest pewny, że należy zachować szczególną ostrożność.\n- Co!?- Krzyknęli naraz Harry i Ron.\n- Wiecie co to może znaczyć, prawda?- Zapytałam poważnie.\n- Jasne, jesteśmy w niebezpieczeństwie- Odrzekł Ron.\n- Tak- Odpowiedziałam.- I obawiam się, że użyła do tego Kamienia Wrzeszenia\nNilkt mi nie odpowiedział, ale mogłabym przysiąc, że się ze mną zgadzają. w końcu zaczęliśmy zmieniać temat , bo nie chcieliśmy by ktoś nas usłyszał.\nW czasie gdy Harry rozmawiał z Annie, Ron poprosił mnie na słówko.\n- O co chodzi- Zapytałam go na pustym korytarzu w drodze do wieży Griffindoru\n- Jesteśmy przyjaciółmi i chciałbym byc z tobą szczery- Zaczął niepewnie Ron.- Kiedy nie znałem jeszcze Annie to ty mi się… podobałaś\nUmilkł, ale gdy spostrzegł, że nie odpowiadam, ciągnął dalej.\n- Zdenerwowałem się gdy usłyszałem, że chodzisz z Harry’m i dlatego byłem wobec was tak niemiły. Ale po tym wypadku, doszedłem do wniosku, że jako wasz przyjaciel nie mogę wam zabronić chodzenia ze sobą i postanowiłem milczeć\n- Dlaczego teraz mi o tym mówisz?- Zapytałam cicho.\n- Bo chcę byś to wiedziała- Odparł Ron.- Gdybym powiedział ci wcześniej mogłaś by mieć jakieś wyrzuty, a teraz kiedy już, że wybrałem Annie, będziesz chyba spokojniejsza\n- Ron, wielki z ciebie przyjaciel- Powiedziałam wzruszając się.- Naprawdę. Tyle poświęciłeś dla naszej przyjaźni\nŁza spłynęła mi po policzku gdy objęłam Rona. Gdy go puściłam zauważyłam, że zaczerwienił się po uszy i zaczął z zaciekawieniem odserwować swoje kolana.\n- Lepiej chodźmy już do pokoju wspólnego- Rzekłam i oboje udaliśmy się na siódme piętro.\nPo krótkim czasie dołączyli do nas Harry i Annie. Powiedziałam im dobranoc i udałam się do swojego dormitorium.\nByłam już łóżku gdy usłyszałam szmer. Spojrzalam na podłoge, ale nic nie zobaczyłam, więc wzruszając rękami przyłożym głowę do poduszki.\nZasnęłam i znalazłam się na środu polnki w Zakazanym lesie. Przede mną stała Bellatriks Lestrange, a wokół jej ludzie.\n- A więc jesteś- Rzekła Czarna Dama uśmiechając się groźnie- Mam dla ciebie propozycję\n- Co?- Zapytałam zdziwiona- Pani ma dla mnie propozycję?\n- Tak, dasz mi trzecie Insygnium, albo…\n- Albo co?- Zapytałam głośnio, ale serce biło mi jak oszalałe.\n- Albo zerwiesz ze swoim chłopakiem\n- A, a jeśli odmówię obu propozycji- Zapytałam, ale bałam się uzysknej odpowiedzi\n- Wtedy twój Harry- Powiedziała Bellatriks podnosząc głos.- Zginie\n- Nie!- Krzyknęłam i spojrzałam jej prosto w oczy.\n- Jesteś bardzo inteligentna- Odpowiedziała po chwili czarownica.- W tak krótkim czasie opanowałas legilimencję. Ale mniejsza o to. Wiesz przecież, że mój oddany sługa jest w zamku. Śledzi każdy wasz krok, więc jeśli poinformujecie o jego pobycie jakiegoś nauczyciela, zginie cała wasza trójka. Ja jednak jestem wyrozumiała, daję ci propozycję nie do odrzucenia, ale uwierz mi moja wyrozumiałość może się za chwilę skończyć\n- Co ci da, jak zerwę z Harry’m?\n- Och, może w końcu się poddasz i wrócimy do pierwszego punktu, czyli oddaania mi peleryny\n- Pytam się ostatni raz, co wybierasz?\nPrzez chwilę milczałam nie mogąc wydusić z siebie ani słowa.\nMyślała co też mam wybrać. Tak bardzo nie chciałam stracić Harry’ego, ale przecież gdy oddam jej pelerynę równie szybko go stracę. Pozostało tylko jedno, muszę się od niego odusnąć.\n-Dobrze, zerwę z Harry’m- Odezwałam się zdecydowanym głosem.\n- Zobaczymy jak długo wytrzymasz- Odrzekła Bellatriks.- Tylko nie próbuj nikomu o tym powiedzieć, bo Glizdogon ma swoich kumpli, którzy będą pilnować twoich przyjaciół i innych uczniów, abyś przez przypadek się nie wygadała\nObudzilam się zlana potem. Nie mogłam spać całą noc. Wciąż myślałam jak powiedzieć Harry’emu , że już nie możemy być razem. Najbardziej jednak bałam się jego reakcji.\nRano miałam podpuchnięte oczy od płaczu. Wyszłam z dormitorium i od razu natknęłam się na Harry’ego.\n-Cześć, Hermiono- Rzekł wesoło.- Chodźmy na śniadanie, ale… czy ty płakałaś?\n- Musimy porozmawiać- Powiedziałam gdy znaleźliśmy się na korytarzu.- Może tu\nI wprowadziłam Harry’ego do pustej klasy.\n- Co się stało?- Zapytał z niepokojem Harry.\n- Ja długo nad tym myślałam- Zaczęłam.- Ja… z nami koniec- Powiedziałam i spuściłam głowę.\nNie chciałam w tej chwili spoglądać na niego.\n- Co!? Możesz powtórzyć, bo chyba się przesłyszałem\n- Z nami koniec- Rzekłam wyraźniej i pewniej.\n- To żart, tak?- Zapytał Harry.- Jakiś głupi dowcip, prawda?\n- Już nic do ciebie nie czuję- Odrzekłam.- Zostańmy tylko przyjaciółmi\n- Co!?Nie wierzę, słyszysz!? Nie wierzę, jak mogłaś mi to zrobić? A uważałem, że mnie kochasz!\n- Kochałam, ale to już minęło, zrozum!- Krzyknęłam, a do oczu nabiegły mi łzy.\n- Nie, nie rozumiem!- Odkrzyknął Harry.- W tak krótkim czasie ludziom nie zmieniają się uczucia! Czy ja byłem zabawką w twoich rękach?\n- Nie, oczywiście, że nie…\n- A jak wytłumacz to, że właśnie złamałaś mi serce!- Przerwał mi Harry.- Najpierw dałaś mi nadzieję, a teraz po prostu zrywasz ze mną. Nigdy bym nie pomyślał, że taka jesteś\n- Zostańmy przyjaciółmi- Powiedziałam starając się nie płakać.\n- Nie chcę już twojej przyjaźni!- Warknął Harry i stanął przy drzwiach.- Już nic od ciebie nie chcę!\n- Harry!- Krzyknęłam kiedy wyszedł z klasy, ale już nie wrócił.\nRozpłakałam się. Tak bardzo chciałam to wszytko odwołać. Ale w końcu dzięki temu Harry żyje. Ta myśl podtrzymała mnie na duchu. Otarłam łzy i wyszłam na korytarz. Po drodze spotkałam Annie i Rona.\n- Hermiono, co się stało?- Zapytał Ron spoglądając na mnie.\n- Zerwałam z Harry’m- Odrzekłam sucho.\n- Czemu?- Zdziwiła się Annie.- Jeszcze wczoraj wszystko wydawało się w porządku\n- Ale już nie jest. To koniec, przestałam go… lubić jako chłopaka\n- Co!? Jak mogłaś?- Zapytała Annie.- Czy ty wiesz jak on cię kocha? Nigdy bym nie pomyślała, że możesz mu coś takiego zrobić!\n- Nie chce tego słuchać. To sprawa między mną i nim\n- Nieprawda. To mój brat i w przeciwieńswie do ciebie mnie odchodzi jego szczęście\nRon wyglądał na zakłopotanego zapewne nie wiedząc po której stanąć stronie i milczał Ja już nie chcąc dalej kłócić się z Annie przyśpieszyłam kroku, a gdy znalazłam się w Wielkiej Sali usiadłam jak najdalej od Harry’ego. Nałożyłam sobie jajecznicę, ale nic nie przechodziło mi przez gardło. Właśnie odsunęłi się ode mnie moi przyjaciele i o niczym innym nie myślałam.\n- Czemu nie jesz?- Zapytała Ginny siadająć obok mnie.\n- Nie jestem głodna- Odpowiedziałam i wstałam.- Muszę iść po książki, to cześć- Rzekłam i pobieglam do mojego dormitorium.\nPrzez chwilę pomyślałam, że może wogóle powinnam z niego nie wychodzić, ale jednak musiałam iść na lekcję. Wzięłam, więc plecak i poszłam na transmutację. Znalazłam miejsce oddalone od Harry’ego i Rona o kilka ławek. Byłam przygnębiona i nie błyszczałam jak zwykle na lekcjach.\nW porze na lunch dogonił mnie Ron i poprosił o rozmowę. Stanęliśmy w Sali Wejściowej, a Ron zaczął:\n- Czemu zerwałaś z Harry’m?\n- Bo już nic do niego nie czuję!\n- Nie poznaję cię, Hermiono. Przecież byliście najlepszą parą jaką znałem- Powiedział Ron.\n- Ty mogłeś zerwać Lavender, a ja już z Harry’m nie mogę, tak?- Zapytałam zdenerwowana.\n- To co innego- Odparł Ron.- Ona mnie wkurzała, a Harry…, czy on ci coś zrobił?\n- Cześć, Ron, Hermiono!- Powiedziała Cho Chang mijając nas i kierując się w stronę Wielkiej Sali razem z Harry’m\n- O, jak widzę, Harry już znalazł pocieszenie- Powiedziałam siląc się na obojętność, ale coś ukuło mnie w serce.\n- On od samego rana mówi tylko o tobie- Odrzekł Ron odprowadzając wzrokiem Cho i Harry’ego.- On cię kocha, Hermiono, ale nie może zrozumieć twojego postępowania. Przy okazji ja też nie mogę\nPrzez moment chciałam mu wykrzyczeć prawdę, ale powtrzymałam się i bez słowa weszłam do Wielkiej Sali. Usiadłam obok Ginny i niezauważyłam, że przy mnie siedziała Annie. Kiedy mnie zobaczyła odwróciła się do mnie tyłem i wróciła do przerwanej rozmowy z koleżanką z klasy.\n- Wiem, co się stało- Powiedziała Ginny.- Hermiono, znam cię i wiem, że nic nie robisz bez przyczyny. Mi możesz powiedzieć\n- Ja… ja wróciłam do Wiktora- Wymyśliłam na pręcce.\n- Jakto? Wydawało mi się, że już do niego nie wrócisz\n- A więc myliłaś się – Odpowiedziałam i podniosłam głos.- Teraz chodzę ponownie z Wiktorem Krumem\nWieczorem do późna odrabiałam pracę domową w pokoju wspólnym. Nie było już nikogo gdy kończyłam pisać esej na numerologię, a Harry i Ron weszli do pokoju.\n- Jak mogłaś tak nisko upaść?- Odezwał się do mnie z pogardą Harry.\n- Nie wiem o co ci chodzi- Odpowiedziałam skrobiąc po papierze.\n- Dobrze wiesz o co. Znowu chodzisz z tym Krumem. Ciekawe od jak dawna, może od walentynek?\n- Ja taka nie jestem- Odrzekła wciąż na niego nie patrząc.\n- Sam już nie wiem jaka jesteś- Powiedział Harry.- Wydawało mi się, że cię znam, ale się myliłem. To, że wogóle się z tobą zadawałem było błędem\n- Może i tak. I wiesz co, chodź sobie z tym twoim Krumem, tylko jak znowu cię zdradzi nie przychodź do mnie i nie wypłakuj mi się na ramieniu!\nNie wytrzymałam. Schowałam pióro, pergamin i książki do plecaka i ze łzami pobiegłam do dormitorium…\nOpublikowano 15 kwietnia 2008 Autor: ania\nWitajcie! Wiem, że notka jest dość późno, ale proszę wybaczcie. Mam nadzieję, że choć trochę Wam się spodoba. Proszę, czytajcie i komentujcie.\nNastępnego dnia postanowiłam wybrać się do pani Pomfrey. Nie mogłam znieść już mojego przeziębienia, więc chciałam go wyleczyć. Pielęgniarka dała mi lekarstwo i naszczęście podziałało.\nDzień pogrzebu był dość zimny i przygnębiający. Odbywał się on przy jeziorze i przybyło tam bardzo dużo ludzi. Widać, że Dumbledore miał wielu znajomych, ale nie dziwiło mnie to. Był wielkim człowiekiem, który zasłużył na odpowiedni pochówek. Na pogrzebie byłam po raz pierwszy i od razu przekonałam się jaka to smutna uroczystość. Patrzyłam na grobowiec i znowu zaczęłam ronić łzy. W ostatnim czasie wiele płakałam, zbyt wiele. Moi przyjaciele też bardzo przeżywali śmierć dyrektora, chyba szczególnie Harry. Próbował to ukryć, ale mnie nie mógł oszukać, wiedziałam w jak bliskich kontaktach był z Dumbledorem.\nGehenna, która udzielała się wszystkim panowala jeszcze długi czas. Ale czas mijał i ból po stracie wielkiego czarodzieja malał. I choć wciąż myśląc o nim robiło mi się smutno, już nie czułam takiego żalu jak wcześniej.\nPrzyszedł marzec, a śnieg zaczął się roztapiać. Słońce zaczęło zaglądać na błonia i zrobiło się cieplej. Zbliżała się pora świąt wielkanocnych i uczniowie zaczęli się pakować. Ja miałam jechać do rodziców, za którymi się stęskniłam, a Harry i Ron do Nory. Gdy nadszedł dzień wyjazdu, wsiedliśmy do pociągu i pojechaliśmy do Londynu. Przed peronem numr 9 i 3/4 pożegnałam się z Ronem, uśćiskałam Ginny oraz Annie, która też jechała do rodziców i pocałowałam Harry’ego.\n- Spotkamy się po świętach, narazie!- Rzekłam na koniec i podeszłam do moich rodziców, którzy już na mnie czekali.\n- Cześć, kochanie. Jak tam w szkole?- Rzekła na powitanie moja mama.\n- Dobrze- Odpowiedziałam.- Chodźmy już do domu.\nWsiedliśmy do samochodu i zajechaliśmy na miejsce. Jeszcze do późnej nocy rozmawiałam z rodzicami o różnych sprawach. Napomknęłam im o tym, że mam chłopaka, ale gdy zaczęli sie dopytywać różnych szczegółów, które powodowały u mnie rumieńce, zmieniłam temat i zapytałam co u nich.\nNastępnego dnia wstałam z wielkimi oporami.\n- Tato, jeszcze chwila- Błagałam.\n- Wstawaj, bo jajecznica ci ostygnie\nPrzeciągnęłam się, ubrałam i zeszłam na dół. Zanim jednak dotarłam do kuchni, usłyszałam dzwonek do drzwi. Mój tata otworzył je i zdziwił się z powodu osoby jaką za nimi zobaczył.\n- Nie wiem czy moja córka chce cię widzieć- Rzekł szorstko.\n- Bardzo proszę- Usłyszałam głos z wyraźnie bułgarskim akcentem.\n- Tato, wpuść go i proszę, zostaw nas samych\nOjciec wyszedł, a ja poprowadziłam Kruma do salonu.\n- Po co przyszedłeś i skąd wiedziałeś, że tu będę?- Zapytałam z natychmiast.\n- Pomyślałem, że skoro jest przerwa świąteczna, będziesz w domu- Odpowiedział Wiktor.- Chciałem z tobą porozmawiać, nie odpowiedziałaś mi na ostatni list…\n- A czego się spodziewałeś?- Przerwałam mu.- Miałabym do ciebie wrócić, po tym wszystkim? Chyba za dużo sobie wyobrażasz\n- Tak, chyba masz rację. Jestem zwykłym draniem\n- Zgadza się, jesteś, ale wybaczyłam ci\n- Dzięki, że się potrafisz zapomnieć mi… to wszystko- Odpowiedział uśmiechając się lekko.- Może chociaż zostaniemy przyjaciółmi?\n- Wybacz, ale to nie jest najlepszy pomysł. Wydaje mi się, że nic z tego nie wyjdzie.\n- Rozumiem, pójdę już\nCzułam, że może trochę za ostro go potraktowałam, ale nie chciałam przed nim niczego udawać. W końcu to on mnie skrzywdził, więc chyba nie powinnam czuć się się winna.\nReszta dnia minęła w miarę spokojnie. Wieczorem przed snem przeczytałam w łóżku pewną ciekawą książkę, a później zasnęłam. Obudził mnie hałas. Usiadłam i sięgnęłam po różdżkę.\n- Tutaj- Usłyszałam męski głos.\nDo mojego pokoju wtargnęło dwóch smierciożerców. Szybko oszołomiłam pierwszego z nich.\n- Expelliarmus- Krzyknął drugi śmiercożerca zanim zdążyłam zareagować.- Mów, gdzie masz różdźkę Dumbledore’a\n- Nic nie powiem- Odrzekłam wyzywającym tonem.- Nie boję się ciebie!\n- Uważaj, bo jak mnie nie posłuchasz twoim rodzicom może się coś stać\n- Zostawcie ich!- Krzyknęłam i zaczęłam szukać różdżki w kufrze.\nWyjęłam ją i znienacka oszołomiłam tego obcego mi człowieka. Zacisnęłam różdżkę w rękach i ruszyłam w stronę drzwi. Wyjrzałam ukradkiem i spostrzegłszy, że nikogo nie ma, wyszłam na korytarz. Chciałam sprawdzić, co z moimi rodzicami, więc poszłam w stronę ich sypialni. Przy drzwiach ich pokoju stał smierciożerca.\n- Nie wracają- Rzekł do drugiego.- Pójdę i sprawdzę.- To powiedziawszy zaczął iść w moją stronę.\nBył już blisko i wtedy krzyknęłam:\nPadł na ziemię, ale drugi śmierciożerca to usłyszał. Zaczęłam sie wycofywać i biec w przeciwnym kierunku, lecz niestety trafiło mnie zaklęcia pełnego porażenia ciała. Uderzyłam o ziemię nie mogąc się ruszyć i wtedy przyszedł mi do głowy pewien pomysł.\n- Trzeba ją zabrać do Wrzeszczącej Chaty.- Powiedział mężczyzna do jednego ze swoich kolegów.\nMusiałam w jakiś sposób komuś o tym wszystkim powiedzieć i nadarzyła się najlepsza okazja, by użyć swojej mocy. Wcześniej kiedy ją ćwiczyłam nie za bardzo mi wychodziła, ale miałam nadzieję, że teraz mi się uda. Pomyślałam o pewnym miejscu bardzo usilnie i… znalazłam się dokładnie tam. W pokoju Rona było ciemno, a chłopcy spali. Szybko obudzilam ich.\n- Hermiona, co ty tu robisz?- Zapytał zdumiony Harry.\n- Nie mam dużo czasu. Chcę was tylko poprosić, żebyście poszukali pomocy. W moim domu są śmierciożercy, chcą różdźkę Dumbledore’a i mówili coś o Wrzeszczącej Chacie- Powiedziałam na jednym tchu i wróciłam do swojego ciała.\nTym czasem zabrali mi Czarną Różdżkę i oswobodzili. Jeden ze śmierciożerców złapał mnie mocno za ramię i teleportowaliśmy się do Wrzeszczącej Chaty. Inni poplecznicy Voldemorta, którzy byli w moim domu aportowali się zaraz po nas.\nZnalazłam się w chacie, a przede mną stała doniosła Bellatriks. Nie rzekła ani jednego słowa, tylko od razu zaczęła mnie torturować zaklęciem Cruciatus. Ból był nie do zniesienia, bałam się, że dłużej już nie wytrzymam i wtedy on ustał.\n- Nie wiem jak się tam znalazłaś, a ukradłaś to co powinno być moje- Rzekła Bella.- To była część twojej kary, jeśli chcesz uniknąć drugiej, gorszej, powiedz mi gdzie jest peleryna. Wiem dobrze, że o niej wiesz\n- Wiem o Insygniach Śmierci, ale nie zamierzam ci o nich nic mówić!\nPonownie poczułam silnie rwący ból i zdałam sobie sprawę, że Bellatriks nie da za wygraną. Jednak jak tylko mogłam, próbowałam to wytrzymać. W końcu, wydawało mi się, że trwało to wieczność, ból minął.\n- Moja cierpliwość się kończy, mów\n- Nie, nic nie powiem!- Krzyknęłam.\n- Wydaje ci się, że nie mam innego sposobu, by się o tym dowiedzieć? Jeśli tak, to się mylisz, mogę użyć legilimencji\nW tej chwili strach mnie obleciał. Nie uczyłam się wcześniej zamykać myśli przed innymi i nie było szansy bym to w tej chwili opanowała. Sądziłam, że to już koniec, zaraz się dowie, ale nagle pojawili się aurorzy. Lestrange uciekła i dwóm śmierciożercom też się to udało, a reszta została schytana przez ludzi z ministerstwa.\n- Nic ci nie jest, Hermiono?- Zapytał Artur Weasley podchodząc do mnie.- Jak chłopcy mi powiedzieli, natychmiast teleportowałem sie do ministerstwa, a potem tu przybyłem.\n- Co z moimi rodzicami, wie pan?- Zapytałam.\n- Część ludzi z ministerstwa już tam jest. Zaraz się wszystkiego dowiemy, ale nie martw się. Będzie dobrze.- Powiedział spokojnie pan Weasley.- Harry i Ron chcieli tu przyjść, ale im zabroniłem. Pewnie martwią sie, może chcesz pojechać ze mną do Nory i się z nimi zobaczyć?\n- Dziękuję, panie Weasley. Jest pan bardzo miły, ale jednak wolałabym pójść do domu\nKiedy znalazłam sie na miejscu i zobaczyłam rodziców, natychmiast ich mocno objęłam. Potem znalazłam różdżkę, która leżała na ziemi w korytarzu i schowałam ją do kieszeni. Cieszyłam się, że wszystko sie w miarę dobrze skończyło…\nCzęść. Wiem, notka jesttrochę póżno, ale proszę o wybaczenie. Miałam najpierw dużo pracy w szkole, a potem w przygotowaniach do świąt. A propo świąt, życzę Wam wszystkiego najlepszego. Wiem, że życzenia spóźnione, ale zawsze szczere.\nMam nadzieję, że notka się Wam spodoba:-)\nPo całym tym zamieszaniu, późnym wieczorem zrobiłam się senna. Dowiedziałam się tylko, że zginął jakiś starszy człowiek z wioski za to, że się stawiał, a potem przeprosiłam wszystkich i poszłam do dormitorium. Przebrałam się w piżamę i położyłam na łóżko. Myślałam, że szybko zasnę, jednak było odwrotnie. Długo przewracałam się z boku na bok, aż w końcu zmożył mnie sen.\nStałam w piżamie na mrozie między krzakami, gdzie nikt nie mógł mnie zobaczyć. Było bardzo zimno, a śnieg sięgał mi kostek. Za krzakami zauważyłam kilku śmierciożerców stojących wokoło dwóch osób. Jedną z nich była wyniosła Bellatriks Lestrange trzymająca w dłoni różdżkę wycelowaną w wysokiego, siwobrodego czarodzieja. Dumbledore, bezbronny stał naprzeciw kobiety, ale twarz miał spokojną. Jego różdżka leżała zaledwie kilka kroków ode mnie. Jednak gdybym spróbowała ją podnieść, na pewno by mnie zauważono.\n- Żegnaj, Dumbledore- Powiedziała Bellatriks.- Już nikt nie będzie mógł na ciebie liczyć. Potter zostanie sam\n- Mówiłem to już i powtórzę jeszcze raz. Ci którzy o pomoc poproszą zawsze ją otrzymają- Odpowiedział spokojnie Dumbledore.\n- Nie rozśmieszaj mnie- Rzekła Bellatriks parskając śmiechem i po chwili, sama nie wiem kiedy, błysnęło zielone światło, które trafiło w Dumbledore’a.\nChciałam krzyknąć, a jednocześnie zostać w ukryciu. To niemożliwe, Dumbledore musi żyć! Spojrzałam na nieruchome cialo dyrektora i mocno zacisnęłam powieki.\n- Możecie odejść, a z bratem Dumbledore’a zróbcie to co uważacie- Powiedziała Bellatriks, a śmierciożecy po kolei zaczęłi się teleportować.\nDopiero teraz uświadomiłam sobie czego chce Lenstrange. To była moja jedyna szansa, musiałam wykorzystać chwilę nieuwagi. Wybiegłam z krzaków i podniosłam ródżkę Dumbledore’a. Bellatriks mnie zuważyła, na szczęście śmierciożerców już nie było. Zaczęłam biec w stronę krzaków, a mordecze zaklęcie świsnęło mi nad głową.\n- Oddaj różdżkę!- Krzyknęła i rzuciła we mnie jakimś krótkim nożem.\nNiestety trochę za późno zareagowałam. Poczułam jak coś ostrego wbija mi się w lewe ramię. Szybko wyciągnęłam nóż splamiony moja krwią i zmusiłam się do myśli, że to tylko sen.\nObudziłam się, ale wciąż było mi zimno. Usiadłam na łóżku i poczułam silny ból w ramieniu. Spojrzałam na nie i zobaczyłam, że piżama w tym miejscu przesiąkła krwią. Ale teraz to nie było ważne, zrozumiałam, że to nie był sen. A skoro tak, to Dumbledore’a…, to…jego już nie ma. Nie potrafiłam tego dopuścić do myśli. Musiałam o tym wszystkim komuś powiedzieć. Wstałam z łóżka i coś spadło na ziemię. Okazało się, że była to ródżka, którą zabrałam z tamtego miejsca. Schowałam ją do mojego kufra i wybiegłam z dormitorium. Zamierzałam pójść do McGonagall, jako, że jest zastępcą dyrektora, ale nie chciałam iść sama. Postanowiłam obudzić Harry’ego. W końcu i tak by się dowiedział, a bałam się zostać sama.\n- Harry, obudź się- Szepnęłam przy jego łóżku.\n- Co się stało?- Zapytał Harry otwierając oczy.\n- Nie ma czasu na wyjaśnienia, proszę chodź ze mną\nHarry szybko włożył okulary i spojrzał na moją bladą twarz. Wzięłam go za rękę i wyprowadziłam z sypialni chłopców. Wyszliśmy na ciemny korytarz i ruszyliśmy w stronę gabinetu wicedyrektorki.\n- Boję się Harry, proszę bądź przy mnie- Powiedziałam do Harry’ego.\n- Oczywiście, że będę przy tobie, ale co się stało? Twoje ramię!- Zauważył Harry.- Hermiono, ty krwawisz!?\n- Lepiej pospieszmy się- Odrzekłam nie odpowiadając na pytanie.\nSerce biło mi jak oszalałe. Byłam wystraszona tą całą sytuacją, a w dodatku Harry’emu też to się udzielało.\n- Nie rozumiem, powiesz mi o co chodzi i gdzie my wogóle idziemy? Hermiono, boję się o ciebie.\n- Pani profesor!- Krzyknęłam zauważając McGonagall patrolującą korytarze.\n- Panna Granger, pan Potter! Co wy tu robicie o tej porze?- Zapytała zdziwiona nauczycielka.- Harmiono, co ci się stało?- Zapytała spogladając na moje ramię.\n- Proszę pani, profesor Dumbledore, on… nie żyje!- Krzyknęłam nie mogąc opanować emocji.\n- Co ty mówisz, profesor Dumbledore wyjechał dzisiaj, ale to co mówisz jest niemożliwe- Odpowiedziała Minerwa McGonagall.\n- Ale go zabiła Bellatriks Lestrange, byłam tam, widziałam to wszystko!- Rzekłam i łzy napłynęły mi do oczu.\nMcGonagall, jak również Harry spojrzeli na mnie niedowierzająco.\n- Hermiono, chodźmy lepiej do skrzydła szpitalnego- Odrzekła pani profesor.- Pani Pomfrey powinna zbadać twoje ramię. Ty w tym czasie się uspokoisz i opowiesz nam wszystko po kolei.\n- Czy pani nie rozumie co przed chwilą powiedziałam! Bellatriks zabiła profesora Dumbledore’a! Byłam przy tym, widziałam jak go zabijała. To ona mi to zrobiła- Odpowiedziałam wskazując na rękę, która wciąż piekła.\n- Ale to niemożliwe. Jak pani mogła to widzieć, panno Granger?\n- Nie wiem, ale to wydarzyło się naprawdę- Rzekłam i w drodze do skrzydła szpitalnego opowiedziałam wszystko to co się wydrzyło.\n-Profesor Dumbledore, to…, to. Nie mogę znaleźć odpowiedniego słowa… O, Poppy, proszę się zająć panną Granger- Powiedziała McGonagall kiedy już przyszliśmy na miejsce. – Ja zaraz wrócę, zaczekajcie.\nPani profesor blada wyszła szybkim krokiem i zniknęła za najbliższym zakrętem.\n- Dziecko, co ci się stało?- Zapytała przerażona pielęgniarka. Ale nie czekając na odpowiedź podeszła do swojej apteczki i zaczęła czegoś szukać.\nPoleciła mi usiąć na łóżku, a Harry dotrzymywał mi towarzystwa. Prawie nic nie mówił. Powoli zaczęłam żałować, że go obudziłam.\n-Przepraszam- Powiedziałam cicho.- Nie powinnam cię tu przyprowadzać.\n- I tak bym się dowiedział, a wiem, że nie chciałabyś zostać teraz sama.- Powiedział Harry pocieszającym głosem.- To co opowiedziałaś jest straszne. Jeśli Dumbledore rzeczywiście zginął…\n- To był niezwykły człowiek- Przerwałam Harry’emu, bo wiedziadziałam jak mu ciężko o tym mówić.- Wiem co czujesz, ale my już nic nie możemy zrobić.\n- Hermiono, to wina tej Bellatriks. Najpierw Syriusz…, teraz Dumbledore. Nie spocznę póki jej nie zabiję!- Powiedział tak głośno Harry, aż pani Pomfrey podskoczyła.\nPielęgniarka opatrzyła mi ranę, a ja nie zbaczając na ból wciąż przyglądałam sie z niepokojem Harry’emu. Był wzburzony, dopiero teraz dotarło do niego, z kim ma do czynienia. Chciał za wszelką cenę dorwać tę kobietę.\nPo pewnym czasie wróciła wicedyrektorka.\n- Dobrze się czujecie?- Zapytała z troską w głosie.\nKiwnęliśmy głowami, bo jedynie na tyle było nas stać.\n- Wracajcie więc do łóżek. Pani Pomfrey prawie wyleczyła ci ramię i jak widzę obwiązała bandażem, więc nie sądzę byś musiała zostać tu na noc, Hermiono. Możecie iść do swoich dormitoriów.\n- Jakto, mamy iść spać?- Zapytał Harry.- Chcemy sie dowiedzieć wszystkiego\n- Tak, chcemy zostać- Dodałam.\n- W niczym nie pomożecie martwiąc się i zawalając noc- Odrzekła swoim zwykłym głosem McGonagall.- Macie wracać do łóżek, jutro wszytkiego się dowiecie\nNie było mowy, aby z nią dyskutować, więc posłusznie wyruszyliśmy do wieży Griffindoru.\n- Hermiono, a Dumbledore się nie bronił?- Zapytał po drodze Harry.- Przecież miał Czarną Różdżkę, niezwyciężoną?\n- Nie wiem, Harry. Jak się tam znalazłam, był już rozbrojony. – Odpowiedziałam i nagle coś sobie przypomniałam.- Ach, zapomniałam powiedzieć McGonagall, że ja mam tą różdźkę\n- Co, zabrałaś różdżkę Dumbledore’a?\n- Mam ją w pokoju, nie chciałam by Bellatriks ją wzięła\n- Dobrze zrobiłaś- Pochwalił mnie Harry.\nWeszliśmy do pokoju wspólnego, pożegnaliśmy się i każde z nas poszło do swojego dormitorium. Położyłam sie na łóżku, ale nie chciałam zasnąć. Bałam się, że taka sytuacja może się powtórzyć we śnie. Następnego ranka byłam całkiem niewyspana. Nie mogłam spać z powodu tego co się wydarzyło i kaszlu, który mnie dopadł wraz z katarem nad ranem. Wstałam, ubrałam się i wyszłam z dormitorium. W pokoju spotkałam Harry’ego siedzącego w samotności i podeszłam do niego.\n- Długo tu siedzisz, jest jeszcze wcześnie?- Zapytałam go i kichnęłam.\n- Na zdrowie- Odrzekł Harry.- Jestem tu od godziny, nie mogłem spać\nPóńiej przez następne kilka minut trwało milczenie. Oboje pogrążeni w myślach, patrzyliśmy na ogień w kominku. Zamierzalismy poczekać na porę śniadaniową, aby się dowiedzieć, czy to co mi się śniło, było prawdą. Wciąż miałam nadzieję- chociaż to raczej nierealne- że jednak to było tylko snem.\n- Cześć, mam wam coś do powiedzenia- Rzekł Ron wychodząc z dormitorium dla chłopców i podchodząc do nas.- Ej, ale macie miny. Coś się stało?\n- Lepiej nie pytaj- Odrzekłam ponuro.\n- Czemu?- Zdziwił się Ron.\n- Hermiona chciała powiedzieć, że nie chce o tym mówić- Powiedział Harry.- Przy okazji ja też nie. Dowiesz sie na śniadaniu\n- To mi się nie podoba, co tu gra?\n- Ron, nie jesteśmy tego pewni, więc nie chcemy cię martwić na zapas- Odpowiedziałam.- Proszę, zrozum nas i poczekaj do śniadania.\nWe trójkę zeszliśmy- pół godziny póżniej- do Wielkiej Sali. Idąc w stronę stołu Gryfonów, szukałam wzrokiem dyrektora, niestety nigdzie go nie było.\nKiedy już wszyscy zajęli swoje miejca, McGonagall wstała od stołu i poprosiła o ciszę.\n- Bardzo mi przykro, ale jako zastępczyni dyrektora jestem zobowiązana, by wam o tym powiedzieć…\nNie słucham dalej, gdyż wiedziałam co pani McGonagall chce rzec. Usłyszam jedynie strzępki zdania:- Dumbledore…, bolesna strata…, pogrzeb pojutrze wczesnym rankiem. Zauważyłam, że nie tylko mnie boli ta strata. Kiedy reszta uczniów usłyszała o śmierci Dumbledore’a również się zmartwiła, a Ron z niedowierzaniem pokręcił głową.\n-To o tym nie chcieliście mi powiedzieć?- Zapytał.- Skąd o tym wiedzieliście?\n- Lekcje są odwołane aż do czasu pogrzebu- Zakończyła pani wicedyrektor.\nNie chciało mi się jeść chociaż Harry mnie do tego namawiał.\n- Ty też nic nie jesz- Powiedziałam kryjąc przed Hatty’m świeże łzy.\nGdy chcieliśmy odejść od stołu podeszła do nas McGonagall.\n- Panno Granger, możemy porozmawiać?\n- Dobrze, a o co chodzi?- Zapytałam zdumiona tym pytaniem.\n- Przyjdź za pięć minut do mojego gabinetu, dobrze?\nPrzytaknęłam i nauczycielka odeszła. Harry i Ron wymienili w tym czasie zdziwione spojrzenia.\n- O czym chce z tobą romawiać?- Zapytał Ron.\n- Chyba się domyślam- Odrzekłam- Ale ja już pójdę, Harry ci wyjaśni. Część\nRuszyłam w kierunku wyjścia, pełna miesznych uczuć. Zapukałam do drzwi gabinetu, usłyszałam Proszę i weszłam do środka. Spojrzałam na panią wicedyrektor i zrozumiałam, że nie spała całą noc. Była przygnębiona i wyglądała na o wiele starszą niż zazwyczaj.\n- Usiądź, chcę z tobą porozmawiać o twoim darze- Zaczęła McGonagall.\n- Jakim darze?- Zdziwiłam się siadając.\n- Sprawdziłam to i jestem tego prawie pewna. Mam jeszcze tylko do ciebie pytanie, czy to zdarzyło ci się wcześniej? Czy miałaś kiedyś sen, w którym wydarzenia mogły dziać się naprawdę?\n- To znaczy, gdy wyszłam ze szpitala, po tym pożarze w moim dormitorium, zemdlałam i miałam sen. Wydał mi się bardzo realistyczny- Rzekłam i opowiedziałam nauczycielce mój sen.\n- Sprawdził się, więc prawdopodobnie to działo się na jawie- Powiedziała pani wicedyrektor.- Przypuszczam, a nawet jestem pewna, że posiadasz moc projekcji astralnej, ale jeszcze nad nią nie panujesz\n- Jaką moc?\n- Projekcji astralnej. To znaczy, że możesz być w dwóch miejscach na raz, tylko, że w jednym jesteś nieprzytomna. Twoja projecja astralna może wrócić do ciebie w każdej chwili. Jest ona tak jakby cząstką ciebie, która odczuwa to co ty. Można nawet powiedzieć, że jest tobą\nPo tej wizycie wciąż myslałam o słowach profesor McGonagall. Wcale sobie nie życzyłam tego daru, wolałabym go nie mieć. To przez niego zobaczyłam śmierć Dumbledore’a, która była dla mnie tak bolesna. To było raczej przekleństwo, a nie dar. Nareszcie zrozumiałam co czuł Harry w drugiej klasie. On też dostał niechciany dar. W niczym mu on praktycznie nie pomógł, jedynie inni zaczęłi go utożsamiać z Dziedzicem Slytherina.\nWeszłam do pokoju wspólnego i zobaczyłam Rona, Harry’ego i Annie siedzących przy kominku. Miałam nadzieję, że mnie nie zauważą, bo wiedziałam o co chcą mnie spytać, ale niestety, Ron mnie zobaczył.\n- Hej, Hermiono, chodź do nas\nPodeszłam do nich, gdyż nie chciałam być niemiła.\n- Cześć, co słychać?- Zapytałam Annie, z którą jeszcze dziś nie rozmawiałam.\n- No wiesz, bywało lepiej- Odrzekła dziewczyna.- Co chciała od ciebie McGonagall?\n- Nic takiego- Powiedziałam wymijająco.\n- Nie kłam, Hermiono- Odpowiedział Harry.- Widzę to w twoich oczach.\n- Dobrze, już dobrze. Powiem wam.- I opowiedziałam im wszystko to co usłyszałam od McGonagall.- Ja to uważam za pech. Czemu akurat mi to musiało się przytrafić?- Zapytałam na końcu opowieści.\n- To dar- Odrzekł Ron.- Sama McGonagall go tak nazwała\n- Zgadzam się z Ronem- Dodała Annie.- Uważam, że skoro coś takiego otrzymałśa, powinnaś to wykorzystać. Naucz się nad tym panować\nNie miałam pojęcia kto ma rację: ja czy oni. W każdym bądź razie postanowiłam przećwiczyć mą moc choć nie wiedziałam jak za to się zabrać…\nOpublikowano 5 marca 2008 Autor: ania\nHej! Witam Was ponownie, jak obiecałam dzisiaj dłuższa notka. Mam nadzieje, że się Wam spodoba, serdecznie zapraszam.\nMinął ponad miesiąc od ostatnich wydarzeń i wszystko po mału wracało do normy. Zbliżały się walentynki, a ja zastanawiałam się nad prezentem dla Harry’ego. Nic jednak nie mogłam wymyślić, więc spytałam o radę Ginny.\n- Niech pomyślę…, macie wspólne zdjęcie z Harry’m?- Zapytała.\n- Tak, mamy, a co?- Odpowiedziałam zaciekawiona.\n- Bo tak sobie pomyślałam, że może byś mu dała wasze zdjęcie, w jakiejś ładnej ramce?\n- Ginny, to świetny pomysł, dzięki!- Powiedziałam uradowana i rzuciłam się jej na szyję.\nTak więc tego samego dnia zamknęłam się w dormitorium i robiłam ramkę na zdjęcie. Po skończeniu byłam siebie nawet zadowolona, bo wyszła dość ładnie. Oczywiście pomagałam sobie czarami, ale chciałam, żeby to nie była kupiona rzecz. U dołu ramki dałam napis „AMOR OMNIA VINCIT” co z łaciny znaczy „Miłość wszystko zwycięża”. Miałam nadzieję, że to się Harry’emu spodoba.\nKiedy rano czternastego lutego wstałam, było jeszcze dość wcześnie. Przeciągnęłam się, usiadłam na łóżku i doznałam miłego zaskoczenia. W nogach mojego łóżka leżał duży, pluszowy miś, a obok niego dwa listy. Wzięłam do ręki pierwszy i otworzyłam. Natychmiast poznałam pismo Harry’ego.\nNie wiem jak obrać w słowa to co do Ciebie czuję. Jesteś dla mnie kimś najważniejszym, kocham Cię z całego serca.\nKocham Twój uśmiech, kocham Twe dłonie, kocham Twój głos, na Twój widok cały płonę.\nJesteś dla mnie gwiazdą najjaśnieszą, księżniczką najpiekniejszą i miłością największą.\nChcę byś zawsze była przy mnie, rozjaśniała każdy dzień, czarowała swym urokiem, przytulała do mnie się.\nNa zawsze Twój kochający Harry\nPS Mam nadzieję, że miś ode mnie Ci się spodobał.\nKiedy to przeczytałam poczułam się tak szczęśliwa jak jeszcze nigdy w życiu. Nikt mi jeszcze nie napisał takiego pięknego listu. Harry jest naprawdę cudowny. Nawet nie zauważyłam, kiedy zaczęłam płakać. To były łzy radości, wielkiej radości, które nie potrafiłam powstrzymać. Przeczytałam list jeszcze raz, a potem mocno przytuliłam do piersi. W tej chwili chciałam rzucić się Harry’emu w ramiona i podziękować mu, że zrobił mi taką miłą niespodziankę. Ale została jeszcze jedna koperta, więc postanowiłam ją przeczytać zanim wyjdę z sypialni.\nOtworzyłam ją i zaczęłam czytać.\nChciałbym Cię za wszystko przeprosić, bo wiem, że Cię skrzywdziłem. Zerwałem z Melisą, nie układało się nam i od pewnego czasu jestem sam. W tym czasie przemyślałem wszystko i zrozumiałem, że zrobiłem błąd. Nie powinienem Cię oszukiwać. Chciałbym naprawić wyrządzoną Tobie krzywdę i w związku z tym mam do Ciebie pytanie. Może byśmy spróbowali jeszcze raz? Proszę przemyśl to i wybacz mi, ja wciąż Cię kocham.\nWiktorGdy skończyłam czytać, uśmiech od razu spełz mi z twarzy. Nie spodziewałam się listu od Kruma, a szczególnie takiego, w którym mnie prosi byśmy znowu byli parą. Nie wiedziałam co o tym myśleć, byłam jednak czegoś pewna: nie wrócę do niego.\nChcąc o tym jak najszybciej zapomnieć zaczęłam szykować się na lekcje. Gdy byłam już gotowa, rzuciłam mój prezent dla Harry’ego i oba listy do plecaka, i wyszłam z dormitorium. W pokoju natknęłam się na Harry’ ego.\n- Cześć Hermiono, proszę to dla ciebie- Powiedział Harry wręczając mi piękną, czerwoną różę.- Zostaniesz moją Walentynką?\n- Harry, jest piękna- Odpowiedziałam zachwycona.- Dziękuję ci za nią , za misia i za list. Jest cudowny.- Powiedziałam i mocno uściskałam mojego chłopaka.- I oczywiście zostanę twoją Walentynką, jesteś taki kochany.\n- Ty też jesteś kochana, Hermiono. Jeśli zaś chodzi o list to dość długo nad nim myślałem. Wiesz, nie jestem zbyt dobry w rymach\n- Harry, to był najpiękniejszy wierszyk jaki kiedykolwiek czytałam. Naprawdę- Dodałam na widok sceptycznej miny Harry’ego.- Aha, mało bym zapomniała, ja też mam dla ciebie prezent. – Otworzyłam plecak i zaczęłam szukać paczuszki. Niestety przez przypadek, gdy jej szukałam, wypadł mi na ziemię list od Wiktora. Zanim go jednak podniosłam, zrobił to Harry.\n- Od kogo masz ten list?- Zapytał Harry.- Bo na pewno nie ode mnie\n- Nieważne- Odpowiedziałam i próbowałam wyciągnąć kopertę od Harry’ego. Ten jednak nie pozwolił mi na to.\n- Nie zbywaj mnie, powiedz- Rzekł Harry.\n- Harry, lepiej żebyś nie wiedział. Nie chcę cię denerwować.- Odpowiedziałam.\n- Teraz to naprawdę mnie niepokoisz, od kogo on jest?\n- Proszę, otwórz- Odrzekłam niechętnie.\nHarry otworzył list i przeczytał.\n- Ja on śmie!- Powiedział wreście.- Co za palant!\nDomyśliłam się takiej reakcji z jego strony.\n- Harry, on mnie przeprosił- Tłumaczyłam Kruma.\n- Tak i chciałby znowu z tobą chodzić!\n- Harry, Wiktor zrozumiał swój błąd i…\n- Nie broń go, Hermiono. Przecież wiesz co on ci zrobił- Przerwał mi Harry.\n- Wcale go nie bronię. Chcę ci jedynie powiedzieć, że zaczął żałować, że mnie zdradził. Dlatego Harry, nie powinieneś od razu źle o nim myśleć. Ja na przykład wybaczyłam mu.\n- Hermiono, nie wiem jak mogłaś mu to wybaczyć, a może ty wciąż coś do niego czujesz?\n- Harry, jak możesz tak wogóle przypuszczać. Wybaczyłam Wiktorowi, bo wiedziałam, że inaczej wciąż będę się tym zadręczać- Odrzekłam.- Kiedyś go nie nawidziłam, a teraz jest mi obojętny. Kocham tylko ciebie, powinieneś to wiedzieć\n- Tak, wiem i przepraszam. Też cię kocham.- Odrzekł Harry.- Ale jeśli chodzi o ten list, to dasz Krumowi odpowiedź?\n- Myślałam chwilę nad tym i postanowiłam się do niego nie odzywać\n- I bardzo dobrze, ale zmieńmy temat. To co masz dla mnie?\nUcieszyłam się ze zmiany tematu i wręczyłam Harry’emu prezent ode mnie.\n- Piękna ramka, sama ją zrobiłaś?- Zapytał Harry.\n- No, przy pomocy czarów.- Odrzekłam. – Nie miałam pomysłu co ci dać i posłuchałam rady Ginny\n- Dziękuję, Hermiono. Postawię ją przy łóżku.\nCzas szybko biegł. W końcu prawie wszyscy wyszli na śniadanie, więc ja Harry i Ron, który do nas dołączył zeszliśmy do Wielkiej Sali. Na dwóch pierwszych lekcjach mieliśmy mieć eliksiry, więc wszyscy na to narzekali.\n- Dzisiaj, akurat w Walentynki- Żalił się Seamus.- Snape popsuje nam cały dzień.\n- Mam nadzieję, że te lekcje szybko miną- Dodał Ron.- Widzieliście może Annie?- Zapytał zwracając się do nas.\n- A co?- Zapytałam.\n- Nic, muszę po prostu z nią porozmawiać\nSkończyliśmy jeść i powlekliśmy się do lochów. Snape, jak zwykle zimny i wyniosły wpuścił nas do klasy.\n- Otwórzcie książkę na stronie dwieście osiemnaście i zróbcie eliksir tam opisany- Rzekł chłodno.- Macie na to półtorej godziny\nWszyscy zaczęłi wertować książki i poszukiwać odpowiednich irgendencji. A kiedy już zaczęli wpypywać do kociołka pierwsze składniki, ponownie odezwał się Snape.\n- Aha, bym zapomniał. Mam wam powiedzieć, że macie tylko trzy pierwsze lekcje. Później jest godzina wolna i wypad do Hogsmeade z okazji walentynek.\nUczniowie (w tym ja) uśmiechnęli się i zaczęli rozmawiać ze swoimi sąsiadami z ławki.\n- Ale ma być cisza!- Powiedział profesor od eliksirów.- Lekcje się jeszcze nie skończyły, bierzcie się do roboty.\n- Mam nadzieję, że te lekcje szybko się skończą- Mruknął i Harry i zaczął odmierzać składniki.\nPo półtorej godziny Snape zaczął maszerować wokół stolików. Większość osób zaczął wyśmiewać, że nie uważyli dobrze eliksiru, a o moim nie powiedział ani słowa. W dodatku zadał nam wypracowanie na cztery stopy.\nNastępną godziną miały być starożytne runy. Pożegnałam się z chłopcami, którzy skierowali się do pokoju wspólnego Gryfonów i udałam się do klasy. Po skończonej lekcji postanowiłam iść na chwilę do biblioteki, bo musiałam wypożyczyć pewną książkę. Później, gdy już trzymałam ją w dłoniach skierowałam się do wieży Griffindoru. Po drodze usłyszałam znajome głosy. Podeszłam bliżej i ujrzałam Annie i Rona.\n- A czy ty wciąż myślisz o Malfoy’u?- Zapytał Ron.\n- Staram się nie myśleć. Jego już nie ma i nie zmienię tego- Odpowiedziała siostra Harry’ego.- Ron, to ty wciąż mi o nim przypominasz\n- Tak, przepraszam, ale martwię się o ciebie. Naszczęście zauważyłem, że ostatnio jesteś w lepszym humorze\n- W końcu pogodziłam się z tym wszystkim. Mam tylko nadzieję, że teraz będzie jedynie lepiej\nSama nie wiem, dlaczego im się nie pokazałam. Nie powinnam podsłuchiwać, ale może chciałam się dowiedzieć do czego prowadzi ich rozmowa? Słuchałam, więc dalej.\n- Tylko o tym chciałeś ze mną pogadać?- Zapytała Annie.\n- Nie, chciałeś cię spytać, cz wybierasz się dzisiaj do Hogsmeade?- Odrzekł pytaniem Ron.\n- Bo tak sobie pomyślałem, może poszlibyśmy razem do herbaciarni pani Puddifoot?\n- A czy to nie jest przypadkiem miejsce dla par?\n- Niekoniecznie- Rzekł szybko Ron.- Tak po prostu pomyślałem sobie, ale jeśli nie chcesz…\n- Chętnie z tobą pójdę- Przerwała mu Annie.- A teraz przepraszam cię, ale muszę poszukać Ginny.\nJa również postanowiłam ruszyć się z miejsca. Ruszyłam szybkim krokiem w stronę pokoju wspólnego, a moje myśli pędziły jak oszalałe. Zrozumiałam, że Ron coś czuje do Annie, byłam tego prawie pewna. Ucieszyłam się, że może w końcu będzie miał dziewczynę, z którą nie będzie się kłócił, jak to robił z Lavender. Annie też by to pomogło wrócić do normalności, dlatego miałam nadzieję, że im się uda.\nWeszłam do pokoju i zobaczyłam Harry’ego siedzącego nad wypracowaniem na eliksiry.\n- I jak ci idzie?- Zapytałam uśmiechnięta.\n- Nie najlepiej- Odpowiedział Harry.- A ty czemu jesteś w takim dobrym humorze.\n- Ja?- Zapytałam z udawanym zdumieniem.- Ładny dzisiaj dzień i tyle\n- O cześć- Rzekł Ron wchodząc do pokoju.\n- Gdzie byłeś?- Zapytał Harry.- Myślałem, że razem popracujemy nad tym wypracowaniem\n- Przepraszam, musiałem coś załatwić, aha i spotkałem Hagrida. Powiedział byśmy do niego przyszli jeszcze przed wypadem do Hogsmeade. Ma coś nam do powiedzenia.\n- Ciekawe co, może wiesz?- Zapytałam Rona.\n- Nie chciał mi mówić, powiedział, że się dowiemy jak go odwiedzimy\n- No to chodźmy- Zaproponował Harry odstawiając pergamin i książkę od eliksirów na bok.\nUbraliśmy się ciepło (bo było dość chłodno) i skierowaliśmy się w stronę Zakazanego Lasu. Stanęliśmy przed chatką, a ja zapukałam. Hargrid nam otworzył i wpuścił do środka. Kieł zaczął szczekać z radości i po kolei zaczął na nas skakać. Cała obśliniona usiadłam przy stole. Hagrid postawił przed nami trzy kubki z herbatą i też sam usiadł.\n- Więc co chciałeś na powiedzieć, Hagridzie?- Zapytałam.\n- Wczoraj wieczorem byłem w Zakazanym Lesie- Zaczął Hagrid.- Odwiedziłem Graupka i jak wracałem to kogoś zobaczyłem. Wydawało mi się, że była to Bellatriks Lestrange. Pomyślałem sobie, że powinniście wiedzieć\n- Ona?- Zdziwił się Ron.- A co miałaby robić w Zakazanym Lesie?\n- Nie wiem, Ron.- Odpowiedział Hagrid.- Też się zdziwiłem. W każdym bądź razie chciałem ją oto zapytać, ale gdy podszedłem bliżej, ona znikła\n- A może ci się zdawało, że to ona- Odrzekłam.- Sam mówiłeś, że był to wieczór, mogłeś ją pomylić, na przykład z… centaurem\n- Wątpię, Hermiono. Byłem prawie pewny, że to Bellatriks. Jej plakaty są porozwieszane w całym Hogsmeade, znam jej twarz, raczej się nie pomyliłem. Lepiej się zastanówcie, po co ona tam była. Myślałem, że może wiecie\n- Nie, nie wiemy- Odpowiedział Harry.- Już bardziej bym się spodziewał, że spróbuje zaatakować zamek, niż pojść do lasu\n- Hagridzie, a mówiłeś o tym Dumbledorowi?- Zapytałam.\n- Tak, od razu mu opowiedziałem. Też nie wie czemu tam była.\n- Co o tym sądzicie?- Zapytał Ron kilka minut później, w drodze do zamku.\n- Wydaje mi się, że musiała mieć jakiś konkretny powód, żeby tam pójść- Odpowiedziałam.- Może czegoś szukała?\n- Tak!- Powiedział po chwili namysłu Harry.- Jak mogłem o tym wcześniej nie pomyśleć. Ona chciała znaleźć Kamień Wkrzeszenia!\n- CO!?- Zapytaliśmy równocześnie z Ronem.\n- Zgubiłem go w lesie, w zeszłym roku po tym jak sie dowiedziałem, że jest w pierścieniu Gaunta.- Odrzekł Harry.- Bellatriks musiała o tym wiedzieć, a w takim razie ona…\n- Chce być panią Śmierci- Dokończyłam za Harry’ego.\nPogrożeni, każdy w swoich myślach, wróciliśmy do zamku. Zastanawiałam się, czy Bellatriks znalazła ten kamień, jeśli tak to zostały jej dwie rzeczy. Ale one nie tak łatwo zdobyć- pocieszałam się. W końcu pelerynę Harry ma cały czas przy sobie, a w zamku jest raczej bezpieczna. Za to różdżkę ma sam Dumbledore, a wątpie, by ona mogła mu ją odebrać. Podzieliłam się z chłopcami tą hipotezą i myślę, że poprawiłam im trochę humor.\nPoszliśmy na obiad i naszykowaliśmy się do Hogsmeade. Ron powiedział, że nie będzie nam przeszkadzał i pójdzie w swoją stronę. Harry się buntował, że przecież może z nami iść, ale ja rzekłam, że jeśli chce to niech idzie swoją drogą. Wiedziałam, że zamierza zobaczyć się z Annie.\nJa z Harry’ m postanowiliśmy pójść do Trzech Mioteł na kremowe piwo. Zrobiło sie jeszcze zimniej, przyszła zawieja i szybko chcieliśmy znaleźć sie w ciepłym miejscu. Usiedliśmy przy stoliku i zaczęliśmy rozmawiać.\n- To może już wrócimy do zamku?- Zaproponowałam po pół godzinie.\n- To dobry pomysł, w taką pogodę nie chce sie nigdzie wychodzić- Odpowiedział Harry.\nWyszliśmy na zaśnieżoną drogę i ruszyliśmy w stronę szkoły. Nagle usłyszałam huk.\n- Co to było?- Zapytałam przestraszona.\n- Patrz tam!- Odpowiedział Harry wskazując na gospodę Pod Świńskim Łbem.\nDo gospody wpadło kilku śmierciożerców. Mieszkańcy wioski wystraszeni zaczęli uciekać bądź się teleportować. Ja i Harry szybko schowaliśmy sie pod pelerynę niewidkę i odeszlismy na bok.\n- O co tu chodzi?- Zapytałam Harry’ego.\n- Nie mam pojęcia- Odpowiedział Harry.- Po co oni wogóle wtargnęli akurat do tej gospody?\nPo chwili z gospody wybiegła jakaś kobieta i zaczęła krzyczeć.\n- Porwali Aberfortha , kogoś zabili i sie aportowali!\nMcGonagall pojawiła się w mgnieniu oka. Zaczęła nawoływaać uczniów Hogwartu, aby wracali do zamku.\n- Harry, czy oni porwali brata Dumbledore’a?- Zapytałam.\n- Tak, ta kobieta zapewne mówiła o nim. I kogoś zabili…\n- Aż boję się pomyśleć kogo, to okropne\nSzybko doszliśmy do innych uczniów i Harry schował pelerynę do kieszeni. Zobaczyliśmy w tłumie Rona, Annie, Deana i Ginny i podeszliśmy do nich.\n- Co się stało?- Zapytała Ginny.\nPo krótce opowiedzielismy im wszystko, a gdy skończylismy rozmawiać na ten temat zbliżylismy się do zamku. McGonagall kazała wszystkim udać się do pokoi wspólnych, więc i tak zrobiliśmy. Po drodze pomyślałam sobie, że to wszystko to jednak za dużo jak na jeden dzień.\nHej! Oto następna notka, tylko trochę krótka. Nic specjalnego, ale mam nadzieję, że się Wam choć trochę spodoba.\nVoldemort padł na ziemię, popatrzyłam na tego kto rzucił zaklęcie. Okazało się, że był to Lucjusz Malfoy. Wydawało mi się, że wiem z jakiego powodu to zrobił, a jego słowa, które po chwili wypowiedział udowodniły, iż mam rację.\n- Za mojego syna- Rzekł, a potem skierował różdżkę na Harry’ego, ale w tym samym momencie zaklęcie oszałamiające trafiło w Malfoy’a. Ten się zachwiał i upadł na ziemię.\nRozglądałam się za osobą, która to zrobiła, ale nikogo nie zauważyłam, pomyślałam jednak, że mogła to być jedynie Annie ukrywająca się pod peleryną niewidką.\n- Lucjuszu, jak mogłeś zdradzić naszego pana?- Zapytała Bellatriks Lestrange podchodząc do Malfoy’a i celując w niego różdżką.\n- Bello, nie celuj w mojego męża!- Odezwała się Narcyza stając przed siostrą.\nW tym samym czasie Harry wstał i pomógł nam się uwolnić. O dziwo nikt mu tego nie zabraniał. Poza kłótnią Bellatriks i Narcycy panowała cisza, jakby wszyscy zostali oszołomieni. Śmierciożercy, nie zwracali uwagi nawet, gdy wzięliśmy swoje różdżki, lecz wciąż patrzyli na martwe ciało swojego pana.\nJa sama nie mogłam uwierzyć w to wszystko co się wydarzyło. Jednak wygralśmy, tak naprawdę, to było takie niwiarygodne, a jednak to nie był sen.\nMocno uścisnęłam Harry’ego, tak bardzo mi tego brakowało.\n- Tak się bałam o ciebie- Powiedziałam cicho.- Annie tu jest?\n- Tak- Odpowiedział Harry patrząc na mnie ciepło.- Lepiej już stąd chodźmy.\nWyszliśmy przejściem do Hogwartu. Ron jako pierwszy, nacisnął na narośl na drzewie, ja szłam ostatnia. Zanim znalazłam się na błoniach usłyszałam jeszcze donośny głos Bellatriks.\n- Teraz ja zajmę miejsce Czarnego Pana!\nBałam się znaczenia tych słów. Miałam nadzieję, że jednak nie znała jego największej tajemnicy- horkruksów.\nPrzed Hogwartem Annie zdjęła pelerynę, a ja od razu do niej podbiegłam i ją przytuliłam.\n- W porządku?- Zapytałam.\n- Co oni ci zrobili- Zapytał Ron spoglądając na jej blade oblicze, dopiero teraz to zauważyłam.\n- Nieważne- Odpowiedziała dziewczyna.\nZapadło chwilowe milczenie, a potem wszycy pomyślelismy o tym samym. Zaczęliśmy biec w stronę zamku, nikt nie mówił gdzie, ale kazdy dążył w jedno miejsce. Stanęliśmy przed gabinetem dyrektora, ale zanim zdążyliśmy pomyśleć o haśle, Dumbledore wyszedł.\n- Harry, Hermiona, Ron, Annie!- Zaczął zdumiony patrząc na każde z nas.- Jesteście, a więc chodźcie, opowiedziecie mi wszystko.\nWeszliśmy do gabinetu i zajęliśmy miejsca naprzeciw biurka. Fawkes przyglądał na się ciekawie, a pozostali dyrektorzy wybudzili się z drzemki i też zaciekawili się po co tu przyszliśmy.\n- Proszę, powiedźcie gdzie byliście i co się tam wydarzyło- Powiedział spokojnie Dumbledore.\n- No więc tak…- Zaczął Harry i doszedł do momentu gdy Malfoy wszedł do chaty Gaunta.- … i wtedy Voldemort go… zabił.\n- CO!?- Krzyknęła Annie wstając z miejsca i patrząc na Harry’ego jakby chciała by powiedział, że to nieprawda.- To niemożliwe! Co on wogóle tam robił?- Zapytała Annie nie mogąc powstrzymać emocji\nDumbledore milczał, ale miał poważną minę.\n- To ja go poprosiłam- Odpowiedziałam Annie.\nKiedy usłyszała moją opowieść, a później nikt nie zaprzeczył, że Malfoy nie żyje schowała twarz w rękach. Nie płakała jednak, ale była bardzo smutna.\n- Nie mogę w to uwierzyć.- Rzekła załamanym głosem.\n- Czy ty coś do niego czułaś, no wiesz po tym jak cię zdradził?- Zapytał niepewnie Ron.\n- Ja nie wiem co on do mnie czuł, ale jestem pewna, że był zmuszony do tej decyzji- Odpowiedziała spokojnie Annie.- A teraz lepiej opowiedzmy do końca naszą opowieść.\n- Na pewno wszystko w porządku?- Zapytał troskliwie Dumbledore.\nAnnie tylko kiwnęła głową, a Harry począł dalej przedstawiać dyrektorowi niedawne wydarzenia.\n- I Lucjusz Malfoy zabił Voldemorta.- Powiedział na koniec Harry.\n- A więc ostatecznie nie żyje- Rzekł Dumbledore.- Ponieśliście wielką stratę, ale jednak udało się wam. Coś mi mówiło, że dacie sobie radę i nie myliłem się.\nDumbledore wyciągnął różdżkę wyczarował Patronusa, a ten zniknął wnikając w ścianę.\n- Myślę, że Ministerstwo Magii powinno o tym wiedzieć- Powiedział Dumbledore.\n- Panie profesorze, ja nie miałam ostatnio żadnej wizji- Odezwała się po chwili Annie. Widać było, że jest w okropnym nastroju.- Zdziwiło mnie to, bo dotąd zawsze widywałam w nich Harry’ego kiedy znajdował się w tym samym pomieszczeniu co Voldemort\n- Nie wiem czy mam rację, ale mogło to być spowodowane tym, ze jesteś w bliskich stosunkach z Harry’m. Kiedy byłaś od niego daleko, widywałaś go w snach. Myślę, że wasze pokrewieństwo zrodziło pewną więź, która teraz się umocniła. Annie, już nie potrzebujesz wizji na temat Harry’ego, bo widujesz go na codzień\n- A czemu ja nie mam takich wizji na temat Annie?- Zapytał Harry.\n- Annie przypuszczała od początku, że możesz być jej bratem, ty za to byłeś pewny, że jesteś jedynakiem\nPo chwili milczenia, gdy szukaliśmy jakiegoś tematu ja się odezwałam.\n- Panie profesorze, chciałabym coś jeszcze powiedzieć. Kiedy wychodziliśmy z Wrzeszczącej Chaty usłyszałam jak Bellatriks Lestrange powiedziała, że teraz ona zajmie miejsce Voldemorta.\nWszyscy spojrzeli na mnie ze zdziwieniem zmieszanym z przerażeniem, ale tego się właśnie spodziewałam.\n- Co to może znaczyć?- Zapytałam dyrektora.\n- Trzeba uwzględnić to, że Bellatriks do uzdolniona czarownica i na wiele ją stać. Była jedną z najbardziej zaufanych sług Voldemorta i zapewne dużo się od niego nauczyła. Należy więc na nią uważać.\n- A horkruksy, jeśli jej o nich powiedział?- Zapytałam. Bałam się tego, że wszystko zacznie się od początku.\n- Bardzo wątpie, by Voldemort jej o tym powiedział. Nikomu nie chciał zdradzić swojej tajemnicy, chciał ją zachować tylko dla siebie.\nWyszliśmy po niedługim czasie z gabinetu i powoli zmierzaliśmy do wieży Griffindoru. Niby było po wszytkim, ale nie skończyło się to tak jak sobie wyobrażaliśmy- Malfoy zginął, a Bellatriks zamierza zapanować nad światem.\nUczniowie, których mijaliśmy gapili się na nas lub pokazywali palcami. Pewnie dowiedzieli się o naszym zniknieciu i zdziwili się, że wróciliśmy. My jednak się tym nieprzejmowaliśmy.\nMarzyłam, aby zobaczyć Ginny, ale przede wszystkim, by w końcu pójść do dormitorium i położyć się w moim miękkim, ciepłym łóżku.\nStanęłiśmy przed portretem Grubej Damy, a ja wymówiłam hasło.\n- Jesteście!?- Zdumiała się Gruba Dama.- Wiecie, że wszyscy was szukali?\n- Proszę nas przepuścić\nWeszliśmy do pokoju wspólnego, naszczęście nie było w nim dużo osób.\n- Harry, Ron, Hermiona, Annie!- Krzyknęła uradowana Ginny na nasz widok. Podbiegła do nas i wszystkich po kolei uściskała.- Zamartwiałam się. Zniknęliście tak nagle i nic mi nie powiedzieliście. Mogło się wam coś stać!\n- Ginny, przepraszam, ale muszę się położyć- Rzekłam sennym głosem.- To cześć- Powiedziałam do wszystkich i skierowałam się do dormitorium dla dziewcząt. Rzuciłam się na łóżko i po chwili zasnęłam.\nSpałam dość długo, kiedy wstałam było już widno, a w sypialni zostałam sama. Spojrzałam na zegarek, dochodziła dziesiąta. Zrobiłam poranną toaletę i wyszłam do pokoju wspólnego. Zdziwiło mnie, że nikogo tam nie zobaczyłam, ale pomyślałam, że muszą być na śniadaniu. Udałam się tam i rzeczywiście w Wielkiej Sali był spory tłum. Wszyscy już wrócili z przerwy świątecznej i zapanował ogólny gwar.\n- Proszę o uwagę- Powiedział Dumbledore w tej samej chwili, gdy weszłam do środka.\nUsiadłam przy stole Gryfonów i przywitałam się z przyjaciółmi. Powoli robiło się cicho, a kiedy już wszyscy umikli, dyrektor odezwał sie ponownie.\n- Wczoraj wydarzyły się dwie bardzo ważne zdarzenia. Po pierwsze zginąl uczeń naszej szkoły.\nNa te słowa wszyscy patrzyli po sobie wystraszeni i sprawdzali kogo wśród nich brakuje.\n- Tak, to byla bolesna strata- Począł dalej dyrektor.- Zginął Draco Malfoy, a zabił go Lord Voldemort.\nNiektórzy nie wierzyli w te słowa wciąż szukając wzrokiem Malfoy’, inni w tym tym Pansy Parkinson, zakryli sobie usta dłonią.\n- Chcę żebyście wiedzieli, że on próbował zabić Voldemorta, a to oznacza, że był dzielnym chłopcem, którego szczególnie ceni sobie Hogwart. A teraz wstańmy na chwilę i w milczeniu upamiętnijmy Dracona Malfoy’a.\nWszyscy wstali i zapadła ponura cisza. Przypomniałam sobie jak w czwartej klasie zginął Cedric Diggory, a później Syriusz i zrobiło mi się smutno. Przez Voldemorta nie żyje tyle wspaniałych ludzi, choćby na przykład rodzice Harry’ego. Nikt im nie zwróci życia i to jest najgorsze.\n- A teraz następna wiadomość, tym razem bardziej pocieszająca- Powiedział Dumbledore.- Lord Voldemort nie żyje.\nW tej chwili wszyscy zamarli, wschuchując się słowa dyrektora.\n- Pod koniec ubiegłego roku szkolnego dostaliście wiadomość, że Voldemort nie żyje. Jednak późniejsze wydarzenia udowodniły, że udał, że nie żyje. Teraz śmierć Voldemorta jest prawdziwa, już go nie ma wśród nas.\nNa twarzach kilku osób pojawiły się blade uśmiechy, inni zaś wciąż patrzyli na Dumbledore’a sceptycznie.\n- Ministerstwo potwierdziło, że on naprwdę nie żyje, ale pamiętajcie, że jeszcze są jego poplecznicy. Dbajcie więc o bezpieczeństwo wasze i waszych bliskich\nWydawało mi się, że teraz uwieżyły Dumbledore’owi nawet najbradziej wątpiące osoby.\nPoza tym pomyślałam, że to dobrze, iż jest już po wszytkim.\nOpublikowano 16 lutego 2008 Autor: ania\nWitajcie. Przepraszam, że tak późno, ale nie miałam czasu. Cóż, takie już są uroki liceum.\nMam nadzieję, że notka się spodoba, zapraszam.\nWyszliśmy z tego domu i polecieliśmy na miotłach do dawnej chaty Gauntów.\n- Mówiłam, że lepsza byłaby teleportacja- Rzekłam po drodze drżąc z zimna.\n- Nie martw się, zaraz dolecimy- Odpowiedział Harry.- Mam nadzieję, że Glizdogon nie kłamał\n- Wątpię, żeby nie mówił prawdy- Powiedział Ron lekko się uśmiechając.- Tak był wystraszony, że bał się kłamać\nW końcu wylądowaliśmy w pobliżu chaty i skierowaliśmy się w tamtą stronę. Byliśmy przy drzwiach, już miałam nacisnąć klamkę, gdy drzwi otworzyły się same. Naprzeciw nas stała wysoka postać w długiej czarnej pelerynie, a w ręce trzymała różdżkę.\n- Cóż za niespodzianka, Harry Potter i jego przyjaciele tutaj- Rzekł spokojnie Voldemort.- Co was sprowadza?\n- Co zrobiłeś z Annie, gdzie ona jest?- Zapytał Harry.\n- Twoja siostra? Wiesz trochę mnie to zaskoczyło, zawsze byłem pewny, że jesteś jedynakiem, tak jak ja.\n- Gdzie ona jest?- Powtórzył Harry.\n- W miejscu, które było obok twojego nosa, Harry. W miejscu, które czarodzieje omijali szerokim łukiem sądząc, że tam straszy. Ale czy to ważne gdzie ona jest? Myślałem, że mi się przyda, ale jej wizje nie są na zawołanie, niestety- Powiedział Voldemort.\n- Co jej zrobiłeś?- Zapytał Ron.\n- Narazie nic, ale to tylko kwestia czasu. Jak już wpadliście, to najpierw rozprawię się z wami. Tylko wy mi stajecie na drodze, ale wkrótce się to skończy i świat zobaczy moją potęgę.\n- Co chcesz przez to powiedzieć?- Zapytał Harry.\n- Zobaczycie, a przepraszam, przecież już was nie będzie na tym świecie…\nVoldemort uśmiechnął i się i przerwał, bo ktoś nacisnął na klamkę i wszedł do środka.\n- Witaj, panie- Rzekł Draco Malfoy.\n- Och, Draco, dobrze, że jesteś. Przyszedłeś w samą porę. Spójrz jakich mamy gości. Pozwalam zabić ci tę dwójkę, Pottera biorę na siebie.- Powiedział Voldemort.\nPopatrzyłam na Malfoy’a i nie mogłam w to wszystko uwierzyć. Jak on mógł stanąc przeciw nam? Jaka ja byłam głupia, po co mu mówiłam, gdzie idziemy? Nie powinnam mu wierzyć. To wszystko moja wina, a teraz jest już za późno. Spojrzałam na Rona i Harry’ego. Patrzyli na Malfoy’a z odrazą zmieszaną ze zdziwieniem.\nMalfoy zaczął celować różdżką we mnie i Rona. Jego twarz była kamienna, ale przez moment można było z niej odczytać, że się boi. Ale może mi się to tylko wydawało?\n- No dalej, Draco- Zachęcał go Voldemort.\n- Tak, już- Odrzekł pewnie Malfoy.\nI wtedy wiele rzeczy wydarzyło się w tej samej chwili. Nawet nie zauważyłam kiedy, Malfoy obrócił się ku Voldemortowi i zaczął wymawiać słowa śmiertelnej klątwy. Riddle był szybszy, rzucił na Malfoy’a zaklęcie, a ten… padł martwy na ziemię. Krzyknęłam, a wtedy zrobiło się ciemno. Nikogo, ani nic nie można było zobaczyć.\n- Hermiono, teleportuj nas- Usłyszłam głos Rona.\n- Potter, gdzie wy jesteście!- Krzyknął wściekły Voldemort.- Nie pozwolę na to, byście znowu mi uciekli!\nSzybko wzięłam moich przyjaciół za ręce i deportowliśmy się do Hogsmeade. Byłam tym wszystkim wtrząśnięta, ledwie trzymałam się na nogach. To co przed chwilą się wydarzyło nie potrafiłam przyjąć do wiadomości. To było straszne. A ja już myślałam, że się pomyliłam, że Malfoy jest przeciw nam. Jednak miałam trochę racji, ale czy to teraz ważne. Jego już nie ma, zginął z rąk Voldemorta. Jego martwe ciało tam zostało i niewiadomo co z nim zrobi Voldemort. Malfoy choć nigdy nie był dla nas zbyt miły, powinien być godnie pochowany, jego rodzice powinni mieć kogo opłakiwać. To co oni poczują kiedy się o tym dowiedzą nie mogę sobie wyobrazić. Stracić jedynego syna…\n- Czemu zrobiło się tak ciemno?- Zapytal Harry\n- Proszek natychmiastowej ciemności, wziąłem bo sądziłem, że może się przydać.- Odpowiedział Ron.\n- Hermiono, w porządku?- Zapytał Harry podchodząc do mnie.\n- Dobrze się czujesz?- Dodał Ron.\n- To moja wina!- Wybuchłam.- To przeze mnie zginął!\n- Hermiono, co ty mówisz?- Zapytał Harry.- Voldemort zabił Malfoy’a\n- Bo go oto poprosiłam\n- Że co?- Zapytali równocześnie Harry i Ron.\n- Zaproponowałam, by nam pomógł- Powiedziałam już spokojniej, a łzy kapały mi na płaszcz.- Jeszcze zanim wyruszyliśmy. Powiedziałam mu, że przecież zna się na legilimencji i… i…\nNie potrafiłam dalej nic powiedzieć, rozpłakałam się na dobre i Harry mnie przytulił. Byłam wdźięczna, że mi nie wyrzuca tego, iż rozmawiałam z Malfoy’em za jego plecami.\n- Ale Malfoy z nami nie poszedł, to znaczy, że go jednak nie namówiłaś- Rzekł Ron.\n- To, że na początku odmówił nie znaczy, że później nie zmienił zdania- Odpowiedziałam.- Wszystko to tylko moja wina!\n- Nieprawda, Hermiono- Odrzekł Harry.- Skąd mogłaś wiedzieć, że tak to się skończy\n- Nie pocieszaj mnie, Harry, ale dziękuję. Lepiej nie martwcie się o mnie, a o Annie. To co idziemy?\n- Gdzie?- Zapytał zdezorientowany Ron.\n- No, do Wrzeszczącej Chaty- Odrzekłam ocierając łzy rękawem.- Przecież Voldemort powiedział, że jest właśnie tam. Mówił, że to miejsce jest pod naszym nosem, a ludzie uważają, że tam straszy. To chyba jasne, nie?\nKiedy stanęliśmy kilka stóp dalej od Wrzeszczącej Chaty zaczęliśmy obmyślać plan.\n- Może wejdziemy we trójkę pod peleryną niewidką?- Zaproponował Harry.\n- Nie zmieścimy się pod nią wszyscy.- Odpowiedziałam.- Mam lepszy pomysł. My z Ronem odwrócimy uwagę śmierciożerców, a ty pójdziesz pod peleryną po Annie.\n- Nie wiem, czy to dobry pomysł- Odpowiedział niepewnie Harry- A jak wam się coś stanie?\n- Zgadzam się z Hermioną- Odrzekł Ron.- Nie martw się, Harry, poradzimy sobie.\n- No dobra- Powiedział wciąż nieprzekonany Harry.- Ale uważajcie na siebie.\n- Ty też uważaj- Odrzekłam- Chodźmy.\nNa nieszczęście (przynajmniej dla chłopców) zostawiliśmy miotły przed chatą Gaunta. Postanowiliśmy po nie nie wracać, bo uznaliśmy to za niebezbieczne, a poza tym mieliśmy inne problemy na głowie.\n- Bombardo!- Krzyknęłam podchodząc do drzwi, które po chwili otworzyły się z hukiem.\n- Co jest?- Zapytał jeden z śmierciożerców.\n- Petrificus totalus! Drętwota!- Krzyczałam wchodząc do środka i celując w czarodziei, a Ron szedł za moim przykładem.\nNiespodziewałam się, że będzie ich tak sporo, wyglądało na to, że mieli jakieś zebranie. Rzucaliśmy w nich z Ronem zaklęciami, ale oni też nie dawali za wygraną. W pewnej chwili śmiertelna klątwa świsnęła mi koło ucha, aż ciarki mi przeszły po plecach. Później zaklęcie Cruciatus trafiło w Rona.\n- Ron!- Krzyknęłam podbiegając do niego i wtedy poczułam, że całe moje ciało sztywnieje.\nUpadłam na ziemię trafiona oszałamiaczem i już wiedziałam, że przegraliśmy, a przynajmniej ja i Ron. Jedyna nadzieja była w Harry’m, który gdzieś ukrywał się pod peleryną niewidką.\nŚmierciożercy związali mnie i Rona i zabrali nam różdżki.\n- Potter! wiemy, że tu jesteś- Odezwał się jeden z nich.- Wychodź jeśli nie chcesz by twoim przyjaciołom coś się stało!\n- Wiemy, że ukrywasz się pod swoją peleryną- Powiedział drugi.\nNagle Harry pojawił się znikąd i w tej samej chwili do chaty wszedł…\n- Czarny Pan- Zdziwił się Lucjusz Malfoy.\nNo tak, jak mogliśmy o tym zapomnieć? Przecież Voldemort na pewno wiedział, że tu przyjdziemy. Jak mogliśmy popełnić taki błąd? Co teraz będzie i czy Harry zdążył zabrać Annie?\nVoldemort miał surową minę, wszedł i zaczął rozglądać się po pomieszczeniu.\n- Ta jak myślałem- Rzekł ukazując na twarzy blady uśmiech.\n- Panie, złapalismy ich. Chcieli pewnie zabrać tą dziewczynę- Odezwał się Malfoy.\n- Tak, właśnie tego się spodziewałem. Lucjuszu przykro mi, ale przez nich straciłeś syna- Odpowiedział Voldemort, ale w jego głosie nie dało się wyczuć współczucia.\n- Cco?- Zapytał Malfoy blady na twarzy, a jego żona zaczęła się trząś ze strachu.\n- Możesz obwiniać jedynie te dzieciaki, to przez nie zboczył na złą ścieżkę\n- Co chcesz przez to powiedzieć, panie?- Zapytał ponownie Lucjusz.\n- Powinniście lepiej wychowywać Dracona, próbował mnie zabić i … niestety zginął- Powiedział Voldemort swoim zwykłym głosem.\nNarcyza zaczęła płakać w swoje ręce, a mąż zaczął ją przytulać. Znowu poczułam bół w sercu.\n- Panie, a ta różdżka, czy to nie ona przypadkiem nie należy do mojego syna?- Zapytał Malfoy patrząć na różdżkę w ręku Voldemorta.\n- Tak, ale mniejsza z tym. Ja przyszedłem w innej sprawie- Odrzekł Voldemort.- Potter, gra się skończyła, teraz mi już nie uciekniesz, chyba, że jesteś tchórzem. Ale twój ojciec wtedy nie byłby z ciebie dumny.\nHarry patrzył na niego wyzywającym wzrokiem, a ja i Ron wciąż bezskutecznie próbowaliśmy się uwolnić z więzów. A później oboje w tym samym momencie podnieśli różdżki.\n- Harry Potterze nadszedł twój koniec- Rzekł Voldemort.\n- Jeśli umrę to zgodnością- Odpowiedział Harry.- Moi przyjaciele będą mnie wciąż kochać, a ty nigdy tego uczucia nie poznasz.\n- Miłość nie jest ważna. Już to mówiłem i powtórzę jeszcze raz, najważniejsza jest władza i potęga. Crucio!\nI w tej samej chwili błysnęło światło, które na chwilę mnie oślepiło. A póżniej i Harry i Voldemort upadli na ziemię. Harry’emu wypadła różdżka z ręki i zaczął ją szukać, a Voldemort już się podnosił, gotów do następnego, tym razem ostatecznego ataku. I nagle błysnęło zielone, oślepiające światło…\nHej! Serdecznie zapraszam na następną notkę i dzięki za komentarze:-)\nTak więc rano kiedy we trójkę schodziliśmy na śniadanie, zastanawialiśmy się, gdzie może się ukrywać Voldemort.\n- Wydaje mi się, że moglibyśmy zacząć poszukiwania od domu Riddle’ów.- Zaproponował Harry.\n- To tam gdzie mieszkał ojciec… Voldemorta?- Zapytał Ron wypowiadając bardzo szybko ostatnie słowo.\n- Tak.- Odrzekł Harry.- Ron ty wypowiedziałeś to imię!- Powiedział nie kryjąc zaskoczenia.\n- No wiecie, kiedyś musi być ten pierwszy raz.- Odpowiedział Ron, ale ton jego głosu wskazywał, że jest równie zaskoczony jak my, bo miał na tyle odwagi by wypowiedzieć to słowo.\n- A nasz transport?- Zapytał Harry.\n- Może teleportacja?- Zaproponowałam.- Przecież zdaliśmy.\n- A ja myślę, że lepsze są miotły.- Odrzekł Ron.\n- Zgdzam się z Ronem.- Odpowiedział Harry.- Na miotle czuję się najpewniej\n- No dobra, to postanowione.- Powiedziałam wracając do sprawy.- Idę się spakować.- I odeszłam.\nPerspektywa latania na miotle wcale mi się nie podobała, ale nie chciałam wywoływać następnej kłótni. Poszłam do dormitorium i siadłam na łóżku zastanawiając się co wziąć. Postanowiłam, jak to ja, że wezmę parę książek. Uważam, że dobra książka przyda się zawsze. Czas minął i nadeszła pora lunchu. Zeszłam na dół i spotkałam chłopców.\n- Hej, mam pytanie, wy wogóle wiecie gdzie jest ten dom Riddle’ów?- Zapytałam siadając i nakładając na talerz ziemniaki.\n- W Little Hangleton, ale nie wiem gdzie to jest.- Odpowiedział Harry.\n- No to po obiedzie poszukam o tym w bibliotece, coś mi się zdaje, że kiedyś się natknęłam na pewną książkę o wszystkich miastach i wioskach w Wielkiej Brytani.\n- A my pójdziemy do kuchni i weźmiemy jakieś żarcie od skrzatów na drogę.- Rzekł Ron.\nPo zjedzonym obiedzie, gdy chłopcy wybrali się do kuchni, wstałam i podeszłam do stołu Ślizgonów.\n- Draco, chciałabym z tobą porozmawiać.- Powiedziałam do Malfoy’a, który właśnie gadał z Pansy Parkinson.\nTa spojrzała na mnie z pogardą, a on zapytał:\n- Wolałabym na osobności- Odpowiedziałam.\n- No dobra, to chodź- Rzekł Malfoy wstając.\n- Ale Draco, po co chcesz z nią rozmawiać?- Zapytała Parkinson.\n- Chcę wiedzieć co ma do powiedzenia- Odrzekł Draco ucinając z nią rozmowę i kierując się do sali wejściowej.\nPoszliśmy do lochów gdzie było cicho i pusto.\n- No to co masz mi do powiedzenia, Granger?- Zapytał Malfoy.\n- Wiem, że znasz się na legilimencji, pomógłbyś nam, to znaczy mi, Harry’emu i Ronowi walczyć z Voldemortem?- Zapytałam niepewnie.\n- Co!? Upadłaś na głowę, ja miałbym WAM pomagać!?\n- Myślałam, że zależy ci na Annie, albo chociaż na zniszczeniu Voldemorta.\n- To się pomyliłaś, niby czemu mnie o to prosisz?\n-Sądzisz, że jeśli Voldemort uwolnił twojego ojca, to już ci nie zagraża?- Zapytałam,ale nie czekałam na odpowiedź.- Przecież wiesz, że jest największym czarnoksiężnikiem tego stulecia. Naszym zadaniem jest współpraca i jednoczenie się, aby móc pokonać wspólnego wroga! Myślałam, że chcesz być lepszą osobą, ale Harry i Ron mieli rację. Ty zawsze pozostaniesz zły!\nObróciłam się i szybkim krokiem ruszyłam do wieży Griffindoru. Byłam wściekła, ale nie wiedziałam na kogo bardziej: na Malfoy’a, czy na mnie samą. Myślałam, że Malfoy może się zmienił, ale najwidoczniej się myliłam. Zaczęłam żałować, że wogóle do niego poszłam. Weszłam do pokoju wspólnego i opadłam cieżko na fotel. Pokilku minutach wrócili Harry i Ron z plecakami z jedzeniem.\n- Hermiono, wiesz już gdzie jest ta wioska?- Zapytał Ron siadając naprzeciwko mnie.\n- Nie, nie wiem!- Ucięłam.\n- Nic, przepraszam, zapomniałam o tym, już idę.\n- Na pewno wszystko w porządku?- Zapytał Harry\n- Tak- Powiedziałam cicho i poszłam do biblioteki.\nKiedy już znalazłam tamtą wioskę i wszystko przyszykowaliśmy do podróży przyszła siódma wieczorem. Postanowiliśmy iść spać, gdyż zamierzaliśmy jutro dość wcześnie wyruszyć.\nRano gdy się obudziłam, na dworze było jeszcze ciemno. Po cichu ubrałam się, wzięłam plecak i wyszłam z dormitorium. Harry’ego i Rona jeszcze nie było, więc usiadłam obok kominka, a Krzywołap wskoczył mi na kolana.\n- Już nie śpisz?- Zdziwiłam się głaszcząc go po grzbiecie.\nCzekałam tak może pięć minut, aż w końcu chłopcy wyszli z dormitorium.\n- To co, ruszamy?- Zapytałam.\nKiedyś byłam bardziej chętna na przygody, teraz jednak to mogła być ostatnią w moim życiu. Raz już przeżyłam spotkanie z Voldemortem, wtedy miałam nadzieję, że już nigdy go nie ujrzę, ale chyba się pomyliłam.\n- Tak, idziemy- Odpowiedział Harry.\nObaj z Ronem też za bardzo nie cieszyli się na tą podróż, ale cóż się dziwić.\nPrzeszliśmy przez dziurę w portrecie i skierowaliśmy się do posągu jednookiej wiedźmy.\n- Krzywołap, zostań- Powiedziałam do mojego rudego kota, bo ten zamierzał iść za nami.\n- Ok, nikogo nie ma- Rzekł Harry spoglądając na Mapę Huncwotów.\nDotarliśmy na drugie piętro do ukrytego przejścia, prowadzącego do Hogsmeade i Harry szepnął stukając różdżką w posąg:\nWeszliśmy do Miodowego Królestwa, a potem wyszliśmy na opustoszałą ulicę, pokrytą grubą warstwą śniegu. Wsiedliśmy na miotły i ruszyliśmy ku przeznaczeniu. Rzadko latałam na miotle, więc trochę bałam się tego, ale po pewnym czasie udało mi się z tym oswoić. Lecieliśmy dość wysoko, aby z dołu nie zauważyli nas mugole, a tam było jeszcze mroźniej niż na na ziemi. W końcu zmarźnięci zobaczyliśmy wioskę Little Hangleton. Wylądowaliśmy wśród jakiś krzaków i poszliśmy w kierunku dawnej rezydencji Riddle’ów.\nRozejrzeliśmy się dookoła, patrząc, czy w pobliżu nikogo nie ma i podeszliśmy do drzwi. Były zamknięte.\n- Alohomora- Powiedziałam kierując różdźkę na drzwi i ku naszej uldze otwarły się.\nWeszliśmy do środka, było ciemno i ponuro. Harry zapalił światło w swojej różdżce i szedł z przodu, a my z Ronem za nim.\n- Pamiętam to miejsce- Rzekł Hary stając przed jednymi z drzwi.- W czwartej klasie miałem sen, że za nimi był Voldemort, który rozmawiał z Glizdogonem.\n- To może powinniśmy tu wejść- Zaproponowałam, choć wcale nie miałam ochoty tam wchodzić.\nHarry przytaknął z grobową miną na twarzy i nacisnął klamkę. Weszliśmy do pokoju, rozejrzałam się, nikogo nie było, prócz…\n- Wąż!- Wzkazałam na dywan gdzie leżała żmija, która chyba spała.\n- To musi być Nagini- Rzekł Harry.\n- Czy to nie ona jest ostatnim horkruksem?- Zapytał Ron.\nAha, zapomniałam wcześniej powiedzieć, że jak niszczyliśmy inne horkruksy Voldemorta, okazało się, że ma ich sześć, a nie siedem i jego wąż wtedy jeszcze nim nie był.\n- W moim śnie Dumbledore mówił, że stworzył jeszcze jednego- Rzekłam.- Bardzo prawdopodobne, że to Nagini.\n- Powiniśmy ją zniszczyć- Odpowiedział Harry.- Póki jeszcze nie zorientowała się, że tu jesteśmy\n- Ja znam jedno zaklęcie, chyba warto spróbować- Powiedziałam kierując różdźkę na węża.- Vipera Evanesca!\nNic się nie wydarzyło, a ponadto wąż się obudził. Powtórzyłam zaklęcie, które miało spowodować, że on zniknie, ale ponownie nie zadziałało. Nagini zaczęła pełzać w naszym kierunku.\n- Czemu to nie działa!?- Zapytał wystraszony Ron.\n- Nie wiem, może dlatego, że nie jest on tylko zwykłym wężem, ale i horkruksem!- Odrzekłam cofając się.\nPo kilku sekundach usłyszeliśmy kroki, Harry się obrócił i krzyknął: „Padnij!”. Harry pociągnął mnie i Rona na ziemię, a w tym samym czasie ktoś krzyknął: „Avada Kedavra”. Rozejrzałam się, wciąż leżąc nieruchomo na brzuchu. Wąż był martwy, a nad nami stała osoba, którą natychmiast poznałam. Był to Fenrir Greyback, wysoki, chudy, z szarymi, potarganymi włosami.\n- Kogo ja tu widzę- Rzekł, a jego głos przywodził ochrypłe szczeknięcie psa.- Zaraz, chyba nie będę was od razu zabijać, najpierw się zabawimy- Powiedział i oblizał usta- Expelliarmus, to, żebyście przypadkiem nie spróbowaliście uciec.\nNasze różdżki wyleciały nam z rąk i wylądowały kilka stóp dalej.\n- Czego od nas chcesz?- Zapytał Harry patrząc na Greybacka z obrzydzeniem.\n- Czarny Pan będzie zadowolony, kiedy sie dowie o tym, że wykończyłem trójkę dzieciaków chcących go zabić\nPodszedł do mnie, złapał za brodę i obrócił ją to w lewo, to w prawo. Później podszedł do Harry’ ego i zrobił to samo.\n- Nie wiem od kogo by tu zacząć- Zastanawiał się na głos.- Nie jesteście takimi małymi dziećmi jakie lubię, ale to zawsze coś- Podszedł do Rona.\nRobiło mi się niedobrze, kiedy wyobrażałam sobie go napadającego na małe dzieci. Korzystając z tego, że teraz zainteresował się Ronem, zaczęłam się cofać. Moja różdżka leżała przy Nagini, zostało mi już niewiele drogi. Już, prawie, ją miałam…\n- Wybrałem- Rzekł Greyback i zaczął się zbiżać do mnie. Już miał się na mnie rzucić, gdy krzyknęłam:\n- Petrificus totalus!- Wilkołak, nie mogąc się ruszyć, przewrócił się prosto na mnie.\nHarry i Ron szybko do mnie podeszli i zdjęli go ze mnie.\n- Wszystko porządku?- Zapytał zaniepokojony Harry.\n- Tak, chyba tak- Odrzekłam nieco oszołomiona tym co się dopiero wydarzyło.\n- To lepiej stąd chodźmy, tu Voldemorta nie ma- Powiedział Ron, a my się z nim zgodziliśmy.\nByliśmy w połowie drogi, kiedy usłyszeliśmy znajomy głos.\n- Jeszcze trzeba wydoić Nagini, wszystko na mojej głowie. Mam nadzieję, że Czarny Pan mi to wszystko dobrze wynagrodzi.- Był to głos należący do Glizdogona.\nUkryliśmy się w bocznym korytarzu, a kiedy przechodził:.\n- Ej, co jest?- Zaptał Glizdogon niczego nie świadom.\nPettigrew wisiał w powietrzu głową w dół. Wtedy Harry wyskoczył z ukrycia kierując różdżką na niego. Ja i Ron stanęliśmy po obu stronach Harry’ego i też celowaliśmy różdźkami w Glizdogona.\n- Czego ode mnie chcecie?- Zapytał wystraszony.\n- Chcemy wiedzieć gdzie jest twój pan- Rzekł Harry.\n- Ja… ja nnie wiem- Odrzekł Glizdogon jąkając się.\n- Nie kłam!- Krzyknął Harry.- Mów, jeśli nie chcesz by spotkało cię coś niemiłego\n- Nic mi nie zrobicie\n- Tak? A chcesz się przekonać?\n- No dobrze już dobrze, powiem, tylko mnie puść\n- Puszczę jak powiesz!- Harry był nieugięty.\n- Jest w dawnym domu swojej rodziny\n- Jeśli kłamiesz…\n- Nie, mówię prawdę- Rzekł Glizdogon coraz bardziej wystraszony.\nHarry w myślach wymówił przeciwzaklęcie, a Ron powiedział:\n- Drętwota! To po to, abyś nigdzie nie uciekł\nRozmowa i postanowienie\nOpublikowano 22 stycznia 2008 Autor: ania\nZapraszam do dalszego czytania, mam nadzieję, że się Wam spodoba.\nNastępnego dnia kiedy otworzyłam oczy ujrzałam za oknem potworną śnieżycę i byłam rada, że jestem teraz w ciepłym dormitoium. Usiadłam na łóżku i zaczęłam szykować się na śniadanie. Po chwili wstały też moje współlokatorki.\n- Cześć Hermiono, fajna pogoda, nie?- Zapytała dziarsko Parvati.\n- Tak, dobrze, że siedzimy tu, a nie na dworze- Odpowiedziałam.\nLavender nic nie mówiła, wogóle nie odzywała się do mnie od chwili kłótni z Ronem. Przecież wiedziała, że ja chodzę z Harry’ m, więc nie rozumiałam z jakiego powodu się obraziła. Może wstydziła się swojego zachowania? Nie wiem, ale ja nie zamierzałam rozpocząć z nią rozmowy. Skończyłam poranną toaletę i wyszlam z dormitorium.\nW Pokoju Wspólnym natknęłam się na Harry’ ego i Rona. Wciągnęłam powietrze i podeszłam do nich.\n- Przepraszam- Powiedziałam równocześnie z Harry’ m.\n-Przepraszam was za moje zachowanie, nie powinnam wywoływać kłótni- Zwróciłam się do obydwóch.\n-My też cię przepraszamy, to też trochę nasza wina, prawda Ron?- Harry szturchnął łokciem Rona w żerbra.\n- Auu, tak, przepraszamy- Dodał Ron.\nUśmiechnęłam się i objęłam obu chłopców.\n- No to co, idziemy na śniadanie?- Zapytałam\nW o wiele lepszym humorze zeszliśmy do Wiekiej Sali, a po najedzeniu się poszliśmy do profesor Mcgonagall. Chcieliśmy się dowiedzieć czy wiedzą coś o Annie, niestety, zawiedliśmy się.\n- Przykro mi, ale wciąż nie jest znane jej miejsce zamieszkania. Aha, Potter dziś po południu przyjeżdżają rodzice Annie, chcieliby z tobą porozmawiać. – Rzekła nauczycielka\n- Czy Hermiona i Ron mogliby mi towarzyszyć, pani profesr?- Zapytał Harry.\n- Tak, chyba tak- Odpowiedziała McGonagall\n- Czemu chciałeś byśmy tobie towarzyszyli?- Zapytał kilka minut później Ron w drodze do wieży Griffindoru.\n- Bo nie chciałem iść tam sam- Odrzekł Harry.\nTak więc około godziny piątej po południu udaliśmy się do gabinetu Dumbledore’a gdzie mieli na nas czekać przyszywani rodzice Annie.\nWeszliśmy do środka i zobaczyliśmy siedzących na przeciw biurka Dumbledore’a dwoje ludzi w średnim wieku. Kobieta miała kasztanowe włosy, piwne oczy i smukłą sylwetkę. Mężczyzna był wysoki, miał potężną budowę i kwadratowe okulary. Miał czarne, krótkie włosy, w których jednak można było dojrzeć pierwsze oznaki siwizny i brązowe oczy. Oboje mieli twarze poważne i zatroskane. Wstali by się przywitać.\n- Dzień dobry państwu- Powiedział Harry, a ja i Ron poszliśmy za jego przykładem.\n- Witajcie, chcieliśmy się spytać Harry, czy wiesz już wszystko?- Powiedziała kobieta.\n- Kochanie, nie przechodź od razu do sedna sprawy, najpierw się przedstawmy- Odpowiedział mężczyzna zanim Harry zdążył odtworzyć usta.\n- Przepraszam was, nie jestem ostatnio sąbą, martwię się o Annie.- Odrzekła kobieta. – Ja jestem Rose Ullman, a to mój mąż Sam. A to pewnie twoi przyjaciele, Harry?- Rzekła pani Ullman kierując wzrok na mnie i Rona.\n- Tak, to jest Hermiona Granger, a to Ron Weasley. Chyba nie zrobiłem źle, że ich przyprowadziłem?- Zapytał niepewnie Harry.\n- Oczywiście, że nie.- Odrzekł pan Ullman.- Proszę, usiądźcie, powinniśmy porozmawiać. Harry jesteś bardzo podobny do ojca. Znałem go, był naprawdę wspaniałym człowiekiem i czarodziejem. Twoja matka też była wielką czarownicą, masz po niej oczy. Harry, wiesz, żę byliśmy ich sąsiasiadami?\n- Tak, Annie nam wszystko powiedziała.- Odrzekł Harry.\n- A mówiła wam o swoich wizjach?- Zapytała pani Rose.\n- Nie, bo widzi pani, my w ostatnim czasie nie trzymaliśmy się razem.- Odpowiedziałam. Co prawda trochę to złagodziłam. Chyba, że dwa miesiące można nazwać ostatnim czasem.\n- Pokłóciliśmy się i przestała się do nas odzywać- Odpowiedział Ron.\n- Skoro nie wiecie to wam o nich opowiemy.- Rzekł pan Samwise.- Wszystko się zaczęło kiedy Annie skończyła dziesięć lat. Wtedy to miała pierwszą wizję. Była tak jakby w jakimś transie, a kiedy się obudziła była blada i przerażona. Powiedziała, że widziała chłopca o oczach i włosach takich jak jej. Mówiła, że to był Harry Potter, bo miał bliznę w kształcie błyskawicy na czole. Mówiliśmy jej, że to tylko sen, ale ona wciąż powtarzała jakie to było realne. Powiedziała, że rozmawiał on z jakimś mężczyzną, z turbanem na głowie. Potem ten człowiek zdjął turban, odwrócił się, a z tyłu głowy wyrastał mu…\n- Voldemort- Dokończył za niego Harry.- To się wydarzyło naprawdę.\n- Tak, wiem. Potem wizja Annie się skończyła, a my usłyszeliśmy o ataku Voldemorta na Hogwart.- Odrzekł przybrany ojciec Annie.- Później były następne wizje, a w każdej byłeś ty, Harry, w różnych okolicznościach. Walczyłeś z ogromnym wężem, który stracił wzrok, walczyłeś z dementorami, z odrodzonym na nowo Voldemortem i przyglądałeś się jak on walczy z Dumbledore’ m w Ministerstwie Magii.\n- Nie wiedzieliśmy jak to możliwe.- Dodała kobieta,- Mówiliśmy o tym waszemu dyrektorowi. Powiedział, że trzeba mieć nadzieję, że Voldemort się o tych wizjach nie dowie.- Rzekła i głos się jej załamał.\n- Spokojnie, Rose. Na pewno niedługo ją znajdą- Pocieszał żonę pan Ullman.- Annie od początku znała swoje nazwisko, ale mówiliśmy, że wiele osób takie nosi, a te sny o tobie, Harry, to zwykłe koszmary. Mówiliśmy, że jej rodzice nie żyją, ale też, że była jedynaczką. Wierzyła nam do tych wakacji, kiedy to znalazła łańcuszek ze zdjęciem swoich prawdziwych rodziców. Harry, chcieliśmy, żebyś po prostu wiedział.\n- Dlaczego państwo ukrywali przed Annie jej prawdziwe pochodzenie?- Zapytał Harry.\n- Nie chcieliśmy narażać jej na niebezpieczeństwo, sam rozumiesz. Voldemort na pewno by ją chciał zabić, tak jak ciebie, bo nienawidzi waszej rodziny. Tamta noc, szesnaście lat temu była tego najlepszym przykładem.\n- Dziękujemy, że wysłuchaliście nas, my już pójdziemy- Odpowiedziała pani Ullman.\nMy również wyszliśmy z gabinetu dyrektora i skierowaliśmy się do pokoju wspólnego.\n- Trzeba ją odnaleźć.- Rzekł po drodze Harry.\n- Ale kiedy Harry, niedługo zaczynają się lekcje?- Zapytałam\n- No nie, znowu to samo. Co by to było gdyby iebie nie było na lekcjach?- Zapytał ionicznie Ron- Przecież one wcale nie są najważniejsze.\n- Wcale tak nie uważam, Ron- Odpowiedziałam podniesionym głosem.- Chodzi o to, że nauczyciele zauważą naszą nieobecność. Powiadomią nasze rodziny, a one będą się o nas martwić. Jak myślisz jak by zareagowała twoja mama, Ron?\n- No, masz rację- Odpowiedziała Ron próbując powiedzieć „przepraszam” i jednocześnie nie wymawiając tego wyrazu.- Ale czy mamy inne wyjście?\n- Chyba nie- Odpowiedział Harry.- Powinniśmy wyruszyć ja najszbciej.\nPostanowiliśmy jutro się naszykować i obmyślić gdzie pójść, a pojutrze wyruszyć. Bałam się tego co może się stać, ale chciałam też walczyć przeciw Voldemortowi bez względu na to czym się to skończy…\nHistoria zawziętej feministki\nI tylko czeka by znów zaatakować…\nPamiętnik Ginny Weasley\nCześć! Jestem Hermiona. Mam 17 lat i niedawno poszłam do 7 klasy w Hogwarcie. Moimi najlepszymi przyjaciółmi są Harry Potter i Ron Weasley. U mnie dużo się wydarzyło, a zapewne to dopiero początek przygód. Aby móc wrócić do przeszłości w każdej chwili nie używając przy tym zmieniacza czasu zaczęłam pisać pamiętnik. ***Tak naprawdę jestem Ania i mam 16 lat. Bardzo lubię świat magii, więc założyłam ten blog. Będę w nim opisywać przeżycia Hermiony, Harry' ego, Rona i ich przyjaciół. Mam nadzieję, że wam się spodoba, zapraszam;) HERMIONA\nHarry Potter orderofthephoenix\nMuzyka z HPiZF\nOficjalna strona Daniela Radcliffe’a\nOficjalna strona Emmy Watson\nSiedemnastolatek.Zielonooki chłopak o jasno zielonych oczach, patrzący na świat przez okrągłe okulary. Jest najlepszym przyjacielem Rona Weasley' a i moim oraz największym wrogiem Voldemorta. Uwielbia grać w quidditcha i jest naprawdę kochany.\nOceny blogów HP\nJest również moim najlepszym przyjacielem i Harry' ego Pottera. Ma siedemnaście lat.Jest rudy, piegowaty, wysoki i ma sześcioro rodzeństwa. Tak jak Harry bardzo lubi grać w quidditcha. Czasem się kłócimy, a potem się godzimy i wszystko jest w porządku. Bardzo go lubię.\nWszystkich wizyt: 7713\nAnnie i Malfoy?\nWeosłych świąt Bożego Narodzenia!\nCo z Ronem?\nW Hogsmeade i na balu\nŁzy i powrót do Hogwartu\nPzostali bohaterowie HP