Zespół- Filip Galas\nAby wykonać fryzurę doskonałą, należy zrozumieć, jakie możliwości dają nam włosy, jako materia niezwykła i pełna magii...\nZnaki szczególne: intensywny kolor włosów, wyraziste spojrzenie i charakter. To właśnie dzięki jego charyzmie i ciężkiej pracy powstała marka Freehair (1999). Jedno jest pewne – tu nie ma miejsca na zastój. Filip idzie do przodu jak burza i ciągle ma apetyt na więcej. Doświadczenie zdobywał w najlepszych akademiach fryzjerskich na świecie, tj. Vidal Sassoon, Sanrizz, Toni&Guy. To finalista prestiżowego konkursu Color Trophy L’Oreal Professionnel a także stylista H3 International Creative Team L’Oreal Professionnel, z którą stworzył kolekcję „NeoParisien” prezentowaną w ponad 30 krajach świata. Ma własny, rozpoznawalny i ceniony styl pracy, który charakteryzuje się brytyjską precyzją i kreatywnością oraz francuskim stylem czesania. Tajniki swojego kunsztu chętnie przekazuje dalej – edukacja innych daje mu równie dużo satysfakcji, co doskonalenie siebie. Na co dzień współpracuje przy sesjach zdjęciowych oraz pokazach mody. Dba o wizerunek osób publicznych oraz gwiazd polskiego show biznesu. Raz do roku prezentuje swoją autorską kolekcję fryzur. Prywatnie uwielbia snowboard w Alpach, relaks na tajskich wyspach oraz wszystko, co japońskie: od designu po sushi.\nIga kolorystka, która poradzi sobie nawet z najtrudniejszym przypadkiem. Dokona prawdziwej metamorfozy, ale również subtelnie podkręci naturalny kolor. Dopełnieniem koloryzacji są cięcia na włosach średnich i długich, które przez ostatni rok dopracowywała pod okiem Filipa Galasa.\nEwa wierzy, że cierpliwość, precyzja i konsekwencja to klucz do sukcesu, czego rezultatem jest Cetyfikat Filip Galas Haircut Academy. Cykl szkoleń pozwolił jej poznać i udoskonalić podstawowe i zaawansowane techniki cięć. Jej filozofia pracy: dobranie kształtu fryzury, koloryzacji i stylizacji nie tylko do typu urody, ale również charakteru klienta, została ukształtowana kilkunastoletnim doświadczeniem. Wolny czas lubi spędzać w otoczeniu natury i zwierząt.\nJest pierwsza osobą, z jaką zetkniecie się dzwoniąc czy przychodząc do Freehair. Zawsze znajdzie termin dla “pilnych przypadków”, a jej ciepły głos sprawi, że nawet przez telefon poczujecie się zadbani, jakbyście już siedzieli w fotelu w naszym salonie. Lidia dokłada wszelkich starań, by czas u nas, był dla Was czasem odprężenia i relaksu. Wierzy, że każdy z nas zasługuje na odrobinę luksusu.\nDesign by Olga Robak. Implemented by Bartosz Grabski


Jaki prezent na bierzmowanie - Madeinitaly24\nWielu z Was na pewno będzie miało kogoś w rodzinie, kto w najbliższym czasie przystąpi do sakramentu bierzmowania. I od razu nasuwa się pytanie: jaki prezent podarować? Zapewne łatwiej jest coś wybrać na komunię, czy ślub, dlatego przychodzimy z kilkoma pomysłami na prezenty zarówno dla dziewczyn, jak i dla chłopców na bierzmowanie.\nNie każdy lubi czytać, ale na szczęście tematy w książkach są bardzo różnorodne i każdy znajdzie coś dla siebie. Dla osób lubiących czytać wystarczy dowiedzieć się jaki gatunek ich interesuje, lub jakich książek danego autora mają najwięcej na półkach, aby prezent został pozytywnie odebrany. Można też nieco zaryzykować i kupić zupełnie inny rodzaj literatury, która być może zainteresuje ,,adresata” prezentu. Jednak dla osób nie przepadających za literaturą również mogą się przydać książki, jako tzw. skarbnica wiedzy. Większość ludzi ma hobby, które zapewne wymaga pewnych wiadomości, a książki są idealnym miejscem, gdzie je można zdobyć. Mniej, bardziej szczegółowe, każda pisana z innej perspektywy. Można naprawdę wiele się dowiedzieć na dany temat. Trochę innym rodzajem są foto książki, które zamiast wiedzy dostarczają wspomnień. Mogą być to własnoręcznie robione, lub wykonywane przez firmy zajmujące się tym. Nieważne w jaki sposób są robione, ważne, że dzięki nim obdarowany będzie mógł w każdym momencie sięgnąć do udokumentowanych chwil. Właściwie książki są tak uniwersalne, że jeżeli dobierzemy je zgodnie z potrzebami będą nadawać się jako prezent na każdą okazję, taką jak np. ślub, urodziny, rocznica czy komunia.\nWydawać by się mogło, że jest to prezent głównie dla dziewczynek, ale przecież nie od dziś chłopcy też noszą różnego rodzaju bransoletki, wisiorki, a czasami też i kolczyki. Oczywiście wybór będzie znacznie większy dla kobiet, ale z pewnością znajdzie się także coś dla panów. Na różnego rodzaju uroczystości powiązane z sakramentami, często wybiera się łańcuszki z krzyżem czy medaliki, oczywiście jest to dobry pomysł, jednak równie dobrze sprawdzą się naszyjniki z minimalistycznym wisiorkiem, bransoletki z minerałem, pierścionki lub ozdobne kolczyki. Dla chłopców mogą być to męskie bransoletki, zegarki oraz naszyjniki w formie łańcuszka. Świetnym pomysłem może być też biżuteria robiona własnoręcznie. W obecnych czasach można znaleźć wiele osób zajmujących się taką działalnością, ale też oczywiście można zrobić to samemu, co być może zostanie jeszcze bardziej docenione przez przyszłego właściciela biżuterii.\nJest to dość banalny pomysł, jednak na pewno dzięki niemu każdy będzie mógł kupić to, co będzie mu potrzebne lub odłożyć je na później. Jednocześnie prawdopodobieństwo, że ktoś okaże się rozczarowany tym podarunkiem jest bardzo małe. Jeśli chodzi o kwotę jest to bardzo zależne, nawet od tego po jakiej uroczystości, ma być ona wręczona, dlatego każdy powinien sam podjąć decyzję ile znajdzie się w kopercie. Taki prezent sprawdzić się może głównie na oficjalnych uroczystościach takich jak wesele czy chrzciny. Przykładowe na urodzinach u koleżanki pieniądze niech będą ostatecznością (być może będzie to odebrane jako brak zaangażowania lub wiedzy na temat tego co lubi solenizant).\nMało popularny, ale pomimo tego może okazać się dobrym pomysłem. W dzisiejszych czasach wiele sklepów oferuję nam tzw. karty podarunkowe, dzięki którym za wybraną kwotę ktoś może zrobić zakupy. Jest to dość uniwersalna, a także nietypowa propozycja. Na pewno mniej więcej każdy powinien wiedzieć czym interesuje się bierzmowany/bierzmowana, dlatego łatwo będzie wyszukać miejsce, które będzie oferowało zakup karty podarunkowej w dziedzinie, która go interesuje. Dzięki takiej karcie nie będziemy musieli się martwić, czy ktoś już posiada taką rzecz, czy to na pewno to, co chciał, czy się spodoba, bo sam będzie mógł wybrać co dostanie. Takie kupony często też wykorzystuję się jako prezenty pod choinkę, na gwiazdkę, lub też jako wyraz wdzięczności np. za pomoc przy czymś. Jako ,,gratis” można dołączyć także swoją obecność podczas zakupów. Czasami ciężko się zdecydować na co przeznaczyć tę kartę.


Święto Rodziny w gimnazjum ,,Żejmiana” - Wiadomości Znad Wilii Święto Rodziny w gimnazjum ,,Żejmiana” - Wiadomości Znad Wilii\n16 maja, 2016 13:55\nŚwięto Rodziny w gimnazjum ,,Żejmiana”\nNa Radarze Wileńskim mamy wiadomość od Anny Łastowskiej, która napisała o Święcie Rodziny w Gimnazjum "Żejmiana" w Podbrodziu.\nJuż po raz kolejny Święto Rodziny w gimnazjum „Żejmiana” w Podbrodziu zgromadziło wielu ludzi. Do szkoły zawitali rodzice, rodzeństwo, dziadkowie, ciocie i wujkowie oraz zaproszeni goście. Wśród zaproszonych gości znaleźli się zastępca starosty miasta Podbrodzie Edward Worszyński oraz Pani Irena Bejnar- radna samorządu rejonu święciańskiego, prezes Święciańskiego Oddziału ZPL.\nPani dyrektor powitała wszystkich zebranych gości i złożyła im najserdeczniejsze życzenia, doceniając wkład i zaangażowanie wszystkich członków rodziny w wychowanie młodego pokolenia.\nProgram koncertu był bardzo bogaty i atrakcyjny. Rodzice z dumą i łzami w oczach przysłuchiwali się pięknej recytacji wierszy, która przeplatała się z wesołymi piosenkami. Nasze dzieci kolejny raz udowodniły, że prócz talentu krasomówczego oraz wokalnego drzemie w nich również duży potencjał taneczny. Trojak, rok end roll, polka stanowiły uroczy dodatek do całości występów. Na scenie nie zabrakło elementów gry aktorskiej. W świat bajki wprowadzili widzów uczniowie klasy G 2a przedstawiając za pomocą teatru cieni bajkę o Kopciuszku. Swoje zdolności muzyczne, a mianowicie grę na akardeonie zaprezentował uczeń klasy pierwszej Adam Mickiewicz, zaś Gabriel i Izabela Stasiewicz zagrali utwór muzyczny na pianinie. Akcentem wieńczącym całość spotkania było wspólne odśpiewanie przez dzieci Sto lat, które dedykowano rodzicom, a także wręczenie obecnym rodzicom symbolicznych bukiecików kwiatów , przygotowanych przez uczniów.\nTaka uroczystość pozostawia po sobie nie tylko miłe wspomnienia, ale przede wszystkim cementuje więzy rodzinne, zachowując tym samym tradycje, jakie budowane są w społeczności naszego gimnazjum.


Higiena u fryzjera – czym i dlaczego można się zarazić w salonie fryzjerskim? - Fryzury - Polki.pl\nHigiena u fryzjera – czym i dlaczego można się...\nHigiena u fryzjera – czym i dlaczego można się zarazić w salonie fryzjerskim?\nWyobrażasz sobie, że fryzjer mógłby czesać cię brudnym grzebieniem lub nie umyć rąk po dotykaniu włosów poprzedniego klienta? Sprawdź, czym możesz zarazić się u fryzjera i jak tego uniknąć!\nFryzjer to zawód wielkiego zaufania. Powierzamy mu nie tylko nasz wygląd, ale także zdrowie, o czym niestety zbyt wielu z nich zapomina. Każdy klient salonu fryzjerskiego ma prawo czuć się bezpiecznie i nie być narażonym na nieprzyjemne reperkusje wizyty. Czym można się zarazić u fryzjera, jeśli trafimy na zakład nieprzestrzegający podstawowych zasad higieny?\nFryzjer na bakier z higieną to poważne zagrożenie dla klientów\nZgodnie z obowiązującym w Polsce prawem zakłady fryzjerskie podlegają regularnym kontrolom Sanepidu. Te mają wykrywać ewentualne nieprawidłowości w zakresie dbania o higienę, głównie pod kątem sterylizowania przyrządów fryzjerskich, czystości podłogi i foteli dla klientów.\nPolscy fryzjerzy są objęci ustawową kontrolą ze strony służb sanitarnych. Oznacza to, że każdy klient może zażądać okazania certyfikatu jakości i wyniku ostatniej kontroli. Od 2014 roku w każdym salonie musi być także zainstalowany sprzęt do sterylizacji urządzeń kosmetycznych, a personel musi być przeszkolony z jego obsługi. Sterylizacja jest prowadzona w osobnym pomieszczeniu lub na sali, ale wyłącznie poza godzinami przyjmowania klientów.\nMimo tak konkretnych zaleceń i regularnych kontroli inspektorów Sanepidu, nadal wiele zakładów fryzjerskich nie przestrzega podstawowych zasad higieny. Najczęściej przejawem tego jest brak sterylizacji nożyczek i końcówek maszynek do włosów, brzytew czy szczotek i grzebieni.\nProfesjonalny fryzjer musi dbać nie tylko o sprzęt, ale także o własną higienę. Przed przyjęciem klienta ma obowiązek umyć dokładnie ręce. Niestety, często fryzjerzy tego nie robią.\nCzym można się zakazić u fryzjera?\nJest to cała gama różnej maści wirusów, grzybów, a nawet bardzo groźnych chorób zakaźnych przenoszonych zarówno przez krew, jak i powietrze. Z danych Sanepidu wynika, że najczęstszymi zakażeniami, do których dochodzi w salonach fryzjerskich, są grzybice skóry gładkiej. Przez niewysterylizowane przybory fryzjerskie przenoszą się bakterie ropotwórcze (na czele z gronkowcem złocistym i paciorkowcem), a także łupież biały, wszawica i wirusy. Najgroźniejsze są zakażenia przenoszone przez krew, np. w wyniku skaleczenia maszynką, nożyczkami czy brzytwą. Są to przede wszystkim: wirusowe zapalenie wątroby typu B i C oraz wirus HIV.\nWbrew pozorom zakazić groźną chorobą jest się u fryzjera dość łatwo – oczywiście piszemy tu o zakładach, które nie stosują podstawowych zasad higieny. Wystarczy, że tuż przed nami strzyżony był mężczyzna chorujący na grzybicę. Jeśli fryzjer obsłuży nas przy pomocy tych samych nożyczek, mamy niemal gwarancję przeniesienia grzybów na naszą głowę.\nFryzjerzy powinni mieć pełną świadomość tego, że w ich zakładach może dochodzić do rozprzestrzeniania chorób. Dlatego muszą inwestować w dokładną sterylizację przyrządów, a przede wszystkim szkolić w tym zakresie swoich pracowników.\nZobacz też: Wybieramy najlepsze wcierki na porost włosów!\nJak rozpoznać salon, w którym dba się o bezpieczeństwo klientów?\nOczywiście najlepiej jest korzystać stale z usług tego samego, zaufanego fryzjera. Bywa jednak, że czasami jesteśmy zmuszeni odwiedzić salon, którego nie znamy lub po prostu mamy ochotę na zmianę. Wtedy należy kierować się wytycznymi, jakie sporządził Inspektor Sanitarny.\nPrzede wszystkim zwróćmy uwagę, czy w zasięgu ręki pracownika salonu znajduje się dozownik z mydłem lub innym środkiem dezynfekującym oraz jednorazowe ręczniki. Jeśli sam z nich nie skorzysta, poprośmy go o umycie rąk.\nPóźniej nasz wzrok powinien być skierowany na przyrządy fryzjerskie. Jeśli zauważymy, że są stare, z nalotami rdzy lub zwykłego brudu, od razu należy opuścić taki zakład.\nUważnie przyjrzyjmy się też fartuchowi, jaki jest nam zakładany w celu ochrony przed włosami. Musi on być czysty, choć czasami trudno to stwierdzić, bo fryzjerzy używają często czarnych materiałów.\nIdealnie jest, gdy fryzjer obsługuje nas w jednorazowych rękawiczkach i przy nas wyjmuje z woreczków zdezynfekowane przyrządy. Takiemu salonowi na pewno warto zaufać. Oczywiście sprawdźmy też, czy fotel, na którym mamy usiąść, został wysprzątany po poprzednim kliencie. To samo tyczy się podłogi.\nNa szczęście jakość obsługi i czystości w polskich salonach fryzjerskich jest na coraz wyższym poziomie. Te zakłady, które nie dbają o higienę i nie przejmują się bezpieczeństwem swoich klientów, same z czasem znikną z rynku.\nZobacz też: Kosmetyki do włosów suchych i zniszczonych\nMateriał został przygotowany przez klinikę Handsome Men.\nJak dbać o włosy w ciepłych krajach?\nJak sól morska wpływa na włosy?


Sluis Van > okręty > krążowniki: Drednot Core Galaxy Systems / Core Galaxy Systems Dreadnaught, Pancernik Kyramud / Kyramud Battleship, Drednot Harrower / Harrower Dreadnought, Krążownik Valor / Valor Cruiser, Drednot Rendili / Rendili Dreadnaught, Krążownik Kaloth / Kaloth Battlecruiser, Okręt-rdzeń Lucrehulk LH-1740 / LH-1740 Lucrehulk Core Ship, Okręt szturmowy typu Acclamator / Acclamator Assault Ship, Okręt szturmowy typu Acclamator II / Acclamator II Assault Ship, Fregata szturmowa / Assault Frigate, Fregata szturmowa Mk.II / Assault Frigate Mk.II, Pancernik Keldabe / Keldabe Battleship, Krążownik kalamariański MC75 / MC75 Calamari Cruiser, Krążownik kalamariański MC80 / MC80 Calamari Cruiser, Krążownik kalamariański MC80a / MC80a Calamari Cruiser, Krążownik Majestic / Majestic Cruiser, Krążownik Shree / Shree Cruiser, Smok Bitewny / Battle Dragon, Krążownik Aramadia / Aramadia Thrustship, Bothański krążownik szturmowy / Bothan Assault Cruiser, Miid Ro'ik (statki kosmiczne Star Wars)\nDrednot Core Galaxy Systems (Core Galaxy Systems Dreadnaught)\n(Tales of the Jedi: The Saga of Nomi Sunrider, Dark Horse)\nZa złoty wiek (czy raczej 50-wiecze) dla okrętów liniowych uważa się okres między 7700 a 2500 lat BBY, kiedy to postępy w technologii osłon energetycznych doprowadziły do prawdziwego wyścigu zbrojeń jeśli chodzi o rozmiary, wyposażenie i uzbrojenie podróżujących przez kosmos gigantów. W takiej to atmosferze w okresie gdzieś między wielką wojną nadprzestrzenną (5000 BBY) a wielką wojną Sithów (4000 BBY) Core Galaxy Systems rozpoczęło produkcję swojego drednota - mierzącego 900 metrów kolosa dostosowanego głównie do ataków na planety oraz do wspierania ich okupacji.\nProjektanci tego okrętu bardzo mocno ulegli pokusie specjalizacji, tworząc jednostkę dysponującą dość silnym pancerzem i osłonami i nie wymagającą zbyt dużej ilości załogi, która nie może jednak pochwalić się zbyt dużą ilością czy różnorodnością uzbrojenia. Na wyposażeniu ma bowiem jedynie pojedynczy ciężki turbolaser, umieszczony w osi okrętu i zasilany przez jego główny reaktor. Broń ta przeznaczona jest głównie do ataków na umocnienia orbitalne oraz planetarne, czy też na pełniące rolę obrony planetarnej okręty wojenne - choć te mogą być trudniejszym celem ze względu na swoją zwrotność i możliwość wykonywania uników podczas gdy drednot zmuszony jest celować do nich przy pomocy manewrowania całym sobą. Turbolaser jest również skuteczny podczas działań okupacyjnych - ewentualni buntownicy muszą liczyć się z tym, że siły najeźdźcy (czy też interwenta) dysponują potężnym wsparciem orbitalnym, które może rozbić każde ich większe zgrupowanie czy punkt fortyfikacyjny. Okręt dysponuje również trzystumetrowej długości hangarem, w którym bazować może szereg jednostek desantowych z żołnierzami i sprzętem, gotowych do wykorzystania podczas ataku na planetę.\nZe względu na całkowity brak uzbrojenia drugorzędnego drednot Core Galaxy Systems jest jednak zupełnie niedostosowany do walki z innymi okrętami liniowymi i tylko swojemu silnemu jak na tamte czasy pancerzowi może zawdzięczać fakt, że w ogóle umieszczono go na liście zakupów marynarki wojennej Republiki Galaktycznej. Okręt nie pozostał jednak w służbie zbyt długo, gdyż w starciach z wrogimi siłami okazał się nie dość, że za słabo uzbrojony, to jeszcze zbyt powolny. W rezultacie zamówiono więc niewiele jednostek, a i te, które zostały włączone do linii, szybko zdjęto z aktywnej służby. W okresie bezpośrednio poprzedzającym wielką wojnę Sithów najpewniejszym miejscem dla znalezienia tych jednostek były złomowiska i stocznie rozbiórkowe.\nZ jednej z takich właśnie stoczni, mieszczącej się na Ord Trasi, jednego z drednotów pozyskał Hutt Bogga. Po dozbrojeniu okrętu w 16 działek laserowych zdolnych do niszczenia myśliwców i innych lekkich jednostek, huttyjski gangster włączył pancernik do swojej floty jako jednostkę flagową, nadając mu nazwę Enforcer One. Okręt posłużył mu między innymi do rozbicia gangu pirata Finheada Stonebone'a, a także w wielu innych "agresywnych negocjacjach". Poza dodatkowym uzbrojeniem artyleryjskim, Enforcer One przenosił na pokładzie pewną ilość jednostek desantowych, a także 6 myśliwców, wykorzystywanych (ze zmiennym szczęściem) do ataków na wyraźnie mniejsze, słabsze lub szybsze jednostki wroga.\nciężki turbolaser o mocy 675\n4 emitery promienia ściągającego o mocy 350\n65 (w tym strzelcy: 20)\nprzed wielką wojną sithów wielka wojna Sithów (ok. 4000 BBY)\nTales of the Jedi 4: The Saga of Nomi Sunrider 2\nDrednot Harrower (Harrower Dreadnought)\n(Essential Guide to Warfare, Del Rey)\nDrednot typu Harrower był podstawowym okrętem floty Imperium Sithów podczas wielkiej wojny galaktycznej. Ta ciężko uzbrojona jednostka przystosowana jest zarówno do samodzielnych działań krążowniczych, jak i do walki w linii, a także do pełnienia roli nosiciela myśliwców i transportowców, szczególnie podczas ataków na planety czy prowadzenia blokad orbitalnych.\nKlinowaty kształt Harrowera ma na celu poprawę jego dziobowego pola ostrzału i nie jest niczym nadzwyczajnym w historii wojen kosmicznych, pewną odmianą od większości podobnych projektów jest jednak umieszczenie jego dwóch głównych hangarów wrotami w kierunku dziobu. O ile pozwala to niemal natychmiast wprowadzić myśliwce czy bombowce do akcji przeciw atakowanym przez krążownik celom, o tyle zwiększa również podatność okrętu na ostrzał w przypadku ataku czołowego. I nie chodzi tu tylko o pancerz - do startu myśliwców trzeba wszak wyłączyć na czas ich przelotu osłony cząsteczkowe, narażając się na atak przy użyciu broni kinetycznej i innych pocisków fizycznych. Ponadto, startujące jednostki trafiają do dość wąskiego korytarza między przednimi częściami kadłuba okrętu, co ogranicza ich możliwość manewru i również naraża je na zestrzelenie lub zmusza do wykonywania uników w pionie, co neguje zaletę płynącą z możliwości błyskawicznego wykorzystania ich w boju. Pomijając jednak te drobne niedogodności, efektu psychologicznego wywoływanego przez widok kilku Harrowerów atakujących przy pomocy lotnictwa pokładowego nie można nie doceniać.\nNa pokładach lotniczych Harrowera przenoszone mogą być różnego typu maszyny, jednak z reguły większość z nich to ISF - myśliwce przechwytujące typu Supremacy. Pancernik Sithów posiada także imponujące uzbrojenie strzeleckie: szereg baterii turbolaserów rozmieszczonych tak, by mogły razić cele z przodu i po bokach okrętu, z polami ostrzału baterii burtowych zachodzącymi na siebie przed dziobem. Dodatkowo dysponuje działkami laserowymi przeznaczonymi do zwalczania myśliwców wroga, a także działami jonowymi do obezwładniania przeciwników bez ich niszczenia. Komplet uzbrojenia pokładowego zamykają wyrzutnie rakied i torped stosowanych w szczególnych sytuacjach przeciw większym celom.\nOkręt jest również dostosowany do prowadzenia abordażu czy przeprowadzania desantu. Na pokładzie pomieścić może kilka tysięcy droidów bojowych Sithów, a do ich transportu wykorzystać można ponad 30 bazujących w jego hangarach promów kosmicznych.\nDrednoty typu Harrower uznawane były za mogące stawić czoła dowolnemu przeciwnikowi i wykorzystywane były przez Imperium Sithów jeszcze przed nawiązaniem otwartej walki z Republiką, podczas licznych lokalnych podbojów. Starcia te pozwoliły również na udoskonalenie konstrukcji tych jednostek, tak, że później mogły one wykazać swoją skuteczność w bitwach takich, jak starcie o Ord Radama czy brzemienne w skutkach splądrowanie Coruscant. Wyżsi dowódcy i Lordowie Sithów często korzystali z Harrowerów jako z jednostek flagowych, czasem wprowadzając w nich swoje własne modyfikacje czy też instalując dodatkowe wyposażenie, jak Silencer - megalaser zainstalowany na krążowniku Doomgiver. Istniał również wariant Harrowera nazwany BSX-5: mierzący 600 metrów, uzbrojony w 28 turbolaserów, 12 dział jonowych i 12 emiterów promienia ściągającego, dysponujący zaledwie ośmioma myśliwcami i obsadzany przez załogę liczącą 2000 osób, wspieraną przez 500 żołnierzy. Jedną z takich maszyn, Dominatorem, dysponował faktyczny szef Wywiadu Imperium Sithów, Darth Jadus.\nIlość myśliwców przenoszonych przez ten okręt jest nieco dyskusyjna: z jednej strony TOR Encyclopedia podaje 95 myśliwców, 32 bombowce i na dodatek 35 promów kosmicznych, z drugiej jednak, według Book of Sith Darth Malgus podczas ataku na Coruscant dysponował 4 krążownikami typu Harrower i w sumie 192 myśliwcami, co oznacza, że miałby na pokładach lotniczych niedobory sięgające 60% składu.\nDrednot typu Harrower\n25 podwójnych baterii turbolaserów o mocy ?\n16 baterii działek laserowych o mocy ?\n4-10 eskadr myśliwców\nwielka wojna galaktyczna (przed 3680 BBY)\nOkręt-rdzeń Lucrehulk LH-1740 (LH-1740 Lucrehulk Core Ship)\nOkręt-rdzeń Lucrehulk LH-1740\n(Star Pilot, Doring Kindersley)\nOkręt-rdzeń typu Lucrehulk często traktowany jest jako nieodłączny element pancernika typu Lucrehulk LH-3210, coś w rodzaju lądownika tego olbrzymiego statku kosmicznego. W istocie jednak nie jest on związany tylko z jednostkami tego typu, a jego historia rozpoczęła się przynajmniej sto lat wcześniej. LH-1740 - tak brzmi bowiem fabryczne oznaczenie okrętu-rdzenia - jest bowiem stanie operować z pancernikami i okrętami kontroli droidów, ale i z głównymi typami gigantycznych federacyjnych frachtowców LH-3210, kontenerowców i tankowców. Ponadto do współpracy z nim przystosowano stworzone po bitwie o Naboo krążowniki o poprawionym rozmieszczeniu uzbrojenia oraz mniejsze niszczyciele eskortowe, a po modyfikacjach wprowadzonych na krótko przed wybuchem wojen klonów stał się jednostką uniwersalną i w dużej mierze zdolną do wykonywania samodzielnych zadań.\nWprawdzie LH-3210 od początku zbudowany był jako jednostka dwuczłonowa, mogąca rozdzielać się na pierścień ładunkowy oraz zdolną do lądowań planetarnych część centralną, jednak dopiero nieudana blokada Naboo wpłynęła na znaczący rozwój okrętów-rdzeni. Kiedy Federacja Handlowa została sądownie zobowiązana do zniszczenia części swoich okrętów gwiezdnych, na złom posłano w większości przypadków same pierścienie, a jednostki centralne ukryto przed inspektorami i postanowiono wykorzystać do innych przedsięwzięć. Ponieważ coraz aktywniej planowano już prowadzenie działań wojennych, postanowiono okręty-rdzenie wykorzystać jako ruchome fortece, zdolne do przeprowadzania desantu na powierzchnie planet i funkcjonowania tam jako względnie permanentne centra dowodzenia - bez potrzeby tworzenia rozbudowanej infrastruktury naziemnej, budynków, centrów łączności itp. W tym celu zwiększono efektywność wykorzystania wnętrza statku kosmicznego przez dodanie w nim ładowni na pojazdy i droidy bojowe oraz zmodernizowano go w sposób pozwalający na współpracę z najnowszymi modelami sprzętu wojskowego.\nJeśli chodzi o parametry lotu, okręt-rdzeń nie imponuje. W przestrzeni kosmicznej osiąga prędkość porównywalną z ciężkimi okrętami, których część może stanowić, nie posiada hipernapędu, jest mało zwrotny, a w atmosferze jest zdatny w zasadzie tylko do pionowego startu i lądowania przy pomocy swojego potężnego silnika jonowego umieszczonego na "biegunie południowym" jednostki. To, co stanowi o atutach tego okrętu, to przede wszystkim zaawansowane wyposażenie elektroniczne - centra łączności oraz bazy danych zawierające informacje o milionach tras nadprzestrzennych, w wielu przypadkach nie znanych nikomu poza Federacją Handlową. LH-1740 posiada własne uzbrojenie, niezależne od broni zainstalowanej na jednostkach, z którymi może się integrować. Jego turbolasery i działka rozmieszczone są równomiernie w kanałach na powierzchni w ten sposób, aby zapewnić dobrą ochronę jednostce działającej samodzielnie, toteż w przypadku połączenia z segmentem ładunkowym frachtowca czy pierścieniem pancernika muszą być dezaktywowane, żeby nie uszkodzić elementów świeżo pozyskanego dodatkowego kadłuba.\nOkręt-rdzeń Lucrehulk lądując na powierzchni planety wykorzystuje swój główny silnik jonowy, emitujący duże ilości toksycznych i radioaktywnych pierwiastków. Stąd w miarę możliwości tworzone są dla niego specjalne lądowiska - pionowe tunele o długości kilku kilometrów i średnicy około 900 metrów, zabezpieczone od góry jednokierunkowym polem siłowym, wpuszczającym produkty odrzutu do wewnątrz i nie pozwalającym im na wydostanie się do atmosfery. Okręt osiada nad tym szybem w specyficzny sposób - wysuwając olbrzymie łapy stabilizujące, opierając się jednak głównie na włączonych przez cały czas potężnych repulsorach. Niecka otaczająca wylot szybu z reguły wykładana jest dodatkowo reflektorami grawitacyjnymi, zwiększającymi efektywność repulsorów, co pozwala oszczędzić nieco energii. Uważa się, że okręt byłby w stanie przez pewien czas ustać na powierzchni jedynie na łapach stabilizujących, jednak równocześnie zastrzeżono, że dłużej trwające obciążenie może doprowadzić do ich zniszczenia. Testy, które przeprowadzono, wskazują, że okręt w optymalnych warunkach jest w stanie ustać bez pomocy repulsorów przez godzinę - dłużej nie sprawdzano.\nKadłub tej jednostki jest dość regularny, a kanały wyposażono we wzmacniacze cykliczne, dzięki czemu tarcze energetyczne mogą działać efektywniej przy mniejszym poborze mocy. Na "równiku" jednostki umieszczono w równych odstępach włazy ładunkowe, które są wyposażone w wysuwane rampy i podczas spoczynku maszyny "w dołku" służą do komunikacji z powierzchnią i wyładunku sił desantowych, a po połączeniu z pierścieniem ładunkowym zapewniają komunikację między dwoma częściami okrętu. Większość okrętów-rdzeni wyposażono też w osadzone na północnym biegunie charakterystyczne wieże łączności znane z jednostek kontroli droidów, co pozwala im na sterowanie automatycznymi armiami zarówno podczas postoju na powierzchni planety, jak i w standardowy sposób w kosmosie. Unowocześnione systemy łączności pozwalają na przekazywanie sygnału kontrolnego na zasadzie "sztafety" między okrętami lub przekaźnikami naziemnymi czy pełniącymi ich rolę droidami-oficerami nowszych typów.\nSam środek kadłuba okrętu zajmuje potężny reaktor anihilacyjny, dostarczający energii całej jednostce. Po klęsce na Naboo zmodyfikowano jego układ paliwowy i zastosowano dodatkowe systemy zabezpieczające przed przeładowaniem i redukujące jego skutki. Ma to nie pozwolić na powtórzenie się sytuacji, w której pojedynczy myśliwiec Naboo N-1 doprowadził do reakcji łańcuchowej niszczącej cały okręt, w dalszym ciągu nie zmienia jednak faktu, że układ energetyczny LH-1740 nie należy do najstabilniejszych. Ponad reaktorem znajduje się większość silosów paliwowych, a jeszcze wyżej - główne systemy komputerowe okrętu. Wokół tak stworzonego walca rozmieszczone są pomieszczenia mieszkalne, techniczne i magazynowe, przy czym, zgodnie z neimoidiańskimi schematami społecznymi, najbardziej prestiżowe lokalizacje znajdują się u góry, a najmniej - na dolnych poziomach. Kajuty dowódców mieszczą się w wieży, która poza nimi zawiera również mostek okrętu, jego skarbiec, systemy wykrywania oraz standardowy koreliański moduł dokowania pozwalający na łączenie się z innymi okrętami. Poniżej wieży mieszkaja niższy personel zarządzający, a jeszcze niżej usytuowano pomieszczenia dla szeregowych pracowników oraz magazyny droidów. Sale do rozmów dyplomatycznych umieszczone są na samym dole, tuż nad ładowniami, co w pewnym sensie pokazuje stosunek budowniczych okrętu do innych ras oraz do sztuki dyplomacji w ogóle. Poniżej ładowni, w południowym biegunie okrętu mieści się dużej mocy przekaźnik nadprzestrzenny, pozwalający na utrzymanie łączności bez pośrednictwa sieci holonetu. Okręt posiada również hangary - standardowo wystarczające dla 10 promów kosmicznych, jednak w przypadku niektórych jednostek powiększone kosztem ładowni, aby mogły pomieścić droidy-myśliwce w liczbie nawet kilkunastu eskadr.\nOkręty LH-1740 nie są jednostkami stricte desantowymi - tę rolę przydzielono mniejszym barkom desantowym C-9979, które nie potrzebują przygotowania specjalnego lądowiska. Lucrehulki natomiast mają za zadanie dostarczyć na planetę trzon sił inwazyjnych, a następnie pełnić rolę centrum dowodzenia i koordynacji działań, otoczone dodatkowymi umocnieniami i stanowiskami artylerii przeciwlotniczej i przeciwpancernej. W tym charakterze funkcjonowały na wielu planetach podbijanych przez Federację Handlową, a następnie - separatystów.\nW dzień wybuchu wojen klonów duża liczba okrętów-rdzeni stacjonowała na Geonosis, gdzie poddawano je modyfikacjom mającym zwiększyć ich wartość bojową i dostosować do współdziałania z nowymi typami droidów bojowych. Mimo prób zniszczenia LH-1740 na ziemi czy w powietrzu podczas ucieczki, 46 z 60 tych jednostek przetrwało, ewakuując tysiące droidów bojowych i innego sprzętu wojskowego. W późniejszym okresie brały one udział w wielu starciach z marynarką wojenną Republiki, zarówno samodzielnie, jak i jako elementy pancerników czy niszczycieli.\nPonurą sławą okrył się szczególnie jeden z okrętów-rdzeni, Gahenna. Służył on jako transportowiec i ruchome laboratorium, w którym separatyści dopracowywali broń biologiczną - substancję zwaną TriHexalophiną1138. Gahenna została w końcu przechwycona przez republikański krążownik typu Acclamator nad planetą Honoghr i w wyniku gwałtownej bitwy kosmicznej zestrzelona. Wydobywająca się z wraku trucizna doprowadziła do poważnego skażenia całej powierzchni planety, stopniowo niszcząc na niej niemal całe życie roślinne i zwierzęce.\nDość mocno zmodyfikowany egzemplarz tego okrętu, nazwany Stacją Skytop i określany mianem "sfery bojowej" (battlesphere) wykorzystywany był przez Konfederację jako centrum nasłuchowe. Jednostka ta, wyposażona w liczne dodatkowe odbiorniki sygnałów komunikacyjnych różnych częstotliwości i serię anten wysokiej czułości umieszczonych na dodatkowych masztach, dzięki repulsorom utrzymywała się w atmosferze jednego z księżyców planety Ruusan. Korzystając z przechwyconych przez nią informacji generał Grievous był w stanie przewidywać ruchy floty republikańskiej i odpowiednio planować swoje kampanie, zadając Republice znaczące straty. Okręt został w końcu odnaleziony i zniszczony przez Anakina Skywalkera i Ahsokę Tano wraz z oddziałem klonów-komandosów.\nLucrehulk-class LH-1740 Core Ship\nOkręt-rdzeń LH-1740 typu Lucrehulk\n1 bateria turbolaserów o mocy 375\n2 baterie ciężkich turbolaserów o mocy 600\n2 baterie poczwórnych działek laserowych o mocy 90\n170 (w tym strzelcy: 26)\nOkręt szturmowy typu Acclamator (Acclamator Assault Ship)\nOkręt szturmowy typu Acclamator\nZ niektórymi danymi technicznymi tego okrętu jest pewien problem. Jego załoga w Complete Cross-Sections podawana jest jako 700 osób, podczas gdy w Starships of the Galaxy (Saga Edition) wynosi 20141 - tyle samo, co dla Acclamatora-II. Również hipernapęd podawany jest w SoG jako 0.75 dla obu wariantów okrętu, podczas gdy w innych źródłach (w tym w Przekrojach... oraz The Essential Guide to Warfare) stoi 0.6.\nDodatkowo The Clone Wars Incredible Vehicles podaje dla tego okrętu długość 891.59 metrów - ale tu akurat ta książka wiele wartości wyciągnęła z kapelusza i stoją one w sprzeczności z szeregiem innych, spójnych w tej kwestii źródeł.\nPo łacinie "acclamator" to ktoś, kto krzyczy, oglasza, obwieszcza (stąd aklamacja). Może też być - krzykacz.\n680 (w tym strzelcy: 40)\nOkręt szturmowy typu Acclamator II (Acclamator II Assault Ship)\nOkręt szturmowy typu Acclamator II\nW początkach wojen klonów republikańskie okręty szturmowe typu Acclamator pełniły wiele ról, do których nie były specjalnie dobrze przystosowane - jak chociażby okrętu liniowego czy jednostki oblężniczej. Ponieważ tymczasem w KDY trwały już prace nad następcami tych jednostek, na czas okresu przejściowego postanowiono pewną ilość Acclamatorów zmodyfikować tak, aby lepiej sprawdzały się w poszczególnych typach zadań. Jedynym wariantem, który został wyprodukowany w rzeczywiście znacznej ilości, jest Acclamator II - jednostka zaprojektowana przede wszystkim pod kątem prowadzenia skutecznego bombardowania orbitalnego, równocześnie jednak lepiej sprawująca się w walce z okrętami liniowymi wroga.\nGłówne zmiany w tym okręcie dotyczą uzbrojenia. Pod koniec wojen klonów Republika posiadała już dużą liczbę maszyn myśliwskich i wyszkolonych pilotów, tak więc w Acclamatorze II postanowiono zrezygnować z artylerii przeciwlotniczej na rzecz zwiększenia ilości luf głównego kalibru, zgrupowanych w 4 baterie po 4 wieżyczki. Całkowicie zmieniono również uzbrojenie rakietowe, usuwając cztery wyrzutnie pocisków używanych praktycznie tylko przeciw myśliwcom, kanonierkom lub naziemnym pojazdom pancernym. Acclamator otrzymał zamiast tego dwie wyrzutnie ciężkich rakiet zoptymalizowanych do ataków na cele naziemne oraz planetarne tarcze energetyczne, będących protoplastami broni zastosowanej później na VSD i platformach oblężniczych. Teraz faktycznie mógł zacząć pełnić rolę nie tylko wsparcia taktycznego, ale i strategicznego dla sił lądowych. Zmiany te okupiono znaczącą redukcją ilości przewożonego ładunku - okręt był w stanie przewieźć "zaledwie" 3200 żołnierzy i 10000 ton ładunku, 64 skutery repulsorowe, 10 AT-TE, 16 kanonierek typu LAAT i 8 samobieżnych SPHA. Decydenci uznali, że warto jest dokonać takiej zamiany, gdyż oddziały klonów były już w tym momencie dużo bardziej rozproszone po różnych planetach Galaktyki i do akcji wchodziły w mniejszych grupach, co nie wymagało stosowania aż tak pojemnych środków transportu jak wczesne Acclamatory.\nAcclamator II już wkrótce po wejściu do służby okazał się strzałem w dziesiątkę, jeśli chodzi o prowadzenie ostrzału orbitalnego - prawdopodobnie mając również wpływ na dobór uzbrojenia dla Gwiezdnego Niszczyciela typu Victory. Jego torpedy okazały się bardzo skuteczne zarówno przeciw osłonom planetarnym, jak i w przypadku stosowania ich do bombardowań obszarowych.\tNatomiast dzięki zwiększeniu liczby uzbrojenia głównego okręt ten zaczął się również znacznie lepiej sprawować w walkach w przestrzeni kosmicznej, dzielnie (chociaż chętniej w grupach) stając na przeciw separatystycznym jednostkom typu Lucrehulk, Providence czy nawet Subjugator. W wyjątkowo trudnych sytuacjach zdarzało się, że republikańscy dowódcy wydawali rozkazy użycia przeciw wrogowi w przestrzeni kosmicznej również i torped. Ich systemy naprowadzania nie były do tego przystosowane, co zmniejszało znacząco ich celność, z bliskiej wszakże odległości nie miało to zwykle zbytniego znaczenia a dawało możliwość stworzenia dodatkowej nawały ogniowej.\nOkręty szturmowe - lub tez krążowniki - typu Acclamator II służyły w linii do końca wojen klonów, a później podzieliły rolę swoich protoplastów, w większości lądując w stoczniach złomowych, skąd materiały konstrukcyjne wędrowały prosto do doków konstruujących Gwiezdne Niszczyciele. Niektóre jednostki przetrwały jednak aż do czasów galaktycznej wojny domowej a nawet później.\nJedynym źródłem podającym konkretne dane techniczne tego okrętu jest Starships of the Galaxy (Saga Edition). Trzeba zachować wobec nich pewną ostrożność, ponieważ jeśli chodzi o liczebność załogi oraz prędkość hipernapędu, książka ta podaje identyczne wartości dla Acclamatora-II oraz dla Acclamatora-I - a dla tego drugiego sprzeczne są one z pozostałymi źródłami.\nAcclamator II-class Transgalactic Military Assault Ship\n4 baterie turbolaserów o mocy 450\n2 wyrzutnie ciężkich torped protonowych (przeciw celom naziemnym, 30 pocisków każda) o mocy 675\n20 141 (w tym strzelcy: 18)\nFregata szturmowa Mk.II (Assault Frigate Mk.II)\n(gra 'Empire at War' - LucasArts)\nKonstrukcja zwana fregatą szturmową typu II pod względem wyglądu nie posiada zbyt wiele wspólnego z fregatą szturmową Mk.I. Obie wprawdzie wywodzą się od tej samej jednostki, jaką jest drednot Rendili, jednak ich geneza i ostateczny wygląd są znacząco inne.\nPomysł stworzenia fregaty szturmowej Mk.II pojawił się w grupce sympatyzujących z Rebelią inżynierów zatrudnionych w Rendili StarDrive zainspirowany informacjami o pojawiających się w akcji jednostkach typu pierwszego. Projektanci postanowili wykorzystać swój warsztat pracy, by stworzyć projekt jednostki alternatywnej, która mogłaby być budowana w podobnych warunkach, jak model oryginalny, i przy zastosowaniu identycznych metod i zbliżonych komponentów. W rezultacie otrzymano okręt o niemal identycznych parametrach bojowych, jednak o zupełnie innym wyglądzie i proporcjach. Udało się nieco zmniejszyć wymaganą przez niego załogę oraz dodać generatory osłon kalamariańskiego projektu, charakteryzujące się dwukrotnie krótszym czasem regeneracji i pozwalające tej jednostce na krótki czas znacząco wzmacniać siłę tarcz i dzięki temu dłużej przetrwać w obliczu zmasowanego ataku wroga. Zrezygnowano natomiast ze skomplikowanych systemów dokowania zewnętrznych jednostek - ta wersja okrętu wyposażona jest jedynie w pojedynczy prom szturmowy. Uzbrojenie artyleryjskie wersji drugiej jest nieco zredukowane w porównaniu z wariantem stworzonym poza zakładami Rendili, większa dostępność nowszej technologii pozwoliła jednak na zainstalowanie mocniejszego uzbrojenia najniższej klasy - skutecznego w zwalczaniu kanonierek czy uzbrojonych transportowców.\nPrzyszłość nowej fregaty szturmowej zapowiadała się obiecująco i jednostki te dość dynamicznie działały we wczesnych etapach galaktycznej wojny domowej. Wkrótce jednak władze Rendili StarDrive zorientowały się w sytuacji i przeprowadziły wewnętrzną czystkę, uśmiercając bądź wtrącając do więzienia większość spośród symatyzujących z Sojuszem spiskowców. Tylko niektórzy z członków oryginalnego zespołu projektowego zdołali uciec i jedynie oni, na dużo mniejszą już skalę, pracowali nad modyfikowaniem drednotów do standardu Mk.II. W rezultacie w Sojuszu znacznie popularniejsza od fregaty Mk.II stała się wersja Mk.I.\nRendili/Rebel Assault Frigate Mk.II\nRebeliancka fregata szturmowa Mk.II\n15 turbolaserów o mocy 525\n15 poczwórnych turbolaserów o mocy 300\n15 lekkich turbolaserów o mocy 225\n4 820 (w tym strzelcy: 45)\nKrążownik kalamariański MC75 (MC75 Calamari Cruiser)\n(Darren Tan, Armada: Profundity Expansion Pack, Fantasy Flight Games)\nPrzejęcie planety Mon Calamari (znanej też jako Mon Cala lub Dac) przez Imperium nie spotkało się z zachwytem jej mieszkańców. Część z nich postanowiła pozostać na planecie, jednak zarządy niektórych pływających miast zdecydowały się nie zdawać na łaskę lub niełaskę nowej władzy i wzięły sprawy w swoje ręce. A konkretnie mowa tu o większości spośród tych miast, które dysponowały możliwością... lotów kosmicznych.\nPędząc bowiem życie na powierzchni oceanu oraz pod nią, Kalamarianie byli jednak świadomi przestrzeni kosmicznej i - przynajmniej od czasu wojen klonów - tego, co może z niej nadejść. Część z ich miast, lub też ich dzielnic, czy nawet budynków, została więc w pewnym momencie wyposażona w repulsory, silniki jonowe oraz hipernapędy, a że hermetyczne były już i tak, to przygotowanie ich do podróży w kosmos nie było jakimś szczególnie trudnym zadaniem. Kiedy padło hasło, pływające miasta przerodziły się w miasta latające i odleciały w siną dal... Ale nie po to, żeby siedzieć bezczynnie.\nLatające statki-miasta były bowiem tymczasowo bezpieczne, ale prędzej czy później musiały trafić na wroga - czy to w postaci patrolu imperialnego, czy też jakiejś grupy piratów czy innych przestępców, która usłyszałaby o łatwym łupie. Dlatego jednostki te zaczęto przerabiać, wzmacniać, dozbrajać... Aż do momentu, w którym co bardziej zmodyfikowane z nich można było już spokojnie zacząć nazywać krążownikami gwiezdnymi.\nIstnieje ogólny konsensus, aby okręty te nazywać krążownikami kalamariańskimi typu MC75, chociaż każdy, kto choć trochę zna się na technologii tej rasy wie dobrze, że różnice między poszczególnymi tak określonymi jednostkami będą bardzo duże. Już na wstępie bowiem miasta nie wyglądały identycznie, a gdyby nawet wyglądały, to proces dozbrajania odbywał się w każdym przypadku nieco inaczej i zaowocował okrętem o nieco innych parametrach.\nSą jednak cechy wspólne. Jeżeli miasto miało atrium czy też dok dla pojazdów podwodnych lub statków - a praktycznie każde musiało coś takiego posiadać - to krążownik w tym miejscu będzie miał hangar dla myśliwców, kanonierek i lekkich frachtowców. Hangar chroniony oczywiście zarówno osłoną atmosferyczną chroniącą przed dekompresją, a równocześnie przenikalną dla dużych obiektów fizycznych w rodzaju pojazdów kosmicznych; ale także i tarczą energetyczną zabezpieczającą przed ogniem wrogich turbolaserów. Osłony w ogóle są silnym punktem większości statków kalamariańskich i tutaj nie ma wyjątku - MC75 posiada nie tylko silne generatory podstawowe, ale i dużo systemów zapasowych, które można włączyć w przypadku przeciążenia lub spalenia się obwodów głównych.\nW niektórych miejscach kadłuby krążowników wzmocniono od wewnątrz, w innych zaś dodatkowe płachty pancerne przymocowano do zewnętrznej strony poszycia. Charakterystyczny jest też pancerny "kołnierz" na śródokręciu - pozostając w pewnym oddaleniu od kadłuba zapewnia on dodatkową "strefę buforową" w przypadku trafienia, a równocześnie pozwala na zainstalowanie dodatkowego uzbrojenia bez ingerowania w oryginalny kadłub jednostki. Dawne wieże miasta przerobiono na maszty systemów wykrywania i łączności, natomiast tradycyjny dolny stabilizator wahań poziomych obiektu - wyglądający teraz jak statecznik pionowy - z reguły mieści w dolnej gondoli mostek kapitański. Daje to dowódcy okrętu - albo i floty - doskonały obraz pola walki, chociaż w sytuacji, kiedy okręt straci osłony, można trafieniem w to miejsce doprowadzić do wyeliminowania całego MC75 z walki.\nJednym z lepiej znanych krążowników MC75 był Profundity (Bezkres), jednostka flagowa admirała Raddusa z czasów dowodzenia przez niego flotą Sojuszu Rebeliantów. Okręt ten zaczął swoją karierę jako jeden z modułów podbiegunowego miasta Nystullum, a konkretnie - jego wieża ratuszowa, w której Raddus pełnił honory burmistrza metropolii. Skończył zaś swoją karierę Bezkres jako flagowiec zgrupowania rebelianckiego atakującego Scarif, kiedy podczas próby odwrotu z planami Gwiazdy Śmierci ciężko już uszkodzony krążownik został obezwładniony przez imperialny Gwiezdny Niszczyciel Devastator Lorda Vadera. Mimo niepowodzenia ucieczki, plany zostały przekazane na pokład korwety Tantive IV, która kontynuowała misję dostarczenia ich do głównej bazy Sojuszu Rebeliantów.\nZa kolejne ogniwa w ewolucji - czy raczej dozbrajaniu - krążowników kalamariańskich zwykło się zaś uznawać MC80 i MC80a, po nich zaś przyszła kolej na budowane już na poważnie MC80B, MC85 (z których jeden nosił imię Raddus) i MC90.\nMon Calamari MC75 Star Cruiser\nKrążownik kalamariański typu MC75\n12 dział turbolaserowych o mocy ?\n4 ciężkie działa jonowe o mocy ?\n20 działek laserowych o mocy ?\n12 wyrzutni torped protonowych o mocy ?\n1 204.44 m\nKrążownik kalamariański MC80 (MC80 Calamari Cruiser)\n(Behind the Magic Demo - LucasArts)\nW zasadzie od samego początku istnienia Sojuszu Rebeliantów w jego szeregach brakowało dużych okrętów bojowych, zdolnych do walki z potężnymi Gwiezdnymi Niszczycielami. O ile myśliwce, frachtowce i mniejsze jednostki liniowe były stosunkowo łatwe do pozyskania, zdobycia czy kupienia, o tyle trudno jest przecież przejąć czy zbudować po kryjomu okręt klasy ciężkiego krążownika. Tak więc przez dłuższy czas grupy rebelianckie nie posiadały jednostek zdolnych mierzyć się z VSD-II czy ISD... Aż do momentu, w którym zawiązano Sojusz dla Przywrócenia Republiki i przyjęto do niego Kalamarian. Spośród licznych budowanych przez nich okrętów z pewnością najcenniejszymi były wielkie krążowniki gwiezdne określane jako MC80.\nW odróżnieniu od powstałych z "latających komponentów miast" krążowników MC75, jednostki zaliczane do typu MC80 powstały na długo przed wybuchem galaktycznej wojny domowej jako statki eksploracyjne i kolonizacyjne - a ponieważ były wyposażone w osłony i możliwość przenoszenia myśliwców, przez lata służyły jako główna siła obronna liczącego kilkaset układów planetarnych imperium kolonialnego kalamarian. Kiedy Imperium opanowało Dac, pewnej niewielkiej ilości tych okrętów udało się uciec i przyłączyć do sił Sojuszu Rebeliantów. Krótko później Kalamarianie natomiast przy wstawiennictwie moffa Tarkina uzyskali zgodę nowych władz na budowę cywilnych [[frachtowiec,mc80_luxury_liner]], które zaczęli projektować w ten sposób, by można było łatwo je opancerzyć, dozbroić i przekształcić w pełnoprawne krążowniki. Kiedy w 1 BBY w ramach jednej z niewielu udanych akcji Operacji Domino planeta Mon Calamari odzyskała wolność, jej stocznie zaczęły pracować pełną parą konwertując cywilne statki na najpopularniejsze okręty liniowe Sojuszu Rebeliantów.\nWiązało się to przede wszystkim z dodaniem dużej ilości mało eleganckiego uzbrojenia, dodatkowych pancerzy, generatorów osłon i tym podobnych elementów, znacznie obniżających walory artystyczne i estetyczne okrętów. Nie było to może przyjemne, ale konieczne: zarówno dla bezpieczeństwa samego systemu i planety Kalamar, jak i w większej skali - dla zapewnienia siłom Sojuszu szans w walce z Marynarką Imperialną. Wpłynęło to również na powodzenie krążowników kalamariańskich w pierwszych starciach i pozwoliło odnieść serię spektakularnych zwycięstw nad Gwiezdnymi Niszczycielami typu Imperial - po prostu mało który z dowódców imperialnych był w stanie uwierzyć, że "coś takiego" jest w stanie zagrozić jego jednostce. Po efektownym przegraniu kilku bitew siły Imperium nauczyły się doceniać nowego przeciwnika.\nPrzeróbki statków kalamariańskich dały rebeliantom potężną jednostkę liniową, nie obyło się jednak bez problemów, szczególnie w przystosowaniu tych jednostek do obsługi przez istoty różnych nie-kalamariańskich ras. Systemy sterowania na krążownikach dostosowane są przede wszystkim do obsługi składającej się z Kalamarian - innym rasom trudno jest na przykład korzystać z monitorów i holoprojektorów, które wyświetlają informacje tak, by łatwo było je odczytać komuś, kto ma oczy po bokach głowy, czy też poruszać się w taki sposób, by systemy sterowane ruchami ciała operatora poprawnie interpretowały polecenia. Oczywiście wszelkie podobne niedogodności są w miarę czasu usuwane, a systemy zamieniane na bardziej uniwersalne, biorąc jednak pod uwagę permanentnie kryzysową sytuację w finansach Sojuszu, jak również praktyczny brak możliwości wycofania danej jednostki z linii na dłuższy czas, modyfikacje takie są wprowadzane dość powoli. Dlatego też dowódcami okrętów kalamariańskich zostają najczęściej przedstawiciele tej właśnie rasy, a i w załogach najwięcej można naliczyć kalamarian - szczególnie jeśli chodzi o personel dowodzący, składający się niemal wyłącznie z przedstawicieli tego gatunku.\nJedną z charakterystycznych cech statków i okrętów kalamariańskich jest to, że produkowane są w wyjątkowo zindywidualizowany sposób. Nie tylko ciężkie okręty i ogromne statki pasażerskie, ale i lekkie frachtowce (np. A-Z-Z-3 czy DeepWater) potrafią znacznie różnić się od siebie w obrębie danego typu nie tylko wyglądem, ale i osiągami oraz wyposażeniem. Szczególnie dotyczy to zaś największych spośród jednostek kalamariańskich, które traktowane są wręcz jako dzieła sztuki. Dla wojskowych okazało się to dużym problemem: brak standaryzacji mocno utrudniał zaopatrzenie i naprawy okrętów czy szacowanie ich siły bojowej - choć starano się, aby różne jednostki dysponowały mniej więcej tą samą mocą osłon, siłą uzbrojenia i innymi kluczowymi parametrami. Dodatkowo problemów nastręczyła klasyfikacja tych tak bardzo różniących się między sobą okrętów. Jedni chcieli wszystkie je zaliczać do jednego typu, niezależnie od ilości uzbrojenia, różnic w długości, ilości silników, kształcie kadłuba... Inni zaś próbowali wprowadzić osobny typ dla każdej w miarę charakterystycznej podgrupy tych okrętów, co prowadziło do mnożenia ich ponad potrzebę. W końcu wykształcił się niejaki konsensus - wszystkie okręty zdecydowano się określać jako MC80, ale z dopuszczeniem pewnych podtypów.\nZa wyznacznik czy też wariant podstawowy MC80 przyjęto najczęściej spotykany mierzący 1200 metrów krążownik uzbrojony w 48 baterii turbolaserów oraz 20 baterii dział jonowych; nie ma przy tym znaczenia, czy pochodzi on z pierwotnej linii statków eksploracyjnych, czy spośród statków budowanych jako nieuzbrojone z przeznaczeniem do późniejszej przebudowy. Wariant ten jest nazywany czasem typem Liberty - od skrzydlatego krążownika MC80 zniszczonego jako pierwszy przez Gwiazdę Śmierci. Od standardu tego bywają jednak odstępstwa, a najbardziej regularne z nich to występowanie okrętów bezskrzydłych, nazywanych niekiedy typem Home One - od najlepiej znanego okrętu o tym wyglądzie, nota bene dużo większego, niż reszta jego "nielotnych" braci i pełniącego funkcję okrętu flagoweg admirała Giala Ackbara.\nRóżnice te mogą wprowadzać pewne zamieszanie szczególnie ze względu na to, że po odzyskaniu przez Mon Calamari niepodległości w stoczniach ruszyła produkcja krążowników MC80a. Był on nieco bardziej zaawansowany technicznie, miał nieco zmodyfikowane uzbrojenie, lepszy hipernapęd zapasowy i, oczywiście, był budowany jako od razu przystosowany do boju. Nadal jednak wśród MC80A panowała duża dowolność pod względem kształtów, co nierzadko doprowadzało urzędników Floty oraz historyków do białej gorączki. Dopiero kolejni następcy MC80: MC80B oraz MC90 byli w stanie wylegitymować się pewną standaryzacją, ku żalowi zresztą kalamariańskich projektantów.\nJednym z najbardziej znanych MC80 był bezskrzydły Independence. Jednostce tej udało się umknąć przed najazdem Imperium na Dac i przez dłuższy czas służyła ona jako rodzaj "ruchomej stolicy" Sojuszu Rebeliantów, często goszcząc jego najważniejszych funkcjonariuszy. Równocześnie pełniła ona rolę okrętu flagowego Floty Sojuszu aż do przejęcia tej roli przez Home One w 3 ABY. Dużo mówiło się też o bezskrzydłym Defiance - głównie dlatego, że jednostka ta brała udział w wielu kampaniach galaktycznej wojny domowej, a z jej pokładu operował m.in. Keyan Farlander.\nJako ciekawostkę warto dodać jeszcze, że żyjący w okresie upadku Starej Republiki dr A. Rahring zaobserwował interesującą zbieżność w wyglądzie między krążownikami kalamariańskimi a badanymi przez siebie wodnymi zwierzętami zwanymi lewiatanami, odkrytymi na wodnej planecie (a właściwie w tym okresie już księżycu) Dorumaa w układzie Cularin. Na tej podstawie wysnuł on teorię, że lewiatany mogły wywodzić się z rodzinnej planety Kalamarian - zabrakło jednak danych empirycznych i historycznych, które potwierdziłyby to twierdzenie.\nKrążownik kalamariański, MC80, krążownik gwiezdny\ngalaktyczna wojna domowa (przed 1 BBY)\nSW RPG D6 Rulebook, 2nd Edition (Revised and Expanded)\nLiving Force: Rebirth\nKrążownik kalamariański MC80a (MC80a Calamari Cruiser)\nBez żadnej przesady można stwierdzić, że krążowniki kalamariańskie stanowiły trzon sił Sojuszu Rebeliantów i niewiele im brakowało, aby stały się niemal tak samo dobrze rozpoznawalnym symbolem jak X-wingi czy imperialne Gwiezdne Niszczyciele. Nie stało się tak może dlatego, że brakuje im jakiegoś bardziej charakterystycznego wyglądu, a może dlatego, że panujące wśród tych jednostek zróżnicowanie powoduje duże problemy z ich klasyfikacją. To ostatnie doprowadziło do wyróżnienia na gruncie technicznym dwóch rodzajów podstawowego krążownika: MC80 oraz pochodnego podtypu MC80a.\nZe względu na wynikające z kalamariańskich trendów konstrukcyjnych zróżnicowanie trudno jest porównywać te grupy pod względem danych technicznych, podział przebiega raczej wokół ich zaawansowania technicznego. MC80A to te okręty, których budowę rozpoczęto już po odzyskaniu przez Kalamar niepodległości, stąd uniknięto w ich przypadku konieczności maskarady i od razu instalowano pełne uzbrojenie, pancerz, osłony itd. Dzięki temu ten wariant krążownika kalamariańskiego ma trochę lepiej rozmieszczone i nowocześniejsze systemy uzbrojenia oraz osłon, co nieco zwiększa jego dzielność bojową, oraz nowszy, nieco szybszy hipernapęd zapasowy (klasa 8 zamiast 9). Klasyfikację komplikuje nieco równoległy podział okrętów kalamariańskich według morfologii, który zarówno wśród MC80, jak i MC80a wyróżnia typ Liberty (skrzydlaty) oraz typ Home One (bezskrzydły).\nObie wersje okrętu są bardzo wytrzymałe na ciosy i posiadają zapasowe generatory osłon, dzięki którym mogą walczyć dużo dłużej, niż spodziewałby się tego ich przeciwnik. Gwiezdny Niszczyciel z uszkodzonymi generatorami traci część mocy swoich osłon - krążownik kalamariański po prostu uruchamia zapasowe. Z kolei jednak gdy MC zostanie już uszkodzony, staje się istnym koszmarem dla ekip naprawczych. Każda jednostka jest inna, każda jest odrębnym dziełem sztuki przebudowanym na okręt wojenny, tak więc zazwyczaj nie-kalamariańscy technicy więcej czasu spędzają na próbach zapoznania się z tym konkretnym egzemplarzem i odnalezienia, co i w jaki sposób powinno być naprawione, niż na samych naprawach.\nNominalnie każdy ciężki krążownik kalamariański przenosi trzy dywizjony myśliwców (pełne skrzydło według nomenklatury rebelianckiej), z czego jeden zwiadowczy. W praktyce jednak bywa z tym różnie: po pierwsze ze względu na kłopoty z zaopatrzeniem, po druge wynika to z faktu, że myśliwce są w Sojuszu dobrem szybko przemieszczającym się. Stąd też krążowniki oddelegowane do samodzielnych działań mają zazwyczaj komplet maszyn odpowiednich do wykonywanego zadania, a te we Flocie - albo pełen zestaw do działań eskortowych, albo całkowitą pustkę w hangarach, albo jakikolwiek stan pośredni. Starty i lądowania tych maszyn zgodnie z kalamariańską tradycją wspierane są nie tylko przez systemy promieni ściągających, ale i przez ochronne spowalniające pola repulsorowe ułatwiające odpowiednie wyhamowanie w ograniczonej przestrzeni hangaru, oraz pola wygłuszające, które sprawiają, że huk silników myśliwców nie jest specjalnie uciążliwy dla pracującego na lądowisku personelu.\nPodtypu A krążownika dotyczą te same problemy z dostosowaniem wyposażenia do fizjologii istot nie pochodzących z rasy kalamarian, co wersji "mainstreamowej". Na szczęście dla Sojuszu, trudności te nie uniemożliwiają, a jedynie nieco utrudniaja sprawne korzystanie z tych jednostek załogom należącym do różnych ras, dzięki temu krążowniki MC mogły wziąć udział w bitwie pod Endorem, w czasie której przesądzony został upadek Imperium. Kalamariańskie krążowniki odegrały tam jedną z głównych ról, udowadniając, że są w stanie stawić czoła Gwiezdnym Niszczycielom typu Imperial, a dodatkowo pełniąc też rolę lotniskowców i jednostek medycznych. Jako najsilniejsze okręty we flocie, krążowniki były tam też głównym celem dla Gwiazdy Śmierci - to skrzydlaty MC80 Liberty stał się jej pierwszą ofiarą, a MC80a też były na szczycie listy celów.\nRóżne źródła różnie podają nazwę tego krążownika: czasem jest to MC80a (np. Thrawn Trilogy Sourcebook), a czasem - MC80A (np. The Essential Guide to Warfare).\nKrążownik kalamariański, MC80a, krążownik gwiezdny\ngalaktyczna wojna domowa (po 1 BBY)\nKrążownik Shree (Shree Cruiser)\n(Truce at Bakura Sourcebook)\nKrążownik typu Shree jest podstawową jednostką liniową rasy Ssi-ruuków, przystosowaną zarówno do walki artyleryjskiej, jak i do służby w roli nosiciela bezpilotowych myśliwców Ssi-ruuków typu Swarm. Może też pełnić rolę jednostki flagowej większego zgrupowania bojowego w rodzaju tego, które w roku bitwy pod Endorem napadło na rubieże Imperium i oblegało Bakurę.\nJego głównym uzbrojeniem artyleryjskim nie są, jak w przypadku większości okrętów, turbolasery, ale działa jonowe - wynika to z faktu, że Ssi-ruukowie preferują chwytanie żywcem załóg pokonanych jednostek, by później przekształcić ich energię życiową w siłę napędową swoich urządzeń. Okręt wyposażono więc również w dużą liczbę emiterów promienia ściągającego, które pozwalają przyciągnąć obezwładnione statki celem dokonania abordażu i przeprowadzenia polowania na przydatnych jeńców.\nTechnologia Ssi-ruuków pozostawała zdecydowanie z tyłu za rozwiązaniami stosowanymi w Imperium, mimo prowadzenia działań mających na celu pozyskiwanie nowych rozwiązań technicznych. Dlatego ich okręty, w tym także krążowniki Shree, zasilane są z reaktorów wykorzystujących paliwa rozszczepialne, co wymaga ekranowania pomieszczeń dla załogi oraz powoduje lokalną katastrofę ekologiczną w przypadku zniszczenia statku. Systemy sztucznej grawitacji są bardzo wrażliwe na zmiany warunków zewnętrznych i z reguły nie potrafią skompensować nagłych manewrów czy wstrząsów, a osłony energatyczne dysponują wprawdzie całkiem przyzwoitą mocą, ale nie posiadają buforów chroniących przed przeładowaniem i w przypadku trafienia z silniejszej broni często przekazują część energii do wewnętrznych systemów statku, co powoduje zwarcia i przepięcia między poszczególnymi modułami, czy wręcz przebicia na ściany pomieszczeń i korytarzy. Aby chronić przed tymi zjawiskami załogę, na okręcie zastosowano sieci przwodzące pełniące rolę "piorunochronów" i mające odprowadzać wyładowania bez szkody (zazwyczaj) dla Ssi-ruuków czy P'w'ecków.\nZałoga krążownika składa się z 800 Ssi-ruuków i 5 000 P'w'ecków, a napięte stosunki między tymi rasami sprawiły, że "rasa panów" zainstalowała na okręcie szereg zdalnie uruchamianych pułapek mających na celu obezwładnienie lub uśmiercenie ewentualnych buntowników. Nawet lżejsze spośród tych nieprzyjemnych niespodzianek są i tak śmiertelne dla mniejszego i mniej odpornego od jaszczurów organizmu człowieka, co czyni pomysł abordażu jednostki typu Shree dość ryzykownym.\nKrążownik Shree jest w stanie bez większych problemów poradzić sobie w boju z lekkimi galaktycznymi krążownikami w rodzaju Carracka czy Quasar Fire czy też fregatami i korwetami. Z krążownikiem uderzeniowym walczyłby zapewne jak równy z równym, gdyby nie fakt, że może przenieść znacznie od tamtego więcej myśliwców. Z okrętami liniowymi w rodzaju Gwiezdnego Niszczyciela Shree raczej w pojedynkę nie miałby większych szans, chyba, że w sprzyjających warunkach lub w połączeniu ze skutecznym wykorzystaniem droidów Swarm.\nJedynym w miarę dobrze poznanym przez siły Imperium i Nowej Republiki okrętem typu Shree był Shirwirr (w wolnym tłumaczeniu "Nabrzmiały jajami"), flagowiec admirała Ivpikkisa podczas ataku na Bakurę. W toku kampanii jednostka została w zasadzie w pojedynkę przejęta przez Luke'a Skywalkera i trafiła w ręce Sojuszu Wolnych Planet, który wkrótce przekształcił się w Nową Republikę. Dostosowanie okrętu do standardowej technologii okazało się trudne i kosztowne, wymagało bowiem zainstalowania nowych systemów zasilania, uzbrojenia i całkowitej wymiany osłon. Okręt przemianowano na Sibwarrę, jednak nieoficjalnie został on przezwany Fleciakiem - tak, jak nazywano samych Ssi-ruuków. Jednostka wzięła udział w misji republikańskiej mającej na celu rozpoznanie bojem przestrzeni należącej do jaszczuropodobnych obcych, jednak sprawiła swojej załodze więcej kłopotu, niż zagrożenia zewnętrzne. Kilku członków republikańskiego personelu zostało rannych lub zginęło wskutek nieprzewidzianego działania egzotycznych systemów pokładowych, a cała konstrukcja wewnętrzna okrętu - poprzecinana niczym mrowisko pięciometrowej średnicy korytarzami dla Ssi-ruuków i półtorametrowymi dla P'w'ecków i droidów - była na tyle dla ludzi obca, że okazała się trudna w utrzymaniu i bardzo negatywnie wpływała na morale załogi.\nZapewne nikt nigdy nie powiedział admirałowi Ackbarowi, czyją głowę przypomina ksztatem ten krążownik...\nSsi-ruuvi Shree-class Cruiser\nKrążownik Ssi-ruuków typu Shree\n24 działa jonowe o mocy 375\n24 ciężkie turbolasery o mocy 300\n12 wyrzutni rakiet o mocy 375\n12 emiterów promienia ściągającego o mocy 300\n6 034 (w tym strzelcy: 234)\ngalaktyczna wojna domowa inwazja Yuuzhan Vongów\nNajbardziej charakterystyczną cechą tej jednostki jest jej kształt, przypominający dwie złączone podstawami salaterki. Jest on podyktowany głównym problemem hapańskiej technologii - przestarzałą technologią konstruowania turbolaserów. W porównaniu ze standardowym uzbrojeniem tego typu stosowanym przez Imperium czy Nową Republikę są one mało celne, a na dodatek ładują się trzykrotnie dłużej. Stawiało to pod znakiem zapytania sensowność angażowania się w normalnych warunkach w walkę z podobnej klasy, ale dysponującym nowoczesnym uzbrojeniem okrętem przeciwnika. Aby temu zaradzić, zdecydowano się na rozwiązanie nietypowe. Całe główne uzbrojenie Battle Dragona zostało rozmieszczone w dwóch olbrzymich "koronach" - pierścieniach na obwodzie "spodków" - a te mogą się swobodnie obracać, wystawiając w danym kierunku ciągle nowe turbolasery. W ten sposób po oddaniu salwy, zanim objedzie pełen okrąg, dany turbolaser ma czas, aby powtórnie się naładować. Działa jonowe również zostały włączone do tego systemu, chociaż ich technologia jest dużo bardziej zbliżona do standardowej i nie sprawia kłopotów takich, jak turbolasery.\nCharakterystyczne rozmieszczenie uzbrojenia sprawia, że Smok Bitewny jest bardzo skuteczny w pojedynkach - o ile standardowo uzbrojoną jednostkę można unieszkodliwić przez zniszczenie części uzbrojenia i stworzenie martwych pól ostrzału, o tyle w przypadku krążownika hapańskiego jest to praktycznie niemożliwe, chyba, że uszkodzone zostaną dobrze chronione mechanizmy obrotowe jego "koron". To może być jednak trudne, bo okręt ma naprawdę imponujące osłony i opancerzenie - przy rozmiarach odpowiadających raczej lekkiemu krążownikowi, jest opancerzony silniej, niż Gwiezdny Niszczyciel typu Imperial. Osłony i pancerz przydają się Smokom szczególnie w przypadku walki z większą ilością przeciwników - technologia systemów kontroli ognia pozwala bowiem tej jednostce na równoczesną walkę z maksimum czterema celami(!), co nie jest wynikiem oszałamiającym jak na galaktyczne standardy (co gorsza, system w takich warunkach zachowuje się dość kapryśnie, bo jego naturalnym trybem pracy jest walka wyłącznie z jednym przeciwnikiem). Stąd Smoki Bitewne zazwyczaj nie ruszają do walki w pojedynkę, szybko podjęto też prace nad zaprojektowaniem i budową wspierających je jednostek eskortowych - tworząc ostatecznie krążowniki typu Nova.\nKrążownik Aramadia (Aramadia Thrustship)\nYevethańskie krążowniki typu Aramadia, zwane też wśród wojskowych Nowej Republiki pod kryptonimem "typ T", to podstawowe kosmiczne jednostki bojowe Ligi Dushkańskiej. Charakteryzują się przede wszystkim kulistym kształtem, egzotycznym napędem oraz wyjątkową jak na swój rozmiar odpornością.\nYevethowie przez długie lata żyli w całkowitej izolacji od cywilizacji galaktycznej, w związku z czym ich technika jest dość egzotyczna - w niektórych obszarach nie nadąża za współczesnymi rozwiązaniami stosowanymi przez niemal wszystkich producentów statków kosmicznych, w innych zaś okazuje się je przewyższać lub przynajmniej osiągać zamierzone cele nieco inną drogą. Tak więc na przykład Aramadie poruszają się nie dzięki silnikom jonowym, ale przy pomocy napędu pulsacyjnego wykorzystującego ciąg chemiczny. Jest to potwornie hałaśliwe, dużo mniej przyjazne środowisku i wymaga specjalnego przygotowania lądowisk, ale zapewnia okrętom typu T całkiem przyzwoite parametry lotu zarówno w atmosferze, jak i w przestrzeni kosmicznej.\nPodobnie, charakterystyczny, niemal idealnie kulisty kształt okrętów yevethańskich prawdopodobnie wywodzi się z tego, że nie dysponując początkowo sztuczną grawitacją, wytwarzano ją dzięki rotacji wewnętrznego kadłuba. Szacuje się, że dopiero zapoznanie się z technologią imperialnego okupanta pozwoliło Yevethom na wprowadzenie wielu rozwiązań w pozostałych częściach galaktyki uważanych za oczywiste.\nRównież uzbrojenie okrętu jest nieco nietypowe: posiada on relatywnie niewiele broni energetycznej, a za to dysponuje sporą ilością broni rakietowej różnych typów - od bomb grawitacyjnych po torpedy protonowe. Dzięki temu zupełnie niespodzianie jednostka ta może okazać się zadziwiająco groźna w boju - rakiety i bomby przenikają wszak przez osłony energetyczne, na których zwykły polegać okręty większości galaktycznych sił zbrojnych, przyzwyczajonych przede wszystkim do walki na broń energetyczną. Preferowana przez Yevethów skoncentrowana nawała pocisków może bez większych problemów przebić pancerz i zniszczyć wrogą jednostkę - nawet pojedyncze trafienie jest czymś, czego należałoby się poważnie obawiać. Sposób mocowania uzbrojenia też należy do interesujących. Turbolasery (o niezbyt wielkiej mocy, w sam raz jak dla średniego krążownika lub... kalamariańskiego MC80) osadzono w stanowiskach mogących poruszać się korytarzami wewnątrz kadłuba, dzięki czemu do czterech z nich może być skoncentrowanych z wybranej strony dla osiągnięcia skupienia ognia w jedną salwę. Można je też rozmieścić równomiernie dla otrzymania bardziej zrównoważonego pola ostrzału, lub też skupić wszystkie osiem celem prowadzenia ognia w kierunku dziobu. Okręt posiada też cztery rozmieszczone wokół "równika" hangary, w których bazować może w sumie do 40 yevethańskich myśliwców typu D.\nDzięki kulistej konstrukcji Aramadia jest też jak na jednostkę swoich rozmiarów bardzo odporna. Taki kształt kadłuba bardzo dobrze wzmacnia skuteczność tarcz energetycznych, przez co nawet duże okręty liniowe mogą mieć problem z ich przebiciem. Osłony nota bene wykorzystują imperialną technologię, a większość egzemplarzy po prostu pochodzi z zapasów Imperium, przejętych przez Yevethów podczas powstania i zdobycia imperialnych stoczni orbitalnych.\nYevethańskie "grubasy" sprawiły podczas kryzysu Czarnej Floty sporo kłopotów republikańskiej Piątej Grupie Bojowej. Na samym początku w ogóle nie wiedziano, do czego są zdolne, a ponadto znacząco przeszacowano ich liczebność, traktując jako krążowniki oparte na podobnej konstrukcji yevethańskie statki towarowe. Po bitwie o ILC-905 z grubsza znano już możliwości tego okrętu w regularnej walce, ale i tak jego egzotyka wymagała odpowiedniego dostosowania taktyki i wykorzystania wszelkich dostępnych w arsenale Nowej Republiki środków - w tym szczęśliwie akurat wprowadzonego w ramach programu Nowej Klasy zaawansowanego uzbrojenia rakietowego oraz nowych myśliwców typu K-wing.\nW Cracken's Threat Dossier okręty te konsekwentnie nazywane są typem Armadia. Jest to prawdopodobnie literówka.\nAramadia-class Thrustship combat cruiser\nKrążownik typu Aramadia\nFat Man - grubas\n8 baterii turbolaserów (ruchomych) o mocy 375\n3 wyrzutnie torped protonowych o mocy 675\n1 poczwórna wyrzutnia bomb grawitacyjnych (po 4 pociski na lufę) o mocy 525\n4 10-lufowe baterie wyrzutni rakiet (z możliwością przeładowania) o mocy 675\n6 859 (w tym strzelcy: 49)


2 pok, 49 met, okolice Stanisława Bąka BALKON (Wrocław), Wrocław, Dolnośląskie\n2 pok, 49 met, okolice Stanisława Bąka BALKON (Wrocław), Dolnośląskie, Wrocław\n2 pok, 49 met, okolice Stanisława Bąka BALKON (Wrocław)\nDo sprzedania mieszkanie o powierzchni 49 m2 na 2. piętrze w bloku.\nOsiedle zlokalizowane jest w zachodniej części Wroclawia, 2 km od Leśnicy. Osiedle graniczy z Lasem Mokrzańskim, największym w granicach Wrocławia. Idealne miejsce do zamieszkania dla osób ceniących sobie ciszę i spokój. Na osiedlu znajdują się sklepy, żłobki i plac zabaw. W pobliżu przystanek autobusowy skomunikowany z pętlą tramwajową w Leśnicy.\nMieszkanie narożne, z oknami na dwie strony (wschód, południe), komfortowo urządzone materiałami o wysokiej jakości, słoneczne, w bloku 3 piętrowym, oddanym w 2012 r., użytkowane od grudnia 2012 przez pierwszych właścicieli. Mieszkanie wyposażone jest w dwufunkcyjny piec gazowy. Na klatce schodowej dostępna wózkownia/rowerownia.\nsalonu z kuchnią o pow. 25,79 m2\nsypialni o pow. 9,44 m2\nłazienki o pow. 4,88 m2\nprzedpokoju o pow. 5,11 m2\ngarderoby/schowka o pow. 3,54 m2\nDo mieszkania przynależy zewnętrzne miejsce parkingowe oraz balkon o pow. 5,5 m2\nCena mieszkania uwzględnia całe prezentowane na zdjęciach wyposażenie z wyłączeniem:\npralki, suszarki bębnowej\nmebli dziecięcych z sypialni\nszafy z przedpokoju\nsalon: meble producenta TC meble fornirowane plus biały lakier, stół fornirowany, krzesła ze skórzanym obiciem, narożnik IKEA, panele podłogowe Pergo\nkuchnia: meble na zamówienie z lakierowanymi frontami, systemy Blum, panele podłogowe Pergo, lodówka Bosch, zmywarka Amica, piekarnik Amica, płyta indukcyjna Electrolux, pochłaniacz Faber, zlewozmywak Blanco + bateria Blanco, oświetlenie Aquaform\nprzedpokój: płytki Refin, zabudowa meblowa na zamówienie, oświetlenie Aquaform\nłazienka: płytki hiszpańskie Colorker, ceramika Villeroy Boch, baterie Hansgrohe Pura Vida, zabudowa meblowa na zamówienie, drzwi bezprzylgowe DRE\nsypialnia: panele podłogowe Pergo, szafa wnękowa na zamówienie, drzwi bezprzylgowe DRE\ngarderoba/schowek: zabudowa meblowa na zamówienie\nnumer oferty 4971/3584/OMS\nID ogłoszenia: 1260428 Odpowiedź na ogłoszenie\n3 pok, 45 met, Okolice Kruczej PIWNICA (Wrocław)\nGaleria zdjęć na portalu WWW.HOMEEXPERT.PL SUPER OFERTA !! Do sprzedania mieszkanie we Wrocławiu-Krzyki (pe... Kategoria: Mieszkania Sprzedam\n2 pok, 39 met, ul. Iwaszkiewicza BALKON/WINDA (Wrocław)\nGaleria zdjęć na portalu WWW.HOMEEXPERT.PL SUPER OFERTA!!! Mieszkanie jest nowe, oddane do użytku w 2018 roku, dot�... Kategoria: Mieszkania Sprzedam\nNa sprzedaż mieszkanie o powierzchni 64,12 m2 w nowo oddanym budynku. Mieszkanie położone jest na parterze, składa ... Kategoria: Mieszkania Sprzedam