Nowa Fantastyka - Opowiadanie: BartekS - Garwolf\n- Opowiadanie: BartekS - Garwolf\nmężczyzna, 28 lat, Płock | 23.08.14, g. 08:13 | znaki: 51954\nMichał stał na skraju sosnowego zagajnika. Jego ułani snuli się po niewielkiej plaży, choć zbliżała się noc, nie rozkulbaczali koni ani nie zbierali chrustu. Nie planowali tu zostać, już lepiej narazić się na spotkanie z jakimś podjazdem. Zszedł pomiędzy ludzi i ukucnął przy jednym z ciał, któryś z żołnierzy powiedział głośno to, co wszyscy myśleli – co zrobi tym bydlakom gdy ich znajdzie. Porucznik Michał Sarkowicz, były oficer sztabowy Ober-Ostu, w służbie bojowej od powstania, wstał, czując wzbierający w piersiach gniew.\n-To nie sowieci. – stwierdził głośno. Żołnierze patrzyli na niego pytającymi oczyma.\n-Litwini? – spytał młody chłopak, ochotnik z Wilna, przysłany ostatnio w ramach uzupełnień. Jego sukienny mundur wyraźnie odcinał się od ciemnego feldgrau reszty.\n-Żadnej z nich nie zgwałcono. – z trudem powstrzymał łzy i gniew, i torsje. – Zginęły straszną śmiercią. Ale ich nie zgwałcono. Żadna nie krwawi z łona. Żadna nie ma nawet sińców na udach, a sowieci żadnej by nie przepuścili.\nW wodzie i na brzegu niewielkiej plaży, na skraju polodowcowego jeziora, było pełno zwłok. Kobiet. Tylko i wyłącznie kobiet.\nNiedaleko w lesie był porzucony okop, rozkazał wrzucić tam ciała. Nie mógł, ale musiał patrzeć. Naliczył na pewno sześć, mogło być nawet dziesięć. Gdy żołnierze uporali się z zasypywaniem, on naniósł już na mapę to miejsce i zorientował się jako tako w okolicy. Ktoś jeszcze zbijał podkowniczymi gwoździami prosty, brzozowy krzyż. Zmierzchało, oddział w kulbakach znalazł się szybko i sprawnie. Dowódca zwalczył ochotę puszczenia konia w cwał. Dał ręką znak, kawałek stępa, podciągnięcie popręgów, kłusem. Byle oddalić się od miejsca masakry. Do wsi już nie dojedziemy – pomyślał porucznik – trzeba znaleźć jakieś miejsce na nocleg. Po ciemku nie sposób jechać, a lamp lepiej w tej głuszy nie zapalać. Niedługo wychynęli na skraj jakiegoś pastwiska. Widok był malowniczy, w świetle zachodzącego słońca przypominał Ukrainę. Całą szeroką przestrzeń między dwoma lasami porastała gęsta, skłębiona lucerna, pod samym borem płynął wartko strumień. Pozorna sielanka. Kresy.\n– Aż dziw bierze, że nic tu nie wypasają – Łukasz, jego zastępca, jak zawsze węszył zasadzkę.\n– Czerwoni skonfiskowali inwentarz – powiedział Wileńszczak.\n– Sza – Michał myślał chwilę. Nie było co liczyć na lepsze miejsce. – Z koni. Łukaszu, wyznacz warty. Nie wykładać siana z siatek … i tylko po pół miarki owsa – dodał po chwili namysłu – Nie palić mi tu żadnego ognia. Pić wyłącznie z manierek.\nGdy konie puszczono już ze spętanymi nogami, wszyscy zasiedli ponurzy przy swoich siodłach, noc była chłodna, każdy trzymał karabinek pod ręką. Po nader skromnej kolacji, zawinęli się w odpięte z mantelsacków płaszcze. Księżyc w pełni świecił jasno, trzech wartowników kiwało się sennie z bronią w rękach, dowódca nie spał.\nNatłok myśli mu na to nie pozwalał – Niby sowieci są w odwrocie. Już raz niby byli i wtedy jednak … Pod Radzyminem, ponoć mało brakowało. Cud nad Wisłą. Ciarki przeszły mu po plecach. Ile jeszcze takich bitew wytrzyma młode państwo? Na ile jeszcze starczy rezerw? Czy, przypadkiem, już nie zaczyna ich brakować? W uzupełnieniach powinni byli dostać sześciu. Dostali dwóch. Jeden już w lazarecie. Kurwa. Żeby to chociaż w walce, ale zlecieć po jednym bryku… Czy oni ich chociaż raz sadzają na konia przed przydziałem? Przynajmniej drugi się jakoś spisuje. On teraz to właściwie bezpośrednio o dom walczy, bądź co bądź, daleko nie ma… Dom… Ciekawe co z Alicją, czy bezpieczna? Czy list dotarł? To już dwa tygodnie, pewno odpisała, tylko tutaj nie ma nawet szans na doręczenia. Pojutrze wrócimy na zaplecze, to pewnie będzie już na mnie w sztabie czekał. A bezpieczna jest. Wisły nie przeszli.\nSłońce zastało już żołnierzy siodłających konie, ktoś zasypywał ognisko, kilku innych czerpało płóciennymi wiadrami wodę z potoku. Noc, na szczęście, upłynęła spokojnie i bez alarmów. Michał gwizdnął dwa razy. Wszyscy błyskawicznie znaleźli się w siodłach.\n– Stępem, za mną … marsz!\nOddział posuwał się z wolna skrajem pastwiska, wszyscy czujnie rozglądali się na boki.\n– Szyk ubezpieczony! – Krzyknął – Pierwsza sekcja na szpicę!\n– Tak jest! – Odwrzasnął wachtmeister Żabowski. – Pierwsza sekcja! Za mną! – Po czym, razem z oddziałem wysunął się na czoło. Cały pluton tworzył teraz niejako szereg trzech tyralier, poruszających się jedna za drugą.\nNie ujechali nawet stu metrów, gdy jeden z ułanów forpoczty przygalopował do prowadzącego pozostałe sekcje dowódcy.\n– Panie leutnancie! – Krzyknął zasapany. – Kolejna masakra.\n– Scheisse! Podciągnąć dobrze popręgi i paski od karabinków. Lance w dłoń. A TY za mną! – Spokojnym, stalowym głosem rozkazał, po czym wypchnął konia do galopu.\nChwilę później był już przy zwiadowcach. Tym razem ofiarą padli sowieci. Pluton piechoty. Nawet jeden CKM mieli, najwidoczniej nie na wiele się zdał, choć obok leżały trzy puste taśmy. Jednak ważniejsze były same ciała, dość świeże, wczorajsze lub przedwczorajsze.\n– Mieliśmy szczęście – powiedział Łukasz, z dziwnym wyrazem twarzy. – I to podwójne.\n– Wiem – Michał zmusił się do przełknięcia lodowej guli która zaległa mu w gardle. – Ten CKM by się przydał, szkoda że nie mamy żadnego luzaka.\n– Można poprzerzucać sakwy, żeby odciążyć trzy konie. Między dwoma stroczymy podstawę, a trzeci weźmie mechanizm…\n– Nie. Nie będziemy dociążać koni. – Jakbym tak zrobił to aż do dotarcia na zaplecze miałbym sekcję mniej. A w razie czego, sześciu byłoby skazanych już na starcie. Co nie zmienia faktu, że CKM-u szkoda… Nie ma co. Nawalić ziemi w lufę. – wydał dyspozycję. Reszta plutonu z lancami na udach dojechała żwawym kłusem.– Druga sekcja lance w ziemię, karabiny w dłoń i baczność na okolicę. Trzecia z koni, bagnet na broń i sprawdzić mi dokładnie tę polanę. – Krzyknął. „Trzeba to było zrobić wczoraj…” dodał jeszcze w myślach.\nNastroje nie były dobre. Wszyscy zdawali sobie sprawę jak mogli skończyć. Na polanie nic nadzwyczajnego jednak nie znaleziono. Powinno tu być pełno śladów, rozbito w końcu cały pluton, a to, co zrobili napastnicy tym sołdatom … Musieli ich szczerze nienawidzić. Oni nie ginęli od kul, a przynajmniej nie tylko. Jak porąbać ponad czterdziestu ludzi i nie zostawić mnóstwa odcisków butów? A tu nic, tam gdzie siedzieli sowieci były ślady ich podkutych buciorów, a po za tym tylko tropy jakiejś watahy. Wojna, wilki przywykły do żerowania na ludzkim mięsie. Zwęszyły ciała, to przybiegły. Szwedzki stół.\nRuszyli szykiem ubezpieczonym, z lancami „do boju”. Do wsi pozostały jeszcze co najmniej cztery kilometry. Bardzo nerwowe cztery kilometry. Michał zatrzymał się na chwilę i wyjął mapę. Oddział stanął odruchowo za nim, szpica powoli oddalała się od reszty.\n– Na rozkaz, panie leutnancie!\n– Skocz do pierwszej sekcji i każ im stanąć. Niech Żabowski podjedzie do mnie, byle\nżwawo. – Rozkazał, a po paru minutach dokłusował do niego Łukasz.\n– Wachtmeister Żabowski melduje się na rozkaz, panie leutnancie.\n– Podjedź bliżej. Mniej więcej na wysokości forpoczty powinna być ścieżka.\n– Minęliśmy ją.\n– Dobrze, skręcimy tam, doprowadzi nas na szczyt tamtego wzgórza. – Powiedział wskazując dość wysoki, morenowy pagórek.\n– Jawohl! – Powiedział podoficer, a po chwili wahania dodał – Z całym szacunkiem, panie leutnancie! Ale ludzie i konie potrzebują odpoczynku, a tak nadłożymy kawał drogi. Na dodatek trudną, zapewne stromą leśną ścieżką…\n– Wiem, wachtmeister, ale za to na łąkę wjedziemy od wzgórza – powiedział pokazując punkt na mapie. Łukasz pokiwał na te słowa głową. – Wykonać!\nWkrótce jechali szeroką na jakieś trzy metry ścieżyną, biegnącą jakby jarem, na skrajach którego rosły gęste, skłębione krzewy i drzewa. Po jakichś czterdziestu minutach, najpierw wyjechali z zagłębienia, a chwilę później stanęli na wąskiej przesiece przecinające w poprzek ścieżkę, parę metrów dalej znów zaczynał się las, ale ścieżka wydawała się biec już poziomo, okrążając sam szczyt wzniesienia, tak jak na mapie. Po kolejnej półgodzinie, mijając jadących w szeregu ułanów, dokłusował goniec, z wieścią że osiągnęli krawędź rżyska i że nie zauważono nic podejrzanego. Michał postanowił sam to ocenić. Wkrótce więc podczołgiwał się wraz z dwoma ludźmi do krawędzi zarośli, gdzie od dłuższego czasu trzech ułanów obserwowało rozległą przestrzeń na stoku wzniesienia. Dłuższą chwilę obserwował polanę, nic nadzwyczajnego. Co dziwne – były ślady niedawnej działalności rolniczej. Ktoś to pole niedawno skosił, więc jednak jacyś chłopi nie uciekli przed wojenną zawieruchą.\n– Odkąd tu jesteście cokolwiek się ruszyło?\n– Nie, panie leutnancie. – Oficer pokręcił głową.\n– Wracamy. Od razu na koń.\nNiedługo później wyjechali z zarośli, pierwsza sekcja czekała na resztę. Kiedy wszyscy byli już na otwartej przestrzeni, Michał dał gestem rozkaz i cały oddział ruszył zakosami w dół. Gdy w pobliskich krzakach rozległo się potworne, nieludzkie wycie. Coś jakby połączenie obdzieranego ze skóry człowieka i wilka wyjącego do księżyca. Wszystkim włosy stanęły dęba, a konie w dzikim pędzie runęły w dół zbocza którędy któremu było najkrócej.\nJadący na prywatnym dzianecie oficer szybko wysforował się przed wszystkich. Koń gnał na złamanie karku, a że biegł po zbronowanym, nierównym polu, była to całkiem możliwa ewentualność…\nOczywiście Michał zdawał sobie z tego sprawę i jako wprawny jeździec zaczął wjeżdżać na woltę, w porę dostrzegł że nie starczy mu na nią miejsca, odbił więc w drugą stronę i zrobił dwa zakosy gdy znalazł się na krawędzi rżyska, koń przesadził rów i miał teraz przed pyskiem gęsty krzak akacji, co jeździec skwapliwie wykorzystał osadzając go ostro ściągnąwszy wodze.\nGdy adrenalina opadła, Michał uświadomił sobie że siedzi na zgrzanym, spienionym wałaszku, pośrodku drogi. Reszcie poszło różnie, ci na spokojniejszych koniach, zdołali je przytrzymać, część poniosło dalej drogą lub w gąszcz, a kilku zaczynało kupić się wokół niego. Wachtmeister, sprowadzając konia kłusem z pochyłości, krzyczał,\n– SCHEISSE! KUPIĆ SIĘ KURWA DO DOWÓDCÓW SEKCJI! TRZYMAĆ TE JEBANE BIESTER! BROŃ POD RĘKĄ!\nLudzie powoli opanowywali konie, ci których poniosły dalej drogą, wracali powoli. Ktoś w lesie łapał swojego wierzchowca, ktoś przeprowadzał z wodzą w ręku swojego, bojącego się przejść przez rów. Dokładnie nie tak powinien wyglądać oddział kawalerii w strefie wojennej.\nNa szczęście wrzaski najstarszego podoficera przyniosły rezultaty. Ułani gromadzili się teraz wokół dowódców. Wieńszczak tamował krew walącą fontanną z nosa, w lesie uderzył głową w niżej zawieszoną gałąź, ale corporal już podał mu duży płat gazy. Zebranie oddziału zajęło ponad dziesięć minut. Pełnych krzyków, gwizdków i rżenia. Gdyby w pobliżu był jakikolwiek oddział przeciwnika …\n– Panie leutnancie! Pierwsza i druga sekcja gotowe! W trzeciej kończymy opatrywanie rannych! Oddział czeka na rozkazy!\n– Stan plutonu? – potoczył po podwładnych wzrokiem.\n– Mieliśmy szczęście. Czterech lekko rannych, wszyscy mogą jechać i walczyć. – Porucznik przyjrzał się żołnierzom.\n– Dwóch z każdej sekcji, z koni. Biegiem po lance … Marsz! – dowódcy udało się odzyskać spokojny ton. – Łukasz, weź kogoś i sprawdźcie co to do cholery było. Reszta broń pod ręką.\nGdy żołnierze wrócili i rozdali pozbierane uzbrojenie, wyruszyli. Zwiadowcy nie znaleźli absolutnie nic. Do wsi były jeszcze dwa kilometry, wszyscy siedzieli jak na szpilkach, nikt nawet nie myślał o zawieszeniu lanc na temblaku. Minuty spędzane w napięciu wlokły się niemiłosiernie, teraz wszyscy byliby gotowi szarżować na okopy, byle to wyczekiwanie się już skończyło. Aż w końcu, poprzez szerokie rżysko, ich oczom ukazały się kryte strzechą chaty.\nKilkanaście drewnianych chałup ustawionych wokół centralnego placu sterczało spośród pól. Typowy widok. A rzeczy typowe i zwyczajne już od jakiegoś czasu wydawały mu się podejrzane. Zatrzymał oddział. Domy były zbudowane ze sczerniałych od upływu lat bali, połączone ostrokołem z świeżej sośniny. Przy wjazdowej bramie stały kozły hiszpańskie, po obu stronach drogi i przed kilkoma wąskimi furtkami wykopano płytkie okopy, nie głębsze niż do kolan. Pomiędzy zabudowaniami panowała cisza absolutna, nienaturalna. Stali dwieście metrów z wiatrem od bramy. A żaden pies nawet nie szczeknął, żadnych kur nie było słychać. Przy bramie nie było żadnej warty … lub była bardzo dobrze zamaskowana …\n– Wachtmeister, weźcie dwóch ludzi i sprawdźcie te okopy.\nOdpowiedziało mu krótkie „Jawohl!” i po chwili trzech zwiadowców posuwało się rowem w kierunku zabudowań. Reszta oddziału za dowódcą cofnęła się na skraj lasu i rozstawiła się z karabinkami gotowymi do strzału.\nJeden ze zwiadowców znikł w okopie, dwóch wkroczyło w bramę, sekundy ciągnęły się niemiłosiernie. Na szczęście nie musieli czekać długo. Dosłownie po paru chwilach przed bramę wybiegł żołnierz i zaczął energicznie machać do ułanów. Karabin trzymał w luźno opuszczonej ręce.\nPrzed większą od innych zagrodą sołtysa, stał Łukasz z jednym ze zwiadowców i jakimś innym podoficerem w powstańczym mundurze, czterech ludzi, w rozpiętych kurtkach mundurowych nowego kroju, stało na ganku domu.\n– Wachtmeister, wyznaczcie warty. Konie rozkulbaczyć – powiedział, patrząc na młodzików, pewnie ochotnicy.\n– Jawohl, herr leutnant! – odkrzyknął Łukasz i od razu zaczął wydawać dyspozycje. Żołnierze na ganku zrobili zniesmaczone miny.\n– Herr corporal, schowajcie pistolet, chyba nie będzie wam teraz potrzebny. Sprawdziliście okolicę?\n– Obeszliśmy całe zabudowania – odpowiedział żołnierz. – Mieliśmy tu wczoraj dołączyć do plutonu porucznika Sarkowicza, ale…\n– Coś nas zatrzymało. Kto wy, tak w ogóle jesteście? – odpowiedział Michał z siodła.\n– Jestem kapral Zygmunt Perlicki. Wraz z tymi żołnierzami mam dołączyć do pana oddziału, w ramach uzupełnień.\n– Z Inowrocławia, panie poruczniku.\n– Gdzie mieszkańcy?\n– Nie mam pojęcia, jak przyjechaliśmy, nikogo nie było …\n– Jak to nikogo nie było?\n– No, nie było panie poruczniku. Cała wiocha pusta. Nawet psów na oczy tu nie widzieliśmy.\n– Do budynków wchodziliście?\n– Tylko do tego, musieliśmy …\n– Weź tych czterech i sprawdźcie dokładnie skraj lasu – rozkazał zdecydowanym tonem. – Za godzinę macie mi się zameldować. Właściwie to przed patrolem też stawcie się u mnie… i niech ci czterej doprowadzą się do porządku, to wojsko, a nie jakieś pospolite ruszenie.\n– Ale, panie poruczniku, właśnie …\n– Czas panu leci – wtrącił Michał i zeskoczył z konia. Zawołał jeszcze dowódcę drugiej sekcji i kazał wszystkim niepełniącym wart sprawdzić dokładnie budynki.\n– Gdy już rozkulbaczył i zatarł dobrze sianem konia, stanął przed nim kapral Perlicki z pozostałymi. Sam świeży żołnierz, prosto ze szkolenia. Kazał im ruszyć natychmiast. Miał wielką ochotę usiąść, zdjąć buty i napić się w końcu czegoś w cywilizowanych warunkach. Ułani rozkładali się na podcieniach. Przemógł się i skierował w kierunku bramy, w okopie, po prawej stronie drogi, Łukasz rozmawiał z wartownikami. Żołnierze kiwnęli mu głowami.\n– Herr wachtmeister, pozwólcie na chwilę. – powiedział spokojnie, po czym przeszli na drugą stronę drogi.\n– Przydałby się tutaj ten CKM – stwierdził podoficer.\n– Musielibyśmy go zostawić tu, a nie tam, po drodze mogło się dużo stać, a stąd niedługo ruszamy. Śmierdzi mi tu sowietami.\n– Jawohl, herr leutnant, ale teraz by się tu przydał. – Michał pokiwał głową.\n– Jak myślisz, którego do której sekcji przydzielić? – zapytał wskazując na idących skrajem polany zwiadowców.\n– Ci czterej chyba obojętnie, herr leutnant.\n– Taak, tylko ten corporal, z nim będą problemy.\n– Jo, herr …\n– Daj teraz spokój z tym leutnantem. – lekko zirytował się Michał. – To nie sztab dywizji. Ciekawe, co on za jeden. W drugiej sekcji był chłopak z Ina. Nie zna go przypadkiem?\n– Właśnie o tym rozmawialiśmy. Tylko ze słyszenia. Zaciągnął się w marcu, tuż przed końcem powstania. A dalej, to grom go wie. Na linii nie służył. To widać. – Powiedział Łukasz, a dowódca skinął potakująco.\n– Daj go do sergeanta Lelkiewicza, on powinien sobie z nim poradzić. – Powiedział porucznik patrząc w zamyśleniu na poczynania nowych członków oddziału. – I tego z Allenstein daj do pierwszej … – przerwał w pół zdania.\nJeden ze świeżo upieczonych ułanów biegł w ich stronę. W pędzie zgubił furażerkę, cofnął się po nią i znów puścił w kierunku bramy, chwilę później stanął przed nimi zdyszany.\n– Kobiety … – zachłysnął się powietrzem.\n– Spokój żołnierzu! – stalowym tonem powiedział Michał. – Jakie, do cholery, kobiety?\n– Ciała… w lesie …\n– Scheisse! Wszyscy na stanowiska. I oczy dookoła głowy. A ty prowadź. – Wyskoczył z okopu.\n– Pan to lepiej weźmie. – Powiedział Łukasz, podając mu swój rewolwer.\nTym razem to była „zwykła” rzeź. Ciała leżały w niewielkiej niecce, tuż za porastającymi skraj pola żurawinami. Głównie spoczywały tu faktycznie kobiety, w różnym wieku od po– do przekwitania, ale nie brakowało też dzieci, dwóch lub trzech staruszków i kilkunastu mężczyzn. Normalny obrazek wojny, chłopi wyszli w pole, baby i dziady zostały z dziećmi na gospodarstwie, przyszli sowieci … To przynajmniej wyjaśniało kwestię tego radzieckiego plutonu. I tego dlaczego ich aż tak sponiewierano.\nGdy wrócił oddelegował kilku ludzi do zasypania tego dołu. W jednym z domów żołnierze znaleźli porzuconą bulionówkę. Z ciekawości Michał zwiedził szopy, nie znalazł wideł, kos ani cepów. Hipoteza zaczynała się potwierdzać. Tylko czemu stąd później odeszli? Bali się odwetu czy co?\nZaczynało się już ściemniać kiedy skończono prace. Ułani pogłębili okopy i zasypali ciała, nad którymi wbili krzyż, zbity ze znalezionych w jednym gospodarstwie dranic. Drugi raz w tym tygodniu. Warty były przydzielone, kto nie stał na posterunku, odpoczywał na sianie. Porucznik zabronił spać w zabudowaniach mieszkalnych na wypadek powrotu właścicieli. Kto nie spał, grał w wyciągnięte z juków karty.\nMichał nie mógł zasnąć, pierwszy raz od tygodnia miał okazję przespać się w „cywilizowanych” warunkach, a mimo to nie mógł znaleźć wygodnej pozycji na wielkiej kupie siana, na której się położył. Znów nie mógł też opędzić myśli o domu i o …\nWstał, zapiął na koszuli pas z kaburą i wyszedł przed budynek, księżyc w pełni świecił jasno. We wsi panował spokój, zgodnie z rozkazem nie palono na zewnątrz żadnych świateł. Przeciągnął się i udał do okopów przed bramą. Wartownicy, siedzieli patrząc pustym wzrokiem w drogę, którą w dzień przyjechał pluton, gdy tylko spostrzegli oficera wyprężyli się i zasalutowali karabinkami.\n– Coś wartego uwagi ułanie?\n– Nie panie poruczniku, święty spokój, a północ już blisko.\n– Wracajcie do obowiązków – powiedział i spojrzał w gwiazdy. „Nigdzie na świecie nie są tak piękne jak na kresach, a księżyc jaki!”.\nStali w okopie z wartownikami, oficer jak zahipnotyzowany patrzył w niebo, żołnierze znudzonym wzrokiem przeciągali po skraju lasu. Ciepła, spokojna noc, porucznik zapomniał o otaczającym świecie. I nagle świat przypomniał mu o sobie.\nIch ruch był błyskawiczny i jednoczesny. Żołnierze jednym pewnym ruchem przeładowali karabinki, a oficer wyciągnął z kabury swoją parabelkę. Ktoś przedzierał się przez zarośla.\n– Ułanie, ogłosić alarm bojowy. Byle cicho. Żabowski do mnie, reszta niech czeka na placu na rozkazy – szepnął do jednego z podwładnych, który natychmiast ruszył do kwater.\nKrzaki poruszały się coraz intensywniej, ktoś co chwilę przystawał, po czym znów podejmował marsz. Po chwili pojawił się wartownik i Łukasz, z karabinkiem w dłoni i niezapiętym pasem nośnym, bez czapki.\n– To zwiad – stwierdził Michał.\n– Czemu Pan tak sądzi?\n– Jeden krzak się rusza, najwyżej paru ludzi tam idzie. Druga i trzecia czekają na placu?\n– Zgodnie z rozkazem.\n– To dobrze. Cholera wie skąd uderzą. Idź do nich i dopilnuj aby wszyscy byli gotowi.\nZostał sam z dwoma ułanami. Minuty wlekły się jak godziny, co chwila gęsty krzak dwadzieścia metrów na prawo od drogi poruszał się i zamierał na chwilę. „Co za nieudolni zwiadowcy.” Zdążył pomyśleć dowódca, gdy zarośle zaszamotało się potężnie i z gąszczu wypadła postać w sukni podtrzymywanej w ręce. Postąpiła kilka chwiejnych kroków, potknęła się i upadła. Michał widział Alicję.\n– Scheisse! Ty ze mną! Ty ubezpieczasz! – Krzyknął do zbaraniałych żołnierzy zastygłych karabinkami gotowymi do strzału. I nie czekając ruszył biegiem w kierunku kobiety.\nDopadł do niej, ukucnął i sprawdził puls na dłoni. Żyła, ale już na pierwszy rzut oka widać było że jest ranna. Z ogromnym zdziwieniem stwierdził, że to nie jego Ala. Wartownik któremu kazał biec za sobą klęczał obok w pozycji strzeleckiej. Na drodze zarżał koń. Wojna!\n– Kurwa! – Zaklął i nie bacząc na jęk bólu wziął ją na ręce i ruszył biegiem do bramy. Wskoczył do okopu, a chwilę po nim żołnierz. Siedział na dnie dysząc ciężko …\n„Kawał baby.” przemknęło mu przez myśl.\n– Felczer! – Krzyknął w otworze bramy ułan, który miał osłaniać ich z okopu. Kobieta zemdlała.\n– Morda w kubeł! – Syknął do żołnierza. – Leć do wachtmeistra Żabowskiego, druga sekcja okopy dalsze od bramy, dwóch z trzeciej tamten, reszta przy wozie! JUŻ! I jak który wypali bez rozkazu to jak zdrajcę powieszę!\nDwóch ułanów wskoczyło do okopu po drugiej stronie drogi, a goniec przyniósł mu przy okazji dwa magazynki. Czterech wymsknęło się i obsadziło oddalone od bramy okopy. W sam czas, ledwie ostatni zniknął w osłonie, na drodze pojawiła się grupa jeźdźców. „Dziesięć, może piętnaście koni. Kurwa. W tym mroku gówno widać…” pomyślał porucznik. Wyglądali jak maruderzy, większość bez czapek, mundury różnej barwy niechlujnie porozpinane. Jeden miał nawet na sobie błękitną kurtę hallerczyków. Zatrzymali się niewiele poza linią lasu, rozmawiali chwilę, któryś krzyknął coś po rosyjsku w kierunku zabudowań. Reszta zareagowała chóralnym śmiechem. Ruszyli stępa. Szable wisiały spokojnie na rapciach, karabinki luźno zwisały na paskach. Michał odbezpieczył pistolet, podniósł go i spokojnie wycelował w kołyszącego się niemal bezwładnie w kulbace czerwonoarmistę.\nPo pojedynczym piorunie, rozszalała się burza. Konie zaskoczone zatańczyły na drodze, a jeźdźcy, jadący do tej pory na luźnych wodzach w pierwszej chwili nie mogli dać sobie z nimi rady. Zanim się to udało, doszła ich palba karabinowa z okopów, a w bramie pojawił się wóz zza którego sypnął się gęsty ogień. Kilku krasnoarmiejców zwaliło się razem z kwiczącymi z bólu końmi, któryś spadł trafiony. Ktoś krzyknął „Nazad!”, a reszta zebrawszy wodze puściła spanikowane konie w cwał, byle dalej od morderczego ostrzału. Tylko jeden zdążył skryć się za ścianą lasu, jeden zsunął się na ziemię, a dwaj w chmurze pyłu przewrócili się ze swoimi wierzchowcami. Leżący, dosłownie sekundę później, zerwał się i puścił w stronę zbawiennej, bliskiej już gęstwiny. Nie zdążył.\nCałe starcie trwało minutę, może dwie. Z pola dochodziły teraz tylko kwiki rannych koni, wymieszane z pojękiwaniem postrzelanych ludzi. Michał przeładował pistolet. „Może być ich więcej” przeszło mu przez myśl.\n– Felczer! – krzyknął – Opatrzyć ranną! Wy dwaj za mną!\nNie czekając ruszył drogą, jakiś koń rzęził głośno, po za tym nie było znać z pobojowiska żadnego śladu życia. Pomimo to szli powoli, ostrożnie. Żaden z sowietów nie dawał znaku życia, porucznik przykląkł przy jednym z nich i sprawdził puls. Ułan przykucnął za najbliższym bramy końskim truchłem, z karabinkiem gotowym do strzału, drugi tak jak on sprawdzał ciała. Nikt nie przeżył. Michał podszedł do rzężącego konia, i przyłożył mu pistolet do głowy. „W całej tej awanturze, tylko Ciebie przyjacielu szkoda.” pomyślał.\nJeden z kozaków miał skręcony kark. Drugiemu kula kark praktycznie urwała. Skierowali się w stronę ostatniego ciała na polu. Michał gestem nakazał jednemu z ułanów zostać trochę z tyłu, drugi, z bagnetem na karabinku podchodził ostrożnie. Błękitna czapka z czerwonym otokiem leżała przy koniu, gdy podchodzili, żołnierz złapał dowódcę za ramię.\n– Panie poruczniku, ten dycha jeszcze – szepnął.\nPostrzelony w plecy czerwonoarmista leżał teraz na boku. W świetle księżyca wyraźnie było widać delikatny, nieregularny ruch klatki piersiowej. Oficer pokiwał głową i odbezpieczył delikatnie pistolet, dał gestem znak żołnierzowi i powoli zbliżył się do rannego. Butem obrócił leżącego na wznak, komisarz przeciągle jęknął.\nLeć do wachtmeistra Żabowskiego, niech przyśle czterech ludzi z noszami. – szepnął do żołnierza.\nDwadzieścia minut później jeniec leżał w komórce, na kupie słomy, opatrzony i związany. Felczer stwierdził że to tylko odroczenie wyroku. Kula przeszła na wylot ale przebiła płuco i zahaczyła żebro. Bez sali operacyjnej i chirurga, ten człowiek był skazany na śmierć, a najbliższy szpital był odległy o ponad czterdzieści kilometrów. Zresztą, nawet gdyby był bliżej nikomu nie chciałoby się fatygować.\nBardziej zajmująca była kobieta, ulokowano ją w domu sołtysa, na porządnym łóżku. Medyk jeszcze u niej był. Michał wraz z Łukaszem siedzieli na ławie przy drzwiach od domu pijąc wódkę z blaszanych kubków.\n– Ten jeniec nam się na nieszczęście trafił – powiedział oficer\n– Ano, sam problem przez niego. No i ta baba jeszcze, ciekawe co z nią?\n– Nie wiem. Na jeńca nie ma co na razie narzekać, może do rana skapieje. Co do tej kobity, na ranną nie wyglądała. Martwię się raczej, co z nią będzie w nocy.\n– To znaczy, panie poruczniku?\n– Wiesz ile nasi są z dala od domów… Leży w dalszej izbie, tak?\n– Razem z felczerem rozłożycie się w sieni, broń miejcie pod ręką. Na wszelki wypadek.\n– Myśli pan …\n– Wolę nie myśleć. Zastanawia mnie za to czemu ci sowieci ją gonili.\n– Pofolgować pewno chcieli.\n– A bo to mało bab po wsiach? Tę jedną trzeba ganiać po lasach?\nŁukasz nie odpowiedział, patrzył zamyślony w otwór bramy. Po chwili, wyszedł felczer, wycierając ręce w ścierkę. Spojrzał na siedzących.\n– Usiądź, to była długa noc. Jak ranna?\n– Nie jest ranna, panie leutnancie, tylko zmęczona. Parę dni w łóżku i ciepła strawa doprowadzą ją do siebie.\n– To dobrze. Odzyskała przytomność?\n– Na chwilę. Krótką.\n– Myślisz że będzie można z nią rano pomówić? Może wyjaśni nam, co tu się stało.\n– Nie wiem, panie leutnancie, być może. Zajrzę do niej rano to zobaczymy.\n– Dobrze, kładźcie się już. Noc nam została krótka – powiedział i skierował się do stodoły w której się urządził.\nSygnał pobudki zastał go już w obórce, czyszczącego Wista. Gdy skończył, udał się do chaty sołtysa. Felczer parzył zbożówkę, a Łukasz siedział tam, gdzie spędził całą noc, przy łóżku kobiety. Uwagę Michała przykuł pięknie rzeźbiony sufit, wycięty w najróżniejsze roślinne wzory. „Piękna robota, bogaty gospodarz musiał tu mieszkać. W domu sobie taki zrobię. Alusi na pewno się spodoba.”\n– I jak? – Spytał wchodzącego z sąsiedniej izby podoficera, który spłonił się jak jakiś żak.\n– Dobrze panie leutnancie. W nocy ze dwa razy się zbudziła, pytała gdzie jest, kto ja. Majaczyła chyba. Tera śpi.\n– Sporo przeszła, koszmary pewno będą dręczyć ją jeszcze kawał żywota. – wtrącił felczer.\n– Pójdę sprawdzę pluton.\n– Ileś spał?\n– Trochę się zdrzemłem. Nic mi nie jest … – „Nawet oczu nie zmrużył” pomyślał dowódca.\n– Kładź się i spróbuj zdrzemnąć, chociaż ze dwie godziny. Półżywy, na nic mi potrzebny nie jesteś. Ja zobaczę jak się nasi myrmidoni sprawują.\nUłani krzątali się po całym obejściu. Zawołał dowódców sekcji i rozdzielił zadania, wysłał zwiad do pobliskich Igraszkowic, nakazał wykopanie zbiorowej mogiły dla poległych w nocy.\nŻołnierze sprawowali się wzorowo, wszystkie konie były już po owsie, a większość skończyła pojenie i zabierała się za toaletę. Niemal sielanka. Tylko te trupy… Do ósmej uporają się ze skromnym śniadaniem i zabiorą za robotę, zwiad powinien wrócić tak do dwunastej. Może o drugiej uda się ruszyć. Trzeba zebrać się stąd co prędzej, w końcu jednemu udało się uciec. Nie wiadomo co nam na karki tu sprowadzi. Tylko co zrobić z tą niespodziewaną podopieczną.\nProblem niejako rozwiązał się sam.\nRanek mijał spokojnie, z grabarstwem żołnierze uporali się szybko, przed jedenastą było już po pracy. Ciało jeńca pochowali razem z jego towarzyszami broni,. Jako że noc była ciężka, pozwolił im powyciągać się w słońcu i czekał na powrót patrolu. Zwiadowcy się nie spieszyli, wrócili niecały kwadrans po pierwszej, meldując że droga jest przejezdna i bezpieczna, żadnych oznak nieprzyjaciela. Tylko wsi nie zbadali dokładnie, bo psy zwęszywszy ich zaczęły ujadać. Obserwując ją jednak, nie dostrzegli żadnych oznak obecności wroga. „Pora rozwiązać kwestię naszej podopiecznej.” Pomyślał Michał i kazawszy rozkulbaczyć i obroczyć konie skierował się do domu.\nW pokoju było ciepło, otwarte okno wpuszczało ciepły powiew, pacjentka spała. Michał poprawił mundur, i chrząknął znacząco. Nie wywołało to oczywiście żadnej reakcji, a zmieszany oficer stał chwilę, w końcu powiedział głośno,\nTo również nie było w stanie wybudzić śpiącej, więc, lekko poirytowany delikatnie potrząsnął jej ramieniem. Odpowiedziało mu przerażone spojrzenie wielkich, zielonych oczu.\n– Dzień dobry, jestem porucznik Michał Sarkowicz, z 2 Pułku Ułanów Wielkopolskich …\n– Czego pan chce? – w tonie leżącej znać było panikę.\n– Proszę panią w zaistniałej sytuacji, pragnę Panią poinformować, że znajduje się Pani w strefie działań wojennych. Jako że ta wieś została opuszczona przez mieszkańców, odeskortujemy Panią do najbliższej miejscowości. – Kobieta rozejrzała się zdezorientowana.\n– Jestem w domu. Nigdzie się stąd nie ruszę! – krzyknęła chwytając wezgłowie łóżka.\n– Ale, proszę panią! Jest woj …\n– Ja się stąd nie ruszę.\n– Nie mogę pozwolić …\n– Nic mnie to nie obchodzi! – Krzyknęła, z oczu popłynęły łzy.\nŻadne indagacje nie pomogły. Ani Michał, ani Łukasz, ani felczer nie zdołali jej przekonać. Z uporem maniaka tłumaczyła, że nie pójdzie nigdzie, że nigdzie jej nie przyjmą i że tu jest jej miejsce. Dochodziła czwarta, a pozostawanie tu robiło się powoli niebezpieczne.\n– Michał wściekły stał opierając się o róg stodoły.\n– Nie zgadza się. I się nie zgodzi. – powiedział Łukasz.\n– Każ ludziom siodłać konie. Wyruszamy za dwadzieścia minut.\n– Panie poruczniku! To dla niej pewna …\n– Ma do tego prawo. Jesteś pewien że na jej miejscu nie zrobiłbyś tego samego? … Więc zabieraj się za konia.\nGdy konie były już okulbaczone, a ludzie powoli wsiadali, Izabela wyszła przed dom.\n– Dziękuję za pomoc poruczniku.\n– Mamy wolnego konia …\n– Nie. Wiem co pan chce powiedzieć. Zostaję tutaj, tu jest moje miejsce… – Oficer pokiwał głową zirytowany. „Chcesz, to sczeźnij tu sobie.” – Szerokiej drogi.\n– Niech pani na siebie uważa.\nMachała dopóki nie zniknęli w bramie. Łukasz zostawił jej swój zapasowy pistolet.\nDroga była szeroka, porucznik krzyknął tylko „Czwórkami, kłusem za mną … MARSZ!”. Ujechali regulaminowe czterdzieści minut, gdy wyjechali ostrym kłusem na skraj łąki, otwierającej się przy drodze w środku puszczy. Nagle spanikowane konie zatańczyły. Dowódca rozejrzał się wokoło wstrzymując i uspokajając wierzchowca. Na łące były ogromne wilki, każdy miał w kłębie ponad półtorej metra. Wielki basior, stojąc jak surykatka, na zadnich łapach patrzył wprost na niego nieludzkimi, okrutnymi oczyma.\nWszystko działo się jednocześnie, Michał pomyślał „Są za blisko, nie zdążymy.”, a myśląc wyciągał już pałasz, spiął konia ostrogami i ryknął „BIJ!” W pędzie nie oglądał się za siebie, a nie wszyscy puścili się za nim, dwanaście koni dalej tańczyło na drodze w przerażeniu. Wołki sadziły na nich wielkimi susami, zbliżali się do siebie niewiarygodnie szybko. Michał nie słyszał że szarżujący ułani krzyczą. Nie słyszał że sam krzyczy. Wilk biegł wprost na niego, ściągnął wodze i nagle skręcił w lewo, zwierzę skoczyło na szyję wierzchowca, ale napotkało cięcie, klinga trafiła między lewą łapę a pysk. Wyraźnie słychać było chrzęst pękających kręgów. Jednocześnie\nWilk który atakował szarżującego wileńszczuka, dał nura pod kopytami jego konia znalazł się po lewej ręce jeźdźca, w połowie długości drzewca. Wyskoczył i w locie wbił kły w twarz ułana wysadzając go z kulbaki. Najechał go Łukasz, wrażając mu lancę prosto między ślepia, broń ugrzęzła zaklinowana w kościach czaszki i żebrach. Podoficer puścił żeleźce i wyszarpnął rewolwer. Wypalił od razu, niemal z przyłożenia, prosto w pysk drugiej bestii skaczącej na niego z lewej strony. Siła wystrzału odrzuciła zwierzę na ziemię. Wylądowało zwinnie na łapach, odbiło się i skoczyło mu na kark. Podoficer osadził konia w miejscu, a wołk przeleciał tuż przed pyskiem wierzchowca, jakiś ułan wbił w bok bestii lancę, gdy ją wyrywał, inny wilk zawisł na szyi jego konia, przegryzając mu tchawicę. Wierzchowiec zwinął się i przewrócił. Na szczęście ułan zdążył wyjąć nogi ze strzemion i odskoczyć.\nWilk zaatakował na wprost. nie zdążył. Łukasz przejeżdżając obok strzelił mu prosto w kark, zwierzę przygniotło do ziemi, a kawalerzysta jadący za podoficerem przygwoździł je lancą. Kolejny wołk wskoczył mu na kark, jednym kłapnięciem szczęk odgryzł głowę i dał susa w kierunku Michała, który tylko nastawił pałasz, na który zwierz się po prostu nadział, zrzucając go jednak z kulbaki i przygniatając własnym ciężarem. Ku zdziwieniu oficera, leżał na nim kompletnie nagi mężczyzna, nie monstrualnych rozmiarów wilk. Zrzucił truchło z siebie i wyrwał broń. Wielki, bury wilk rzucił się w jego stronę. Stanął w pozycji i czekał. Niespodziewanie w lesie rozległo się przeciągłe wycie, a monstrum zaryło łapami w ziemię i wbiegło między drzewa, tak samo jak dwie inne, żywe jeszcze bestie.\nSzybki rzut oka upewnił go że nie jest dobrze, z tych którzy nie poszli za pierwszym natarciem tylko dwóch siedziało w siodłach i właśnie nadjeżdżało. W pierwszym uderzeniu kawalerzystom udało się zadać przeciwnikowi spore straty ale w walce kołowej z tymi cholernymi potworami nie poszło im dobrze.\n– Łukasz! – Krzyknął.\n– Jawohl herr leutnant!\n– Zbierz pluton! Pełen raport! One mogą wrócić!\n– Herr leutnant! To nie wilki …\n– Otrzymaliście rozkazy!\nPrzyklęknął nad nagim ciałem. Mężczyzna miał kilkudniowy zarost, był potężnej budowy, wręcz nienormalnie umięśniony i mierzył ponad dwa metry. Olbrzym. Na raport nie czekał długo. Tak jak się spodziewał nie było dobrze. Zabili w sumie jedenaście bestii, poległo czternastu ułanów i dwanaście koni. Z plutonu pozostała sekcja. Łukasz podprowadził mu jego wierzchowca. Wszystko zajęło może dziesięć minut.\n– W którą stronę udały się te stwory? – spytał.\n– Chyba gdzieś tam. – jeden z żołnierzy wskazał, mniej więcej, kierunek z którego przyjechali.\n– Za mną! Po koniach!\nGnali na złamanie karku, na szczęście droga była naprawdę zadbana, a oni nie odjechali daleko. Michał szybko wysforował się przed resztę, z tyłu majaczył mu tylko Łukasz. Wpadł przez bramę nawet się nie rozglądając i osadził konia przerażony.\nWszędzie walało się pełno ciał radzieckich żołdaków. Rozwłóczonych i rozszarpanych w okrutny sposób. Przy bramie leżała przewrócona taczanka. Sowietów poległo kilkunastu, większość zaatakowana od tyłu, w trakcie ucieczki. Na ganku przed domem sołtysa stała Izabela. Spuściwszy ramiona szlochała przeraźliwie.\n– Co tu się stało? – Michał potrząsnął nią porządnie, nawet nie wiedział kiedy znalazł się na ziemi,\n– Dostali na co zasłużyli…\n– Kim oni są? – nie odpowiedziała – Mów kobieto! Te potwory zaraz tu wrócą! – nawet nie zauważył że coraz mocniej ściska jej ramię.\n– SAM JESTEŚ POTWÓR!\n– KURWA MAĆ! – wyciągnął pistolet z kabury i potoczył wzrokiem wokół – GADAJ!\nMiędzy zabudowania wpadł jego oddział. Ułani zaskoczeni osadzili konie tuż za bramą.\n– Poluźnić popręgi! Konie do stodółki! Rozstawić się wokół ogrodzenia, tylko tak żeby nie było was widać! Jeden do mnie! Już! – krzyknął i obrócił się znów w stronę rozmówczyni. Łukasz wykrzykiwał przerywane polskimi i niemieckimi przekleństwami rozkazy. Michał naprawdę starał się być spokojny. – Dlaczego kule się ich nie imają?\n– Bo to broń tchórzy – zaśmiała się opętańczo. Pojawił się przy nim ułan w sukiennym mundurze.\n– Do środka ją! ŁUKASZ! ZA PIĘĆ MINUT DO RAPORTU!\nPoluźnił Wistowi popręg, rozpiął nachrapnik i wyjął wędzidło. Wszystko w biegu, dzięki Ci Boże za kantaroogłowia. Gdy wypadł z obórki zobaczył jak jeden z żołnierzy zarzuca na płot kulbakę\n– Co ty kurwa robisz!? Kulbacz konia! JUŻ!\n– Z za rogu wypadł zziajany Łukasz.\n– Teren zabezpieczony. Razem z nami dziesięciu zdolnych do walki. Amunicji powinno starczyć. Konie zjechane, jak dziś je jeszcze pognamy to popadają. Zwłoki leżą wokół całej wiochy, ci na których my się napatoczyliśmy musieli być tylko częścią watahy. Wydaje się, że na razie jesteśmy bezpieczni.\n– CKM ustawić w bramie…\n– Do niczego się nie nadaje. Lufa pokrzywiona i dziurawa chłodnica.\n– Cholera – oparł się o ogrodzenie. – Rozstaw widety i sprawdźcie chociaż tych co leżą w wiosce. Rannych dobić. Jak znajdziecie jakąś amunicję do mauserów, zbierać. Nie wiadomo ilu się ich tu jeszcze kręci, a chyba będziemy musieli spędzić tu jeszcze jedną noc.\n– W izbie panował półmrok, żołnierz stał z karabinkiem przy oknie wychodzącym na główny plac. Michał usiadł na zydlu tak, by od gospodyni oddzieliła go szeroka kuchnia.\n– Idź do furty i nie wpuszczaj na nikogo na podwórze – rozkazał patrząc na Izabelę.\n– Mamy sobie chyba trochę do wyjaśnienia – powiedział gdy za żołnierzem zamknęły się drzwi. Rozpiął pas i położył na stole z kaburą skierowaną ku sobie, bluzę zawiesił na wystającym ze ściany kołku. Jego rozmówczyni milczała. – Zacznijmy od tego dlaczego pani ocalała? Samotna młódka w ogarniętym wojną powiecie.\n– Miałam szczęście…\n– Szczęście można mieć w brydżu, droga pani. – spokojnie podwinął rękaw i zamyślił się chwilę patrząc na rzeźbione nadproże. – No, ale powiedzmy że wierzę, iż samojed przemknęła się pani przez tutejsze lasy. Wierzę, pomimo tego, że myśmy trzykrotnie spotkali tu sowieckie patrole, raz napatoczyliśmy się na jakąś przerośniętą watahę, a w okolicy powinny kręcić się przynajmniej dwa polskie szwadrony i ze trzy bataliony piechoty. Przyjmijmy takie założenie. – Zrobił kolejną pauzę – Tylko niech mi pani wyjaśni jak przetrwała atak krasnoarmiejców? I tych potworów? – Mówił spokojnym, niemal niefrasobliwym tonem, ze wzrokiem wciąż utkwionym w nadproże. – Słucham pani – dodał po chwili.\n– Ja … ja schowałam się na podsieniu…\n– Gdy wjechałem stała pani przed tą chałupą.\n– No bo … bo zeszłam gdy się skończyło …\n– Nie chciała pani odczekać dłuższego czasu by upewnić się czy te … bestie … odeszły?\n– Słyszałam już tętent na drodze i …\n– Nie obawiała się pani że to sowieci? Wie pani co zrobiliby pani gdyby pani wpadła im w ręce?\n– Proszę pana, ja …\n– Możemy grać w tę grę jeszcze bardzo długo, tylko że ja nie mam na to czasu.\n– Nie wiem i nie interesuje mnie czy uważa się pani za Polkę, Litwinkę, Rosjankę czy Białorusinkę, bo pewnie mówi pani płynnie we wszystkich tych językach. Nie interesują mnie pani poglądy polityczne, nawet jeżeli pani je posiada. Interesuje mnie to, że giną tu ludzie. Moi ludzie. Tacy za których śmierć ja ponoszę odpowiedzialność. Niezależnie od mojej realnej winy. Zresztą nie tylko nas się tu zabija, i to nawet nie sowietów mi szkoda. Wie pani co znaleźliśmy kilka kilometrów stąd? Masakrę. Ciała były tak zmasakrowane, że na samo wspomnienie robi mi się niedobrze. – Zrobił pauzę – Początkowo zrzuciłem to czerwonoarmistów. Widziałem już ślady ich przemarszów, dziewczyny szlochające po opłotkach i „inteligencję” porozwieszaną po drzewach, niewiele kompletniejszą od tych z jeziora …\n– Z jeziora? – Dopiero teraz w jej głosie usłyszał niepokój. – Którego?\n– A bo ja wiem jak je wołacie? Zwykła wielka kałuża parę kilometrów na wschód stąd.\n– Na którym brzegu?\n– Czy to znaczy że jednak powie mi pani w końcu o co w tym wszystkim chodzi? – aż przygryzła wargę.\n– Błagam pana, na którym brzegu?\n– W wodzie, przy zachodnim brzegu. – Izabela osunęła się w sobie.\n– Pani Izabelo, jest pani bardzo interesującą osobą. Chciałbym dowiedzieć się o pani więcej.\n– Nie uwierzy mi pan. – dopiero teraz jej głos zabrzmiał tak, jak powinien. Dopiero teraz widział, że się załamała, że musi zmierzyć się z bezsensem życia.\n– Dzisiaj jestem skłonny uwierzyć w bardzo wiele rzeczy, więc chyba warto spróbować. Kim pani jest.\n– Jestem … byłam córką Przewodniczki. – Michał westchnął ciężko.\n– Ten opłotek, Wilkowyje, nazwa nie wzięła się znikąd.\n– Nie brak takich miejscowości, a tu lasy wszędzie…\n– Nie o to chodzi. Są na tym świecie siły, których potęgi i natury nie jesteśmy w stanie nawet oszacować. Założyciel tej wsi osiadł tu wiele lat temu …\n– Pani Izabelo, chyba się nie zrozumieliśmy. Ja nie mam czasu na folklor i ludowe bajędy, chcę wyprowadzić z tego bajzlu choć część z tych, którzy stoją wokół palisady. Proszę krótko i na temat.\n– Poczęstował gościa ludzkim mięsem.\n– Słucham? – porucznik zbaraniał.\n– Do jego domu zapukał zbłąkany wędrowiec, podał się za pana burzy. Nasz przodek postanowił to sprawdzić i dał mu w potrawce ludzkie mięso…\n– A co to ma wspólnego z obecną sytuacją?\n– Próbuję panu powiedzieć! – Skryła twarz w fartuchu, otarła kąciki oczu. – Miał pecha – podjęła po chwili – wędrowiec wyczuł podstęp i ich przeklął. Wszyscy mężczyźni zmienili się w wilki. – spojrzała mu głęboko w oczy. – I co? Wierzy mi pan?\n– Proszę panią …\n– Widział pan te wilki? Może pan do nich strzelać do woli. Kule nie są im straszne. Tylko biała stal i grom mogą ich powalić.\n– A jaka pani w tym wszystkim rola? – Michał nie wierzył, a raczej chciał nie wierzyć. Tyle że widział na własne oczy.\n– One są potężne, a ich twórca potrzebował drużyny. Toczył chyba jakąś wojnę, postanowił wykorzystać te przypadkowe twory. Stworzył nas, stanowiliśmy jedną watahę. My władałyśmy ich przemianą i trzymałyśmy w ryzach ich furię, by mogli uwolnić ją, gdy nadejdzie czas… – z jej oczu pociekły łzy – musi ich pan powstrzymać.\n– Obrazili go, więc zamienił ich w potwory i zmusił by złożyli księżycowi ofiarę ze swych matek, sióstr i córek…\n– To ich dzieło? Kobiety z tej wsi leżą niedaleko, w lesie. Wczoraj zasypaliśmy mogiłę.\n– Myśli pan że od tak, po setkach lat nagle zdziczeli?! Ludzi stąd zamordowali sowieci, dlatego to wszystko się wydarzyło. Początkowo jeszcze wewnątrz byli ludźmi, ale gdy dokonali zemsty …\n– Już złożyli ofiarę, więc chyba po kłopocie, byle się na nich nie napatoczyć…\n– To tak nie działa, jutro w nocy …\n– Mam dziesięciu ludzi, ich widzieliśmy przynajmniej trzech. Nie mam sił by cokolwiek z tym zrobić. Przykro mi.\n– Oni się mszczą.\n– Ja im nic nie zrobiłem…\n– Zabijaliście ich. Będą szukać pomsty na tych, na których wam zależy.\n– W gardle Michała wyrosła wielka, lodowata kula. Mama. Alicja.\n– Jesteś teraz przewodniczką stada, tak? Nie możesz ich powstrzymać?\n– Nie jestem, nie przeszłam inicjacji. Poza tym odkąd jako wilki przelali ludzką krew, nic nie mogę zrobić. Próbowałam.\n– A my? Nie zajmą się nami?\n– Jutro ofiara, teraz nie mają czasu. Wrócili teraz do pierwotnej formy klątwy, a nie zostali zaklęci tak by stawiać czoła zbrojnym mężom.\nRozmawiali długo. Gdy wyszedł zapadał zmierzch.\n– Zawołaj wachtmeistra Żabowskiego – rozkazał ułanowi siedzącemu przy płocie. Po kilku chwilach pojawił Łukasz.\n– Na rozkaz panie leutnancie!\n– Nakażcie rozkulbaczyć i zaobroczyć konie, dajcie im na noc siana, gdzieś tu musi być. Wyznaczcie i rozstawcie wachty wokół wsi, dwóch na raz. Wszyscy nocują w tej chacie, nie ma nas wielu, musimy trzymać się razem.\n– Herr leutnant! Nie będziemy w stanie obserwować całego perymetru …\n– Wiem. Musimy zaryzykować, potrzeba nam odpoczynku a jutro będzie dzień jeszcze gorszy niż dziś… Jak morale?\n– Nie za dobrze. Nowi nie pouciekali tylko dlatego że za dnia nie zajechaliby do naszych, a sami w nocy nie chcą być w lesie, to coś… Wie pan co to było?\n– Niestety tak. Jutro znów musimy się z nimi zetrzeć.\n– Może uda się przemknąć …\n– Nie dalibyśmy rady nawet gdybyśmy próbowali, wachtmeister. Teraz rozstawcie ludzi, i niech się mają na baczności.\n– Jeszcze jedno Wachmeister…\n– Niech wszyscy przytroczą szable do pasów.\nPowoli zapadał zmrok. Siedzieli zamaskowani gałęziami i wysmarowani naparem z ziół który dała im Izabela. Czekali. Po nerwowej nocy i pracowitym dniu wszystko było gotowe. Teraz pozostało tylko się modlić.\nLas milczał jak zaklęty, był nienaturalnie, nieralnie cichy. Po prostu nigdzie nie bywało tak cicho. Na skraju morza otacza nas jego nieustanny szum, w najwyższych i najbardziej nieprzystępnych górach wiatr zawodzi w załomach. Nawet w samym nieprzebytym sercu puszczy otaczają człowieka rozmaite dźwięki. Skrzypienie drzew, szum liści, spadające gałęzie, świergot ptaków, dukanie dudków, ryk czapli. Tu jednak nie spadła ani jedna gałąź i nie zaskrzypiał ani jeden pień, żadne stworzenie nie dawało znaku istnienia. Nawet wiatr wydawał się ustać. Jedynie nad ich głowami niebo powoli zasnuwało się burzowymi chmurami.\nTak jakby świat czekał razem z nami – pomyślał Michał.\nDowódca zwyczajnie i po ludzku się bał. Wcześniej nie miał na to czasu, wszystko działo się zbyt szybko, zbyt wiele było do zrobienia. Teraz jednak, gdy nie pozostało mu nic innego niż czekanie, pojawił się przytłaczający strach.\nCzym innym jest walka z ludźmi, choćby najgorszymi, którzy nie oszczędzają nikogo i pastwią się nad wszystkimi jednakowo. Tu oczekiwali na stworzenia których nie rozumieli, a jeszcze niedawno nie wierzyli w ich istnienie. Każdy słyszał legendy.\nMinuty wlokły się niemiłosiernie, Michał starał się nie patrzeć na zegarek. Chłód przenikał przez gruby, filcowy płaszcz.\nZaczęło się przed północą.\nNajpierw na ścieżce na skraju polany usłyszeli kroki wielu par bosych stóp. Po ciągnącej się w nieskończoność chwili wkroczyła w blask księżyca bezładna grupa kilkunastu kobiet. Wszystkie były bose i w lekkich halkach, najwidoczniej wyrwane ze snu. Żadna z nie rozglądała się wokół, ani nie krzyczała, nawet nie rozmawiały między sobą. Lekko przygarbione jedynie patrzyły niewidzącymi oczyma przed siebie.\nZaraz za nimi na polanę wkroczyło pięć bestii.\nMichał zacisnął zgrabiałe palce na sieci i rozejrzał się po skraju polany. Nie dostrzegł niczego, ciemne mundury nijakiej barwy idealnie stapiały się z otoczeniem. Modlił się z całych sił aby tam byli.\nTrzy wilki ustawiły się pomiędzy kobietami a lasem, a dwa weszły w przybrzeżną wodę i zatrzymały się przy odbiciu księżyca.\nBasiory stojące pod ścianą lasu stanęły na zadnich łapach i zaczęły chodzić wokół zbitych w gromadkę kobiet wydając z paszcz dziwne, modulowane wycia. Zaczęły przybierać formę … pieśni. Porucznik nie mógł rozróżnić żadnych słów, ale melodia wydawała mu się smutna i tęskna, trochę jakby przepraszającej i żałobnej, ale z czasem zmieniła ton, stała się szybsza, czy raczej gwałtowniejsza. Po chwili dołączyły do śpiewu basiory dotąd kołyszące się w wodzie. Wilki śpiewały, tańczyły w rytm coraz bardziej szaleńczej i opętańczej pieśni. Całość trwała długo, choć żaden z utajonych obserwatorów nie umiałby powiedzieć czy kilka minut czy też kilka godzin. Nagle, w jednym tonie pieśń się urwała, a śpiewacy zamarli w upiorno-groteskowych, półludzkich pozach.\nPierwsza kobieta ruszyła drętwym krokiem w stronę jeziora. Tak jak mówiła Izabela.\nDziewczyna, może szesnastoletnia, wkraczała coraz głębiej, gdy stanęła w odbiciu, woda sięgała jej nieco powyżej pasa. Zwiewna halka unosiła się na powierzchni wokół jej talii. Michał zamknął oczy i starał się nie słyszeć.\n„Pozwólcie im przynajmniej na jedną, to je osłabi. Będą jak pijane.”\nNa szczęście nie trwało to długo.\nOtworzył oczy gdy ucichł potworny chrzęst, a potwory podjęły swój taniec, tym razem nie trwało to długo, gdy znów zastygli w dziwacznych pozach. Oficer spojrzał na towarzyszącego mu ułana i skinął głową. Wycelował ze swego pistoletu w nieruchomego basiora i wypalił.\nNim wilk upadł, ułan był już na polanie, a gdy znalazł się na ziemi wylądowała na nim wzmocniona grubymi rzemieniami i przepleciona gęsto ziołami siatka. W pierwszej chwili bestia była zszokowana. Zawyła przeraźliwie, lecz nim się opamiętała, Michał był już przy niej z pałaszem w ręku i zakończył jej życie szybkim sztychem.\nStojące dotąd karnie niedoszłe ofiary zaczęły przeraźliwie krzyczeć, kilka zemdlało\nPo drugiej stronie pola walki sukces był tylko połowiczny. Ułanom zabrakło zgrania, jedna z sieci poleciała zbyt późno i potwór zdołał jej uniknąć, dopadając żołnierzy. Zatrzymało to ich na chwilę, dosłownie na kilka sekund. Wystarczyło by spętany się opamiętał, rwał już sieci. Czterech ułanów skoczyło ku nieskrępowanej bestii. Jeden wyleciał wysoko w powietrze uderzony ogromną łapą, a drugi zastygł z kłami wbitymi w gardło. Wtedy Łukasz szybkim, umykającym oczom ruchem, przebił przeciwnika lancą. Kilka szaro-zielonych mundurów skłębiło się nad uwięzionym jeszcze potworem. Dźgali bez opamiętania, raz za razem, nie zważając, że szable zagłębiają się już w ludzkim ciele.\nPozostałe stwory stały zaskoczone w wodzie.\nMichał wpadł do wody gdy pierwszy potwór chwiejnie machnął łapą w jego kierunku. Odchylił się lekko i ciął z góry, między szyję i obojczyk. Pałasz ugrzązł z chrzęstem w naruszonym mostku, a przekleństwa oficera zmieszały się z ludzkim już krzykiem konającego.\nDrugi z potworów otrząsnął się szybciej. Był już na brzegu. Michał rzucił się w kierunku plaży. Bestia dopadła jednego z ułanów, kłapnięciem szczęk odgryzła mu głowę, odbiła się od ziemi i skoczyła na kolejnego. Na jej drodze stanęła uniesiona lanca Łukasza.\nPrzebity na wylot człowiek patrzył na swojego mordercę jakby zdziwiony. Wachmistrz podszedł beznamiętnie, wziął żeleźce pod pachę i kopnięciem zrzucił ciało z grotu.\nKobiety krzyczały ze strachu i zimna. Żołnierze krzyczeli z radości, z tej jedynej, niewiarygodnej radości z życia. Tylko Michał i Łukasz w milczeniu patrzyli sobie w oczy.\nI wtedy wszystko się po prostu zatrzymało. Michał stał do kolan w wodzie z pałaszem w luźno opuszczonej dłoni. Wrzeszczące dotąd dziewczęta znów zastygły z pustym wzrokiem, tak jak jego ludzie.\nPrzez polanę szedł człowiek. Olbrzymiego wzrostu, z długimi kasztanowymi włosami i potężną brodą. W kurcie z łosiowej skóry, wysokich, brązowych butach. Szedł przez polanę pełną stojących jak solne słupy ludzi, podpierając się na solidnej stalowej ladze. W jezioro zaczęły bić pioruny.\nZatrzymał się na skraju tafli jeziora, a delikatne fale opływały mu kostki. Uśmiechał się. Stał wśród krwi i mordu uśmiechając się, najwidoczniej zadowolony z zastanej sytuacji.\nMachnął od niechcenia ręką, a ludzie Michała wytarli szable o trawę, po czym wraz z kobietami, z niewidzącym wzrokiem skierowali się na ścieżkę którą przygnano ofiary. Oficer chciał krzyczeć.\nMężczyzna patrzył porucznikowi w oczy, a ten nigdy wcześniej ani później nie zaznał takiego spojrzenia. Było tak dalece głębokie, że niemal … intymne. Pioruny raz po raz biły w powierzchnię jeziora. Przybysz uśmiechnął się jeszcze szerzej, po czym niemal bez zamachu uderzył go lagą w twarz.\nUpadając Michał zmącił odbicie księżyca. Nie mogąc się poruszyć szarpał się wewnątrz samego siebie, gdy poczuł że tonie. Niemal już czuł jak woda wdziera mu się do płuc, gdy ktoś pociągnął go za ogon.\nGdy tylko jego głowa znalazła się nad powierzchnią wody łapczywie złapał dech, który od razu wybiło z niego silne uderzenie. Mężczyzna śmiał się jak szaleniec. Potężne razy spadały raz za razem. Kolejno na żebra, mostek, grzbiet, nogi, ręce. Michał krzyczał, z całych sił krzyczał, ale z jego ust wydobywało się jedynie mrożące krew w żyłach wycie. Buchająca obficie jucha sklejała mu skłębione futro. Ból był nie do zniesienia, lecz oprawca niemiłosiernie zadawał cios za ciosem. Metodycznie i skrupulatnie. W końcu, po całej wieczności, kolejne uderzenie spadło na jego głowę, w potylicę. Dopiero wtedy zapadła ciemność.\nmężczyzna, 29 lat, Żory | 25.08.14, g. 13:37\nPomimo usterek nie czytało się źle. Masz dużą wiedzę na temat opisywanych realiów, a przynajmniej odniosłem takie wrażenie, bo sam takiej wiedzy nie mam więc nie mogę zweryfikować :P Historia nieskomplikowana, ale dość klimatyczna.\n– dialogi zaczyna się myślnikiem! Twój zapis utrudnia czytanie, zresztą błędów w dialogach jest więcej\n– “półtorej metra“ – metr jest rodzaju męskiego, więc “półtora”\n– “polkę, litwinkę, rosjankę czy białorusinkę“ – Polkę, Litwinkę…\n– dzięki Ci Boże – “ci”\n– Kim pani jest. – znak zapytania\n– Brakuje sporej liczby przecinków. Np. “Powiedział wskazując dość wysoki“ – przecinek po “powiedział”\nkobieta, Łódź | 29.08.14, g. 01:25\nBartkuS, przykro mi to mówić, ale niemiłosiernie zmęczyło mnie Twoje opowiadanie. Może lepiej przyjęłabym całą historię, gdybyś opisał ją krócej, sprowadził wszystko do osobliwego i strasznego zdarzenia, które miało miejsce w czasie przejazdu ułanów. Gdybyś umiejętnie pomieszał prawdę i fikcję.\nOtrzymałam jednak, ciągnący się przez ponad połowę tekstu, niemal dokumentalny, fabularyzowany raport, naszpikowany licznymi szczegółami i terminami wojskowymi, niepozbawiony kontekstu historycznego, urozmaicony topograficznymi opisami środowiska.\nA to, co dzieje się później, to już czysta fantazja. Być może oparta na jakichś miejscowych przekazach i wierzeniach, ale w połączeniu z pierwszą częścią, dla mnie mało strawna. Przykro mi, ale Twoich wilkołaków po prostu nie kupuję.\nMoże jeszcze dałabym się przekonać do opowiadania, gdyby nie było tak niedobrze napisane. BartkuS, kompletnie lekceważysz interpunkcję i fatalnie konstruujesz zdania, a skutek tego jest taki, że powstało całe mnóstwo fragmentów bardzo śmiesznych, choć z pewnością nie miałeś zamiaru nikogo rozśmieszać.\nZapis dialogów woła o pomstę do nieba. Chwilami nie wiedziałam, kto, co i do kogo mówi. Czasem bohater myśli, ale też nieprawidłowo.\nNadużywasz zaimków, dość często zdarzają Ci się powtórzenia, trafiają się błędy ortograficzne.\nJednym słowem, BartkuS, mnóstwo pracy przed Tobą, ale mam nadzieję, że w przyszłości będzie coraz lepiej. ;-)\nZszedł pomiędzy ludzi i ukucnął przy jednym z ciał… – Skąd/ z czego zszedł Michał?\n-To nie sowieci. – stwierdził głośno. – – To nie sowieci – stwierdził głośno.\nŹle zapisujesz dialogi. Zajrzyj do tego poradnika: http://www.fantastyka.pl/hydepark/pokaz/2112\nŻołnierze patrzyli na niego pytającymi oczyma. – Wolałabym: Żołnierze patrzyli na niego, pytając oczyma/ pytając wzrokiem.\nW wodzie i na brzegu niewielkiej plaży, na skraju polodowcowego jeziora… – Przybrzeżna woda i niewielka plaża, są właśnie skrajem jeziora.\nZmierzchało, oddział w kulbakach znalazł się szybko i sprawnie. – Czy pogubili się w kulbakach a potem się odnaleźli? ;-)\nProponuję: Zmierzchało. Oddział, szybko i sprawnie znalazł się w kulbakach. Lub: Zmierzchało. Oddział, szybko i sprawnie dosiadł koni.\nCzerwoni skonfiskowali inwentarz – powiedział Wileńszczak. – Czerwoni skonfiskowali inwentarz – powiedział wilnianin/ wilniuk. http://poradnia.pwn.pl/lista.php?kat=18&szukaj=wile%F1szczyzny\nNie wykładać siana z siatek … – Zbędna spacja przed wielokropkiem.\nTen błąd powtarza się także w dalszym ciągu opowiadania. :-(\nSłońce zastało już żołnierzy siodłających konie, ktoś zasypywał ognisko… – Ktoś zlekceważył, wydany wcześniej, rozkaz dowódcy: „Nie palić mi tu żadnego ognia”.\n…a po za tym tylko tropy jakiejś watahy. – …a poza tym tylko tropy jakiejś watahy.\nWkrótce jechali szeroką na jakieś trzy metry ścieżyną… – Ścieżyną nazywasz trzymetrową drogę? Toż to trakt, niemalże! ;-)\n…stanęli na wąskiej przesiece przecinające w poprzek ścieżkę… – Czy przesieka mogła przecinać ścieżkę wzdłuż?\nProponuję: …stanęli na wąskiej przesiece, przecinającej ścieżkę…\n…trzech ułanów obserwowało rozległą przestrzeń na stoku wzniesienia. Dłuższą chwilę obserwował polanę… – Powtórzenie.\nMoże w drugim zdaniu: Dłuższą chwilę lustrował polanę…\nKiedy wszyscy byli już na otwartej przestrzeni, Michał dał gestem rozkaz i cały oddział ruszył zakosami w dół. Gdy w pobliskich krzakach rozległo się potworne, nieludzkie wycie. – Wolałabym: Kiedy wszyscy byli już na otwartej przestrzeni, Michał dał gestem rozkaz i gdy cały oddział ruszył zakosami w dół, w pobliskich krzakach rozległo się potworne, nieludzkie wycie.\n…koń przesadził rów i miał teraz przed pyskiem gęsty krzak akacji… – Robinia akacjowa, lub grochodrzew, mylnie nazywana akacją, jest drzewem, nie krzakiem.\nProponuję: …koń przesadził rów i miał teraz przed pyskiem gęstą, młodą akację…\n…a kilku zaczynało kupić się wokół niego. – Wolałabym: …a kilku zaczynało skupiać się wokół niego.\nSCHEISSE! KUPIĆ SIĘ KURWA DO DOWÓDCÓW SEKCJI! – Wolałabym: SCHEISSE! GRUPOWAĆ SIĘ/ GROMADZIĆ SIĘ KURWA DO DOWÓDCÓW SEKCJI!\nWieńszczak tamował krew walącą fontanną z nosa… – Kim jest Wieńszczak?\n…w lesie uderzył głową w niżej zawieszoną gałąź… – Gałęzie w lesie zdecydowanie częściej rosną niż bywają zawieszone. ;-)\nProponuję: …w lesie uderzył głową w niżej rosnącą gałąź…\n…nikt nawet nie myślał o zawieszeniu lanc na temblaku. – Wielu lanc na jednym temblaku? ;-)\nMinuty spędzane w napięciu wlokły się niemiłosiernie… – Minuty spędzane w napięciu wlekły się niemiłosiernie…\nDomy były zbudowane ze sczerniałych od upływu lat bali, połączone ostrokołem z świeżej sośniny. – Podejrzewam, że raczej: Domy były zbudowane ze sczerniałych od upływu lat bali, otoczone ostrokołem ze świeżej sośniny.\nStali dwieście metrów z wiatrem od bramy. – Co to znaczy stać dwieście metrów z wiatrem?\nUłani rozkładali się na podcieniach. – Raczej: Ułani rozkładali się w podcieniach.\nMichał nie mógł zasnąć, pierwszy raz od tygodnia miał okazję przespać się w „cywilizowanych” warunkach, a mimo to nie mógł znaleźć wygodnej pozycji na wielkiej kupie siana, na której się położył. Znów nie mógł też opędzić myśli o domu i o … – Powtórzenia. Zbędna spacja przed wielokropkiem.\nWartownicy, siedzieli patrząc pustym wzrokiem w drogę… – Wartownicy siedzieli, patrząc pustym wzrokiem na drogę…\nCzemu Pan tak sądzi? – Czemu pan tak sądzi?\n„Co za nieudolni zwiadowcy”. Zdążył pomyśleć dowódca, gdy zarośle zaszamotało się potężnie i z gąszczu wypadła postać w sukni podtrzymywanej w ręce. – Zarośla nie występują w liczbie pojedynczej. Zarośla nie szamoczą się.\nProponuję: „Co za nieudolni zwiadowcy” – zdążył pomyśleć dowódca, gdy zarośla poruszyły się gwałtownie i z gąszczu, podtrzymując suknię, wypadła postać.\nTy ubezpieczasz! – Krzyknął do zbaraniałych żołnierzy zastygłych karabinkami gotowymi do strzału. – Chyba miało być: Ty ubezpieczasz! – krzyknął do zbaraniałych żołnierzy, zastygłych z karabinkami gotowymi do strzału…\nDopadł do niej, ukucnął i sprawdził puls na dłoni. – Pulsu nie sprawdza się na dłoni.\nProponuję: Dopadł do niej, ukucnął i sprawdził puls. Lub: Dopadł do niej, ukucnął i sprawdził puls na nadgarstku.\nCzterech wymsknęło się i obsadziło oddalone od bramy okopy. – Czterech wymknęło się i obsadziło oddalone od bramy okopy.\nZa SJP: wymsknąć się pot. «wysunąć się, wypaść skądś»\nSzable wisiały spokojnie na rapciach, karabinki luźno zwisały na paskach. – Powtórzenie.\nNie czekając ruszył drogą, jakiś koń rzęził głośno, po za tym nie było znać z pobojowiska żadnego śladu życia. Pomimo to szli powoli, ostrożnie. Żaden z sowietów nie dawał znaku życia, porucznik przykląkł przy jednym z nich i sprawdził puls. – Powtórzenie.\nProponuję: Nie czekając, ruszyli drogą. Jakiś koń rzęził głośno, poza tym na pobojowisku nie było widać żadnego śladu życia, żaden z sowietów nawet nie drgnął. Pomimo to szli powoli, ostrożnie. Porucznik przyklęknął przy jednym z leżących i sprawdził puls.\n„W całej tej awanturze, tylko Ciebie przyjacielu szkoda.” pomyślał. – „W całej tej awanturze, tylko ciebie przyjacielu szkoda” – pomyślał.\nZaimki piszemy wielka literą, kiedy zwracamy się do kogoś listownie. Do zwierząt też. ;-)\nBłąd powtarza się w dalszym ciągu opowiadania.\nW świetle księżyca wyraźnie było widać delikatny, nieregularny ruch klatki piersiowej. Oficer pokiwał głową i odbezpieczył delikatnie pistolet… – Powtórzenie.\nProponuję: W świetle księżyca wyraźnie było widać delikatny, nieregularny ruch klatki piersiowej. Oficer pokiwał głową i ostrożnie odbezpieczył pistolet…\nUwagę Michała przykuł pięknie rzeźbiony sufit, wycięty w najróżniejsze roślinne wzory. – Wolałabym: Uwagę Michała przykuł sufit, z pięknie wyrzeźbionymi najróżniejszymi roślinnymi wzorami.\nŻołnierze sprawowali się wzorowo, wszystkie konie były już po owsie, a większość skończyła pojenie i zabierała się za toaletę. – Chciałabym zobaczyć, w jaki sposób konie, najedzone i napojone, dokonują porannej toalety? ;-)\nProponuję: Żołnierze sprawowali się wzorowo, nakarmiwszy wszystkie konie owsem i większość napoiwszy, zabierali się do toalety.\nDo ósmej uporają się ze skromnym śniadaniem i zabiorą za robotę… – Do ósmej uporają się ze skromnym śniadaniem i zabiorą do roboty…\nCiało jeńca pochowali razem z jego towarzyszami broni,. Jako że noc była ciężka… – Rozumiem, że Autor miał wątpliwości i asekuracyjnie postawił i przecinek, i kropkę, a potem, na wszelki wypadek, zaczął wielką literą. ;-)\nPomyślał Michał i kazawszy rozkulbaczyć i obroczyć konie skierował się do domu. – Zrozumiałam, że Michał kazać okaleczyć konie, by broczyły krwią? ;-)\nCzy jeśli daje się koniom siano, to się je osiania. ;-)\nProponuję: Pomyślał Michał i kazawszy rozkulbaczyć, a potem nakarmić konie, skierował się do domu.\nW pokoju było ciepło, otwarte okno wpuszczało ciepły powiew… – Powtórzenie. Pokój w wiejskiej chacie, to izba.\nProponuję: W izbie było przyjemnie, przez otwarte okno wpadało ciepłe powietrze…\n„…jestem porucznik Michał Sarkowicz, z 2 Pułku Ułanów Wielkopolskich … – …jestem porucznik Michał Sarkowicz, z drugiego Pułku Ułanów Wielkopolskich…\nProszę panią w zaistniałej sytuacji, pragnę Panią poinformować, że znajduje się Pani w strefie działań wojennych. – O co porucznik prosi kobietę? ;-)\nProszę pani, w zaistniałej sytuacji pragnę panią poinformować, że znajduje się pani w strefie działań wojennych.\nZ uporem maniaka tłumaczyła, że nie pójdzie nigdzie…– Wolałabym: Z uporem maniaczki tłumaczyła, że nigdzie nie pójdzie…\nWięc zabieraj się za konia. – W jaki sposób Łukasz miał zabrać się za konia? ;-)\nGdy konie były już okulbaczone, a ludzie powoli wsiadali, Izabela wyszła przed dom. – Skąd wiadomo, że kobieta miała na imię Izabela?\nUjechali regulaminowe czterdzieści minut, gdy wyjechali ostrym kłusem…– Powtórzenie.\nNa łące były ogromne wilki, każdy miał w kłębie ponad półtorej metra. – …każdy miał w kłębie ponad półtora metra.\nZa półtorej metra Autor powinien przez półtorej doby klęczeć na grochu, z rękami w górze.\nWołki sadziły na nich wielkimi susami, zbliżali się do siebie niewiarygodnie szybko. – Pozostałabym przy wilkach, albowiem przeczytawszy o wołkach, zrozumiał, że były tam także małe woły.\nWilk biegł wprost na niego, ściągnął wodze i nagle skręcił w lewo… – Czyżby wilk biegł na rumaku…???!!! ;-D\n…zwierzę skoczyło na szyję wierzchowca, ale napotkało cięcie… – Czy wierzchowiec, zamiast szyi, miał cięcie? ;-)\nJednocześnie – Co jednocześnie? ;-)\n…jakiś ułan wbił w bok bestii lancę, gdy ją wyrywał, inny wilk zawisł na szyi jego konia, przegryzając mu tchawicę. – Czy inny wilk, wisząc na szyi jego konia, przegryzł tchawicę koniowi, czy jakiemuś ułanowi? ;-)\nWilk zaatakował na wprost. nie zdążył. – Po kropce, nowe zdanie rozpoczynamy wielką literą!\nKolejny wołk wskoczył mu na kark, jednym kłapnięciem szczęk odgryzł głowę… – Iloma szczękami kłapał wilk? ;-)\n…dał susa w kierunku Michała, który tylko nastawił pałasz, na który zwierz się po prostu nadział, zrzucając go jednak z kulbaki i przygniatając własnym ciężarem. – Zrozumiałam, że wilk, nadziawszy się na pałasz, zrzucił oręż z kulbaki i przygniótł sobą. ;-)\nZabili w sumie jedenaście bestii, poległo czternastu ułanów i dwanaście koni. Z plutonu pozostała sekcja. Łukasz podprowadził mu jego wierzchowca. – Temu sekcji? Sekcja miał wierzchowca? ;-D\nWszystko zajęło może dziesięć minut. – Wolałabym: Wszystko trwało może dziesięć minut.\nZ za rogu wypadł zziajany Łukasz. – Zza rogu wypadł zziajany Łukasz.\nNie wiadomo ilu się ich tu jeszcze kręci, a chyba będziemy musieli spędzić tu jeszcze jedną noc. – Powtórzenie.\nIdź do furty i nie wpuszczaj na nikogo na podwórze – rozkazał patrząc na Izabelę. – Zbędne pierwsze na.\nSłucham pani – dodał po chwili”. – Słucham panią – dodał po chwili.\nNie chciała pani odczekać dłuższego czasu by upewnić się… – Wolałabym: Nie chciała pani odczekać dłużej, by upewnić się…\nPoczątkowo zrzuciłem to czerwonoarmistów. – Początkowo zrzuciłem to na czerwonoarmistów.\nIzabela osunęła się w sobie. – Co to znaczy osunąć się w sobie?\nProszę panią … – Proszę pani…\n…rozstawcie wachty wokół wsi, dwóch na raz. –…rozstawcie straże/ warty wokół wsi, dwóch naraz.\nCzy ułani używają terminów marynarskich?\nLas milczał jak zaklęty, był nienaturalnie, nieralnie cichy. – Las milczał jak zaklęty, był nienaturalnie, nierealnie cichy.\nMinuty wlokły się niemiłosiernie… – Minuty wlekły się niemiłosiernie…\nChłód przenikał przez gruby, filcowy płaszcz. – Z filcu chyba nie szyje się płaszczy.\nŻadna z nie rozglądała się wokół… – Żadna nie rozglądała się wokół…\n…melodia wydawała mu się smutna i tęskna, trochę jakby przepraszającej i żałobnej… – …melodia wydawała mu się smutna i tęskna, trochę jakby przepraszająca i żałobna…\nNim wilk upadł, ułan był już na polanie, a gdy znalazł się na ziemi wylądowała na nim wzmocniona grubymi rzemieniami i przepleciona gęsto ziołami siatka. W pierwszej chwili bestia była zszokowana. – Och, ja też byłabym w szoku – oto przyszedł na polanę ułan i pozwolił, by schwytano go w siatkę? ;-)\nCzterech ułanów skoczyło ku nieskrępowanej bestii. Jeden wyleciał wysoko w powietrze uderzony ogromną łapą, a drugi zastygł z kłami wbitymi w gardło. – Komu drugi ułan wbił kły w gardło i zastygł? ;-)\nBestia dopadła jednego z ułanów, kłapnięciem szczęk odgryzła mu głowę… – Zaczynam się upewniać, że bestie miały po kilka kłapiących szczęk, ale to nic dziwnego, bestiom wolno. ;-)\nMichał stał do kolan w wodzie z pałaszem w luźno opuszczonej dłoni. – W jaki sposób stoi się do kolan? ;-) Skąd woda miała pałasz w luźno opuszczonej dłoni? ;-)\nProponuję: Michał, z pałaszem w luźno opuszczonej dłoni, stał w wodzie do kolan.\nkobieta, Łódź | 25.03.17, g. 01:38\nHistoria nawet interesująca, chociaż bestie mało oryginalne, a przez to przewidywalne. Sądzę, że liczne wojskowe terminy robią klimat.\nSzkoda, że nie poprawiłeś wytkniętych błędów. Utrudniają lekturę i psują wrażenie.\nNajpierw dowódca zakazuje ułanom rozpalania ognia, a potem, rankiem ktoś gasi ognisko. A to nieposłuszne dranie! ;-)


Katalog - SEO ONE 24 - .:Grupa SEO 24:.\nStrefa suchego lodu dostarcza zestalony dwutlenek węgla zarówno dla odbiorców indywidualnych, jak i firm znajdujących się w miejscowości Łódź lub okolicy. W zestawach wysyłkowych lub kontenerach. Dostarczamy kurierem gotowe zestawy suchego lodu w ciągu 24 godzin. Gotowe zestawy wysyłkowe zawierają: 7 kg, 10 kg, 15 kg, 20 kg oraz 25 kg granulatu fi 16 mm. Jesteśmy w stanie dostarczyć większe ilości suchego lodu w kontenerach o pojemności od 250 do 500 kg. Firmy mieszczące się w województwie mazow...\nSklep internetowy firmy Dry Ice Zone prowadzi sprzedaż suchego lodu na terenie całego kraju z dostawą suchego lodu przez firmy kurierskie. Dysponujemy granulatem suchego lodu fi 3 mm oraz 16 mm. Posiadamy również w sprzedaży suchy lód w płatach oraz blokach. Dla odbiorców indywidualnych posiadamy w sprzedaży zestawy suchego lodu o zawartości: 4 kg, 7 kg, 10 kg, które najczęściej są kupowane do organizowania efektów specjalnych na domowych imprezach typu imieniny, urodziny. Większe zestawy sucheg...\nFirma OCS - Overnight ClinicalServicesspecjalizuje się w transporcie medycznym i farmaceutycznym. Przesyłek dedykowanych, w których musi być zachowana odpowiednia, kontrolowana temperatura podczas transportu. Transport dedykowany realizowany jest za pośrednictwem dedykowanego samochodu i kurierem, który ma jak najszybciej wykonać zlecenie. Kurier odbiera przesyłkę z firmy lub hurtowni i dostarcza ją w określonym czasie oraz miejscu. Podczas świadczenia usług transportowych dla branży medycznej ...\nKamieniarstwo Diamentum to przede wszystkim wieloletnie doświadczenie i indywidualne podejście do każdego Klienta. Styl i elegancja oferowanych przez nas nagrobków wyróżnia je na tle innych. Pomagamy w doborze idealnego pomnika nagrobnego, dostosowujemy go pieczołowicie do Państwa indywidualnych gustów i wymagań. Oferujemy także bogaty wybór akcesoriów i galanterii nagrobnej dopasowany do estetyki i materiału, z którego wykonany jest grobowiec. Oferujemy kompleksowe usługi kamieniarskie na naj...\nBig Bag na gruz to nowoczesne rozwiązanie na wywóz gruzu i odpadów poremontowych. Gruz City jest firmą, która dzięki wieloletniemu doświadczeniu, gwarantuje szybką dostawę i odbiór worków big bag na gruz i odpadów budowlanych na terenie całej Warszawy i okolic. Jako pierwsza firma na rynku wprowadziliśmy system trzech rozmiarów worków. Dziś możemy zaoferować worki o objętości od 1 d0 1,8 m3. Z naszych usług korzystają zarówno małe firmy remontowe jak i duże firmy budowlane. Nie straszne nam żadn...\nPotężny katalog stron internetowych zaprasza do skorzystania ze swoich usług. W nich znajdziemy dostęp do nowoczesnego, bardzo wydajnego i skutecznego katalogu internetowego, na którym umieścimy swoją reklamę. Do naszej dyspozycji są atrakcyjne pakiety cenowe, pozwalające nam w pełni dopasować reklamę internetową do swoich potrzeb. Wspomniany katalog stron internetowych jest jednym z najlepszych w naszym kraju, dzięki czemu reklama na nim jest zawsze bardzo dobrą praktyką. Zapraszamy do zapoznan...\nMały, ale użyteczny plecak łowiecki\nŁowcy często stoją przed dylematem: gdzie trzymać amunicję? Czy wziąć chleb na łowy? Gdzie schować bidon? łowieckie typowe toboły albo są niewielkie i nieporęczne, albo niewygodne w noszeniu. Coraz więcej pomysłowych łowców bierze zatem plecak myśliwski.Na dłuższe łowy korzystają ze sporych rozmiarów, lecz dobrze wyprofilowanych plecaków harcerskich, z dodatkowymi pozycjami zarezerwowanymi do łowiectwa czy wędkarstwa. Ale co zabrać ze sobą, jeżeli planujemy wypad na krótki wypad, lub nocną zasi...\nSklep z bronią w Łodzi oferuje broń w niskich cenach. Asortyment można zobaczyć na stronie internetowej. Możesz również zakupić u nas naboje różnych kalibrów. Jesteśmy oficjalnymi dealerami głównych producentów, co pozw... pokaż więcej »\nDodano: 4 dni 13 godzin temu\nZapraszamy do zapoznania się z pełną ofertą, jaką ma dla państwa największy w Łodzi sklep z fajerwerkami PyroTech. Tutaj kupicie doskonałej jakości petardy i fajerwerki oraz wiele innych ciekawych artykułów dekoracyjnych... pokaż więcej »\nZastanawiasz się nad tym czy organiczne kosmetyki do włosów będą dobrym wyborem? Tutaj w zasadzie nie ma się nad czym zastanawiać, bo na pewno nie wpłyną one niekorzystnie na skórę Twojej głowy. Ich skład jest naturalny,... pokaż więcej »\nPoszukujesz wyjątkowego prezentu dla Twojej ciężarnej przyjaciółki? Zobacz koniecznie ofertę Babyly.pl. Jest to marka, która w ofercie ma produkty handmade dla dzieci. Wszystkie ubranka tworzone są z najwyższej jakości ... pokaż więcej »\nZłote kolczyki, naszyjniki, charmsy\nChcąc nabyć złotą biżuterię z okazji dnia matki, komunii, chrztu czy zaręczyn, warto zwrócić uwagę na to, jaką ofertę ma dany sklep i czy spełnia wszystkie nasze wymagania. Czy będzie to celebrytka, złota bransoletka, cz... pokaż więcej »\nPrzepisy na drinki i koktajle do przyrządzenia w domu\nByć może organizujesz jakąś imprezę, na której będą drinki z wódki. Można znaleźć ich w zasadzie całe mnóstwo i tylko od Ciebie zależy na jakie się zdecydujesz. Jednak, gdy mają być one o niebiskim zabarwieniu to jednym ... pokaż więcej »\nAudyt seo to sprawdzenie strony pod kątem zgodności z wymaganiami wyszukiwarek. Musi usunąć przeszkody, które uniemożliwiają zasobowi postęp w poszukiwaniach i wskazać kierunki dalszego wzrostu popularności. Po analizie ... pokaż więcej »\nW dzisiejszych czasach wartość czystegośrodowiska ze względu na rosnącą komunikację, handel i transport jestpowszechna. Nikt nie może odmówić zalet posiadania sterylnej atmosfery.Niezależnie od tego, czy mieszkasz w d... pokaż więcej »\npleservice.com - serwis elektroniki przemysłowej\nNasz serwis elektroniki przemysłowej świadczy usługi z zakresu naprawy i konserwacji maszyn. Oferujemy również oryginalne części, a także zamienniki. Nasz zespół składa się z doświadczonych inżynierów, którzy służą pomoc... pokaż więcej »\nGdy szukasz wiodącej kliniki leczenia niepłodności w Lublinie, skorzystaj z oferty kliniki Provivo. To najwyższej jakości usługi medyczne, do których należą konsultacje endokrynologa, Lublin. To także kardiolog, Lublin, ... pokaż więcej »\nFirma Bonni zaprasza do skorzystania ze swojej wyjątkowo bogatej oferty. To jedna z najbardziej uznanych marek na polskim rynku producentów mebli. Oferujemy Wam możliwość zakup naszych mebli tapicerowanych – rozkładanych... pokaż więcej »\nFenchem to internetowy sklep oferujący specjalistyczne środki smarne do każdych warunków, a także inne produkty z profesjonalnej chemii przemysłowej. Niezależnie od tego, czy jesteś właścicielem jedno auta osobowego, czy... pokaż więcej »\nNajwyższej jakości lampy samochodowe oraz rolnicze znajdziesz w firmie Egkal, która jest liderem w produkcji lamp najwyższej jakości. To w pełni polska produkcja oparta o innowacyjne technologie oraz własne patenty. To l... pokaż więcej »\nNie lubisz pakowania, a lada dzień czeka cię wielka przeprowadzka? Zastanawiasz się nad wynajmem firmy transportowej, ale nikt nie przychodzi ci do głowy? Koniecznie zajrzyj na stronę internetową i sprawdź zakres usług f... pokaż więcej »\nChcesz używać praktycznych wtyczek do budowania swojej witryny, ale nie wiesz, która jest Ci najbardziej potrzebna? Odwiedź nasz portal internetowy. U nas dostępna jest baza pluginów na stronę, która często wykorzystywan... pokaż więcej »\nDodano: 2 tygodnie 21 godzin temu\nTwój samochód cały rok stoina dworze? Boisz się o niego, gdy pogoda nie sprzyja? Nie masz jednakmożliwości, aby postawiać garaż? Postaw na pokrowce samochodowe! Znajdziesz jena polcover.sklep! Wszystko kupisz tutaj w ... pokaż więcej »\nSzeroki asortyment profesjonalnych narzędzi możesz znaleźć już teraz w ofercie centrum ogrodniczego Krzew z Morąga. W sprzedaży posiadamy także agrowłókninę, obornik (koński, kurzy, bydlęcy i granulowany) oraz mocznik. C... pokaż więcej »\nDrop shipping - Hagne\nPodejmij współpracę z największą hurtownią niedrogich okularów przeciwsłonecznych w Polsce! Czekają na Ciebie atrakcyjne warunki, oparte na skutecznej metodzie dropshipping. Dzięki niej hurtownia zbierze od Ciebie zamówi... pokaż więcej »\nChcesz kupić orzechy na wagę przez Internet? Teraz to możliwe! Sprawdź sklep ze zdrową żywnością Promienie Słońca, który oferuje wszechstronny wybór słodyczy, nasion, orzechów, bakalii oraz owoców! Czekają na Ciebie m.in... pokaż więcej »\nWydaje Ci się, że pewne procesy w Twojej firmie przebiegają za wolno i przez to masz za małe zyski? Jak się okazuje można sobie z tym poradzić decydując się na stanowiska zrobotyzowane. Oczywiście wiąże się to z pewna in... pokaż więcej »\nW swojej firmie zawsze warto mieć profesjonalny monitoringsystemów informatycznych. Jeśli chcesz się na niego zdecydować to najlepiejskontaktuj się z nami. Przed podjęciem współpracy powinieneś wiedzieć o tym, żezawsz... pokaż więcej »\nReprezentując interesy naszych klientów dbamy również o to, by czuli się oni bezpiecznie. Dlatego odpowiednio przeszkolona księgowa z Rybnika zajmie się również poufnością danych klienta. Każda procedura będzie zgodna ni... pokaż więcej »\nZnajdź najlepsze instalacje fotowoltaiczne dla siebie w firmie Metal-Fach. Znajdziesz tu produkty służące oszczędzaniu energii na ogrzewanie. To także najtańsze pompy ciepła, w tym pompa ciepła Elika. W oparciu o fachowe... pokaż więcej »\nSklep internetowy Aciro oferuje duży wybór różnego rodzaju artykułów BHP. W ofercie dostępne są między innymi buty robocze, które mogą zapewnić odpowiednie bezpieczeństwo, a także poprawić komfort w trakcie pracy. Warto ... pokaż więcej »


Regulmin Polityka prywatności\nUdzielenie danych Kontakt\nPrzybliżony portret osoby odwiedzającej stronę: Główną kategorią odwiedzających według wieku to są osoby w wieku od 25 do 54 lat. Mężczyznów trochę więcej niż kobiet. Z zawodu są to głównie menedżerowie, specjaliści i pracownicy o dość wysokim poziomie wykształcenia i dochodów.\nPolityka reklamowa strony\nReklamy tytoniu, wyrobów tytoniowych i akcesoriów do palenia;\nWszelkie pornograficzne i erotyczne materiały reklamowe (w tym slogany zawierające słowa «erotyka», «seks» itp.);\nMateriały, które zniesławiają istniejący system w Polsce, Rząd i Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej;\nReklamy organizacji, których działalność opiera się na grach hazardowych, zakładach;\nBanery będące fizycznymi bodźcami (to znaczy zawierają elementy graficzne i tekstowe, które konfliktują z treścią strony);\nBanery wprowadzające użytkowników w błąd. Do tek kategorii należą banery zawierające takie teksty, jak «Kliknij i pobierz za darmo...» lub «Gratulacje! Stałeś się zwycięzcą... kliknij, aby uzyskać...», a także:\nZawierające niedokładne informacje o produkcie / usłudze;\nZawierające standardowe elementy interfejsu użytkownika, które nie mają odpowiedniej funkcjonalności i / lub elementów graficznych stron Gismeteo;\nNie dające jasnego pojęcia, kto jest źródłem informacji zawartych w komunikacie reklamowym.\nTargeting — to mechanizm, który pozwala wybrać z całej istniejącej publiczności tylko tę część, która spełnia określone kryteria (docelowi odbiorcy) i wyświetlanie reklamy do niej.\nW naszej stronie możliwe są następujące typy targetingu:\nGeotargeting po województwach Polski;\nTargeting według stron miejscowości / powiatów / województw / krajów;\nTargeting według pory dnia;\nTargeting na rzeczywistą pogodę (zjawiska atmosferyczne, temperatura, prędkość wiatru);\nOgraniczenie liczby wyświetleń w ciągu 24 godzin lub w ciągu całej kampanii reklamowej.\nWymagania dotyczące hostowanych banerów\nTreść banera musi być zgodna i nie może być sprzeczna z wymogami obowiązującego ustawodawstwa Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie reklamy;\nDostępne formaty banerów: GIF, JPG, PNG i HTML;\nRozmiar pliku banera nie powinien przekraczać 150 Kb. Niezależnie od formatu banera;\nŚledzenie linku powinno nastąpić dopiero po kliknięciu banera;\nPo kliknięciu banera reklamowana strona powinna się otworzyć w nowym oknie przeglądarki;\nNie przyjmują się Flash-banery;\nZabroniono używania skryptów, spontanicznie otwierających dowolny adres w bieżącym lub nowym oknie przeglądarki;\nZabroniono używania efektów dźwiękowych w banerze;\nBaner nie powinien zawierać obiektów, które powtarzają elementy interfejsu strony;\nBaner nie powinien być denerwujący (mruganie, zbyt duża liczba klatek na sekundę itp.).\nPOZWOLONE HTML-banery z akompaniamentem dźwiękowym, jednak odtwarzanie dźwięku można rozpocząć tylko przez kliknięcie odpowiedniej ikony na banerze.\nWymagania dotyczące banerów HTML5\nPodczas tworzenia ZIP-archiwum z plikami HTML5 należy postępować zgodnie z wymaganiami wymienionymi przez link;\nW kreacji HTML5 wymagany jest klikalny obszar. Jako źródło docelowe w kreacji powinieneś użyć zmiennej tagu kliknięcia:\nvar clickTag = "https://www.gismeteo.pl"; </script>\n[Oto reszta twojego kodu kreacji.]\nZmienna clickTag powinna być używana jako docelowy URL w kreacji:\nRozmiar pliku HTML: nie więcej niż 150 Kb;\nZabronione jest umieszczanie elementów flash lub flash-baner (nawet przez tagów iframe) w kodzie banera HTML5.\nWymagania do strony reklamodawcy\nStrona witryny, do której prowadzi link reklamowy, powinna otwierać się poprawnie w nowoczesnych przeglądarkach i nie powinna zawierać błędów związanych ze skryptami i programami. Jeśli taka strona nie odpowiada lub nie otwiera się prawidłowo podczas umieszczenia lub podczas kampanii reklamowej, umieszczenie zostanie zawieszone do czasu usunięcia błędu;\nNie umieszczamy reklamy projektów, które są podobne do usług Gismeteo.\nW sprawie reklam prosimy o kontakt\ntel.: +48 22 206 21 27,


Sylwester 2018 - Part 22\nWypowiadając słowo „Sylwester”, mamy najczęściej na myśli szaleństwo do białego rana i chociaż to właśnie dobra zabawa jest tu najistotniejsza, to nie wolno nam lekceważyć wszelkich obyczajów: wróżb, przepowiedni i przesądów, jakie towarzyszą tej wyjątkowej nocy. Otóż, zgodnie z tradycją, w Sylwestra należy punktualnie o godzinie 24-ej wznieść toast noworoczny, składając przy nim życzenia wszystkim, którzy są z nami na sali. Ważne, by życzenia były jak najszczersze. Continue reading\nWybierając się na elegancki bal sylwestrowy, należy dobrać równie szykowny strój. Najbardziej odpowiednie będą tu wszelkiego rodzaju długie, wykwintne suknie oraz liczne srebrne lub złote dodatki takie jak: biżuteria, torebki czy nawet zdobione długie rękawiczki. Kiedy zaproszeni jesteście na imprezę o mniej galowym charakterze, wówczas do swojej dyspozycji macie o wiele więcej możliwości. Continue reading\nNie zawsze imprezy sylwestrowe odbywają się w zamkniętych pomieszczeniach. Niekiedy przenoszą się one w zupełnie inne miejsca. Mowa tu o tak zwanym Sylwestrze plenerowym. Oferty tego typu dotyczą zazwyczaj koncertów wielu sławnych gwiazd estrady muzycznej. Do Polski przybywają wówczas nie tylko polscy wokaliści. Chętnie z zaproszenia na tego typu imprezę „pod chmurką” korzystają także zagraniczni artyści. Tym samym, taka impreza plenerowa cieszy się, pomimo mniej dogodnych warunków, sporym zainteresowaniem.\nSylwester „pod chmurką” odbywa się niemal w każdej miejscowości, a sama idea tego typu imprez cieszy się zawsze sporym poparciem. Najbardziej znany Sylwester „pod chmurką” odbywał się między innymi w Zakopanem. Jednakże w tym roku amatorzy tego typu imprez sylwestrowych będą musieli przenieść się do innych podhalańskich miejscowości. Jest to spowodowane brakiem osób (firm), które chciałby wziąć na siebie odpowiedzialność za sprawy organizacyjne. Na Sylwestra „pod chmurką” zapraszają natomiast w tym roku Rabka – Zdrój oraz Szczawnica. Continue reading\n« Poprzednie 1 … 19 20 21 22\nsukienki na Sylwestra jaki makijaż na Sylwestra makijaż sylwestrowy makijaż na Sylwestra modny manicure sylwestrowe długie fryzury moda sylwestrowa Sylwester fryzury sylwestrowe Sylwester góry buty na Sylwestra dodatki do sukienki fryzury na Sylwestra Sylwester góralski Sylwester w Azji kreacje sylwestrowe Sylwester nad morzem Sylwester w ciepłych krajach manicure na Sylwestra sukienki sylwestrowe egzotyczny Sylwester eleganckie stroje na sylwestra jakie fryzury z długich włosów na sylwestra Sylwester w górach Sylwester we dwójkę Sylwester w Europie Sylwester egzotyczny romantyczny Sylwester sukienki balowe sylwestrowe orientalny Sylwester


Plansza Edukacyjna z Fantomem do Nauki Samobadania Piersi | FANTOM Pomoce dydaktyczne: fantomy szkoleniowe, modele anatomiczne, szkielet i czaszka czlowieka, fantom do resuscytacji\nPlansza formatu A3.\nilość Plansza Edukacyjna z Fantomem do Nauki Samobadania Piersi\nKod produktu: LM-plansza Kategorie: Badanie piersi, Z opisami w języku polskim Tagi: plakat anatomiczny, plakaty anatomiczne, plakaty dydaktyczne, plansz z fantomem piersi, plansza dydaktyczna, plansze anatomiczne, plansze dydaktyczne\nPlansza edukacyjna z fantomem do nauki samobadania piersi.\nNr katalogowy: LM-plansza.\nUkład oddechowy – budowa prawidłowa i choroby\nPlansza o wymiarach 70×100 cm.\nUkład Wewnątrzwydzielniczy Człowieka (Dokrewny)


Kulturalny czwartek – sprawdź, co się dziś dzieje w mieście!\nW ostatni dzień wakacji warto poddać się letniej beztrosce! Okazji dziś nie brakuje: mamy w zanadrzu pokazy kina plenerowego, koncerty, a także dreszczyk emocji kryminalnych. Co więc wybierzecie tym razem?\nW letnie wieczory najlepiej odpocząć nad brzegiem Wisły i przy dobrym filmie! W Forum Przestrzeniach trwają wieczorne projekcje filmowe pod rozgwieżdżonym niebem. Dzisiaj o 21.30 „Królowie życia” Michaela Winterbottoma. Rok 1867, zaśnieżona północna California, małe miasteczko Kingdom Come. Przybywa do niego młody budowniczy powstającej trasy kolejowej, mający zdecydować czy kolej będzie tędy przechodziła, oraz matka z córką, które łączy mroczna tajemnica z przeszłości z właścicielem miasteczka Dillonem. Ten związany jest uczuciowo z Lucia, ale grzechy przeszłości nie dają mu o sobie zapomnieć...\nW Agrafce „Wakacyjne last minute”, czyli plenerowe Kino Na Tarasie. O 21.00 zobaczycie „Konstytucję”. W jednym budynku mieszkają sąsiedzi, którzy unikają się nawzajem, bo żyją inaczej, wierzą w co innego i pochodzą z różnych miejsc. Prawdopodobnie nigdy nie zamieniliby ze sobą ani słowa, gdyby nie przypadek, który zbliży ich do siebie. Losy bohaterów splatają się w taki sposób, że zakwestionowaniu ulegną najgłębsze przekonania i uprzedzenia dotyczące statusu materialnego, orientacji seksualnej, narodowości i religii.\nNiestety, to już koniec Letniego Taniego Kinobrania Pod Baranami! W ostatnich dniach poznawaliście tam proste historie o morderstwie i upadku, o gwiezdnych wojnach i terroryzmie, o wendecie i mroku nocy – czyli oglądaliście ciemną stronę życia. Na zakończenie cyklu możecie jeszcze raz przeżyć galaktyczne spotkanie z ciemną stroną Mocy! O 18.45 zacznie się bowiem „Łotr 1”, czyli kolejna odsłona „Gwiezdnych wojen”. Będąca na bakier z prawem młoda dziewczyna niespodziewanie dla siebie dołącza do grupy rebeliantów, zjednoczonych w śmiałej misji polegającej na kradzieży planów imperialnej Gwiazdy Śmierci. Prequel „Gwiezdnych wojen” to zarazem imponujące widowisko science-fiction i film wojenno-przygodowy. W rolach głównych wystąpili Felicity Jones i Diego Luna, którym partnerują m.in. Forest Whitaker i Liam Neeson.\nNatomiast na zamknięcie Taniego Kinobrania, o 22.00, zobaczycie „Niebezpieczne pożądanie”. Adaptacja genialnej, prowokującej powieści Jamesa Ballarda, zrealizowana przez Davida Cronenberga. James Ballard (James Spader) powoduje wypadek samochodowy, dzięki któremu nawiązuje romans z atrakcyjną, tajemniczą Helen (Holly Hunter) i wkracza w szokujący świat ludzi ogarniętych obsesją. Obsesją wypadków samochodowych – fetyszu, który pokazuje Jemesowi, że niebezpieczeństwo, zapach skóry, metalu i palonej gumy ma w sobie coś szalenie erotycznego... Szokujący, perwersyjny, odważny erotycznie - to tylko niektóre z określeń, jakimi opisywali film krytycy. Obraz wchodził na ekrany kin w atmosferze skandalu i został tak naprawdę doceniony dopiero po latach. W filmie wystąpiły takie gwiazdy kina, jak Holly Hunter, James Spader, Elias Koteas oraz Rosanna Arquette.\nKończy się lato, kończy się też kolejny letni festiwal, zresztą jeden z najstarszych, czyli Muzyka w Starym Krakowie. Nie brakowało na nim wielkich nazwisk, bo gwiazdy chętnie tu wracają. O 20.15 w kościele oo. Dominikanów usłyszycie „Muzykę rejonu Morza Bałtyckiego” w wykonaniu chóru Vox Nidrosiensis i orkiestry Trondheim Barokk. W programie: D. Buxtehude, P. Verdier, K. Förster, Ch. Geist, V. Albrici. To pozycja obowiązkowa dla miłośników klasyki!\nZ kolei w inne klimaty wejdziecie w Jazz Rock Cafe na Sławkowskiej. O godz. 21.00 zacznie się tam „Back to Woodstock ‘69”. Na koniec lata będzie to niezapomniany powrót do „lata miłości”, które odbyło się prawie 50 lat temu. Joe Cocker, Janis Joplin, The Who, Jimmy Hendrix i do tego najlepsza muzyka z przełomu lat 60. i 70. Zapraszamy!\nDla miłośników eksperymentalnych połączeń sztuki i muzyki mamy Festiwal Polifonie w Cricotece na Nadwiślańskiej. To seria koncertów, performansów i zdarzeń brzmieniowych. Muzyka i dźwięk stanowią tu fundament, a ich dopełnieniem są taniec, tekst i forma teatralna. W dzisiejszy wieczór na scenie letniej wystąpi Dominika Śniegocka znana również jako Śominika Dniegocka: performerka, poetka dźwiękowo-ruchowa i rysowniczka. Zapraszamy na 20.00!\nA dla wielbicieli kryminalnych emocji mamy Krakowski Czwartek Kryminalny. W Artetece Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej o 18.00 będzie spotkanie z Anną Kańtoch, orientalistką, autorką książek fantasy dla dorosłych i młodzieży. Pięciokrotna laureatka Nagrody im. Janusza A. Zajdla, wyróżniona także Nagrodą Literacką im. Jerzego Żuławskiego. Jej książka, „Łaska”, pozbawiona elementów fantastycznych, została nominowana do Nagrody Wielkiego Kalibru oraz zdobyła nagrodę Kryminalna Piła. W tym roku natomiast ukazała się jej najnowsza książka „Wiara”. Przyjdźcie, poznacie od kuchni kryminalny warsztat pisarski!


Baseny w Województwo podlaskie - Basen w Polska\nBaseny w Województwo podlaskie Polska\nProsimy o kontakt z centrum sportowego w Województwo podlaskie sprawdzić, jakie czynności są oferowane i ich rozkłady jazdy, od Baseny w Województwo podlaskie mogą mieć różne zasady i opłaty niż w innych miejscach. Najlepszy wybór podczas wizyty w Województwo podlaskie będzie droping przez Basen w Województwo podlaskie.\nProszę spojrzeć na basenie pływaków jakbyś zgłosiło blisko Województwo podlaskie. Proszę zgłaszać wszelkie Basen w Województwo podlaskie nie wymienione tutaj. Większość Ośrodki wodne oferują zarówno otwarte tory dla samodzielnego pływania i takie atrakcje, jak również wycieczki z aerobiku wodnego lub Aquabike.\nPrawdopodobnie nie znam wszystkich Baseny w Województwo podlaskie. Brakuje któregokolwiek? Skontaktuj się z nami!. Swimia.com potrzebuje swoją opinię na Aquagym w Województwo podlaskie aby zapewnić wszystkie informacje na temat pływania w Województwo podlaskie jest ważny.\nIstnieje kilka powodów, dla których warto wybrać się basen z podgrzewaną wodą w Województwo podlaskie. Najważniejszy opiera się na znaczeniu, utrzymując temperaturę ciała na stałym poziomie. Jeśli woda jest zbyt zimna, organizm będzie starał się go ogrzać i tracisz siły, aby poprawnie pływać.\nJedną z zalet odkryty w Województwo podlaskie jest możliwość opalać się w sezonie letnim. Biorąc to z dodatkową opieką, opalanie jest zdrowe, ponieważ wprowadza witaminy D w organizmie, więc najlepszym rozwiązaniem wydaje się być przejście między kryte i odkryte baseny, w zależności od sezonu.\nCiesz się najlepszymi kryte baseny w Województwo podlaskie i nie martwić się o pogodę. Obiekty te są otwarte wszystkie pory roku i można popływać w tej samej temperaturze każdy dzień roku.\nIstnieje wiele alternatywnych metod leczenia do chlorowania, z wielkich zalet, które zapewniają lepszą jakość wody w basenie. Jedną z możliwości jest mineralizator, która oczyszcza wodę w sposób naturalny i znacznie zmniejsza stosowanych chemikaliów i utrzymanie czasu. Spróbuj bez chloru szpule w Województwo podlaskie.\nTop Baseny do Województwo podlaskie


Lubię sierpień'16 • Kreując życie\nChciałabym, aby nadszedł kiedyś taki dzień, kiedy to ostatniego dnia miesiąca na blogu pojawi się kolejny wpis z serii Lubię! A nie tak, jak to bywało ostatnio, kiedy to miesiąc w miesiąc kolejny wpis z tej serii pojawiał się z pewnym poślizgiem. Zresztą jakby nie było Kreując życie! żyje w swoim własnym tempie, którego czasami nawet sama nie znam. Piszę nie tylko wtedy, kiedy mam potrzebę, ale przede wszystkim wtedy, kiedy pozwala mi na to czas, a innym razem, tak jak to było kilka tygodni temu – potrzebowałam czasu dla samej siebie. To jak? Nie przedłużam i opowiadam, co przypadło mi do gustu w sierpniu.\nJestem taką osobą, dla której taki rodzinny czas i wspólne chwile razem są bardzo ważne. I tak naprawdę nic nie jest w stanie zastąpić wspólnych rozmów i czasu spędzonego wspólnie niezależnie od jego formy. W sierpniu nie tylko udało nam się spędzić wspólny, ultrakrótki weekend nad morzem, ale w połowie miesiąca przyjechał do nas mój najmłodszy brat na tygodniowe wakacje. Jest między nami duża różnica wieku, bowiem piętnaście lat, ale odkąd pamiętam, zawsze mieliśmy dobry kontakt.\nLubię zakupy, ale nie te kosmetyczne i ubraniowe. Lubię po prostu kupować rzeczy do domu, dobierać takie elementy do naszego wnętrza posiadające kilka podstawowych dla mnie cech. Najlepiej gdy coś jest po prostu ładne i wstrzela się w moje poczucie gustu, jest dobrej jakości, a cena nie obciąża zbytnio mojego portfela. Od pewnego czasu chciałam kupić nowy komplet pościeli, początkowo miałam zamiar zakupić go w Ikei, i gdy już wybrałam konkretny wzór to okazało się, że został on wycofany. Z pomocą przyszło mi home&you, które zorganizowało taką promocję, że drugą rzecz kupowało się za 10 zł. Nie zastanawiałam się długo i kupiłam dwa komplety pościeli Mozambique za 159 zł ( jeden komplet kosztował 149 zł). W regularnej cenie pewnie nie zdecydowałabym się na taki zakup. Pościel jest bardzo dobrej jakości z bardzo gęstego splotu i bardzo przyjemnie się w niej śpi.\nSierpień okazał się takim miesiącem kiedy to postanowiłam zrezygnować z kawy rozpuszczalnej, która jak wiadomo do dobrych jakościowo nie należy. Nigdy nie byłam kawoszem, i zapewne nigdy nie będę, bowiem zazwyczaj wybieram herbaty. Jednak czasami przychodzi taki dzień, kiedy zwyczajnie mam ochotę na kawę. Sypana kawa niezależnie od tego, ile bym sypała zawsze była za mocna, a mój żołądek dość mocno się buntował. Odkryciem sierpnia okazała się kawa MK Cafe Brasil, która nie tylko okazała się łagodna w smaku, ale ma delikatnie wyczuwalny aromat czekolady. Trafiła ona idealnie w moje kubki smakowe.\nPod koniec sierpnia, tuż po powrocie z naszego wyjazdu nad morze podjęliśmy w końcu decyzję i zrobiliśmy pierwszy mały krok do rozpoczęcia remontu w naszym mieszkaniu. Od czego zaczęliśmy? Od drzwi. W ostatnich dniach sierpnia podjęliśmy ostateczną decyzję i złożyliśmy zamówienie. Pierwotnie chcieliśmy wymienić drzwi wejściowe oraz zrobić tzw. tunel z przedpokoju do kuchni, jednak po rozmowie z montażystą zdecydowaliśmy inaczej. W ostateczności oprócz drzwi wejściowych zamówiliśmy jeszcze jedną parę drzwi, aby zabudować wejście do małego schowka zrobionego na starej i nie czynnej już klatce schodowej – pewnie brzmi to skomplikowanie. W każdym bądź razie do remontu coraz bliżej, przed nami jeszcze najważniejsze decyzje do podjęcia.\nI to w zasadzie byłoby na tyle, zresztą nie ma co ukrywać, że sierpień był dla mnie trudnym miesiącem, gdzie przez część czasu oswajałam się z ciążą w naszym najbliższym otoczeniu. Pisałam o tym we wpisie Upadłam, więc powoli wstaję oraz Złapałam oddech, więc jestem. Zresztą sierpień był takim miesiącem, kiedy to dość sporo rozmyślałam o mojej niepłodności – Niepłodna codzienność #niepłodnościniewidać. Jednak nie było znowu tak monotematycznie, jak mogłoby się wydawać – na początku miesiąca pojawił się wpis z serii Lubię! oraz przepis na przepyszne jagodzianki – przepis, choć teraz może wydawać się nieaktualny wcale taki nie jest, bo bułki można nafaszerować malinami lub śliwkami. Co kto woli! Ponadto pisałam o książkach, na które czekam z niecierpliwością – Nowości książkowe oraz o naszym krótkim wyjeździe nad morze – Trzypokoleniowy wyjazd.\nA Tobie jak minął sierpień?


Opakowanie Stora Enso z materiałów DuPonta - Wiadomości - Wortal Plastech\nOpakowania Wiadomości Opakowanie Stora Enso z materiałów DuPonta\nOpakowanie Stora Enso z materiałów DuPonta\nKoncern DuPont dostarczył materiały, które znalazły zastosowanie przy produkcji nowoczesnego opakowania dla branży spożywczej.\nNowość opakowaniową przeznaczono na nasz krajowy rynek. Uznano, że skoro rodzimy rośnie sektor dań gotowych rośnie z dynamiką do 20 proc. rocznie, to jest na nim wystarczająco dużo miejsca, by wprowadzić nowe typy opakowań. DuPont opracował materiały, z których zbudowano opakowanie, natomiast jego produkcją zajęła się firma Stora Enso.\nW wyniku współpracy tych dwóch globalnych przedsiębiorstw powstało opakowanie dań gotowych o nazwie DeLight. Jest ono przeznaczone do podgrzewania w piekarnikach i kuchenkach mikrofalowych. Można je zamrażać w temperaturze do – 20 st. C i podgrzewać w temperaturze do 200 st. C.\nTacka tego hybrydowego opakowania powstała z kartonu powlekanego polimerem. Dostarczone przez DuPont tworzywo PET posłużyło m.in. do wykonania wzmocnionych krawędzi, które gwarantują stabilność kształtu, a jednocześnie stanowią pokrywkę, która zatrzymuje przenikanie do środka opakowania jakichkolwiek substancji pochodzących z zewnątrz.\nPierwszym użytkownikiem opakowań są przetwórcy wyrobów rybnych.\nCzytaj więcej: Galeria opakowań 378 Opakowania 1342


Patricia Wiltshire pojawiła się na świecie w 1944 roku w hrabstwie Monmouthshire w Południowej Walii. Brytyjska ekolożka kryminalistyczna, mikrobiolog, palinolog, botanik oraz mykolog. Specjalista z zakresu sądowej medycyny i archeologii. Absolwentka studiów botanicznych na King’s College London. Przez wiele lat prowadziła dla studentów Uniwersytetu Londyńskiego wykłady z takich przedmiotów jak m.in. ekologia ogólna oraz mikrobiologiczna. Pracowała najpierw w laboratorium medycznym, a następnie w Instytucie Archeologii University College London. Współpracowała ze wszystkimi siłami policyjnymi w Irlandii oraz Wielkiej Brytanii, biorąc udział w około 300 dochodzeniach, w tym dotyczących głośnych przestępstw. Patricia Wiltshire to autorka książki pt. „Ślady zbrodni. Niemi Świadkowie przestępstw”, opublikowanej w marcu 2020 roku. W naszym kraju ukazała się ona nakładem Wydawnictwa Feeria. Brytyjska mikrobiolog ukazuje w niej fascynujący świat medycyny sądowej. Przybliża warsztat swojej pracy, dzięki której ułatwia organom ścigania rozwiązywanie tajemnic zbrodni. Jest tego w stanie dokonać na podstawie obserwacji natury przy użyciu mikroskopu – roślin, grzybów, gleby, pyłków roślinnych, zarodników i różnego rodzaju drobnoustrojów. Są one pozostawiane na należącym do przestępcy oraz ofiary obuwiu, odzieży, pojeździe, włosach, paznokciach czy skórze. Autorka potrafi z ogromną dokładnością stwierdzić, jaką drogą przemieszczał się morderca czy w jakich miejscach przebywał. Jest w stanie odkryć dokładne okoliczności zbrodni, odnaleźć zwłoki zaginionych osób oraz wskazać czas oraz przyczynę śmierci. W trakcie swojej pracy stawia bądź obala hipotezy, wielokrotnie oczyszczając z zarzutów osoby niesłusznie oskarżone o popełnienie przestępstwa. Opublikowana przez nią książka przyjmuje formę reportażu oraz wciągającego wywodu naukowego. Patricia Wiltshire dzięki swojej wiedzy, doświadczeniu oraz pasji stała się jednym z najbardziej pożądanych i docenianych konsultantów kryminalistycznych na świecie.


Ramen. Smak wspomnień (2018) - Recenzje - FDB\nRamen. Smak wspomnień to dzieło uroczo nasycone nostalgią, przekonaniem że nie ma przyszłość bez przeszłości w oparach kultury azjatyckiej. Niezobowiązujące, lekkie, ale smakowite danie. przeczytaj recenzję\n"Ramen. Smak wspomnień" ma być sentymentalny i jest. Ma wyciskać łzy i z pewnością jakąś wyciśnie. Khoo nie bawi się w niuanse. Film ma budować mosty między kulturami na rocznicę relacji między Singapurem a Japonią, więc do jednego gara wrzuca się wiele. przeczytaj recenzję\nCałość opowieści jest dość powolna, a film sprawia wrażenie niezwykle spokojnego, wręcz odprężającego, mimo kilku emocjonujących scen. przeczytaj recenzję\nRamen. Smak wspomnień to prosta historia, ale podana w smakowity sposób, dzięki czemu ogląda się go dosyć przyjemnie, o ile w kinie nie pojawia się z pustym żołądkiem. przeczytaj recenzję\nGdzieś między tymi podróżami kulinarnymi głównego bohatera znajdziemy może własne odbicie. przeczytaj recenzję\nRamen. Smak wspomnień okazuje się nabazgranym pierwszym rysunkiem malutkiego synka, w którym tyle samo nieudanego postarania, co szczerej miłości. Taki to tylko na lodówce zawiesić. przeczytaj recenzję