Viva Warszawa [Steffen Moller] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00200 003487 21551618 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Steffen Moller Liczba stron:\nISBN: 978-83-7642-651-8 Data wydania: 2016-06-21\nMiasto odwzajemnia to dojrzałe uczucie, odkrywając przed nim swoje tajemnice. Viva Warszawa!\nPrzyznaję, ja też zakochałem się najpierw w Krakowie. Kraków jest cudowny – bez dwóch zdań! Ale zaraz potem trzeba jechać do Warszawy. Na Kraków wystarczą dwa dni, na Warszawę... no nie wiem, jestem już tu ponad dwadzieścia lat i wciąż nie znam wszystkiego.'\n© Copyright by Steffen Möller © Copyright for this edition by Wydawnictwo Pascal. Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, przechowywanie lub wprowadzanie do systemu wyszukiwania, dystrybucja w jakiejkolwiek formie lub za pomocą jakichkolwiek środków (elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych) bez wcześniejszej pisemnej zgody wydawcy jest zabronione. Autor: Steffen Möller Tłumaczenie: Jacek Stanaszek Redakcja: Joanna Zaborowska Korekta: Katarzyna Zioła-Zemczak Skład i projekt graficzny makiety: Jarosław Jabłoński Projekt graficzny okładki: Aleksandra Zimoch Redaktor prowadzący: Roman Książek Redaktor naczelna: Agnieszka Hetnał Zdjęcia na okładce: Peter von Felbert Zdjęcia: Ze zbiorów Steffena Möllera: 35, 96, 145, 162, 172, 203, 225 Peter von Felbert: 56, 91, 135, 139, 148, 151, 154, 174, 196, 215, 220, 244, 270 Ireneusz Sobieszczuk: 116 Zdjęcie na s. 109 udostępnione przez dom handlowy „Vitkac”. Mapa na s. 21: Andreas Drahs Wydawnictwo Pascal sp. z o.o. ul. Zapora 25 43-382 Bielsko-Biała www.pascal.pl Bielsko-Biała 2015 ISBN 978-83-7642-651-8 eBook maîtrisé par Atelier Du Châteaux\nWstęp Jednym z polskich słów, których nie ma w języku niemieckim, jest „chałtura”. Przez długie lata w ogóle nie wiedziałem, co to jest. Pracowałem jako lektor języka niemieckiego na Uniwersytecie Warszawskim, a największą pokusę stanowiły dla mnie ewentualne dodatkowe zajęcia na studiach zaocznych. Zmieniło się to dopiero, kiedy zacząłem występować w serialu M jak Miłość oraz w programie Europa da się lubić. Nagle rozdzwoniły się telefony z całej Polski. Pierwsza albo druga „chałtura” zaprowadziła mnie do Chorzowa. Występowałem w Śląskim Wesołym Miasteczku w ramach wielkiego festynu piwnego. Kilka tysięcy ludzi powitało mnie gromkimi okrzykami, bo był już późny wieczór i impreza rozkręciła się na dobre. Zadanie wydawało się niezbyt trudne, opowiedziałem kilka żartów i poczułem, jak stopniowo publiczność i ja zaczynamy się zżywać. Na chwilę przed końcem występu zepsułem jednak wszystko jednym tylko stwierdzeniem. W najlepszym humorze zawołałem do mikrofonu: „A teraz chciałbym wam jeszcze w paru słowach powiedzieć, dlaczego tak bardzo lubię Warszawę...”. Nie mogłem dokończyć zdania, bo w namiocie zawrzało, odezwały się gwizdy i buczenie. Patrzyłem na to zdziwiony i nie wiedziałem, co powiedzieć. Uratował mnie konferansjer, który wyrwał mi z ręki mikrofon i powiedział do rozdrażnionej publiczności: „Drodzy państwo, proszę wybaczyć naszemu gościowi. Przecież on nie jest warszawiakiem, tylko przyjechał z… z daleka!”. Potem zaciągnął mnie za kulisy i wysyczał mi do ucha: „Zwariowałeś? Masz szczęście, że jesteś cudzoziemcem. Prawdziwego warszawiaka rozerwaliby na strzępy!”. Naprawdę nie mogłem się temu nadziwić. Lepiej być Niemcem niż warszawiakiem? Kto by pomyślał! Mieszkałem już wtedy w Polsce dziewięć lat, wiedziałem, że Warszawa i Kraków się nie lubią, ale nie miałem pojęcia, jak złą sławą cieszy się Warszawa dosłownie w całym kraju. W ciągu kolejnych lat potwierdzało się to na każdym kroku, najmocniej chyba na Górnym Śląsku i w Poznaniu. Wszędzie stolica była synonimem arogancji, snobizmu, korupcji, brudu i korków. Jednocześnie zauważyłem, że większość hejtujących Warszawę nie miała o niej zielonego pojęcia. Zawsze uważałem to za rażącą niesprawiedliwość, ale dopiero dwadzieścia lat po przyjeździe do Warszawy pojawiła się okazja, żeby to chociażby trochę zmienić. Podkreślam więc, że moją ambicją nie było napisanie grubego przewodnika dla i tak już wtajemniczonych mieszkańców Warszawy, tylko lekkiego, subiektywnego poradnika dla przyjezdnych, obojętnie, czy to gastarbeiterzy z Berlina – jak ja – czy raczej słoiki z Piotrkowa Trybunalskiego (pozdrawiam!). Chciałbym podziękować mojemu tłumaczowi Jackowi Stanaszkowi, który także tę książkę znakomicie przetłumaczył na polski. Współpracowaliśmy tak samo, jak podczas przekładu Mojej klasycznej paranoi (2010) i Berlin-Warszawa express (2012), czyli najpierw Jacek tłumaczył niemiecki tekst na polski, potem ja opracowywałem znowu jego wersję, trochę wykreślałem, trochę dopisywałem – a na koniec Jacek korygował jeszcze raz moje dopiski. Kilkakrotnie odrzucałem jego rady, by usunąć jakiś rozdział o historycznych wydarzeniach, bo rzekomo każdy w Polsce powinien o nich wiedzieć. Nie jestem przekonany, czy każdy czytelnik z Rzeszowa czy Częstochowy – z całym szacunkiem dla tych wspaniałych miast! – dokładnie wie, kiedy i dlaczego przeniesiono stolicę z Krakowa do Warszawy albo o co chodziło w tym „cudzie nad Wisłą”. Zobaczymy, kto miał rację: Jacek czy ja! Oczywiście czekam na listy od Czytelników (info@steffen.pl)! Życzę miłej lektury!\n1. Legenda na horyzoncie Nikt nie lubi Warszawy Nie pamiętam, ile razy musiałem namawiać mojego kolegę Sörena z Hamburga na przyjazd do Warszawy. Wreszcie udało się, Sören zabukował sobie lot do Polski, ale tuż przed odlotem popełnił wielki błąd, bo powiedział o swoim zamiarze znajomej Polce. Kobieta, od lat mieszkająca w Niemczech, zaczęła go zaklinać: „Daj spokój! Warszawa to pośpiech, brud i drożyzna, a do tego nic tam nie ma! Jedź lepiej do Krakowa!”. Szkoda, że mnie wtedy tam nie było. Od razu wytoczyłbym ciężkie działa: „A kiedy to koleżanka ostatni raz była w Warszawie?”. Odpowiedź nietrudno sobie wyobrazić: „No... jakoś tak w `94, jak odbierałam babcię z lotniska…”. Nie znam innego kraju, którego mieszkańcy tak słabo znają własną stolicę, a tak bez pardonu ją krytykują. Ta silna niechęć do Warszawy zaczęła się chyba zaraz po wojnie: Polska przeszła w ręce zależnych od Moskwy komunistów, a Warszawa stała się centralą partyjnej wierchuszki, taką małą Moskwą. Do tego wszystkie zasoby kraju szły na odbudowę zniszczonego miasta, podczas gdy reszta kraju cierpiała wielką biedę. Również przełom roku 1989 za bardzo tego wizerunku nie poprawił. Przez Polskę przetoczyła się wtedy fala wilczego kapitalizmu – czyniąc z Warszawy nadwiślańskie Gotham City. Dopiero wydatny lifting stolicy związany z organizacją Euro 2012 sprawił, że jej negatywny wizerunek w Polsce zaczął powoli tracić kontury. Niestety, wielu mieszkających za granicą Polaków wciąż jeszcze nie miało okazji się o tym przekonać. Dla nich Warszawa to nadal szary postsowiecki moloch, skąd już niedaleko do granicy z Białorusią. Krótko mówiąc, wciąż można podzielić 38 milionów obywateli Polski na dwa miliony warszawiaków i 36 milionów antywarszawiaków. Przyznaję, ja też zakochałem się najpierw w Krakowie. Kraków jest cudowny – bez dwóch zdań! Ale zaraz potem trzeba jechać do Warszawy. Na Kraków wystarczą dwa dni, na Warszawę... no nie wiem, ja jestem tu już ponad dwadzieścia lat i wciąż nie znam wszystkiego. Kraków to lukrowany baśniowy świat, który jakimś cudem uniknął pożogi wojennej. Warszawa natomiast jest symbolem krwawej historii Polski XX wieku, ale przede wszystkim obecnych czasów, zadziwiającego boomu gospodarczego po roku 1989. Jej specyfikę podkreślają nietuzinkowi mieszkańcy, którzy – w przeciwieństwie do krakusów – cierpią na bardzo sympatyczny kompleks niższości. Taka cecha to ewenement w skali światowej, bo mieszkańcy stolicy zazwyczaj pękają z dumy i lokalnego patriotyzmu. Dla turystów to na pewno dar z niebios: warszawiacy, bardzo niepewni rangi swego miasta, przyjmą ich z otwartymi ramionami. W Krakowie zaś giniesz w turystycznych tłumach pędzących po Rynku. O ile jesteś więc typowym turystą, dla którego tłum innych turystów jest niezaprzeczalnym dowodem wartości zabytków – zacznij od Krakowa. Warszawa to miasto dla zaawansowanych trawelersów, którzy nie wpadną w panikę, gdy przy Grobie Nieznanego Żołnierza zauważą, że tak naprawdę są w tej chwili jedynymi turystami na tym gigantycznym placu. Operacja „Blitzbesuch” Na dworcu w Stuttgarcie widziałem niedawno billboard kolei niemieckich, reklamujący podróż do Warszawy pociągiem Berlin-Warszawa-Express: „Bilety już od 29 euro!”. Muszę przyznać, że tak odważny marketing tuż przy szwajcarskiej granicy chwycił mnie za serce. Dziękuję Ci, Deutsche Bahn! Ze wszystkich sąsiadujących z Niemcami krajów Warszawa na pewno jest najmniej znaną stolicą. W mediach słyszy się o niej właściwie tylko wtedy, gdy minister spraw zagranicznych składa swojemu polskiemu koledze po fachu dwugodzinną wizytę. Wtedy ten i ów czytelnik gazet może sobie pomyśleć, że minister już tam dobrze wie, dlaczego nie zatrzymuje się wstolicy Polski na dłużej... A to dziwne, bo przecież z Berlina do Warszawy jest przysłowiowy rzut beretem. Sześćset kilometrów – w sam raz tyle, co do Kolonii, tylko w odwrotnym kierunku. Podróż samolotem trwa zaledwie godzinę, pociągiem niecałe sześć. Samochodem, po nowej autostradzie, też się jedzie szybko i wygodnie, przekraczając granicę bez żadnych kontroli. Wyruszając spod Bramy Brandenburskiej przed południem, jest się na obiad w Poznaniu, gdzie można zrobić sobie krótki spacer po starówce. Na podwieczorek warto zawinąć do Łodzi, spokojnie wystarczy czasu na wizytę w eleganckiej „Manufakturze”. Wieczorem naszym oczom ukazuje się migająca czerwonym światłem iglica Pałacu Kultury – chyba że przesłania ją akurat sylwetka wieżowca Liebeskinda. Samochód najlepiej zaparkować pod Pałacem Kultury, na placu Defilad. Bez obawy – parking jest strzeżony, a liczba kradzieży w ostatniej dekadzie spadła o całe 75 procent. (Drażliwy temat od razu z głowy: sieć obuwnicza Deichmann, mająca w Polsce ponad 200 sklepów, odnotowuje co roku najmniejszą liczbę kradzieży sklepowych ze wszystkich swoich filii w Europie). Szok na tarasie Pałac Kultury jest najbardziej znaną budowlą w Polsce i według mnie najpiękniejszym drapaczem chmur w Europie. Uroczyście otwarty w 1955 roku Pałac Kultury i Nauki im. Stalina (ówczesna nazwa) był zaraz po wieży Eiffla drugą co do wielkości budowlą Starego Kontynentu. Jego piękno uwidacznia się najbardziej nocą, kiedy to warszawski kolos podświetlany surrealistycznym światłem mieni się odcieniami fioletu, zieleni i kobaltu. Zwiedzanie miasta trzeba zacząć obowiązkowo od wjazdu na jego taras widokowy. Ale uwaga, wcale nie tak łatwo dostać się do środka. Niejeden turysta błąka się dookoła budynku, zachodząc po kolei do jednej z jego odnóg, trafiając a to do teatru czy Muzeum Techniki, a to do Sali Kongresowej czy pływalni. Wejście główne znajduje się, patrząc od dworca, pod drugiej stronie budynku, a strzegą go dwie nienaturalnej wielkości postaci. Pierwsza rzeźba przedstawia Adama Mickiewicza, który ma symbolizować polską kulturę, druga zaś Mikołaja Kopernika, który w Polsce uznawany jest za Polaka i symbolizuje naukę. Idziemy parę stopni do góry i znajdujemy się przy kasie sprzedającej bilety (12 zł) na taras. Szybkobieżną windą jedzie się potem do góry, pokonując 114 metrów w 30 sekund. Windziarka siedzi na wysokim jak w barze stołku i jest całkiem atrakcyjną kobietą, mimo że ma śmiertelnie znudzony wyraz twarzy. Patrzy pustym wzrokiem na guziki konsolety. Trzeba ją koniecznie zagadywać, bo wtedy ożywia się i chętnie wymienia wszystkie możliwe szczegóły techniczne, przykładowo, że wysokość pałacu wynosi 243 metry. – Jak to, nie 230, wszędzie piszą 230? – Nie, bo jest jeszcze iglica! Dojechawszy na górę, kobieta jest już w siódmym niebie – po zaledwie 30 sekundach! Tak szybko zmienia się nastrój w Warszawie, o czym będzie się można przekonać jeszcze niejeden raz. Nigdy nie należy dać się zwieść smutnym obliczom, za każdym razem trzeba niestrudzenie wykonać pierwszy ruch! Ta maska na twarzy to chyba postkomunistyczne dziedzictwo, wielu ludzi wciąż jeszcze ją sobie nakłada, wychodząc z domu, co nie oznacza, że im to sprawia radość. Wręcz przeciwnie – są wdzięczni każdemu, kto pozwoli im się jej pozbyć – najlepiej za pomocą humoru. (Być może dlatego znani aktorzy z telewizji cieszą się tu taką sympatią. W ich obecności można się wreszcie pokazać od lepszej, bardziej ludzkiej strony). Widok z tarasu roztacza się na całe miasto i przy dobrej pogodzie obejmuje nawet dalekie zakątki Niziny Mazowieckiej. Niestety, o ile mi wiadomo, z tej perspektywy nikt się jeszcze w Warszawie nie zakochał. Nawet przy najszczerszych chęciach trudno nazwać to morze betonu romantycznym widoczkiem, jest ono wynikiem totalnej destrukcji dokonanej przez Niemców, a zaraz po wojnie stało się placem zabaw dla architektów socrealizmu. W mojej pierwszej książce uznałem Warszawę, obok Tirany i Bukaresztu, za najbrzydsze miasto Europy. Dziś biję się w piersi: nigdy nie byłem w Tiranie ani w Bukareszcie i dlatego chciałbym moich licznych albańskich i rumuńskich czytelników, którzy od lat zasypują mnie gniewnymi mailami, usilnie prosić o wybaczenie. Ujmę to jeszcze raz, ale o wiele ostrożniej: ze wszystkich znanych mi brzydkich miast najbardziej interesująca jest Warszawa. Brzmi to okrutnie, dlatego spieszę wyjaśnić: a może właśnie w brzydkich miastach żyje się o wiele ciekawiej niż w pięknych? W moim przypadku się to na pewno sprawdziło. W Krakowie nie wytrzymałem dłużej niż kilka miesięcy, we Florencji tylko kilka dni. W Warszawie zaś czuję się dobrze i na pewno wiem jedno: gdyby nie Warszawa, to bym nigdy nie został w Polsce aż tyle lat. Poza tym mogę obiecać, że miasto nie jest tak nieatrakcyjne, na jakie wygląda z lotu ptaka. Są tu piękne zakątki, ale na ich odkrycie potrzeba albo dużo czasu, albo przewodnika, który nam je pokaże. W przeciwnym razie nie pozostanie nic innego, jak po dwóch godzinach wyjechać stąd rozczarowanym i zawiedzionym. Nie należy dać się zwieść pierwszemu wrażeniu! Ale nawet z góry można wypatrzyć coś atrakcyjnego. Bardzo okazały jest na przykład nowy Stadion Narodowy, wybudowany po drugiej stronie Wisły na Mistrzostwa Europy w 2012 roku. Proszę wybaczyć kolejny zachwyt – ale to dla mnie najpiękniejszy stadion piłkarski na świecie. Zwłaszcza wieczorem, kiedy panele migocą białym i czerwonym blaskiem, od razu ciśnie mi się na usta mój ulubiony polski komplement: bomba! Noga na gaz Przemiana Warszawy z brzydkiego kaczątka w dorodnego łabędzia nastąpiła w tak krótkim czasie, że mało kto w Polsce zdał sobie z tego sprawę, nie mówiąc już o Europie. W Niemczech na pewno nikt nie wie, jak szybko Warszawa zmieniła się na lepsze. Owszem, Eurocity z Berlina ma czasem komplet pasażerów, ale jadą nim przeważnie przebojowi indywidualiści, biznesmeni w delegacji lub Polacy z zagranicy, którzy udają się na urlop do ojczyzny. Niekiedy spotyka się również niemieckie wycieczki szkolne oraz grupy emerytów, ale zwykle są one przejazdem do Krakowa czy na Mazury. Wspomniany na początku kolega Sören, którego po wielu zabiegach udało mi się zwabić do Warszawy, poszedł na Starówkę, usiadł w kawiarni i usłyszał od kelnerki takie oto pytanie: – Are you here for business or holidays? – For holidays. – You are the first one! Być może turystyczna posucha jest związana z negatywnym wizerunkiem miasta, bo faktycznie wszelkie skojarzenia są ponure: getto warszawskie, powstanie warszawskie, Układ Warszawski. W Niemczech najbardziej znane skojarzenie warszawskie to na pewno uklęknięcie Willy’ego Brandta z 1970 roku, ale tu można by długo dyskutować, czy to pozytywna, czy negatywna konotacja. Jest jednak więcej przeszkód stojących na drodze do rozkwitu turystyki zagranicznej. Warszawa ciągle jeszcze płaci za niekorzystny wizerunek Polski. Krótko mówiąc, nikt nie chce jechać do Warszawy, bo generalnie boi się Polski – grasuje tam ponoć bieda i szarzyzna. Kraków i Mazury? Chwalebne wyjątki... Obraz Francji przedstawia się odwrotnie: Paryż przyćmiewa swym blaskiem cały kraj. Głównym magnesem jest właśnie stolica, a przy okazji można rozejrzeć się jeszcze trochę po okolicy. Francja żyje z Paryża – Warszawa cierpi przez Polskę. Do tego dochodzi jeszcze bariera geograficzna: Warszawa leży 500 kilometrów na wschód od niemieckiej granicy, co powoduje fatalne nieporozumienia. Wielu berlińczyków miało nieraz ochotę zobaczyć, co słychać u ich wschodnich sąsiadów, wyruszało więc w drogę, popełniając przy tym kardynalny błąd. Ograniczali bowiem rekonesans do terenów przygranicznych na zachodzie Polski. A po powrocie do Berlina relacjonowali z ironią w głosie: „Polska to głęboka prowincja, ale za to papierosy mają tam tanie”. Odległość z Berlina do Warszawy jest taka sama jak ze stolicy Niemiec do Kolonii Najgorsze jest to, że taka opinia nie do końca mija się z prawdą. Od Szczecina po Zgorzelec ciągnie się szeroki pas, na którym znajdują się tanie stacje benzynowe, bazary z tandetą i burdele dla tirowców. Region przygraniczny, który oczywiście ma również piękne zakątki, w oczach Niemców nadaje się tylko do kręcenia seriali kryminalnych. Stąd moja rada dla berlińczyków, którzy nie mają najlepszych wspomnień z pierwszej wycieczki do Polski: nie uważajcie się za „znawców Polski”, ale zaryzykujcie kolejny wypad, tym razem za Frankfurtem noga na gaz, a dopiero po trzech godzinach na hamulec! Takie traktowanie pedału gazu to generalnie w Polsce podstawowa zasada poruszania się po drogach. Kto pierwszy hamuje, ten przegrywa. Sorry, ale właśnie dlatego wolę w tym kraju jeździć koleją…\n2. Mój układ warszawski Dworzec dla troglodytów W kwietniu 1993 roku po raz pierwszy wybrałem się do Warszawy. Zgłosiłem się na studencką konferencję z okazji 50. rocznicy powstania w getcie warszawskim. Wśród uczestników miało być 30 Niemców, 30 Polaków i 30 Żydów z całego świata. Konferencja przyszła jak na zawołanie, idealna okazja, by poznać Warszawę. Zakwaterowanie i wyżywienie było gratis, musiałem opłacić tylko podróż. Nie miałem już takiej tremy przed wyjazdem jak jeszcze miesiąc temu, kiedy to po raz pierwszy jechałem do Polski. Udałem się wtedy do Krakowa na dwutygodniowy kurs językowy. Wszystko poszło jak z płatka. Po pierwsze nie zostałem okradziony, po drugie dowiedziałem się, że wystarczą zaledwie trzy polskie słowa, by tubylców wprawić w ekstazę. Potrafiłem powiedzieć „dzień dobry” i „przepraszam”. I to wystarczyło – tak Polakom, jak i Niemcom. Po powrocie do Berlina zaprosiłem paru przyjaciół do mojego opalanego węglem mieszkania na Prenzlauer Bergu i rzuciłem im szpanersko na powitanie: „Dzień dobry przepraszam, przepraszam dzień dobry”. Znajomi marszczyli brwi z niedowierzania – co on gada! Pod koniec wieczoru okrzyknęli mnie „talentem językowym”. Podróż na międzynarodową konferencję zaczęła się na stacji Lichtenberg, najbardziej wysuniętym na wschód dworcu Berlina. Tak jak miesiąc temu, gdy jechałem do Krakowa, znowu wsiadłem do wielkich zielonych wagonów PKP, wyprodukowanych w czasach, kiedy moi rodzice jeszcze się nie znali. Zająłem grzecznie miejsce w przedziale, zgodnie ze wskazaniem na bilecie. (Dziś już nie zaprzątam sobie tym głowy, lecz pędzę od razu do Warsu). W przedziale siedział ze mną Polak, około sześćdziesięcioletni mężczyzna, który świetnie władał niemieckim, bo od wielu lat mieszkał w Zagłębiu Ruhry. Opowiadał mi o najbardziej eleganckiej dzielnicy Warszawy, prawobrzeżnej Saskiej Kępie. Oczywiście sam był jej mieszkańcem. Gdy tak zachwalał uroki tej dzielnicy oraz całego swojego kraju, zastanawiałem się, skąd u niego taki misjonarski zapał. Zakładał chyba, że mam nie najlepsze zdanie o jego kraju. Nic bardziej błędnego! Czy właśnie nie dlatego tam jechałem, że o Polsce nie wiedziałem prawie nic, że chciałem odkryć egzotyczny kraj i pójść pod prąd? Niestety, często dziś widzę u siebie to samo. Gdy ktoś mnie pyta o Polskę, wygłaszam niekończące się peany, zamiast spokojnie żywić nadzieję, że mój interlokutor nie jest mainstreamowym turystą. Oto typowy objaw polskiego kompleksu niższości, który również mną zawładnął już bez reszty… Gdy pociąg zbliżał się do Warszawy, mężczyzna życzył mi powodzenia. Mogło niewątpliwie się przydać. Bo nagle zdarzyło się coś, co wytrąciło mnie zupełnie z równowagi. Bezpośrednio przed dworcem Warszawa Centralna pociąg wjechał do tunelu – i już tam pozostał. Zatrzymaliśmy się na podziemnym peronie! Pierwszy raz przeżyłem coś takiego. Jaskrawe światło neonów odbijało się na wyblakłej marmurowej posadzce, czuć było grozę, jakby człowiek trafił do tajnego laboratorium jakiegoś zwariowanego profesora. Na krawędzi Taszcząc plecak, mozolnie szedłem po (nie)ruchomych schodach na górę. W wysokiej, opustoszałej wieczorem hali natarczywe gołębie latały mi nad głową. Wszędzie czuć było jeszcze komunistyczną stęchlizną. Na zewnątrz wcale nie było lepiej: kilka starych latarń świecących słabym pomarańczowym blaskiem, morze reflektorów sunących przede mną aut, pędzących sześciopasmową arterią, przeciętą nieopodal betonowym wiaduktem. Super, pomyślałem – centrum miasta, a tu rozjazd jak na autostradzie! W pobliżu nie było żadnego przejścia czy kładki dla pieszych. Stałem na wyspie zewsząd otoczonej wzburzonym morzem. I jak tu przejść na drugą stronę? Zresztą dziś wcale nie jest lepiej: dworca strzegą nadal trzy szerokie arterie oraz pętla dla autobusów. Stałem bezradny jak dziecko. W końcu zacisnąłem ręce na ramionach plecaka i brawurowo wskoczyłem na sześciopasmówkę, między światła rozpędzonych aut. Dygocąc ze strachu dotarłem na drugą stronę pod pierwszy drapacz chmur, hotel Marriott. Poza mną nikt nie przedzierał się w ten sposób. Jak zatem poradzili sobie inni pasażerowie? I wtedy zobaczyłem ich niespiesznie wychodzących z głębi podziemnego przejścia. Nie tylko pod dworcem, ale też pod sąsiednimi skrzyżowaniami – wszędzie, o zgrozo, były tunele! Po prostu zaraz po wyjściu z pociągu niepotrzebnie udałem się do nadziemnej hali dworcowej. Tubylcy nawet tam nie zachodzą, tylko pozostają pod ziemią i pędzą z peronu bezpośrednio do jednego z przejść podziemnych, które prowadzą do miasta. Oto pierwsza z tajemnic Warszawy… Konferencja dla ludzi o mocnych nerwach Z dworca pomaszerowałem przez wymarłe, oświetlone słabym pomarańczowym światłem latarń śródmieście. Hotel znajdował się nad Wisłą, tak naprawdę nie był to hotel, tylko „Dom Nauczyciela”, taki trochę lepszy akademik. Poszedłem do recepcji. Za zwyczajnym stołem siedziała tam bardzo atrakcyjna rudowłosa studentka. Była uczesana na boba i miała na sobie srebrzyście połyskującą bluzkę. Rzuciwszy okiem na listę gości, oświadczyła mi, że będę mieszkał razem z członkiem grupy żydowskiej, który przyjechał z Kanady. Cel tej konferencji jest taki, powiedziała, żeby przemieszać nasze grupy. Zaniosłem więc plecak do pokoju. Było to niewielkie pomieszczenie z dwoma łóżkami. Mojego współlokatora jeszcze nie było, stał tylko jego plecak oparty o ścianę. Chłopak przyszedł dopiero późną nocą, kiedy już spałem. Ale na tyle się przebudziłem, by dotarło do mnie, że spakował swoje rzeczy i opuścił pokój. Nie podejrzewałem nic złego. Dopiero następnego dnia dowiedziałem się od zbitej z tropu recepcjonistki, że ów Kanadyjczyk w żadnym razie nie miał zamiaru dzielić pokoju z Niemcem. Nawet nie byłem zły, poczułem tylko coś w rodzaju lekkiego dreszczyku historii. To był ten pierwszy raz, kiedy osobiście musiałem ponieść pokutę za zbrodnie Auschwitz. Inni członkowie grupy żydowskiej po cichu próbowali mnie jednak pocieszać. Dwóch chorwackich Żydów poszło ze mną na przechadzkę po Starówce. Podczas spaceru dali mi do zrozumienia, że to wrogie nastawienie wobec Niemców nie jest w żadnym razie cechą całej grupy żydowskiej. Tych trzydziestu ludzi to składanka z całego świata, wrogo nastawieni byli tylko Żydzi amerykańscy i kanadyjscy. Najsympatyczniejsi byli za to delegaci z Izraela. Konferencja trwała cały tydzień, przewidywała też oczywiście udział w uroczystościach upamiętniających 50. rocznicę wybuchu powstania w getcie warszawskim, podczas których zabrali głos prezydent Lech Wałęsa i premier Izraela Icchak Rabin. Następnego dnia, gdy przeciskałem się wśród tłumu dziennikarzy przy pomniku ofiar Umschlagplatzu, spoczął na mnie znienacka wzrok Icchaka Rabina – nigdy nie zapomnę tych jego przenikliwych niebieskich oczu. Przedostatniego dnia obrad grupa żydowska zwołała nadzwyczajne posiedzenie wszystkich dziewięćdziesięciu członków konferencji i zaproponowała, by na koniec wspólnie pojechać do Oświęcimia. Rozpoczęła się zażarta dyskusja, gdyż zmiana ta oznaczała dodatkowe koszty, płatne oczywiście z własnej kieszeni. Jak wszyscy pojadą, to będzie taniej. Jednak większość Polaków nie miała ochoty na wyjazd, bo już tam była. Nagle cała sprawa przybrała zatrważający obrót, wyszły na wierzch rzeczy, które już od kilku dni wisiały w powietrzu. Poszło o kwestię, kto więcej wycierpiał podczas wojny: Polacy czy Żydzi. Jedna z polskich studentek wyszła z sali, zanosząc się płaczem: ona nie pojedzie, chociaż jej dziadek też zginął w Auschwitz. Ona już dłużej nie zniesie zawłaszczania Auschwitz przez Żydów. Niech Żydzi sobie nie myślą, że są jedynymi ofiarami Auschwitz! My Niemcy nie wdawaliśmy się w dyskusję albo najwyżej próbowaliśmy pośredniczyć w sporze, ale Polacy i Żydzi nie przyjęli naszej pomocy. „Dajcie spokój, to nasza sprawa”. Stanęło na tym, że następnego ranka zostanie podstawiony jeden autokar. Ale poza grupą żydowską zabrało się tylko kilku Polaków i Niemców. Ja akurat zdecydowałem się pojechać, bo w owym czasie jednoznacznie stałem po stronie żydowskiej. Zachowanie Polaków wydawało mi się skandaliczne. Doświadczenia z konferencji nie odwiodły mnie jednak od pomysłu, by parę miesięcy później przeprowadzić się ostatecznie do Warszawy. Po głębszym namyśle można stwierdzić, że konferencja okazała się dla mnie doświadczeniem zaskakująco pozytywnym: pół wieku po wojnie mogłem sobie spokojnie spacerować po Warszawie, nie obawiając się jakichkolwiek zarzutów. Wręcz przeciwnie – Polacy i Żydzi poklepywali mnie przyjacielsko po ramieniu i zapewniali, że wojna należy już do przeszłości. Wtedy po raz pierwszy zaświtała mi w głowie myśl, że jestem beneficjentem dobrej polityki Niemiec po wojnie. Kanclerz Willy Brandt i całe jego pokolenie wykonało kawał dobrej roboty. Mała ciekawostka dla zwiedzających byłe getto: w roku 2000 niedaleko pomnika Bohaterów Getta, przed którym Willy Brandt 7 grudnia 1970 roku spontanicznie uklęknął, został postawiony drugi okazały pomnik, upamiętniający to wydarzenie. Ten pomnik jest czymś niezwykłym, bo jest pomnikiem wydarzenia przy pomniku, czyli metapomnikiem, chyba unikatowym na całym świecie. Poza tym, jeśli się nie mylę, to jedyny w Warszawie pomnik poświęcony Niemcowi.\n3. Z Krakowa do Warszawy Późniak Żyli sobie dawno temu Wars i Sawa, prości rybacy, zamieszkujący mokradła nad Wisłą. Pewnego wieczora natknęli się w przybrzeżnych zaroślach na nieco wystraszonego młodego księcia o imieniu Ziemowit, który zagubił się podczas polowania. Małżonkowie zaprowadzili księcia do swojej chatki, poczęstowali skromną kolacją, przygotowali posłanie i nazajutrz pokazali mu, którędy wydostać się z bagien. W podziękowaniu książę podarował im kawałek ziemi, na którym stała ich chatka. Piękne to były czasy, kiedy za zwykłą gościnę dziękowano nieruchomościami z prawdziwego zdarzenia. Jeśli komuś legenda ta wydaje się trochę naciągana, ten musi zmierzyć się z przynajmniej dwiema teoriami na temat etymologii nazwy Warszawa. Jedna z nich głosi, że tereny wzdłuż Wisły należały do człowieka imieniem „Warsz”, które pochodzi od staropolskiego imienia „Warcisław” lub „Wrocisław”. Warszawa oznaczałaby zatem „tereny Warsza”. Druga teoria wywodzi tę nazwę nie z języka polskiego, lecz z wymarłego języka Prusów. „Warza” znaczyło u nich pułapkę na ryby zastawioną w poprzek rzeki, a „saw” łódź rybacką z podziurawioną skrzynką do przechowywania ryb. Druga wersja świadczy wyraźnie o tym, czym Warszawa niegdyś była – małą wioską rybacką nad Wisłą. I taką pozostała, nawet gdy Królestwo Polskie z Gnieznem, Krakowem i Lublinem od dawna było już liczącym się w Europie państwem. Warszawa była po prostu „późniakiem”. Pierwsze wzmianki o niej pochodzą dopiero z roku 1281. A co w końcu sprawiło, że mała nadwiślańska wioska stała się w ciągu kolejnych stuleci stolicą największego powierzchniowo państwa renesansowej Europy? Przede wszystkim położenie geograficzne: po pierwsze znajdowała się w tym miejscu wysoka skarpa wiślana. Skarpa to około dwudziesto-, trzydziestometrowy klif, który od ostatniego zlodowacenia tworzy naturalną zaporę przeciwpowodziową. Po drugie w „Warszawie” istniał płytki bród na rzece, z którego szczególnie chętnie korzystały karawany kupieckie zmierzające do Rosji. Czyż samo się nie prosiło, żeby na najwyższym punkcie skarpy zbudować zamek, w którym przejeżdżający kupcy uiszczaliby myto? Od tego brodu wzięła się poza tym nazwa jednej z siedmiu starych dzielnic Warszawy – Bródna. Już w XVI wieku powstał tam pierwszy most na Wiśle. Stary zamek na skarpie wiślanej nie przetrwał do naszych czasów. Stał on w miejscu, gdzie dziś znajduje się Zamek Ujazdowski. Najstarszą zachowaną, a ściślej: odbudowaną po 1945 roku budowlą miasta jest dziś mały gotycki kościółek pod wezwaniem Zwiastowania NMP, wzniesiony w 1409 roku. Za tym starym kościołem roztacza się jeden z najpiękniejszych widoków na Wisłę. Nieoczekiwanie przeciwległy brzeg nie jest zabudowany i wyposażony w promenadę, lecz wciąż jeszcze, tak jak tysiąc lat temu, jest dziki i porośnięty drzewami oraz krzewami. Patrząc wieczorem przez lornetkę na prawą stronę Wisły, można dostrzec tam podejrzane ruchy. Albo będzie to jeden z licznych w Warszawie amatorów joggingu, albo wędrowny łoś. Poważnie! Podczas jesiennych wędrówek z północy na południe Polski łosie ułatwiają sobie orientację, podążając często wzdłuż Wisły, i już niejeden truchtający warszawiak został nagle wyprzedzony przez to dostojne zwierzę. Płomienie przeznaczenia A teraz nieco historii. Dlaczego właściwie przeniesiono stolicę z Krakowa do Warszawy? W roku 1569 zawiązała się w Lublinie unia polityczna między Królestwem Polskim a Wielkim Księstwem Litewskim, alians, który zaowocował powstaniem największego powierzchniowo państwa w Europie. W traktacie zapisano, że sejm będzie zwoływany w Warszawie, chciano bowiem posłom litewskim oszczędzić długiej podróży do stolicy, czyli do Krakowa. Zaledwie 30 lat później, zimą 1596 roku, w Zamku Królewskim na Wawelu wybuchł pożar, którego nie udało się stłumić, bo woda do jego gaszenia zamarzła. Ogień strawił sporą część zamku, czekała go więc wieloletnia odbudowa. By uciec od jej niewygód, ówczesny król Zygmunt III Waza przeniósł się wraz z całym dworem do Warszawy. Od tamtej chwili faktyczną stolicą Polski stała się Warszawa – choć jeszcze do połowy XVIII wieku był nią oficjalnie Kraków, zachowując prawo do koronacji nowo wybranych królów. Jednak władca rezydował de facto w warszawskim Zamku Królewskim, którego rozbudowę ukończono w 1619 roku. Przez ponad sto lat monarchowie przemieszczali się ciągle między Krakowem a Warszawą. Za panowania elektorów saskich doszła jeszcze trzecia rezydencja – w Dreźnie. Warszawiak z krwi i kości A teraz chciałbym przedstawić Państwu mojego przyjaciela Ryśka. Rysiek ma… . . . …(fragment)… Całość dostępna w wersji pełnej\nSpis treści: Karta tytułowa Karta redakcyjna Wstęp 1. Legenda na horyzoncie Nikt nie lubi Warszawy Operacja „Blitzbesuch” Szok na tarasie Noga na gaz 2. Mój układ warszawski Dworzec dla troglodytów Na krawędzi Konferencja dla ludzi o mocnych nerwach 3. Z Krakowa do Warszawy Późniak Płomienie przeznaczenia Warszawiak z krwi i kości Druga kolumna Zygmunta Podobieństwa Różnice Warszawa też ma kulturę Kraków też ma minusy 4. Przełom integracyjny Początki są zawsze łatwe Kłopoty z historią Awaria i kpina Ufoludki i bąbelki Bolek Polsko-niemieckie nieporozumienia Najlepsze pączki w Warszawie 5. Mistrzowie kombinowania Pierwsze miejsce – Jarosław Kaczyński Psycho-Taxi 6. Utopijny eksperyment Trakt Królewski Demokracja szlachecka 7. Mieszkaniowy szał Religia mieszkaniowa Pan Włodek 8. Kompleksy mile widziane Stołeczni malkontenci Niestabilna duma Negatywny big bang Polska winna, nie ja Zimna twarz, gorące serce Dwustopniowa terapia Wypad do baru Kompleksy to moja specjalność Między nami chemia jest 9. Szwedzi i Rosjanie w Warszawie Wielu sąsiadów, wiele wojen Meblem i mieczem Czy Sowieci byli naprawdę gorsi? Warszawa pod rosyjskim zaborem Cud nad Wisłą Tajny protokół Vitkac 10. Niebo nad placem Piłsudskiego Serce miasta Grób Nieznanego Żołnierza Pałac Saski Kabaret Moralnego Niepokoju 11. Niemcy w Warszawie (pokojowo) Stara mniejszość niemiecka Po 1945 Dezerter List do polskiej sprzątaczki Francuzi to spryciarze 12. Druga wojna światowa Ignorancja niemieckich turystów Wrzesień 1939 Getto żydowskie Grosse Aktion Powstanie w getcie Cmentarz żydowski Esperanto Muzeum Historii Żydów Polskich Jan Karski Akcja pod Arsenałem Generał Anders Dzielny wojak Wojtek Powstanie warszawskie Rola Sowietów Delegacja z Syltu Muzeum Powstania Warszawskiego Władysław Szpilman Zapomniana szubienica Plac Grzybowski Jidysz Godzina zero Zakonnice z Darmstadt 13. Odbudowa Bernardo Bellotto Centrum czy skansen? Pokaz światło-dźwięk Warszawski five o’clock 14. Kolos Warszawski Rodzice w Moskwie, dziadkowie w Nowym Jorku (Znienawidzona) ikona popkultury Park Łazienkowski 15. Fryderyk Chopin Niedzielne koncerty Francuz czy Polak? Muzeum Chopina Serce w koniaku Krystian Zimerman 16. Hipsterzy, lemingi, słoiki Palma w Warszawie Pożegnanie z bezpośredniością Hipsterzy Tęcza tolerancji Lemingi kontra słoiki Veturilo 17. Miejscówki dla imprezowiczów Powiśle Plaża „Poniatówka” i prom Praga 18. Ryszard Kukliński – szpieg doskonały From Warsaw with love Skrytki kontaktowe Ucieczka Różnice w podejściu do historii Szwarccharakter grup rekonstrukcyjnych 19. Muzea Muzeum Narodowe Centrum Nauki Kopernik Planetarium 20. Jazz i kabaret Klub Tygmont Poważny Piotrek 21. Na tropie Graala Cztery rodzaje turystów Ukryte podwórka i klasztory 22. Wędrówka dusz Spotkanie z Kleopatrą 23. Kulinaria Atelier Amaro Cukiernia Słodki Słony Restauracja Adler Klub Vega Targ śniadaniowy Klubokawiarnia Między Nami 24. Hala Mirowska Pamiątka z Izraela Czego nie ma w Warszawie Polska idealna 25. Dwa sposoby na zwiedzanie Warszawy Filozof wpada w pułapkę Jogging i nocne spacery\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Viva_Warszawa-ebookRO/p99104i174740" target="_blank" title="Viva Warszawa [Steffen Moller] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Viva Warszawa [Steffen Moller] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Garbate granie za parę całusów lub kulkę - Anywhere.pl\nGarbate granie za parę całusów lub kulkę\nJak dobrze wiemy, Polska to kraj z kartonu funkcjonujący w wyimaginowanej wspólnocie, więc wszystko nad Wisłą jest trochę na odwrót. Dajmy na to pracowników warszawskich korporacji grających po godzinach, przy winie w małej kuchni, rockandrollowego bluesa – dla bezpieczeństwa nazywanego garażowym. Rozsądny człowiek pomyślałby, że z takiej muzyki przesiąkniętej frustracjami codzienności, układanej w towarzystwie okapu i chlebaka, do tego przy alkoholu, raczej nic nie będzie, a tu psikus! Tak właśnie funkcjonuje Fertile Hump, jedna z najlepszych polskich kapel, której nie usłyszycie w radiu – i dobrze, lepiej iść na koncert!\nMagda Kramer, Tomek Szkiela, Maciek Misiewicz grają razem stosunkowo krótko i niełatwo równać ich dorobku z takimi gigantami jak Budka Suflera, lub Perfect. Mimo to, ze swoją muzyką zjeździli już całą Polskę i okolice – grając między innymi na białoruskich klatkach schodowych, czy w Albanii. Najnowszy album tych młodych wilków garażowego grania z pewnością ułatwi odwiedzanie kolejnych, niebanalnych miejsc.\nKiss Kiss or Bang Bang to kawałek solidnej, autorskiej muzyki na światowym poziomie. Wprost trudno domyślić się, że tak prawdziwego bluesa tworzą Polacy. Jakby tego było mało, nie mamy do czynienia ze smętnym snuciem kilku melodii, lecz całkiem energetycznym muzykowaniem na pograniczu dwóch gatunków z lekkim, spontanicznym dodatkiem punku. Wszystko jest na swoim miejscu, a do tego płyta nie nudzi powtarzalnością, doświadczamy eksperymentów z melodią, szukania nowych dróg. Choć na pozór są to niezobowiązujące dźwięki, warstwa tekstowa nie została potraktowana po macoszemu. Fertile dzielą się z nami zaangażowanym treściami, uderzając w rzeczy, które ich drażnią, z którymi mierzą się na co dzień, smutkami i radościami. Jakby pochwał było mało, album obfituje w potencjalne hity: „Goodnight, Goodbye”, „Kiss Kiss or Bang Bang”, „Wise Man” – to zaskakujące, miłe dla każdego ucha granie, wręcz stworzone, by być puszczanym w radiach. W tym wszystkim wisienkę na torcie stanowią niezwykle żywiołowe koncerty warszawskiego trio, to one przede wszystkim są źródłem prosperity tej bandy.\nChoć Fertile zasługuje na pochwały już za samo idealne wejście w bluesowe granie, to jedynie wierzchołek góry lodowej. Na byciu autentycznym się nie skończyło, dodali od siebie sporo słowiańskiego temperamentu, polskiego marudzenia i własnej kreatywności. Tak oto otrzymaliśmy prawdziwą bombę, której jednak nie doświadczymy w mainstreamie. Śpieszcie się słuchać Fertile Hump, by móc mówić, że chodziliście na ich koncerty, zanim stało się to modne.\nKamil Giedrys –Miłośnik komiksów, sztuki nowoczesnej i mieszanych sztuk walki, a w sekrecie prawnik. Uważa, że jeden obraz wart jest więcej niż 1000 słów, a gdy dodamy do niego dymek z tekstem to nawet 1005. Postawił sobie za punkt honoru promowanie sztuki komiksowej, więc bądźcie tak mili i sięgnijcie po jeden.


Koncert finałowy XIII Ogólnopolskiego Festiwalu Piosenki Dziecięcej „Skowroneczek”. – Pałac Młodzieży w Nowym Sączu\nW późne sobotnie popołudnie 18 czerwca ze sceny na nowosądeckim Rynku rozbrzmiewała muzyka i śpiew dzieci i młodzieży wyróżnionych i nagrodzonych na XIII Ogólnopolskim Festiwalu Piosenki Dziecięcej „Skowroneczek”.\nDwie godziny przed koncertem finałowym, o godzinie 18.00 czas zgromadzonym Sądeczanom umilały występy młodych artystów terminujących na codzień w Pałacu Młodzieży w Nowym Sączu. Prowadzący koncert, aktor i reżyser Józef Mika zapraszał na scenę młodych solistów – wychowanków Doroty Szymbary, Agnieszki Basiagi i Joanny Albrzykowskiej-Clifford. Z recitalem wystąpiła niezwykle uzdolniona solistka ze Studia Piosenki, laureatka licznych konkursów i festiwali, Wioletta Smajdor. Jej występ został poprzedzony wręczeniem przez Panią Milenię Małecką-Rogal, Dyrektora Pałacu Młodzieży nagrody oraz dyplomu uznania za całokształt dokonań artystycznych i godne reprezentowanie placówki i miasta Nowy Sącz. Pani Dyrektor podziękowała także „mistrzowi” Wioletty- Pani Dorocie Szymbarze wręczając Jej bukiet kwiatów.\nNa scenie pojawili się ze swoim repertuarem również inni młodzi wokaliści: Klara Polańska, Krystian Gizicki, Nina Kotarba, Paulina Boczarska, Amelka Małecka i Maria Ślusarek. Była to także doskonała okazja, aby szerokiej publiczności pokazać grupy Pałacu Młodzieży, w których drzemie duży potencjał i talent taneczny. Tancerze z teatru tańca, break-dance, baletu i cheerleaderki „Pompon Team” oraz dzieci z zespołów „Promyczki Dobra” i „Sądeczoki” zaprezentowali swój program artystyczny, a w czasie koncertu finałowego uświetnili występy nagrodzonych solistów.\nAtrakcją wieczoru było piękne wykonanie piosenki „Hero” przez Alicję Regę – laureatkę programu telewizyjnego „Mali giganci”, która również była jurorką oceniającą występy najmłodszych wokalistów „Skowroneczka”.\nKoncert finałowy rozpoczął się o godzinie 20.00 i został zarejestrowany przez ekipę telewizyjną TVP. Całe wydarzenie będzie emitowane między innymi na antenie TVP1 oraz TVP ABC. Przybyli na uroczystość Prezydent Ryszard Nowak, Przewodnicząca Rady Miasta Nowego Sącza Bożena Jawor i przedstawiciel Telewizji Polskiej Aleksander Pałac wręczyli nagrody laureatom XIII Ogólnopolskiego Festiwalu Piosenki Dziecięcej „Skowroneczek”.\nNagrodę główną Grand Prix zdobyła Justyna Rusnarczyk, która otrzymała jednocześnie nominację do udziału w Eurofestiwalu „Orfeusz w Italii” w Lido di Jesolo we Włoszech.\nNagroda specjalna dla najmłodszego uczestnika festiwalu poszła w ręce Sądeczanki Ady Tracz, której znacznie starsza siostra, Wiktoria piosenką „Blue Box” wyśpiewała nagrodę główną Telewizji Polskiej w wysokości 2,000 złotych oraz nominację do udziału w Eurofrestiwalu. Do grona wyróżnionych i nagrodzonych przez jury festiwalu dołączyli inni młodzi Sądeczanie: Wiktoria Krzyśko z piosenką „Cud w szafie” oraz Paweł Madzia w piosence „Kto się czubi”.\nWioletta Smajdor z „pałacowego” Studia Piosenki wywalczyła swoją interpretacją piosenki „Śpiewam i gram” nagrodę specjalną redaktora Polskiego Radia Pani Małgorzaty Bartas-Witan.\nKoncert zakończył się o godzinie 22.30 występem dzieci z grupy „Promyczki Dobra”, które otwierały obydwie części koncertu laureatów piosenkami pt. „Skowroneczek” oraz „Faustyna”.


Powiatowe Obchody Narodowego Święta Niepodległości. - Powiat Szczycieński\n„… Polska powinna trwać wiecznie …”\n11 listopada jest dniem szczególnym w historii Polski, ponieważ obchodzimy rocznicę odzyskania niepodległości. 98 lat temu Polska wróciła na mapy Świata, ziściło się marzenie milionów Polaków. Po 123 latach niewoli mogliśmy cieszyć się upragnioną niepodległością! Upamiętnieniem tego wydarzenia jest Narodowe Święto Niepodległości – najważniejsze święto narodowe.\nZawsze będziemy pamiętać o tamtych wydarzeniach. O przelanej krwi za naszą wolność. Pielęgnacja tożsamości narodowej, jest obowiązkiem nas wszystkich. Historia naszego kraju i narodu wypisana jest krwawym atramentem. Każdy Polak powinien ją znać. Dziś upamiętniamy bohaterów wszystkich walk niepodległościowych, I i II Wojny Światowej oraz tych którzy poświęcali się dla Polski w czasach PRL-u.\nCzłowiek musi być wolny, musi mieć prawo decydowania o sobie. Ale nie można tego mieć nie żyjąc w wolnym i niepodległym kraju. My dziś mamy tę upragnioną wolność i niepodległość, o którą musimy zawsze dbać i ją pielęgnować. Z wielką radością i należytym szacunkiem uczcijmy pamięć tamtych dni.


Bielizna Anna - Katalog stron Falco reklama firmy w moderowanym katalogu\nSzczegóły strony https://www.bielizna-anna.pl:\nTytuł: Bielizna Anna\nDamską odzież rekomenduje Silk Epoque by Olga Ziemann - butik w Gdyni Orłowo. Zajmujemy się sprzedażą kobiecych, ekstrawaganckich kreacji, jak również personalizacją oferty stałej według potrzeb klienta. Jesteśmy otwarci na wszelkie sugestie. Polecamy kreacje idealnie na wyjście na lunch, do biura lub uroczystą kolację. Funkcjonalność i nowoczesność łączymy z elegancją, a wszystko dopełnia wysoka jakość materiałów i styl. Zachęcamy do zaznajomienia się z naszą ofertą, jaką prezentujemy na stronie.


Co na alergię? Cirrus, Hydrocortisonum, Flonidan i inne – przegląd – Supple.pl - Supple.pl\nJesteś tutaj: Start > Wszystkie artykuły > Co na alergię? Cirrus, Hydrocortisonum, Flonidan i inne – przegląd\nkatar sienny alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa alergia\nKatar sienny, częste kichanie, cieknący nos, swędzące, podrażnione i zaczerwienione oczy, pokrzywka... Oto alergia w pełnej krasie. Alergicy mogą tak wyliczać bez końca. Czasem sezonowo, czasem przez okrągły rok zmagają się z dokuczliwymi objawami alergii. W czasie tej nierównej walki nieocenione staje się wsparcie farmakologiczne. Poznaj TOP 10 najlepszych produktów przeciwalergicznych, najczęściej wybieranych w polskich aptekach.\n– lek o działaniu przeciwzapalnym, przeciwświądowym oraz działającym obkurczająco na naczynia krwionośne;\n– wykorzystywany w miejscowym leczeniu zmian skórnych w wywołanych m.in. atopowym czy łojotokowym zapaleniem skóry, wypryskiem, łuszczycą,liszajem rumieniowatym, liszajem płaskim, świerzbiączką;\n– krem ten znajduje zastosowanie również w leczeniu oparzeń I i II stopnia ( w tym oparzeń słonecznych) oraz łagodzeniu ukąszeń owadów;\n– lek rekomendowany po zakończeniu miejscowego leczenia glikokortykosteroidami (kontynuacja terapii);\n– produkt leczniczy przeznaczony do stosowania przez osoby dorosłe oraz u dzieci powyżej 12 lat.\noctan hydrokortyzonu (5 mg w 1 g kremu)\n– 2-3x na dobę na zmienioną chorobowo skórę. Aplikować cienką warstwę kremu;\n– na skórę twarzy nie stosować dłużej, niż 3 dni, na inne partie ciała – nie dłużej niż tydzień bez konsultacji z lekarzem.\n4,69 – 9,49 zł (15 g)\nHydrocortisonum – ulotka\nZobacz również: Alergia na pyłki – jak sobie z nią radzić?\n2. Amertil Bio\n– przeciwalergiczny produkt leczniczy łagodzący objawy ze strony oczu i nosa, wywołane sezonowym oraz przewlekłym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa;\n– znajduje zastosowanie w łagodzeniu pokrzywki;\n– lek nie jest przeznaczony do stosowania u dzieci młodszych, niż w wieku 6 lat.\ndichlorowodorek cetyryzyny (10 mg w 1 tabletce)\n1x na dobę 1 tabletka (dorośli i dzieci powyżej 6 lat)\n4,12 – 11,60 zł (10 tabletek)\nAmertil Bio – ulotka\n3. Cirrus Duo\n– przeciwalergiczny produkt leczniczy znajdujący zastosowanie w leczeniu objawów sezonowego i całorocznego alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa;\n– preparat znosi objawy wywołane działaniem alergenów, obkurczając jednocześnie przekrwioną błonę śluzową nosa;\n– stosowanie tego leku przywraca swobodę oddychania oraz uczucie komfortu podrażnionym działaniu czynników alergicznych oczom;\n– lek adresowany do osób dorosłych oraz dzieci powyżej 12-ego roku życia.\ndichlorowodorek cetyryzyny w postaci o natychmiastowym uwalnianiu (5 mg w 1 tabletce) oraz chlorowodorek pseudoefedryny w postaci o przedłużonym uwalnianiu (120 mg w 1 tabletce)\n2x na dobę po 1 tabletce, pomiędzy posiłkami (osoby dorosłe)\n9,99 – 17,99 zł (6 tabletek\nCirrus Duo – ulotka\nPrzeczytaj też: Co powoduje alergie?\n4. Flonidan Control\n– przeciwalergiczny produkt leczniczy łagodzący objawy zarówno alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa jak i przewlekłej pokrzywki idiopatycznej;\n– lek przeznaczony dla osób dorosłych i dzieci w wieku minimum 6 lat.\ndichlorowodorek lewocetyryzyny (5 mg w 1 tabletce)\n1x na dobę 1 tabletka (osoby dorosłe, dzieci powyżej 6 lat)\n4,79 – 10,49 zł (10 tabletek)\nFlonidan Control – ulotka\n5. Contrahist Allergy\n– lek przeciwalergiczny stosowany w leczeniu alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa;\n– wskazany w leczeniu osób dorosłych oraz dzieci w wieku powyżej 6 lat.\n1x na dobę 1 tabletka (dawkowanie dla osób dorosłych oraz dzieci w powyżej 6-ego roku życia)\n2,60 – 4,60 zł (10 tabletek)\nContrahist Allergy – ulotka\n6. Hitaxa Fast\n– produkt leczniczy łagodzący objawy alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa i pokrzywki idiopatycznej, pomagający w kontrolowaniu reakcji alergicznej;\n– lek przeciwalergiczny niewywołujący senności;\n– preparat adresowany do osób dorosłych oraz do stosowania u dzieci w wieku powyżej 12 lat.\ndesloratadyna (5 mg w 1 tabletce)\n1x na dobę 1 tabletkę. Nie stosować leku bez konsultacji z lekarzem przez okres dłuższy, niż 5 dni.\n4,70 – 17,99 zł (10 tabletek)\nHitaxa Fast – ulotka\n7. Claritine Allergy\n– lek łagodzi objawy alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa oraz przewlekłej pokrzywki idiopatycznej;\n– preparat przeciwhistaminowy, nie wywołuje uczucia senności;\n– lek ten mogą przyjmować osoby dorosłe oraz dzieci powyżej 2-ego roku życia.\nloratadyna (10 mg w 1 tabletce)\n1x na dobę 1 tabletkę (dorośli i dzieci po ukończeniu 12-ego roku życia)\n8,31 – 15,90 zł (7 tabletek)\nClaritine Allergy – ulotka\n8. Zyrtec UCB\n– preparat stosuje się dla złagodzenia objawów związanych z sezonowym oraz przewlekłym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa;\n− produkt leczniczy znajduje zastosowanie również w łagodzeniu objawów pokrzywki;\n– lek jest dedykowany osobom dorosłym oraz dzieciom, które ukończyły wiek minimum 6 lat.\n– 1x na dobę 1 tabletkę – osoby dorosłe i dzieci w wieku powyżej 12 lat\n5,35 – 11,82 zł (7 tabletek)\nZyrtec UCB – ulotka\n9. Allertec WZF\n– lek ten wykorzystywany jest w leczeniu przewlekłego alergicznego i sezonowego zapalenia błony śluzowej nosa;\n– preparat łagodzi objawy wysypki idiopatycznej;\n– lek może być stosowany u osób dorosłych oraz u dzieci w wieku powyżej 6 lat.\n1x na dobę 1 tabletkę (osoby dorosłe i dzieci w wieku powyżej 12 lat)\n3,51 – 8,50 zł (7 tabletek)\nAllertec WZF – ulotka\n– preparat wskazany w leczeniu objawów alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa;\n– lek przeznaczony dla osób dorosłych i dzieci w wieku powyżej 12 lat.\nchlorowodorek feksofenadyny (120 mg w 1 tabletce)\n1x na dobę 1 tabletka. W przypadku braku poprawy po 5 dniach przyjmowania leku należy skonsultować się z lekarzem.\n7,59 – 14,60 zł (10 tabletek)\nAllegra – ulotka\n1. W przypadku odczuwania objawów, takich jak częste kichanie, podrażnienie nosa, swędzenie nosa, podrażnienie spojówek, zaczerwienienie i pieczenie oczu – najprawdopodobniej mamy do czynienia z reakcją alergiczną. Alergicy nie mają łatwego życia. Dokuczliwe objawy alergii stanowią przeszkodę w normalnym funkcjonowaniu na co dzień. Najkorzystniejszym rozwiązaniem jest całkowita eliminacja alergenów z najbliższego środowiska (1). Często jednak jest to niemożliwe do wykonania. Jak bowiem utrzec się chociażby przed pyłkami w sezonie pylenia?\n2. W przypadku, gdy odczuwane objawy nie są przewlekłe i znacznie nasilone, lecz stanowią dyskomfort w codziennym funkcjonowaniu – można rozważyć wybór aptecznego preparatu przeciwalergicznego. Tutaj właśnie przychodzi z pomocą powyższy przegląd TOP 10 najlepszych, zdaniem internautów Supple.pl, produktów przeciwalergicznych. Ich kolejność jest przypadkowa.\n3. Wszystkie preparaty ujęte w powyższym zestawieniu są lekami. Lekami OTC, dostępnymi bez recepty. Pamiętaj! Przed użyciem zapoznaj się z treścią ulotki dołączonej do opakowania bądź skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą, gdyż każdy lek niewłaściwie stosowany zagraża Twojemu życiu i zdrowiu.\n4. 90% z przedstawionych leków ma postać tabletek przeznaczonych do stosowania doustnego. Celem ich stosowania jest w głównej mierze leczenie objawów przewlekłego alergicznego oraz sezonowego zapalenia błony śluzowej nosa (2). Wiele z nich łagodzi również objawy pokrzywki idiopatycznej (Urticaria idiopathica), czyli spontanicznego pojawienia się bąbli pokrzywkowych o nieznanej przyczynie. Leki te stosuje się, w zależności od preparatu 1-3x na dobę.\n5. Preparaty różnią się między sobą substancjami czynnymi. Wyróżniamy 2 generacje leków przeciwhistaminowych. Pierwsza, starsza grupa (oparta na chlorferenaminie czy hydroksyzynie), wywołuje szereg objawów ubocznych. Można po nich odczuć senność, ból głowy czy piekącą suchość w ustach. Leki drugiej generacji (oparte na cetyryzynie, loratadynie i nowszych pochodnych w postaci desloratadyny i lewocetyryzyny) – obarczone są dużo mniejszym ryzykiem wystąpienia efektów ubocznych (3). Wszystkie tabletki w zestawieniu należą do leków drugiej generacji.\n6. Ceny preparatów analizowanych w niniejszym przeglądzie nie należą do wygórowanych. Cena 1 tabletki wynosi średnio kilkadziesiąt groszy. Warto zauważyć, że 1 opakowanie tabletek zawiera zazwyczaj 6-10 tabletek. Jest to celowy zamysł, gdyż leków przeciwalergicznych nie powinno się przyjmować bez konsultacji z lekarzem dłużej, niż kilka dni. Dokładna informacja o tym fakcie znajduje się w ulotce dołączonej do opakowania danego leku.\nJeśli odczuwane objawy są znacznie nasilone, właściwą reakcją jest wizyta u lekarza. Wsparcie medyczne pozwoli nie tylko na złagodzenie objawów reakcji alergicznej, lecz również na dotarcie do źródła problemu dzięki właściwej diagnostyce i wdrożenie specjalistycznego leczenia.\n*dane Ceneo 27.05.2019 r.\nChoć okres pylenia kojarzy nam się raczej z wiosną lub latem, to również jesienią i zimą dochodzi... czytaj więcej


Bez kategorii – Bajkowa kolekcja\nEdukacyjne gry karciane dla dzieci, dostępne w ofercie Eduksięgarni\nOpublikowano 9 grudnia 2021 10 stycznia 2022 [data] | przez bajeczka\nKarciane gry edukacyjne z powodzeniem pozwolą najmłodszym zdobyć niezbędną wiedzę w formie zabawy. Tradycyjne gry cieszą się obecnie coraz większą popularnością, stawiając na kontakt z drugim człowiekiem, rozwój umiejętności miękkich oraz element rywalizacji w przyjaznej atmosferze. Kolorowa i oryginalna szata graficzna wciągnie dzieci do świata nauki, a nieskomplikowane zasady umożliwią korzystanie z gier nawet najmłodszym uczniom klas 1-3. Gry karciane to świetna rozrywka, która przypadnie do gustu zarówno dzieciom, jak i dorosłym. Poniżej przedstawiamy kilka propozycji gier karcianych, które świetnie sprawdzą się w roli pomocy naukowych.\nCzytaj dalej „Edukacyjne gry karciane dla dzieci, dostępne w ofercie Eduksięgarni” →\nCzym różnią się profesjonalne samochody RC od modeli dla dzieci?\nOpublikowano 1 grudnia 2021 30 grudnia 2021 [data] | przez bajeczka\nMotoryzacja bardzo mocno rozwinęła się na przestrzeni ostatnich lat, a fani czterech kółek mogą liczyć na znacznie więcej wyrobów samochodowych niż standardowe pojazdy, które codziennie jeżdżą polskimi ulicami. Mowa tu chociażby o samochodach zdalnie sterowanych, które z roku na rok cieszą się coraz większą popularnością. Na rynku można jednak znaleźć zarówno modele przeznaczone dla dzieci, jak i dla dorosłych użytkowników. Czym się one różnią?\nCzytaj dalej „Czym różnią się profesjonalne samochody RC od modeli dla dzieci?” →\nJakie gadżety Star Wars wybrać?\nOpublikowano 20 października 2021 14 października 2021 [data] | przez bajeczka\nNie ma wątpliwości, że Gwiezdne Wojny to jedna z popularniejszych serii filmowych nie tylko ostatnich lat, ale wręcz dekad. Gwiezdne wojny pojawiły się jako film akcji częścią „Mroczne Widmo”, by potem z części na część coraz bardziej szokować nowymi wydarzeniami. Główne postacie w trakcie 6 częściowej serii przeszły wielką zmianę, a jak się później okazało nadeszła kolej także na kontynuację. W następnych częściach pojawiły się nowe postacie, ale też część już dobrze znanych.\nCzytaj dalej „Jakie gadżety Star Wars wybrać?” →\nNa co zwrócić uwagę, wybierając plecaki młodzieżowe?\nOpublikowano 16 kwietnia 2019 29 kwietnia 2019 [data] | przez bajeczka\nProducenci praktycznie co roku oferują nowe plecaki szkolne młodzieżowe markowe, dlatego też wielu rodziców może mieć duży problem, aby wybrać odpowiedni model. Dzięki naszym cennym wskazówkom dowiedzą się Państwo, na jakie elementy warto zwracać szczególną uwagę przy zakupach.\nPrzeglądając dostępne na rynku plecaki szkolne młodzieżowe markowe warto zwrócić uwagę nie tylko na ich wagę, wygląd i cenę, ale również na plecy i szelki nośne, które wbrew pozorom odgrywają bardzo ważną rolę. Plecy koniecznie muszą być sztywne, a szelki dość miękkie, dzięki czemu nie będą wbijać się w ciało. Niestety młodzieżowe plecaki po zapełnieniu książkami potrafią naprawdę sporo ważyć, dlatego też warto postawić na przyjazne materiały. Godne polecenia są przede wszystkim te plecaki, które posiadają wypraskę z pianki na plecach.\nCo powinien posiadać porządny plecak?\nDobry plecak szkolny powinien posiadać także widoczne odblaski, których głównym zadaniem jest zwiększenie bezpieczeństwa na drodze. Przydać mogą się także dodatkowe kieszonki, w których będzie można przechowywać drobne przedmioty. Przydać może się także specjalna siateczka na butelkę z wodą. Przeglądając plecaki w sklepie warto dokładnie upewnić się, czy posiadają one stosowny atest. Wybierając plecaki z certyfikatem mamy 100% pewność, że będą służyć dziecku przez wiele długich lat użytkowania. Na samym końcu warto wspomnieć także o designie plecaka, który dla dzieci i młodzieży odgrywa dość ważną rolę. Najlepiej, aby dziecko samodzielnie wybrało plecak, który mu się podoba.\nIdealne kredki ołówkowe\nOpublikowano 20 września 2018 9 października 2019 [data] | przez bajeczka\nKredki to jeden z podstawowych elementów każdej wyprawki szkolnej. Trudno wyobrazić sobie przedszkolaka czy ucznia bez odpowiedniego zestawu kredek ołówkowych czy świecowych. To atrybut każdego małego amatora rysunków czy malunków na papierze.\nWybór jest dość szeroki, dlatego warto przed zakupem danych kredek, poświęcić chwilę na krótki research. Dzieci mają różne upodobania, dlatego należałoby zwrócić uwagę na ich indywidualne potrzeby. Idealne kredki ołówkowe to takie, które zachęcą małego artystę do dalszego rozwijania pasji malarskich. Jeśli przedszkolak, który dopiero wyrabia w sobie upodobania i nawyki, będzie się męczyć ze zbyt twardymi kredkami, które na dodatek źle się temperują, może łatwo zniechęcić się do tego typu rozrywek.\nKtóre kredki wybrać?\nSklepy papiernicze czy księgarnie oferują bardzo bogatą gamę różnorodnych zestawów. Warto też poszukać w sieci. Ołówkowe kredki ze sklepu online (np takie https://szkolnezakupy.pl/kredki-olowkowe) można bardzo szybko i sprawnie przeanalizować pod kątem twardości, rozmiaru, czy nawet kształtu rysika. Wszystkie te parametry na pewno będą podane w opisie. Warto je znać, żeby uposażyć przedszkolaka czy ucznia w zestaw idealny dla jego dziecięcych potrzeb. Dzieci, które nie wykazują specjalnych zainteresować rysowaniem zadowolą się prostym zestawem dwunastu kolorów kredek. Zaś dla amatorów malunków znajdą się całkiem pokaźne, „profesjonalne” zestawy z dodatkowymi akcesoriami.\nCopyright © 2022 | Bajkowa kolekcja | All Rights Reserved.


Dla wielu z nas możliwość pracy zdalnej jest świetnym rozwiązaniem do... posprzątania mieszkania, ugotowania obiadu czy zrobienia zakupów. Tak przynajmniej wynika z najnowszego raportu "Prognozy przyszłości - OLX Praca. Know How 2021".\nAutor: Aga_Ko Kliknięć: 1576 Komentarzy: 0\nUratowali kobietę pod którą załamał się lód\nPolicjanci z Kędzierzyna-Koźla uratowali kobietę pod którą załamał się lód. Wyziębiona 29-latka została zabrana do szpitala. Pamiętajmy, że każde wejście na zamarznięty zbiornik wodny jest ryzykowne i może się zakończyć tragicznie. 23 stycznia br. około godziny 14:20 dyżurny kędzierzyńsko-kozielskiej policji otrzymał zgłoszenie z którego wynikało, że do akwenu na osiedlu Rogi wpadła kobieta i nie umie się z niego wydostać. Natychmiast został tam skierowany policyjny patrol, który na miejscu zastał zgłaszającą. Kobieta wskazała policjantom znajdującą się w wodzie osobę, która potrzebowała pomocy. Zanurzona po szyję 29-latka znajdowała się w oddalonym około 6 metrów od brzegu przeręblu. Policjanci błyskawicznie podjęli decyzję o wejściu do wody. Wykorzystując różne przedmioty stworzyli tak zwany "łańcuch życia". Jeden z funkcjonariuszy stojąc w wodzie a...\nAutor: Dżacheć Kliknięć: 814 Komentarzy: 0\nKoalicja Obywatelska: Żądamy dymisji Michała Dworczyka. System szczepień nieudolny\nPosłowie Koalicji Obywatelskiej chcą odwołania Michała Dworczyka odpowiedzialnego za akcję szczepień. Chcą też wzięcia pod uwagę wskazówek partii odnośnie systemu szczepień.\nAutor: Aga_Ko Kliknięć: 869 Komentarzy: 10\nAutor: Aga_Ko Kliknięć: 1060 Komentarzy: 2\nGroził, że wywiezie 5-miesięczne dziecko za granicę - policyjna akcja w Ozimku\nW pomoc młodej matce zaangażowali się funkcjonariusze z Ozimka oraz policyjni negocjatorzy. 26-letni konkubent groził, że wywiezie 5-miesięczne dziecko za granicę. Dzięki skutecznej interwencji i podjętym negocjacjom, dziecko wrócił bezpieczne do matki. Mężczyzna natomiast został zatrzymany i usłyszał zarzuty. 22 stycznia dyżurny ozimskiej komendy został poinformowany o awanturze w jednym z urzędów. Na miejsce natychmiast pojechali miejscowi policjanci. Jak ustalili mundurowi, 26-latek miał grozić swojej partnerce, że wywiezie ich córkę za granicę kraju. Kobieta zawiadomiła policjantów o stosowaniu wobec niej przemocy fizycznej i psychicznej, a także o kierowanych wobec niej i córki groźbach pozbawienia życia. Policjanci natychmiast wytypowali i sprawdzili wszystkie miejsca, w których mógł przebywać ojciec z córką. Mężczyznę namierzono w jednej spod ozimskich ...\nAutor: Dżacheć Kliknięć: 2523 Komentarzy: 2


40 proc. załogi LOT'u do zwolnienia - Polishnews.com\nStr. głównaWiadomości~NewsPolska - Poland40 proc. załogi LOT’u do zwolnienia\n16 lutego 2013 @polishnews Polska - Poland Możliwość komentowania 40 proc. załogi LOT’u do zwolnienia została wyłączona\nLOT zacznie zarabiać od 2014 roku.\nPOLISH ROYAL WEDDING\nAgnieszka Radwańska ograła Caroline Wozniacki\n29 sierpnia 2018 @polishnews Artykuły~Articles, Polityka~Politics Możliwość komentowania Szwajcarska inicjatywa versus polska inicjatywa została wyłączona


Fun & Taste: OTRĘBOWO - JAGODOWY OBIADEK, a co!!\nPonieważ nie zawsze mam ochotę na tradycyjny obiad :)\n1 łyżka ksylitolu bądź cukru\n60 ml mleko o% tłuszczu\nWszystkie składniki (prócz jagód) dokładnie ze sobą połączyć, odstawić na kilka minutek by zgęstaniało. Dodać jagody, wymieszać. Smażyć na rozgrzanej patelni teflonowej bez dodatku tłuszczu. Podawać polane podgrzanym syropem klonowym.\nUważajcie na strzelające sokiem jagody :)\nEtykiety: bez mąki , jagody , kolacja , kuchnia wegetariańska , naleśniki , Otrębowe naleśniki z jagodami , otręby , syrop klonowy , śniadanie\nKaś 12:46:00 PM\nzazdroszczę takiego obiadu :)\nAgnieszka 2:13:00 PM\nWygląda obłędnie. Też bym chciała taki obiadek. :)\nMaggie 3:02:00 PM\nTakie placuszki sa wspaniale - u mnie pojawiaja sie najczesciej w charakterze sniadania, ale obiad na slodko to tez dobry pomysl.\nViola 9:38:00 PM\nFakty to takie typowe śniadanie, ale miałam ogromniastą ochotę na naleśniki z jagodami. Nie wytrzymałabym do jutra ;)\nniebochce 3:41:00 PM\nwyglądają wrecz magicznie :).\nDarkANGELika 4:20:00 PM\nCzasami fajne jest takie odstępstwo od narzuconych nam zasad;) Placuszki wyglądają bardzo apetycznie;)\nViola 9:40:00 PM\nFajnie jest Was gościć :)\nGosia 8:43:00 AM\nwygląda pysznie, oj tak :))\nIle placuszków z przepisu Ci wyszło ? :)\nagnieszka 12:56:00 PM\nWyglądają przepysznie :) wspaniałe śniadanie! :)


Instytucja Kultury Katowice - Miasto Ogrodów: Płonąca żyrafa\nManiakalna potrzeba komfortu. Wielka mistyfikacja. Pastuch kosmosu. Collegium Invisibile. Maszyneria zdarzeń. Instrukcja obsługi intymnej. Tak brzmią pierwsze z brzegu tytuły prac Kacpra Bożka. A ściślej rzecz biorąc - tytuły marzeń sennych, tytuły snów nadane, już na jawie, konkretnym pracom graficznym. Lub jeszcze inaczej: fragmenty jednego snu, który się wyśnił,\na może nawet śni dalej; w końcu wystawę w Engramie anonsuje jeden sen - „Sen akwaforcisty”.\nI ten jeden sen zadziwiająco koresponduje z egzystencjalno-artystyczną autodiagnozą artysty: „Rzeczywistość w zasadzie interesuje mnie w niewielkim stopniu, w mojej pracy natomiast zupełnie”.\nKilku twórców, których czytałem, stawiało podobną diagnozę. „Pisze się coś ponieważ to coś nie zostało jeszcze napisane”. Albo: „Rzeczywistość literacka jest ciekawsza niż życie”. „Jeśli coś nie zostanie opisane, nie wejdzie do języka, to tego po prostu nie ma”. I tak dalej.\nSen jest jakimś wyjściem z dylematu. I dualizmu. Sen jest pomiędzy. Dokładnie w pół drogi. Ma zarówno coś z biologicznego konkretu - w końcu sen jest produktem ciała zanurzonego po krańce synaps w rzeczywistości fizykalnej – jak i nieograniczone możliwości stwórcze, nieograniczoną „surrealną” wolność i niepodległość.\nI tę grę, ten ruch między jednym światem a drugim, widać w akwafortach Bożka. W końcu obcujemy z przedmiotem materialnym. Miedziana płyta, igła, werniks, farba drukarska, kwas azotowy, papier, prasa hydrauliczna. Czy możemy uznać, że należą do świata obdarzonego niewielkim zainteresowaniem i uwagą autora? A co począć z materialnymi formami wyobraźni symbolicznej utrwalonymi w końcu w szeroko pojętej kulturze wizualnej, ikonografii?\nJasne, nie w tym rzecz. Rzeczywistość wewnętrzna dzieł może być na wskroś fizyczna a jednocześnie nadrealna (alternatywna) względem praw fizyki (i dogmatów). Generuje swoje własne pole grawitacji, wewnętrzną logikę i system komunikacji. Uniwersum Kacpra Bożka zdaje się być głęboko osadzone w kulturze materialnej, raczej renesansowej, przednowoczesnej – bo widzimy w tych pracach jakiś szczególny namysł (żeby nie powiedzieć głęboko manifestowaną wiarę) w techniczną, mechaniczną precyzję (którą 200 lat później wykreśla Blake’owski architekt geometra). Daleko tu duszy jeszcze do romantycznego szaleństwa, a Historii - do ironicznego rechotu zza kurtyny (nie ma przypadków, są tylko prawa fizyczne, przyczyny i skutki równoważne względem siebie, wycięte z tego samego stopu i pasujące do siebie idealnie), chociaż w akwafortach Bożka spotykają się różne tradycje - Goya, Bosch, Beksiński, Durer (kapitalny „Przesąd” nawiązujący chyba do „Rycerza, śmierci i diabła”), a przecież to właśnie romantyzm próbował objąć całość ludzkiego doświadczenia, stać się nurtem, ideą eklektycznie doskonałą. I przecież temu eklektyzmowi gatunkowemu odpowiada również na poziomie samego przedstawienia – nadmiar rekwizytów, symboli zaadoptowanych z różnych odległych epok, kultur i mitologii. Mamy tu i retorty alchemików i symbole wielkich religii monoteistycznych, totemiczne bóstwa, proste futurystyczne formy i eksponaty ze średniowiecznych imaginariów, itd. Znów powtarzam tytuły prac: „Maszyneria zdarzeń”, „Pastuch kosmosu”, „Collegium Invisibile”, „Tajemnica”, „Komedia romantyczna”, „Koniec i początek”. Wszystkie one sugerują istnienie (przynajmniej) podwójnej rzeczywistości, tej widzialnej (ale i nie opowiedzianej przez artystę „rzeczywistość w zasadzie interesuje mnie w niewielkim stopniu”) i działającej w tle, „na zapleczu”, poruszającej, uruchamiającej wydarzenia, losy, sekwencje, sceny, otwierające kolejne szuflady z kolejnym wątkiem – zupełnie jak w „Rękopisie” Potockiego (który notabene Kacper Bożek ilustrował). Albo u Bruno Schulza. Wszystkie te tytuły dowodzą jeszcze jednego: ironii. Czy może nawet autoironii, która w co najmniej dyskretny nawias bierze wszelkie autorskie diagnozy.


Turkusy na czerwonym dywanie - Jubiler 24h\nTurkusy na czerwonym dywanie\nGrudzień to miesiąc, któremu przypisany jest wyjątkowy kamień ozdobny – turkus. Pisaliśmy już o jego cechach charakterystycznych, historii i znaczeniu dla wielu kultur. Tym razem chcemy przedstawić go w kolejnej odsłonie.\nPopularny od wieków turkus, współcześnie też święci triumfy, występując nierzadko w parze ze szlachetnymi kamieniami, zdobiąc kobiety na całym świecie, w tym też te najbardziej sławne. Oto nasze zestawienie słynnych kobiet noszących biżuterię z turkusami.\n1. Megan Fox – szyk prostoty\nPopularna aktorka Megan Fox podczas jednego z oficjalnych wyjść (zdjęcia powyżej) dobrała do kreacji dwurzędowy sznur korali wykonanych z turkusów. Surowe, o nieidealnym kształcie, stanowiły bezpretensjonalną przeciwwagę dla bogatych brylantowych kolii. Brak kolczyków i naturalna fryzura aktorki dodały stylizacji lekkości i dziewczęcości. Warto też zwrócić uwagę, jak ciekawie prezentuje się kolor turkusów na tle ciemnych włosów aktorki. W tej prostej niewymuszonej stylizacji turkusowy naszyjnik wygrał bezsprzecznie z brylantowym szykiem.\n2. Eva Mendez – elegancja w wielkim stylu\nKolejna amerykańska aktorka Eva Mendez w swej stylizacji także postawiła na turkusy, tym razem w znacznie bardziej ozdobnej wersji. Piękna aktorka na rozdanie Złotych Globów do zjawiskowej śnieżnobiałej sukni dobrała olśniewającą kolię z turkusami w szlifie kaboszon i brylantami, projektu ekskluzywnej jubilerskiej marki Van Cleef & Arpels. Kolia doskonale podkreśliła smukłą szyję aktorki, a szlachetny kolor turkusów, zwany perskim błękitem, komponował się idealnie z kolorem kreacji.\n3. Sarah Jessica Parker – niebanalna forma\nAktorka Sarah Jessica Parker jest powszechnie uznawana za ikonę stylu i jedną z najlepiej ubranych aktorek współczesnego kina. Kreatorzy mody prześcigają się w tym, żeby ubrać ją w kreacje swojego autorstwa, a każda odsłona jej stylu jest szczegółowo omawiana w modowych czasopismach. W prezentowanej odsłonie aktorka do purpurowej sukienki założyła duże wiszące kolczyki z gemmą wykonaną w taflach turkusu. Trzeba przyznać, że mimo pięknego koloru sukienki, to niebanalne i odważne kolczyki stały się niekwestionowaną gwiazdą wieczoru.\n4. Cameron Diaz – turkus i fiolet – idealna para\nCameron Diaz jest kolejną gwiazdą naszego zestawienia, która postawiła na sukienkę w odcieniu fioletu i biżuterię wykonaną z turkusów. Kreacja aktorki posiada bogatą i ozdobną formę. Błyszczący materiał, falbany i drapowania zostały w tej stylizacji doskonale zrównoważone prostym w formie kompletem składającym się z naszyjnika i kolczyków, wykonanych z okazałych turkusów. Trzeba przyznać, że w tym wydaniu Cameron Diaz na czerwonym dywanie przyciąga szczególną uwagę.\n5. Heidi Klum – mniej kontra więcej\nNa jednym z rozdań Złotych Globów słynna topmodelka Heidi Klum także postanowiła oczarować gości oraz media naszyjnikiem wykonanym z turkusów i zdobionym dodatkowo brylantami. Naszyjnik został zaprojektowany i wykonany przez Lorraine Schwartz i składa się z kilku rzędów turkusowych kaboszonów połączonych cienkim łańcuszkiem. Minimalistyczna sukienka w jasnym, beżowo-różowym odcieniu od Calvin’a Klein’a stanowi idealne tło dla bogatej ozdoby.\n6. Marcia Cross – uroda stworzona do turkusów\nZnana przede wszystkim z serialu „Gotowe na wszystko” aktorka Marcia Cross zachwyca na poniższym zdjęciu kolczykami z turkusami w szlifie kaboszon w kształcie łezki, otoczonymi brylantową markazycją. Kolczyki składają się z trzech segmentów i są wyjątkowo długie. Uwagę zwraca też to, że turkusy dobrane przez aktorkę wyjątkowo ciekawie kontrastują z charakterystycznym rudym kolorem włosów, tworząc bardzo atrakcyjne zestawienie. Kreacja od najlepszych projektantów w towarzystwie tak olśniewającego połączenia staje się zbędna.\nZdjęcia: fabfashionfix.com, withlovefromkat.com, beyondbeautifuljlo.com, bluecollarredlipstick.blogspot.com,\njenandthegiantpeach.wordpress.com, glambistro.com, becomegorgeous.com, zankyou.us,\nPoprzedniPierścionki roku 2013\nNastępnyWiosenno-letnia kolekcja biżuterii Prada


Mahir Emreli zawodnikiem Legii Warszawa! | WATCH EKSTRAKLASA\nMahir Emreli został nowym zawodnikiem Legii Warszawa. Były zawodnik Karabachu Agdam podpisze z warszawskim klubem umowę, która będzie obowiązywać przez trzy lata. Reprezentant Azerbejdżanu trafił do Warszawy na zasadzie wolnego transferu. Nowy nabytek najczęściej występuję na pozycji wysuniętego napastnika.\nWysoki, bramkostrzelny napastnik\nMahir Emreli miał już styczność z Legią Warszawa. Jesienią 2020 roku w eliminacjach do Ligi Europy napastnik wszedł na boisko w 63. minucie. Wtedy Karabach Agdam wygrał z warszawskim zespołem 3:0. Nie zrobił on jednak czegoś, co mogłoby zapaść w pamięć kibiców z Łazienkowskiej. W całej swojej karierze zawodnik z Azerbejdżanu nie opuszczał granic swojego kraju. Przygodę zaczynał w FK Baku, w którym rozegrał tylko szesnaście spotkań.\nRozkwit jego talentu nastąpił po przejściu do Karabachu Agdam. Występuje tam od sezonu 2015/16. Przez cały pobyt w tym klubie zaliczył 185 występów, w których zanotował 67 trafień oraz 24 razy asystował. Emreli za szczególnie udany może uznać poprzedni sezon, w którym był na drugim miejscu w klasyfikacji strzelców. W 22. spotkaniach zdobył aż 18 bramek i cztery razy jego podanie było ostatnim przed strzeleniem gola. Emreli jest również posiadaczem rekordu najszybciej zdobytego hattricka w rodzimej lidze. W meczu z FK Gabala (5:0) wszedł w 70. minucie i zdobył trzy bramki w nieco ponad trzy minuty. Natomiast, jeśli chodzi o występy reprezentacyjne, tutaj jest nieco gorzej. W pierwszej reprezentacji swój debiut zaliczył 1 grudnia 2017 roku. Do tej pory 26 razy wybiegał na murawę w barwach swojego kraju i tylko cztery razy znalazł drogę do bramki. Trzeba jednak przypomnieć, że Emreli ma dopiero 23 lata.\nKonkurencja dla Pekharta\nNie ma co ukrywać, że Legia Warszawa posiada na ten moment jednego klasowego napastnika – Tomasa Pekharta. Miniony sezon był dla Czecha najlepszy w karierze, w którym mógł świętować zdobycie korony króla strzelców. Oprócz niego w kadrze Legii znajdują się Lopes, Kostorz, czy chociażby powracający z wypożyczenia Rosołek. Nie ma co ukrywać, że żaden z wymienionych oprócz Pekharta nie zapewni europejskiego poziomu. Reprezentant Azerbejdżanu zasłynął w swoim kraju, że jest jest niesamowicie skuteczny i parametry ma podobne do Czecha. Jednak Emreli wydaje się nieco zwrotniejszym zawodnikiem. Na pewno rywalizacja w drużynie mistrza Polski jest potrzebna.\nTrzeba pamiętać, że w każdej chwili na stole może pojawić się oferta korzystna finansowo dla Pekharta. Myślę, że Czech nie będzie się zastanawiał i po prostu skorzysta z okazji. Nie ma co się dziwić, ponieważ napastnik ma już 31 lat. W takiej sytuacji Legia będzie miała do dyspozycji: Emreliego, Lopesa, Kostorza, Rosołka i Włodarczyka. Na obecny stan tylko Emreli wydaje się napastnikiem na poziomie europejskim. Jeśli Legia chce osiągnąć sukcesy w europejskich pucharach musi działać na rynku transferowym jak najszybciej. Ze względu na to, że im wcześniej Czesław Michniewicz dostanie pełną kadrę tym szybciej jego praca zaowocuje efektami. W Legii Emreli ma zarabiać około 300 tys. euro rocznie.\nRelated Topics#topCzesław MichniewiczKarabach AgdamLegia WarszawaMahir Emreli


Półka na sprzęt audio - Start - Audiostereo.pl\nBy Robertx21 ,\nJanuary 28, 2014 in Start\nZakładam temat ponieważ jestem na etapie urządzania salonu. Przeglądam net i jak do tej pory nic ciekawego.\nMoże macie własne autorskie projekty które bym mógł adoptować, a może się innym użytkownikom przyda.\nNa początek moje moje założenia:\n- z tyłu półki zamierzam zamontować listwę z około 8-10 gniazdami i zabezpieczyć bezpiecznikiem S16A B.\npozwoli to wpiąć wszystkie urządzenia no i kable nie będą walały się z tyłu, wyłączając 1 przewód można bezproblemowo całość odsunąć.\n- rama (konstrukcja ) płyta HDF 2cm lakierowana na wysoki połysk.\n- półki szkło hartowane, płyta HDF.\n- część półek zamykana drzwiczki szkło hartowane przyciemniane ( tu będą winyle, CD i kasety oczywiście część kolekcji )\nzastanawiam się nad podświetleniem wewnątrz, dobrze aby to było dyskretne, stonowane ma ono zwrócić uwagę na sprzęt.\nJeszcze jedno na półce nie przewiduję stawiania TV,\nNa początek tyle. Wdzięczny bym był za zdjęcia lub projekty.\nJeśli to ma być półka nie ingerująca w akustykę pomieszczenie to nie może być to konstrukcja zamknięta , unikaj pełnych boków i frontów .Szklane półki też nie są zbyt dobrze tolerowane przez sprzęt audio , bardziej przyjazne jest drewno lub sklejka.\nMusisz też pamiętać że taka półka a pewnie dwie lub trzy półki muszą być oparte na sztywnym stelażu co wyklucza cienkie i elastyczne materiały.\nTo takie porady praktyka samouka.\nJeśli to ma być półka nie ingerująca w akustykę pomieszczenie\nZ akustyką to może być różnie ponieważ jak pisałem w innym poście salon to pomieszczenie otwarte połączone z kuchnią, jadalnią, i holem w którym jest tz. antresola do poddasza, łącznie to przekracza 110m2, do tego podłoga to płytki.\nDlatego chciałbym bardziej skupić się na wizualnym aspekcie.\nOczywiście będę robił wszystko aby przyzwoity dźwięk, na chwilę obecną kiedy nie mam jeszcze mebli nie jest źle , przy tej powierzchni nie mam echa ani zniekształceń może dlatego że sufit jest na 3 różnych wysokościach.\nWracając do samej konstrukcji rozmawiałem kolegą który zaproponował mi zrobienie obramowania szkieletu z nierdzewki " "winklówki" oczywiście ładnie to pospawa i wyszlifuje.\nTu mam problem ponieważ sprzęt też jest srebrny , żeby wszystko nie wyglądało potem jak choinka :)\nI mówią że kobiety mają problem z wystrojem wnętrz :)\nProsze zajrzec rogoz audio, w roznej prasie byly testy stolikow pod sprzet\nTaniej wyjdzie ściągnąć płyty z grobowca dziadka i zrobić stolik niż kupić u nich :-)\nniestety jakość i wygląd kosztują :))) , ceny nie są małe ale jeżeli to ma być mebel do salonu :))))no życzę akceptacji żony co do płyt nagrobkowych :)))))) chociaż może będą lepsze od koncepcji spawania jakiegoś dziadostwa no chyba że wygląd nie gra roli :))))))\nNo tak stolik, który gra i do tego jakoś tam wygląda musi nieźle kosztować bo jak inaczej -audiofil by nic nie poczuł ;)\nSzczerze mówiąc, także miałem zamiar budować stolik pod audio, ale kupiłem z drugiej ręki za 150 zł i jestem zadowolony\nPo pomiarach na szybko powstał pomysł , lecz nie wiem jak wstawić obrazek z dysku.


Astrid Lindgren\nWątek: Astrid Lindgren (Przeczytany 10102 razy)\n« dnia: Kwiecień 14, 2016, 16:32 »\nAstrid Lindgren (ur. 14 listopada 1907 w Vimmerby, zm. 28 stycznia 2002 w Sztokholmie) - nie boję się napisać, że to najbardziej znana szwedzka pisarka. Niezwykle popularna w Niemczech i Rosji, od polskich dzieci otrzymała Order Uśmiechu.\nJej najbardziej znane książki to "Pippi Pończoszanka", "Emil ze Smålandii", "Dzieci z Bullerbyn".\nOdp: Astrid Lindgren\n« Odpowiedź #1 dnia: Kwiecień 16, 2016, 10:39 »\n"Dzieci z Bullerbyn" to pierwsza książka w życiu, którą przeczytałam samodzielnie, więc mam do niej ogromny sentyment. Poza tym uwielbiałam serię z detektywem Blomkvistem ;D\n« Ostatnia zmiana: Kwiecień 16, 2016, 18:29 wysłana przez denudatio_pulpae »\n« Odpowiedź #2 dnia: Kwiecień 16, 2016, 18:16 »\nJa też uwielbiam dzieci z Bullerbyn ostatnio mogłam sobie przypomnieć bo syn miał lekturę\n« Odpowiedź #3 dnia: Kwiecień 16, 2016, 19:34 »\nUwielbiałam w podstawówce Dzieci z Bullerbyn. Chętnie przypomniałabym ją sobie, ale tyle książek nieprzeczytanych czeka w kolejce.\n« Odpowiedź #4 dnia: Kwiecień 17, 2016, 22:26 »\n"Pippi Pończoszanka", "Emil ze Smålandii", "Dzieci z Bullerbyn" to jedne z moich najulubieńszych lektur z dzieciństwa. Póżniej doszedł "Rasmus i włóczęga", "Bracia Lwie Serce", "Ronja, córka zbójnika".\nZresztą, wszystkie książki uwielbiam do dziś.\n« Odpowiedź #5 dnia: Grudzień 10, 2017, 13:08 »\n„Dzieci z Bullerbyn” to pierwsza książka tej autorki, jaką przeczytałam, bo była moją lekturą chyba w drugiej klasie podstawówki. Dzięki niej na wiele lat zapałałam nieokreślonym sentymentem do Szwecji, bo ten kraj kojarzył mi się z takimi wioskami i beztroskim życiem. Później przeczytałam dwie książki o Madice z Czerwcowego Wzgórza, a także o Pippi. Była też jakaś książka o Szwedce, która wyjechała do ciotki w Stanach Zjednoczonych, ale nie mogę przypomnieć sobie tytułu. Ach, wróciłabym do takiej literatury, ale to już nie byłoby to samo...\n« Odpowiedź #6 dnia: Grudzień 18, 2017, 13:47 »\nTeż mam do tej książki ogromny sentyment To jedna z moich pierwszych lektur w podstawówce i jedna z tych książek, dzięki którym tak bardzo polubiłam czytać. Mimo upływu czasu to według mnie wciąż jedna z najlepszych książek dla dzieci i pewnie jeszcze długo tak pozostanie\n//Usunięto link. Katja\n« Ostatnia zmiana: Grudzień 20, 2017, 20:21 wysłana przez Katja »\n« Odpowiedź #7 dnia: Kwiecień 18, 2018, 13:17 »\nRonja, córka zbójnika to moja ulubiona książka Astrid Jak zaczęłam chodzić do biblioteki w 2 klasie to przeczytałam wszystkie książki jej w pierwszej kolejności\n« Odpowiedź #8 dnia: Sierpień 21, 2018, 16:24 »\nJakoś nigdy nie przepadalam, a w podstawowce czytaliśmy sporo jej dziel\n« Odpowiedź #9 dnia: Sierpień 24, 2018, 10:54 »\nAutorka mojego dzieciństwa. Uwielbiałam Pippi\n« Odpowiedź #10 dnia: Sierpień 30, 2018, 13:21 »\nTeż ją uwielbiam <3 będę dawała dzieicom do czytania\n« Odpowiedź #11 dnia: Kwiecień 02, 2020, 11:34 »\nwłaśnie się zastanawiam, czy "Dzieci z Bullerbyn" mogą spodobać się chłopcu? Kiedy byłam mała, była to jedna z moich ulubionych książek dla dzieci. Pomyślałam zatem, że teraz, z okazji zbliżającej się Wielkanocy, podaruję "Dzieci z Bullerbyn" swojemu bratankowi. Krzyś ma 7 lat i bardzo lubi różnego rodzaju książeczki. Lubi, jak rodzice mu czytają, ale... nie jestem pewna, czy ta książka nie wyda mu się zbyt dziewczęca? Jak sądzicie?


[ Posty: 825 ] Przejdź na stronę Poprzednia strona 1 ... 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36 ... 55 Następna strona\nTen ksiądz zachowal się skandalicznie odmawiając podania Komunii klęczącej kobiecie. Dasz takiemu człowiekowi instrukcję obsługi, bedzie jej przestrzegał i nie pomyśli nawet ociupinkę. Sa tacy ludzie wśród wszystkich zawodów. Na leżąco podaje się Komunię chorym, którzy już się nawet podnieść nie potrafią. Jeśli trafią na noszach do świątyni, to kapłan do nich podejdzie. Komunia jest dla człowieka, jest pokarmem duchowym, wymaga więc przygotowania a nie rutyny. Widziałam też księdza, który siedząc rozdawał Komunię: nie chodził sprawnie po wylewie. Niektórzy ludzie odchodząc od ołtarza mają inny wyraz twarzy a rękę trzymają na sercu.\nEkumeniczna msza z komunią dla wszystkich to obraz wspólnej religii, uniwersalistycznej. Ogranicza się do sytemu etycznego. Sołowiow o niej pisał dawno temu w swej 'Krótka opowieść o Antychryście'\nCzasem jak czytam te wespecjanowe porównania, widzę całą teologię i etykę na tym samym poziomie ważności.\nŚr kwi 24, 2019 7:05 pm\nJaaaasne, w obrządku NOM "wszystko jest dla ludzi" - można przyjmować na stojąco, leżąco, w przykucu, stojąc na rękach i na uszach. Jest pluralizm postaw komunikowania, tak jak jest pluralizm religii chciany przez Boga - jak ostatnio Franciszek uroczyście ogłosił. Owszem, jeden ksiądz odmawiający Komunii klękającym (jeśli to wogóle była Komunia, bo jeśli ksiądz jest niewierzący, to nie może mieć intencji przeistoczenia w trakcie Kanonu, jeśli w to nie wierzy) - nie znaczy, że reszta tak robi, ale jaka sytuacja, teologia i atmosfera w tamtejszym Kościle doprowadziła do tego, że on uznał że ma prawo i będzie to wymuszał na wiernych.\nBoże, dziękuję ci, że wyrwałeś mnie od tych cyrków na NOM.\nOczywiście wiesz kto jest ojcem każdego rozłamu?\nNie cieszył bym się tak na twoim miejscu.\nTo twoje dziękuje brzmi jak modlitwa faryzeusza. Boże dziękuje ci ze nie jestem jak inni... a nawet jak ten celnik.\nA to kto rozłamuje, ten kto chce klękać przy Komunii, jak przez stulecia czyniono?\nTen kto wypowiada posłuszeństwo papieżowi.\nŚr kwi 24, 2019 9:03 pm\nAaaaa, no tak, zapomniałem, w posoborowym Kościele człowiek zbawia się będąc posłusznym tylko obecnemu papieżowi, nawet jeśli stoi on w opozycji do nauczania 100 poprzednich papieży, dokumentów, Magisterium i całej Tradycji, której już nie trzeba być posłusznym.\nW Kościele posoborowym, z każdym nowym papieżem widać rodzi się nowy Kościół i wg posoborowców bycie posłusznym najnowszemu nauczaniu (jakie by ono nie było) - jest warunkiem zbawienia. Marcin Luter powiedział, że w protestantyźmie każdy jest swoim papieżem - i wszystko jest w porządku, nawet gdy wzajemnie sobie zaprzeczają.\nDziś Kościół przechodzi protestantyzację nie na najniższym, indywidualnym szczeblu jak w protestantyźmie, tylko na najwyższym, gdzie "każdy papież jest swoim papieżem" a nie (jak było do niedawna) - papieżem Kościoła, który nie może sobie sam zaprzeczać.\nOtóż ja z Kościoła Katolickiego się nigdy nie wypisałem, a to, że jakiś papież mógł się z Niego wypisać, nie obliguje mnie by za nim lecieć do piekła.\nŚr kwi 24, 2019 10:01 pm\nDo piekła polecisz jak przykleisz się do taniej łaski i ograniczysz do mszy w starym rycie. Nie da się przez wiarę bez uczynków, więc jak to mawiał św. Jan od Krzyża - pod koniec dni będzie sąd z miłości. Po drodze można jednak redefiniować nie tylko samą miłość, ale wyłączyć rozum wybierając sobie bliźniego wedle osobistego upodobania.\nTo chrześcijaństwo jak to kiedyś autorytatywnie przyznał jeden z naszych forumowiczów (niewierzący) jest dla elit. Jemu chodziło o intelektualne. Mial rację w tym, że ono prowadzi zawsze pod górkę.\nŚr kwi 24, 2019 11:31 pm\nNie masz kwalifikacji ani uprawnień żeby to ocenić\nTo oczywiście istnieje tylko w twojej głowie\nWedług Ojców Kościoła właśnie pokazałeś pychę.\nŚr kwi 24, 2019 11:47 pm\nPrzyznam szczerze, że mnie ten filmik też zszokował... Nie wiem jakim prawem (?) ten kapłan zachowuje się w tak lekceważący sposób. Do czego to dochodzi... Wielokrotnie słyszałem (kardynał Sarah), że jedynie godną postawą do przyjmowania Boga do serca jest pozycja klęcząca...\nKorzystając z jednej z nielicznych okazji w których na forum się pojawiam, napiszę co mnie "szokuje".\nPrzede wszystkim szokuje mnie to, że niezależnie od stopnia naszej pobożności lub też jej braku, nieustannie jesteśmy karmieni kłamstwem. Codziennie natrafiam na filmiki i sceny wycięte z kontekstu, różnych zwaśnionych stron. Śpiewających he, he, nauczycieli, "głupich" wypowiedzi polityków w radio, albo artykułów prasowych w których znajdują się półprawdy. Artykułu, którego celem jest wyłącznie wywołanie złych emocji u odbiorców - typowych szczujni. Stało się to dla nas tak naturalnym środowiskiem i sposobem komunikacji społecznej, że ktoś z nieostrym okiem uzna, że się czepiam i wymyślam. Ale nie. My tym żyjemy na codzień i oddychamy. W końcu sami wstawiamy filmy - półprawdy i komentujemy w złej emocji. Brakująca połowa prawdy, to słowa wyjaśnienia tych kapłanów. Tego tutaj nie ma.\nPierwsze wrażenie po filmiku było takie jak wszystkich. Wielokrotnie klękałem do komunii wbrew wszystkim i żaden ksiądz w Polsce nigdy nie zrobił mi wyrzutu, więc i ja również byłem w szoku. Tylko że życie i obserwacja otoczenia i tego z jaką napastliwą siłą kłamstwo wdziera się do naszego życia na każdym kroku, nauczyło mnie ostrożności i NIE ULEGANIU EMOCJOM. Trzeba czasem się zatrzymać i pomyśleć sercem. Moje mi najpierw przypomniało o pokorze. Nie przywykło do sądzenia kapłanów i ich decyzji. Myślałem co by powiedzieli "Święci" po obejrzeniu tego filmu? Można się ze mną nie zgodzić, ale uważam że nic by nie powiedzieli. Nie skomentowali by go w żaden sposób, nie chcąc niesprawiedliwie, czy też w ogóle nie chcąc - osądzać postępowania kapłanów. Więc drugim "szokiem" jaki się u mnie pojawił, to jest właśnie to powszechne i już niemal naturalne wyrażanie krytycznych uwag pod ich adresem w przestrzeni publicznej. Zawsze i wszędzie, przy każdej okazji.\nWypadało by jednak choć słowo o samym filmie wspomnieć. Trudno jest usprawiedliwiać księdza i myślę, że się ostatecznie jednak nie da.Jakaś emocja i w nim się pojawiła. Można co najwyżej spróbować go zrozumieć. Z nadgorliwymi katolikami czasem jest tak, że dla "wyższego dobra", którym we własnym mniemaniu się kierują - postępują nieumiejętnie ulegając np. emocjom. Potrafią niszczyć wspólnotę i wprowadzają do niej dużo zamieszania. Być może właśnie widzieliśmy napięcie na linii proboszcz - wierni, które można porównać do tykającej bomby. Jeśli wcześniej dochodziło do napięć w parafii z tego tytułu i towarzyszyły temu wrogie gesty i myśli, obgadywanie, może podstęp itp. to żadne klękanie nie pomoże. Tego jednak nie wiemy.\nZdaje sobie doskonale sprawę z tego, że na końcu odwróciłem wektory. Intencje Wespecjana są oczywiste. Widać złych księży modernistów, którzy swoim postepowaniem krzywdzą pobożnych i bogu winnych wiernych - tradycjonalistów. Ja szukam zrozumienia dla księży, doszukując się prawdopodobnej przyczyny konfliktu wywołanego przez parafian. Obie koncepcje są nie pewne, błędne, a że są przeciwstawne to doprowadzą do konfliktu i wrogości. Dlatego najlepiej komentować take newsy, jak wspomniani Święci.\nCz kwi 25, 2019 12:12 am\nPo pierwsze z jakiej to racji sugerujesz, że tradycyjni katolicy w swoim katolicyźmie poprzestają na liturgii trydenckiej a nie na byciu katolikiem na codzień w jak najszerszym wymiarze osobistym? Po drugie, by być katolikiem w pełni to trzeba mieć do tego łaskę, bo wielu rzeczy w katolicyźmie bez łaski nadprzyrodzonej (bazując tylko na łasce przyrodzonej) - nie da się zrobić, są po ludzku niewykonalne. Bez prawidłowego sprawowania Ofiary Mszy Świętej z szacunkiem dla Sanctissimum - nie da się pozyskać tych łask, bo ich tam nie ma, jeśli np ksiądz niewierzący lub homo, albo trudno w nie uwierzyć patrząc na te cyrki, które się dzieją w architekturze, liturgii i są wykładane na kazaniach w kościołach i parafiach posoborowych.\nCz kwi 25, 2019 12:41 am\nOdmowa Komunii na NOM, dla klękających wiernych, nawet mnie zszokowała.\nWydaje mi się, że istnieje pewna szansa, że ksiądz, który udzielał Komunii Świętej tym osobom, jest też ich spowiednikiem. Chyba można przypuścić, że jeśli nie udzieliłby im z pewnych powodów rozgrzeszenia (np. ludzie spowiadali się tuż przede Mszą u tego księdza), to też mógłby nie chcieć udzielić im Komunii. A może Ci ludzie głoszą publicznie jakąś naukę niezgodną z nauczaniem Kościoła. W USA jest trochę takich polityków katolików, którzy popierają aborcję i czasami odmawiano im Komunii Świętej. Filmik, to tylko filmik z dalekiego kraju. Nie wiadomo, w jakim celu go nakręcono i jaka jest kondycja tych ludzi. Ksiądz też nie ma prawa mówić, co usłyszał na spowiedzi, więc takie obrazy, jak przedstawiłeś, zawsze będzie można interpretować przeciwko kapłanowi.\nCz kwi 25, 2019 1:14 pm\nBardzo pokrętna próba wytłmaczenia zachowania tego księdza.\nBardzo dziwne by ci, do których ten ksiądz rzekomo miał jakieś "ale" akurat wszyscy klękali. Poza tym kiedy ta pierwsza kobieta wstała, to jej udzielił Komunii, a tej kobiecie, która wstała, ale odeszła bez Komunii też próbował "łaskawie" podać Komunikant. Czyli nie chodzilo o ich grzechy, tylko nie podobało mu się, że klękali.\nCz kwi 25, 2019 2:58 pm\nWobec ostatnich procesów, encyklik i decyzji papieskich musiałem z ciężkim sercem zrewidować swoje rozumienie słów Chrystusa: Ty jesteś Piotr - Opoka i na tej opoce zbuduję mój Kościół, a bramy piekielne go nie przemogą.\nWcześniej rozumiałem to jako niemożność zmiany nauczania Kościoła w fundamentalnych kwestiach dogmatyczno-moralnych.\nDziś po tym jak stało się jasne, że taka zmiana faktycznie się dokonuje (Komunia dla cudzołożników, niemoralność kary śmierci, zakaz ewangelizacyjny w kierunku żydów, protestantów i muzułmanów, pluralizm religijny zamysłem Boga, itp), musiałem skapitulować wobec faktów i uznać, że te słowa Pana Jezusa należy rozumieć w taki sposób, że zawsze gdzieś w Kościele nawet katakumbowo będzie jakaś grupka-sól, która nie zwietrzała, nie ulegała bramom piekielnym, co sugerują inne słowa Pana Jezusa dotyczące paruzji: Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?\nSłyszałem też jeszcze 3 rozwiązanie, mianowicie, że bramy piekielne go nie przemogą znaczy to, że Kościół ma w swojej naturze wbudowaną autokorektę, czyli może popaść w błędy, ale później się z nich wycofa. Osobiście jednak trochę mnie to nie przekonuje, bo skoro zostało napisane, że go nie przemogą, to nie mogą przemóc, a nie "przemóc i wrócić do stanu poprzedniego"\nCz kwi 25, 2019 3:14 pm\nZnajdź tutaj tę kobietę, która nie otrzymała Komunii Świętej\nWtedy, kiedy ona Komunii nie otrzymuje, jest śpiewana inna pieśń. Co to za kompilacja różnych fragmentów w filmie, który pokazujesz?\nNa relacji, którą ja pokazuję, wszyscy dostają Komunię Świętą, niektórzy przyklękają i dostają, jak wstaną, inni na rękę. Nie ogądałam całego filmu, ale Ty pewnie mógłbyś to zrobić dla dobra sprawy.\nCz kwi 25, 2019 4:20 pm\np.s. wszystkie postacie z krótkiego filmiku są na tym dłuższym materiale.\nCz kwi 25, 2019 5:40 pm\nA po co taka kompilacja, skoro nie oddaje prawdy? Ta kobieta sama wybrała, że nie przyjmuje Komunii Świętej.\nCz kwi 25, 2019 5:49 pm\nJak to nie oddaje prawdy? Pokazuje, że biskup odmawiał Komunii osobom klękającym. "Kobieta sama wybrała, że nie przyjmuje"? Raczej ujeła się honorem. Też bym tak zrobił. Miała na głowie charakterystyczną woalkę, którą często zakładają kobiety na liturgii trydenckiej a tam Komunię przyjmuje się wyłącznie na kolanach i do ust.\nCz kwi 25, 2019 6:06 pm\nNie oddaje prawdy, bo np. miesza kolejnosc wydarzen i skraca czas. Nie pokazuje, ze mezczyzna rowniez przyjal Komunie. Ta kobieta, o ktorej mowa, rownie dobrze mogla wlasnie zgrzeszyc mysla, albo pycha, i dlatego sama odeszla, bo uznala, ze nie jest godna. Nic nie wiemy bez wgladu w jej sumienie. U nas na Mszach tez pojawiaja sie kobiety w mantylkach i przyjmuja Komunie Swieta, tak jak inni, ktorzy sa w kosciele. Jesli "ujela sie honorem," to niezbyt dobrze o niej swiadczy. W takiej sytuacji wyzej sobie ceni czubek swego nosa, niz Jezusa w Eucharystii i przyjecie go serca.\nCz kwi 25, 2019 6:55 pm


Dla Arlovskiego - temat dedykowany | Cohones\nDla Arlovskiego - temat dedykowany\nPięknie razem wyglądacie! :-)\nZwracam honor Loganowi - jednak mówił prawdę. Siostra Tsubasy istnieje!:-)\nTomasz Chmura by fatality KO.\nEkipa Tsubasy, bez Tsubasy? Gdzie Tsubasa?! :D\nAndrzej, nie zamykaj się w sobie! :-)\nCo to za łysol, który zepsuł takie ładne zdjęcie :-)?\nPowaga, kiedy ślub :D?\nNie bede plakal po Arlovskim.\nTomasz - sushi bylo grane ? :D\nmidern, ze mną sobie nie chcieli robić fotek. :-) Arlovski, jak to Arlovski, w tym temacie powinien dostać jeszcze jedno KO, ale o tym zapewne niedługo.. :-)\nsw -> Najlepsze jest to, że ja chciałem iść na pizzę, ale to sam Tsubasa zaproponował żebym poszedł na sushi z jego siostrą :-) lecz stanowczo odrzuciłem tę propozycję. Randki w sushi-barach to nic dobrego! Trust me! :-)\nA jednak coś przebiło obrotowy łokieć Kima.\nTsubasa pewno myslal ze siostra cos sushi na wynos do domu przyniesie :-).\nTsubasa, czyli to żadna ekipa Tsubasy :D A Ty Tomasz, ładnie się świecisz :D\nTo nie było tak, miała być pizza, tylko Tomek nas zostawił i uciekł jak Batman, a my czekaliśmy w Rynku na niego do 5 nad ranem.\nWyobrażam sobie teraz biednego Andrzeja xD\nArlovski nic nie piszę, miejmy nadzieję, że nic sobie nie zrobił. :-)\nNo ale, że tak zacytuje klasyka: "na wojnie i w miłości wszystko jest dozwolone". :-)\nKtoś mnie wzywał? Mnie w to nie mieszaj! Ja byłem w Stargardzie! :-) Ale nie mam tak zacnych fotek ;) Choć i tam nie brakowało równie pięknych kobiet :)\nale Chmurka swiecisz!!!\nSZKLANKA PEKLA KOLEJNY RAZ, ANDRZEJ ZALAMANY.\nNiepewny uchwyt no ale , dobre BYKU!\nCzy tylko ja wierze ze Andrzej wpadnie z takim tektem ze pozamiata wszystko:-)?:-)\nTomek jeśli byłeś na Prommac-u to chyba siedziałeś zaraz za mną.\nekhm, sorry, że się wtrącam, ale czy mógłby ktoś pokrótce streścić o co chodzi?:) jakieś siostry, arlovskie, sushi randki itd?! :-)\nnie chodz z dupami na randke na sushi i nie plac nigdy 500zl, bo nie warto. siostra Tsubasy jest rodzona siostra Tsubasy (na zdjeciu po lewej), Andrzej Arlovski to bialoruski uzytkownik cohones, byly mistrz UFC. randka to spotkanie towarzyskie.\nBaju, tak wyjaśniłeś, że chłop się jeszcze bardziej pogubi. :-)\nMataleo, to długa historia, ale tak w skrócie: całe cohones się jara siostrą Tsubasy, bo ćwiczy bodaj muay thai i w ogóle ładna dziewoja jest. Większość nie wierzyła, że Siostra istnieje, więc Arlovski poprosił ją o zdjęcie z kartką z napisem "Arlovski moim mistrzem" czy coś tam w tym stylu. Ona wysłała i odtąd wszyscy gadają, że jakim prawem to Andrzej (Arlovski) dostał takie wyróżnienie i zaczęła się wielka nagonka na niego za te winy. A w randcę w sushibarze chodzi o to, że jak pójdziesz tam z laską to zapłacisz milardy, a czasem to nic nie daje i lepiej iść na pizze. Zdjęcie u góry to Chmura właśnie z Siostrą Tsubasy i ten pierwszy chwali się cohonesom i denerwuje Arlovskiego, który swoją drogą może już wisieć na jakimś pobliskim drzewie. Coś jeszcze niejasnego? :-)\nMacie jakiś namiar GPS na te zwłoki Arlovskiego? Jeśli już dynda na drzewie to podjadę i napiszę mu na czole "Chael Sonnen teraz i na wieki". Wtedy w połączeniu z tym tematem jego upokorzenie będzie wieczne i nie trafi do Valhalli. Mogę nawet być przez niego straszony po nocach, nieważne, WARTO :-)\nTeż mam z Siostrą Tsubasy zdjęcie a się nie chwalę !\nJeśli już dynda na drzewie to podjadę i napiszę mu na czole "Chael Sonnen teraz i na wieki".\nLepsze to niż gdyby go pierwszy kaczy dorwał i zabawił się jak z tymi "swoimi" awatarami xD\nTomasz Chmura pokonał Arlovskiego przez KO w I rundzie.\nJA ŻYJE SKURVYSYNY!!\nNie wiem o co chodzi. Zdjęcia nie widze póki co więc wstrzymam się z wypowiedzią ;p\nArlovski, jak to Arlovski, w tym temacie powinien dostać jeszcze jedno KO, ale o tym zapewne niedługo\nTrochę się cykam:(\nNajgorsza wymowka jaka widzialem :<.


NOWA ROLA GREENSPANA: KIBITZER\nBernanke musiał również zmierzyć się z wyzwaniem, którego Greenspan nie doświadczył, to jest z zakamuflowaną krytyką ze strony swego słynniejszego poprzednika. Volcker po odejściu z Fed zajął się bankowością inwestycyjną i skierował swą uwagę na inne formy służby publicznej, powstrzymując się od uwag na temat stanu gospodarki czy aktualnej polityki monetarnej. Natomiast Greenspan powrócił do tego, czym zajmował się wcześniej, czyli doradztwa, i stał się wpływowym komentatorem sytuacji gospodarczej. Oczywiście unika otwartych wypowiedzi na temat polityki monetarnej, lecz inwestorom wystarczy czytanie między wierszami. Za zbyt wyraźne komentarze Greenspan został skarcony przez szefa Banku Anglii, Mervyna Kinga. Wspominając swego poprzednika, Eddiego George’a, King powiedział: „Jestem niezmiernie wdzięczny Eddiemu Georgetówi za to, że nie pojawiał się w radiu ani w gazetach i nie wypowiadał się na temat działań Komitetu Polityki Monetarnej. Gdy przyjdzie mój czas, też tak będę postępował”2.\nGreenspan wskazywał zarówno na ryzyko inflacji, jak i na groźbę recesji. Na początku 2007 roku szacował ryzyko wystąpienia kryzysu przed końcem roku na jeden do trzech. W rzeczywistości gospodarka nie była uprzejma zwolnić, lecz Greenspan pozostał przy swoim stanowisku, podwyższając tylko prawdopodobieństwo do „blisko 50 procent”3. Sprytny czytelnik zaraz pomyśli sobie, że skoro Greenspan wskazuje na 50-procentowe ryzyko recesji, ma z pewnością na myśli, że Fed utrzymuje kurs poniżej krzywej, zatem powinien obniżać stopy szybciej, aby ograniczyć prawdopodobieństwo kryzysu. Przesłanie Greenspana było jednak znacznie subtelniejsze i znacznie bardziej złowrogie, gdyż on sam doskonale zdawał sobie sprawę z niebezpieczeństwa, jakie niesie ze sobą inflacja. Uważał, że niedawne podwyżki cen towarów importowanych z Chin są oznaką zanikania ważnego ograniczenia dla inflacji w Stanach Zjednoczonych. To z kolei mogło uruchomić bardzo przykrą w skutkach sekwencję wydarzeń. Utrzymanie inflacji na poziomie zakładanych przez Fed Bemanke- go 1,5-2 procent stanowiących wyznaczony cel mogłoby wymagać stóp procentowych o wartościach dwucyfrowych, co „nie zdarzyło się od czasów Paula Volckera”4. Kreśląc następnie wizję przyszłości, Greenspan prorokuje: „Obawiam się, że moi następcy w FOMC, którzy będą się starali utrzymać stabilny poziom cen w nadchodzącym ćwierćwieczu, napotkają populistyczny opór ze strony Kongresu, o ile nie samego Białego Domu”5. Jeśli Fed ugnie się wobec takiej presji, inflacja może wzrosnąć do roku 2030 do 4, a może nawet 5 procent. Dlatego też Greenspan przepowiada straty dla posiadaczy obligacji związane ze spadkiem cen, osłabienie giełdy oraz nieznaczny wzrost cen nieruchomości.\nW ciągu pierwszych dwóch lat Fed Bemankego dokonał zwrotu o 180 stopni. Rozpoczął od walki z inflacją, następnie przeszedł na pozycje neutralne, balansując pomiędzy ryzykiem recesji i upadku rynków finansowych a ryzykiem wy- puszczenia inflacji spod kontroli, by wreszcie zmienić kurs na zarządzanie ryzykiem kryzysu. Zwrot ten pokazuje, jak teorie Bemankego sprawdzają się w praktyce.