Gehenna/Tom II/XII - Wikiźródła, wolna biblioteka\nGehenna - Tom II/XII\nNa balkonie willi nadmorskiej rysowała się w cieniu nocnym drobna postać biała, skulona w kątku, przy żelaznej balustradzie.\nCisza, mącona tylko pluskiem fal.\nMorze, pogrążone w czarno-sinym tumanie nocy, lśni połyskami stali tam, gdzie nań padnie blask matowy księżyca kryjącego się w chmurach. Obłoki ciężkie, ponure wiszą na niebie, suną leniwie, tak nisko, jakby spływały, by utonąć w odmętach morskich. Księżyc niekiedy osrebrzy ich brzegi, rzuci pasemek kilka jaśniejszych, zabłysną i znów mrok. Chmury przyszły tu z północy, cicho są, burzą nie zagrażają, jeno tłoczą płuca potężnej morskiej toni, która oddycha ciężko jakoś. Roztocz morza leży przyczajoną, przestrzeń gładką, niby oliwą zlana, karbuje się lekko, falki drobne wzniosą czasem na swych grzbietach kadłub bałwana i toczą go do brzegu. Zapieniony obuch wody ciska się na piasek nadbrzeżny i rozpływa w płaskie płetwy.\nCzarne są bałwany od chmur.\nGroźne, warczące, lecz nie często nadbiegają z ciemnych wód horyzontów.\nMorze zasnęło. Toń śni pod naciskiem chmur. Wiatr skrył się, zwinąwszy swe skrzydła, nawet piórkiem jednem nie mąci spokoju uśpionego tytana. Bałwany podnoszące się, to westchnienia głębokie, falki krótkie, to oddech jego. Łyski księżyca, to uśmiechy przez sen, w marzeniu o słońcu.\nA chmury północne płyną i płyną, ciężarem swych run zwisają nad morzem, idą ku własnym, odległym celom. Gdzieś dokąd dążą ich masy, gdzieś rozpętają się, ocucą wichry, dodadzą im piór do śmig szalonych i puszczą w przepędy, orkanem świsną.\nGdzieś niosą chmury przerażenie, miejsce wybuchu grozą wstrząsną. Tu, nad Śródziemnem mają tylko przemarsz swój, tędy szlak ich wiedzie.\n ...Gdzie wasz cel i oparcie? Skąd idą wełniste wasze zastępy, z jakich źródeł czerpałyście pokarm tłustych ciał waszych?...\n...Może początek wzięłyście z oparów Słuczy? Może atomy jej nurtów niesiecie w żywotach swych? Może z nadstyrzańskich łąk, może z moczarów Krasnej duszohuby? Możecie macie w sobie kropelek parę z jeziorka w Temnym hradzie?....\n...Powiedźcie chmury, obłoki o wymionach nabranych słodką wodą naszych rzek, jezior naszych, skąd płyniecie?...\n...Gdzie wasze poczęcie i gdzie wasz kres?...\n...Jeśli w piersiach swych macie kropelki pokarmu z naszych stron, spuśćcie je na mnie... Choć pyłek wodny z Temnego hradu, z moczarów na Krasnej na głowę moją rzućcie. Pochylę czoło z nabożeństwem, jak w kościele pod rosą wody święconej.\n...Nie bądźcie zazdrosne o tę pylinkę oparów naszych; wy ją roztrwonicie, ja przyjmę jak relikwię.\n...Chmury... chmury tajemnicze!\nHańdzia Tarłówna goni oczyma chmury z północy ciągnące, modli się do nich, żebrze.\nTęskni do nurtów Słuczy, która słyszała głos Andrzeja, której fale niosły na sobie słowa ich, upojeń pełne...\nTęskni, mając przed sobą morze.\nMarzy o Krasnej duszohubie, o wschodzie słońca, gdzie łosie brodząc głęboko w moczarze dążyły do stogów, na ucztę poranną; gdzie czaple tęczą okraszało słonko wstające; gdzie hałaszyły kaczory przestraszone strzałem z oczeretów; gdzie brzegiem moczaru szedł krokiem śmiałym młodzieniec ze strzelbą na ramieniu, obok starego Grześka, aby powitać ją... swoją Hańdzię.\nMarzy, mając przed sobą... morze.\nŁka dusza Andzi nad jeziorkiem w Temnym hradzie, gdzie żółte lilje kwitną latem a głębina tchnie granatowo — siną jakby szmelcowaną powierzchnią; gdzie w listopadzie taflę jeziorka lód zamknął i lśnił jak żelazo polerowane, a dalej stoją ruiny zamczyska... a naprzeciw nich dąb ogromny...\nŁka Andzi dusza nad ponurym zakątkiem borów wołyńskich, z nad morza tam ulatując.\n...Zapomnij Hańdziu, zapomnij, — szepcze przez sen toń morska.\n...Zapomnij! Życie jest piękne a tyś młoda, a kir wspomnień taki czarny...\n...Zrzuć dziewczyno kir z duszy swej i tu ją zatrzymaj, nad moją falą turkusami tkaną...\n...Zmień się Hańdziu w mewę białą; na pióra swe nabierz purpury ze słońca i bujaj nad moją roztoczą a znajdziesz na niej skarby bezcenne i ciszę i spokój. Ukoisz serce tętniące krwią młodzieńczą, która krzepnie w sople zapiekłego bólu.\n...Dość już łez i tęsknot, niech uśmiech zakwitnie na twych kraśnych wargach. Pąki szkarłatne ust twych niech zapragną... Takie ostygłe.\n„Mój pąku szkarłatny“.\n...Och, morze, morze... nie zagłuszysz ty tego głosu, nie zniweczysz go!... Dźwięk tych słów przeniknął serce, owinął się dokoła głównej arterji i nie wyrwiesz go, chyba z nią?...\nTakieś piękne a jednak, nie dokonasz cudu... odrodzenia!\n...Zabij ptaka wspomnień, połam jego lotki, niech nie nadlatuje do mnie z naszych borów i stepów...\n...Ty mi nie dasz zapomnienia i ja tam wrócę, do naszych puszcz ciemnych...\nPożegnam cię morze, aby iść w niedolę moją, dumać żałośnie nad mogiłą w Dubowej, tęsknić za szczęściem w Temnym hradzie, czar umarły wskrzesać na Krasnej duszohubie.\n...Nad Słucz powrócę, aby pytać się fal wartkich czy pamiętają... jego?...\n...Nad Słucz woła mnie dola czy niedola moja, tam mój czyn i obowiązek.\nTam gleba moja wzywa mnie, do pracy woła. Czyż tu trwać i słuchać szumu twych fal, morze rozbujałe?...\n...Czyż tu wegetować, gdy tam życie czeka?...\nDwa lata ciężkie i okrutne przy łożu chorej śmiertelnie ciotki; straszne dnie i noce potworne; ze zmorą świeżego nieszczęścia w duszy, z wizją bezlitośną ostatnich chwil, w oczach od łez zamglonych, z tragedją w sercu beznadziejnie ugodzonem i z konieczną pogodą na twarzy, aby chorej nie przerażać; z tą maską szatańską na rysach rozpaczą ściągniętych....\nTe dwa lata ciężkich robót dla ducha przeszły, zasunęły się w otchłani czasu, teraz niema przeszkody do własnego życia. Dwa lata w roli siostry miłosierdzia, to była praktyka smutku, oswojenie z ciosem, który padł w pamiętny dzień dwunastego listopada na Temnym hradzie; to było jakby bezustanne dogorywanie w zawalonym tunelu, w czarności przeraźliwej bez światła i ciepła.\nTeraz przestrzeń otwarta, można dążyć ku niej i żyć... pracować.\n...Żyć nie razem z nim, w Prokopyszczach, z ideałami wspólnie tworzonemi, z kwiatami szczęścia w dłoniach, z rozkoszą istnienia... Nie, to już zabite! To już znikło, w przepaść runęło!\nŻycie wspólne z nim realnie umarło, ale duchowo żyje.\n Jego duch nad nią, jego moc nad nią... On tchnienie swe wlał w serce Hańdzi i ono pulsuje.\nZ taką iskrą do czynu iść, służyć jego hasłom...\nNie czas na wznowienie marzeń dziewczęcych o nauce, o pracy takiej jaka wówczas nęciła, studenckiej, na kursach przyrodniczych.\nTo już nie pociąga. Inny teraz cel, inne przeznaczenie. Trzeba wypełniać samej pracę z nim obmyślaną, którą się razem miało wziąć na barki.\n...Sama ją dźwignę, a ty mnie duchem wesprzesz. Nie będę twoją pomocnicą w Prokopyszczach; ty staniesz się podporą moją w tych moich ziemiach nad Słuczą.\n...Tam już moja ostoja.\n...Nie zatrzymasz mnie, morze!\nZaszumiały fale oburzonym szeptem.\nBełkot wód wzmógł się. Sunęły do brzegu groźnie, jakby karcąc Andzię.\nBałwan białogłowy wzniósł swój tułów kłębem i hucząc walił do brzegu.\nZawarczył jak wściekły pies, białe kły rzucił na piasek.\n...Zapomniałaś Hańdziu, sieroto; Hańdziu, żałobnico po tamtym; Hańdziu, dziewczyno tęskna, zapomniałaś, że nie sama pójdziesz w to życie nowe, w tę pracę swoją. Oj nie sama Hańdziu, nie sama! — ryczał bałwan.\nTarłówna zerwała się z plecionego fotela, trąc oczy. Ziemia zadrżała pod nią. Czy morze chłonie willę?...\n...Cóż tak rechocze śmiechem ten bałwan, czego tak jej urąga?...\n...Ach to prawda, prawda! Morze chłoszcze ją prawdą niemiłosierną.\nZapomniała o Janie.\nTo już nie dawny Jaś, z tych lat przepięknych, gdy razem odbywali wycieczki po borach, ryby łapali w stawach turzerogskich, jeździli konno na kucach. Nie ten sam uczeń w bluzie szkolnej, miły towarzysz, kuzynek, łobuz, który kładł się pomiędzy szynami pod pociągi i ją tego nauczył. To już nie tamten Jaś. Teraz czeka na nią młodzieniec poważny, z męskim zarostem na szczupłej twarzy, ze smutkiem w oczach i surowością w brwiach skupionych. Na ustach pali mu się pragnienie jej pieszczot, ramiona mu drżą do uścisku Hańdzi-siostry?... nie Hańdzi-kochanki, żony.\nOna ma zaspokoić pragnienia jego miłości, rozwiać surowość rysów jego...\nOn zawrze ją w swych ramionach stęsknionych, do ołtarza ją poprowadzi, tam gdzie ona miała stanąć z Jędrkiem.\n Profanacja! Profanacja... Grzech!... Gdyby z Jędrkiem na ołtarzu ich przysięgi paliły by się gorejące ognie, ze słońca spadłe.\nGdy z Janem... zapłoną gromnice...\n...Morze, morze daj poratowanie!...\n...Nie bluzgaj żółcią ironji, ale ratuj mą duszę od nowej zatraty, od nowej, na całe życie... gehenny.\n...Czemuż przysięgłam jego matce?...\n...Jedna... kilka chwil zwłoki i byłabym uratowana. Umierająca skonałaby z rozpaczą, ale jabym nie zaprzedała swej duszy.\n...Czyż dla dogodzenia umarłym, żywi mają cierpieć?...\nDlaczego Jan tego nie rozumie? On szczęśliwy, że choć w ten sposób ją zdobył, wszak jej to mówił, gdy odjeżdżała na południe. Tyle raazyrazy jej to mówił i pisał, więc nie odczuwa jej przerażenia na samą myśl związku z nim...\nCzemuż to już nie dawny Jaś, łatwy, wesoły kuzynek?...\nJaki on teraz ciężki, trudny.\nAch, jaki on groźny.\nTarłówna przechyliła się nad bulastradą i oczy suche, palące zatopiła w otchłani morskiej.\nA fale ulitowały się nad nią, przycichły bałwany. Morze łyskało stalową poświatą i szmery swe tajemnic pełne, słało ku Andzi.\nRozpostarły się chmury, moty wełniste ponurych cielsk przemijały, pełzły w dal co raz rzadziej, ukazując z poza seibiesiebie księżycową tarczę.\nNoc nurzała się w morzu.\nGinął w niem świat cały, morze wchłonęło w siebie niebo, chmury, zatopiło księżyc, zabrało wysunięte głęboko brzegi przylądka Beaulieu. W czeluść swą wciągnęło wszystko. Tylko wille i domy w Beaulieu i Cap Ferrat świeciły białemi ścianami, jak małe, zagasłe, księżyce. Zdawało się, że świat roztopił się wszystek w płyn matowy, ciemno-sino-szklisty, na którem migają kręgi jaśniejsze. Taką była nicość przed wyłonieniem się z niej świata.\nHańdzia ramiona splecione oparła płasko na balustradzie i przytuliła głowę do nich. Osnuł ją mrok i zatracił w sobie.\nSenność owiała całe wybrzeże. Wille zapylone nocną mgławicą spały. Nie odezwał się żaden głos, nie błysnęło światło sztuczne.\nSzum morza kołysał. Czasem z krańca horyzontu wód szedł pomruk głośniejszy, czasem westchnęły fale, lub chlupnął głośno bałwan rozlany o głazy i brzeg. Czasem uderzał niby huk podziemny, głuchy. Może dzieje się coś w głębinach ukrytych misterjów dna?... A może brzegiem od Eze lub Villefranche grzmi pociąg w tunelu? W tej nicości rozlewnej, chmurnej, morze czuwało senne, lecz wrażliwe, pełne tętnic żywotnych i czuwała Andzia. Myślą chciała przebić mroki smutnych swych przeznaczeń.\nPrzesiedziała do świtu pogrążona w swej tęsknicy. W pewnej chwili podniosła głowę, spojrzała na morze.\nCoś się poczyna dziać na fili. Padł brzask leciuchny, jakby w głębinach obudzony wodnik zapalił latarkę. Brzask się wzmaga, wodnik podpływa w gorę.\nSmugi różowe, jak iglice ostre i długie pełzają po równinie wód. Roztocz morska przybiera przedziwne kolory; zielonawe łyski śmigają jaszczurczymi skrętami, pada blask stalowy i wnet zmienia się w lśnienie szczerego srebra. Płyną całe tafle srebrne, bałwanki nie groźne unoszą z fali roztopiony malachit w szybę gładką, wgiętą, szlifowaną, z której wytryskują białe kędziory pian.\nŚwiatła jest więcej i więcej.\nAż oto purpura zakwitła na toni przeźroczej, szarfy jaskrawe wiją się i mienią. Barwy rozigrane tańczą po grzbietach wód. Koncert barw!\nZłota lawina i purpurowe ognie sypnęły potężnie, rozpłynęły się, przesiąkły do dna. Buchnął kaskadą przejasną wielki potop blasków. Morze tonęło w rozkoszy wschodu. Przycichło. Bałwany ukołysane krasą cudu oddychały lekko, by nie spłoszyć czaru. Hen, na stokach, gdzie niebo zda się zlewać z morzem, tam oślepiające łuny pałały żarem. Aż ukazał się rąbek złota świetny, bogaty w kolorycie. Boski Feb powstał z otchłani. Aureola promienista jego korony wznosiła się wyżej i wyżej, wyłaniając, jak z kąpieli, świetlisty majestat.\nSłońce wesołe, ogromne, ogniste, uśmiechnęło się do morza.\nRadość zakipiała dokoła.\nRoznosiły ją blask królewski i szum nurtów, rozbulgotanych weselnie.\nI mewy niepokalanie białe, kwilące nad kalejdoskopem, morskich szyb.\nTarcza słońca, wznosząc się w górę nieba, zostawiała po sobie smugi jasne, przeróżowione. Szły one w głębiny i nurzały się w nich, jak strugi bezcenne, z gwiezdnych złoożnezłożone atomów, które słońce spychało w dół. Pasma te i piętna opadały wolno, były w nich fijolety i czerwień przepyszna.\nZłudzenie optyczne, fascynujące.\nAndzia z zachwytem wpatrzyła się w zjawisko. Ujrzała nowe. Na smugach tych coś majaczy, postać, niby mgła w kształt ludzki utkana.\nSpływa do morza... zaraz zatonie...\nCo to jest?... Co?...\nDziewczyna stojąc wychyliła się z za balustrady, oczy wlepiła w zjawę ręce kurczowo cisnęły żelazny pręt.\n ...Co to za postać w tych pyłach słonecznych?...\n...Czyja to twarz na piętnach liljowych?... Spływa... opływa...\nSylwetka znajoma, owal szczupły, jakiś trupi... Oczy patrzą martwe... zasnute.\n... Jaś!... To Jaś... Boże!.\nZakryła oczy i padła na krzesło przerażona.\n... Wyjadę stąd jaknajprędzej — szepnęła zbielałemi wargami.\nPo ławicy piasku nadbrzeżnego, o który tłukły bałwany, Andzia chodziła podniecona i niespokojna. Nie bawiły ją dziś dzieci rybackie, otaczające z wrzaskiem, nawet para przyjaciół szczególnych; ośmioletnia Giania i sześcioletni Vittoro. Jedno i drugie, typowo włoskie „bambina“, kudłate, czarne i brudne. Andzia nie przyniosła im dziś ciastek i bąki nadęły się. Łaziło to za nią patrząc jej w oczy i bełkocąc po swojemu. Nie była usposobiona wesoło, natrętne smoluszki dokuczały jej. Poleciła im zbierać ładne kamyczki; podawały jej różne, jakie tylko znalazły, z zachwyconemi giestami. Gdy zaś ona niecierpliwie odrzucała je na ziemię, dzieci w tej chwili robiły pogardliwe wielce miny i jęły deptać też same kamyki, pluć na nie i wkopywać w piasek. Wyłowiły z fali butelkę zakorkowaną z resztką jakiegoś wina, pobiły się o nią i przyniosły Andzi do spróbowaniawania,spróbowania, zachwalając przysmak z błyszczącemi oczkami. Ilustrowały swoje zadowolenie ruchem, widocznie międzynarodowym, gładząc się dłońmi po piersiach i mlaskając językiem.\nWreszcie obrażone za nieprzyjęcie poczęstunku bambina odeszły i zaczęły gonić za uciekającemi falami.\nSłońce grzało, dzień był jeden z tych, które nawet na Riwierze czarują. Gęste chmury, wędrujące podczas nocy, nie zostawiły śladu, tylko w duszy Hańdzi zasiały ziarenko niepokoju. Ono kiełkowało.\nZ ogródka ozdobnego, otaczającego willę, wyszedł Horski i zbliżył się do Tarłówny.\n— Pani tu, na takim upale? Ach, znowu mali lazzaroni! A to plaga!\nPogroził im laską i tupnął nogą. Dzieciarnia rozprysła się.\n— Już nie przyjdą. Byłem w willi. Panna Niemojska powiedziała mi, że pani jesteś dziś cierpiącą. Czy to prawda?...\n— Nic mi nie jest. Trochę gorąco.\n— Mam projekt. Pojedziemy łódką na morze. To panią orzeźwi.\n— Owszem. Dokąd?\n — Tak sobie, bez celu, na pełne morze.\n— To za daleko.\n— Co to szkodzi? Do wieczora wrócimy.\n— Zapomina pan o Linci.\n— To też Lincia zostanie w domu. Już jej to zapowiedziałem.\n— I... zgodziła się?...\n— Ach!... Gdyby panią porwali korsarze morscy, w tym jedynym wypadku panna Niemojska nie ratowałaby pani, za nic na świecie. Szczególna obawa morza. Proszę wziąć jakieś okrycie, ja się zajmę łódką. Czas jest niezwykły.\nWkrótce potem odbili od brzegu.\nLekka, ale silnie zbudowana łódź, pomalowana białą farbą, niosła ich zgrabnie po igrających w słońcu zapienionych grzbietach. Horski wiosłował, Andzia siedziała naprzeciw. Odpływali coraz dalej. Fale rosły, bałwany stawały się wyższe i zuchwalsze, pomimo pogody. Łódka skakała no nich jak rumak, to na szczyt wodnego wału, to znowu na dół. Hop do góry i w dół.\nCzasem piana plunęła na burty łodzi, lub nadbiegający bałwan groził zalaniem. Ale łódka bez ceremonji wspinała się na potwora lekceważąc go sobie. Płynęła, jak biała mewa, figlując na zielono błękitnej masie wód.\nHorski równo, rytmicznie popychał stateczek, nadając mu kierunek właściwy. Zamieniali z Andzią rzadko po parę słów.\nOna była zatopiona w myślach, on nie przeszkadzał. Beaulieu zostało daleko za nimi. Ujrzeli w oddali potężne skały nadbrzeżne.\nHorski odpływał na większe fale. Najmniejszego wysiłku znać na nim nie było.\n— Widzę już, że pan wiosłowałby do Genui. Nic się pan nie męczy.\n— Kobieta zaraz przesadzi. Mogę dowieść panią do Cap-Martin, ale nawet do Bordighery już się nie podejmuję. Znam swoje siły. Wiosłowałem dużo na kanale La-Manche i nawet na oceanie Atlantyckim. Jestem wytrenowany.\nAndzia spojrzała na niego uważnie.\n— Czy pan się czego obawia?...\nSłaby uśmiech rozjaśnił jego chłodną twarz.\n— Owszem, jest coś przed czem uczuwam paniczny lęk.\n— Taki rycerz z pana! Do żaby ma pan wstręt, ale ja chcę wiedzieć, czego się pan naprawdę obawia?...\n— Prócz zimnej, miękkiej, potwornej żaby niczego więcej.\n— A gdyby teraz nastąpiła burza?...\n — Burza na Sródziemnem, nic strasznego; skakalibyśmy po bałwanach nieco wyżej i pani mogłaby dostać choroby morskiej, co estetycznem nie jest.\n— Moglibyśmy utonąć równie dobrze.\n— Cóż to szkodzi? Ryby, kraby różne zjadłyby nas na kolację i nie mielibyśmy brzydkiej perspektywy rozkładu. Ale nie utoniemy, bo ja nie chcę. Nie dokończyłem jeszcze mego zadania na ziemi.\n— Jakież to zadanie?...\n— Wyratować panią z niewoli babilońskiej, która jej grozi.\n— Tyle razy pana prosiłam, żeby o tem nie mówić.\n— Jedną z moich wad kardynalnych jest nieposłuszeństwo. Panią zaś postanowiłem ocalić od tego jarzma obowiązkowego i... ocalę.\n— Nie proszę pana o to i nie skarżę się przed nim.\n— Och, no, nie koniecznie są słowa. Zaprzeczyć mi jednakże pani nie potrafi.\n— Hm, to ciekawe! Wogóle na świecie utarło się przekonanie, że trzeba unikać nieszczęścia, pani, przecząc tej teorji, stanowi wyjątek.\nTarłówna spojrzała na niego z wymówką.\nIle razy zostawali we dwoje z Horskim zawsze poruszał ten sam temat. Czasem ją to gniewało, czasem sprawiało jej ukrytą przyjemność, że jednak ktoś ją rozumie, odczuwa i chce ją wyzwolić z narzuconych jej zobowiązań.\nHorski okazywał jej wiele życzliwości, wierzyła mu szczerze i wiedziała, że dobrze radzi, namawiając ją do zerwania z Janem.\nAle ani przez chwilę nie zabłąkała się w jej mózgu myśl usłuchania go. Zresztą już zapóźno, wyjazd postanowiła za parę dni.\n...Trzeba mu to powiedzieć. A jednak... szkoda odpuszczać ten kraj cudowny, szkoda... Horskiego. Irytował ją czasem, lecz stał się koniecznym.\n— To ostatnia nasza wycieczka — rzekła z udaną swobodą. W piątek wyjeżdżam.\nHorski ani drgnął.\n— Wiem o tym... projekcie od panny Niemojskiej.\n— To nie projekt, ale prawda.\nOskar wskazał jej wiosłem nadpływający zdaleka statek.\n— Oto jedno z moich bóstw. Widzi pani?.,.\n— Pancernik bojowy eskadry francuskiej „La Republique“. Olbrzymi gmach! Jak potężnie miażdży bałwany pod sobą. Co za kolosalne kominy, reje, a paszcze armat, widzi pani?... Jaki ryk złowrogi. Oto jest siła imponująca! Dąży do Villefranche, jak Bóg morza. Zawróćmy i płyńmy za nim do portu; mam tam stosunki pozwolą nam zwiedzić pancernik wewnątrz. Bardzo ciekawe. Chce pani?...\n— Wszystko mi jedno — odparła opryskliwie. Dotknęła ją nieprzyjemnie obojętność Horskiego co do jej wyjazdu.\nNie ukrywała złego humoru. Poczuła wilgoć w oczach, paliły ją źrenice.\n...Tak przykro, tak przykro... Dla nikogo nie istnieje w życiu... prócz Jana... Pojedzie stąd, zapomną, że była. Nawet ten chłodny Anglik zdawał się być przyjacielskim, sympatykiem, ale cóż go ona obchodzi, gdy już jej tu nie stanie?\nSpoglądała na rozhuśtaną toń pod sobą mrugając prędko powiekami, aby nie wypuścić wzbierających łez. Powrót do kraju... Jan, spotkanie Kościeszy — wszystko to jak straszne widma stały przed nią, przerażając.\nZielone skręty wody podnosiły się ku niej, wypukłe, pieniste i słoną rosę pryskały na jej twarz. Przebiegła myśl niesłychanie kojąca, niesłychanie ponętna, jakby już znajoma, aby jednym susem skoczyć w te zielone odmęty. Zamknie się za nią świat cały, znikną obawy, pierzchną smutki.\nWszystko będzie tak jak dziś tylko już bez niej, bez niej. Popłynie jej ciało ku tajemniczym misterjum dna i legnie wolna od zmęczonego ducha, ocalona od ziemskiej niedoli.\n...Ryby... kraby różne będą miały kolację... mówił Horski...\nWzdrygnęła się. Podniosła oczy na swego towarzysza.\nPatrzał na nią z pod zsuniętych powiek. Szaro-zielonkawe oczy, jak fale, które kusiły ją w swe zimne objęcia. Czego on tak patrzy?...\n— Nie pojedziemy dziś do Villefranche. Panna Niemojska miała rację; pani jest ciepiącą, nie fizycznie, lecz duchowo. Każda choroba miewa przesilenie, pani przechodzi je obecnie. Rezultat powinien być wyborny.\nAndzię ogarnęła żądza jątrzenia samej siebie. Zaśmiała się dziko, nienaturalnie.\n— Rezultatem będzie przyspieszony powrót do kraju i... ślub.\n— Przeciwnie! Zerwie pani ze Smoczyńskim i pozostanie tu jeszcze.\n— Pan mi dyktuje, co mam robić? A to rzeczywiście oryginalne!... Ha, ha, ha!\n— Nic nadzwyczajnego. Gdyby pani była dla mnie zupełnie obojętną, zachowywałbym się inaczej. Ale ja chcę mieć panią dla siebie, zatem nie dopuszczę do ślubu ze Smoczyńskim. Zwróci mu pani słowo jaknajprędzej.\nAndzia nie zrozumiała dokładnie jego intencji.\n— Złamać przysięgę, unieszczęśliwić tamtego, zostać tu... wszystko dla dogodzenia pańskiej fantazji?... Tak?... Dlatego, żeby pan miał z kim odbywać wycieczki po morzu...\n— Nie dla fantazji, ale dla moich pragnień. Pani zerwie z tamtym, bo to niedorzeczność i... zostanie moją. Nie do wycieczek, morskich i lądowych, ale moją w całem tego słowa znaczeniu.\n— Pan jest chyba nieprzytomny?! — zawołała głucho, czując, że serce i wszystkie jej odczucia zastygły nagle, jakby przestały żyć. Czy już skoczyła w zielone fale?... Czy objęły ją chłodne, a jednak palące ogniem, niezgłębione otchłanie wód?...\nNie, bo oto znowu jego głos.\n— Nigdy nie bywam nieprzytomnym, okrzyk pani zadziwił mnie. Powtarzam, że pragnę mieć panią... za żonę. Czy to jest coś tak bardzo nieprawdopodobnego?...\nTarłówna źrenice szeroko otwarte wlepiła w jego twarz, jak zawsze spokojną, poważną, którą rozjaśniał teraz lekki uśmiech na ustach, trochę drwiący, czy może zmysłowy? Nie było na nim znać ani wzruszenia, ani zakłopotania.\n— Och, no! patrzy pani na mnie z takim wyrazem, że gdybym był mniej zrównoważony i.... pewny siebie, mógłbym sam zwątpić w trzeźwość mego umysłu. Ale mi to nie grozi. Wiem doskonale czego chcę od życia. Obecne żądanie moje: mieć panią dla siebie, zdobyć ją. Jest to żądanie silne niezmiernie. Proszę wierzyć... panno Anno.\nOstatnie słowa wypowiedział miękko i łagodnie, zamigotał mu w oczach cieplejszy promień, na twarzy drgnęły muskuły.\nAndzia była wciąż ogłuszona. Nie mogła przyjść do siebie. Spodziewała by się prędzej wszelkich niemożliwości, niż takiej sytuacji. On nie spuszczał z niej oczów.\nNadużyłem— Nadużyłem niesłychanie zaufania pani. Co?... Nie tylko, że uwielbiam ją oddawna, ale chcę być mężem. Hm!...\n— Nigdy bym nie przeczuła... że pan?....\n— Że się stanę epuzerem. Co?... Ja sam jestem zdumiony tym objawem.\n— Że pan o mnie... wiedząc wszakże...\n— O panu Smoczyńskim?... Że się odważyłem z nim rywalizować?... Nic prostszego. Widziałem wybornie z jakiemi uczuciami patrzała pani w perspektywę tego związku. Wysoki altruizm pani, lub też chwilowa abnegacja życia, wywołana wypadkami poprzedniemi, sprawiła, że przy łożu tej... ciotki, wydała pani na siebie wyrok, tyczący się całej przyszłości i to tylko par mégard. Nikt nie myślał, aby sprostować ten nieuważny krok. Pani tembardziej. Brnęła z rozpaczą w duszy, lecz bez instynktu samoobrony. Nawet instynkt budził się, ale zawsze zabijało go drakońskie prawo pod nazwą — Muszę. — Ta przysięga złożona przed ołtarzem konającej, zatem wątpliwie czy zupełnie poczytalnej ciotki. I zabrnęła by pani. Pan Smoczyński niedałby jej rozgrzeszenia. W takim razie szlachetne kapłaństwo idzie na bok. Przeważa własny egoizm.\n— Jan kocha mnie... bardzo i nie wie o... moich walkach — szepnęła.\n— Powinien wiedzieć. Wie napewno. Pani obłudną nie jest. On tylko nie reaguje na to. Ja mu się nawet nie dziwię, sam nie byłbym lepszym.\n— A jednak pomimo to... — zawahała się.\n— Kopię pod nim dołki? Tak?... To rzecz ludzka, zresztą pogrążając jego chcę ratować panią i uszczęśliwić siebie. Mieliście oboje runąć w przepaść, ale ja pani nie puszczę. Egoizm mój w tym wypadku lepszym jest od najwznioślejszego altruizmu pani, przy łożu ciotki.\n— Nie mam żadnych skrupułów wobec pana Smoczyńskiego, bo i on na moim miejscu zrobiłby to samo.\n— Nie, on by tego nie zrobił.\n— Więc poświęciłby panią dwukrotnie. Przez jakie niewytłumaczone wątpliwości sumienia, pchnąłby panią na całopalną ofiarę i zadał gwałt własnym pragnieniom posiadania dla siebie... To absurd! Nie można być plus Pape que le Pape, bo najwięcej uduchowiony i wyczulony w rzeczach sumienia klerykał, jeszcze by tego nie potrafił. Co zaś do mnie, walczyłbym o panią nawet wtedy, gdyby pani kochała Smoczyńskiego. Czy taka batalja byłaby wygraną, to inna rzecz, ale starałbym się o szanse pierwszorzędne i nie myślałbym o kapitulacji.\nAndzia patrzała na niego w ciągiem zdumieniu. Zaimponował jej znowu.\nJan ze swoją miłością i marzeniami w listach wydał jej się mdłym mazgajem.\nDługi moment Andzia i Horski badali się wzajemnie oczyma. Nareszcie ona opuszczała rzęsy wolno, wolno. Uczuła gorąco na policzkach od tych jego spojrzeń. Ogarnęła ją niewypowiedziana trwoga i męka. Nagle myśl wyłowiła z pamięci i nasunęła jej określenie Horskiego przez Nordicę... „Głowonóg“... „Trudno mu się oprzeć, gdy już zarzuci macki“.\nOto jedna macka dosięgła już jej i owija... owija. Co za lęk niezwykły!\n— Wracajmy do domu! — zawołała.\n— Pani ma rzęsy zupełnie bajeczne i przedziwnie umie pani niemi władać. Gdy je pani spuszcza tak... jak teraz — per Bacco! djabli biorą człowieka. Jakaś miłosierna fala, że do tej pory nie toniemy. Przyznaję, że nawet przy mej zimnej krwi zapomniałem o wiosłach.\n— Niech pan zawróci zaraz.\n — Jak pani każe. Odpłynęliśmy bardzo daleko od lądu i... trochę pomijamy właściwą treść naszej rozmowy.\nTarłówna nic nie odrzekła.\nPłynęli długo w milczeniu, on borykał się ze zwiększonymi bałwanami, które podrzucały łódź do góry, biły w jej burty, pochylając niekiedy gwałtownie.\nAndzia zapatrzona w morze nie czuła kołysania, nie widziała podniesionych fal. W umyśle jej panował gorszy chaos, huczała burza uczuć, wrażeń. Fala za falą, fala za falą uderzały w mózg, oblewając go jedynym odmętem skłębionych z sobą myśli. Dobijali do brzegu, gdy Horski spytał:\n— Panno Anno, czy przekonałem panią?\n— O czem? — spytała odruchowo.\n— Że zerwanie ze Smoczyńskim jest konieczne?\n— Niech mnie pan nie dręczy!\n— I... że niema najmniejszych przeszkód, aby pani została moją żoną?...\nOstatni udar fali wparł łódkę na piasek.\nAndzia nie odpowiedziała.\nPodbiegł rybak i zgraja dzieciaków.\nSłońce zachodziło krwawym pożarem, czyniąc morze rozlaną purpurą, piasek złotem, cyprysy ogrodu czarnemi jak kir kolumnami.\nHorski wysiadł i podał rękę Andzi. Zaczęła iść prędko w stronę willi, jakby uciekała. Ale on się z nią zrównał. Odgrodzony od ławicy piasczystej żelazną sztachetką i krzewami caprifoljum, cały czerwony jak demon, w ogniu zachodu, zatrzymał ją pod cyprysem.\nUjął jej rękę i ucałował. Nabrzmiałym jakimś głosem rzekł stanowczo:\n— Napisze pani... dziś do Smoczyńskiego... ja zaś jutro przyjdę po odpowiedź, której jeszcze nie otrzymałem.\n— Tak trzeba, droga pani, tak trzeba.\nTarłówna szarpnęła się. Wtem usłyszeli ryk automobilu. Tuż obok nich, na ogrodowym podjeździe willi przemknął samochód Nordiców. Siedziała w nim tylko Lora. Dojrzała ich i machnęła na nich ręką.\nAndzia doznała wrażenia, że ktoś ją żgnął w serce. Pobiegła prędko, Horski podążył za nią.\nSamochód stanął przed willą, Lora wyskoczyła. Była blada, Widocznie poruszona, w ręku trzymała zmięty papier.\n — No i wyobraź sobie, Andziu, co ten dureń zrobił?.... Ten hipochondryk!\n— Jaś. Oto telegram. Otrzymałam przed kwadransem.\nRozwinęła papier i podała zdrętwiałej Andzi.\n...„Jan nie żyje, samobójstwo pod pociągiem w Wilczarach“...\nJęk zamarł na zbolałych ustach Andzi. Z bezwładnych jej rąk papier upadł na ziemię.\nTę stronę ostatnio edytowano 21 paź 2017, 18:05.


Wiadomości: Polki przegrały z Rosją w meczu towarzyskim\nStrona Główna > Aktualności > reprezentacja Polski kobiet > Polki przegrały z Rosją w meczu towarzyskim\nPolki przegrały z Rosją w meczu towarzyskim\n5 lipca 2011 12:50\nDziś w Jekaterynburgu rozpoczyna się Puchar Jelcyna. Reprezentacje Polski i Rosji, które dziś mają wolne w turnieju, rozegrały ze sobą mecz towarzyski. Podopieczne Wiesława Popika mimo zwycięstwa w pierwszym secie przegrały całe spotkanie 1:3.\nOd porażki rozpoczęły polskie siatkarki swój pobyt w Jekaterinburgu. Polki po czterosetowym pojedynku przegrały z aktualnymi mistrzyniami świata Rosjankami 1:3. Polkom należą się jednak brawa za postawę w dzisiejszym meczu, ponieważ mimo znacznych osłabień w składzie i zawirowań, jakie panują w ostatnim czasie wokół naszej żeńskiej kadry, nie przestraszyły się rywalek i z wyjątkiem drugiej odsłony walczyły z Rosjankami jak równy z równym.\nW wyjściowym składzie polskiej reprezentacji pojawiły się tylko dwie zawodniczki, które podczas ostatnich mistrzostw świata w Japonii stanowiły o sile polskiej reprezentacji, a więc Milena Radecka (dawniej Sadurek przyp. red.) i Berenika Okuniewska. Polki nie przestraszyły się jednak rywalek i od początku uzyskały kilkupunktową przewagę (5:2, 8:4). Rywalki próbowały odrabiać straty, ale Polki nie pozwoliły im na to, cały czas kontrolując to, co dzieje się na boisku. Efektem tego było nawet prowadzenie 21:13. Wówczas to Rosjanki zabrały się do odrabiania strat, ale biało-czerwone nie dały już sobie odebrać zwycięstwa, wygrywając 25:22. Podrażnione takim obrotem sprawy rywalki szybko zabrały się odrabiania strat. Na pierwszej przerwie technicznej Rosjanki prowadziły już 8:4 i później stopniowo powiększały swoją przewagę, która wynosiła już nawet 11 punktów. Polki nie miały pomysłu, jak zatrzymać rywalki i ostatecznie set zakończył się pogromem polskiego zespołu 25:11.\nKiedy wydawało się, że zawodniczki zza naszej wschodniej granicy złapały wiatr w żagle i nie pozwolą już na oddanie inicjatywy w dzisiejszym meczu, polskie siatkarki raz jeszcze pokazały, że nawet bez najlepszych zawodniczek ambicją i wolą walki są w stanie walczyć nawet z najlepszymi zespołami na świecie. Na przerwie technicznej podopieczne trenera Wiesława Popika prowadziły 8:4. Rosjanki jednak szybko zabrały się od odrabiana strat i po kilku kolejnych akcjach był już remis 10:10. Rywalki zaczęły budować przewagę, która na drugiej przerwie technicznej wynosiła już trzy punkty. Polki stać było jeszcze na jeden zryw w tym secie, który doprowadził do remisu 22:22. W końcówce jednak więcej zimnej krwi zachowały rywalki, które wygrały tego seta 25:22 i objęły prowadzenie w meczu 2:1. Czwartego seta lepiej rozpoczęły aktualne mistrzynie świata, które na pierwszej przerwie technicznej prowadziły 8:4. Później cały czas starały się kontrolować to, co dzieje się na boisku. Do drugiej przerwy technicznej udało się im ten plan zrealizować, ponieważ prowadziły już 16:13. Polki pokazały jednak raz jeszcze, że na tym turnieju „tanio skóry nie sprzedadzą” i przy stanie 24:22 obroniły dwie piłki meczowe. Niestety, kolejne dwie akcje na swoją stronę rozstrzygnęły Rosjanki, wygrywając partię 26:24 i całe spotkanie 3:1.\nPo spotkaniu z Rosją trener Wiesław Popik nie miał zbyt zadowolonej miny, choć też nie miał powodów do zbytniej frustracji. Polki w walce z mistrzyniami świata zaprezentowały się z dobrej strony. – Na pewno nie wyszedł nam drugi set. zawodniczki pogubiły się, popełniły zbyt dużo prostych błędów. W trzech pozostałych walczyły jak równe z równymi z mocnymi siatkarkami Rosji, które imponowały warunkami fizycznymi – mówił po meczu polski szkoleniowiec cytowany przez stronę pzps.pl.\n(22:25, 25:11, 25:22, 26:24)\nPolska, reprezentacja kobiet, Rosja, sparing


Odpoczął* w pracy, czynie i w modlitwie...\n*od-począł znaczy: począł na nowo, począł w drugiej potędze...\nJadąc z Dąbrówki, miejsca chrztu Norwida, zatrzymujemy się w "rodzinnym miasteczku powiatowym Radzymin", jak je określił poeta.\nWprawdzie od dawna już nie-powiatowe, ale 'gołym okiem' widać, że mimo zmian ustrojowych, ciągle nie ma szczęścia do Gospodarzy.\nMa jednak coś więcej. Szczególną opiekę Matki Bożej i LEGENDY O ZJAWIENIU . I chociaż ulica Zjawienna zastąpiona została używanym do dziś mianem socjalisty 'Wróblewskiego', słysząc śpiew Litanii Loretańskiej trafiamy "Na Zjawienie".\nModlitwie przewodniczy pani Józefa Kobus z Pomocników Maryi Matki Kościoła (PMK powołał Listem pasterskim z 26 sierpnia 1969 roku Prymas Stefan Wyszyński)\nPo 40. minutowym "majowym" rozmawiamy o tym ciągle nie-roz-poznanym, a i szerzej nieznanym, chociaż ciągle żywym w sercach mieszkańców, miejscu.\nNa początek Pani Józefa wskazuje nam najstarszy znany Jej zapisek o "Zjawieniu", zamieszczony w wydanych przez Towarzystwo Naukowe Płockie "Materiałach do dziejów Ziemi Płockiej". Opracowane przez ks. prof. Michała Grzybowskiego dzieje dotyczą wizytacji generalnej diecezji płockiej, odbytej z polecenia i na podstawie artykułów wizytacyjnych z 8 lutego 1775 roku bpa Michała Jerzego Poniatowskiego. Wizytator Generalny dla dekanatu radzymińskiego, kanonik katedralny płocki Marcin Krajewski, w dziale 1. "O samym kościele, liczbie parafian, wsi, patronacie" napisał: "Nadto było w powieści i pozostałych po dziś dzień znaków miejsce za miastem o staj 25, Zjawienie nazywający się, gdzie była studzienka pod pokryciem i tam ludzie przez prostotę swą nabożeństwa i ofiarowania odprawowali, ale gdy to ugruntowanie upadło, przejeżdżający handlarze (nie wiem jakim natchnieni duchem) 30 złotych na ręce mieszczan tutejszych dali, dopraszając się, aby toż miejsce Zjawienia (jak mówią) na wzwyż wyrażonym miejscu kaplice i studnią, jak przedtym była, wybudowali, na co nie mając żadnych dowodów i pozwolenia od JO Xcia biskupa, ks. Proboszcz tego dzieła bez wiadomości dokończać nie pozwolił."(za ks. prof. Michał Grzybowski TNP t.8 Ziemia Warszawska str.67) ...nie mając żadnych dowodów... Trudno oprzeć się wrażeniu, że do dzisiaj 'materia' i polityka usiłują zasłonić Matkę Bożą obecną w Radzyminie długo przed "Cudem nad Wisłą".\nAle są ludzie, którzy "przez prostotę swą nabożeństwa i ofiarowania odprawują" i tym oddajemy głos.\nIch pamięć to również pamięć ich rodziców, dziadków, pradziadków... bo pamiętali zawsze.\nStoimy przed kapliczką "gdzie się duch polski usymbolicznił rozkwitłymi\nKapliczka "Na Zjawieniu"\n(Sanktuarium Maryjne Przemienienia Pańskiego w Radzyminie)\nTo już kolejna (czwarta?) kapliczka-znak w miejscu "Zjawienie nazywający się". Zaprojektowana przez wykształconego m.in. w Monachium inż. Feliksa Michalskiego (1879-1946) stanęła na miejscu gdzie "pośród lip, akacyi i wierzb stała maleńka drewniana kapliczka, wewnątrz której znajdowała się studnia" (za: dr Stanisław Łagowski; Radzymin (miasto powiatowe guberni warszawskiej). Od czasów założenia do dni naszych. Z 11-ma rysunkami)\nNie dziwi też skojarzenie z zakopiańskim stylem jeśli słucha się jak Pani Jadwiga Kornacka przywołuje krajobraz tego miejsca z lat dzieciństwa, kiedy to "dzieciarnia na bosaka, bo bieda była, biegła do kapliczki, a potem ganiała wspinać się na "wilczą górę".\nW XVIII wieku dobra radzymińskie znalazły się w posiadaniu rodziny Raczyńskich. Teresa Raczyńska (1745-1818) "nosiła się" podobno z zamiarem erygowania nowej parafii i wybudowania "Na Zjawieniu" kościoła. Skończyło się na ufundowaniu drewnianej kapliczki w miejscu zniszczonej poprzedniej. "Nie pokładajcie wiary w książętach, oni się zmieniają" - pisał Shakespeare; a w psalmie (146,3-4) słyszymy: "Nie pokładajcie ufności w książętach ani w człowieku, u którego nie ma wybawienia. Gdy tchnienie go opuści, wraca do swej ziemi, wówczas przepadają jego zamiary." Szczególnie jeżeli oprócz powszechnie eksponowanych zasług, spojrzymy na czyny i wybory męża Teresy, Kazimierza. Stronnik Rosji w okresie Sejmu Czteroletniego; od roku 1776 na pensji rosyjskiej; od carycy Katarzyny II otrzymał jurgielt za utracony majątek podczas Konfederacji Barskiej; uczestnik konfederacji targowickiej; w latach 1797-1804 przewodniczący Komisji Bankowej, powołanej do likwidacji bankowości polskiej. Tytuł 'hrabiostwo" otrzymali 6 lipca 1798 roku w Berlinie!\nOj, nie miał i nie ma Radzymin szczęścia do Gospodarza. "Lepiej się uciec do Pana, niż pokładać ufność w człowieku. Lepiej się uciec do Pana, niżeli zaufać książętom. Pan jest Bogiem: niech nas oświeci!" (Ps118, 8-9 27) I uciekają się do Pana "Na Zjawieniu" (nieliczni jeszcze), a pośredniczy Ona, Oblubienica Ducha Świętego, Matka Miłosierdzia, Bolesna Matka pod krzyżem w Radzyminie stojąca\nWspomnienie goni wspomnienie. Pani Jadwiga opowiada jak w czasie II wojny światowej okoliczni mieszkańcy przychodzili modlić się, ale i chronić, na Zjawienie. 2 sierpnia 1944 roku pod opieką dorosłych modliła się z innymi dziećmi w Kaplicy podczas ostrzału artyleryjskiego miasta przez zbliżających się Niemców. W południową ścianę uderzył pocisk i wszyscy zostali przysypani gruzem z wielkiego wyłomu. Nikt nie odniósł żadnych obrażeń; to było cudowne ocalenie, mówi. Cudownych zdarzeń "Na Zjawieniu" było więcej o czym świadczą vota dziękczynne. Najwięcej emocji budzi uzdrowienie zapisane nie tylko w pamięci, ale również w Kronice Parafialnej przez księdza proboszcza Zygmunta Kowalskiego. Nieuleczalnie chora ( zdaniem lekarzy), poruszająca się o kulach mieszkanka Radzymina (zmarła wiosną 2007) 6 sierpnia 1963 roku (odpust parafialny) uczestniczyła we Mszy świętej po której postanowiła dojść Na Zjawienie (prawie 2km.). Wlokła swoje chore nogi, a kiedy ktoś przejeżdżający zatrzymał się aby ją podwieźć, podziękowała mówiąc, że obiecała sobie i Matce Bożej dojść na własnych nogach. Umęczona drogą dotarła do Kapliczki gdzie modliła się gorąco. Po skończonej modlitwie podniosła się i na własnych nogach, ale już bez kul, wróciła do domu. Wieść o uzdrowieniu rozeszła się bardzo szybko i na Zjawienie zaczęli tłumnie przybywać ludzie. Niestety teren był obstawiony przez milicję, a wkrótce 'władze' zamknęły również Kaplicę. Powieszone na dzwonnicy kule nakazano zniszczyć (ludzie mówią, że milicjant który kule łamał, a następnie spalił, wkrótce zmarł). To tylko dwa wydarzenia, a jest ich więcej. Są także Legendy.\nJa we wszystkie legendy wierzę - wierzyć jest: w istocie czytać! - pisał Norwid w sierpniu 1882 roku do Leonarda Niedźwieckiego.\nKiedy próbowaliśmy przed zamieszczeniem na stronie "ogarnąć" czyli "w istocie odczytać" zebrane opowiadania (legendy), pojawił się KONKRET (czerwiec 2007 - dlaczego dopiero teraz?). W stole, który najprawdopodobniej był konsekrowanym ołtarzem w poprzedniej kapliczce, znaleziono powyjadaną przez korniki deskę. (zachował się fragment pieczęci, a czy? jak? i gdzie? zachowały się relikwie?)\nNa desce data:\n20 MAJ 1848\ni dwa piękne, zacne, zasłużone w historii Polski nazwiska ks. Antoni Melchior Fijałkowski herbu Ślepowron w latach 1856 - 1861 arcybiskup metropolita warszawski - POLSKI INTERREX\nks. Józef Stecki - kanonik warszawski - po roku 1863 w Tunce - jubiler\n"Jako gdy trąba porwie warstwę lata\nI rzuci w północ gestem osobliwym,..."\n"Ołówkiem" na książeczce o Tunce CKN\nWarto się zatrzymać i nad rokiem 1848 i nad tymi dwoma POSTACIAMI.\n1848 - "Szalony rok" mówili współczesni o roku 1848. Już w początkach lutego Europę ogarnęła Wiosna Ludów; 24 lutego wybucha rewolucja w Paryżu; tego samego dnia w Londynie ogłoszono "Manifest Komunistyczny"; 29 marca we Włoszech powstaje formacja wojskowa zwana "Legionem Mickiewicza"; 29 kwietnia masy plebejskie uderzają na Kwirynał; 3 maja Jakub Krotowski-Krauthofer proklamuje w Mosinie i Kórniku pięciodniową (upadek 8 maja) Rzeczypospolitą Polską; lud rzymski (nazajutrz po zamordowaniu 15 listopada papieskiego ministra Rossiego) gwałtownym atakiem na Kwirynał zmusza papieża Piusa IX do opuszczenia (24XI) Rzymu; w grudniu Karol Ludwik Napoleon Bonaparte zostaje prezydentem Francji (jak twierdzi Melania Calvat, m.in. przed Napoleonem ostrzegała Matka Boża w Orędziu z La Salette, w trzy miesiące po wyborze (czerwiec 1846)Piusa IX , słowami: "Niech /papież/ nie ufa Napoleonowi; jego serce jest podwójne, a kiedy zechce być razem papieżem i cesarzem, szybko Bóg odwróci się od niego. On jest jak ten orzeł, który chcąc ciągle wzbijać się w górę, spadnie pod mieczem, którego sam chciał użyć, by zmusić ludy do uznania jego wielkości") - to tylko kilka wydarzeń "szalonego roku" 1848.\nByły też inne. W "rozebranej Polsce" urodził się 17 października 1848 (w Ostrołęce) autor "Wspomnień niebieskiego mundurka", Wiktor Teofil Gomulicki; jako jeden z nielicznych twórców tamtego czasu głosił wielkość twórczości Norwida ("Był czas, że zaledwie kilku ludzi w całej Polsce Norwida znało i szanowało. Stwierdzam, nie bez pewnej dumy, żem do nich należał - a było to jeszcze przed Miriamem i jego 'Chimerą'").\nJego syn ( 17 października 1909 - 8 lipca 2006), Juliusz Wiktor Gomulicki większość swojego zdolnego, twórczego i bardzo pracowitego życia poświęcił Norwidowi.\nA Norwid? - prawie cały rok 1848 (tylko w lipcu potajemnie wyjeżdża do Księstwa Poznańskiego) przeżywa we Włoszech, głównie w Rzymie. Z Edwardem Łubieńskim organizuje w swoim atelier wieczory dyskusyjno - artystyczne /"Ja z Edwardem po Tobie wziąłem soboty: zestetyczniały one w murach mojego atelier: artyści rysują, a izba wyższa prawi i rozprawia, herbatę robi. Edward w hełmie. Jest w tym coś artyzmu, polityki, rycerstwa i świętości" - pisał w początkach lutego do Stanisława Egberta Koźmiana/. (Poetycki zapis przebiegu i treści tych dyskusji możemy poznać ze znakomitego, jednego z ważniejszych utworów literatury polskiej, ciągle niedocenianego Promethidiona.) Uczestniczy też aktywnie w życiu rzymskiej Polonii i mimo, "że słodkich rzeczy zaprawdę przepomniał w gnuśną nie wpada inercję". W nocy z 29 na 30 kwietnia biegnie z Zygmuntem Krasińskim pod Kwirynał bronić zagrożonego Papieża. Początek maja przynosi znamienne wydarzenie w życiu Norwida: "w tych dniach się przedstawiłem Papieżowi. Jest to wielki XIX-o wieku człowiek. Umie cierpieć " - czytamy w ocalałym skrawku listu do jenerała Jana Skrzyneckiego. Po tej audiencji Pius IX udzielił Poecie odpustu zupełnego w chwili śmierci, z prawem przekazania takiego odpustu pięćdziesięciu przez siebie wybranym osobom. Pod łacińskim tekstem widniała własnoręczna notatka Papieża: Die 7. Maii 1848\nzaś po lewej stronie u samego dołu znajdowało się opatrzone pieczęcią zaświadczenie:\nEgo infrascriptus testificor hanc singraphim propia manu D.N.Pii PP IX exaratam fuisse.\nRomae, die 8 Maii 1848. Magister Łubieński.\nOficer szwoleżerów, prałat papieski, sufragan kujawski bp Tadeusz Łubieński 11 stycznia 1857 roku w archikatedrze św. Jana w Warszawie nałożył arcybiskupi paliusz nominatowi Antoniemu Melchiorowi Fijałkowskiemu , w roku 1848 papieskiemu administratorowi archidiecezji warszawskiej.\nTo Jego nazwisko widnieje na "desce" odnalezionej w 2007 roku Na Zjawieniu w Radzyminie.\nA w roku 1848 Radzymin był własnością rodziny Krusensternów (m.in. podarowali plac wraz z dość dużym ogrodem pod wystawiony przez "ministeryum oświaty 'gmach' Instytutu nauczycieli elementarnych"), zaś proboszczem (1845-1866) parafii jest późniejszy (1883-1890) biskup sejneński, ksiądz Józef Hollak (ks. Hollak jest w tym czasie również nauczycielem pedagogiki i religii w Instytucie w Radzyminie, a później także nauczycielem religii w istniejącym do dziś Instytucie Głuchoniemych w Warszawie).\nWśród mieszkańców Radzymina jest rodzina Żmijewskich. Urodzona ponad siedemdziesiąt lat później Pani Sabina (mieszka od lat w innej miejscowości) opowiada o przekazywanej z pokolenia na pokolenie historii jaka przydarzyła się prapradziadowi. "Mój ojciec - Aleksander Żmijewski - opowiadał, że jego pradziad orząc wołami pole, wyorał żelazny święty obraz, przed którym woły uklękły".\n(Tak wygląda teraz wyorany obraz, niestety mało widoczny, wiszący z boku i nawet część odwiedzających Zjawienie 6 sierpnia pątników nie wie, że Legenda dotyczy właśnie TEGO obrazu)\nWięc Ty pod krzyża stojąca boleścią,\nSpowiada w górę testament ustami,\nPrzyszedł czas, ach! przyszedł czas.... zdaje się prosić Gwiazda Śliczna Wspaniała patrzących na wyorany około dwa wieki temu obraz...\n...a my wołamy za Norwidem:\nNa ziemi-naszej, tak, jako jest w Niebie.\nOd góry-jasnej ku biegunom-nocy:\nI Eloj-lamma!... - wołamy - pomocy!...\nNa "ziemi-naszej" radzymińskiej Maryja już kilkaset lat na to wołanie czeka, a kiedy tylko usłyszy, spieszy z pomocą. Tak jak pospieszyła na wołanie młodziutkiego księdza Ignacego Skorupki. (Kiedy się dwa wojska potykają, potykają się proporcje-materialne, dlatego iż proporcje-duchowe ku sobie grawitują, i że większa proporcja Ducha mniejszą ciągnie... Z tego to jeszcze pochodzi, że wódz bitny nie jest jeszcze prawdziwie naczelnym wodzem sprawy. - napisał Norwid w dotrwałym we fragmencie Zmartwychwstaniu historycznym).\nW zakończeniu cytowanej już książeczki doktor Stanisław Łagowski pisze: "By obraz przeszłego i obecnego stanu Radzymina był, o ile można, zupełny, wspomnimy na ostatku w kilku słowach i o warunkach higienicznych miasta." Warunki te "... bardzo wiele pozostawiają do życzenia." ... i kończy "Pomimo to epidemie cholery albo omijały miasto, albo przebiegały w postaci wielce łagodnej. I inne choroby zakaźne zdarzają się w Radzyminie dość rzadko.\nAle za najpoważniejszy dowód zdrowotności Radzymina poczytywać można fakt, że spotykamy tu zarówno pośród ludności chrześcijańskiej, jakoteż i pośród ludności żydowskiej, stosunkowo bardzo znaczną liczbę osób długowiecznych, to jest, osób, sięgających 80, 90, a nawet i wyżej, niż 90 lat, życia." Tak było na przełomie wieków XIX i XX.\nA ile lat żył "mieszczanin Żmijewski", który gdzieś na przełomie wieków XVIII i XIX wyorał, z trudnej radzymińskiej ziemi, obraz Matki Bożej z synem Janem, pod krzyżem Syna - nie wiemy.\nLegenda (z łaciny: legere - zbierać, wybierać, czytać - to co powinno się czytać) opowiada:\nObudził go dzwon na poranny Anioł Pański. Przez drzwi usłyszał krzątającą się już przy kuchni żonę. W głowie kłębiły się strzępy wieczornej rozmowy i obrazy z odbytej podróży. Z trwogą spojrzał w stronę kolebki. Widok śpiącego, uśmiechającego się do aniołków synka uspokoił go trochę. Wyszedł z alkowy. W kościach czuł jeszcze trudy kilkunastodniowej "wyprawy" z furażem aż do Lublina. Komisarze zaborców, ale i mandatariusze dziedzica nie dają im wytchnąć. To coś jakby kara za gremialny udział w insurekcji, kara za nadzieję na zmartwychwstanie Ojczyzny i poprawę losu. Pamiętał. To była Wielka Sobota, kiedy pierwsi wygłodniali, obdarci ochotnicy dotarli na punkt zborny w Radzyminie. Dorastał wtedy szybko. Pod nieobecność ojca musiał przejąć obowiązki w obejściu i na polu. I tak już zostało. Po sześciu miesiącach walk z ogromną wiarą w zwycięstwo, przyszedł ten październikowy dzień, kiedy to ojciec, Panie świeć nad jego duszą, poległ pod Kobyłką. Potem było już tylko gorzej. Straszne wieści dochodziły z Pragi; zdawało się, że jesienny wiatr jęczy jak mordowani ludzie. W końcu odgrodzili ich od Warszawy granicą.\nGłos żony wyrwał go z tych tragicznych wspomnień. Zjadł miskę lemieszki i zaczął sposobić się do wyjścia; zostańcie z Bogiem. Niech Bóg prowadzi, odpowiedziała żona wsuwając mu do kieszeni zawiniętą skibkę chleba. Wziął płużycę, poprawił sprzężajno, odwiązał woły i wyruszyli. Droga składała się z błota odgradzającego mniejsze i większe kałuże, i chociaż w każdej odbijało się błękitne dziś niebo, do serca wkradł się smutek. Podciągnął zgrzebne, płócienne spodnie i rozejrzał się, ale tak jakoś, jakby pierwszy raz. Takiej nędzy nie widział nigdzie po drodze. Jak długo jeszcze tej biedy i jakim cudem właściwie to wszystko wytrzymują. W tej chwili uświadomił sobie, że człapią drogą, którą starzy mieszkańcy nazywają "na zjawienie" i że jest już prawie na miejscu. Pozwolił wołom chwilę poskubać trawy zarastającej skraj pola i wzięli się do orki. Słońce stało już prawie na południe, kiedy żołądek zaczął przypominać o tkwiącym w kieszeni kawałku chleba. Jeszcze jeden nawrót i odpoczną. Byli prawie w środku pola kiedy woły szarpnęły mocniej i stanęły podnosząc łby. W ziemi złocił się jakiś przedmiot. Skarb!, przeleciało mu przez głowę. Woły stały jak wmurowane. Podszedł i wyciągnął z rozoranej gleby... obraz. Metalowy, święty obraz. Przyklęknął, przeżegnał się i wpatrywał w postaci. Pan Jezus na krzyżu, a pod krzyżem święty Jan i Matka Boża. Maryja trzymała ręce jakby chciała go objąć. Rozpłakał się. Brzegiem koszuli wycierał resztki ziemi. Nie wiedział co robić. Woły stały nadal spokojnie. Rozprzęgł je, z przejęciem podniósł obraz i ruszył do miasteczka. Szedł dostojnie niosąc święty obraz, skarb, a umorusane woły postępowały za nim jakby czując, że wydarzyło się coś bardzo ważnego. W miasteczku przyłączyło do nich kilku gapiów i tak posuwała się ta dziwna procesja w stronę kościoła. Księdza zastali kończącego obiad. Po chwili wyszedł przed plebanię pytając o co taki rejwach robią. Mówili jeden przez drugiego; najgłośniej ci co dołączyli ostatni. Proboszcz zaskoczony i trochę zakłopotany kazał zostawić obraz na plebani, obiecując rozeznać sytuację.\nCałe popołudnie i wieczór miasteczko ożywiała informacja o wyoraniu obrazu przez młodego Żmijewskiego. Ludzie przypominali sobie różne opowieści o Zjawieniu. Ktoś pamiętał jak to żołdacy przywlekli zarazę, a z nich nikt nie umarł, bo odprawiali modły i pili wodę ze studni. Tak, przecież tam, na Zjawieniu, była studnia. Co się z nią stało? Był nawet pomysł natychmiastowego poszukiwania, ale zbliżał się wieczór i ostatecznie zwyciężył lęk przed stadami wygłodniałych wilków. Podekscytowani, postanowili jednak poczekać co jutro powie ksiądz.\nNoc minęła spokojnie i niestety szybko. Wstał wcześniej, żeby dokończyć przerwaną wczoraj robotę, bo zaraz po świętach trzeba sadzić kartofle, a Wielkanoc już za pasem. Dochodził na miejsce kiedy pierwsze promienie słońca igrały na źdźbłach przydrożnej trawy. Nagle stanął jak wryty. W miejscu skąd go wczoraj zabrał, lśnił obraz. Zdjął czapkę, przeżegnał się i mamrocząc "zdrowaśki" zbliżał się wolno. Tak, to ten sam, który wczoraj zostawili na plebani. Schylił się aby go podnieść, a tu kolejne zaskoczenie. Obrazu nie można ruszyć z miejsca. Przecież nie jest taki ciężki. Wie, bo niósł go, będzie ze 25 staj. Rzucił się na kolana i zaczął rękami wygarniać ziemię spod obrazu. Nic. Obraz ani drgnie. Zapomniał o wołach, o robocie, o wszystkim. Zerwał się i pobiegł na plebanię. Do drzwi tarabanił bez pardonu. Ksiądz otwierał z gotową reprymendą, ale na widok Żmijewskiego nie powiedział ani słowa.\n- Gdzie obraz? Co ksiądz zrobił z obrazem, że znowu leży na polu?- krzyczał odgarniając zabłoconą ręką włosy ze spoconego czoła.\nProboszcz próbował go uspokoić i przekonać, że obraz leży tam, gdzie go wczoraj zostawili. Jakież było jednak zdumienie, kiedy okazało się, że po obrazie nie było nawet najmniejszego śladu. Ksiądz postanowił niezwłocznie udać się ze Żmijewskim. Wieść, że obraz wrócił na pole rozeszła się już po miasteczku, więc ludzie zostawiając codzienne zajęcia szli z nimi. Nawet mały Dawidek, szóste dziecko miejscowego sklepikarza, próbował wyrwać się ojcu i biec zobaczyć dziwa.\nA dziwowali się wszyscy, którzy po dotarciu na miejsce zobaczyli woły klęczące przed obrazem. Tak coś ze świętego Franciszka, a może nawet coś ze żłóbka. Przecież wróciła im pamięć, że tutaj kiedyś zjawiła się Maryja i obiecała, że nie zostawi ich samych w żadnym cierpieniu, jeżeli przyzywać będą opieki. Kobiety zaintonowały z Gorzkich Żali "Ach, ja Matka boleściwa pod krzyżem stoję smutliwa", podczas gdy mężczyźni próbowali jeszcze podnieść obraz. Nie udało się nawet kowalowi, największemu siłaczowi w miasteczku. Pomału zaczęła w nich dojrzewać myśl, że Maryja chce być czczona w tym miejscu, które już dawno sobie wybrała. Wśród nabożnych śpiewów uradzili stawiać kapliczkę, od zaraz. Jakieś czterdzieści prętów dalej, po opuszczonej i zarośniętej studni, rozpoznali miejsce dawnej kapliczki. Część osób została modlić się przy obrazie, inni poszli po niezbędne narzędzia, a ksiądz po kropidło i wodę święconą.\nWieść o wyoranym obrazie, przed którym nawet woły uklękły, rozchodziła się szybko. Z całej okolicy przybywali ciągle nowi ludzie. Niektórzy mówili, że skoro Maryja w taki sposób przypomniała o sobie, to znaczy idą jeszcze cięższe czasy. Trzeba zaufać Bogu i nie tracić Nadziei. Cóż to były za rekolekcje. Modlili się i pracowali w skupieniu dnie i noce. W sobotę wieczorem kapliczka była gotowa i chociaż ubożuchna, jak wszystko dookoła, Maryja zaakceptowała ich trud i starania. Bez żadnego wysiłku podnieśli obraz i procesyjnie wnieśli na nowe-stare miejsce. W niedzielę rano ksiądz proboszcz odprawił Mszę świętą, po której nikt specjalnie nie kwapił się do domu. Przyniesione naczynia napełniali krystaliczną wodą ze studni, nowo przybyłym opowiadali o tym co działo się przez ostatnie dni i próbowali to wszystko jakoś zrozumieć. Nawet zwykle niesforne dzieci trzymały się blisko dorosłych i też chciały wszystko wiedzieć.\nTrwoga ta skrzydłem błyskawicy wzleci,\nI znów nam dobrze, i znów nic nie wiemy.\nMłódź błogosławi - a rozdarte skronie\nZ chmur wychylając - w oczach dzieci czyta;\nCzy im te wstęgi, co tak bujnie płyną,\nZdadzą się na co, i czy nie zaginą?\nO, nie zaginą ! Bo dopóki skrycie,\nCicho, a dzielnie, myślą, nie zaś krzykiem,\nBoleść zakwita - i ciernistym smykiem\nGra nam po sercach, póty nasze życie !\n(Chwila myśli-Cyprian Norwid)\nKrzyż! Postawią przy kapliczce krzyż, taki duży żeby z daleka było widać. I postawili!\nJest początek Wielkiego Postu.\nZima(?) nader łagodna i łaskawa. Szukając początku Legendy, jedziemy "Na Zjawienie" popatrzeć na krzyż, pod którym, przy którym, z którego dziesiątki tysięcy ludzi przez lata całe czerpało moc i Nadzieję.\n- Gdzież podział się krzyż ? pyta synek w wierszu Norwida, a ojciec odpowiada:\nCzy zapomniany krzyż będzie nam bramą ?\nStoimy przy zaniedbanym (konserwacja!) krzyżu zaopatrzeni w książeczki wydane (niestety kiepściutko) przez Towarzystwo Przyjaciół Radzymina. W jednej z nich przeczytaliśmy: na stronie 51 -"Z inicjatywy powstałego w 1988 roku Towarzystwa Przyjaciół Radzymina przywrócono Miastu wszystkie historyczne nazwy ulic,..." , a na stronie 46 "...a i ulica w mieście, która do tego miejsca prowadzi, nazywa się także ulicą 'Zjawienia'". Za plecami ulica, "która do tego miejsca prowadzi nazywa się"... Walerego Wróblewskiego.\nOto "kartki z kalendarza".\nW Paryżu, w sali Czytelni Polskiej (Wątpię bardzo, azali publicznie oddał wam kto - Szanowni Panowie i Koledzy! - sprawiedliwość i podziękę za zebranie nieco żywiołów publicznych pod ochroną Czytelni Polskiej skupiających się -), 29 listopada 1874 roku, nasz Przyjaciel Norwid wygłosił okolicznościowe przemówienie w czterdziestą czwartą rocznicę powstania. Wystąpienie Norwida było ostro krytykowane przez działaczy polskiej lewicy; m.in.. generał Walery Wróblewski, w obecności Karola Marksa (!), 23 stycznia 1875 roku, w Londynie, zarzuca poecie "brak polskiego uczucia [!]" i potępia "jego stosunki ultramontańskie [?]" (za "Gazeta Narodowa" 1875, nr 33).\nStoimy z Norwidem na ulicy Walerego Wróblewskiego!!! Oj! nie ma Radzymin szczęścia do gospodarza. "Gdzież nareszcie właściwszy z gmachów / Zamieszkacie? nienasyceni! / Ziemi czeluść nie ma dwóch dachów" / Nędzarz czy król? nie ujdą cieni- - / O! człowiecze, dzień po dniu idzie / I księżyc się z księżycem zmienia, / Gdy ty w grobowej piramidzie / Marmur czerpiesz na twe przedsienia." - z Horacjusza.\nCzęsto z rozpaczą słucham, jak obecność taje,\nKroplami chwil upada w odmęt zapomnienia,\nA człowiek Bóg wie komu życie zaprzedaje,\nJak Samson do młyńskiego przykuty kamienia.\nI nie szczędzi oddechów, chociaż to są tętna\nPoliczone na palcach, czyhającej śmierci,\nI cała droga życia tak mu obojętna,\nJak robakowi serce, które z wolna wierci.\n(Dobrzy ludzie-Cyprian Norwid)


Przedsiębiorstwa » restaurant-maire.com\nPrzy prowadzeniu przedsiębiorstwa bardzo ważne staje się zachowanie ciągłego kontaktu z obsługiwanymi kontrahentami. System call center spisuje się w takim wypadku wprost idealnie. To rozwiązanie bywa z sukcesem wykorzystywane przy mnogich aspektach działania. Powinno się rozważyć systemy call center w strukturach swoich przedsiębiorstw.\nPosted on 06/05/2021 7:52am\nOkazuje się być wiele programów, które mogą nam pomóc w posiadaniu zakładu. Gdy w przedsiębiorstwie korzystamy ze sprzętu komputerowego, to pragniemy mieć gwarancję, że będzie on w pełni sprawny oraz nie będzie zawodził nas w najmniej odpowiednim momencie. Przez to także powinniśmy mieć odpowiednie miejsce, do którego będziemy zdawać nasz laptop, tak żeby mieć świadomość, że będą przejrzane wszelkie jego parametry oraz właściwe działanie. Co więcej trzeba się dowiedzieć, czy nie ma jakichś programów, które dopomogą nam w prawidłowym działaniu przedsiębiorstwa.\nTeraz wytwórczość mnóstwa artykułów jest na niesamowicie wysokim pułapie i wykorzystuje współczesne techniki, by co chwila wyraźniej zwiększać efektywność.


Z mejkapem jej do twarzy: H&M Pure Bloom - Body Lotion\nDziś mam prawdziwe urwanie głowy. Mój tata ma urodziny, a mama - wskutek kontuzji palca - nie mogła ich przygotować, więc całe gotowanie i pieczenie spadło na mnie. ;) Jak tylko skończyłam zaczęli się schodzić pierwsi goście, więc generalnie - padam z nóg. Dlatego dziś będzie krótko i konkretnie. :)\nBalsam ten dostałam na urodziny. Ucieszyłam się, ponieważ sama raczej bym się na niego nie zdecydowała. Mam swoich ulubieńców balsamowych, a H&M nie jest dla mnie marką pewną w kwestii kosmetyków. Ale spróbowałam z przyjemnością i? Jakie wnioski?\nZacznę od tego, że balsam zamknięty jest w bardzo wygodnej butelce z pompką. Lubie takie rozwiązania - aplikacja jest higieniczna, a kosmetyk nie włazi wszędzie gdzie nie powinien (m.in. za paznokcie). Opakowanie podobne jest do opakowań balsamów The Body Shop, np tego.\nProducent nie mówi o kosmetyku zbyt wiele:\nZapach? Specyficzny. Lekko chemiczny - to z pewnością i jest w nim coś co lekko mnie irytuje, a jest wyczuwalne nawet w kilka godzin po posmarowaniu. Generalnie przypomina mi jagody, ale z pewną domieszką, której nie umiem sprecyzować, a która - jednocześnie - zmienia ów zapach diametralnie. Generalnie odradzam kupowanie bez wcześniejszego powąchania. ;) Ale - mimo irytującej nuty - jest to w mojej opinii zapach ciekawy i lubię go.\nKonsystencja - typowo balsamowa, bardzo poprawna. Niezbyt gęsta, ale absolutnie się nie leje, nie przelatuje przez palce.\nBalsam dobrze i szybko się rozprowadza. Dosyć sprawnie wnika w skórę, która natychmiast po jego użyciu staje się miękka i bardzo delikatna. Właściwości nawilżające nie są na poziomie maseł The Body Shop, czy nawet Bielendy, ale masła zawsze będą nawilżać lepiej. Porównania z balsamami tych firm nie wygrywa, ale nie jest to miażdżąca klęska. Nawilżenie jest wyraźnie odczuwalne, skóra jest wyraźnie gładsza, a efekt utrzymuje się naprawdę długo. Dziś około 10 rano posmarowałam nim jedną dłoń. Ręce myłam od tamtego czasu jakiś milion razy, a zapach nadal jest wyczuwalny. Skóra na dłoni posmarowanej masłem jest również wyraźnie bardziej delikatna.\nPodsumowując: mogę polecić ten balsam osobom, którym spodoba się jego zapach. :) Zdecydowanie odradzam kupowanie go w ciemno. Jeżeli chodzi o właściwości pielęgnujące to kosmetyk spisuje się o wiele lepiej niż mogłabym się spodziewać, więc jeżeli zaakceptujecie zapach to polecam. ;)\nAutor: PCJL o 15:25\nEtykiety: balsam do ciała, HM, pielęgnacja\nDIANE 19 listopada 2011 17:02\nAle piękna butelka! :) Jagodowy? Mniam! :)\nMalowana Lala 19 listopada 2011 17:04\nMnie te H&Mowe balsamy i mgiełki strasznie chemicznie śmierdzą. Nigdy na nic się nie mogłam zdecydować, a już porażką największą była mgiełka Pear and Basil - zapach nie miał nic wspólnego ani z jednym, ani z drugim (:\nzoila 19 listopada 2011 17:07\nLakier w H&M mogę kupić, ale na balsam się raczej nie skuszę.\nLady In Purplee 19 listopada 2011 18:54\nO właśnie ciężko trafić z tymi zapachami w H&M, bo niektóre są świetne a od niektórych warto uciekać ;)\nkleopatre 19 listopada 2011 19:21\nMnie czesto nawet lekkie chemiczne nuty potrfia mocno odrzucac takze zapewnie nie kupie. Ale raz mialam fajny peeling z h&mu i pachnial genilanie:)\nkleopatre 19 listopada 2011 19:22\nA jak tam wampirza limitka z essence, masz w planach cos kupic? Ja dzisiaj bylam na zakupach limitkowych:D\nkleopatre 19 listopada 2011 19:44\nJa ostro poszalalam... ale juz naprawde nie planuje nic kupowac specjalnie w nablizszym czasie;). Lakiery to wiadomo, wzielam trzy. No duzo rzeczy wzielam w sumie, paletke, roz, rozswielacz, ten puder do rzes i jeden blyszczyk, jakis szal mnie ogarnal!\nAle powiem Ci ze masz w sumie racje, zaden z tych kosmetykow nie wydaje mi sie po pierwszych testach niezastapiony. No lakiery jedynie ladne naprawde:)) Musialam sie pochwalic:D;)\nCat Girl 20 listopada 2011 11:35\nChętnie bym go wypróbowała chociaż balsamów mam tyle że nie zużyje ich przez ponad pół roku :)\nKawaii-doll 20 listopada 2011 13:28


Herbata Miłosny Uśmiech 50G Vivio, Mieszanka Czarnej I Zielonej Herbaty, Właściwości\nHerbata "Miłosny Uśmiech" Wartości odżywcze\nSkładniki: herbata czarna liść, herbata zielona Sencha, malina owoc, serduszka cukrowe, płatki róży, płatki nagietka, aromat\nHerbata "Miłosny Uśmiech" Zastosowanie\n1-2 łyżeczki herbaty należy zalać wodą w temperaturze około 90 stopni. Parzyć wedle uznania, w celu uzyskania pożądanego smaku. Aby uzyskać pełną głębię aromatu i smaku, poleca się parzyć herbatę przez 5-10 minut.\nHerbata "Miłosny Uśmiech" Opis\nWygodny fotel, ciepły koc i oczywiście kubek divubionej gorącej herbaty to idealny przepis na udany jesienno-zimowy wieczór. Herbata czarna „Miłosny Uśmiech” to moc naturalnej przyjemności i wzmocnienia. Delikatny aromat niesie za sobą odprężenie i spokój, a starannie wyselekcjonowane liście herbaciane stanowią gwarancję głębi smaków nawet dla najbardziej wyrafinowanego podniebienia. Połączenie czarnej i zielonej herbaty pozwoliło stworzyć mieszankę pełną wyrazistego smaku i mnóstwa drogocennych dla naszego zdrowia składników bioaktywnych. „Miłosny Uśmiech” to nie tylko wspaniały aromat, ale również ogromna dawka korzystnych dla naszego organizmu związków, takich jak katechiny, teina oraz galusan.\nHerbata „Miłosny Uśmiech” na zimowe wieczory\nHerbata czarna, zielona, czerwona… - o co w tym wszystkim chodzi?\nMoc substancji bioaktywnych, czyli jak herbata wpływa na organizm\nCzarna czy zielona? Która herbata jest najzdrowsza?\nHerbata do parzenia – gwarancja pełniejszego aromatu\nOdpowiadamy na najczęściej zadawane pytania dotyczące herbaty „Miłosny Uśmiech”:\nCzy herbata zawiera kcal?\nCzy herbata na przeziębienia to dobry pomysł?\nHerbata liściasta czy w torebkach – którą lepiej wybrać?\nHerbata „Miłosny Uśmiech” – właściwości odżywcze\nHerbata „Miłosny Uśmiech” – zastosowanie\nHerbata „Miłosny Uśmiech” to mieszanka wysokiej jakości naturalnych herbat z dodatkiem płatków róży i nagietka oraz urzekających aromatów. Stanowi idealne rozwiązanie na długie, ponure wieczory lub zimne poranki. Starannie dobrane składniki w ściśle dobranych proporcjach sprawiają, że każdy łyk herbaty staje się chwilą przyjemności i odprężenia dla ciała i umysłu.\nHerbata „Miłosny Uśmiech” to aromatyczna kompozycja, która zachwyca nie tylko smakiem, ale również właściwościami prozdrowotnymi. Połączenie liści klasycznej czarnej herbaty z herbatą zieloną Sencha to również moc substancji bioaktywnych wpływających na funkcjonowanie naszego organizmu. Okazuje się, że regdivarne picie herbaty niesie za sobą szereg korzyści prozdrowotnych, takich jak redukcja zmęczenia, poprawa koncentracji, spowolnienie procesów starzenia i wiele innych.\nW sklepach znaleźć można całe mnóstwo różnego rodzaju herbat o odmiennych smakach i aromatach. W rzeczywistości wszystkie herbaty produkowane są z tego samego surowca, którymi są liście i pąki drzew z rodziny Camellia. Zerwane liście poddawane są procesom technologicznym pozwalającym wydobyć z nich pełnię smaku i aromatu. W zależności od stopnia fermentacji liści wyróżnia się:\nherbatę zieloną – niepoddawaną procesowi fermentacji\nherbatę czerwoną – poddawaną częściowej fermentacji\nherbatę czarną – poddawaną całkowitej fermentacji\nHerbata czarna cechuje się najbardziej wyrazistym i mocnym smakiem. To właśnie ona cieszy się największą popdivarnością w większości krajów świata, szczególnie Ameryki Północnej i Europy. W państwach azjatyckich, głównie Chinach i Japonii, niezwykle ceni się natomiast herbatę zieloną. Charakteryzuje się ona znacznie delikatniejszym i lekko gorzkim smakiem. To właśnie ta niefermentowana herbata uznawana jest za najbogatszą w korzystne dla zdrowia substancje bioaktywne. W mieszance „Miłosny Uśmiech” znaleźć można oba rodzaje herbat. W ten sposób stworzono napar pełen nie tylko smaku, ale i zdrowia.\nJeszcze kilka lat temu herbata uważana była za używkę pozbawioną jakichkolwiek właściwości odżywczych. Dziś wiadomo już, że napar ten cechuje się korzystnym wpływem na zdrowie. Publikacje wskazują przede wszystkim na wysoką zawartości polifenoli, które mogą wykazywać właściwości przeciwutleniające, a co za tym idzie, zapobiegać stresowi antyoksydacyjnemu w naszym organizmie.\nIlość zawartych w herbacie polifenoli zależy w dużej mierze od pochodzenia surowca, sposobów produkcji oraz metody i czasu parzenia. Największe ilości składników bioaktywnych uzyskuje się przy parzeniu naparu przez co najmniej 10 minut. Według badań główną grupą związków zawartych w zielonej herbacie stanowią katechiny. Aż 50% z nich stanowi galusan epigalokatechiny (EGKG), który stanowi prawdopodobnie najaktywniejszy związek wśród zawartych w herbacie katechin. Oznacza to, że cechuje się on najsilniejszym działaniem antyoksydacyjnym. Badania naukowe wykazały, że ekstrakty z liści zielonej herbaty posiadają dużą zdolność do „zmiatania wolnych rodników”. Regdivarne picie herbaty może zatem wpłynąć na spowolnienie procesów starzenia w organizmie oraz zapobiegać powstawaniu nadmiaru reaktywnych form tlenu – cząsteczek w dużej mierze odpowiedzialnych za tworzenie zmian nowotworowych w organizmie.\nKatechiny poddane procesowi fermentacji przekształcają się w taniny. To właśnie ta grupa związków obecna jest w herbacie czarnej. Publikacje wskazują, że również te związki cechują się właściwościami przeciwutleniającymi, przez co neutralizują aktywne formy tlenu i azotu powstające w naszym organizmie.\nLiście herbaty są również źródłem kofeiny. Według badań ilość tego związku w filiżance naparu może wahać się od 14 do 65 mg i zależy nie tylko od rodzaju oraz pochodzenia surowca, ale także długości parzenia. Herbata sypka parzona co najmniej 5-10 minut zawierać będzie najwięcej kofeiny. Kofeina zawarta w naparze może wpływać na poprawę zdolności poznawczych, koncentrację i redukcję poziomu zmęczenia. Picie herbaty to również skuteczny sposób na poprawę nastroju czy też zwiększenie wydajności pracy.\nJak wskazują publikacje, regdivarne picie herbaty może wiązać się z:\nochroną śródbłonka i zapobieganiem miażdżycy\nspowalnianiem starzenia organizmu\npoprawą koncentracji i czujności\nzmniejszeniem ciśnienia krwi\nHerbata zielona poddawana jest najmniejszej obróbce przemysłowej. Z tego względu zachowuje najwięcej naturalnych składników aktywnych, na czele z polifenolami. Codzienne picie zielonej herbaty zalecane jest jako jeden z elementów zdrowego stylu życia. Nie oznacza to jednak, że inne herbaty są produktami bezwartościowymi. Proces fermentacji nie niszczy zawartych w zielonej herbacie polifenoli, lecz przekształca je w innego rodzaju związki – taniny. Te również wykazują potencjał antyoksydacyjny. Wartości prozdrowotne gotowego naparu w dużej mierze zależą również od jakości samego surowca. Warto zatem zwrócić uwagę na wybieraną przez nas herbatę i zamiast kierować się kolorowymi opakowaniami i owocowymi aromatami, zdecydować się na produkt naturalny, wysokiej jakości.\nHerbata „Miłosny Uśmiech” do parzenia – gwarancja pełniejszego aromatu\nHerbata „Miłosny Uśmiech” to herbata liściasta. Parzenie sypanych liści pozwala wydobyć z nich pełnię aromatu i smaku. W ten sposób do naparu dostaje się znacznie więcej składników bioaktywnych. Również dzięki temu możemy sami modyfikować ostateczny smak naparu, poprzez dobranie preferowanego dla nas czasu parzenia.\nOdpowiadamy na najczęściej zadawane pytania dotyczące herbaty „Miłosny Uśmiech”\nPytanie 1: Czy herbata zawiera kcal?\nSam napar z liści herbaty nie zawiera kalorii. Jeśli nie dodamy do napoju cukru ani miodu, nie musimy martwić się wartością energetyczną. Jednak wystarczy jedna łyżeczka słodzidła, by dostarczyć 20 kcal z samych cukrów prostych.\nPytanie 2: Czy herbata na przeziębienia to dobry pomysł?\nHerbata zawiera polifenole o potencjalnym działaniu przeciwzapalnym. Jednak nie należy oczekiwać, że kubek herbaty podziała jak naturalne lekarstwo. Niemniej jednak już samo rozgrzewające i wzmacniające działanie naparu może wpłynąć na poprawę samopoczucia podczas choroby.\nPytanie 3: Herbata liściasta czy w torebkach – którą lepiej wybrać?\nHerbata liściasta cechuje się bardziej wyrazistym smakiem i aromatem niż ta w torebkach. Prawdopodobnie pozwala również na uwolnienie większej ilości substancji bioaktywnych z liści. Często cechuje się jednak bardziej gorzkim posmakiem. Warto również pamiętać, że długo parzona herbata liściasta może zawierać znacznie większe ilości kofeiny niż torebkowa. Dla dzieci i kobiet w ciąży warto wybierać zatem herbaty ekspresowe.\nPytanie 4: Czy herbata zawiera kofeinę?\nTak, herbata zawiera kofeinę, która często nazywana jest w tym naparze teiną lub teobrominą. Niezależnie od nazewnictwa jest to dokładnie ten sam związek, o takim samym działaniu. Dokładana ilość kofeiny w herbacie zależy od pochodzenia surowca oraz sposobu parzenia.\nhttps://www.sandiet.pl/zielona-herbata/ [dostęp: 25.10.2020r.].\nAnna Masek, Ewa Chrzescijanska, Anna Kosmalska, Marian Zaborski. Antioxidant activity determination in Sencha and Gun Powder green tea extracts with the application of voltammetry and UV-VIS spectrophotometry. Comptes Rendus Chimie, volume 15, issue 5, 2012, pages 424-427.\nZużewicz K. , Konarska M. Kofeina - sposób na poprawę sprawności działania i zapobieganie senności. Bezpieczeństwo Pracy : nauka i praktyka, 2008, nr 5, 10—14.\nMarcelina Miazga-Sławińska, Anna Grzegorczyk. Herbaty - rodzaje, właściwości, jakość i zafałszowania. Kosmos. Tom 63 Nr 3 (2014): Opowieści z żelaza.\nJarosław Całka, Arkadiusz Zasadowski, Judyta Juranek. NIEKTÓRE ASPEKTY LECZNICZEGO DZIAŁANIA ZIELONEJ HERBATY. BROMAT. CHEM. TOKSYKOL. – XLI, 2008, 1, str. 5 – 14.\nhttps://pl.wikipedia.org/wiki/Herbata [dostęp: 25.10.2020r.].


Autobusy Elbląg » Tarnopol. Bilety online. Rozkłady jazdy | busy.info.pl\nTarnopol → Elbląg\nRozkład jazdy na autobus i bus z Elbląga do Tarnopola • 3 przewoźników • Oferty Voyager, Infobus i Eurolines Switzerland • Bilety online\nOferujemy bilety autobusowe na trasę z Elbląga do Tarnopola.\nBilety online na autobus z Elbląga do Tarnopola\nNa linię autobusową z Elbląga do Tarnopola kupisz bilety firm: Eurolines Switzerland, Infobus, Intercars Basque i Voyager.\nRozkłady jazdy bus z Elbląga do Tarnopola\nNa trasie Elbląg - Tarnopol kursuje firma Intercars Basque.\nOferujemy również połączenia z Elbląga do innych miejscowości w Ukrainie. W naszym serwisie znajdziesz także połączenia i bilety autokarowe z Tarnopola do Elbląga lub z Tarnopola do innych miast w Polsce.\nW naszym serwisie zamieszczamy informacje o biletach, przewoźnikach, promocjach i zniżkach oraz połączeniach z Elbląga do Tarnopola. Przeczytaj najnowsze wiadomości dla Elbląga oraz dla Tarnopola. Zapraszamy do skorzystania z FAQ.\nNowe godziny odjazdów z Elbląga, Malborka, Tczewa i Gdańska na linii BR-112. 10/1/2017Wszystkie komunikaty dla Elbląga 11 »Wszystkie komunikaty dla Tarnopola 28 »


A morał tej historii mógłby być taki, mimo że cukrowe, to jednak buraki - Luxtorpeda | Muzyka Sklep EMPIK.COM\n85 oceny i 45 recenzji\n1. Ostatni instrumental\n2. J.U.Z.U.T.N.U.K.U. instrumental\n3. Cały cyrk instrumental\n4. Hipokrytes instrumental\n5. Mambałaga instrumental\n6. Pusta studnia instrumental\n7. Samotna instrumental\n8. Nieobecny nieznajomy instrumental\n9. J'eu les Poids instrumental\n10. Od może do może instrumental\n11. Smoła instrumental\n12. Persona Non Grata instrumental\n13. Jestem zwycięzcą instrumental\nWymiary w opakowaniu [mm]: 138 x 16 x 150\nWłaśnie zrecenzowałem A morał tej historii mógłby być taki, mimo że cukrowe, to jednak buraki\nTrzeci album w dorobku Luxtorpedy. Muzycy postarali się o analogowe brzmienie płyty i wbrew regułom nie poddali jej masteringowi. To dzieło przemyślane w najdrobniejszym szczególe. Świetna muzyka i ...\n31-03-2014 o godz 23:57 przez: klient\nLudzie na czym muzyki słuchacie na tanich mini wieżach że wydaje się super. Zero wysokich tonów brak basu stłumiony dźwięk mało czysty dźwięk.Męczarnia dla uszu.Płyta warta 25zł\n26-03-2014 o godz 14:16 przez: Daniel;)\nLuxtorpeda - świetny zespół grający świetną muzykę :) A płyta niesamowita. Jak się jej słucha to aż się czuje tą muzykę - polecam pogłośnić regulator - daje to większy efekt ;D\n28-03-2014 o godz 00:07 przez: marley\nTo już trzecia płyta zespołu Luxtorpeda. Szczerze mówiąc (pisząc) po ukazaniu się "Robaków" myślałem, że to już szczyt możliwości grupy. Płyta była świetna i trudno było mi wyobrazić sobie coś lepszego. Jednak po przesłuchaniu najnowszej twórczości zostałem pozytywnie zaskoczony. Bardzo dobre kompozycje, analogowe brzmienie i przede wszystkim głębokie, skłaniające do refleksji egzystencjalne teksty. Całość jest w moim odczuciu niejako podróżą w głąb samego siebie. Każdy znajdzie coś dla siebie. Gorąco polecam!\n13-05-2014 o godz 13:19 przez: Kamil Pałka\nDobra muzyka, dobry tekst. Zespół ciągle się rozwija, daje kopa. Uwielbiam słuchać w trasie! na nocne samotne podróże POLECAM :)\nA towarzysz klient sprzed kilku postów wpada chyba tylko po to, żeby rzucać błotem, bo ciekawe, że słucha kolejnej płyty Luxów i o każdej pisze, że badziewie. ->po co tracisz czas? Przecież Cię to nie interesuje. chyba, że konkurencję robisz... zdarza się.\n20-01-2015 o godz 12:02 przez: piotrek2409\nbardzo dobra płyta. idealna dostawa i miła obsługa, polecam gorąco\n05-09-2014 o godz 02:27 przez: michaltkaczyk\nTrzeci studyjny album Luxtorpedy "A morał tej historii mógłby być taki, mimo że cukrowe, to jednak buraki" zaprezentowany został 1 kwietnia 2014 roku. Z racji ekscentrycznie długiego tytułu oraz daty wydania pomyślałem na początku, że to będzie jakiś żart. Ale się myliłem, i to bardzo, ponieważ mimo, iż nie byłem zbytnim fanem ich grania, po tym albumie przekonałem się do nich już na 100%. Litza, Hans i spółka z każdym albumem stawiają sobie co raz wyżej poprzeczkę i nie wygląda na to by mieli ją strącić. Tematyka jest bardzo różna - od luźnych tematycznie kawałków o bałaganie w głowie ("Mambałaga") poprzez kawałki wprowadzające w zadumę ("Pusta studnia") aż po bardzo osobiste kawałki ("Nieobecny nieznajomy"). Tak samo przedstawia się płyta pod względem muzycznym - zróżnicowanie jest ogromne. Są kawałki zarówno proste i chwytliwe ("Mambałaga", "J. U. Z. U. T. N. U. K. U."), jak i technicznie ciekawe i zróżnicowane ("Pusta Studnia", "J'eu le poids"), ale wszystkie pozostają w obrębie dobrego hard rockowego klimatu, do którego przyzwyczaili nas chłopaki.\nPoczynając od "Luxtorpedy" poprzez "Robaki" aż po Buraki widać muzyczny progres muzyczny zespołu. Tutaj mogę podziękować swojej lubej, że dzięki niej odkryłem ten zespół. Na koniec parafrazując fragment kawałka z "Robaków" i coveru hip-hopowego składu Hansa - Pięć Dwa, powiem, że\n"Napiszę list otwarty do prezesa Drogi Mlecznej\nby takich zespołów jak Luxi przybywało co raz więcej"\nOde mnie dla albumu "AMTHMBTMŻCTJB" zasłużone PIĘĆ GWIAZDEK!\n08-05-2014 o godz 10:24 przez: Radosław Dąbrowski\nLuxtorpeda po raz kolejny wzniosła się na wyżyny swoich umiejętności. Album AMTHMBTMŻCTJB jest idealną składanką zawierająca w sobie 13 wspaniałych piosenek, zarówno wolnych, do posłuchania i zastanowienia się, obmyślenia, przeanalizowania pewnych spraw w życiu, ale i tez szybkich, energicznych do wyszalenia się, czy to słuchając w domu, czy na koncercie. Rewelacyjny album, cudowne wykonanie, jakość w porównaniu do ceny stawiają tą pozycję na obowiązkowej liście każdego fana. Gorąco polecam każdemu, i tym którzy mieli już styczność z Luxtorpedą, i tym którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z tym zespołem. Naprawdę kawałek mocnej i potężnej muzyki.\n01-04-2014 o godz 11:09 przez: slawomir78\nNajnowszy album Luxtorpedy wbija w ziemię. Znajdzie się tutaj zarówno wolne jak i szybkie, dynamiczne utwory. Panowie odwalili kawał porządnej roboty. A teksty na płycie jak zawsze rewelacyjne. No i to przepiękne pudełko. Oprawa wizualna jest po prostu rewelacyjna :). Polecam każdemu.\n08-10-2014 o godz 14:10 przez: makapaka\nGenialna płyta Luxtorpedy, utwory można interpretować na wiele sposobów, wszystkie są o życiu i sprawach z nim związanych.\nJeżeli zastanawiasz się czy ją kupić to przestań tak myśleć i po prostu ją zamów!!! Racuchy delicje. Polecam.\n10-07-2014 o godz 10:04 przez: Łukasz Szwed\nJeśli lubicie Luxtorpedę to jest to kolejny album trzymający niezmiennie dobry poziom. teksty jeszcze bardzie krytyczne i ostre. Brzmienia w wypracowanym i ustalonym stylu.\n03-07-2014 o godz 10:31 przez: Iron Kris\nNajlepsze to: Mambałaga, Nieobecny nieznajomy, Persona non grata.\nMega power i świetne teksty.\nA Hans to chyba jedyny (poza Frankiem Kimono) raper, którego lubię!\n13-05-2014 o godz 11:26 przez: Karolina Glinka\nNajlepsza!!! Teksty baaaaaaaaaaaaardzo dzisiejsze, aktualne problemy poruszające, a muzyka, jak zawsze naj!\n10-10-2014 o godz 08:39 przez: gadułą\nPłyta genialna, gwałcę replay od kilku dni. Świetny wokal, świetne teksty.\n22-10-2014 o godz 12:49 przez: bmgj\nkultowa LUXTORPEDA i moim zdaniem najlepsza płyta!\n03-11-2016 o godz 07:34 przez: Krzysztof Godlewski\nKolejne mocne wydanie. Ciężka muzyka, mocne słowa.\n14-06-2016 o godz 09:41 przez: fmichu\nJeśli potrzebujesz muzyki, która nie tylko ładnie brzmi ale też niesie ze sobą przekaz ideowy, skłaniający do przemyśleń to doskonale trafiłeś. Luxtorpeda to świad skocznego brzmienia metalow/rockowego z powiązaniem z melorecytacją wywodzącą się z rapu. Płyta "A morał tej historii mógłby być taki, mimo że cukrowe, to jednak buraki" jest kolejnym albumem doświadczonych muzyków wywodzących się z takich zespołów jak 52 Dębiec czy też Acid Drinkers. Szczególnie polecam kilka utworów, które wg mnie sprawiają, że tą płytę trzeba mieć tj.: "Mambałaga", "Pusta studnia", "Nieobecny nieznajomy".\n30-03-2014 o godz 00:00 przez: Morun\nJeśli jesteś fanem tego zespołu to słuchaniem tego krążka możesz nieco zrazić do siebie sąsiadów. Ale jak słyszysz utwory z tej płyty to aż się prosi, by dać dźwięk na fulla! No i niestety już została mi zwrócona uwaga na temat tego, że za głośno słucham muzyki w domu! Tak czy inaczej to jeden z lepszych krążków tego zespołu!\n06-04-2014 o godz 00:00 przez: Nimzi\nNajnowszy album Luxtorpedy tylko udowadnia, że chłopaki są bardzo dobrzy, a moje oczekiwanie się opłaciło! Począwszy od Ostatniego, a kończąc na Jestem zwycięzcą album masakruje moje uszy! Hans jest świetny w ostrych kawałkach, każdy utwór daje niesamowitego kopa energii. Z każdym kolejnym odsłuchem uwielbiam coraz bardziej!\n16-01-2016 o godz 10:51 przez: Krzysiek\nJak zawsze rewelacyjne brzmienie i teksty. Super muzyka pobudza i ciągle się chce jej słuchać by zacząć spontanicznie każdy kolejny dzień. Polecam koncerty bo przy tym brzmieniu można się pozytywnie naładować He.HE\n16-12-2015 o godz 08:01 przez: Mateusz Rusinek\nJedna z tych płyt, gdzie muzyka nie ustępuje tekstom i vice versa. Słuchasz i ciągle chcesz więcej. Całość genialna. Brzmi jeszcze lepiej, po wysłuchaniu przynajmniej jednego koncertu grupy. Idealna na prezent.


Kamionka, Kozłówka - Lubelszczyzna-miejscowosci\nStrona główna » Miejscowości » Kamionka, Kozłówka - Lubelszczyzna\nW powiecie lubartowskim, w województwie lubelskim położona jest wieś Kamionka. Znajduje się w ciekawym pod względem przyrodniczym i krajobrazowym obszarze: na Wysoczyźnie Lubartowskiej i na terenie Kozłowieckiego Parku Krajobrazowego. Jej historia jest bardzo długa - została założona prawdopodobnie na początku wieku XV.\nCennym zabytkiem miejscowości jest kościół św. Piotra i Pawła. Został wzniesiony pod koniec XV wieku i jest jednym z najstarszych obiektów tego typu w województwie lubelskim. Jest to budowla murowana i otynkowana, gotycka, jednonawowa. Posiada dwie kaplice: jedną Pana Jezusa i drugą Matki Bożej. Wnętrze świątyni ubogacają: chrzcielnica z XVIII/XIX w., liczne obrazy i nagrobki. Obiekt posiada pięć ołtarzy: główny z obrazem Przemienienia Pańskiego oraz cztery boczne. Na chórze muzycznym znajdują się organy z początku XX wieku. Obok kościoła zobaczyć można murowaną dzwonnicę z dwoma dzwonami.\nW Kamionce przy ulicy Nowej znajduje się cmentarz żydowski. Powstał prawdopodobnie w I połowie XIX wieku. Został zniszczony podczas II wojny światowej. Do dnia dzisiejszego zachowało się na nim kilka macew.\nPrzy drodze zobaczyć można figurę z 1838 roku, a spacerując po wsi wiele zabytkowych domów i zabudowań gospodarskich. Na cmentarzu znajdują się natomiast zabytkowe nagrobki oraz cenna kaplica cmentarna.\nKamionka może poszczycić się wyjątkowym w skali całego regionu zabytkiem: bardzo starym i idealnie zachowanym kościołem gotyckim. Następujące zmiany i drobne przebudowania nie wpłynęły na jego unikalny kształt.\nKozłówka położona jest w powiecie lubartowskim, w województwie lubelskim. Ponadto znajduje się w pięknym pod względem przyrodniczym obszarze Kozłowieckiego Parku Krajobrazowego. Lubartów od Kozłówki dzieli odległość 9 kilometrów.\nW Kozłówce znajduje się zespół pałacowo-parkowy. Obecnie mieści się tam Muzeum Zamoyskich. Jest to wspaniały obiekt, doskonale utrzymany i zadbany. Budynek jest udostępniany turystom do zwiedzania. W sieni pałacu znajduje się tablica z drzewem genealogicznym Zamoyskich, zaś ściany zdobią obrazy (m.in. Leopoldo Dumini „Polowanie na dzika” z XIX wieku) i lustra w złotych ramach. Schody wiodące na piętro wyłożone są eleganckim, czerwonym dywanem i otoczone złoconymi poręczami. Ściany klatki schodowej pokryte są dużą ilością obrazów (głównie portretów) w złotych ramach, a sufit bogato zdobiony z wiszącą na środku latarnią pochodzącą z XIX wieku. Na piętrze znajduje się Gabinet hrabiego Konstantego. Zobaczyć w nim można kilka interesujących przedmiotów: biurko cylindryczne z XIX wieku i fortepian pionowy z XIX wieku. Obok znajduje się Sypialnia hrabiego Konstantego, a dalej łazienka, w której eksponatami są dawne przybory toaletowe. Na piętrze umiejscowiony jest również Salon Mały, w którym podziwiać można przedmioty służące rozrywce: srebrne zabawki, ozdobne figury. Dalej znajduje się Sypialnia hrabiny. Jest bardzo strojna, kobieca, w odcieniach bieli, niebieskiego i złotego. Inny charakter ma znajdujący się dalej Salon Czerwony. Jest jednym z najbardziej wytwornych pomieszczeń pałacu. Za drzwiami znajduje się Salon Biały, w który wyeksponowane zostały elementy ozdobnej, zabytkowej zastawy (serwis porcelanowy, filiżanki). Interesującymi pomieszczeniami są również: spowity różem Gabinet Hrabiego Adama Zamoyskiego, Pokój Egzotyczny z zagranicznymi bibelotami, kredens z pięknymi serwisami, jadalnia z zielonymi ścianami i ciemnymi meblami. Pałac jest pełen przepychu. W każdym jego pomieszczeniu znajduje się duża ilość cennych obrazów oraz pięknie zdobione piece kafelkowe. Zachowane w nim obiekty lśnią blaskiem dawnych czasów.\nW skład kompleksu wchodzą także: kaplica (bardzo elegancka, z białymi ścianami i czerwonymi krzesłami oraz niebieskimi witrażami w oknach i organami na chórze), ogród francuski otaczający pałac z zabytkową fontanną , dziedziniec z zegarem słonecznym, a także powozownia z cennymi eksponatami powozów i bryczek.\nKozłówka jest miejscem wyjątkowym. Otaczają ją bory parku krajobrazowego, a jej dodatkową wartością jest wspaniały, zabytkowy pałac.


Każdy klient jest inny. Mój wpis nie ma nikogo obrazić, nie piszę o nikim konkretnym, piszę ogólnie. Być może ktoś odnajdzie w […]\nLiebster Blog Awards – moje odpowiedzi\nLiebster Blog Awards Liebster Blog Awards to wyjątkowa nominacja przyznawana blogerom, przez blogerów, takie wyróżnienie. Dzięki niemu możemy podzielić się ciekawymi linkami […]\nPrzyznam Wam się do czegoś :) Uwielbiam buty :) W szczególności upodobałam sobie baleriny. Wysokie na obcasach, ze względu na mój wzrost […]


Recenzja Blame! W Netflix pojawiło się nowe, warte obejrzenia anime\nNetflix wie jak robić filmowe adaptacje mangi. Blame! - recenzja\nPaweł Winiarski 21 maja 2017\nCzy Netflix jest najlepszym miejscem dla fana anime? Niekoniecznie. Co nie znaczy, że nie znajdziecie tam fajnych, wartych obejrzenia materiałów z tego gatunku. Świeżutki Blame! jest tego doskonałym przykładem.\nPierwotnie Blame! miał być filmem CGI, a jego powstanie zapowiedziano w 2007 roku. Ostatecznie studio, które nad nim pracowało - zbankrutowało. Na szczęście, bo w przeciwnym wypadku pewnie nie doczekalibyśmy się opisywanego dziś obrazu. Ostatecznie kinowy Blame! został zapowiedziany w 2015 roku - za sterami z Hiroyuki Seshita i Tsutomu Bihei oraz Sadayauki Murai. Za animację miało być odpowiedzialne Polygon Pictures, a film trafić na ekrany 20 maja tego roku. Choć „na ekrany” nie jest najlepszym określeniem, bowiem Blame! ukazał się jako Netflix original, czyli jest dostępny wyłącznie w sieciowej usłudze.\nTo cię zainteresuje Te sztuczki sprawią, że oglądanie Netflixa będzie jeszcze przyjemniejszeNetflix zapowiedział serial "Wiedźmin"\nTo tyle tytułem wstępu - Blame! bazuje na świetnej, dziesięciotomowej mandze z gatunku cyberpunk/science fiction. Androidy, cyborgi, postapokaliptyczna przyszłość, która w żaden sposób nie przypomina naszej codzienności. Akcja Blame! toczy się w ogromnej budowli, zwanej Miastem - ta prawdopodobnie zajmuje dużą część układu słonecznego. Skąd taka konstrukcja? Najprawdopodobniej miała być lekarstwem na przeludnienie. Zamysł był świetny, Miasto powstało dzięki maszynom, nad którymi pieczę sprawowali ludzie z genem sieciowym. W którymś momencie coś poszło nie tak, człowiek stracił kontrolę nad robotami, budowla zaczęła się rozrastać do niewyobrażalnych wręcz rozmiarów, a systemy bezpieczeństwa postanowiły zająć się eliminacją ludzkości, biorąc ich za nielegalnych lokatorów.\nCelowo streściłem opowieść, bowiem bez jakiejkolwiek znajomości historii możecie poczuć się podczas seansu Blame! trochę zagubieni. To film stworzony przede wszystkim dla osób mających chociaż minimalne pojęcie o tym uniwersum, rzuca bowiem widza od razu w sam środek akcji, nie tłumacząc zbyt wiele.\nNetflix zaserwuje nam wrestling w kobiecym wydaniu. Właśnie na to czekałem MS Maciej Sikorski\nNowy serial Netfliksa - Gypsy - z fajnym, tajemniczym zwiastunem PW Paweł Winiarski\nBlame! prezentuje się naprawdę nieźle pod względem wizualnym i dźwiękowym. Choć film opiera się w dużej mierze na dłuższych, trochę „leniwych” kadrach, to kiedy zaczyna się akcja, animacja staje się nagle bardzo dynamiczna, a sceny walki emocjonujące.\nZastanowiłby się natomiast, czy Blame! jest dobrym pomysłem na film przed snem. Ciężki, przytłaczający klimat z małą tylko iskierką nadziei - takie emocje powinny wywoływać filmy postapokaliptyczne, szczególnie te, w których maszyny polują na ludzi. Ale niekoniecznie tego szukacie przed snem - w razie czego ostrzegałem. W tym samym czasie Blame! próbuje na pokazać, że znajdujący się w beznadziejnej sytuacji mieszkańcy wioski starają się przeżyć, jednocześnie nie tracąc swojego człowieczeństwa. Jest i tajemniczy Killy, wokół którego kręci się praktycznie cały film. Bohater, o którego pochodzeniu dowiecie się dopiero w końcówce Blame! A to zachęca do zastanawiania się, skąd w zasadzie pochodzi, czego szuka, co tu robi?\nBlame! nie ma szans na sukces i kultowość pokroju Ghost in the Shell czy Akiry. Cieszę się jednak, że Netflix ponownie inwestuje pieniądze w anime, nie zapominając, że przecież część klientów serwisu lubi japońską animację. Blame! to solidny film i warto poświęcić mu te niecałe dwie godziny. Niezależnie od tego, czy jesteście fanami anime, czy szukacie po prostu ciekawego, dobrego science-fiction, gdzie zamiast uśmiechu i radości twórcy serwują uczucie zaszczucia i beznadziei.\nA jeśli po seansie Blame! będziecie mieli ochotę na więcej anime - koniecznie zobaczcie moje zestawienie dobrych anime w serwisie Netflix. I koniecznie przeczytajcie komentarze, znajdziecie tam kilka fajnych propozycji.\nIron Fist mnie rozczarował, więc do The Defenders podchodzę bardzo ostrożnie Paweł Winiarski\nHouse of Cards - sezon 5. Pierwszy odcinek rozbudza apetyt Konrad Kozłowski\nNadchodzi 5 sezon "Orange is the New Black"! [zwiastun] Jakub Szczęsny


Tłumaczenia ustne - rodzaje i liczba potrzebnych tłumaczy | Almaran.pl\nFirma Written by: Martyna Mikołajczyk 22-12-2019\nIstnieje przekonanie, że praca tłumacza wymaga jedynie perfekcyjnej znajomości języka obcego. Tymczasem przekład to złożony proces, do którego niezbędne są rozległa wiedza i umiejętności ubierania zdań w odpowiednie słowa. Tłumaczenia można podzielić na dwie grupy – ustne oraz pisemne. Stosunkowo łatwo domyślić się, jak wygląda tłumaczenie pisemne, natomiast przekład ustny odbywa się na kilka sposobów. Jakie są rodzaje takich tłumaczeń?\nTen rodzaj przekładu zalicza się do najtrudniejszych i najbardziej wymagających. Przekład symultaniczny odbywa się zawsze w obecności dwóch tłumaczy, którzy przebywają w jednej, dźwiękoszczelnej kabinie. Każdy z tłumaczy wyposażony jest w słuchawki oraz mikrofon, przez który przekazują informacje w języku docelowym wprost do odbiorcy (który również ma na uszach słuchawki). Praca przy tłumaczeniach symultanicznych jest niezwykle wyczerpująca, ponieważ tłumacz musi niemal jednocześnie wysłuchać oryginału wypowiedzi, zapamiętać najważniejsze informacje oraz przetłumaczyć je na język obcy. W takiej sytuacji umysł pracuje na największych obrotach, dlatego tłumacze zmieniają się średnio co 30 minut.\nTłumaczenie konsekutywne jest to tłumaczenie ustne, którego stopień trudności jest nieco niższy w porównaniu do przekładu symultanicznego. Przekład konsekutywny ma miejsce zazwyczaj na spotkaniach firmowych, przemówieniach lub konferencjach. Tłumacz dokonuje przekładu w momencie, gdy rozmówca zrobi krótką przerwę. To od prelegenta zależy kiedy nastąpi pauza, dlatego niezbędnym elementem wyposażenia osoby wykonującej tłumaczenie jest notes, w którym zapisuje kluczowe informacje.\nTaki typ przekładu ma formę zbliżoną do przekładu konsekutywnego, lecz tutaj tłumaczenie wykonywane jest po każdym zdaniu prelegenta. Tłumaczenia liaison stosowane są podczas spotkań, które wymagają większej szczegółowości. Przykładem może być spotkanie głów państw oko w oko, rozprawa na sali sądowej lub inne spotkania wyższego szczebla. Tłumaczenia liaison wymagają obecności jednego tłumacza.\nTen rodzaj przekładu może być stosowany w niewielkim gronie osób. Polega na cichym tłumaczeniu oryginalnych wypowiedzi prelegenta niemal w tym samym czasie, stąd podobieństwo do tłumaczeń symultanicznych. Krąg odbiorców nie może przekraczać pięciu osób. W przeciwnym razie tłumaczenia nie będą już miały formy szeptanej, co może źle wpłynąć na pozostałych uczestników wydarzenia.\nTen rodzaj tłumaczenia stanowi największy sprawdzian umiejętności dla każdego tłumacza. Osoba dokonująca przekładu musi płynnie przetłumaczyć tekst, który widzi po raz pierwszy. Jest to zadanie o tyle trudne, że w tekście może znajdować się cała masa błędów oraz wyszukane słownictwo. Tłumacz musi również przewidzieć, co może nastąpić w kolejnej części tekstu, aby zachować odpowiedni kontekst oraz konstrukcję tłumaczonych zdań.\nPodsumowując, praca tłumacza w większości przypadków odbywa się w pojedynkę. Aby dobrze wykonywać ten zawód, niezbędne są umiejętności wykonywania kilku rzeczy naraz, przy jednoczesnym skupieniu i znakomitej pamięci.


Jubileusz ceramika | Portal WiadomosciWalbrzyskie.pl\nOpublikowany 7 listopada 2017 w Aktualności\nZespół Szkół im. Marii Skłodowskiej-Curie świętował swoje 70. urodziny. Do tego pięknego jubileuszu szkoła przygotowywała się ponad rok. Przedsięwzięcie wymagało sprawnej współpracy wielu osób, dobrej komunikacji, wzajemnej pomocy, czasem nawet poświęcenia. Opłaciło się jednak – uroczystość odebrana została bardzo pozytywnie przez wszystkich gości, absolwentów, uczniów, rodziców, media.\nObchody 70-lecia rozpoczęły się w kościele p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Szczawnie-Zdroju. Mszę w intencji Szkoły prowadził ksiądz infułat Józef Strugarek, a koncelebrował ks. Zbigniew Kulesza z parafii w Miłkowie – uczący w Zespole Szkół religii w latach 90. oraz ks. Adam Makiel z parafii w Głuszycy – absolwent Zespołu Szkół z roku 2007. Mszę koncelebrowali także wikariusze posługujący aktualnie w szczawieńskiej parafii. Podczas mszy został poświęcony nowy sztandar Zespołu Szkół ufundowany przez Zarząd Powiatu Wałbrzyskiego na okoliczność Jubileuszu. Piękną oprawą muzyczną nabożeństwa był występ orkiestry dętej złożonej z byłych i obecnych uczniów „Ceramika”.\nW sali głównej Teatru Zdrojowego odbyła się część oficjalna i część artystyczna uroczystości, którą poprowadziła długoletnia nauczycielka „Ceramika” Iwona Czech. Program oficjalny rozpoczęty został przez wprowadzenie pocztów sztandarowych gospodarzy oraz szkół zaprzyjaźnionych – Publicznej Szkoły Podstawowej nr 2 im. Orła Białego w Wałbrzychu oraz Zespołu Szkół w Starych Bogaczowicach. Po odegraniu przez orkiestrę dętą hymnu państwowego głos zabrała dyrektor Zespołu Szkół im. Marii Skłodowskiej-Curie w Szczawnie-Zdroju Jolanta Ozimek, która w krótkim zarysie przedstawiła historię placówki oraz przywitała gości, nauczycieli, rodziców, uczniów, sponsorów a także media. Minutą ciszy upamiętniono nauczycieli i pracowników szkoły, których już nie ma wśród nas. Przemawiał także Wicestarosta Wałbrzyski, Krzysztof Kwiatkowski. Na uroczystości obecni byli: przedstawiciel Ministerstwa Obrony Narodowej Grzegorz Macko, Wiceprzewodniczący Sejmiku Województwa Dolnośląskiego Julian Golak, Wicestarosta Powiatu Wałbrzyskiego, Krzysztof Kwiatkowski, Przewodniczący Rady Powiatu Wałbrzyskiego, Józef Piksa, Burmistrz Szczawna-Zdroju, Marek Fedoruk, Wiceburmistrz Szczawna-Zdroju, Urszula Burek, Prezes Zarządu Uzdrowisko Szczawno-Jedlina S.A., Paweł Skrzywanek, Radni Powiatu Wałbrzyskiego, dyrektorzy wałbrzyskich szkół i szczawieńskich placówek oświatowych, przedstawiciele Powiatowego Oddziału Związku Nauczycielstwa polskiego w Wałbrzychu, członkowie Towarzystwa Miłośników Szczawna-Zdroju. Dyrektor Jolanta Ozimek szczególnie serdecznie powitała absolwentów, a wśród nich światowej sławy tenora Wiesława Ochmana oraz tenora młodego pokolenia Wojciecha Sokolnickiego wraz z małżonką, sopranistką Agnieszką Sokolnicką.\nWażną i doniosłą chwilą podczas uroczystości było nadanie odznak czterem emerytowanym nauczycielom Zespołu Szkół im. Marii Skłodowskiej-Curie w Szczawnie-Zdroju. Uchwałą Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z dnia 26 października 2017 roku przyznano Odznaki Honorowe Zasłużony Dla Województwa Dolnośląskiego następującym osobom: Tadeuszowi Wlaźlakowi – Odznakę Honorową Złotą Zasłużony dla Województwa Dolnośląskiego, Janinie Malinowskiej – Odznakę Honorową Srebrną Zasłużony dla Województwa Dolnośląskiego, Eugeniuszowi Leciowi – Odznakę Honorową Srebrną Zasłużony dla Województwa Dolnośląskiego oraz Zenonowi Mielczarkowi – Odznakę Honorową Srebrną Zasłużony dla Województwa Dolnośląskiego. Sylwetki wyróżnionych przestawione zostały w formie laudacji, a Wiceprzewodniczący Sejmiku Województwa Dolnośląskiego Julian Golak, po okolicznościowym wystąpieniu dokonał aktu odznaczenia.\nPo odznaczeniu nastąpił dalszy ciąg przemówień – o głos poprosił przedstawiciel Kuratorium Oświaty we Wrocławiu, Piotr Krzywda, a w imieniu parlamentarzystów Platformy Obywatelskiej wystąpił Łukasz Żabski. Przemówienie podsumowujące dziesięciolecia współpracy Zespołu Szkół im. Marii Skłodowskiej-Curie w Szczawnie-Zdroju ze szczawieńskim Ratuszem wygłosił burmistrz Szczawna-Zdroju, Marek Fedoruk. Należy tutaj dodać, że oprócz listu gratulacyjnego i miłych, budujących słów pod adresem „Ceramika”, Burmistrz przekazał szkole prezent w postaci urządzenia wielofunkcyjnego o dużej wartości. Następnie głos zabrał Tadeusz Wlaźlak w imieniu odznaczonych Odznaką Honorową Zasłużony dla Województwa Dolnośląskiego i w imieniu osób zarządzających w minionych latach Zespołem Szkół im. Marii Skłodowskiej-Curie w Szczawnie-Zdroju. Do życzeń dołączyło się także Towarzystwo Miłośników Szczawna-Zdroju. W imieniu Zarządu list gratulacyjny odczytał wiceprezes Stefan Okoniewski. W swoim przemówieniu zwrócił uwagę na długoletnią i owocną współpracę TMSZ ze szkołą, która jest od wielu lat członkiem zbiorowym tego najstarszego w mieście stowarzyszenia.\nCzęść artystyczną stanowiła m.in. prezentacja multimedialna przedstawiająca historię i dokonania szkoły. Wielką niespodzianką dla gości zjazdu był występ Wojciecha Sokolnickiego z okazji 70-lecia szkoły. To prawdziwa uczta duchowa dla wszystkich, którzy mieli przyjemność słuchać pięknego mini koncertu. Dodatkową niespodzianką przygotowaną przez młodego tenora był duet Wojciecha z jego małżonką, Agnieszką Sokolnicką – sopranistką. Razem zaśpiewali m.in. piosenkę pt. Hallelujah, koncertowo wykonali utwór Ave Maria Michała Lorenca. Wystarczającym komentarzem do wydarzenia jest fakt, że publiczność przyjęła występ śpiewaków owacją na stojąco.\nPo wspólnym obiedzie w Domu Zdrojowym, dalsza część Zjazdu przeniosła się do szkoły, gdzie przed wejściem głównym dokonano odsłonięcia i poświęcenia tablicy upamiętniającej 70 lat Zespołu Szkół im. Marii Skłodowskiej-Curie w Szczawnie-Zdroju. W odsłonięciu tablicy uczestniczyła Anna Zalewska – Minister Edukacji Narodowej. Po krótkim przemówieniu Anny Zalewskiej, o uroczyste odsłonięcie tablicy poproszeni zostali: Minister Anna Zalewska, Wicestarosta Wałbrzyski, Krzysztof Kwiatkowski; były dyrektor szkoły, Zenon Mielczarek; obecna dyrektor, Jolanta Ozimek oraz najstarszy na zjeździe absolwent. Po odsłonięciu tablicy nastąpiło jej poświęcenie. Warto tu nadmienić, że planowana wizyta Minister zaowocowała też cennym prezentem dla szkoły, w postaci tablicy multimedialnej. Minister Anna Zalewska zwiedziła szkołę w towarzystwie dyrektor Jolanty Ozimek, Wicestarosty Krzysztofa Kwiatkowskiego oraz młodzieży. Każde pomieszczenie w szkole miało tego dnia swoje specjalne przeznaczenie. W czterech salach odbyło się spotkanie z wychowawcami poszczególnych roczników, od najstarszych do najmłodszych. W czterech innych salach zorganizowano kawiarenki z cateringiem, ciastem, kawą, herbatą, napojami, aby goście mogli w komfortowych warunkach cieszyć się spotkaniem po latach.\nPary, które obchodziły w ubiegłym roku jubileusz 50-lecia małżeństwa, a z niezależnych przyczyn nie mogły wziąć\nPoprzednia historia Previous post: Odnaleziono dziewczynkę\nNastępna historia Next post: Podsumowali sezon