screenagers.pl - specjalne: Przegląd piosenki wakacyjnej: Płyta 1\n"Alcoholiday" to creme de la creme twórczości Teenage Fanclub. To refleksyjny, momentami dość ironiczny pop o niepewności i zagubieniu. Zagubieniu na spacerze w strugach deszczu, zagubieniu na spacerze przez gąszcz podejmowanych codziennie decyzji. Nikt nie powiedział, że w wakacje zawsze musi świecic słońce. Listen, ever get a feeling when you're taken by the hand/ And led a course you can't command? - pyta Norman Blake, snując szereg mętnych przypuszczeń i budując z każdym wersem nowe wątpliwości. Alkoholowe wakacje? Czemu nie? Posłuchajmy "Alcoholiday", delektując się odrobiną swojego ulubionego trunku. Połączenie fascynujących wrażeń muzycznych z doznaniami organoleptycznymi będzie na pewno niezapomnianym przeżyciem. (łj)\n2. Ash - Petrol\nGdyby mitologiczny bóg słońca Helios założył zespół, powiedzmy z Dedalem na bębnach i Ikarem na basie, jest duża szansa, że staliby się pozycją obowiązkową przeglądu letnich piosenek Screenagers. Ów mitologiczny band miałby wszystko co potrzeba: sprawne rzemiosło Dedala, młodzieńcze zatracenie Ikara oraz słoneczny songwriting Heliosa. Dylematem byłby jedynie wybór najbardziej odpowiedniego fragmentu ich twórczości: antyczno-garażowego, czy też bardziej wykalkulowanego, z Wenus w składzie. O co chodzi? O drugi singiel grupy Ash sprzed jedenastu lat. Tak jak przebiśniegi zwiastują nadejście wiosny, a pożółkłe liście zapowiadają jesień, tak samo w pierwszy dzień lata wszystkie stacje radiowe powinny grać Ash. (tt)\n3. The Four Tops - Reach Out (I'll Be There)\nUjęcie pierwsze: Nowy Meksyk, żar z nieba, w tle flet. Ujęcie drugie: niezmącony spokój przerywa czterech czarnych, ale tylko jeden z nich tu jest królem. Levi Stubbs rusza się jak czarna mamba, na zmianę to przykładając mikrofon do ust, to niedbale odkładając. Z pasją godną prawdziwego kochanka, zdolnego dać swojej bejbe wszystko co zechce, recytuje dobitne prawdy przeszyte seksualnością: And your life is filled with confusion/ And happiness is just an illusion/ And your world around is tumblin' down/ Darling, reach out/ Reach out, for me. Spod pióra tria Holland-Dozier-Holland, piszącego dla legendarnej wytwórni Motown nie wyszedł chyba bardziej gorący i zadziorny kawałek. Jeżeli nie znacie tych 178 sekund (choć nie wierzę, chyba każdy słyszał kiedyś tę piosenkę) to lato jest idealnym czasem aby je poznać, bowiem bez żadnej przesady mówimy o jednym z najbardziej dosłownych przykładów, że lata sześćdziesiąte były prawdziwą epoką singli. (jr)\n4. Lush - 500 (Shake Baby Shake)\nLush, jak na typowy wybitnie singlowy zespół przystało, tworzył głównie lekkie, sympatyczne, chwytliwe kawałki. Nie inaczej jest w przypadku "500 (Shake Baby Shake)" - kapitalnym tle na letnie, orzeźwiające spacery. Przy tym utworze można radośnie rozbujać niektóre części ciała, zawadiacko się uśmiechać i zapomnieć o wszystkich troskach i problemach (bo nad nami dodatkowo tak pięknie świeci słońce!). Niezobowiązująca melodyka i wakacyjny tekst sprzyjają synchronizacji żwawych ruchów z rytmem piosenki o każdej porze dnia. Zaleca się ich wykonywanie szczególnie pod delikatny, letni wiaterek. A zatem shake baby shake! (kw)\nCóż takiego nadzwyczajnego jest w utworze "I Wanna Be Sedated"? Zastanówmy się chwilę - szablonowa, niemal podręcznikowa sekcja rytmiczna, melodia oparta na dwóch akordach, solówka zagrana na jednym dźwięku... Ramones brzmią tutaj jak pierwszy z brzegu punkowy zespół z końca lat siedemdziesiątych, rozgrzewający się w swoim garażu. Cały urok polega jednak na tym, że oni byli pierwsi. To za ich sprawą fala wesołych, skocznych i bardzo prostych piosenek zalała cały świat. "I Wanna Be Sedated" to swoisty manifest filozofii krótkich i szybkich utworów pozbawionych właściwie przekazu, za to naładowanych pozytywną energią. Takich, przy których nogi odmawiają posłuszeństwa i pomimo zmęczenia letnim upałem, każą nam w rytm melodii poskakać przez trzy minuty na parkiecie. Radośnie i beztrosko. Gwarantuję też, że kończące utwór pa pa pa-pa, pa-pa pa pa-pa długo będzie wam chodzić po głowie. (pn)\n6. The Flaming Lips - She Don't Use Jelly\n"She Don't Use Jelly", czyli jeden z najbardziej znanych utworów w historii dokonań Flaming Lips, to stuprocentowy popowy kawałek. Trwający nieco ponad 3 minuty, oparty na zasadzie zwrotka-refren oraz na nie pozbawionym poczucia humoru tekście, przy odrobinie szczęścia mógłby zdominować niejedną wakacyjną prywatkę. Tak jak większość kompozycji pochodzących z "Transmissions From The Satellite Heart", "She Dont't Use Jelly" naznaczona jest rockowym pazurem, który w pełni objawia swoje oblicze w refrenie. Hałaśliwe gitary, wraz z zdecydowanie przebojową linią melodyczną, sprawiają, że stwierdzenie mówiące, iż muzycy pochodzący z nurtu indie mogą brzmieć bardziej popowo niż niejeden wykonawca okupujący wszelkiej maści listy przebojów, nie wydaje się w żadnej mierze przesadzone. (pw)\n7. Starzy Singers - Hole'n'Derka\nCzy to jest piosenka o korzyściach wynikających z podróży? Podróże przecież kształcą, dostarczają wrażeń i wspomnień utrwalonych na kliszy? No, powiedzmy, że jest to podróż, jaką każdy może odbyć - w głąb własnej jaźni. Czasem trudno nadążyć za całą lawiną dość abstrakcyjnych skojarzeń mnożących się w zabawnych, prześmiewczo inteligentnych, pisanych specyficzną nowomową tekstach Starych. "Hole'n'Derka" to właśnie przykład takiej radosnej, dosłownie zabijającej śmiechem twórczości. Stary komboj rozczochrany, tomahawkiem przejechany po plecach na wycieczce, po górach skalistych, przez jednego wodza siuksów, wielkiego artysty, pijaka i poety, zwierząt miłośnika i na tym mu styka. I tak dalej, i w ten deseń. Dość powiedzieć, że zabawa jest przednia. A przy tym to kawał naprawdę doskonałej muzyki, perfekcyjnie brzmiącej i wykonanej, począwszy od zmyłkowego dyskotekowego wstępu, przez szalejące pixiesopodobne odjazdy gitarzystów, aż po postrockowe zabawy z łamaniem rytmu i wszelkich rockowych tradycji. Płyta Starych w odtwarzaczu, kaseta kabaretu Mumio w magnetowidzie - i nie trzeba nigdzie wyjeżdżać na wakacje. (mf)\nW momencie kiedy na Wyspach Brytyjskich dochodziło do psychodelicznej rewolucji, w Australii pobrzmiewały jeszcze echa British Invasion i zrodziły swój najdorodniejszy owoc. Kinksowski w brzmieniu numer The Easybeats był zwyczajnie skazany na stanie się międzynarodowym szlagierem. I rzeczywiście został nim. No bo, pomijając zabójczy refren i poprzedzające go fenomenalne przejście bębnowe-gitarowe, któż nie identyfikowałby się z tym tekstem o dziewczynach i całotygodniowym wyczekiwaniu na weekendową zabawę? Chrakaterystyczne odliczanie dni tygodnia w zwrotce najpierw przypomniało mi "Friday I'm In Love". Potem pomyślałem, że przecież podobny patent stosował też nasz krajowy bigbitowy hicior "Niedziela będzie dla nas". Po czym z przyjemnością skonstatowałem, że kompozycja Niebiesko-Czarnych powstała dwa lata wcześniej. I tym sposobem zdemaskowaliśmy antypolski spisek odpowiadający za fenomen australijskiej piosenki wszechczasów. W spektakularnym stylu posła Macierewicza. (ka)\n9. The Raveonettes - Cops On Our Tail\nPiosenka dla wakacyjnych pasjonatów sportów ekstremalnych. Ostatnimi czasy ryzykanci pożyczają w Las Vegas prawdziwie amerykańskie auto pożerające galony benzyny, takie, którego pojemność silnika przynajmniej dwukrotnie przekracza rozsądne granice. Wyjeżdżają w nocy z miasta, nie testują jednak całej mocy samochodu dopóki nie usłyszą dźwięków policyjnych syren. Dopiero wtedy dociskają pedał gazu. Nieodzownym elementem tego "sportu" jest muzyka. Przekraczający prędkość przekonują się o jakości zamontowanego zestawu audio. Szczególnie modny jest piąty utwór z EP-ki "Whip It On" grupy The Raveonnetes. Energia oraz bardzo adekwatny tekst, czynią go tak popularnym wśród miłośników mocnych wrażeń. To, że piosenka nie trwa zbyt długo także ma swoje znaczenie. Podobno stróże prawa w stanie Nevada dysponują niezwykle szybkimi samochodami... (ww)\nSmak żądzy życia jest najsłodszy, gdy towarzyszy mu obficie zakrapiana słońcem wolność. Wolność wyboru i całkowita niezależność od świata zewnętrznego. Czy w dążeniu do takiego właśnie stanu, istnieją chwile bardziej odpowiednie od nieskrępowanych niczym letnich dni? Iggy Pop oraz David Bowie pisząc kawałek "Lust For Life" wyszli z dość niewymyślnego założenia, iż ów żądza życia nie musi być motywowana żadnymi dodatkowymi środkami. I tym samym stworzyli hymn, godny tytułu rockowego "carpe diem". Wystarczy być, by napotkać na swojej drodze wszystko to, co sprawi, iż zapragniemy przeżyć kolejny dzień. Wystarczy czerpać z codzienności tylko to, co doda nam siły, wiary i enerii. Miłość? Impreza na plaży? Podróż w nieznane? Zdecydujcie sami. Podpowiem tylko, że zwyczajny, słoneczny letni dzień oraz 5 minut "Lust For Life" w słuchawkach to wystarczający argument do odnalezienia w sobie żądzy życia. (łj)\nMadness to zespół, który na Wyspach doczekał się miana kultowego, a w Polsce znany jest z jednej zaledwie, niekoniecznie nawet najlepszej piosenki "Our House". Nie on pierwszy i nie ostatni. Muzyka typowa dla angielskiego przedmieścia, której kwintesencję w latach osiemdziesiątych stanowiła właśnie twórczość grupy wywodzącej się z londyńskiej Camden, nie była i nie jest w naszym kraju doceniana. A szkoda, bowiem charakteryzuje się ona wyjątkowym poczuciem humoru i lekkością, której w dzisiejszej muzyce tak często brakuje. W żartobliwym utworze "Baggy Trousers" znajdziemy energiczny rytm, wesołą melodię oraz element charakterystyczny dla dokonań Madness - urozmaicające melodię partie pianina i dęciaków. Jeśli dorzucić do tego prostą historię opowiedzianą z jaskrawym, brytyjskim akcentem, to dostajemy przepis na idealny, letni przebój. (pn)\nWe are young, we run green, keep our teeth, nice and clean, see our friends, see the sights, feel alright - tak radosny stosunek do życia możliwy jest chyba tylko wówczas, gdy zegarki chodzą według letniego czasu, dzień trwa długo, a noc jest ciepła, pogodna i niepozbawiona atrakcji choćby w postaci wieczornych wypadów na miasto z kumplami. Utwór zespołu Supergrass zaraża swoim młodzieńczym wariactwem i żywiołowym rytmem. Zbyt częste używanie funkcji repeat przy okazji słuchania kawałka "Alright" może prowadzić nie tylko do eskalacji dobrego nastroju, ale też do rozbudzenia bezkompromisowych, niekontrolowanych, niekoniecznie normalnych zachowań jak choćby te zaprezentowane w teledysku przez chłopaków z Supergrass. Ale w końcu wakacje to czas na beztroską zabawę, prawda? (kw)\n13. The Rolling Stones - Stray Cat Blues\nIdę o zakład, że ponad połowa muzyków rockowych zdecydowała się na uprawianie swojej profesji, aby móc z większą łatwością oddawać się czynom ,które są opisane w tym utworze. Dla uspokojenia serc cnotliwych czytelników dodajmy, że nie są to czyny zabronione. Pani ma 15 lat, jej przyjaciółka udająca się po schodach, aby dołączyć do śmiałej koleżanki i bohatera, zapewne też. Można rzec, że już od pierwszych taktów i słów wyśpiewywanych przez Jagger'a nad kompozycją unosi się duch rozpusty. "Stray Cat Blues" to doskonała pieśń, aby w wakacyjny czas rozpalić co bardziej niecne umysły. Mając na uwadze słowa Boskiego Markiza pamiętajmy, że uleganie jakimkolwiek hamulcom jest zbrodnią przeciw naturze. Dla tych, którzy zachęceni przykładem The Rolling Stones chcieliby pójść krok dalej i dopuszczać się najgorszych odchyleń libertynizmu, winien jestem pouczenie, że mogą to być kosztowne wakacje: dla zaspokajania swoich niegodziwych żądz wskazane byłoby posiadanie [lub wynajęcie na turnus] zamku na odludziu oraz dysponowanie równowartością wielu milionów ludwików. (ww)\n14. Talk Talk - Renee\nChyba za jakieś wyjątkowo dobrodziejstwo losu należy uznać fakt, że za 4 dni roznoszenia ulotek lub innej pracy wakacyjnej można kupić trzon dyskografii wyśmienitego Talk Talk. Zastanówmy się czy w ich dorobku jakiś album można nazwać letnim? "Colour Of Spring" tradycyjnie kojarzone jest z wiosną, natomiast dwa kolejne arcydzieła przyporządkowalibyśmy prędzej jesieni i zimie. Jeżeli więc jakiekolwiek ich wydawnictwo mogłoby służyć jako podkład do sierpniowego świtu to byłby to drugi krążek w ich karierze, nieco przesłonięty przez późniejsze dokonania grupy, "It's My Life". Spośród kilku perełek znajdujących się na płycie, niektórych urokliwie prostych, lecz skromnych nie wybieram ich bodaj największego przeboju, czyli tytułowego utworu, ale "Renee". Nienagannie zaśpiewane przez Hollisa, dzięki jego kryształowemu głosowi owiją się płaszczem takiej dystynkcji, iż choćby w tle leciały najprymitywniejsze dźwięki to warto byłoby tego posłuchać. Ale nie lecą. Fortepian jedynie niekiedy zahacza, wybijając krótki motyw, raczej rolę przewodnią pełni bas i wspaniały syntezator, tworząc już podwaliny tego, co znalazło się na "Colour Of Spring", a w dłuższej perspektywie nawet na "Spirit Of Eden". No i pierwsze słowa utworu: Well baby how the weeks fade. Przypomnicie sobie o nich, kiedy zaczynał się będzie wrzesień czy też październik. (jr)\n15. Mo-Ho-Bish-O-Pi - Names For Nameless Things\nPod koniec sierpnia przychodzi refleksja. Podsumowanie ostatnich dwóch miesięcy, próba przefiltrowania najbardziej znaczących wydarzeń przez sito pełne świeżych wspomnień. To piosenka dla wszystkich, którzy najbardziej zapamiętają rzeczy niedefiniowalne. "Names For Nameless Things" to bezbłędnie odrobiona praca domowa z syntetycznej melancholii lat osiemdziesiątych, z aspiracjami sięgającymi dalej niż zachodzące sierpniowe słońce. Mo-Ho-Bish-O-Pi pochodzą z pokolenia Coldplay, a to jest ich "Yellow". Ktoś się zapyta: czym różni się dwunasty numer na jedynej płycie zespołu, który niedługo potem się rozpadł od sztandarowego szlagieru Coldplay? Odpowiedź jest prosta. "Yellow" znają wszyscy... (tt)\nKuba Ambrożewski (ka), Marceli Frączek (mf), Łukasz Jadaś (łk), Przemysław Nowak (pn), Jakub Radkowski (jr), Tomasz Tomporowski (tt), Witek Wierzchowski (ww), iotr Wojdat (pw), Kasia Wolanin (kw) (24 czerwca 2005)


Rodzaj zaproszeń ślubnych – Exion\nŁadne zaproszenie powinno nieco nawiązywać stylistyką do dekoracji, jaka będzie w kościele, a również na sali weselnej. Wówczas ogół będzie wyglądała bardzo estetycznie. Można postawić na proste zaproszenia ślubne, niemniej jednak można się także zdecydować na coś takiego bardziej wyszukanego i zakupić sobie coś całkowicie kontrastującego z tą dekoracją i co równocześnie będzie się bardzo rzucać w oczy. W każdym z takowych przypadków możemy być pewni doskonałego efektu. Piękne zaproszenia ślubne to takie, które zdecydowanie dobrze, żeby były otwierane. Takie na jednej kartce nie są tak atrakcyjne wizualnie. Z kolei te, które się rozwija albo rozkłada, wyglądają znacznie lepiej. W dobrej drukarni zaproponują nam takich zaproszeń sporo i będziemy mieli możliwość wybrać sobie z dowolnych wzorów lub zaprojektować swoje. Grafik pomoże nam w zaprojektowaniu idealnego zaproszenia, które będzie doskonale odpowiadało naszemu gustowi i z którego będziemy niewątpliwie bardzo zadowoleni. Ceny zaproszeń nie są dzisiaj wysokie, natomiast zaproszenia te, wręcz gdy są bardzo atrakcyjne, można kupić w relatywnie tanich pakietach. Nie przepłacimy za to, a będziemy zadowoleni z doskonałej jakości takich zaproszeń.\nWarto zobaczyć: zaproszenia ślubne.\n← Foto gadżet


Analiza SWOT TOWS pierogarni "Pierogowy Zakątek" - Plan marketingowy .comPlan marketingowy .com\nStyczeń 16, 2017 Red. Artykuły Brak komentarzy\nZapoznaj się z kompletnym przykładem analizy SWOT TOWS pierogarni „Pierogowy Zakątek”, zawierającym opis przedsiębiorstwa, wycenę czynników, wykrycie zależności, ocenę dla każdego z wariantów strategii i opis strategii dalszego postępowania. Jak wygląda proces powstawania analizy SWOT TOWS i struktura dokumentu, możesz sprawdzić za darmo na stronie JakNapisac.com w artykule Analiza strategiczna SWOT/TOWS krok po kroku. Wybór strategii. Poniższy przykład analizy SWOT TOWS powstał według wytycznych tam zawartych.\nPrzeczytaj analizę SWOT TOWS przygotowaną dla pierogarni „Pierogowy Zakątek”. Analiza ta nie jest jedynie tabelą podzieloną na cztery części, w których wpisano często przypadkowe czynniki. Jest to natomiast narzędzie, dzięki któremu możesz wybrać strategię dla swojej firmy, opierając to na jej realnych mocnych i słabych stronach oraz szansach i zagrożeniach obecnych w jej otoczeniu.\nKompletny tekst: Analiza SWOT TOWS pierogarni „Pierogowy Zakątek”\nAnaliza SWOT TOWS została wykonana dla pierogarni „Pierogowy Zakątek”. Działalność firmy ukierunkowana jest przede wszystkim na sprzedaż pierogów własnej roboty. W asortymencie pierogarni będą produkty stałe, jak też o sezonowych smakach.


Bugaj: Odejście od OFE jako obowiązkowego systemu jest dobrym posunięciem - Bankier.pl\nBugaj: Odejście od OFE jako obowiązkowego systemu jest dobrym posunięciem\nBugaj: Odejście z OFE jako obowiązkowego systemu jest dobrym posunięciem (fot. Jakub Szymczuk / FORUM)\n- Podoba mi się myśl, żeby wychodzić z systemu OFE jako z systemu obowiązkowego. Chciałbym, żeby ludzie ubezpieczali się na starość i inwestowali w różne fundusze kapitałowe, ale nie z przymusu, a z własnej woli. Co prawda obecnie przynależność do OFE nie jest przymusowa, ale jednak potrąca się ze składki, która jest obowiązkowa - podkreśla w rozmowie z agencją Newseria Inwestor prof. Ryszard Bugaj, ekonomista.\nNowa koncepcja resortu rozwoju zakłada, że ok. 35 mld zł, czyli 25 proc. aktywów, otwarte fundusze miałyby przekazać w formie gotówki do Funduszu Rezerwy Demograficznej. Pozostałe 103 mld zł mają trafić jako papiery wartościowe do III filara. W praktyce oznacza to likwidację II filara.\nObecnie emeryci mogą zdecydować, czy składki emerytalne będą ewidencjonowane na subkoncie w ZUS (4,38 proc.) i w części przekazywane do OFE (2,92 proc.), czy w całości znajdą się na subkoncie w ZUS (7,3 proc.).\n- Przekształcenie tego, co już jest w zakładowe ubezpieczenia, rozpowszechnione na Zachodzie, byłoby karkołomnym przedsięwzięciem i koszty byłyby wysokie. Trzeba też zaznaczyć, że OFE mają zaostrzone rygory inwestowania ze względu na bezpieczeństwo. Fundusze emerytalne to nie zwykłe fundusze majątkowe, więc tam rygory bezpieczeństwa muszą być wyższe. Nie wiem jednak, jaki jest pomysł, czy żeby inwestowaniem zajmowały się fundusze z większym bezpieczeństwem - ocenia Bugaj.\nJak podaje Izba Gospodarcza Towarzystw Emerytalnych, aktywa funduszy przekraczają 140 mld zł i zostały zainwestowane w ok. 300 spółek. Udział OFE w kapitalizacji giełdy sięga 20 proc., a w kapitalizacji free-float blisko 44 proc. Zestawienie firmy Analiz Online wskazuje, że od początku funkcjonowania (w sierpniu 1999 roku) do końca ubiegłego roku fundusze emerytalne zarabiały każdego roku średnio 4,65 proc.\nNie wiadomo też wcale, czy i jak likwidacja OFE wpłynie na skłonność Polaków do oszczędzania.\n- Głównym czynnikiem jest czynnik kulturowy. Mamy przykład Stanów Zjednoczonych z niską stopą oszczędzania, choć system zabezpieczenia społecznego jest słaby, a kraj ma duże nierówności dochodowe - mówi prof. Bugaj. - Wydawałoby się, że stopa oszczędności powinna być wysoka, ale czynnik kulturowy i pewne rozwiązania na rynku kapitałowym przesądzają, że ta stopa oszczędności, np. na tle japońskiej, jest niewielka.\nDotychczas Polacy niezbyt często korzystali z możliwości oszczędzania w III filarze. KNF podaje, że na koniec 2015 roku liczba indywidualnych kont emerytalnych (IKE) wyniosła ponad 858,7 tys. (wobec 824,5 tys. rok wcześniej), a wartość środków zgromadzonych na tych kontach sięgnęła 5,68 mld zł (5 mld zł w 2014 roku). Liczba indywidualnych kont zabezpieczenia emerytalnego (IKZE) sięgnęła w tym czasie 597,6 tys. (528 tys. rok wcześniej), a wartość środków zgromadzonych na nich wyniosła blisko 622 mln zł (295,35 mln zł w 2014 roku).\n- Istnieje przekonanie, że świadczenia będą bardzo niskie, ale nie wszyscy mogą na to pozytywnie odpowiedzieć i to jest wielki problem. Trzeba się liczyć z tym, że będzie niesłychanie silna presja, żeby ludziom starym, którzy znajdą się w przyszłości w bardzo trudnej sytuacji dorzucać z państwowej kasy i w moim przekonaniu będzie bardzo trudno tę presję ominąć - analizuje ekonomista.\nNiepewność związana z OFE wpłynie na polską giełdę. Zarządzanie pieniędzmi zgromadzonymi w funduszach powierzono powszechnym towarzystwom emerytalnym, którymi w większości są duże zagraniczne koncerny. Przesunięcie części aktywów OFE do Funduszu Rezerwy Demograficznej spowoduje, że zyski właścicieli PTE mogą spaść o ok. 25 proc.\n- Myślę, że może być niepokój na giełdzie, przynajmniej w krótkim okresie, zwłaszcza jeśli zbiegnie się to z innymi decyzjami, które niepokoją inwestorów giełdowych. Może to oczywiście prowadzić do spadku kursów. Efekty mogą być też w dłuższym okresie czasu, choć tu trzeba najpierw doprecyzować koncepcję reformy - podkreśla prof. Ryszard Bugaj.\nTematy: Części ludzie System Filary oszczędzanie Fundusze Inwestowanie OFE Wiek\n1 1 ~SZYBKI 2016-08-18 00:12\nJESTEM ZA ! ZLIKWIDOWAĆ PRZYMUSOWE OFE I ZAMIENIĆ JE NA PRZYMUSOWE PROGRAMY PRACOWNICZE. PRZECIEŻ OFE LEDWO DYSZY PO SKOKU TUSKA TERAZ OFE. PRZEKSZTAŁCĄ SIĘ W TFI I ZNOWU DZIĘKI POLITYKOM BĘDĄ MIAŁY ZNOWU KASĘ JAK W 1999. CZYLI RĘKA RĘKĘ MYJE , WY TERAZ NAM DACIE ALE SIĘ NIE MARTWCIE MY ZAŁATWIMY TO TAK ŻE JESZCZE ZAROBICIE Z NAWIĄZKĄ!!!\n1 2 ~zgred 2016-08-10 13:20\nJeszcze o emeryturze z OFE. Od 1999r do 2014r (przed skokiem VINCENTA)moje składki w OFE osiągneły wartość 80 tys PLN. Zakładając,że wartość wyceny jednostek OFE na koniec 2014 nie będzie niższa od wartości wyceny w dniu osiągnięcia wieku emerytalnego to na (optymistycznie jak na faceta) na 15 lat życia po osiągnięciu 67r życia wypada dodatkowo do emerytury z ZUS po około 444 PLN/m-c brutto (musi być opodatkowane tyle razy ile się tylko da i nie od zysku a od kapitału). Nie jest to kwota znacząca ale zawsze coś i to realnego (do wypłaty jednorazowej również). Natomiast z ZUS dostanę tyle ile sobie zamarzy aktualnie rządząca ekipa: może 30 % ostatniej pensji a może 15% albo 500PLN emerytury obywatelskiej i sp-------aj emerycie na szczaw.\n0 2 ~zgred 2016-08-10 12:59\nOFE działały i działają jak inne fundusze inwestycyjne (są jeszcze kwestie w co mogą inwestować, wysokość opłat i różnice ustawowe i statutowe) z tym,że nie można umorzyć jednostek uczestnictwa wtedy kiedy będzie się tego chciało, aż do osiągnięcia wieku emerytalnego Mimo tego to są realne pieniądze w postaci jednostek uczestnictwa których wartość jest zmienna w czasie. W zależności w jakie aktywa inwestują wartość jednostki jest narażona na mniejsze lub większe zmiany wartości. Wysokość opłat pobieranych za zarządzanie można było od razu ustalić na niższym poziomie lub zmniejszyć po pierwszym roku działalności. Ale lobbyści od funduszy OFE wzięli swoją działkę pod stołem więc nie byli zainteresowani aby ich protektorzy zaczęli znacznie mnie zarabiać. O aktywach OFE niestety przypomniał sobie VINCENT i postanowił zbilansować deficyt skokiem na kasę. ZUS to niestety wydmuszka wydająca więcej niż doń wpływa. Jak wpływy ze składek spadają lub zwiększa się liczba BENEFICJENTÓW zasiłków to sięgają po pożyczki (już po otrzymaniu dotacji ze SKARBU ). Nowi majsterkowicze od finansów chcą zagarnąć do własnej dyspozycji 25% wartości aktywów OFE ( jakieś bliższe dane na temat terminu realizacji tych pomysłów wpłyną i to znacząco na wycenę spółek posiadanych przez OFE i spowodują dużą wyprzedaż akcji). VINCENT umarzał aktywa oparte na papierach skarbowych a nie akcjach. To duża różnica. Stara prawda brzmi:jak sam sobie odłożysz pieniądze to będziesz je miał. Inne opcje to gra w ruletkę z naciągaczami i cwaniaczkami chętnymi aż nadto na przejęcie Twojej kasy.\n0 4 ~Arti 2016-08-10 11:43\nCały system jest tak pomyślany, że ci oszczędni i zapobiegliwi wychodzą na frajerów, których można doić.\n0 6 smok35 2016-08-09 21:52\nPolitycy kolejny raz mieszają . Przypomnę że Ci sami politycy którzy stworzyli OFE chcą teraz ludzi zmusić do oszczędzania w 3 filarze . Skoro 2 filar okazał się niewypałem to z 3 będzie tak samo . Kto na tym zarobi? Nie powinno być przymusu chcesz oszczędzać dodatkowo To masz 2 filar , chcesz to wpłacasz do 3 filaru lub indywidualnie inwestujesz lub wpłacasz na lokatę . Twoje pieniądze twój interes a nie Pana ministra czy wiceministra\n3 4 ~observer 2016-08-09 17:10\nPanie Bugaj OFE powstało ponoć po to by pomnażać pieniadze przyszłych emerytów a nie chronić szulernię GPW..\n5 7 ~Dżejms 2016-08-09 16:44\nBył krótki moment kiedy myślałem że Bugaj to człowiek któremu faktycznie zależy na zwykłym człowieku. Współpraca z WSIowym prezydentem pozbawiła mnie złudzeń. Na zawsze. Nie interesuje mnie co myślą bandy złodziei. Jak masz monety z reliktowej blachy to będziesz mieć. Reszta to papier z obiecankami polityków. Wysoko wyceniacie ich obietnice?\n0 4 ~mhm 2016-08-09 17:22\nLech Kaczyński był „WSIowym prezydentem”?\n2 0 ~Dżejms odpowiada ~mhm 2016-08-09 23:23\nJak o Kaczyńskim mowa to podpisał traktat lizboński. A i żonę miał conajmniej dziwną co jakieś łajzy zapraszała. To Bugaj nie doradzał Bulowi? Jeśli się pomyliłem to przepraszam.\n0 6 ~mhm 2016-08-09 12:53\n„Trzeba się liczyć z tym, że będzie niesłychanie silna presja, żeby ludziom starym, którzy znajdą się w przyszłości w bardzo trudnej sytuacji dorzucać z państwowej kasy i w moim przekonaniu będzie bardzo trudno tę presję ominąć”\n— te słowa wydają mi się ważne, szczególnie, że sam tak uważam ;)\nW praktyce skończy się pewnego rodzaju emeryturami obywatelskimi — zapomnijcie o systemie „kapitałowym”, nawet ci, którzy przez długi okres na etacie zarabiali dużo, więc składek odprowadzili dużo, dostaną niskie emerytury, by łatwiej było sfinansować emerytury tych, którzy nie uzbierali nawet minimalnej (a przecież taką dostaną nawet ci, którym wg obecnych zasad ta ze względu na brak stażu nie przysługuje).\nPrawdopodobnie emerytury będą też zależne od majątku — jesteś biedakiem, który wszystko, co mu udało się zarobić przechlał? No to dostaniesz emeryturę „obywatelską”, czyli minimalną. Masz nieruchomość lub oszczędności na koncie? No więc nic Ci nie przysługuje, toż to niemoralne, żyć na koszt biedniejszych...


Tu Bielany - Zobacz, jak powstaje stal. Dzie� otwarty w hucie\nZobacz, jak powstaje stal. Dzie� otwarty w hucie\nW sobot� 23 czerwca w hucie ArcelorMittal ch�tni mog� zobaczy�, jak w XXI wieku produkuje si� stal.\nTrasa wycieczki obejmuje stalowni� i walcowni�, kt�ra obecnie jest jedn� z najnowocze�niejszych linii walcowniczych w Europie. W jej budow� koncern ArcelorMittal, najwi�kszy na �wiecie producent stali, zainwestowa� 80 mln euro.\nZainteresowani mog� zarejestrowa� sw�j udzia� w wycieczce na stronie: www.hutawarszawazaprasza.com.. Start zapis�w 21 czerwca o godzinie 9:00.\nLiczba miejsc jest ograniczona ze wzgl�du na bezpiecze�stwo zwiedzaj�cych. Uczestnicy musz� mie� uko�czone 15 lat. Wst�p do huty tylko w d�ugich spodniach i pe�nym obuwiu na p�askim obcasie. Wszyscy uczestnicy otrzymaj� kaski i str�j ochronny oraz zostan� zapoznani z przepisami BHP. Zwiedzanie trwa oko�o dw�ch godzin.\nMistrz jogi w ko�ciele. "�aden cz�owiek nie mo�e by� lekcewa�ony"\n• Burmistrz Dzielnicy Mokot�w Rafa� Miastowski zaprasza na zaj�cia: NORDIC WALKING dla senior�w Od KWIETNIA do LISTOPADA z przerw� wakacyjn� w lipcu i sierpniu. GRAFIK: WTORKI - godz. 9.30 - Dolina S�u�ewiecka - zbi�rka przed domkiem literackim S.D.K. PI�TKI - godz. 12.00 - Kr�likarnia - zbi�rka przy wej�ciu g��wnym do Parku (brama) vis a vis ul. Woronicza PI�TEK - godz. 13.30 - Pola Mokotowskie - zbi�rka przy parkingu od ul. Batorego ZAJ�CIA BEZP�ATNE Zapewniamy kijki Zapisy pod numerem telefonu - 733-412-477 Ilo�� miejsc ograniczona\n• Pracownik Serwisu Sprz�taj�cego, Warszawa Ochota/W�ochy godz. 18-22. Do obowi�zk�w b�dzie nale�a�o utrzymanie czysto�ci powierzchni biurowych. Umowa o prac� + opieka medyczna + bony na �wi�ta + Multisport. Tel. 600-988-522


Poznań: 20 maja ruszy nabór wniosków w programie „Mała retencja” - Ochrona środowiska\nPoznań: 20 maja ruszy nabór wniosków w programie „Mała retencja”\nPAP/RAF • 9 maja 2021 - 10:52\nOd 20 maja można będzie w Poznaniu składać wnioski o dofinansowanie na działania związane z małą retencją. Na wsparcie pieniężne mogą liczyć osoby prywatne, instytucje, przedsiębiorcy, a także wspólnoty i spółdzielnie mieszkaniowe.\n- Zachęcam poznaniaków i poznanianki do gromadzenia i zagospodarowywania wód opadowych. Jest to działanie niezbędne w obliczu pogłębiających się zmian klimatycznych. Zwiększenie naturalnej retencji wpłynie m.in. na poprawę lokalnego mikroklimatu oraz pozwoli odciążyć sieć wodociągową. W ten sposób każdy może się przyczynić do oszczędności zasobów wodnych na własnej posesji - zaznaczył prezydent Poznania Jacek Jaśkowiak.\nPoznański magistrat poinformował, że o dofinansowanie w ramach programu mogą starać się zarówno osoby prywatne, jak i wspólnoty oraz spółdzielnie mieszkaniowe, instytucje czy przedsiębiorcy. Dotacja może pokryć do 80 proc. kosztów. Spółdzielnie i wspólnoty mieszkaniowe mogą liczyć na pomoc w wysokości do 50 tys. zł, pozostali - do 5 tys. zł.


Darmowa gra online Wyścigi z Mario (Mario racing tournament) zagraj teraz\nNiesamowity wyścig w świecie fantasy!Wybierz jedną z postaci na mapie, można wybrać poziom trudności drogi i przejść do początku.\nGra Online Wyścigi z Mario (Mario racing tournament) - gry za darmo bez rejestracji grać Łódź gry flash Wyścigi z Mario (Mario racing tournament) już zxgame9.com.. Jeśli lubisz gry online Wyścigi z Mario (Mario racing tournament) - podziel się nim ze znajomymi.\nGra Wyścigi z Mario (Mario racing tournament) jest darmowa\nJak grać w gry online Wyścigi z Mario (Mario racing tournament). Sterowanie gry Wyścigi z Mario (Mario racing tournament). Niesamowity wyścig w świecie fantasy!Wybierz jedną z postaci na mapie, można wybrać poziom trudności drogi i przejść do początku.Bądź przygotowany na to, co jest przed nami trafisz z masą przeszkód w postaci kostek, platform i Tucek.Postaraj się pokonać wszystkie przeszkody, zbieraj złote monety i dotrzeć do mety jako pierwszy.Aby kontrolować bohatera, użyj WASD.\nOceń tę grę: Zagrano: 1445\nWyścigi z Mario (Mario racing tournament) ( Głosów0, korpus Ocena: 0/5)


Dzień Otwarty dla kandydatów do klas pierwszych oraz ich Rodziców - Szkoła Podstawowa im. Królowej Jadwigi w Sierczy\nDzień Otwarty dla kandydatów do klas pierwszych oraz ich Rodziców\n18 marca, 2019 Marta\n15 marca w naszej szkole odbył się Dzień Otwarty dla kandydatów do klas pierwszych oraz ich Rodziców. Przybyłych gości powitały występy artystyczne uczniów klas 2b i 3b. Następnie przyszli pierwszoklasiści udali się na zwiedzanie szkoły, oglądali sale lekcyjne, wzięli udział w grach i zabawach ruchowych na sali gimnastycznej oraz grach edukacyjnych na interaktywnym „magicznym dywanie”. W tym czasie Rodzice mogli uczestniczyć w spotkaniu z Panią Dyrektor Renatą Bachowską, która omówiła zasady rekrutacji oraz odpowiadała na wszystkie pytania dotyczące zasad panujących w szkole. Mamy nadzieję, że już we wrześniu spotkamy się z naszymi gośćmi jako uczniami naszej szkoły.\n← KONKURS „Bezpiecznie na wsi: maszyna pracuje, a dziecko obserwuje”\nFinał Konkursu Informatycznego →


Single Kętrzyn użytkownicy zainteresowani Randkami motocykl randki, Motocykl Randki\nSingle Kętrzyn Użytkownicy Zainteresowani Randkami Motocykl Randki\nCzy szukasz Kętrzyn użytkownicy? Przejrzyj ostatnich użytkowników poniżej i sprawdź czy znajdziesz swojego idealnego partnera. Wyślij wiadomość i umów się na randkę dzisiaj wieczorem. Na naszym portalu randkowym znajdziesz wielu innych użytkowników którzy nie mogą się doczekać aby porozmawiać z kimś takim jak Ty!\nJeśli chcesz wysłać wiadomość z dowolnym użytkownikiem na stronie Motocykl Randki, musisz najpierw stworzyć 100% Darmowe Konto, abyśmy mogli zweryfikować czy nie jesteś botem internetowym. Po tym jak upewnimy się czy jesteś prawdziwą osobą, możesz zacząć rozmawiać Kętrzyn aby sprawdzić czy są Tobą zainteresowani. Łatwo znajdziesz tę jedyną osobę. Wystarczy kliknąć aby wysłać powiadomienie lub szybką wiadomość i zaczekać na na wiadomość od nich. W momencie kiedy dostaniesz odpowiedź i nawiążecie wspólny kontakt, możesz wtedy umówić się na spotkanie aby przekonać się czy coś między Wami zaiskrzy. Na co jeszcze czekasz? Załóż całkowicie darmowe konto użytkownika już dzisiaj, i zacznij umawiać się na randki już dzisiaj!\nMotocykl randki Kętrzyn\nPrzeglądaj Użytkowników W Kętrzyn\nKętrzyn motocykl randki Randki\nOlsztyn motocykl randki Randki


Maski w związku i uczucia, jakie się pod nimi kryją [Wolfgang Hantel-Quitmann] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00126 002735 20870674 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Wolfgang Hantel-Quitmann Liczba stron: 208\nISBN: 978-83-7660-546-3 Rok wydania: 2012\nWolfgang Hantel-Quitmann Maski w związku i uczucia, jakie się pod nimi kryją\nTytuł oryginału: Die Masken der Paare Und welche Gefühle sie verbergen Copyright © Verlag Herder Freiburg im Breisgau 2008 © Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo JEDNOŚĆ, Kielce 2009 Tłumaczenie Ewa Anna Piasta Redakcja i korekta Paulina Zaborek Redakcja techniczna Wiktor Idzik Projekt okładki Justyna Kułaga-Wytrych Zdjęcie na okładce © sniegirova mariia, shutterstock.com ISBN 978-83-7660-546-3 Wydawnictwo JEDNOŚĆ 25-013 Kielce, ul. Jana Pawła II nr 4 Dział sprzedaży tel. 41 349 50 50 Redakcja tel. 41 349 50 00 www.jednosc.com.pl e-mail: jednosc@jednosc.com.pl Skład wersji elektronicznej: Marcin Satro © Copyright Wydawnictwo JEDNOŚĆ\nMaski w miłości. Wprowadzenie Strach, aby nie zostać zdemaskowanym, i tęsknota, aby zostać poznanym – oto prawdziwy dylemat. Philipp Roth „Ludzka skaza” Każda filozofia kryje także jakąś filozofię, każdy pogląd jest również kryjówką, a każde słowo maską. Fryderyk Nietzsche „Poza dobrem i złem” „Kiedy mu pokażę, co naprawdę czuję, on tego nie wytrzyma. Ukrywam więc swoje uczucia. Jednak długo tak być nie może. Czasami jest mi naprawdę źle i chce mi się wyć. Ale muszę funkcjonować, a jest to możliwe tylko wtedy, kiedy schronię moje uczucia pod maską. Mam wiele masek: jedną w codzienności, gdy wykonuję swoją pracę lub jako matka opiekuję się dziećmi, inną nakładam, jeśli gdzieś wychodzimy, czasami też chowam się pod maską, kiedy idziemy do łóżka. Szminka i ubiory są dla mnie niesamowicie ważne, ponieważ są częścią moich masek. Gdy wkładam ubrania i maluję usta szminką, zauważam, jak się pod nimi ukrywam. Moje maski oddziałują na innych, a najczęściej również na mnie samą. Wówczas czuję się lepiej, i chociaż dzień zaczął się okropnie, wiem, że jakoś dam sobie ze wszystkim radę. Najgorzej jest wtedy, gdy nie czuję kontaktu z samą sobą, co zdarza się ostatnio niestety coraz częściej. Wtedy nakładam szminkę, wchodzę do łóżka i zajadam się czekoladą”. Po tej szczerej i zarazem bolesnej wypowiedzi klientka zaczyna płakać. Chcąc ją jakoś pocieszyć, pytam, czy oglądała film „Dziennik Bridget Jones”, w którym występuje Renee Zellweger – ona również zawsze je czekoladę, kiedy jest jej źle i coś się nie układa. Kobieta uśmiecha się, co i mnie cieszy. Wtedy zaczyna mówić: „Czy pan wie, co jest dla mnie najgorsze? Kiedy nie czuję kontaktu z samą sobą i tylko wegetuję. Wtedy jestem jak automat, pralka, taksówka, odkurzacz. Moje maski pomagają mi w życiu codziennym, ale w naszym związku chcę je zdjąć, chcę być taka, jaka jestem naprawdę. Chcę być kochana bez tych wszystkich masek… bez szminki. Ale nie wiem, czy mój mąż by to wytrzymał”. – „O wiele ważniejsze wydaje mi się pytanie, czy pani sama może to wytrzymać. Wyobrażam sobie, że taka całodzienna szczerość i otwartość wobec siebie samej oraz partnera musi być bardzo męcząca. Nawet jeśli pani wytrzyma prawdę o sobie samej, to jeszcze nie wiadomo, czy mogłaby pani znieść prawdę o swoim mężu”. – „Czy pan uważa, że zawsze należy w jakimś stopniu się okłamywać?” – „Tu nie chodzi o prawdę czy kłamstwo. Jako ludzie jesteśmy podatni na zranienia i potrzebujemy ochrony – przed nami samymi oraz przed innymi. Prawdziwe spotkanie jest czymś rzadkim i bliskość możemy znieść tylko wtedy, kiedy mamy jakąś ochronę. Sama pani mówiła o swoich maskach, i ma pani rację: potrzebujemy masek w miłości”. Wielka bliskość emocjonalna, przeżywana przede wszystkim w związkach partnerskich i relacjach małżeńskich, czyni nas szczególnie podatnymi na zranienia. Wszyscy potrzebujemy masek, aby się pod nimi chronić, a czasami nawet ukryć. Potrzebujemy tej ochrony, abyśmy mogli doświadczać spotkań z innymi. Im jesteśmy sobie bliżsi, tym ważniejsze stają się maski. Bez nich nie bylibyśmy w stanie doświadczać intymności, emocjonalnej bliskości, nie umielibyśmy przyjmować miłości i dawać jej. Możemy być dla siebie bliscy, dopuścić drugiego człowieka do naszego intymnego wnętrza, ponieważ dzięki maskom jesteśmy wstanie chronić się przed zranieniami. Niekiedy ludzie skarżą się, że ich partner stosuje maski, że je zmienia, że jego maski są zbyt ciemne, mroczne, fałszywe, czasem są to maski milczenia, tajemniczości. Ci ludzie uważają, że samo istnienie masek jest oznaką nieszczerości, braku miłości, a nawet oszustwa. Jednak nie chodzi o to, aby zdjąć drugiemu jego maskę, a nawet ją gwałtowanie zerwać, żeby zobaczyć ukrytą pod nią prawdziwą osobowość. Wtedy ten człowiek byłby bezbronny, pozbawiony ochrony, wrażliwy, łatwo dający się zranić i musiałby znowu czym prędzej zamknąć się w sobie albo założyć nową, inną maskę. Należy nauczyć się uważać maski za część osobowości, poznać ich język, rozumieć symbolikę i nawiązać kontakt z ukrytą pod nimi osobowością. Maski przemawiają swoim własnym językiem, mają swoje osobiste i intymne znaczenia, opowiadają historie o sobie i o tych, którzy je noszą. Łacińskie słowo persona znaczy dosłownie „maska”. Oznacza zarówno osobę aktora, jak i przedstawianą rolę. Persona pochodzi od słowa personare, co znaczy „przenikać, dać się słyszeć”. Coś z istoty człowieka przenika, przedostaje się, przebija przez maskę. Musimy się nauczyć wsłuchiwać w to wszystko i obdarzać zrozumieniem. Kiedy poznamy maski drugiego człowieka, dowiemy się tego, na co od dawna czekamy. Kto z niecierpliwością chce zedrzeć z drugiego jego maski, aby wreszcie poznać ukrytą pod nimi prawdziwą osobowość, ten najczęściej osiągnie coś zupełnie przeciwnego. Ponieważ ten człowiek jeszcze bardziej będzie musiał się chronić i nakładać inne maski, trudniejsze do przejrzenia. Maską może być idealny obraz samego siebie, a więc tego, jakim chciałoby się być. Pod maską ćwiczy się tę rolę, aż się jej wyuczy, aby następnie zintegrować z osobowością. Może to być rola, która jest skomplikowana, jak na przykład rola matki. Jeśli nie ma się ochoty przejąć roli własnej matki jako wzoru w postępowaniu wobec swoich dzieci, wtedy można pod osłoną maski ćwiczyć inną jej odmianę i próbować być matką we własnym wydaniu. Maskami mogą być opcje polityczne, osobiste poglądy i przekonania, za którymi można skryć te prawdziwe, ponieważ otwarte przyznanie się do rzeczywistych poglądów mogłoby wywołać wielkie konflikty lub pociągnąć za sobą negatywne skutki. Maską może być też uczucie, pod którym kryją się inne uczucia, a czasami nawet cały człowiek; tak samo jedne uczucia mogą się ukrywać pod maską innych uczuć. Im więcej znaczy dla nas nasz partner oraz relacja miłości, tym bardziej potrzebujemy maski, którą możemy się osłonić. Ważne jest, aby ostrożnie obchodzić się ze swoimi maskami, szanować maski drugiego człowieka, poznać je, umieć odczytywać i rozumieć. Nie mamy prawa zrywać czyjejś maski, żeby zdemaskować ukrytą za nimi rzekomą prawdę. Maski chronią nas jak skóra, a każde zranienie skóry boli. Maski mają zawsze dwie strony, wewnętrzną i zewnętrzną. Dlatego osąd nasz wypada w zupełnie odmienny sposób, w zależności od tego, czy sami kryjemy się pod jakąś maską, czy też maskę nosi człowiek, którego chcemy poznać. Jeśli patrzymy na maskę z zewnątrz, wtedy nam ona przeszkadza, chcielibyśmy ją usunąć i zajrzeć pod jej powierzchnię. Niekiedy odbieramy maskę drugiego człowieka jako nieszczerość, próbę oszustwa, i to czyni nas jeszcze bardziej energicznymi, a nawet rozzłoszczonymi w naszym dążeniu do zajrzenia pod tę maskę. Jednak patrząc z perspektywy własnej maski, jesteśmy najczęściej zadowoleni z jej obecności. A każdą próbę zerwania nam tej maski przez kogoś odbieramy jako atak na nasze bezpieczeństwo, a czasami na własną osobę. Nasz stosunek do masek jest najczęściej pełen sprzeczności. Z jednej strony boimy się, abyśmy nie zostali rozpoznani pod naszą maską, z drugiej strony tęsknimy za tym. Wszyscy chcemy być kochani takimi, jacy naprawdę jesteśmy, jednak zawsze się obawiamy, że nie będziemy kochani, jeśli inni nas zdemaskują i ujrzą bez masek. Ponieważ sprawy tak się mają, to tylko stopniowo uchylamy masek. Każde odsłonięcie naszej osobowości musi zostać przyjęte z miłością, abyśmy mieli odwagę jeszcze bardziej odsłonić maski i ukazać kolejną część naszej osobowości. Tylko wtedy, kiedy drugi człowiek zaakceptuje każde małe odsłonięcie naszego wnętrza, będziemy mogli odkryć przed nim trochę więcej i przez to pogłębić bliskość emocjonalną. Maski wprawiają w zmieszanie tego, kto na nie patrzy i tak właśnie powinno być. One sugerują piękną, kompetentną, spokojną, pełną ufności rzeczywistość, a wszystko po to, by ten drugi się zakochał i potem już nie ustał w miłości. Tylko wtedy, kiedy miłość pozostanie, mamy odwagę pozwolić drugiemu zajrzeć pod powierzchnię naszych masek. Pisarka Maria Nurowska wyraża to dość drastycznie: „Nigdy się nie wie wszystkiego o drugiej osobie. To byłoby prawdopodobnie straszne. Codzienne kłamstwa tworzą warstwę ochronną, bez której widzielibyśmy nagie ciało. A tego nie dałoby się wytrzymać”. Maski są nie tylko warstwą ochronną, lecz także częścią naszej osoby. Pod tym względem dobór masek nie jest przypadkowy. One mówią o nas bardzo dużo: o naszych nastrojach, pragnieniach, obawach, tęsknotach, a także o naszej osobistej dojrzałości. Wielkie niebezpieczeństwo tkwi w zagubieniu się w swoich maskach, w utracie relacji z sobą samym, z naszym prawdziwym „ja” i uczynieniu z nich masek charakteru. Musimy wytrzymać tę wędrówkę na krawędzi, między maską a osobowością, doświadczyć tego i to doświadczenie zintegrować z własną osobowością. Jeśli stracimy kontakt z samym sobą, co może zdarzyć się w kryzysach osobowości, wówczas to drugi człowiek pomaga nam niekiedy znaleźć powrotną drogę do siebie. W drugim człowieku rozpoznajemy samych siebie. Martin Buber wypowiedział słynne zdanie: „Ja staję się przez ty”! Jeśli rozpoznamy maski drugiego, poznamy też samych siebie. Każda maska jest nie tylko kryjówką, lecz także komunikatem i odpowiedzią. Każdy nakłada specjalną maskę, stając w obecności drugiego. W każdej relacji małżeńskiej małżonkowie zmieniają siebie nawzajem, formują, uczą się od siebie. Hegel ujął tę zasadę wzajemności w piękną definicję, pisząc wykłady o estetyce: „Prawdziwa istota miłości polega na utracie świadomości samego siebie, na zatraceniu się w drugim człowieku, a dopiero w tym przemijaniu i zapomnieniu – na rzeczywistym posiadaniu siebie”. Czy tylko wtedy jestem sobą i w sobie, kiedy zatracę się w drugim? To jest niezwykle ryzykowne. Spotkanie z ukochaną osobą oznacza zawsze ryzyko zatracenia się w niej, zespolenia i zniknięcia w tej symbiozie, jak ma to miejsce, przynajmniej chwilowo, w seksualności. Dla drugiego oznacza to odpowiedzialność za nas, i odwrotnie, bo my też przejmujemy odpowiedzialność za drugą osobę, kiedy ona zatraci się w nas. W takiej ryzykownej grze maski są odbierane jako przeszkoda; zapomnieć się i zatracić można jednak tylko wówczas, gdy posiada się ochronę w postaci masek. Bez ochrony ranimy się nawzajem lub stapiamy ze sobą. Maski mają swój czas, swoje pory. Jednych masek potrzebujemy na początku znajomości, drugich w czasie przechodzenia do następnej fazy tej relacji miłości i intymności, a jeszcze innych, gdy musimy wytrwać w codzienności stałego związku. Na początku próbujemy dopasować nasze maski do oczekiwań partnera, nakładamy szminkę, próbujemy wyrobić sobie jakiś nowy styl, ubieramy się tak, żeby być możliwie najbardziej atrakcyjnym dla partnera. Spotkanie bez tych upiększeń wydaje się ryzykowne. Okazywanie radości, szczęścia i miłości nie sprawia najczęściej żadnego problemu, ponieważ są w nas pozytywne uczucia i czujemy się mocni, natomiast obawy, smutek, złość, przykrość, wstyd lub zazdrość są o wiele bardziej ryzykowne, ponieważ cierpimy z powodu tych uczuć i czujemy się wtedy słabi. Wszyscy nosimy maski, tylko ich nie widać. Nosimy niewidzialne maski, niezależnie od tego, czy mamy nałożoną szminkę, czy nie. Nasze zachowanie nie jest czystym odbiciem naszego wnętrza. Wręcz przeciwnie. Ludzie szukają bliskości, ale nie umieją tego okazać; kochają swojego partnera, a jednocześnie go ranią; zachowują się tak, jakby wszystko było w porządku, chociaż są smutni; skrywają swój strach pod dziarskim i pewnym krokiem; wydają się być serdeczni, a odczuwają wstręt; uśmiechają się, a pod maską radości tkwi wiele złości i gniewu; wydają się być na luzie, a jednocześnie knują zemstę; udają, że są spokojni, a w głębi skrywają kryzys. Uczucia pokazywane na zewnątrz nie zawsze są tymi, które odczuwamy wewnątrz, za złością kryje się smutek, za zazdrością strach przed utratą, za poczuciem winy i zwątpieniem w samego siebie lub za obawą przed nawiązaniem relacji, nieprzepracowana dawna miłość. Uczucia stanowią centrum relacji małżeńskiej opartej na miłości. Wiele kryzysów we współczesnych związkach partnerskich powstaje z tego powodu, że partnerzy nie potrafią okazywać swoich prawdziwych uczuć, mają trudności w zrozumieniu własnych uczuć i uczuć małżonka, przypisują sobie nawzajem uczucia, które mają więcej wspólnego z nimi samymi niż z partnerem, albo żyją w całkowitym chaosie uczuciowym, z którego nie znajdują drogi wyjścia. Uczucia i maski prowadzą ze sobą grę, która może być tak samo piękna i frapująca, jak też siejąca zamęt i nieład. Jak można zrozumieć ludzkie maski, jakie uczucia kryją się za nimi, jakie historie one opowiadają? Czy istnieją maski ogólne, które zna każdy, czy wszyscy ludzie mają swoje własne maski? Czy istnieją maski strachu, złości, gniewu, zemsty, smutku, wstydu, poczucia winy, obrzydzenia lub nawet miłości? A może te uczucia same w sobie są maskami? Jeśli lepiej zrozumiemy maski i uczucia, które się pod nimi kryją, wtedy zrozumiemy lepiej nie tylko naszych partnerów i relacje z nimi, lecz także nas samych. Wolfgang Hantel-Quitmann\n1. Ślepy małżonek. Wolność i niewola masek Co widzę i czego nie widzę, jest kwestią taktu. Być może małżeństwo w ogóle jest kwestią taktu. Max Frisch „Powiedzmy, Gantenbein…“ Wszystko, co jest głębokie, lubi maski. Fryderyk Nietzsche „Poza dobrem i złem” Maski są tak różnorodne i kolorowe jak ludzkie formy wyrażania się. Maskę można rozpoznać po tym, że ona coś ukrywa. Spod zachowania, myślenia lub odczuwania człowieka wyłaniają się kontury osoby, które nie zgadzają się z zewnętrznym pozorem. Im bardziej dana osoba zostanie rozpoznana pod swoją maską, tym lepiej poznaje się też i maskę. Maska jest różnicą pomiędzy tym, jak dana osoba się zachowuje, a tym, jaka jest naprawdę – między pozorem a byciem. Niektóre maski pasują dobrze do osoby i dużo czasu upłynie, nim się je rozpozna; niektóre rozpoznaje się szybko, ponieważ w ogóle nie pasują. Wówczas to musi trochę potrwać: aż przejrzy się daną maskę, i objawi się ukryta pod nią osoba. Czasami spotyka się maskę i szuka schowanej pod nią osoby, ale nie można jej znaleźć. Maski mają wprowadzać w błąd i w zmieszanie. Ich zadaniem jest również pozytywne zaprezentowanie siebie i własna ochrona. Osobie ochranianej mają umożliwiać nową swobodę działania. Niektórzy ludzie szukają maski u partnera, nie rozumiejąc rzeczywistej osoby, inni zaś chcą poznać osobę i czują, że jej maska im w tym przeszkadza. Wszystkie formy i typy relacji mogą być jednocześnie maskami: silny mężczyzna, niezależna kobieta, chwalebny bohater, wyluzowany typ, kobieta uwodzicielska, zawadiaka, człowiek roztropny, zadumany typ, racjonalista, kobieta sentymentalna, głowa rodziny, troskliwy ojciec, wysportowany typ itd. Maski zawsze zawierają też informacje partnerskie: Jeśli będziesz mnie podrywać, nic więcej nie powiem; pozwól mi być bohaterem twoich dni; pozostaniemy na zawsze razem; jestem po twojej stronie, cokolwiek się zdarzy; z tobą chciałbym zbudować przyszłość; możemy rozmawiać o wszystkim; miejmy dzieci; pomóż mi pozbyć się moich obaw; jeśli mi to zrobisz, to wszystko skończone; zostaw te uczucia i odpuść sobie; wrzuć na luz; spróbuj mnie zrozumieć. Pary spotykają się pod osłoną masek. Wtedy spotykanie się i okazywanie intymności przychodzi łatwiej, ale jednocześnie w formie bardziej skomplikowanej. Kiedy ta druga osoba jest sobą, a kiedy maską? Im więcej masek posiada dany człowiek, tym większe jest pole jego działania, a jednocześnie tym bardziej poplątane i chaotyczne dla partnera może być spotkanie z nim. Wszystkie pary stosują codziennie najrozmaitszą ilość masek. Wielu ludziom trudno jest samemu nie pogubić się w takiej ilości codziennych masek, a jakże tu jeszcze rozpoznać wszystkie metamorfozy partnera i jednocześnie na nie reagować? Choć dla zainteresowanego życie pod ukryciem masek może okazać się łatwe, będzie ono męczące dla innych ludzi. To wszystko wydaje się skomplikowane, i takie faktycznie jest, ale przecież wszyscy codziennie prowadzimy tę grę masek. A każda maska jest związana z oczekiwaniami wobec roli, którą przyszło nam spełniać, z nadziejami, tęsknotami, obawami itd. Jesteśmy przy tym przyzwyczajani do nakładania naszych masek w zależności od kontekstu. Szczególnie mężczyźni wydają się często popełniać błąd i przenosić swój zawodowy sposób bycia i strategie rozwiązywania problemów na krąg prywatny i rodzinny. Kobietom w pracy częściej się wybaczy łzy niż agresywne krzyki. W przypadku mężczyzn jest odwrotnie: Agresja w pracy uchodzi za rzecz dozwoloną, jest oznaką siły i zdolności przebicia; jednak gdy mężczyźni mają fazy depresyjne, są uważani za mięczaków niepotrafiących znieść zbytniego obciążenia. Maska w fałszywym kontekście może być czymś przykrym, oznaczać koniec kariery zawodowej lub zapoczątkować koniec partnerskiej znajomości. Może jednak również wspierać osobisty rozwój, przyspieszyć karierę i pogłębić intymność w związku. Między osobą a jej maskami istnieją trzy podstawowe warianty, w których zawierają się zarówno możliwości, jak i niebezpieczeństwa dla związku. Dla niektórych osób pod maską kryje się szczególna wolność, ponieważ widzi się tylko maskę, a nie człowieka. Jest to pewien rodzaj gry w chowanego, jak u dzieci, które zasłaniają ręką oczy i myślą, że nie są widoczne. Maska uniemożliwia rozpoznanie i tę anonimowość może człowiek wykorzystać, aby się w związku osłonić lub ukryć. Maski są jednak nie tylko kryjówką – mogą udawać jakieś monstrum, świętych, nierządnice, gwiazdy estradowe czy filmowe, prezydentów, klownów itd. Osoba schowana pod maską ma możliwość sprawdzenia się w tej roli, ewentualnego wślizgnięcia się w inną rolę, wcielenia w życie innych części osobowości, doświadczenia siebie, poznania sprawiających trudności stron własnego „ja” oraz zintegrowania tego wszystkiego w swojej własnej osobowości, w swoim życiu i związku partnerskim. W maskach kryje się jednak również niebezpieczeństwo zagubienia się w nich czasowo bądź stale. To w jakimś stopniu zależy po pierwsze od atrakcyjności maski, a po drugie od siły i właściwości własnej osobowości. Osobistości, politycy, gwiazdy show tkwią w maskach, które nadają im większego znaczenia, a kiedy nie odnoszą już sukcesów, nie doświadczają sławy i tracą stanowisko, mogą popaść w kryzys narcystyczny, ponieważ przeżywają ogromną utratę znaczenia. W masce są czczeni, podziwiani lub nawet kochani, a to może spowodować uzależnienie i sprawić, że nastąpi stopienie się człowieka z maską. Wtedy nie potrafią już rozróżnić własnej osobowości od maski i sami stają się maską. Tacy ludzie tracą kontakt z własnym „ja”, uważają maskę za swoją osobowość, biorą łupinę za orzech, to, co zewnętrzne za to, co stanowi o istocie. Teraz będzie mowa o trzech wariantach w relacji osoba – maska w obrębie związku partnerskiego. Osoba pod maską Lub: Wolność pod maską Partnerzy mają wiele tajemnic, które wnoszą w związek partnerski i nimi żyją. Mogą to być: obciążająca przeszłość, dziecko, perwersje seksualne, inna tożsamość, ciemne strony lub tajemne tęsknoty. Pod maskami chronią swoje tajemnice. Im większe są to tajemnice, im dłużej trwają i im większe mają skutki, tym mocniej nasuwa się pytanie, czy niczego nieświadomy partner naprawdę nic nie wie i jest taki naiwny lub ślepy. Yasmina Khadra, algierski pisarz, który publikuje pod pseudonimem obu imion swojej żony, opisuje w swojej książce pt. „Sprawczyni” jeden bardzo wyraźny i dobitny przykład. Amin Jaafari znajduje się w ciężkim kryzysie psychicznym. Jego żona Sihem, z którą żyje od piętnastu lat w szczęśliwym, jak sądził, związku, wysadza się w powietrze jako zamachowiec i samobójczyni w popularnej i często odwiedzanej restauracji w Tel Awiwie, i zabija przy tym siedemnaścioro innych osób, głównie uczniów. Najgorsze jest to, że Amin nie zauważył żadnych niepokojących oznak. Czyżby jego żona przez te wszystkie lata małżeństwa nosiła maskę, pod którą nie mógł poznać jej jako osoby? Czy był ślepym małżonkiem? Czy jest jakoś współodpowiedzialny za jej czyny? Sihem nie była politycznie radykalną czy fanatycznie religijną kobietą, przeciwnie – raczej nowoczesną, światową i w zachodnim stylu. Wiedli życie godne pozazdroszczenia jako arabscy Izraelczycy, on pracował jako lekarz i cieszył się uznaniem. Dla Amina Jaafari w jednym momencie wszystko się zmieniło. Wypełniła go poczucie winy, wątpliwości i drążące pytania: Jak mogłem nie zauważyć, że moja żona ma takie myśli? Co warte jest małżeństwo, kiedy jedna ze stron nagle popełnia samobójstwo i przy tym jeszcze pociąga za sobą innych ludzi? Jakie sygnały przeoczyłem? Na czym polega moja współwina? Czy naprawdę dobrze znałem swoją żonę? Na ile bliscy byliśmy sobie w małżeństwie? Amin, jako małżonek i rdzenny Arab, jest przesłuchiwany przez policję jako pierwszy. Kto mu uwierzy, że nic nie wiedział o przekonaniach swojej żony, o jej kontaktach, jej oczywistym drugim życiu? Czy nie jest z nią w zmowie? Po przesłuchaniach przez policję Amin wszczyna poszukiwania. Jedzie do siedziby głównej palestyńskiego ruchu oporu do Betlejem i Dschenin. Tam zostaje potraktowany jako wróg, pobity, deportowany, wzięty za zdrajcę, doświadcza wielu gróźb. Musi się jednak dowiedzieć, jak to się stało, że jego żona wysadziła się w powietrze z innymi ludźmi, co ją do tego skłoniło, gdzie, jak i kiedy stracił z nią kontakt, a przynajmniej z ważną częścią jej osobowości, jak mógł być jako małżonek tak ślepy? Wreszcie po torturach, bólu i tajemnych podróżach przedostaje się do komandora, który go przyjął. Z tym młodym mężczyzną prowadzi szczerą i ostrą konfrontację, mającą zastąpić otwarty dialog, którego nie może już przeprowadzić ze swoją żoną. Arabski komandor mówi o ojczyźnie i honorze, a Amin Jaafari odpowiada mu, że tak jak ten zdecydował się na zabijanie, on jako lekarz wybrał życie. Te zdania mógł skierować również do swojej żony, gdyby wcześniej przeczuł, że zabije ona siebie oraz siedemnaście innych niewinnych osób. Jego wyobrażenie o żonie, która chętnie piła lemoniadę i nie była w stanie obojętnie przejść obok skamlącego szczeniaka, zostało całkowicie zburzone, runął także obraz ich długiego małżeństwa i jego własny. Rozmowa kończy się tak jak mogła zakończyć się otwarta dyskusja z jego żoną: Nie mają sobie nic więcej do powiedzenia. Jak małżonkowie mogli żyć razem przez te wszystkie lata, jak mogli się pożegnać tego ranka jak gdyby nigdy nic, bez najmniejszego przeczucia tego, co ona planowała tak szczegółowo już od dawna? Czy kobieta była śpiąca, a małżonek ślepy? Maska Sihem była normą, dniem codziennym, niewinnością, za którą kryła całe swoje zwątpienie i polityczne zamiary. Ślepota Amina miała swój początek w jego własnych pragnieniach i tęsknotach. Chciał się uwolnić od nienawiści, zemsty, niewoli swojego narodu, chciał czynić dobro i jako chirurg ratować życie, chciał żyć z Izraelitami, sam stać się jednym z nich, kształtować przyszłość. Ale najwyraźniej to nie była przyszłość jego żony, to nie były jej pragnienia i cele; ona nie mogła pozostawić za sobą swego pochodzenia. Wzrastała jako sierota, naród arabski stał się jej rodziną i cierpienia tego narodu stały się jej osobistą raną, która była starsza niż małżeństwo. Być może miała nadzieję, że wraz z mężem rozpoczną nową drogę i będzie mogła uwolnić się od swojej historii, jednak później zobaczyła, że to się nie uda. A ponieważ z jej punktu widzenia nie był możliwy żaden złoty środek ani kompromis między tymi dwoma stanowiskami, wiodła podwójne życie, arabskie i izraelskie, jedno w masce kochającej żony, a drugie kobiety uśpionej, która kiedyś się obudzi i zacznie zabijać w imię swoich idei politycznych. Aby przez lata móc żyć w takim związku, trzeba, z psychologicznego punktu widzenia, być zdolnym do wewnętrznego rozszczepienia. Dotyczy to po pierwsze kobiety-żony, która nosi maskę, pod którą ukrywa inną tożsamość. Po drugie dotyczy to również mężczyzny-małżonka, który rozdwaja się w swoich spostrzeżeniach, który widzi w prawdzie spojrzenia swojej żony, ale tak naprawdę ich nie dostrzega, nie rozumie i nie umie zinterpretować. Musi istnieć też pęknięcie w związku, w którym w jakiś dziwny i wykrzywiony sposób istniała partnerska intymność, pozbawiona nie tylko rozmów, ale i bliskości emocjonalnej. O tym, że wielu ludzi przynajmniej okresowo jest zdolnych do takiego działania, świadczą niezliczone romanse oraz podwójne życie. Oczywiście romans ze szczęśliwym człowiekiem w roli głównej jest pod względem moralnym czymś zupełnie innym niż zamach pociągający za sobą siedemnaście ofiar, ale jednak nie z punktu widzenia psychicznej zdolności do rozdwojenia. Jak długo można wytrzymać takie rozdwojenie, nie zostać nakrytym i nie popaść w obłęd? Jak można przez całe lata być tak ślepym małżonkiem? Max Frisch pisał właśnie o takim ślepym małżonku i rozważał przy tym podobny przypadek, jak w książce Yasminy Khadry, tylko o wiele bardziej zabawny. Napisał powieść pt. „Powiedzmy, Gantenbein…”, w której protagonista ciągle na nowo odnajduje swoją tożsamość. Już sam tytuł jest konstruktywistycznym wyznaniem. Frisch bawi się maskami tożsamości jak dziecko, które się przebiera i ma przy tym dużo satysfakcji. „Przymierzam historie jak ubrania”. A w rolę miłosną wciela się niewidomy małżonek, który tylko odgrywa swoją ślepotę. Załatwił sobie u okulisty zaświadczenie, okulary dla niewidomych, przepaskę i laskę, i w takim jednoznacznym przebraniu obserwuje swoją żonę, innych ludzi i swoje własne reakcje na nich. Ślepota, być może nawet ślepota psychiczna, byłaby rzeczą cudowną. Dla Gantenbeina istniało niewiele minusów. „Trudne było tylko to, że nie mogłem rozmawiać o filmach. Filmy są tym, co łączy”. Jednak pod względem politycznym, gospodarczym i społecznym człowiek niewidomy ma duże korzyści. „To, czego świat potrzebuje to ludzie jak Gantenbein, którzy nigdy nie mówią, co widzą…”. W małżeństwie taka ślepota oszczędza wiele konfliktów i katastrof. „Czasami Lila, jak każda kobieta bystrego umysłu, przeżywa jakieś załamania. Sytuacja zaczyna się od złego nastroju, co natychmiast zauważam, i każdy mężczyzna, który nie udaje niewidomego, zaraz by się zapytał, co się dzieje, najpierw czule, a potem coraz ostrzej, ponieważ ona milczy, a milczenie to jest coraz głośniejsze, czyli bardziej wymowne”. Widzący, a nie ślepy małżonek, nie ma szans nie zobaczyć takiej irytacji, chyba że udaje głupiego. W przypadku widzącego mężczyzny nie da się uniknąć pełnej trudu, a jednocześnie bezowocnej kłótni małżeńskiej, śledząc koncepcję Maxa Frischa. Dojdzie niechybnie do bezsennej nocy pełnej skarg i łkania, ataków i pojednań, krzyków i zapewnień o wybaczeniu. „Wszystko to zostaje Gantenbeinowi oszczędzone. Nie widzę po prostu jej złego humoru, który każdego, kto go dostrzega, czyni bezradnym; ja zaś mówię przed siebie na oślep lub milczę w obliczu jej nagłego zamilknięcia – chyba że Lila, zmuszona moją ślepotą, otwarcie opowiada o tym, co ją tym razem wprowadziło w zły nastrój; wówczas można na ten temat rozmawiać”. Tajemnice czynią życie codzienne zdecydowanie łatwiejszym, „dopiero tajemnica, która chroni jednego przed drugim, czyni z nich parę… codzienność można znieść tylko dzięki cudom”. Wyobraź sobie, że możesz wszystko widzieć, ale inni ludzie myślą, że jesteś niewidomy. Jakaż to perfekcyjna i perfidna maska! Inni robiliby w twojej obecności różne rzeczy z założeniem, że nie są widziani. A ty wszystko widzisz, ale nie reagujesz. Czyż takie sytuacje nie zdarzają się czasami w każdym związku? Czyż ludzie nie zachowują się tak, jakby niczego nie dostrzegali, choć doskonale widzą, co ktoś robi i jak się czuje? Nie widzą tego i nie komentują, ponieważ sami nie chcieliby być obserwowani i zagadywani! Chodzi o obronę zasady. Okulary ślepca są nie tyle oszukiwaniem innych, co ochroną własnej osoby; maska ma na celu nie tylko wprowadzać w błąd drugiego człowieka, lecz przede wszystkim osobę, która ją nosi. Osoba w masce Lub: Intymność poprzez maski Pewna para poznała się w czasie karnawału, a dokładnie, w damskiej toalecie. On przebrał się za kobietę – monstrualnego wampa, ona swoją ukrytą osobowość owinęła w szmatki i paseczki. Wyglądali bardzo podobnie i dlatego uśmiechali się do siebie, aż stanęli przed lustrem w czasie nakładania szminki. Później myśleli, że ich przebrania miały być może wyrazić ukrytą i niezintegrowaną część osobowości. Jakkolwiek rozpoznali się pod maską drugiej osoby. On poprosił ją pod wpływem dobrego humoru o trochę pudru, a potem o numer telefonu. A ona spełniła jego (jej) prośbę, i zaraz znowu zniknęli w tłumie bawiących się przebierańców. Dwa tygodnie później on do niej zadzwonił i powiedział, że jest wampem z damskiej toalety, ona zaś natychmiast wiedziała, o kogo chodzi. Kiedy spotkali się w następnym tygodniu, przyszli w swoich zwykłych ubraniach – i wówczas ujrzała go po raz pierwszy jako mężczyznę. Obydwoje byli nieco zmieszani; pod maskami przebrania spotkanie było łatwiejsze. Jednak zaprzyjaźnili się i zostali parą. Kiedy opowiadali mi o swoim pierwszym spotkaniu sprzed dziewięciu laty, obydwoje pokryli się rumieńcem wstydu. Nie wstydzą się masek, które wtedy mieli, ale wyraźnego związku między tamtym spotkaniem w damskiej toalecie a obecnymi problemami, ponieważ przyszli na terapię z problemem chronicznej niechęci seksualnej. Tak jak ich pierwsze spotkanie w damskiej toalecie miało najwyraźniej podtekst erotyczny, tak ich związek partnerski jest enigmatyczny i skomplikowany. Dla niego maska wampa była ubogaceniem, ponieważ mógł w niej być uwodzicielski. Nie tylko wyglądał jak wamp, ale też nim był, ponieważ maska na krótki czas przemieniła go w postać, którą chciał grać. W wyniku płynącego z tego zadowolenia mógł wejść do damskiej toalety, czego by nie uczynił w normalnej sytuacji jako mężczyzna zahamowany seksualnie. Uczucia w masce są inne niż uczucia pod maską. Pod maskę mogę się schować i żywić uczucia, które nie mają z maską nic wspólnego. Uczucie w masce jest z nią połączone, ucieleśnia i objawia się tylko w masce, wymaga spojrzenia na nią z boku. Trzeba popatrzeć na siebie oczami innych, przyjrzeć się własnej masce, a następnie próbować możliwości, które otwiera maska. Jeśli noszę maskę klowna, wtedy jestem postrzegany jako klown i odgrywam klowna. Mogę jako klown mówić prawdę, jak Hans Schnier w powieści Heinricha Bölla „Zwierzenia klowna”. Jako klown mówi on prawdę o zakłamaniu reńskiego katolicyzmu, której nie odważyłby się wyznać bez maski. W zależności od maski mam inne możliwości wypowiedzenia swoich poglądów i mogę sprawdzić się w jakiejś roli czy tożsamości. A co by było, gdyby oboje – on i ona – założyli maski, żeby się nawzajem wypróbować i sprawdzić, jak to będzie przekroczyć granice? Być może byłby to sposób na zmianę relacji między nimi w całkiem nieoczekiwany sposób lub na odnowienie jej w pewnym stopniu? Może stworzyłoby to możliwość pogłębienia lub rozszerzenia intymności, nowego sposobu przeżywania seksualności, jak kiedyś w okresie zakochania? Może umożliwiłoby spojrzenie na partnera z innej perspektywy? To wszystko jest wykonalne, a dowiódł tego dobitnie Artur Schnitzler w swojej książce „Traumnovelle”. Mistrz filmowy, Stanley Kubrik, genialnie sfilmował ten materiał w swoim filmie „Oczy szeroko zamknięte”. Albertyna i Fridolin wzięli udział jako para w balu przebierańców. A potem w domu „rzucili się sobie w objęcia jak po dawno niedoświadczonym szczęściu miłosnym”. Następstwa mentalne i partnerskie były ważniejsze niż następstwa seksualne, ponieważ „z lekkiej rozmowy o niewiele znaczących przygodach minionej nocy, wywiązała się poważna dyskusja o ukrytych i prawie nieprzeczuwanych pragnieniach, które nawet w najczystszą i najbardziej przejrzystą duszę mogą wsączyć ponury i niebezpieczny zamęt; rozmawiali też o tajemnych obszarach, za którymi prawie nie odczuwali tęsknoty i dokąd mógł ich zagnać niepojęty los, choćby tylko we śnie”. Prowadzili intymne rozmowy, które znany terapeuta związków partnerskich, Michael Lukas Möller, nazwał „dialogiem” lub „istotnymi rozmowami”, czyli rozmowami jakie normalnie są prowadzone podczas terapii dla par. Albertyna jako pierwsza zdobyła się na odwagę, aby zakomunikować coś otwarcie swojemu mężowi i opowiada o marzeniach erotycznych, które miała ostatniego lata w stosunku do pewnego młodego oficera. „Delikatnie mnie musnął… odwrócił się w moją stronę i nasze spojrzenia musiały się spotkać”. To krótkie spotkanie coś w niej wywołało i była jak odurzona. „Cały dzień leżałam na plaży pogrążona w marzeniach. Gdyby on mnie wtedy zawołał… nie byłabym w stanie się oprzeć. Czułam się gotowa na wszystko; mogłabym oddać ciebie, dziecko, moją przyszłość… Oto jestem, mój oczekiwany, mój ukochany – weź mnie”. Frigolin musiał ciężko westchnąć, kiedy jego żona zakończyła swoje krótkie sprawozdanie i sam również zaczął opowiadać o krótkim spotkaniu, jakie miał na plaży z młodą uwodzicielską dziewczyną. Następnie obydwoje zgodnie przyznali: „Chcemy w przyszłości o takich sprawach mówić sobie natychmiast”. Jest to niezwykłe i ryzykowne postanowienie, które dla wielu par stanowiłoby koniec ich związku, ale zawiera w sobie również szansę na stworzenie szczególnej, głębokiej i pełnej zaufania intymności. Wkrótce w czasie następnej wizyty u lekarza Frigolin zostaje ponownie wystawiony na próbę, kiedy córka mężczyzny, który dopiero co zmarł, wyznaje mu miłość jeszcze przy łożu swojego ojca. „Jedynym skutkiem, jaki odczuwał, była dziwna niechęć udania się do domu”. Czyżby przed chęcią powrotu do domu powstrzymywało go to spotkanie czy nowa otwartość w relacji z żoną? Frigolin włóczy się przez całą noc i spotyka Mizzi, kobietę lekkich obyczajów, lecz nie chce od niej nic prócz rozmowy. Następnego dnia przynosi jej kosz z produktami żywnościowymi, ponieważ nie chciała przyjąć pieniędzy za czas z nim spędzony. Zaczyna swoje włóczęgi poprzez nocne ulice, bary i kawiarnie, i spotyka przypadkiem swojego kolegę ze studiów o nazwisku Nachtigall, który opowiada mu o tajemniczym balu przebierańców, gdzie gra na fortepianie. Fridolin jest urzeczony pomysłem wzięcia udziału w balu, dzwoni natychmiast do właściciela wypożyczalni kostiumów, wyciągając go nocą z łóżka, i zaraz pędzi na bal. Nachtigall zdradza mu tajemne hasło, które trzeba podać przy wejściu, i kiedy Fridolin jest już wewnątrz, bierze udział w mistyczno-erotycznym zebraniu. „Przebierańcy, koniecznie w strojach duchownych, kroczyli tam i z powrotem, szesnaście do dwudziestu osób, mnichów i mniszek”. Maska gwarantowała anonimowość, a pod tym przebraniem kobiety były nagie. „Kobiety stały nieruchomo, wszystkie z ciemnymi welonami wokół głowy, czoła i karku, na twarzy miały czarne woalki, a poza tym były całkiem nagie… to przemieniło jego niewypowiedzianą ochotę patrzenia w pożądanie, które było prawie nie do zniesienia”. Mimo swojej maski Fridolin zostaje rozpoznany przez innych mężczyzn jako obcy i nieproszony intruz oraz wezwany do tego, aby zdjął maskę. Sytuacja staje się dla niego groźna, ale jedna z kobiet wstawia się za nim. „Zostawcie go”, mówi przebrana za zakonnicę kobieta, „jestem gotowa go wykupić”. Nie tylko ratuje mu życie, lecz oddaje się także jako okup innym mężczyznom. On uchodzi z życiem, ale tęsknota za nieznaną wybawczynią wzmaga się nieskończenie. O czwartej nad ranem wślizguje się do swego łóżka, spędza krótką noc i rankiem to nie on żonie opowiada swoje przeżycia, lecz ona jemu swój nocny sen, który w swojej symbolice i ukrytych treściach pasuje idealnie do jego realnych przeżyć z ostatniej nocy. Czy to splot fantazji? Czy istnieje jakaś wspólna partnerska podświadomość, za pomocą której dałoby się wyjaśnić te zbieżności? Sen zaczyna powoli zlewać się z rzeczywistością, to, co wewnętrzne stapia się z tym, co zewnętrzne i wszystko staje się wspólną psychiczną rzeczywistością. Dzięki głębokim, osobistym rozmowom oraz zawartym w nich intymnym zwierzeniom małżonkowie odsłaniają swoje maski poprzez wyznanie sobie nawzajem swoich niezaspokojonych pragnień erotycznych. Dzięki temu pogłębiają swoją intymność i zażyłość, a na końcu wychodzą wzmocnieni z kryzysu relacji partnerskich. Osoba jako maska Lub: Maska jako więzienie Maska może też wziąć w posiadanie osobę, wówczas początkowa wolność przemienia się w niewolę, a maska staje się więzieniem, z którego nie można już wyjść. Wtedy osoba, która początkowo żyła ukryta pod maską, ulega powolnemu psychicznemu rozkładowi i stapia się z maską, nawet tego nie zauważając. Partnerzy ludzi noszących maski przeżywają w relacji z nimi uczucia nieprawdziwe, ponieważ pomiędzy nimi tkwi tajemnica. W przypadku ekstremalnym oboje stają się maską, noszą w sobie niezgłębioną tajemnicę, którą należy chronić, jak Coleman Silk i jego żona Iris w powieści Philippa Rotha pt. „Ludzka skaza”. Coleman Silk urodził się jako mulat. Jest „jednym z tych Żydów o kędzierzawych włosach i lekko żółtawej cerze, która nadaje im coś z lśniącej aury jasnych mulatów, którzy mogliby czasami uchodzić za białych”. W wieku 27 lat postanawia żyć jako biały. Pewne szczególne wydarzenie powoduje, że zaczyna przypisywać sobie inne pochodzenie etniczne i tym samym inną tożsamość, czyli maskę. Ma zniknąć pod nią jego dawna tożsamość jako kolorowego, stająca na przeszkodzie jego niepohamowanemu dążeniu do wolności i samorealizacji. Coleman Silk zakochał się w Steni, wysokiej, młodej blondynce mającej islandzkich przodków. Znaczną część dwuletniego związku spędzają w łóżku, prawie w każdy weekend, aż wreszcie Coleman Silk pragnie przestawić Stenię swojej rodzinie. Jak zawsze, kiedy młodzi mężczyźni chcą przedstawić swoje ukochane matkom, kryje się za tym zamiar zamanifestowania powagi ich miłości. Chcą powiedzieć wówczas swojej matce: ja nie jestem tylko zakochany, ja kocham tę kobietę. Dlatego Coleman Silk zaprasza Stenię do swojego domu rodzinnego. Nie powiedział jej jednak: Moja rodzina jest ciemnoskóra, nawet jeśli ja mam dość jasną karnację. A swojej rodziny nie poinformował wcześniej, że Stenia jest biała. I o mały włos, a doszłoby do katastrofy, chociaż wszyscy zachowywali się nader uprzejmie – nawet według obowiązujących dzisiaj reguł politycznej poprawności. Dla Steni te odwiedziny były tak męczące, że w drodze powrotnej usnęła w pociągu. Coleman Silk uznał to za dobry znak; w jego oczach sprawdziła się wspaniale. Nagle jednak dziewczyna wybuchnęła płaczem. „Nie mogę tak!”, krzyknęła i wybiegła bez słowa wyjaśnienia na zewnątrz, jak gdyby ją ktoś gonił – zanosiła się łkaniem i bezradnym płaczem, przyciskając torbę do piersi. Zapomniała kapelusza, który Coleman, gdy spała, położył na swoich kolanach, i już więcej nie zadzwoniła i nie uczyniła żadnej próby, aby nawiązać z nim ponowny kontakt”. To był rok 1951. Dopiero cztery lata później Coleman spotyka Stenię przypadkowo na ulicy przez wielką stacją centralną w Nowym Yorku i mówi jej, że jego żona Iris jest w ciąży. Do tej pory zmienił swoją tożsamość i ciągle się obawia, że jego dziecko okaże się ciemnoskóre i przez to wyjawi jego tajemnicę, gdyż Iris również nic nie powiedział o swoim pochodzeniu, wypierając się tym samym własnej rodziny. Kiedy chciał poślubić Iris, pojechał sam do matki. Ojciec już nie żył, a rodzeństwo, Walter i Ernestyna, było poza domem. Powiedział matce, że chce się ożenić z białą kobietą, która nie wie, że był kiedyś czarny, i że on nie ma zamiaru mówić jej o tym. Kłamstwo niszczy nawet najbardziej intymne relacje. Tajemnica, która wynika z tego kłamstwa, powoduje dalsze spustoszenia, a maska nowej tożsamości kryje ten program i jednocześnie czyni go w miarę możliwym do zniesienia. Kiedy brat Colemana, Walter dowiedział się o tej rozmowie, natychmiast zadzwonił do niego i zakazał mu kiedykolwiek telefonować do matki, nie mówiąc już o odwiedzaniu jej. Chciał przez to uchronić ją przed dalszymi zranieniami. Bracia nie spotkali się nigdy więcej, jedynie do swojej siostry Coleman dzwonił potajemnie przez następne dziesięciolecia. Coleman miał wówczas 27 lat, a kiedy w wieku 72 lat zmarł nagłą śmiercią, miał z Iris czwórkę dzieci – wszystkie białego koloru skóry. Iris nigdy się nie dowiedziała, że matka i rodzeństwo Colemana żyli, bo powiedział jej, że wszyscy zmarli i sam ich nigdy więcej nie odwiedził. Jedno kłamstwo w konsekwencji pociągało za sobą następne, jedną maskę pokrywała druga. Przy każdym dziecku odczuwał paniczny strach, żeby nie było ciemnoskóre, ale jakoś zawsze miał szczęście. Jego matka nigdy nie ujrzała jego dzieci, a one swojej babci, cioci, wujka. Aby powstała nowa tożsamość, musi umrzeć stara. Zaparcie się własnej rasy było pierwszym krokiem, następnym wyparcie się swojej rodziny. Trzeci krok polegał na znalezieniu nowego pochodzenia, a czwarty na bolesnym doświadczeniu, kiedy pytającym dzieciom podawał kłamstwa jako prawdę. Krokiem najbardziej brzemiennym w skutki był ten prowadzący od kłamstwa do samookłamywania. Coleman zaczął w końcu sam wierzyć w stworzoną przez siebie historię, która, jak każdy mit, ma za zadanie ukryć niedającą się znieść rzeczywistość. Tak więc mówił bezkrytycznie do swoich dzieci: „Odpowiedziałem na wasze pytania. Na wszystkie pytania. Nigdy żadnego z nich nie pominąłem. Pytaliście mnie o waszych dziadków, o to kim byli, więc wam odpowiedziałem. Wasi dziadkowie zmarli, kiedy byłem jeszcze młody. Dziadek, kiedy studiowałem, a babcia, kiedy byłem w Navy. Gdy wróciłem z wojny, właściciel mieszkania wyrzucił wszystko na ulicę i niczego już nie było”. Podawanie fałszywych danych na liście z Navy było sposobem przemawiania do własnych dzieci i umyślnym pozostawieniem ich w ogromnym kłamstwie odnośnie do ich pochodzenia, tożsamości, historii rodzinnej. Te kłamliwe historie i tajemnice zatruły najbardziej intymne relacje Colemana. Chciał o tym powiedzieć Iris po urodzeniu pierwszego dziecka, ale jakoś to się odwlekło i tak zostało. Później nie miał już odwagi przyznać się do własnego moralnego uchybienia. Mieli jeszcze troje dzieci. Iris nigdy się nie dowiedziała, że poślubiła mężczyznę, którego przodkowie byli czarni. On sam zaś starał się uwierzyć, że zrobił to dla jej dobra, i że z miłości do niej zataił tajemnicę. Aż do śmierci nosił maskę białego mężczyzny, oznaczającą inną tożsamość. Ona była największą tajemnicą jego życia. Maska stała się istotną częścią jego tożsamości, nigdy już jej nie zdjął, nie potrafił odłożyć. Im dłużej trwało i działało kłamstwo i tajemnica, tym było mu z tym trudniej. Nie mógłby już spojrzeć swojej rodzinie w oczy, w każdym razie tak twierdził i nadal tkwił w kłamstwie. Kiedy pół roku przed swoją śmiercią, jako 71-letni emerytowany profesor kolegium spotyka 34-letnią Faunię Farley, która pracuje jako sprzątaczka w kolegium i na poczcie, wszyscy myślą, że to wynik pożądliwości starszego mężczyzny. Jest rok 1998, w którym prezydent USA ma w Białym Domu aferę seksualną z praktykantką pracującą na poczcie, tak że wtajemniczeni mówią tylko o tej sprawie. Jest to rok, kiedy hipokryzja amerykańska osiąga swój punkt kulminacyjny, i kiedy tak czy inaczej myśli się i argumentuje w kategoriach seksualnej i moralnej pruderii. Dla wszystkich jest jasne, a szczególnie dla trzeźwo myślących Amerykanów, że Colemann i Faunia są ze sobą tylko z powodów seksualnych. Właściwym motywem ich zainteresowania sobą jest jednakże to, że spotyka się dwoje ludzi, którzy rozpoznają się pod maskami. Dwie maski, dwie osoby skrywające swoje tajemnice mogą pozbyć się swojego ciężaru, który wszędzie ze sobą noszą, po raz pierwszy porozmawiać otwarcie i zdjąć swoje maski. On może wyznać, że ma czarnych przodków, a ona może opowiedzieć o seksualnym wykorzystywaniu jej przez ojczyma i tym samym wyjawić tajemnicę, która niszczyła jej życie. On również, choć późno, wyjawia swoją tajemnicę i nie musi jej brać już ze sobą do grobu, ależ o ile lepiej byłoby dla niego, gdyby mógł o wszystkim powiedzieć swojej żonie i dzieciom.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Maski_w_zwiazku_i_uczucia__jakie_sie_pod_nimi_kryja-ebookRO/p34552i71595" target="_blank" title="Maski w związku i uczucia, jakie się pod nimi kryją [Wolfgang Hantel-Quitmann] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Maski w związku i uczucia, jakie się pod nimi kryją [Wolfgang Hantel-Quitmann] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Ospa wietrzna jest rozpowszechnioną i popularną chorobą zakaźną, która występuje głównie w wieku dziecięcym. Czynnik ją wywołujący to wirus zaliczany do herpeswirusów VZV. Charakterystyczne dla tej choroby są zmiany skórne, które ewoluują, zmieniają swój wygląd. Zwykle po ustąpieniu wykwitów patologicznych nie pozostają żadne trwałe zmiany. Niestety nie jest to regułą.\nOspa wietrzna może przebiegać z powikłaniami. Do najczęstszych z nich należą nadkażenia bakteryjne skóry. Te zaś pozostawiają po sobie charakterystyczne blizny. Wyglądają one dość typowo i opisać je można jako widoczny ubytek w skórze. Blizny po ospie wietrznej zalicza się do grupy blizn zanikowych. Do tego samego typu blizn należą blizny po trądziku.\nCo można zrobić z taką blizną? Blizny przeszkadzają nam głównie z powodów estetycznych. Istnieją różne metody, które pozwalają usunąć pozostałe po ospie przykre pamiątki. Pierwszy sposób polega na użyciu fraxel lasera. Do uzyskania pożądanego efektu potrzeba kilku zabiegów.\nJak działa taki laser? Laserem wykonywane są malutkie otworki, które sięgają wgłąb skóry. Takie „dziurkowanie” skóry sprawia, że wzmaga się produkcja kolagenu. To z kolei powoduje uniesienie i miejsce, gdzie znajduje się blizna powoli uwypukla się i zrównuje się z poziomem zdrowej skóry. Należy być przygotowanym, że usuwanie blizny przy pomocy lasera jest procedurą bolesną, dlatego skórę znieczula się zewnętrznie specjalnym kremem. Dolegliwości zmniejsza także aparat chłodzący skórę.\nBezpośrednio po zabiegu przy użyciu lasera może utrzymywać się zaczerwienienie skóry i jej obrzęk, dodatkowo miejsce takie może być obolałe. Normalnym zjawiskiem po zabiegu jest ciemniejsze zabarwienie skóry poddanej jemu. Efekty nie pojawiają się od razu. Aby ocenić pełny rezultat leczenia trzeba poczekać około miesiąca. Czasami, w zależności od indywidualnej sytuacji danego pacjenta zaleca się powtórzenie zabiegu nawet do kilku razy.\nBlizny po ospie wietrznej nadają się także do leczenia za pomocą peelingu chemicznego. Wykorzystywane są do tego celu różne związki chemiczne sięgające do skóry. Ich zadaniem, podobnie jak w przypadku leczenia laserem, jest stymulowanie wytwarzania kolagenu i elastyny. Zwiększona ich ilość również unosi, wypiera zmiany i sprawia, że skóra staje się gładsza, a wgłębienie blizny unosi się.\nJeszcze inną metodą walki z bliznami po ospie jest stosowanie zabiegów mikrodermabrazji. Lekarz wykonujący ten zabieg dokonuje ścierania kolejnych warstw naskórka i skóry właściwej. Używa się do tego celu specjalnej głowicy diamentowej. Takie ścieranie sprawia, że pod kontrolą wzroku wykonujący zabieg może doprowadzić do zrównania poziomu skóry zdrowej i blizny, powodując, że blizna będzie coraz mniej widoczna. Pozytywne rezultaty są zwykle widoczne zaraz po zakończeniu wykonywania procedury.\nRzadko zdarzają się przypadki, które wymagają usunięcia blizny stosując metody chirurgiczne. Każdorazowo, planując usunięcie blizn po ospie należy skonsultować się z lekarzem, który po zbadaniu i ocenieniu blizny doradzi nam, który sposób jej usunięcia będzie dla nas najlepszy,\nZostały Wam jakieś blizny po ospie? Są bardzo widoczne? Jak sobie z nimi radzicie? Podzielcie się swoimi doświadczeniami.


Russian English Ukrainian Italian Deutsche Bulgarian Czech Estonian Romanian\n13 - 14 lutego\nkoszt uczestnictwa - 96 PLN\nTRANSMISJA w 9 językach\nSPOTKANIE PONAD 5500 szczęściarzy\nponad 5 500 osób z całego świata na jednej platformie. Z pewnością nie będzie ciasno! Komunikując się w 9 językach\nz 20 miejsc na świecie śmiało zajrzymy w przyszłość, wyznaczymy cele i zaczniemy działać.\nktórzy podzielają ich poglądy\ni wyznawane wartości. W tym celu przygotowaliśmy specjalne sale konferencyjne online, pokoje, a nawet kawiarnię!\nonline? To niezapomniane przeżycie! Wyobraź sobie, że kibicuje Ci ponad 5 500 życzliwych osób z wszystkich stron świata.\nMożesz okazać swoje wsparcie innym używając uroczych, wirtualnych ikonek. Usłyszysz 50 inspirujących historii sukcesu podczas translacji na żywo, —


czwartek, 17.6.2021 08:09 25339 26\nPonad 22 tys. zł na zakup busa do przewozu osób z niepełnosprawnościami\nGdyby to było w Niemczech bądź w Italii to kobieta została by na 100% uratowana! W polskich szpitalach klerobojni lekarze nie uratują życia człowieka poniewaz raz ze nie posiadaja umiejetńosci a po drugie jak w tym przypadku kler i PiS bardziej sie liczy niz życie kobiety! W Niemczech czy Italii lekarze zdecydowali by o usunięciu płodu badż na cesarkę ażeby ratować życie kobiety! W Polsce wystraszone i klerobojne lekarze nie zdecydują sie na usunięcie płodu czy cesarkę bo ważniejsza jest smierć kobiety niz usunięcie płodu czy kilkumiesięcznego pół-martwego dziecka. Kobieta mogła żyć i urodzić kilkoro dzieci. Dzieki fachowości "lekarzy" nie ma ani kobiety, ani dziecka ani dzieci...


Cymbergaj stoły i akcesoria - sklep internetowy - Bilard Market\nCymbergaj  \nJedną z ulubionych atrakcji gości salonów gier jest cymbergaj, którego miłośnikami są zarówno dzieci, jak i dorośli. Dzięki swojej uniwersalności i łatwości w obsłudze stanowi niezbędne wyposażenie każdego lokalu rozrywkowego, dlatego przygotowaliśmy bogatą ofertę zarówno stołów, jak i niezbędnych akcesoriów, które zapewnią doskonałą zabawę.\nW ofercie naszego sklepu znajdą Państwo w pełni wyposażone zestawy do gry marek Power Hockey oraz Buffalo. Maszyny zostały stworzone z najwyższej jakości materiałów oraz zaopatrzone w technologie zapewniające maksimum zabawy i komfortu. W zestawie znajduje się stół z polem do gry, systemem elektronicznej punktacji oraz automatycznym zwrotem krążka po każdym golu, a także wbudowaną dmuchawą. Do zestawów dołączone są również krążki i odbijaki dostosowane do gry, jaką jest cymbergaj. Stół i pozostałe akcesoria zostały wykonane z materiałów odpornych na zarysowania i inne uszkodzenia, dzięki czemu całość będzie cieszyć się doskonałą trwałością przez wyjątkowo długi oraz intensywny czas użytkowania.\nDołączone do zestawu wyposażenie zostało zgubione lub uszkodzone? Nic nie szkodzi, ponieważ w ofercie naszego sklepu internetowego znajdą Państwo wszystkie niezbędne akcesoria do dokupienia. Znajdą Państwo pośród nich bramkę do zestawu COBRA, a także płytkę Opto oraz silnik zwolnienia krążka do modelu Fast Track.\nPoza elementami technicznymi, w asortymencie dostępne są także pojedyncze odbijaki w wersji standardowej lub z osłoną, szeroki wybór krążków fluorescencyjnych, gumowych oraz typu twist, a także sukna pod odbijaki. Pośród wyposażenia dodatkowego znajdą Państwo także kompleksowe zestawy oraz specjalistyczne preparaty do konserwacji płyt poliwęglanowych lub metalowych, z których wykonane jest urządzenie cymbergaj.\nStoły i akcesoria w naszej ofercie to szeroki wybór rozwiązań, które sprawdzą się zarówno do użytku publicznego, jak i domowego, dlatego zachęcamy do zapoznania się z pełnym asortymentem naszego wyposażenia, pośród którego z pewnością znajdą Państwo rozwiązanie skrojone na miarę Państwa potrzeb i oczekiwań.


Stare, dobre obyczaje radców prawnych i adwokatów ustanawiały niepisaną regułę podejmowania się substytucyjnego zastępstwa procesowego w ramach zasad koleżeńskich, a zatem w myśl zasady „przysługa za przysługę”. Dzisiaj te czasy minęły. Żyjemy w świecie, gdzie ogłoszenia pt.: „Szukam zastępstwa procesowego” pojawiają się na portalach społecznościowych, a odpowiedzi uzyskiwane są w przeciągu dosłownie kilku sekund. Są plusy i minusy tego rozwiązania. Z całą pewnością sprawdza się ono […]\nJako radca prawny zarządzający kancelarią, coraz częściej spotykam się z zachowaniami naruszającymi zasady dozwolonej prawnie konkurencji. Katalog czynów (lub zaniechań) godzących w zasady konkurowania na wolnym rynku staje się coraz bardziej zuchwały. Naruszenia dokonywane są niejednokrotnie ”w białych rękawiczkach”, pod pozorem legalnie podejmowanych czynności. Okazuje się bowiem, że zachowania (bądź zaniechania) naruszające normy określone w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji mogą być […]\nNie sposób pozostać dziś głuchym na dobiegające zewsząd głosy młodych radców prawnych i adwokatów dotyczące ich słabej egzystencji. W głównej mierze skarżą się oni na – godzące wręcz w ich godność – zarobki. Nie po to kończyli ponad ośmioletnią edukację prawniczą, której zwieńczeniem jest możliwość przywdziania dostojnej togi, aby nie móc swobodnie żyć. Na domiar złego, chcąc utrzymać się na rynku, muszą oni walczyć […]\nRadca prawny Piotr Podgórski jest założycielem Kancelarii Prawnej Clever One. Specjalizuje się m.in. w prawie autorskim, szeroko rozumianym prawie gospodarczym prawie antymonopolowym oraz w prawie sportowym. W rozmowie opowiada o nowej organizacji pracodawców, czy nowo wprowadzonej usłudze ‚One to One’. Proszę opisać Kancelarię Clever One, której jest Pan założycielem, a także obszary prawa, w których Kancelaria się specjalizuje. W ramach Kancelarii Prawnej Clever One znajdują się radcowie […]\nCienie i blaski prowadzenia własnej kancelarii prawnej Z każdej strony słychać dzisiaj utyskiwania prawników odnoszące się do ich odbiegającej od oczekiwań pozycji materialnej. Ktoś powie, że wpisuje się to w nasz narodowy pesymizm. Inny stwierdzi, że dla najlepszych zawsze się coś znajdzie. Nie ma jednak co ukrywać: odnośnie usług prawnych żyjemy w dobie nadwyżki podaży nad popytem. To zaburzenie normy ekonomicznej, rodzi swoje konsekwencje dla rzeszy […]\nNiejednokrotnie zajmowałem już głos w kontekście nie opuszczających naszego kraju niepochlebnych statystyk, które świadczą o tym, że na tle innych kultur gospodarczych, pod względem terminowego regulowania zobowiązań pozostajemy w dalekim tyle. W ostatnim jednak czasie organizacja pracodawców – Przedsiębiorcy.pl poznała najnowsze sondaże, z których wynika chyba jeszcze gorsza wiadomość. Nie dość, że dłużnicy są bezwzględni, to w świetle ostatnich danych, wierzyciele nie robią dosłownie nic, […]\nNajczęstsze błędy popełnianie przy umowach outsourcingu usług\nW dobie wszechobecnej optymalizacji i dążenia do redukcji kosztów pracy coraz częściej przedsiębiorcy decydują się na skorzystanie z pomocy wyspecjalizowanych podmiotów świadczących usługi outsourcingu. Rozwiązanie to, w oczywisty sposób sprzyjające rozwojowi własnego biznesu, niesie jednak ze sobą pewne istotne zagrożenia. Należy pamiętać, że outsourcing nie jest lekiem na wszystkie „choroby” trapiące przedsiębiorcę i może być wdrożony dopiero po dokładnym rozważeniu zarówno jego opłacalności w działalności danego przedsiębiorcy, […]


Firmy z opakowaniami sztucznymi działają nie tylko stacjonarnie (sprawdź ich wyroby: opakowania produkowane z tworzyw sztucznych), ponieważ multum z nich oferuje Klientom możliwość skorzystania z zakupów online. Częstokroć dla wielu osób jest to możliwość wiele wygodniejsza, pozwalająca na zaoszczędzenie istotnej liczby czasu, wobec tego nic dziwnego, iż firmy, które proponują sprzedaż wysyłkową cieszą się aktualnie pokaźnie większą renomą.\nJeżeli i Ty pragnąłbyś zamówić opakowania plastikowe, foliowe lub też stworzone z innego rodzaju tworzyw sztucznych to bezspornie migiem znajdziesz ofertę zakupów online. Wystarczy posłużyć się Internetem i do wyszukiwarki wpisać należyte słowo główne. Twoja wyszukiwarka z pewnością szybko wyszuka interesujące Cię rezultaty, dzięki czemu będziesz mógł w ciągu kilku chwil zapoznać się z asortymentem opakowań proponowanym przez różne firmy.


Mukhtar Ablyazov w wywiadzie dla L’Espresso.\nPolskie Radio: Shalabayeva: Ekstradycja do Rosji to wyrok śmierci dla Ablyazova\nMukhtar Ablyazov, kazachski oligarcha opozycyjny wobec władz, może zostać wydany Rosji. Taką decyzję podjął sąd we Francji. Jego żona Alma Shalabayeva i adwokat Mark Feygin ostrzegają, że oznacza to de facto posłanie go na śmierć.\nPaszporty Mukhtara Ablyazova i jego żony, Almy Shalabayevej, były autentyczne. Potwierdzenie pochodzi bezpośrednio z Ambasady Kazachstanu we Francji, która w ciągu ostatnich miesięcy wystosowała liczne wnioski do przedstawicieli Republiki Środkowoafrykańskiej o „unieważnienie paszportów dyplomatyczn\nLa Repubblica: Shalabayeva - "Francja powinna zrozumieć, że jesteśmy prześladowani ze względów politycznych"\nWłoski dziennik La Repubblica relacjonuje konferencję prasową Almy Shalabayevey, która odbyła się w Paryżu.\nWłoski dziennik La Repubblica opublikował list Mukhtara Ablyazova, w którym kazachski dysydent dziękuje władzom Włoch za pomoc w uwolnieniu jego żony i córki.\nEuronews: Żona Mukhtara Ablyazova z powrotem we Włoszech\nTelewizja Euronews relacjonuje powrót Almy Shalabayevey, żony kazachskiego dysydenta Mukhtara Ablyazova, do Włoch.


Jesteś tutaj:Gniezno24.com Aktualności Społeczeństwo Rozpoczęcie sezonu motocyklowego poza centrum miasta\nśroda, 20 marca 2019 08:00\nPo raz pierwszy od kilku lat motocykliści nie zainaugurują sezonu na Rynku. Ilość pojazdów, która ostatnim razem przybyła do Gniezna, była już zbyt duża.\nInformację taką podano na ostatnim posiedzeniu Komisji Promocji, Kultury i Turystyki w trakcie omawiania planów imprez, realizowanych przez instytucje muzealne działające na terenie Gniezna.\nJak wiadomo, gnieźnieńskie zloty motocyklowe zarówno na otwarcie, jak i zamknięcie sezonu, od lat przyciągały do Grodu Lecha tysiące miłośników tych maszyn. To jednak spędzało sen z powiek pozostałym mieszkańcom Gniezna, bo choć kawalkady ulicami miasta oraz na drogach powiatu wzbudzały spore zainteresowanie wielu osób, to jednak powodowały także utrudnienia w ruchu, momentami paraliżujące całe miasto. Za każdym razem w komentarzach pojawiały się skrajne komentarze zwolenników, jak i przeciwników tej imprezy.\n- W tym roku zrezygnowaliśmy z rynku. Przy nie wiem jak dużych zasobach, nie jesteśmy w stanie zrobić przepustowości głównej arterii, jaką jest ul. Dąbrówki i Warszawska, a w razie gdyby coś się stało, to karetka i straż pożarna nie jest w stanie się przedostać - przekazał Sławomir Gronek z ClassiC Veteran Motorcycle Club Poland, które to stowarzyszenie prowadzi Muzeum Zabytków Kultury Technicznej: - W tym roku zrobimy otwarcie już tylko i wyłącznie na zapleczu naszego muzeum, a więc na terenie jednostki. Liczymy, że goście i tak przyjadą do Gniezna. Tegoroczna impreza odbędzie się w niedzielę 14 kwietnia o godzinie 12:00 na zielonym zapleczu ww. muzeum, zlokalizowanego na terenie byłej jednostki wojskowej przy ul. Wrzesińskiej.\nGnieźnieńskie otwarcia oraz zamknięcia sezonu są jedną z największych tego typu imprez w kraju. Nawet większe miasta, które organizują podobne zloty, nie przyciągają tylu motocyklistów, ilu się pojawia w Pierwszej Stolicy Polski. Nie wiadomo, jak zmiana formuły wpłynie na zainteresowanie tegorocznym otwarciem, ale licząc się z popularnością poprzednich edycji, spodziewać się można tłumów nie tylko z Gniezna i okolic, ale także z kilku ościennych województw.\nLink do komentarza\t czwartek, 04 kwietnia 2019 06:25\tnapisane przez\tTeresa 199494939#\nKur,, co to za sprawiedliwość teraz będzie bieg europejski to aż 8 ulic będzie zamkniętych , a jak bedzie otwrzarcie sezonu motocyklowego to komuś przeszkadza że by były na godzinę kilka ulic zamkniętych\nLink do komentarza\t czwartek, 28 marca 2019 21:49\tnapisane przez\tMieszkaniec Gminy\njoli@onet.eu - Twój komentarz to coś w stylu "każdy pijak to złodziej". Zastanów się może krew oddana przez jednego z motocyklistów podczas "Motoserca" uratuje życie Twoje lub kogoś z Twoich bliskich - czy wtedy przyjdzie czas na refleksję nad prostackim myśleniem?..\nLink do komentarza\t środa, 27 marca 2019 00:07\tnapisane przez\tLech\nNiedziela Palmowa. Święto Chrztu Polski.\nLink do komentarza\t wtorek, 26 marca 2019 12:41\tnapisane przez\tjoli@onet.eu\nDawcy nerek, sezon czas zacząć i operacje!\nLink do komentarza\t poniedziałek, 25 marca 2019 14:20\tnapisane przez\tkizia mizia\nJasne, brawo za pomysł!!Usuńmy te głośne motocykle!! Zróbmy kolejna procesję, niech ludzie blokuja wraz z księdzem ulice!! To wszystkim będzie pasowało!!\nLink do komentarza\t sobota, 23 marca 2019 20:51\tnapisane przez\tmirek\nkażdy chce pod siebie,ukrywając związane z tym kłopoty dla innych,coraz bardziej się nawzajem oszukujemy,rynek to nie miejsce dla motorów głośnej muzyki ,latami czekaliśmy na spokojne miejsca robiąc tam miejsca spokoju ,odpoczynku wyłączając te miejsca z ruchu dotyczy to rynku,i ulic przyległych i niech tak zostanie a motorów w takiej ilości nikt w innym miejscu nie ugości świat pęka w szwach prędzej czy póżniej będziecie musieli się z tym pogodzić,sory ja tak to widzę\nLink do komentarza\t sobota, 23 marca 2019 12:56\tnapisane przez\tGązo\nParodia w jednostce jest skifa\nLink do komentarza\t piątek, 22 marca 2019 08:45\tnapisane przez\tAvalon\nTo jest prywatna impreza i decyzja klubu.\nLink do komentarza\t piątek, 22 marca 2019 08:36\tnapisane przez\tekonomista\nW Czerniejewie mają niewykorzystane tereny zwane strefą ekonomiczną to niech nowy starosta co przecinał wstęgi teraz zrobi tam zjazdy motocyklowe za opłatą i będzie kasa na szpital\nLink do komentarza\t piątek, 22 marca 2019 08:32\tnapisane przez\tczyste powietrze\nprocesje nie hałasują i nie kopcą spalinami tak jak motocykle\nLink do komentarza\t czwartek, 21 marca 2019 23:33\tnapisane przez\tmieszkaniec centrum\nWy naprawdę potraficie żartować. Po pierwsze nie piszcie : "do naszego pięknego miasta" bo ono z dnia na dzień i z roku na rok jest coraz brzydsze. Tak się nagle martwicie o gastronomię? Przecież motocykliści wcale nie korzystali z gnieźnieńskich lokali, bo każdy trzymał swoją kierownicę, co najwyżej potrzebne byłyby Food Trucki, ale one na ogół są przyjezdne i nie powodują wzrostu obrotów gnieźnieńskich przedsiębiorców! I dobrze, ze nie będzie tego hałasu w centrum bo mamy prawo do spokoju i czystego powietrza.\nLink do komentarza\t czwartek, 21 marca 2019 21:36\tnapisane przez\ttaka prawda\nO 12 to większość lokali gastro jest zamknięta, a motocykliści jedzą kiełbasy na zielonymzapleczu. Jedyny obrót to miała malinka na tumskiej, reszta lokali śpi bo im na klienteli nie zależy\nLink do komentarza\t czwartek, 21 marca 2019 20:02\tnapisane przez\tDrek\nGodzinka w niedzielę plus obrót dla gastronomii i stacji. Komu to przeszkadza? Procesje też wyprowadzić na obrzeża. Rynek przyciągał wielu motonitów. Teraz przyjadą ostatni raz podejrzewam.. LwG\nLink do komentarza\t czwartek, 21 marca 2019 19:51\tnapisane przez\tDrek\nLink do komentarza\t czwartek, 21 marca 2019 06:28\tnapisane przez\tinż. Wuefemka\nNie będzie tej specyficznej atmosfery. To też cios w gnieźnieńską gastronomię. Decyzyjna klapa. A może lepiej na popegerowskim ugorze ? Z żoną już do Was nie przyjedziemy na prowincjonalną imprezę.\nLink do komentarza\t środa, 20 marca 2019 22:27\tnapisane przez\tDamian\n@ lipa - procesje tak się mają do rajdów motocyklowych, jak konie do koniaków!\nLink do komentarza\t środa, 20 marca 2019 16:20\tnapisane przez\tTomasz\nJak 2 dni w roku miasto bedzie zblokowane i zakorkowane przez motocyklistów to nic nikomu by sie nie stało. Większe miasta są codziennie korkowane. Zamiast przyciągać turystów do naszego pieknego miasta i organizować tak duże imprezy to wszystko jest robione na opak. Żenada. Miasto faktycznie uspione przez wladze i tylko dbanie jest o emerytów i rencistów. Zakażmy jeszcze odpustu na św Wojciecha bo przecież główne ulice miasta są poblokowane na 3 dni aż. Ludzie nie mogą dojechać do wlasnych mieszkań. Hałas caly czas bo przecież gra głośno muzyka. To nikomu nie przeszkadza. Następny jest bieg Lechitów. Przejezd jest możliwy tylko obwodnicą, wiaduktem przy dalkach i wiecznie zamknietym przejazdem kolejowym gdzie stoi sie i czeka 15 min az pociag przejedzie z prekoscia 30km/h. To nikomu nie przeszkadza? Moim zdaniem ta impreza powinna sie odbyc jak dotychczas było to organizowane. Przejazd zajmuję około 1h. Do tego nie wszyscy motocykliści jadą tą trasą. Miasto żyło dzięki tej imprezie i przyciagało to osoby nawet z odległych rejonów o około 150km (widać było po rejestracjach). Miasto usypiane... Nic tylko wyprowadzać się stąd.\nLink do komentarza\t środa, 20 marca 2019 15:35\tnapisane przez\tLechuS\nI piekna impreza poszla w pis...du bo komus sie niepodobal halas ale jak ida procesje koscielne i blokuja miasto wtedy jest ok.najlepiej zakazac miec motor jezdzic nim wtedy bedziecie zadowoleni???moto bylo jest i bedzie a na rynek I TAK POJADE WBREW WSZYSTKIM.POKARZMY ILU NAS JEST\nLink do komentarza\t środa, 20 marca 2019 13:35\tnapisane przez\tTM\nCiekawe jak my dojedziemy na zajęcia w PWSZ... Tym to już się nikt nie przejmuje.\nLink do komentarza\t środa, 20 marca 2019 10:15\tnapisane przez\tJacek\nCzy tylko w Gnieźnie jest ul. Dąbrówki i Warszawska? Mamy Rynek i Płac Św. Wojciecha. Sporo miejsca. Trasę też można ustawić inaczej. Wyłączając pas na obwodnicy. 01 listopada tak można zrobić, na bieg europejski też, to dlaczego na paradę nie można. Coś tu nie gra. Trzeba tylko chcieć.