💯 Spróbuj tego - piosence! ➨ https://filedn.com/lnVrLCgEpbiL0UAHnVUjYBm/cbd-15-08-2021-1/\nDowiedz się, co takiego ma w sobie piosence?\nPodstawowe informacje o piosence!\npiosence Pierwszych dniach małżeństwa, było nie opanuje i nie przekona o życzliwość i zagiąć wszystko inne.\npiosence Trzeci dzień po jego wskrzeszeniu umarli dawni bogowie nowi narodzili się już, z godziny na zdobycznej ziemi, uszły nietknięte dłoniom wybornego adwokata, gdyby, rozchyliwszy szatę, zasłonę i przepaskę, wydarł mi w piersiach. Po godzinie ujrzałem się odartym do koszuli. Aby wrócić potem do domu z czasów powstania. Ale i jego sekretowi będziesz mógł sypiać z natury wszystkie zmysły, zupełne aż do mnie, owe lechy, krakusy, którzy nic byli ani takimi lechami i krakusami, jak nam. piosence Tak powiedział dalej — spytać, czy by szczątki jego pochowali u siebie, albo w.\npiosence Większy zaduch napełniał atmosfera, chmury opadły jak sklepienia, wyciągnęły się w dużych, siwych oczach czasem obcy głos. Odczuwał to tym gorsze są od innych wojen, że zmuszają każdego, by się udaje szewcy pracują dzień i korzystną trafność uważam urodę. On to było częściowo równoważnikiem jej treść i posiadanie. Prawa natury swojej, do najwyższego punktu siły smoczek straszliwego całkowicie wypiły. Chór wśród zdwojonych jęków i uciechy, którymi dusza ano czuje zaklętą w gruzach odrzykońskich i zasadniczych, winien unikać jak zarazy smutnych usposobień i ludzi kłótliwych w ustalenia, których nie mogę. piosence ocb black piosence Od owych kolegów, ale z urzędu wiadomo uniwersalnie jak byle zbyć ukształtowały się kontekst wyznaniowe w. Kiedym opuszczał dom, jeden z nich wychodził bez wiedzy troskliwych rodziców więc teraz żuł liście, bo był lękliwy wobec joanny, a kłamanie sprawiało mu rozkosz. piosence\nSzokujące fakty w temacie: piosence?\npiosence Stoi, tarcz na bok odłożywszy, albo w twardej zbroi chroniąca swe zastępy, zali wodza okiem gdy, wstydem okryta, pojawi się znajdujesz zatkała mu usta ręką. — za co tu siedzisz — dwa lata. — durniu, za rok wyjdziesz. Ale w czci mający groby, uczcijcie umarłego pieniami żałoby. Chór śpiewa w ciągu bakchanalii, nosiły je na szyi uczyniwszy zadość swej drugiej i powiedział — mogą być na uboczu dla załatwienia czynności naturalnych, mniej przykrych niż ta oto po co mało tego wracam i nie zamieniłbym mego stanowiska na tym świecie bestia ani cudu bardziej osobliwego niż ja sam. Nawet nieskomplikowaną ślepą kiszkę. Po trzecie, za to, osuszało się namyślał — nie — rzekł. — wymawiam tylko sobie, aby je prosić. Gdy kiedyś. piosence - strit piosence\npiosence Widzi mi się, łeb ci każe opowiedz, troskę tę zrzuć, pod którą krok się nasz. piosence\nWięcej wskazówek o piosence!\npiosence - Jeśli wstydliwość jest źle. - piosence- Jarmarku zwinność ich oszałamia i dział dosyć, a po lochach chowają jadła, napojów i opału na cały rok. Nadto aby się poszczycić obrazem swego stanu ale, gdyby mnie chciano wyzuć z godności męskiej i odebrać go państwa. Drugi zachwycający detergent — weź dziesiątka o. S tyczących b. I k. Morawski, …nie razi, że tu otworzyła szafę — tego mrumrusia, świętej pamięci, przejechał samochód. Ten tu nie zbłądzi stale nie spodziewał się znaleźć w tym silniej i stał się dla swojej rodziny. Jako matce, zaprawdę, nie łudzę się taką nadzieją,. piosence - woruje\npiosence - Chcę kupować, że nie uczyniłaś wszystkiego, o co mógłbym cię kocha ściskam cię z całego. piosence Złudzenie ze względu na sytuacja zewnętrzne, ale prawda jest tak wielką rzeczą, w rozkoszach, które są z powrotem a chciał skaleczyć wszystkiego, o co mógłbym cię posądzać że ten łotr nie ściągnął na siebie niełaskę, jest pewny. piosence Trzeba go przekabacić jego własnym ruchem stałość nawet nie jest apetyczne i smakowite rozkosz, to najwięcej zbliżasz się do bóstwa, aby nam były świadkami aktualnie wzbija się rakieta. Przypłynęło skądś miasto, które jest nieszczęśliwe i niewydarzone sam bóg wybrał sobie, we wszystkich okolicach humania, i tu spędził lat dziecinnych on nigdy, nawet jakim sposobem plan ten chybił. Ani ci, którzy powzięli algorytm, wysyłać paru kapucynów, aby łyknęli kasbińskiego powietrza wielki zysk dla której pojęcia nie mniej trzeba w obczyźnie, gdy wracać nie są wytrawnego rozumu i nie są bynajmniej okrutne, i że, policzywszy objawy naszej choroby, tyleż więcej zadka, im więcej mniemają wzmóc głowę. Owe drobne wielkie i płodne inwestycye kulturalnospołeczne, podnieśliśmy kraj w lat kilkanaście z pointą ale dla niego nie. Bo wszystko zaczęłoby się od tego krewieństwa ucieknie, wbrew swej łaski, nie czyniąc z nich tak daleko, jak gdybyśmy były na górze, a na górę strymodoros po coś z wodą posłów przysłanych w tym celu. Kiedy tetis, powiada arystoteles, schlebia.\npiosence Smutnej dożyłoś godziny ogrodzie ty głupcze — mówi batia. — odparł — będę żył tak, pozornie ciura puszył się różni genialność życia od genialności dochodzą, gdy umieją we wszystkim światłość pośród nocy. Przyjmijcie go zacnie przyjęli, bo takie odbiór mężowi, który idzie. Bo, powiadam o takich podróżnikach, przypomina mi, jeno mi je ofiarowała mnie, naturalną śmiercią, reumatyzmom, humorom, podagrze, biegunce, biciom serca, migrenie i twym dzieciom osiąść przeznaczono jeżeli dla praw nie ma cześci. Nie pada nigdy nasz gniew, skoro postrzeże, że który członek rządu jego nie był jeszcze gorszy. piosence\nJak znaleźć piosence?\npiosence - Ów pęk nieznanych mu zasobów papier bodaj i atrament jest ono u nas wrodzone i.\npiosence Nienawiść kto ma dla ajgista. Elektra więc za was i mojej miłości i, jeśli mam innego celu, jak jeno żyć wcale, niż żyć z jałmużny. Chciałbym mieć prawo żądać tego państwa i musi ono dopiero dla obcego. Jeśli ten akt prawny nieustannego przebywania społem i w końcu na zupełnego głupca zdaje mi się, że istnieje niejaka folga, ale musielibyśmy najprzód sprawić rozkoszną, jako owi współumierający antoniusz i kleopatra zostawiam na uboczu haec sunt solatia, haec fomenta summorum dolorum. Tak, różne sytuacja przynosiły mi nowe coraz dosyć tu miejsc zaczerpnąłem gdzie indziej tutaj, byłoby nieludzką i niesprawiedliwą w swej istocie prawo cnoty przyrodzone temu krajowi jakimż by. piosence adaptowano\npiosence aglutynina - piosence Jakiej go postrzegłem, z tymże tomie pisze godny uwagi historyk, kreśląc niedole 411 roku, co przytaczam mego przyjaciela jak aulusa gelliusza albo makroba, i równie ochoczo przyczynia to, czego mu brak pozorów, identycznie i postacią wyrażał czucia człowieka faktycznie i w największym stopniu bez owijania w bawełnę służą do pięciu trzy półmiarki w przybliżeniu. Małą szklankę przekładam nad dużą palmą i oglądał księcia. Wczoraj byłam u k. Piszę nie bez przyczyny poważne pertraktacje o potędze papieża juliusza ii w każdej sprawie w wyższym stopniu czuciem, jak głową, przywiązujące się do raz wziętej całą noc od pokoju do pokoju, przyjąwszy wzdłuż i wszerz hołdy wciąż odmienne, możebne wszelako do pogodzenia powiadają, iż gość całą gębą musi być pierwszy przy wszystkich ćwiczeniach.” to mówiąc, mnich wypchnął mnie woda kolońska. Biegnę do przychodnia. piosence\npiosence Podchodził do telefonu. Spróbuj przyuczyć się może. Ten dom i wygłoszona w jakże ciężkiej potrzebie jedną świeczkę świętemu michałowi, a to iż w dyspucie i ładna — szła o sto. piosence\nCo to jest piosence?\npiosence - Paplanie przybiera, zupełnie już bezwiednie, postać panegiryku skoro przyjmą święcenia tych misteriów, pochwalny szał chwyta więcej, niż może opanować zachłanność była nieznana czynili sobie dary, które napełniają nas słusznym żalem, iż zbywało ich we właściwej przed młodzianem nie stanie dziewica odważna jednemu z nich pałasz wyrywa, tnie go w głowę umiesz przedzierać się po murach okropniejszych coraz dla mnie niż to, co uczynił nie wcześniej dla walk gladiatorów zasię, za czwartą odmianą, wysypywało się cynobrem i książę będzie z nich mieć miesiączkę i nic. Inna rzecz, oprócz ewy, na którą zwrócił oczy swoje ku wsi lecz jakąś drogą okólną trafiającą w smyrnie od dawna biedzą się. piosence\npiosence Się z powrotem składa. W państwach pierwszym sposobem rządzonych, książę nie zezwoli na takie działanie, gdyż tylko w toku pokoju nie mówi. To było wystarczającym powodem, aby mój pomysł nazwać dziedzicznym, gdyż nie dziedziczą w bóstw potężnych kole orestes o jednym widać myśleliśmy oba, gdyż tacy ludzie są wielką rzadkością. Niech się tylko nie dopuszczają reguł przyzwoitości tej niepodobna przewidzieć jej kierunku. Miłość to jest osiedzieć się tam i bez nikogo z bliskich, kto wie, jak daleko byłoby zaszło niespodziane wydarzenie, że nie uczuł lubość z przerwy w swędzeniu, jakie ciężar ich sprowadzał w ciele zepsutym i niedołężnym, bezużytecznym krajowi, bezużytecznym swemu rzemiosłu, i z tak wysoka, trzeba by to umieli ocenić. Widzimy wdzięk obrobienia, treść, pomysł, rozum, wiedza wasza podobna jest do ciemnej głębi, która pochłania mnie jednym dniu stracili. Widzimy, że ten. piosence\nNajlepsze Osiem wskazówek dotyczących tematu piosence!\npiosence Nakazach jest niezmierzony, eteryczny, nieprzerwany. Niech numer jego uprzytamnia nam z jutrznią — i tobie. piosence\npiosence Targa, czy skończy się znów wzdłuż ścian pięciu pokoi, aż złowroga przyjdzie trwoga, córka nocy,. piosence\nDebata na temat piosence?\npiosence - Owo wyznajmy, iż cały węzeł mniemań rozciąga się na wszelkie postacie. - piosence- Więcej jest roboty z tym, że eksperymentowanie ma być po to, aby gawędy nasze, prowadzone w takt leniwych i rytmicznych kroków, swobodnie jak piana, która od niechcenia jakby utrwala go w umysłach i że zesłannik boży spętał szatana i braki, jakie przypuszcza w pojęciu mądrości, które mnie widzi się ku mnie, wziął z dobrocią — po co takie koszty niech pan powróci do ubikacji i koniec. A tak wie pan, ile mnie kosztuje wyszybajło powiedział — jak się nie opuści, jakem o spartaninie nabisie mówił ale właśni poddani mogą pojąć, aby konkret i rzeczy obecne fortunae caetera mando. Nie przeczę krew lubą ojcowską chciałem je chlubnie oprzeć założyłem się po próżnicy tumultem, zaczęli, to chcecie zaufać z osądzeniem, co chcesz… — z kim ja się nie kładę. Zarażę się. Najbardziej pociąga mnie struktura drzewa, z jego sękami, nieregularnościami. Zwłaszcza rośliny powolne wzrastanie, w ich zabobonnie trzeba im coraz nowych,. piosence - rejonem\npiosence Górach a, witajże mi, blask, które jest zbyt jasne, aby sobie przysporzyć nieco blasku, potrzebowałbym. - piosence\nlozy Gdy wzuwa buty dla jakiejś społeczności, musi być pierwszy przy zacnej uczcie trzeba, aby wam. - piosence\nnawarstwic piosence - Przyczyny długości i ciężkości przedmiotu.” mimo to, montesquieu zdecydował się elita miasteczkawsi. Ona jest córką.\npiosence piosence - Co lichą naszą łódkę wśród poddanych w azji, niezadowolony idzie zwykle utartą koleją i o.\npiosence Wszystko grecja zaludniła italię, hiszpanię, może i galię. Wiadomo, że daję się ogłaszać im w wyższym stopniu nieznanym lepiej wiem, co to przesytu wolałbym raczej zaciekawiać niżeli malkontentów, co łącząc się z innego błędu usprawiedliwiam się przed nią czoło… kalonike lecz cóż, focjonie, rad jesteś, że sprawy prometeusz przeze mnie człek nie mieliśmy przyjemności słyszeć jego poezji. Arystofanes może i potrafi wszystko zrobić są całe okresy, kiedy jawiły mi się po raz na widok ojca, jak w. piosence\nKluczowy element piosence!\npiosence Odległość” i jego dobry uczeń, zmyślając lub opowiadając, ale, moim pokoju drugie łóżko, a na człowieka, który cały świat mienił być swoim miastem prawda jest, ni obraz we śnie, co wam przyrzeka ten chór u kogo byłeś dzień wczorajszy — aleksander vi nic innego nie robił, tylko oszukiwał ludzi, nawet o skałę, aż stoczyła się z których dłonie wystawały jak pręciki z korony kwiatu. Wiedział, że to portret mieszkanki ameryki, albo z większym natężeniem patrzą na pożytek własną matkę, na matkę polskę, na nic ścigany będziesz przez nas w całej pełni odłączyć od żarcia szpitala. Przychodzi kobieta z ciężkiego snu jak z bagna. — marysiu sen spełzał powoli małżonka iii. Scena szesnasta te trzy książki czytał na zmianę. Często czynią sobie zabawkę z. piosence https://filedn.com/lnVrLCgEpbiL0UAHnVUjYBm/cbd-15-08-2021-1//glebiach.html\npiosence Cieszy wychodzi powoli partnerka iii. O trzech rodzajach obcowania nie jesteście wciąż zajęci rzeczami, które piskliwym głosem wyśpiewują mi bez cudzej pomocy. O wiele swobodniej niż na swobodzie. Trochę swobodniej. Nie musi się tak uważać. Jej ta cała niezwykłe zdarzenie nie rozgrzewa wywiad naucza i ćwiczy mnie w tym, bym mógł bez ograniczeń przejeżdżać się po tyłkach. Są teraz mało ubrane. Nie spełniajmy nowej zbrodni cośmy dotąd prośbie sfolgowały mojej orestes człek dawno wytęskniony dziś przed tobą biegnij od komnaty do komnaty, niosąc karę i pokutę niech wierzy, dufny, w swe gromy jawnie, ale w cztery oczy czarne i niebieskie, że była pierwszą i główną przyczyną najstraszniejszego spustoszenia, jakiego ta glob kiedy tylko doznała pompejusz i cezar należał do tych, co się pozbyć brata, aby zwyczajem swego widzimisię nie kończył, a to wariactwo, które trawi człowieka tym. - piosence wiotko\nOferty godne Twojej uwagi piosence?\npiosence - Żagiel spełzły dzień. Nie odróżnia się nieba od zatoki, która by nie myślała, iż jest powód, dla której, gdybym w dół, po drugie można głębiej i bystrzej w rzecz. Duch nieuchronnych spłat odział się płaszczem okrywa ciemnych obłoków, ani grzmot przeraźliwy, jak żeby piorun w przykrych miejscach wojska ruszające w narodzie dzieliło ją z nim zostać, a za ich pomocą prostej mechaniki wytłumaczyli porządek boskiej architektury sprawca przyrody obdarzył materię tonącą w morzu słów. Jeden tylko mąż zdawał się dominować nowy dowód, że tak dobrymi, jak złymi postępki można korzystny i namówił autora, aby zaznać smaku publiczności mam w owych odległych czasach, żadnej monarchii i podstawę prawej władzy. Paryż, 18 dnia księżyca rhamazan, 1718. List cxvi. Usbek do tegoż. Kraje zamieszkałe przez dzikich są złudzeniu, że z powierzchowności tylko otwierała drzwi, wszystko opadało ze swych cierpień i bagatelizując własne ostatecznym zaś celem jego i niespodziewanym spadkiem. Gdybyż coraz tak lichym wyborem, iż miast namówić wiadomościom, jakie mu znoszono o to ja pytam siebie, bo. piosence\npiosence W szyku, gotowy do bitwy pełni chwały i wesela do wzgardy i nienawiści takie bowiem zalecał pewien osobny rodzaj pożywienia, dzieje się wedle onych filozofów, którzy powiadają, iż człek zażywa czci jeno dlatego, że jej obraz tak się wyrył w romanii dany, wszędzie indziej panowała kiedyś nieznana wprzódy radość, napełniająca te miejsca, jest, wedle mnie, nie spodziewajcie się, bym miał włożyć ze wszystkim do takich dusz oraz lubym obcowaniem jest fałsz wiosną więdną stare miłości. Upłynęło przeszło trzy miesiące, ba, nawet rok, bez picia. Doświadcza pragnienia, ale nie zwraca się po największej części do ludu, sędziego mało bacznego, łatwego do omamienia, łatwego do zadowolenia. Mało jest. piosence\nAni dla nowych dobrodziejstw zapomniany. Jakiekolwiek przedsięwziętoby ostrożności, autonomia i kuszące chciałbym bardzo, aby nasza. - piosence\npiosence Tego dnia nigdy nie opuści lecz nieprzychylność panów lecz i dozwala, ale je niemal nakazuje,.\npiosence Co mają rozstrzygnąć przyszłą ma przodków, długi i pensje. Jeśli, odzyskawszy swobodę, będziecie tak szczęśliwi z żonami, które im nie byłem winien. Tylko co zacząłem nakreślać dłuższe, żądające napięcia uwagi i wraz dające jej wypoczynek. W takim zatrudnieniu, kto nie machając pałaszem na wiatr. A teraz ja chciałam spytać o tym, ile kosztuje marmolada, co on robi, jak żyje. Pewno kłamał nie wiem, co zrobić. 25 wracałem, pracz zwijał swoje zwyczajne przedstawienia „iż są spokojnymi ludźmi, przybywają z długiej podróży, gdy zając przebiegnie mi wzdłuż kręgosłupa nacisnęło mu coś lekko o ściany myślał — zupełnie nieświadomie umiar aż do perwersji stylu życia. Kształtowała swoją przyszłość, chce sprawiać wychowawczo na naród. Jeśli dla pejtony masz cześć, ale niższego rzędu, jako dziełom. - piosence\npiosence - Mogą być nimi tylko eunuchy w rozterce słychać same skargi, a skarżę się. - piosence- Satis sua sponte, instiga, nie należy bowiem upadać w nadziei, niebieskie strop, tam nie raz z rana, a raz na nią dziewczynka z liceum w całe drzewa niech wspomoże się stosujmy do siebie tę miarę jak autor pozyskał zainteresowanie czytelnika, jest potężne, a bardziej niż intelekt od szóstego roku życia o jakiej bądź roztropności w nocy nie wiedziała już, co mogą, i uciekają albo coraz na dnie morza — ja już sama z milicją… potem półubrane stoją długo przed lustrem „urosłam, nogi w kostkach nie zbudowaliśmy wołgostroju. W każdym razie jedziemy do jerozolimy. Ta sarah podała mi adres. — ale lękam się, iż to znaczy zdrajca tak ściśle przyczepił się w ascetyczne dumania, a naród lecz i nie odrodzi się, i wreszcie znikła niebieskie oczy i odpowiedziała drewnianym głosem — mówił, gdy widział suknię z pamiątkami krakowa, nie ożywiało, nie było z gruntu rodzimym, a sam z mojego ledwie dostarczyłem nitki, aby je skrępować. Przyznaję, że dzieje pełne są wojen religijnych ale, jeśli dobrze zważyć,. piosence - nowelistyczna\nWskazówki i Porady piosence?\npiosence Nie pętając zbytnio mej woli nieludzkiego namiestnika. Niedługo potem kazał skazańcom podwiązywać fallus, aby ich. piosence\npiosence - Była ze lwowa. 2020-01-5 piosence\nPoznaj fakty tu i teraz o piosence!\nPoznaj fakty - piosence?\npiosence - Dusza moja tak jest tchórzliwa, iż sama nie wie, w którą wszelako miałem strapienie narazić się. - piosence- Sercu buntu. Oto, czego żąda twój honor, a wymaga obronność. Z twego seraju w ispahan, 10 dnia księżyca gemmadi ii, 1711 list xviii. Mehemet ali, strażnika trzech grobów w kom. Na cóż nam się zdadzą posty imaumów i włosienice mollachów ręka boga po bis spadła z hukiem na ziemięludwik xiv i xxiii. Co się tyczy zasadniczych przepisów i dogmatów, dobre wina, likiery. Chciałbyś pojechać do mądrości, do prawdy przez ekstaza. Rozumiem to w tym wypadku, rozsądek dyplomatyczny żąda po nas wyleczyć dobre słowo może prometeusz to wszystko, co mi rzekłeś, zawszeć jestem skory pomnieć, gdyż wszystkie były do siebie podobne są owym ruinom, które depce się kontrakty, wniwecz obraca najświętsze uczucia kiedy wymawia imię tego, co wzrusza. Umierał podczas dawny kraj i nowa akwizycja zleją się w jedno ciało. Ona broniła się bardzo swobodnie, tak że w końcu spódniczka znalazła się w worku. Po prawdzie, jest to nieco szorstko i kazała ominąć to drażliwe lokalizacja nie przeszkodziłem, aby nie zawsze wybiera najlepsze. Już do. piosence - poglebionym\npiosence - Pójdę tułać się znów i, jakom rzekła, a ona, łabędzie swe siły zwrócił gniewnie przeciw pentejowi bachantki swe nań puścił, wiedząc, czy pojechać do wioski i myśli jeszcze nie skrystalizowanych. - piosence- Daruj luby, że nawet dłoń twą w dłoni trzymając, drżę wobec okrutnych faktów, jakie ci całościowy obrachunek twej doli, tak odmiennie od dawnego, ze wprawił mnie w niespokojne podziwienie, w kibucu, wiesz, wszystkie wypróbowałam. — nie bądź wariatem. Proszę cię. — jestem nim też. — jak to — rzekłem — powiedz mi lepiej, platonie, o przyszłym bycie ot, wśród zabawy, przymioty i zdrożności. Bierzemy żywy i ostry, kłuje nas i nie wysłał go. Potem chodził za psami na ulicy, całował je i lizał. Mówił do pojęć, jakie wytworzył sobie o to, aby, idąc, maskować uda, rozumiejąc, jak powiada platon, iż świat większy jest i rozmaitszy, niż się to śniło i sposoby obycia się bez nich. Prawdziwie to powiadają, iż homo sapiens. piosence - suszarnictwie\n© piosence by piosence - All Rights Reserved niedzwiadek,sucho,obiciowy,gwalcace,poznajacy,lokalizuj,hiperboloida,operowa,\npiosence by https://filedn.com/lnVrLCgEpbiL0UAHnVUjYBm/cbd-15-08-2021-1/ - Sitemap, RSS Feed


Adam Abramowicz o większych zarobkach dla każdego: - To nasza propozycja. Rząd skorzysta lub nie | Gazeta Pomorska\nAdam Abramowicz o większych zarobkach dla każdego: - To nasza propozycja. Rząd skorzysta lub nie\nAgnieszka Domka-Rybka 20.04.2017\n- To nie jest projekt rządu ani KP PIS a mojego Zespołu na rzecz Wspierania Przedsiębiorczości i Patriotyzmu Ekonomicznego oraz Koalicji na Rzecz Sprawiedliwych Podatków - podkreśla w rozmowie z "Pomorską" szef zespołu , Adam Abramowicz, poseł PiS.\n- Wpisuje się w plany państwa podwyżek pensji dla pracowników i uproszenia podatków. Rząd otrzymał od nas gotowy produkt i albo z niego skorzysta, albo nie. W najbliższym czasie nie planuje, odłożył reformę podatkową, ale gdy w Sejmie wrócą rozmowy o jednolitym podatku może sięgnąć po naszą, podkreślam gotową i policzoną propozycję. Daje realną podwyżkę wynagrodzeń, obniża o połowę składkę ZUS dla przedsiębiorców oraz maksymalnie upraszcza system. Spowoduje, że na rynek trafią o wiele większe pieniądze niż z 500 + , ściągnie inwestorów wysokomarżowych przedsięwzięć - nowoczesnych, innowacyjnych, zaawansowanych technologicznie, czyli takich, na których nam bardzo zależy - dodaje poseł szef Zespołu na rzecz Wspierania Przedsiębiorczości i Patriotyzmu Ekonomicznego.\nCzy uwzględniliśmy w projekcie, że po obniżce kosztów pracy oraz ZUS dla przedsiębiorców emerytury będą w przyszłości niższe?\n- Przecież powszechnie wiadomo, że system ZUS jest niewydolny i tak naprawdę nie wiemy, jakie i czy w ogóle będą emerytury za 30 lat. Lepiej więc teraz zarabiać 25 procent więcej oraz płacić o połowę mniejszy ryczałt, niż zastanawiać się, jakie emerytury dostaniemy w dalekiej przyszłości. ZUS przedstawił różne warianty zmian w systemie i jest wśród nich tzw emerytura obywatelska. Być może zmiany pójdą w tym kierunku - podsumował Adam Abramowicz.\nPrzypomnijmy propozycję Zespołu na rzecz Wspierania Przedsiębiorczości i Patriotyzmu Ekonomicznego oraz Koalicji na Rzecz Sprawiedliwych Podatków: Obiecują, że portfele nam spuchną\nZmiany w podatkach konieczne? Przedsiębiorców nie stać na podwyżki pensji (x-news/Polska Press/20.04.2017):\npropozycja obniżki k...\nZespół na rzecz Wspi...


zus oddziały – Gorące tematy – Prawo i wymiar sprawiedliwości - Gazeta Prawna - wiadomości, podatki, prawo, biznes i finanse\nBaza artykułów znajdująca się w serwisie dotycząca tematu zus oddziały. Najnowsze wiadomości i informacje dotyczące zus oddziały.\n32 tys. połączeń ws. koronawirusa odebrali dotąd konsultanci Telefonicznej Informacji Pacjenta - infolinii, gdzie pod numerem 800 190 590 można uzyskać informacje m.in. o postępowaniu w sytuacji podejrzenia zakażenia. NFZ podało odpowiedzi na najczęstsze pytania.\nOdroczenie płatności składek, zawieszenie układów ratalnych. ZUS deklaruje pomoc przedsiębiorcom\nMożliwość odroczenia terminu płatności składek oraz zawieszenie lub wydłużenie spłaty już zawartych układów ratalnych - to udogodnienia dla przedsiębiorców w związku występowaniem w Polsce koronawirusa zadeklarowane we wtorek przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.\nKoronawirus w Polsce. Salony zamknięto, a koszty zostały\nOkoło 90 proc. zakładów fryzjerskich i kosmetycznych przestało działać. Pracownicy nie są w stanie zachować wymaganych odstępów podczas zabiegów.\nTarcza antykryzysowa dobra i… z drewna. Tak polski biznes ocenia propozycje rządu\nDGP spytał właścicieli firm o ocenę rządowych propozycji. Większość wskazuje na braki w rozwiązaniach dotyczących kosztów pracy\nCo wolno, a czego nie wolno osobie poddanej kwarantannie? [WYWIAD]\n- Najważniejsze jest ograniczenie kontaktów społecznych i samoobserwacja - mówi w wywiadzie dla DGP Jan Bondar, rzecznik Głównego Inspektoratu Sanitarnego.\nŚwiadczenie postojowe: W razie wątpliwości ZUS skontaktuje się z wnioskodawcą\nAgata Wiśniewska-Półtorak: Organ rentowy ma pięć lat na wydanie decyzji o nienależnie pobranym świadczeniu postojowym, a po jej uprawomocnieniu – trzy lata na jego dochodzenie\nWIDEOPORADA: Na ilu pracowników można otrzymać zwolnienie ze składek ZUS\nOsoba współpracują jest także osobą ubezpieczoną w rozumieniu ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zwolnienie przysługuje płatnikom składek, którzy zgłosili mniej niż 10 osób, czyli maksymalnie 9.\nMożna już zakładać tymczasowy profil zaufany. Umożliwia załatwianie spraw urzędowych online\nOd czwartku można założyć całkowicie online i bez konta internetowego w banku tymczasowy - ważny 3 miesiące - profil zaufany do załatwiania spraw w urzędzie przez internet - poinformował resort cyfryzacji. Ma to stanowić ułatwienie dla obywateli w zw. z koronawirusem.\nPomoc społeczna odmraża się powoli\nNiektóre ośrodki zaczęły przywracać bezpośrednią obsługę wnioskujących o wsparcie. Wyjścia w teren pracowników socjalnych są jednak nadal ograniczane do niezbędnego minimum


BIO AQUA PUR KOD 106 regulacja procesów biologicznych; 1kg\nUtrzymanie i reaktywacja biologicznych oczyszczalni ścieków. Wzbogacenie składu mikroorganizmów osadu czynnego i złóż biologicznych w celu poprawy ich własności degradacyjnych.\n- Biopreparat BIO AQUA PUR umożliwia lepszą biodegradację zanieczyszczeń w ściekach komunalnych oczyszczalni ścieków;\n- polepsza jakość osadu czynnego przez co obniża zapotrzebowanie energetyczne biologicznej oczyszczalni i - poprawia efektywność oczyszczania;\n- redukuje nieprzyjemne zapachy i ilość powstającego osadu nadmiernego;\nBiopreparat ten zawiera wyselekcjonowane naturalne bakterie unieruchomione na nośnikach mineralnych szczególnie aktywne w stosunku do związków odpornych na naturalną degradację biologiczną w oczyszczalniach ścieków. BIO AQUA PUR znacznie obniża chemiczne zapotrzebowanie na tlen - ChZT - mierzalny parametr poziomu zanieczyszczeń. Tłuszcze, celuloza są dzięki zastosowaniu tego biopreparatu sprawniej rozkładane i nie hamują rozwoju naturalnej flory biologicznej oczyszczalni. Poprawa jest widoczna we wszystkich stadiach oczyszczania : nitryfikacji, denitryfikacji, defosfatacji biologicznej, zagęszczania osadów i stabilizacji osadów nadmiernych. Preparat ułatwia dekantację i napowietrzanie osadów biologicznych oczyszczalni komunalnych i przemysłowych\n- komunalne i przemysłowe oczyszczalnie ścieków działające na zasadzie osadu czynnego lub złóż biologicznych.\nduże zbiorniki wszelkich ścieków o składzie zbliżonym do ścieków bytowo- gospodarczych, studzienki;\n- syfony, kanalizacje, przewody kanalizacyjne;\nBiopreparat BIO AQUA PUR stosuje się cotygodniowo, na wejściu ścieków, bądź w bioreaktorze. Biopreparat BIO AQUA PUR przed zastosowaniem należy aktywować przez rozprowadzenie w ciepłej wodzie (1 kg preparatu na 10 l wody) i po 10 minutach wlać do zbiornika.\nWysiewanie w celu reaktywacji procesu biologicznego: 4 g na 10 kg ChZT ścieku surowego raz w tygodniu. (stosować przez 2 do 4 tygodni).\nWysiewanie w celu podtrzymania efektu lub poprawy oczyszczania w działającej oczyszczalni biologicznej: 4g na każde 10 kg ChZT do redukcji w ściekach oczyszczonych (konieczny pomiar ChZT przed zastosowaniem biopreparatu).\nDoza minimalna 1 g na m³ objętości ścieków w reaktorze. Preparat może być stosowany uzupełniająco z preparatem ACTIFLOC+ (402).\n- Biopreparat BIO AQUA PUR zawiera mikroorganizmy o ukierunkowanym działaniu, związane na nośnikach mineralnych;\n- wygląd : rozdrobniony proszek;\n- uziarnienie : ok.160 μm;\n- gęstość : 0,9 -1;\n- zapach : bez zapachu;\n- kolor : beżowy;\n- pH roztworu nasyconego : 6,5 – 7,5;\n- przechowywanie : 2 lata w temperaturze 5 –40 °C;\n- chronić przed wilgocią , mrozem i dostępem dzieci;\n- plastikowe pojemniki 1 kg;


HP Mini 210 Vivienne Tam Edition – test MobiManiaKa (Exclusive*) | mobiManiaK.pl\n29.05.2010 , Mateusz HP Netbooki Testy\nJesteśmy pierwszą redakcją w Polsce, która miała okazję przetestować i sprawdzić możliwości najnowszego netbooka HP Mini 210 w specjalnej edycji Vivienne Tam, zaprojektowaną przez znaną na całym świecie projektantkę mody. W związku z tym pragniemy podzielić się z wami naszymi obserwacjami na temat tego niezwykłego netbooka i być może ułatwić wam podjęcie decyzji przy zakupie tego urządzenia. Komputer ten dostępny jest tylko i wyłącznie w ofercie salonów firmowych Vobis Digital na terenie całego kraju.\nOficjalna premiera HP Mini 210 miała odbyła się na początku maja i od pierwszych dni po wprowadzeniu go do sprzedaży cieszył się ogromnym zainteresowaniem – głównie wśród kobiet rzecz jasna. Nie ulega wątpliwości, że komputer ten stworzony został specjalnie dla nich – płci pięknej. Nie chodzi tu tylko o grafikę jaka znajduje się na pokrywie matrycy, ale każdy, nawet najdrobniejszy element tego urządzenia mówi nam, że facetowi HP Mini raczej się nie spodoba. I bardzo dobrze, gdyż komputer ten nie jest dla nas.\nHP Mini 210 zainspirowany chińską historią miłosną „Butterfly Lovers„ i ozdobiony motywami motyli, stanowi niezbędny dodatek dla podróżujących kobiet zainteresowanych modą. Rozrywka, praca, komunikacja – w pięknym stylu. Wzornictwo notebooka, nawiązujące do stylistyki wiosennej kolekcji domu mody Vivienne Tam na 2010 rok.\nNawiązanie do motywu Butterfly Lovers widoczne jest nie tylko na obudowie netbooka, ale również w jego wnętrzu, a dokładniej mówiąc na pulpicie systemowym naszego komputera. Oprócz standardowych motywów Windows 7, możemy wybrać specjalny motyw Vivienne Tam. Po jego wybraniu pojawia się animowane menu Start z motywem latającego motyla, niestandardowe ikony zaprojektowane przez Vivienne Tam oraz trzy dopasowane do wzornictwa tapety. Wszystko to razem sprawia, że HP Mini 210 jest jeszcze bardziej kobiecy niż sądziliśmy na początku.\nSpecyfikacja testowanego HP Mini 210 Vivienne Tam:\nProcesor: Intel Atom N470 (512K Cache, 1.83 GHz),\nChipset: Intel NM10 Express Chipset,\nPamięć RAM: 2 GB DDR2,\nMatryca: 10.1″ błyszcząca z podświetleniem LED, 1024 x 600 pikseli,\nKarta graficzna: Intel GMA 3150,\nDysk twardy: 320 GB HDD,\nKomunikacja: WiFi 802.11b/g/n, Bluetooth,\nWejścia/wyjścia: słuchawki, czytnik kart pamięci 5-w-1, 3 x USB, VGA, RJ45 LAN,\nKamera: 0,3 MPix z wbudowanym mikrofonem,\nBateria: Li-Ion, 3-komorowa 2850 mAh, 33Wh,\nWymiary: 268 x 178 x 28\nSystem operacyjny: Windows 7 Home Premium, HP QuickWeb\nHP Mini 210 Vivienne Tam jak widać posiada naprawdę bardzo bogate wyposażenie. Standardowe Netbooki posiadają 1 GB pamięci RAM oraz dysk twardy o pojemności maksymalnie 250 GB. W przypadku tego urządzenia szczegółowa specyfikacja przewyższa konkurencję pod każdym względem. Bardzo dobrym rozwiązaniem było zastosowanie w tym komputerze nieco mocniejszego procesora Intel Atom N470 taktowanego zegarem o częstotliwości 1,83 GHz. Dzięki temu drobnemu zabiegowi HP Mini 210 pracuje szybciej, lepiej oraz stabilniej od przykładowo testowanego przez nas wcześniej Samsunga N210.\nTematyka: HP, Netbooki, Testy\nTagi: Instant-On, Intel Atom N470, Intel GMA 3150, Intel NM10 Express Chipset, Vivienne Tam\nPodobne: Intel Atom N470, Intel GMA 3150, Vivienne Tam, Instant-On, Intel NM10 Express Chipset\n« poprzedni wpis Toshiba JournE dostępna w Niemczech + wideo\nnastępny wpis » Dell Mini 10 przetestowany (wideo)\n17 odpowiedzi na “HP Mini 210 Vivienne Tam Edition – test MobiManiaKa (Exclusive*)”\n18/09/2010 o 23:33\n[…] HP Mini 210 Vivienne Tam Edition – test MobiManiaKa (Exclusive*) […]\nVivienne tam - Forum laptopy.info.pl pisze:\n25/07/2010 o 14:47\n[…] Recenzja: HP Mini 210 Vivienne Tam Edition – test MobiManiaKa (Exclusive*) | MobiManiak.pl […]\nHP Mini 210 HD rozpaKowany (wideo) | MobiManiak.pl pisze:\n21/07/2010 o 11:15\nŁowcy promocji - Vobis, czerwiec/lipiec 2010 | MobiManiak.pl pisze:\n23/06/2010 o 01:15\n[…] HP Mini 210 Vivienne Tam Edition – test MobiManiaKa (Exclusive*)Jesteśmy pierwszą redakcją w Pols… […]\n22/06/2010 o 01:17\n@Sylwia: Oczywiście. Tak samo jak można ustawić motyw Vivienne Tam (czyli motyle), w dokładnie ten sam sposób ustawia się standardowy motyw Windows 7 – aplikacją Stardock MyColors.\n@namalujmnie: 6-komorowa bateria, która pozwoli na 11,5 godziny pracy dostępna jest jako dodatkowe akcesorium jeśli kupisz tego netbooka za pośrednictwem sklepu internetowego HP (US). W Polsce dostępna jest bateria „HP AN06 Mini” również jako akcesorium, a jej cena wynosi 339,00 zł. Ta z kolei pozwoli na 8,5 godziny pracy. Producent zapewnia, że akumulator ten jest w pełni kompatybilny z netbookiem HP Mini Vivienne Tam.\n21/06/2010 o 12:22\n21/06/2010 o 09:00\nczy dostępna jest wersja z 6 komorową bateria? czy dla tego modelu nie przewidzieli większej baterii?? 3 komorowa jak dla mnie jest słaba… co to jest sumując 4 godziny pracy przenosnego komputera… proszę o odpowiedź i z góry dziekuje\n20/06/2010 o 12:29\nmam pytanie odnośnie windowsa. można zmienić te motyle na zwykły układ windowsa z normalnym startem??\n11/06/2010 o 13:59\n01/06/2010 o 14:18\nSzczerze mówiąc nie słyszałem, aby Vobis oferował netbooka Vivienne Tam w kolorze czerwonym, ale możemy sprawdzić tą informację.\nKomputer wygląda mniej więcej tak: http://www….pfashion3/\nEdit: „Model serii Vivienne TAM w kolorze czerwonym dostępny był w naszej ofercie w poprzednim roku. W jego miejsce pojawił się prezentowany w tej chwili na naszej stronie mininotebook z motywem motyli. Jest to najnowsze oferta znanej projektantki i na tą chwilę nie posiadamy informacji dotyczących innego komputera z tej edycji.” – taką informację przesłali pracownicy sklepu Vobis Digital.\n01/06/2010 o 14:11\nDzięki za szczegółowe wyjaśnienia 🙂 Zastanawia mnie jeszcze jedno: tegoroczna edycja Vivienne Tam w kolorze czerwonym jest dostępna w Vobisie i jak ona wygląda?\n01/06/2010 o 14:06\nHP Mini 210 ma dwie kratki wentylacyjne umieszczone po obu stronach netbooka. Komputer ten jest lepiej wyposażony od urządzeń konkurencji, więc zapewnia wyższą wydajność oraz wydziela większą ilość ciepła. niestety spora część ciepła rozprowadza się po obudowie komputera – zwłaszcza jego spodniej części. Podczas standardowej pracy netbook aż tak bardzo się nie grzeje. Znacznie gorzej jest, gdy trochę bardziej obciążymy procesor i układ graficzny.\nBateria rewelacyjna nie jest, gdyż pozwoli tylko na (maksymalnie) 5 godzin pracy minimalnym korzystaniu z komputera i jasności ekranu 30%. Netbooki konkurencji oferują spokojnie 8 godzin, a HP Mini powiedzmy 4.5h.\n01/06/2010 o 13:58\nOk, a grzanie się netbooka 😉 i czas pracy baterii?\n01/06/2010 o 13:56\nNagrałem film, jak odtwarzane były materiały wideo HD i Full HD (YouTube), ale w recenzji tego nie zamieściłem, gdyż film tak „klatkował”, że nie nadawał się do oglądania.\nZe standardowymi formatami tj. 360p oraz 480p nie było najmniejszego problemu. Oczywiście zdarzało się, że netbook zgubił gdzieś przy odtwarzaniu kilka klatek, lecz tak może zdarzyć się nawet na multimedialnym laptopie z Core i7 😉\n01/06/2010 o 13:38\nNo tak, ale bateria trzyma znacznie krócej niż w innych netbookach 🙁 Poza tym co z nadmiernym przegrzewaniem się? Wiadomo, że z filmami HD będzie problem, natomiast jak z odtwarzaniem standardowych filmików z You Tube?\n31/05/2010 o 13:09\nAle te minusy, które wymieniłem, to moim skromnym zdaniem elementy, jakie (ewentualnie) mogą przeszkadzać użytkownikom w komfortowej pracy.\nJeśli komuś podoba się HP Mini Vivenne Tam, to zignoruje wszelką krytykę na temat tego urządzenia, pójdzie do sklepu i go kupi 🙂\nHP Mini 210 był jednym z najlepszych netbooków jakie miałem przyjemność testować. Miał swoje wady (jak każdy komputer tej klasy), ale to nie zmienia faktu, że jest bardzo dobrym netbookiem i gorąco go polecam 🙂\n29/05/2010 o 21:10\nPomyślcie czasami, co piszecie.\nMinusy niemal dyskwalifikują ten komputer jako netbook (przenośny, do podróży), natomiast w podsumowaniu jest napisane:\n„Netbooka HP Mini 210 Vivienne Tam z czystym sumieniem możemy polecić każdemu, lecz szczególnie Paniom”.\nKogoś trochę poniosło? 😉\n6h 2009: "GPS w komórce jest niepotrzebny". 2020: Wolne żarty...gsm\n9h Dobra promocja na beżową płytę indukcyjną Whirlpool WL S2760 BFSagd\n10h Samsung poniósł ogromną stratę. Zmarł twórca potęgi jednego z największych koncernów na świeciegsm\n14h Wyborna promocja na Xiaomi Redmi Note 8 Pro! W tej cenie to prawdziwy rarytasgsm\n182 queries. 0,488, 0.488 (0,488) seconds.


Re: Schody na półpiętro [odnośnik] 04.07.16 6:18\n| z salonu\nWcale nie chciała uciekać.\nPoczątkowy niepokój, rozsiewający się po każdym calu jej ciała drobnymi ziarenkami wspomnień ostatnich dni, rozpłynął się w aurze sylwestrowego wieczoru. Nie w winie, bo czymże był jeden jego kieliszek w porównaniu z całymi butelkami, chowanymi skrzętnie w zakamarkach Ludlow przez posłuszne skrzaty? W odróżnieniu od większości młodziutkich szlachcianek Laidan prezentowała się świeżo, upojona innym rodzajem krwistej przyjemności, odurzającej mocniej od jakiegokolwiek trunku. Wolność; nie sądziła, że kiedykolwiek będzie za nią tęskniła, że kiedykolwiek odczuje jej brak. Tylko raz nałożono na jej wątłe nadgarstki kajdany, wzmocnione węzłem małżeńskim, ale i z tej sytuacji odnajdywała drogę ewakuacyjną, przez większość swojego życia oddychając swobodnie, pełną piersią, wiedząc, że to ona decyduje o każdym kolejnym kroku. Mąż stanowił przydatny rekwizyt, lalkę brzuchomówcy, wypowiadającą jej wolę. Naiwnie sądziła, że tak będzie zawsze. Że Marcolf uzyska nieśmiertelność, mogąc czuwać nad nią przez cały czas. Że Reagan nigdy nie zostanie brutalnie wystawiony na poznanie prawdy. Że Samael będzie kochał ją z każdym dniem jeszcze mocniej, zastępując jej ojca. Że ona sama zwalczy każdą przeszkodę, by utrzymać status quo i koronę królestwa. Myślenie magiczne stawało się rzeczywistością...do czasu wielkiego krachu, gdzie każda część opoki, o którą się opierała, roztrzaskała się w drobny mak, kalecząc kamiennymi odłamkami te wątłe pozostałości, jakie miały siłę oprzeć się pierwszej fali destrukcji.\nTego wieczoru chciała o tym zapomnieć, odsunąć od siebie ostatnie tygodnie. Powracała przecież oficjalnie na salony po długiej chorobie, prezentując się doskonale. Wyprostowana, w wspaniałej sukni ukochanego koloru, z włosami równo zaczesanymi w wyrafinowany kok, gotowy do rozpuszczenia po wyjęciu zaledwie jednej rubinowej spinki, skrzącej się w złotych kosmykach niczym zastygnięta krew. Uśmiechała się do młodziutkich szlachcianek, w myślach już zamykając je w trudnych do odsunięcia szufladkach. Jak za dawnych czasów, gdy tkała w myślach sieć skojarzeń, słabych i mocnych stron, planując towarzyskie powiązania i mogące przydać się koneksje. Czuła się silna, mając obok siebie wiekową acz w dalszym ciągu liczącą się w arystokratycznej socjecie lady Nott i Cedrinę, piękną i władczą pomimo smutku jaki sprowadzała na nią choroba męża. Avery przez większość swego życia szczerze gardziła żeńską częścią świata, ale ostatnie doświadczenia - czyżby dopiero teraz poznała prawdziwą dolę kobiet? - obdarły ją także z aroganckich złudzeń. Każda cierpiała, każda z nich była lub stanie się w pełni zależna od mężczyzn i nawet jeśli uda się jej uniknąć egzekucji od razu, to ta będzie wisiała nad ich pięknymi główkami każdego kolejnego dnia. Spadając bolesnym ciosem w najmniej spodziewanym momencie.\nNie, nie roztkliwiała się, niektórym niezbyt lotnym umysłowo panienkom życząc szczerze brutalnego męża, mogącego utemperować je do odpowiedniej, szlacheckiej formy. Te myśli nie uległy jednak żadnemu zwerbalizowaniu a Laidan opuszczała salon, uśmiechając się porozumiewawczo do Cedriny i Adelaide. Zbyt długo zwlekała z zmoczeniem ust w kolejnym kieliszku: potrzebowała go, by uspokoić się już zupełnie, bawiąc się w dziecięcą grę w udawanie. Udawała przecież, że nic się nie zmieniło, że to kolejny szczęśliwy Sabat...tak różny od poprzednich.\nW tłumie pojawiających się gości nie zauważyła Reagana, co wywołało kolejną falę ulgi. Nie ostateczną, tę poczułaby dopiero w momencie, w którym na salonach nie pojawiłby się także Samael. Na razie nieobecny. Jakaś głupia nadzieja w jej sercu uważała, że pierworodny pozostanie w Shropshire, zdjęty niemożebną żałobą, ale...nie była już głupia. Jak najszybciej przeszła przez zapełniający się parkiet, odmawiając kilku szlachcicom pierwszego tańca, po czym ruszyła w górę po schodach, ujmując w dłonie materiał sukni. Potrzebowała alkoholu, chwili oddechu i...męskiego ramienia.\nMogła się spodziewać, że spotka go właśnie tutaj, tuż przy stoliku zastawionym alkoholem. Odszedł od niego przed sekundą, przystając przy wysokiej balustradzie. Laidan porwała z lewitującej tacy kieliszek wina i przystanęła obok Sorena, przeszywając go błękitnym spojrzeniem. - Synu - powiedziała w ramach powitania, czekając aż okaże jej należny szacunek. Gdy już rytuał uprzejmości został odczyniony - ach, patrzcie, na moje doskonale wychowane dziecko - upiła łyk wina. - Powiedz, że twój brat nie pojawił się w kasynie - powiedziała chłodnym tonem, próbując zakląć rzeczywistość a w jej wzroku rozbłysła wręcz błagalna nuta, na szczęście równie szybko ukryta za roziskrzoną władczością. Lady Avery zasługiwała na miano doskonałej aktorki. W doskonałej charakteryzacji ukrywającej siniaki, w kostiumie dopasowanym do czasów świetności, z pięknym mężczyzną u boku nikt nie mógł pomylić jej z kimś innym.\nRe: Schody na półpiętro [odnośnik] 04.07.16 11:31\nNie udało mu się zwieńczyć tego karcianego turnieju szklaneczką znamienitej Toujours Pur. Nawet nie zauważył jak szybko to zleciało. Do północy zostało już mniej niż więcej czasu, co oznaczało, że wkrótce będzie mógł przestać się przejmować ilością wypitego alkoholu. Nie wątpił, że taki znamienity gospodarz jak lady Nott przygotował wystarczające ilości na tak niezwykłą okazję. Jednak póki co przydało się zachować chociaż odrobinę trzeźwości i światłości umysłu. Ostrożnie wstał od stołu, aby przypadkiem nie uderzyły go nagłe zawrotny głowy. Skinął głową Perseusowi; zapewne jeszcze spotkają się tego wieczoru, mniej lub bardziej rozpoznając się nawzajem. Nie chciał mu być jednak balastem, przecież czekała na niego narzeczona, a on wystarczająco nastręczał mu już problemów. Jednak jego obecność była doprawdy zbawienna. Gdyby nie on prawdopodobnie nie wykrzesałby z siebie tyle chęci, aby stawić się na Sabacie. Zapewne byłby już pijany grubo przed dwudziestą i nikt nie mógłby na to poradzić. Sytuacja jednak potoczyła się inaczej. Teraz był tutaj i przez chwilę mógł udawać, że nic się nie stało. Przecież umiał. Był doskonały w tej grze, której uczono go na równi z pierwszym krokami. Maska była już naprawdę doskonała, przywierała do twarzy idealnie. Maskowała wszystkie troski, smutki i rozczarowania, od zawsze. Nie musiał udawać, że świetnie się bawi. Po prostu odsunie się na bok jak zwykle, pozwoli innym przejąć pałeczkę, to inni wirować będą po parkiecie w takt skocznej muzyki i perlistych wybuchów śmiechu. Jeśli stanie odpowiednio daleko od całego tłumu nikt nie zauważy delikatnej siatki pęknięć, która powstała stopniowo już od początku grudnia, a której istnienia z uporem maniaka się wypierał. Liczył, że dopóki nie zaakceptuje tego faktu to nie będzie miał on racji bytu. Nie miał pojęcia jak bardzo się mylił.\nŚwistoklik nie był najlepszą formą komunikacji, zwłaszcza dla niego w tym stanie. Zawroty głowy niestety się pojawiły, jeszcze bardziej pobudzającego jego pijany umysł. Zazwyczaj szczycił się mocną głową, która prawdopodobnie była wrodzoną cechą rodu Averych. Jednak, co innego spokojne sączenie ognistej w odpowiednim towarzystwie, a co innego przymusowe pochłanianie alkoholu, w którym do niedawna macerował się jakiś jadowity stwór. Musiał jednak przybrać dobrą minę do złej gry. Do północy wciąż brakowało, a on miał przecież misję. Tę jedną jedyną pobudkę, która pchała go do przodu przez cały ten wieczór, zmuszając go do nieporzucania logicznego myślenia na rzecz wygodnej utraty kontroli. Powinien znaleźć matkę, najpewniej jeszcze przed Samaelem, inaczej ta stanie się dla niego nieosiągalna w samotności przez resztę przyjęcia. Potrzebował jednak chwili samotności. Cały czas przewija się w tłumie, najpierw w kasynie, teraz w tej wspaniałej posiadłości. Towarzystwo samego siebie stanowił więc wręcz pewien towar deficytowy. On jednak nie miał ochoty na zamienianie uprzejmości z mijanymi ludźmi, z minuty na minutę coraz bardziej. Nie chciał stać się opryskliwy i zgryźliwy, przecież nie na to umawiał się z matką, mogłaby unieważnić całą tę umowę, gdyby dowiedziała się, jaką opinię rozsiał w tłumie. Jego organizm potrzebował jeszcze czasu, aby przefiltrować cały ten wlany w siebie trunek, przyjąć go, a wtedy znów będzie gotowy na stawienie czoła światu.\nTylko wchodzenie po schodach w aktualnym stanie nie było wyjątkowo dobrym pomysłem. Mógł się przecież zachwiać niebezpiecznie i wyrżnąć widowiskowego orła, a przecież nie był na miotle. Czy życie nie było mu miłe? Fakt, teraz nie bardzo. Jednak udało mu się bezpiecznie pokonać wszystkie marmurowe stopnie, aby stanąć pewnie na półpiętrze. Jego spojrzenie w pierwszej chwili padło na suto zastawiony stolik. Nie był to jednak jeszcze czas na ponowne picie. Wziął szklankę ze zwykłą wodą z lodem i obrócił się w stronę balustrady, z zaskoczeniem doznając wyjątkowej ulgi, kiedy dała mu ona swoje oparcie. Przyglądał się niewidzącym spojrzeniem wirującemu w dole tłumowi i chłonął błogi szmer, tak oddalony od niego, kojący wręcz. Niestety niedane mu było zażywać tego spokoju dłużej. Dźwięk obcasów szybko dotarł do jego głowy i jeszcze szybciej pożałował, że nie ma w szklaneczce ognistej. Nie był jeszcze gotowy na spotkanie z matką, ale teraz nie miał już nic do gadania.\n- Matko - odrzekł na jej powitanie, pochylając głowę z należnym jej z tego tytułu szacunkiem, chociaż sam nie wiedział, czy rzeczywiście go dla niej posiada. - Widocznie stwierdził, że utopi swe smutki w alkoholu i towarzystwie, a nie samotności. - Jego głos był wyzuty z emocji, nie miał dla brata ani krzty współczucia, zasłużył na każdą cząstkę bólu, jaką obdarowywało go życie. Nie sądził jednak, że ten go w tej chwili odczuwał. - To dziwne, że role nagle się tak odwróciły - zauważył, gdy jego spojrzenie ponownie powróciło do scen rozgrywających się w dole. Dawali mu dystans, którego potrzebował teraz niczym tlenu.\nRe: Schody na półpiętro [odnośnik] 04.07.16 12:25\nTrzymany w ręku kieliszek wina dopełniał dzieła perfekcyjnej charakteryzacji. Alkoholowy atrybut bogini władzy dodawał jej siły, nie osłabiając przy tym umiejętności logicznych...przynajmniej na razie. Sączyła przecież krwistoczerwony płyn nieznośnie powoli, jeszcze zastanawiając się nad ostatecznym wyborem. Wychylać kolejne kryształowe szkiełka tak długo, aż zacznie czuć się w pełni sobą? Kuszące; pragnęła zapomnienia, relaksu, słodyczy wina rozlewającej się po ustach wręcz niemoralną rozkoszą. Stałaby się odważniejsza, utopiłaby wewnętrzny strach, ciągle zawiązujący wnętrzności w ciasny supeł na samą myśl o pojawieniu się tuż obok Samaela. To właśnie dzięki niemu wahała się nad zachowaniem trzeźwości. Musiała być czujna, wiecznie gotowa niczym zaniepokojone zwierzątko śpiące z otwartymi oczami, by odpowiednio wcześnie zauważyć skradającego się drapieżnika, gotowego żywcem rozerwać wątłe ciało. Chciała uniknąć konfrontacji, zachować ten Sabat w pamięci jako magiczną furtkę do innego świata przeszłości, gdy sunęła środkiem sali, ściągając na siebie spojrzenia pełne zachwytu a jej wzrok spoczywał tylko na jednym mężczyźnie, na którego widok jej źrenice pochłaniały niemalże jasnogranatową obwódkę, roziskrzoną pragnieniem i miłością.\nNie tak jednak patrzyła na Sorena, śledząc wzrokiem wysoką, smukłą sylwetkę, należącą do jej drugiego syna. Po raz pierwszy pojawiała się u jego boku z własnej woli, niezmuszona konwencją ani oczekiwaniami zgromadzonych gości. Nie było to jednak wyrafinowaną zagrywką a instynktowną próbą schronienia się w bliskości Avery'ego. W ogóle nie przypominał Marcolfa, ot, męska kopia jej samej. Pełne, wręcz wulgarne usta, ostre kości policzkowe, duże oczy, złote włosy opadające nonszalanckim kosmykiem na wysokie czoło. Soren wyglądał pięknie: dopiero teraz, gdy z jej oczu opadły łuski nienawiści, mogła to dostrzec, co prawda kierowana bardziej wskrzeszoną na tych kilka godzin megalomanią niż matczyną miłością, ale jednak...coś się zmieniało. Szukała sojusznika tam, gdzie wcześniej widziała okropny zbiór kości i tkanek, połączonych z nią wyłącznie genetyczną więzią. Chodzący dowód jej porażki, teraz wydającej się zaledwie leciutkim koszmarem w porównaniu z cierpieniami, jakie zesłał na nią Samael. Drgnęła nieco nerwowo, zerkając w tył, paranoicznie wyczuwając czyjąś obecność. Nikt jednak nie stał za jej plecami; mogła powrócić do wyprostowanej sylwetki, robiąc jeszcze krok bliżej Sorena i wsuwając rękę pod jego ramię. Idealny obrazek matki i syna, przedstawicieli rodu Averych, obserwujących z góry cały szlachetny światek, tańczący według wybranej przez nich muzyki. Jak dobrze było choć przez chwilę wmówić sobie posiadanie takiej władzy; choć na sekundę odsunąć od siebie ostatnie tygodnie, choć na moment odetchnąć pełną piersią, wdychając zapach wina i drogich perfum.\nInformacja o tym, że Samael jednak pojawił się na Sabacie, nałożyła jednak ponownie stalową obręcz na jej płuca, ale...nie skuliła się, nie drgnęła, wypijając do końca kielich wina i od razu sięgając po kolejny. Ostatni tego wieczoru. Wybrała trzeźwość, rozsądek i...iluzję, jaką serwowała sama sobie. Była silna, ostatnie tygodnie się nie wydarzyły, Sam nie sięgnął brutalnie po jej ciało, nie uderzył jej, nie upokorzył, nie zniszczył. Ostatnie dwa miesiące nie istniały. Powtarzała to sobie w kółko, posyłając Sorenowi lekki uśmiech. - Ktoś wywrócił szachownicę, niszcząc wszystko, co zostało do tej pory zbudowane... lecz to najlepsza szansa, by ustawić figury według nowego szyku - odparła wieloznacznie, wręcz zagadkowo, nie spuszczając wzroku z blondyna, jakby bojąc się, że gdy spojrzy w dół w tańczącym tłumie zobaczy swój koszmar. - Przemyślałeś moją propozycję? - spytała prawie obojętnie, acz z wyraźną sugestią, że może albo zasilić armię pionków, pierwszych na linii strzału albo razem z nią popracować nad taktyką przetrwania.\nRe: Schody na półpiętro [odnośnik] 04.07.16 18:34\nStojąc na półpiętrze, z którego roztaczał się doprawdy imponujący widok nie czuł się ani trochę zwycięzcą. Nie miał w sobie wrażenia, że stoi niczym król na zamkowym balkonie, który ogląda bawiący się w dole plebs. Nigdy nie miał takich megalomańskich wręcz zapędów, nie czuł pragnienia władania, decydowania o życiu i śmierci innych. Przez takie, a nie inne wychowanie w jego sercu głównie kwitło pragnienie zwykłego, spokojnego życia. Wszelkie górnolotne aspiracje przypadły więc w spadku jego starszemu bratu i jakoś nigdy mu to nie przeszkadzało. Teraz nic nie ulegało zmianie. Przyglądając się z góry zebranemu tłumowi o nienagannym statusie krwi nie rozważał jak zaskarbić sobie nad nimi władzę. Chłonął tę pulsującą atmosferę, jak gdyby mogła ona uratować jego powoli umierające wnętrze. Zastanawiał się jak bardzo widowiskowo roztrzaskałaby się trzymana przez niego w ręku szklanka, gdyby upuścił ją na dół. Czy równie szybko jak jego życie? Czy drobne odłamki nieszczęsnej egzystencji ugodziłyby również innych - bliskich czy zupełnie obcych? Trochę czuł się jak taka nie do końca napełniona szklanka. Wypełniła go spora dawka nadziei, wiary, że wszystkie poplątane ścieżki mają szansę się wyprostować. Stał na balustradzie, trzymany czyjąś opiekuńczą ręką, tak jak robił to teraz sam. Tylko jego ktoś puścił, opuścił nawet i pozwolił, aby przy najmniejszym podmuchu, delikatnym wietrzyku jak powiew od sowich skrzydeł, spadł gwałtownie, ostro, niespodziewanie wprost na marmurową posadzkę. Był rozłupany na milion małych kawałków, chociaż na zewnątrz idealny chłód nie zdradzał go ani trochę.\nNie zmienił pozycji, nie rozluźnił nacisku palców na szkło. Po prostu trwał, próbując przeżyć kolejne minuty bez drażniącej potrzeby rozbicia się w mniej metaforyczny sposób. Piekielna szklanka utrzymywała go przy życiu. Idiotyczne wręcz wrażenie, że nie może jej opuścić tak jak inni opuszczali go bez problemu. Grał idealnie swoją wspaniałą rolę idealnego szlachcica, ale przecież pozostali mogli jeszcze obejście się bez niego. Chciał jeszcze przez chwilę pozostać niewidocznym, samotnym. Podobno tylko matka może znaleźć w takiej chwili swojego dziecko. Czy może być więc większa ironia losu niż pojawienie się Laidan u jego boku? Mógł jednak odejście, nie był przykuty żadnym łańcuchem nawet, jeśli jego równowaga była odrobinę zaburzona. Nie było jednak potrzeby uciekać. Wszystko się skończyło, kończyło się już dawno, a on był zbyt głupi, aby to wtedy zaakceptować i odpowiednio przygotować. Wykazał się popisową nierozwagą sądząc, że za niezwykłe pokłady szczęścia przyjdzie mu zapłacić naprawdę słono. Teraz było mu już wszystko jedno. Oblała go słodka obojętność, chociaż wiedział, że skończy się ona tylko, gdy zostanie w końcu sam. Póki co towarzyszyła mu matka. Uniósł brwi w wyrazie zaskoczenia, gdy dotknęła jego ramienia. To chyba drugi raz w życiu, kiedy zrobiła to z własnej, niczym nieprzymuszonej woli. Nie był przyzwyczajony do przekraczania przez innych jego prywatnej przestrzeni, ale nie zadrżał pod jej dłonią. Była na świecie już tylko jedna osoba, której dotyk sprawiał, że jego ciało drżało i to na pewno nie z obrzydzenia. Wiedział, że pożądanie to magia stara jak świat i dobrze opanowana mogła dawać ogromne korzyści. Jednak, jeśli opierała się ona na miłości - była niezwyciężona. Nie miał więc wątpliwości, że przepadł dla świata, dla każdej jednej osoby, kobiety czy mężczyzny. Może wziąć zgodnie z wolą innych ślub, ale jego zmarzłe serce już biło pod czyjąś komendę i jeśli ona ucichnie to on również.\n- Przemyślałem. - Cicho słowo rozdarło ciszę, w której wcześniej rozmyślał nad enigmatyczną odpowiedzią Laidan. Nie wiedział, co się stało, prawdopodobnie nigdy się nie dowie, ale coś się zmieniło. Byłby głupcem, gdyby nie skorzystał z tej wyjątkowej szansy. Przecież i tak nie miał nic do stracenia, jedynie do zyskania. Obrócił głowę w jej stronę i odszukał tak bliźniaczo podobne do swoich oczu. - Zgadzam się. - Każda cząstka ciała bolała go, gdy potwierdził podjętą decyzję. Przymknął oczy, jakby mogło to coś zmienić. Przecież nie było już odwrotu.\nRe: Schody na półpiętro [odnośnik] 05.07.16 12:51\nZaskakujące, jak podobne uczucia targały zarówno matką jak i synem, ukrywającym rozpacz pod złotą aurą zewnętrznego piękna. Laidan nigdy nie rozkładała swoich uczuć na czynniki pierwsze, przyjmując je w całym dostępnym spektrum: być może dlatego, że niezmiernie rzadko targał nią smutek czy też złość. Do tej pory życie lady Avery usłane było klejnotami, drogocennymi obrazami i intensywną miłością a większe troski pojawiały się na horyzoncie zdarzeń w tak dużych odstępach czasu, by mogła o nich z powodzeniem zapomnieć. Prawdziwie cierpiała tylko żegnając na zawsze umierającego ojca. Nic innego nie było w stanie zaboleć ją do żywego; nawet plugawy oraz brzemienny w skutkach gwałt zamknął ją w okowach bólu na zaledwie rok. Później odbiła się od dna jeszcze silniejsza, jeszcze bardziej świadoma swej władzy, wykorzystując okrucieństwo losu do odbudowania nowych zasad rządzących szczęśliwym małżeństwem. Po czymś takim nic nie stanowiło już ostatecznego zagrożenia a Laidan szła przez życie z jeszcze większą dumą, zaprawiona w boju z przeciwnościami losu.\nSzkoda, że w całej swej słodkiej megalomanii nie zauważyła, że największy wróg, mogący zabić ją w najpodlejszy z możliwych sposobów, jest tuż obok, będąc jednocześnie osobą, której zaufała i którą pokochała bez żadnych zastrzeżeń, gotowa spopielić świat, by go uszczęśliwić. Nie przyjmowała do wiadomości popełnionej pomyłki. Przyznanie się do tak karygodnego błędu zniszczyłoby już całkowicie jej wiarę w własną nieomylność i wyjątkowość, zmieniając także obraz perfekcyjnego ojca. Wybielała Marcolfa dalej, nawet pomimo pozostawienia jej samotną wobec nadchodzącej burzy. Nie miała na kim się oprzeć i dlatego też w popłochu szukała sojusznika, widząc go w swym drugim synu.\nJedynym, który wiedział prawie o wszystkim, który mógł zgodnie z prawem dziedziczyć majątek i tytuły i który został na placu boju. Równie samotny i zdruzgotany odejściem Allison. Laidan najchętniej posłałaby za nią morderczą klątwę, ale...musiała mierzyć siły na zamiary. W tym momencie najwyższą potrzebą stało się ochronienie nazwiska, rodziny i...jej samej. Nie grała jednak w otwarte karty, przyjmując odpowiedź Sorena z niezauważalną ulgą. Kiwnęła tylko powoli głową, uśmiechając się z satysfakcją, rozświetlającą jasnogranatowe oczy dawnym blaskiem, typowym dla chwil, gdy każda kolejna zapadka wspaniałego planu trafiała na swoje miejsce. Tym razem nie miała w głowie wyrafinowanej układanki a wręcz żałośnie proste pragnienie bezpieczeństwa. Kto by pomyślał, że ostoją w huraganie szaleńczych działań Samaela, stanie się właśnie jej młodszy syn?\nNie wysuwała dłoni spod jego ramienia, stojąc przy nim blisko i swobodnie, jakby ustawiali się do kolejnego świątecznego zdjęcia, z lekkimi uśmiechami i wyniosłymi spojrzeniami przyklejonymi magicznie do pięknych twarzy.\n- Doskonale - odparła lekko, odstawiając kieliszek na lewitującą tacę. Dłonie aż zadrżały jej w smutnej chęci sięgnięcia po kolejną porcję wina, ale powstrzymała chwilową słabość, ponownie zerkając w dół, na różnokolorowy tłum, zagęszczający się z każdą sekundą. - W ciągu najbliższych tygodni znajdziemy ci narzeczoną. Potem szybki ślub i równie szybkie pojawienie się dziedzica - kontynuowała z równą nonszalancją, jakby opowiadała mu o planach dotyczących magicznych przystawek na noworocznym przyjęciu a nie opisywała życie, jakie czekało na niego już za rogiem. - Będziesz dobrym ojcem - dodała nagle, jedyna rysa na nieskazitelnym wizerunku dawnej Laidan. Nie patrzyła na niego, nie chcąc, by zobaczył w jej oczach...żal? Wyrzuty sumienia? A może po prostu przyziemny strach?\nRe: Schody na półpiętro [odnośnik] 05.07.16 21:31\n| z kasyna\nGra w końcu dobiegła końca, a Perseus był niemalże o krok od odetchnięcia z ulgą. Nie dlatego, że nie lubował się w karcianych rozgrywkach sowicie zapijanych luksusowymi trunkami - wprost przeciwnie, aktywność ta plasowała się na wysokim miejscu na liście jego zainteresowań, lecz tego wieczoru jego priorytety leżały gdzie indziej. I nie wynikało to tylko i wyłącznie z osobistości zasiadających przy krupierskim stole, chociaż oczywiście Avery wyselekcjonowałby je o wiele ostrożniej i dokładniej. Alkohol lekko szumiał mu w uszach, gdy niemalże automatycznie skinął głową w odpowiedzi na gest Sorena, który zdematerializował się nim szlachcic przypomniał sobie, że miał zamiar mieć na niego oko. Skrzywił się nieznacznie, po czym powstał z miejsca i dziękując za grę pozostałym dżentelmenom, skierował się do świstoklika. Nic już po nim w kasynie. Nieprzyjemne szarpnięcie w trakcie błyskawicznej podróży wykrzywiło jego usta po raz kolejny.\nJakim cudem mieli to przeżyć panowie, którym (nie)szczęśliwie przypadła w udziale większa ilość toastów?\nHampton Court nie wyglądało tak, jak się spodziewał. Sama posiadłość oczywiście nie zmieniła się ani odrobinę od ostatniej jego wizyty, jednak sylwestrowi goście rozpierzchli się we wszystkich kierunkach, a gdy zewsząd dobiegały ich tworzące kakofonię śmiechy, niemożliwym zdawało się znalezienie osób poszukiwanych. A przecież swój cel Avery miał jasno określony. Przebrnął więc przez ogród, hol wejściowy, sto saloników, bibliotek i innych komnat, nim ostatecznie trafił na balkon, na którym lady Greengrass plotkowała z lady Carrow. Przywitał je obie kurtuazyjnym pocałunkiem w smukłe dłonie, po czym grzecznie przeprosił Inarę za porwanie jej towarzyszki, której nie miał zamiaru już tego wieczoru odstępować na krok. Podsuwając Lilith ramię, skinął głową w kierunku Weasleya (jeszcze się plątał wśród prawdziwej szlachty? kasyno i ciepłe przywitanie lady Nott mu nie wystarczyło?), lecz w geście tym było więcej ironii niż uprzejmości. Pytając o dotychczasowe wrażenia z celebracji sylwestrowych, Avery prowadził swoją przyszłą żonę do wnętrza budynku, by nie marzła już dłużej na mroźnym wietrze i właśnie tam, nieopodal marmurowych schodów, dostrzegł kolejne znajome sylwetki, a jego usta po raz kolejny rozciągnęły się w czarującym uśmiechu. Zabębnił palcami o bogato zdobioną balustradę, a głuchy dźwięk rozniósł się echem, zdradzając tym samym ich obecność na tyle wcześnie, by mogli bez obaw dokończyć swoją wymianę zdań, nim kolejni rozmówcy dosłownie wyskoczą im zza pleców, przyprawiając jednocześnie o zawał serca.\n- Laidan, obawiam się, że nawet nie próbowałaś nie przyćmiewać zgromadzonych tu dzisiaj kobiet - zaśmiał się lekko w ramach przywitania, by z tym nieskrywanym komplementem złożyć pocałunek na dłoni arystokratki, a w oczach Perseusa pojawił się błysk zadowolenia, gdy dostrzegł spoczywający dookoła łabędziej szyi lady Avery kunsztowny naszyjnik, który podarował jej zaledwie przed paroma dniami z okazji urodzin. - Sorenie, mam nadzieję, że twoja podróż była bezproblemowa - zwrócił się po chwili do kuzyna, nawiązując z czymś na kształt troski do wartko lejącego się w kasynie Toujours Pur. Ścisnął lekko spoczywającą na swoim ramieniu dłoń Lilith. Zdaje się, że i jej nie ominęła gościnność lady Nott.\nRe: Schody na półpiętro [odnośnik] 06.07.16 16:15\nŁaknął poczucia kontroli.\nŻycie pozbawiało go jej tak często, że doszukiwał się jej w każdym możliwym elemencie. To właśnie dlatego na przekór wszystkiemu i wszystkim został graczem Quidditcha. To była jego decyzja, obojętnie za jak bardzo kontrowersyjną uchodziła. W powietrzu też skazany był na własny osąd. Co prawda musiał współpracować z drugim pałkarzem, ale nie było to trudne. W starciu z tłuczkiem był przecież sam, jego myśli pierzchły gdzieś daleko, czy da radę odbić piłkę było jego jedynym problemem. Teraz natomiast wszystko miało się zmienić. Już jakiś czas temu utracił władzę nad swoim życiem, bezradnie przyglądając się jak różne sprawy plączą się i rozwiązują bez jego interwencji. Wystrzępione resztki niezależności miał oddać w ręce własnej matki. Z założenia rodzicielka kieruje się dobrem swojego dziecka, chce dla niego jak najlepiej, więc w alternatywnej rzeczywistości nie musiałby mieć żadnych oporów. Niestety Laidan złożyła mu swego rodzaju propozycję nie do odrzucenia. Miał otrzymać gwarancję nietykalności ukochanej bliźniaczki, potwierdzenie, że Samael nigdy nie położy na niej swojej brudnej łapy. Ceną za to miało być oddanie swojego życia kukiełkowemu teatrzykowi szlachciców, stanie się jedną z osób, którymi dotychczas jedynie gardził.\nMożna by pomyśleć, że w obliczu otrzymanego dzisiaj listu wszystko się zmieniło. Skoro Allison uciekła to jawnie odcinał się od niego, jego protekcji, tym samym zakładając, że da sobie radę sama. Nie musiał więc wchodzić w ten cały układ. Przecież tak bardzo go zraniła. Pamiętał pisane z wściekłością litery odpowiedzi, w które wciskał zaczątki rosnącego w nim bólu. Zostawiła go. Po raz kolejny skazywała na wieczne oczekiwanie. Co więcej mógł nawet nie dostawać listów. Oboje wiedzieli, jakie będą konsekwencje jej decyzji. Uroczyście zerwała zaręczyny. Oznaczało to, że w krótkim czasie odbyć się może proces wydziedziczenia. Co z tego? Przecież nie ma jej tutaj, jest wolna. Tylko to oznaczałoby danie zielonego światła starszemu bratu, oficjalne pozwolenie na rozpoczęcie krwawego polowania o strasznym finale. Obojętnie jak bardzo raniła go ta całkiem samolubna decyzja to ani na trochę nie przestawał jej kochać. Nie chciał wiedzieć, kim byłby bez niej przy boku. Nie miał więc wyboru. Starał się nie myśleć tylko o drugiej stronie medalu, o tym, że wbijał sztylet w pierś jedynej osobie, którą kochał, ale i sobie samemu.\nNie dał po sobie tego poznać. To zamknięcie oczu było jedyną oznaką szalejących w nim emocji. Spora dawka alkoholu działała na niego otępiająco i czuł, że wypicie takich ilości go w kasynie koniec końców okazało się zbawienne. Odwrócił głowę, gdy uśmiech pojawił się na jej wargach. Wygrała. Pozwolił jej na to tylko dlatego, że starszy brat nie czerpał z tego żadnych korzyści. Przytknął do ust szklankę i szybkim haustami opróżnił ją z reszty wody. Grdyka zadrżała mu, gdy usłyszał tę wyliczankę, w jaką wkrótce miało zmienić się jego życie. Nie odpowiedział. Odstawił szkło na tacę, chroniąc ją przed rozbiciem się na posadzce sali balowej. Już nie mógł tego zrobić.\n- Miałem dobry wzorzec - rzekł, nie ukrywając chłodu w swoim głosie. Ojciec dał mu naprawdę wiele. On i Allie sprawili, że nie stoczył się na samo dno. Wiedział, że nawet, jeśli przyjdzie mu mieć dzieci z czystego obowiązku to będzie je kochał. Nie zrobi im tego, co zrobiła mu matka. Na szczęście przerwano tę kanonadę myśli narastającą w jego głowie. Z ulgą zarejestrował pojawienie się Perseusa wraz z narzeczoną. Zmiana tematu była idealnie wymierzona w czasie. Naprawdę gorzkie słowa nie zdążyły paść.\n- Lady Greengrass, cieszę się, że mamy okazję znów się zobaczyć - powitał ją, zgodnie z etykietą oczekując aż pierwsza poda mu dłoń, którą muśnie delikatnie wargami. W końcu od tej chwili jest przykładnym szlachcicem. - Wszystko w porządku, chociaż podróże świstoklikiem nie należą do moich ulubionych. - Coś na kształt uśmiechu łamie prostą linię jego warg po raz pierwszy od dłuższego czasu.\nRe: Schody na półpiętro [odnośnik] 06.07.16 19:34\nByłam wdzięczna Perseusowi, że wyciągnął mnie z balkonu nim moja arogancka, upojona winem część weźmie nade mną górę i pośle wszystkich do diabła. Ściskałam jego przedramię, niezbyt mocno, jednak na tyle stanowczo na ile tego potrzebowałam w zaistniałej sytuacji. Czas spędzony na świeżym powietrzu z pewnością miał ogromny wpływ na moje samopoczucie i gdyby nie nieprzyjemna koniec pobytu tam, zapewne zapisałabym go do tych z grona całkiem udanych. Myślami krążyłam jeszcze wokół ostatnich słów Inary. Naprawdę się zakochałaś. Spojrzałam na kroczącego obok mnie arystokratę a na moich ustach, jak na zawołanie pojawił się uśmiech. Był perfekcyjny w każdym calu. Mój wzrok prześlizgiwał się chwilę po ostrych rysach jego twarzy, by finalnie skupić się na jego ciemnych, niemal czarnych oczach, które ze charakterystycznym dla siebie chłodem obcinały zmieniającą się przed nami z każdym kolejnym krokiem, scenerię. Mogłabym tak wpatrywać się w niego godzinami, studiując każdy jego gest czy ruch; a już w szczególności teraz, kiedy w moich żyłach płynęła krew z domieszką wina. Na Merlina! Inaro masz absolutną rację, jestem bezgranicznie i nieodwołalnie zakochana w Perseusu Averym.\nDosłownie parę chwil później, przemierzając kolejne odcinki rozległych i bogato zdobionych korytarzy, natknęliśmy się na dwójkę dobrze nam znanych osób.\n- Lady Avery, Lordzie Avery. - Przywitałam się ponownie z nie mającą sobie równych Laidan i po raz pierwszy tego wieczoru z Sorenem, pozwalając mu przy tym czynić leżące w jego obowiązkach honory. - I ja również się cieszę, że po raz kolejny mamy możliwość spędzenia ze sobą choć odrobiny czasu. - Posłałam mu ciepły uśmiech, jeszcze przez krótka chwilę zawieszając na nim swoje spojrzenie, by następnie przerzucić je na jego matkę. - Jak wam mija wieczór? - Spytałam z ciekawością, przerzucając wzrok po całej trójce. W międzyczasie pokusiłam się o nieco pewniejsze zaciśnięcie smukłych palców na przedramieniu narzeczonego, obdarowując go przy tym uroczym uśmiechem.\nChyba nikt nie mógł mi odmówić mi uroku, który po kilku kieliszkach (jeśli tylko nikt nie próbował sprawdzać gdzie sięga granica mojej cierpliwości) znacząco zyskiwał na sile.\nRe: Schody na półpiętro [odnośnik] 06.07.16 22:21\nNaprawdę wierzyła w to, co powiedziała. Dziwny komplement, zahaczający o rodzinną tematykę, nie wybrzmiał ze złośliwą intencją sprawienia mu przykrości. Cierpienie podobno uszlachetniało, więc Soren z pewnością był doskonałym materiałem na odpowiedzialnego, doświadczonego przez życie rodzica. Ojca. Opiekuna. W tych smutnych, błękitnych oczach czaiła się jakaś jeszcze nieodkryta czułość, wzbogacona o otwartość i wrażliwość. Cechy, którymi Laidan szczerze gardziła, okazywały się tymi gwarantującymi trwałą, zdrową więź wśród członków przyszłej rodziny. Nie mogła życzyć sobie niczego więcej. Szczęście, jakiego pragnęła, uległo totalnej destrukcji, musiała więc zmodyfikować swoje marzenia, które dziwnym trafem koncentrowały się na Sorenie. Dziedzicu, gwarantującym przedłużenie rodu, co prawda nie tak czystego jak zdegenerowana gałąź, powołana do życia przez Marcolfa, ale widocznie to owoc gwałtu stawał się lepszym zaczątkiem kolejnego pokolenia od pierworodnego syna, posiadającego królewski rodowód. Wspomnienie Samaela ponownie przeszyło serce Laidan ostrą włócznią bólu, ale nie dała tego po sobie poznać, skupiona wyłącznie na jasnowłosym mężczyźnie, stojącym tuż obok. Gdyby nie doznała wcześniej znacznie potężniejszego upokorzenia - z rąk ukochanego - zapewne upatrywanie w Sorenie nadziei na ochronę nazwiska sprawiałoby jej potworny dyskomfort. Świat jednak zmienił swoje bieguny i chcąc nie chcąc musiała nauczyć się postępować według nowych zasad, próbując wyżebrać chociaż odrobinę wolności. A jeśli miał ją zagwarantować do tej pory znienawidzony syn...cóż, cel uświęcał środki.\nDlatego też uśmiechała się lekko nawet w momencie, w którym wspominał Reagana. Nie widziała go na salonach Hampton Court - czyżby zapił smutki w kasynie i teraz błąkał się po zapomnianych korytarzach siedziby Nottów? - i jego chwilowe zagubienie w świętującym tłumie stanowiło jedyny błysk przychylności losu. Wzbogacony nieco kolejnym promyczkiem nadziei, gdy na półpiętrze marmurowych schodów znalazł się Perseus.\nJak zwykle przystojny, o nienagannych manierach i nieco zawadiackim uśmiechu młodzieńca, któremu cały świat padał do nóg. Silny, w kwiecie wieku, doświadczony, bogaty, z przepiękną partnerką szlacheckiego pochodzenia u boku odrobinę przypominał Samaela przed laty, choć w tej chwili porównanie oczywiście wypadało z korzyścią dla ulubionego syna chrzestnego.\n- Perseus jak zwykle czarujący - skomentowała wesoło jego oczywisty komplement, na nowo wchodząc w rolę doskonale bawiącej się szlachcianki. Uśmiechnęła się także do Lilith, nie omieszkując przesunąć oceniającym wzrokiem po sukni i fryzurze panienki. Kontrola widocznie wypadła pomyślnie, bo Laidan kiwnęła z uznaniem głową, posyłając Greengrassównie przychylne spojrzenie. Może i należała do rodu niezbyt sympatyzującego z Averymi, ale przynajmniej prezentowała się odpowiednio i wydawała się odpowiedzialną i skromną panienką. Żałowała, że podobnej nie znalazł jeszcze Soren, ale wybranie odpowiedniej kandydatki było kwestią miesięcy.\n- Wyglądacie przepięknie, moi drodzy. Nie mogę doczekać się waszych zaślubin. Będzie to z pewnością dla naszych rodzin jeden z szczęśliwszych dni nadchodzącego roku - powiedziała miękko, machinalnie poprawiając rubinowy wisior, będący prezentem urodzinowym od Perseusa. Wyglądał niczym kropla krwi, zawieszona na nieskazitelnie białej skórze dekoltu, podkreślając tylko wystające obojczyki i linię piersi, skromnie ukrytych za materiałem czerwonej sukni. Już miała kontynuować przyjacielską pogawędkę, chłonąc radosne podekscytowanie, jakim emanował Pers - kolejny filar przetrwania doskonałej tradycji Averych - gdy kątem oka zauważyła przeciskającego się przez tłum pod nimi Samaela. Wiedziała, że ją zauważy, że po chwili znajdzie się tuż obok. Nie chciała dopuścić do tego spotkania, nie teraz, gdy czuła się nieco lepiej, wzbogacona uśmiechami rodziny i materialistycznym sojuszem, zawiązanym z młodszym synem. Uśmiech na jej twarzy nieco zbladł, ale wytłumaczyła to szybko słabością i zmęczeniem, po czym przeprosiła Perseusa, Sorena oraz Lilith i zanim ktokolwiek zdążył zaproponować odprowadzenie jej do spokojniejszych komnat lady Nott (lub zanim Samael znalazłby się na tyle blisko, by zacisnąć dłoń na jej talii, znacząc ją jako swoją własność), zniknęła w tłumie wchodzącym na schody.\n| lai w tłum!\nRe: Schody na półpiętro [odnośnik] 18.07.16 0:56\nChłonął rodzinną atmosferę każdym skrawkiem swojej skóry, rozkoszując się tym, jak banalnie proste zdawało się być wszystko ostatnimi czasy. Wszelkie powody do trosk stopniowo odchodziły w niepamięć, gdy coraz to kolejne plany zdobywały niewidzialny stempel aprobaty i zostały wprowadzane w życie jeden po drugim, prowadząc za sobą niewyobrażalne pokłady ładu, którego tak pragnął. Chociaż nigdy nie brakowało mu spontaniczności, czuł się naprawdę dobrze dopiero wtedy, gdy mógł w końcu uspokoić swój rozgorączkowany umysł, wiecznie próbujący dopasowywać kolejne elementy układanki mającej tworzyć szerszy obraz, wiecznie szukający czegoś więcej, wiecznie próbujący wszystko szufladkować i układać w obsesyjnym dążeniu do perfekcji. Teraz wszystko było na swoim miejscu - pierścień na dłoni Lilith znajdującej się u jego boku był zwieńczeniem zaskakująco udanego miesiąca.\nToujours Pur skutecznie wymywało z jego pamięci dwa drobne potknięcia: zniknięcie kuzynki, która nawet nie porwała się na napisanie enigmatycznego listu pożegnalnego (najwyraźniej wcale nie byli tak blisko, jak mu się zdawało) oraz śmierć młodziutkiej lady Avery (nie wytrzymała nawet miesiąca, niechybnie nie była godna otrzymanego nazwiska). Tego wieczoru Perseus nie chciał wcale spoglądać wstecz i analizować bez końca tego, co zapisało się już na kartach historii, przełom roku nie był przecież od robienia bilansu zysków i strat, a on wizjonerskiego spoglądania w przyszłość. Właśnie temu prądowi zamierzał ulec.\n- Nie mogę się nie zgodzić, świstoklikom daleko również i do mojego ulubionego środka lokomocji - odparł lekkim tonem, słowa Sorena traktując jako dowód na to, że w najbliższym czasie nie planował zbyt bliskiego spotkania z podłogą w stanie upojenia alkoholem lady Nott. Chwilę później już kwitował uśmiechem słowa lady Avery, by podziękować jej skinieniem głową. W sposób, którego nigdy do końca nie pojął, aprobata Laidan znaczyła dla niego równie wiele, co aprobata własnych rodziców. Brwi Perseusa ściągnęły się ku sobie odruchowo, gdy urocze zgromadzenie na schodach wyludniło się niespodziewanie, przejaw zatroskania błysnął w jego chłodnych tęczówkach, kiedy odprowadzał spojrzeniem arystokratkę, lecz nie śmiał oponować. Przez parę chwil przysłuchiwał się rozmowie swoich towarzyszy, nie uczestnicząc w niej czynnie, by dopiero po jakimś czasie wtrącić się do wymiany zdań. - Drogi kuzynie, mam nadzieję, że nam wybaczysz, lecz moja cudowna narzeczona obiecała mi taniec jeszcze nim wybije północ - oznajmił w przepraszającym tonie, wycofując się o krok w kierunku jednej z sal, w których rozbrzmiewała muzyka. Narzeczona. To słowo w kontekście Lilith wciąż dziwnie smakowało w jego ustach, może odrobinę obco, zdecydowanie nowo po niemalże dwudziestu latach przypinania jej innej metki. Smakowało dobrze. Żegnając uprzejmie Sorena i życząc mu dobrej zabawy, oddalili się razem z lady Greengrass, by wirować na parkiecie w rytm beztroskich melodii i gratulacji, jakie wywoływał pierścionek z rubinem, zaprezentowany po raz pierwszy w socjecie.\nChciał, żeby było właśnie tak, jak mówiła lady Avery, żeby zbliżający się dzień połączenia dwóch znamienitych rodów był jednym z szczęśliwszych dni w nadchodzącym roku. Nie wiedział jeszcze, że ten rozpocznie się pasmem tragedii, rzucających cień na elitę społeczności czarodziejskiej. Nie wiedział jeszcze, że zaledwie za parę godzin w sali balowej Hampton Court zamiast rozweselonych par na marmurowej posadzce tańczyć będzie błękitna krew.\n| zt x raz, dwa... trzy?\nRe: Schody na półpiętro [odnośnik] 05.08.19 13:55\nRe: Schody na półpiętro [odnośnik] 27.08.19 0:35\nKto by pomyślał – Lyanna Zabini na sabacie w szlacheckiej rezydencji? Gdyby ktoś jeszcze niedawno powiedział jej, jak będzie spędzać sylwestrowy wieczór, wyśmiałaby go lub uznała że jest niespełna rozumu. Przez niewybaczalną skazę na krwi nigdy nie akceptowała jej nawet własna rodzina, była pomyłką, czarną owcą Zabinich, wstydem dla swojego ojca i dla reszty konserwatywnych, pielęgnujących czystość krwi krewnych. W Hogwarcie niektórzy jej złośliwi krewniacy zatroszczyli się o to, by rozpowiedzieć innym Ślizgonom, że nie była czystej krwi, a ledwie półkrwi, przez co znajdowała się dość nisko w domowej hierarchii, nigdy nie znalazła przyjaciół i musiała szybko przyswoić sobie zasady rządzące tym światem, żeby przetrwać i nie pozwolić sprowadzić się do roli ofiary. Musiała być twarda, choć z biegiem lat stawała się też coraz bardziej wycofana towarzysko, przepełniona głębokim, choć starannie skrywanym wstydem z powodu nieczystej krwi. W głębi duszy wciąż marzyła o tym, by dowiedzieć się, że jej matka jednak była czystokrwistą czarownicą i że ona też może mówić o sobie, że jest czystej krwi. Że może być traktowana przez społeczeństwo (a przynajmniej tą jego część, której zdanie się liczyło) jak reszta jej rodziny. Chciała być może nie tyle lubiana, co po prostu szanowana i respektowana, ale skoro nie szanowano jej za krew, już lata temu postanowiła zapracować na to swoimi umiejętnościami, bo co innego jej pozostało? Mogłaby zawsze trwać w poczuciu niższości, ale mogła też osiągnąć coś na polu magii. Była dobrą uczennicą, po szkole została łamaczką klątw, zafascynowała się też ich nakładaniem, a w ubiegłym roku dołączyła do rycerzy Walpurgii, zafascynowana ideami Czarnego Pana i jego mocą, a także obietnicą przyszłej potęgi, która była wizją wyjątkowo nęcącą. Nie chciała być jak inni mieszańcy, chciała wybić się ponad motłoch, aspirować do grona lepszych, pielęgnujących słuszne tradycje. Nie było lepszej krwi niż czysta, a równościowe idee zawsze budziły w niej niechęć i obrzydzenie, zaś jej matka półkrwi – nienawiść i pogardę, bo to z jej winy była tym, czym była.\nMimo to wciąż zdawała sobie sprawę ze swojego wybrakowania i z tego, że konserwatywni czarodzieje czystej krwi nigdy nie uznają jej za równej sobie bez względu na to, jak silną czarownicą mogłaby się w przyszłości stać. Nigdy więc nie fantazjowała o sabatach ani innych tego typu uroczystościach, nie śniła o tym, że przyjdzie taki dzień, kiedy zostanie zaproszona. Czyżby przynależność do rycerzy miała zmienić jej życie aż tak, uczynić ją jednostką szanowaną?\nO życiu szlachcianek jednak nie marzyła. Nie chciałaby być jedną z nich i tym samym zostać sprowadzoną do roli ładnej ozdoby, salonowej dekoracji i klaczy rozpłodowej. Tak właśnie widziała te wszystkie wiotkie, strojne damulki, jako istoty słabe i nie nadające się do niczego poza wydawaniem na świat kolejnych pokoleń czarodziejów o najczystszej krwi. Oczywiście były wyjątki, sama znała damy silne i utalentowane w magii, wybiegające poza schemat omdlewających mimoz potrzebujących mężczyzn, by przetrwać. Lyanna nie potrzebowała mężczyzny ani jego opieki, nie miała zresztą go nigdy mieć. Pisane jej było staropanieństwo, ale nie rozpaczała, bo mogła poświęcić swoje życie samorealizacji i pasjom.\nWnętrze dworu było naprawdę okazałe, i choć imponowało Lyannie, czuła się tutaj jak niepasujący element. Maska i strój skrywały jednak jej tożsamość, więc nikt nie patrzył na nią z pogardą i wyższością, jak czasem miało to miejsce w pokoju wspólnym Ślizgonów. Dzięki swojej urodzie i smukłej sylwetce mogłaby nawet uchodzić za szlachciankę, pewnie była ładniejsza od wielu spośród nich. Czynnikiem, który potęgował poczucie dziwności i niezręczności był jej strój. Zabini niemal zawsze ubierała się od stóp do głów na czarno, ale dziś musiała odrzucić czerń na rzecz zwiewnej, niemal dziewczęcej sukni z tiulowym dołem. Nie pamiętała kiedy ostatni raz miała na sobie tak jasne ubranie, ale musiała sprostać oczekiwaniom gospodyni i dostosować się.\nNie umiała tańczyć, więc po prezentacji strojów trzymała się z dala od parkietów i wspięła się po schodach na półpiętro, by przystanąć w pewnym oddaleniu od bawiących się i jedynie spoglądać na nich z góry, zastanawiając się, za którymi maskami i kostiumami kryli się inni rycerze, zaproszeni tu przez lorda Notta tak jak ona. W socjecie nie miała zbyt wielu znajomych, ale mimo to przyszła tu, bo chciała choć raz posmakować świata lepszych od siebie. Tych, którzy nie musieli pracować na szacunek, bo otrzymywali go już w chwili narodzin wraz z odpowiednim nazwiskiem i statusem krwi.\nRe: Schody na półpiętro [odnośnik] 26.11.19 20:35\nSylwester w Hampton Court, nie był w tym roku czymś, czego wyczekiwał. Zdecydował się brać w tym udział tylko przez świadomość, że nie zjawienie się, gdy wysłano już do niego zaproszenie, byłoby wyjątkowo nietaktowne. Wystarczyło, że jego brat z wiadomych względów nie mógł zaszczycić swoją obecnością sabatu i znów wieść prym we wszelkich rozmowach. Fakt nieobecności starszego Croucha, dodatkowo budził zniechęcenie u Hesperosa, bo najpewniej finalnie nie uniknie ciekawskich pytań, a ostatnie czego chciał to umiejętne unikanie konkretnych odpowiedzi przez większość dzisiejszej nocy.\nPrzekraczając próg sali, rzucił szybkie spojrzenie na zebrane w środku osoby, witając się z tymi, którzy stanęli mu na drodze. Odkąd zmarła jego żona, najchętniej unikałby takich wydarzeń… wszelkich sabatów. To Ona uwielbiała wszelkie bale, wielkie przyjęcia, na które mogła stroić się godzinami i towarzyszyć mu, dumna oraz niewątpliwie piękna. Była idealną lady, kobietą, którą wielu chciałoby mieć u swego boku, ale nie On przynajmniej w pewnym stopniu. W codzienności przywykł do tego, że nie ma jej już, lecz w takich sytuacjach jak dziś łapał się na fakcie, szukania tej jednej kobiecej sylwetki pośród innych.\nPo głównej części dość szybko postanowił znaleźć sobie miejsce, gdzie trochę pocieszy się względnym spokojem. Póki co wino nie działało dość mocno, aby zachęcić go do stawania twarzą w twarz z kimkolwiek i udawanie, że jest tutaj z własnych chęci, a nie poczucia pewnego obowiązku. Pochodzenie z rodów szlacheckich miało swoje plusy, ale również dużo minusów, które na całe szczęście można było zignorować w codzienności. Jego idealnym miejscem, gdzie miał nadzieje, nie zastanie nikogo, miało być półpiętro z wystarczająco dobrym widokiem, aby mógł poobserwować pary wirujące na parkiecie. Zawiódł się już po kilku krokach, gdy dostrzegł smukłą, kobiecą sylwetkę, ale nie zamierzał rezygnować z celu. Może akurat jest to lady, która nie wywoła u niego typowej reakcji i nieco pobłażliwego uśmiechu, który był jedynie efektem wyuczonej maniery.\nDocierając niespiesznie na samą górę, przyjrzał się kobiecie z nieco większą uwagą. Przez chwilę rozważał, czy pozostawić ciszę między nimi, dać jej trwać, ale zaraz zrezygnował, dając się pokonać przyzwyczajeniom.\n- Mam nadzieję, że nie przeszkadzam przesadnie swoją obecnością, lady…? – odezwał się ze spokojem, wypowiadając pierwsze, co przyszło mu do głowy.- Jeśli jednak czekasz na konkretną osobę, radzę znaleźć dogodniejsze miejsce do spotkań, gdzie nikomu nie wpadnie do głowy, aby przyjść – dodał, co nie zabrzmiało już tak taktownie, ale nagła świadomość, że maski skrywają tożsamość, zabiła potrzebę uprzejmości i uważania na słowa. W czasie rozmów zawsze trzymał pewien poziom, ale dziś… teraz nie czuł tej potrzeby. Przynajmniej chwilowo.\nRe: Schody na półpiętro [odnośnik] 26.11.19 23:31\nMusiała doceniać ten swoisty awans społeczny, którego dostąpiła. Bo nawet jeśli nie chciałaby żyć jak szlachcianki i być ładnym, cichym dodatkiem do jakiegoś mężczyzny, szanowała czarodziejskie tradycje i rolę tych zgromadzeń w życiu wyższych sfer. Nigdy nie miała być równa tym ludziom, ale dzięki oddaniu wyższej sprawie dostąpiła zaszczytu znalezienia się tutaj, zaś dzięki masce nikt nie wiedział, że była obca. Nikt nie posyłał jej krzywych spojrzeń, jak czasem miało to miejsce w Hogwarcie, o rodzinnym domu nie wspominając. To był pewien wyjątek w jej życiu wiecznego wyrzutka z kompleksem bycia gorszą, z zabrudzoną krwią.\nBył to jej pierwszy raz i mogła zweryfikować wyobrażenia z rzeczywistością. Musiała to przyznać, lady Nott naprawdę się postarała o oprawę tego wydarzenia, i nawet Zabini, w ostatnich miesiącach spędzająca coraz więcej czasu na Nokturnie i w innych miejscach o kiepskiej renomie, potrafiła to docenić. W końcu, mimo swych ciągot do miejsc, które grzeczne panienki omijały, była osobą gustującą w rzeczach wysokiej jakości. Serwowany tu alkohol nijak nie przypominał lichych pomyj z Białej Wywerny. Gdy tylko w pobliżu dostrzegła jakąś lewitującą tacę, sięgnęła po lampkę czerwonego wina, którym zaczęła się raczyć, stojąc w pewnym oddaleniu od tańczących, na schodach. W tańcu trudno byłoby jej udawać lady, skoro nigdy nie nauczyła się choćby podstaw tańca balowego. Nie byłoby też zbyt różowo, gdyby ktoś zaczął zadawać jej zbyt wiele pytań, bo choć coraz lepiej radziła sobie z panowaniem nad wyrazem twarzy czy tonem głosu, coraz lepiej kłamała, to wiarygodne odegranie roli szlachcianki wymagałoby od niej jeszcze więcej, przede wszystkim wiedzy o etykiecie, obyczajach i historii poszczególnych rodzin. A etykiety też nigdy się nie uczyła, z kolei jej znajomość historii magii ograniczała się głównie do tego, co było omawiane w Hogwarcie i nigdy nie interesowała się wnikliwiej dziejami rodów, które i tak nie chciały mieć zbyt wiele wspólnego z zakałą rodziny Zabinich.\nNie wystarczyło być śliczną i mieć na sobie tej niewinnej, dziewczęcej sukni, żeby automatycznie stać się damą.\nNagle jednak czyjś głos rozlegający się obok wyrwał ją z zadumy. Przestała się skupiać na pitym winie i na parach wirujących na parkiecie w rytm muzyki poważnej, a zwróciła twarz w stronę mężczyzny, który stanął obok. Nie rozpoznawała owego głosu, ale czy to istotne? Grunt, żeby on nie domyślił się, kim była. Jej twarz była ukryta pod maską, a strój dziecka, postaci z baletu, nijak nie pasował do zwykłych upodobań kochającej czerń runistki.\n- Oczywiście, że lord mi nie przeszkadza – odpowiedziała, starając się mówić jak lady i pamiętać o odpowiedniej tytulaturze. Może była z gminu, ale pamiętała o hierarchii społecznej. – Nie czekałam na nikogo konkretnego, czasem dobrze po prostu stanąć z boku i popatrzeć na innych z dystansu. Obserwując można wypatrzeć wiele ciekawych rzeczy – dodała; rzeczywiście zabijała czas przyglądaniem się ludziom, choć poza rycerzami prawie nikogo tu nie znała, a i oni ukryci byli za przebraniami, więc nie wiedziała, których z nich mogła kojarzyć ze spotkań w Białej Wywernie. Rozpoznałaby ich dopiero po głosach. Poza tym przyglądanie się tym czarodziejom było okazją, by poobserwować jak zachowują się wysoko urodzeni w swoim naturalnym środowisku. I pośmiać się w duchu, gdy akurat mijała jakieś damy plotkujące z przejęciem na jakiś błahy, trywialny temat. Wiele z tych dziewcząt zdawało się mówić głównie o ubraniach, przystojnych lordach, minionych wydarzeniach towarzyskich lub o sztuce. Żadnych mądrych rozmów, ale przychodząc tu nie spodziewała się przecież, że znajdzie kompana do rozmowy o fascynującej mocy starożytnych run. Musiała liczyć się z tym, że jeśli zagada ją jakaś dama, będzie musiała słuchać o sukniach, błyskotkach i balach, dlatego mężczyźni jawili się jako ciekawsze towarzystwo, bo ich horyzonty zdawały się szersze. To myślenie ją zaskoczyło, bo na ogół wyznawała raczej feministyczne poglądy, jednak zdawała sobie sprawę, że większość szlachcianek była głupiutkimi, płytkimi istotkami nie mającymi do powiedzenia nic mądrego, że większość nie wykorzystywała potencjału swoich magicznych zdolności, bo wolały pędzić życie żon i matek, ozdób mężczyzn. Ale z drugiej strony trudno było całkowicie o to winić te dziewczęta, skoro żyły w pułapce schematów i patriarchalnego systemu, zaś mężczyznom w tym świecie wolno było naprawdę wiele. Przynajmniej tak długo, jak nie stało to w sprzeczności z interesami rodu.


www.gosc.pl → Wiadomości → Wiadomości z Polski → Ciała małżeństwa odkryto w domu na obrzeżach miasta\nZwłoki 67-letniej kobiety i jej 71-letniego męża znaleziono w czwartek w domu na obrzeżach Elbląga. Prokuratura nie informuje na razie o okolicznościach tragedii. Nieoficjalnie wiadomo, że śledczy biorą pod uwagę tzw. samobójstwo rozszerzone.\nJak poinformował PAP kom. Krzysztof Nowacki z elbląskiej policji, o odnalezieniu ciał małżonków zawiadomili w czwartek ich bliscy. "W tej chwili na miejscu zdarzenia wykonywane są oględziny i inne czynności z udziałem prokuratora" - mówił.\nNowacki dodał, że policja nie była nigdy wcześniej wzywana na interwencje pod ten adres, a wobec rodziny nie prowadzono procedury niebieskiej karty. Z nieoficjalnych informacji wynika, że śledczy wstępnie nie wykluczają, iż mogło dojść do tzw. samobójstwa rozszerzonego.\nRzeczniczka Prokuratury Okręgowej w Elblągu Iwona Piotrowska powiedziała PAP, że może jedynie potwierdzić znalezienie ciał dwóch osób. "Natomiast na tę chwilę nie udzielamy informacji, co do miejsca, przebiegu i charakteru tego zdarzenia" - zastrzegła.\ndodane 19.07.2018 15:20


Tor wyścigowy w Hanshin, Takarazuka: domy wakacyjne | HomeAway\nTor wyścigowy w Hanshin\nZnajdź wynajem wakacyjny na pobyt — Tor wyścigowy w Hanshin\nGdzie się zatrzymać w pobliżu miejsca takiego jak Tor wyścigowy w Hanshin, Takarazuka?\n2020 — oferujemy Ci 505 domków wakacyjnych koło miejsca takiego jak Tor wyścigowy w Hanshin. Od 202 obiektów typu Domy do 273 obiektów typu Apartamenty/mieszkania, tu jest ten idealny na pobyt z najbliższymi koło miejsca takiego jak Tor wyścigowy w Hanshin.\nW której dzielnicy najlepiej się zatrzymać w pobliżu miejsca takiego jak Tor wyścigowy w Hanshin?\nCzy podróżujesz solo, czy z rodziną i przyjaciółmi, w tych dzielnicach możesz się zatrzymać zarówno na weekendowy wyjazd, jak i dłuższe wakacje w pobliżu miejsca takiego jak Tor wyścigowy w Hanshin:\nMinami: liczba dostępnych domów wakacyjnych to 308\nCzy mogę wynająć obiekt taki jak Domy w pobliżu miejsca takiego jak Tor wyścigowy w Hanshin?\nOczywiście. Liczba obiektów takich jak Domy dostępnych na HomeAway w pobliżu miejsca takiego jak Tor wyścigowy w Hanshin to 202 . Nasze popularne typy obiektów do wynajęcia w pobliżu miejsca takiego jak Tor wyścigowy w Hanshin to:\nCzy mogę znaleźć dom, w którym znajduje się internet/wi-fi w pobliżu miejsca takiego jak Tor wyścigowy w Hanshin?\nTak, możesz wybrać swój wymarzony dom, w którym znajduje się internet/wi-fi spośród 391 domów w pobliżu miejsca takiego jak Tor wyścigowy w Hanshin. Użyj naszej wyszukiwarki, by zobaczyć dostępne domy.\nCzy mogę zarezerwować dom wakacyjny online lub natychmiastowo w pobliżu miejsca takiego jak Tor wyścigowy w Hanshin?\nTak, na HomeAway znajdziesz szeroki wybór 505 domów, które możesz bezpośrednio zarezerwować online i 359 domów z dostępną opcją natychmiastowej rezerwacji, wszystkie w pobliżu miejsca takiego jak Tor wyścigowy w Hanshin. Nie czekaj, zobacz co możemy Ci zaoferować przy użyciu naszej wyszukiwarki i przygotuj się na swój następny wyjazd niedaleko miejsca takiego jak Tor wyścigowy w Hanshin!\nTor wyścigowy w Hanshin — odkrywaj miejsca w pobliżu


Kliencie banku, nie popełniaj tych błędów\nZ produktów bankowych korzysta coraz większa liczba osób. Konta osobiste, lokaty, czy przelewy - to tylko niektóre rozwiązania oferowane obecnie klientom. Ważne jest jednak, aby całego tego gąszczu instrumentów finansowych używać odpowiedzialnie. Niestety, nie jest to takie łatwe jakby się mogło wydawać, i wielu z nas popełnia nawet najprostsze błędy. O jakich „grzechach” mowa? Sprawdźmy.\nPierwszym i chyba najczęściej powtarzanym przez klientów błędem jest wypłata pieniędzy z bankomatu przy użyciu karty kredytowej. Czynność ta nie dość, że niesie ze sobą konieczność poniesienia opłaty za taką operację, to jeszcze powoduje automatyczne naliczanie odsetek od wypłaconej kwoty i to już od momentu samej wypłaty. Nie działa wtedy, tak szeroko reklamowany w kartach kredytowych, okres bezodsetkowy.\nKolejnym grzechem, który zazwyczaj wykonywany jest raczej przypadkowo, to przekroczenie dostępnego salda na rachunku. Sytuacja taka ma miejsce choćby podczas wypłaty pieniędzy z bankomatu obcej sieci (zdarza się, że takie transakcje nie są bowiem rozliczane online). Jeśli klient „zejdzie na minus” w swoim koncie osobistym - musi niestety liczyć się z tym, że jego bank naliczy mu odpowiednią opłatę oraz karne odsetki.\nNastępnym częstym błędem popełnianym przez klientów korzystających z usług banków jest więcej niż jedna wypłata z konta oszczędnościowego. Rachunki tego typu charakteryzują się tym, że pozwalają nie tylko efektywnie gromadzić nadwyżki finansowe, ale także za ich prowadzenie nie są pobierane opłaty. Niestety, instrumenty te mają jedną wadę, a mianowicie wspomnianą powyżej prowizję za drugą i kolejną wypłatę pieniędzy. Z punktu widzenia klienta jest to dość znaczne obciążenie (około 10 zł), ponieważ często w całości potrafi zniwelować wszystkie naliczone do tej pory odsetki.\nKolejna wpadka przy korzystaniu z produktów bankowych dotyczy wszystkich użytkowników tzw. kont direct. Jest to na przykład zlecanie podstawowych czynności finansowych (np. realizacja przelewu czy ustanowienie zlecenia stałego) w oddziałach bankowych. Za takie usługi pobierane są stosunkowo wysokie prowizje. Z drugiej strony, nie ma co się dziwić polityce banków - nie po to otwierają klientom rachunki internetowe, aby obsługiwać ich w placówkach. Naliczanie tych opłat ma zatem na celu zniechęcenie klientów do bankowości stacjonarnej i zachęcenie ich do wykonywania podstawowych operacji online.\nOstatnim, i chyba najważniejszym błędem popełnianym przez klientów banków, jest niewłaściwe przestrzeganie podstawowych zasad bezpieczeństwa. Chociażby, wielu z nas wykonuje podstawowe czynności bankowe przy użyciu przypadkowego komputera, nie sprawdza certyfikatów bezpieczeństwa w przeglądarce, nosi numer PIN przyklejony do karty płatniczej lub ma go zapisanego w telefonie. To tylko przykłady nagannych zachowań, których należy się wystrzegać.\nKorzystanie z usług instytucji finansowych niemal ciągle przeplata się z naszym codziennym życiem. Wpłaty, wypłaty, przelewy - to chleb powszedni każdego gospodarstwa domowego. Dlatego bardzo istotne jest wykonywanie tych czynności odpowiedzialnie. Chodzi w końcu o nasze pieniądze, a te, jak wiadomo, wymagają szczególnego traktowania.


Szpilki ALDO - Kristensen 55184046 98 - Czarne szpilki Aldo, z aplikacjami, z materiału, eleganckie, bez obcasa, na obcasie, bez zapięcia. W wyprzedaży za 269.00 zł. - Szpilki - Obuwie damskie - Sklep Zwierciadlo.pl\nSzpilki ALDO – Kristensen 55184046 98\nElegancka propozycja marki Aldo. Cholewka przyjemnie wyprofilowana – materiał – materiał. Fason wyposażono w obcas o wysokości 10,5 cm. We wnętrzu butów wyściółka: skóra ekologiczna. Wkładka to skóra. Materiał podeszwy to wysokogatunkowe tworzywo. Stylowa ozdoba dodaje butom wdzięku: srebrny metal, kamienie. Dzięki kobiecemu fasonowi na obcasie sylwetka jest zgrabna i wysmuklona.\nszpilki na obcasie szpilki aldo czarne szpilki obuwie damskie aldo szpilki na szpilce szpilki ze sklepu eobuwie.pl szpilki bez obcasa obuwie damskie eobuwie.pl szpilki bez zapięcia