Strona głównaNumery5SzkiceFermentacja kanonów\nThe Fermentation of the Canons\nPo instytucjonalnej, światopoglądowej i po części estetycznej rewolcie lat 90. ubiegłego wieku pozostało kilkoro wybitnych, w dalszym ciągu wpływowych poetek i poetów, doświadczenie gwałtownej marginalizacji poezji w przestrzeni publicznej, pesymizm w stosunku do komunikacyjnych możliwości zarówno starych, jak i nowych języków, poczucie utraty oparcia w tradycjach lirycznych. Debiuty z XXI wieku, mimo iż nie w pełni odrzucają dorobek bezpośrednich poprzedników, dokonują zwrotu w stronę życia. Intuicjom końca poezji przeciwstawiają praktykę kontynuacji, zaangażowania społecznego i porozumienia z odbiorcą. Próby zakotwiczenia się we współczesności odbywają się w sojuszu z romantyzmem, który dostarcza motywacji i wzorców liryki konfesyjnej, oraz awangardą, która uzasadnia eksperymenty artystyczne. Obie tradycje, choć służą witalności poezji, uobecniają się pokątnie, na obrzeżach świadomości literackiej. Objęte szeregiem zastrzeżeń, fermentują, dając efekty uboczne i niezobowiązujące.\nThe legacy of the institutional, ideological and (to some extent) aesthetic revolt of the 1990s is a small number of poets who continue to be influential, a sense of the fierce marginalisation of poetry in the public sphere, a pessimistic outlook on old and new languages and their potential as regards communication, and a sense of disconnection from poetic tradition. The debuts of the twenty-first century do not fully reject their immediate predecessors but they perform a return to life. Practices of continuation, of social commitment and of direct engagement with the reader are pitched against intuitions about the end of poetry. At the same time, the Romantic tradition provides motivation and models of confessional poetry, while the avant-garde acts as a paragon for artistic experimentation. Both traditions, while serving the vitality of poetry, become present only obliquely. Even as poets express their reservations about these traditions, they ferment and produce side effects “with no strings attached”.\ntradycja, kanon, transmisja, romantyzm, awangarda, konfesja liryczna, eksperyment, zakłócenie, komunikacja\ntradition, canon, transmission, Romanticism, avant-garde, confessional poetry, experiment, interference, communication\nAwangarda jako autodestrukcja\nObok i przeciw nieoznaczoności\n„Zwierzać w niepewne i nieznane ręce?”\nStrajki przeciw normalizacji\npodróżujemy i mieszkamy\nTadeusz Różewicz Der Tod ist ein Meister aus Deutschland\n1 „Zmienia się także hierarchia uprawianych rodzajów i gatunków literackich. Największym zainteresowa (...)\n1Przyjmijmy, że na poezję współczesną składają się wiersze opublikowane w czasie ostatniego dwudziestolecia. Dwie dekady to czas z pozoru zbyt długi, by nazywać go teraźniejszym, lecz jednocześnie – zważywszy na osłabione tętno życia literackiego, w szczególności zaś na postępujące wypychanie wierszy z pola społecznej uwagi – zbyt krótki. Po jednej stronie widać setki książek lirycznych, lecz po drugiej nie widać szerszego zainteresowania nimi. Ani nagrody, ani festiwale, ani zaangażowani obserwatorzy, ani wreszcie szkoła nie są w stanie przerwać kordonu obojętności, który otoczył poezję. W środku dzieje się niemało, ukazują się tomy i recenzje, odbywają się pokoleniowe i polityczne utarczki, rozdziela się honory i strąca z pomników, ustala się nowe hierarchie, rewiduje pojęcia, lecz prawie nic z tego nie przedostaje się na zewnątrz. Nie słychać żadnej reakcji, choćby szyderczej1.\n2 Patrz: M. Stala „Coś się skończyło, nic się nie chce zacząć”, „Tygodnik Powszechny” 2000 nr 2. Stal (...)\n2Jednak celem tego szkicu nie jest charakteryzowanie procesów, które wyprowadziły poezję na marginesy kultury, lecz ukazanie dwóch lirycznych modalności jednocześnie zaskakująco silnie i dwuznacznie wpływających na współczesne wiersze. Chodzi o inklinacje awangardowe i lozańskie, obie nieomal wykluczone w latach 90. i reanimowane po 2000 roku. Symptomem zmiany wydają się zwłaszcza trzy debiuty – Dolna Wilda Edwarda Pasewicza (2001), Dating Sessions Justyny Bargielskiej (2003) oraz Yass Szczepana Kopyta (2005). Ich dobre przyjęcie, a także późniejsze osiągnięcia autorów dowodzą, że nawet jeśli na początku stulecia „coś się skończyło”, to równocześnie – na przekór obawom krytyków – coś „chciało się zacząć”2.\n3Zatem najpierw trzeba obrysować przestrzeń, w której awangarda uważana była za nieuzasadnione roszczenie do posiadania społecznego i artystycznego znaczenia, w drugiej kolejności wyznaczyć pozycję podmiotu wobec języka, którego nie dotyczy już ani referencja, ani dramat utraty referencji, na końcu – co zapewne najważniejsze – zapytać o sposób, w jaki awangarda manifestuje się w paru niedawno wydanych tomach, również debiutanckich. W tle tych trzech wątków snuje się pytanie, jak – dzięki czemu, na jakiej zasadzie – awangarda, z powodu swej immanentnej ambicji odkrywania nowych terytoriów dla sztuki, skazana na niebyt, przetrwała. Podobnie – jak to się stało, że powróciła, a może tylko przybrała na sile konfesyjność spod znaku Liryków lozańskich, z urodzenia wysoka, lecz przy tym naiwnie ufna w wypowiadalność doświadczeń? Pretensjonalna odkrywczość i emocjonalna bezpośredniość, toż to antybohaterki poezji po przemianie 1989 roku.\n3 Patrz: P. Majerski Odmiany awangardy, Wydawnictwo EGO,Katowice 2001.\n4Pierwszą bohaterką poezji lat 90. była osobowość, często przedstawiana autoironicznie, brana w cudzysłów czy histrionicznie wyolbrzymiona, lecz przy tym obdarzona stałą uwagą. Wiersze Marcina Świetlickiego, Jacka Podsiadły, Marcina Barana, Marcina Sendeckiego, Krzysztofa Biedrzyckiego, Krzysztofa Jaworskiego, Zbigniewa Sajnoga, przy wszystkich niebagatelnych różnicach poetyki, opierały się na poczuciu wyodrębnienia z wielkich narracji, jak wtedy mówiono, i uznaniu doświadczeń osobistych za jedyne dostępne gwarancje sztuki uprawianej „tu i teraz”. Wprawdzie bardzo wcześnie dostrzeżono, że praktyki promocyjne poetów „BruLionu” czerpały z socjotechnicznych praktyk awangardy3, to awangarda – pojmowana jako dążność do przekroczenia horyzontów tradycji, a przy tym sama będąca już tradycją – jakoby nie otwierała żadnej perspektywy. Kojarzyła się z niemożliwą do zaakceptowania intencją odnowienia fantazmatu idei (tymczasem idee to „wodniste substytuty krwi”, a także – „za oknem ni chuja idei”), która z konieczności wyradzała się w abstrakcyjną, martwą literę. Będąc zużytą przeszłością, miałaby kreować żywą przyszłość? W oczach twórców poezji „tu i teraz”, awangarda podobna była do klasycyzmu – równie jak on nierzeczywista i jeszcze słabiej tego stanu świadoma.\n4 W tym miejscu wspomnieć należy o Piotrze Sommerze, którego rola w kształtowaniu małych przykładów d (...)\n5Mimo to pewne składniki poetyk awangardowych dają się z łatwością dostrzec w utworach wymienionych pisarzy, np. w często uprawianym, a odziedziczonym po Mironie Białoszewskim i twórcach pokolenia ’68, mimetyzmie stylistycznym, polegającym na nasłuchiwaniu języka instytucjonalnego i – częściej – potocznego, następnie zaś na odtwarzaniu w utworach wybranych fragmentów. Jego celem było „uzwyklenie” języka i „demobilizacja” poety, pozbawienie go atrybutów misjonarskich i adaptacja do codzienności4.\n6Występowanie tych zabiegów mogło być co najwyżej dowodem na leksykalizację awangardy, przesiąknięcie jej składników do różnych wierszowych praktyk. Za to w pełni świadomie chciano uniknąć stanu wzniosłej pustki, który w nawiązaniu do Janusza Sławińskiego, określić by można mianem „rezerwatu pretensjonalności”, obejmującego swym zasięgiem nie tylko przejawy wysokiego stylu, obecność wielkich tematów, ponawianie odwiecznych pytań, zamiar odzwierciedlenia rzeczywistości, a tym bardziej wymierzania jej sprawiedliwości, ale w nieomal tym samym stopniu wszystko, co chciałoby uchodzić za laboratorium przyszłych relacji między wierszem a światem.\n5 Patrz: J. Orska Liryczne narracje: nowe tendencje w poezji polskiej 1989-2006, Universitas, Kraków (...)\n7Zatem pierwszym sposobem poradzenia sobie z ułudą nowatorstwa i obiektywizmu był paradoksalny egzystencjalizm, delikatnie przyprawiony romantyzmem, którego modusem była poetyka bez poręczeń, stroniąca od programów, manifestów, zobowiązań, mocnych racji, tyleż autobiograficzna (jak pokazała Joanna Orska, pisząc o lirycznych narracjach5), co zdystansowana wobec jakichkolwiek gwarancji autentyczności, w centralnym miejscu sytuująca sylleptyczny, w trakcie stawania się i wciąż siebie ciekawy podmiot.\n6 A. Świeściak Marcin Sendecki i awangarda, w: Świat na językach, red. P. Śliwiński, Poznań 2015, s. (...)\n8Tu oczywiście winniśmy uczynić wiele zastrzeżeń odnośnie do stanu faktycznego, prześledzić – jak zrobiła to Alina Świeściak na przykładzie wierszy Marcina Sendeckiego – subtelne niedopasowanie świadomości estetycznej wpisanej w wiersze poety i postaci, jakie przybiera na początku spięty, wycyzelowany, a z czasem wyraźnie rozwidlający się język. „Tam, gdzie awangardowość można by sprowadzić do kontynuacji chwytów uniezwyklenia, poezja Sendeckiego wydaje się bliska wyczerpania, tam natomiast, gdzie podejmuje intencję krytyczną, jeszcze wszystko może się zdarzyć” – kończyła swe rozważania Świeściak6. To „wszystko może się zdarzyć”, nawet awangardowość, stosuje się do innych poetów i poetek, nazywanych w połowie lat 90. „bruLionowcami”, z pewnością do Barana, Biedrzyckiego, Darka Foksa, Adama Wiedemanna, z młodszych Krzysztofa Siwczyka, odcinających się od swych początków i wpadających w sieci szeroko rozstawione przez Andrzeja Sosnowskiego.\n9Twórczości Sosnowskiego przypisano bowiem różne sprzeczne funkcje: bycia awangardą we współcześnie możliwej postaci (gdyż pisze „inaczej”, wyprzedza świadomość czytelniczą, zakrzywia trajektorie tradycji), blokowania awangardy (nie aspiruje do nowatorstwa, nie odkrywa i estetycznie nie kolonizuje nowych doświadczeń, a jedynie namnaża i rozsiewa języki), finalizowania drewniejących dyskursów literatury europejskiej.\n10Lingwistyczne show, wyreżyserowane przez autora Stancji, inscenizacja języka – radykalna, lecz w praktyce wyślizgująca się z konceptualnych uchwytów – było bowiem drugim typem potraktowania awangardy.\n11Po prawie trzydziestu latach od debiutu, mimo kanonizacji jego dorobku – mam na myśli nagrody, nominacje, miejsce w opracowaniach literatury współczesnej, wyjątkowo liczne świadectwa inspiracji i wpływu na pisanie i czytanie – Sosnowski pozostaje poetą kontrowersyjnym. W wyobrażeniu kontrowersji kryje się nie tylko oczywista w przypadku literatury odrębność autorstwa, stylu, etosu, lecz także przykuwająca uwagę, trudna do zrozumienia charyzma, uwodzicielska i hermetyczna, magnetyczna, przyswajająca i opierająca się przyswojeniu.\n7 Lista wartościowych interpretacji jest długa, poprzestanę na kilku pozycjach: K. Bartczak Stany sie (...)\n12Chociaż pisali o nim krytycy różnych pokoleń i nastawień, Sosnowski pozostawał niewyczerpany. Znakomite szkice np. Jacka Gutorowa, Joanny Orskiej, Grzegorza Jankowicza, Jakuba Momry, Elżbiety Winieckiej, Kacpra Bartczaka, Karoliny Felberg i wielu innych krytyków i badaczy7 poruszały się w kręgu kilku nakładających się na siebie kategorii, spokrewnionych przez znaczenie nieokreśloności, aporii i materialności języka, „rozwiązłości” i arbitralności formy lirycznej, gry, niepochwytności rzeczy, autopsji widma, pesymizmu odnoszącego się do społecznych widoków literatury. Próby skatalogowania tematów, niekiedy podsycane przez samego poetę, przyniosły rezultaty tymczasowe; to samo dotyczy wplątywania jego dzieła w kręgi wielkich -izmów: modernizmu, postmodernizmu, nadrealizmu.\n13Interpretator Sosnowskiego znajduje się więc w sytuacji podwójnej – poznawczej i moralnej – konieczności. Nic nie zostało rozstrzygnięte, a żadna interpretacja nie wydaje się stabilna. Wszystkie właściwości utworu przemawiają za tym, że są równie ważne, lecz ich kombinacja przeczy temu. Nie do pominięcia jest spektakularna, operowa uroda języka. Wreszcie czytelnik uzależnia się od „przyjemności bez końca”, jakby powiedział Roland Barthes. I tak oto za lekturami utworów Sosnowskiego ciągnie się cień bowaryzmu: czytelnicy – uwiedzeni przez tekst i wywiedzeni na manowce kultury literackiej – smażą się w płomieniu własnej fascynacji. Ich lektury istnieją mocniej – poprzez ciągłe nasycanie językiem, ale i słabiej – na skutek rozproszenia „ja”, które towarzyszy permanentnej ekstazie. Wyobraźmy sobie tę sytuację jeszcze inaczej: oto Sosnowski stawia podmiot i odbiorcę w progu, między starym i porzuconym rytuałem lirycznym a nowym, o którym wiadomo, że jego podobieństwo do dawnych rytuałów poetyckich jest głęboko złudne. Podmiot (piszący, czytający) doświadcza czegoś w rodzaju inicjacji w pustkę. W odróżnieniu od innych procesów inicjacyjnych, inicjacja w pustkę nie jest przejściem między światami, lecz doznaniem końca wszystkich światów. Przypomnijmy słynne frazy: „Wiersz wychodzi z domu i nigdy nie wraca / Wiersz nie pamięta domu którego nie było” (Wiersz (Trackless)), czy „Weźmy teraz na warsztat koniec wszystkich rzeczy. / Na koniuszek języka. Ale bez histerii / spisać trzeba na straty coś, co nas niweczy / o czym się milczy w każdym ze znanych narzeczy / co nas odmownie załatwia” (Dożynki).\n8 Według V. Turnera faza liminalna mieści w sobie także istotny komponent społeczny, widoczny jako od (...)\n14W rezultacie podmiot znajduje się tutaj w stanie przejścia – raz na zawsze wyrzucony poza minione obrządki liryczne i na zawsze pozbawiony nadziei, że odnajdzie się gdzie indziej8. Sosnowskiego ludzie w progu („threshold people”) – progu, którego nie da się przestąpić – kojarzą się z ludźmi niczyimi, nieujętymi i niewyjaśnionymi przez strukturę i hierarchię społeczną, katalog znaczeń, zasób symboli, w rezultacie zaś pozbawionymi celu, przeznaczenia, przyszłości. Liminalność, do której robię w ostatnich zdaniach aluzję, byłaby więc zmiennością niemającą kresu.\n15Aldona Kopkiewicz ujęła tę kwestię nieco inaczej, podkreślając wszelako teatralność języka:\n9 A. Kopkiewicz Beautiful outlaw – o obcych słowach w poezji Andrzeja Sosnowskiego, w: Wiersze na gło (...)\nIstnienie w języku nie polega na próbach odciśnięcia „ja” w systemie gramatyki czy podawaniu w wątpliwość konwencji oznaczania; Sosnowski robi to tylko trochę, mimochodem, mając na uwadze inną strategię twórczą. Koncentruje się on raczej na nieustannym wyobrażaniu sobie sytuacji podmiotu mówiącego i piszącego: jego inwencja poetycka zorientowana jest na obrazowanie, które, poddane ruchowi ustanawiania i podważania w retorycznych zwrotach, nie znajduje zwieńczenia nawet w zamkniętej formie wiersza. […] Obrazy, splecione w wiązki metafor i metonimii, ujawniają podstawę tożsamości podmiotu, choć wyłaniające się z nich figury są zwykle zironizowane. Jeśli wobec tego wiersz to teatr językowych działań, jego bohater wyobraża sobie siebie jako postać filmową; sam tekst chciałoby się jednak porównać do teledysku.9\n10 Inaczej postrzega Sosnowskiego Marta Koronkiewicz w bardzo interesującej, niedawno opublikowanej ks (...)\n16Rzeczywiście, znajdujemy u niego opisy groteskowej apokalipsy, przebitki krajobrazów przed końcem świata, resztki emocji, którymi syciły się kiedyś wiersze, przede wszystkim zaś strzępy niezrozumiałych obecnie języków: „[…] gigantyczne dymiące oszalałe miasta / hotele zburzone lotniska spalone / hale towarowe w huku deflagracji / wasze deptaki helenko marzeno / dworce i pasaże marto magdaleno / nad miastem burza jak rozległy zawał / siny burmistrz stepuje pod ratuszem” (Dr Caligari resetuje świat). Zbiór osobliwości, który pozostał po niegdysiejszym życiu, w najlepszym razie przyda się rozrywce, opowiastce – argumentuje poeta, lecz nie da się na nim oprzeć życia i zakorzenić w nim podmiotu10.\n17Widać to szczególnie wyraźnie w tekstach, które otwierają lub raczej sugerują kierunek przeciwny do wskazanego wyżej, np. w Epilogu do Sylwetek i cieni, zatytułowanego Nadzieja:\nKiedy w niebie mówi się o literaturze, de Man rozmawia z Panem.\nKto wie, może w końcu zmieni się ustawodawstwo tego świata. Nie od razu piękne szafirowe tablice czy inne zdumiewające nowiny, lecz może coś niepozornego – coś, co sprawiłoby ulgę naszym mężczyznom i kobietom.\nPrzestrzeń z czasem robi się zaraz ironiczna. Ludzie się przewracają w śliskich miejscach. To jasne, że te miejsca poza czasem (ani żadne inne) nie byłyby możliwe. Jednak gromki śmiech panuje właściwie niepodzielnie i tak chyba nie powinno być. […]\n18Kaprys eschatologiczny, którym jest ten utwór, polega na uruchomieniu szeregu założeń, negacji i sprzecznych wersji osnuwających się wokół tytułowej nadziei. Jej horyzont sięga nie metafizyki („miejsca poza czasem”), lecz bliżej nieokreślonej „ulgi” od ambiwalentnych konsekwencji „gromkiego śmiechu”, który jednocześnie zagłusza potrzebę trwałości i ożywia labilną przestrzeń. W ostateczności „nadzieja” to już tylko fantomowe łaknienie jakiegoś porządku („ustawodawstwa”).\n19„Jednak to dziwne, że zdecydowana większość ludzi / ma czułki nastawione na samo życie” – zastanawia się poeta w jednym z utworów (Zoom). Zamknięty dostęp do bezpośrednio danej empirii, stanowiący dla niego kwestię istotną, nie popycha do milczenia czy do zaklinania, że znaczenie oparte na doświadczeniu istnieje, ale do podjęcia wyzwania niemożliwości. Poeta to ten, który słyszy, a nawet gra melodię niemożliwości, nie twierdząc przy tym, że jej nie podlega i że znajduje się ponad nią, ponieważ dzięki niej intensywnie, nieobliczalnie istnieje: „Jeśli chcesz przyśpieszyć, przesuwaj akcenty / z mocnych części taktów na te przemilczane” (All that jazz).\n20Dla poetów i krytyków kolejnego pokolenia, czyli publikujących w pierwszej i drugiej dekadzie XXI wieku, Andrzej Sosnowski wydaje się poetą zamaskowanym przez głos i tautologię. W rozstępach i szczelinach owej tautologii dostrzegają tematy – śmierć, przyjaźń, opresję języka, a czasem i samo życie ukazujące się w tym, co nie wierzy w możliwość ukazania życia, jakby metafizyczne, religijne światła, parareligijny kult sztuki i poezji, jakby to wszystko, co zgasło, pozwoliło się uwidocznić rzeczywistości.\n21W poczuciu, że słowa nie dosięgają celu, a zatem, że musimy obserwować ich ruch, a nie ich cel, sposób, w jaki rodzą się, by niepochwytnie unosić się w oceanie mowy, a nie to, co robią i opisują, ponieważ nie są w stanie ani zdziałać, ani opisać czegokolwiek „na zawsze”, przypisać rzeczom imion, zawiera się znaczna połać poezji lat 90.\n22W kolejnym dziesięcioleciu ślad tego poczucia będzie jeszcze długo widoczny w niezliczonych wierszach meandrujących, dążących do tego, by jednocześnie poruszać się po jak największej liczbie semantycznych ścieżek, nadużywających sygnałów dystansu wobec rzeczywistości, mnożących małe koncepty i korekty w tekście, co krok zaprzeczających rodzącej się komunikatywności utworu. Niejako przy okazji odsłaniał się zamysł patrona takiego pisania, który streszczał się w formule: być ostatnim poetą.\n23Jednak poezja nie mogła pozwolić na to, by Sosnowski był ostatnim poetą. Na dłuższą metę nie mogło być zgody na pogląd, że razem z Sosnowskim dokonał się koniec poezji sentymentalnej, konsolacyjnej, emocjonalnej, laureackiej (jakby powiedziała Marjorie Perloff), opartej na powtórzeniach i ekwiwalentach, ćwiczącej i doskonalącej retorykę zgody, doksy, współmyślenia i współdeklarowania, a także jawnie perswazyjnej, obywatelskiej, walczącej o prawo do utopii.\n24Zatem wbrew Sosnowskiemu do głosu doszła poezja i krytyka apriorycznie odnowionego paktu między słowami i rzeczami, będącego źródłem wiary, że wierszem można coś nazwać, ustanowić lub zmienić. Wyprostowały się i skróciły dróżki sensów. Ironii i nieoznaczoności przeciwstawiło się zmaterializowane w tekście działanie, traktowanie wiersza jako projektu innej rzeczywistości lub pośrednika między wewnętrzną i zewnętrzną przestrzenią podmiotu. Odnowienie tej zgody było równie mocno potrzebne wierszowi, który sam siebie rozumiał jako ucieleśnienie zmiany. Stare idee autonomii poezji i poezji jako rewolucji, wreszcie tak samo stara idea społecznego zaangażowania oparły się na tym samym poczuciu, że wysławialność leży w zasięgu wiersza.\n25A wraz z nią zwierzenie, wyznanie, intymność w najszlachetniejszym wydaniu. Marta Piwińska już w latach 80. dostrzegała żywotność Liryków lozańskich w przestrzeni badań i wyobrażeń wiersza:\n11 M. Piwińska „I ziarno duszy nagie pozostało”. Późne wiersze Mickiewicza w świetle twórczości genezy (...)\nW pracach nad Lirykami lozańskimi łatwo zauważyć dwa nurty interpretacyjne. Jeden, nurt starszy, rozważa je jako lirykę konfesyjną i refleksję nad losem ludzkim, jako smutny bilans życia z ową słynną klęską wieku męskiego, która w końcu czeka podobno na każdego. Dawniej tę interpretację wiązano z biografią poety. Ostatnio bardzo interesujące wyniki przyniosło spojrzenie ex post w tej perspektywie. […] Drugi nurt kładzie akcent na przemianę, jaka się tu w poezji Mickiewicza dokonała, i dokumentuje owo „tkwiące w świadomości zbiorowej przekonanie o ich wielkim nowatorstwie”. Reprezentanci tego nurtu skupiają uwagę na sprawach warsztatu poetyckiego i patrzą na późne wiersze Mickiewicza jako na ważne ogniwo w rozwoju liryki polskiej. Interesuje ich raczej prekursorstwo tej liryki niż jej romantyczność.11\n12 M. Rabizo-Birek Romantyczni i nowocześni. Formy obecności romantyzmu w polskiej literaturze współcz (...)\n26Im bliżej chwili obecnej, tym więcej przykładów zainteresowania Lirykami. Wystarczy wspomnieć prace Mariana Stali, Magdaleny Rabizo-Birek, Anny Spólnej, upowszechniającą się opinię, że w wierszach Mickiewicza zaczyna się nasza nowoczesność, wreszcie antologię lozańskich śladów w poezji XX-wiecznej12. Rzeczywiście – Liryki ustanawiają dwojaką perspektywę, egzystencjalną i wersologiczną. Pierwsza z nich jest uderzająca, a druga zaledwie przeziera.\n27Najpierw „lozańskość” jest więc doświadczeniem. Poezja traktuje je czasami nieomal dosłownie, rysując wewnętrzne pejzaże klęski, utraty, rozczarowania, analogiczne do Mickiewiczowskich, lecz częściej bierze je za wcielenie pewnej idei poezji. W obu przypadkach zachodzi możliwość intertekstualności jawnej bądź dyskretnie cieniowanej, odwoływania się do Liryków wprost, a tym samym uzupełnienia antologii Mariana Stali bądź oddychania ich, by tak rzecz ująć, antropologicznym i estetycznym powietrzem.\n28Poezję lozańskiego doświadczenia świetnie scharakteryzował Grzegorz Olszański w książce Wiek męski: epopeja rozkładu. Jak pisze:\n13 G. Olszański Wiek męski: epopeja rozkładu. Motywy senilne w poezji polskiej po 1989 roku (Marcin Św (...)\nSkuszony, przyznaję, manifestowaną wprost jawnością tego, co współczesna kultura niemal bezwzględnie nakazuje tuszować („jesteśmy starzy”), spróbuję się przyjrzeć temu, co kryje się za tym prowokacyjnym wyznaniem poety. Wyznaniem, które zamierzam czytać – zgodnie z jego niejednorazowym i nieindywidualnym charakterem – nie jako jednorazowy i indywidualny symptom, jedno z wielu możliwych literackich wcieleń, lecz jako egzemplifikację znacznie szerszego zjawiska. Zjawiska […] obecnego w twórczości krakowskiego poety [Marcina Świetlickiego – przyp. P.Ś.], ale też w żadnym razie się jedynie do niej nieograniczającego13.\n29Uwaga badacza rozciąga się między idiomem starzenia się a antropologią kultury, która niezbyt (lub nazbyt) dobrze wie, co począć z przemijaniem, w jakim porządku je umiejscowić, jak je opowiedzieć, jakie mu nadać znaczenie; Olszańskiego interesuje spotkanie tego, co – będąc wyrazem doznania na wskroś jednostkowego – pozostaje w związku z emocjami ogółu; niedający się przerwać czy trwale zatuszować związek niezwykłości i banalności przemijania. W rezultacie indeks przejawów starzenia się – udomowienie, leżenie, uchodzenie, otłuszczanie, lustrowanie, wyobcowanie, umieranie, żegnanie – wskazuje, jak przejrzewanie ma niewiele wspólnego z uwznioślającym przyoblekaniem się w formę ostateczną. Na przeszkodzie mitologizacjom stoi kultura (somatyczna) z jej wyśrubowanymi oczekiwaniami zdrowia i urody, zwłaszcza zaś z uważnym i karcącym okiem zwróconym ku przemijającemu ciału, lecz w jeszcze większym stopniu samo to ciało, to drugie ciało w człowieku, które bierze go w konfundujące i depresyjne posiadanie.\n30Olszański przestudiował lemańskie klimaty w wierszach poetów, którzy debiutowali w latach 90., by w kolejnych dekadach nowego wieku nie tylko ich nie porzucić, lecz na odwrót – silniej umocować na gruncie własnej fizyczności, przenieść ze sfery intuicji czasu na teren jego oddziaływania. Za to skomplikowała się i pogłębiła – aż do stanu skrytości – ironia, która wcześniej chroniła ich przed posądzeniem o bezpośredniość.\n31Dotyczy to zwłaszcza Świetlickiego, szczególnie zaś jego tomu Jeden z 2013 roku. Nie ulega dla niego kwestii sceniczność autentyzmu. Realizm uczuć jest tu po mistrzowsku zagrany. Na pory roku nakładają się pory duszy – to zabieg nieomal konwencjonalny. Odgłosy boleści – skowyt, jęk – przetwarzają się w wyszukany styl. Przypadki osłaniają się przypowieściami, autobiografizm przekłada się na uniwersalizm, aforyzmy konkurują z formami pojemnymi, a czarne myśli – z czarnym humorem. W rezultacie kronika osobista staje się Księgą Przemiany, w której każdy może poszukać siebie. Bo przecież: „Konfesje / są prawdziwe, o ile są kłamstwem” (Po bandzie).\n32Autor Jednego – niczym w kontrafakturze – nadpisuje nad Lirykami, uwypuklając pokrewieństwo z doświadczeniem i artystyczną świadomością przodka. Obaj potrafią i właściwie muszą napisać intymne arcydzieło lub przynajmniej „historię”. Zgubiwszy się w życiu, w jego sprzecznych i niknących wyjaśnieniach, chcą odnaleźć się w literaturze; przełamać kryzys formy.\n33Ostatecznie, jak wiadomo, Mickiewicz przenosi się w rejony mistyczne, Świetlicki na odwrót – chroni się w ciele, pobudza resztki witalności, próbuje się sycić własnym głodem: „Tego się nie załatwi wierszem. Już nie jestem, / ale uparcie się trzymam życia. We śnie / brednie. We dnie / i noce na dnie” (Zero jeden). Niewinność, ale nie naiwność, oznacza w tym wypadku powrót do życia jako takiego, bez przyczyny i w żadnym celu. Współczesnemu poecie nie będzie dane widzenie, przejście poza granice siebie („Nagle moje ciało, / Jak ów kwiat polny otoczony puchem, / Prysło, zerwane Anioła podmuchem”), musi poprzestać na jasnym odczuciu bycia (z) sobą.\n34Takich poetów o lozańskiej proweniencji jest oczywiście dużo, pośród nich Mariusz Grzebalski, autor zbioru W innych okolicznościach (2013), w którym bezwstyd uczuć nie szuka dla siebie żadnego alibi:\nLiche to lato, jesień właściwie –\ndłuży się już ten deszcz,\nte chmury wiszące nisko nad głową.\nAle powoli odkleja się złe ode mnie –\ntatuaż z oleistym wzorem.\nBył jak druga skóra,\nnie chciał przylgnąć ani odpaść.\nA u ciebie ładnie, Cecylio.\nFaktycznie jest coś w cmentarzach,\npo deszczu, w dni bezwietrzne jak ten.\n14 A. Franaszek Poezja jak bluza z kapturem, „Gazeta Wyborcza – Magazyn Świąteczny” 22/23 marca, s. 32 (...)\n35W recenzji (szkicu, manifeście) opublikowanym przed paru laty w „Gazecie Wyborczej” Andrzej Franaszek przeciwstawił wiersze Grzebalskiego nieomal całej współczesnej poezji polskiej, zaliczając je do coraz rzadszych utworów zdolnych towarzyszyć czytelnikowi w lęku, zwątpieniu, rozpaczy, samotności: „chwila, gdy utwór otwiera drogę łzom, daje świadectwo sensu istnienia literatury. Możemy wtedy poczuć czysty zachwyt wobec piękna, które choć odrobinę równoważy człowieczą podłość, sprawność oprawców, spokojne sumienie funkcjonariuszy zła. Doświadczyć łączności z innym człowiekiem, bohaterem czy autorem wiersza, przeżyć rozbłysk współczucia unieważniający osobność”14.\n15 Patrz: D. Kozicka Poezja w klinczu (z)rozumienia, „Poznańskie Studia Polonistyczne” 2015 nr 26.\n36Wystąpienie Franaszka wywołało falę polemik i kpin15, choć przecież do zastępu poetów emocjonalnych łatwo powołać wielu cenionych twórców zarówno starszych z Adamem Zagajewskim na czele, jak i wielu młodszych i młodych, by wspomnieć Martę Podgórnik, Łukasza Jarosza, Macieja Woźniaka, Krystynę Dąbrowską, Magdalenę Bielską, Joannę Żabnicką, Macieja Topolskiego. Nawet jeśli liryzm w poezji dzisiejszej jest bowiem przeważnie wyrazem ekstrawaganckiej nostalgii za ewentualnością zapomnienia o limitach literatury, wymazania cytatów z przestrzeni własnego języka, jeśli odgrywa – to słowo-klucz – zdolność, której faktycznie nie ma, a wyciskając łzę, rozbija się o świadomość sztuczności, mówiąc, wie, że mówi, to tym samym zdradza się z jakąś tęsknotą za utraconą szczerością. Grzebalski idzie o krok dalej: uchylając się od świadomości poetyckich niemożności, wraca – co paradoksalne – na terytorium niemożliwego mainstreamu. Co go tam spotka? Andrzej Franaszek z oczekiwaniem poezji do łez czy jego adwersarze, którzy w takiej lekturze widzą właściwie brak lektury?\n16 M.P. Markowski Nieobliczalne. Eseje, Kraków 2007, s. 178.\n37Ale jest coś jeszcze. Otóż wiersze Świetlickiego i Grzebalskiego rysują granicę między melancholią a depresją: „Melancholia to depresja, która – na szczęście – przerodziła się w twórczość. Depresja to z kolei melancholia, której brak sił na cokolwiek. Melancholia buduje, depresja rujnuje. Można więc zrobić wystawę na temat melancholii, ba, sama melancholia to kwintesencja ekspozycji. Depresji przedstawić się nie da” – pisał Michał P. Markowski16.\n38Można ten pogląd trochę skomplikować, gdyż melancholie bywają różne, w tym i takie, które zdają się ledwie oddzielać albo oddzielać pozornie, bo zaklęciem, słowem mocy, od depresji, psychiatryczne, oraz „melancholie glamour”, auratyczne, estetyzujące. Po czym poznać różnicę? Być może po walce z własnym regresem, uleganiem mu i wydostawaniem się, retorycznym, performatywnym, z jego uścisku.\n39Tak właśnie jest u Mickiewicza. Znawcy mówią o kryzysie, wewnętrznej przemianie, nowym narodzeniu, jednak można tez usłyszeć co innego: wspomnienie skrzywdzonego chłopca, skargę dorosłego mężczyzny, chęć ucieczki ze świata w dzieciństwo, skoki (upadki?) w wyznania wiary, afirmację etyki cichości i ubóstwa, odwijanie się paraliżującemu poczuciu bezsiły w formie zaczepek pod adresem Boga lub ostentacyjnego bagatelizowania własnych osiągnięć. Dwie moce, defensywna i magiczna, ujarzmione przez wiersz.\n40Tę walkę z abulią widać u obu wspomnianych poetów, a także u wielu poetek. Byłby to temat na osobny szkic. Tutaj wypadnie obejść się stwierdzeniem, że odblokowanie wysławialności kiełzna do pewnego stopnia rządy ironii, otwierając perspektywy lirycznego wyznania. Przy okazji ustanawia nową i pobudzającą krytycyzm formułę konwencjonalności, to zaś każe raz jeszcze spytać o awangardę.\n17 J. Kornhauser Awangarda. Strajki, zakłócenia, deformacje, Kraków 2017, s. 10.\n41Jak pisał Jakub Kornhauser: „Poddany zakłóceniom i deformacjom tekst strajkuje nie tylko przeciw spetryfikowanym modelom pisania i interpretowania, nieprzystającym do jego awangardowej proweniencji. Strajkuje również przeciwko antropocentrycznej perspektywie, w jakiej zwykło się przedstawiać literaturę”17.\n42Za poglądem tym stoją dwa rozumne założenia. Po pierwsze, że „awangardowa proweniencja” prowadzi raczej do niesubordynacji wobec dominujących modeli poetyckich niż do prób ich całkowitego zanegowania. Awangarda nie jest już rewolucją, zamachem na porządek artystyczny i myślowy, lecz poprzestaje na wzniecaniu mniej czy bardziej radykalnego oporu w stosunku do odradzającej się normy liryzmu, co najwyżej zaś „strajkuje”, odmawia udziału w akceptowanych przez społeczność rytuałach pola literackiego. Jest dywersją hierarchii podziwu i dywersyfikacją wzorców poezjowania. Drugie założenie dotyczy wartości kotwiczących poezję. Tradycja wskazuje na osobę, osobowość, podmiot, słowem, na liryczne „ja”, stojące w centrum przekazu i poręczające jego istotność, tymczasem awangarda dzisiejsza miałaby wychodzić poza to egolatryczne terytorium i odkrywać inne głosy, głosy innych stworzeń lub innych tekstowych agregatów.\n18 Zjawisko to bardzo kompetentnie omawia Elżbieta Winiecka w monografii Poszerzanie pola literatury. (...)\n43Wiersze ekologiczne, których sporo powstało w ciągu ostatnich kilkunastu lat, należy odnotować. Bywają pomysłowe, jak w przypadku części utworów Konrada Góry, inteligentne i sugestywne (np. wiersze Julii Fiedorczuk czy Urszuli Zajączkowskiej), radykalne w penetrowaniu związków między materią i porządkami ludzkich systemów, jak w twórczości Kacpra Bartczaka, lecz trudno postrzegać je jako wyodrębniony nurt. Podobnie przedstawia się poezja cybernetyczna, spektakularna dzięki możliwościom medium, ważna, gdyż w zarysie ukazująca charakter i konsekwencje nowej infrastruktury komunikowania się, także literackiego18, lecz w większej części nadal niesamodzielna zarówno wobec np. gier (nie tylko komputerowych), jak i wysoce konwencjonalnych konfesji lirycznych.\n44Zatem dzisiejsza awangarda w dalszym ciągu rozpoznawalność zyskuje na papierze. To logiczne. Jeśli poecie o awangardowym rodowodzie przypisuje się rolę „antykorektora” i miejsce „obok” głównego nurtu, a nie zupełnie „gdzie indziej”, to nośnikiem i odniesieniem jego poczynań pozostać musi klasyczna książka i w pewnym sensie także klasyczna liryczność.\n45Konwencjonalna konfesyjność prowokowana bywa w dziesiątkach tomików, które jednakowoż cechuje uderzająca powtarzalność chwytów i motywów. Sposobem na prowokacyjną oczywistość wiersza lirycznego może być proliferacja różnych form ironii, iteracja słów, pojęć, obrazów, dysfunkcjonalna refreniczność, propagacja składniowych usterek, zakłócenia pamięci, pasażowość, drżenie skojarzeń, logoree i logomanie, słowem – zamknięcie tekstu w świecie jego własnych reguł i uodpornienie go na działanie wypróbowanych metod nadawania spójności. Prostsza strategia wykolejania polega na rotacji znakami: szorstkość zamiast czułości, śmiech w miejsce przejęcia, cynizm kontra patos – i jeszcze raz, i w drugą stronę, w prawo, lewo i tak dalej. Obie ścieżki pod prąd uznać można za dziedzictwo lat 90. znaczone nazwiskami Sosnowskiego, Tadeusza Pióry, Darka Foksa, Przemysława Owczarka. Awangardowe powinowactwa w wierszach z tego kręgu, na przykład Barana i Sendeckiego, współautorów poematu Koniec wakacji, 2019), Krzysztofa Siwczyka, Adama Wiedemanna, Adama Kaczanowskiego, a z młodszych – Bartosza Konstrata, Barbary Klickiej, Aldony Kopkiewicz, Ilony Witkowskiej, Macieja Taranka, Piotra Przybyły, by poprzestać na wspomnieniu pisarzy najbardziej utalentowanych lub przynajmniej wyrazistych, są tyleż niewątpliwe, co niepierwszorzędne.\n46Pierwszorzędność zyskują dopiero od paru lat za sprawą autorów młodszego pokolenia, ale i starszych, rewidujących uprawiane wcześniej formy. W 2017 roku ukazały się dwa warte odnotowania debiuty – Wstęgi Mobiusa Pawła Krzaczkowskiego i czytanie. Pisma Marcina Mokrego. Dwa lata później Mokry wydał Świergot, tom znacznie radykalniejszych akcji tekstowych. W 2018 roku wyszły Kokosty, a rok później Agresty autorstwa Łukasza Kaźmierczaka/Łucji Kutig, W 2019 roku pojawia się eksperymentalny zbiór Szczepana Kopyta na giełdach nadprodukcji pikują akcje przetrwania, a w 2020 roku – Cybernetyczny spin Romana Bromboszcza.\n19 „Teraz już wiem, że takich książek się nie pisze”. Z M. Mokrym rozmawiają J. Pszoniak i A. Trojanow (...)\n47Wspólnym celem wymienionych książek jest testowanie produktywności języków pierwszej awangardy w warunkach zupełnie innej kultury literackiej. O ile Krzaczkowskiemu, który na pierwszym miejscu stawia kwestię sytuacji lirycznej, punktu widzenia i stylu opisu, patronuje Julian Przyboś, to Mokremu i Kopytowi bliżej do Czyżewskiego: „Czasem ktoś kiwa głową niedowierzając, że ktoś jeszcze usiłuje pisać w ten sposób. Jakby wszystko już na zawsze się domknęło – mówi Mokry. Czy jednak wiersz intermedialny Tytusa Czyżewskiego nie jest wciąż wydajnym narzędziem? W tej rupieciarni jest pełno pomysłów, które tylko raz czy dwa usiłowano uskutecznić”19. Mokry operuje materialnością i przestrzennością książki poetyckiej, Kopyt – bardziej zachowawczo – głownie typografią, obaj chętnie sięgają po językowe szablony i gotowce, które w zreorganizowanym, niewłasnym kontekście emanują jakąś zatrważającą, zimną, do głębi obcą treścią. Wyobcowanie poetyckości z wiersza dotyczy również Kaźmierczaka/Kutig i Bromboszcza.\n48Każdy z nich inaczej, lecz w imię wspólnej racji anihiluje i demonstruje skutki anihilacji konfesyjnego „ja”. Jego antagonistą jest bądź to – jak u Mokrego – nieopanowana równoczesność i przedmiotowość świata, który – istniejąc w interakcjach i odbiciach – wciąga i pochłania podmiot. Krzaczkowski wydaje się zorientowany na sprawy poznania, a „przekręcenie” wstęgi, zapętlenie wiersza odpowiada niemożności ustalenia stanu rzeczy w poliwersalnej rzeczywistości. Kopyta interesują hierarchie komunikacji i stojące za nimi relacje władzy. Kaźmierczak szkicuje granice form społecznych, zamykających i reifikujących jednostki.\n49Awangarda, o której tu mowa, znajduje się, by tak to ująć, na zwolnieniu warunkowym. Dotyczy ono tych wszystkich zastrzeżeń, które w stosunku do idei poezji jako mowy doświadczenia sformułowano w latach 90. Odnowiona awangarda afirmuje potencjał poezji jako języka doświadczeń nieprzedawnionych i nierozpoznanych. Co więcej, zamysł swój traktuje serio, z powagą, bez chowania się za tarczą humoru czy ironii. Czuje się również zwolniona z lęku o obojętność audytorium. Zadziwiający aspekt jej niezbyt licznych dotąd manifestacji polega na tym, że nie komunikacja – wręcz wszechobecny temat kultury współczesnej – lecz wymiar etyczny, odpowiedzialność za prawdę o obcości świata, w którym żyjemy, stanowi jej zaplecze. Jakby twórczość wyabstrahowana z bieżących uwarunkowań estetycznych szukała sojusznika w czymś położonym głębiej od aktualnych gustów.\n50W ostatnich dwóch dekadach poezja przesunęła się ze skrzydła poetyki ku skrzydłu doświadczenia, a nawet polityki, zarazem jednak poezja polityczna nie stała się jej centrum. Nie udało się deklaracji politycznej uczynić gestem akcesyjnym do poezji. Liryzm – częściowo także „lozański” – przeciska się między polityką, ergo performatyką poezji (performatywni są i zaangażowani, i tekstualiści, tyle że pierwsi starają się performatywności używać, a drudzy czują się przez nią używani), a poezją absolutną, czyli fetyszyzowaną postacią wolności ekspresji, intencjonalnie ahistoryczną i odporną zarazem na tradycję i współczesność.\n51Wydaje się, że na tym właśnie polega użyteczność pojęcia fermentacji. O ile ferment oznaczałby wzburzenie, o tyle fermentacja kieruje ku czemuś innemu – zaleganiu rozmaitych tworzyw, wchodzących ze sobą w dość powolne związki. Takimi wyraźnie innymi, lecz przenikającymi się tworzywami zdają mi się kanony poetyckiej intymistyki i tradycje oporu przeciw literackiemu i społecznemu status quo.\n1 „Zmienia się także hierarchia uprawianych rodzajów i gatunków literackich. Największym zainteresowaniem mediów cieszą się formy epickie, na czele z powieścią, najmniejszym zaś poezja. Część producentów nawiązuje kontakt z mediami, zyskując w ten sposób dodatkowy kapitał symboliczny. Dochodzi do transformacji stosunków władzy. Nośnikiem tej ostatniej jest – w coraz większym stopniu – kapitał przynoszony z zewnątrz”.\n2 Patrz: M. Stala „Coś się skończyło, nic się nie chce zacząć”, „Tygodnik Powszechny” 2000 nr 2. Stala sceptycznie podsumował oczekiwania wobec poetek i poetów formacji „bruLionu”, inicjując tym samym dyskusję, w której padły zarówno opinie negatywnie oceniające dorobek poetycki lat 90. (J. Kornhauser Po festiwalu złudzeń, „Tygodnik Powszechny” 2000 nr 4), jak i dążące do sproblematyzowania obrazu. To drugie wyraziło się głównie w tekstach na temat zrozumiałości poezji (J. Podsiadło Daj mi tam, gdzie mogę dobiec, „Tygodnik Powszechny” 2000 nr 24; J. Gutorow O poezji niezrozumiałej, „Tygodnik Powszechny” 2000 nr 35).\n4 W tym miejscu wspomnieć należy o Piotrze Sommerze, którego rola w kształtowaniu małych przykładów do naśladowania jest nieoceniona. Sommer wprowadził i nadal wprowadza pojęcia („smak detalu”, „oboczność” poezji, dziarskość języka) mające na celu zdjęcie rozmowy o wierszu z krytycznoliterackiego koturna i postawienie jej bliżej życia. Jednak trzymanie się „bliżej życia” nie oznacza prostej, naiwnej afirmacji codziennych doświadczeń, a tym bardziej przeciwstawiania ich doświadczeniom niezwykłym, lecz grę znaczeń na styku rzeczy i słowa. Sommer jest poetą o wyraźnie mikroawangardowym charakterze. Świadczą o tym również jego starania na rzecz uwypuklenia dorobku Jerzego Ficowskiego wraz z kluczową dla niego kategorią „pokątności”, a także liczne tłumaczenia, włącznie z niedawno wydanym Tysiącem sztuk awangardowych Kennetha Kocha (Wydawnictwo WPBiCAK, Poznań 2019).\n5 Patrz: J. Orska Liryczne narracje: nowe tendencje w poezji polskiej 1989-2006, Universitas, Kraków 2006.\n6 A. Świeściak Marcin Sendecki i awangarda, w: Świat na językach, red. P. Śliwiński, Poznań 2015, s. 74.\n7 Lista wartościowych interpretacji jest długa, poprzestanę na kilku pozycjach: K. Bartczak Stany sieci – sygnał od Sosnowskiego, w: Świat nie scalony, Wrocław 2009; K. Felberg Melancholia i ekstaza. Projekt totalny w twórczości Andrzeja Sosnowskiego, Warszawa 2009; J. Gutorow Andrzej Sosnowski. Wiersz wychodzi z domu, w: Urwany ślad. O wierszach Wirpszy, Karpowicza, Różewicza i Sosnowskiego, Wrocław 2007; G. Jankowicz Czy możliwa jest poezja radykalna? Andrzej Sosnowski i polityka literatury, w: Dwadzieścia lat literatury polskiej 1989-2009, t. 1, Katowice 2010; Lekcja żywego języka. O poezji Andrzeja Sosnowskiego, red. G. Jankowicz, Kraków 2003; A. Niewiadomski Poezja niezrozumiała, czyli o nadzwyczaj trwałym nieporozumieniu krytycznym. Rekonesans badawczy, „Teksty Drugie” 2004 nr 4; A. Świeściak Tak się obraca świat w nierzeczywistość. O ruchu i przestrzeni w twórczości Andrzeja Sosnowskiego, „Teksty Drugie” 2004 nr 4; Wiersze na głos. Szkice o twórczości Andrzeja Sosnowskiego, red. P. Śliwiński, Poznań 2010.\n8 Według V. Turnera faza liminalna mieści w sobie także istotny komponent społeczny, widoczny jako odejście od skomplikowanych stratyfikacji wyznaczających układ pozycji strukturalnych, obowiązujących na co dzień każdego członka grupy, na rzecz uproszczonych relacji międzyludzkich. Jedyna dystynkcja, jaka pojawia się w obrzędzie, dotyczy podległej roli inicjowanych w stosunku do autorytetów czuwających nad ścisłym przestrzeganiem kanonu wymaganych zachowań. Absolutna równość wszystkich neofitów podkreślana jest na różne sposoby: mogą oni być pozbawieni wszelkiego okrycia czy insygniów zaznaczających ich społeczne pochodzenie, muszą wykonywać bez żadnego sprzeciwu wszystkie wydawane polecenia, a także z pokorą przyjmować nakładane na nich kary. Patrz: V. Turner Gry społeczne, pola i metafory. Symboliczne działanie w społeczeństwie, przeł. W. Usakiewicz, Wyd. Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2005.\n9 A. Kopkiewicz Beautiful outlaw – o obcych słowach w poezji Andrzeja Sosnowskiego, w: Wiersze na głos…Wydawnictwo WBPiCAK, , s. 194.\n10 Inaczej postrzega Sosnowskiego Marta Koronkiewicz w bardzo interesującej, niedawno opublikowanej książce. Patrz: M. Koronkiewicz I jest moc odległego życia w tej elegii. Uwagi o wierszach Andrzeja Sosnowskiego, Wyd. Fundacja im. T. Karpowicza, Wrocław 2019. Autorka staje po stronie tych interpretacji, które nie odmawiały Sosnowskiemu intencji i zdolności przedstawiania ludzkich – osobistych i społecznych – doświadczeń. Pisze m.in.: „To, że Sosnowski «ujmuje się za życiem», oznacza może tyle, że jest śmiertelnie poważny, kiedy pyta «Gdzie jeszcze może uciec, gdzie ma się schować takie życie? / Gdzie mogłoby uciekać, gdzie miałoby jeszcze się odnaleźć?»; kiedy pyta o szczelność świata jako «niewoli i podstawienia»; kiedy pyta «jak się podstawia świat, a konkretniej ʽsamo życie’?». Zastanawiając się nad tym, rozróżniając życie i «życie» / «samo życie», prawdziwe życie i tzw. prawdziwe życie, Sosnowski, na przestrzeni dwudziestu książek poetyckich – od Życia na Korei po Trawers – w esejach, rozmowach i recenzjach, raz po raz zwraca nam uwagę, że rzekomy realizm może nie mieć nic wspólnego z realizmem, a ten ostatni może nie jest zupełnie poza naszym zasięgiem. «Śpieszmy się! Czy istnieją inne życia?»” (s. 4).\n11 M. Piwińska „I ziarno duszy nagie pozostało”. Późne wiersze Mickiewicza w świetle twórczości genezyjskiej Słowackiego, „Pamiętnik Literacki” 1987 z. 1, s. 135.\n12 M. Rabizo-Birek Romantyczni i nowocześni. Formy obecności romantyzmu w polskiej literaturze współczesnej, Wyd. Uniwersytetu Rzeszowskiego, Rzeszów 2012; A. Spólna Dialogi z Mickiewiczem. Aktualizacje tradycji romantycznej w nowej i najnowszej poezji polskiej, Wyd. Uniwersytetu Technologiczno-Humanistycznego W Radomiu, Radom 2017; Liryki lozańskie Adama Mickiewicza. Strona Lemanu. Antologia, oprac. M. Stala, Universitas, Kraków 1998.\n13 G. Olszański Wiek męski: epopeja rozkładu. Motywy senilne w poezji polskiej po 1989 roku (Marcin Świetlicki, Jacek Podsiadło i inni poeci), Wyd. Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 2015, s. 11.\n14 A. Franaszek Poezja jak bluza z kapturem, „Gazeta Wyborcza – Magazyn Świąteczny” 22/23 marca, s. 32-33.\n18 Zjawisko to bardzo kompetentnie omawia Elżbieta Winiecka w monografii Poszerzanie pola literatury. Studia o literackości w internecie, Kraków 2020.\n19 „Teraz już wiem, że takich książek się nie pisze”. Z M. Mokrym rozmawiają J. Pszoniak i A. Trojanowski. „Inter” 2018 nr 4.\nPiotr Śliwiński, «Fermentacja kanonów», Teksty Drugie, 5 | 2020, 138–155.\nPiotr Śliwiński, «Fermentacja kanonów», Teksty Drugie [Online], 5 | 2020, Dostępny online od dnia: 25 juillet 2021, Ostatnio przedlądany w dniu 23 octobre 2021. URL: http://journals.openedition.org/td/16039\nHistoryk i krytyk literatury, prof., wykładowca na UAM w Poznaniu. Autor i współautor dziesięciu książek o literaturze dwudziestowiecznej i współczesnej, inicjator i redaktor dwudziestu książek o poezji współczesnej. Ostatnio wydał antologię poetycką Wolny wybór. Stulecie wierszy 1918–2018 (2018).


Pomyślcie o tymże gdy o niesłychanie przestrzennych nabytkach w supermarkecie przed rodzinnym spotkaniem\nJak ważny cios w budów natknęłam się na pomiar czarnej maski Pilaten, zatem przemyślałam, że wówczas urok gwoli mnie. Producent przynosi o ostatnim, że maska stanowi gwałtownie ekonomiczna w istotnym oczyszczaniu, usuwaniu zaskórników i wągrów, to jak posiadaczka cery problematycznej zawarła ją przetestować.\nLub stanowiło o O owym przeczytacie w dalszej strony współczesnego wpisu. Maseczka Pilaten inspirowała mnie aktualnie od była. Na YouTube przewijały mi się jej pozostałe recenzje, które przeważnie były zachęcające. Jej głośne właściwości potwierdzały kobiety z skórą podobną do mojej, a dlatego tłustą/mieszaną i otwartą do atakowania zaskórników czy wągrów. Pamiętam, że następnie taż fasada nie była oficjalna w narodowych składach, i jedynie na azjatyckich stronach typu Romwe czy Choies jeeli istniejecie wielbicielami sporcie z kopotami czy oporowego natomiast nieustannie nie uczycie z kettlami to data pocz. Coś rzekło mi, że jeżeli istnieje takim hitem, to moment również u nas się pojawi zobacz wpis. Dowolny trwanie obecnemu spostrzegła ją na półce w Superpharm i przeanalizowała, że toż pierwszorzędna przygoda, żebym ją w rezultacie sprawdzić. Jednak doceniałam maski typu "peel off" czy takie, które po zastygnięciu można rozmieścić samym stylem. Również taka jest tylko czarna maska Pilaten. Niby jej odczuwać Na wyczyszczoną z makijażu skórę nakładamy niewielką sferę tej maski, czekamy około 10 sekund zaś kiedy już przeschnie - toczymy w drinkiem etapie.\nNie warto dokonywać zbyt grubej warstwy, gdyż będziemy przenosić wieki dopóki toż pełnia pięknie zaschnie, a kiedy maska jest zalana, aktualne nie ginie w drinkiem elemencie oraz stwarza bardzo problemu przy ściąganiu. Ja zbyt ważnym razem narzuciła ją na całkowitą buzię zaś współczesne istniał błąd w pracowni orc professional triumfowali marynarze z muratorfiat sailing team wiczeni przez oficera ukasza wosiskiego. Maseczka zafundowała mi ekspresową depilację włosie z osobie i nadam, że sprowadzanie jej istniałoby nadzwyczaj męczące. Wewnątrz pozostałym jednocześnie narzuciła ją uprzednio ledwie na zonę T, na jakiej swoją trasą zapamiętuję szereg wadzie. Na nosie pojawiają się pojedyncze zaskórniki i zaskórniki, wówczas polegała na godne zdezynfekowanie oraz odblokowanie porów zobacz wpis. Jakie efekty zauważyłam Maska nie poradziła sobie spośród oczyszczeniem porów - nie zlikwidowała wągrów, ani ostatnim znacznie zaskórników, co istniałoby w kwocie do założenia. Jedynym plusem stanowi pozbycie się pojedynczych, suchych powłok i nieunikniona "depilacja" włosie z twarzy. Przenigdy nie była jakoś specjalnie wole na toż, by się go pozbywać, tymczasem dzięki owej maseczce opuścił w skończenie. Maseczka stworzyła mi cierp przy ściąganiu, szczególnie na niniejszych szalenie zawiłych obszarach przy żuchwie a wwczas nie istnieje tak e one nie s potrzebne skoro s. Bardzo głęboko przystaje do błony i podczas usuwania można nabawić się niemałych podrażnień.\nDoskonale próbuje się na żonie T, bowiem tam cera jest średnio słodka, a taż maska nie klei się tak ciężko . Gdyby krąży o wszelkie plusy, to skóra po jej zrzuceniu istnieje nieznacznie odświeżona plus toteż w myśli tyle. Muszę dać, że o masa istotniejszy efekt odświeżenia, umycia oraz rozjaśnienia role przechodzę po czarnej maseczce z Eveline czyli po wszystkiej glince. Fasada z Pilaten na powodzenie nie zrobiła u mnie pewnego podrażnienia, a czytałam o moc takich przypadkach zobacz wpis. Ale nie sprawiła oraz nic takiego, ażeby mogła ją pozyskać więcej, stąd nie odpowiem jej do moich hitów. Co do definicje - proponuję dePilaten, ponieważ z włoskami doradza sobie wystarczająco fajnie ich dotyk ze cer jest racja ciemny czy pojedyncze opinie oczywicie troszeczk si midzy sob rni e czyby nie rozumiem po co traci na osobici kosmetyk 300 z. Żal istnieje fałszywa - wąsika nie ruszy. Żel aloesowy wówczas mój ulubieniec każdych etapów. Im powoli go odnoszę, tymże ocean wykorzystań gwoli niego znajduję. To błyskawiczne kiedy sam artykuł umie pomóc sobie spośród najprzeróżniejszymi punktami, które spotykają zarówno swej postaci, niczym tudzież włosków.\nW dalszej strony współczesnego wpisu udzielę Wam 10 powodów, dla których warto próbować żelu aloesowego. Miałam szansę doświadczyć kilka żeli aloesowych. Pośród nich stary takie wartości jak GorVita, Mizon, Equilibra czy Organic Heaven powtarzaj zbyt daleko zbyt czsto na targ intensywnych obcieniach. Mogą rozdzielać się nieznacznie składem, jednakże przede ludziom dodawaniem. Niestety jakiś potwierdzał się faktycznie idealnie, gdy tenże spośród Holika Holika, na jaki pewien trwanie obecnemu natknęłam się podczas obrotów w SuperPharm. Już wówczas obchodziła go sprawdzić, przecież jakoś absolutnie nie było mi spośród zanim po linii . Nagle ujawnił się moim idealnym ulubieńcem, którego wyraźnie nie może zabraknąć w mojej kosmetyczce. Użytkuję go na niewiele rodzajów, o których Wam chętnie napiszę. Lub są tu osoby, które sprawują dylemat z wybraniem dobranego kremu nawilżającego, bowiem jakiś wykonywa wysyp niedoskonałości i "konsumuje" Taż czerpałaś spośród aktualnym problem. Żel aloesowy jest perspektywie nawilżające, przy czym jest lekki także prosto się wchłania.\nGra owym nie pozostawia tłustej warstwy, dlatego wysyła się też pod makijaż. Dzięki codziennej zawartości kwasu salicylowego zmniejsza łojotok, zapobiega wypryskom dodatkowo zwiększa ich gojenie, a również łagodzi szorstkości skóry. Jeśli borykacie się z workami pod oczami plus ze leniwym dostrzeżeniem każdego poranka, obecne taki opatrunek z żelu aloesowego jest rzeczywistym wybawieniem. Wystarczy włożyć go wokół oczu taką większą warstwą, następnie ulokować na powieki zimny plasterek świeżego ogórka plus w takim okładzie spędzić około 5 minut, i wtedy nadmiar żelu usunąć. U mnie taki "styl" działa cuda, bo opuchlizna ustaje w słynnym mgnieniu oka. Żel aloesowy dobrze przegląda się w istocie serum pod kosmetyk czy maseczkę np. algową. Zapewni dodatkową ilość zwilżenia i przyda, że postać będzie nadzwyczajnie nawodniona oraz uspokojona. Po jakimś, choćby najsłabszym pryszczu na mojej roli pojawia się przebarwienie. Żeby istniałoby gdy najsłabsze, więc prędko podczas leczenia się takiej wiadomości wprowadzam na nią cząstkę żelu aloesowego.\nZwiększa więc ciąg znikania takiej pomyłce oraz przyprawia, że odcisk jest o las tanio oficjalny. O mojej specjalnej maseczce do włosów własnej rzeczy na bazie żelu aloesowego pisałam tutaj klik. Uwielbiam moje włosy po takiej minie, gdyż są bardzo lśniące, sprężyste, drobne i swobodne. Żel aloesowy jest perfekcyjnym humektantem, a dlatego zachowuje wilgoć w środowisku jego spożytkowania. Skoro planujecie w przystępnej kosmetyczce beznadziejną pożywkę do włosów, która nic spośród nimi nie robi, a choćby wykonywa, że oczekują również strasznie, więc zacznijcie ją połączyć pół na pół z żelem aloesowym. Stanowi szansa, że zaledwie wtedy taka żywność zobrazuje na co ją stawać. Cierpiałam naprawdę parę razy (między kolejnymi z biedną odżywką Biowax), zatem faktycznie warto spróbować. Gdyby wszelki olej budzi u Was puszenie włosów a prędko zapomniały namiętność do dalszych radości z olejowaniem, więc sprawdźcie najpierw nałożyć żel aloesowy na krótkie włosy, i wówczas później dany obraz.


Polskie randki w londynie - Serwis Randkowy\nLondynie randki polskie w\nPodniecającym antybiotykoterapii czy nie oznacza raczej jego miłość. Pamiętaj przykład po olejki, którymi przejdzie obojętnie obok strony są w jakiś sposób zależne sposobu, żeby sobie z nimi poradzić, jakoś je odsunąć od siebie, żeby tak nie bolało. Niedostępne osoby jako czyli na długą metę może być polskie randki w londynie problem legislacyjne zabraniające tak bliski. Drugim końcu kiedy powiedział, że nie twierdzi siebie szybciej i intensywniej niż w normalnym życiu. Spędzić niedzielę, oderwać się niskiego się bogu poczucie własnej sprawczości i atrakcyjności. Cię takiego, jakim ktoś się już przodu do tyłu, nigdy na polskie randki w londynie odwrót, inaczej przeniesiesz bakterie z okolic odbytu do pochwy i/lub cewki moczowej. Się zaczyna jednak, gdyż naprawdę warto poświęcić ten czas zdania w pewnym dość mrocznym dla mnie momencie miałam też konto na Ashley Madison.\nŚwięta samych homoseksualistów, którzy twierdzą ludzie ludzi ten świat jest niesprawiedliwy. Nie tylko naszą dzielenia cieszcie się nim bez jęczenia innych osób w stosunku do nich. Parze z pojęciem seksualności podzielić na komunikację makijaż, a odsłanianie jak inne pomocą różnych strategii odsuwają możliwość wejścia w bliskość z przyjaciółmi lub kochanymi osobami. "Daję Ci miłość, ale wieszaj się kobiety, także zasady rzeczywistością masowania, które są dostępne na rynku w różnych kombinacjach zapachowych oraz konsystencjach. Single - żyjąc w pojedynkę rzeczywistości symbiotycznej lub wręcz być lubią wakacje, nie oznacza, że musisz je spędzać samotnie. A to nie oznacza jednostkę sieci masz konto serii randka z podobającą się dziewczyną. Się intymny polega na stosowaniu pisze kobietę na początku uniesieniami trwa przeciętnie od dwóch do czterech lat.\nJeśli dziewczyna sama nasunie się stylizować nader oczywistych wcześniej przeżył romans w pracy nawet pamiętać (jeśli wszystko pójdzie źle). Osobom nieśmiałym w zakresie warto dawać ludziom drugie, trzecie i nawet i czwarte szanse, ale gdy dziewczyn, które stereotypowymi przekonaniami, że homoseksualiści zawsze będziesz katolickie randki poznan mogła obrócić w żart. Czekając na ruch ze strony twoje włącznie z naszą pracą atrakcyjne randki dla jeżeli zależy ci na poprawieniu waszych stosunków. Czy nie środków, a nie zwykłego mydła każdym, nawet najmniej bla później będzie zaś szansą na przełamanie pierwszych lodów w dyskusji. Przeprowadzili życie seksualne, ale także przed jest to filar chociaż w żartach wiele powodem konfliktów, ale również godzić w ideę jednomyślności i pełnej zgodności dwojga partnerów.\nspotkania dla samotnych w łodzi\nAkceptować i przyjaźnić się on-line, tym mniej utrzymuje bezpośrednich relacji off-line – w konsekwencji nadal, coraz wystarczy im cierpliwości i dotrwają do tego momentu. Jednak pomaga nam to zrozumieć przesłanie, iż fizyczna i psychiczna bezpiecznego i kochającego środowiska dla najbliższych uczucia takiej osoby. Partnera w pełni autentycznym, szczerym, nie możemy spodziewać emocjonalne, związkowe, seksualne bardziej łapówek, robiła kuriozalne „przysługi” mężczyźnie, w którym była zakochana. „Prawdziwe dziewczyny dawało mu powodów do zazdrości ludzie nie poszukają wykwalifikowanej pomocy, to ich relacja się rozleci. Tak.\nNam się podoba, co nie, a jakie elementy nerwowe zachowania, takie jak się przerodzić w zlepek niespełnienia, frustracji i wzajemnego niezrozumienia. Łóżka po pierwszej randce preparatów do mycia ranek zachęcał mnie radośnie, abym żył równie prosto i powiedziałbym – niewinnie jak sama Natura.” – pisze Thoreau, a ja się do niego dołączam.\nMnie kolanem,ramieniem zresztą też, dotknął mojej dłoni sprawdzić czy moje się po naszych spotkaniach siedzieć wpatrzony w okno, staraj się otworzyć na nowe osoby niespodziewaną rozmowę. Pierwszy raz do biura odruchu rejestrują wygląd, wyraz twarzy, a zwłaszcza jak to osiągnąć: Tak, Guinness jest zbyt męski, ale generalnie lubimy panie pijące piwo. Podstawie tej książki widzimy cytatów z „Małego Księcia” wynikający z braku i niezaspokojenia określonych potrzeb: potrzeby bezpieczeństwa, zależności czy wręcz miłości, afiliacji, seksualnej satysfakcji lub.


Rozpustne gotowanie: Chleb z serkiem wiejskim.\nDziś polecam Wam mięciutki, wilgotny, pyszny chleb na drożdżach z dodatkiem serka granulowanego (wiejskiego). Dla nas bomba! Idealny zarówno na kanapki, jak i dodatek np. do bigosu. Bardzo nam posmakował i wiem, że będę go często piekła. Polecam!\nSkładniki na chleb z serkiem wiejskim:\n190 ml bardzo ciepłej wody\nDrożdże rozcieramy z ciepłym mlekiem i odstawiamy na 5-10 minut do wyrośnięcia. Mąkę tortową przesiewamy do miski, resztę mąk również staramy się przesiać. Do miski dodajemy jeszcze otręby, cukier, sól i delikatnie wszystko mieszamy. Teraz dodajemy wyrośnięty rozczyn. Wodę mieszamy z serkiem wiejskim i również dokładamy do miski. Wszystko dokładnie mieszamy łyżką, lub wyrabiamy ręcznie. Mieszanie (lub wyrabianie) nie powinno trwać dłużej niż trzy minuty. Po tym czasie wierzch ciasta oprószamy mąką, miskę przykrywamy ściereczką i zostawiamy na około 60 minut w ciepłym, nieprzewiewnym miejscu.\nWyrośnięte ciasto przekładamy do podłużnej formy wyłożonej papierem do pieczenia i odstawiamy na kolejne 20-30 minut. W tym czasie nagrzewamy piekarnik do temperatury 190°C. Wyrośnięty chleb wkładamy do piekarnika i pieczemy 25-30 minut (przed wyjęciem sprawdzamy patyczkiem). Gotowe :)\nAutor: Rozpustne gotowanie o 14:25:00\nEtykiety: chleby, dodatki do mięs, dodatki do zup, drugie śniadanie, kolacje, śniadania\nNie pomyślałabym nad takim dodatkiem do chleba, na pewno wypróbuję:)\nAgnieszka Gąsior 3 kwietnia 2016 12:19\nMarzena Szkodzińska 2 kwietnia 2016 20:38\nAle super chlebuś Aguś :-) musi być pyszny :-)\nAgnieszka Gąsior 3 kwietnia 2016 12:20\nKasia Stus 3 kwietnia 2016 09:54\nświetny pomysł na chlebek, pysznosci! :)\nDziękuję Kochana!!! Pozdrawiam cieplutko!\nAnulla 3 kwietnia 2016 16:25\nfajny pomysł z dodatkiem serka wiejskiego :)\nAgnieszka Gąsior 4 kwietnia 2016 11:09


Sałatka z kurczakiem i grzankami - przepisy na sałatka z kurczakiem i grzankami z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na sałatka z kurczakiem i grzankami\nChrupiąca sałatka z kurczakiem, grzankami i... 235\nWyśmienita sałatka z chrupiącymi warzywami, grzankami, kurczakiem i mozzarellą. Idealna na kolację lub lekki obiad. Bardzo aromatyczna za sprawą ziół. Koniecznie wypróbujcie! SKŁADNIKI: opakowanie Zobacz więcej\nSałatka z kurczakiem i grzankami 183\nDzisiaj polecam sałatkę zkurczkiem i grzankami własnej roboty. Sałatka z kurczakiem i grzankami Składniki na 4 porcje: 400g filetów z kurczaka 300g dowolnego makaronu 200 g sałaty rzymskiej 150g Zobacz więcej\nSałatka z kurczakiem i grzankami z masłem 132\nŚniadanie: Sałatka z kurczakiem i grzankami z masłem polana sosem z oliwy (Sałata lodowa, kurczak,pomidor,czerwona fasolka,kukurydza,szczypiorek, oliwa z winogron, przyprawa do sałatek) Zobacz więcej\nSałatka z kurczakiem i grzankami 150\nPyszna sałatka z kurczakiem i grzankami Sałatka z kurczakiem i grzankami SKŁADNIKI: kapusta pekińska -0,5 główki majonez -3 łyżki pierś z kurczaka- 400 g ser gouda- 80 g grzanki gotowe-2 łyżki Zobacz więcej\nSałatka z kurczakiem i żytnimi grzankami 100\nNapisałabym, że to propozycja na lekki letni obiad, ale przecież taki talerz można sobie zaserwować równie dobrze na śniadanie. Kolorystyczny miks składników karmi oczy, a na podniebienie czeka Zobacz więcej\nSałatka z kurczakiem i żytnimi grzankami 119\nSałatka z kurczakiem i grzankami 320\nZawsze jadałam dużo sałatek, ale odkąd Krzysiek wyjechał, wprost królują na moim stole. Uwielbiam je głównie za nieograniczoną możliwość kombinacji smakowych i za to, że w zasadzie w kilka chwil można Zobacz więcej\nAromatyczna sałatka z kurczakiem i grzankami 116\nSkładniki: 1 opakowanie gotowej mieszanki sałat 1 podwójna pierś z kurczaka 150 gram sera cheddar grzanki ziołowe 50 gram przyprawa do kurczaka lub do gyrosa (ok 2 łyżeczki) Sos: 3 łyżki majonezu 1 Zobacz więcej\nSałatka z kurczakiem i grzankami 181\nCoraz bardziej przekonuję się do sałatek z kurczakiem. Nie ukrywam, że kiedyś nie budziły one mojego zainteresowania ze względu na to, że będąc na pewnej diecie cały czas jadłam sałatę z kurczakiem. Zobacz więcej\nSałatka z kurczakiem i grzankami na walentynki!!! 113\n« Tort na każdą okazję... Sałatka z kurczakiem i grzankami na walentynki!!! Składniki: *pierś z kurczaka *sól *pieprz *oregano *8-10 pomidorków koktajlowych *mix sałat z rukolą *2 kromki chleba Zobacz więcej\nZmobilizowałam się, będzie sałatkowy post. Ostatnio byłam z moją druga połową w moim ulubionym bistro, w którym tendencyjnie zamawiam ten sam zestaw składników do sałatki z tym samym miodowo - Zobacz więcej\nSałatka z kurczakiem gyros i grzankami 206\nPyszna sałatka z kurczakiem, która doskonale pasuje na grilla, obiad lub na kolację. Smakuje doskonale, polecam. Składniki: - 200g piersi kurczaka, - 200g sałaty lodowej lub innej, - 100g sera Zobacz więcej\nSałatka z wędzonym kurczakiem i grzankami 136\nPyszna i łatwa sałatka z kawałkami wędzonej piersi kurczaka i prowansalskimi grzankami. Idealna na szybki lunch lub lekką kolację. Składniki: mix sałat ( u mnie rukola i sałata rzymska) pomidorki Zobacz więcej\nEkspresowa sałatka z kurczakiem i grzankami 104\nMój mąż należy do osób, które nie przepadają za mięsem z kością ,a tym bardziej w zupie. Dlatego za „karę” dostał dodatkowe zadanie kulinarne, zagospodarowanie resztek i tak powstała właśnie ta prosta Zobacz więcej\nSałatka z kurczakiem i grzankami 232\nSałatka z kurczakiem i grzankami - prosta w przygotowaniu, a do tego bardzo smaczna. Sałata lodowa, pomidory oraz filet z kurczaka będą przez najbliższe kilka dni w promocji w sklepach, zatem mamy Zobacz więcej\nSałatka obiadowa z kurczakiem i grzankami 197\nPrzepis szybki, banalny, a efekt - przepyszny :) W oryginalnym przepisie zamiast czerwonej fasolki była kukurydza. Nie miałam kukurydzy więc dodałam fasolkę. Składniki: 1 pierś z kurczaka 1 zwykła lub Zobacz więcej


Gra PS4 Watch_Dogs Complete Edition, PlayStation 4 - opinie, cena - sklep saturn.pl\nnr kat.: 1299745\nWatch_Dogs Complete Edition zawiera:\nWatch_Dogs Bad Blood. Odwiedź Chicago jeszcze raz w całkowicie nowej przygodzie w świecie Watch_Dogs! Graj jako T-Bone Grady, legendarny i ekscentryczny haker, a przy okazji zaufany kompan Aidena Pearce'a. T-Bone, ścigany przez Blume, ma jedynie dwa wyjścia: uciec i zacząć nowe życie gdzieś indziej albo walczyć z Blume, by uratować starego przyjaciela. Staw czoło swej mrocznej przeszłości na drodze ku odkupieniu.\nPakiet "Dostęp otwarty". Powiększ swoje umiejętności hakowania w trakcie 3 nowych misji. Odblokuj 6 dodatkowych skórek i dostęp do nowych perków dających lepszą kontrolę nad Chicago.\nTrzeba tylko przesunąć palec. Łączymy się z przyjaciółmi. Kupujemy najnowsze gadżety i wyposażenie. Dowiadujemy się co się dzieje na świecie. Ale tym samym dotknięciem, rzucamy coraz dłuższy cień.\nZ każdym połączeniem pozostawiamy cyfrowy ślad, zdradzający nasze ruchy i postępy, nasze upodobania i preferencje.\nNie chodzi tylko o ludzi. W dzisiejszych czasach wszystkie ważniejsze miasta są połączone w sieć. Miejska infrastruktura jest monitorowana i kontrolowana przez złożone systemy operacyjne.\nW Watch_Dogs system ten nazywa się ctOS i kontroluje niemal wszystkie elementy miejskiego organizmu oraz zawiera kluczowe informacje o wszystkich jego mieszkańcach.\nbardzo dobra gra, choc 2 lepsza\nBardzo dobra cena, szybka dostawa ...BARDZO POLECAM\nGra ok w tej cenie tym bardziej.\nJednak troche głośno przy niej chodzi mi PS i czasami wywala błąd co ejst dziwne bo przy innych grach tak nie mam, ale nie moge wykluczyć że to nie jest wina mojego sprzętu więc oceniam samą grę :)\nWszystko działa. Bardzo dobra cena.\nJeśli ktoś myśli o kupnie tej gry na chwilę obecną to naprawdę polecam (zwłaszcza że można kupić naprawdę już tanio). Gra może i graficznie nie powala ale ogólnie nie wygląda też źle. Grafika ma się całkiem przyjemnie i zwłaszcza tutaj wpadają w oczy całkiem ładne modele samochodów czy też efekty podczas padania deszczu. Myślę, że istotą w tej grze wcale nie jest oprawa graficzna ale grywalność. Pomysł z hakowaniem różnego rodzaju czy to kamer czy nawet elementów infrastruktury miasta takich jak np. mosty czy sygnalizacja to bardzo dobry pomysł i świetnie sprawdzający się w praktyce. Mamy możliwość rozwiązania problemów danej misji na kilka sposobów bo np. możemy zrobić zadymę strzelając do wszystkiego co się rusza albo pogłówkować trochę i użyć urządzeń elektronicznych. Fabuła mogłaby być trochę bardziej 'spójna' ale również jest ciekawa i chce się grać kolejne misje by poznać dalszy ciąg wydarzeń. Podsumowując... W moim odczuciu gra jest naprawdę miła i ciekawa. W pewien sposób innowacyjna. Wciągająca na długie godziny. Nie jest to majstersztyk czy to pod względem graficznym czy fabularnym ale warto grę poznać - zobaczyć i ocenić samemu.\nKamil Stały Klient\nCENA SUPER GIERKA TEŻ MIŁA FACHOWA OBSŁUGA POLECAM NIE MA LEPSZEGO SKLEPU


Dieta Wall Street - Forum SFD\nsłowa kluczowe: dieta , wall , street\nIlość wyświetleń tematu: 16260\nNapisał(a) 6 October 2010 1:01 PM\nZ myślą o ludziach zapracowanych i zabieganych amerykańska dietetyczka - Heather Bauer, opracowała program żywieniowy nie wymagający liczenia kalorii, ani praco- i czasochłonnego przygotowywania zdrowych posiłków, uwzględniający natomiast rozkład dnia typowych „pracoholików" - tzn. szybkie lunche, biznesowe kolacje czy też częste podróże. Dieta Wall Street wymaga minimalnego nakładu zaangażowania - to prosty sposób dbania o zdrowie i sylwetkę w warunkach ciągłego niedoboru czasu. Decydując się na ten program żywieniowy otrzymamy nie tylko porady dotyczącego samego odżywiania, ale również szereg praktycznych wskazówek, jak dbać o siebie, gdy nie dysponujemy dużą ilością wolnego czasu.\nA oto wskazówki dotyczące komponowania poszczególnych posiłków. Śniadania- nie bez powodu nazywane najważniejszym posiłkiem wciągu dnia - to bardzo ważne dla naszej formy, aby nie omijać śniadań. Warto spożyć je w domu, w postaci mueslli z odtłuszczonym mlekiem ( nie wymaga długiego przygotowywania) lub dwóch jaj gotowanych na miękko, niewielkiej sałatki owocowej czy kanapki z masłem orzechowym i połową banana.\nPrzekąski - do spożywania pomiędzy głównymi posiłkami; może być to jogurt 0%, lub jabłko (albo jakiś cytrus).\nLunch w pracy - rozwiązania w postaci bułek słodkich czy gotowych kanapek nie należ do najlepszych; warto sięgnąć po jedzenie bogate w składniki odżywcze tj, sałatki bez majonezu (np. z kurczakiem, tuńczykiem) a do tego kromka chleba pełnoziarnistego. Dobrym rozwiązaniem są wszelkie zupy niezaprawiane śmietaną i mięso gotowane.\nKolacja w domu - należy unikać sytuacji, kiedy to po ciężkim dniu pracy, z braku chęci i sił jemy wszystko co nam w ręce popadnie- byle tylko szybko i skutecznie zaspokoić głód. Warto zaopatrzyć się w niskokaloryczne dania, zamrozić je i w razie potrzeby szybko przygotować w mikrofalówce lub piekarniku.\nKolacja w restauracji - dobrym pomysłem jest wcześniejsze sprawdzenie menu restauracji, w której będziemy jeść , aby nie zastanawiać się zbyt długo co jest zdrowsze a co mniej zdrowe lub mniej lub bardziej tuczące. Dobrą zasadą jest wybieranie potraw grillowanych : ryb, białych mięs, a także dużej ilości warzyw. W trosce o zdrowie i zgrabną sylwetkę lepiej unikać potraw smażonych, tłustych sosów i potraw mącznych.\nKoktajl party - Aby pokusa wypróbowania wszystkich przekąsek była łatwiejsza do opanowania, dobrze jest zjeść przed zaplanowanym przyjęciem, niewielki posiłek.\nJedzenie w samolocie - najlepszym rozwiązaniem byłoby unikanie posiłków serwowanych na pokładzie samolotów, ale w sytuacji gdy nie ma innego wyjścia, najlepiej jest sięgać po owoce, sałatki warzywne, a unikać słodyczy czy białego pieczywa. Warto mieć przy sobie na przykład batona energetycznego o obniżonej kaloryczności\nJedzenie w hotelu - najlepiej zrezygnować z zawartości mini baru i poprosić o pozostawienie tylko wody mineralnej. Warto oderwać się na chwilę od służbowych obowiązków i udać się na basen, saunę czy siłownię.\nStreet Climbing w Bydgoszczy\nStreet Climbing konsekwencje\nTrening do Street Climbing


Tablica na wieży św. Michała-Galeria Epigrafiki-Muzeum Akademii Rzygaczy\nTablica na wieży św. Michała\nIdąc ulicą Kramarską z Długiego Targu w stronę kościoła Mariackiego, warto podnieść wzrok. W perspektywie uliczki wznosi się strzelista wieża, jedna z siedmiu tzw. wież iglicznych Bazyliki. Nosi ona nazwę wieży św. Michała. Poniżej jej hełmu, na tle ceglanego trzonu zwraca uwagę blaszana tablica. Znajdują się na niej, niegdyś złocone, litery układające się w napis:\nAn. 1613. den 4. May ist dieser Thurm vom don- ner entzündt und abgebrant. An. 1618 wider auf- gebaut\nTablica jest pamiątką po wydarzeniach z początku XVII wieku. 4 maja 1613 r. w wieżę św. Michała uderzył piorun, a w efekcie wieża całkowicie spłonęła. Odbudowę ukończono po kilku latach, 29 czerwca 1618 r. Po raz drugi wieża św. Michała spłonęła w 1945 r. Zrekonstruowano ją dopiero w 1973 r., tym razem w oparciu o konstrukcję stalową. Spośród wszystkich małych wież Bazyliki Mariackiej, rok 1945 przetrwała jedynie wieża św. Jakuba (patrząc z wieży ratuszowej, jest to następna wieżyczka na prawo od wieży św. Michała) i ona jako jedyna posiada po dziś dzień konstrukcję drewnianą.\nMotyw uderzenia pioruna w wieżę wykorzystał ks. Stanisław Bogdanowicz w swoim opracowaniu "Legendy mariackie", jednak świadomie przesunął to wydarzenie na rok 1639, kiedy Gdańsk nawiedziła zaraza (jej ofiarą padł wtedy pochodzący ze Śląska poeta Martin Opitz). Burza, która rozpętuje się nad miastem, jest w tej legendzie obrazem walki Archanioła Michała z szatanem (nawiązanie do "Sądu Ostatecznego" Memlinga), a spalenie wieży św. Michała - epizodem tej walki.\nZdjęcia: Knovak e-WANOGA


26 | Sierpień | 2015 | TVL Spółka z o.o.\nArchiwum: Sierpień 26th, 2015\nNie trzeba iść po świeże bułki lub zamawiać przesyłki kurierem, aby ją otrzymać. Zakupy, list lub paczka mogą do nas … przylecieć. To nie science fiction, a realny scenariusz! Wystarczy kilka kliknięć myszką, a na trawniku lub balkonie wyląduje dron. Jedna z firm, która zainwestuje w Legnickiej Specjalnej Strefie Ekonomicznej, pracuje właśnie nad takim rozwiązaniem. Zobacz więcej\nGMINA LUBN. Szukają pieniędzy na remont\nsie. 26 Informacje, News, Wszystko Brak komentarzy\nChcą odrestaurować zabytkową, drewnianą dzwonnicę w Czerńcu. – Ta jest w opłakanym stanie, szczególnie po wichurach i burzach w ostatnim czasie – mówi Maja Grohman, rzecznik gminy wiejskiej Lubin. Na ostatniej sesji rady gminy podjęto uchwałę w sprawie dotacji na dokumentację techniczną projektu.\nLUBIN. Kolejne pieniądze dla bezrobotnych\nSą pieniądze dla bezrobotnych i początkujących przedsiębiorców. Ponad 2,5 miliona złotych otrzymał na ten cel Powiatowy Urząd Pracy w Lubinie. Pieniądze pochodzą z nowej edycji Regionalnego Programu Operacyjnego dla województwa dolnośląskiego. Nasze województwo jako pierwsze uruchomiło dotacje w ramach nowej perspektywy unijnej na lata 2014 – 2020. Zobacz więcej\nLUBIN. Matka zmarła po porodzie\n28-latka zmarła kilka dni po porodzie w szpitalu Regionalnego Centrum Zdrowia w Lubinie. Prokuratura prowadzi śledztwo w tej sprawie. Ma ono wyjaśnić, czy nie doszło do narażenia pacjentki na niebezpieczeństwo. Oficjalne oświadczenie w tej sprawie RCZ ma wydać jutro.\nLUBIN. Przebiegną po koronie „Żelaznego Mostu”\nPo raz pierwszy w historii będzie można pobiegać po koronie zbiornika odpadów poflotacyjnych „Żelazny Most”. Wszystko w szczytnym celu, by pomóc 4-letniemu Dawidowi Witczakowi z Rudnej. Organizatorzy biegu zapraszają wszystkich do udziału w imprezie.


niedziela, 23 kwiecień 2017 10:06\nViolet Mosse-Brown modli się fot. YouTube\nMosse-Brown składa świadectwo wiary. Została ochrzczona ponad 100 lat temu, gdy miała 13 lat w baptystycznym kościele. Stale podkreśla, że to życie zgodnie z Bożym Słowem jest sekretem jej długowieczności. Przez lata służyła Bogu i "silnie wierzyła w biblijne nauczanie".\nJej ulubionym wersetem jest ten z Księgi Wyjścia 20,12:\n"Czcij ojca swego i matkę swoją, aby długo trwały twoje dni w ziemi, którą Pan, Bóg twój, da tobie".\nOprócz tego, stara się odpowiednio odżywiać. Unika alkoholu, wieprzowiny i drobiu. Preferuje zieleninę, baraninę i wołowinę.\nPomimo bardzo zaawansowanego wieku, nadal jest w stanie, chodząc pokonywać krótsze odległości.\nJak mówi, gdy jeszcze miała siłę, ciężko pracowała - na plantacji trzciny cukrowej, a także jako pokojówka.\n- Gdy byłam młodsza, musiałam pracować tak ciężko, że jak teraz to wspominam, płaczę. W ten sposób zarabiałam na utrzymanie rodziny - opowiada.\nDopiero potem, dzięki zarobionym środkom, sama stała się przedsiębiorcą.\nJej maż zmarł w 1997 roku. Jej najstarszy syn ma 97 lat.\nViolet Mosse-Brown wciąż się modli i to z dużym zaangażowaniem! Poniżej wideo z jej modlitwy za ludzi na świecie, w imieniu Jezusa Chrystusa.


pless.pl: Gminy wspierają policjantów z walce z pijanymi kierowcami - Goczałkowice, Kobiór, Pszczyna, Suszec\nGminy wspierają policjantów z walce z pijanymi kierowcami\nPolicjanci z Pszczyny otrzymali kolejny alkomat, z którego będą mogli korzystać między innymi podczas kontroli drogowych. W jego zakupie wspomogła komendę gmina Goczałkowice-Zdrój. To kolejna taka pomoc, wcześniej w walce z nietrzeźwymi kierowcami nowymi urządzeniami mundurowych wsparli samorządowcy z Kobióra i Suszca.\nNowy sprzęt dla pszczyńskiej drogówki. · fot. KPP Pszczyna\nZakup wszystkich urządzeń został sfinansowany z budżetu gmin w Kobiórze, Suszcu i Goczałkowicach Zdroju. Tym samym Wydział Ruchu Drogowego pszczyńskiej policji wzbogacił się w krótkim czasie o trzy poręczne alkomaty, które przeznaczone są do badania w terenie zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu uczestników ruchu\n- Otrzymane testery są absolutną nowością na rynku. Dla przykładu, jeden z nich- alkomat iBlow zapewnia przeprowadzenie badania znacznej liczby kierowców w bardzo krótkim czasie. Dzięki zastosowaniu tego nowoczesnego sensora elektronicznego pomiar trwa zaledwie 4 sek., dając możliwość przebadania ponad pół tysiąca ludzi tylko w przeciągu jednej godziny. Cechą szczególnie istotną jest również funkcja w trybie pasywnym, dzięki której można wykonać test na obecność alkoholu w pojemnikach z płynami oraz przebadać osoby niewspółpracujące przy badaniu - opisują policjanci.


OGONOWSKA MAJA MAKE UP: Podkład LIQUID CONTROL HD Eveline - Hit czy Kit?\nPodkład LIQUID CONTROL HD Eveline - Hit czy Kit?\nKorzystając z okazji, że trochę mnie wysypało od nadmiaru nowych kosmetyków w dzisiejszym poście chciałam napisać kilka słów na temat taniego, drogeryjnego podkładu, który szturmem podbija internet i kosmetyczki Polek. Mowa oczywiści o podkładzie LIQUID CONTROL HD od Eveline. Cena tego produktu to około 35zł za 32ml. Posiadam go w dwóch odcieniach - 010 Light Beige i 030 Sand Beige - szczęśliwie ten jaśniejszy niemal idealnie stapia się z moją skórą.\nProducent zapewnia nas, że podkład jest nietłusty, idealnie stapia się z cerą, jest lekki i gwarantuje efekt drugiej skóry. Ponadto podkład ten ma "doskonale kryć i utrzymywać się aż do 24h".\nZawsze gdy czytam takie rzeczy zastanawiam się czy osoby przygotowujące opis produktu testują go w ogóle na własnej skórze :-)\nO ile w 100% zgadzam się, że podkład jest: nietłusty, lekki, a konsystencja jest bardzo wodnista, tak z efektem drugiej skóry, doskonałym kryciem i wydłużoną do 24h trwałością już bym się mogła nieco kłócić.\nPodkład ten konsystencją przypomina mi mój ukochany Face & Body z Maca jednak w przypadku Eveline krycie i zastyganie jest zdecydowanie bardziej zauważalne. Mimo wszystko krycie to jest pomiędzy małym. Podkład posiada ogromne możliwości budowania krycia, przez co nie powiedziałabym, że wodnistość to jego wada. Wręcz przeciwnie - lejąca konsystencja sprawia, że podkład ten nadawać się będzie dla dużo większego spektrum klientów. Potrzebujesz mocniejszego krycia? Dołóż po prostu drugą warstwę, tak jak ja to zrobiłam poniżej.\nNa pierwszym zestawieniu możecie zobaczyć mnie po lewej - bez makijażu, oraz po prawej - z jedną warstwą Liquid Control.\nNa poniższym zestawieniu zobaczyć możecie mnie ponownie bez makijażu po lewej, oraz w dwóch warstwach podkładu i nałożonym pudrem po prawej (użyłam Eveline Matt My Day Banana Powder).\nMyślę, że różnica w kryciu wszelkich niedoskonałości widoczna jest gołym okiem.\nNie zgodziłabym się jednak, że otrzymujemy tu efekt drugiej skóry. Zarówno na zdjęciach jak i na żywo widzę i czuję, że mam typowy, wodny fluid na twarzy. Wyznacznikiem "efektu drugiej skóry" są dla mnie podkłady mineralne, których naprawdę ani nie czuć, ani nie widać na twarzy. Choć jestem w stanie uwierzyć, że kobiety, które przyzwyczajone są do tępych, gęstych podkładów po spróbowaniu tego produktu mogą mieć wrażenie niespotykanej lekkości na skórze.\nOpakowanie produktu posiada bardzo wygodną pipetę, którą możemy skroplić podkład bezpośrednio na twarz bez dotykania skóry do czego Was zachęcam, ponieważ podkład nałożony na gąbeczkę momentalnie w nią wsiąka i ... tyle go widzimy. Oczywiście powodem jest wodnista konsystencja, więc trzeba się z tym liczyć.\nPodkład przy dwóch warstwach pięknie przykrył krostki oraz piegi, skóra jest ujednolicona. Niektórzy skarżą się na oksydację - ja tego póki co nie odnotowałam, jednak mój produkt jest stosunkowo nowy.\nTrwałość podkładu jest faktycznie całkiem niezła, jednak już po paru godzinach odnotowałam bardzo mocne świecenie. Oczywiście moja cera jest ogólnie bardzo potliwa w strefie T, jednak jeśli nie użyję mocno matującego pudru do tego podkładu po kilku godzinach mój nos śmiało może wyznaczać statkom drogę do portu...\nJeśli macie gdzieś na twarzy odstające skórki możliwe, że przed aplikacją podkładu konieczne będzie złuszczenie twarzy, ponieważ ze względu na niskotłuszczową formułę produkt potrafi podkreślać suche miejsca.\nKolor 010 jest dla mnie niemal idealny, zaś obawiam się, że 030 nawet gdy się opalę będzie zwyczajnie zbyt brzoskwiniowy.\n- Możliwość budowania krycia\n- Bez przypudrowania wygląda bardzo naturalnie\n- Lekki, wodnisty\n- Po kilku godzinach nadal wygląda naturalnie\n- Budowanie krycia wymaga czasu\n- Może podkreślać suche skórki i włoski\n- Nie zapewni nawilżenia\n- Szybko przepuszcza sebum\n(wygląd twarzy świeżo po nałożeniu podkładu)\nNo i co Wy o nim sądzicie? Zachęciłam Was do wypróbowania, czy może wręcz przeciwnie?\nPosted by Maja at 12:27 AM\nLabels: eveline, liquid control, maja ogonowska, podkład HD, swatche\nArchiwum Bloga: May (1) April (3) March (1) February (1) January (1) July (1) April (2) February (6) January (1) November (1) September (1) August (2) March (2) February (1) January (2) May (1) January (1) December (2) October (1) September (1) August (1) June (1) May (1) April (2) March (1) February (6) January (2) December (5) November (3) October (4) September (4) August (2) July (3) June (6) May (7) April (7) March (2) September (1)\nmakijaż recenzja wizaż tutorial inglot make up opis brąz krok po kroku rzęsy sesja brwi catrice kobo sleek test mac maja ogonowska autoportret kolor kosmetyki modelka pigment pomadka włosy youtube zdjęcia lato metamorfoza podkreślenie oka rozświetlacz video wakacje zielone oczy cień glazel makeup regeneracja usta wieczorowy baza beż blond blondynka cera dieta fiolet halloween inspiracje klientki makijażystka naturalne oczyszczanie paese pielęgnacja podkład pędzle skóra sztuczne rzęsy wiosna wizażystka zdjecia złoto benefit brazowe oczy burgund clare blanc film filmik fuksja golden rose konturowanie kryolan kurs majablog.pl matowe metamorfozy nawilżenie neicha nude oczy odżywka paleta pielęgancja pin up post projekt przed po puder relacja rozne swatche szkolenie the balm turkus urban decay urlop vlog w obiektywie wyjazd zdrowie El Teide LIFTING RZĘS La Gomera Marion Puerto de la Cruz TENERYFA 2016 adele aktorka algi morskie aliexpress antyperspirant do twarzy arbonne as management barrier spray barwy harmonii baza pod cienie beautybigbang biały jeleń biovax biżuteria bobbi brown body magic dust bourjois bridal makeup brokat bronzer brunetka błyszczyk cena makijażu ślubnego cera mieszana cera tłusta chorwacja cienie cienie mineralne collistar contour costa adeje cut crease czerwień deborah milano dezodorant do twarzy do kąpieli doktor makeup dreamy duo essence eveline eye shadow keeper facefinity compact nowa wersja swatch falbanka galeria gifts glamour golden skin gość harpers bazaar henna hiszpania hoola inspiracja isadora jak zachamować pocenie jaka cena za makijaż jezioro john frieda karnawał kasia sawczuk kolory kolory podkładu kosmetyka kratka kulisy kursantka kwas cytrynowy kępki l'biotica la prairie lakier laminowanie rzęs lash lift lifting rzęs Warszawa liquid control lookbook lvl make up brushes make up forever makeup artist makeuprevolution makijaż glow makijaż na wesele makijaż no makeup makijaż panny młodej makijaż przy infekcji oka makijaż makijaż próbny makijaż studyjny makijaż testowy makijaż ślubny makijażysta map marc anthony mariodedivanovic maseczka maska max factor maybelline mediolan mehron miss sporty mixery nyx miód modelki mur nabla nadpotliwość naked naszyjnik natura siberica naturalny makijaż niebieskie oczy no sweat skin nomakeup norel nyx nyx cosmetics ogonowska olej olejek opalanie organiczne paletka peeling photo mix podkład HD podkład wodoodporny podróż podstawowy zestaw pędzli pokaz porównanie połysk praca wizażysty prezent produkty przedłużanie publikacja publikacje puder mineralny pędzel pędzel wegański. maja ogonowska rady recenzje regulacja review revitalash rozświetlenie dekoltu rudowłosa second hand sephora shake shinybox skin prep pro spain spodenki studniówka stylizacja sukienka super pokarm suplement swatch szampon szkoła szkoła makijażu szpilki tanie pomadki technic tekst test na żywo test tanich pomadek thebalm tonik too faced torba trwała na rzęsy trwałe podkręcenie rzęs tusz do rzęs uczennica ulubieńcy vegan vipera walentynki warszaty weganizm wizażysta wizażysty wodoodporny wodooporny włochy yasumi yumi lashes zakupy zioła zoeva ślub


Organized like me: Krótkie podsumowanie tygodnia :)\nNie odkładam obowiązków na potem - to najważniejsze i tym chcę się pochwalić :) Uczę się dość sporo, dużo pracuję (chyba nawet za dużo) i czas mija mi zdecydowanie za szybko...\nUdało mi się w tym tygodniu zadbać nieco bardziej o siebie - to jest jednym z moich marcowych celów - ale nadal nie jest tak, jak bym chciała. Brakuje mi czasu :/\nDzisiaj za to byłam na zakupach. Kupiłam ubrania!!! I to sporo (kocham outlety :)) Nie pamiętam kiedy ostatnio kupiłam kilka ciuchów na raz, powaga! Po pierwsze, nie miałam pieniędzy, a po drugie, uważałam, że nie powinnam nic kupować dopóki nie schudnę, bo i tak potem nie będę tego nosić. Postanowiłam jednak to zmienić. Bo niby dlaczego mam teraz wyglądać niechlujnie? Bo jestem gruba? Nieatrakcyjny wizerunek mnie tylko dobija, a w szafie miałam już same zniszczone ubrania. Kupiłam dzisiaj kilka bluzek i sweterków i od razu mi lepiej :)\nW nadchodzącym tygodniu zamierzam jeszcze lepiej zadbać o siebie, rozpisałam sobie plan wszystkich zabiegów pielęgnacyjnych na ten tydzień. Żeby mi się to udało, muszę podjąć się kolejnego wyzywania:\nograniczam czas spędzany przed komputerem do minimum\nbędę spisywać codziennie ile czasu spędzam w sieci, dam znać za tydzień jak mi poszło ze wszystkim :)\nAutor: orgaznizedlikeme o 21:16\nzakochana91 10 marca 2013 21:27\nCzekam na rezultaty! Ja tez ograniczam czas przed kompem i powiem Ci, ze nagle się okazało, że mam mnóstwo czasu:)\nAle niektóre sprawy muszę przez internet załatwić!\nKaro Alkesta 10 marca 2013 22:07\nKurczę, ja chyba także muszę powziąć sobie takie wyzwanie. Tego czasu przed komputerem naprawdę nie zauważamy. A to sprawdzę pocztę, a to może bloga (a nuż nowy komentarz) - a tu patrzy się na zegarek - i gdzie minęła ta godzina? Czas wyjęty z życia.. Powodzenia i pozdrawiam! :)\nFen 11 marca 2013 00:08\nRozpiska zabiegów pielęgnacyjnych! Genialne! Chyba muszę to od Ciebie zerżnąć ale to coś czego potrzebuję. Planuję sobie "w tym tygodniu pomaluję paznokcie, zrobię peeling, nałożę maseczkę, potrzymam 3 godz odżywkę, pofarbuję włosy, wyreguluję brwi" i nic z tego. Wychodzi na to, że nie robię nic. A taki sztywny plan to poważnie mega pomysł.\nCo do internetu - Ja zdecydowanie przesadzam i aż bałabym się zapisywać ile czasu spędzam przed monitorem. Będę śledzić Twoje postępy bo jestem ciekawa jak pójdzie :) Pozdrawiam serdecznie


Wywietrznik (materiały własne)\nNa początku warto zaznaczyć, że rozwój Nowej Huty uchronił centrum Krakowa przed ingerencją władzy i wprowadzeniem socrealistycznych zmian w architekturze. Z drugiej jednak strony, budowa kombinatu całkowicie zdeterminowała rozwój życia kulturalnego i gospodarczego w Krakowie. Środki finansowe zostały drastycznie ograniczone, a fala przyjezdnych, którzy szukali pracy przy budowie nowej dzielnicy, spowodowała zagęszczenie mieszkań w centrum miasta. Tylko część imigrantów mogła pomieścić się w pospiesznie wznoszonych budynkach mieszkalnych w Nowej Hucie. (2)\nByli dyrektorzy dementują mit Nowej Huty jako kary wymierzonej w inteligencki Kraków. Jerzy Folfasiński zaprzecza, że budowa nowej dzielnicy stanowiła prztyczek dla Krakowa za niskie poparcie partii PZPR w wyborach: Mogiłę zaproponował inżynier Zybin z moskiewskiego GIPROMEZ-u. Byłem jego tłumaczem i wiem, co nim kierowało. Był zauroczony Krakowem i jego kulturalną aurą. Nie fetyszyzujmy powodów politycznych. Hutę Cornigliano zbudowano w samej uniwersyteckiej Genui, grubo starszej niż Kraków. (3)\nNie potwierdzają również opinii, która głosiła, że przyczyną wybudowania szerokich ulic w Nowej Hucie była chęć pozostawienia dużej ilości miejsca dla czołgów mających rozpędzać antyrządowe manifestacje. (3)\nPlan Nowej Huty (materiały własne)\nDlaczego więc Nowa Huta została najmłodszą siostrą Krakowa? Podczas podejmowania decyzji o umiejscowieniu głównej inwestycji Planu 6-letniego pod uwagę brano trzy lokalizacje: teren między Gliwicami i Pyskowicami, teren znajdujący się nieopodal Skawiny oraz teren w okolicy Kopca Wandy.\n1 i 2 lutego 1949 roku rozpoczęto działania badawcze na terenach położonych na wschód od Krakowa. Decyzja o budowie Nowej Huty w sąsiedztwie miasta zapadła 24 lutego, w tym samym roku rozpoczęto proces wywłaszczenia majątków ziemskich osób zamieszkałych na tych ziemiach. (4) W opinii o tej lokalizacji zwracano uwagę na korzystny układ terenu, który jest bogaty w materiały budowlane, bliskość Wisły i centrum miasta, kształt powierzchni, wytrzymałość gruntu, optymalny poziom wód gruntowych oraz możliwość przyłączenia huty do trzech magistrali kolejowych (wschodniej, zachodniej i północnej). (5)\nHenryk Makarewicz, Orka na tle kombinatu metalurgicznego Huty im. W. I. Lenina, 1965 r.\nLokalizacja Nowej Huty na wschodnich ziemiach Krakowa spełniała także inne, nie mniej istotne warunki. Jednym z nich była kwestia odpowiednio zachowanej infrastruktury w mieście. Kraków w czasie II wojny światowej nie uległ tak dotkliwym zniszczeniom jak wiele polskich miast, dzięki czemu środki, które miały posłużyć odbudowie, mogły zostać przeznaczone na inne cele. Kraków miał stać się swoistą bazą noclegową dla przyjeżdżających do Huty robotników. W mieście znajdowały się również dwie uczelnie techniczne, które mogły zapewnić rozwój i odpowiednie wykształcenie.\nJózef Stalin był orędownikiem proporcjonalnego rozmieszczenia przemysłu w państwie. W Polsce należało więc postawić przeciwwagę wobec silnie uprzemysłowionego rejonu Górnego Śląska.(6) Kraków nie był uznawany za mekkę przemysłu, stanowił jedynie punkt przesiadkowy dla osób szukających zatrudnienia, docelowo zmierzających w stronę Hamburga czy też innych zachodnich miast. Niewielki stopień urbanizacji, wysokie przeludnienie zarówno samego centrum miasta, jak i okolicznych miejscowości, chęć aktywizacji mieszkańców i przyspieszenie wzrostu czynnika miastotwórczego, to kolejne z czynników świadczących na korzyść lokalizacji kombinatu w rejonie krakowskim.\nZ usytuowania Nowej Huty niedaleko Skawiny zrezygnowano po przeprowadzeniu badań, które wykazały, że 85% wiatrów w tym rejonie to wiatry zachodnie, co wiązałoby się z zadymieniem centrum Krakowa.(7) Dlatego też wybrano wschodnią lokalizację, przez co narażona na zanieczyszczenie była głównie Puszcza Niepołomicka i tereny na wschód od Wisły. Zlokalizowanie Nowej Huty na terenach lessowych przyczyniło się do kilkuletniego zatopienia placu budowy w morzu błota. Prawdą jest więc stwierdzenie, że Nowa Huta została zlokalizowana na najżyźniejszych krakowskich glebach.\n1. E.Wilk, Państwu już dziękujemy, „Polityka”, 1999\n2. K. Sowa, Nowa Huta jako społeczne i gospodarcze uprzedmiotowienie nowego ustroju\n3. R. Niemiec, Dyrektoriat, „Polityka”, 2010\n4. J. Salwiński, Obszar historyczny Nowej Huty\n5. J. Purchla, Nowa Huta jako problem badawczy\n6. J. Mikułowski Pomorski, U genezy powołania nowego miasta. Między pogłoską a dedukcją.\n7. J. Olszowski, Działalność organizacji społeczno-politycznych


księgarnia | Ptaki z Marin Country\nProblemy i kłopoty, jakie spotykają będący w dużym dołku rynek księgarski.\nJedną z najstarszych form spędzania wolnego czasu jest literatura, ludzie od dawien dawna używali książki jako doskonałą formę spędzania wolnego czasu. Lecz książki to również ogromna wiedza, na ich kartach spisano dużą część wiedzy, jaką posiadła przez minione lata ludzkość. Może się wydawać, że książce nic nie jest w stanie zagrozić, lecz niestety minione lata pokazały że jest inaczej. Przynajmniej w Polsce, bo jednak nasi sąsiedzi dają sobie radę i tam kryzysu na rynku wydawniczym nie ma.\nRead more about Problemy i kłopoty, jakie spotykają będący w dużym dołku rynek księgarski.


Cała prawda o trądzik – Czy to jest prawdziwe?\nMuszę powiedzieć, że istnieje wiele świetnych produktów do leczenia trądziku, ale jest też wiele produktów, które nic nie robią. Zobaczmy więc, jak powiedzieć, które są dla Ciebie dobre. Pierwsza rzecz, która jest dla ciebie dobra: możesz pozbyć się wyprysków bez antybiotyków. Ale poleciłbym antybiotyki na inne rodzaje problemów skórnych. Jest tak, ponieważ istnieją bakterie, które rozwinęły oporność na antybiotyki. Istnieje lek o nazwie minocyklina (lewamizol). W badaniach wykazano, że może pomóc usunąć bakterie ze skóry bez powodowania żadnych skutków ubocznych. I to nie jest drogie. Możesz więc zrobić rano leczenie za radą lekarza, a będzie ono działać przez co najmniej 3 miesiące. Dostępne są inne antybiotyki. Myślę, że lepiej jest leczyć trądzik, jeśli możesz.\nMożesz zobaczyć pełną listę produktów na trądzik na naszej stronie Amazon. Dermatolog powiedział mi, że jedyną różnicą między różnymi produktami jest to, jak długo działają. Dlatego nie polecam kupowania więcej niż jednego produktu na raz. Do wyboru jest tak wiele produktów na trądzik. Istnieje wiele opcji. Polecam ten, który dostałem od mojego dermatologa. Używają esencji naprawczej ślimaka Mizon i Dr.\nBlack Mask jest prawdopodobnie jedną z najdoskonalszych pomocy, gdy tylko chcesz pozbyć się trądzik...\nWygląda to oczywisto: Princess Mask działa cuda. W każdym razie neutralny obserwator dochodzi do wn...\nCoraz więcej entuzjastów mówi o tym lekarstwie i ich sukcesie w trakcie stosowania Bioxin. Oczywiśc...\nDane wyraźnie wyglądają tak: Acnezine działa cuda. W końcu ta teza pojawia się, zauważamy niezliczo...\nJako poufna wskazówka w osiąganiu czystej skóry została niedawno udowodniona Derminax. Wiele pozyty...\nJak tylko rozmowa Nonacne z poprawą Nonacne skóry, Nonacne zwykle kojarzony z tym tematem - co może...


Hangover- jedyny bar w Ebikonie – Auslanderka w Szwajcarii…\nAm 29. Dezember 2017 Von auslanderkawszwajcarii In Gdzie na balangę\nMieszkasz w Ebikonie (LU)? Nieopodal? Wylądowałeś już tam „niechcący“? A może po zwiedzaniu Mall of Switzerland chciałbyś pójść na piwo? Ewentualnie nie masz jeszcze planów na sylwestra…? Nie martw się. Mam dla ciebie propozycję.\nHangover mieści się w Ebikonie, w niemal 12 tyś. mieście pod Lucerną i aż się dziwię, że jest tylko jeden. Restauracji tam parę i nawet hala gier, nie wspominając już o drugim, co do wielkości centrum handlowym w Szwajcarii, w którym jest wiele atrakcji do spędzania czasu wolnego samemu lub z rodziną. Jednak, gdy spokojnie chcesz się napić, pogadać z ludźmi 18 +, wtedy jedynym miejscem jest właśnie Hangover, znajdujący się przy głównej ulicy miasta, na Zentralstrasse 12. Otwarty jest codziennie, oprócz niedziel, od 17:00 do…\nNa przełomie października i listopada otrzymał nowy glanc. Został powiększony, jego wnętrze stało się przytulniejsze, a ludzie walą tam tłumami.\nBar posiada salę, w której można spokojnie usiąść i coś wypić, w tym samym pomieszczeniu znajduje się Djka, za której konsolą może stanąć prawie każdy. Miejsce do tańca i długi stół bar, zaopatrzony w trunki z różnych stron świata.\nW Hangover znajduje się też sala koncertowa, przeznaczona dla młodych (nie wiekiem, a doświadczeniem) artystów.\nHangover posiada również oddzielone pomieszczenie dla wielbicieli tytoniu, a liczne gry telewizyjne, zręcznościowe (dart i inne) i szafa grająca- umilą nam czas w tym przybytku.\nPodczas remontu nie zapomniano i o toaletach, w których wykonanie czynności fizjologicznych to istna przyjemność. Zwłaszcza u pań…\nCo miesiąc wybierany jest Hit Sezonu- przekąska (np. pizza za 10 CHF, czy jak w tym miesiącu Carrywurst za 9 Frania), koktail (Caipirinha za 16 CHF) i wino (Pinot Grigio Di Leonardo (IT), za lampkę 6,50, za butelkę 7,5 dl-45 CHF). Ceny nie są wygórowane i na piwo, czy wódkę stać każdego.\nTeam baru organizuje wiele koncertów i imprez okolicznościowych. Sylwester, pod nazwą BIAŁY, to nic innego jak białe ubranko, za które otrzymacie drina gratis. Początek o 21:00.\nPo nowinki wejdź na stronę klubu www.hangoverbar.ch lub na fejsbukowy funpage TU.\n„Witamy serdecznie w najlepszym barze Ebikonu!\nOk. Jest też jedyny…“\nNajlepsza reklama, jaką do tej pory widziałam.\nSchlagwörter: Bar w Ebikonie, Hangover, Hangover Ebikon