Co było, co jest, co będzie. Przyczyny i skutki – czyli kolejny rozbiór – polskim tekstem\nprzez piko · Opublikowane 23 kwietnia 2020 · Zaktualizowane 23 kwietnia 2020\nCzęsto z wiekiem nabiera się dystansu do spraw, które dzieją się wokół nas. Przynajmniej ja tak mam. Bywa też, że jest odwrotnie i stajemy się bardziej nerwowi, i zafiksowani w swoich poglądach.\nDystans jest korzystny z wielu względów – sprawia że emocje nie utrudniają oglądu rzeczywistości, umożliwia rzeczową analizę i dostrzeganie analogii, które z kolei dają odpowiedź co do skutków jakie mogą przynieść konkretne zdarzenia, procesy, działania.\nW świecie, gdzie przyszło nam żyć, obowiązuje między innymi prosta zasada przyczynowości, to znaczy, że każdy skutek ma swoją przyczynę i z reguły podobne przyczyny generują podobne skutki. To twierdzenie jest raczej trywialne lecz większość ludzi zachowuje się tak, jakby go nie znała. Stąd powiedzenie – historia kołem się toczy.\nDlaczego tak jest? Wyjaśnień zapewne jest wiele ale dwa wydają mi się najprostsze i najbardziej oczywiste. Po pierwsze – nikt nie jest do końca mądry cudzą mądrością, trzeba wiele spraw samemu doświadczyć i przemyśleć. Drugi powód to fakt, że skutki pewnych działań nie pojawiają się natychmiast, że relacja przyczyna-skutek jest bardzo rozciągnięta w czasie.\nSą oczywiście działania z natychmiastowym skutkiem, na przykład – uderzamy się młotkiem w palec i ból pojawia się natychmiast – wiemy że następnym razem trzeba uważać. Gdyby od uderzenia młotkiem w palec do wystąpienia bólu mijał np. miesiąc, to duża grupa użytkowników młotka nie mogłaby normalnie funkcjonować – miałaby zdefektowane palce.\nNatomiast jeżeli nie zadbamy o dobre wychowanie dzieci lub o swoją starość, to skutki tego zaniedbania pojawią się po kilkudziesięciu latach. Do tego czasu nic pozornie złego się nie dzieje.\nDziałanie zasady przyczyna-skutek dotyczy również większych zbiorowości i organizacji jak społeczeństwo czy państwo. Zobaczmy więc co było, co jest i co prawdopodobnie nastąpi w kwestii „polskiej”.\nByły na przykład rozbiory Polski. Warto sobie uzmysłowić jak to się stało, że państwo polskie z pozycji mocarstwowej, jakim było za Kazimierza Jagiellończyka (1447-1492), po niecałych 300 latach (1772-1795) zniknęło z mapy Europy.\n1. Załamania się ruchu egzekucyjnego za panowania Zygmunta Augusta (1530)\n2. Liberum Veto (1652-1764)\n3. Potop szwedzki (1655-1660)\n4. Decentralizacja władzy królewskiej\n5. Wzmacnianie się państw ościennych\nPolscy królowie nadawali dożywotnio szczególnie zasłużonym poddanym ziemię z zasobów królewskich. Tak rodziły się fortuny magnackie. Z tym że potomkowie obdarowanych „zapominali” o zwrocie darowizn. Ruch egzekucyjny średniej szlachty miał za cel odebranie darowizn i wzbogacenie skarbu królewskiego oraz osłabienie rosnącej w siłę magnaterii. Może i sprawa zakończyłaby się pomyślnie ale na skutek zdecydowanego sprzeciwu szlachty wobec małżeńskich projektów Zygmunta Augusta, musiał on szukać poparcia gdzie indziej i znalazł je u magnatów – za cenę odstąpienia od ruchu egzekucyjnego. Uczestnicy ruchu egzekucyjnego widząc postawę króla przestali się koncentrować na sprawach państwa a zajęli się dbaniem o dobro własne.\nZasada jednomyślności (liberum veto) może nie byłaby w skutkach tragiczna, gdyby nie potop szwedzki. Historycy oceniają, że spustoszenie kraju było wówczas porównywalne albo i większe do tego z II wojny światowej.\nPowstała wówczas warstwa społeczna, której przedtem nie było, czyli szlachta gołota. Nie miała ona środków do życia, ale miała prawa polityczne i bardzo szybko nauczyła się nimi frymarczyć. Polegało to na braniu jurgielitu, czyli rocznej pensji lub pojedynczych kwot otrzymywanych od obcych rządów (poprzez magnatów) w zamian za ułatwienie w zdobyciu wpływu na wewnętrzne sprawy Rzeczypospolitej (stąd określenie: jurgieltnik — człowiek zaprzedany). Czyli mówiąc współczesnym językiem powstała agentura, której mocodawcą były państwa ościenne.\nW XVIII teoretycznie cała władza skoncentrowała się w Sejmie, który poprzez mechanizm liberum veto był wykorzystywany przez obcą agenturę. Król w zasadzie nie miał nic do gadania. Zapanowała anarchia i partyjniactwo dla którego interes państwa był tylko pretekstem do załatwienia swoich prywatnych lub grupowych interesów.\nNiemcy i Rosja, które miały scentralizowaną, silną władzę skutecznie to wykorzystały.\nAgentura której mocodawcy są poza Polską i która ma rzeczywisty wpływ na władzę. Władza jest poza konstytucyjnymi ośrodkami. W związku z powyższym Polska nie prowadzi żadnej rozsądnej polityki, zwłaszcza zagranicznej.\nW Sejmie kwitnie partyjniactwo. Sprawy politycznych gangów są istotniejsze od spraw państwa polskiego.\nPatrz punkt „Co było”.\nPolska istniała długo przed rozbiorami. Były wspaniałe czasy.\nHistoria kołem się toczy, ale za małe to koło namalowałeś Piko.\nPrzecież napisałem że była potęgą i przez 300 lat marniała.\nMożesz namalować większe koło?\nWiele zależy od pojedynczego człowieka.\nNa S24 napisałam Ci taki komentarz:\nWszystko zaczęło się od zakochanego króla i pięknej Barbary. Gdyby postąpił tak jak Jadwiga, ciąg zdarzeń mógł być inny. Niełatwo być królem :).\nA tak w ogóle to nie byłabym taką pesymistką. Historia ma różne zakręty.\nI widzisz że wszystko przez te baby …. 🙂\nZaczęło się od pięknej Heleny\nTak w ogóle to zaczęło się od Ewy :)).\nNiby taka słaba płeć :)), a ciągle miesza w historii :).\nZaraz tu pewnie przyjdzie @Danka ze swoją piosenką o babach. Dostało się też Gadowskiemu :).\nA tak poważnie. Zaszkodziła nam źle pojęta wolność, która przerodziła się w anarchię.\nJak pisał Andrzej Nowak w swojej książce o dziejach Polski, w naszej historii przeplatała się ta wolność prowadząca do anarchii z potrzebą silnej władzy.\nI sztuką jest znaleźć tu równowagę. Jeśli ją znajdziemy to jesteśmy wygrani.\nMasz rację, wracamy do tego „co było”\n„Możesz namalować większe koło?”\nNo pewnie. Przed punktem 1, który wymieniłeś, wpisałbym kilka obejmujących dobre czasy.\nA że historia kołem się toczy – te dobre czasy, których dawno nie było, być może stoją u progu.\n„Zaszkodziła nam źle pojęta wolność, która przerodziła się w anarchię.”\nTo raczej było tak, że nasi wrogowie zorientowali się, że mieczem nam nie dadzą rady. Mniej więcej od początku XVII w. zaczęli przekupywać, podsyłać do sejmu swoich ludzi, itp. Drążyć od środka.\nTo się zaczęło w XVII w. Zostało do dziś.\nTekst zawiera wstęp w którym piszę o przyczynowości i o tym że podobne przyczyny generują podobne skutki. Obecnie mamy sytuację polityczną, społeczną, geopolityczną jak przed zaborami. Więc istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo że skutki będą niedobre. Nie musi oznaczać to dosłownie rozbiorów w sensie XVIIIw ale poważną utratę resztek suwerenności.\nCzy dobre czasy stoją u progu? Co według ciebie przemawia za takim twierdzeniem?\nWszystkie przepowiednie mówią, że Polska odzyska swoją świetność i chwałę. Możesz to uznać za naiwność, ale ja w to wierzę. Wierzę , że dreptamy w dobrym kierunku.\nA nasza Lechia miała swoją długą historię, dłuższą niż Ci się zdaje.\nDożyjemy tej chwały i świetności?\nA skąd wiesz co mi się zdaje?\nNie widzę podobieństwa do czasów przedzaborowych, bo właśnie niedawno wyrwaliśmy się z kleszczy dwóch potężnych obcych agentur. Zostały ich resztki. To jest pozytywna rzecz.\nGdzie w lustrze historii szukać czasów podobnych do obecnych?\nPopatrz tu ” rel=”nofollow ugc”>\nWygląda całkiem jak wędrówka niedawnych „uchodźców”, prawda? Ale ta mapa dotyczy XIV wieku, największej epidemii w dziejach ludzkości, dżumy.\nEpidemię teraz też mamy, czyli dwa w jednym.\nW tamtych wiekach Polska poradziła sobie najlepiej i otrzymała w zamian kilkaset dobrych lat.\njeszcze raz link, może teraz się uda:\nCzekają nas lepsze czasy powiadasz?\nWedług ciebie dobre czasy stoją u progu. Co przemawia za takim twierdzeniem?\nNadchodzą dobre czasy:\nNie wiem czy dożyjemy, ale może zobaczymy tego początek.\nOboje z @Alkiem intuicyjnie czujemy, że przyszłość będzie dobra, lepsza niż do tej pory.\nA dobre myśli przyciągają dobre wydarzenia. I niech tak zostanie.\nTo co obecnie dzieje się na świecie nie jest dobre, a nawet groźne. I ani Niemcy ani Rosja nie są obecnie zagrożeniem. Historia rozstrzygnie się na innej płaszczyźnie.\nI módlmy się tylko o pokój, a reszta sama się ułoży.\nTo nie jest sytuacja jak przed rozbiorami.\nRozumujemy zupełnie inaczej. Ja kieruję się zasadą przyczyna-skutek (bo to jest logiczne i potwierdzone) i kilkoma innymi a wy intuicją. Ok.\nTylko zamykanie oczu na fakty nie pomaga w wyciąganiu wniosków. Przecież obecne państwo polskie jest z dykty i paździerza poprzekładane agenturą w każdą stronę. Partyjnictwo wylewa się zewsząd do urzygu a ludzie są zdezorientowani, zdemoralizowani, zrezygnowani.\nOczywiście tak zapewne nie będzie do końca świata no chyba że nastąpi on w ciągu dwóch pokoleń.\n„szlachta gołota. Nie miała ona środków do życia, ale miała prawa polityczne”\n-Dokładnie tak jak z tą gołotą zwaną (dla niepoznanki) opozycją w Polsce- niema ona poparcia społeczeństwa i szuka go w ościennych krajach.\nCztery wersy końcowe wpisu SUPER!\n#Więc istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo że skutki będą niedobre. Nie musi oznaczać to dosłownie rozbiorów w sensie XVIIIw ale poważną utratę resztek suwerenności.#\n-dokładnie, ale gołota nie zważa na to.\nMyślę, że jednak Wielki Babilon (junia z onz_etem) na glinianych nogach upadnie i nadejdzie wiosna.\nA polskim agenturom pozostanie biadanie nad jego (i swoim) wielkim upadkiem.\nBędziemy je rekompensować od tejże agenturalnej gołoty.\nKomentuj jako nezalogowny wpisując nick w środkowym wierszu tabeli pod oknem komenta, albo w edycji kementarza wpisz swój nick.\nWłaśnie bez logowania podpisałem wpis i ukazał się mój avatar. Ciekawe.\nGdy nick nie pali się na czerwono to oznacza, że nie jest autoryzowany.\nW statusie niezalogowny możesz go autoryzować wpisują w pierszym wierszu swój emai-postałe wiersze winny wypełnić się automatycznie-wszystkie twoje dane rejestracyjne po dokonaniu zaznaczenia w kwadraciku.\nTo jest nie do pobróbki/podstawki..\nNo chyba, że masz przerwane połączenie z Jetpackiem, o którym mówię (sprawdź u siebie) w:\nwpisuję to jako niezalogowany wedle powyższej procedury.\nWiem, że ty to naprawdę TY.\nSiedziałem’ nad tym.\n-coś skubańce z Jetpacka pozmieniali i wołają pieniędzy.\nA „piniendzy nima i nie będzie”- jak mawiał klasyk z bydgoszczu.\nCiekawy tekst i ciekawa dyskusja się wywiązała. Na razie sprawdzam, czy pojawi się mój nick w nagłówku komentarza – za chwilę włączę się do dyskusji.\nI jeszcze jedno info dla Ciebie ( i innych użytkowników, i przyjaciół) wedle którego występuje (lub może) ten problem (rodo jest i wszyscy dostali drgawek).\nOtóż PT nie wymaga (co ustalono na początku) że nie wymaga się:\n**1).Autor komentarza musi wprowadzić swój podpis i email\n2). Użytkownicy muszą być zarejestrowani i zalogowani, aby móc komentować **\nGdyby te opcje uruchomić, to myślę, że sytuacja stałaby się jasna i jednoznaczna, i bezproblemowa.\nAle nie mam takowych uprawnień bo demokracja tutaj jest (różnorodność opcji być musi)..\nA tak poza tym. to mógłbyś @piko z @E.B przejąć kontrolę nad PT.\nJa chcę się wycofać.\nPowoli przychodzi u mnie taki okres, że więcej pamiętam jak miałem 3-4 lata niżli to co jadłem na śniadanie.\nOkres kolorowej pamięci wstecznej, czy coś takiego.\nMyślę, że jest trochę tak, i trochę tak. Nic nie powtarza się dokładnie tak samo, bo okoliczności, choć pod pewnymi względami podobne, nigdy nie są identyczne.\nObecna sytuacja, jeśli spojrzeć od strony geopolityki – a nie można jej ignorować – jest przełomowa. Zmienia się globalny układ sił i Polska, jeśli chce przetrwać i rozwijać się, musi się w ten nowo tworzący się układ wpisać w konkretny sposób. Takiej sytuacji nie było w XVIII wieku, a to jest kluczowa sprawa obecnie, od której zależy, czy wyjdziemy z tego przełomu wygrani, czy przegrani. Jest to właściwie zimna wojna światowa – a więc sytuacja podobna bardziej do tej z I i II wojny światowej. Powinniśmy zadecydować, którą opcję wybieramy: Niemcy z Rosją i Chinami, czy USA. Czyli, jak mówi Jacek Bartosiak, opcja kontynentalna albo atlantycka. Która koalicja wygra tę wojnę? Obecny rząd stawia na atlantycką.\nZa to w sprawach wewnętrznych rzeczywiście, jak piszesz, @piko, bardzo to przypomina okres przedrozbiorowy. Agentura pilnująca obcych interesów, „trzymająca władzę” wciąż w wielu miejscach (media, samorządy, teraz Senat). Z tym, że zamiast słabego sybaryty „króla Stasia” mamy jednak władzę, która pilnuje polskiej racji stanu. Czy zawsze dobrze ją rozumie albo dobrze realizuje – to odrębna sprawa. Ale mamy nie tylko zagrożenie, ale także na pewno szansę uplasowania się na dobrej pozycji w światowym wyścigu. Czy wykorzystamy wszystkie atuty? Czy okoliczności będą nam sprzyjać? Czy uporamy się z wewnętrzną targowicą? To pytania, na przyszłość przyniesie odpowiedź, a my możemy przyczynić się do tego rezultatu.\nPowiem jeszcze coś: Niemcy, ze swoim irytującym nas ślepym popieraniem własnej władzy, albo osiągali wielkość (za Bismarcka), albo koszmarną klęskę (za Hitlera). Ale mieli szansę na wielkość. My, nauczeni nieufności do władzy (od dawna obcej), jesteśmy wciąż skłonni do „stawania okoniem” i optowania za „najlepszym rozwiązaniem” (abstrahującym od realiów), kiedy wielkim sukcesem w istniejących realiach jest uzyskanie choćby niewielkiego na razie dobra. Porównując to do XVIII wieku: chcemy mieć silne państwo i jednocześnie „złotą wolność”. Nie ma silnego państwa bez silnej władzy, a silnej władzy nie będzie, kiedy ma ona silną wewnętrzną opozycję – nie tylko „sprzedawczyków”, ale też tych, którzy „wiedzą lepiej”, ale władzy nie tylko utrzymać, ale i zdobyć, jak na razie, nie potrafią.\n#Na razie sprawdzam, czy pojawi się mój nick#\n-czyżby następny przypadek rodo?\nNick jest, ale obrazka brak.\nZastosuj prcedurę z godz. 19-14.\nChyba teraz pojawi się awatar.\nTo, ja Trzmielka, nie Anonim. Jednak pudło.\nPorównanie 1:1 sytuacji przedrozbiorowej z obecną jest oczywiście błędne. Inne są realia geopolityczne, inne możliwości oddziaływania na opinię i władzę, inne potencjały militarne, większa ilość graczy na scenie międzynarodowej,\nBardziej chodziło mi o postawy polskich (?) polityków względem państwa polskiego. Dla mnie partyjniactwo i agenturalność to gwóźdź do trumny. Brak jest polityka pokroju Dmowskiego.\nUważam że spuścizna IIWŚ i komunizmu jest pewnym analogiem do potopu szwedzkiego. Destrukcja i demoralizacja.\n2.W statusie niezalogowany napisz koment.\n3. Pod oknem komenta w pierwszym wierszu wpisz adres email jaki podałaś w rejestracji.\n4.Zanacz kwadracik (pamietaj moje dane….)- muszą automatycznie wypełnić się pozostałe dwa wiersze (jeśli działa Gravatar oczywiście).\nW innym przypadku jest problem.\nWitaj, @Trzmielka 🙂\nJak zawsze bardzo przemyślany komentarz. Doskonale opisałaś tę sytuację w jakiej obecnie jesteśmy.To czy mamy szansę będzie zależało oczywiście trochę od nas, ale też od ogólnej sytuacji i tego kto będzie zwycięzcą na światowej arenie.\n#Brak jest polityka pokroju Dmowskiego.#\nRaczej nadmiar junijnych i onzetowskich struktur, która chroni i wspomaga podrzucone (jak kukułka) jaja.\nBez w/w łopozycja’ (targowica) zginęłaby w ciągu doby.\nWłaśnie tak zrobiłam za pierwszym razem – pojawił się nick na czarno, bez awatara. Za drugim zalogowałam się – zostałam Anonimem. Teraz zarejestrowałam się w tym Jetpacku – zobaczymy, co wyjdzie.\n#Teraz zarejestrowałam się w tym Jetpacku#\nRozumiem, że reaktywujesz połącznie jak na obrazku:\nSorki muszę odłączyć się od PT.\n23 kwietnia 2020 o 21:17\nDemoralizacja – czy była po potopie szwedzkim, czy przed nim? Szlachta poddawała Karolowi Gustawowi województwo po województwie. Ale potem ogarnęła się i przepędziła Szwedów. I jeszcze na wiktorię wiedeńską Polskę było stać. Ale demoralizacja znów postępowała – co widać po elekcjach po Sobieskim.\nMasz rację, że króluje teraz partyjniactwo, jak przed rozbiorami. I prywata. I tak jak wtedy, są też oznaki zdrowienia: Szymon Konarski i edukacja prowadzona przez pijarów, ruch Konstytucji 3 Maja. A teraz: próby trzymania się przez rząd polskiej racji stanu, a także powstanie i wzrost ruchów prawicowych – narodowych i konserwatywnych, powstanie mediów nie-lewicowych (czasem do prawdziwej prawicy im daleko). I tak, jak wtedy – ościenne państwa, które przedtem realizowały swoje interesy w Polsce, jak chciały – teraz robią, co mogą, żeby zdusić ten ruch ozdrowieńczy.\nW sytuacji tylu zagrożeń patriotyczna prawica (ta prawdziwa) powinna popierać tę partię, która z ISTNIEJĄCYCH partii jest najmniej szkodliwa. Trzeba zadać sobie pytanie: w przypadku utraty władzy przez PiS kto ją obejmie? Jawni targowiczanie, niemieccy (PO) albo rosyjscy (PSL, Lewica) agenci. To może jednak lepsi są patrioci, którzy wobec nacisków Niemiec, UE i międzynarodowych korporacji oraz finansjery (zapraszanych przez targowicę) chcą się oprzeć na USA?\nJeśli PiS i rząd robią błędy i źle oceniają sytuację, to należy tłumaczyć i przekonywać – ale w rozmowach gabinetowych, po cichu, nie we wrzasku mediów. Może coś dotrze. Jak to ujął Ziemkiewicz, opozycja z prawej strony powinna być „lepszym PiS-em”, a nie „lepszym antypisem”.\nNo, jakoś wciąż tu trwam :).\nSzkoda, że nie masz czasu, bo Twój głos jest bardzo trzeźwy.\n@Amero zamieścił tu pewien film i zainteresował mnie tematem, a potem już poleciało.\nStaram się trzymać rękę na pulsie i jak pojawi się coś ciekawego to zamieszczę.\nDobrze że się pokazałeś znowu. Twoja notka nie jest zbyt optymistyczna, ale jak Cię znam nigdy optymizmem nie tryskałeś. No ale to co napisałeś, to rzeczowa, prawdziwa analiza naszej sytuacji.\nObawiam się, że sprawy idą w bardzo złym kierunku zbyt szybko. Polska Agencja Prasowa zamieściła dzisiaj taką informację:\nOczywiście w ciągu trzech wieków działo się w I RP wiele złego i dobrego. Chciałem pokazać tylko mechanizmy które doprowadziły do upadku.\nPolitykę robi się w gabinetach – to prawda. Nie wszystko jest do powiedzenia. Natomiast jest prosta metoda oceny – PO OWOCACH ICH POZNACIE, i KTO ZROBIŁ TEGO KORZYŚĆ.\nTe dwie proste formuły i zasada przyczyna-skutek wystarczą do oceny działań. Co by PiS nie mówił i deklarował ja oceniam jego działanie negatywnie. I nie jest to subiektywne odczucie.\nMożna powiedzieć, że gdyby byli inni to by było jeszcze gorzej. Można, tylko to jest rozważanie co gorsze dżuma czy cholera.\nA jaki jest rodowod tego partyjniactwa.? Magdalenka z Kiszczakiem, czyli tajne obrady suto zakrapiane.Konstruktywna opozycja.I kongres komunistycznych liberalow w grudniu 1988 I 89 w Gdansku .\nKopia mojego wpisu na s24 ma blogu http://izba.salon24.pl , juz nieaktywnym, ktory polecam.\nDaani8 grudnia 2016, 18:23\n@JERZY KOWALSKISzybko wklejam, bo zaraz mi sie czas skonczy tutaj:):)Musisz to dokladnie przestudiowac,znasz te spoldzielnie „Swietlik” Tuska.\nCyt:”Jak to było możliwe, że…już w czasie tajnej „Magdalenki” ,przed „okrągłym stołem” odbył sięw Gdańsku\noficjalny z 1000 uczestników w kraju reżimu komunistycznego KONGRES LIBERAŁÓW -którego\nzałożycielami byli dobrze znani politycy tacy jak: D.Tusk, J.Lewandowski, CzJ.K.Bielecki. J.Merkel itd…?\nLiberałowie, przypisujący sobie działalność opozycyjną , z wielka pompą w centrum Gdańska debatowałi o przyszłym kształcie ustrojowym Polski bez żadnych represji ze strony komunistów, i to w czasie ,kiedy strajkujące wcześniej środowiska podziemnej „Solidarności” i opozycji patriotycznej- oczekiwały na rozwój wydarzeń i działania Wałęsy w ich imieniu.Z tego kongresu wylonila sie partia Kongres Liberalno-Demokratyczny, pierwsza partia-matka Tuska, ktory zaliczyl jeszcze kolejne, jak wiadomo. Kongres L-D do dzis funkcjonuje w swojej kolejnej formie reinkarnacji politycznej ,czyli PO.\nJacek Merkel -jako jeden z przywódców strajku w Stoczni Gdańskiej w sierpniu 88r-zapewniał strajkujących stoczniowców ,ze „Nic o was bez was”!/…./\nPolecam goraco wszystkim zainteresowanym przeczytac dalszy ciag…..Nie Magdalenka, nie mebel….to juz bylo wczesniej. Wytyczne….Od kogo? Napisalam ten tekst zdumiona odkryciem tego kongresu , o ktorym nigdy nie slyszalam od nikogo, ani o tym nie mowiono ,ani nie pisano w III RP. Moze nie natrafilam,ale sam ten kongres z liczna rzesza komunistycznych ekonomistow, funkcjonariuszy rezimu wydaje sie czyms niewiarygodnym……I ich zalozenia zmian WLASNOSCIOWYCH w Polsce….juz w 1988 r. Liberalowie zeszli z kominow, dokladnie, bo Spoldzielnia “Swietlik”, gdzie pracowal m.in.Donald Tusk, zajmowala sie malowaniem kominow I pracami wysokosciowymi.Przypadkowo chyba dokonalam ePOkowego odkrycia bialej plamy. PLAMY ,a wnioski z tego plynace zieja groza. Caly teatr Magdalenkowo-OS malo warty, bo to bylo przedstawienie dla ludu-OS, a Magdalenka dla pozytecznych I agentow z “Solidarnosci. Czy Kiszczak byl zaproszony na Kongres Liberalow do Gdanska przez Tuska, Lewandowskiego, Bieleckiego itd….? Przeciez bez jego akceptacji I wiedzy nic takiego nie mogloby sie wydarzyc. Liberalowie z junta trzymali sztame przed Magdalenka I OS. Co za kontakty ! Kiszczak by ten tysiac “liberalow” rozprowadzil po aresztach I obozach internowania, gdyby nie….Gdyby nie co?\nPrzeczytałam to wszystko. Warto się zapoznać ze źródłami:\nPo nitce do kłębka dotarłam do tego tekstu, który linkowałaś.\nOczywiście, masz rację, że sytuacja wewnętrzna jest teraz mocno niebezpieczna. Głównie właśnie z powodu, o którym piszesz – partyjniactwa, prywaty, agenturalności – jak przed rozbiorami. Za to zewnętrzna sytuacja, mimo że w stanie gwałtownych przemian, niesie ze sobą nie tylko zagrożenie, ale też szanse. W każdym razie ani Rosja, ani Niemcy nie są teraz tak silne, jak w XVIII wieku – i rysują się przed nimi wielkie problemy.\nPewnie wśród zagrożeń masz na myśli ustawę 447 – to zagrożenie jest realne, ale jest też spora szansa na to, że nie realizuje się. Czy nie daje Ci do myślenia fakt, że mimo zobligowania amerykańskiego Departamentu Stanu do przedstawienia raportu na ten temat jeszcze na jesieni zeszłego roku – nie ma go do tej pory?\nJesteśmy, szczęśliwie, w tej chwili zbyt ważnym sojusznikiem dla USA, by podpisały się one pod naszym bankructwem (patrz – ostatni tekst 35STAN-a i komentarze: nasze położenie geograficzne i wielkość państwa są kluczowe dla Eurazji).\nA co do porównania z chorobami w sprawie „PiS – totalna opozycja”, to uważałabym, że można tu przeciwstawić sobie przeziębienie i dżumę.\nTen Anonim to ja, Trzmielka\nTam ,gdzie to z nalazlam po raz pierwszy I podalam link do kwasnicki….wyczyscili wszystko I przekierowali ma onet.To glupie, przeciez nie maja sie wg nich czego wstydzic.Ten Kwasnicki relacjonowal ten kongres jako fakt ,jedno z wydarzen nadchodzacych zmian.\nTo moja analiza w kontekscie czasowo- polityczno- przestrzennym I ideogicznym tak ich przerazila.\nDodalam do tego kontekst\nStrajkow w Polsce , w stoczni w sierpniu 88r , gdzie strajkiem kierowal czlowiek Tuska z teczka w I PN I jak wykorzystali strajkujacyc h o legalizacje Solidarnosci. Nie nowego Zwiazku, ale tego sprzed 13 grudnia 81.Ten opis mam w malej broszur ce z 1989 r, autorem byl student rzecznik NZS.Przepisalam ten fragment recznie.Tak sie zaczynalo wymanewrowywanie walczacych z junta o wolnosc.\nCiesze sie, ze doceniasz wage odkrycia tej hanbiacej li\nberalow „bialej plamy”w naszej wspolczesnej historii\nEB.Komunisci,lokalni kacykowie z wladz partyjnych wysokiego szczebla oraz okolo-rzadowych wraz z Rakowskim, Urbanem – rzecznikiem junty ob.wlascicielem „NIE”,nie mieli zadnych przeciwskazan, by szczuc i organizowac najpotworniejsze akcje przeciw ludziom Solidarnosci I opozycji oraz zwyklym Polakom w imie obrony komun izmu.A tu zjawil sie tlumnie, aby …?\nEB Te bezkregowe kanalie okazaly swe oblicze.


Gwiazdkowo, prezentowo, kulinarnie | Krytyka Kulinarna\nCukr Kava Limonada, Praga, Cze..\nGwiazdkowo, prezentowo, kulinarnie\nKupiliście już prezenty? Ja tak. Byłam mądrzejsza niż w ubiegłym roku, kiedy to wracałam z krótkiego wypadu do Dublina z wypchaną do nieprzytomności walizą, językiem na brodzie i potem roszącym czoło. W walizie były prezenty dla wszystkich znajomych królika, a ja zamiast te marne trzy dni na irlandzkiej ziemi poświęcić na zwiedzanie, z obłędem w oczach ganiałam po sklepach. Ponieważ najszybciej uczę się na własnych błędach, w tym roku dźwiganie przypadło w udziale kurierowi, postanowiłam bowiem, że wszystkich bez wyjątku obdaruję książkami. Nie wszyscy gotują, więc tylko część to książki kucharskie. Ale za to takie, które sama posiadam, więc wiem komu jaką. Jeśli zatem zakupy jeszcze przed wami, a wśród gwiazdkowych szczęśliwców macie takich z zacięciem do gotowania, to rzućcie okiem niżej.\nKażdy może gotować, Jamie Oliver, Ignis media, 2010\nIdealna propozycja dla wszystkich, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z kuchnią. Jak wszystkie pozostałe książki Jamiego jest ładnie wydana, w twardej oprawie, z dobrymi zdjęciami i przystępnym opisem. Przepisy są rzeczywiście proste i chyba każdy będzie w stanie sobie z nimi poradzić. Do tego bardzo piękna myśl przewodnia, by po opanowaniu podstaw przekazać książkę dalej. Nie od dziś Jamie jest orędownikim zdrowego odżywiania i korzystania z dobrych produktów. A gdzie zjemy zdrowiej, niż we własnym domu, wiedząc dokładnie jakie produkty wkładamy do garnka? Jeśli chcecie zarazić kogoś miłością do gotowania, to ta książka wprowadzi waszego adepta sztuki kulinarnej w kuchenny świat smacznie i bezboleśnie.\nChleb, Jeffrey Hamelman, Grupa Wydawnicza Foksal, 2013\nNowa pozycja na naszym rynku, która już zdążyła zebrać cały wór laurów. I nie powiem, że niezasłużenie. Mało zdjęć, dużo tekstu. Jeśli znasz kogoś, kto chce zacząć piec własny chleb lub już to robi, ale pragnie rozwinąć swoje umiejętności, nie potrzebujesz już niczego więcej. Ta książka rzeczywiście jest biblią. Kompedium, z którego obdarowany szczęściarz dowie się jak upiec razowiec, zadbać o zakwas i jak wybrać odpowiednią mąkę. Nie sądzę, by w najbliższym czasie ktokolwiek przebił ilość informacji zawartych na tych 458 stronach, a więc jest to inwestycja na lata. Tę książkę polecam szczególnie, bo to pozycja, która nie zestarzeje się nigdy.\nLe Pain Quotidien Cookbook, Octopus Publishing Book, 2013\nRzecz dla opętanych, czyli władających językami. Publikacja dostępna w języku francuskim lub angielskim, warto o tym pamiętać. Pozostajemy w temacie pieczywa, ale tu już mamy solidną porcję luzu. Masa przepisów na pasty do chleba, zupy, różnego rodzaju pieczywo, sałatki i trochę słodkości. Najpierw polubiłam Le Pain Quotidien (klik), a zaraz później ich książkę.\nFrancuski szef kuchni, Julia Child, Wydawnictwo Literackie, 2013\nKto nie zna Julii Child, kobiety która nauczyła Amerykę gotować? Julia Child to legenda. Pięćset stron litego tekstu, bez obrazków i ozdobników. I może nie znajdziecie w tej książce przepisu na piasek z batata, ale z pewnością znajdziecie całą masę klasycznych francuskich dań, cześć z nich to absolutny kanon. Jeśli zatem macie w gronie najbliższych zapaloną kucharkę/kucharza, to taki prezent nie może się nie udać. Tak jak dania przygotowywane według tych przepisów.\nMoje smaki, Michel Moran, Muza, 2013\nNadal pozostajemy w klimacie francuskim. Może i jestem trochę wykręcona w tę stronę, ale uważam, że jeśli chodzi o kuchnię europejską królowe są dwie: jedna to Włoszka, a druga Francuzka. Moje smaki to już daleko bardziej współczesna historia opowiedziana m.in. w obrazkach. Znajdziecie tu podstawy, od których warto wyjść, choć pewnie nic złego się nie stanie, jeśli na tych przepisach poprzestaniecie. Jest tu trochę zamieszania, bo jest i przepis na tortille i na cannelloni, więc nie można przyjąć, że to przepisy stricte francuskie. Ale, hej, to są JEGO smaki i może je mieszać jak chce. Nie jest to mieszanka zła, ale jeśli szukacie czegoś, co pogłebia temat, to odsyłam piętro wyżej do niezawodnej Julii. Moje smaki z pewnością zachwycą fanów MasterChefa i raczej nikt nie każe im oddać fartucha.\nMammaMia, Cristina Bottari, Publicat, 2011\nNie jest to tegoroczna publikacja, ale rajd przez włoską kuchnię jeszcze nikomu nie zaszkodził. Ładnie wydana, na matowym papierze (umożliwiającym nanoszenie własnych notatek), okraszona zdjęciami nowymi i starymi, osobistymi komentarzami bliskich autorki i garścią informacji praktycznych. Nie jest to propozycja dla adeptów kuchni molekularnej, to są stosunkowo proste, domowe przepisy, więc jeśli ma być to prezent dla gotującej codzienne obiady matki dwójki dzieci – nie będzie rozczarowania.\nNa każdą porę, Sophie Dahl, Filo, 2012\nTak wypadło, że zdjęłam z półki akurat tę książkę, ale jeśli chodzi o Sophie Dahl spokojnie możecie się pochylić też nad jej drugą publikacją. To jest ciepła, fajna książka o gotowaniu, po prostu. Dużo w niej wycieczek osobistych, czuć, że ta dziewczyna lubi to co robi. To taka książka nie tylko do przeglądania zdjęć i przepisów, ale też do poczytania. Graficznie bardzo zbliżona do książek Nigelli, więc jeśli je znacie, to wiecie o co chodzi. Coś dla eterycznych dobry duchów, które w rewanżu dokarmią was domowymi ciasteczkami.\nZ działki, z lasu i takie tam, Agata Królak, Dwie Siostry, 2013\nNie wiem jak wy, ale ja miewam problemy z przetworami – ile cukru?, ile octu?, itd. Czasem się udaje, czasem mniej. Ta oto zabawna książeczka powinna tego typu problemy rozwiązać. Wygląda trochę jak notatnik, bo pisana jest jakby odręcznie, do tego proste rysunki i trochę starych zdjęć. Pomysł trafiony w punkt, przynajmniej w moim odczuciu. Przecież po najlepsze przepisy na przetwory czy nalewki sięgamy do starych zeszytów naszych mam czy babć. I ta książka właśnie tak wygląda – jak zeszyt z babcinego kredensu. Jest po prostu urocza, wywołuje uśmiech i sentyment. Nie sądzę, by nie spodobała się dowolnej gotującej kobiecie. A moda na przetwory wróciła na całego, więc…\nKuchnia chińska według Goka, Gok Wan, Albatros, 2013\nAby nieco przełamać ortodoksyjną europejskość tej wyliczanki, podrzucam coś, co przypadnie do gustu każdej kucharzącej fashionistce. Gok Wan to stylista znany z telewizyjnych programów i urody rzeczywiście trudno tej książce odmówić – jest kolorowa, nie wszystkie zdjęcia przedstawiają wyłącznie jedzenie. To taka pozycja i do gotowania, i do oglądania. Znajdziecie w niej rodzinne przepisy Goka na lekkie, często gotowane na parze, dania. Nie powinno być problemu ze zmieszczeniem się w rozmiar s.\nReiventing Food: Ferran Adria: The Man Who Changed the Way We Eat, Colman Andrews, Phaidon Press, 2010\nJeśli masz w kręgu najbliższych jakichś szalonych foodies włądających językiem english, to mam coś dla ciebie. To nie jest książka kucharska, to jest książka do zaczytania się. Rewelacyjnie napisana, wciągająca, plastycznie opowiadająca historię legendarnego szefa kuchni Ferrana Adrii – od trudnych początków, do spektakularnego sukcesu ElBulli. Bardzo polecam.\nWszystkie zdjęcia okładek pochodzą ze strony empik.com, z wyjątkiem okładki Le Pain Quotidien Cookbook, pochodzącej ze strony http://pantry.lepainquotidien.com/le-pain-quotidien-cookbook.html i Reiventing Food… z www.jeffreysbooks.com.au/\nDublin – w oczekiwaniu na danie główne\nagata królak, blog kulinarny, blog o restauracjach, co kupić na gwiazdkę, Cristina Bottari, ElBulli, Ferran Adria, gok wan, Jamie oliver, jeffrey hamelman, julia child, krytyka kulinarna, Le Pain Quotidien Cookbook, mamma mia, masterchef, michel moran, najlepszy blog o restauracja, okrasa, pascal, prezenty, Sophie Dahl, The face on your plate


Debata prezydencka i postulat JOW – Ruch Obywatelski na rzecz Jednomandatowych Okręgów Wyborczych\nHome /Debata prezydencka i postulat JOW\nWczorajsza debata prezydencka wywołała mieszane odczucia wśród zwolenników Pawła Kukiza. Na gorąco dzielę się kilkoma własnymi refleksjami.\nI wtedy pojawił się Paweł Kukiz, który przebojem, na fali wielkiej sławy zdobył niezdobyte dotąd bastiony. U mnie zawsze wywołuje to humorystyczne skojarzenie. Oto my, starzy woJOWnicy, toczymy walkę pod murami obleganego miasta, mozolnie wybijamy wyłom w murze obronnym, z góry leci na nas grad strzał i kamieni, gorąca smoła i strugi ognia, a tu nagle pod bramę podjeżdża Paweł Kukiz, wysiada, wyjmuje kluczyki z kieszeni, otwiera furtkę w bramie i spokojnie wchodzi do miasta odprowadzany wzrokiem zdębiałych woJOWników. Myślę, że podobne odczucia ma większość uczestników walki o JOW. Łatwość z jaką Paweł Kukiz przełamał blokadę medialną zdumiewa, a zarazem budzi podziw i daje wyobrażenie o sile sławy. System nie mógł zlekceważyć ulubieńca milionów.\nKto o tym nie pamięta, nie zrozumie skali sukcesu, jaki stał się naszym udziałem; sukcesu, którego autorami są Paweł Kukiz i uczestnicy Ruchu JOW w Polsce, zarówno ci starsi, jak i wyróżniające się dziś młode pokolenie woJOWników ukształtowanych przez ideały NZS. Zdołaliśmy przebić się z postulatem JOW do opinii publicznej. Polacy usłyszeli o JOW, wielu ta idea porwała, do innych dopiero dociera, innych intryguje, jeszcze innych wkurza, ale tego już nikt nie zatrzyma. Polacy dowiedzieli się, że „demokracja”, którą nam zafundowano, nie jest demokracją w stylu zachodnim lecz jej atrapą, imitacją, iluzją. Przez 25 lat wmawiano nam, że to, co obserwujemy to jest normalna demokracja nie różniąca się od rozwiązań przyjętych na świecie. Kiedy jednak Polacy dowiedzieli się, że między demokracją zachodnią, a demokracją w Polsce jest taka różnica, jak między krzesłem a krzesłem elektrycznym, natychmiast dostrzegli alternatywę i odzyskali nadzieję na przywrócenie normalności w polityce.\nJanusz Korwin-Mikke, Marsz na Warszawę, 2005\nDziś Polska dyskutuje głównie o konflikcie między JKM a Pawłem Kukizem. Pamiętajmy, bez względu na spór, że to dalsza promocja JOW, które żyją, intrygują i nadal zajmują czołówki serwisów. I o to chodzi! Media karmią się konfliktami, znakomity zabieg z ujawnieniem porozumienia z JKM i zerwaniem współpracy, którego ten na pewno nie przewidział, sprawił, że o niczym innym dzisiaj się nie mówi. Stary wyżeracz okazał się bezradny wobec tego, co stanowi siłę Pawła – spontaniczności, bezceremonialności, braku doświadczenia w polityce, dużych emocji i wielkiego serca do walki o lepszą Polskę. Cyniczny, zimny brydżysta, mózgowiec i logik przegrał z człowiekiem, który myśli nie tylko głową, ale i sercem.\nTagi:debata prezydencka 2015Janusz Korwin-Mikkejednomadatowe okręgi wyborczeJerzy PrzystawaJOWMarsz na Warszawęordynacja wyborcza do Sejmu RPPaweł KukizRuch Obywatelski na rzecz Jednomandatowych Okręgów Wyborczycsystem partyjniackiwoJOWnicywybory\n1 246 wyświetlen\n7 maja 2015 o 14:51\nZgadza się, że brakuje trochę takiej pracy konsolidacyjnej. Ruch JOW-ów włożył wprawdzie wiele pracy i myśli w celu propagowania swojej idei (Akademia JOW, Pytania i odpowiedzi), ale wydaje mi się, że w dzisiejszych czasach należałoby rozszerzać i unowocześniać narzędzia promocyjne bardziej adekwatnie do możliwości i czasów.\nOsobiście uważam, że potrzeba nam nowych Latających Uniwersytetów, tym razem internetowych, które byłby nie tylko zbiorem różnych opinii, bo tych jest ogromny przesyt, ale skonsolidowanym, atrakcyjnym i bardzo czytelnym zasobem wiedzy obywatelskiej, zbiorem usystematyzowanych systemów argumentów oraz – bardzo istotne – systemem kontrargumentów obnażających całe systemy kłamstw (sam próbuję konstruować coś w rodzaju „Odpluskiwacza Mentalnego” z tym moim cyklem „Kłamstwa i Mity”). Taki portal informacyjny nie powinien iść na ilość, lecz na krystaliczną wręcz jakość i przejrzystość prezentowania treści w interdyscyplinarnym wysiłku zespołów specjalizujących się w dydaktyce, wizualizacji, formułowaniu, prezentowaniu treści. Takie źródło informacji powinno być atrakcyjne i czytelne dla każdego „gimnazjalisty”będąc jednocześnie źródłem rzetelnej wiedzy i kopalnią efektywnych argumentów (również instrumentów do propagacji tych argumentów, jak linki, podsumowania, esencjalne streszczenia)\nWiem, że jest to strasznie trudne, ale myślę, że bez prób unowocześnienia i usystematyzowania przekazu nie da się zmasowanej i systematycznej propagandy reżimowej pokonać.\n7 maja 2015 o 13:06\nPowiem tak, podsumowując kampanię, Pawła Kukiza, JKM oraz JOW. Nie martwmy się JKM. To człowiek, który lubi działania, których przykład dał na debacie. Mówi bez skrępowania rzeczy pozornie błyskotliwe a tak naprawdę nieprzemyślane, czym szkodzi tym wszystkim, którzy chcą się związać z nim licząc na to, że oręduje jakiejś sprawie, podczas kiedy on w zasadzie zajmuje się estradą. Szkoda na niego czasu. Paweł Kukiz zareagował nienajgorzej. Mógł lepiej. Nie można płakać, że ktoś nas zaskoczył. Trzeba być przygotowanym na krytykę. Tu: JOW. Dziwiłem się, że przez dłuższy czas nie reagowano na zarzuty JOW/Senat. Dopiero niedawno paweł do rzeczy na ten temat mówi. Można było zarzuty uprzedzić i mówić o tym, że system ten może zadziałać w przypadku małych okręgów i wprost sugerować, że wprowadzeniem go do senatu wyrządzono sprawie niedźwiedzią przysługę. Generalnie, należy się skupić na promowaniu konkretnego rozwiązania i konkretnych korzyści, które ono daje. Jest przecież FPTP, jest JOW z II turą… Są systemy z 50% JOW i 50% PR. Są one szkodliwe. Tak mniej więcej uwalono system we Włoszech. JOW jest SZANSĄ ale nie jest panaceum. Kiedy media postanowiły Pawła lansować (żeby Duda nie dostał najlepszego wyniku w I turze i zagospodarować niezadowolonych wyborców centrowych), można było nie obawiać się szczegółów i krytyki. Taraz najwidoczniej przestraszyli się tego dżinna i będzie ostra krytyka, na którą trzeba się przygotować. Ten system nie daje żadnych gwarancji i w ustabilizowanych demokracjach peryfikuje system ale u nas jest inaczej. Trzeba podkreślać NISKIE koszty kampanii, szansę na lokalną weryfikację kandydatów, sznsę na przebicie się ludzi wokół których zaczną się ogniskować nowe ruchy polityczne, ale też trzeba pamiętać,że może się skończyć projekcją lokalnych układów samorządowych na szsczebel wyżej. Nie można dać się przedstawiać jako sekta JOW! W działaniach społecznych nie można poprzestać na forsowaniu JOW. Przystawa z Sanockim robili to 20 lat i jedyne co dało się zrobić to dać ideę na wybory kandydatowi na jakiego jest czas. Nie rozumiem dlaczego Paweł Kukiz tak płacze. W polityce nie ma sentymantów. Trzeba być gotowym na krytykę i mieć argumenty. Wyborca nie czuje przełożenia między mechanizmami polityki a „biernym prawem wyborczym”. To mu trzeba powiedzieć. Trochę żałuję, że Paweł daje się ogrywać na ostatniej prostej kampanii. Jeśli kilka tygodni kampanii tak go wykańcza, to co dopiero 5 lat urzędowania! Łaska pańska na psrym konu jeździ i trzeba być przygotowanym! Mnóstwo moich znajomych chce na Kukiza głosować. Nie można roztrwonić tego kapitału beztroską spontanicznością.\n7 maja 2015 o 09:04\nDo: (P) bisnetus: Zgadzam się w całości. Do ostatniego zdania dodałbym związki zawodowe. Uważam, że do poparcia idei JOW należy przekonywać ludzi niezależnie od różnych sympatii politycznych, przynależności społecznej czy zawodowej. Tak też w swoim skromnym zakresie robię. Kuszące pójście na skróty poprzez koalicje z różnymi grupami jest bardzo ryzykowne z powodu nieprzewidywalności poczynań ich przywódców. Tym bardziej, że mam wrażenie, że wielu tzw. zawodowym opozycjonistom w gruncie rzeczy odpowiada status quo będące w istocie ich jedynym żywicielem, a raty pożyczek trzeba spłacać.\n7 maja 2015 o 08:37\nSądzę, że powinniśmy rejestrować co ważniejsze wypowiedzi różnych, w miarę rozsądnych tj. nie etatowych, przeciwników i zwolenników JOW – co najmniej dla celów dydaktycznych. Przytoczę jedną ciekawą dyskusję z 6 bm. na prawica.net prowadzoną przez Equatore:\n7 maja 2015 o 06:49\nJKM należy do tej grupy zawodowych opozycjonistów, którzy żyją z poglądów, a nie dążą do realizacji jakiegoś programu. Nie negując inteligencji i wiedzy JKM trzeba zauważyć, że koło niego zawsze wytwarza się swoista próżnia. Stworzył i był członkiem różnych grup i zawsze wszystko szło w rozsypkę. Jego osobowość i stosunek do ludzi nie sprzyja zjednywaniu zwolenników. I coś w tym jest. Kreuje się na konserwatystę, którym w rzeczywistości jest tylko trochę, za to ma wiele poglądów wręcz zacofanych, z którymi nie może się identyfikować człowiek żyjący w XXI wieku. Jego ostatnia wolta poglądowa świadczy, że idee konserwatyzmu są mu obce, bo nie trzyma się fundamentalnej zasady, że czegoś nie wypada. W przypadku pana Pawła Kukiza JKM dołączył do żenującego zachowania Andrzeja Dudy bo wstydu nie ma. Nie brałbym JKM poważnie, taki sobie ekscentryk działający dla własnej uciechy. Robić swoje.\n6 maja 2015 o 23:12\nPo to właśnie zrobili „JOW” do Senatu, żeby namieszać ludziom w głowach. Najgorsi są dyżurni politolodzy, Flis, z którym dziś Pan dyskutował (przy okazji, gratuluję znakomitych wpisów), czy Chwedoruk, którego nazwisko odnaleziono na liście płac SLD (http://wiadomosci.dziennik.pl/polityka/artykuly/430368,partyjne-wydatki-sld-znane-nazwiska-na-liscie.html). Oni autoryzują i nadają rangę naukowości wypowiadanym kłamstwom. To jest dramat.\nZ drugiej strony, po włączeniu postulatu JOW do programu Platformy Obywatelskiej, wiele osób wyrażało opinię, że dążenia do JOW w Polsce zostaną w ten sposób spacyfikowane. Byli nawet woJOWnicy, którzy pomagali PO zbierać podpisy. Z perspektywy czasu widać jednak, że czarny scenariusz się nie sprawdził. Z JOW jest tak jak z prawdą (bo to system naturalny) – same się obronią siła swojej oczywistości.\n6 maja 2015 o 19:08\nJa z kolei w ostatnim tygodniu słyszałem ze 20 razy tę wyświechtaną śpiewkę o wyborach do Senatu 2011 niejako kompromitujących system JOW. Kiedyś się już z tym rozprawiałem przy pomocy narzędzia Debategraph. Dzisiaj sformatowałem to jeszcze w innej, bardziej tekstowej formie i opublikowałem na mojej stronce. Tutaj: https://bisnetus.wordpress.com/2015/05/06/klamstwo-i-mit-wybory-do-senatu-2011-skompromitowaly-idee-jow/\nPrymitywna propaganda jedzie na wysokich obrotach. „Dziennikarze”, „eksperci” już nie mówiąc o „politykach” dwoją się i troją powtarzając swoje stare kłamstwa i mity wciskając ludziom do głów znane „Medialne Pluskwy Mentalne”.\nA co do Korwina-Mikkego to trzeba mieć sklerozę, żeby się z tym typem zadawać. Stara postkomunistyczna gwardia wylansowana przez samego Jerzego Urbana i przewijająca się przez studia telewizyjne przez całe 25-lat III-PRL. Trochę się dziwiłem, że Kukiz się z tym starym pajacem zadaje. Te umizgi do jakiegokolwiek partyjniactwa muszą się źle skończyć.


Settlers 7 nadchodzi! | trendy | Trendz.pl\nJesteś tu: Strona Główna » Trendy » Settlers 7 nadchodzi!\ngry, relaks, premiery, wirtualna rozrywka, Settler 7, gry 2010\nSettlers 7 nadchodzi!\nJeszcze kilka lat temu żartowano sobie z gier, przy których tytule stał kolejny numer. Mówi się, że takie gry są wtórne, że to praktycznie to samo, co w poprzedniej wersji. Ale jednak coś w sobie te gry mają – producenci chcą je produkować, a gracze chętnie w nie grają. Poza tym nie ma to jak dobry i sprawdzony pomysł na grę.\nUbisoft zapowiedziało wydanie siódmej już części z cyklu The Settlers. Producenci zapowiedzieli, że rewolucji nie będzie. Ma być to, co zawsze, tylko że nieco ulepszone i usprawnione. Settlers 7 będzie nosić podtytuł „Paths to a Kingdom”. Całość ma się opierać na nowym silniku graficznym. Ulec zmianie ma system wynagradzania. Do tego autorzy przewidują wspieranie zawartości, którą mieliby tworzyć sami fani gry (dodatkowe postaci czy mapy).\nGra ma ukazać się wiosną 2010 roku. Czy będzie ona godnym następcą gier, które noszą niższe numery w tej samej serii?


Dekoracje wielkanocne: 54 wieńce wielkanocne i inne oryginalne pomysły!\n1 Wykonanie ozdób wielkanocnych: Wianek papierowy\n2 Zrób dekoracje wielkanocne: wieniec z wiankiem\n2.1 Trawa dziecko wieniec\n2.2 Oto kilka fajnych filmów na ten temat\nDekorowanie wielkanocne: dekorowanie na Wielkanoc nie jest tak trudne, jak wielu wierzy. W rzeczywistości istnieje wiele sposobów dekorowania akcesoriami, które już masz pod ręką. Jeśli jesteś kimś, kto zwykle nosi wieniec na drzwiach, mamy dużą kolekcję domowych wieńców, które są kreatywne, zabawne, a co najważniejsze, są łatwe do stworzenia.\nCzy chcesz powiesić kolorowy wieniec, aby pokazać odważne kolory, czy może wolisz coś eleganckiego i szlachetnego, to na pewno znajdziesz wieniec w tej kolekcji, która jest idealna do dekoracji.\nWiele wieńców używa cukierków i innych ozdób wielkanocnych, które można kupić w lokalnym sklepie za darmo. Inne są domowej roboty i potrzebują akcesoriów, które mogą znaleźć w domu. Niezależnie od tego, co preferujesz jako dekorację, mamy teraz dla ciebie wieniec, więc możesz zrobić to sam i powiesić.\nWykonanie ozdób wielkanocnych: Wianek papierowy\nMake Easter Decor: te wieńce z papieru do pakowania są bardzo popularne w okresie świątecznym, ale możesz włączyć ten sam ogólny pomysł do tworzenia swoich wielkanocnych wieńców. Wystarczy wybrać wielokolorowy papier do pakowania. Wiele papierków urodzinowych jest w jasnych kolorach i pastelowych odcieniach, które wyglądałyby pięknie na twoich drzwiach. Dodaj trochę kolorowej wstążki, a nawet plastikowy króliczek lub pisklę w środku i masz idealny wieniec na Wielkanoc.\nZrób dekoracje wielkanocne: wieniec z wiankiem\nTen uroczy wianek wykonany jest z kolorowych pianek i będzie trwał przez lata. Nie musisz go zdejmować i wyrzucać co roku. Środek konserwujący w środku pomaga zachować go i trzymać mrówki daleko w przyszłym roku. Musisz tylko zdecydować, jakiego rodzaju pianki chcesz użyć - dostępnych jest wiele kolorów i stylów, więc wybierz te, które kochasz lub połącz kilka bardzo kolorowych i niepowtarzalnych stylów.\nTrawa dziecko wieniec\nTen piękny wieniec wykonany z trawy dla dzieci to idealny sposób na zaprezentowanie swojego wiosennego ducha. W rzeczywistości jest zrobiony z przędzy, która przypomina idealną nową trawę i będzie trwał przez lata, wystarczy dodać kreatywnego akcentu i wybrać dekoracje, które pasują do niego. Powinieneś znaleźć wszystkie potrzebne materiały w swoim lokalnym rzemiośle. Dodaj kolorowe plastikowe jaja lub inne dekoracje jako ostatni krok.\nOto kilka fajnych filmów na ten temat\nPiękne kwiaty jako dekoracja drzwi\nTkanina jako dekoracja drzwi\nŁadny motyl wywołuje uśmiech na twarzy\nWieniec drzwi z jajkami\nElegancka i piękna dekoracja\nSzczęśliwy wianek wiosną\nZielony wieniec z drzwiami emanuje radością i żywotnością\nTworzenie wieńca wielkanocnego - pomysły dla amatorów hobbystów\nWyrabiając kolorowe jaja w wyobraźni\nKwiaty jako piękna dekoracja ścienna\nDekoracja drzwi z easter bunny jaj\nWieniec wielkanocny wykonany z tkaniny\nZrób wieniec z gałązek na Wielkanoc\nŚwiątecznie udekoruj dom i ogród\nTrzy piękne pomysły\nWielkanocny wianek z jajkami jako dekoracja\nNiesamowita dekoracja z jajkami\nDekoracje wielkanocne: niezwykły obiekt\nDekoracje wielkanocne: świetne urządzenie\nWielkanocne rzemiosło: piękny sprzęt


Marynarskie życie od Bałtyku do Urugwaju - Aktualności - Nekielskie Stowarzyszenie Kulturalne\n21.06.2013Data publikacji, 21.06.2013, Administrator Autor, Administrator , 808Ilość wyświetleń, 808\nWystąpienie kmdra por. dra Jaroslawa Kroplewskiego, delegata dowódcy Marynarki Wojennej na uroczystosci w Nekli\nSzanowna Rodzino por. mar Józefa Wojtkowiaka !\nMieszkańcy Miasta i Gminy Nekla !\nW imieniu dowódcy Marynarki Wojennej RP Pana admirała floty Tomasza MATHEI i własnym serdecznie dziękuję za zaproszenie na dzisiejsze uroczystości.\nWasza obecna inicjatywa, służąca kultywowaniu pamięci o wybitnych mieszkańcach tego pięknego regionu, jest dla nas marynarzy niezwykle ważna. Tutaj urodził się i dorastał jeden z nas - por. mar. Józef Wojtkowiak.\nPo raz pierwszy spotkałem się z informacją dotyczącą, jaszcze wówczas chor. Wojtkowiaka, kiedy w archiwach Instytutu Polskiego i Muzeum im. gen. Władysława Sikorskiego w Londynie poszukiwałem materiałów dotyczących działalności kmdr. inż. Stanisława Rymszewicza w misji gen. Ludomira Rayskiego w Londynie. Wówczas, w przededniu wybuchu II wojny światowej, rozpaczliwie starano się o materialną pomoc rządu brytyjskiego dla Wojska Polskiego, w tym i dla Marynarki Wojennej.\nW swoich sprawozdaniach i listach kmdr Rymszewicz z ogromną atencją pisał o pracy jednego z chorążych nadzorujących w Cowes budowę ścigaczy i turbin dla kontrtorpedowców. Chorążym tym był właśnie Józef Wojtkowiak.\nKomandor cenił jego wysoki kunszt techniczny, niezwykłą pracowitość i systematyczność, a więc te wszystkie najlepsze wartości, które cechują mieszkańców Waszego regionu.\nNie będę w tym miejscu przedstawiał życiorysu por. Wojtkowiaka, ponieważ na pewno lepiej i dokładniej uczyni to Pan Mariusz Borowiak w czasie swojej prelekcji, chciałbym jednak zwrócić uwagę na kilka rzeczy związanych z jego służbą wojskową.\nRozpoczął ją w Polskiej Marynarce Wojennej w czasie, kiedy losy państwa polskiego były niepewne. W składzie III Batalionu Morskiego walczył z bolszewikami za co został uhonorowany swoim pierwszym medalem - Na polu chwały Walecznym. Po zakończeniu działań wojennych służył na OORP ,, Gen. Haller”, ,, Mewa” , ,, Komendant Piłsudski”, następnie odbywał staż we Francji, był rezydentem komisji Nadzoru Budowy Kontrtorpedowców w tym kraju. Jako jeden z nielicznych podoficerów został mianowany na stopień bosmana floty (przemianowany później na chor. mar. ). Nadzorował budowę niszczycieli: OORP ,,Błyskawica „ i ,,Grom” w Wielkiej Brytanii. Był członkiem załóg: OORP ,, Błyskawica” ,, Garland” i ,,Piorun”. Na tym ostatnim okręcie brał udział w pościgu za pancernikiem ,,Bismarck”. Następnie w Centrum Wyszkolenia Specjalistów Floty w Plymouth, jako kierownik kursu mechaniczno- elektrycznego, szkolił młodych marynarzy.\nPo wojnie podzielił gorzki los zdecydowanej większości oficerów PMW i pozostał na emigracji pracując w stoczni Royal Navy i pływając na angielskich statkach.\nJak trafnie zauważyła jego córka- Pani Wanda Troman ,, …jego marynarskie życie powiodło go od wód Bałtyku do wód Urugwaju”. Był autorem 11 podręczników i instrukcji dla marynarzy. Przetłumaczył również 16 podręczników angielskich.\nJózef Wojtkowiak jest łącznikiem czasów II RP, wojny oraz splątanych powojennych losów polskich marynarzy ze współczesnością.\nNiech dzisiejsza uroczystość zachowa się w sercach mieszkańców miasta i gminy Nekla i niech pamięć o tym wspaniałym marynarzu, wielkim patriocie i prawym człowieku będzie przekazywana dalszym pokoleniom na wieczną rzeczy pamiątkę.\nkmdr por. dr Jarosław Kroplewski


Wiadukt pod choinkę | www.przegladpiaseczynski.pl\nStrona główna Aktualności Wiadukt pod choinkę\nWiadukt pod choinkę\nO opóźnieniach przy remoncie linii kolejowej w rejonie Piaseczna pisaliśmy w ubiegłym tygodniu. Kiedy w marcu zamykano zarówno kładkę nad peronem piaseczyńskiej stacji jak i wiadukt w Al. Kalin, mowa była o tym, że utrudnienia potrwają do końca września. Wrzesień się skończył, szkielet nowej kładki na piaseczyńskiej stacji wprawdzie stoi od początku czerwca, ale zostanie oddany do użytku dopiero po zakończeniu wszystkich prac związanych z przebudową peronu. Kiedy to nastąpi? Rzecznik PKP PLK Karol Jakubowski odpowiedział na to pytanie wymijająco:\n– W przyszłym roku wraz z nowymi peronami pasażerowie będą mieli do dyspozycje bezpieczne i wygodne dojście.\nRok jak wiadomo jest długi, kiedy więc kolej planuje zakończyć ten etap przebudowy na razie pozostaje zagadką.\nJeśli zaś chodzi o przywrócenie ruchu w Alei Kalin, to kolejny podany przez PKP PLK termin zakończenia prac przy budowie wiaduktu to połowa grudnia. Są więc szanse, że w ramach prezentu pod choinkę kierowcy dostaną mniejsze korki w Zalesiu Dolnym.\nPoprzedni artykułWydanie 121\nNastępny artykułBarierka wróci na Millenium


11.06.2018, 13:13 Rozmaitości Kultura i rozrywka Sport dla każdego\nRobbie Williams zaśpiewa na otwarcie Mundialu\nBrytyjski piosenkarz Robbie Williams zaśpiewa w czwartek podczas ceremonii otwarcia Mistrzostw Świata 2018 w Rosji. "To moje marzenie z dzieciństwa" - powiedział w poniedziałek piosenkarz.\nByły członek zespołu Take That, Robbie Williams, kibic piłki nożnej, jest "bardzo szczęśliwy i nie może się doczekać powrotu do Rosji i tego wyjątkowego występu", cytuje piosenkarza AFP.\n"Zrobiłem wiele rzeczy w mojej karierze, a otwarcie FIFA World Cup na oczach 80 tys. kibiców na stadionie i przed milionami na całym świecie, to moje marzenie od dziecka" - powiedział. Artysta obiecuje w specjalnym oświadczeniu "niezapomniane show".\nRobbie Williams wydał w 2016 singiel "Party Like a Russian", którym wywołał krytykę w Rosji, ze względu na zawarte w niej stereotypy. W marcu 2017 r., żartobliwie zaproponował reprezentowanie Rosji podczas Eurowizji na Ukrainie.\nW czwartek na scenie pojawi się również rosyjska sopranistka Aida Garifullina, "jedna z najbardziej uznanych młodych rosyjskich głosów", która będzie reprezentować kraj gospodarza, poinformowała FIFA w oświadczeniu. "Nigdy nie wyobrażałam sobie, że będę mogła wziąć udział w tak dużej imprezie" - powiedziała Garifullina, cytowana w oświadczeniu FIFA.\nNa rozpoczęcie Mundialu, 14 czerwca, o godz. 18 czasu lokalnego, rozegrany zostanie mecz pomiędzy Rosją i Arabią Saudyjską. "Mecz otwarcia jest zawsze bardzo symboliczny, w momencie, gdy uświadomisz sobie, że wielka chwila, na którą ty - gracz lub fan - czekałeś cztery lata, wreszcie nadeszła" - skomentował w tym samym oświadczeniu Ronaldo, który ze swą brazylijską drużyną dwukrotnie zdobył Puchar Świata w 1994 i 2002 roku. (PAP Life)\nHUNGARY MUSIC ROBBIE WILLIAMS\nepa06158689 British pop star Robbie Williams performs during his concert at Groupama Arena stadium in Budapest, Hungary, 23 August 2017. It is the Hungarian stop of his 'The Heavy Entertainment Show' stadium tour. EPA/Balazs Mohai To be used only over the course of 14 days from shoot day, for editorial purposes only HUNGARY OUT EDITORIAL USE ONLY Dostawca: PAP/EPA.


ROPA VIEJA CZYLI KUBAŃSKA "STARA SZMATA" • Obieżysmak\nSkromna oferta kubańskiej kuchni to oczywiście wina wyniszczającego ten kraj od wielu lat komunizmu. W czasie tygodniowego pobytu w Hawanie udało nam się zjeść zaledwie trzy czy cztery warte wspomnienia dania, a ropa vieja jest jednym z nich.\nTak jak wiele znanych dań regionalnych, potrawa ta wywodzi się z biedoty. Wołowina służy tu podwójnie – najpierw jako składnik wywaru, a później długo duszona w pomidorach zostaje potrawką. Dzięki temu nawet twarde mięso ze starej krowy mogło ostatecznie wylądować na talerzu jako smaczne danie.\nNiech nazwa, która w wolnym tłumaczeniu oznacza „starą szmatę”, Was nie zniechęca, bo odnosi się jedynie do wyglądu dania. W jego smaku można doszukać się pokrewieństwa ze słynnym meksykańskim chili con carne. Ropa vieja [czyt. wieha] smakuje najlepiej następnego dnia po przygotowaniu.\n80 dag chudej wołowiny (np. udziec, mostek albo łata)\n1 kartonik przecieru pomidorowego (500 g)\ngarść drylowanych oliwek\nMięso pokroić na grube kawałki (tak, aby włókna zachowały długość 3-4 cm) i przesmażyć na dobrze rozgrzanej patelni aż do zarumienienia. Jedną cebulę przekroić na pół i, po zdjęciu mięsa z patelni, przypalić ją na niej od strony cięcia.\nW garnku umieścić podsmażoną wołowinę, przypaloną cebulę oraz oczyszczoną włoszczyznę. Zalać zimną wodą tak, aby przykryła wszystkie składniki (około 1,5 litra). Dodać także liście laurowe, pieprz i rozgniecione 2 ząbki czosnku. Doprowadzić do wrzenia, po czym zmniejszyć moc do minimum i gotować pod częściowym przykryciem przez 2 godziny. Po tym czasie z bulionu wyciągnąć wszystkie składniki i na średnim gazie zredukować wywar o około połowę (tak, żeby zostało mniej więcej pół litra).\nPo zredukowaniu bulionu, nadal na gazie, wrzucić do niego z powrotem rozdrobnione mięso wołowe (po ostudzeniu powinno rozpadać się pod lekkim naciskiem). Do garnka wlać wino, przecier oraz pomidory w puszce i gotować na średniej mocy, mieszając co kilka minut. Gotować około pół godziny, aż sos zgęstnieje.\nW międzyczasie pokroić pozostałe dwie cebule w listki, a obie papryki w paski. Posiekać ostatni, trzeci ząbek czosnku, a oliwki pokroić w grubsze plastry. Ponownie rozgrzać patelnię i na niewielkiej ilości oliwy podsmażyć pokrojoną cebulę i paprykę. Pod koniec smażenia (po ok. 10 minutach), kiedy warzywa zmiękną i lekko się zarumienią, na ostatnią minutę smażenia dodać posiekany czosnek i oliwki. Całą zawartość patelni następnie przełożyć do garnka z mięsem.\nGotować przez kolejne pół godziny pod przykryciem, regularnie mieszając. W międzyczasie ugotować ryż i czarną fasolę.\nMięso w garnku doprawić solą i pieprzem. Podawać z ugotowanymi dodatkami.\nropa vieja przepis / przepis na danie ropa vieja / co to jest ropa vieja / jak zrobić ropa vieja / wołowina na kubie / wołowina po kubańsku / kuchnia kubańska / kubańskie przepisy / przepisy kuchnia kubańskiej / przepisy kuchni karaibskiej / karaiby / kuchnia karaibska / kuba / kuchnia kreolska / przepisy kuchni kreolskiej / co zjeść na kubie / czego spróbować na kubie / mięso na kubie / dania mięsne na kubie / potrawy kubańskie / dania kubańskie / klasyki kuchni kubańskiej /\nNORMANDIA - TOPLISTA DEGUSTACYJNA\nOlga\t31/03/2020 (17:00)\nJakim trzeba być ignorantem, by tworzyć blog kulinarny o profilu podróżniczym i jednocześnie napisać coś takiego jak w pierwszym zdaniu tego wpisu. Warto się dokształcić i zrobić jakikolwiek przegląd przed stawianiem tak mocnych tez.\nObieżysmak\t08/04/2020 (16:49)\nPani Olgo, nie jesteśmy ekspertami od kuchni Kubańskiej. Naszą tezę oparliśmy na kilkudniowych obserwacjach oferty gastronomicznej Kuby. Przez ten czas wielokrotnie serwowano nam bardzo słabe jedzenie. Znaleźliśmy tylko jedną restaurację, w której jedzenie nam smakowało. Jesteśmy przekonani, że większość podróżnych odniesie podobne wrażanie. Może faktycznie nienajlepiej się wyraziliśmy, bo możemy podejrzewać, że gdyby zebrać wszystkie dania wyspy to trochę by ich się uzbierało, jednak na tle wielu innych miejsc na świecie, które odwiedziliśmy, Kuba wypadła bardzo słabo. Fatalne zaopatrzenie sklepów tylko utwierdziło nas w tym przekonaniu. Podtrzymujemy naszą opinię, choć możemy przyznać, że powinniśmy doprecyzować, że piszemy o gastronomii a nie o całej kuchni tego kraju, której nie mieliśmy okazji poznać.\nMephisto76\t18/08/2021 (11:56)\nDziś zrobiłem ROPA VIEJA CZYLI KUBAŃSKA „STARA SZMATA”\nwedług przepisu- Obieżysmak-\nPowiem że wyszła fantastycznie!!!\nTroszkę posiłkowałem się You Tube w niektórych kwestiach…\nale potrawa wyszła b.dobra\nPozdrawiam Serdecznie -Obieżysmak !!\ni gratuluje przepisu !!\nObieżysmak\t09/09/2021 (19:55)\nSuper, bardzo się cieszymy! 🙂


Pracownicy z Ukrainy Szczecin - Agencja Pracy DP Workers\nPracownicy z Ukrainy Szczecin - Rekrutacja pracowników\nUkraińcom nie zabraknie pracy w Polsce. Przedsiębiorcy zatrudniają ich w różnych sektorach przemysłu i usług. Pracownicy z Ukrainy Szczecin są potrzebni nie tylko na polskich budowach, ale także w sądownictwie, przemyśle stoczniowym, meblarskim czy przetwórstwie. Do pracy na produkcji poszukuje się zwłaszcza pracowników sezonowych. Nasza agencja pracy tymczasowej pomoże Ci ich pozyskać. Jak już wspomnieliśmy, rekrutacja pracowników z Ukrainy przebiega w kilku etapach. Masz gwarancję, że znajdziemy Ci obcokrajowców ze Wschodu o najlepszych kwalifikacjach - dopasowanych pod konkretną ofertę pracy. Pamiętaj, że Pracownicy z Ukrainy Szczecin to także specjaliści z licznymi certyfikatami, którzy przeszli wiele szkoleń i kursów.\nA dlaczego warto zaproponować pracę w Polsce obywatelowi ze Wschodu? Pracownicy z Ukrainy Szczecin są zmotywowani, zaangażowani i sumienni. Do powierzonych im obowiązków bardzo się przykładają. Mają świadomość, tego, że w naszym kraju zarobią o wiele więcej niż u siebie (wielokrotność tego, co zarobiliby na Ukrainie). Wielu Ukraińców uważa, że oferty pracy w Polsce są dla nich atrakcyjne - dają im możliwość rozwoju osobistego, pozwalając podnieść kwalifikacje. Jak już wspomnieliśmy, Ukraińców pozyskujemy nie tylko do pracy w branży przemysłowej, ale także w sektorze usługowym.


nse na to, żeby zamontować w naszych domach czy mieszkaniach klimatyzację. Klimat zmienił się i w naszej szerokości geograficznej latem mamy dni, kiedy temperatura sięga niemal czterdzieści stopni Celsjusza. Trudno w takich warunk\nDodane: 10-12-2020 11:35\nChłodnictwo, klimatyzacja oraz serwis klimatyzacji to tematy, które ogarnia stosunkowo wiele firm. I bardzo dobrze, bo tym sposobem mamy realne szanse na to, żeby zamontować w naszych domach czy mieszkaniach klimatyzację. Klimat zmienił się i w naszej szerokości geograficznej latem mamy dni, kiedy temperatura sięga niemal czterdzieści stopni Celsjusza. Trudno w takich warunkach funkcjono\nZobacz te informacje jak nawadniać ogródIdziemy do dentystyPoligrafia dla każdego, a zwłaszcza dla firmPoradnik marketingowy - skuteczne pozycjonowanie Gorzów WielkopolskiSkelp mvmtDobry dobór mebli dla danego styluKulinarne tradycjeSerwis ekspresów do kawyPrąd - jak go pozyskać w ekologiczny sposób?Some plumbing stuffFryzjer, kosmetyczka i inne kobiece przyjemnościMarketing internetowy - o skutecznym pozycjonowaniu Zielona GóraBest mouldingsPo co magazynować wodę?Ogrzewanie na eventyInwestycja w bieliznę termoaktywną. przeczytaj przed zakupemCrossfit coraz popularniejszyKiedy szkolić z bhp we Wrocławiu i na co zwrócić uwagę?Jak wybrać drzwiDrzwi - wybierz antywłamanioweSposób na lato - klimatyzacjaDużo słońca, ciepło, morze i pyszne jedzenie - Hiszpania!Marketing, promocja, reklamaKrótko i na temat: DJTradycyjna kuchniaEngine should be in a good technical conditionGeodezja i budownictwoImplanty BytomWoda i jej oczyszczanie


Pierwszy kwartał 2020 r. ZE PAK zakończył ze stratą - energetyka\nPierwszy kwartał 2020 r. ZE PAK zakończył ze stratą\nElektrownia Pątnów z grupy ZE PAK mat. pras.\nDodano: 29-06-2020 22:15\nW I kwartale w ZE PAK zanotowano spadek wolumenu sprzedaży energii elektrycznej. To skutek m.in. aktywności energetyki wiatrowej i ograniczeń nakładanych na gospodarkę w związku z COVID-19. Swoje zrobiło też pogorszenie relacji między cenami energii elektrycznej i uprawnień do emisji CO2. Musiało się to odbić na wynikach spółki.\nW pierwszym kwartale 2020 r. Zespół Elektrowni Pątnów Adamów Konin miał przychody w wysokości 524,0 mln zł, to dużo mniej niż w tym samym okresie roku 2019, kiedy przychody wyniosły 695,1 mln zł.\nGrupa zanotowała stratę netto 10,9 mln zł, podczas gdy rok wcześniej zysk 12 mln zł.\nStrata na działalności operacyjnej wyniosła 23 mln zł, podczas gdy rok wcześniej miała zysk na poziomie 27,6 mln zł.\nJak przyznał ZE PAK, w pierwszym kwartale 2020 roku m.in. dobre warunki pogodowe dla energetyki wiatrowej oraz ograniczenia nakładane na gospodarkę wynikające ze stanu pandemii wywołanego chorobą COVID-19, a także pogorszenie relacji między notowanymi cenami energii elektrycznej i uprawnień do emisji CO2 wpłynęły negatywnie na możliwości sprzedaży energii elektrycznej przez spółkę.\n9.7600 PLN -0.0600 (-0.61%)\nDo artykułu: Pierwszy kwartał 2020 r. ZE PAK zakończył ze stratą


Czy Polki obronią się przed prawicowymi talibami? | Przegląd\nradna Warszawy, Inicjatywa Polska\nWiemy już, że projekt liberalizacji prawa aborcyjnego został odrzucony przez mężczyzn i kobiety, które nienawidzą innych kobiet. Ustawa komitetu „Stop aborcji”, przez którą m.in. zgwałcone 12-latki będą musiały rodzić dzieci, trafi do prac w komisji. Sejm wyrzucił do kosza 250 tys. podpisów złożonych pod naszym projektem. PiS to hipokryci – obiecywali, że rozpatrzą każdy zgłoszony projekt. Jest mi bardzo źle, ale się nie poddajemy. 1 października o godz. 13.00 organizujemy pod Sejmem kolejną manifestację, na którą zapraszamy.\nPolki są zdeterminowane, by walczyć w obronie swojego zdrowia i życia. Pokazał to zainicjowany przez Razem Czarny Protest – akcja w całym kraju, w której biorą udział kobiety młode, starsze, matki i babki, celebrytki, licealistki i pracownice korporacji. Wspierają nas także mężczyźni z różnych miejsc i w różnym wieku. To pokazuje, jak bardzo projekt zaostrzenia przepisów dotyczących przerywania ciąży jest oderwany od woli społeczeństwa. Przy okazji tych protestów warto przypomnieć, że już obecną ustawę trudno uznać za jakikolwiek kompromis. Choć decyzja Sejmu o skierowaniu barbarzyńskiej ustawy do dalszych prac i odrzuceniu projektu łagodzącego prawo jest skandaliczna, jestem przekonana, że kobiety będą walczyć.\nTo, czy się obronią, jest wielkim znakiem zapytania, ponieważ Sejm postępuje bardzo radykalnie. Jeżą mi się włosy na głowie, bo działanie polityków jest nieobliczalne, skoro projekt „Stop aborcji” przechodzi. Istnieje mentalne przyzwolenie na to, by przechodziły najgorsze absurdy. Zresztą już wcześniejsze sytuacje, np. podpisywanie ustaw w nocy, pokazały, że można się spodziewać wszystkiego. Milczeć jednak nie wolno, protesty są ważne – pokazują, że społeczeństwo się nie zgadza. Nie wiem, czy to coś da, ale próbować warto.\nTa decyzja to hańba dla parlamentu i pogrzebanie praw kobiet. Zagrożenie zdrowia i życia tysięcy kobiet, zawłaszczenie prawa do zdrowia i prywatności, pozbawienie młodzieży edukacji seksualnej. To był czarny dzień dla Polek i powrót do średniowiecza. Kobieta powinna decydować o sobie, bo nie jest tylko inkubatorem, ma własne sumienie. Powiedziano z mównicy sejmowej, że Polska zapoczątkuje „cywilizację życia”, a mnie się wydaje, że będzie to cywilizacja śmierci. Bo my byliśmy za życiem – tym tu i teraz, a nie potencjalnym, jakim jest życie zarodka.\nMoim zdaniem PiS zrobi „kompromis” z „kompromisem” i np. stwierdzi, że prawo do aborcji mają tylko kobiety zgwałcone zbiorowo, lub zrobi listę tych chorób płodu, w przypadku których aborcja jest dozwolona. PiS zrobi, co zechce – musi zapłacić zdrowiem i życiem kobiet za poparcie biskupów. Przehandlują nas tak jak w 1993 r., kiedy przeforsowali pierwszy zakaz. Przygraniczne kliniki ginekologiczne na pewno są PiS bardzo wdzięczne. Już teraz mają strony w języku polskim i zapewniają transport.\nCzy należy zamienić torebki foliowe w hipermarketach na papierowe?


PÓŁBUTY RIEKER - 44353 - 25 - Wsuwane\n> BUTY DAMSKIE>Półbuty>Wsuwane>PÓŁBUTY RIEKER - 44353 - 25\nPÓŁBUTY RIEKER - 44353 - 25\nPółbuty damskie, szwajcarskiej marki RIEKER. Wierzch to naturalna skóra licowa, przy przegbie dwie gumki, dzięki czemu łatwiej się zakłada. Środek to również skóra, natomiast podeszwa i klinik to wysokiej jakości tworzywo. Wysokość klin to 3,5 cm. Obuwie wygodne, miękkie w modnym ciemnym brązie. Polecamy!


Piece węglowe pod lupą sopockiej Straży Miejskiej | Dziennik Bałtycki\nPiece węglowe pod lupą sopockiej Straży Miejskiej\nEwa Andruszkiewicz 27.12.2019\nAndrzej Wisniewski / Archiwum Polskapresse\nW związku z przygotowywaną dla nadmorskiego kurortu uchwałą antysmogową, strażnicy miejscy zapowiadają wzmożone kontrole domów i mieszkań, wyposażonych w piece. Funkcjonariusze będą sprawdzać, czym ogrzewane są pomieszczenia. Pobrane próbki popiołu trafią do analizy.\nDwie uchwały antysmogowe - jedną wyłącznie dla Sopotu, drugą dla pozostałych miast naszego regionu, zarząd województwa pomorskiego przyjąć ma na sesji zaraz na początku roku. Zgodnie z nowymi przepisami, do 2024 roku z nadmorskiego kurortu będą musiały zniknąć wszystkie piece węglowe. Zanim jednak do tego dojdzie, sopocianie powinni nastawić się na wzmożone kontrole swoich posesji ze strony strażników miejskich.\n- W 2019 roku strażnicy miejscy przeprowadzili 58 kontroli palenisk w piecach domowych. W wyniku tych czynności nałożono 15 mandatów karnych. Do pieców wrzucane były m.in. panele podłogowe, drewno pokryte lepikiem czy lakierowane elementy mebli - informuje Marek Niziołek z Biura Promocji i Komunikacji Społecznej w sopockim magistracie.\nSpalanie w przydomowych piecach niedozwolonych odpadów zagrożone jest karą grzywny w wysokości od 20 do nawet 500 zł.\n- Mieszkania, w których ujawniono tego rodzaju wykroczenia, objęte są stałymi kontrolami - mówi Marek Niziołek.\nWzmożone działania strażnicy miejscy będą prowadzić także w przyszłym roku. W czasie kontroli pobierane będą z pieców próbki do analizy składu chemicznego popiołu.\n- Urząd Miasta podpisał umowę z placówką badawczą, która dokona szczegółowej oceny dostarczonego materiału. Właściciele posesji lub użytkownicy pieców mają obowiązek umożliwić służbom kontrolę palenisk - przypominają sopoccy urzędnicy. - Na terenie prywatnej posesji strażnicy miejscy mogą prowadzić działania w godz. 6-22, przedstawiając imienne upoważnienie wydane przez prezydenta miasta. Utrudnianie bądź uniemożliwianie przeprowadzenia kontroli stanowi przestępstwo, za które przewidziana jest kara do trzech lat pozbawienia wolności.\nSmog przyczyną astmy i innych chorób układu oddechowego!\nStraż Miejska przypomina również, że w związku z nowelizacją uchwały Rady Miasta w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Sopotu, pojawiły się nowe obostrzenia.\n- Od wiosny tego roku zabrania się spalania drobnych pozostałości roślinnych, gałęzi i liści na terenie całego miasta - informują sopoccy funkcjonariusze.\nWarto dodać, że w związku z szykowaną uchwałą antysmogową, na ostatniej sesji radni podjęli decyzję o zmianie dotychczasowego systemu dopłat do likwidacji urządzeń grzewczych opalanych węglem. Przyjęta uchwała zakłada, że w latach 2020-2021 miasto będzie finansowało wymianę pieców w stu procentach. W kolejnych latach poziom dofinansowania będzie się stopniowo obniżał. W roku 2022 sięgnie 80 proc., a w roku 2023 - 60 proc. Od stycznia 2024 roku dofinansowania nie będzie już wcale.\nkontrole pieców sopo...\nkontrole pieców węgl...\nUroczyste odsłonięcie pomnika Władysława Bartoszewskiego przy skrzyżowaniu ulic Tadeusza Kościuszki i Fryderyka Chopina w Sopocie nastąpić ma 4 czerwca, w rocznicę pierwszych częściowo wolnych wyborów w Polsce. Prace przy budowie monumentu intensywnie trwają, cały czas prowadzona...


zapytaj.wiara.pl » 2005-09-12 13:30 - ja\nja 12.09.2005 13:30\nNie umiem wybaczać! Może nawet w myślach wybaczam osobie która mnie obraża, oddaliła mego ojca od nas, skłóca rodzinę ale nie miałabym odwagi nic więcej zrobić. Czy mogę wybaczyć "tylko" przed Bogiem?\nSprawa jest głębsza i chyba prostsza, niż Ci sie wydaje. Otóż jeśli krzywda ciągle trwa nawet nie powinnaś robić czegoś więcej, niż wybaczyć przed Bogiem. Inaczej byłoby to niejako przywolenie na dziejące się zło... Trzymaj się...


Udało mi się w tym roku idealnie wybrać zestaw wakacyjny. Wszystkie książki, które zabrałam, były dokładnie takie, jak lubię - bogate, skomplikowane, wciągające, pokazujące jakiś nieznany fragment świata i rzeczywistości, wzruszające, zabawne, magiczne, ciekawe. Trudno byłoby mi wybrać najlepszą z nich. Najsłabszą jest chyba "Zapach cedru".\nZanim zacznę o Srdzie, refleksja-pytanie-zdziwienie. Jak to możliwe, że w małym, prowincjonalnym mazowieckim miasteczku jest wszystko, czego do szczęścia potrzeba - banki, salony wszystkich sieci komórkowych, sklepy z butami i odzieżą z pierwszej i drugiej ręki, co najmniej dwie pizzerie, całkiem spory dom handlowy, delikatesy, kwiaciarnie, sklep zoologiczny! - a rolę jedynej księgarni pełni smętna półeczka w sklepie papierniczo-zabawkarskim, zastawiona kilkunastoma "ściągami z lektury" i zbiorami zadań? W całym miasteczku jedyną książką, jaką możnaby sobie kupić, było coś, co dodawano do aktualnego numeru "Claudii".\nCóż, podejrzewam, że gdyby ludzie księgarni potrzebowali, toby była. Jak widać, bardziej potrzebują telefonów komórkowych i pizzy. Pewnie, kto chce, wypożyczy z biblioteki, biblioteki na prowincji działają bardzo prężnie, przynajmniej kilka, które poznałam. Kto chce kupić, zamówi z merlina. Ale mimo wszystko szkoda, że na tej smutnej półeczce nie było choćby ze trzech tomów z serii kolekcji jakiejś-tam klasyki, po 9,90, w paskudnej oprawie, albo choćby jakiejś Danielle Steel.\nA teraz Srda.\nMam to szczęście, że spędziłam miesiąc w Chorwacji w 1996 r., niedługo po zakończeniu wojny. Mój Tata pracował w pewnej firmie pomagającej w odbudowie i modernizacji zakładów przemysłowych, więc co pewien czas jeździliśmy z Zagrzebia dokądś, w miejsca, gdzie wsie składały się z wypalonych, odbudowywanych albo porzuconych domów bez dachów. Mieszkaliśmy na zagrzebskim blokowisku, z dala od centrum, gdzie jedynym źródłem zaopatrzenia był warzywniak pani Ljubicy (zwanej przez nas panią Lubenicą ze względu na obfite kształty upodabniające ją do podstawowego towaru, jaki oferowała, czyli arbuzów), a restauracyjki składały się z trzech chwiejnych stolików nakrytych czyściutką ceratą, ustawionych na chodniku, wokół grilla, na którym skwierczało mięso, podawane obowiązkowo z surową cebulą. Puszka Coli kosztowała 10 dolarów. Zwiedzaliśmy świeżo odbudowany zamek na wzgórzu, strzeżony przez żołnierzy z karabinami maszynowymi, a każde wiadomości TV zaczynały się od słów: "Dzisiaj prezydent Republiki Chorwacji, doktor Franjo Tudżman..." Po wiadomościach nadawano zwykle "Ostry dyżur" :)\nTo jedyne wakacje, na których nie miałam aparatu fotograficznego, czego dziś bardzo żałuję - ale może to lepiej, bo mam więcej wspomnień, choć może już zamazanych.\nNigdy nie rozumiałam wojny w byłej Jugosławii. Nie powiem, że po przeczytaniu "Srdy..." rozumiem jej przyczyny, ale może jestem choć o krok bliżej.\nTytułowa Srda (Kapurova) to dziewczynka w nieokreślonym wieku i nieznanej narodowości, żebraczka uliczna znana z szaleńczego tańca na skrzyżowaniu dwóch głównych ulic Zagrzebia. Pewnego dnia w 2005 r. odnaleziono jej ciało w mieszkaniu w jednym z bloków - została uduszona. Zabójstwo jest tu jednak tylko pretekstem do opowiedzenia historii pięciu osób, które w jakiś sposób się z nią zetknęły.\nLazar, dozorca kostnicy, gdzie złożono ciało. Lovro, inspektor Wydziału Zabójstw. Ile, dostawca pizzy, jeden z ostatnich, którzy widzieli Srdę żywą. Svjetlan (dawniej Lucifero), działacz organizacji pozarządowej, obrońca praw cudzoziemców. Toma, biznesmen, właściciel knajpki w centrum. Historie, losy pięciu mężczyzn splatają się, skupiają wokół zabitej, która pełni rolę okruszka, wokół którego narasta kryształek lodu.\nOpowieści o pięciu bohaterach odsłaniają świat Bałkanów, wielki kocioł, w którym nieustannie od lat ścierają się odmienności etniczne. Świat, w którym akcent, imię, nazwisko, miejsce urodzenia dziadka, decydują o człowieku, w którym pewne wstydliwe tajemnice z wojennej i powojennej przeszłości są wiecznie żywe, stale wychodzą na jaw, mimo prób skrzętnego ich ukrywania, a nienawiść wrze pod skorupką pozornego spokoju.\nRównoprawnym bohaterem jest miasto - Zagrzeb z jego głównymi ulicami i nowymi blokowiskami, z knajpkami i barwnymi postaciami. To także książka o "napływowych", o tym, jak nowi przybysze oswajają miasto, o poczuciu obcości i stopniowym obłaskawianiu kolejnych fragmentów przestrzeni.\nNasuwają mi się określenia banalne, wyświechtane: epicki fresk, barwny kobierzec, panorama ludzkich losów. Mimo swej banalności chyba najlepiej opisują tę książkę. Niesłychanie dopracowane portrety bohaterów, galeria barwnych, wielowymiarowych postaci, szczypta ironii i wspaniały portret miasta składają się na oszałamiającą, niesłychanie skomplikowaną całość, która mimo wszystko czyta się doskonale, na jednym oddechu. I pozwala być może choć odrobinę przybliżyć się do zrozumienia bałkańskiego piekła.\nRok temu, podczas kolejnego pobytu w Chorwacji, odwiedziliśmy dwa przedziwne miejsca. Jednem było osobliwe muzeum na wyspie Briuni. W niewielkim pałacyku zgromadzono na parterze mnóstwo wypchanych zwierząt, jakie marszałek Tito otrzymał podczas sprawowania władzy od przywódców innych krajów. Zwierzęta ustawiono w makabryczne, porażające swoją martwotą, scenki. Na piętrze znajdowała się wystawa jak wyjęta z czasow propagandy sukcesu: galeria setek fotografii Tity. Tito zbiera owoce w sadzie, Tito przesyła mandarynki sierotom, Tito wymienia uściski dłoni z innymi przywódcami. My, grupka przybyszów z kraju postkomunistycznego, staliśmy tam w niemym oszołomieniu.\nDrugim miejscem było muzeum rzemiosła i historii. W jednej z sal znajdowała się tylko tabliczka, informująca, że znajdowała się tam wystawa strojów ludowych z różnych regionów byłej Jugosławii, lecz zostały one umieszczone w magazynie ze względu na liczne ataki ze strony zwiedzających.\nZ obydwu miejsc wyszlam w stanie kompletnego osłupienia i niezrozumienia - jak to możliwe, w 20 lat po upadku komunizmu muzeum dyktatora, tak na serio, bez nawiasu, bez ironii? Jak to możliwe, w kilkanaście lat po wojnie ataki na stroje ludowe wystawione w muzeum? Powieść Jergovicia przybliża nam, obcym, tę rzeczywistość, w której to wszystko jest możliwe.\nTagi: chorwacka historyczna ludzkie losy rewelacja środkowoeuropejska\nJedziemy, jutro. Aż się boję to pisać, bo na drodze do wyjazdu stało sporo przeszkód, wcale niełatwych do usunięcia. Ale chyba, może, już prawie na pewno się udało.\nTo znaczy, że jadę ja i Dzieci, to było wiadomo od zawsze, ale nie było wiadomo, czy jadę w roli Samotnej Matki czy jednak w roli Samotnej Matki z Babcią Dzieci w roli wsparcia i towarzystwa :)\nWyjazd w moje ulubione miejsce, gdzie jest tylko las, rzeka, sklep wielobranżowy z barem i barek z pierogami. Nic więcej nie ma, w tym, w szczególności, nie ma tego, czego nie powinno być na wakacjach: internetu, telewizji i, najczęściej, zasięgu w komórce. Co oznacza błogosławiony spokój i czas na czytanie. Na werandzie. W lecie najbardziej podoba mi się to, że mogę czytać i palić jednocześnie, na różnych tarasach, balkonach i werandach, na kocu, na łonie natury.\nNa wakacje jadą:\n"Srda śpiewa o zmierzchu w Zielone Świątki" - już prawie, prawie skończona, a wciąga tak, że zapominam przez nią o całym świecie.\n"Supersmutna i prawdziwa historia miłosna" Gary'ego Shteyngarta, czyli o tym, jaką krzywdę za 20 lat zrobi nam fejs i podobne wynalazki, ale podobno na wesoło\n"Niewidoczna góra" Caroliny de Robertis - najprawdopodobniej jest to czytadło, wygląda jak czytadło, ale w końcu są wakacje\n"Zapach cedru" - jako rezerwa, bo w tym roku będziemy zupełnie niezmotoryzowane i nawet księgarnia w Wyszkowie będzie poza zasięgiem. Podczas ostatniego pobytu Tam, w przypływie desperacji, kiedy skończyły się książki, kupiłam jedyną dostępną w sklepie wielobranżowym lekturę - "Ziemię obiecaną" wydaną w kolekcji klasyki czegośtam, w jadowicie fioletowej, bogato złoconej oprawie, ze złotym sznurkiem w roli zakładki. Po czym odkryłam z rozpaczą, że klasyk zestarzał się tak strasznie, że nie sposób go czytać bez szczękościsku, więc tym razem wolę się zabezpieczyć.\n"Zakazane wrota" Tiziana Terzaniego - dla równowagi po tych wszystkich mniej i bardziej czytadłowatych fikcjach\nMłodsze pokolenie zabiera oczywiście któregoś Feliksa, Neta i Nikę, któregoś Czarnego Maćka, i naszą najnowszą czytankę na zasypianie czyli "Kunę za kaloryferem".\nTeraz może sobie nawet padać deszcz :)\nTagi: stosiki zestawy wakacyjne\ncoś wypadałoby napisać\nCoś tam niby napisałam, ale jako, że recenzja była nie do końca pozytywna, a autorka okazała się znajomą znajomej, to recenzja się nie ukaże. Niniejszym zasada "o książkach znajomych albo dobrze (jeśli są dobre) albo wcale (jeśli nie są dobre)" rozszerza się na znajomych-znajomych połączonych fejsowym kręgiem 6 uścisków dłoni. Pozostaje nadzieja, że jeszcze kilku polskich autorów nie miga mi na fejsie, więc czasami będę mogła się powyżywać.\nTrzy książki mam pozaczynane, "The island of wings" po doskonałej recenzji Padmy w zasadzie nie ma już nic do dodania, z "81:1" o Wyspach Owczych wstrzeliłam się w falę, kogo nie spytam to albo czyta, albo właśnie kupił i zamierza przeczytać, albo już po. Na szczęście jest jeszcze "Srda śpiewa o zmierzchu w Zielone Świątki" - chyba mamy w tym roku wysyp doskonałej literatury środkowoeuropejskiej, bo to kolejna znakomita lektura, tym razem z Chorwacji.\nPromocja letnia na Amazon spowodowała, że znowu złamałam wszelkie solenne przyrzeczenia godne starego pijaka wydłubującego widelcem spod skóry kolejny esperal. Ale właściwie dlaczego na Amazon mogę za 130 złotych mieć 6 całkiem dobrych i całkiem nowych książek, i wysyłkę do Polski za darmo, a w Polsce - ledwie 3?\nA poza wszystkim bardzo pracowicie hoduję sobie malutką depresyjkę czy raczej doła, bo depresję to ma królowa angielska, a takim jak ja zwyczajnie się nic nie chce. W takiej sytuacji mądre fora zalecają czytanie zabawnej i lekkiej literatury kobiecej - jeśli kiedykolwiek do tego dojdzie, będzie to znaczyło, że stan jest ciężki i należy wezwać do mnie karetkę. Na razie jestem jeszcze na etapie możliwie najgłupszych i najbardziej łzawych filmów emitowanych po północy w TV.\nIsabel Allende przeszła długą drogę od naznaczonych realizmem magicznym sag rodzinnych do najnowszych, opasłych powieści historycznych dokumentujących pewne wydarzenia w historii obu Ameryk. Przyznam, że poprzednia, "Inez, pani mej duszy", nie zachwyciła mnie, wydała się dość nużącą w czytaniu próbą połączenia fikcji i faktu.\n"Podmorska wyspa" opowiada o powstaniu i wyzwoleniu niewolników na Haiti i o rozwoju Luizjany, sprzedanej Amerykanom przez Napoleona. Akcja toczy się na przełomie wieków, mniej więcej w latach 1770 - 1810, a historia opowiedziana jest z punktu widzenia dwojga bohaterów.\nNa pierwszym planie mamy historię francuskiego plantatora trzciny cukrowej, którzy przybywa na Saint-Domingue, żeby objąć plantację po umierającym ojcu. Toulouse Valmorain wydaje się człowiekiem oświeconym, ludzkim panem - przynajmniej na tle epoki - ale szybko okazuje się, że mimo pozornie nowoczesnych metod zarządzania, i jego posiadłość nie jest wolna od brutalnego traktowania niewolników. Gdy wyspę ogarnia powstanie, Valmorain ucieka do Nowego Orleanu, gdzie na niewolniczej pracy wyrastają kreolskie fortuny.\nDrugim - i znacznie ciekawszym - wątkiem jest historia niewolnicy Valmoraina, Zarite. Kobieta trafiła na jego plantację w wieku dziewięciu lat. Miała pełnić rolę osobistej służącej nowo poślubionej żony plantatora, jednak gdy ta pogrążyła się w chorobie psychicznej, Zarite stopniowo przejęła obowiązki opiekunki dziecka, gospodyni domu, a także, wbrew swej woli, została jego konkubiną. Powstanie i emigracja przyniosą jej obietnicę wyzwolenia, na które jednak będzie musiała czekać wiele lat.\nOgromną zaletą powieści jest barwne, szczegółowo odmalowane tło historyczne i liczne nawiązania do systemu wierzeń voodoo, czy, jak proponuje wydawca zgodnie z obecną wiedzą na temat wierzeń afrykańskich - vodou. Obszerny słowniczek zamieszczony na końcu książki wyjaśnia podstawowe pojęcia i przedstawia najważniejsze bóstwa tej religii, a ponadto zawiera informacje na temat postaci historycznych nieznanych europejskiemu czytelnikowi. Podobnie na uwagę zasługuje dopracowane w najdrobniejszych szczegółach tło społeczne - jak na przykład zjawisko, o którym nigdy wcześniej nie słyszałam, tak zwany system "placage" polegający na tym, że zamożni, młodzi biali mieszkańcy Nowego Orleanu przy pełnym poparciu społecznym utrzymywali oficjalne kochanki, rekrutujące się spośród młodych, wolnych Mulatek.\nTo także opowieść o sile kobiet - niewolnic i wyzwolonych, czarnoskórych i Mulatek - które w tym rządzonym przez białych świecie muszą z całych sił walczyć o przetrwanie i znalezienie sobie miejsca, wykorzystując do tego urodę, pracowitość i wszystkie możliwe zdolności. Żadna z nich, czy to uzdrowicielka, szwaczka, kurtyzana czy służąca, nie może liczyć na przychylność losu i cieszyć się spokojem.\nKsiążka czyta się doskonale, szybko, przedstawiony dramat tysięcy czarnoskórych kobiet wykorzystywanych przez białych panów jest wstrząsający, ale nie mogłam się oprzeć wrażeniu, że fabularnie powieść lokuje się gdzieś pomiędzy "Niewolnicą Isaurą" a wybitnymi książkami Toni Morrison, bliżej serialu. Może to kwestia licznych zwrotów akcji i bardzo telenowelowych wątków melodramatycznych (dzieci oddawane na wychowanie innym rodzinom i odnajdywane po latach, zakazana miłość). Można też powiedzieć po prostu, że ważny okres w historii Ameryki został tu przedstawiony w bardzo atrakcyjnej i przystępnej dla przeciętnego czytelnika formie :)\nPrzeczytać niewątpliwie warto, choćby po to, żeby dowiedzieć się czegoś na temat historii i ówczesnych realiów społeczno-obyczajowych. Tym bardziej, że opisywane wydarzenia mają związek z historią Polski - w tłumieniu powstania na Haiti uczestniczyli żołnierze Legionów Polskich, choć w książce mowa jest najczęściej po prostu o wojskach Napoleona.\nTagi: historyczna południowoamerykańska\nTagi: kryminał Polska\nPonieważ ilość miejsca na półkach jest ograniczona, a do niektórych książek nie mam zamiaru wracać, ani też zachowywać ich dla potomności, postanowiłam wyprzedać część zbiorów na allegro.\nNa pierwszy ogień idą "jednorazówki", typowo wakacyjne czytadła historyczno-sensacyjno-obyczajowe:\nImprimatur - Rita Monaldi, Francesco Sorti\nKrytyka zbrodniczego rozumu - Michael Gregorio\nGargulec - Andrew Davidson\nCeny przystępne, równe mniej więcej cenie paczki fajek albo 1/3-1/4 ceny nowej książki :) stan książek jak w opisach aukcji, wbrew pozorom i temu, co zdarza mi się wypisywać na blogu, nie są upaprane, wykąpane i zaczytane na strzępy :)\nJeśli macie ochotę na którąś z nich, zapraszam na allegro:


II Forum dyskusyjne Ekoodpowiedzialność polskiego biznesu\nJeszcze w średniowieczu kolor zielony kojarzył się ze złem i nieszczęściem, później stał się symbolem losu i przypadkowości, natomiast dziś kojarzy się głównie z harmonią, naturą i… nadzieją. Nieprzypadkowo zatem w agendzie targów POLEKO znalazła się konferencja na temat zielonych standardów w zarządzaniu i komunikacji.\nOrganizatorami II Forum dyskusyjnego Ekoodpowiedzialność polskiego biznesu, które odbyło się w Poznaniu w ramach Międzynarodowych Targów Ochrony Środowiska POLEKO (20 listopada 2012 r.), była redakcja miesięcznika „Ecomanager”, Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska oraz PwC. Partnerem wydarzenia były Międzynarodowe Targi Poznańskie. Patronat honorowy nad spotkaniem objęli Wojewoda Wielkopolski – Piotr Florek, Marszałek Województwa Wielkopolskiego – Marek Woźniak, prezydent Poznania – Ryszard Grobelny, Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości oraz Stowarzyszenie Polskie Forum ISO 14000. Z kolei patronat medialny sprawowali: CR Navigator, greenbiznes.pl, kampaniespołeczne.pl, odpowiedzialnybiznes.pl, a także Radio Merkury. Tematem przewodnim forum było „Zielone standardy w zarządzaniu i komunikacji – EMAS i wytyczne w zakresie CSR”.\nOtwierając konferencję Michał Kiełsznia, generalny dyrektor ochrony środowiska, przypomniał o konieczności poszukiwania narzędzi, które będą porządkowały myślenie biznesu o ochronie środowiska. – Każda działalność człowieka oddziałuje na środowisko, ale to biznes ma największy wpływ na otaczającą przyrodę. Trzeba znaleźć takie narzędzia by to niekorzystne oddziaływanie minimalizować – stwierdził.\nW 2011 r. Komisja Europejska zaproponowała nową definicję odpowiedzialności społecznej, która w bardzo ciekawy sposób oddaje oczekiwania, jakie stawiane są przed biznesem. Według niej odpowiedzialność biznesu jest to odpowiedzialność przedsiębiorstw za ich wpływ na społeczeństwo. Komisja Europejska zwraca także uwagę na maksymalizację tworzenia wspólnych wartości dla właścicieli i udziałowców. – Myślę, że nie mylą się tutaj przedstawiciele Komisji Europejskiej, sugerując, że biznesowi najbardziej zależy na tym by tworzyć wartość i rozwijać swoje firmy. Konieczne jest jednak poszukiwanie innowacji, które pozwolą to robić w zgodzie z otoczeniem – podkreśliła Magdalena Dembińska, reprezentująca Zespół ds. Zrównoważonego Rozwoju i Odpowiedzialnego Biznesu w PwC. Dawniej o społecznej odpowiedzialności biznesu mówiono w kontekście działań filantropijnych, wpierania potrzebujących, co wynikało zarówno z potrzeby serca, jak i chęci budowania dzięki temu swojego wizerunku. Następnie wykorzystywano CSR jako narzędzie do zarządzania ryzykiem (również w odniesieniu do środowiska), natomiast obecnie ma służyć tworzeniu wspólnej wartości. Badania przeprowadzone w 2010 r. przez firmę Accenture dowodzą, że 88% prezesów uważa, że należy włączać zasady zrównoważonego rozwoju do łańcucha dostaw, 96% z nich twierdzi, że kwestie zrównoważonego rozwoju powinny być włączone w strategię firmy, natomiast dla 93% kwestie te będą kluczowe dla przyszłego sukcesu firm. Ponadto 91% prezesów deklaruje, że w ich firmach wykorzystane zostaną nowe technologie, które umożliwią przestrzeganie zasad zrównoważonego rozwoju. Jakie korzyści może uzyskać firma, realizując strategię CSR? – Dla każdego przedsiębiorstwa będą one inne. Sporo mówi się o budowaniu wizerunku, tworzeniu nowej wartości w relacjach z otoczeniem, ale też coraz częściej w rozmowach z firmami pojawia się słowo wiarygodność. I to w czasach kryzysu wydaje się być jednym z najistotniejszych elementów – podkreśliła M. Dembińska. Ponadto zwróciła uwagę, że indeksy giełdowe spółek odpowiedzialnych (NASDAQ, Dow Jones Sustainability Indexes) pokazują, że firmy odpowiedzialne szybciej wychodzą z kryzysu.\nAdresat – odbiorca\nJednym ze sposobów na to by komunikować działania podjęte w zakresie CSR jest raportowanie społeczne. Pierwsze raporty prezentujące dane pozafinansowe pojawiły się w Polsce w latach 2005-2007. Dotyczyły one właśnie ochrony środowiska. Najczęściej raporty społeczne publikuje przemysł paliwowo-energetyczny, spożywczy, sektor finansów oraz przemysł farmaceutyczny. Ważne jest to by w raportach tych znajdowało się nie tylko to, co się udało, ale także to, co nie wyszło oraz jakie mamy wyzwania.\nW opracowaniu raportów mogą być pomocne m.in. zasady Global Compact, wytyczne OECD, norma ISO 26000, a także wytyczne GRI G3. – ISO 26000 i GRI to wytyczne, które w bardzo szczegółowy sposób mogą podpowiedzieć, jak wiarygodnie gromadzić dane wewnątrz organizacji oraz jak je publikować – stwierdziła Magdalena Dembińska. Na koniec swojego wystąpienia wspomniała ona również o inicjatywie Carbon Disclosure Project, która ma na celu gromadzenie informacji o emisjach, ale także informuje o strategii firmy w zakresie minimalizacji emisji i związanych z tym ryzykach i szansach. – To jedna z inicjatyw, która realnie mówi o istotności danych pozafinansowych, które pojawiają się na rynku. Z perspektywy firm, które są notowane na giełdach, uwzględnianie tych informacji w systemach i regularne ich monitorowanie może mieć duże znaczenie, jeśli chodzi o decyzje, jakie podejmuje rynek – konkludowała M. Dembińska.\nWiarygodność dzięki EMAS\nJednym ze standardów komunikowania informacji na temat ochrony środowiska jest wspólnotowy system ekozarządzania i audytu EMAS. – Jest to zbiór wytycznych, który pokazuje w jaki sposób prowadzić swój biznes by być w zgodzie z najwyższymi standardami zarządzania środowiskowego i wszystkimi aktami prawnymi, a jednocześnie komunikować się w wiarygodny sposób i kształtować wizerunek swojego przedsiębiorstwa jako przedsiębiorstwa ekoodpowiedzialnego – powiedział Maciej Krzyczkowski, główny specjalista ds. ekozarządzania z Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska. EMAS jest standardem zarządzania środowiskowego, który w dużej mierze opiera się na normie ISO 14001. Wymaga on publikowania deklaracji środowiskowej oraz prowadzenia otwartego dialogu. – EMAS bardzo mocno stawia na zaangażowanie pracowników, całkowitą zgodność z prawem oraz efektywność środowiskową, potwierdzoną wiarygodnym certyfikatem, przyznawanym przez generalnego dyrektora ochrony środowiska – stwierdził M. Krzyczkowski. EMAS jest narzędziem, które pozwala zarządzać obszarem zgodności z aktami prawnymi, dotyczącymi ochrony środowiska, tak by identyfikować aktualne i przyszłe wszystkie wymagania prawne. Od innych systemów zarządzania środowiskowego odróżnia go to, że wymaga prowadzenia dialogu z zainteresowanymi stronami i to nie tylko poprzez samo publikowanie deklaracji środowiskowej. Certyfikat przyznawany przez generalnego dyrektora ochrony środowiska, a także możliwość używania logo EMAS powoduje, że jest to wiarygodne oznaczenie proekologicznego postępowania organizacji.\nEMAS a CSR\n– EMAS jest dobrym krokiem w kierunku społecznej odpowiedzialności biznesu, szczególnie w obszarze dotyczącym ochrony środowiska – stwierdziła prof. Alina Matuszak-Flejszman z Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu. Obowiązkiem każdej organizacji, zarejestrowanej w EMAS jest publikacja deklaracji środowiskowej. Zawiera ona m.in. opis organizacji, politykę środowiskową i opis SZŚ, a także wszystkich aspektów środowiskowych (pośrednich i bezpośrednich). – Deklaracja środowiskowa jest dokumentem wiarygodnym i nie stanowi (choć może) elementu marketingowego. Informacje w niej zawarte muszą być zweryfikowane – podkreśliła A. Matuszak-Flejszman. Ponadto zwróciła uwagę, że trudno jest porównać deklaracje środowiskowe z raportami CSR, gdyż pierwsze dotyczą tylko obszaru środowiskowego, a drugie są również związane ze społeczeństwem i ekonomią. – Raporty CSR dają pełen obraz funkcjonowania firmy, ale nie dają pewności, że informacje w nich zawarte są wiarygodne – dodała. W Polsce praktyka związana z raportowaniem nie jest jeszcze zbyt rozwinięta. Firmy chwalą się, że realizują CSR, natomiast nie raportują swoich działań z tym związanych. Często też przedsiębiorstwa publikują raporty i nazywają je społecznymi, mimo że nie zawsze faktycznie są one związane ze społecznie odpowiedzialnym biznesem. Zdarza się też, że raporty nie są wydawane systematycznie, co nie może mieć miejsca w przypadku deklaracji środowiskowej, która musi być publikowana przynamniej raz na trzy lata i corocznie aktualizowana. Często też raporty CSR są traktowane jako narzędzie PR. – Zarówno deklaracje środowiskowe, jak i raporty CSR można wykorzystać do analizy obecnej sytuacji i uporządkowania działań, a tym samym podjąć pierwszy krok ku bardziej kompleksowemu podejściu do społecznej odpowiedzialności biznesu – podsumowała prof. Alina Matuszak-Flejszman.\nInteresujące spostrzeżenia na temat odpowiedzialnego biznesu mieli przedstawiciele Stowarzyszenia Polskie Forum ISO 14000. Grzegorz Ścibisz zwrócił uwagę, że w związku z tym, że obszar związany ze społecznie odpowiedzialnym biznesem jest mniej opisany i znormalizowany w porównaniu z systemami zarządzania środowiskowego, to z łatwością można mówić o tym, że firma spełnia standardy CSR. – Fakt iż łatwo jest zgłosić akces do grona firm społecznie odpowiedzialnych jest dobry tylko na krótką metę, natomiast długofalowo będzie to niekorzystne, gdyż system ten może przestać być wiarygodny – powiedział G. Ścibisz. Ponadto podkreślił, że system społecznej odpowiedzialności nie może istnieć bez zarządzania środowiskowego. Z kolei Robert Pochyluk, prezes Stowarzyszenia Polskie Forum ISO 14000 zwrócił uwagę, że w przypadku certyfikacji zgodnej z ISO 14001 czy rejestracji w systemie w EMAS wiemy, czego możemy się spodziewać po danej firmie, np. wiemy, że opublikowała swoją politykę w zakresie środowiska, zidentyfikowała aspekty środowiskowe itp. Nie mamy tak wyraźnych informacji o firmie, która jedynie deklaruje, że jest odpowiedzialna społecznie. – Patrząc na listę organizacji, które podjęły wysiłki w obszarze CSR w Polsce, widać, że są to przede wszystkim bardzo duże firmy. Dlaczego? Bo w stosunku do ich obrotu mogą wydatkować mniejsze środki by uzyskać taki sam efekt medialny – stwierdził R. Pochyluk. Ponadto dodał, że w przypadku standardów ISO14001 oraz EMAS sytuacja jest inna, bo wielkość działań podejmowanych powinna być proporcjonalna do zakresu działalności i mała firma podejmując względnie mniejsze działania jest tak samo nagradzana i wyróżniana certyfikatem, jak wielka. W przypadku CSR ta relacja jest zaburzona – mniejsze firmy mają mniejszy potencjał do wykorzystania części wizerunkowej.\nStandardy w dyskusji\nSpotkanie zakończyła dyskusja, którą poprowadziła Anita Kuliś, menedżer w Zespole ds. Zrównoważonego Rozwoju i Odpowiedzialnego Biznesu w PwC. Rozmawiano m.in. na temat wdrażania systemów zarządzania środowiskowego i standardów komunikacji i wiążących się z tym korzyści, wyzwań i problemów. – Naszym głównym oczekiwaniem była zmiana postrzegania naszej firmy i wyobrażenia tego, co się w niej dzieje. I cel ten, dzięki wdrożeniu systemu EMAS, udało się zrealizować – powiedział Bartosz Wrębiak, pełnomocnik Zarządu ds. Zintegrowanego Systemu Zarządzania z firmy CEMEX Polska. Dla Rafako najbardziej istotne było zidentyfikowanie aspektów pośrednich wpływu firmy na środowisko. A jakie korzyści udało się osiągnąć dzięki wdrożeniu systemu EMAS? Przykładowo, w Rafako spowodowało to wzrost zainteresowania załogi tym, w jaki sposób firma oddziałuje na środowisko i jak można ten niekorzystny wpływ minimalizować. – Jednak najbardziej namacalnym elementem korzyści wynikających z wdrożenia systemu EMAS jest możliwość stosowania logo EMAS – podkreślił Jerzy Pasternak, pełnomocnik Zintegrowanego Systemu Zarządzania w Rafako. – Szukając korzyści z wdrożenia systemu EMAS miałem duży problem, ale on wynikał chyba z tego, że zacząłem szukać korzyści finansowych, które w tej chwili nie istnieją – powiedział z kolei B. Wrębiak. Wśród korzyści biznesowych wymienił on jednak zmianę postrzegania firmy, zwiększenie świadomości pracowników, a także podwykonawców. Z kolei zdaniem Grzegorza Ścibisza administracja powinna podjąć większy wysiłek by jasno pokazać korzyści, które płyną z wdrożenia tego systemu.\nMinisterstwo środowiska chce jednak wspierać firmy, posiadające certyfikat EMAS i podejmuje w tym kierunku już pierwsze kroki. – Najświeższą informacją jest to że rejestracja w systemie EMAS jest podstawą do zwolnienia z podatku akcyzowego od węgla – powiedział Maciej Krzyczkowski z Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska. W projektowanych ustawach dąży się do tego by organizacja zarejestrowana w EMAS była traktowana jako firma z dodatkowym kredytem zaufania. – Możemy to np. obserwować w projektowanej ustawie o odpadach, gdzie jest wyraźnie napisane, że firmy, które są zarejestrowane w EMAS będą zwolnione z opłaty rejestracyjnej w nowotworzonym rejestrze dotyczącym odpadów. Takie zwolnienie będzie też przewidziane w ustawie o zużytym sprzęcie, a także nowej ustawie o opakowaniach i odpadach opakowaniowych – dodał. Grzegorz Ścibisz skomentował to tak: jeśli będziemy mówić o korzyściach finansowych, jakie mają przynieść te zmiany, to będą one niewielkie. Liczymy jednak na to, że te zachęty będą coraz większe, a to, co się dzieje bierzemy za dobrą monetę, że to jest pierwszy drobny krok i zaraz pojawiają się następne. Czy klienci oraz partnerzy biznesowi zwracają uwagę na to, że firma jest zarejestrowana w EMAS, posiada ISO czy wdrożony system raportowania społecznego? – Moje kontakty z firmami europejskimi, poza polskimi, dały mi przeświadczenie, że EMAS jest zauważalny jako pewien wymiar firmy odpowiedzialnej – powiedział J. Pasternak. Z kolei zdaniem Pauliny Słoniny z działu ochrony środowiska w firmie Man Truck, system EMAS w Polsce nie jest jeszcze zbyt dobrze znany.\nPodczas dyskusji wielokrotnie padło stwierdzenie, że w celu uwiarygodnienia raportów CSR w kontekście ochrony środowiska należałoby zaanektować do nich system EMAS. – Jestem za tym by system EMAS był częścią raportu CSR, natomiast daleki jestem od tego by system EMAS był weryfikowany na podstawie raportu zrównoważonego rozwoju, nawet jeżeli jest on oparty o standard GRI – podkreślił Bartosz Wrębiak. Z kolei zdaniem Jerzego Pasternaka deklaracja środowiskowa powinna stanowić znaczący element raportów CSR. – W przypadku firm, które nie posiadają deklaracji środowiskowej, nie ma pewności czy dane dotyczące ochrony środowiska zawarte w raporcie CSR są rzetelne – dodał.\nZ pewnością z II Forum dyskusyjnego Ekoodpowiedzialność polskiego biznesu nikt nie wyszedł „zielony” w zakresie standardów związanych z zarządzaniem i komunikacją kwestii dotyczących ochrony środowiska. Jak już wspomniano we wstępie, zieleń kojarzy się również z nadzieją i należy ją mieć myśląc, że w przyszłości wszystkie firmy w wiarygodny i rzetelny sposób będą informować o swoich działaniach podejmowanych w zakresie ochrony środowiska, opierając się na odpowiednio dobranych standardach i wytycznych.