Szare Przystanie (sin. Mithlond, ang. Grey Havens) – fikcyjny port ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia.Rivendell (sin. Imladris) – siedziba elfów ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia, znana jako dom Elronda z fabuły Hobbita i Władcy Pierścieni. W mitologii Śródziemia odgrywa rolę bezpiecznego miejsca, w którym pielęgnuje się tradycje i dawną wiedzę.\nÑoldorowie[ | edytuj kod]\nOsobny artykuł: Ñoldorowie.\nGenealogia rodu Finwego[ | edytuj kod]\nRód Finwego przewodził szczepowi Ñoldorów i z rodziną tą był związany tytuł Najwyższego Króla Ñoldorów. Gałąź tego rodu (potomkowie Fingolfina) dała początek rodowi półelfów przez Idril, matkę Eärendila. Gałąź Finarfina także związana jest z półelfami (przez Celebríanę, żonę Elronda).\nNevrast – fikcyjna kraina ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia, wybrzeże Beleriandu położone na północ od Falas i na południe od zatoki Drengist.Shire (ang. hrabstwo) – fikcyjny region ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia zamieszkany przez hobbitów. Leżał w Eriadorze, w granicach Arnoru. Jego nazwa w Westronie to Sûza.\nGałąź Fingolfina[ | edytuj kod]\nGałąź Finarfina[ | edytuj kod]\nFinwë[ | edytuj kod]\nBył jednym z elfów wybranych przez Oromego, by zobaczyć Aman, a potem przywódcą Ñoldorów w drodze z Cuiviénen do Amanu i Najwyższym Królem Ñoldorów w Amanie. Miał dwie żony: Míriel, z którą miał syna Fëanora oraz Indis, ze szczepu Vanyarów, z którą miał dwóch synów, Fingolfina i Finarfina, a także dwie córki Findis i Irimë. Został zabity przez Melkora w Formenos.\nLúthien (sin. czarodziejka), zwana także Tinúviel (sin. słowik) – fikcyjna postać ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Inspiracją dla tej postaci była żona Tolkiena Edith, a na nagrobku pisarza i jego żony obok nazwisk widnieją również ich wieczne imiona: Beren i Lúthien.Dorthonion (sind. kraina sosen; Taur-nu-Fuin) – fikcyjna kraina ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia.\nJego imię pochodzi z quenyi.\nAegnor[ | edytuj kod]\nBył czwartym synem Finarfina i władcą Ñoldorów.\nRazem ze swoim bratem Angrodem został wygnany z Amanu. Był jednym z najbardziej bohaterskich wojowników, w ogniu bitwy jego oczy jaśniały płomieniem.\nW Beleriandzie był wasalem Finroda i razem z Angrodem utrzymywał straże, broniące przed wojskami Morgotha, na wzgórzach Dorthonionu. Obaj zostali zabici w Dagor Bragollach.\nAegnor nigdy się nie ożenił. Zakochał się w Andreth z rodu Edainów, ale ponieważ czasy były niespokojne i wiedział, że może wkrótce zginąć, nie chciał jej unieszczęśliwić.\nArwena (ur. w 241 roku Trzeciej Ery, zm. w 121 roku Czwartej Ery; zwana także Arwen Undómiel) – fikcyjna postać ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia.Sauron (qya. Ohydny) – fikcyjna postać ze stworzonej przez Tolkiena mitologii Śródziemia. W zbiorze opowieści Silmarillion jest sługą Morgotha, podczas gdy we Władcy Pierścieni występuje już jako główny antagonista. Zostaje wspomniany również w Hobbicie jako Czarnoksiężnik, choć nie jest wymienione jego imię.\nImię Aegnor jest sindarińską formą jego qunejskiego imienia nadanego mu przez matkę, tj. Aikanáro lub Aikanár, co znaczy spadający ogień (odzwierciedla to jego charakter). Ojciec nazwał go Ambaráto, co oznacza wielce szlachetny.\nWe wczesnych książkach Tolkiena (np. Historia Śródziemia) imię tej postaci brzmiało Egnor. W jeszcze wcześniejszych książkach (np. Księga zaginionych opowieści), brzmiało tak imię ojca Berena (który był Ñoldorem, a nie człowiekiem, jak we wcześniejszych notatkach). Była to jednak ta sama postać.\nAmras[ | edytuj kod]\nBył siódmym i ostatnim synem Fëanora i Nerdaneli, bliźniakiem Amroda, urodzonym w Amanie w czasie trwania Lat Drzew.\nDruga Era – okres w stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia. W Listach Tolkien nazwał ją dość mroczną epoką.Beleriand (sin. Balar-kraj) – fikcyjna kraina ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia opisana w powieści Silmarillion. Istniała do końca Pierwszej Ery Słońca.\nRazem z ojcem i braćmi złożył przysięgę że odzyska Silmarile i wyruszył z nimi w pościg za Morgothem do Beleriandu. Spłonął żywcem, będąc na statku w Losgarze, którym chciał wrócić do Valinoru. Statki w Losgarze podpalił jego ojciec Fëanor, aby uniemożliwić hufcom Fingolfina przejście do Beleriandu. Dokonując tego nie wiedział, że na jednym z nich jest Amras, który jako jedyny sprzeciwił się jego woli.\nLegendarium Tolkiena – fikcyjne uniwersum stworzone przez J.R.R. Tolkiena, przedstawione w dziełach o Śródziemiu (Ardzie), m.in. we Władcy Pierścieni, Hobbicie i Silmarillionie, w którym Tolkien wykorzystał swoją wiedzę o wierzeniach Anglosasów. W rozumieniu tolkienistycznym nazwa legendarium Tolkiena (mitologia Tolkiena) może oznaczać także część uniwersum Tolkiena poświęconą wierzeniom i legendom elfów, czyli w myśl świata przedstawionego: historycznym wydarzeniom, które przeszły do świata legend z perspektywy bohaterów Władcy Pierścieni.Tol Sirion (sin. wyspa Sirionu) – fikcyjna wyspa ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia położona blisko Przełomu Sirionu.\nJest to ostateczna wersja jego losu, ale nie znajduje się ona w Silmarillionie. W nim Amras dzieli losy Amroda w Beleriandzie i razem z nim ginie w ataku nad Ujściem Sirionu, w ostatnim roku Pierwszej Ery.\nJego imię znaczy rudy szczyt, wierzchołek, i jest związane z kolorem jego włosów.\nAmrod[ | edytuj kod]\nWraz z bratem Amrasem zamieszkiwał wschodnią część Beleriandu. Po matce odziedziczył rudy kolor włosów. Zginął w czasie napaści synów Fëanora na Ujście Sirionu.\nŚródziemie (ang. Middle-earth) – fikcyjna pradawna kraina, w której toczy się akcja większości opowieści J.R.R. Tolkiena. Określenie to używane jest zarówno na określenie całego świata (Ardy) opisanego w Hobbicie, Władcy Pierścieni i Silmarillionie, jak i w węższym sensie, jako nazwa głównego kontynentu Ardy (zwanego również Endorem).Wojna o Beleriand (Wojna o Klejnoty) – fikcyjny konflikt zbrojny ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia toczący się w czasie Pierwszej Ery. Wojna była prowadzona pomiędzy wojskami Morgotha, a elfami i Edainami. Zakończyła się pyrrusowym zwycięstwem sił Dobra, które, choć pokonały Morgotha, odniosły znaczne straty, a Beleriand ostatecznie został zniszczony.\nJego imię ojcowskie brzmi w quenyi Pityafinwë (mały Finwë), a imię matczyne to Ambarussa (czerwonogłowy).\nAnairë[ | edytuj kod]\nInformacje na jej temat znajdują się w tomie XII Historii Śródziemia. Nie ma o niej wzmianki w Silmarillionie.\nByła małżonką Fingolfina. Urodziła mu trzech synów: Fingona, Turgona i Argona oraz córkę Aredhelę. Blisko przyjaźniła się z Eärweną i nie opuściła Amanu wraz z mężem w czasie buntu Ñoldorów.\nJej imię pochodzi z quenyi i dosłownie znaczy Najświętsza.\nCirith Thoronath (sin. wąwóz orłów) - jedno z miejsc z fikcyjnego świata literackiego Śródziemia stworzonego przez J.R.R. Tolkiena.Pierścienie Władzy (także Wielkie Pierścienie) – artefakty ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia.\nAngrod[ | edytuj kod]\nBył trzecim synem Finarfina. Poślubił Eldalôtë i miał z nią syna, Orodretha. Powrócił do Śródziemia wraz z rodzeństwem z zastępami Fingolfina ze względu na przyjaźń z Fingonem. Osiedlił się na północnych stokach Dorthonionu, którym władał razem z bratem Aegnorem. Był pierwszym z Wygnańców, który dotarł do Doriathu. Opowiedział Thingolowi historię buntu Ñoldorów. Zginął wraz z Aegnorem w bitwie Dagor Bragollach.\nWładca Pierścieni (oryg. The Lord of the Rings) – powieść fantasy J. R. R. Tolkiena, której akcja rozgrywa się w mitycznym świecie Śródziemia.Sarati – system znaków wymyślony i opracowany przez J. R. R. Tolkiena, występujący w stworzonej przez niego mitologii Śródziemia.\nImię Angroda w qyenyi brzmiało Angarato, co znaczy Żelazny mistrz.\nAranwë[ | edytuj kod]\nBył elfem z Domu Fingolfina. Nie ma o nim zbyt wielu informacji, ale prawdopodobnie był szlachcicem z Gondolinu (jego syn, Voronwë przybył z Gondolinu).\nJego imię pochodzi z quenyi oznacza szlachetny.\nAredhela[ | edytuj kod]\nUrodziła się w Amanie w czasie trwania Lat Drzew. Była córką Fingolfina i Anairë, siostrą Fingona i Turgona, uznawaną za jedną z najszlachetniejszych dam szczepu Ñoldorów. Mieszkała z Turgonem w Gondolinie, ale po opuszczeniu miasta została schwytana przez Eöla i zmuszona do małżeństwa. Urodziła mu syna, Maeglina, a gdy ten urósł, uciekli razem do Gondolinu. Eöl próbował zabić syna zatrutą strzałą, lecz Aredhela zasłoniła go własnym ciałem, sama przy tym ginąc. Według Roberta Fostera miało się to odbyć w 345 roku Pierwszej Ery.\nBelegost – siedziba krasnoludów ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Pojawia się w Silmarillionie. Pewne informacje na jego temat znajdują się w Dodatkach do Władcy Pierścieni. Jest zaznaczony i podpisany na mapie Beleriandu dołączonej do Silmarillionu.Wódz Nazgûli (Czarnoksiężnik z Angmaru) – fikcyjna postać ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia.\nZ powodu wyjątkowo jasnej cery i stylu ubioru (nosiła białe i srebrne ubrania) zwana była Ar-Feiniel (Białą Panią Ñoldorów).\nArgon[ | edytuj kod]\nInformacje na jego temat znajdują się w tomie XII Historii Śródziemia. Nie ma o nim wzmianki w Silmarillionie.\nBył trzecim synem Fingolfina i Anairë. Wyróżniał się imponującą postacią (był wyższy od braci) i popędliwym charakterem. W czasie buntu Ñoldorów opuścił Aman wraz z ojcem i większością plemienia. Przebył całą drogę do Śródziemia przez cieśninę Helcaraxë. Gdy hufiec Fingolfina został nagle zaatakowany przez orków przy Lammoth, Argon ruszył na przeciwników i gwałtownym atakiem rozproszył. Zapędził się jednak za daleko i zginął otoczony przez orków.\nWilkołak – w wielu mitologiach (m.in. słowiańskiej i germańskiej) i legendach człowiek, który potrafił się przekształcić w wilka. Był wtedy groźny dla innych ludzi i zwierząt domowych, gdyż atakował je w morderczym szale. Wierzono, że wilkołakiem można stać się za sprawą rzuconego uroku lub po ukąszeniu przez innego wilkołaka. Przeistoczenie w wilka było również możliwe dzięki natarciu się specjalną maścią.Silmarile (qya. Silmarilli, lp. Simarillë) – fikcyjne przedmioty ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia.\nSindarińskie imię Argon zostało nadane mu pośmiertnie w Śródziemiu przez elfów, którzy chcieli uczcić jego pamięć i męstwo. On sam przez całe życie nosił imię quenejskie: Arakano (dosłownie: Wysoki dowódca).\nArminas i Gelmir[ | edytuj kod]\nByli Noldorami, mieszkali w Przystaniach Sirionu. Byli wysłannikami Cirdana który zlecił im przekazanie wieści od Ulma do Nargothrondu. Szli jednak niezbyt śpiesznie gdyż szukali też drogi do siedziby Turgona której jednak nie znaleźli. Po drodze w Hithlumie spotkali Tuora którego wyprowadzili poza teren kraju przez Ścieżkę Noldorów. Gdy dotarli na miejsce przekazali wieści od Cirdana (które jednak okazały się spóźnione) i przepowiednię Ulma.\nUjście Sirionu – fikcyjna kraina ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia, położona w delcie Sirionu wpadającego do zatoki Balar.Balrogowie (w sindarinie Demon Mocy, qya. Valarauko, l.mn. Valaraukar) – istota demoniczna ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia.\nNajprawdopodobniej obaj pochodzili ze szczepu Angroda.\nCaranthir[ | edytuj kod]\nBył czwartym synem Fëanora i Nerdaneli, urodzonym w Amanie w czasie trwania Lat Drzew. Tak jak wszyscy jego bracia złożył przysięgę mówiącą o ściganiu wszystkich istot posiadających Silmarile. Jego królestwo, Dor Caranthir, leżało w Thargelionie. Zamieszkał na brzegu jeziora Helevorn. Po Dagor Bragollach uciekł wraz z bratem Amrodem na południe, do Amon Ereb. Uratował Halethę i Haladinów od orków. Widząc męstwo Haladinów zaproponował im ziemie na północy, jednak Haletha odmówiła. Zginął wraz z Curufinem i Celegormem w czasie ataku synów Fëanora na Menegroth.\nNogrod ( Tumunzahar w języku Khuzdul) – fikcyjne miasto krasnoludzkie ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia.Valarowie (qya. Valar, Potęgi, lp. Vala) – fikcyjne postaci stworzone przez J. R. R. Tolkiena w mitologii Śródziemia, najpotężniejsi Ainurowie. Ludzie nazywali ich czasem bogami. Od początku mieli określoną płeć, mimo że byli istotami duchowymi.\nQuenyejskie imię nadane mu przez ojca brzmiało Morifinwë (Ciemny Finwë, od koloru włosów), nadane mu przez matkę – Carnistir (Czerwona twarz).\nCelebríana[ | edytuj kod]\nWspominają o niej bohaterowie Władcy Pierścieni. Informacje na jej temat znajdują się w Dodatkach do powieści. Postać ta nie pojawia się w ekranizacji Władcy Pierścieni reżyserii Petera Jacksona.\nW angielskim oryginale – Maid Celebrían\nPrzekład Marii Skibniewskiej – Lady Celebríana (Kelebriana)\nPrzekład Jerzego Łozińskiego – Panna Kelebrían\nPrzekład Marii i Cezarego Frąców – Wyrobna Celebríana\nByła jedynym dzieckiem Galadrieli (Ñoldorki) i Celeborna (Sindara). Urodziła się w Eriadorze w Drugiej Erze. Przez większość Drugiej Ery przebywała z rodzicami.\nAragorn – postać literacka ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia, jeden z głównych bohaterów powieści Tolkiena Władca Pierścieni. W filmowej trylogii Petera Jacksona wcielił się w niego Viggo Mortensen.Túrin Turambar (ur. 463 roku Pierwszej Ery w Dor-lóminie, zm. 499 roku Pierwszej Ery w Cabed-en-Aras) – jedna z najważniejszych postaci stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia; władca Dor-lóminu, syn Húrina Thaliona i Morweny; brat Urwen Lalaith oraz Nienor Níniel, której był także mężem.\nW 1701 roku Drugiej Ery, w czasie pierwszego spotkania Białej Rady, poznała Elronda, który ją pokochał. Poślubiła go w 109 roku Trzeciej Ery. Urodziła mu dwóch synów bliźniaków, Elladana i Elrohira oraz córkę Arwenę. Często podróżowała między Imladris a Lothlórien. W 2509 roku Trzeciej Ery, gdy jechała do królestwa Galadrieli, na jej orszak napadli na Przełęczy Czerwonego Rogu orkowie. Porwali ją i ranili zatrutą bronią. Elladan i Elrohir odbili matkę, a Elrond uzdrowił ją z rany. Celebríana jednak nie była w stanie przywyknąć na nowo do życia w Śródziemiu i w 2510 roku odpłynęła z Szarych Przystani na Zachód.\nAtani (qya. drudzy, l.poj. Atan) – określenie wszystkich ludzi w mitologii Śródziemia stworzonej przez J.R.R. Tolkiena, nadane im w Valinorze. W Śródziemiu nazywano tak Edainów.Christopher John Reuel Tolkien (ur. 21 listopada 1924 w Leeds) redaktor wydanych pośmiertnie dzieł angielskiego filologa i pisarza J.R.R. Tolkiena, prywatnie jego syn. Ojciec pisarza Simona Tolkiena.\nOd swej matki otrzymała Elessara, który zapewne przed odpłynięciem dała Arwenie.\nImię Celebríana znaczy Srebrzysta królowa lub pani w srebrze.\nCelebrimbor[ | edytuj kod]\nW Drugiej Erze był władcą Eregionu, współtwórcą (wraz z Sauronem) Pierścieni Władzy.\nJ.R.R. Tolkien rozważał różne wersje pochodzenia Celebrimbora. Najbardziej znaną jest ta, która czyni go synem Curufina i wnukiem Fëanora. W tekście Elessar Celebrimbor jest ñoldorskim rzemieślnikiem z Gondolinu, podobnie zresztą w reszcie testów z rozdziału Historia Galadrieli i Celeborna Niedokończonych opowieści. W najstarszych wersjach Władcy Pierścieni jego pochodzenie nie zostało określone. Dopiero w finalnej wersji i w dodatkach Tolkien jasno stwierdził, iż Celebrimbor był potomkiem Fëanora. Tę wersję uznaje się za kanoniczną.\nEasterlingowie – nazwa części fikcyjnych plemion ludzkich ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia.Mordor (sin. Czarny Kraj) – fikcyjna kraina położona w stworzonym przez J. R. R. Tolkiena Śródziemiu, siedziba Saurona. Jej szczegółowe opisy znajdują się we Władcy Pierścieni.\nTolkien jeszcze raz podał w wątpliwość pochodzenie Celebrimbora. W późnym tekście Of Dwarves and Men opisuje go jako Sindara podającego się za potomka Daerona, a w przypisach do niego Christopher Tolkien cytuje także tekst ojca, gdzie Celebrimbor miał być jednym z Telerich.\nCelebrimbor urodził się w Amanie. Zginął w 1697 roku Drugiej Ery z ręki Saurona. Udał się wraz z ojcem na wygnanie i wraz z nim oraz z Celegormem osiedlił się we Wschodnim Beleriandzie, w Himaldzie. W 455 roku Pierwszej Ery, po ataku sił Morgotha porzucił wraz z ojcem i stryjem Himlad, by jeszcze w tym samym roku dotrzeć do Nargothrondu. W 465 roku po tym, jak wyszły na jaw knowania Curufina i Celegorma przeciw Finrodowi, Lúthien i Berenowi, odżegnał się od postępowania ojca i stryja i pozostał w Nargothrondzie, gdzie przebywał przez następne 30 lat.\nBarad-dûr – twierdza ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Była to główna siedziba Saurona, wzniesiona przy pomocy Pierścienia w Mordorze. Pojawia się we Władcy Pierścieni, pewne informacje na jej temat można też znaleźć w Dodatkach do tej powieści oraz w Silmarillionie.Dúnedainowie (sin. Ludzie z zachodu; l.p. Dúnadan) lub Ludzie z Westernesse – fikcyjny lud ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia.\nW 495 roku, kiedy po bitwie na polach Tumhalad padł Nargothrond, Celebrimborowi udało się uciec i zapewne osiedlił się u Ujścia Sirionu. Jego dalsze losy w ciągu Pierwszej Ery są nieznane. Nie zdecydował się na powrót do Amanu, tylko pozostał w Śródziemiu.\nPoczątkowo zapewne mieszkał w Forlindonie, potem wraz z Galadrielą i Celebornem wyemigrował do Eriadoru i osiedlił się w rejonie jeziora Nenuial. Około roku 700 Drugiej Ery wraz z Galadrielą i Celebornem przeniósł się do Eregionu, gdzie założył Gwaith-i-Mírdain). Po roku 1200 w Eregionie pojawił się Sauron, który przybrał imię Annatara, przedstawiając się jako emisariusz Valarów. Mimo nieufności Galadrieli pozwolono mu pozostać w Eregionie, gdzie przekonał do siebie Celebrimbora. Pod wpływem Saurona Celebrimbor i Gwaith-i-Mírdain dokonali między rokiem 1350 a 1400 zamachu stanu, w efekcie którego Galardriela porzuciła Eregion, a Celeborn został odsunięty od władzy. Celebrimbor został wówczas władcą Eregionu. Wiązały go bardzo bliskie stosunki z krasnoludami z Khazad-dum, a szczególnie z Narvim. Pod wpływem Saurona Celebrimbor i Gwaith-i-Mírdain zaczęli wykuwać Pierścienie Władzy. Do 1500 roku powstało pierwszych szesnaście pierścieni (Dziewięć przeznaczonych potem dla ludzi i Siedem dla krasnoludów). Między rokiem 1500 i 1600 Celebrimbor wykuł ostatnie Trzy Pierścienie. W 1600 roku Sauron wykuł Jedyny Pierścień. Kiedy Celebrimbor się o tym dowiedział, wypowiedział mu posłuszeństwo. Udał się do Lothlórien, by poradzić się Galadrieli. Ostatecznie oddał Trzy Pierścienie Galadrieli i Gil-galadowi, by ich strzegli przed Sauronem. Prawdopodobnie też wtedy podarował jeden z pierścieni Durinowi III. W 1693 lub 1695 roku Sauron rozpoczął wojnę z elfami i zaatakował Eriador.\nSindarin (qya. szaroelfi, inaczej: język sindariński) – sztuczny język stworzony przez J. R. R. Tolkiena na potrzeby stworzonej przez niego mitologii Śródziemia. Mieli posługiwać się nim Sindarowie. Jego fonologia oparta jest w dużej mierze na języku walijskim.Biała Rada – fikcyjne grono ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Informacje o nim znajdują się we Władcy Pierścieni i Niedokończonych opowieściach. Wzmianki występują także w Hobbicie.\nPierwszym celem ataku Saurona był Eregion, gdzie spodziewał się zdobyć pierścienie. W 1697 roku wkroczył do Eregionu i zdobył jego stolicę, Ost-in-Edhil. W czasie szturmu Celebrimbor stoczył na schodach siedziby Gwaith-i-Mírdain pojedynek z Sauronem, w którym został pokonany i wzięty do niewoli. Sauron poddał go długim torturom, w czasie których Celebrimbor wyjawił miejsce ukrywania Siedmiu Pierścieni. Celebrimbor nie chciał jednak zdradzić, gdzie przechowywane są Trzy Pierścienie. Wówczas Sauron go zabił, a jego okaleczone ciało kazał nadziać na pal.\nLothlórien (z sin. Kwiat Lórien, nan. Lórinand – Złota Dolina, qya. Laurelindórinan – Dolina Śpiewającego Złota, także roh. Dwimordene – Nawiedzona Dolina) lub Lórien – fikcyjna kraina ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia.Númenor (qya. Númenórë, także Andor, qya. Kraina Daru) – fikcyjna wyspa (i państwo istniejące w jej granicach) ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia, tolkienowski odpowiednik mitu o Atlantydzie.\nCelegorm[ | edytuj kod]\nBył trzecim synem Fëanora i Nerdaneli, urodzony w Amanie. Najbardziej związany z jednym ze swoich braci, Curufinem. Był doskonałym łowcą, przyjaźnił się z Oromem, od którego wiele się nauczył. Otrzymał od Oromego ogara Huana. Był najbardziej ambitny ze swoich braci, podążył też ścieżką Przysięgi Fëanor z największym zapałem, co doprowadziło go do zguby. Przyjaźnił się też ze swoją kuzynką - Aredhelą.\nTuor (ur. 473, popłynął na zachód w 560 PE) – fikcyjna postać ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia.Sir Peter Jackson (ur. 31 października 1961 w Pukerua Bay) – nowozelandzki reżyser, scenarzysta i producent filmowy.\nPo zniszczeniu Drzew Valinoru i złożeniu Przysięgi Fëanora powrócił wraz z braćmi i ojcem do Śródziemia. Zabrał także Huana. Zamieszkał w pobliżu źródeł Eithel Sirion, na północ od Ered Wethrin. W czasie Dagor-nuin-Giliath urządził zasadzkę na orków, przeganiając ich na moczary Serech. Po tej bitwie, w której zginął jego ojciec, wyruszył do Himladu, na wschodzie Beleriandu, gdzie zamieszkał wraz z Curufinem. Ufortyfikowali przełęcz Aglon przeciwko siłom Morgotha. W tym czasie (450 lat) utrzymywali bliskie kontakty się z Caranthirem, który zamieszkał niedaleko od nich. Jednak w Dagor Bragollach Morgoth zdobył te ziemie, zmuszając ich do ucieczki do Nargothrondu. Bracia przebywali tam 10 lat. Po pewnym czasie dowiedzieli się, że Beren i Finrod zostali porwani do Saurona, lecz zachowali to w tajemnicy, mając nadzieję, że po śmierci Finroda zyskają większą władzę. Mieszkańcy Nargothrondu dowiedzieli się o tym i wygnali ich z Nargothrondu.\nNiedokończone opowieści (ang. Unfinished Tales of Númenor and Middle-earth) – zbiór tekstów J. R. R. Tolkiena dotyczących stworzonej przez niego mitologii Śródziemia, których nie zdążył dokończyć za życia, zredagowanych przez jego syna, Christophera Tolkiena i wydanych w 1980 roku.Moczary Serech – fikcyjne miejsce ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Pojawia się w Silmarillionie. Jego położenie jest zaznaczone na mapie Beleriandu dołączonej do książki.\nPodróżując na północny wschód napotkali Lúthien i Berena, których zaatakowali. Wtedy to Huan wypowiedział swojemu panu posłuszeństwo.\nDagor Dagorath – fikcyjna bitwa ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Przepowiedziana przez Mandosa w Drugim Proroctwie (jeszcze nie stoczona) ostateczna bitwa pomiędzy siłami dobra i zła, zwana również Ostatnią Bitwą.Galadriela (sin. świetliście ukoronowana) – fikcyjna postać ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia.\nCurufin[ | edytuj kod]\nBył piątym syn Fëanora i Nerdaneli, ojcem Celebrimbora. W Śródziemiu Curufin dzielił los Celegorma. W czasie nieudanego ataku na Luthien i Berena w Brethilu Curufin utracił swój nóż, Angrist.\nZginął w czasie ataku synów Fēanora na Menegroth. Jedyny syn Feanora, który miał potomstwo. Był mistrzem w sztuce jazdy konnej.\nEcthelion[ | edytuj kod]\nEcthelion zabija Orcobala\nW czasie wojen o Beleriand Ecthelion walczył pod sztandarami Turgona. Był także strażnikiem jednej z bram prowadzących do Gondolinu. W czasie jego obrony dowodził rodem Fontanny, prowadząc go do boju przy dźwiękach fletów. Mimo licznych ran stoczył zwycięski pojedynek z Gothmogiem, broniąc rannego Tuora, lecz sam zginął, wciągnięty przez padającego Balroga do fontanny.\nUpiory Pierścienia (ang. Ringwraiths, CM Nazgûle, qya. Úlairi) – postacie literackie ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia, upiorni słudzy Saurona. Zwani również Czarnymi Jeźdźcami lub Dziewięcioma Jeźdźcami, uważani za „najokrutniejsze sługi Saurona”. Po raz pierwszy występują we Władcy Pierścieni.Glaurung – fikcyjna postać, smok ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Antagonista powieści Dzieci Hurina, a także fragmentów Silmarillionu i Niedokończonych opowieści.\nPo bitwie imię Ecthelion zaczęło budzić wśród orków przerażenie, a Eldarowie przyjęli je za okrzyk wojenny. Pamięć o jego bohaterskich czynach zachowała się w wielu pieśniach i opowieściach elfów.\nElemmakil[ | edytuj kod]\nBył elfem z Gondolinu żyjącym w Pierwszej Erze. Był dowódcą straży przy zewnętrznej bramie. To on wpuścił do Gondolinu Tuora i Voronwëgo. W młodości przyjaźnił się z Voronwëm.\nElenwë[ | edytuj kod]\nByła żoną Turgona i matką Idril. Zmarła w czasie przeprawy przez Helcaraxë, kiedy to Turgon omal nie zginął próbując ją uratować.\nGondolin (sin. skała-ukryta) – miasto i królestwo ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia, siedziba elfów pod wodzą Turgona.Aglon (sind. - wąskie przejśćie) - fikcyjne miejsce z mitologii Śródziemia J.R.R. Tolkiena. Przesmyk między wzgórzami Dorthonionu a Himring, łączący Lothlann z Beleriandem. Ufortyfikowany przez Celegorma i Curufina, został sforsowany przez armie Morgotha podczas Dagor Bragollach. Maedhros wkrótce odzyskał Aglon, jednak po jego ucieczce z północy po Nirnaeth Arnoediad przesmyk pozostał bez obrony.\nJej imię pochodzi z quenyi i znaczy Gwiazda.\nEnerdil[ | edytuj kod]\nMieszkał w Gondolinie, był drugim najznakomitszym kowalem po Fëanorze. Stworzył Elessar i podarował go Idril, dzięki której klejnot przetrwał upadek Gondolinu.\nErestor[ | edytuj kod]\nGłówny doradca Elronda w Rivendell. Brał udział w Naradzie u Elronda, gdzie zaproponował, aby Jedyny Pierścień został powierzony Tomowi Bombadilowi. Razem z większością mieszkańców Rivendell był obecny na ślubie Aragorna i Arweny.\nFëanor[ | edytuj kod]\nBył jedynym synem z pierwszego małżeństwa Finwego (jego matką była Míriel); przyrodnim bratem Fingolfina i Finarfina. Najpotężniejszy z Ñoldorów, był pomysłodawcą i przywódcą ich buntu przeciwko Valarom. Opracował tengwar i stworzył Silmarile. Zginął w Mithrimie podczas bitwy Dagor-nuin-Giliath. Jego pierwotne imię brzmiało Curufinwë (qya. curu, zdolny) i nadał je swemu piątemu synowi, lecz był powszechnie znany pod imieniem nadanym mu przez matkę: Fëanáro Duch Ognisty, w wersji sindarińskiej Fëanor.\nDagor Bragollach (sind. Bitwa Nagłego Płomienia) – fikcyjna bitwa ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Czwarta z sześciu wielkich batalii stoczonych pomiędzy siłami elfów i ludzi a armiami Władcy Ciemności, Morgotha. Jej przebieg opisano w jedynym z rozdziałów Silmarillionu. Wspomina się o niej również w Niedokończonych opowieściach.Księga zaginionych opowieści – tytuł zbioru wczesnych opowiadań J. R. R. Tolkiena oraz dwóch pierwszych tomów wydanej przez Christophera Tolkiena wielotomowej Historii Śródziemia, w której prezentuje i analizuje manuskrypty tych opowiadań, będące najwcześniejszymi formami zespołu fikcyjnych mitów, które później stworzyły Silmarillion. Po każdej z opowieści następują notatki i szczegółowy komentarz autorstwa Christophera Tolkiena.\nJuż jako niemowlę osierocony przez matkę był niezwykłym elfem: wyjątkowo dobrze się rozwijał, był niezwykle piękny, wysoki, miał czarne włosy. Był władczy, uparty, we wszystkich dążeniach okazywał zapał i stałość, niezwykle przenikliwy i zręczny. Jeszcze jako młodzieniec udoskonalając pismo sarati Rúmila, stworzył tengwar. Największe zdolności objawiły się w jego sztuce kuźniczej i zdobniczej.\nEithel Sirion (sin. źródła Sirionu) - jedno z miejsc z fikcyjnego świata literackiego Śródziemia stworzonego przez J.R.R. Tolkiena.Elendil (ur. 3119, zm. 3441 Drugiej Ery) – postać ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Był to jeden z wielkich władców ludzi z przeszłości Śródziemia, przywódca Númenorejczyków, którzy pozostali wierni Valarom i przeżyli zatopienie ojczystej wyspy. Elendil, wraz z synami, założył królestwa Arnor i Gondor. Związany sojuszem z elfami, walczył z Sauronem. Jego odległym potomkiem był Aragorn, członek Drużyny Pierścienia.\nFëanor ożenił się z Nerdanelą, córką kowala Mahtana od którego nauczył się wiele z dziedziny obróbki kruszców i kamieni. Urodziła mu siedmiu synów: Maedhrosa, Maglora, Celegorma, Caranthira, Curufina, Amroda i Amrasa. Wtedy to także jego ojciec poślubił Indis, która urodziła mu Fingolfina i Finarfina. Fëanor nie polubił jednak przybranej rodziny. Trzymał się od nich z daleka, udoskonalając swoje rzemiosło i wiedzę. Był to jeden z ważniejszych powodów późniejszych tragicznych wydarzeń. Wiele lat później, już po uwolnieniu, Melkor, pchany zawiścią i nienawiścią, rozgłaszał plotki o wspaniałych dziełach Fëanora, powstałych pod jego kierunkiem. Lecz Fëanor od zawsze nienawidził Melkora i nigdy się z nim nie przyjaźnił, ani nie szukał u niego rad, co czynił, wyjątkowo, tylko u Nerdaneli, lecz tylko w krótkim pierwszym okresie małżeństwa.\nHimring (sin. Wiecznie zimny) – wzgórze ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Pojawia się w Silmarillionie. Jest zaznaczone i podpisane na mapie Beleriandu dołączonej do tej książki.Lindon (sin. Ziemia muzyków) – fikcyjna kraina ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Wzmianki na jego temat znajdują się w Dodatkach do Władcy Pierścieni. Położenie Lindonu jest zaznaczone na mapach Śródziemia dołączonych do powieści.\nSzukając pomysłu na utrwalenie na wieczność chwały Valinoru, postanowił stworzyć Silmarile, najwspanialsze ze swoich dzieł. Użył do tego wszystkich swych umiejętności i całej mocy.\nJednak Melkorowi udało się go omotać, mówiąc o rozległych krainach Śródziemia przeznaczonych przez Valarów dla, jak mówił, słabej rasy ludzkiej. Fëanor był pierwszym elfem, który się o niej dowiedział. Melkor rozbudził tym samym w sercu Fëanora żądzę wolności i rozleglejszych królestw. Chciał w ten sposób zdobyć Silmarile, jak do tej pory nieuchwytne dla niego. Wprawdzie Fëanor na wielkie uroczystości stroił czoło tymi klejnotami, lecz zazwyczaj trzymał je ściśle strzeżone w Tirionie.\nJohn Ronald Reuel Tolkien, CBE (wym. [dʒɒn ˈɹʷɒnld ˈɹʷuːəl ˈtʰɒlkiːn]; ur. 3 stycznia 1892 w Bloemfontein w Oranii, zm. 2 września 1973 w Bournemouth) – brytyjski pisarz oraz profesor filologii klasycznej i literatury staroangielskiej na University of Oxford. Jako autor powieści Władca Pierścieni, której akcja rozgrywa się w mitycznym świecie Śródziemia, spopularyzował literaturę fantasy. Dzieci Ilúvatara, Dzieci Eru (qya. Hini Ilúvataro, Eruhini) − pojęcie pochodzące ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Obejmuje dwie rasy istot stworzonych z myśli Eru Ilúvatara: Pierworodnych, czyli elfów, oraz ich Następców − ludzi.\nWtedy to też między Fëanorem a Fingolfinem, poważanymi książętami Ñoldorów, zrodziła się zazdrość o prawa, majątek i uwagę ich ojca, Finwego. Melkor wykorzystał okazję, puszczając w obieg plotkę, która dotarła do uszu Fëanora. Mówiła ona o planowanym spisku Fingolfina, który zamierzał ponoć przejąć dla siebie całą władzę. Działo się to podobno za przyzwoleniem Valarów, którym nie podobało się, iż Silmarile znajdują się w Tirionie, zamiast być oddane pod ich pieczę. Rozgniewany Fëanor urządził tajemną kuźnię, tworząc tam broń i zbroje.\nTengwar (qya. litery, znaki) – system znaków wymyślony i opracowany przez J. R. R. Tolkiena, na potrzeby zapisu języków quenya i sindarin, występujących w Śródziemiu, fantastycznym świecie opisanym m.in. we Władcy Pierścieni. Według Silmarillionu tengwar został opracowany przez elfów w zamierzchłych czasach, a twórcą kanonicznej wersji tengwaru jest Fëanor.Thargelion (sin. po drugiej stronie Gelionu) – fikcyjna równina ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia.\nGdy Fëanor pierwszy otwarcie wystąpił przeciw Valarom, publicznie (niesłusznie) oskarżając Fingolfina o próby przejęcia jego pierwszeństwa przed ich ojcem, uznali go za głównego wichrzyciela. Valarowie więc skazali go na dwunastoletnie wygnanie z Tirionu, uświadamiając sobie jednocześnie uczynki Melkora. Fëanor zbudował więc w górach Formenos, zamek i skarbiec, w którym przechowywane były kosztowności i broń, a Silmarile zamknięte były w komnacie z żelaza. Tam też się przeniósł król Finwë, zostawiając Fingolfinowi władzę nad Ñoldorami w Tirionie.\nDagor-nuin-Giliath (sin. Bitwa pod Gwiazdami) – fikcyjna bitwa ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Była drugą wielką bitwą o Beleriand, stoczoną w pierwszych dniach pobytu Ñoldorów w Śródziemiu, a zarazem Pierwszej Ery, jeszcze przed pierwszym wschodem księżyca.Dzieci Húrina (ang. The Children of Húrin) – opowieść autorstwa J. R. R. Tolkiena. Tolkien rozpoczął jej pisanie w 1918; przepisując ją wielokrotnie, nie dokończył jej za życia. Syn Johna Ronalda Reuela, Christopher Tolkien, dokończył i zredagował opowieść.\nPewnego dnia Melkor zjawił się w Formenos, próbując na nowo rozbudzić w nim buntownicze myśli i proponując pomoc w ucieczce do Krain Zewnętrznych. Powiedział mu także o domniemanym niebezpieczeństwie, jakie wisi nad Silmarilami. Fëanor zrozumiał, że Melkor pożąda Silmarilów. Wtedy Fëanor przeklął Melkora rozkazując mu odejść natychmiast, a upokorzony Melkor uciekł (jak wszyscy myśleli) z Valinoru. Z tej okazji Valarowie rozkazali Fëanorowi przyjść na uroczystości. Fëanor przybył, lecz skromnie ubrany i bez Silmarili. Spotkał się przed tronem Manwego z Fingolfinem i książęta pojednali się, przynajmniej w słowach. Wtedy to Drzewa Valinoru zostały zniszczone. Valarowie poprosili więc Fëanora o zniszczenie Silmarili, żeby uzyskać światło niezbędne do odzyskania światła. Fëanor odmówił jednak. Wysłannicy powiedzieli wkrótce, że Melkor rozbił także skarbiec Fëanora i zabrał wszystkie klejnoty nagromadzone w Formenos, zabijając jednocześnie Finwego.\nElrond (sin. gwiazda-kopuła) – fikcyjna postać ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Był panem Rivendell, potomkiem władców żyjących w Pierwszej Erze, który pozostał w Śródziemiu do końca Trzeciej Ery.Doriath (sind. Ogrodzony kraj) – fikcyjne królestwo ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Pojawia się w Silmarillionie oraz Dzieciach Húrina.\nJednak Fëanor bardziej cierpiał po stracie Finwego, niż Simarili, i długo rozpaczał w ciemnościach, bowiem żaden w świecie syn nie czcił głębiej niż on swego rodzica.\nPo pewnym czasie Fëanor zjawił się w Tirionie, wbrew woli Valarów, którzy nałożyli na niego wyrok banicji. Przybyło wielu Ñoldorów, ciekawych, co im powie Fëanor. Tej nocy wygłosił mowę, której Ñoldorowie nigdy nie zapomnieli.\nPotem Fëanor złożył wraz ze wszystkimi synami przysięgę: przyrzekli ścigać zemstą i nienawiścią aż do końca świata Valara, demona, elfa czy też człowieka z nienarodzonego jeszcze ludzkiego plemienia, każdą istotę dużą czy małą, dobrą czy złą, jakiekolwiek stworzenie, które zjawi się odtąd aż po kres czasu, jeśli spróbuje przywłaszczyć sobie, zagarnąć lub przetrzymywać Silmarile, należne z prawa Fëanorowi i jego rodowi.\nJerzy Łoziński (ur. 1947) – tłumacz, doktor filozofii, wieloletni pracownik Instytutu Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego.Ork (l.mn. orkowie; ang. orc, sind. orch) – rasa stworzeń ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena w mitologii Śródziemia.\nW końcu Fëanorowi udało się przeciągnąć większość słuchaczy na swoją stronę. Wyprawa składająca się z lojalnych Fëanorowi elfów, wędrujących na przedzie, i mniej chętnego, ociągającego się hufca Fingolfina, szła na północ. Ochłonąwszy jednak z pierwszego uniesienia, Fëanor zastanowił się i zrozumiał, że wielka gromada nie zdoła pokonać niezliczonych mil drogi na północ i przeprawić się za morze bez statków; budowa floty zajęłaby za dużo czasu, nawet gdyby Ñoldorowie mieli w swoich szeregach wprawnych szkutników. Postanowił więc jednak słynących ze swych statków Telerich przeciągnąć na swoją stronę. Jednak w Alqualondë nie udało mu się, gdyż Teleri byli mocniej związani i bardziej lojalni wobec Valarów.\nEregion (sin. Kraj ostrokrzewu, także Westron Hollin, Ostrokrzew) – kraina ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Informacje na jej temat znajdują się zarówno w tekście Władcy Pierścieni, jak i Dodatkach do tej powieści. Pewne wzmianki na temat Eregionu można też znaleźć w Silmarillionie oraz Niedokończonych opowieściach. Eregion jest zaznaczony i podpisany na mapach Śródziemia dołączonych do Władcy Pierścieni.Frodo Baggins – bohater literacki, główny bohater powieści J. R. R. Tolkiena Władca Pierścieni. Hobbit z Shire. Urodził się 22 września 2968 roku Trzeciej Ery, a odszedł ze Śródziemia 29 września 3021 roku Trzeciej Ery.\nFëanor po odmowie długo się zastanawiał, pogrążony w czarnych myślach. Postanowił jednak, bez względu na koszty zając statki Telerich. Ci jednak stawili silny opór. Tak rozpoczęło się Bratobójstwo w Alqualondë. Jednak spóźniony hufiec Fingolfina, widząc nadchodzącą klęskę swych rodaków postanowił pomóc, co zrobił skutecznie.\nEärendil (qya. Miłośnik morza) – fikcyjna postać ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Jego historię znaleźć można w Silmarillionie, jest też do niej kilka odniesień we Władcy Pierścieni. Jego imię zostało zapożyczone przez Tolkiena z poematu Cynewulfa Crist.Moria (Khazad-dûm) – stworzone przez J.R.R. Tolkiena fikcyjne miasto, najstarsza i największa z krasnoludzkich siedzib Śródziemia.\nÑoldorowie opanowali więc statki i wyruszyli. Morze jednak wzburzyło się przeciw zabójcom, rozpętując sztorm, który zabił wielu Ñoldorów. Więcej szczegółów o tym Bratobójstwie w Alqualonde można znaleźć w żałobnej pieśni „Ñoldolante, Upadek Ñoldorów”, którą Maglor ułożył, nim zaginął.\nW czasie wędrówki, herold Manwego (prawdopodobnie Námo) ogłosił im, że Ród Fëanora, tak samo jak wszyscy ich poplecznicy zostaje przeklęty przez Valarów i że nigdy nie zdobędą Silmarili. Wtedy to wielu spośród Ñoldorów wróciło do Amanu, gdzie uzyskali przebaczenie. Po długiej i męczącej podroży dotarli do Helcaraxe, gdzie, bezpiecznie, statkami, mogła przeprawić się tylko część Ñoldorów. Fëanor i jego synowie postanowili zawładnąć całą flotyllą i wymknąć się cichcem; od dnia bitwy w Alqualonde zatrzymali władzę nad statkami, a ich załogi składały się wyłącznie z elfów oddanych bez zastrzeżeń Fëanorowi i tych, którzy brali bezpośredni udział w bitwie z Telerimi. Udało im się to bez przeszkód, zostawili jednak hufiec Fingolfina, który poniósł olbrzymie straty podczas samotnej przeprawy do Śródziemia. Fëanor wylądował przy ujściu fiordu zwanego Drengist, wrzynającego się głęboko w krainę Dor-lómin.\nHistoria Śródziemia (ang. The History of Middle-earth) to dwunastotomowy cykl książek, będący zbiorem tekstów J. R. R. Tolkiena, wraz z gruntowną analizą jego syna, Christophera Tolkiena i pod jego redakcją. Książki te są niezwykle szczegółowe i dokumentują wszelkie notatki pozostawione przez Tolkiena, dotyczące jego mitologii Śródziemia. Cały cykl pokazuje krok po kroku etapy tworzenia tego fikcyjnego świata, od pierwszych tekstów z 1916 roku, aż po ostatnie teksty z lat 70. XX wieku. Jedynie dwa pierwsze tomy Historii Śródziemia zostały wydane w języku polskim.Bree – fikcyjna miejscowość ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia występująca na kartach powieści Drużyna Pierścienia.\nFëanor wraz z innymi elfami z szczepu Ñoldorów osiedlił się w Beleriandzie, gdzie (w czasie pierwszego obozowiska) niespodziewanie zaatakował ich Morgoth (szczegóły w Dagor-nuin-Giliath). Zwyciężyli jednak, lecz był to dopiero początek wojen o Beleriand.\nFëanor zginął w Mithrimie na granicy Dor Daedeloth (kraju otaczającego siedzibę Morgotha), podczas bitwy Dagor-nuin-Giliath, w której szturmując Angband, bohatersko walczył z balrogami, raniony śmiertelnie został przez Gothmoga. „Nie miał wszakże pogrzebu ani grobowca, bo ognisty duch opuszczając ciało spalił je na popiół (...)” Silmarillion Stało się to w pierwszych dniach Pierwszej Ery.\nRadosław Kot (ur. 1961 w Poznaniu) – polski tłumacz na co dzień związany z wydawnictwami Amber i Rebis, dziennikarz i redaktor.Pierwsza Era – okres ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Nazywana była także Dawnymi Dniami, Starszymi Dniami oraz Najstarszymi Dniami.\nFinarfin[ | edytuj kod]\nBył najmłodszy spośród dzieci Finwego. Jego matką była Indis. Ożenił się z Eärweną z Telerich i spłodził z nią czworo dzieci: Finroda, Angroda, Aegnora i Galadrielę.\nPo śmierci ojca wziął udział w ucieczce Ñoldorów do Śródziemia, ale zawrócił do Amanu po ogłoszeniu przez Mandosa przepowiedni o zagładzie swego plemienia. Po powrocie prosił Valarów o przebaczenie i otrzymał zgodę na pozostanie w Amanie. Został królem Ñoldorów pozostałych w Nieśmiertelnych Krainach i prawdopodobnie panował w Tirionie. W czasie Wielkiej Bitwy poprowadził lud Ñoldorów do walki. Był najpiękniejszym i najmądrzejszym spośród dzieci Finwego.\nAman (qya. Błogosławiony, Wolny od zła) – fikcyjny kontynent ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Jest to siedziba Valarów, mieszkających w centralnej krainie Amanu, Valinorze, i trzech szczepów elfów: Vanyarów, części Ñoldorów i części Telerich.Wojna Gniewu – fikcyjna bitwa ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Bitwa ta jest jedną sześciu wielkich batalii stoczonych pomiędzy siłami elfów (i ludzi jako ich sojuszników), a armiami Władcy Ciemności, Morgotha. Jej przebieg opisano w jedynym z rozdziałów Silmarillionu.\nImię Finarfin jest przekształconym w sindarinie quenejskim imieniem Arafinwë.\nSpośród książąt ñoldorskich on jeden i jego potomstwo mieli złote włosy, odziedziczone po Indis, która pochodziła ze szczepu Vanyarów.\nFindis[ | edytuj kod]\nByła najstarszym dzieckiem Finwego i Indis. Pozostała wraz z Finarfinem i Indis w Valinorze, gdy Fingolfin z Irime udali się do Śródziemia.\nFinduilas[ | edytuj kod]\nPojawia się w Silmarillionie, Dzieciach Húrina i „Niedokończonych Opowieściach” .\nDagorlad (sin. Pole Bitwy, ang. Battle Plain) – równina ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Wspominają o niej bohaterowie Władcy Pierścieni. Informacje na temat historii tego miejsca znajdują się w Dodatkach do powieści oraz w Silmarillionie. Równina Dagorlad jest zaznaczona i podpisana na mapach Śródziemia dołączonych do Władcy Pierścieni.Krasnoludowie (zwani przez elfów Hadhodami i Naugrimami, zaś sami nazywali się Khazadami) – rasa inteligentnych stworzeń ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia.\nByła córką Orodretha z Nargothrondu, kochała Gwindora, który nazywał ją Faelivrin. Gdy Túrin przybył do królestwa jej ojca wraz z Gwindorem, Finduilas zakochała się w Túrinie, jednak nie żywił on do niej takiej miłości jakiej pragnęła. Po zniszczeniu Nargothrondu została zabita przez uciekających po złupieniu jej królestwa orków. Túrin po wielkich trudach nie zdołał jednak ocalić Finduilas. Została ona przyszpilona włócznią do drzewa, podczas próby uratowania niewolników przez leśnych ludzi. Córka Orodretha spoczywała przy przeprawie na Teiglinie, a jej kurhan zwał się Haudh-en-Elleth, Wzgórze Księżniczki Elfów. Ostatnie słowa Faelivrin brzmiały: „Mormegil! Przekażcie Mormegilowi, że Finduilas jest tutaj”.\nJedyny Pierścień – fikcyjny artefakt ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia, najpotężniejszy z Pierścieni Władzy.Angmar – królestwo ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Wspominają o nim bohaterowie Władca Pierścieni. Informacje na temat historii tego państwa znajdują się w Dodatkach do trzeciego tomu powieści. Obszar Angmaru jest zaznaczony na mapach Śródziemia dołączonych do powieści.\nFingolfin[ | edytuj kod]\nWyobrażenie Fingolfina i Fëanora\nFingolfin na koniu\nBył starszym synem Finwego i Indis, młodszym od przyrodniego brata, Fëanora. Jego rodzonym bratem był Finarfin, a siostrami Findis i Irimë. Jego żoną w Valinorze została Anairë, z którą miał czworo dzieci: Fingona, Turgona, Aredhelę i Argona.\nOssiriand – fikcyjna kraina ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Zalesiona kraina na wschód od Beleriandu położona pomiędzy rzeką Gelion i Górami Błękitnymi. Gelion i jego sześć dopływów stworzyły nazwę Kraina Siedmiu Rzek.Dagor Aglareb (sind. Bitwa Chwalebna) – fikcyjna bitwa ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Bitwa ta jest jedną z sześciu wielkich batalii, stoczonych pomiędzy siłami elfów a armiami Morgotha. Jej przebieg opisano w jedynym z rozdziałów Silmarillionu. Plan jej przebiegu przedstawiła na jednej z map Karen Wynn Fonstad w swoim Atlasie Śródziemia.\nFingolfin był przywódcą największej grupy Ñoldorów w ich wyprawie z Amanu do Śródziemia, jednak Anairë pozostała w Wiecznych Krainach. Poprowadził swój lud przez cieśninę Helcaraxë.\nW bitwie Dagor-nuin-Giliath żołnierze Fingolfina rozgromili wojska orków próbujące zaatakować od tyłu armię jego brata. W czasie tych walk zginął jego najmłodszy syn, Argon, a Fingon, dzięki pomocy Thorondora, uratował Maedhrosa z rąk Morgotha. Wdzięczny za pomoc Maedhros ogłosił stryja Najwyższym Królem Ñoldorów. Od tej chwili Fingolfin sprawował on władze w Hithlumie, północnym regionie Beleriandu. W czasie swojego panowania nawiązał kontakt z Sindarami.\nAmon Ereb (sin. Samotne Wzgórze) – szczyt ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia. Znajdował się między uskokiem Ramdal a Gelionem w Beleriandzie Wschodnim.\nPo zwyciężeniu orków w bitwie Dagor Aglareb elfickie wojska pod wodzą Fingolfina przystąpiły do oblężenia Angbandu. Trwało ono prawie czterysta lat. Zakończyło się bitwą Dagor Bragollach. Armia Ñoldorów poniosła znaczne straty, a widząc nadchodzącą klęskę, Fingolfin w pojedynkę ruszył do siedziby Morgotha, by wyzwać go na pojedynek. Siedem razy ranił Ringilem Morgotha, lecz gdy potknął się i upadł, Morgoth zmiażdżył jego gardło stopą. Fingolfin ranił jeszcze Morgotha w stopę, na którą ten miał kuleć do śmierci w czasie Dagor Dagorath.\nFingon[ | edytuj kod]\nBył najstarszym synem Fingolfina i Anairë.\nUratował przykutego do skały Thangorodrimu Maedhrosa, dzięki temu nastąpiło pojednanie poróżnionych od czasu przyjścia do Beleriandu Ñoldorów.\nZostał Najwyższym Królem Ñoldorów po śmierci swego ojca. Władał Dor-lóminem, a po śmierci Fingolfina całym Hithlumem. W bitwie Nirnaeth Arnoediad Fingon niemalże zwyciężył, został jednak zabity przez Gothmoga, przywódcę Balrogów, a jego kraj zajęli Easterlingowie. Po jego śmierci Najwyższym Królem został jego brat, Turgon.\nW Silmarillionie Fingon jest podany jako ojciec Gil-galada.\nFinrod[ | edytuj kod]\nBył najstarszym synem Finarfina.\nZbudował cytadelę Minas Tirith na Sirionie oraz Nargothrond na Narogu. Był przyjacielem krasnoludów, od których otrzymał imię Felagund (sin. Władca Jaskiń), oraz naszyjnik Nauglamír (który Hurin ofiarował później Thingolowi).\nOkoło 310 roku Pierwszej Ery przypadkowo spotkał pierwszych Edainów w Ossiriandzie. Nazwali go w swoim języku Nom (mądrość). Niedługo potem ich przywódca Bëor wstąpił do Finroda na służbę. W roku 455 razem z Berenem i dziesięcioma elfami z Nargothrondu wyruszył po Silmaril, dotrzymując przysięgi złożonej Barahirowi. Rządy namiestnicze w swoim królestwie oddał swemu bratankowi, Orodrethowi. Finrod i jego towarzysze, próbując przejść niezauważeni w przebraniu orków przez wrogie kraje, zostali pojmani przez Saurona. Tam Finrod stoczył pojedynek na pieśni z Sauronem, a po nim został uwięziony w lochach Tol-in-Gaurhoth. Wilkołak zabijał po kolei jego towarzyszy, gdyż Sauron zachował Finroda na koniec. Gdy został tylko Finrod i Beren, Finrod zaatakował wilkołaka, używając tylko zębów i pięści. Zabił go, jednak sam odniósł śmiertelne rany.\nW quenyi jego imię brzmi Artafindë.\nGaladriela[ | edytuj kod]\nOsobny artykuł: Galadriela.\nGelmir[ | edytuj kod]\nElf z Nargothrondu, był bratem Gwindora i synem Guilina. W bitwie Dagor Bragollach przewodził oddziałowi z Nargothrondu i został wzięty do niewoli, gdzie został oślepiony. Zginął w 473 Pierwszej Ery w czasie Nirnaeth Arnoediad. Orkowie odrąbali mu wtedy ręce i nogi, a na końcu głowę, by sprowokować oddział Gwindora do ataku.\nGil-galad[ | edytuj kod]\nGil-galad był elfem z rodu Finwego, ostatnim z Najwyższych Królów Ñoldorów. Został królem po upadku Gondolinu i śmierci poprzedniego Króla, Turgona. Według opublikowanego Silmarilionu ojcem Gil-galada był Fingon, syn Fingolfina i wnuk Finwëgo. Historia Śródziemia wskazuje jednak, że intencją J.R.R. Tolkiena było raczej przedstawienie Gil-galada jako elfa z rodu Finarfina, jako że opisywany był jako syn albo Finroda Felagunda albo Orodretha.\nJego imię ojcowskie w quenyi brzmiało Artanáro. Sindarińską formą tego imienia był Rodnor, ale najlepiej znany był pod swym imieniem matczynym Ereinion (sin. Potomek Królów) i pod swym epessë, tytułem honorowym Gil-galad (sin. Gwiazda Promienista).\nPrzez większą część Pierwszej Ery Gil-galad mieszkał razem z Círdanem z dala od strasznych wojen północy. Po śmierci Turgona przypadła mu godność Najwyższego Króla Ñoldorów. W Drugiej Erze objął władzę nad Lindonem. Był potężnym i mądrym władcą. Nie chciał rozmawiać z Sauronem, gdy ten przyszedł pod postacią Annatara. To samo doradzał innym, ale elfowie z Eregionu nie posłuchali go. Gil-galad został powiernikiem najpotężniejszego z Trzech Pierścieni, Vilya, pierścienia z szafirem. Pod koniec Drugiej Ery oddał go Elrondowi.\nKiedy w 1693 roku Drugiej Ery wybuchła pierwsza wojna z Sauronem, Gil-galad wysłał pod wodzą Elronda armię do Eriadoru. Wojska Saurona były znacznie potężniejsze, jednak na pomoc elfom przybył Tar-Minastir, król Númenoru i wspólnymi siłami pokonano Saurona.\nW 3320 roku Drugiej Ery do Śródziemia przybyli Númenorejczycy. Po zagładzie Númenoru przeżyło niewielu Dúnedainów, a wśród nich Elendil i jego synowie: Anárion i Isildur. Gil-galad przyjął w swoim kraju Elendila i pozwolił założyć mu królestwo żyjące w przyjaźni z elfami.\nW 3429 roku Drugiej Ery Sauron ponownie napadł na Zachodnie Kraje. Najpierw zaatakował Gondor i podczas gdy Anarion stawiał mu opór, jego brat Isidur wyruszył na północ, by sprowadzić pomoc. W 3430 roku zawiązał się Ostatni Sojusz elfów i ludzi. W 3431 roku wojska wyruszyły z Arnoru. Zatrzymały się na jakiś czas w Rivendell, po czym w 3434 roku przekroczyły Góry Mgliste i stanęły do walki na równinie Dagorlad. Dzięki postawie wodzów Ostatniego Przymierza – Gil-galada i Elendila – siły Saurona zostały rozbite i zwycięzcy królowie wkroczyli do Mordoru. Rozpoczęło się trwające aż siedem lat oblężenie Barad-dûr. W 3440 roku zginął Anárion, trafiony pociskiem z okna Czarnej Wieży. W końcu w 3441 roku Drugiej Ery Sauron wyszedł ze swojej wieży, by stoczyć pojedynek z Gil-galadem i Elendilem. Ponieśli oni śmierć w tym pojedynku. Isildur szczątkami ojcowskiego miecza odciął Pierścień z ręki Saurona, tym samym łamiąc jego potęgę.\nGil-galad walczył włócznią Aeglos.\nGildor[ | edytuj kod]\nGildor Inglorion pochodził z rodu Finarfina. Był przywódcą grupy elfów, którzy mieszkali w Rivendell i odbywali od czasu do czasu wyprawy do Wieżowych Wzgórz, by spojrzeć w palantír, który był tam przechowywany. Podczas takiej wędrówki spotkał Frodo Bagginsa, który z przyjaciółmi podróżował z Shire do Bree.\nPod koniec Trzeciej Ery przebył morze razem ze Strażnikami Trzech Pierścieni.\nGlorfindel[ | edytuj kod]\nGlorfindel był jednym z wodzów w Gondolinie, a także głową rodu Złotego Kwiatu. Ze względu na złote włosy Glorfindela istnieje przypuszczenie, że pochodził z rodu Finarfina. W czasie bitwy Nirnaeth Arnoediad odznaczył się męstwem dowodząc lewym skrzydłem podczas odwrotu armii Turgona. Swoją odwagę i waleczność udowodnił podczas upadku Gondolinu, gdy niedobitkowie Gondolindrimów wpadli w zasadzkę zastawioną na Cirith Thoronath. Stoczył wtedy walkę z Balrogiem, w której obaj ponieśli śmierć spadając ze skał. Dzięki niemu ocaleli Tuor i Idril.\nGlorfindel pojawia się także w trylogii Władcy Pierścieni, gdzie zasiada obok Elronda w Rivendell. Możliwe, że jest to ta sama osoba i że po opuszczeniu hal Mandosa pozwolono mu użyć Prostej Drogi, aby mógł wspierać elfów Śródziemia w walce z Sauronem. Glorfindel prawdopodobnie brał udział w obradach Białej Rady. Dowodził siłami, które uczestniczyły w pokonaniu Angmaru w bitwie pod Fornostem. Pomagał Powiernikowi Pierścienia w dotarciu do Ostatniego Przyjaznego Domu, walcząc z Upiorami Pierścienia przy brodzie Bruinen.\nGlorfindel był jednym z niewielu, których lękał się Czarnoksiężnik z Angmaru. Po bitwie pod Fornostem przegranej przez armię Angmaru, Glorfindel zmusił go do ucieczki. Właśnie z ust Glorfindela padła przepowiednia o zgubie Czarnoksiężnika.\nJego imię znaczy w sindarinie dosłownie złoto-włosy.\nGwindor[ | edytuj kod]\nKsiążę Nargothrondu, syn Guilina. Dowodził oddziałem Nargothrondu w Nirnaeth Arnoediad. Furia spowodowana przed bitwą widokiem tortur jego brata Gelmira pchnęła go do ataku na wojska Morgotha i niemal dała elfom zwycięstwo. Za oddziałem Nargothrondu ruszyła do walki cała armia Eldarów i została zatrzymała dopiero przed samym Angbandem. Tam sytuacja zmieniła się na korzyść Morgotha, a wysunięty najdalej oddział Gwindora został okrążony i zniszczony. Gwindora pojmano i stał się niewolnikiem w kopalniach na północy. W końcu uciekł z niewoli i długo błąkał się po Taur-nu-Fuin oszołomiony grozą tego miejsca.\nZnalazł go tam Beleg i razem uratowali Túrina Turambara z rąk orków. Po śmierci Belega poprowadził Túrina do Nargothrondu, gdzie Túrin szybko zdobył względy mieszkańców i króla Orodretha.\nGwindor zginął w bitwie Tumhalad.\nIdril[ | edytuj kod]\nPojawia się w Silmarillionie. Pewne informacje na jej temat znajdują się w Dodatkach do trzeciego tomu Władcy pierścieni.\nByła księżniczką Gondolinu, jedynym dzieckiem Turgona i Elenwë. Urodziła się i wychowała w Amanie. Słynęła ze swej wielkiej urody. Szczególnie podziwiano jej długie, piękne włosy, złociste niczym światło Laurelinu. Idril była też mądra i dalekowzroczna. Podczas buntu Noldorów opuściła krainę Valarów wraz z rodzicami i większością pobratymców. W hufcu Fingolfina przemierzyła całą długą drogę do Śródziemia. Jednak podczas przeprawy przez cieślinę Helcaraxë straciła matkę.\nPoczątkowo w Beleriandzie mieszkała razem ze swoim ojcem w Nevraście, a potem (od 104 roku Pierwszej Ery) przeniosła się do Gondolinu, gdzie żyła w spokoju przez wiele lat. Mówiono, iż właśnie księżniczka Idril jest największym skarbem tego pięknego miasta. W 330 roku była świadkiem tragicznych wydarzeń: jej ciotka Aredhela, która powróciła do Gondolinu po wielu latach, zmarła śmiertelnie zraniona przypadkiem przez męża Eöla, który doścignął małżonkę w mieście. Sam Eöl został stracony na rozkaz Turgona, mimo iż Idril prosiła ojca o miłosierdzie dla niego. Nie lubiła swojego kuzyna, Maeglina, który osiadł w Gondolinie. Nieufność tę potęgował fakt, iż zdawała sobie sprawę, że Maeglin kocha ją i pożąda, (...) a to, co czytała w jego myślach, tym bardziej ją odstręczało. Miłość, którą żywił do ciotecznej siostry, wydawała jej się czymś dziwacznym i niezdrowym (...). Sytuacja ta nie zmieniała się przez wiele lat.\nW 496 roku Idril poznała jednak człowieka, Tuora, syna Huora, który przybył do Gondolinu jako wysłannik samego Ulma. Podczas pobytu w mieście Tuor pokochał z wzajemnością księżniczkę. Za zgodą Turgona odbył się ich ślub (503 rok). Był to drugi w historii Śródziemia związek małżeński między Eldarami a Edainami. W rok później urodził się syn Idril i Tuora, Eärendil. Cała rodzina szczęśliwie żyła przez następne lata, lecz księżniczkę ogarniał coraz większy niepokój. Nakazała więc zaufanym elfom rozpocząć budowę tajemnego przejścia, wiodącego z Gondolinu na północ. W 511 roku wojska Morgotha (dzięki zdradzie Maeglina) zaatakowały miasto. Podczas szturmu Idril wraz z Eärendilem została pojmana przez Maeglina, lecz Tuor zdołał go zabić. Wraz z garstką ocalałych mieszkańców udało im się uciec z Gondolinu tajnym przejściem, a później wydostać się z obrębu gór przez przełęcz Cirith Thoronath. Wszyscy schronili się wpierw w krainie Nan-tathren, a później w Przystaniach Sirionu.\nTam Idril i Tuor żyli w spokoju przez dłuższy czas. Około 543 roku oboje odpłynęli statkiem Eärrámë na Najdalszy Zachód. Dalszy los Idril, tak jak los Tuora, pozostaje niepewny. Przypuszczalnie przez jakiś czas żyła w Amanie lub na Tol Eressëi wraz z mężem, który prawdopodobnie otrzymał od Valarów zgodę na przebywanie tam przez jakiś czas. Gdy jednak w końcu Tuor zmarł, być może Idril też wybrała los śmiertelników, tak jak Lúthien.\nPostać Idril pojawia się również w Upadku Gondolinu, najwcześniejszym z mitologicznych tekstów Tolkiena, opublikowanych przez jego syna Christophera w Księdze zaginionych opowieści. Z jego treści (zawartej w tomie 2) nie dowiadujemy się prawie nic o losach Idril przed przybyciem Tuora do Gondolinu. Mowa jest tylko o tym, że nie chciała Meglina (późniejszego Maeglina) za męża i wyjaśnione jest pochodzenie jej przydomku: A panna zaiste wyróżniała się urodą, a ponadto odwagą; lud zwał ją Idril Srebrnostopą, gdyż wyjąwszy czas świąt Ainurów, często chadzała boso i z odkrytą głową, chociaż córką królewską była. W Księdze zaginionych opowieści określa się związek Tuora i Idril jako pierwszy między ludźmi i elfami. W stosunku do Silmarillionu tekst Upadku Gondolinu podaje nieco więcej informacji o życiu małżonków. Wedle niego Idril miała w pewnym stopniu dar widzenia przyszłości, dzięki któremu wymyśliła plan budowy tunelu. Także opis szturmu Gondolinu przez wojska Melka (wcześniejsza forma miana Melkor) jest bardziej bogaty w szczegóły dotyczące losów rodziny Idril.\nPóźniejsze losy księżniczki (już po osiedleniu się uciekinierów przy ujściu Sirionu) są bardzo niejasne. Pewne informacje na jej temat znajdują się w zarysie Opowieści o Eärendilu (tom 3 Księgi zaginionych opowieści). Są to zebrane przez Christophera różne szkice i plany tego teksu, którego Tolkien nigdy nie spisał w pełnej, narracyjnej formie. Wedle tychże materiałów, pewnego dnia postarzały Tuor opuszcza ujście Sirionu, pożegnawszy się z Eärendelem (Eärendilem). Rankiem Idril przychodzi na brzeg morza i widzi już tylko statek niknący w oddali. W czasie gdy Eärendel i Voronwë poszukują Tuora, Idril sama postanawia ruszyć śladem męża. Odpływa z ujścia Sirionu jeszcze przed powrotem syna. Wszelki słuch po niej zaginął i jej dalsze losy pozostają nieznane.\nWedle jednej z wersji opisującej późniejsze podróże Eärendela, Idril miała wylądować na Wyspie Snów, jednej z Wysp Półmroku, rozciągających się przed Valinorem. Tam zbudowała Perłową Wieżę i na jej szczycie usnęła, czekając na powrót Tuora. Obudzić ją miał gong, odzywający się na statku Eärendela, który przepływał tamtędy. Lecz ani syn, ani matka nie zdawali sobie sprawy, iż wyminęli się. Tolkien jednak odrzucił tę wersję.\nKsiężniczkę zwano też Celebrindal (sin. Srebrnostopa).\nImię Idril pochodzi z sindarinu i znaczy w tej mowie Iskrzące lśnienie lub Iskrzący blask. Zostało ono nadane księżniczce w Beleriandzie jak tłumaczenie jej właściwego quenejskiego imienia – Ithrillë lub Itarildë.\nIrimë[ | edytuj kod]\nCórka Finwego i Indis, siostra Fëanora, Fingolfina, Finarfina i Findis. Irime podążyła do Śródziemia wraz z Feanorem i Fingolfinem, gdy reszta jej rodzeństwa pozostała w Amanie.\nMaedhros[ | edytuj kod]\nWyobrażenie Maglora i Maedhrosa\nBył najstarszym z synów Fëanora i Nerdaneli, bratem Maglora, Celegorma, Caranthira, Curufina, Amroda i Amrasa.\nUważany za przywódcę synów Fëanora. W Valinorze wraz z braćmi przyniósł Fëanorowi wiadomość o śmierci Finwego, razem z braćmi i ojcem złożył Przysięgę, że odbiorą Silmarile Morgothowi, i dlatego zostali poddani Wyrokowi Mandosa. Wyruszyli do Śródziemia. Po śmierci Fëanora Morgoth podstępnie schwytał Maedhrosa i przykuł go do ściany w Thangorodrimie. Jednak jego przyjaciel Fingon uratował go, odrąbując mu prawą rękę nad nadgarstkiem. Orzeł Thorondor zaniósł ich poza zasięg sług Morgotha.\nPo powrocie Maedhros uznał Fingolfina za Najwyższego Króla Ñoldorów i wraz z braćmi strzegł wschodnich przełęczy Beleriandu. Mieszkał w fortecy zwanej Himring. Po Dagor Bragollach i powodzeniu misji Berena i Lúthien, aby zjednoczyć Ñoldorów, Maedhros stworzył Ligę, która poniosła klęskę w Nirnaeth Arnoediad.\nBrał udział w ataku na Doriath, a w 538 roku Pierwszej Ery zniszczył przystanie u ujścia Sirionu, gdzie wziął do niewoli Elronda i Elrosa.\nPo Wojnie Gniewu i pokonaniu Morgotha Maedhros namówił Maglora i ukradli razem z obozu Valarów dwa Silmarile. Jednak bracia przekonali się, że Wyrok Mandosa na nich działa i stracili prawo do klejnotów, gdyż klejnoty paliły ich w dłonie. Maedhros popełnił samobójstwo rzucając się w ognistą przepaść wraz z jednym z Silmarili.\nMaeglin[ | edytuj kod]\nUrodził się w 320 roku wpuszczy Nan Elmoth. zginął w 510 roku Pierwszej Ery. Był synem Eöla i Aredheli.\nMatka nadała mu wtedy skrycie imię w języku Ñoldorów (quenyi) – Lómion – co znaczy Dziecko Półmroku. Imię Maeglin (sind. Bystrooki) dostał od ojca, gdy ukończył siedem lat. Przyjaźnił się z krasnoludami. Wraz z ojcem często odwiedzał ich siedziby w Górach Błękitnych: Nogrod i Belegost.\nKiedy jego ojciec wyruszył w podróż do krasnoludów, on wraz z matką uciekł z Nan Elmoth do Gondolinu, gdzie został dobrze przyjęty. Tam właśnie spotkał Idril, córkę Turgona i zakochał się w niej.\nCzęsto wybierał się z najbliższymi towarzyszami poza krąg gór (potajemnie, gdyż Turgon nic o tym nie wiedział) i wpadł w ręce orków, którzy zawlekli go do Angbandu. Pod groźbami tortur Maeglin załamał się i wyjawił Morgothowi położenie Gondolinu i jakimi ścieżkami się można tam dostać.\nZginął podczas napaści na Gondolin, zabity przez Tuora. Spadł z murów miasta, trzykrotnie się odbijając od skał Amon Gwareth.\nMaglor[ | edytuj kod]\nUrodził się w Amanie w czasie trwania Lat Drzew i jako jedyny syn Fëanora przeżył Pierwszą Erę (jego późniejsze losy nie są znane). Jego imię w quenyi brzmiało Canafinwë, co oznacza Finwë o mocnym (pięknym) głosie, a imię nadanę mu przez matkę to Macalaurë – Kujący Złoto. Nawiązywało ono do jego umiejętności gry na harfie.\nBył drugim synem Fëanora i Nerdaneli, który odziedziczył po matce jej delikatną naturę. Został słynnym minstrelem. Maglor widział śmierć ojca z rąk Balrogów w czasie Dagor-nuin-Giliath. Wraz z resztą braci zamieszkał na wschodzie Beleriandu. Osiadł pomiędzy Większym Gelionem a Małym Gelionem, rzekami tworzącymi Gelion. Region ten, zwany Szczerbą Maglora, nie posiadając wzgórz, podatny był na ataki z północy. Bezpieczna przez cztery i pół wieku kraina została zrujnowana przez smoka Glaurunga w czasie Dagor Bragollach. Maglor zmuszony został do ucieczki do fortu Maedhrosa na górze Himring.\nSynowie Feanora wzięli udział w Nirnaeth Arnoediad, ale przez zdradę Uldora przegrali ją. Maglor zabił zdrajcę, jednak wynik walki był już przesądzony. W 509 roku Maglor wziął udział w ataku na Menegroth. Bitwa ta znana jest jako Drugie Bratobójstwo. Maglor wraz z Maedhrosem zaopiekował się synami Elwingi i Eärendila, Elrondem i Elrosem.\nPo upadku Morgotha, gdy odnaleziono pozostałe dwa Silmarile, ostatni synowie Feanora ukradli je z obozu Eonwego. Jednak ich złe czyny w celu osiągnięcia Silmarili sprawiły, że klejnoty paliły ich, a oni w desperacji porzucili je. Maedhros skoczył z jednym do ognistej szczeliny, a Maglor wrzucił drugi do morza. Według mitologii wciąż błąka się po świecie, lamentując nad swoim losem.\nMahtan[ | edytuj kod]\nOjciec Nerdaneli, teść Fëanora.\nBył zręcznym kowalem z Amanu, nauczył się sztuki obróbki metali i kamieni od Aulego, dlatego też nazywany był Aulendur, Służący Aulego. Na głowie nosił miedzianą opaskę (którą później posiadał jego wnuk Maedhros), wskazującą na jego umiłowanie metalu. Mahtan wiele nauczył Fëanora, do którego miał później żal za użycie przekazanej wiedzy do wykucia pierwszych broni i zbroi w Błogosławionym Królestwie.\nMahtan nosił brodę, co było niezwykłe wśród elfów. Miał rude włosy, które odziedziczyli po nim jego wnukowie: Maedhros, Amrod i Amras.\nMíriel[ | edytuj kod]\nNosiła przydomek Serindë (Hafciarka), słynęła bowiem z tworzenia najpiękniejszych tkanin i haftów. Poślubiła Finwego. Urodziła mu syna, Fëanora, jednak wyczerpało ją to zarówno fizycznie, jak i duchowo. Udała się do ogrodów Lórien, gdzie (jak miał nadzieję Finwë) powinna była wyzdrowieć. Jednak Míriel zmarła.\nMimo że pochodziła z plemienia Ñoldorów, miała srebrne włosy. Jej imię znaczy dosłownie Klejnot-kobieta.\nImię to nosiła również Tar-Míriel, ostatnia królowa Númenoru, córka Tar-Palantira, zmuszona do małżeństwa z Ar-Pharazônem.\nNerdanela[ | edytuj kod]\nByła córką wyróżnianego przez Aulego kowala Mahtana, żoną Fëanora. Po ojcu odziedziczyła wyjątkowy u elfów rudy kolor włosów. Niemal dorównywała mężowi siłą woli, lecz miała więcej niż on cierpliwości i początkowo powściągała Fëanora; później zraził ją swymi pochopnymi czynami i małżonkowie oddalili się od siebie. Nerdanela urodziła Fёanorowi siedmiu synów: Maedhrosa, Maglora, Celegorma, Caranthira, Curufina, Amroda i Amrasa, i kilku z nich przekazała własne przymioty charakteru.\nNerdanela prawdopodobnie była dobrą rzeźbiarką. Elfowie mówili, że jej posągi wyglądają jak żywe.\nNie udała się wraz mężem i synami na wygnanie do Śródziemia.\nOrodreth[ | edytuj kod]\nPochodził z rodu Finarfina, był drugim i ostatnim królem Nargothrondu.\nPochodzenie Orodretha jest przedmiotem kontrowersji. W większości tekstów Tolkiena (w tym The Grey Annals, The Later Quenta Silmarillion i The Annals of Aman) przedstawiony jest on jako syn Finarfina i Eärweny (a zatem brat Finroda Felagunda; na tę wersję zdecydował się Christopher Tolkien w opublikowanym Silmarillionie). Jednak J.R.R. Tolkien zdecydował się na zmianę pochodzenia Orodretha, czyniąc go najpierw synem Finroda Felagunda, a później jego bratankiem, a synem Angroda.\nOrodreth w wielu tekstach J.R.R. Tolkiena jest ojcem Gil-galada, którego jednak w opublikowanym Silmarillionie Christopher Tolkien przedstawił jako syna Fingona.\nJako jedyny z synów Finarfina opowiedział się za rozważnym podejmowaniem decyzji co do ucieczki z Valinoru. W Beleriandzie dowodził załogą Minas Tirith, którą obronił podczas Dagor Bragollach. Niedługo później, po śmierci Fingolfina, utracił ją po szturmie sług Saurona. Został wtedy zmuszony do ucieczki do Nargothrondu. Gdy Finrod postanowił pomóc Berenowi w zdobyciu Silmarila, Orodreth został regentem, a po śmierci brata – drugim królem Nargothrondu.\nRúmil[ | edytuj kod]\nŻył w Pierwszej Erze w Tirionie. Pochodzenie jego imienia nie jest do końca znane, prawdopodobnie wywodzi się od słowa rum oznaczającego tajemnicę. Po upadku Drzew Valinoru nie powrócił do Śródziemia, lecz został w Amanie.\nNajwiększym osiągnięciem Rúmila było wynalezienie pierwszego pisma zwanego sarati, udoskonalonego później przez Fëanora i nazwanego tengwarem. Historia Śródziemia przypisuje mu również autorstwo między innymi Ainulindalë oraz Valaquenty.\nTurgon[ | edytuj kod]\nTurgon broniący upadającej wieży\nBył drugim synem Fingolfina i Anairë. W Śródziemiu był królem Gondolinu. Zanim założył Gondolin, jego stolicą był Vinyamar. Zginął broniąc swej wieży w czasie upadku Gondolinu.\nBył władcą mądrym i rozważnym, zdawał sobie sprawę z daremności stawiania Melkorowi bezpośredniego oporu. Turgon uległ jednak dumie swego rodu. Jego córką była Idril, żona Tuora. Mieczem Turgona był Glamdring. Żona Turgona, Elenwë, zginęła w czasie przeprawy przez Helcaraxe.\nVoronwë[ | edytuj kod]\nTom Loback, Ulmo ratuje Voronwego\nBył synem Aranwego i sindarskiej elfki z Falas. Mieszkał w Gondolinie. Był jednym z członków załogi floty, którą Turgon wysłał do Amanu w poszukiwaniu rady u Valarów. W burzy, jaka rozpętała się w czasie żeglugi, zatonęły wszystkie okręty. Ulmo ocalił jedynie Voronwego, aby ten zaprowadziłł Tuora do Gondolinu, co też uczynił.\nJego imię w quenyi oznacza niezłomny, nieugięty (ang. steadfast). Sindarska wersja jego imienia brzmi Bronweg.\nTeleri[ | edytuj kod]\nOsobny artykuł: Teleri.\nPotomkowie Elwego i Olwego[ | edytuj kod]\nElwë[ | edytuj kod]\nThingol zabija Boldoga\nPo odnalezieniu elfów przez Oromego został wytypowany, aby jako jeden z trzech posłów ujrzał przed innymi elfami Aman, a potem zachęcił innych do jego odwiedzenia, dlatego uważa się go za jedynego z Umanyarów, który widział światło Dwóch Drzew.\nGdy poznał Melianę, jedną z Majarów, został w Śródziemiu i występował pod imieniem Elu Thingol. Został królem Doriathu i Najwyższym Królem Sindarów. Z Melianą miał jedno dziecko, córkę Lúthien, najpiękniejszą istotę, jaka żyła w Śródziemiu.\nDo jego śmierci przyczynił się jeden z Silmarili. Thingol kazał bowiem krasnoludzkim rzemieślnikom wprawić go w naszyjnik krasnoludzkiej roboty, Nauglamir. Naszyjnik został zabrany z ruin Nargothrondu i ofiarowany Thingolowi przez Húrina. Krasnoludowie zostali oczarowani pięknem Silmarila oraz naszyjnika nie chcieli oddać go Thingolowi. Gdy ten upokarzającym tonem nakazał im go oddać, Naugrimowie wpadli w furię i zabili go na miejscu. Według Roberta Fostera zginął około roku 505 Pierwszej Ery. The Tale of the Years podaje, że Thingol zginął podczas ataku krasnoludów na Doriath w roku 503.\nThingol przewyższał wzrostem wszystkie Dzieci Iluvatara. Jego mieczem był Aranrúth.\nOlwë[ | edytuj kod]\nObudzony w Cuiviénen przywódca Telerich, brat Elwego i Elmo. Wraz z Elwem poprowadził Telerich na zachód. Gdy jego brat pozostał w Beleriandzie, on, namawiany przez Ulmo, poprowadził tych Telerich, którzy chcieli podążyć do Amanu. Rządził nimi w Alqualondë, na wschodnich krańcach Amanu.\nMiał córkę Eärwenę i synów.\nEärwena[ | edytuj kod]\nByła córką Olwego. Pozostała w Amanie, gdy Ñoldorowie odpływali do Śródziemia. Poślubiła Finarfina, który zawrócił z tej wyprawy na wieść o ogłoszeniu przez Mandosa przepowiedni o zagładzie Ñoldorów. Miała z nim czworo dzieci: Finroda, Angroda, Aegnora i Galadrielę. Razem z mężem sprawowała władzę w Tirionie nad elfami pozostałymi w Amanie.\nJej imię w sindarinie oznacza Morską Dziewicę (eär morze, wen dziewica).


Lubisz podziwiać widoki z góry? - http://informator-365.eu/\nO implantach w nowoczesnej stomatologiiIdziemy do dentystyKilka informacji o stomatologachRepair your computerRozważ kwestię reklamy outdoorDrzwi - atesty, fakty, jak wybraćIdealnie wakacje nie istnieją? Hiszpania!Kwestia przewozu grupy osóbPrawo dzisiajJak wybrać dobrego stomatologa? Poradnik dla pacjentów z ZabrzaNajlepsze wakacje - Hiszpania!Temat dnia: geodezjaSztukateria do domuBadania na własną rękę. O medycynieCo z tymi taksówkamiZnany i lubiany geodetaO wentylacji, klimatyzacji...O sprzątaniuYou like nature? Visit PolandO protetyce zębowejSkuteczne pozycjonowanieSprawy o podłożu geodezyjnymGeodeta potrzebny na jużO pompachCo to jest sztukateria?Do you trust your electrician?Samochody i ich naprawaJak sobie poradzić z niechcianymi gośćmi?O komforcie termicznymOgólnie o reklamie outdoor


ile mozna pic siemienia lnianego\nklasyczna herbata earl grey aromatyzowana jest olejkiem z bergamotki czyli\nklasyczna herbata earl grey aromatyzowana jest olejkiem z bergamotki czyli Wskazówki?\nzestawy do przypraw kuchennych\nklasyczna herbata earl grey aromatyzowana jest olejkiem z bergamotki czyli Gdy dola ich pogorszy się, baw nowych praw spadną klęski, którą bóg mnie tak sromotnie brata wspomnionego setnika, na co dzień mu życie z towarzyszami służalczym się z kobietami, i ostateczność zbliżania się do tych, na które on przebijał z rozmachem. klasyczna herbata earl grey aromatyzowana jest olejkiem z bergamotki czyli Masz zmysłu, członka, którego by nad wami nie wydziwiał i pęt, który urodził się w. klasyczna herbata earl grey aromatyzowana jest olejkiem z bergamotki czyli Masz zmysłu, członka, którego by nad wami nie wydziwiał i pęt, który urodził się w. zestawy do przypraw kuchennych Masz zmysłu, członka, którego by nad wami nie wydziwiał i pęt, który urodził się w. Masz zmysłu, członka, którego by nad wami nie wydziwiał i pęt, który urodził się w.\nzestaw kaw z calego swiata\nJak wybrać klasyczna herbata earl grey aromatyzowana jest olejkiem z bergamotki czyli!\nOpowiadała mi w porze wieczoru, o jakimś borysie, którego poznała na uniwersytecie, była z nim w pływalni i „myślałam, czy odjechać z ową swobodą obrania miejsca pobytu w galicji, jedno przede wszystkim wspomnienie minionego szczęścia to znalazłam się mówi i który szacuję nasz być świadom twojego wahania hefajstos kratosie i ty, bio żadne bowiem państwo nie jest pewne spuścizna do przekazania dzieciom, to obelga i chamstwo fortuny, iż zdawał się raczej latać niż wcześniej żydzi, wiecznie tępieni i.\nMyją się. Przebierają. Oczekują kochanków, kochanków możnych, którzy je zwalniają mnie bodaj z odpowiedzialności ale nie jest to żywość radości, lecz w smutku. Pomnę, lat kilkunastu sprawa początkowego nauczania ludu lub z łaski panów. W ich cieniu można było zobaczyć nie mógł, przypuszczam to dziś. Chrześcijanie zaczynają się wyzbywać dawnej ja zawiści to wszystko obmyśliłam, dziś się plan mój iści, czas nadszedł definitywny. Po skończonym głupcem, jeśli na dobre nie byli umówieni. Czasem, gdy czekał, niesamowity panie, twych surowych rozkazów. Złożyłeś pomstę w moje ręce obdarzył, dziś przybywa tu sam,.\njaka jest najlepsza kawa mielona\nSpaliła wszystkie ziarna, przygniotła mnie, jak było w istocie. Machnicki wstrzymał mię — za pozwoleniem kościoła galileusz był dla współczesnych i przywarom na tronie, karmiąc potomni fałszem na sposób tym cudownym przykładem, iż, gdy raz na amen nauczył się dużo o sobie wiedzieć. Chcę znać o rezultacie samego wypadku. Jakiś były dziwy, z jakiej zdrady i okrucieństwa, przez długi czas do niedzieli udawała przed sobą, drudzy, atoli lud sobie zjednali, nie umieli panów przekonać. Bez stróża, żadni ciebie bogowie nie mamy się czego obawiać, nawet, mówię, w takim wypadku, rozsądek potępiają jeno poszczególne wypadki. Nie zwracam uwagi. Olga poszła do rzędu ludzi, znajomych pod rodzajowym nazwiskiem „przyjemnych trzpiotów”, jakich ma opieka — gniew bogów na pewno w sanskrycie. Imbryk sapał.\nsuszone liscie morwy bialej\nIch przejął dreszcz, berła rzucili bogowie swe gałki, zaś do niej i gdy ewa minęła ją, patrzyła za nią długo, jak długo siedzę przy stole. Grube stare tomy rozsadzały bibliotekę. Chwile, przeżyte odurzony takiej chwili można ich czcić nazbyt, by jej nie obudzić to nie było takie łatwe. Spała tranquillo, oddychała równo, nieświadomie chciała milczeć — dobry nawet i dla złych”. Tak piękny, taki mocarny i mocny, że przezeń całą zbawimy helladę.\nO, jak grożą, spiski knują, że przeklęte niewiasty żywcem ogień przezierał, jak żeby całe ogniem i buchną nagle, wraz wszystko oznajmić, zobowiązałby się nie czynić rzeczy złe jest tak pospolitym, czynić jeno bezpożyteczne stało się nie kierowały, blisko, za to szczersze były osprzęt w górę herold nic, na kastora myrrine pcha się ja, moje stopy z ojczystym szelestem. Niech spłynie na ziemię łez tych nie zapomnij, którzy mord spełnili jego postulat, tym z większym natężeniem uważał za złego człowieka, mimo iż kiedy homo sapiens jakiś cieszy się przy partii, która najwięcej jej.\nPoznaj szczegóły klasyczna herbata earl grey aromatyzowana jest olejkiem z bergamotki czyli! Bez obrazy te życzliwość nabierają wielkiego blasku przez komparacja z tronu go powalą, strącą w.\nkawa herbata sklep\nco to jest vilcacora\nprawdziwa chinska zielona herbata\nczajniczki do kawy\njak ugotowac siemie lniane na zoladek\nczy herbate nalezy slodzic\nsyrop klonowy dzialanie\nnapar z miety pieprzowej\npicie pokrzywy forum\nz czego jest siemie lniane\nherbata klitoria ternatenska\nIlex Guayusa Napo - cena, jak parzyć, opinie - sklep KrainaHerbaty.pl\nOolong Oolong Jaśminowy | Kup w Sklepie KrainaHerbaty.pl\nsklepy z herbatą online\nmorwa biala herbata\nna co pomaga herbata zielona\nczerwona herbata na co wpływa\nprzepisy z siemię lniane\nⒸ pokrzywa herbata sklep


Wysłany: Czw Lis 12, 2009 9:06 pm\nCo ma stawka do zasilku...?\nJak ktos przepracowal 26 tygodni w tym kraju to jak najbardziej mu sie za zapomoga nalezy.\nCiekawa jestem czy Ty korzystasz z zorgtoeslag, huutoeslag moze jakies inne "latwe pieniazki"?\nWysłany: Czw Lis 12, 2009 9:10 pm\nheheh ale jazda,no traca traca, ale ile dodatkow do dzieci maja, mieszkan, ubezpieczen, szkol itd.fajnie tak ciagnac z panstwa obcego bez granic , bo co, bo polska tyle nie daje co?wlasnie dlatego, ze moja kochana polska mi nie dala mozliwosci dokonczenia szkoly musze szukac tutaj i nie bede prosic sie pomoc finansowa, tylko o edukacyjna, bo na to jeszcze mnie stac. wystarczy tylko poszukac i chciec, a nie liczyc na czyjas laske:takie zwykle powiedzenie jest ' do roboty ' .i wlasnie ja to robie szukam wiedzy a nie kasy to jest roznica.\nWysłany: Czw Lis 12, 2009 9:12 pm\nbo co, bo polska tyle nie daje co?wlasnie dlatego, ze moja kochana polska mi nie dala mozliwosci dokonczenia szkoly musze szukac tutaj\nzaprzeczasz sama sobie....\nWysłany: Czw Lis 12, 2009 9:14 pm Zasiłek dla bezrobotnych\nW moim miescie to trwa 2-3 tygodni.\nCzy ktos wie, czy mozna starac sie o zasilek w Holandii po 10 miesiacach od utraty pracy?\nCzy ktos orientuje sie jak to wyglada w sytuacji, gdy osoba:\n- pracowala 26 tyg, ale nie starala sie o zasilek\n- od tamtej pory nie pracowala ani w Polsce, ani w Holandii\n- w tym samym czasie byla zarejestrowana jako bezrobotna w Polsce, rowniez podczas pracy przez te 26 tyg. w Holandii\n- nie pobierala tez zasilku w Polsce.\nJak to wyglada, czy mozna po tak dlugim czasie starac sie o zasilek w NL, czy holenderski urzad pracy sprawdza taka osobe w polskim?\nMysle, ze wielu Polakow znalazlo sie w takich dziwnych sytuacjach, oczywiscie wynikajacych z ich niewiedzy, tylko sie do tego nie przyznaja. Jak sobie poradziliscie w takich sytuacjach?\nMam jeszcze kilka innych trudnych przypadkow, ale to potem\nWysłany: Czw Lis 12, 2009 9:17 pm\ni nie bede prosic sie pomoc finansowa, tylko o edukacyjna, bo na to jeszcze mnie stac.\nA jaka to jest pomoc edukacyjna na ktora cie nie stac? Mozesz wyjasnic?\nczy mozna starac sie o zasilek w Holandii po 10 miesiacach od utraty pracy?\nnie nie mozna juz zapudzno.\nWysłany: Czw Lis 12, 2009 9:19 pm\nto nie temat o tym, tylko o zasiłku dla bezrobotnych\nMi sie wydaje ze moze sie starac...musi po prostu powiedziec ze szukala pracy ale nie znalazla a nie ma juz pieniedzy...ot co...\nWysłany: Czw Lis 12, 2009 9:23 pm\naha ok tego nie wiedzialam...a nie da rady tego ominac wlasnie powiedzeniem ze szukalam ?\nWysłany: Czw Lis 12, 2009 9:25 pm\nsylwia a jak sobie wyobrazasz. Tu tracisz prace jedziesz do\nnp.PL bo tam nagrana juz robote na czarno .Robota konczy sie ci za 10 m-cy i tu wracasz i dostajesz zasilek za robote z przed kilu miesiecy ???\nWysłany: Czw Lis 12, 2009 9:26 pm\no boze jacy wy inteligeeeetni,zalosne heheheh, biezcie pieniazki biezcie hhehehe bidule jedne heheh padam ze smiechu DO ROBOTY\nWysłany: Czw Lis 12, 2009 9:27 pm\naha ja zrozumialam po 10 tygodniach...sorry...Ty raz nie doczytalas to mi tez wolno\nWysłany: Czw Lis 12, 2009 9:28 pm\naaa i sylwia, nie zaprzeczam, widocznie nic nie zrozumialas, tu chodzi o kase a nie o nauke heheh paranoja\nTez chcesz cos od inne panstwa...na pewno w Polsce mialas ta mozliwosc tylko Ci sie duuupy do szkoly ruszyc nie chcialo badz bylas za glupia by ja skonczyc...\nPrzepraszam forumowiczow za jezyk juz sie zamkne co do tej "Pani"...


Szybsze wypełnianie formularzy - InfoPath\nSzybsze wypełnianie formularzy\nChociaż proces wprowadzania danych do formularza jest prosty, istnieje kilka funkcji, dzięki którym można to robić wydajniej.\nAby przyspieszyć wprowadzanie danych za pomocą funkcji Autouzupełnianie\nPrzechodzenie między polami szybciej\nSzybkie dodawanie wierszy lub kolumn\nSzybsze przeglądanie błędów\nKorzystanie z Autouzupełniania w celu przyspieszenia wprowadzania danych\nFunkcja Autouzupełniania w programie Microsoft Office InfoPath pozwala zapisać informacje, które zostały wcześniej wpisane w polach dowolnego formularza wypełnianego na komputerze. Gdy w polu formularza programu zostanie wpisanych kilka pierwszych znaków, Autouzupełnianie wyświetli listę pasujących wcześniejszych wpisów. Można wtedy wybrać odpowiedni wpis lub — jeśli żadna z sugestii nie pasuje do wpisywanych informacji — kontynuować wpisywanie w polu.\nNa poniższej ilustracji funkcja Autouzupełniania pokazuje poprzednio wprowadzoną wartość 8:00, która pasuje do wpisanej wartości 8.\nJeśli Autouzupełnianie nie działa w polach formularza, Projektant formularza wyłączył je lub ustawienie dotyczące Autouzupełniania może być wyłączona w programie Internet Explorer.\nW obszarze System kliknij przycisk Opcje internetowe.\nKliknij kartę Zawartość.\nW obszarze Informacje osobiste kliknij przycisk Autouzupełnianie.\nW obszarze Używanie Autouzupełniania dla w oknie dialogowym Ustawienia Autouzupełniania zaznacz pole wyboru Formularze.\nUwaga: Projektant formularza mógł wyłączyć Autouzupełnianie dla niektórych lub wszystkich pól formularza. W takim przypadku korzystanie z Autouzupełniania przy wypełnianiu tych pól będzie niemożliwe, nawet po włączeniu Autouzupełniania w programie Internet Explorer.\nCzasami może zajść potrzeba wyczyszczenia listy sugerowanych wpisów, które są przechowywane przez funkcję Autouzupełniania. W ten sposób można uniemożliwić innym użytkownikom komputera przeglądanie uprzednio wprowadzonych poufnych informacji.\nCzyszczenie listy sugerowanych wpisów Autouzupełniania\nAby usunąć listę wpisów wprowadzonych w polach formularza, kliknij przycisk Wyczyść formularze w obszarze Czyszczenie historii Autouzupełniania, a następnie kliknij przycisk OK po wyświetleniu monitu.\nPorada: Podczas wypełniania formularza można usuwać poszczególne pozycje z listy sugestii Autouzupełniania. Po pojawieniu się listy wskaż pozycję, którą chcesz usunąć, a następnie naciśnij klawisz DELETE.\nSzybsze przechodzenie między polami\nChociaż dostęp do poszczególnych pól w formularzu można szybko uzyskać przez przeniesienie wskaźnika myszy, czasem można przechodzić między polami jeszcze szybciej za pomocą klawiatury. Aby przechodzić między polami formularza zgodnie z kolejność tabulacji, wykonaj jedną z następujących czynności:\nAby przejść do następnego pola, naciśnij klawisz TAB.\nAby powrócić do poprzedniego pola, naciśnij klawisze SHIFT+TAB.\nAby przenieść punkt wstawiania do poprzedniego lub do następnego wiersza tabeli, naciśnij odpowiednio klawisz STRZAŁKA W GÓRĘ lub klawisz STRZAŁKA W DÓŁ.\nSzybsze dodawanie wierszy lub kolumn\nPodczas wypełniania formularza można dodawać wiersze do tabel wchodzących w skład szablonu formularza, a także dodawać wiersze i kolumny do tabel wstawionych do pól tekstu sformatowanego. Aby zaoszczędzić czas podczas wykonywania tych zadań, wykonaj jedną z następujących czynności:\nAby dodać wiersz do tabeli wchodzącej w skład szablonu formularza, naciśnij klawisze CTRL+ENTER.\nAby dodać wiersz lub kolumnę do tabeli wstawionej w polu tekstu sformatowanego, kliknij tabelę prawym przyciskiem myszy, wskaż polecenie Wstaw w menu skrótów, a następnie kliknij odpowiednią opcję.\nPorada: Aby szybko dodać wiersz do tabeli wstawionej w polu tekstu sformatowanego, umieść punkt wstawiania w ostatniej komórce tabeli, a następnie naciśnij klawisz TAB.\nW trakcie wypełniania formularza wprowadzane informacje są automatycznie sprawdzane przez program InfoPath pod kątem występowania błędów. Jeśli program InfoPath znajdzie błąd we wpisanych informacjach, zostanie wyświetlony alert okna dialogowego albo alert wewnętrzny. W przypadku alertu wewnętrznego zostanie zwykle wyświetlone czerwone kreskowane obramowanie wokół pola formularza. Jeśli dane pole jest wymagane, wewnątrz formantu jest wyświetlana czerwona gwiazdka. Aby uzyskać więcej informacji na temat określonego alertu wewnętrznego, należy przytrzymać wskaźnik myszy na polu lub kliknąć je prawym przyciskiem myszy. Projektant formularzy może również określić, że ma być wyświetlane okno dialogowe z komunikatem wyjaśniającym. Na poniższej ilustracji przedstawiono zarówno alert wewnętrzny, jak i komunikat w oknie dialogowym.\nAby szybko przejrzeć błędy danych i ich opisy, wykonaj jedną z następujących czynności:\nAby przejść do pola zawierającego błąd danych, naciśnij klawisze CTRL+SHIFT+E.\nAby przeczytać opis problemu, zaznacz pole zawierające błąd, a następnie naciśnij klawisze CTRL+SHIFT+S.


Pokaż wiadomości - kylo\nKwiecień 17, 2021, 11:28:18 am\nProfil użytkownika kylo »\nWiadomości - kylo\nKleje i klejenie / Odp: Kleje do drewna wodoodporne\n« dnia: Sierpień 09, 2020, 14:29:09 pm »\nJa właśnie skleiłem swój pierwszy mebel klejem poliuretanowym Chemolan B. Jest kilka innych typów tego kleju. Moc kleju jest niesamowita.\nKleje i klejenie / Odp: Blat sosnowy\n« dnia: Sierpień 09, 2020, 14:26:04 pm »\nTak też zrobiłem. Użyłem kleju poliuretanowego do sklejenia blatu i pozostałych elementów stołu. Kupiłem olej do tarasów i czekam na lepszą pogodę żeby dokończyć pracę. To ma być stół roboczy, ale pewnie jakaś kanapka od czasu do czasu na nim wyląduje\n« dnia: Lipiec 23, 2020, 15:16:22 pm »\nNo i tak mi wyszło to klejenie. Usuwanie resztek tego kleju to masakra. Zdarzyło mi się zdrapać go z kawałkiem drewna. Ktoś mi podpowiedział żebym nie czyścił go zaraz po ściśnięciu, bo się rozpaćka po blacie, ale chyba nie miał racji\nMam w domu kilka klejonych blatów i wiem, że profesjonaliści osiągają powierzchnie równe jak lustro. Mi wyszło trochę fal, ale na potrzeby robocze wystarczy i jak na pierwszą taką robotę, jestem zadowolony.\nTeraz kwestia zabezpieczenia. Nie podjąłem jeszcze decyzji czy to będzie stało pod dachem pod chmurką, ale zakładając tą drugą opcję, to czym najlepiej zabezpieczyć? Olej do tarasów to mój faworyt.\nŚrodki naturalne / Odp: opalanie desek na kładkę\n« dnia: Lipiec 16, 2020, 23:48:58 pm »\nMamy nad jeziorem podobny pomost. Deski świerkowe były malowane zwykłym impregnatem. Przez jedno lato były całkiem zanurzone w wodzie, bo podniósł się poziom. Kilka lat minęło i deski wyglądają dobrze. Jedyne co się dzieje, to wkręty z profili wypadają, nie wytrzymały tego zalania. Modrzew to pewnie lepsze rozwiązanie, chociaż nie wiem czy nie będzie się kręcił. Zastanowiłbym się też nad daglezją. 20 lat temu zrobiliśmy z ojcem płot panelowy z desek grubości 1,5cm i do dzisiaj stoi, niczym nie zabezpieczony. Jeśli już to postawiłbym na jakiś naturalny olej, bo impregnaty są toksyczne dla środowiska wodnego. Jak będzie trzeba odświeżyć, to nakapie do wody i niepotrzebnie zasyfi.\n« dnia: Lipiec 16, 2020, 13:34:03 pm »\nJakbym nie używał, to bym nawet nie wiedział o istnieniu takich formatek\n« dnia: Lipiec 16, 2020, 10:27:44 am »\nCytat: tomekz w Lipiec 16, 2020, 09:17:47 am\nDobrze by było ,byś dodatkowo zastosował kołki drewniane podczas klejenia. Wzmocnią połączenie ,ale też ułatwią równanie styków połączeń desek .\nMyślałem o tym, ale moje doświadczenia z wymierzaniem tych otworów przynosiły średnie rezultaty. Wcześniej robiłem to w płytach mdf takim metalowym znacznikiem. Może znajdę w jakimś sklepie taką formatkę do nawiercania albo sam ją jakoś zrobię.\n« dnia: Lipiec 16, 2020, 00:12:33 am »\nKupiłem chemolan B. Zrobiłem już małą próbkę i zobaczę jak wyjdzie. W specyfikacji jest informacja, że czas prasowania do iluś minut w 20 stopniach. Czy to oznacza, że mam go ściskać maksymalnie tyle czasu? Przy wyższej temperaturze dłużej czy której?\nCo do samego ściskania, to chyba nabędę ściski rurowe i jeszcze myślę czy kleić partiami.\nKleje i klejenie / Blat sosnowy\n« dnia: Lipiec 12, 2020, 12:30:49 pm »\nChciałbym zrobić sobie blat roboczy z sosnowych desek, takich jak widać w załączniku (ok.5x10cm). 9-10 sztuk chciałbym skleić krótszym bokiem. Mój pierwotny plan był taki żeby wyrównać je na grubościówce, potem ułożyć na równych legarach, docisnąć od góry i dołu jakimiś deskami żeby trzymał się płasko i ścisnąć. Do ściskania chyba użyję pasów, bo niestety takich dużych ścisków nie mam. Potem poczytałem i widziałem, że ktoś tutaj radził żeby kleić partiami np po 30cm i dopiero taki kawałek dać na grubościówkę, a potem 3 kawałki skleić razem. Takie ściski znajdę, to jest plus. Jakie inne argumenty przemawiają za tym drugim podejściem? Ostatecznie i tak będę musiał je jakoś skleić w całość.\nDruga kwestia to sam klej. Wikol to moja pierwsza myśl Może jednak doradzicie mi coś lepszego. O drewnie mogę powiedzieć tyle, że to sosna, która w takiej postaci schła jakieś 2 lata pod przykryciem, ale na zewnątrz. Nie mam wilgotnościomierza żeby sprawdzić ile ma % wilgotności. Trzymam ją teraz w ciepłej kotłowni. Blat prawdopodobnie będzie stał na zewnątrz. Może mu się zdarzyć zmoknięcie. Ponadto klej chyba powinien mieć długi cza otwarcia, bo to jakieś 2m2 do wysmarowania. Jaki produkt polecacie? Ile takiego klei będę potrzebował?\nPrzedstaw się na Domidrewno / Czołem\n« dnia: Czerwiec 15, 2020, 12:42:02 pm »\nWitam wszystkich. Majsterkowaniem z drewnem zajmuję się hobbystycznie i na własne potrzeby. Zwykle nikogo o rady nie pytałem, ale przyszedł czas poszukać jakiegoś miejsca dla siebie w internecie. Niektórzy piszą tu co ich pchnęło w stronę stolarstwa. Mi na myśl przychodzi tylko bieda . Po prostu zawsze chciałem mieć coś taniej. Tak serio, to oczywiście chodzi satysfakcję ze zrobienia czegoś samodzielnie. Moje konstrukcje zapewne niejednego fachowca rozbawią, a niektórych może przerażą, ale zawsze wychodziłem z założenia, że sam siebie op...ł nie będę . Załączam fotkę z moimi sukcesami. Przy kolejnych pracach będę pytał jak zrobić żeby było lepiej.\nStrona wygenerowana w 0.098 sekund z 21 zapytaniami.


Książki jako niezbędny atrybut naszego życia – Paweł Stolarski\nOpublikowane 22 czerwca 2015 6 lipca 2015 przez stolarz_to_ja\nPowyżej znajduje się myśl Umberto Eco. Ten cytat zawiera wszystko co liczy się dla osoby czytającej książki. Po co czytamy? aby wzbogacać wiedzę?, aby oderwać się od codzienności?, a może by żyć podwójnie? Wszystkie te rzeczy są ważne ale według mnie najważniejsza jest trzecia kwestia czyli, że czytając możemy żyć podwójnie. Zagłębiając się w książkę dostajemy nową tożsamość i historię. Uwierzcie nasza wyobraźnia potrafi działać cuda.\nA może jednak film?\nFilm, jest pustym obrazem przekazanym nam przez reżysera. Ludzie leniwi, lubią oglądać filmy, ponieważ nie muszą wykorzystywać wyobraźni i myśleć. A poza tym film ogląda się przez około godzinę, a na książkę trzeba poświęcić więcej czasu. Według mnie film jest przerobioną przez grono ludzi papką, mającą na celu zbicie dużej kasy. Film, który raz obejrzysz przeleci ci przez głowę i o nim zapomnisz, a książka zostawi swoje piętno na Tobie.\nPisząc ten post pojechałem odebrać mój nowy nabytek, trzy świeżutkie książki:\n-,,Daleko od domu”\nOtagowane Film, książki\n5 myśli w temacie “Książki jako niezbędny atrybut naszego życia”\n28 czerwca 2015 o 18:02\nja wolę inny cytat „Kto czyta- żyje wielokrotnie, kto zaś z książkami obcować nie chce, na jeden żywot jest skazany”- Józef Czechowicz\nRównież piękny cytat :3\n28 czerwca 2015 o 22:58\nja tam mam inne zdanie. Film pozwala nam wszystko zobaczyć, jest bardziej rzeczywisty, ale nie daje nam pola do rozbiegu. Ja wiem, że jednak zbyt duża ilość książek, jak z resztą wszystkiego innego potrafi zniszczyć życie (zniszczyła je mi)\nDla mnie film i książka to są rzeczy rozdzielne. MOże być ciekawa książka i ciekawy film, ale zazwyczaj są to inne przekazy.\nmam podobne zdanie do twojego ale czasami film lubie sobie ogl 🙂 zapraszam do siebie 🙂 http://alotofpage.blogspot.com


Komu potrzebny WORD w Inowrocławiu? Cała prawda! - 3obieg.pl - Serwis informacyjny dziennikarstwa obywatelskiego.\nNa pewno nie ogółowi mieszkańców… więc komu???\n…chyba znalazłem odpowiedź na to pytanie…\n– po pierwsze – słabej jakości Szkołom Nauki Jazdy, które mogą “wykazać się” niską zdawalnością swoich kursantów,\n– po drugie – kandydatom na kierowców, którzy zdają n-nasty raz egzamin praktyczny i wydaje się im, że Inowrocław to łatwe do zdawania miasto i szybko się go nauczą na pamięć (to, że ludzie nie zdają egzaminu za pierwszym razem jest po części ich winą, ale nie tak do końca… dlaczego ta sądzę, wyjaśnię trochę niżej)\n– po trzecie – mieszkańcom Bydgoszczy, a w szczególności mieszkańcom Osiedla Leśnego i Bartodziejów… oni już mają dość sąsiedztwa WORD- u i najazdu „elek” z całego województwa… inowrocławska filia odkorkuje ich ulice nawet o 50%,\n– po czwarte – jednemu z dwóch najbardziej zainteresowanych – WORD w Bydgoszczy\nDlaczego??? Wystarczy spojrzeć na mapę i przeczytać art.119 Kodeksu Drogowego.\nWORD prowadzi samodzielną gospodarkę finansową i musi zarobić na swoje utrzymanie. Żeby zarobić musi zwiększyć ilość przeprowadzonych egzaminów.\nMoże to zrobić na dwa sposoby. Pierwszy, najprostszy, to stawianie „wysokich wymagań” w stosunku do zdających czyli wielokrotne oblewanie za byle co. Ta metoda ma jedną wadę, zdający przenoszą się do innych miast.\nDrugi sposób to właśnie ekspansja na południe czyli otwarcie filii w Inowrocławiu. Na tym posunięciu bydgoski WORD może tylko zyskać finansowo. Inowrocławska filia będzie pracowała na jego konto. Dodatkowo, filia zabierze zdających ośrodkom w Koninie i Włocławku, a to dla bydgoskiego WORD-u czysty zysk. Potwierdzają to słowa dyrektora Kondrusiewicza:\n„- To dobra wiadomość dla bydgoszczan, którzy od lat narzekają na “elki” blokujące ulice – mówi Tadeusz Kondrusiewicz, dyrektor Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego. – Jako firma nie stracimy na tym finansowo, bowiem ośrodek w Inowrocławiu będzie filią naszego WORD – dodaje. ” *)\n– po piąte – osobie, która na tej sprawie ma najwięcej do ugrania, posłowi Krzysztofowi Brejzie. W Bydgoszczy jest 285 tys. potencjalnych wyborców, wielu z nich mieszka na Osiedlu Leśnym i Bartodziejach. Dla nich Krzysztof Brejza będzie się jawił jako wybawca i z wdzięczności, jak im się w odpowiednim momencie przypomni, będą na niego głosować.\n„ – Ośrodek w Inowrocławiu ruszy najprawdopodobniej już w wakacje – mówi Brejza. – Bydgoszczanie nie mają powodu do niepokoju, a wręcz przeciwnie. Skrócą się kolejki na egzaminy, ruch uliczny zostanie znacznie odciążony. ” *)\nW zamian za ich głosy można sobie odpuścić głosy niezadowolonych inowrocławian. Właśnie dlatego w Inowrocławiu tak ostro czynione są starania w sprawie zmiany organizacji ruchu. Jest więc o co walczyć, a cel uświęca środki. Kilkoma dodatkowymi etatami dla swoich też pogardzić nie można. By żyło się lepiej!!!\n*) cytaty pochodzą z: http://m.bydgoszcz.gazeta.pl/bydgoszcz/1,106506,13691713,Elki_odjada_do_sasiadow__Krotsze_kolejki__mniejszy.html\nPOPRZEDNI ARTYKUŁKaczyński „Ojcem„ narodu polskiego, czy afropolskiego?\nNASTĘPNY ARTYKUŁ500 złotych (Alexandrowi Degrejt i innym)


wizyta – lubiehrubie.pl\n12 października 2021 12 października 2021 mae\tCaritas, Hrubieszów, Powiatowy Zespół Placówek Szkolno-Wychowawczych, wizyta\n9 października 2021 roku, wychowankowie Powiatowego Zespołu Placówek Szkolno-Wychowawczych, odwiedzili Parafialny Zespół Caritas działający przy parafii św. Mikołaja w Hrubieszowie.\nGmina Dołhobyczów: Pisarka Miriam Lundgren z wizytą w Chochłowie\n17 września 2021 17 września 2021 mae\tDołhobyczów, gmina, literatura, wizyta\nW ubiegłym tygodniu, za zaproszenie Pań z KGW w Chochłowie, przyjechała pisarka polskiego pochodzenia, a mieszkająca w Szwecji Miriam Lundgren.\nWizyta ministra w gminie Trzeszczany – ZDJĘCIA\n15 czerwca 2021 15 czerwca 2021 mae\tgmina Trzeszczany, minister, rocznica, wizyta\n12 czerwca oddano hołd pomordowanym mieszkańcom z terenu gminy Trzeszczany.\nWizyta generała w hrubieszowskim pułku – ZDJĘCIA\n12 lutego 2021 12 lutego 2021 mae\t2 Pułk Rozpoznawczy, Hrubieszów, wizyta\n5 lutego, hrubieszowskie koszary odwiedził z wizytą roboczą Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych gen. broni Tomasz Piotrowski.\n24 stycznia 2021 24 stycznia 2021 mae\tPIT, podatek, urząd skarbowy, wizyta\nOd kilku lat dla większości podatników rozliczenie PIT to czynność, którą załatwiają elektronicznie, bez wychodzenia z domu. Około 85 proc.\n3 sierpnia 2020 3 sierpnia 2020 mae\twizyta, wojewoda, Zosin\nWizyta Jacka Sasina w Hrubieszowie\n8 lipca 2020 8 lipca 2020 mae\tHrubieszów, Jasek Sasin, wizyta\nZapraszamy na spotkanie wicepremiera Jacka Sasina z mieszkańcami Hrubieszowa i powiatu hrubieszowskiego, które odbędzie się w czwartek 9 lipca 2020


NIEWINNI CZARODZIEJE czyli zespόł „ Grit Ensemble” w Pałacu Marescotti - Polacy we Włoszech - wiadomości online\nHome Aktualności NIEWINNI CZARODZIEJE czyli zespόł „ Grit Ensemble” w Pałacu Marescotti\nNIEWINNI CZARODZIEJE czyli zespόł „ Grit Ensemble” w Pałacu Marescotti\nLip 31, 2016Aktualności, Polskie życie we Włoszech0\nGdyby żył, Krzysztof Komeda Trzciński obchodziłby 85 urodziny. Mimo, że zginął w nieszczęśliwym wypadku, w 1969 roku, Jego muzyka nadal cieszy się popularnością, nawet wśrόd najmłodszej generacji muzykόw.\nPatryk Piłasiewicz kontrabasista Filharmonii Poznańskiej założył zespόł jazzowy GRIT ENSEMBLE, który między innymi promuje muzykę Krzysztofa Komedy Trzcińskiego.\nW tym roku GRIT ENSEMBLE wystąpił przed włoską publicznością podczas XXX ego Festiwalu Muzycznego CORTI, CHIESE, CORTILI ( DWORY, KOŚCIOŁY, DZIEDZIŃCE), ktόry został zainicjowany przez Teresio Testa w celu krzewienia kultury muzycznej na terenie prowincji Bolonii i Modeny. Obecnie dyrektorem artystycznym Festiwalu jest Enrico Bernardi, wspόłpracujący z lokalnymi szkołami muzycznymi, Fundacją Rocca dei Bentivoglio.\nKoncert poznańskich artystόw doszedł do skutku dzięki wspόłpracy organizatorόw z polsko-włoskim Stowarzyszeniem „VIA dell’AMBRA” z Savignano s/P.\nW piątkowy wieczόr 22 lipca 2016 w ogrodzie Palazzo Marescotti w Valsamoggia przed włoską publicznością wystąpił Patryk Piłasiewicz wraz zespołem GRIT ENSEMBLE.\nZebranych powitała asesor d/s kultury Silvia Rubini oraz Mauro Pirini przedstawiciel organizatorόw ze strony Szkoły Muzycznej w Bazzano, jednego ze współorganizatorów festivalu. Następnie głos zabrała Prezes „VIA dell’AMBRA” Dorota Wiśniewska, ktόra nawiazując do roli oraz praw kobiet (60 rocznica nadania włoskim kobietom praw do głosowania) przybliżyła obecnym osobę Zofii Komedowej oraz samego kompozytora i jego wspłópracy z Romanem Polańskim.\nDzięki dofinansowaniu Ministerstwa Spraw Zagranicznych w ramach projektów składanych do Konsulatu Polskiego w Mediolanie mogliśmy zaprosić polskich artystόw na tę jubileuszową imprezę.\nZabrzmiały pierwsze akordy. Wszyscy umilkli. Od czasu do czasu artystom wtόrowały cykady.\nGRIT ENSEMBLE z wielkim zaangażowaniem i ekspresyjnością starał się zaprezentować muzyczne przesłanie Komedy. Gwieździste niebo, lipcowy upał, cykady to był niepowtarzalny nastrόj tamtego wieczoru. Po wybrzmieniu ostatniej nuty, nastąpiły gromkie aplauzy.\nPotem były słowa podziękowań pod adresem artystόw i organizatorόw. Po uczcie duchowej było też i coś dla ciała. Stowarzyszenie „VIA dell’AMBRA” przygotowało skromny poczęstunek .\nZe stołu zniknęło prawie wszystko (a było ok. 100 osόb).\nWłoskiej publiczności koncert się podobał i mają nadzieję, że za rok znόw będą mogli posłuchać polskich wykonawcόw. Zespołem GRIT ENSEMBLE wszyscy byli oczarowani.\nNa zdjeciu: Teresio Testa i Silvia Rubini\nTAGAssociazione dell'Ambra Associazione Via dell'Ambra Krzysztof Komeda muzyka Polacy Polacy we Wloszech stowarzyszenie stowarzyszenie Via dell'Ambra Via dell'Ambra Wlochy\nPoprzedni wpisPolskie produkty w Europie, cz.58 Kolejny wpisRenzo Arbore, Moreno i siostra Cristina w Krakowie na ŚDM. Il Volo odwołali występ