Rozdział nadrzędny: Morskie Oko\nBilety wstępu do Tatrzańskiego Parku Narodowego: jednodniowy (16 VI-14 IX) normalny 4,40 zł, ulgowy 2,20 zł, (15 IX-15 VI) normalny 3,20 zł, ulgowy 1,60 zł.\nJaskini Mroźnej: czynna V-X, w sezonie 9.00-17.00, poza sezonem 10.00-15.00; bilety normalny 3 zł, ulgowy (tylko dzieci do 14 lat) 2,50 zł.\nSchronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich, tel.: +48 18 2077607, http://www.piecstawow.pl. 70 miejsc noclegowych; ceny: 25-30 zł (na podłodze tylko w przypadku braku wolnych miejsc 20 zł), pościel 10 zł.\nSchronisko na Hali Kondratowej, tel.: +48 18 2015214; 20 miejsc, ceny: 20-24 zł To najmniejsze schronisko w polskich Tatrach; jest doskonałym punktem wypadowym na Giewont, Czerwone Wierchy.\nSchronisko nad Morskim Okiem, tel.: +48 18 2077609. 79 miejsc noclegowych w dwóch budynkach; w nowym schronisku za łóżko z pościelą płaci się 37 zł, w starym za miejsce na pryczy lub podłodze (trzeba mieć własny śpiwór) 27 zł.\nSchronisko na Hali Gąsienicowej, tel.: +48 18 2012633, http://www.murowaniec.e-tatry.pl. 120 miejsc; trójka, czwórka 35 zł, piątka, szóstka 34 zł, sale zbiorowe (8-10 os.) 32 zł, (14 os.) 29 zł.\nSchronisko na Hali Ornak, tel.: +48 18 2070520. 85 miejsc; cena za nocleg od 27 zł w pokoju zbiorowym bez łazienki do 40 zł w dwójce z łazienką.\nSchronisko w Roztoce, tel.: +48 18 2077442. 64 miejsca; cena za nocleg od 28 zł w czwórce do 32 zł w dwójce, dodatkowo 5 zł za pościel.\nSchronisko (hotel górski) na Kalatówkach, tel.: +48 18 2063644, http://www.kalatowki.com.pl. 84 miejsca, cena za nocleg poza sezonem: piątka 37 zł (cena za miejsce), trójka z łazienką 181 zł, dwójka bez łazienki 94 zł, dwójka z łazienką 116 zł, apartament 132 zł, w sezonie wszystko ok. 60-70% drożej.\nSchronisko w Dolinie Chochołowskiej, tel.: +48 18 2070510, http://www.chocholowska.zakopane.pl. 120 miejsc; cena za nocleg od 25 zł w pokojach zbiorowych (dodatkowo 3 zł za pościel) do 40 zł w dwójce z umywalką (na podłodze tylko w przypadku braku wolnych miejsc 20 zł).\nWe wszystkich schroniskach obowiązują zniżki PTTK, we wszystkich do ceny noclegu trzeba doliczyć opłatę klimatyczną, uchwaloną przez RM Zakopanego (w roku 2007 r. wynosiła 1,50 zł).\nCzarny Staw pod Rysami, nazywany także Czarnym Stawem nad Morskim Okiem – tatrzańskie jezioro położone w kotle polodowcowym w Dolinie Rybiego Potoku. Cienie rzucane przez szczyty oraz występująca w wodzie sinica Pleurocapsa polonica nadają jezioru ciemny, nieomal czarny kolor, co ma swoje odzwierciedlenie w jego nazwie. Zbliżone kształtem do koła jezioro położone jest na wysokości 1583 m n.p.m., czyli 188 m wyżej niż lustro wody Morskiego Oka. Powierzchnia Czarnego Stawu wynosi ok. 20,64 ha, głębokość maksymalna – 76,4 m (co daje drugie miejsce w Tatrach, a czwarte w Polsce), pojemność 7 761 700 m³ wody. Jezioro zamknięte jest wyraźnym progiem skalnym, zbudowanym z mocno wygładzonych przez egzarację skał. Jest to efekt działań lodowca, który utworzył w tym miejscu tzw. mutony (ta forma skalna nazywana jest też barańcem). Nimi spadają niewielkimi kaskadami wody Czarnego Stawu, tworząc wodospad nazywany Czarnostawiańską Siklawą. Bezpośrednio nad jeziorem wznoszą się ściany Kazalnicy (wysokość ściany wynosi 576 m). Kocioł Czarnego Stawu otacza grań od Mięguszowieckiego Szczytu Czarnego przez Wołowy Grzbiet, Rysy, Niżnie Rysy i Żabią Grań z Żabim Szczytem Wyżnim, Żabim Mnichem aż po Owcze Turniczki.\nReinerova chata (1295m), najstarszy istniejący budynek schroniskowy w Tatrach, wybudowany w 1865 r. Obecnie mieści ona muzeum nosiczów, gdzie można zobaczyć ich sprzęty, zdjęcia i listę rekordów. Działa tam też mini-bufet. Obok chatki znajduje się luneta, przez którą można oglądać widoczne stąd szczyty. W pobliżu znajdują się malownicze Wodospady Zimnej Wody\nPolana pod Muraniem\nPolana pod Muraniem zwana również Gałajdówką lub Gałajdową Polaną to duża polana w dolnej części Doliny Jaworowej w Tatrach Bielskich. Położona jest na wysokości 1100-1150 m n.p.m. u południowo-zachodnich podnóży Murania, po prawej stronie Jaworowego Potoku. W otoczeniu polany znajdują się moreny czołowe i morena boczna ostatniego lodowca. Ponad polaną w stokach Murania dobrze widoczny jest ogromny otwór Jaskini Murańskiej. W dolnym końcu polany znajduje się leśniczówka TANAP-u. Przy zachodnim skraju polany znajduje się bardzo ciekawa wystawa geologiczna z naturalnymi okazami i opisem najważniejszych skał tatrzańskich (niestety, tylko po słowacku)


Opakowanie: ampułki 5 x 2 ml\nIntensywne serum w ampułkach\n- kwas migdałowy (10%),\n- kwas hialuronowy (3%)\n- glukonian chlorheksydyny (0,2%).\nŻel na bazie krzemionki i celulozy, beztłuszczowy. Terapia skóry starzejącej (przebarwienia, zmarszczki, zwiotczenie). Zalecany także dla skóry tłustej ze skłonnością do łojotokowego zapalenia skóry, także jako uzupełnienie terapii hiperpigmentacji. Wysoki poziom tolerancji niweluje problem podrażnienia skóry.\nKwas migdałowy reguluje produkcję łoju, posiada działanie keratolityczne, oczyszczające, rozjaśniające, łagodzi rumień. Idealny dla skóry trądzikowej. Kwas hialuronowy tworzy na skórze ochronny film, który zapobiega utracie wody, zwiększa nawilżenie skóry. Chlorheksydyna ma działanie bakteriostatyczne i oczyszczające.\nOstrożnie przełamać ampułkę, zawartość rozprowadzić kolistymi ruchami na twarzy, szyi i dekolcie. Nakładać rano i wieczorem przed aplikacją innego preparatu z linii Mandelac.\nCena podstawowa 300,00 zł -20,00 zł Cena 280,00 zł\nNorel NEUTRALIZATOR do Kwasów 500ml pH 9,0\nPreparat o zasadowym odczynie (pH – 9,0), który skutecznie i natychmiastowo neutralizuje i przerywa działanie kwasów.\nSZCZOTKA do MASAŻU CIAŁA na SUCHO/MOKRO z agawy (tampico) oraz z drewna bukowego TAMPICO (AGAWA)\nCena podstawowa 54,00 zł -10,00 zł Cena 44,00 zł\nBeauty&Spa Expert Organic Series MANDELIC PEEL 40% 50ml KWAS MIGDAŁOWY\nBeauty&Spa Expert Organic Series MANDELIC PEEL 40% 50ml KWAS MIGDAŁOWY. Wzmacnia, nawilża, uelastycznia, ujędrnia, reguluje poziom...\nRhonda Alisson MT PUMPKIN PARFAIT ENZYME - Peeling enzymatyczny z nasion dyni 15 ml\nMoże być używany na każdego rodzaju skórze, wartości odżywcze skierowane są jednak dla skóry z oznakami fotostarzenia oraz uszkodzonej przez wolne...\nCena podstawowa 11,00 zł -5,00 zł Cena 6,00 zł\nViviean GlYCO EXFOLIANT 50% AHA Ampułka 1x2ml. W ygładza i regeneruje skórę, stymuluje odnowę komórek , wpływa na spłycenie...\nVitapelle Profesjonalny TONIK z KWASEM MIGDAŁOWYM 250ml\nVitapelle Profesjonalny TONIK z KWASEM MIGDAŁOWYM 250ml. Jako uzupełnienie zabiegu eksfoliacji lub samodzielna kuracja.\nMikrodermabrazja diamentowa Diamond 17\nMesoeestetic Tran3x Żel-krem o działaniu Depigmentującym na dzień 50ml\nRhonda Alisson PS Skin BRIGHTENING CLEANSER - enzymatyczny żel rozjaśniający 30 ml\nRozjaśnia i wyrównuje koloryt skóry. Może być używany na każdego rodzaju cerze. Odpowiedni również do usuwania przebarwień potrądzikowych.\nEmpire Pharma ACIDBoost Purifying Gel Cleanser, 250ml Prepeel & Cleanser\nPurifying Gel Cleanser gruntownie przygotowuje skórę do aplikacji peelingów chemicznych, neutralizując niekorzystny wpływ szkodliwych czynników...\nYasumi Post-Peel Neutralizing Solution 250ml\nYasumi Post-Peel Neutralizing Solution 250ml. Preparat neutralizujący działanie kwasów. Podnosi pH skóry, dzięki czemu przerywa działanie...\nNorel RENEW EXTREME - Kwas Fitowy 25% pH 3,0 30ml\nŁagodny, samoneutralizujący peeling anti-age oparty na czystym 25% kwasie fitowym (pH 3,0) o silnym działaniu rozjaśniającym i odmładzającym.\nZiaja Peeling z Mikrogranulkami - BARDZO MOCNY PRO Zielona 270ml\nMesoestetic Mesopeel 30% MANDELIC Acid Peel Zestaw KWAS MIGDAŁOWY 50ml + 50ml neutralizator\nR edukcja powierzchniowych przebarwień, drobnych zmarszczek, ściągnięcie porów i wygładzenie powierzchni naskórka,\nYasumi ONYX GLORY 550ml – Solny peeling do ciała o zapachu zielonej herbaty. Profesja\nLeim Osmotica ASTA PEEL 01 + ASTA CALM 02 Zestaw Złuszczająco Łagodzący z Astaksantyną 2x50ml\nSzczególnie polecana skórom zmęczonym, bladym, poszarzałym, z głębokimi zmarszczkami, objawami starzenia, a także cerom tłustym, mieszanym, ze...\nLinerase Peel Off Mask 1x15 ml Bioregeneracja\nInnowacyjna maska złuszczająca typu peel off wzbogacona składnikami aktywnymi o działaniu rewitalizującym, odmładzającym i rozjaśniającym.


piatek, 21 lipca 2017 r.\nAKAPITTen wyjazd w ogólnym planie rocznym przewidywany był już od zimy. Wtedy to właśnie zostały zakupione bilety. Nie kolejowe jednak, bo tak bardzo wydłużonej przedsprzedaży nie przewidują nawet świetnie zorganizowane Koleje Norweskie, a co tu dopiero mówić o rodzimych PKP IC. Kupiliśmy z Mają bilety na koncert Depeche Mode. Choć jest to nasz wspólny number one, dla mnie będzie pierwszym koncertem tej grupy oglądanym na żywo. Maja ma w tej materii o wiele większe doświadczenie. Jako że kilka koncertów już razem zaliczyliśmy i było nieźle (Deep Purple), super (Mark Knopfler), a nawet zajebiście (2x Jean Michelle Jarre), postanowiłem w końcu po kilku celowych falstartach wybrać się na i występ swojej bądź co bądź ulubionego zespołu. Piątkowy termin i warszawska lokalizacja koncertu niemal krzyczały o wykorzystanie całego weekendu na kolejowe wojaże. A że w weekendy najlepiej podróżuje się z Biletem weekendowym*... Oczywiście dojazdu do samej Warszawy ten bilet nie obejmie, trzeba będzie zatem skorzystać z moich ulubionych pociągów osobowych, których wyznaczona przeze mnie trasa jak zwykle nie miała być ani najkrótsza, ani najprostsza. Na tym etapie planowania Maja jednak wymiękła i stwierdziła, że do Warszawy to ona sobie już jakoś sama dojedzie. No cóż, w sumie się nie dziwię. Pobierając nauki daleko od domu, nabija kolejowe mile i bez ekstra okazji. Ja zatem pojadę po łuku, czy może raczej zygzakując, Maja po cięciwie. Czy jednak na pewno? Jeśli by uważnie przyjrzeć się naszym marszrutom, były one zastanawiająco wręcz zbieżne. Sprawił to remont przeprowadzany akurat na Centralnej Magistrali Kolejowej* i spowodowane nim objazdy.\nAKAPITTuż przed godziną 6 spacerem dochodzę na przystanek Kraków Młynówka. Mam jeszcze kilka minut, spaceruję więc wzdłuż peronu. Słońce już się obudziło, a pewnie i wstało z łóżka, ale chyba zapomniało rozsunąć zasłony w oknach, bo niebo spowija delikatna warstewka chmur. Jest dość ciepło, choć pamiętając, że lipiec jest najbardziej kapryśnym miesiącem roku, jestem przygotowany na każdą ewentualność. W plecaku oprócz standardowego wyposażenia drzemie także “organizacyjna” koszulka DM. Jednak ją ubiorę dopiero przed koncertem.\nAKAPITSnując się w tę i z powrotem po peronie, zauważam w pewnej chwili sarnę z młodym, które opodal przechodzą przez podwójne torowisko balickiej linii. Akurat tuż przed zapowiedzianym właśnie przyjazdem pociągu na lotnisko. Małe idzie dość niezdarnie i powoli przez kamienisty nasyp najeżony przeszkodami w postaci wysokich (dla niego) szyn. Właściwie udaje im się zejść w ostatniej chwili. Pociąg na odcinku od rozjazdów do peronów na szczęście jedzie dość wolno, ale wcale nie ma pewności, że maszynista widzi zlewające się z tłem zwierzątka. Oddycham z ulgą, gdy znikają w zaroślach po drugiej stronie torów. Chwilę po tym nadjeżdża także pociąg jadący do Wieliczki. Pojadę nim do Dworca Głównego. Wsiadam do pustawego pięciowagonowego Impulsa* Kolei Małopolskich. Zastanawiam się, po co na tę trasę jej zarządcy wysyłają aż tak długie składy. Gdy jeździły tu trzyczłonowe Acatusy* wystarczały w zupełności. Teraz Acatusy wróciły do Przewozów Regionalnych, a Koleje Małopolskie wożą pasażerów cztero i pięcioczłonowymi Impulsami.\nAKAPITPodróż do Krakowa Głównego trwa kilkanaście minut. Dość długo, ale wszystkiemu winny jest remont linii, w wyniku którego miejscami czynny jest tylko jeden tor. Na Głównym przesiadam się do stojącego już dwa perony dalej kolejnego Impulsa. Ful wypas, skóra, klima, bajera. Jednym słowem świętokrzyskie wita już w Krakowie. Zajmuję wolną “czwórkę”* i wyciągam nogi na przeciwległym fotelu. Dziś zasługują na szczególne traktowanie. Przed nimi ciężki dzień i noc i dzień i...\nAKAPITNiedaleko mojego miejsca siada mama z kilkuletnim chłopcem. Młodzieniec najwyraźniej nie ma ochoty na podróż, czemu daje jasny i przede wszystkim głośny wyraz. Dlaczego? Zagadka rozwiązuje się po chwili. Z jego bardzo buntowniczej postawy wynika, że tata został w Krakowie. No cóż, widocznie z mamą nie ma tak dobrej komitywy.\nAKAPITObserwuję pogodę za oknem. O ile w Krakowie zapowiadało się słonecznie, o tyle im bardziej na północ się posuwamy, tym warstwa chmur staje się grubsza. Pociąg natomiast powoli, ale z systematycznością godną lepszej sprawy nabiera opóźnienia. Minuta, dwie, trzy, cztery... Trochę nerwowo pilnuję czasu. W Kielcach będę miał tych minut na przesiadkę jedenaście. Jak tak dalej pójdzie, to z tego skromnego kapitału nic nie zostanie. Na szczęście, gdy w końcu docieram do stacji przeznaczenia, wskazówka opóźnienia zatrzymuje się na szóstej minucie. Na przejście o dwa perony dalej pozostałe pięć wystarczy z zapasem. Tu czeka już kolejny świętokrzyski Impuls. Zatem znów można się wyciągnąć na skórze. Nie ma też wielu pasażerów, więc nic mnie w tej materii nie ogranicza.\nAKAPITKonduktorka podczas sprawdzania biletów prawie daje się złapać. Dziś znów jadę na bilecie relacyjnym*, bo Koleje Mazowieckie, którymi także mam zamiar podróżować, nie honorują Regiokarnetu*. Kobieta długo wpatruje się w kartonik spod uniesionych zdziwieniem brwi, wczytując się w pośrednie stacje, ale w końcu się uśmiecha. Czy ze zrozumieniem – nie wiem. Kasjerka w przejściu podziemnym obok krakowskiego dworca już mnie zapamiętała. W ciągu niezbyt długiego czasu zaopatrywałem się tam bowiem w bilety na mocno egzotyczne trasy. Z tymi samymi konduktorami spotykam się jednak dużo rzadziej.\nAKAPITZa oknami wciąż jest pochmurno. Właściwie deszcz wisi w powietrzu. Całkiem zresztą zgodnie z prognozami pogody. Wewnątrz wagonu działa klimatyzacja, ale podczas przesiadki dał się odczuć panujący zaduch. No cóż, mamy przecież prawdziwy polski umiarkowanie ciepły, ale mokry lipiec. Dzięki temu jednak przyroda trwa w pełnym rozkwicie. Zboża na polach zaczynają dojrzewać, a nieskoszone trawy pomachują na wietrze brązowymi miotełkami.\nAKAPITTuż przed Częstochową pociąg zatrzymuje się w szczerym polu. Stoimy tak ze 2 lub 3 minuty. Jest mi to bardzo nie na rękę, bo kolejna przesiadka także miała być szybka. W dodatku częstochowska stacja wymagać będzie przebycia sporej odległości z nieco oddalonego peronu 1a na peron 3. Pozostałe w tej chwili ze skromnego zapasu dwie minuty mogą na to nie wystarczyć. Na wszelki wypadek zgłaszam\nkibel w nietypowym malowaniu\nskomunikowanie. Gdy w końcu zatrzymujemy się przy peronie, a ja truchtem sunę wzdłuż niego, słyszę zapowiedź z megafonu informującą przesiadających się (czyli mnie), że pociąg do Koluszek stoi przy peronie trzecim i proszącą o zachowanie ostrożności przy przesiadaniu. To miłe. W końcu nie każdy musi być tak dobrze przygotowany i wiedzieć, z którego peronu odjedzie jego kolejny pociąg. Dworzec Częstochowa i jego obsługa zyskują u mnie od razu +2 punkty przyjazności pasażerowi. Jednak na tym koniec. Skończyły się Impulsy. Teraz następuje powrót do siermiężnej rzeczywistości. Siermiężnej, choć przypudrowanej. Dalej pojadę “kiblem”*, po liftingu polegającym na pokryciu go nową warstwą farby. Kompletnie bezsensowną, bo niepasującą do żadnego z oficjalnych wzorów malowania Przewozów Regionalnych czy Polregio. Pomarańczowe wagony z czerwonymi drzwiami i granatowymi dodatkami na deser widziałem na kilku składach. Były to jednak naprawdę pojedyncze sztuki.\nAKAPITJuż przed Częstochową lekko padało. Worek z duchotą wreszcie pękł i zaczęła ona uciekać w formie bardziej materialnej. Kiepsko, bo w Koluszkach z uwagi na spory czas do przesiadki miałem zamiar coś zjeść. A to zapewne będzie wymagało spaceru do miasta. W takich warunkach pogodowych może się nie udać. Tymczasem droga mija mi niespiesznie na walce z zasięgiem w tablecie. Chciałbym odpowiedzieć na maila, którego właśnie dostałem od czytelnika mojej strony. Walka jest mocno bezsensowna, bo raz, że zasięg w pociągu bywa kapryśny, a dwa, że nowy wizerunek mobilnej strony pocztowej Onetu jest mało przejrzysty. W końcu się poddaję. W Koluszkach będę miał sporo czasu, zdążę. Gdzieś za Radomskiem przepuszczamy TLK* Pobrzeże, w którym podróżuje Maja. Nawiązujemy kontakt sms-owy. W Pobrzeżu jest straszna duchota. No cóż, urok starych wagonów.\nAKAPITKoluszki witają mnie regularnym deszczem. Postanawiam go przeczekać i kryję się w budynku dworca. Po kilkunastu minutach kątem ucha słyszę zapowiedź pociągu do Warszawy. Dziwne. Czemu nie mam go w mojej marszrucie? A, no tak! To Interregio*, czyli jakby pospieszny, nieuwzględniany przeze mnie podczas analizy rozkładów jazdy. Niestety mój bilet go nie obejmuje. A gdyby tak choć sprawdzić, ile musiałbym doinwestować? Zamiast tkwić w zapłakanych deszczem Koluszkach bez wyraźniej wizji poprawy pogody jeszcze przez ponad 90 minut, mógłbym być w Warszawie niemal 2,5 godziny przed planowanym czasem. Idę na peron. Co będzie, to będzie. Pociąg już stoi, podchodzę więc do konduktorów. Ci długo analizują mój bilet, po czym wyrokują.\nAKAPIT– Dopłata 3 złote i jeden grosz. Ale musi się pan szybko decydować, bo odjeżdżamy – popędzają.\nAKAPITPrzy takiej kwocie nie ma się nad czym zastanawiać. Wsiadam. Skład jest pełny. Właściwie nawet więcej niż pełny. Zajęte są wszystkie miejsca siedzące, jakie mam w zasięgu wzroku, a pasażerowie stoją nawet w przedsionkach przy drzwiach “turbokibla”*. Nie będzie zatem lekko. Zauważam, że sporo osób jedzie do Warszawy w dokładnie tym samym celu co ja. Dominują czarne podkoszulki bądź to z samym logo zespołu, bądź z wizerunkami muzyków. Można by jakieś małe “Black Celebration” odprawić.\nAKAPITPociąg szybko mknie, zatrzymując się tylko na większych stacjach. O 14:40 wjeżdża na peron dworca Warszawa Centralna. Trzymając się pierwotnego planu, z Koluszek ruszyłbym dopiero za 3 minuty. Potem jeszcze czekałaby mnie przesiadka w Skierniewicach i w efekcie w Warszawie znalazłbym się dopiero kilka minut po 17. To były dobrze, choć niespodziewanie zainwestowane 3 zł.\nAKAPITNiestety pogoda w stolicy nie różni się specjalnie od tej w Koluszkach. Leje dość regularnie i równo. Gdyby nie to, zapewne na obiad udałbym się do staromiejskiego baru mlecznego “Pod Barbakanem”. Wobec lejącej się ciurkiem z nieba wody nie pozostaje mi nic innego, jak szukać korytka w nieco bliższej okolicy. Idę zatem do znanej sobie z wcześniejszego pobytu w Warszawie “Mleczarni” przy ulicy Emilii Plater. Co prawda do rangi mlecznego baru lokal ten nie pasuje przede wszystkim cenowo, ale można tu przynajmniej w miarę smacznie zjeść. Obiad kosztuje mnie 19 zł, choć bynajmniej nie szaleję z wyborem dań. Nieco posilony wracam na dworzec, lawirując pomiędzy deszczowymi kroplami. Mam sporo czasu i muszę go jakoś rozmienić na drobne. Ponieważ pogoda nie zachęca do pieszych spacerów. Wsiadam w pociąg Szybkiej Kolei Miejskiej i jadę pod Stadion Narodowy. Na razie na mały rekonesans. Pomimo że do otwarcia bram zostały niemal 3 godziny, kolejki widzów przed wejściami na teren stadionu są już imponujące. Ludzie kryją się pod parasolami i przeciwdeszczowymi pelerynami przed nieustannie lecącą z nieba wodą. Wypadałoby i mnie gdzieś się schować. A gdzie? A najlepiej pod ziemię. Okolicznością sprzyjającą jest fakt, że tuż obok przystanku SKM-ki jest stacja drugiej linii warszawskiego metra. Niestety szybko przekonuję się, że wejścia na perony strzegą bramki, których nijak nie można ominąć. Znane mi zaklęcia otwierające przeróżne magiczne portale nie działają, nie znajduję także nigdzie dystrybutora z darmowymi wejściówkami. Nie będę przecież kupował biletu, który mnie nie obowiązuje. Aż tak dobrym wujkiem nie jestem. Cóż mi zatem pozostaje? Wycofanie się na z góry upatrzone pozycje. Wracam na zachodni brzeg Wisły SKM-ką, a do systemu metra spróbuję wedrzeć się na stacji Centrum. Tam darmowe wejściówki są, a przynajmniej zawsze dotąd były. Moje przewidywania sprawdzają się i kilkanaście minut później jadę już pierwszą linią w kierunku stacji Świętokrzyska, gdzie przesiądę się na linię drugą. Swoją drogą zastanawia mnie ten brak wejściówek na wszystkich stacjach. Gdyby powodem była chęć “uszczelnienia” sieci, to chyba nie tędy droga. Co ma bowiem zrobić osoba taka jak ja, mająca uprawnienia do bezpłatnych przejazdów, ale nie dysponująca wejściówką? Jechać po nią specjalnie innym środkiem komunikacji na stację Centrum? Pokrętna logika. Chyba że o czymś nie wiem. Skoro jednak nie wiem ja, to nie wiedzą i inni mnie podobni przyjezdni. Na wszelki wypadek zaopatruje się w kilka sztuk. Włożę po jednej do wszelkich możliwych “opakowań” na dokumenty, z którymi zdarza mi się podróżować. Będą pod ręką zawsze i wszędzie.\nAKAPITJestem pod wrażeniem stacji Świętokrzyska. To tutaj krzyżują się obydwie linie metra. Ściany korytarzy uśmiechają się twarzami postaci z reklam wyświetlanych na pokrywających je wielkich ekranach. Wokół szkło, aluminium i przyciemnione światło. Ludzkie potoki płyną labiryntami, które prowadzą je do długich pochylni ruchomych schodów. Natychmiast przypomina mi się powieść Stanisława Lema “Powrót z Gwiazd”, skądinąd moja ulubiona tego autora. Zaczynam się czuć podobnie jak jej główny bohater, astronauta Hal Bregg, który na skutek zjawiska dylatacji czasu wracając na ziemię po 10-letniej z jego punktu widzenia podróży kosmicznej, zastaje ją o 127 lat starszą. Z wszelkimi, a zwłaszcza technologicznymi i obyczajowymi tego konsekwencjami. Mnie na szczęście od tutejszej współczesności nie dzieli aż taka przepaść, w związku z czym sprawnie dostaję się na peron, a potem do pociągu metra. Mimo piątku ruch jest jeszcze umiarkowany. Jednak za godzinę, półtorej na pewno się to zmieni, gdy korporacyjne mrówki ruszą po pracy do wynajmowanych na peryferiach miasta klitek. Szczury wystartują nieco później i zapewne nie metrem, a wypasionymi SUV-ami poczołgają się w ulicznych korkach do skredytowanych przez banki podwarszawskich posiadłości. Objeżdżam drugą linię w tę i z powrotem i znów wysiadam na Świętokrzyskiej. Lawiruję tym samym dwupoziomowym labiryntem i przesiadam się na linię pierwszą. Tutaj ruch jest już zdecydowanie większy. Staram się nie dać wciągnąć wirom rwącej rzeki tłumu pędzącej ze schodów do pociągu, z pociągu na schody, przed siebie, byle szybciej. Mnie się nie spieszy. Wręcz przeciwnie. Dla mnie czas biegnie zbyt wolno. Jeszcze tyle go pozostało. Metra mam już jednak dosyć. Wysiadam na stacji Centrum i wychodzę na powierzchnię. W międzyczasie przestało padać, dzięki czemu moje morale od razu rośnie. Czas jednak w dalszym ciągu porusza się bardzo leniwie. A może by tak przejechać się Warszawską Koleją Dojazdową? Czemu nie? W końcu w ramach strefy miejskiej mogę to robić za darmochę. Po dojściu do stacji Śródmieście wsiadam do niebiesko-czerwono-białego wagonu. Z zewnątrz pociąg, wewnątrz to jednak bardziej tramwaj. Dojeżdżam nim do stacji Salomea. Po kilku minutach oczekiwania nadjeżdża pociąg powrotny. Wracam do Śródmieścia. Teraz pokonam kolejny labirynt podziemnych korytarzy, by dostać się na Dworzec Centralny. Pora nadeszła. Muszę zostawić plecak ze swoim dobytkiem w skrytce. Na koncert mnie z nim nie wpuszczą. Zabieram tylko podręczny i poręczny plecakoworek, który z pomocą dłuższego sznurka zmajstrowałem z pokrowca na śpiwór. I oczywiście ubieram strój organizacyjny w postaci koszulki z wizerunkami członków zespołu. SKM-ka wiezie mnie znów pod stadion. Tłum zdecydowanie zgęstniał. Kolejki są jednak nie tylko przed wejściami. Całkiem pokaźna ustawiła się również przed... toitoiami.\nAKAPITPrzed stadionem spotykamy się z Mają i jej chłopakiem Stanisławem. Wchodzimy na teren i zostajemy zaobrączkowani opaskami uprawniającymi do wejścia na płytę. Teraz jeszcze spacer na przeciwległy biegun do “tunelu” i jesteśmy na miejscu. Lokujemy się po prawej stronie sceny, starając się omijać pozostałe po niedawnym deszczu spore rozlewiska. Miejsce nie jest rewelacyjne, ale też nie najgorsze. Przyznaję, nie spieszyliśmy się specjalnie i te najlepsze miejscówki są już dawno zajęte. Majki, doświadczonej depeszówy, ten koncert nie kręci już tak jak pierwszy. Z kolei ja, debiutant, w ogóle nie wiem czego się spodziewać. Nie parłem jednak na wcześniejsze przyjście, bo to w końcu płyta i dobrych kilka godzin stania. Gdy wchodzimy, jako support występuje nieznana mi kompletnie artystka, którą umieściłbym raczej w kręgach techno niż w klimatach depeszowskich. Tuż obok nas stoi kilkuosobowa grupka Węgrów, którzy od samego początku raczą się obficie piwem. Spoglądamy na siebie z Mają porozumiewawczo. Fizjologii nie oszukasz. Te miejsca wkrótce będą wolne.\nAKAPITZanim jednak rozpocznie się właściwa akcja, kilka słów na temat stadionu. Muszę przyznać, że robi wrażenie. Jest naprawdę ogromny. Zdecydowanie większy niż hale w Łodzi czy Krakowie. Zastanawiam się jedynie, co widzą ludzie z ostatnich, najwyższych rzędów. Chyba niewiele. Spoglądam do góry na olbrzymią podwieszoną na stalowych linach konstrukcję, stanowiącą zapewne część mechanizmu zasuwanego dachu. Wygląda jak wielki statek kosmiczny. Od spodu kończy się dość ostrą iglicą. I tak sobie myślę, co będzie, jak ten bączek kiedyś wyląduje...\nAKAPITOkoło godziny 21, gdy zdążyło się już ściemnić, na scenie w końcu pojawia się główna atrakcja wieczoru. No i na samym wstępie popełnia chyba lekki falstart i strzela sobie w kolano. Przynajmniej w mojej ocenie. Jako pierwszy pojawia się bowiem utwór “Going Backwards”, od ponad miesiąca okupujący pierwsze i drugie miejsce Listy Przebojów Programu Trzeciego. Nie będzie zatem stopniowego budowania nastroju ani podsycania\n...jak ten bączek kiedyś wyląduje...\nnapięcia. Szkoda. Liczyłem, że ten utwór usłyszę, ale dużo, dużo później, gdy będę już nieco podkręcony atmosferą koncertu. A tutaj para poszła w gwizdek już na samym początku. No nic, może dalej będzie lepiej.\nAKAPITMniej więcej dwie godziny później już wiem, że nie było. Jestem bardzo, ale to bardzo rozczarowany. Oczywiście to wyłącznie moja bardzo subiektywna ocena nie pretendująca do roli żadnej recenzji, ale wiem już jedno. To właściwie były dwa moje koncerty DM. Pierwszy i ostatni. Dlaczego? Bo (mocno parafrazując Bilbo Bagginsa z jego przemowy skierowanej do licznej rodziny podczas uroczystości setnych urodzin) połowy utworów nie byłem w stanie rozpoznać w ogóle, a drugą połowę rozpoznałem dopiero w ich połowie. Nawet moje ukochane “Walking in My Shoes” rozmyło się w kakofonii nierozpoznawalnych dźwięków. Basy perkusji Christiana Eignera były tak mocno nagłośnione, że zagłuszały nie tylko głos Davida Gahana, ale także instrumenty, na których grali Andy Fletcher i Martin Gore oraz wspomagający ich Peter Gordeno. Zespół nie nawiązywał też praktycznie żadnego kontaktu z publicznością. O ile nie wliczać w to machania\nrękami przez wokalistę czy kilkakrotnego złapania się za jaja. Z rozrzewnieniem wspominam dwa koncerty Jean Michelle Jarre`a, który w temacie kontaktów z publicznością jest wręcz świetny. Może jest to również kwestia nie najlepszego miejsca, jakie udało nam się zająć na płycie, ale wiem już przynajmniej, że do tej pory niczego nie straciłem, nie uczestnicząc we wcześniejszych koncertach. Dochodzi do tego, że gdy zbliża się godzina 23, podczas któregoś tam utworu\ngranego na bis zaczynam już wyraźnie zniecierpliwiony patrzyć na zegarek i mówić sobie w duchu.\nAKAPIT– No chłopaki, miło było, ale... trochę się zasiedzieliśmy. Ściemnia się, pora spadać.\nAKAPITNie bez znaczenia pozostaje też fakt, że tuż po północy odjeżdża mój pociąg. A na Dworzec Centralny trzeba się jeszcze jakoś dostać. Na szczęście mamy dobrą pozycję ewakuacyjną i w momencie zakończenia koncertu możemy szybko i bez większych przeszkód wyjść niemal na sam przystanek kolejowy obok stadionu. Kilkanaście minut później nadjeżdża SKM-ka, którą jedziemy do centrum. Tutaj żegnam się z Mają i Stanisławem. Oni zostają w Warszawie. A ja? Ja idę odebrać plecak ze skrytki, a potem... “W Polskę idziemy drodzy panowie, w Polskę idziemy!”, brzmią mi w myślach słowa mistrza Młynarskiego ekspresyjnie wyśpiewane przez Wiesława Gołasa w Kabarecie "Dudek". Z tym że ja nie idę, a jadę. Precyzyjniej – pojadę. Pojadę, jeżeli przyjedzie mój pociąg. Nie jest to wcale oczywiste, bo już słyszę zapowiedź o jego opóźnieniu. Co prawda nie jest wielkie, marne 15 minut, ale dla mnie to i tak za dużo. W konsekwencji oznacza bowiem problem z przesiadką w Malborku, na którą planowo miałem mieć tych minut ledwie 6. Jak się już być może Drogi Czytelniku domyślasz po lekturze relacji z ostatniej włóczęgi, na celownik po raz drugi wzięte zostały Mazury. Tymczasem czekamy. TLK Ustronie w końcu majestatycznie wtacza się na peron. Ja jednak już na dobry wieczór czuję pismo nosem. Będą problemy. Pociąg jest zapełniony. Co tam zapełniony – zapchany. Wszystkie miejsca są zajęte, pasażerowie okupują także i korytarze. Jak za starych dobrych czasów, gdy to kolej była głównym środkiem transportu dalekobieżnego. W dodatku część wagonów to wypożyczone od Czeskich Kolei starocie ze skajowymi obiciami siedzeń. W sam raz na całonocną podróż w duchocie i gorącu. Taktycznie lokuję się w korytarzu wagonu blisko przedziału służbowego drużyny konduktorskiej. Drużyny, która w Warszawie wymienia się. Stara ekipa zostaje, nowa pojedzie dalej. Nie mam za bardzo możliwości sprawdzenia tego, ale podejrzewam, że zmiana dotyczy także lokomotywy, bo kolejny postój, tym razem w Warszawie Wschodniej, przeciąga się w nieskończoność. Oczywiście skutkując proporcjonalnym wzrostem opóźnienia. W tej sytuacji usiłuję zgłosić skomunikowanie* z pociągiem w Malborku. I tutaj ku swojemu wielkiemu zdziwieniu odbijam się od ściany. Rozmawiam, jak się po chwili okazuje z konduktorem, bo kierowniczka jest gdzieś “w terenie”. Słucham i własnym uszom nie wierzę.\nAKAPIT– Wie pan, teraz mamy 20 minut opóźnienia. Jak znam życie, to do Malborka będziemy mieli co najmniej 40. Myśli pan, że przytrzymają dla kogoś tyle czasu tamten pociąg? Nawet niechby to kilka osób było. Nie no, marne szanse są. A dokąd on w ogóle jedzie?\nAKAPIT– Do Białegostoku – odpowiadam nieco skonfundowany, bo to pierwszy w mojej karierze tak nieużyty konduktor. Jakby żywcem przeniesiony z czasów głębokiego PRL-u.\nAKAPIT– To nie trzeba było jechać z Warszawy bezpośrednio przez Małkinię? – ripostuje kolejarz – Szybciej by pan był.\nAKAPIT– Pociąg jedzie do Białegostoku. Ale nie ja. Ja chcę się dostać do Kętrzyna. – w tym momencie nie mam już wątpliwości, że gość bezczelnie chce mnie zbyć. – I niech mi pan nie opowiada, że pociąg nie będzie czekał, skoro w podobnych sytuacjach na skomunikowanie czeka nawet Pendolino. – odpowiadam mu już z lekkim rozdrażnieniem w głosie. Niech se nie myśli w maźnicę stukany, że trafił na kompletnego lamera. Choć przyznaję, że niestety zaczyna mi brakować tej stanowczości. Tym bardziej że facet mnie ewidentnie zbywa. Pewnie to też kwestia ogólnego zmęczenia, ale widząc raczej beznadziejną sytuację, zaczynam kombinować zmianę trasy. Tyle że taka zmiana zburzy wszystkie ustalenia i zniweczy plan przejechania się “motorakiem”* z Kętrzyna do Węgorzewa. No ale z koniem kopał się przecież nie będę. W dodatku pojawia się drugi konduktor. Na oko według wieku licząc, służby ma mniej więcej tyle, co oranżada gwarancji, ale zachowuje się, jakby rozumy wszystkich dookoła stanowiły jego codzienne śniadaniowe menu. Znam takich. Typowy przykład tzw. “plecaka”. Ktoś wysoko postawiony w kolejowej hierarchii załatwił mu posadkę, więc koleś zapewne uważa, że jest nie do ruszenia. Ze zdumieniem obserwuję, jak do jednego z chcących kupić bilet pasażerów zwraca się per “ty”. I jest to osoba starsza od niego. Na wszelki wypadek delikatnie szczypię się w udo. Raczej nie śpię. Może zatem powstało pęknięcie w continuum czasu i ten pociąg zamiast z Krakowa przyjechał do Warszawy z końcówki lat 80 ubiegłego stulecia przez szczelinę pomiędzy teraźniejszością i przeszłością? Zdezelowany tabor, tłumy na korytarzach, chamska obsługa... No, to by się wszystko zgadzało. Rozważam przez chwilę zapytanie kogoś ze współpasażerów o aktualny rok. Od zrozumiałych podejrzeń o stan mojej psyche chroni mnie jednak odgłos dzwonka czyjegoś telefonu komórkowego. Nie. Czas jest na swoim miejscu. To po prostu “nocna rzeźnia”, czyli TLK Ustronie. Duma PKP IC*.\nAKAPITPostanawiam zmienić miejsce na spokojniejsze i przemyśleć strategię działania na najbliższych kilka godzin. Przebijam się zapchanymi korytarzami kolejnych pięciu wagonów na sam tył składu. W ostatnim jest nieco luźniej. Może bym nawet i znalazł jakieś pojedyncze miejsce siedzące, ale noc w dusznym przedziale... Nie! Za żadne skarby świata. Siadam na podłodze na kawałku karimaty robiącym u mnie na pół etatu za poddupnik, opieram się o plecak i wyciągam tablet. Różowo nie jest. Opcje są zasadniczo trzy:\nAKAPIT- powrót z Malborka do Warszawy pociągiem, który powinien się tam pojawić mniej więcej w porze naszego opóźnionego AKAPITprzybycia. Mocno bezsensowna.\nAKAPIT- jazda do Gdańska i szukanie możliwości dostania się do Kętrzyna stamtąd. Sensowna bardziej, choć bez widoków na powodzenie, AKAPITjeżeli chodzi o założone wcześniej cele wyprawy. Zatem sztuka dla sztuki.\nAKAPIT- wysiadka w Malborku po trzeciej nad ranem i robienie za opóźniony, podobnie jak pociąg, kwiat paproci do czasu przyjazdu tego AKAPITsamego składu, którym mógłbym wyjechać z Gdańska. Równie bezsensowna co pierwsza.\nAKAPITDrogą prostej eliminacji wybieram opcję drugą. Jedziemy nad Zatokę Gdańską, a dalej... się zobaczy. W końcu nie gonią mnie żadne terminy ani zobowiązania. Układam się wygodniej, o ile w tym miejscu można mówić o jakiejkolwiek wygodzie i przymykam oczy. O spaniu trzeba jednak zapomnieć. Za duży hałas, a i od czasu do czasu trafiają się klienci zmierzający do pobliskiego kibelka. Może bym tak jakieś opłaty zaczął pobierać? Wobec braku snu kontroluję czas. Prorok jaki z tego konduktora czy cuś? Opóźnienie faktycznie dobiło do obiecanych 40 minut, ale dalej nie rośnie. Mijamy Ciechanów, Iławę, Działdowo. Jeszcze około dwóch godziny jazdy i będziemy w Gdańsku. Tymczasem zatrzymujemy się na jednej z kolejnych stacji. Wstaję i otwieram okno. Na tablicy spostrzegam jej nazwę – Malbork. Przy przeciwległej krawędzi peronu, ale w sporym oddaleniu, jestem wszak na samym końcu długiego składu, zauważam stojący pociąg. Aha, to pewnie ten z Gdańska. Nagle oczy otwierają mi się szerzej. I jeszcze szerzej. Zaraz! Dlaczego z mojego pociągu wysiadają ludzie i biegną do tego drugiego składu? Co prawda to tylko kilka osób, ale tak nagle wszyscy zapragnęli powrotu do stolicy? Ejże! A jak to jest... O kur...! Nie zastanawiając się ani sekundy dłużej, łapię jedną ręką plecak, drugą poddupnik i już mocuję się z wyjściowymi drzwiami. Błogosławię w tej chwili, że nie utknąłem gdzieś między ludźmi w środku wagonu, lub co nie daj Boże w przedziale. Biegnę przez połowę długości peronu, dopadam do pierwszego wagonu i czytam tabliczkę relacyjną. Na mojej twarzy pojawia się wielki, rozciągnięty od ucha do ucha banan. “TLK Posejdon – Szczecin Główny – Białystok”. Victoria! A jednak zaczekał. Mam chęć pokazać znak zwycięstwa w kierunku nieużytej drużyny konduktorskiej z Ustronia. Choć na dobrą sprawę należy im się co najwyżej połowa tego symbolu w solowym wykonaniu palca środkowego. Nie mam jednak czasu na próby regulowania rachunków. Wsiadam do pierwszego wagonu, a pociąg po chwili rusza. Jest luźniej, ale nie do tego stopnia, by znaleźć prywatny przedział. Miejsce owszem znajdzie się, ale tylko środkowe. Za to w zdeklasowanej jedynce*. Czyli prawie luksus. Prawie... jak wiadomo, robi różnicę. Na środkowym fotelu nie ma za bardzo o co oprzeć głowy, więc żadnego spania nie będzie. Będzie wegetacja. Przetrwanie. Noc duchów. Jednak nie narzekam. Więcej powiem. Jestem wręcz rozradowany. Plany jednak zostaną zrealizowane. Wypływająca z tej przygody nauka na przyszłość jest następująca: nie dać się zbyć, być do bólu asertywnym, a przede wszystkim nie tracić nadziei. A tak niewiele brakowało. Przecież mogłem w tym Malborku nie wstać i nie wyglądnąć przez okno. Lub gorzej, wyglądnąć, gdy nie byłoby już szansy na przesiadkę. Chyba by mnie wtedy szlaczek jasny trafił w sam środek czółka.


Hemli w biegu!: II Cracovia Półmaraton Królewski - pomiędzy sferą marzeń a założeń\nAutor: Hemli o 17:42\njoannacora.blogspot.com 29 października 2015 19:31\nWidzę że nazwa bloga uległa modyfikacji:) Fajnie Ci że możesz biegać. Ja nie wiem czy w ogóle kiedykolwiek będę do tego mogła wrócić. Jak już to na pewno nie tak wyczynowo... ehhh... mniejsza z tym. Gratulacje ukończenia kolejnego półmaratonu! To już coś!:) Teraz już tylko będziesz poprawiać czasówki:)\nHemli 30 października 2015 17:42\nA owszem, ta obecna mi się jakoś bardziej podoba, a może zmobilizuje mnie do pisania trochę więcej o bieganiu :) Z tymi czasówkami pewnie tak łatwo nie będzie - ale będę się starać :) Mimo wszystko trzymam kciuki, żeby udało Ci się wrócić do biegania! Pamiętam, jak opowiadałaś mi o "tętnie maratończyka" :)\nRun Czacha Run 1 listopada 2015 19:46\nGratulacje, także zapraszam na mój punkt widzenia 2PZU CPK, czekolada była jednak dla mnie za tłusta, to chyba jednak efekt placebo tak Cie przyspieszył, polecam czekoladę gorzką, bo to własnie ona ożywia organizm. Gratki za życiówkę, kolejna już poniżej 2 godzin ???\nHemli 1 listopada 2015 20:03\nCo do czekolady to być może, a może podziałała tak dlatego, że byłam po prostu głodna :) Mam nadzieję, że poniżej 2 godzin, ale na Żywieckim chyba ciężko będzie mi taki czas osiągnąć - ale będę się starać ;)


Tibia - 1500 Coins\nTibia - 3000 Coins\nTwoja cena: 439.99 zł\nlub 1 847.96 PR\nTibia - 4500 Coins\nCena sugerowana: 729.99 zł\nTwoja cena: 649.99 zł\nlub 2 729.96 PR\nTibia - 750 Coins\nJeśli w jakiś sposób zgubiłeś swój Recovery Key – kup u nas nowy! Będziesz zawsze bezpieczny! Recovery Key umożliwia odzyska ...\nTwoja cena: 20.99 zł\nlub 88.16 PR\nJuż dziś możesz zmienić nazwę swojego konta w grze Tibia! Wystarczy, że kupisz kod!\nTibia PACC 180 dni\nKod PACC aktywuje na Twoim koncie status PREMIUM na 180 dni. Bez podawania nicku, ani świata, PACCA aktywujesz sam na koncie (opcja Game Codes).\nKod PACC aktywuje na Twoim koncie status PREMIUM na 360 dni. Bez podawania nicku, ani świata, PACCA aktywujesz sam na koncie (opcja Game Codes).\nTwoja cena: 284.99 zł\nlub 1 196.96 PR\nTibia PACC 90 dni\nKod PACC aktywuje na Twoim koncie status PREMIUM na 90 dni. Bez podawania nicku, ani świata, PACCA aktywujesz sam na koncie (opcja Game Codes).\nTibiaME - 210 Platinum w ofercie na Keye.pl. Klucz należy aktywować na oficjalnej stronie.\nTibiaME - 2500 Platinum w ofercie na Keye.pl. Klucz należy aktywować na oficjalnej stronie.\nTibiaME - 700 Platinum w ofercie na Keye.pl. Klucz należy aktywować na oficjalnej stronie.


Takaja żyzń (XXV) – monikaliga\nChandra, chandrą i po chandrze 😉\nDziś jest najwspanialszy dzień w moim życiu. Dzięki dobremu prawnikowi współpracującemu z kuratorem, sprawa przejęcia praw do opieki nad braćmi zbliża się ku końcowi. Moja matka nie wie nawet o tym, nie mieszka z ojcem. Stary jeśli nawet wie, to nie zajęło to jego zachlanego umysłu na dłużej niż od flaszki do flaszki.\nNie zdają sobie sprawy, że stracą pieniądze i tego obawiam się najbardziej.\nAle obawiać będę się później, teraz jestem po prostu hepi!\n- Zapraszam wszystkich na tak duże lody, jakie tylko wam się w brzuchach zmieszczą! - wykrzyknęłam po wejściu do kuchni pełnej domowników.\nAdama jeszcze nie było, przy stole na moim miejscu natomiast siedziała Oliwia. Siedziała i emanowała pewnością siebie, pogardą dla świata i znudzeniem. Permanentny wstręt do przebywania w naszym marnym towarzystwie wyzierał z jej perfekcyjnie pokrytej makijażem twarzy.\nI kij jej w oko! Jeśli tak się nas brzydzi, to niech zmieni pomieszczenie.\nKucali na podłodze wokół czegoś, obok nich kucała Mira.\n- Co tam macie? - Uczucie ciekawości było silniejsze od złości rodzącej się w moich trzewiach, na widok tej...\n- Znaleźliśmy na spacerze z Mirą – odpowiedział Tomek, nie odrywając skupionych oczu od czegoś między nimi. - Możemy go zatrzymać, tylko czy Adam się zgodzi?\nSpojrzał mi w oczy z taką nadzieją i niemą prośbą, że wiedziałam iż muszę Adama przekonać, tylko jeszcze nie wiedziałam do czego.\n- Ale co tam macie?\n- Małego jeża! - pisnął podniecony Kacperek. - Taki malutki, jak ja!\n- No bez przesady – wyśmiał go Tomek. - Gdyby ten jeż był taki duży jak ty, to byśmy stamtąd uciekali w podskokach!\n- Ale ty głupi jesteś – stwierdził Kacper patrząc na starszego brata. - Chodzi mi o to, że on ma tyle jeżowych lat ile ja mam człowiekowych.\n- Sam jesteś głupi. - Obraził się Tomek. - Zaraz cię palnę w łeb, to zobaczymy czy będę taki głupi gnojku!\n- Chłopaki! - Zaczynali przeginać i jedynym sposobem na nich w podobnych sytuacjach była groźba. - Albo się uspokoicie i przeprosicie, albo w tej chwili biorę jeża, wynoszę do lasu i nie spytam nawet Adama o pozwolenie!\n- Przepraszam cię, ty glucie – wysyczał przez zaciśnięte zęby Tomek.\n- Sam jesteś głupi glut i też przepraszam – łaskawie odparł Kacper.\nNie interweniowałam w „gluta”. Trzeba wiedzieć, kiedy odpuścić.\n- Pokażcie toto. - Pochyliłam się nad nimi. - Nigdy nie widziałam na żywo jeża.\n- Idę po jakiś koszyk na niego – sapnęła Mira, dźwigając się z wysiłkiem. - Nie może tak sobie samopas biegać przecież.\n- Jeże mają pchły i roznoszą zarazki! - To był głos Oliwii. - Ale dla takich jak wy, to pewnie nic obcego...\nWredna suka czekała by coś takiego powiedzieć, do momentu gdy zostałam w kuchni sama z dzieciakami. Tomka to zabolało, widziałam w jego oczach pytanie, dlaczego ktoś obcy tak o nas mówi.\n- Po przeprowadzce do Adama odpchliliśmy się. - Mój głos był spokojny, ale w środku się gotowałam. - A co do zarazków to sądzę, że przenosisz ich o wiele więcej, bo nie wyglądasz na kogoś żyjącego w monogamii.\nWiedziałam, że przeginam, ale nie potrafiłam się powstrzymać.\n- Pusz się gówniaro – syknęła w odpowiedzi. - Pobawi się tobą, a i tak wróci do mnie. Szybko się nudzi zabawkami.\nNie zdążyłam odbić piłeczki, gdyż wróciła Mira z wiklinowym koszykiem wyłożonym ręcznikiem.\n- Czym go nakarmimy? - Zainteresował się Kacper. - Co jedzą jeże?\n- Robale jedzą, glucie. - Wyższość posiadaniem wiedzy, wyraźnie słyszalna w głosie Tomka rozśmieszyła mnie.\nPostanowiłam ignorować Oliwię.\n- Fuj! - Kacper zmarszczył nos ze wstrętem. - Ohyda!\n- A ty lubisz parówki. - Włączył się do rozmowy zazwyczaj cichy Arek. - W parówkach są zmielone uszy świni i jej ogon, kości i wszystko, czego nie da się zjeść w kotlecie.\n- Fuuuj! - Kacperek zasłonił usta dłonią. - Nigdy nie zjem już parówki!\n- No to chodźmy nakopać dżdżownic do słoika. - Zakomenderowała Mira. - Wiem, gdzie jest ich mnóstwo.\nMłodziaki zerwały się energicznie gotowe do działania. Kacperek podskakiwał oczywiście, jak piłka, a i Arek okazywał więcej entuzjazmu niż zwykle.\nZabrali koszyk ze zwierzaczkiem, słoik po dżemie i we czwórkę poszli na polowanie do ogrodu.\nZostałam sama ze żmiją, a ta ignorowała mnie ostentacyjnie. Postanowiłam zrobić to samo.\nRozśmieszyło mnie, że symulowała czytanie książki od środka. Nie mogła jej wcześniej tutaj czytać, ponieważ sama wypożyczyłam ją dopiero z biblioteki. Że też nie brzydziła się dotykać stron wymacanych przez obce dłonie.\nWyciągnęłam ogromną, głęboką patelnię, ryż i warzywa. Ryż gotowałam, warzywa myłam, szatkowałam i razem z odsączonym ryżem wrzuciłam na rozgrzany olej.\nW tym domu, tej kuchni i dzięki Mirze poznawałam bogactwo aromatów i smaku, które można wydobyć z potraw dzięki przyprawom.\nNa punkcie ziół, mrożonych i suszonych przypraw Mira miała istnego fioła.\nMiętę, bazylię, rozmaryn i tymianek hodowała w ogrodzie i te suszyła w wiązkach, obwieszając nimi kuchnię. Pietruszkę, szczypiorek i koper szatkowała i mroziła. Codziennie opowiadała mi o swoich pracach w warzywniaku i widziałam ile szczęścia daje jej ta praca, pielęgnowanie roślin, uprawa własnych pomidorów i zamykanie ich później w słoikach.\nNie potrafiła się doczekać momentu, gdy dynie dojrzeją i będzie mogła je przerabiać na przetwory, mrożonki i udekoruje nimi dom.\nAdam nie zdawał sobie sprawy, jakim skarbem była dla niego ta ciepła kobieta.\nByła pierwszym, znanym mi, dorosłym człowiekiem, któremu tak odpowiadało jego TU I TERAZ. Nie oczekiwała jutra i tego, co lepszego ono przyniesie. Liczyła się dla niej teraźniejszość, zapach płatków mięty rozcieranych między spracowanymi palcami i smak herbaty, popijanej słonecznym rankiem na tarasie.\n- Jak ty to robisz Miro? - zapytałam ją kiedyś.\n- Co robię dziecko?\n- Jesteś taka szczęśliwa, spokojna i nie pragniesz złotych gór? - Doprecyzowałam.\n- A po co mi one, Kasiu? - Jej mądry uśmiech uspokajał.\n- No nie wiem... - Zamyśliłam się, przywołując w głowie obraz rodziców. - Moja matka zawsze chciała więcej i opluwała słownie ludzi takich, jak Adam. Mówiła, że mają tyle, że powinni się dzielić z ludźmi takimi jak ona. Zawsze szukała mężczyzn, którzy mieli więcej niż ojciec i najważniejsze dla niej były pieniądze.\n- Twoja matka, Kasiu szuka szczęścia, ale szuka go źle, bo pieniądze same w sobie nie są szczęściem – odparła robiąc na chwilę przerwę, by pociągnąć łyk parującego naparu z mięty.\nPrzymknęła oczy, delektując się efektem swojej pracy.\n- Wiosna była deszczowa i liście nabrały dzięki deszczom i słońcu tyle aromatu, ile nie miały przez ostatnich pięć lat – westchnęła. - A co do Adama, to chłopak się po prostu pogubił, bo nikt dotąd nie pokazał mu, co jest tak naprawdę wartościowe w życiu.\n- Wiem, Miro. - Posmutniałam.\nJaka moja była w tym wszystkim rola? Co, poza pracą swych rąk wniosłam do tego domu i jak długo w nim będę?\nKasia robotnik, Kasia matka zastępcza, Kasia kochanka, Kasia zabawka...\n- Ale Kasiu – wyrwała mnie z zamyślenia – twoje przybycie do tego domu dużo zmieniło. To, że jesteś gotowa zrobić tak wiele dla braci wyraźnie zatrzymało Adama w miejscu.\n- Naprawdę? - Podejrzewałam to, lecz usłyszenie takiego stwierdzenia z czyichś ust zrobiło dobrze mojemu ego. - Nie znałam go wcześniej.\n- Jest inny, niż kiedyś. - Zapatrzyła się w fusiastą miętę, pływającą w przeźroczystym kubku.\nNie pytałam o więcej, mimo palącej ciekawości. Milczałam wraz z nią, chłonąc chwile spokoju poranka i wygodę werandowych foteli.\nWoda w basenie przed nami błyszczała jak zwykle w słońcu, ale nie odważyłabym się do niej wejść.\nNie umiałam pływać.\n- To, że jestem stara – Mira przerwała ciszę – nie znaczy, że nie widzę tego, co się między wami dzieje dziecino moja.\nRumieniec podgrzał mi policzki, rozpełzając się po chwili na całą twarz.\n- Ale to dobrze kochana. - Poklepała mnie pieszczotliwie po kolanie. - Oby dane mu było docenić cudowność miłości.\nI to był koniec rozmowy. Mira odstawiła kubek na kafle tarasu i przymknęła oczy, wsłuchując w świergot ptaków.\n- Jeśli tylko nie będzie zbytnio głupi... - mruknęła jeszcze.\nCały dzień myślałem o młodej.\nObrazy tego, co robiliśmy dziś rano na stole, przeplatały się ze wspomnieniami naszych rozmów.\nTak naprawdę po raz pierwszy rozmawiałem w ten sposób z kobietą. Nigdy żadnej nie pozwoliłem grzebać sobie w głowie, wyciągać z niej niewygodnych przeżyć. Powrót do wspomnień z dzieciństwa był dla mnie szokiem.\nJak mogłem wyrzucić tyle z głowy i dlaczego?\nZaraz, ona to wyjaśniła. Nie byłem na to gotowy, więc zapomniałem.\nAle dlaczego teraz nagle dojrzałem do tego?!\nJechałem do domu, ciesząc się na jej widok. Nie mogłem się tego doczekać od rana.\nByła taka namiętna i rozumiała mnie...\nZ zamyślenia, jak młotkiem w głowę dostałem obrazkiem auta Oliwii zaparkowanego przed domem.\nA ta czego zaś chce? Przecież ustaliliśmy, że zadzwonię i że nie będzie tutaj przyjeżdżała!\nDom wpuścił mnie drzwiami w zapachy jedzenia, na co żołądek zareagował odruchowo głodem i ssaniem.\nPraca wciąga i pochłania, przez co zapominam często o piciu nawet.\nW kuchni krzątała się młoda, rozkładając talerze i sztućce. Przywitała mnie uśmiechem, by po chwili spochmurnieć. Pewnie przez Oliwię, która siedziała przy stole nad książką.\nW momencie, w którym mnie zauważyła, zerwała się z miejsca i podbiegła, rzucając się na szyję.\n- Adasiu kochanie! - Ucałowała mnie soczyście w usta. - Tak dawno się nie widzieliśmy, więc postanowiłam zrobić ci niespodziankę.\nByła to dla mnie natarczywa ingerencja w życie, zawłaszczanie przestrzeni prywatnej, co do nietykalności której byliśmy umówieni przecież.\nMłoda była zajęta kuchennymi sprawami ze skupieniem właściwym obróbce odpadów radioaktywnych. Starała się być niewidzialna i nie widzieć niczego wokół siebie.\n- Oliwio... - Odsunąłem ją od siebie, wywołując na jej twarzy grymas oburzenia, który jednak umiejętnie starła szybko. - Miałaś tutaj nie przyjeżdżać i myślałem, że mamy jasność w tej sprawie!\n- Ale Adasiu... - wężowym ruchem, wpasowała się między moje ramiona, zaplatając mi swoje w pasie. - Oliwka jest spragniona i potrzebuje prawdziwego mężczyzny. Chcę twojej bliskości.\nJej łaszenie się, pojęcie bliskości, uroda i moja wiedza na temat jej umiejętności, jako świetnej kochanki nie zadziałały na mnie w tej chwili. Myślałem wyłącznie o tym, że Kasia musi się czuć idiotycznie.\nKochaliśmy się zaledwie kilka godzin temu, tymczasem była kochanka napiera na mnie swoją seksualnością w jej obecności.\nTak właśnie myślałem o Oliwii!\n- Wybacz Oliwia, ale nie będziemy teraz kontynuowali tej rozmowy. - Znów wyplątałem się z niej, jak z bluszczu. - Zadzwonię do ciebie i omówimy to, ok?\nMłoda usiadła na „swoim” krześle i obserwowała scenę. Zdawałem najwyraźniej egzamin u niej.\n- Ale Adasiu... - Oliwia nie dawała za wygraną – jestem nagrzana, jak kotka i marzę o chwili sam na sam z tobą. Odtrącasz mnie?\nI znów stary numer usteczek w dzióbek i spojrzenie spod mrugających rzęs.\nKiedyś to działało, ale nagle przestało. Miałem ochotę poprosić Oliwię mało uprzejmie, by wyszła i zniknęła teraz, zaraz. Nie potrafiłem jednak, nie tak mnie wychowano i dałbym jej takim zachowaniem w pysk, a bądź co bądź sypialiśmy ze sobą.\n- Powinnaś jechać do domu – mówiłem spokojnie z ogromnym wysiłkiem. - Zadzwonię do ciebie.\n- Ale Adasiu!\nByła oburzona i zniesmaczona, a mi to latało i powiewało. Chciałem tylko, by zniknęła mi z oczu, bym mógł zjeść w spokoju obiad. Chciałem być w towarzystwie młodej i Oliwia przeszkadzała mi w tym.\n- Pani wizyta skończyła się właśnie. - To były wypowiedziane twardym głosem słowa młodej. - Gospodarz tego domu jest zmęczony po pracy i przyjechał na obiad, więc będzie się pani musiała umówić z nim telefonicznie na wizytę. - Zgarnęła błyszczącą torebkę Oliwii i wcisnęła ją z impetem w jej ramiona. - Teraz dziękujemy za odwiedziny, które skończyły się minutę temu i do zobaczenia w przyszłości. - Delikatnie, acz stanowczo pokierowała Oliwię w stronę drzwi. - Miłego dnia!\nOliwia z rozdziawioną buzią stała w otwartych drzwiach, przeskakując wzrokiem z młodej na mnie i z powrotem.\nJej bezradność wobec stanowczości kilkunastoletniej dziewczyny rozbawiła mnie i nie próbowałem nawet ukryć uśmiechu.\nMłoda zatrzasnęła drzwi i odwróciła się do mnie, podpierając się pod boki.\n- Może i jestem mała – uniosła zadziornie podbródek – ale niezła sprzątaczka ze mnie, nie uważasz?\nMatko, jakie to okrutnie krótkie 🙁 Piękne, jak zawsze i wszędzie, ale gdzie ta miłość, gdzie ten ogień?\nto jest zdecydowanie moje nowe uzależnienie! nie chce nawet myśleć co będzie jak skończyć to opowiadanie, bo chce je czytać caały czas, nawet jeśli miałaby wyjść z tego Moda na sukces!\nochh chce jeszcze, jeszcze!\nŻyczę Ci, żebyś już nie miała chandry, chujowa z nią sprawa.\nCudo *.* juz nie mogę doczekać się kolejnej części <3\nHa! Adaśko zaczyna rozumować co nie co.\nI miałaś rację!\nZaczynam lubić Kaśkę. 😉\nJak ja lubię ucieranie nosa takim hadrom 🙂 Cieszę się, że hormony wróciły na swoje miejsce i do… jutra 😉 Ale zauważyłam pewną prawidłowość… wcześniejsze opowiadania miały po jednej części, potem pojawiła się “Baraka” – 9, “Dług” ma już 8, ale jeszcze jest rozwojowy bo w trakcie, “Takaja” – 26 (na razie), chyba wsiąkłaś w pisanie na serio 🙂\nBo wczesniejsze opowiadania sa juz ”stare” i Mika na poczatku wrzucala je w calosci a te teraz pisze na biezaco 🙂 a Takaja to calkiem inna sprawa, mogla miec o wiele mniej czesci ale jak Mika wpadla w wir pisania to zarzucala nas czesciami ile tylko mogla, ale niestety krotkimi 🙂\nWiem :). Jak tu wpadłam po raz pierwszy, to łykałam wsio, jak leciało po kolei. Teraz jednak teksty są wyraźnie dłuższe od tych starszych i nie chodzi o długość dodawanych kawałków. Są po prostu dłuższe, bardziej rozbudowane i bardzo mi się to podoba 🙂 Pisane są ze swadą i bynajmniej się nie dłużą. Przynajmniej mi się nie dłużą. To miałam na myśli pisząc, że Mika wsiąkła na serio 😉\nSuper. Kasia ma charakterek i pokazuje rogi 😀 A kłótnia braci taka prawdziwa, prawie jak moja rozmowa z bratem x lat temu.\nMika jedna mała uwaga z mojej strony. Musiałam przeczytać dwa razy akapit żeby załapać że ‘młoda’ poszybowała wspomnieniami do przeszłości. Może takie ‘wspominajki’ zrób kursywą? 🙂 Będzie się lepiej czytało.\nA ja bym chciała żeby Adam uczył Kasie pływać. Ot co! Moze być ciekawie.. czekan na kolejną część 🙂\nNiby ok,ale drażni mnie Miry podejście do Adama i Kasi-“super ,ze Kasia mu dała,bo paniątko było takie nieszczęśliwe!”A uczucia młodej już nieważne.Mogła przecież się zatroskać,czy czasem nie było jakiegoś nadużycia…\nFajna część, króciutka, ale fajna. Już niecierpliwie czekam na ciąg dalszy i cieszę się,że chandra Cię opuściła.\nRewelacyjne 🙂 to uzależnia 😉\nMika Mika, zajebiste opowiadania tworzysz! 😀 czekam na więcej 😉\nmozemy sie dzis spodziewac kolejnej czesci?\nDziś byłoby za krótko, chociaż jutro też przecież będzie za krótko 😉\noczywiscie:) zawsze bedzie za malo:) a jak zakonczysz to opowiadanie to nic tylko sznur:p\nMika, dobrze, że Twoja chandra i hormony poszły już precz 😀\nZawsze będzie za krótko 😉\nPozostaje uzbroić się w cierpliwość i doczekać do jutra. Co gorsza przypuszczam, że to jutro to dopiero wieczorem się spełni…\nBędą kolejne historie.\nPijawa też będzie fajna i osoby nie lubiące tematyki pijawkowej stwierdzą, że się pomyliły, że na początku je odrzuciło.\nPowiedz mi tylko czy przewidujesz jakas lekcje plywania albo nauki autem?\nPrzewidywałam jedno i drugie, ale mam tak, że jak już coś przewidzicie to mi się przekora włącza :D.\nWięc ani jednego, ani drugiego nie będzie 😀 😀 :D.\nOch 🙁 a szkoda\nProponuję,żeby dobre w naszym mniemaniu pomysły wysyłać mice na maila,jako i ja czasami czynię.Wtedy nie włącza jej się 100% przekornika,tylko najwyżej 99%.;-)\nMoglabys napisac w jakich godzinach chcesz dodac dzisiaj kolejna czesc? Moze wtedy skupie sie na nauce a nie bede odswiezac strony przez caly wieczor.. 😀\nSęk w tym, że mam tak porąbaną pracę, że nigdy nie wiem co będę robić następnego dnia, czy w weekend.\nNie jestem w stanie podać godziny, choć zazwyczaj dodaję teksty wieczorami.\nMoże lepiej więc wpadać tutaj co drugi, trzeci dzień?\nJa tu sie staram zeby wejsc tylko raz na godzine, a Ty mowisz co drugi, trzeci dzien 😀 niewykonalne 😀\nMika gdybyśmy wpadali co drugi czy trzeci dzień to byśmy oszaleli…. Twoja twórczość jest naszym uzależnieniem. Odświeżanie co godzine to za mało 😀\nNo… nie ma to jak rozpuścić czytelników :p. Troszkę dyscypliny kochani, nałogowi czytacze 😀\nKieeedy dodasz? 😀\nmax godzina (może mniej)\nJak na razie najlepsze info mojego dnia.\nOoo to ja się już rajcuję i czekam ;3\nale mam niezły ubaw ;D\nwłaśnie ojcu powiedziałam jak się uczy jego młodsza latorośl i siedzę i przysłuchuje się jak ją gani i krzyczy i nie umiem powstrzymać się od śmiania ;D


Fish XXL ⋆ Blogi Kosmetyczne\nStr. głównaFish XXL\nActivator ryba Fish XXL przychodzi w postaci sprayu. Jego działanie polega na aktywacji każdy, nawet małe ryby, które żyją w wodzie, trzymać go w miejscu rybackiej. Rozwój formułowanie i pakowanie gryzących aktywatora zostało przeprowadzone przez […]\njest dziś jednym z największych problemów jest otyłość. Siedzący tryb życia, siedzący tryb pracy, fast food i inne przyczyny doprowadziły do tego, że ogromna liczba ludzi ma nadwagę. I staje się atrakcyjny dla wielu tragedii […]\nSnorest to specjalny klips, który jest przeznaczony do łagodzenia osoby z chrapania. Twoja żona twierdzi, że prawie niemożliwe do snu? Źle się wyspać? Innowacyjny rozwój jest bezpieczne operacje analogowe. Klip z chrapania pozwala dobrze spać […]\nDetoxic – oficjalna strona, kup teraz, opinie, cena\nDetoxic – należący do grupy Superwydajne kompleksów naturalnych, co prowadzi do ataku pasożytów chirurgicznych zamieszkujących ciało ludzkie . Detoxic od pasożytów. – braku przeciwwskazań do systemu, które wykorzystują tylko jeden odbiór przedmiotów poprawi swoją skórę, […]\nFlawless – cena, gdzie kupić, kup teraz, depilator\nPerfect brwi poprawić rysy twarzy, rysować linie i wyraźne podkreślenie urody. Dlatego troska o nich jest równie ważne jak pielęgnacji skóry, włosów itp znana metoda pozbycia się dodatkowych włosków za pomocą pincety jest bardzo bolesne […]\nSilane Guard – płynne szkło, opinie, ceny, gdzie kupić, kup teraz,\njest specjalna kompozycja do nadawania połysku z działaniem ciekłego szkła, które obejmują części nadwozia. Płyn Silan Willson szkło Straż produkowane przez japońską firmę Willson. Narzędzie pozwala stworzyć efekt odstraszający wody i chroni lakier przed drobnymi […]\nCalminax – Sprawdzamy, czy warto kupić ten produkt? I ile to kosztuje\nNight Comfort – cena, gdzie kupić, oryginalny, spray\nVaricofix – opinie, cena, gdzie kupić, kup teraz


Reevhar - profil w Wykop.pl\nReevhar od 3 lat 8 mies. na Wykopie\n20 441 akcji\n3 027 znaleziska\n17 412 mikroblog\nDoleginho 4 godz. temu\nCzillujemy sobie z karmelkiem. #pokazkota #koty #smiesznekotki\n+: lenovo99, ranunculus +82 innych\n@Doleginho: zlot rudzielców\n+: Doleginho, MacDeez +10 innych\ncheeseandonion 16 godz. temu via Wykop Mobilny (Android)\n+: paaszczaktaxi, w01t3k +9 innych\nOwn3d_23 14 godz. temu via iOS\nI pyk po płycie ( ͡°( ͡° ͜ʖ( ͡° ͜ʖ ͡°)ʖ ͡°) ͡°)\nA potem pol roku proszenia by oddał\n+: meh0wski, Beer_Is_Good_For_You +533 innych\n@Own3d_23: Paweł gnoju oddaj płytę z Gothic\n+: lanekrasz, Kemonysh +14 innych\nPierogies 1 dzień 2 godz. temu\n@Reevhar: prawdziwy piwniczniak, nie to co Oskarki podróżujące i wykształcone\n@niegramwwowa: xddd mnie rozbawiło\npwn3r 1 dzień 3 godz. temu\nPo dzisiejszej burzy mam taki internet xD Płace za 700Mb/s xD Chyba coś się stało temu śwtiałowodu\n+: Widur, kusuriuir +6 innych\n@pwn3r: przecież jest dobrze, ping kozacki ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nReevhar 1 dzień 3 godz. temu\nA State Of Trance Episode 1039 - Zapraszam! ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n#asot #trance #arminvanbuuren #muzykaelektroniczna\nSlenderCzester 1 dzień 11 godz. temu via Android\nW 2016 robiłem swoje pierwsze bity na #flstudio ucząc się z tutoriali na youtube. Natomiast dziś dostałem pierwszy raz przelew za fajny gotowy podkład pod czyjąś nawijkę i traktuję to jako pewien mini osobisty sukces (｡◕‿‿◕｡)\nNo stówka to nie jakieś wielkie pieniądze ale myślicie mirki, że na początek można się z tego cieszyć??\n+: Whilermo, cezeterson +105 innych\nReevhar 1 dzień 8 godz. temu via Wykop Mobilny (Android)\n@SlenderCzester: nie ma sensu kupować klucza do 20. Mając FL Studio masz darmowe aktualizacje do nowszych wersji\nReevhar 2 dni temu\nReevhar 1 dzień 16 godz. temu via Wykop Mobilny (Android)\n@gumchew: 10, ale jest jeszcze trochę odporności na zimno ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nUpgrade Cyberpunka w pierwszym kwartale 2022 roku.\nUpgrade Wiedźmina w drugim kwartale 2022 roku.\n#cyberpunk2077 #wiedzmin3 #ps4 #ps5 #xbox\n+: SpeaRRR, Jurigag +311 innych\n@janushek: eh a wczoraj 62628 newsów, że nextgen update do wieśka dostał klasyfikację PEGI. Pompowanie balonika, że będzie jeszcze w tym roku, a tutaj jak zwykle kupa z tego\n+: Jurigag, tfw_no_gf\nTakim opiniom najbardziej ufam.\nPonad trzy lata od zakupu. Ja wierzę, mnie przekonał xD\nźródło: Zrzut ekranu 2021-10-20 190941.png\n+: jeremy-grancarno, TresDeliquentes +3 innych\njeremy-grancarno 2 dni temu\n@Reevhar: widocznie dopiero wyszedl z wrazenia po odebraniu paczki :×\n+: Reevhar, SkorpionX\nReevhar 3 dni temu\n@ola3ka: masz coś? xD\n@voliereen: odezwę się wieczorem priv\nango199169 5 dni temu\nKurde, dawno żaden album mi tak nie podszedł :O\nA gdyby ktoś nie wiedział to duet gardenstate tworzą Marcus Schössow i Matthew Felner\n#muzyka #muzykaelektroniczna #trance #house #progressivetrance #progressivehouse\n+: boukalikrates, Reevhar +1 inny\n@ango199169: niezła ciekawostka. Nie wiedziałem, że Marcus tworzy gardenstate :o\nAlbum przedni, dzięki\n@idqp: teraz to zlot rudych kotów\n@Antol: przykro, trzymaj się mirku (╥﹏╥)\n5:09 jeszcze minutka i wstaję zamykam oczy\nno to wstajemy otwieram oczy\n+: Adom007, Sn0weK +2 innych\n@Adom007: życie życie ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n+: Adom007, Sn0weK +12 innych\n+: nuukqn, Jestem_Tutaj +10 innych\n@PiccoloColo: śmiechu warte\nNowy wykop już niedługo odcinek 2137\n+: Brajanusz_hejterowy, Snowdr0p\nto jest PYLZKA choojoo!!\n#aliexpress #purepc #heheszki\n+: synmlynarzamokebe, godoto\n@Reevhar: narodowcy zbierają pożytecznych idiotów na swój coroczny event. Szkoda że jak po największych polskich miastach chodzą muzułmanie to żaden narodowiec się nawet nie wychyli\n+: Piterw, PanPrezes_PL\n@kartofel322: ulala, miłej zabawy! ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nOsoby, które zaplusują ten wpis dostaną benka na priv\n+: Dolan, Habemuspapam69 +2 innych\nKawusia wypita i można ogarniać inne rzeczy\n#kawa #kawatime #dziendobry #smacznejkawusi\n+: octave25, Turambar022 +2 innych\n@MarteenVaanThomm gdzie to pobrać\n...to tylko najnowsze aktywności użytkownika Reevhar


SPRAWOZDANIE w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 w odniesieniu do umożliwienia państwom członkowskim ograniczenia lub zakazu stosowania genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy na swoim terytorium\nw sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 w odniesieniu do umożliwienia państwom członkowskim ograniczenia lub zakazu stosowania genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy na swoim terytorium\n uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2015)0177),\n uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0107/2015),\n uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,\n uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione przez Izbę Reprezentantów Belgii, Kortezy Generalne Hiszpanii, Drugą Izbę parlamentu Niderlandów i austriacki Bundesrat na mocy Protokołu (nr 2) w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności, w których stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości,\n uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 16 września 2015 r.(1),\n uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 13 października 2015 r.(2),\n uwzględniając art. 59 Regulaminu,\n uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz opinię Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A8-0305/2015),\nW dniu 22 kwietnia 2015 r. Komisja przedstawiła – wraz z komunikatem w sprawie przeglądu procesu decyzyjnego dotyczącego organizmów zmodyfikowanych genetycznie – wniosek dotyczący rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 w odniesieniu do umożliwienia państwom członkowskim ograniczenia lub zakazu stosowania genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy na swoim terytorium (COM(2015)0177).\nWe wniosku Komisja proponuje w odniesieniu do genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy wprowadzenie zmian na wzór niedawnej dyrektywy 2001/18/WE dotyczącej GMO przeznaczonych do uprawy (dyrektywa (UE) 2015/412, która weszła w życie na początku kwietnia 2015 r.). W związku z tym Komisja proponuje umożliwienie państwom członkowskim ograniczania lub zakazywania – na określonych warunkach– stosowania genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy na swoim terytorium po dopuszczeniu tych produktów do obrotu („opt-out”). Jak określono w uzasadnieniu do wniosku, takie środki muszą być zgodne z zasadami rynku wewnętrznego (w szczególności z art. 34 i 36 TFUE) oraz z międzynarodowymi zobowiązaniami UE (zasady WTO). W szczególności krajowe środki muszą być uzasadnione i opierać się na istotnych powodach, które nie mogą kolidować z oceną ryzyka przeprowadzaną przez EFSA (art. 34a ust. 1 lit. a)). Ponadto muszą one być proporcjonalne i niedyskryminacyjne (art. 34a ust. 1 lit. b)).\nW dniu 8 czerwca 2015 r. komisarz Vytenis Andriukaitis został zaproszony do udziału w wymianie poglądów z członkami komisji ENVI. W czasie debaty posłowie wyrazili poważne obawy m.in. w stosunku do braku oceny oddziaływania, zgodności środków podejmowanych przez państwa członkowskie z zasadami rynku wewnętrznego i WTO oraz wykonalności wniosku. Niektórzy dali też wyraz niezadowoleniu z powodu wycofania się przez przewodniczącego Komisji Jeana-Claude’a Junckera z pierwotnego zobowiązania do przeglądu obecnego procesu decyzyjnego dotyczącego GMO (tzn. samej procedury wydawania zezwoleń).\nSprawozdawca podziela większość obaw wyrażonych w ww. debacie. Uważa on w szczególności, że wniosek jest sprzeczny z deklaracjami nowej Komisji dotyczącymi lepszego stanowienia prawa i przejrzystości, ponieważ jego przyjęcia nie poprzedziła ocena wszystkich możliwych skutków ani dostępnych alternatyw. W tym kontekście sprawozdawca ma poważne obawy co do dalekosiężnych konsekwencji wniosku dla funkcjonowania rynku wewnętrznego żywności i pasz oraz dla konkurencyjności unijnego sektora rolnictwa. W związku z tym, że UE jest obecnie w dużym stopniu zależna od dostaw białek z genetycznie zmodyfikowanego materiału źródłowego, i zważywszy, że wniosek będzie miał prawdopodobnie negatywny pośredni wpływ na import, sprawozdawca jest zdania, że przedmiotowy wniosek może poważnie zagrozić produktom pochodzącym z hodowli, a także pociągnąć za sobą negatywne skutki dla rolnictwa w UE.\nPonadto sprawozdawca uważa wdrożenie wniosku za niemal niewykonalne z uwagi na brak wewnątrzunijnych granicznych kontroli produktów rolnych. Ponowne wprowadzenie takich kontroli między państwami członkowskimi zniweczyłoby gospodarcze osiągnięcia europejskiej unii celnej i jednolitego rynku. Ponadto nie jest jasne, jak państwa członkowskie korzystające z opt-out miałyby zapewnić w praktyce zgodność z takimi środkami na ich terytorium.\nOprócz tego, stanowiąc, że państwa członkowskie muszą przedstawić „istotne powody” uzasadniające ich opt-out przy jednoczesnym poszanowaniu zasad rynku wewnętrznego i WTO, wniosek nie zapewnia niezbędnej pewności prawa ani odpowiednich instrumentów państwom członkowskim, które chcą w sposób zgodny z prawem ograniczyć stosowanie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy lub zakazać go na ich terytorium. Podobnie, ze szkodą dla pewności prawa, Komisja nie umieściła w swoim wniosku definicji terminu „stosowanie”.\nZgodnie z opiniami wyrażonymi przez zdecydowaną większość członków ENVI, przy szczególnym uwzględnieniu wyżej wymienionych powodów, sprawozdawca proponuje zatem odrzucenie wniosku Komisji.\nSprawozdawca komisji opiniodawczej: Albert Deß\nKomisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi zwraca się do Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o zaproponowanie odrzucenia wniosku Komisji.\nUmożliwienie państwom członkowskim ograniczenia lub zakazu stosowania genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy na swoim terytorium