Chiny bez makijażu - Dobre Książki Magazyn o literaturze\n„Chiny bez makijażu” to obowiązkowa lektura dla wszystkich tych, którzy pragną wgryźć się głęboko w „chińskość” i zrozumieć, co w niej tak fascynuje. To również odważne spojrzenie na współczesne Państwo Środka i jego kierunki rozwoju w nowym millennium.\nCzy Chiny to archaiczna dyktatura gnębiąca swoich obywateli, czy może nowoczesna potęga ekonomiczna? Lider innowacji czy moloch o zapadłych wioskach i tysiącach robotników pracujących w pocie czoła w fabrykach? Czy coś łączy dawne cesarstwo i dzisiejszą młodocianą potęgę, czy istnieją cechy wspólne pomiędzy pradawną cywilizacją, gdzie niemal wszystko wynaleziono na długo przed Europą, a krajem tanich podróbek, na które wielu z nas patrzy z góry?\nDzięki połączeniu wiedzy sinologicznej, reportażu i zapisków z podróży powstała subiektywna opowieść o chińskich doświadczeniach współczesności. Marcin Jacoby pokazuje, że szybkim wprowadzeniem do taoizmu może być próba przeżycia na chińskim skrzyżowaniu, a kluczem do zrozumienia chińskich sukcesów odpowiedź na pytanie, dlaczego największym marzeniem młodych Chińczyków jest… sen.\nUtrzymujący się w Chinach na alarmującym poziomie współczynnik Giniego (wskaźnik stopnia rozwarstwienia społecznego) traci na abstrakcyjności, kiedy w opowieści autora marmurowe ściany potężnych banków w Szanghaju kontrastują z glinianymi lepiankami bez okien i bieżącej wody w prowincji Shanxi. Czego można się dowiedzieć o Chinach, obserwując sztukę zarządzania tłumami na chińskim dworcu? Jak wygląda życie na co dzień wobec wszechwładnej cenzury?\nAutor prowadzi czytelnika przez chińską rzeczywistość z pewnością eksperta, ciekawością podróżnika i pasją wielbiciela.\nZrozumieć Chiny to marzenie wielu, nie tylko sinologów. Marcin Jacoby zabiera czytelnika w pasjonującą podróż po historii i współczesności Chin. Do spełnienia tych marzeń przybliża. To ważna książka, bo pisana nie tylko okiem Chin bywalca i znawcy, ale też sinologa-erudyty.\nChiny zawsze były odległe, tajemnicze, niezrozumiałe, egzotyczne, odgrodzone od nas Wielkim Murem. Dziś w dobie globalizacji już tak nie jest. A jak? O tym właśnie opowiada ta wielce osobista gawęda znakomitego sinologa świetnie znającego chiński świat i język. Nie tylko przeczytać warto, ale też się zastanowić, bowiem ten „chiński świat” coraz częściej do nas trafia, a przecież pozostał inny, czego Autor dobitnie, a zarazem barwnie dowodzi. A przy okazji uczy nas pokory i wyrozumiałości dla tego, co inne.\nprof. Bogdan Góralczyk, były ambasador w państwach azjatyckich\n„Podróże kształcą” to wyświechtany frazes, ale jakże prawdziwy. Jego chiński odpowiednik w moim niezdarnym tłumaczeniu brzmi: „Sto usłyszanych informacji nie równa się jednemu spojrzeniu własnym okiem”. Żadne studia teoretyczne i lektury nie nauczą nas więcej o tym, jak wyglądają dzisiejsze Chiny, niż podróż. Zanim się tam jednak wybierzemy jako turyści, czas na garść informacji przygotowawczych.\nJeśli dotarli państwo w to miejsce książki bez oszukiwania po drodze, to znaczy, że wiedzą już państwo, że nie zobaczą w Chinach jeżdżących na rowerach tłumów w jednobarwnych mundurkach ani malowniczych, błotnistych pól ryżowych, dziewiczych lasów i soczystych łąk. W przeważającej większości chińskie widoki to raczej potężne miasta, szerokie drogi, zony przemysłowe. W końcu widzimy wieś, ona też pełna jest betonu, a pola są rudożółte, spękane i pokryte kurzem. Ale to wielki kraj i bardzo zróżnicowany geograficznie, więc niemało tu też wspaniałych atrakcji turystycznych.\nJako sinologa ciągnęło mnie zawsze przede wszystkim do atrakcji kulturowo-historycznych: słynnych miejsc, dawnych miast, muzeów. To kraj o przebogatej historii, a te tysiące lat rozwoju kultury zostawiły niemal wszędzie, a szczególnie na Równinie Centralnej, mnóstwo śladów. Co krok pojawia się jakiś teren dawnej bitwy, miasto, gdzie żył wielki mąż stanu, pawilon, gdzie tworzył słynny artysta, czy miejsce, gdzie archeolodzy zlokalizowali grobowiec kogoś możnego – pełen ciekawych znalezisk. Ma się wrażenie, że gdziekolwiek robotnicy zaczną kopać w ziemi, zaraz wykopią jakieś starożytne naczynia z brązu, odnajdą fragment pradawnego muru, pozostałości osady czy fundamenty książęcego pałacu.\nTak, Chiny to historia, a wrażenie to potęguje jeszcze godna podziwu świadomość historyczna ich mieszkańców. Dlatego wydaje mi się, że wybranie się w podróż po Chinach bez znajomości tej historii byłoby niepowetowaną stratą. To trochę tak, jakby pojechać do Aten, nie wiedząc, czym była starożytna Grecja, czy odwiedzać Rzym tylko po to, by napić się kawy i zjeść coś smacznego na Zatybrzu. Oczywiście tak też można, ale każdy filolog klasyczny gorzko by zapłakał nad takim turystą. A zatem i ja, w pełnej solidarności z europejskimi miłośnikami starożytności, polecam Chiny, które mówią do nas poprzez miejsca, zabytki, ślady przeszłości.\nOczywiście na ulicach miast niewiele już z tego zostało. Nie tylko Pekin, ale właściwie każde miasto chińskie to dziś nowoczesna i niekoniecznie ładna metropolia, która swoją przeszłość pogrzebała pod fundamentami wieżowców i zakopała pod powierzchnią autostrad. Ostały się tylko fragmenty, a i one nie zawsze są autentyczne. Właściwie jedynym większym ważnym historycznie miastem z zachowanymi murami miejskimi jest Xi’an. Wszędzie indziej zostały one zburzone lub rozmontowane. Xi’an i jego okolice są ciekawe zresztą z kilku powodów. Nie tylko masywne, potężne mury świadczą o historycznej wadze tej dawnej stolicy. Las Stel, czyli muzeum, gdzie zebrane są dziesiątki kamiennych stel ze słynnymi dziełami chińskiej kaligrafii, jest drugim takim miejscem w Xi’anie. Trzecim zaś grobowiec Wu Zetian, jak już wiemy, jedynej kobiety cesarza w historii Chin. I na koniec oczywiście nekropolia Pierwszego Cesarza Qin, gdzie będziemy mogli zwiedzić Muzeum Armii Terakotowej. A jeśli o muzeum mowa – świadectwa wielkości tego regionu znajdziemy także w Muzeum Prowincji Shaanxi.\nJeśli jesteśmy miłośnikami murów, to poza Xi’anem zainteresuje nas na pewno Wielki Mur, ale proponuję wycieczkę w inne miejsca niż turystycznie zadeptane Badaling, dokąd można już nawet dojechać z Pekinu specjalną kolejką. Badaling to rzeczywiście fragment Wielkiego Muru, który jest najłatwiej dostępny i prezentuje się najokazalej: faluje w rytmie górskich szczytów i ma bardzo szerokie zwieńczenia, po których mogą przechadzać się tłumy. Widoki są przepiękne, a kolorowe souveniry na wyciągnięcie ręki. Ale jeśli tłumy nas męczą, a szerokość muru nie jest dla nas wyznacznikiem jego atrakcyjności, to możemy się wybrać w okolice nieco rzadziej odwiedzane, choć nie są one ani dzikie, ani puste. Simatai, do niedawna najdziksze miejsce wśród dostępnych z Pekinu, przeszło pełną modernizację i zostało otwarte ponownie. Teraz jest już gotowe na przyjmowanie rzesz turystów, ale nadal potrafi zachwycić widokami. Mutianyu oprócz pięknych widoków oferuje jeszcze dość kuriozalną atrakcję, jaką jest ogromny napis: „Lojalni Przewodniczącemu Mao”, ułożony z bielonych wapnem kamieni podczas „rewolucji kulturalnej” na stoku najwyższej góry, niedawno odnowiony i widoczny bardzo wyraźnie podczas zwiedzania Wielkiego Muru. Najbliżej Pekinu znajduje się Juyongguan, mój ulubiony fragment muru, położony nad zbiornikiem wodnym na samym początku pasm górskich na północ od stolicy. Po krótkiej wędrówce bardzo stromymi i wąskimi schodami ze zwieńczenia muru otwierają się piękne widoki na przedgórze. Pamiętajmy jednak, że nie jest on wcale taki stary, jak może nam się wydawać, i nie znajdziemy w nim raczej fragmentów fortyfikacji budowanych niewolniczą pracą poddanych Pierwszego Cesarza Qin. Mur w okolicach Pekinu, który można datować na epokę Ming (1368–1644), w dzisiejszych czasach, i to zupełnie niedawno, poddany został gruntownej renowacji, żeby móc przyjmować turystów. Poza tymi kilkoma kawałkami otwartymi dla zwiedzających większa jego część jest albo w ruinie, albo w ogóle niełatwa do zidentyfikowania. Jest tak również dlatego, że w różnych miejscach budowany był przy użyciu różnych technologii i z różnych materiałów: z kamieni, ubitej gliny, cegieł. Gdzieniegdzie, szczególnie na zachodzie, jest to po prostu wysoki wał, który z biegiem wieków prawie całkowicie spłynął z deszczami w dół.\nTurystę o dobrym przygotowaniu historycznym zdecydowanie rozczaruje większość dawnych stolic Państwa Środka. W przeciwieństwie do metropolii europejskich z zachowanymi średniowiecznymi katedrami, zamkami i starymi miastami w metropoliach chińskich niczego podobnego nie znajdziemy. Nie były one rozlokowane wokół rynku, nie miały solidnej kamiennej architektury, właściwie wszystko oprócz murów i fundamentów budowano z drewna. Po kilkuset latach taki „zużyty” budynek był rozmontowywany i stawiano go właściwie od nowa, z nowych materiałów, czasami w nieco inny sposób. Nie wspomnę już o tym, co działo się podczas pożaru czy wojny. Miasta znikały i powstawały na nowo. Dlatego najstarsze zabytki autentycznej architektury drewnianej w Azji Wschodniej są w Japonii i datuje się je najwcześniej na czasy panowania chińskiej dynastii Tang (VII–X wiek). W Chinach nie znajdziemy niczego starszego niż z epoki Song (X–XIII), a większość zabytków drewnianych nie jest w rzeczywistości starsza niż dwieście, trzysta lat. W niczym im to oczywiście nie umniejsza, ale musimy być świadomi, że to, co zwiedzamy, nie zawsze jest tak stare, jak myślimy. Wiele zabytków odnowiono w ostatnich latach, czasem w sposób nie do końca odpowiadający europejskim normom konserwacji. Pamiętam mój pierwszy szok, gdy zwiedzałem miasto Hangzhou, a tam wznoszącą się nad Zachodnim Jeziorem słynną pagodę Leifeng, którą znałem z literatury. Na początku lekko skonfundowały mnie prowadzące do niej ruchome schody. Potem zdziwiła mnie winda w środku. Dalej uniosłem brew na widok masywnej, najwyraźniej stalowo-betonowej konstrukcji, na której się wznosiła. Stałem w ogromnym holu na dole i zastanawiałem się, co z takim zabytkiem począć. Przeczytałem wszystkie opisy po angielsku, z których wynikało jedynie, że pagodę odnowiono w 2002 roku. Nie dałem za wygraną i wczytałem się w opis po chińsku. Moje zmarszczone czoło w końcu się wygładziło, a twarz rozjaśniła. Okazało się, że pagoda runęła w 1924 roku i została na przełomie wieków zbudowana od nowa przy użyciu naszej wspaniałej nowoczesnej wiedzy i technologii, czytaj: betonu i stali. Po prostu zbudowano nowoczesny budynek z zewnątrz przypominający historyczną pagodę i już. Schody ruchome i winda są wygodne, pagoda w nocy rozświetla się na całą okolicę, wszyscy są zadowoleni. Tylko historyk sztuki płacze, ale kto by tam na niego zwracał uwagę!\nTakich opowieści możemy znaleźć w Chinach całe mnóstwo, choć muszę przyznać, że są też przykłady dobre. Najefektywniejszym z nich jest projekt renowacji Zakazanego Miasta w Pekinie, rozpoczęty w 2002 roku i rozpisany na osiemnaście lat (!). I już bliski końca (2020), momentu, kiedy sukces tak ogromnego przedsięwzięcia zostanie w pełni pokazany podczas obchodów sześćsetlecia tego ogromnego zespołu pałacowego. Projekt jest ciekawy zresztą nie tylko z powodu skali, ale przede wszystkim dlatego, że jego celem jest przywrócenie Zakazanemu Miastu oryginalnego charakteru oraz zachowanie jak najwięcej z pierwotnych materiałów. Dlatego nie pokrywa się dachów nowymi dachówkami zrobionymi w jakiejś fabryce z nowoczesnych materiałów, ale dokładnie ogląda się każdą zdjętą z dachu, sprawdza, czy nadaje się do użycia, a jeśli nie, to tradycyjnymi metodami produkuje się taką, która będzie imitować historyczne poszycie dachu w odpowiedni sposób. Pieczołowicie rekonstruuje się kolory i zdobienia budynków, rozbiera się i usuwa te zbudowane w „międzyczasie”, które zaburzają pierwotną architekturę. Chińczykom z kontynentu pomagają zagraniczni partnerzy (przede wszystkim Amerykanie) i jest to kolejny dowód na to, że zmiany idą we właściwym kierunku.\nNiestety, dobrych czasów dla konserwacji nie doczekały takie historyczne miasta jak Suzhou, Luoyang czy właśnie Hangzhou. Jeśli odwiedzimy je, żeby poczuć atmosferę dawnych dni, to wrócimy bardzo rozczarowani, bo z wyjątkiem pojedynczych zabytków całe miasta zostały gruntownie przebudowane. Tym, co obecnie ratuje Suzhou i Hangzhou, są słynne ogrody południowe. To fragmenty dawnych posiadłości urzędników, erudytów i kupców, które dziś stanowią osobny punkt, i to obowiązkowy, do zaliczenia przez turystę. W tych niewielkich, przemyślnie wykonanych intymnych przestrzeniach przyroda miała imitować rozległe górskie pejzaże. Właśnie tam, w niewielkich altankach czy otwartych pawilonach, chińska śmietanka artystyczna i intelektualna tworzyła swoje dzieła i dyskutowała o filozofii, politycy omawiali strategie i zawiązywali sojusze, kupcy urządzali wystawne przyjęcia i chwalili się swoimi zbiorami sztuki. Wiele z tych słynnych ogrodów przetrwało do dziś i warto się tam wybrać, by poczuć namiastkę atmosfery oaz spokoju stworzonych dla możnych dawnych czasów.\nŻeby móc pochodzić historycznymi uliczkami, musimy udać się do jednego z niewielkich miast, które funkcjonują jako na wpół skanseny. Kilka z nich to miasteczka malowniczo położone nad kanałami na południu Chin, w okolicach dzisiejszego Szanghaju. O Wuzhen już wiemy, inne podobne miejsca to Zhouzhuang (dawniej dużo popularniejsza „chińska Wenecja” niż Wuzhen) czy nieco mniejsze Tongli. We wszystkich obowiązują bilety wstępu, stąd wrażenie, że wchodzi się do skansenu, choć w najstarszych częściach tych urokliwych miasteczek wciąż mieszkają zwykli ludzie. Zupełnie gdzie indziej, w prowincji Yunnan, odwiedzić można Lijiang, przepiękne miasteczko, którego poprzecinana malowniczymi kanałami starówka wpisana została na listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO.\nW suchym centrum historycznych Chin chyba jedynym takim miejscem jest Pingyao (też na liście UNESCO), gdzie zachowane są i mury, i architektura wewnątrz miasta, a wszystko datowane co najmniej na XIV wiek. To dawne centrum bankowości, zwane kiedyś małym Pekinem, jest najlepszym miejscem, jeśli chcemy poczuć, jak mogły wyglądać starożytne miasta chińskie Równiny Centralnej, niekoniecznie położone nad kanałami.\nKolejnym tropem w naszej wędrówce po historii mogą być świątynie, klasztory i groty buddyjskie. Czasy maoizmu, a szczególnie „rewolucja kulturalna”, były dla tych obiektów okrutne. Wiele z tych miejsc o wielowiekowej historii, żeby nie powiedzieć, że wszystkie, w jakimś sensie podzieliło los duchownych, poddanych przymusowej sekularyzacji. Zostały zniszczone lub co najmniej splądrowane, później albo stały puste, albo wykorzystywane były jako szkoły czy magazyny. Dziś odradzają się dość dynamicznie i niektóre już wróciły do dawnego, choć niekiedy mocno zmodernizowanego blasku.\nWiele zespołów sakralnych ważnych jest dla Chińczyków z powodów historycznych. Należą do nich: świątynia Famen koło Xi’anu, pagoda Wielkiej Dzikiej Gęsi w samym Xi’anie czy świątynia Białego Konia w Luoyangu. Ale jeśli nie znamy dobrze dziejów buddyzmu w Chinach, niewiele nam to powie. Z punktu widzenia turysty z zagranicy zdecydowanie najsłynniejszym klasztorem chińskim jest Shaolin, i to wcale nie z powodu architektury czy wagi religijnej, ale ze względu na sztuki walki, z których wiele właśnie tam widzi swoją kolebkę. Dziś klasztor Shaolin jest szeroko otwarty dla turystów, wokoło powyrastały setki szkół, a w nich trenują do upadłego przyszli zawodnicy wushu, aktorzy czy kaskaderzy. Shaolin to cały przemysł edukacyjno-kreatywny, nie oczekujmy więc, że znajdziemy tam miejsce do kontemplacji i wyciszenia.\nKlasztory bardzo często budowano wysoko w górach. Najsłynniejszy klasztor taoistyczny, a raczej cały zespół klasztorów, znajduje się w górach Wudang i też słynie ze sztuk walki, choć daleko mu do sławy Shaolinu. Jednym z najbardziej spektakularnych przykładów budowli sakralnej w górach jest Świątynia Zawieszona nad Przepaścią (inaczej Wisząca Świątynia) na górze Heng w prowincji Shanxi i proszę mi wierzyć, że jest to nazwa dosłowna. Zbudowano ją jako zespół buddyjski, ale dziś szczyci się typową dla Chińczyków inkluzywnością, gdyż przygarnęła również Konfucjusza i Laozi – patriarchę taoizmu. Około czterdziestu grot z dobudowanymi fasadami imitującymi pawilony pałacowe łączą drewniane tarasy i korytarze przyklejone do ściany skalnej kilkadziesiąt metrów nad ziemią. Robi to niezwykłe wrażenie szczególnie wtedy, gdy ogląda się tę konstrukcję z dołu.\nZespoły grot buddyjskich to dość nietypowy i w oczach Europejczyka egzotyczny pomysł. Powstawały przede wszystkim na zachodzie Chin podczas panowania buddyjskiej i etnicznie niechińskiej dynastii Północnej Wei (IV–\n–VI wiek), rozbudowywane były do schyłku panowania dynastii Tang (VII–X). Najsłynniejsze zespoły grot to Longmen, Yungang no i przede wszystkim Dunhuang, niemal zapomniane pod koniec XIX wieku, do pełni sławy przywrócone najpierw przez badaczy europejskich w pierwszych latach ubiegłego wieku, a potem w jego latach pięćdziesiątych przez artystów chińskich. Dwa pierwsze zespoły prezentują zwiedzającym wspaniałe płaskorzeźby i rzeźby wykute w ścianie skalnej, Dunhuang zaś znany jest przede wszystkim z tysięcy malowideł, którymi zdobione są wewnętrzne ściany grot. Takich grot z wykutymi w ścianach skalnych buddyjskimi rzeźbami jest w Chinach bardzo dużo, nie wszystkie są znane turystom i nie wszystkie można zwiedzać.\nNiezwykłym obiektem w chińskiej turystyce są napisy kaligraficzne tradycyjnie ryte na skałach i głazach w ważnych, czasem świętych, a czasem po prostu ładnych miejscach. Dziesiątki takich napisów znajdziemy na świętej górze Tai (jedna ściana skalna wygląda tam jak gigantyczny słup ogłoszeniowy), inne w takich miejscach jak Czerwone Klify, gdzie rozegrała się jedna z najsłynniejszych bitew starożytnych Chin. W 208 roku n.e. armia generała Cao Cao starła się ze zjednoczonymi wojskami państw Wu i Shu, które mimo ogromnej liczebnej przewagi wroga zwyciężyły taktyką i pomysłem.\nGóra Tai (Taishan) jest jedną z pięciu świętych gór starożytnych Chin. Każda leży na jednym z pięciu tradycyjnych chińskich kierunków kardynalnych (północ, południe, wschód, zachód, centrum). Tai – na wschodzie (prowincja Shandong), Hua – na zachodzie (prowincja Shaanxi), od północy i południa – dwie góry Heng, zapisywane innymi znakami (odpowiednio w prowincjach Shanxi i Hunan), środek okupuje góra Song w prowincji Henan. Wszystkie są atrakcjami turystycznymi, Taishan przede wszystkim z powodów historycznych, a Hengshan (w prowincji Hunan) i Huashan dla pięknych widoków. Właśnie na zboczu Hengshan w prowincji Shanxi znajduje się Świątynia Zawieszona nad Przepaścią, o której przed chwilą była mowa.\nJeśli chcemy obcować z pięknem górskich widoków na sposób chiński (lub w ogóle azjatycki), to powinniśmy wybrać wędrówkę ciemną nocą, by na szczyt naszej ulubionej góry dostać się o brzasku. Oglądanie wschodu słońca z górskiego szczytu to bardzo popularna atrakcja azjatycka, mająca też swój mistyczno-magiczny podtekst. Chińczycy wierzą, że w ten sposób można absorbować największe ilości męskiego pierwiastka yang, emitowanego przez słońce najsilniej o poranku. A gdzie znajdziemy lepsze na to miejsce niż szczyt góry, który jest łącznikiem pomiędzy domeną Nieba a światem Ziemi?\nOpublikowany: 15 maja 2016 DK, Non-fiction, Zapowiedzi\nJeden komentarz do "Chiny bez makijażu"\nnitka.s. 15 maja 2016 o 09:54\nSię czyta z przyjemnością ten fragmencik 🙂\ndorka23 17 maja 2016 o 13:20


Palety barw - jak dobrać kolory do wnętrza? - Sentido Studio\nautor Ola dnia 05/01/2018 z Brak komentarzy\nDziś będzie o kolorach. A konkretnie o narzędziach, z których można korzystać przy wyborze kolorów do swoich wnętrz. Przygotowałam dla Was subiektywny wybór kilku stron internetowych, gdzie możecie znaleźć gotowe inspirujące palety barw lub skomponować własne zestawienia.\nDesign Seeds to strona czysto inspiracyjna. Znajdziesz tu gotowe palety barw „wyciągnięte ze zdjęć”. Można wysortować sobie zestawienia po konkretnych kolorach. Wszystko opakowane w bardzo przyjazną i … nie wiem jakiego innego słowa użyć – estetyczną grafikę. Można oglądać godzinami. Czasem zanurzam się w tych „ziarnach” dla czystej przyjemności 😉\nKolejna strona inspiracyjna. Możesz wybierać palety wg kategorii (np. palety ciepłe), a także poprzez jedną lub dwie barwy wiodące.\nByć może do zmian kolorystycznych w Twoim domu zainspirowała Cię konkretna fotografia i chciałbyś wykorzystać ją do utworzenia własnego zestawienia, podobnego do dostępnych w Design Seeds czy Collor Palettes. W prosty sposób możesz utworzyć paletę kolorów ze zdjęcia poprzez generator kolorów w serwisie Canva:\nGenerator kolorów Canva jest narzędziem pomyślanym głównie do wykorzystania w tworzeniu cyfrowych treści (do tego zresztą służy Canva w ogóle). Może być jednak użyta do tworzenia przez Ciebie palet kolorystycznych ze zdjęć, które są dla Ciebie inspirujące. Generator jest bardzo prosty w użyciu – „upuszczasz” swoje zdjęcie, a paleta tworzy się sama. Nie możesz natomiast regulować właściwości poszczególnych barw.\nPoza funkcjonalnością tworzenia zestawień na bazie zdjęć można serwisy internetowe oferują także możliwość tworzenia własnych zestawień kolorystycznych. Odpowiednie narzędzia znajdziesz na:\nPo zapisaniu się do społeczności Colourlovers możesz korzystać z dostępnych tam narzędzi do tworzenia palet kolorystycznych – ze zdjęć (Photocopa) lub budować własne palety w oparciu o koło kolorów (przy pomocy Color Palette Maker lub bardziej rozbudowanego narzędzia – Copaso). Generator Photocopa wyciąga sam kolory ze zdjęcia, jednak ostatecznie Ty wybierasz spośród nich te, które mają znaleźć się w Twoim zestawieniu.\nDołączenie do serwisu jest darmowe i umożliwia zapisywanie oraz udostępnianie swoich pomysłów innym użytkownikom, a także przeglądanie twórczości pozostałych członków.\nSerwis Coolors oferuje możliwości podobne do opisanych powyżej. Jest jednak w moim odczuciu przyjemniejsze w obsłudze. Możesz tworzyć swoje własne palety, modyfikować je, budować na podstawie zdjęć i generować zapis w różnych formatach, publikować, możesz też inspirować się tym, co stworzyli w serwisie inni Użytkownicy. Jest jeden minus – za darmo z serwisu możesz korzystać przez 3 miesiące.\nJeśli zależy Ci tylko na testowaniu swoich własnych pomysłów na zestawienia kolorystyczne, możesz także wypróbować dedykowane tylko do tego narzędzia w następujących miejscach:\nKoło kolorów Adobe jest jednym z najbardziej znanych narzędzi do budowania zestawień kolorów wykorzystywane przez grafików, webdesignerów i innych twórców treści cyfrowych znane wcześniej pod nazwą Adobe Kuler. Do zabawy kolorami będzie jednak dobre dla każdego. Wybierz regułę budowania palety – np. zestaw monochromatyczny – i testuj do woli.\nDo tego, by przygotować swoje zestawienie na Color Hex nie potrzebujesz tutoriala. Obsługa tego narzędzia jest intuicyjna i zorientujesz się od razu, jak to robić. Po zalogowaniu możesz dodawać i zapamiętywać swoje palety.\nJeśli sprawdzisz zaproponowane przeze mnie serwisy / narzędzia, zwróć uwagę na to, że kolory uzyskiwane przy ich pomocy są oznaczane (w większości przypadków) przy pomocy kodów numeryczno-literowych – m.in. HEX (np. #4b8a9c), RGB (np. rgb(108, 227, 188) ). Na stronie http://www.easyrgb.com/en/match.php#inputFORM znajdziesz konwerter, który dopasowuje cyfrowe kody kolorów do barw z palet gotowych farb oferowanych przez wybranych producentów, np. Tikkurila (linia Symphony Opus I i II), Benjamin Moore (wszystkie kolekcje) czy Dulux (wszystkie kolekcje); do palet RAL czy innych systemów oznaczania barw rzeczywistych produktów. Dopasowanie nie oznacza idealnego przekładu, więc samodzielnie musisz zdecydować, który zaproponowany odcień jest Twoim zdaniem najbardziej odpowiedni.\nPomimo ograniczeń w późniejszym odwzorowaniu uzyskanych kolorów w rzeczywistości, opisane narzędzia mogą być pomocne w samodzielnych poszukiwaniach idealnych kolorów do Twoich wnętrz. Miłej zabawy!


ROZPOCZĘCIE ROKU SZKOLNEGO 2018/19 – Szkoła Podstawowa w Popowicach\n3 września 2018 Tomek\nW poniedziałek 3 września br. rozpoczęliśmy uroczystą Mszą świętą w Popowicach nowy Rok Szkolny 2018/19. Podczas Mszy świętej ks. Tomasz przypomniał postać dzisiejszego patrona, św. Grzegorza Wielkiego, który poprzez modlitwę i pracę osiągnął wiele sukcesów i dokonał reformy różnych kościelnych spraw.\nPo Mszy świętej zabrała głos Pani Dyrektor, która powitała wszystkich i przedstawiła organizację nowego roku szkolnego.\nMiłą niespodziankę zrobił nam swoją obecnością Pan Kazimierz Gizicki, zastępca burmistrza, który przekazał Pani Dyrektor decyzję Pana Burmistrza Jacka Lelka o przedłużeniu pełnienia funkcji Dyrektora Szkoły w Popowicach na kolejne pięć lat. Pan Kazimierz obiecał także szybką rozbudowę naszej szkoły, za co został obdarowany gromkimi brawami.\nPo zakończeniu przemówień dzieci z klasy czwartej przedstawiły krótki montaż słownomuzyczny o rocznicy wybuchu II Wojny Światowej i rozpoczęciu roku szkolnego. Program przygotowały Pani Dorota Ogorzały i Pani Maria Tokarczyk.\nNastępnie wszystkie dzieci, prowadzone przez sztandar szkoły, udały się do budynku szkoły i tam otrzymały plany lekcji i zestawy podręczników, by już jutro z nowym zapałem rozpocząć naukę.\nWYWIADÓWKA – pierwsze spotkanie z rodzicami!


KS Bastion czyni stałe postępy w strzelaniu - Nowa Wieś w gminie KętyNowa Wieś w gminie Kęty\n← Bielany – policjanci poszukują sprawcę kradzieży mienia\nKęcki budżet obywatelski w raporcie Fundacji Stefana Batorego →\nKolejny start naszych zawodników już za nami. Tym razem w zawodach wzięło udział 9 naszych zawodników: 4-juniorki oraz 5-seniorów. W konkurencji karabin pneumatyczny mężczyzn zdominowaliśmy turniej zajmując 1, 2 i 4 miejsce. Wygrał nasz trener w karabinie Grzegorz Błasiak. Dobrze wypadły również nasze juniorki, z których Dominika Płonka uzyskała 3 rezultat. Bardzo cieszy duża frekwencja naszych zawodników na tych zawodach. Czynimy stałe postępy zarówno w wynikach jak i ilości zawodników, których cieszy sportowa rywalizacja na poziomie wojewódzkim, a w przyszłości również na krajowym poziomie.\nZawody w Tychach były pierwszym etapem przygotowań do Otwartych Mistrzostw Polski LOK, które zostaną rozegrane w dniach 30 maja – 2 czerwca 2014 r. na strzelnicy w Tarnowie. Teraz czas na spokojne treningi naszych młodych zawodników pod okiem trenerów Grzegorza Błasiaka i Grzegorza Kościelnika.\nZachęcamy wszystkich chętnych do wstąpienia do klubu i sportowej rywalizacji na wysokim poziomie\nJuniorki Młodsze karabin:\nKasia Korona (FWB 602) – 5 m-ce\nKasia Płonka (FWB602) – 4 m-ce\nDominika Płonka (Walther) – 3m-ce\nMaria Basiura (FWB300) – 3 m-ce\nHalina Smolarska (FWB65) – 3 m-ce\nGrzegorz Błasiak (FWB602) – 1 m-ce\nKrzysztof Bartuś (Walther) – 2 m-ce\nPiotr Żmuda (FWB300) – 4 m-ce\nGrzegorz Kościelnik (SteyrLP10) – 3 m-ce\nnasz kontakt dla wszystkich chętnych i o nas na stronach:\nTen wpis został opublikowany w kategorii Aktualności, Inne, Społeczne, Sportowe i oznaczony tagami gmina kęty, kęty, ks bastion, lok, nowa wieś, strzelectwo. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\nCzas na wpisanie wyniku operacji minął. Proszę przeładować CAPTCHA za pomocą ikonki (strzałki). × 7 = czternaście


Będą kontrole na granicach podczas Euro - Wydarzenia lokalne\nBędą kontrole na granicach podczas Euro\nPAP • 23 kwietnia 2012 - 16:59\n- W związku z piłkarskimi mistrzostwami Europy Polska tymczasowo przywróci kontrole na swoich granicach - poinformował w poniedziałek szef MSW Jacek Cichocki. Zapewnił, że nie spowoduje to utrudnień dla polskich obywateli.\nKontrole zostaną wprowadzone na okres od 4 czerwca do 1 lipca. Jak powiedział szef MSW, będą one miały charakter doraźny i punktowy. Wyjaśnił, że będą kontrolowane np. pojazdy, co do których istnieje podejrzenie, że podróżują nimi osoby w Polsce niepożądane.\nCichocki dodał, że kontrole nie spowodują utrudnień, ponieważ w tym czasie granice nadal będzie można przekraczać tak jak dotychczas; należy jednak liczyć się, iż podróżni mogą być poddani kontroli. MSW przypomina o konieczności posiadania dokumentów potwierdzających tożsamość i upoważniających do przekraczania granicy - dowodu osobistego lub paszportu.\nZgodnie z prawem wspólnotowym czasowe przywrócenie kontroli granicznych możliwe jest w szczególnych sytuacjach, związanych z zagrożeniem bezpieczeństwa publicznego, na przykład przy okazji organizacji międzynarodowych imprez masowych. Miało to miejsce np. w Niemczech, w trakcie mistrzostw świata w piłce nożnej w 2006 roku czy podczas Euro 2008 w Austrii.


KIEDY KOMUNIKOWAĆ PULI W WOZIE? PRZEPYTUJE MATĘ SAMOCHODOWĄ Odstawianie czworonoga w wehikule nie istnieje, przeciwko wykrętom, posłaniem najcięższym. Bydlęciu obiata udzielić zabezpieczenie także dostatek na trakcji. Plecionka samochodowa gwoli basseta reputacji KERBL ogromnie upraszcza teraźniejsze założenie. Przemieszczanie gliniarza w aucie spośród plecionką samochodową.\nEwidencja: Sławne dodatkowo niebagatelne określenia dla zwierząt Uderzasz się, które nazwanie przebrać dla nieobcego supernowoczesnego kotka? Niżej malujemy specyfikację tematyczną systematycznie widywanych oraz wydaj owszem – niestereotypowych zaś rewelacyjnych imion mianowanych przez współwłaścicieli dla morowych kochanków. Jadło Że urząd pobrzmiewa szybko, spójniki po przeglądnięciu akty zorientujesz się, że miana gwoli zwierząt rozstrzygające.


W przemyśle ciężkim, budownictwie, a szczególnie w budownictwie mieszkalnym, biorąc pod uwagę ogromne koszty inwestycji, warto zwrócić się w stronę praktycznych i sprawdzonych rozwiązań. Są estetyczne, trwałe, a przede wszystkim relatywnie tanie. Nic tak nie podbudowuje jak oszczędność i zmieniające się otoczenie.\nSzlabany na straży miejskiego porządku\nProste i skuteczne. Stanowią idealne rozwiązanie wszędzie tam, gdzie konieczne jest ograniczenie ruchu lub całkowite uniemożliwienie wstępu osobom niepowołanym. Szlabany to najprostsze i jedno z najtańszych rozwiązań wspomagających utrzymanie porządku i bezpieczeństwa w prywatnych przestrzeniach. Ale to nie wszystko. Odpowiednio zestrojone z systemami biletowymi zadbają o każdy miejski parking. Bezawaryjność, odporność na szkodliwe warunki zewnętrzne i prosta obsługa, sprawiają, że urządzenia te cieszą się nieustającym powodzeniem i na stałe wpisały się w krajobraz nowoczesnych miast. Bezpieczeństwo i porządek przede wszystkim.\nEstetyczny i trwały granit płomieniowany\nJak w łatwy sposób podnieść wartość inwestycji i sprawić, aby wyglądała nowocześniej? To proste. Wystarczy\nwykorzystać granit płomieniowany. Doskonale nadaje się do budownictwa mieszkalnego oraz do budowy centrów handlowych. Płytki kamienne dostępne są w gotowych formatach o wymiarach 60x60 i 40x60. Oprócz estetycznego wyglądu i wytrzymałości, granit ma właściwości antypoślizgowe. Z powodzeniem sprawdzi się na zewnątrz budynków, na schodach czy przydomowych tarasach. Jest odporny, bezpieczny i ładny. Z pewnością ożywi każdą powierzchnię. Dodatkowym atutem jest atrakcyjna cena materiału. Podsumowując: w atrakcyjnej cenie otrzymujemy estetyczny, bezpieczny i trwały materiał wykończeniowy. Czy trzeba czegoś więcej?\nRura aluminiowa. Sprawdzona formuła, łatwy montaż\nAluminium to doskonale znany materiał o bardzo szerokim zastosowaniu. Jest lekkie, łatwo dostępne, wytrzymałe, łatwe w obróbce i odporne na rdzę. Poddane procesowi anodyzacji nabiera jeszcze większej odporności na rdzę i uszkodzenia mechaniczne oraz uzyskuje charakterystyczną matową strukturę. Rura aluminiowa z pewnością znajdzie zastosowanie w przemyśle. Tym dużym, osiągającym największą skalę, jak i w tym najmniejszym, w przydomowym zaciszu, na działce czy w terenie. W produkty wykonane z aluminium zawsze warto zainwestować. W zamian otrzymujemy solidny i trwały materiał, który wytrzyma próbę czasu, a jak powszechnie wiadomo, czas to pieniądz.


HP EliteDesk 705 G4 Workstation Edition 5JAF4EA - AMD Ryzen 5 PRO 2600 / 32 GB / 1256 GB / nVidia GeForce GTX 1060 / DVD+/-RW / Windows 10 Pro / pakiet usług i wysyłka w cenie :: kuzniewski.pl\n4 311,38 zł z VAT\n3 505,19 zł netto\nStacje robocze to najbardziej zaawansowane komputery stworzone do zastosowań profesjonalnych. HP EliteDesk 705 G4 Workstation Edition 5JAF4EA w obudowie Micro Tower oferuje równowagę pomiędzy ponadprzeciętymi osiągami a zgrabnymi gabarytami estetycznie wykonanej obudowy. Stonowany wygląd urządzenia z pewnością sprawdzi się w każdym środowisku pracy, jednocześnie będąc w stanie obsłużyć wymagające aplikacje.\nHP EliteDesk 705 G4 Workstation Edition 5JAF4EA wyposażony został w potężny sześciordzeniowy procesor AMD Ryzen 5 PRO 2600, który współpracuje z 32 GB pamięci RAM - w razie potrzeby można rozbudować ją do 64 GB. Za wydajność graficzną odpowiada dedykowany układ nVidia GeForce GTX 1060.\nHP EliteDesk 705 G4 Workstation Edition 5JAF4EA to interesująca stacja robocza w obudowie typu Micro Tower, udanie łączącej mniejsze od tradycyjnych rozmiary z odpowiednią do zastosowań profesjonalnych wydajnością. Użytkownik może ponadto liczyć na wysoką kulturę pracy oraz stabilne działanie sprzętu.\n9 133,14 zł z VAT\n7 425,32 zł netto\n4 033,38 zł z VAT\n3 279,17 zł netto\n8 328,29 zł z VAT\n6 770,97 zł netto\n9 091,14 zł z VAT\n7 391,17 zł netto\n7 372,29 zł z VAT\n5 993,73 zł netto


„5 dni wojny” - film niewybitny, ale wart obejrzenia. Pozwala zrozumieć nikczemność słów o „ślepym snajperze, który strzelał do prezydenta”\nWydrukowano: 2019-11-15 09:11:13.117469+01:00\nopublikowano: 2012-04-28 16:57:15+02:00 · aktualizacja: 2012-04-29 08:39:14+02:00\nNa nasze ekrany wszedł film „5 dni wojny” o napadzie Rosji na Gruzję. Ta hollywoodzka produkcja przybliża światu czym jest rosyjski imperializm i znakomicie pokazuje jak mały kraj musiał walczyć o swoją wolność z agresywnym niedźwiedziem. W polskiej wersji filmu pojawia się również postać Lecha Kaczyńskiego. Niestety świat nie zobaczył działań naszego prezydenta.\nPisałem już kilka tygodni recenzję tego bardzo potrzebnego, ale niestety nierównego filmu. Pozwolę więc zaprezentować rozszerzoną wersję tamtego tekstu. Większość amerykańskich krytyków określiła film „5 dni wojny” jako propagandę. Mieli w dużym stopniu rację. Film Rennego Harlina ociera się o propagandę w klasycznym rozumieniu tego słowa. Można nawet powiedzieć, że jest to łopatologiczna papka dla niezorientowanych w tym, co dzieje się we wschodniej Europie widzów. Twórcy pokazują nam więc Gruzję, która wygląda jak każdy zachodni kraj, mamy rozmowy dziennikarzy o nowej zimnej wojnie ze strony Rosji i imperializmie Putina. Nie jest to jednak minus tego filmu. Można nawet pokusić się o stwierdzenie, że ten film inaczej nie mógł wyglądać. Rząd Gruzji, który jest niemal współproducentem obrazu (ekipa zdjęciowa miała dostęp do czołgów i helikopterów armii gruzińskiej, a także do rezydencji samego prezydenta) chciał pokazać światu, o co chodziło w rosyjskiej napaści na niepodległy kraj, którego prozachodnie władze chciały się odciąć od rosyjskich wpływów. Nie zapominajmy, że świat miał w głębokim poważaniu rosyjską agresję na Gruzję z sierpnia 2008 roku i wolał zachwycać się otwarciem igrzysk w Pekinie (Rosjanie nie przez przypadek wybrali dzień ataku). Dlatego łopatologia jest dziś niezbędna by dobrze „sprzedać” ten konflikt zachodniemu widzowi. Można podejrzewać, że z tego też powodu reżyserię filmu powierzyli Rennemu Harlinowi, który jest znany z filmów akcji takich jak „Szklana Pułapka II” czy „Długi pocałunek na dobranoc”. Twórcy chcieli mieć solidny film akcji, który przyciągnie do kin masy i przemyci ważne dla gruzińskiej władzy treści. Na dodatek Harlin wie czym jest rosyjski imperializm bowiem ojciec reżysera doświadczył wojny Związku Radzieckiego z Finlandią.\n„Salvador” zmiksowany z kinem akcji\n„5 dni wojny” bez wątpienia można nazwać filmem akcji w najlepszym wydaniu. Pierwsza, do bólu realistyczna i brutalna, scena ataku irackich rebeliantów (film otwiera scena ratowania dziennikarzy przez gruzińskich żołnierzy w Iraku) na samochód z korespondentami wojennymi naprawdę zapada w pamięć. W filmie takich scen jest więcej. Nie tylko pacyfikowanie gruzińskich wiosek przez najemców, którzy nie mają oporów (w przeciwieństwie do zwykłych rosyjskich żołnierzy) gwałcić i z zimną krwią mordować „wyzwalanych” Osetyńczyków robią piorunujące wrażenie. Również sceny bombardowań budynków przez rosyjskie helikoptery nawiązuje do najlepszych standardów wojennego kina „made in Hollywood”. Renny Harlin wykonał swoją robotę znakomicie. Niestety wziął sobie, wraz ze scenarzystą, zbyt do serca mit o totalnej ignorancji zachodniego widza i zdecydował się na kompletne zinfantylizowanie jednego z głównych wątków historii. Film Harlina nie jest bowiem tylko obrazem o napadzie Rosji na Gruzję, ale również opowiada o bohaterstwie korespondentów wojennych, którzy dla pokazania prawdy poświęcają własne życie. Obraz ma w sobie wiele ze znakomitego dzieła Olivera Stone’a „Salvador”, który jest do tej pory największym hołdem dla reporterów wojennych. Niestety Herlin nie jest twórcą pokroju Stone’a i częściej kładzie nacisk na „rozwalankę”, niż na pogłębienie dramatów jakie przeżywają korespondenci wojenni. Sporym minusem filmu jest oklepane udramatyzowanie, niektórych wątków historii. Jednak te niedoróbki scenariuszowe giną w zestawieni z naprawdę znakomitymi scenami dramatu jakiego doświadcza prezydent Gruzji zagrany fenomenalnie przez Andiego Garcię.\nKaczyński na deser dla polskich widzów\nDo roli Saakaszwilego naprawdę potrzeba było świetnego aktora, który pokazałby dramat oblężonego przez Rosjan i zapomnianego przez sojuszników z Ameryki prezydenta. Garcia wywiązał się ze swojego zadania znakomicie. Aktorowi udało się uniknąć patosu, który aż cisnął się na ekran w takim filmie i umiejętnie balansował na jego krawędzi. Widzimy więc na ekranie jak prezydent ze łzami w oczach walczy o wolność i robi wszystko by nie zaogniać konfliktu. Garcia znakomicie pokazał również wewnętrzny dramat coraz mocniej opuszczonego polityka. Niestety ten wątek sprawi najwięcej przykrości polskiemu widzowi. Oglądając amerykańską wersję tego filmu (polska nie różni się niczym w tej części) odczuwamy jednak pewien niedosyt i zadajemy sobie pytanie: dlaczego nikt nie wspomina o polskim udziale w tych dramatycznych dniach? Dlaczego mowa jest jedynie o Bushu, Sarkozym i Unii Europejskiej? Dziś jedynie wyjątkowo zacietrzewieni wrogowie śp. Lecha Kaczyńskiego mogą przekonywać, że jego rola w konflikcie w Gruzji była niewielka. Mimo tego, że prezydent Polski jest bohaterem dla Gruzinów a o jego akcji z dumą pisał Adam Michnik, niektóre „autorytety” w Polsce przekonują, że Gruzja została ocalona tylko dzięki Nikolasowi Sarkozy'emu. Niestety takie wrażenie mógł odnieść zachodni widz, który nie miał okazji zobaczyć w filmie historycznego przemówienia Lecha Kaczyńskiego w Tibilisi. Amerykańcy widzowie nie dowiedzieli się, że to Kaczyński zabrał ze sobą 5 innych prezydentów wschodnioeuropejskich krajów by pomóc osamotnionemu Saakaszwilemu. Po 10 kwietnia 2010 roku prezydent Gruzji polecił nadać pośmiertnie Lechowi Kaczyńskiemu tytuł i order Narodowego Bohatera Gruzji. Dziś w tym kraju powstają pomniki prezydenta i ulice jego imienia. Świat tego się jednak z filmu nie dowiedział. Wszystkie nakręcone sceny z Lechem Kaczyńskim, którego grał Marshall Manesh zostały wycięte.\nDecyzja zapadła po długich konsultacjach w związku ze śmiercią polskiego prezydenta w zeszłym roku\n- tłumaczyła polskim mediom rzeczniczka producenta filmu. Efektem tego jest odczucie, że nie wiadomo skąd nagle na placu obok prezydenta Gruzji pojawiają się politycy innych krajów. Trudno jest szczególnie winić za ten zabieg producentów. Film miał przedstawić zachodnim widzom losy Gruzji a nie bohaterską pomoc Polaków. Należy się cieszyć, że polscy dystrybutorzy filmu postarali się o jego nową wersję z wmontowanymi archiwalnymi nagraniami z Lechem Kaczyńskim. Można oczywiście zadać sobie pytanie czy nie za późno to zrobiono. Mimo zasadności tego pytanie, zależy odpowiedzieć, że nie. Nie można w końcu zapominać, że po 10 kwietnia 2010 roku, przemysł pogardy wobec Lecha Kaczyńskiego rozwinął się do absurdalnych rozmiarów. Można śmiało stwierdzić, że współczesna Polska jest krajem, który bardziej niż Ameryka potrzebuje odkłamania wizerunku prezydenta Polski. Film speców z Hollywood może być do tego idealnym narzędziem. Polacy oglądając film o „miłujących pokój Rosjanach” mogą zrozumieć nikczemność słów o „ślepym snajperze, który strzelał do prezydenta”. I to jest najważniejsze w filmie akcji Rennego Harlina. Dlatego mam nadzieję, że obejrzy go jak najwięcej Polaków. Żaden polski prezydent „wolnej Polski” nie został pokazany w filmie Hollywoodzkim.\nPublikacja dostępna na stronie: http://wpolityce.pl/polityka/131466-5-dni-wojny-film-niewybitny-ale-wart-obejrzenia-pozwala-zrozumiec-nikczemnosc-slow-o-slepym-snajperze-ktory-strzelal-do-prezydenta


23 czerwca 2015 2 grudnia 2016\nChcesz walczyć z gentryfikacją? To nie konsumuj miasta, tylko żyj w nim.\nKamil Downarowicz: W Polsce o gentryfikacji dyskutujemy na poważnie zaledwie od kilku lat. A jak długo z tym problemem zmagają się berlińczycy?\nDorota Groyecka: Mieszkańcy niektórych dzielnic Berlina, Kreuzbergu na przykład, od ponad dwudziestu lat. W polskich miastach obserwujemy raczej początkowe fazy gentryfikacji. Na razie są to niegroźne zmiany architektoniczne w biedniejszych dzielnicach. Natomiast w Berlinie sytuacja wygląda już zgoła inaczej.\nNa przełomie dwóch ostatnich dekad w pewnych częściach Kreuzbergu doszło do wymiany mieszkańców. Miejsce squatersów, artystów, studentów czy mniej zamożnej klasy kreatywnej zajęła wyższa klasa ekonomiczna (pochodząca najczęściej z Niemiec zachodnich i południowych) korzystająca dziś z luksusowych inwestycji w tej dzielnicy. To właśnie z myślą o klasie wyższej oraz o kapitale zagranicznym wybudowano wiele ekskluzywnych apartamentowców, a stare kamienice przeszły kosztowną modernizację.\nPodobne rzeczy dzieją się też poza Kreuzbergiem – w dzielnicy Prenzlauer Berg, która od połowy lat 90. była znana ze swojej artystycznej, imprezowej atmosfery. Zamieszkiwali ją głównie ludzie młodzi, single, osoby o wolnościowych poglądach. Dziś spotkamy tam zamożne rodziny z dziećmi i samochody z monachijskimi rejestracjami. Legendarne niezależne kluby, skupiające niegdyś berlińską młodzież, zostały zastąpione przez sieciowe kawiarnie czy bio-sklepy. Z Oranienburger Straße zniknął legendarny squat Tacheles [Amerykański fundusz Perella Weinberg Partners kupił od miasta budynek za 150 mln EUR. – przyp. red]. Swoją wieloletnią siedzibę musiała zmienić kultowa galeria fotograficzna C/O. Podobnych przykładów jest dużo więcej.\nAle czy to znaczy, że procesy gentryfikacyjne nie przynoszą żadnych pozytywnych zmian?\nGentryfikacja ma wiele pozytywnych stron, ale tylko w swoich początkowych etapach. Zaniedbane dzielnice zmieniają swoje oblicza, kamienice są rewitalizowane, przez co całe ulice stają bardziej estetyczne. Na zmianach zyskują także instytucje publiczne, np. szkoły, ośrodki kultury. Przestrzeń miejska jest zagospodarowana na nowo, pojawiają się pionierzy gentryfikacji, którzy zmieniają podejście do zgettoizowanych dzielnic. Niestety proces ten zauważają dość szybko deweloperzy, a bardziej zamożna część społeczeństwa chce na tych zmianach równie szybko skorzystać.\nW jednym z wywiadów wspomniałaś o tym, że procesowi gentryfikacji przyglądałaś się początkowo przychylnie. Jednak z twojej książki wyłania się dość wyrazista konkluzja, że trzeba z tym zjawiskiem walczyć lub próbować je przynajmniej wyhamować. Dlaczego zmieniłaś swoje podejście do gentryfikacji?\nKiedy przyjeżdżasz do nowego miasta, zazwyczaj nie znasz dokładnie jego historii. Tak też było ze mną i Berlinem. Na początku byłam zachwycona miastem, które obserwowałam oczami turystki. Podobały mi się odnowione kamienice, wyremontowane ulice, przyjemne kawiarnie, w których przesiadywały rodziny z dziećmi i psami.\nZ czasem zrozumiałam, że ta estetyczna fasada ma swoje społeczne konsekwencje. Nastąpiło to w chwili, gdy znalazłam mieszkanie w dzielnicy Neukölln i weszłam w bliższe relacje z jej społecznością. Moją uwagę przyciągnęły też różnego rodzaju napisy na murach skierowane przeciwko turystom czy hipsterom, uważanym za pionierów gentryfikacji.\nMożna więc powiedzieć, że w momencie, kiedy poczułam się mieszkanką Neukölln, zżyłam się z tą dzielnicą, zaczęłam się nią na serio interesować, zrozumiałam, że gentryfikacji Berlina jest groźnym zjawiskiem.\nPamiętam taką sytuację: z kamienicy, w której mieszkałam, wyprowadziła się hinduska rodzina. Ich mieszkanie zostało wyremontowane i wystawione na wynajem w cenie znacznie wyższej niż lokum zajmowane przeze mnie.\nKim są berlińscy gentryfikatorzy i dlaczego przybywają do dzielnic typu Neukölln czy Kreuzberg?\nTo bardzo zróżnicowana grupa. Wspomniałam już o bogatych Niemcach z południa kraju, których określa się mianem „Szwabów”, oraz o obcym kapitale, reprezentowanym np. przez sieciówki w stylu Starbucks czy McDonald’s. W Neukölln sporą grupą gentryfikatorów są młodzi ekspaci, których łatwo rozpoznać, ponieważ częściej rozmawiają po angielsku niż po niemiecku.\nMożna też zorientować się, kim są gentryfikatorzy, czytając napisy na murach, wlepki oraz wsłuchując się w hasła, które słychać podczas demonstracji organizowanych przeciwko gentryfikacji – wskazują one dość jasno na hipsterów, yuppies oraz turystów jako winnych. Berlin jest wciąż na tyle niedrogim (w porównaniu z innymi zachodnimi stolicami), atrakcyjnym miejscem do życia, że młodzi Europejczycy, Amerykanie czy Australijczycy często zostają w nim na dłuższy okres, nawet na kilka lat. Co za tym idzie, mają oni wpływ na charakter dzielnic, w których się osiedlają i na ceny wynajmu. Na berlińskich ulicach naprawdę daje się wyczuć napięcie między „turystami” a stałymi mieszkańcami.\nSama mieszkałaś w Berlinie kilka lat, współpracując w tym czasie m.in. z miesięcznikiem miejskim „Exberliner” oraz Instytutem Polskim. Byłaś zatem, zgodnie ze swoimi słowami, gentryfikatorką.\nMasz rację. Między innymi dlatego zainteresowałam się tym tematem. Kiedy przeprowadziłam się do Neukölln, dotarło do mnie, że mogę mieć negatywny wpływ na życie wieloletnich mieszkańców dzielnicy. Stałam się częścią pewnego procesu, o którym nie wiedziałam, że istnieje, i który pragnęłam poznać i zrozumieć, zastanowić się, co można z tym problemem zrobić.\nA czy przeciwdziałanie gentryfikacji jest w ogóle możliwe? Jak wytłumaczyć na przykład studentom – przybywającym do Berlina z całego świata – że ich postępowanie może przynieść szkody wieloletnim mieszkańcom „okupowanych” przez nich dzielnic?\nTo, jak powinniśmy postępować, dobrze obrazuje krótki film dokumentalny nakręcony przez Matthiasa Merklego – reżysera oraz właściciela jednego z pierwszych barów na modnej ulicy Weserstraße, który zresztą z początkiem tego roku musiał skończyć swoją działalność – właściciel budynku nie chciał przedłużyć umowy najmu.\nMerkle dość mocno i bezkompromisowo uderza w turystów. Szydzi z nich, bo z jednej strony oczekują, że Berlin będzie spełniał wszystkie ich wymagania i zachcianki, oferował super zabawę, kontakt z multikulti, a z drugiej strony wciąż szukają sieciowych kawiarni i wcale nie interesuje ich „dusza miasta”. Dziwią się, kiedy nie mogą zamówić w małej, lokalnej kawiarni swojej ukochanej caffe latte. Zwiedzają nowe miejsca, a spodziewają się tego samego, co czeka na nich w domu. Matthias namawia ich do tego, żeby włączyli się w życie dzielnicy, żeby rozejrzeli się dookoła i zauważyli rdzennych mieszkańców, których powinni szanować. Mówi wprost: zamiast kolejny raz pójść do sieciówki czy domu handlowego, wesprzyj lepiej lokalny biznes, porozmawiaj z właścicielem małego sklepu, dowiedz się czegoś o nim. Nie „konsumuj miasta”, a „żyj w mieście”.\nPodczas odbywającego się niedawno we Wrocławiu festiwalu MIASTOmovie brałaś udział w debacie, która odbyła się bezpośrednio po prezentacji filmu „My Brooklyn”, ukazującego jak proces gentryfikacji całkowicie odmienił oblicze nowojorskiej dzielnicy. Dziś jest ona miejscem luksusowych inwestycji i markowych lokali usługowych dla wyższej klasy średniej, a nie dzielnicą „z duszą”, wypełnioną artystyczną, wolnościową atmosferą. Czy gentryfikacja Berlina zmierza w tym samym kierunku?\nZ moich obserwacji wynika, że istnieje takie niebezpieczeństwo. I nie mówimy tu tylko o poszczególnych dzielnicach, ale o całym śródmieściu Berlina, w którym powstaje coraz więcej luksusowych inwestycji. Brzeg Sprewy zostaje zabudowany projektem o nazwie Mediaspree, który ma skupiać branżę medialną i telekomunikacyjną. Powstają więc wieżowce, apartamentowce, duże hale widowiskowe – jak na przykład Hala O2. Z jednej strony to dobrze, bo miasto się rozwija, przyciąga inwestorów i odzyskuje swoją pozycję. Pamiętajmy, że jeszcze niedawno Berlin był podzielony murem i mnóstwo firm, przedsiębiorstw czy nawet ośrodków kulturalnych uciekło na zachód i południe.\nZ drugiej strony projekty typu Mediaspree sprawiają, że mieszkańcy mają ograniczony dostęp do rzeki, a co za tym idzie, tracą przestrzeń publiczną.\nBerlińczykom systematycznie są odbierane miejsca, gdzie mogą się spotykać i spędzać wolny czas, zabiera się im przestrzeń, którą mogą dowolnie kształtować, a nie zdawać się na łaskę władz miasta czy deweloperów.\nAle mieszkańcy starają się walczyć z tym zjawiskiem – poprzez referendum zablokowano przebudowę olbrzymiego parku miejskiego Tempelhof, powstałego na terenie nieczynnego lotniska. W pewnym momencie deweloper chciał postawić tutaj prywatne apartamentowce i galerie handlowe. Sześćdziesiąt pięć procent berlińczyków opowiedziało się przeciw pomysłom władz miasta i świata biznesu.\nTempelhof udało się obronić dzięki referendum. Jakie są jeszcze inne metody przeciwstawiania się gentryfikacji i na ile są one skuteczne?\nNa pewno zawsze ważny jest protest. Kiedy rodzina nie może opłacić czynszu, może liczyć na wsparcie dużej grupy ludzi, którzy przyjdą zablokować eksmisje. Co prawda przypominam sobie takie przypadki, kiedy ostatecznie policja wyprowadzała siłą lokatorów, ale przynajmniej o samym procederze zaczęto głośno mówić w mediach. Swój efekt mają też napisy na murach, plakaty czy filmy, choćby takie, jak dokument Matthiasa Merkla. Słyszałam ostatnio, że powstała inicjatywa obywatelska zbierająca podpisy pod ustawą społeczną skierowaną przeciwko gentryfikacji. To zupełnie świeża sprawa. Przyznam, że nie miałam jeszcze czasu poznać szczegółów tej akcji, ale sam koncept wydaje się bardzo ciekawy. Dzięki tym wszystkim działaniom świadomość gentryfikacji jest w Berlinie bardzo wysoka. Sporo się o niej mówi w telewizji, pisze w prasie, dyskutuje na uczelniach.\nCzy ta wysoka świadomość przekłada się na poczucie solidarności? Czy rdzenni mieszkańcy gentryfikowanych dzielnic, takich jak Neukölln czy Kreuzberg, którzy muszą walczyć z zagrożeniem wysiedlenia, mogą liczyć na pomoc mieszkańców innych części Berlina?\nZależy, o jakiej skali działań gentryfikacyjnych mówimy. Gdy problem pojawia się tylko na jednej ulicy bądź w jednej kamienicy, to działania podejmuje przede wszystkim okoliczna społeczność, która czuje się zagrożona tym, że coś złego dzieje się tuż obok. Ale jeżeli chodzi o sytuacje dotykające całościowego kształtu miasta, to w protestach bierze udział tysiące osób. Tak było w przypadku Tempelhof i tak było w przypadku próby usunięcia części East Side Gallery (galeria street artu powstała z pozostałości po Murze Berlińskim) przez dewelopera, który w pobliżu stawiał luksusowy kompleks mieszkalny. Wtedy w obronie „muru” stanęli nawet turyści! Ta sprawa zjednoczyła bardzo różne grupy społeczne, bo East Side Gallery z jednej strony jest symbolem, wręcz pomnikiem historii Berlina, z którym mocno identyfikują się mieszkańcy miasta, z drugiej strony jest ogromną atrakcją turystyczną. W momencie, kiedy inwestor chciał zmienić to miejsce, wszyscy poczuli, że gentryfikacja też ich dotyczy i to bezpośrednio.\nJaką rolę w procesie gentryfikacji odgrywają władze lokalne i państwowe?\nBardzo istotną. Państwo w znaczący sposób wpłynęło na gentryfikację dzielnic odnawianych pod koniec lat 90. XX wieku i na początku XXI wieku. Istniał wtedy plan zrewitalizowania śródmiejskiej części Berlina, polegający głównie na odnowie tkanki miejskiej, czyli renowacji kamienic i dróg. To miał być sposób na przyciągnięcie kapitału, inwestorów i nowych mieszkańców.\nAle trzeba przyznać, że władze starały się wówczas hamować proces gentryfikacji i ograniczać jego negatywny wpływ na lokalną społeczność. Robiono to przy pomocy różnego rodzaju ustaw i regulacji. Przykładowo cena czynszu nie mogła przekroczyć pewnej górnej kwoty. W momencie, kiedy miasto zaczęło pozbywać się swoich lokali i rozpoczęły się procesy prywatyzacyjne i reprywatyzacyjne, ceny mieszkań i wynajmu przestały być regulowane. W przypadku wspominanego Mediaspree władze Berlina sprzedały publiczny teren prywatnym firmom tylko po to, żeby na tym zarobić. Warto pamiętać, że Berlin jest bardzo zadłużony.\nJeżeli natomiast mowa o Neukölln – dzielnicy, w której mieszkałam i którą opisuję w książce – to możemy obserwować tam dopiero początki gentryfikacji, gdzie głównymi jej aktorami są przede wszystkim studenci, artyści, młodzi ekspaci. Jest to proces spontaniczny, na który władze raczej nie wpływają. Do tej dzielnicy przeprowadzili się pionierzy gentryfikacji wypchnięci przez klasę wyższą z uprzednio zgentryfikowanych części miasta, które stały się modne i atrakcyjne dla inwestorów.\nA jakie stanowisko zajmują mainstremowe media? Czy opowiadają się po którejś ze stron?\nMedia mainstremowe opisują proces gentryfikacji raczej w negatywnym świetle. Bierze się to pewnie z ich długoletniej, lewicowej tradycji. Jakiś czas temu z Kreuzbergu była wysiedlana pewna turecka rodzina. Na miejsce przyjechała lokalna telewizja, która nakręciła materiał ukazujący gentryfikację jako konkretny problem konkretnych mieszkańców. Nie było mowy o tym, że skoro rodzina ta zalegała z czynszem, to w sumie dobrze, że ich wyrzucono, bo takie jest prawo. Protestujący Berlińczycy pokazani w materiale w swoich wypowiedziach piętnowali zachowanie władz i policji.\nW prasie lokalnej znajdziemy wiele artykułów traktujących problem gentryfikacji w sposób szeroki i pogłębiony, których autorzy stoją zdecydowanie po stronie zwykłych ludzi.\nJednocześnie zastanawiają się, czy gentryfikacja to proces naturalny, z którym trzeba się pogodzić i jedynie łagodzić jego skutki, czy jednak go zwalczać. Pojawiła się też w prasie tendencja do pisania o tym, jaka przyszłość czeka Berlin. W gazetach możemy znaleźć tytuły w stylu „Berlin już nie jest cool”, „Berlin się kończy”, ale i takie jak „Berlin się kończy, i co z tego?”. Co jest trochę śmieszne, bo przypomina dywagacje na temat perspektywy rozwoju jakiegoś markowego produktu. To pokazuje jak silnym trendem staje się dziś marketing i branding miast.\nDorota Groyecka – autorka książki „Gentryfikacja Berlina. Od życia na podsłuchu do kultury caffé latte”. Absolwentka dziennikarstwa, filologii polskiej oraz kulturoznawstwa. Przez kilka lat mieszkała w Berlinie. Zainteresowana zjawiskami z zakresu socjologii miasta, obszarami na przecięciu urbanistyki i sztuki. Amatorka fotografii analogowej.\nDorota Groyecka, Gentryfikacja Berlina. Od życia na podsłuchu do kultury caffé latte. Wydawnictwo Naukowe Katedra, 201.


Broń i Amunicja - 02/2012 - Mina przeciwczołgowa wz. 1937 - Altair Agencja Lotnicza\nBroń i Amunicja - 02/2012 - Mina przeciwczołgowa wz. 1937\nAutor: Konrad Chorzela\nWśród wielu rodzajów broni zwalczających pojazdy opancerzone dostępnych dla piechoty występują m.in. miny przeciwpancerne, zwane niegdyś samoczynnymi lub obserwowanymi. Prekursorem w dziedzinie techniki minerskiej była armia rosyjska. Pierwsze szerzej opisane konstrukcje zostały użyte podczas wojny rosyjsko-japońskiej (1904-1905), jak improwizowane miny drewniane, mina kapitana Karasewa, mina-ładunek podoficera Selenowa. Kolejne konstrukcje to miny z okresu I wojny: modyfikacja miny Karasewa, mina Krokodyl konstrukcji pułkownika Tołkuszina.\nPowszechne zastosowanie min przeciwpancernych przez wszystkie walczące strony, jak i opracowanie ogromnej liczby nowych konstrukcji nastąpiło w czasie dwudziestolecia międzywojennego i II wojny światowej. Wtedy to powstały tak udane konstrukcje, jak mina T-4 konstrukcji Simonowa (1934), mina TM-35, mina TM-35M (modyfikacja z 1939), czy TM-39. Armia niemiecka również nie pozostawała w tyle. W okresie międzywojennym opracowała dwie udane konstrukcje przeciwpancerne: Tallermine 29 (TMi 29) i Tallermine 35 (TMi 35). Posłużyły w latach kolejnych jako materiał wyjściowy przy tworzeniu kolejnych wzorów: Tallermine 42 (TMi 42) i Tallermine 43 (TMi 43).\nCharakterystyczny dla lat 1930. wyścig zbrojeń w armiach głównych państw europejskich doprowadził do szybkiego rozwoju technicznych rodzajów broni, przede wszystkim wojsk pancernych czy lotnictwa. W Wojsku Polskim procesy te niestety przebiegały znacznie wolniej i z znacznie mniejszym rozmachem. Ponadto pogłębiały się też dysproporcje jakościowe i ilościowe między rodzimą armią, a siłami zbrojnymi państw ościennych. Ten niekorzystny rozwój sytuacji zauważono zbyt późno, dopiero w 1935.\nNa przełomie 1935/36 Sztab Główny (SG) dokonał szczegółowej analizy stanu faktycznego WP i studiów porównawczych z armiami sąsiadów. Wynik okazał się zaskakujący i jednoznaczny. Okazało się, że zacofanie polskich sił zbrojnych w porównaniu z innymi armiami jest ogromne i dotyczy różnych dziedzin i zagadnień. Polska odstawała znacząco pod względem doktryny, techniki, organizacji, liczebności armii i możliwości mobilizacyjnych. Na podstawie wyników analizy najwyższe władze wojskowe natychmiast przystąpiły do umocnienia i unowocześniania Wojska Polskiego. Przełożyło się to w 1936 na plan modernizacji i rozbudowy wojska.\nPocząwszy od 1934, kiedy to rozpoczęto w Polsce prace nad skonstruowaniem od podstaw miny przeciwpancernej jako środka rażącego zwalczającego czołgi i inne pojazdy bojowe, pomysł ten napotykał na liczny opór. W początkowym okresie opracowanie spychano na drugi plan, gdyż dla wielu wojskowych taka konstrukcja była uznawana za broń niepotrzebną. To nastawienie zmieniło się dopiero w marcu 1936, gdy generał Tadeusz Kossakowski, zwolennik rozwoju broni pancernej, został mianowany Dowódcą Saperów MSWojsk.\nGen. Kossakowski już pod koniec lat 1920. pełnił obowiązki szefa Departamentu Zaopatrzenia Inżynierii MSWojsk., co oznaczało, że decydował o przyjmowaniu uzbrojenia saperskiego. Był ogromnym zwolennikiem rozwoju polskiej broni pancernej i inicjatorem rozwoju przemysłu samochodowego. Za jego kadencji wdrożono do masowej produkcji tankietki TK-3 i TKS, zakupiono czołgi Vickers E i opracowano własny czołg 7TP.\nZlecił on, aby Biuro Badań Technicznych Saperów (BBTSap.) wybrało z konkursu ogłoszonego 23 marca 1936 przez MSWojsk., najlepsze konstrukcje min i przekazało je do dalszych testów pod względem użyteczności, jak i ustalenia najodpowiedniejszych systemów minowania.(ciąg dalszy w numerze)


W języku niemieckim są dwa słowa, z którymi ciężko jest sobie poradzić. Jedno z nich to „narodowy”, a drugie „niemiecki”. Więc jeśli niemiecki reżyser ma mówić o swoim Wiedeńskim teatrze, który wiele lat temu został założony jako Niemiecki Teatr Narodowy przez austriackiego cesarza, wtedy nawet mikrofon zdaje się stawiać opór i zaczyna wydawać piskliwe dźwięki z powodu wielu interferencji i sprzężeń. Chciałbym więc porozmawiać o tym, co powoduje te niepokojące dźwięki.\nNa stronie Burgtheater nie wspomina się nawet o teatrze narodowym. Strona holdingu Bundestheater, która prezentuje wszystkie austriackie teatry finansowane przez rząd, również nie zawiera określenia „teatr narodowy”. Dlaczego tak się dzieje?\nW 1776 roku Burgtheater został założony dokładnie jako Teutsches Nationaltheater nächst der Burg, co dosłownie oznacza „Niemiecki Teatr Narodowy obok pałacu”. Ale co austriacki cesarz miał na myśli? W duchu Lessinga miało to być sanktuarium oraz matecznik niemieckiego języka i niemieckiej kultury. W tych założeniach teatr ten różnił się od swoich odpowiedników we Francji, Rosji i innych krajach. W języku niemieckim w XVIII wieku słowo „narodowy” nigdy nie odnosiło się do czegoś już rzeczywiście istniejącego, była to raczej definicja celu terapeutycznego.\nPodczas gdy Francuzi mieli już język, doskonale nastrojony literacki instrument, który był odpowiedni zarówno dla wysokiej arystokracji jak i dla najzwyklejszych ludzi, nie było tak jeszcze w przypadku języka niemieckiego. Nawet teren obejmujący strefę niemieckojęzyczną nie był strukturą państwową, która odzwierciedlałaby spójną kulturowo grupę. Po niemiecku mówiono w rywalizujących ze sobą małych księstwach i królestwach. Co więcej, niemiecki nie miał statusu języka literackiego, którym posługują się wszystkie grupy społeczne. Arystokracja oglądała teatr po francusku i operę po włosku, gdy dla reszty mieszkańców był niemiecki teatr popularny grany na przedmieściach. Zadanie Niemieckiego Teatru Narodowego polegało na stworzeniu odpowiedniej przestrzeni dla tego języka, w której mógłby on zakwitnąć i rozwijać swój potencjał. Jeśli chodzi o kulturę, inni zawsze byli pierwsi.\nNiestety, historia pokazała, że braki i poczucie niższości mogą łatwo zmienić się w megalomanię, która znalazła swój wyraz w rozwoju niemieckich skłonności narodowych.\nSprawy były jeszcze bardziej skomplikowane w przypadku Austrii, która musiała się zmierzyć ze szczególnie dziwnym konfliktem między dwoma rodzajami nacjonalizmu: Mocarstwa Niemieckiego z jednej strony i nacjonalizmem Habsbursko Austriackim z drugiej.\nPozwolę sobie przytoczyć cytat z przedmowy do programu mojego teatru z roku 1940. Na pierwszej stronie widnieje portret Adolfa Hitlera, a pod nim tekst wprowadzenia, zatytułowany Niemiecki Teatr Narodowy: „Burghteater był zawsze po pierwsze i przede wszystkim narodem aktorów ze wszystkich obszarów niemieckich [...]. Tutaj, sto lat przed tym, gdy w końcu miało miejsce wielkie niemieckie zjednoczenie, rozwinęła się instytucja artystyczna tam, gdzie niemieckie plemiona cieszyły się swoją różnorodnością, jednocześnie rosnąc razem ku stworzeniu dużego i silnego społeczeństwa”. Słowo „zjednoczenie” odnosi się oczywiście do Anschlussu z 1938 roku. W tej interpretacji teatr był państwem aktorów, w którym poczucie kulturowej wspólnoty było praktykowane na długo zanim stało się rzeczywistością za czasów Hitlera. Teatr był więc uważany za pewien rodzaj awangardy unii terytorialnej.\nAle jak Austriacy zareagowali na upadek niemieckiego teatru narodowego w Wiedniu, kiedy skończyła się III Rzesza?\nBurgtheater został zniszczony i na dziesięć lat znalazł schronienie w Ronacher Theatre. Po wojnie, zamiast patrzeć w przyszłość i nadać teatrowi nowy kierunek powrócono do tendencji narodowych – grano autorów austro-faszystowskich lat trzydziestych, rozwinął się nowy rodzaj „austriackości”. Podczas gdy początkowo Teutsche Nationaltheater celował w jakościowym doborze austriackich i niemieckich pisarzy, teraz był to Grillparzer versus Goethe.\nOdbudowany Burgtheater został otwarty w 1955 roku spektaklem Szczęście i upadek króla Ottokara. Premiera była poprzedzona tygodniową bitwą kulturową między Egmontem a Ottokarem, między Goethem i Grillparzerem. Lewicowcy faworyzowali Egmonta, symbolizującego wolność od Habsburgów – jak również wszystkich innych sił, w tym nazistów. Prawicowcy popierali Grillparzerowskiego Ottokara, czcząc chwałę Habsburgów i praworządną władzę w Austrii. Grillparzer w końcu pokazał rasę, habsburski mit po raz kolejny odniósł sukces. Na premierze milcząca większość dostała swojego Ottokara, mimo że postanowiono darować sobie pozdrowienia „Heil Habsburg” na koniec przedstawienia.\nOba nacjonalizmy znalazły zaciekłego przeciwnika w osobie Thomasa Bernhardta. Okres powojenny zawdzięcza mu, bardziej niż jakiemukolwiek autorowi, demontaż obydwu, mocno przeterminowanych, błędów. Dwa lata po aferze Waldheima i przy okazji pięćdziesięciolecia Anschlussu boleśnie pokazał w dramacie Plac Bohaterów, że Austria nie pogodziła się jeszcze ze swoją aktywną rolą w III Rzeszy. Po Bernhardzie Burgtheater nie mógł być dłużej ani austriackim, ani niemieckim teatrem narodowym.\nCo więc niemiecki reżyser teatralny może zrobić z pojęciem „teatr narodowy” w 2009 roku, biorąc pod uwagę, że tamte napięcia i konteksty zostały już wyeliminowane?\nCzy odpowiednim posunięciem – „odpowiedni” to trudne dla mnie słowo – powinno być wynalezienie europejskiego teatru narodowego? Sceny, na której teksty autorów włoskich, fińskich, serbskich czy portugalskich grane byłyby w oryginale? Świadczyłoby to, że istnieje coś takiego jak europejska tożsamość, o którą Bugtheater czuje się w obowiązku dbać. Ale każde rozgraniczenie rodzi pytanie: przeciwko komu się określamy? Amerykańskiemu teatrowi narodowemu? Chińskiemu? Czy arabskiemu? I czy wszystkie sztuki będą pokazywane z podpisami w esperanto? To oznaczałoby popełnianie tych samych błędów w nowym wymiarze – abstrahując od tego, że termin „europejski teatr narodowy” jest wewnętrznie sprzeczny, jako że narody to wspólnoty języka charakteryzujące się pewną homogenicznością. Siłą pojęcia „europejski” jest różnorodność. Dla teatru ta różnorodność, rozumiana jako wielojęzyczność, może być piękną utopią, ale kto by oglądał taki teatr?\nDla mnie bardziej oczywisty jest powrót do korzeni: teatr jako sanktuarium i matecznik standardów językowych – w naszym przypadku, dla języka niemieckiego. Ale nasuwa się pytanie: co chcemy, żeby on osiągnął? Nie musi już dłużej tworzyć z niczego jakiejś spójnej tożsamości. To przestarzały cel, gdyż zdaje się prowadzić do zbiorowego szaleństwa. Język, którego używamy do eksperymentów w naszym teatrze musi być narzędziem odpowiadającym więcej niż jednej tożsamości dzisiejszych czasów – tożsamościom, które przekraczają granice i mieszają się ze sobą.\nAustria nie jest już krajem o ogromnym znaczeniu międzynarodowym, ale z powodu ekspansji Europy na wschód, rozpoczął się w niej proces umocniony tym, co stało się dwadzieścia lat temu, wraz z upadkiem muru berlińskiego. Przedtem Wiedeń był usytuowany na marginesie, na krańcu Europy Zachodniej, albo przynajmniej jego lokalizacja przez wielu za taką była uznawana. Dzisiaj miasto leży w samym sercu Europy, w połowie drogi między Lizboną i Sofią, między Sztokholmem a Palermo.\nBurgtheater zdecydowanie reaguje na tę sytuację organizując comiesięczne wydarzenie Kakania – Nowa Republika Poetów. Pisarze ze wszystkich krajów rejonów naddunajskich, czyli wschodnich sąsiadów Austrii, zabierają głos w Burgtheater. Te wystąpienia dotyczą nowego przekraczania granic, nowo zbudowanych tożsamości oraz większych i mniejszych tarć wynikających z nowego i starego rodzaju sąsiedztwa. I tak, krok po kroku, w retoryczny i opisowy sposób bada się nowy obszar.\nW wyniku tych działań obszar, który do tej pory był związany głównie współpracą ekonomiczną, wzbogacony został o element wspólnoty myśli i element kulturowy. Oczywiście określenie Kakania nawiązuje do Monarchii Austrowęgierskiej. Jest to słowo stworzone przez Roberta Musila w Człowieku bez właściwości jako gra słów odnosząca się do skrótu K&K, oznaczającego Monarchię Cesarsko-Królewską. Nasza Republika Poetów nie odwołuje się jednak do kwestii administracyjnych czy do wojującego państwa Habsburgów, ale do obszaru intelektualnie i kulturowo bogatego, jakim również było cesarstwo. I ten kulturowy obszar jest teraz określany i badany w nowy sposób.\nTeatr narodowy był i nadal chce być więc w swojej pracy lustrem dla wielofunkcyjnej, wielonarodowej Europy i jej kreatywnej kakofonii, wspaniałym kalejdoskopem, który pokazuje, co dzieje się w naszym najbliższym sąsiedztwie, w Europie i innych miejscach na świecie. Dzisiaj tożsamość i przeznaczenie mieszają się w setkach różnych kombinacji. Jest to bliskie znaczeniu nowego logo: gra słów, w której „Burg” jest zawsze w centrum i w różnych kontekstach funkcjonuje jako łącze z innym światem. Podstawowa forma to: Welt BURG Dorf, to znaczy: Burg między światem a wioską. Burgtheater widzi siebie jako pośrednika i tłumacza wszystkich procesów zachodzących między tymi dwoma elementami.\nJan Lauwers & Needcompany związał się z Burgtheater na zasadzie rezydencji, Łotewski reżyser Alvis Hermanis wystawił amerykańską sztukę August: Osage County Tracy’ego Lettsa, a duński filmowiec Thomas Vinterberg będzie reżyserował teatralny sequel swojego legendarnego filmu Festen. Oprócz tych nowych projektów pokazujemy Fausta Goethego, Otella Shakespeare’a i Immanuela Kanta Thomasa Bernhardta, jak również trzy sztuki współczesnych autorów. I wiele więcej. Jeśli więc w ogóle używać tego określenia, to Burgtheater byłby teatrem europejskim, wielonarodowym.\nAle nasza publiczność mówi po niemiecku. I język niemiecki jest i pozostaje głównym bohaterem, któremu chcemy oddać naszą scenę. Znowu więc wracamy do koncepcji matecznika, którym Burtheater był w swoich początkach – eksperymentalnym laboratorium, które w nieprzerwanej pracy z nowymi formami literackimi tłumaczy współczesny Zeitgeist na język niemiecki. Jednak celem tego języka nie jest już dłużej tworzenie spójnej tożsamości, ale bycie na tyle aktywnym, zróżnicowanym i świeżym, by wchodzić w te obszary, gdzie narodowe granice są poszarpane i kruche. Granice dzisiaj nie tyle dzielą czy łączą narody, ale biegną poprzez różne warstwy społeczne, oddzielają to, co ludzkie od tego, co nieludzkie, utopię od reakcjonizmu, albo to, co codzienne od świętości. To nasz język powinien badać.\nZaproponowałbym więc definicję: europejski teatr światowy, przede wszystkim po niemiecku. Albo, po prostu, Burgtheater.\nMatthias Hartmann – reżyser i dyrektor teatrów. Pracował w teatrach w Hanowerze, Monachium i Hamburgu. Był dyrektorem teatrów w Bochum (2000–2003) i Zurychu (2003–2009). Za realizację prapremiery Der Kuss des Vergessens Botho Straussa w zurychskim Schauspielhaus (1998) został wyróżniony tytułem Reżysera Roku. Od 2009 roku dyrektor wiedeńskiego Burgtheater.


daruskaxx - Wypytaj.pl - daj się wypytać, wypytaj innych!\nAktualnie jestem niezwykle zwykłą nastolatką, która prawdopodobnie patrzy na świat inaczej niż ty. Mogę robić to, co chcę, od patrzenia na gwiazdy, po granie głównej roli w reklamie ING. Mam rybkę welonka o imieniu, Sory że cię nie nazwałam, nie jedz swojego kolegi. A już zjadłeś, to nic, i mnóstwo innych rybek o imieniu Kochani nie zjadajcie siebie nawzajem. Rankiem widzę świat do góry nogami, tak jak na wf-ie przy (nie)czołowych zderzeniach z Wiktorią., Nie obchodzi mnie czy dożyję południa, gdyż w południe marnuję mój bezcenny czas edukując się, szczególnie uważając na matematyce, robiąc to sposobem \_"udawaj, że słuchasz\_". Interesują mnie jedynie dni tj. piątek, gdyż nie wykazuję wzmożonej działalności na lekcjach. Wieczorami siedzę i słucham jak księżyc rośnie, ponieważ interesuję się informatyką. W nocy nie mam czasu na spanie, ponieważ śpię, a spanie daje mi siłę, by przeżyć bardzo \_'interesujący\_' dzień w mojej \_'cudownej\_' szkole, rozpoczynając od jakże przyjemnego przywitania z panią woźną. Nie jestem statystycznym polakiem, nie jem na śniadanie w 5O% parówek, a w 5O% płatków, nie mam 5O% psa i 25% kota, niestety moi sąsiedzi to nie 6O% mężczyzn i 4O% kobiet. Mam na imię Daria i żyję swoim światem! ;D\nZadanych pytań 720656\nOtrzymanych odpowiedzi 43410\nOtrzymanych pytań 2113\nUdzielonych odpowiedzi 597\nWypytaj użytkownika daruskaxx:\nWywiad użytkownika daruskaxx\nhey ;p wróciłam na wypytaj i sprawdzam kto z obserwowanych jest jeszcze wgl ;]\nJak widać Powracam!\njak leci ? ;D\ngdzie się wybieracie na wakacje ? chyba , że już byliście gdzieś ;d\nna wieś i nad morze\nludzie , mam prośbe ;Pponieważ musze odpowiedzieć na 5408 pytań , nie pytajcie mnie na razie ;)\nJa na 1267\nPodoba ci sie piosenka ; Chris Brown - Yeah x3 ? ;)\nczęsto wchodzisz na wypytaj ? ;P\nod roku nie wchodziłam :)\nSłuchasz Biebera;P ?\npostaw sie w tej sytuacji ; twój chłopak / dziewczyna ciągle obiecuje ci że do cb wpadnie , pisze że cie kocha , ale nie przychodzi do cb od tygodnia . wchodzi na gg co dwa dni i to jeszcze na chwilke i zawsze ma jakąś wymówke . dawałaś/eś jej/jemu już dużo szans . zrywasz z nim/nią ??\nTak, chyba każdy ma.\nUżytkowników: 236 880\nPytań: 7 443 049


Artur Hryszko: baw się na rowerze ile możesz! - 43RIDE magazyn rowerowy\nStrona główna»Ludzie i wywiady»Artur Hryszko: baw się na rowerze ile możesz!\nAutor: Tina 23 stycznia 2017\nKażdemu kto choć trochę interesuje się naszą rodzimą sceną rowerową nie trzeba przedstawiać Artura. A jako, że mamy już absolutnie ostatni dzwonek do rozpoczęcia przygotowań do sezonu, to postanowiliśmy przepytać go pod kątem porad co, jak i kiedy, w końcu niedawno Artur ruszył ze swoją stroną, na której dzielić się będzie doświadczeniami i poradami dotyczącymi treningu.\nJustyna John, 43RIDE: Cześć Artur, witaj w nowym roku! Jak idą przygotowania do nowego sezonu?\nArtur Hryszko: Cześć! Przygotowania idą bardzo dobrze! Chyba jeszcze nigdy nie byłem tak zmotywowany do pracy jak teraz. Moje treningi polegają na połączeniu treningów typowo rowerowych z wieloma innymi formami aktywności. W zimie, kiedy nie ma możliwości wypadu w góry na rower, poświęcam więcej czasu na inne sporty jak snowboard czy bmx, a nawet zacząłem grać w rugby! Oczywiście oprócz tego siłownia i dużo fizycznych zajęć w ramach studiów – jak to na AWF. Robię to co sprawia mi frajdę, a przy okazji jest dobrą formą treningu.\nOd pewnego czasu prowadzisz stronę Train for skills, gdzie jak sam piszesz, chcesz zmienić postrzeganie treningu. Skąd pomysł na własną stronę i co chcesz przekazać swoim czytelnikom?\nZgadza się! Pomysł na stronę siedział mi już w głowie od dłuższego czasu, ale sam nie wiedziałem, co dokładnie chcę zrobić. Kilka miesięcy temu pomyślałem sobie, że nie zmarnuję ani jednej wolnej chwili w ciągu dnia i będę rozwijać się w tym co lubię i na czym się znam. Wróciłem do książek, których nie skończyłem wcześniej, zacząłem szukać ciekawych artykułów, próbowałem innych sportów niż kolarstwo, żeby poznać nowe formy treningów i podejście zawodników z innego środowiska. Dało mi to troszkę szerszą wiedzę na temat jak przygotowanie motoryczne może wpłynąć na skuteczność sportowców. I powiem wam, że jara mnie to! Sam kocham sport, szczególnie downhill, więc postanowiłem, że stworzę coś dla otoczenia, które znam najlepiej. Od 8 lat co roku próbowałem różnych treningów, ćwiczeń i form, żeby być w szczycie formy na sezon. Na stronie chcę dzielić się swoimi doświadczeniami i radami oraz słuchać waszych zdań i opinii. Chcę również pokazać, że mądrze zaplanowany trening może nie tylko rozwijać twoją siłę lub wytrzymałość, ale też wpłynąć na poprawę umiejętności jazdy.\nW środowisku pełno jest zawodników, którzy po sezonie odkładają rower i budzą się w styczniu/ lutym, żeby zrobić formę na sezon. Jest jeszcze dla nich nadzieja?\nKogoś kto nie ruszył się z kanapy od września ciężko jest nazwać „zawodnikiem”. Nie ma szans, że zrobi formę do kwietniowych zawodów. Ale… jeśli taka osoba do teraz nic nie robiła i w tej chwili bierze się sumiennie za przygotowania to raz – po treningach będzie miała dobry punkt porównania do formy „przed” i „po”, dwa – początkowy progres jest najszybszy i z pewnością poprawi swoją wydolność. Wiadomo nie będzie to szczyt formy i pozostanie dużo do zrobienia, ale jednak jest to krok w przód, a kontynuując treningi taka osoba będzie widzieć lepsze rezultaty z zawodów na zawody! Najgorszą opcją jest podjęcie decyzji w stylu „za dwa miesiące zawody i tak nie zdążę się przygotować, więc nawet nie zaczynam”. Zdaję sobie sprawę, że większość z nas jeździ dla zabawy i nie chcę powiedzieć, żeby każdy zaczął trenować, bo nie o to chodzi. Zależy mi tylko na uświadomieniu, że przez niewielki wkład można poprawić jakość swojej jazdy i czerpać z tego większą przyjemność. Mam nadzieję, że wiecie o co mi chodzi :)\nCo byś poradził osobie stawiającej pierwsze kroki w zjeździe, od czego powinna zacząć swoje treningi?\nDla osoby początkującej w młodym wieku najlepszym treningiem będzie jazda, jazda i jeszcze raz jazda. Baw się na rowerze ile możesz. W tym okresie nie ma lepszej opcji. Z czasem możesz wziąć się za treningi. Na początku radziłbym zadbać o ogólną kondycję fizyczną. Dłuższe przejażdżki na rowerze lub bieganie na pewno w tym pomoże. Jeśli chodzi o trening siłowy to zacznij od podstawowych ćwiczeń z masą własnego ciała i niewielkich obciążeń na siłowni. Najważniejsze jest to byś stworzył solidny fundament przez wzmocnienie mięśni głębokich korpusu, na których będą opierać się trudniejsze ćwiczenia. Podczas zjazdu nie pracujesz tylko nogami lub rękami, do utrzymania równowagi i kontrolowania roweru używasz wszystkich mięśni pleców, brzucha, nóg i ramion, dlatego też najlepsze będą ćwiczenia złożone np. swing z kettlebell plus wyciskanie nad głowę i ćwiczenia na niestabilnym podłożu jak TRX. Co do samej jazdy to absolutną podstawą jest opanowanie poprawnej pozycji na rowerze i techniki zakręcania. Mając opanowane te dwa elementy, reszta będzie łatwiejsza.\nJakie formy aktywności poza rowerem byś zalecił?\nWszystkie inne formy aktywności są super rozwiązaniem np. narty, deska, bieganie, pływanie, ścianka wspinaczkowa itd. Z tego powodu, że pomagają nam one przełamać monotonię, a zdrowie psychiczne jest równie ważne, oraz mobilizują partie naszego ciała, które są mniej aktywne na rowerze. Jeśli przez całą zimę katujemy się na trenażerze lub szosie, nowe bodźce ruchowe będą jak najbardziej korzystne. Ważną rzeczą, którą sam zauważyłem gdy próbowałem innych sportów jest to, że pomimo dobrego przygotowania na rower mogłem zobaczyć swoje słabe punkty robiąc coś innego. Jest to dobry sposób, żeby nie zaniedbać naszej ogólnej sprawności fizycznej i rozwijać się równomiernie. Co z tego, że nie masz problemu na zjeździe, jeśli po wyjściu z siłowni bolą Cię plecy, a podczas gry w piłkę narzekasz na kolana? Patrząc przyszłościowo myślę, że dbanie o każdy z tych elementów jest równie ważny.\nCo zatem powiesz staremu wyjadaczowi, od lat robiącemu pełny cykl treningowy, którego trening nie przynosi wzrostu formy?\nZahamowanie progresu może wynikać z wielu czynników. Pierwszym z nich może być złe dopasowanie cyklu treningowego do osoby. Jeśli będzie on zbyt duży objętościowo lub przeciwnie zbyt lekki, nie przyniesie efektów. Należy zwracać uwagę na to, czy po tygodniu treningów jesteś zmęczonym na maksa, bo wtedy nie dasz z siebie wszystkiego na następnej sesji, czy czujesz niedosyt i wrażenie, że mógłbyś więcej. Kontynuacja takiego planu w obu przypadkach będzie daremna. Następnym czynnikiem jest brak przerwy. Ciężko jest utrzymać wysoki poziom wydajności bez odpowiedniej dawki odpoczynku, a taki powinien być uwzględniony w tygodniowym i miesięcznym planie. Trzecią rzeczą może być niewłaściwy wybór ćwiczeń w treningu siłowym. Opierając się na planach dla kulturystów możesz tylko pogorszyć swoją formę na rowerze. Nie zależy nam tyle na masie mięśniowej, co na mocy i wytrzymałości. Ponadto klepanie tego samego cyklu rok po roku to słaby pomysł. Organizm przystosowuje się do powtarzanych czynności i po pewnym czasie nie reaguje już na te same bodźce. Do tego można dodać brak progresji w treningach. W ciągu kilkumiesięcznego planu powinieneś dążyć do zmniejszenia czasu pokonywanego dystansu i zwiększenia zakresu powtórzeń w ćwiczeniach. Wtedy można liczyć na postęp.\nZnasz temat kontuzji z własnego doświadczenia, co sądzisz o szybkim powrocie do aktywności po kontuzji?\nZ własnego doświadczenia wiem, że po kontuzji chce się jak najszybciej wrócić na rower i często robimy to za szybko. Pomimo tego, że wiele osób zdaje sobie sprawę, że można pogorszyć sytuację i odnowić kontuzje po zbyt szybkim powrocie i tak nie udaje im się opanować parcia na jazdę. Sam tak robiłem, więc to rozumiem  Jednak, cierpliwość tutaj się opłaca. Zamiast pochopnie wracać do sportu, lepiej zrobić wszystko by doprowadzić się do zdrowia i wzmocnić po kontuzji. W tym też może pomóc odpowiedni trening, zaraz po rehabilitacji.\nDieta w przygotowaniu zawodnika jest bardzo istotna, zajmujesz się też tą stroną przygotowania? Współpracujesz z dietetykiem, czy sam pogłębiasz swoją wiedzę?\nDieta jest bardzo ważna, szczególnie, jeśli ktoś podchodzi profesjonalnie do sportu. Niektórzy dopiero po zmianie nawyków żywieniowych dostrzegają jak polepszyło im się samopoczucie i jak dużo mają energii. Ta strona przygotowania pochłania mi teraz znaczną część czasu. Ułożenie diety nie jest problemem, ale staje się wyzwaniem, gdy jest potrzeba rozpisania jadłospisu dla sportowca trenującego 7 razy w tygodniu, chorego na anemię z nietolerancją glutenu. Jestem po kilku szkoleniach i im więcej czytam, tym więcej pozostaje mi pytań. Przede mną jeszcze dużo nauki i praktyki, co wiąże się z ograniczonym czasem. Z tego też powodu zacząłem współpracę z bardziej doświadczoną osobą, która zajmuje się dietetyką sportową na co dzień. Odciąży mnie to troszkę w przygotowaniu dla was tekstów, a Jakub zna się na rzeczy, więc ja też się czegoś nauczę. Na stronie będą pojawiać się systematycznie teksty z serii „jedz, trenuj, wygrywaj”. Opiszemy tam podstawy racjonalnego żywienia, suplementacji i diety w okresie startowym. Myślę, że powinno was to zainteresować :)\nDzięki za rozmowę i życzę Ci powodzenia w sezonie oraz dalszego pogłębiania wiedzy!\nStrona Artura: trainforskills.pl\nPoprzedni artykułEndura MT500 Burner Ratchet – szorty Danny’ego\nNastępny artykuł Kalendarz imprez FMB World Tour 2017


Zdalne warsztaty design thinking - relacja - Maj - 2020 - Aktualności - Student - Strona główna UMCS\nZdalne warsztaty design thinking - relacja\n5 oraz 7 maja 2020 roku odbyły się zdalne warsztaty design thinking dla 33 studentów z 7 europejskich krajów w ramach realizowanego przez UMCS projektu DT.Uni.: Design Thinking Approach for an Interdisciplinary University.\nUczestnicy reprezentowali następujące kraje: Niemcy, Portugalię, Słowację, Wielką Brytanię oraz Włochy. W warsztatach wzięli udział także lubelscy studenci, zwycięzcy grudniowego Innovation Bootcampu organizowanego w Lublinie. Forma wydarzenia była nietypowa. Pierwotnie warsztaty planowane były w naszym mieście stacjonarnie. Niestety ze względu na sytuację, w której obecnie się znajdujemy, wydarzenie w takiej formie nie mogło się odbyć. Dla zespołu projektowego nie było to jednak przeszkodą, a dzięki dostępnym narzędziom online warsztaty udało się zorganizować w formie niezwykle interaktywnej.\nPodczas bootcampu międzynarodowe grupy studentów pod okiem trenerów pracowały nad rzeczywistymi problemami, z którymi boryka się współczesny świat, w tym także związanymi z obecną sytuacją zagrożenia epidemiologicznego oraz skutkami COVID-19.\nJesteście ciekawi efektów ich pracy? Zajrzyjcie do naszej galerii.\nInternational Online Design Thinking Workshop 05-07.05.2020 Lublin (Poland)\nZapraszamy także do przeczytania relacji z tego wydarzenia.\nZapraszamy także na stronę internetową projektu, znajdziecie tam materiały pomocne w pracy metodami design thinking: www.dtuni.umcs.pl.


Dobry dentysta Zabrze - jak go znaleźć? - http://dla-dentystow.fryzjerstwo.org.pl/\nDobry dentysta Zabrze - jak go znaleźć? czyli Dobry dentysta Zabrze pokrytą szkliwem, z kolei korzeń anatomiczny jest to część zęba pokryta cementem. Według podziału klinicznego korona kliniczna to ta część korony anatomicznej, która znajduje się ponad dziąsłem, podc\nKilka porad dla zdrowych zębówO leczeniu zębów - stomatologia zachowawczaLeczenie zębów - temat rzekaZdrowe zęby. Kilka poradNowoczesne zabiegi w gabinetach stomatologicznych - endodoncjaRegularne wizyty u stomatologaJak wybrać dobrego stomatologa? Poradnik dla pacjentów z ZabrzaGdzie iść do dentysty?Na pewno nie wiesz jak leczyć zęby. Wystarczy, że przeczytasz ten wpisO leczeniu zębów - stomatologia zachowawczaProtezy zębów stałychPoradnik pacjenta - wizyta u stomatologaWspółczesna stomatologia, czyli dlaczego nie musisz już bać się dentystyKorony protetyczne - co warto wiedziećStomatologia w ZabrzuNa fotelu u stomatologaCo musisz wiedzieć przed wizytą u dentysty?Kilka faktów i i formacji o dentystachEndodoncja i pozostałe zabiegi stomatologiczneWspółczesna stomatologia, czyli dlaczego nie musisz już bać się dentystyPoradnik pacjenta - wizyta u stomatologaCzy dentyści są tacy źliZęby ważna rzecz, gdzie je leczyć?Wizyta u stomatologa - kilka poradNa fotelu u stomatologaNowoczesna stomatologia - co warto wiedziećDentysta - poradnik pacjentaIdziemy do stomatologa - co warto wiedziećO kwestiach stomatologicznych - kilka poradJak wybrać dobrego stomatologa?


Etui do kart - holdery i akcesoria - sklep CSAdams\nStrona główna / Akcesoria do kart / Etui do kart\nEtui do kart plastikowych stanowi znakomitą ochronę karty oraz ułatwia korzystanie z niej. Jeśli chcesz, aby Twoja ulubiona lub niezbędna karta przetrwała w dobrym stanie wiele lat – zapoznaj się z naszą propozycją. Mamy ładne i trwałe etui lub holdery do kart plastikowych, a także inne, przydatne akcesoria.\nWszystkie nasze holdery do identyfikatorów są wysokiej jakości, wybieramy je spośród wielu propozycji kilku producentów, zwracamy uwagę na tworzywo, wykonanie i kolorystykę. Dlatego nasze etui to doskonały dodatek do identyfikatorów i legitymacji.\nHoldery do kart plastikowych chronią je przed porysowaniem, zgięciem, złamaniem a także przed słońcem, które powoduje blaknięcie barwników na karcie. W sposób istotny przedłużają życie każdej karty plastikowej. Warto w nie zainwestować, zwłaszcza w przypadku kart drogich i często używanych.\nW ofercie sklepu jest wiele rodzajów holderów w bardzo korzystnych cenach. Najbardziej wybredny Klient znajdzie u nas odpowiednie opakowanie dla swojej karty lub legitymacji. Oczywiście w największym wyborze są etui na karty plastikowe standardowe, o formacie bankomatowym, ale mamy też propozycje holderów o wymiarach poza standardowych.\nNasze etui polecamy wszystkim organizacjom: na identyfikatory do biur, na wejściówki eventowe, na oficjalne identyfikatory lub legitymacje dla organizacji rządowych i wojskowych. Szczególnie przydatne są etui do kart elektronicznych, które ze względu na swoją cenę i ważność wymagają wyjątkowej ochrony.\nHoldery do identyfikatorów dostępne są w szerokiej gamie formatów, rozmiarów, kształtów i stylów. Sprawdź naszą bogatą ofertę sklepową i porównaj ją z propozycjami na stronie cs.pl. Jeśli nie znajdziesz akcesoriów o jakie Ci chodzi, skontaktuj się z nami, pomożemy!\n1,20 zł – 3,50 zł netto Wybierz opcje\n1,60 zł – 6,30 zł netto Wybierz opcje


Prezes Makaronów Polskich: W 2010 r. planujemy sfinalizować 1-2 akwizycje - Owoce warzywa\n- Badamy rynek pod kątem przejęć. Interesują nas firmy zajmujące się przetwórstwem owoców i warzyw, bo chcemy m.in. uzupełnić ofertę dżemów naszej firmy Stoczek. Planujemy również wejść w nowe kategorie spożywczej branży - mówi Paweł Nowakowski, prezes Makaronów Polskich.\nData: 10-11-2009, 13:11\n- Interesują nas rentowne firmy z przychodami powyżej 20 mln zł. Bierzemy pod uwagę przejęcia wyłącznie takich podmiotów, które będą pasować do naszych produktów pod względem dystrybucji i przechowywania. Na razie nie chcemy wchodzić w segment dań chłodzonych i mrożonych - zapewnia Paweł Nowakowski.\nMakarony Polskie planują przejmować spółki, które mogą uzupełnić ofertę produktową firmy Stoczek, która specjalizuje się w produkcji dań gotowych i przetworów owocowych w tym dżemów. Prezes Nowakowski przyznał, że kierowana przez niego spółka jest wstępnie zainteresowana dżemową marką Sorella, którą Agros Nova zamierza sprzedać.\nMakarony Polskie nie wykluczają również akwizycji firm zajmujących się produkcją przetworów warzywnych. Spółka chce się jednak rozwijać dwutorowo.\n- Segment makaronów planujemy rozwijać organicznie, bo mamy wystarczające moce produkcyjne i możliwość ich zwiększania bez wysokich nakładów inwestycyjnych. Nie potrzebujemy kolejnych zakładów produkujących makarony w grupie - mówi Paweł Nowakowski.\nPrezes rozważa sfinansowanie przejęć z emisji akcji.\nKurs: 5.6500 PLN Zmiana: 0.0000(0.00%) Aktualizacja: 30:11:2020\nPaweł Nowakowski RSS ALERT / Makarony Polskie RSS ALERT / Agros Nova RSS ALERT / dżemy RSS ALERT / makarony RSS ALERT / przejęcie RSS ALERT


Relacja z konferencji "Polskie hutnictwo w Unii Europejskiej" - konferencje, kongresy, imprezy - wnp.pl\n24 maja 2004 roku w Katowicach odbyła się konferencja "Polskie hutnictwo w Unii Europejskiej - nowe otwarcie". Przedstawiamy prezentacje z konferencji. Wkrótce szczegółowa relacja.\nHUTNICY NIECHĘTNI KONCERNOWI LNM?\nZPD najlepszy dla Huty Częstochowa; koncern węglowo-koksowy chętnie, ale bez LNM; ceny wyrobów hutniczych czeka stagnacja – tak można w skrócie przedstawić wyniki ankiety przeprowadzonej przez Miesięcznik Gospodarczy "Nowy Przemysł".\n24 maja, podczas konferencji „Polskie hutnictwo w Unii Europejskiej – nowe otwarcie", o przyszłości branży rozmawiało ponad czterystu przedstawicieli największych firm na rynku – producentów, dystrybutorów, inwestorów. Konferencję zorganizowało Polskie Towarzystwo Wspierania Przedsiębiorczości – wydawca Miesięcznika Gospodarczego "Nowy Przemysł".\nOd kilkunastu lat nie było tak dobrej koniunktury i tak wysokich cen na wyroby stalowe jak obecnie. Zapotrzebowanie na stal ciągle rośnie, zwłaszcza ze strony rynku chińskiego. Rośnie też popyt na polskim rynku. Przed hutami wyjątkowa szansa – uważają specjaliści. Czy huty ją wykorzystają?\nWiększość hut w ubiegłym roku znalazła inwestorów strategicznych. Poprawia się sytuacja finansowa hut. Zagrożenie stwarza niedokończona restrukturyzacja w części przetwórczej krajowych hut.\nZPD najlepszy dla Huty Częstochowa\nPodczas wczorajszej konferencji przeprowadzono ankietę*, w której zadaliśmy m.in. pytanie: Która ze stron jest lepszym (bardziej perspektywicznym) inwestorem dla Huty Częstochowa. Około 52,5 proc. (ze 118 ankietowanych) przedstawicieli branży hutniczej uważa, że najlepszym partnerem będzie Związek Przemysłowy Donbasu. Na LNM Holdings wskazało 22 proc. ankietowanych. 25,5 procent chciałoby inwestora innego niż LNM i ZPD.\nKoncern węglowo-koksowy tak, ale bez LNM\nRosnące ceny koksu i rudy żelaza sprawiły, że stały dostęp do koksu, najlepiej własnego, stał się pierwszoplanowym zadaniem stalowych gigantów. LNM, który wraz z czterema polskimi hutami LNM przejął dwie koksownie, chce teraz przejąć kontrolę nad kopalniami węgla koksującego. Dąży do utworzenia największego w Europie koncernu węglowo-koksowego. W całości miałaby zostać wniesiona do niego Jastrzębska Spółka Węglowa z Koksownią Przyjaźń, a LNM przekazałby swoje koksownie.\nDruga koncepcja zakłada utworzenie na bazie Jastrzębskiej Spółki i koksowni Przyjaźń kontrolowanego przez państwo koncernu węglowo-koksowego.\nWedług ankietowanych przez "Nowy Przemysł" przedstawicieli firm z branży hutniczej najlepszym rozwiązaniem byłoby utworzenie koncernu węglowo-koksowego z pominięciem LNM (72 proc. ankietowanych). Osiemnaście procent z nich chciałoby utworzenia koncernu z udziałem LNM, a 10 proc. uważa, że nie należy go tworzyć w ogóle.\nCeny wyrobów hutniczych przestaną rosnąć\nW 2002 r. światowa produkcja stali wyniosła 886 mln ton. W ubiegłym roku było to już 945 mln ton, a w tym ma wynieść rekordową ilość 1 mld ton. Proces ten pokrywa się z gwałtownym wzrostem cen stali. Ankietowani przedstawiciele branży twierdzą jednak, że w drugiej połowie tego roku i w latach najbliższych ceny stali powinny się ustabilizować. Na stagnację cen w tym roku wskazało 40 proc. ankietowanych (na stagnację w 2005 roku wskazało 50,9 proc., w 2006 roku stagnacji oczekuje 58,6 proc., a w 2007 43,5 proc. ankietowanych).\nWzrost cen (do 20 proc. w stosunku do roku poprzedzającego) w drugiej połowie tego roku nastąpi według 25,9 proc. respondentów, a spadek według 23,3 proc. Tylko 10,3 proc. ankietowanych spodziewa się dynamicznego (powyżej 20 proc.) wzrostu w drugiej połowie tego roku.\n*Sondaż został przeprowadzony na grupie 118 osób, przedstawicieli sektora hutniczego, uczestników konferencji. Pełne wyniki ankiety oraz pytania – poniżej.\n1. Huta Częstochowa będzie prawdopodobnie prywatyzowana od nowa. Ministerstwo Skarbu Państwa zdecydowało się zakończyć bez rozstrzygnięcia obecny przetarg na sprzedaż udziałów w częstochowskiej spółce.\nZaproszenia do nowego przetargu ministerstwo skieruje najprawdopodobniej do LNM Holdings i Związku Przemysłowego Donbasu, czyli do stron dotychczas zainteresowanych tą inwestycją.\nKtóra ze stron jest lepszym (bardziej perspektywicznym) inwestorem dla Huty Częstochowa:\nLNM Holdings 22%\nZwiązek Przemysłowy Donbasu 52,50%\nInny inwestor. Jaki? 25,50%\n2. Rosną ceny koksu i rudy żelaza. Polska jest liczącym się producentem i eksporterem węgla oraz koksu. Dlatego nasze kopalnie i koksownie stały się bardzo interesujące dla koncernów stalowych.\nStały dostęp do koksu, najlepiej własnego, stał się pierwszoplanowym zadaniem stalowych gigantów. LNM, który wraz z czterema polskimi hutami LNM przejął też dwie koksownie: Zdzieszowice (należąca do Huty Katowice) i HTS (koksownia przy Hucie Sendzimira w Krakowie), chce teraz przejąć kontrolę nad kopalniami węgla koksującego. Dąży do utworzenia największego w Europie koncernu węglowo-koksowego. W całości miałaby do niego zostać wniesiona Jastrzębska Spółka Węglowa z Koksownią Przyjaźń, a LNM przekazałby swoje koksownie.\nDruga koncepcja zakłada, utworzone na bazie Jastrzębskiej Spółki i koksowni Przyjaźń kontrolowanego przez państwo koncernu węglowo-koksowego. Kapitałowym wejściem do takiej firmy zainteresowane są duże światowe koncerny stalowe, obawiające się dominacji LNM.\nKtóra koncepcja jest lepsza dla polskiej gospodarki:\nkoncern węglowo-koksowy z udziałem LNM 16,67%\nkoncern węglowo-koksowy utworzony z pominięciem LNM 74,07%\nnietworzenie koncernu węglowo-koksowego 9,26%\n3. W 2002 r. światowa produkcja stali wyniosła 886 mln ton, w ubiegłym roku 945 mln ton, w tym ma osiągnąć rekord: 1 mld ton. A proces ten pokrywa się z gwałtownym wzrostem cen stali.\nJak prognozuje Pan/Pani kształtowanie się cen na wyroby hutnicze:\nA. Rok 2004:(druga połowa)\na) spadek 23,30%\nb) stagnacja 40,50%\nc) wzrost (do 20 proc. w stosunku do roku poprzedzającego) 25,90%\nd) dynamiczny wzrost (ponad 20 proc. w stosunku do roku poprzedzającego) 10,30%\nB. Rok 2005:\na) spadek 26%\nb) stagnacja 58,60%\nc) wzrost (do 20 proc. w stosunku do roku poprzedzającego) 16,40%\nd) dynamiczny wzrost (ponad 20 proc. w stosunku do roku poprzedzającego) 0,90%\nC. Rok 2006:\na) spadek 29,10%\nD. Rok 2007\na) spadek 35,60%\nb) stagnacja 43,51%\nc) wzrost (do 20 proc. w stosunku do roku poprzedzającego) 20%\nd) dynamiczny wzrost (ponad 20 proc. w stosunku do roku poprzedzającego) 0,9%


Pokoje Gościnne Łazy (Woj. Śląskie, Pow. Zawierciański) - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nPokoje gościnne Łazy (woj. śląskie, pow. zawierciański)\nznaleziono 39 ofert noclegowychofert (1 w Łazach oraz 38 w okolicy)\nPokoje gościnne w Łazach, województwo śląskie, powiat zawierciański\nNoclegi w Łazach - Wasz sposób na udany weekend! Bogaty zakres ofert noclegowych w Łazach w województwie śląskim tylko w portalu turystycznym e-turysta.pl. Porównaj opcje zakwaterowania zależnie od standardu budynku i proponowanej ceny. Znajdź dla siebie najlepsze miejsce w Łazach wśród oferowanych przez nasz portal kwater prywatnych oraz gospodarstw agroturystycznych. Zobacz też ofertę rozrywkową i rekreacyjną w Łazach.\nJuż teraz zaplanuj urlop w Łazach w województwie śląskim i w zależności od pomysłu spędź oryginalnie czas. Serwis e-turysta.pl dostarcza Ci najnowszych i trafnych pomysłów na nocleg w Łazach. Nie omijaj promocyjnych ofert! Dzięki naszej rozbudowanej wyszukiwarce odnajdziesz bazę noclegową w Łazach, która spełni wszystkie Twoje wymagania.\nJak w Łazach znaleźć nocleg w pokojach gościnnych w przystępnej cenie?\nW Łazach można znaleźć wiele ofert pokojów gościnnych, które nie są szczególnie drogie. Tanie noclegi można wyszukać używając opcji sortowania (cena od najniższej) lub filtrując obiekty i ustalając maksymalną cenę na przykład na poziomie 50 zł za osobę.\nIle pokojów gościnnych w Łazach znajduje się blisko centrum?\nW Łazach 1 pokoje gościnne znaleźć można w ścisłym centrum, co przekłada się między innymi na bliskość atrakcji turystycznych oraz lepszą dostępność komunikacji zbiorczej i gastronomii.