Life is better when you laughing ★: marca 2012\n|Grace| 18 Lipca\nPromienie słoneczne raziły moją zaspaną twarz. Z kim miałam spać tej nocy znów zadecydował rzut monetą. Co prawda grali bez Zayn’a, który gdzieś wyszedł bez słowa. „Zwycięzcą” został Harry. Cóż już wolę tego brudno – myślca niż chrapiącego Loui’ego lub pierdzącego Niall’a. Leżałam sobie, a moje myśli głównie skupiały się na Zayn’ie. Wszystko się teraz ułoży, pomyślałam. To prawda, że tylko jak widzę Zayn’a moje serce od razu mocniej bije, a na mojej twarzy pojawia się uśmiech. Zastanawiało mnie, gdzie znikł Zayn na całą noc. Spojrzałam na śpiącego jeszcze loczka. Był w samych bokserkach. To i tak sukces, bo bardzo chciał spać bez niczego. Na szczęście Liam pomógł mi w negocjacjach. Przewróciłam się na plecy. Harry otworzył oczy i rozejrzał się po pokoju. Spojrzał na mnie.\n- Czy między nami coś zaszło tej nocy?\n- Nie, zboczeńcu – odpowiedziałam, a on głośno westchnął z niezadowolenia.\n- Szkoda – wstał i poszedł do łazienki. Zeszłam do kuchni.\n- Witoj! – krzyknął mi do ucha Lou.\n- Musisz tak krzyczeć? Co zrobiliście dobrego do jedzenia? – zapytałam, rozglądając się po kuchni.\n- W sumie to nic... Czekamy na naszego kucharza Harolda – odpowiedział Niall.\n- Może ja coś zrobię? Naleśniki? – spytałam, a oni zaczęli się cieszyć jak szczeniaki – tak w ogóle, gdzie jest Zayn? Już dwunasta – dodałam.\n- Pewnie dalej śpi. Możesz potem iść go obudzić – powiedział Liam.\nZrobiłam naleśniki, wyciągnęłam syrop klonowy, dżem i wszystkie inne dodatki do tego dania. Gdy wszyscy już jedli, poszłam na górę do pokoju mulata, aby go obudzić. Otworzyłam cicho drzwi i zajrzałam do środka. Na wprost od drzwierzy było łóżko, a w nim śpiący Zayn z jakąś laską. Ukłuło mnie w sercu, myślałam, że on coś do mnie czuje. Szybko wyszłam z pokoju i niechcący trzasnęłam drzwiami. Zeszłam na dół i zasiadłam między Harry’m, a Louis’em. Zaczęłam dźgać widelcem mojego biednego naleśnika. Dlaczego, kiedy zawsze myślę, że wszystko będzie dobrze to tak nie jest. Co zrobiłam, że teraz los się na mnie mści. Jak nie Jay, to moja matka, a teraz jeszcze Zayn. Harry zauważył moje przygnębienie:\n- Coś się stało? – na jego odpowiedź w kuchni pojawił się Zayn ze swoją blond duperą. Wszyscy spojrzeli na nich. Loczkowaty mruknął tylko „wszystko jasne”.\n- Cześć wam, to jest Alison – przedstawił nam ją Zayn. Wszyscy tylko pokiwali głowami bez entuzjazmu.\n- To ja będę się zbierała. Pa skarbie – powiedziała do Zayn’a i pocałowała go w policzek. Zaczęłam jeszcze mocniej kroić naleśnika, że aż zrobiłam wielką czarną rysę na ich białym talerzu. Czarnowłosy zadowolony usiadł przy stole i zaczął jeść swoją porcję. Wstałam od stołu i podeszłam do blatu, na którym leżały moje tabletki. Siłowałam się z wieczkiem. W końcu Liam podszedł do mnie i otworzył pudełeczko bez problemu. Spojrzał na mnie wzrokiem pełnym troski. To trochę mi pomogło.\nW kuchni panowała dziwna atmosfera. Mój wzrok ciągle sprowadzał się na Grace. Podeszła do blatu i siłowała się pudełkiem. Wciąż uwielbiałem oglądać jak wykonuję jakiekolwiek czynności. Liam do niej podszedł i otworzył pudełko. Poczułem ukłucie w sercu. Już dziś wyjeżdżamy. Nie będę jej widział przez następne dwa tygodnie, a może i dłużej, nigdy nie wiadomo co nasz menadżer może sobie umyślić. Myślałem, że jeżeli pójdę na imprezę i wywrę jakąś laskę to to mi pomoże, ale nic z tego. Wciąż moje myśli głównie skupiały się na Grace.\nOkoło trzeciej Grace poszła do domu. Ze wszystkimi się wyciskała, na mnie nawet nie spojrzała. Wszyscy rozeszli się do swoich pokoi. Leżałem na łóżku z laptopem. Do pokoju wparował Liam.\n- Puka się – powiedziałem oschle.\n- Co z tobą?! – od razu krzyknął.\n- A co ma być? – odpowiedziałem wciąż patrząc na ekran komputera.\n- Ta laska dzisiaj? Myślałem, że czujesz coś do Grace – powiedział po czym usiadł na moim łóżku.\n- Bo czuję, ale ktoś mi ją zgarnął – mruknąłem.\n- Kto niby? – popatrzył na mnie zdziwiony.\n- Ymm no ty – popatrzyłem na niego – widziałem was wczoraj.\n- Zayn... To nie tak ona jest dla mnie jak siostra – próbował się tłumaczyć.\n- Nie wiedziałem, że całujesz się z siostrami – odburknąłem.\n- Nie byłem pewny swoich uczuć do niej, dlatego to zrobiłem. Zayn wiesz jak ona się teraz czuje? Powiedziałem jej co do niej czujesz, ona powiedziała, że też traktuje cię nie tylko jako przyjaciela – nie wiedziałem co mam mu odpowiedzieć. Wystarczyło, że tylko spojrzałem w oczy Liam’a, a on już mnie rozumiał. Wstał i poklepał mnie po ramieniu.\n- Jesteś idiotą – powiedziałem do siebie, kiedy Liam wyszedł.\nWeszłam do domu jak gdyby nigdy nic. Skierowałam się już w stronę schodów, kiedy matka mnie zatrzymała mnie:\n- Naprawdę? – prychnęłam. Wyrwałam się z jej uścisku i poszłam do swojego pokoju. Położyłam się na łóżku. Dostałam sms’a:\nZayn żałuje, uwierz mi : )\nBył od Liam’a. Ta wiadomość wiele mi nie dała, chociaż w duchu pojawiła się iskierka nadziei.\nJa, Ellie i Zoey żegnałyśmy się z chłopakami. Ze wszystkimi tuliłam się mocno oprócz Zayn’a.\n- Może kiedyś do was wpadniemy? – powiedziała Zoe.\n- Byłoby super! Jesteście zawsze mile widziane – ucieszył się Niall tuląc do siebie chyba po raz tysięczny Ellie. W końcu chłopcy zaczęli wchodzić do ich busa. Zayn za nim wszedł, spojrzał na mnie. Stał tak chwilę w miejscu bez ruchu. Nagle podszedł do mnie i się przytulił. Trochę mnie to zdziwiło, ale kiedy poczułam jego zapach od razu mocniej się w niego wtuliłam. Po kilkunastu sekundach odsunął się ode mnie i spojrzał na mnie. W jego oczach wyczytałam przeprosiny. Choć w sumie nie musiał mnie za nic przepraszać, bo przecież nie jesteśmy razem. Odwrócił się ode mnie i poszedł w stronę auta. Zatrzymał się jeszcze przed wejściem, po czym znów wrócił się do mnie i pocałował prosto w usta. Zamurowało mnie, nie spodziewałam się tego. Jego usta były takie miękkie. Choć było to tylko delikatne cmoknięcie to i tak byłam cała w skowronkach. Moje serce waliło jak szalone, a na mojej twarzy pojawił się uśmiech. Chwilę później odsunął się ode mnie, seksownie się uśmiechnął i zaczął się cofać, ale wciąż był przodem do mnie. Kiwał lekko głową z zadowolenia. Wreszcie wsiadł do autobusu, z którego można było usłyszeć głośne „uuuu”.\n|Leah| 2O Lipca\nSiedziałam w garderobie i malowałam jedną z modelek.\n- Możesz być trochę delikatniejsza?! – spytała ostro.\n- Gdybyś się nie wierciła to tak byłabym delikatniejsza – odgryzłam się.\n- Chcesz zostać bez pracy? – uniosła jedną brew.\n- I tak to mój ostatni dzień tutaj – uśmiechnęłam się sztucznie.\n- Dobra modelki są już gotowe? – zapytał mnie fotograf Alex.\n- Tak ta jest ostatnia – popudrowałam ją jeszcze delikatnie i puściłam wolno.\n- Przepraszam za tą, jest trochę kapryśna... – przepraszał mnie Al.\n- Idź teraz do drugiej garderoby. Jest tam zespół, który musisz trochę wymalować, no i poprawić fryzury.\n- Tak jest! – krzyknęłam, a on klepnął mnie w tyłek. Wyszłam z pierwszej garderoby, musiałam przejść przez plan zdjęciowy, aby wejść do drugiej. W tle leciała już muzyka sprzyjająca robić zdjęcia. Szłam do rytmu muzyki. Otworzyłam drzwi, a w środku zastałam pięciu chłopaków. Jeden stanął i spojrzał na mnie jak wryty, ja z resztą też byłam zdziwiona. Nic, a nic się nie zmienił. Wciąż pamiętam jak zawieraliśmy przymierze nieskończonej przyjaźni, kiedy mieliśmy dziesięć lat.\nDodałabym ten rozdział o wiele wcześniej ale musiałam się trochę się zastanawić nad tym rozdziałem i nie za bardzo mi się podoba... Jak widzicie jest nowa postać mam nadzieję, że was trochę zainteresowała : )\nPiszcie co myślicie C:\nAutor: ℓιℓα o 12:58 24 komentarze:\n|Liam| 17 Lipca\nSzybko podniosłem się do pozycji siedzącej. Znów ten przeklęty sen. Spojrzałem na zegarek, dochodziła piąta rano. Popatrzyłem na Grace, która też się przebudziła.\n- Znów coś ci się śniło Liam? – zapytała trochę zaspanym głosem.\n- Tak... Przepraszam, że cię obudziłem.\n- Nie przepraszaj – uśmiechnęła się – i tak ciężko mi się spało - opadłem na poduszkę, Grace poszła za moim przykładem.\n- Co jest takiego w tym śnie, że zawsze budzisz się w taki sposób? – szepnęła.\n- To naprawdę długa historia... Może kiedyś ci opowiem, na razie nie jestem w stanie tego powiedzieć na głos... – powiedziałem i przymknąłem oczy – dlaczego nam nie powiedziałaś, że tak przeżywasz rozstanie z Jay’em? – zmieniłem temat.\n- Nie chciałam się nad sobą użalać... Po za tym jest mi tak głupio. Wszyscy byli przeciwko niemu, a ja im nie wierzyłam tylko wmawiałam sobie, że jestem w nim zakochana.\n- Każdy w życiu popełnia błędy, ja też popełniłem jeden wielki - wstałem – idę coś zjeść, raczej już nie zasnę – skierowałem się w stronę drzwi.\n- Też pójdę, jestem głodna – podeszła do mnie. Uśmiechnąłem się. Schodząc na dół usłyszeliśmy głośne chrapanie.\n- Matko, kto to? – zapytała, śmiejąc się.\n- Louis. Między innymi dlatego ma pokój na dole – odpowiedziałem. Poszliśmy do kuchni, zajrzałem do lodówki – To tak do wyboru masz jajka, jajka lub jajka. Tak więc co lubisz najbardziej?\n- Poczekaj trudny wybór... Może jajka? – zapytała.\n- Dobrze, muszę się przyznać, że robię pyszną jajecznicę – mrugnąłem do niej.\n- Naprawdę? To bardzo trudna potrawa do ugotowania... – zaczęła się śmiać.\n- No wiem i na tym kończą się moje kucharskie umiejętności...\nJedliśmy ciągle się śmiejąc i rozmawiając.\n- Jutro już wyjeżdżacie? – spytałam.\n- Tak, ale dopiero wieczorem. Będziemy musieli wszędzie poruszać busem, bo wszystkie loty są odwołane z powodu pogody.\n- Cóż podejrzewam, że będziecie mieć przy tym dużo zabawy.\n- O co się pokłóciłyście z Ellie? – nagle spytał.\n- Zdenerwowała mnie. W ogóle do mnie nie dzwoni, ani nie odbiera, a potem ma jeszcze pretensje, że nic nie wie o mojej depresji – szybko odpowiedziałam.\n- Rozumiem – do kuchni wpadł Louis:\n- Jest szósta rano, ludzie ja śmiecie mnie budzić!\n- Spokojnie, spokojnie – zaśmiał się Liam – przynajmniej będziesz miał długi dzień.\n- No nie wiem. Mam nadzieję, że zostawiliście mi trochę jajecznicy – podszedł do patelni, na której nic już nie było. Ja i Liam spojrzeliśmy po sobie – co to ma być?! Nawet już nie pomyśleliście o mnie! – zajrzał do lodówki. Po długim zastanawianiu się wyciągnął jajka, które były jedynym produktem w lodówce.\nPrzez resztę poranka oglądaliśmy w trójkę powtórki seriali, które zawsze lecą rano. Jako pierwszy dołączył do nas Niall krzycząc, że jest głodny.\n- Zostawiłem ci trochę jajecznicy, bo ja myślę o innych w porównaniu do niektórych – spojrzał na nas morderczo.\n- Sorry Lou, ale ja już wolę sam sobie coś przyrządzić. Twoje potrawy bywają niebezpieczne... – podsumował i poszedł do kuchni.\n- Jesteście okropni – zrobił smutną minkę. Przytuliłam się do niego, na co od razu pojawił się mu uśmiech na twarzy. Godzinę później po schodach zaczął schodzić Harold, który nic na sobie nie miał. Louis i Liam zakryli mi oczy swoimi dłońmi.\n- Harry! Zapomniałeś, że dzisiaj nocuje u nas dziewczyna?! – skarcił go Liam.\n- No to co? Niech ogląda moje wdzięki – chociaż go nie widziałam to wiem, że miał na twarzy ten swój cwaniacki uśmieszek.\n- Jesteś obrzydliwy, ja tu jem – usłyszałam głos blondyna. Po paru chwilach chłopcy opuścili ręce. Harry miał na sobie już dres.\nOkoło południa dopiero wstał Zayn, którego włosy wyglądały jakby go prąd pokopał. Harry i Niall poszli na zakupy. Do domu wpadły Ellie i Zoey.\n- Słuchajcie Grace zaginęła! – powiedziały przejęte po czym spojrzały na mnie – Grace! To już nie łaska zadzwonić?\n- Przepraszam, tak jakoś wyszło – wydukałam.\n- To ja przepraszam za moje wczorajsze zachowanie. To było głupie – Ellie podeszła do mnie i przytuliła. Odwzajemniłam uścisk.\n- To już nieważne – powiedziałam.\nResztę dnia spędziliśmy na leżakach w ogrodzie lub przed telewizorem. Wyjaśniłam dziewczyną, dlaczego nie wróciłam do domu. Na obiad postanowiłam, że przygotowałam mój specjał, którym zawsze wszyscy się zachwycają.\n- Obiad! – krzyknęłam z kuchni. Wszyscy jak torpeda wpadli do pokoju i zasiedli przy stoliku. Na środek postawiłam talerz z mięsem i miskę z sałatką.\n- Co to za mięso? – zapytał Zayn.\n- Nie martw się to nie wieprzowina. Kurczak – poklepałam go po ramieniu.\n- Trochę się boję – powiedział Louis.\n- Ty lepiej się bój tego co będzie jeśli tego nie zjesz – groziłam mu. Wszyscy nałożyli sobie swoją porcję, tylko Niall od razu dał sobie podwójną porcje.\n- To jest pycha!! – krzyknął blondyn z pełną buzią, wszyscy krzyknęli, że się z nim zgadzają.\n- Z czego robisz ten sos? – zapytał Harry.\n- Tajemnica – odpowiedziałam szybko.\n- No przestań. Musisz mi powiedzieć – zrobił szczenięce oczy.\n- Przykro mi nie powiem ci – wzruszyłam ramionami.\nPo obiado – kolacji wszyscy usiedli przed telewizorem. Ja postanowiłam pójść na zewnątrz. Siedziałam sobie na leżaku i wdychałam świeże powietrze. Po chwili ktoś usiadł koło mnie.\n- Ładna pogoda jak na Londyn – usłyszałam głos Liam’a.\n- To prawda – uśmiechnęłam się.\n- Cieszę się, że pogodziłyście się z Ellie – powiedział, spojrzałam w jego brązowe oczy.\n- No wiesz my nie umiemy gniewać się na siebie dłużej niż dzień.\n- Znam to – odpowiedział. Zaczął się do mnie zbliżać, w końcu jego usta znalazły się na moich. Szybko się cofnął.\n- Przepraszam – mruknął.\n- Dobrze, że to zrobiłeś, bo inaczej nie wiedziałabym co dokładnie do ciebie czuję – odpowiedziałam. To prawda trochę mnie ciągnęło do Liam’a i miałam problem z określeniem moich uczuć do niego, ale teraz jestem w stu procentach pewna, że jest dla mnie tylko i wyłącznie jak brat.\n- Trochę jak całowanie siostry – zaśmiał się.\n- Tak. To było dziwne.\n- Po za tym widzę jak Zayn na ciebie patrzy nie zrobiłbym mu tego.\n- No nie mów mi, że tego nie widzisz. Zmieniłaś go. Kiedyś ciągle chodził na imprezy i wyrywał laski, a teraz? Nie pamiętam kiedy ostatni raz był w jakimś klubie – wyznał, a moje serce zaczęło mocniej bić. Do reszty chłopaków miałam pewność co do nich czuję tylko nie do niego. Raz traktowałam go jak przyjaciela, ale potem, gdy widziałam był dla mnie kimś więcej niż tylko dobrym przyjacielem?\nZobaczyłem jak Liam zbliża się do Grace, po czym całują się. Wyszedłem z domu wściekły. Chciałem jej to powiedzieć przed wyjazdem te cztery słowa „zakochałem się w tobie”. Ale teraz to wszystko nie ma sensu. Liam zgarnął mi ją sprzed nosa. Koniec tego Zayn. Zakochałeś się i wcale na dobre ci to nie wyszło. Czas wrócić do stanu imprezowicza. Skierowałem się w stronę jednego z pobliskich klubów.\nTak wiec dzis troche krótszy niż zwykle. Nie wiem co mam myśleć o tym rozdziale także piszcie komentarze ^^\nTak w ogóle dziekuje za 4.200 wejsc i tyle komentarzy ; D\nPS. Misia nie wariuj już z tymi anonimami jasne? ; )\nAutor: ℓιℓα o 10:23 17 komentarzy:\n|Grace| 16 Lipca\nPodeszłam do ściany najciszej jak potrafiłam i przysłuchałam się rozmowie:\n- Dzwonił do ciebie? – niedowierzała ciotka.\n- Tak, nie wiedziałam co mam mu powiedzieć... – moja mama odpowiedziała.\n- Widać, że się nie poddaje. Pytał się o nią? – powiedziała ciocia.\n- Po to głównie dzwonił, to już pięć lat... – mój ojciec odszedł pięć lat temu, pomyślałam. Ale przecież matka mówiła, że on nie chcę mieć z nami żadnego kontaktu.\n- W końcu to jej ojciec... – ciotka wypowiedziała te słowa z pogardą.\n- Musiałam ją okłamać, nie mogła wiedzieć, że ojciec pisał do niej listy, dzwonił, bo...\n- Bo co? Mamo – przerwałam jej.\n- Grace. Myślałam, że wrócisz później...\n- Dlaczego mnie okłamywałaś? Dlaczego mówiłaś, że ojciec nie chce ze mną rozmawiać?! – poczułam łzy pod powiekami.\n- Miał złe znajomości, nie wyznaję żadnej religii... – mama zaczęła wymieniać.\n- Co religia? To nie jest kurwa powód, żeby przerywać moje kontakty z tatą!\n- Wyrażaj się! – wcięła się ciotka. Matka chwyciła się za głowę.\n- Uznałam, że tak będzie lepiej dla ciebie...\n- Tak rzeczywiście, piękne życie z ojczymem, który robi ci pranie mózgu, chodzenie do szkoły sióstr dominikanek, gdzie nie można mieć nawet rozpuszczonych włosów. W dodatku w ogóle już was nie obchodzę! – krzyknęłam i wyszłam z domu. Po policzkach ciekły mi ciurkiem łzy. Myślałam, że go nie obchodzę, że nie chce mieć ze mną do czynienia, tyle lat cierpiałam z powodu odrzucenia, które w ogóle nie istniało.\nGdzie mam teraz iść? Zadałam sobie pytanie. Na pewno nie wrócę do tego budynku, który mam nazywać domem. Skierowałam się do parku. Musiałam ochłonąć.\nZadzwoniłam na dzwonek domowy chłopaków. Nikt nie otwierał. Nacisnęłam klamkę, było otwarte, więc legalnie sobie weszłam. Po przedpokoju walały się brudne ubrania, które ciągnęły się aż do salonu. Poszłam w stronę pokoju z telewizorem. Harry i Louis grali na xbox’ie, ciągle się o coś kłócąc. Zayn siedział na fotelu naburmuszony koło niego stał kosz na brudy. To stąd wzięły się te ciuchy.\n- Patrzcie Elka przyszła! – uradował się Lou – wygrałem hahaha! Jesteś zerem! – krzyknął do loczka. A ten poszedł wściekły do kuchni – ELKA - znów się do mnie zwrócił.\n- Tylko nie Elka jasne?! – podeszłam do niego z zaciśniętą pięścią.\n- Przepraszam, tylko proszę nie bij! – skulił się w wiewiórkę, a ja się zaśmiałam.\n- Co się stało Zaynowi? – spytałam.\n- Wkurzył się bo pomyliliśmy jego bluzkę ze szmatą do podłogi, po czym ją wyrzuciliśmy. Zayn szukał jej w naszej otchłani brudu, więc przyciągnął za sobą ten kosz. Teraz próbuje uspokoić w sobie gniew.\n- Yhym... – podsumowałam – Zayn, jesteście sławni wystarczy, że napiszesz do firmy, która ją zrobiła i przyślą ci nową...\n- No przecież! – ucieszył się i pobiegł do laptopa w jadalni.\n- Myślałem, że przyjdziesz z Grace – powiedział Louis.\n- Trochę się posprzeczałyśmy... – mruknęłam – gdzie Niall? – zmieniłam szybko temat. Chłopak z ADHD już otwierał usta by coś powiedzieć, ale usłyszeliśmy trzask drzwiami.\n- JESTEŚMY!! – do salonu wpadł Liam z Niallem obładowani siatami. Gdy blondyn mnie zobaczył był trochę zmieszany.\n- Musimy pogadać – powiedzieliśmy jednocześnie. Położył siatki na podłodze i wyjął paczkę żelek. Ruszyłam za nim do jego pokoju. Gdy tylko się tam znaleźliśmy, zamknęłam drzwi i obróciłam się w jego stronę. Staliśmy chwilę w ciszy. Po czym podeszłam do niego i po prostu się przytuliłam.\n- Przepraszam cię, wszystko zniszczyłam i... – przerwał mi wpychając do mojej buzi misia żelka po czym odwzajemnił uścisk.\n- Wiesz, że nie potrafię się na ciebie długo gniewać, ale proszę nie rób więcej takich numerów – poprosił.\n- To się nie powtórzy – odpowiedziałam i mocniej się do niego wtulając. Brakowało mi tego.\n- Dobra koniec tych czułości – odsunął się ode mnie i poczochrał moje włosy. Zmarszczyłam nos.\nZeszliśmy na dół. Powyłupialiśmy się z chłopaki. Harry zrobił lazanie, więc nie mogłam odmówić. Gdy wszyscy skończyliśmy zadzwoniła moja mama i prosiła, żebym wracała już do domu. Choć z wielką niechęcią, pożegnałam się z chłopakami. Na dworze było już ciemno.\nRobiło się coraz chłodniej. Miałam na sobie tylko cienki sweterek, przez co nieprzyjemny wiatr chłodził moje ciało. Dostałam dreszczy. Pierwsze na myśl przyszła mi Ellie, ale nie miałam ochoty teraz z nią rozmawiać. Zoey opiekowała się Beth, więc nie chciałam jej przeszkadzać. Pozostali mi tylko chłopcy. Ruszyłam w stronę ich domu.\nDroga ciągnęła się w nieskończoność. Cała trzęsłam się z zimna. W końcu zobaczyłam mój cel. Niepewnie zadzwoniłam na dzwonek. Po paru sekundach otworzył mi Lou w samych bokserkach w marchewki.\n- Grace jak tyś się ubrała?! Na dworze pizga jak cholera, właź do środka! – rozkazał mi. Posłusznie przekroczyłam próg i poczułam przyjemne ciepło – Patafiany! Zbiórka w przedpokoju! – wszyscy zjawili się jak burza – nasza piękna niewiasta potrzebuje pomocy! Harry leć po jakiś koc i ciepły ciuch! Liam przygotuj herbatę lub kakao. Co wolisz słonko? – zwrócił się do mnie.\n- Kakao – odpowiedziałam szybko.\n- Kakao! – Liam pobiegł do kuchni – Niall zrób coś do jedzenia, a ty Zayn przytul tę damę, bo widać, że coś się stało – spojrzał na niego znacząco – ja muszę się ubrać – poleciał na górę. Co jak co, ale humor potrafił poprawić. Zayn chwycił mnie za rękę i pociągnął do salonu. Usiedliśmy na kanapie.\n- Masz lodowate ręce! – krzyknął oburzony – co się stało? – zapytał nie puszczając moich rąk z czego się bardzo cieszyłam bo dawały mi przyjemne ciepło. Do salonu wszedł Harry. Pod pachą trzymał koc, a w rękach bluzę.\n- Powstań! – powiedział władczym tonem. Podniosłam się niechętnie. Założyłam bluzę, pachniała perfumami Harolda. Zawinął mnie w koc, poczułam się jak w kokonie. Usiadłam z powrotem na kanapie. Niall przyniósł mi rosół, a Liam kakao. Wszyscy usiedli koło mnie. Dołączył do nas Loui już ubrany. Zajął fotel. Popatrzyli na mnie wyczekująco. Głośno westchnęłam i opowiedziałam im co zaszło w domu. Mieli zdziwione miny.\n- Dobrze, że przyszłaś do nas – ciszę przerwał Harry.\n- Mamy nadzieję, że zostajesz u nas na noc – dodał Liam – jest już późno.\n- Jeśli to nie będzie kłopot – mruknęłam.\n- Przestań kochana. Tylko będziesz musiała spać w moim pokoju, bo widzisz nasz pokój gościnny jest zawalony przez czyjeś ubrania... – Lou spojrzał na Zayna.\n- No co? Nie moja wina, że dostałem pokój z najmniejszą garderobą i że firmy odzieżowe mnie ubóstwiają i przysyłają ciągle nowe ubrania. A tak w ogóle, to myślę, że Grace najbezpieczniejsza będzie w m o i m pokoju – powiedział.\n- Najbezpieczniejsza to ja będę na kanapie – powiedziałam jedząc cieplutki rosołek.\n- Nie, nie, nie! – krzyknęli wszyscy razem. Zaczęli się kłócić.\n- Hej, hej. Może rzucicie monetą? – zaproponowałam. Ich „eliminację” się zaczęły. W końcu wygrał Liam. Reszta krzyknęła oburzona. Wywróciłam oczami.\n- Musisz zostać na drugą noc nie ma innej opcji – wzruszył ramionami Lou.\n- Dobra zobaczymy – wzięłam pilota i włączyłam telewizor.\n- Toooy Stooory!! Grace oglądamy – uradował się Liam. Reszta nie miała zbyt zadowolonych min. Zaśmiałam się. Skończyło się na tym, że oglądałam tylko ja i Liam, Zayn oczywiście spał. Harry i Lou siedzieli na twitcamie, a Niall się czymś obżerał i odpisywał fankom na twitterze. Pomogli mi w zapomnieniu o wszystkim co się dziś wydarzyło. Zadzwoniłam do naszej gosposi Janette, która przyniosła mi moje tabletki, przez co reszta dowiedziała się o mojej depresji. Na szczęście nie gniewali się długo. Janette obiecała nie mówić mojej mamie, gdzie jestem.\nFilm się skończył. Liam rozkazał mi wziąć prysznic, bo brudasa do swojego łóżka wpuszczać nie będzie. Ruszyłam do wskazanej przez niego łazienki.\n- Kto używa żelu truskawkowego?! – krzyknęłam. Wszyscy zaczęli się śmiać.\n- No co? Ładnie pachnie! – oburzył się Liam. Zaśmiałam się pod nosem. Myślę, że najlepszym lekiem na depresję byłoby wysłanie cierpiącego na tą chorobę do tego domu. Po paru dniach wyszedłby pełen szczęścia. Ze mną może być podobnie. Zanim zdążyłam się rozebrać ktoś zapukał do drzwi.\n- Proszę – powiedziałam. Zza drzwi wyjrzał Harry – coś się stało? - spytałam.\n- Nic, nic, tylko przyniosłem ci ręczniki.\n- Ale tu leży ich pełno – wskazałam na półkę.\n- Lepiej ich nie używaj, dobrze ci radzę – popatrzył na mnie porozumiewawczo. Pokiwałam głową. Harry położył ręczniki na umywalce i wyszedł. Zamknęłam drzwi i weszłam pod prysznic. Gdy już byłam cała świeża i pachnąca truskawkami. Owinęłam się w ręcznik, który był bardzo króciutki. Super. Wyszłam z łazienki, przez korytarz akurat przechadzał się Harry.\n- Krótszego ręcznika nie mogłeś mi dać? – spytałam sarkastycznie.\n- Faceci nie potrzebują długich ręczników. Ciesz się, że dostałaś czysty. Po za tym mi to nie przeszkadza – te jego brudne myśli.\n- Mam majtki, więc wiele nie zobaczysz – odgryzłam się. Na korytarz wszedł Zayn.\n- No nie wiem nie zapominajmy o górze – pokazał na klatkę piersiową i spojrzał uśmiechnięty na Zayna.\n- Górę już widziałem – powiedział zaspany Zayn, a ja skarciłam go wzrokiem.\n- Co takiego?! – loczek się ożywił. Zayn teraz zrozumiał co powiedział.\n- Hehe – mulat zaśmiał się nerwowo. Spojrzałam na niego wzrokiem mordercy i weszłam do pokoju Liama.\n- Dobra tu masz ubrania do spania – wskazał na spodnie dresowe i bluzkę – zaraz wracam, a ty się przebierz. Pokiwałam głową. Wyszedł, a ja szybko wskoczyłam w ciuchy. Zadowolona weszłam do milusiego łóżka. Po paru minutach usłyszałam pukanie do drzwi.\n- Wchodź – powiedziałam. Liam był pod prysznicem, tak wywnioskowałam z jego mokrych włosów i piżamie. Położył się koło mnie.\n- Chce ci się spać? – spytałam.\n- Nie bardzo, a tobie? – pokręciłam głową – to co oglądamy jakiś film? – zapytał.\n- Dobra, ale co?\n- No wiesz skoro już obejrzeliśmy jedynkę Toy Story.... – zaśmiałam się.\n- Dobra w końcu obiecałam ci w Los Angeles, że obejrzymy wszystkie części – uradowany podbiegł do telewizora i go włączył. Obejrzeliśmy drugą część, po czym zasnęliśmy.\nZ góry przepraszam za błędy, ale dzisiaj coś nie mogłam się skupić ; )\nDomyślam się, że te wszystkie komentarze od anonimów to jedna osoba xD i powinnam je liczyć jako jeden komentarz, ale dobra. Dzięki ci anonimie C:\nW następnym rozdziale, lub w jeszcze następnym pojawi się nowy bohater.\nAutor: ℓιℓα o 11:37 19 komentarzy:\n|Ellie| 16 Lipca\nLeżałam na moim łóżku trzymając telefon w ręku. Zadzwonić do niego, czy nie? Już kliknęłam na kontakty i wybrałam jego numer. Nacisnęłam czerwoną słuchawkę zanim się połączyło. Głośno westchnęłam. Patrzyłam się w biały sufit. Dlaczego boisz się do niego zadzwonić? Przecież to twój najlepszy przyjaciel Ellie. Mówiłam do siebie w myślach. Obróciłam się na bok i spojrzałam na szafkę nocną, na której stało zdjęcie taty.\n- Ty w tej sprawie byś mi doradził – powiedziałam do zdjęcia. Spojrzałam na zegarek, dopiero dziesiąta. Wstałam z łóżka i poszłam do szafy, wyciągnęłam stare czarne legginsy i naciągniętą bluzkę. Dziś nie ruszam się z domu, tak sobie postanowiłam. Nagle ktoś zadzwonił na dzwonek drzwi. Podbiegłam do drzwierzy i je otworzyłam. Za progiem ujrzałam niepewnie uśmiechającego się Harr’ego. W ręku trzymał bukiet kwiatów.\n- Możemy porozmawiać? – spytał cicho.\n- Tak, wejdź do środka – zaprosiłam go. Harry wszedł do domu, jeszcze u mnie nie był, więc rozglądał się z zaciekawieniem po przedpokoju.\n- To dla ciebie – podniósł kwiaty – za to, że jestem takim dupkiem.\n- Nie jesteś dupkiem – powiedziałam szybko – zachowałeś się jak dupek, a to różnica – szczerze się uśmiechnęłam i wzięłam od niego kwiaty.\n- To bardzo miłe z twojej strony – powiedziałam, wąchając bukiet.\nJej dom był bardzo kolorowy. Oczywiście nie było to przesadzone. Ściągnąłem buty i poszliśmy w głąb domu. Na ścianach wisiały głównie zdjęcia Ellie, jako małej dziewczynki. Przyjaciółka zabrała mnie do kuchni, tam wyjęła mały wazonik, wlała wody i wsadziła do niego prezent ode mnie.\n- Napijesz się czegoś? – spytała – moja mama zrobiła koktajl owocowy, chcesz?\n- Pewnie – usiadłem przy stoliku. Kuchnia była mała i bardzo przytulna. Patrzyłem na Ellie, jak robi poszczególne czynności. Dalej trochę mnie do niej ciągnęło. Chociaż teraz traktowałem ją bardziej jak siostrę, a to naprawdę dobry znak. Dziewczyna postawiła dwie szklanki z lekko różowym napojem. Zrobiłem łyk.\n- To jest pyszne! – uradowałem się.\n- Taki nasz specjał – lekko się uśmiechnęła się. Siedzieliśmy przez chwilę w ciszy. W końcu postanowiłem się odezwać.\n- Słuchaj, przepraszam za wczoraj. To było dziwne i jest mi tak cholernie głupio...\n- Daj spokój, owszem może to było dziwne – przyznała mi rację.\n- To co przyjaciele? – spytałem, wyciągając rękę.\n- To będzie dziwna przyjaźń, ale tak – chwyciła moją rękę.\n- Musisz nas odwiedzić – powiedziałem – zwłaszcza Niall’a.\n- Niall’a? On chce jeszcze ze mną rozmawiać? – spytała zdziwiona.\n- Nawet nie masz pojęcia jak on za tobą tęskni.\n- Naprawdę? – nie wierzyła mi.\n- Tak kurwa naprawdę! – wkurzyłem się.\n- Co ty taki nerwowy. Luzik w ramionka – oparła się o krzesło.\n- Przepraszam, to jak kiedy nas odwiedzisz? – zmieniłem szybko temat. Nerwy z tego powodu, że po wizycie u Ellie, mam zamiar odwiedzić kogoś jeszcze.\n- Może jutro? – powiedziała.\n- Ok, czyli dziś wieczorem. To do zobaczenia.\n- Bardzo zabawne Styles, te twoje żarciki... – powiedziała.\n- Przyjdź dzisiaj i zgarnij po drodze Grace – oznajmiłem.\n- Zoey też byś chciał co? – uśmiechnęła się cwano. A ja spuściłem głowę.\n- Ok, podzwonię i przyjdziemy. A teraz może jakiś mały uścisk co? – spytała, robiąc słodki uśmieszek.\n- No skoro nalegasz – podszedłem do niej i ją mocno przytuliłem. Pożegnaliśmy się i wyszedłem. Miałem adres Zoey, więc poszedłem w jego stronę, jej dom nie znajdował się daleko od domu Ellie, dlatego zdecydowałem, że się przejdę. Na Ellie wciąż mi zależało. Jeżeli chodzi o uczucia to zawsze miałem z nimi problemy. Nie umiałem uznać czy kogoś kocham, czy może tylko lubię. Jeszcze przed x-factorem, gdy miałem dziewczyny to nie wiedziałem czy je kocham, czy może też nie. Z Ellie fajnie się gadało i lubiłem się do niej przytulać. Co poradzić. Ale Zoey to zupełnie coś innego. Chociaż jej pierwsze spojrzenie na mnie było żądne mordu, to i tak mi się spodobała. Dlaczego jest dla mnie taka nie miła?\nStałem pod drzwiami jej domu. W końcu niepewnie zadzwoniłem na dzwonek. Po paru sekundach otworzyła dziewczyna, o której nie mogę przestać myśleć. Miała rozczochrane włosy, jakiś t-shirt i workowate spodnie dresowe. Na rękach trzymała małe dziecko. Chwila, dziecko?!\n- Co ty tu robisz prześladowco? – spytała, mrużąc oczy.\n- Ciebie też miło widzieć, przyszedłem cię odwiedzić.\n- To nie najlepsza pora – spojrzała na zapłakaną dziewczynkę.\n- To twoje dziecko? – słowa same wychodziły z moich ust.\n- Tak pacanie – wywróciła oczami.\n- Czyli nie, co się stało? – spojrzałem na małą, która jeszcze bardziej zaczęła ryczeć.\n- Też chciałabym wiedzieć, nie mówi jeszcze za dobrze, zaraz nogi mi odpadną, od ósmej próbuję ją uspokoić.\n- Daj mi ją – powiedziałem bez zastanowienia.\n- Jak chcesz – odpowiedziała i podała mi tego małego, słodkiego szkraba.\n- Jak ma na imię? – spytałem.\n- Beth, idę zrobić coś do picia – ruszyła jak mi się zdaję w stronę kuchni, przelotnie wskazując mi salon. W pokoju dziennym walały się wszędzie zabawki. Usiadłem na kanapie.\n- Jestem Harry – posadziłem ją sobie na kolanach, twarzą do mnie. Beth już nie płakałam. Przecierała oczy i mi się przyjrzała, po czym szeroko się uśmiechnęła. Nie patrzyła na mnie. Z zafascynowaniem zaczęła dotykać moich włosów. Do pokoju weszła Zoe, z dwoma kubkami i buteleczką dla Beth.\n- Coś tu dziwnie cicho, widzę, że moja mała kuzynka zainteresowała się czymś ciekawym – szczerze się uśmiechnęła. Uwielbiałem gdy to robiła. Mała delikatnie pociągnęła za jeden z moich loczków, który wrócił na swoje miejsce jak sprężynka, to jeszcze bardziej ją uszczęśliwiło.\nDobra przyznaję w tym momencie Harry spadł mi z nieba. Leżałam na kanapie popijając herbatę. Bethany bawiła się z Harr’ym samochodzikami. Beth była taką małą chłopczycą co mi się bardzo podobało. Harry zdobył u mnie dużego plusa za to co dzisiaj zrobił. Nie zostawił mnie z nią tylko dał mi odpocząć, bawiąc się z nią. Mimowolnie się uśmiechnęłam. Harry od razu to zauważył i też się uśmiechnął. Odłożyłam pusty już kubek i położyłam się z powrotem na kanapę. Oczy same mi się zamykały, próbowałam zachować kontakt ze światem, ale niestety nie udało się.\nOtworzyłam oczy trochę nie ogarnięta co właściwie się dzieje. Jezus Maria, Beth! Pomyślałam. Szybko wstałam co nie było dobrym pomysłem, bo zakręciło mi się w głowie. Potknęłam się o pluszaka i upadłam. Świetnie. Boże gdzie jest Beth. Jeśli coś jej się stało. Martwiłam się. Przeszukałam kuchnię, gabinet mamy, przedpokój, łazienkę. Na górę nie mogła pójść bo zablokowałam jej dostęp krzesłami. Zobaczyłam, że drzwi tarasowe są otwarte.\n- Nie, nie, nie! – jeszcze trochę i się zesram ze strachu. Poważnie. Wyszłam na dwór. W cieniu na naszej kanapie ogrodowej leżała Beth i Harry. No tak Harry, zupełnie zapomniałam. Obydwoje spali. Mała chyba bardzo go polubiła, bo była mocno w niego wtulona. Po cichu się wycofałam, ale i tak obudziłam Harr’ego.\n- Ojeju, ale się tu dobrze śpi – powiedział, po czym ziewnął.\n- Tak wiem często tu przychodzę zrobić sobie drzemkę – odpowiedziałam. Delikatnie wzięłam kuzynkę na ręce i zaniosłam do mojego pokoju. Harry pomógł mi odsunąć krzesła, abym miała dojście do schodów.\nGdy już mała spała u mnie w łóżku, zeszliśmy z Hazzą na dół.\n- To co, będę się zbierał – powiedział niechętnie. Też nie byłam szczęśliwa, że już idzie – myślałem, że może dzisiaj wpadniesz do nas, ale widzę, że jesteś trochę zajęta.\n- Tak, ciocia będzie po nią dopiero o ósmej wieczorem – stałam tak i nie wiedziałam co zrobić, w końcu podeszłam do niego i mocno go przytuliłam. Chyba na początku nie wiedział co ma zrobić, to w końcu objął mnie swoimi rękami – dzięki za wszystko, naprawdę. Chyba bym padła trupem, gdybyś nie przyszedł. Teraz muszę ci się jakoś odwdzięczyć.\n- Już to zrobiłaś – powiedział – chociaż... Jeszcze jedna rzecz – odsunął się ode mnie i pokazał na policzek. Wywróciłam oczami. Dobra niech mu będzie. Już miałam go pocałować, gdy on w ostatniej chwili odwrócił głowę, przez co cmoknęłam go w usta.\n- Harry! – skarciłam go, a on się zaśmiał.\n- No co? Kochana spałaś przez trzy godziny, a ja musiałem opiekować się Beth, nawet mnie o to nie prosiłaś.\n- Wiem, ale gdybyś mnie poprosił o całusa w usta to bym się zgodziła – uśmiech zszedł mu z buzi – nawet może byłby dłuższy, ale teraz to już za późno – wzruszyłam ramionami, a na jego twarzy pojawił się grymas. Poczułam satysfakcję, uwielbiałam mu dokuczać, a można to było robić w tak łatwy sposób. Pokręcił głową.\n- Dobra pa – powiedział i wyszedł. Poczułam pustkę bez niego. Co ty gadasz Zoey?! Ten chłopak to zboczeniec. Tak i tego się trzymajmy.\nPostanowiłem się przejść po parku. Była dzisiaj naprawdę świetna pogoda. Martwiłem się o Grace, tylko ja wiedziałem, że ma depresję. Często ją odwiedzałem, wtedy oglądaliśmy filmy, głównie komedie. Jej rodziców praktycznie w ogóle nie było w domu. Na szczęście mieli gosposię, Janette, która też bardzo pomagała Grace. Ellie ostatnio była jakaś nieobecna, więc Grace zdecydowała, że nie ma sensu jej mówić. Z Zoey było tak samo.\nZobaczyłem dziewczynę, o której przed chwilą myślałem.\n- Widzę, że ktoś wyszedł z domu – uśmiechnąłem się, a ona odpowiedziała tym samym. Usiadłem obok niej i po prostu patrzyłem jak rysuje. Później zaczęliśmy rozmawiać na wszystkie możliwe tematy – idę po shak’a też chcesz? – spytałem po chwili.\nPoszedłem do budki, aby zamówić. Gdy otrzymałem dwa shaki i zapłaciłem, odwróciłem się i ruszyłem w stronę Grace. Zobaczyłem, że stoi przy niej ten idiota. Szybko podszedłem.\n- Kogo my tu mamy – usłyszałam znajomy głos. Podniosłam głowę. Jay stał z tym swoim cwanym uśmieszkiem.\n- Czego chcesz? – spytałam oschle.\n- Co tak ostro siostro – powiedział i się zaśmiał. Podszedł do nas Zayn, w jego oczach można było dostrzec furię – o no proszę jest i twój nowy chłopak. Miło poznać Jay – wyciągnął swoją dłoń, brązowooki zignorował go i podał mi shaka – hej mówię do ciebie! – mój były szturchnął go – próbuję nawiązać jakieś miłe kontakty, chociaż ukradłeś mi moją dupeczkę z przed nosa, ale muszę przyznać, że nieźle to rozegrałeś – mrugnął do niego. Zayn nie wytrzymał i przywalił mu prosto w nos. Jay odwrócił się na chwilę, po czym przywalił mulatowi w twarz.\n- Ej przestańcie! – krzyknęłam i próbowałam ich rozdzielić. Zayn z pięści uderzył Jay’a w brzuch, przez co ten się przewrócił – Zayn! Dość! Proszę cię! – wreszcie na mnie spojrzał, miał rozcięty łuk brwiowy.\n- Jeszcze się policzymy – powiedział Jay, po czym wstał i poszedł. Zayn popatrzył na mnie przepraszająco.\n- Muszę cię odprowadzić do domu, bo ta rana dosyć mocno krwawi.\n- Przepraszam za to, ale kiedy cię tak nazwał nie wytrzymałem po prostu... – nie odezwałam się choć poczułam ciepło w brzuchu – Grace – powiedział cichutko, wystarczyło, że wymówił moje imię cicho, a już miałam dreszcze. Jednak pozostałam twarda i dalej się nie odzywałam – Grace – powtórzył. Nic nie powiedziałam. Szliśmy w ciszy przez całą drogę. Zatrzymaliśmy się pod domem chłopaków.\n- A ty co byś zrobiła na moim miejscu co? Miałem tak stać i udawać, że nic się nie stało? Słuchać jak dziewczyna, na której bardzo mi zależy jest wyzywana? – powiedział, a mnie zatkało, on chyba też zrozumiał co powiedział – wejdziesz do środka? – szybko zmienił temat.\n- N-nie, muszę wracać za pół godziny muszę wziąć tabletkę – powiedziałam wciąż stojąc jak kołek.\n- Mam nadzieję, że jutro wpadniesz, bo nasza trasa zaczyna się już za dwa dni – powiedział.\n- Tak jutro będę na pewno – lekko się uśmiechnęłam. Z domu wyszedł Liam.\n- Zayn, co ci się stało? – spytał.\n- Długa historia – odpowiedział mulat.\n- Mam czas, chodź tatuś musi cię opatrzyć – zachęcająco machnął ręką, jak na komendę Zayn ruszył w jego stronę – Grace, idziesz?\n- Nie mam coś ważnego do załatwienia, to na razie – pomachałam im.\n- Ok, ale jutro masz być! – rozkazał Liam. Wywróciłam oczami i przytaknęłam. Pomachałam im i poszłam. Po drodze postanowiłam wstąpić do Ellie.\nZadzwoniłam na dzwonek. Po paru sekundach otworzyłam mi średniego wzrostu, blond-włosa kobieta. Miała na sobie zielony sweter i kolorowe spodnie, które przypominały kocie wymiociny. Mama Ellie, artystka.\n- Grace skarbie, ale cię dawno nie widziałam – uśmiechnęła się, weszłam do środka, a ona mnie przytuliła – Ellie na górze.\n- Dziękuję – ściągnęłam buty i poszłam do pokoju przyjaciółki – kuku – zajrzałam do jej pokoju.\n- O no proszę to ty – widać było, że ma zamiar wyjść bo była w pół ubrana i biegała po pokoju tam i z powrotem.\n- Gdzie się wybierasz? – spytałam, przerwała nam jej mama:\n- Ellie tylko nie siedź tam za długo ok.? – popatrzyła na nią znacząco – Grace jak się czujesz? Już lepiej z twoją depresją? Twoja mama dzwoniła i trochę się zestresowałam – zwróciła się do mnie.\n- Tak już lepiej.\n- DEPRESJĄ?! – powiedziała jednocześnie Ellie.\n- Myślałam, że wiesz – powiedziała mama przyjaciółki – widzę, że musicie pogadać, to ja idę – ulotniła się z pokoju.\n- No bo ty byłaś ciągle nie obecna. Nawet nie zadzwoniłaś do mnie jak się czuję po zerwaniu z Jay’em. Tylko patrzyłaś na Harr’ego zamarzona. Oddaliłaś się ode mnie, Nialla.\n- Właśnie do niego idę – powiedziała.\n- No nareszcie. Zauroczenie Harrym minęło? – byłam nieźle wkurzona. Słowa same wychodziły z moich ust.\n- Nie masz pojęcia co oboje czuliśmy! – podniosła głos.\n- Gdybyś zadzwoniła to bym wiedziała – powiedziałam spokojnie.\n- To czemu ty nie zadzwoniłaś? – spytała.\n- Dzwoniłam, ale nie odbierałaś. W końcu doszłam do wniosku, że to nie ma sensu – odpowiedziałam – będę się zbierać – dodałam i wyszłam.\nW domu byłam kilkanaście minut później. Byłam na nią tak cholernie wściekła. Weszłam do domu i usłyszałam rozmowę mojej mamy i mojej ciotki, której nie znoszę. To co mówiły spowodowało, że zamarłam.\nRozdział dłuuuugi i bardzo nuuuudny. Obiecuję że w następnych będzie więcej akcji. Mam już pomysł ^.^\nSorki jeśli kogoś zanudziłam czy coś. :/\nPostanowiłam zrobić mały szantażyk 15 komentarzy = nowy rozdział\nWidzę, że wchodzicie, ale już nie komentujecie. Nawet usunęłam wpisywanie kodu przy komentarzach, dlatego zajmie to wam jeszcze mniej czasu. : D\nAutor: ℓιℓα o 09:22 22 komentarze:\n|Liam| 1O Lipca\nMocno szarpnęło moim ciałem. Otworzyłem szeroko oczy, moje serce zaczęło mocniej bić. Moje mocne przebudzenie obudziło Grace.\n- Tak to tylko zły sen – odpowiedziałem. Ona lekko się uśmiechnęła, pogłaskała mnie po ramieniu. Odwzajemniłem uśmiech. Ułożyła się do poprzedniej pozycji i zasnęła. Otarłem moje spocone czoło. Dlaczego znowu mi się śniła? Myślałem, że te sny się skończyły. Ale mój umysł postanowił dać mi powtórkę z programu. Zawsze spotykam ją na moście, najpierw się uśmiecha, po czym zaczyna krzyczeć, że to moja wina. Zaczyna mnie bić pięściami mówiąc, że to ja powinienem umrzeć. Westchnąłem. Tęskniłem za nią, ale za nim też. Odciąłem się od przeszłości, a oni do niej należeli.\n|Niall| 15 Lipca\nSpotykaliśmy się z dziewczynami praktycznie codziennie. Chcieliśmy spędzić z nimi jak najwięcej czasu, ponieważ za parę dni wyjeżdżamy w krótką trasę koncertową na dwa tygodnie. Chcieliśmy aby pojechały z nami, ale ich rodzice im zabronili. Ellie oddaliła się ode mnie. Między nami było sztucznie. Niby wszystko w porządku, ale z drugiej strony już nie rozmawialiśmy ze sobą jak dawniej. Tęskniłem za nią. Harry przystawiał się do niej, co nas jeszcze bardziej odpychało od siebie. Widać było, że jego zaloty podobają się jej.\nSiedzieliśmy wszyscy razem w naszym dużym domu. Louis gonił się z Grace, bo wylał na jej torbę colę co ją troszkę zdenerwowało. Ogólnie była bardzo humorzasta. Raz super szczęśliwa, później znów przybita i warcząca na każdego kto się nawinął. Jay wracał już jutro ze swojej trasy i myślę, że to jest powód jej humorów. Wstałem i ruszyłem do kuchni po jakieś jedzonko. W świątyni pyszności zastałem Harr’ego i El, którzy niebezpiecznie się do siebie zbliżali. Odchrząknąłem znacząco, a oni odskoczyli od siebie. Zajrzałem do lodówki, po czym ją zamknąłem z hukiem. Ruszyłem do swojego pokoju. Położyłem się na łóżku. Bolało mnie serce, gdy na nich patrzyłem. Westchnąłem. Wziąłem swoją gitarę i oparłem się o ścianę. Zacząłem brzdąkać kawałek mojej piosenki. Chciałem zagrać ją Ellie, ale teraz to nie miało już sensu. Patrzyłem przez okno i wsłuchiwałem się w rytm melodii. Już nie patrzy na mnie tym swoim zaciekawionym wzrokiem, już nie dzwoni codziennie mówiąc, że musi pogadać. Wszystko się waliło, łącznie ze mną.\n- Ja lecę, moja mama chce abym już wracała – skłamałam.\n- Jasne, trzymaj się dziubku – powiedział Lou i mnie przytulił. Za nim ruszyła cała reszta. Ostatni był Zayn.\n- Błagam cię nie rób niczego głupiego – szepnął mi do ucha.\n- Muszę pobyć sama – odszepnęłam, odsunął się i popatrzył na mnie znacząco. Lekko się uśmiechnęłam i wyszłam.\nPoszłam do parku usiadłam na jednej z ławeczek i wyciągnęłam swój szkicownik. Nic mnie tak nie relaksowało ja rysowanie. Dlaczego ten idiota tak mnie popsuł? Dlaczego mu ufałam? Dlaczego go kochałam? Ciągle o nim myślę. Dlaczego? Opadłam na oparcie ławki. Wszystko dla mnie nie ma już najmniejszego sensu. Moja matka to zauważyła i wysłała do lekarza, który stwierdził u mnie depresję. Muszę brać kilka razy dziennie jakieś tabletki. Najlepsze we wszystkim jest to, że nie obwiniałam jego, tylko siebie. Bo mu wierzyłam. Narysowałam jedną kreskę i na tym koniec. Nie miałam już ochoty nawet na rysowanie. Schowałam moje przybory do rysunku i skierowałam się w stronę domu.\nPo dwudziestu minutach byłam na miejscu. Weszłam spokojnie do środka, gdzie zastałam mojego byłego chłopaka.\n- Co ty tu robisz? – spytałam oschle.\n- Wróciliśmy wcześniej, co to jest? – pokazał na gazetę, na której było moje zdjęcie z Zaynem.\n- Ciebie już to nie powinno obchodzić – odpowiedziałam – ja to już nie mogę się zabawić?\n- Myślałem, że jesteśmy razem – powiedział.\n- Byliśmy dopóki nie obejrzałam tego filmiku.\n- Byłem pijany, zdarza się. Żałowałem tego – mruknął.\n- Już ci wierzę – powiedziałam sarkastycznie.\n- A spieprzaj dziwko – powiedział, spoliczkowałam go. Zrobiłam to najmocniej jak potrafiłam. Miał teraz na policzku czerwoną plamę w kształcie mojej ręki.\n- Wyjdź – starałam się powiedzieć stanowczym głosem. Prychnął po czym wyszedł. Zgięłam się w pół i zaczęłam szlochać. Położyłam się na podłodze. Zimne kafelki chłodziły moją spuchniętą od płaczu twarz.\nNadszedł wieczór. Nie mogłam znaleźć sobie miejsca. W domu kręciłam się z kąta w kąt. Postanowiłam się przejść. Myślałam o wszystkich ostatnich zdarzeniach. Moje myśli głównie skupiały się na Harr’ym. Dlaczego mnie tak do niego ciągnęło? Jego urok był hipnotyzujący. To tyle co mogłam powiedzieć. Usiadłam na ławce w parku i patrzyłam na ciemne niebo. Wiał delikatny wiatr. Wdychałam świeże powietrze. Zobaczyłam zbliżającą się postać w moją stronę. Gdy już stał nade mną, uśmiechnął się szeroko.\n- Mogę? – wskazał na miejsce obok mnie lokowaty. Pokiwałam głową i uśmiechnęłam się. Siedzieliśmy w niezręcznej ciszy.\n- Przyjemny wieczór czyż nie? – powiedział w końcu.\n- Tak to prawda – odpowiedziałam. Nie mieliśmy w ogóle wspólnych tematów. Spojrzałam na niego, on też na mnie się zwrócił w moją stronę. Powoli zaczął się przybliżać. Jego usta znalazły się na moich. Nasz pocałunek przerodził się w bardziej namiętny. Po chwili odsunęliśmy się od siebie. Nic nie czułam. Patrzyliśmy na siebie nic nie mówiąc. Poczułam żal do siebie za to co zrobiłam. Harry wstał i po prostu odszedł. Ruszyłam w stronę domu. Jesteś zadowolona z siebie co? Zadałam sobie pytanie. Tak chciałaś go pocałować, że nawet nie interesowało cię to, że twoja przyjaciółka cierpi po zerwaniu z chłopakiem. Zepsułaś relacje z Niall’em. Mówiłam do siebie w myślach. Po moich policzkach zaczęły cieknąć łzy. Poczułam się jak nic niewarta szmata. Pocałowałam go. Koniec historii. Wpadłam do domu jak burza i pobiegłam do swojego pokoju. Rzuciłam się na łóżko. Wtuliłam się w poduszkę, jedyne o czym marzyłam w tym momencie to porozmawiać z chłopakiem, który mnie rozumiał, zawsze wysłuchiwał i potrafił rozśmieszyć. Ale spieprzyłaś sprawę Ellie.\nDo pokoju weszła moja mama:\n- Co się stało kochanie? – spytała.\n- Nic, oprócz tego, że psuję dosłownie wszystko – powiedziałam do poduszki.\n- Więcej mi nie powiesz?\n- Rozumiem, że chcesz być sama. Jak coś jestem na dole, zrobię kakao, obejrzymy „Pretty Women”. Co ty na to? – pogłaskała mnie.\n- Później, teraz daj mi trochę poużalać się nad sobą i utonąć w rozpaczy.\n- Dobrze – powiedziała i wyszła z pokoju.\nWracałem do domu. Wpadłem do środka i poszedłem do siebie. Kopnąłem w szafkę i usiadłem na łóżku. Schowałem twarz w dłoniach. Pięknie stary. Pomyślałem. Owinąłem sobie dziewczynę wokół palca tylko po to, żeby się z nią przelizać. Tylko i wyłącznie po to. Jestem debilem. Zszedłem na dół, gdzie chłopcy jedli kanapki. Brakowało Niall’a.\n- Siadaj twoje ulubione – powiedział milutko Lou.\n- Nie jestem głodny, gdzie Niall? – spytałem. Wszyscy pokazali palcami na sufit. Wziąłem talerz z jego porcją i ruszyłem na górę. Zapukałem i wszedłem nie czekając na odpowiedź.\n- Co chcesz - powiedział oschle – leżał na łóżku twarzą w materac.\n- Przyniosłem ci kanapkę, pewnie jesteś głodny.\n- To ty – mruknął.\n- Taa... – usiadłem na jego łóżku – chciałem cię przeprosić – wydukałem – spojrzał na mnie z ukosa – nie wiem co mnie opętało z Ellie. To była pomyłka... Zniszczyłem waszą przyjaźń.\n- Dzięki za szczerość – mruknąłem, opowiedziałem mu co się zdarzyło w parku.\n- A więc nie była dość dobra więc odszedłeś?\n- Nie – odpowiedziałem stanowczo – nie jestem aż taki.\n- Ostatnimi czasy można się po tobie spodziewać wszystkiego – usiadł.\n- Nienawidzisz mnie? – spytałem.\n- Nie przesadzajmy. Jesteś jak brat, wkurzający, ale brat.\n- Dzięki – lekko się uśmiechnąłem – chciałbym jakoś odbudować wasze relacje – dodałem.\n- To już nasza sprawa – oznajmił, po czym wziął kanapkę przyniesioną przeze mnie.\nRozdział trochę smutnawy ;/ Ale taki mam dzisiaj nastrój...\nJeszcze sprawdzali bilety w autobusie, miałam bilet, ale nie miałam legitymacji i od razu wielkie halo -.-\nPiszcie komentarze, jeśli będzie dużo to szybko dodam następny (mam już napisany) :D\nAutor: ℓιℓα o 13:23 14 komentarzy:\nAutor: ℓιℓα o 11:05 10 komentarzy:\n|Ellie| O3 lipca\nHarold strasznie się do mnie przystawiał. Wiedziałam, że się zgrywa. Bardzo dobrze znam się na ludziach. Mogłabym prowadzić o tym jakiś kurs czy coś... To nie jest zły pomysł. Nie czułam nic specjalnego do niego. Był milutki, ale nie wyobrażam sobie nas razem. Trochę mi ulżyło, kiedy skierował swoje zaloty do Zoey, ale tym razem na serio. Chłopak pożerał ją wzrokiem...\n- Idę do Zayn’a może się już uspokoił – Grace wstała i poszła do wyjścia.\n- Miło było cię poznać – powiedział Lou.\nSiedziałam z Niall’em przy stole i graliśmy w łapki. Czasem przypominaliśmy pięciolatków, ale mnie to nie przeszkadzało. Po chwili do pokoju weszła Grace.\n- Ty żyjesz! – krzyknął Loui i ją przytulił.\n- Nasza przystojna godżilla śpi, więc nie chciałam go budzić.\nSiedzieliśmy przez godzinę i gadaliśmy. W końcu doszedł do nas Zayn.\n- Śpiący królewicz wstał! – krzyknął Liam.\n- Nie spałem już od pół godziny, rozmawiałem z moją siostrą.\n- I co? Dobrze się wszyscy mają? – spytała Grace.\n- Tak – uśmiechnął się do niej. Między nimi była taka chemia, jakby wystrzeliwało tysiące fajerwerków.\n- Zagrajmy w butelkę! – krzyknął Harry.\n- Na całowanie? – spytał Niall.\n- No a na co innego, chyba że wolisz na rozbieranie? – powiedział lokowaty.\n- Dobra gramy na te pocałunki zanim coś jeszcze bardziej zboczonego przyjdzie wam na myśl – powiedziała Zoey.\nWszyscy usiedliśmy w kółeczku. Harry zaczął kręcić, bo on to wymyślił. Wypadło na mnie. No pięknie. Harry zalotnie się uśmiechnął.\nCo za okazja, żeby podokuczać Niall’owi hehe.\n- Chodź do mnie ślicznotko – powiedziałem i przysunąłem się do Ellie. Powoli zaczęliśmy się do siebie zbliżać. Spojrzałam ukradkiem na Niallera z jego oczu wyczytałem, że się w nim gotuje. Zaczęliśmy się całować. Cóż trochę jak całowanie siostry. Ellie chciała się już ode mnie oderwać, ale ja przyciągnąłem ją do siebie mocniej, aby jeszcze trochę pomęczyć Irlandczyka.\nGraliśmy jeszcze przez chwilę. Gdy Zayn kręcił wypadło na Zoe. Och mina Harr’ego była po prostu bezcenna. Później ona wylosowała właśnie jego, więc nie miała wyjścia. Ona niezbyt chętna, za to jego oczy praktycznie wyszły z jego oczodołów. Potem wszyscy postanowili pójść na miasto. Ja zostałam w pokoju, chciałam się położyć i spróbować zadzwonić do Jay’a.\nWszyscy poszli, a ja włączyłam mojego laptopa. Weszłam na facebook’a. Jeden z kolegów Jay’a dodał jakiś filmik. Włączyłam go. Po chwili po policzkach zaczęły mi cieknąć łzy. Jestem chyba masochistką, bo siedziałam, oglądałam i nie wyłączałam go.\nWszyscy poszli do miasta. Postanowiłem zostać. Byłem głodny i śpiący, czyli to co zawsze. Poczułem pustkę w mojej kieszeni. Nie miałem telefonu. Musiałem zostawić go u dziewczyn. Postanowiłem po niego pójść. Drzwi do ich pokoju były otwarte, tak więc wszedłem do środka, gdzie zastałem płaczącą Grace. Moje serce od razu zabolało gdy zobaczyłem ją w takim stanie. Zauważyła mnie i szybko otarła policzki.\n- Zayn, też zostałeś. Pewnie przyszedłeś po swój telefon – starała się uśmiechnąć.\n- Grace co się stało? – spytałem.\n- Nic, nic – powiedziała. Popatrzyłem na laptopa. Oglądała jakiś filmik.\n- Grace – szepnąłem, a w niej coś pękło i zaczęła jeszcze bardziej płakać. Podszedłem do niej i zamknąłem jej komputer, po czym ją przytuliłem. Położyliśmy się na kanapie i włączyliśmy jakiś serial. Wciąż trzymałem ją w swoich ramionach. Na pewno ten dupek coś zrobił. Mogę się założyć. Grace w końcu zasnęła. Delikatnie położyłem ją na poduszce i po cichu podszedłem do jej laptopa. Otworzyłem go i podłączyłem słuchawki aby nie obudzić Grace. Włączyłem filmik. Wiedziałem, że to ten jebany idiota! Byli chyba pijani, bo dziwnie gadali. Jej chłopak ciągle całował się z jakąś laską, leżeli w łóżku, nie chcę wiedzieć co tam jeszcze robili. Koleś, który kręcił zapytał się co z Grace, a jej „cudowny chłopak” pokazał środkowy palec. Wesoła dziewczyna, która nie bierze życia za bardzo na poważnie i uwielbia się śmiać, stała się smutna, bez życia i cicha. Ona go kochała, a on ją tak potraktował... Niech no ja tylko wrócę do Londynu... Dostaniesz za swoje debilu.\nPoczułam męskie perfumy. Hmm całkiem miły zapach. Chwila. Otworzyłam oczy, zobaczyłam, że leżę wtulona w śpiącego Zayn’a. Tak się wystraszyłam, że aż spadłam z kanapy. Chłopak podskoczył i spojrzał na mnie.\n- Tak, tak – wstałam, po czym przypomniałam sobie o Jay’u... Głośno westchnęłam.\n- To nie był sen – mruknęłam, Zayn wzruszył tylko ramionami.\n- On nie zasługuje na twój płacz.\n- Nie płakałam z powodu, że mnie zdradził tylko, że byłam taka głupia i wierzyłam mu. Ten płacz był bardziej ze złości no i może z tego jak mnie potraktował – spuściłam głowę. Usiadłam koło mulata – podświadomie wiedziałam, że mnie zdradza, ale ja wciąż go kochałam i teraz to tak cholernie boli.\n- Gdy wrócimy do Londynu dasz mi jego adres...\n- Zayn... Nie żartuj – powiedziałam.\n- Ja nie żartuję – miał poważną minę.\nPostanowiłam, że będę udawała jakbym o niczym nie wiedziała. Muszę wymyślić jakiś plan. Niech sobie nie myśli, że jestem jakimś popychadłem. Do pokoju weszły Zoey i Ellie.\n- Ja i Jay to koniec – walnęłam prosto z mostu.\n- Nareszcie! – krzyknęły chórkiem.\n- No sorry, ale ten idiota nie zasługuje na ciebie – powiedziała Ellie.\n- Jest coś o czym mi nie powiedziałyście? – spytałam, a one spojrzały po sobie.\n- Powiedzmy, że usłyszałam pewną jego rozmowę potwierdzającą jakim jest dupkowatym dupkiem... – przyznała się Ellie.\n- Co i dlaczego mi nic nie mówiłyście?!\n- Nie chciałyśmy cię zranić, po za tym i tak byś nam nie uwierzyła – oznajmiła Zoe.\n- Dzwoniłaś już do niego? – spytała Ellie.\n- Dobrze, mam plan... – Zoe uśmiechnęła się złowieszczo.\n- Zooo? – spytałyśmy.\n- Potrzebny nam będzie Malik i paparazzi. Powiedzmy, że potraktujemy go jego własną bronią. Hehehe – ja i Ellie popatrzyłyśmy na siebie z przerażeniem.\nZoey i Ellie przyszły do mnie z jakimś planem. Gdy tylko go usłyszałem od razu się zgodziłem. Dla Grace wszystko. Nie poznaję cię człowieku, powiedziałem do siebie. Nie dość, że myślę tylko o jednej dziewczynie od ponad tygodnia, to w dodatku zaczynam gadać do siebie. Już widzę nagłówki w gazetach „ Przystojny Zayn Malik skończył w wariatkowie! Skąd teraz będziemy czerpać inspirację?!”. Okropna wizja.\nJest i szóstka piszcie co myślicie, to ważne!\nAutor: ℓιℓα o 14:18 12 komentarzy:


Co robić po ukąszeniu przez kleszcza? – GSU Stowarzyszenie Ubezpieczenia\nWe wcześniejszym artykule pisaliśmy o tym, jak unikać kontaktu z kleszczami oraz jak zminimalizować ryzyko ugryzienia. Co jednak zrobić, gdy metody te nie pomogły i ukąsił nas kleszcz? Powinniśmy od razu biec do lekarza czy możemy spróbować sami go usunąć?\nPodstawową zasadą jest jak najszybsze usunięcie zauważonego kleszcza, gdyż ryzyko zakażenia chorobą odkleszczową rośnie wraz z czasem, podczas którego pasożyt znajduje się w naszej skórze. W większości przypadków jest to zabieg prosty i bezbolesny, który nie wymaga pomocy lekarskiej – możemy wykonać go samodzielnie w domu, za pomocą prostych przyrządów. Obecnie w sprzedaży dostępne są rozmaite przedmioty ułatwiające usunięcie kleszcza ze skóry. Są to różnego rodzaju pęsety, lassa, haczyki czy przyssawki. Korzystając z nich, postępuj zgodnie z podaną na opakowaniu instrukcją.\nPamiętaj! Po usunięciu jednego kleszcza dokładnie obejrzyj skórę całego ciała, aby znaleźć i usunąć ewentualne kolejne kleszcze, które mogą się tam znajdować!\nW przypadku jakichkolwiek wątpliwości, niezwłocznie skontaktuj się z lekarzem!\nSpecjaliści z Głównego Inspektoratu Sanitarnego radzą:\nmocno uchwyć kleszcza pęsetą lub innym przeznaczonym do tego przyrządem – jak najbliżej skóry\nwyciągaj go płynnym i stanowczym ruchem wzdłuż osi wkłucia (dbaj o całkowite usunięcie pasożyta wraz z głową!)\nnigdy nie usuwaj kleszcza gołymi rękami, kleszczykami do paznokci itp. – wówczas odrywasz tylko odwłok, a w skórze pozostaje główka i tułów kleszcza, co może mieć niebezpieczne konsekwencje zdrowotne\nCzy można posmarować kleszcza tłuszczem?\nKleszczy nie wolno przypalać, smarować wazeliną ani innymi substancjami tłustymi czy oleistymi, lakierem do paznokci, alkoholem lub benzyną! U kleszcza zwiększa się wtedy wydzielanie śliny i wymiocin wstrzykiwanych do krwi człowieka, a to z kolei skutkuje zwiększonym ryzykiem zakażenia poważnymi chorobami.\nJak postępować, gdy główka kleszcza pozostanie w skórze?\nCzasami zdarza się, że podczas samodzielnej próby usunięcia kleszcza ze skóry, pozostanie w niej głowa pajęczaka. Należy wtedy spróbować usunąć ją, tak samo jak kleszcza. Można ją także wyjąć jałową igłą, podobnie jak usuwa się drzazgę. Jeśli jednak mimo prób, nie udaje się jej usunąć, należy jak najszybciej udać się do lekarza.\nUsuniętego kleszcza należy traktować jak materiał zakaźny. Najprościej pozbyć się go przez wyrzucenie do toalety. Należy uważać, by nie doszło do kontaktu kleszcza ze zranieniem oraz błonami śluzowymi. Po usunięciu, należy dokładnie umyć ręce wodą z mydłem. Nigdy nie należy miażdżyć usuniętego kleszcza w palcach!\nCzy po usunięciu kleszcza należy wdrożyć leczenie?\nPo usunięciu kleszcza ze skóry powinniśmy przez 30 dni zwracać uwagę na wystąpienie niepokojących objawów, do których należy tzw. rumień wędrujący lub gorączka powyżej 38°C. Rumień wędrujący pojawia się zwykle około 7 dni po ukąszeniu przez kleszcza, lecz może ujawnić się od 3 do nawet 30 dni po ukłuciu. Jest to pierwszy objaw boreliozy. Należy jednak pamiętać, że występuje on zaledwie u 2/3 pacjentów.\nPodsumowując: najważniejsze, by możliwie szybko wykryć kleszcza. W czasie pobytu na terenie, gdzie występują, pamiętaj by co kilka godzin obejrzeć całe ciało. Jeżeli natomiast nie znajdziemy kleszcza na ciele, ale po pewnym czasie zauważymy jakiekolwiek niepokojące nas objawy, niezwłocznie udajmy się do lekarza. W razie zakażenia, zaleci on odpowiednią kurację i przepisze antybiotyki.\nZobacz również: http://gsu.pl/co-tak-naprawde-lecza-antybiotyki/\nTagiantybiotyki • bezpieczeństwo • borelioza • dziecko • kleszcz • NNW • ubezpieczenie


Premier Morawiecki napisał list do szefa Netflixa: "Te pomyłki są bardzo krzywdzące dla Polski"\nStrona główna Polska Premier Morawiecki napisał list do szefa Netflixa: „Te pomyłki są bardzo krzywdzące...\nPremier Mateusz Morawiecki zwrócił się do szefa Netflixa z prośbą o sprostowanie nieścisłości historycznych, które odkryto w serialu „Iwan Groźny z Treblinki”. Polityk podkreślił, że mapa, którą ukazano, wraz z zaznaczonymi obozami zagłady wprowadza w błąd odbiorców.\n— Być może dla ich twórców to mało znaczące pomyłki, ale są bardzo krzywdzące dla Polski i naszym zadaniem jest stanowczo zareagować. Mam nadzieję, że moje argumenty spotkają się ze zrozumieniem osób zarządzających Netflixem — powiedział premier Mateusz Morawiecki.\n„Iwan Groźny z Treblinki” to miniserial dokumentalny, który opowiada o ukraińskim zbrodniarzu wojennym i strażniku obozu zagłady w Treblince podczas II wojny światowej. Już w pierwszym odcinku serialu pojawiły się niedopuszczalne błędy. Mapa Polski w dzisiejszych granicach z zaznaczonymi obozami zagłady, m.in. Auschwitz, Sobiborem, Treblinką i Płaszowem nie była prawidłowa.\nDo tego nieporozumienia odniósł się polski MSZ. Zwrócono się do szefa Netflixa Reeda Hastingsa i wystosowano specjalny list, który w wersji polskiej i angielskiej opublikowano również na Facebooku.\nPremier dodał, że niektóre materiały wręcz „zaciemniają historyczne fakty i wybielają rzeczywistych sprawców tych zbrodni”.\n— Niedawno opublikowany serial „The Devil Next Door” przedstawia mapę, która niezgodnie z prawdą umieszcza kilka niemieckich nazistowskich obozów koncentracyjnych we współczesnych granicach Polski. Brak też jakiegokolwiek komentarza lub wyjaśnienia, że obozy te były zarządzane przez Niemcy — kontynuował szef rządu.\nMorawiecki wyjaśnił, że ukazana w serialu mapa jest nieprawdziwa i wprowadza widzów w błąd ze względu na to, że sugeruje odpowiedzialność Polski za założenie i prowadzenie obozów zagłady.\n— Mój kraj nie istniał nawet w tamtym czasie jako niepodległe państwo, a miliony Polaków zostały w tych obozach zamordowane. Z tego powodu ten element serialu jest niczym innym jak pisaniem historii na nowo. Wierzę, że ten okropny błąd popełniono w sposób niezamierzony – i mam nadzieję, że będziecie Państwo w stanie poprawić go tak szybko jak to możliwe, poprzez modyfikację wspomnianej mapy, lub poinformowanie odbiorców o błędzie w inny sposób — napisał premier.\nPrzeczytaj również: Orban o sukcesie podczas unijnych negocjacji: Mateusz po prostu wszedł do pokoju i wyszedł z 600 milionami euro. Nie wiem jak on to zrobił...\n— Tę prawdę wciąż jesteśmy winni ofiarom II wojny światowej — dodał.\nPolityk przesłał szefowi platformy Netflix mapę Europy z 1942 roku z terytorium, które było zajęte przez III Rzeszę Niemiecką, a także raport Witolda Pileckiego z 1943 roku. W liście skierowanym do Reeda Hastingsa uświadomił, że Polska niezwykle ucierpiała w czasie II wojny światowej.\n— Sześć milionów naszych obywateli – narodowości polskiej, żydowskiej i wielu innych – padło ofiarą niemieckiego nazistowskiego reżimu terroru. Wielu zamordowano za to, że próbowali pomóc swoim żydowskim sąsiadom. Polska była jedynym okupowanym przez nazistów krajem, w którym za ukrywanie Żydów, wspieranie ich w jakikolwiek sposób, czy choćby za odmowę wydania ich niemieckim władzom groziła kara śmierci. Pomimo tego, według instytutu Jad Waszem obywatele Polski stanowią najliczniejszą grupę sprawiedliwych wśród narodów świata. Naszym obowiązkiem jest czczenie pamięci i głoszenie prawdy o II wojnie światowej i Holokauście, jednej z najstraszliwszych zbrodni w dziejach. To zadanie nie tylko polityków czy historyków, ale wspólna odpowiedzialność wszystkich ludzi dobrej woli. Ogromna część tej odpowiedzialności spoczywa na instytucjach kultury i platformach takich jak Netflix – i bardzo doceniam Państwa wysiłki na rzecz edukowania młodszych pokoleń o historii, poprzez rozrywkę i sztukę — tłumaczył Mateusz Morawiecki.\nPoprzedni artykułBosak do Scheuring-Wielgus: „Pani hańbi powagę polskiego Sejmu”\nNastępny artykułKosiniak-Kamysz: „Nie chcę być prezydentem sumień. Nie zamierzam nikomu zaglądać za firanki”\nTygodnik "Wprost" ujawnił kulisy niedawnej dymisji wiceprezydenta Warszawy Pawła Rabieja. Dziennikarze ustalili, że Rafał Trzaskowski nie darzył estymą swojego zastępcy już...


Wywiad z Dealerem Walutowym ergokantor.pl w TVS !\njuż dziś o godz. 17.20. specjalny odcinek programu „Biznes Klasa” w TVS. Dlaczego o tym piszemy? Otóż w odcinku tym dziennikarz Grzegorz Żądło przeprowadzi wywiad z naszym dealerem walutowym, Przemysławem Bednarzem. Będzie można dowiedzieć się trochę więcej o rynku wymiany walut, na czym polega wymiana walut w Internecie oraz o tym jak działa nasz kantor i dlaczego warto z nami współpracować.\nŚwiatowy Dzień Oszczędzania obchodzimy corocznie już od 1924 roku. Kto wpadł na taki pomysł? Czy oszczędzanie ma jakiś wyższy cel? Jak można oszczędzać dzięki ergokantor.pl?\nDziękujemy i obiecujemy starać się dalej\nŚwiętujemy i bardzo Wszystkim dziękujemy! Już ponad 1000 pozytywnych opinii o naszym kantorze.


Używamy plików cookies w celach zapewnienia funkcjonalności strony. Korzystanie z witryny oznacza, że będą one zamieszczane w urządzeniu końcowym. Pozostając na stronie wyrażasz zgodę na używanie plików cookies przez covalgarden.pl. Więcej informacji na temat cookies pod adresem.\nSPRZĘT NAWODNIENIOWYDuży wybór, sprawdź ofertę.\nGRABIESpawane, nitowane, plastikowe.\nNOŻYCE DO CIĘCIA GAŁĘZINożyce do cięcia gałęzi teleskopowe, kowadełkowe i dźwigniowe.\nSpoga+Gafa 2012 galeria\nOtrzymaliśmy certyfikat TÜV GS\nNa narzędzia COVAL Garden w trzonie metalowym otrzymaliśmy certyfikat TÜV GS.\nZnak TÜV GS ma swoje korzenie w niemieckim prawie bezpieczeństwa sprzętu, a literowe tłumaczenie GS - Geprüfte Sicherheit - oznacza sprawdzony pod względem bezpieczeństwa.\nCertyfikat został przydzielony na narzędzia:\nłopata piaskowa ze wzmocnieniem z plastykową rączką – CG-TM/E-LP\nłopata piaskowa ze wzmocnieniem z metalową rączką – CG-TM/M-LP\nszpadel prosty z plastykową rączką – CG-TM/E-S\nszpadel prosty z metalową rączką – CG-TM/M-S\nszpadel spiczasty z plastykową rączką – CG-TM/E-SP\nszpadel spiczasty z metalową rączką – CG-TM/M-SP\nGARDENIA 2012 – TARGI WIOSNĄ PACHNĄCE\nPodczas Targów Ogrodniczych i Architektury Krajobrazu Gardenia blisko 500 wystawców z kraju i zagranicy prezentowało ofertę wystawienniczą oraz najnowsze ogrodowe trendy na wiosnę i lato. Trzydniowa wystawa, odbywająca się w dniach 24-26 lutego zgromadziła 35 tys. osób.\nTegoroczna odsłona Targów Ogrodniczych Gardenia była największą z dotychczasowych. Wśród bogatej oferty prezentowano m.in. materiał roślinny, urządzenia, narzędzia i sprzęt ogrodniczy, chemię ogrodową, małą architekturę ogrodową, meble, akcesoria do nawadniania oraz elementy dekoracyjne, kwiaty cięte i ozdoby, w tym ponad 130 nowości.\nTegoroczna Gardenia okazała się ogromnym sukcesem, świadczącym o coraz lepszej kondycji branży ogrodniczej. - Tak dużej ekspozycji branży ogrodniczej w Polsce jeszcze nie było. Szósta edycja targów Gardenia z pewnością bardzo pozytywnie zaskoczyła gości i wystawców. Zwiedzający mogli zapoznać się z ofertą blisko 500 firm na powierzchni siedmiu pawilonów o łącznej powierzchni 13 tys. m ². Dowodzi to rosnącego prestiżu targów – podsumowuje Jakub Patelka, project manager targów Gardenia.\nNie mogło zabraknąć firmy COVAL. Kompetentny personel zapewnił fachowe doradztwo i obsługę. Na stoisku pokazano bogatą ofertę łopat, szpadli, wideł, haczek, węży ogrodniczych, sprzętu nawodnieniowego itp. Wszystkie narzędzia ogrodowe COVAL GARDEN dostępne są na stronie www.covalgarden.pl i www.coval.com.pl.\n„RUSZYŁA MASZYNA . . .”\nTrwa akcja promująca markę COVAL Garden na terenie naszego kraju. Już od niespełna miesiąca nasi przedstawiciele odwiedzają Państwa sklepy, demonstrując jakość naszych narzędzi na specjalnej maszynie testującej. Zastrzeżona prawem patentowym, unikalna maszyna testująca została stworzona specjalnie dla naszych klientów, dzięki niej możecie Państwo sprawdzić jakość oferowanych przez nas produktów.\nJuż niedługo więcej szczegółów o przebiegu trasy maszyny testującej ... nie przegap okazji!\nTARGI GARDENIA 24-26.02. 2012\nPo raz kolejny firma COVAL z marką narzędzi ręcznych COVAL Garden będzie prezentować swoje produkty na kolejnej już edycji targów GARDENIA w Poznaniu. Zapraszamy wszystkich właścicieli centrów ogrodniczych, sklepów oraz tych, którzy mają ochotę poznać markę COVAL Garden od podstaw.\nZapewniamy niebywałe widowisko, profesjonalną obsługę, fachowe doradztwo i promocyjne oferty.


Niektórzy jeszcze nie ochłonęli po koncercie Guns N' Roses, który odbył się 9 lipca 2018 roku w Chorzowie, a już po ponad pół roku do Polski znowu zawitał Slash. Tym razem towarzyszył mu Myles Kennedy i The Conspirators. To już czwarty koncert w Polsce, który gitarzysta zagrał właśnie w takim składzie, ale wróćmy do początku...\nNa dworze był mróz, a tłumy ludzi wytrwale czekały pod wejściami do Atlas Areny. Jednak już o 18:30 bramy zostały otwarte i tłum powoli zaczął wchodzić do środka. Po godzinie czekania na scenę wszedł zespół Afromental. Po problemach z nagłośnieniem publiczność zaczęła się trochę martwić o dalsze losy koncertu. Jednak sytuacja została szybko opanowana.\nSlash w Łodzi 2019\nOsoba, która przechodziłaby obok łódzkiej Areny nie musiałaby patrzeć na billboardy, żeby wiedzieć, na jaki koncert zmierzają tłumy ludzi. Ludzie poubierani byli w koszulki z motywem okładkowym najnowszego albumu gitarzysty. Jednak w tłumie były również osoby, które miały na sobie koszulki Guns N' Roses, ale swoją obecność zaakcentowali również fani Alter Bridge. Jak na tradycje przystało, Antyradio razem z fanami przygotowali niespodziankę dla gitarzysty. Tym razem w rękach publiczności pojawiły się maski, które widzowie mieli ubrać przed wyjściem gitarzysty na scenę.\nFot. fot: Romana Makówka\nMuzycy zaczęli grać punktualnie i rozpoczęli koncert numerem "The Call of the Wild", który otwiera najnowszy krążek Slasha. Mogliśmy usłyszeć jeszcze inne numery z "Living The Dream" m.in.: "Serve Your Right", "My Antidote" czy "Mind Your Manners". Oczywiście nie zabrało utworów z pierwszej solowej płyty Slasha. "Doctor Alibi" został poświęcony Lemmy'emu Kilmisterowi, a przy "Starlight" całą Atlas Arenę wypełniły tysiące światełek.\nGitarzysta zaprezentował materiał ze wszystkich swoich solowych płyt. Fani Guns N' Roses mieli okazję usłyszeć tylko "Nightrain". Gitarzysta w jednym z wywiadów przyznał, że ma na tyle dużo własnych numerów, że nie musi grać utworów Gunsów. Publiczność nie usłyszała również utworu "Slither" grupy Velvet Revolver, który zazwyczaj grał Slash z Mylesem na koncertach.\nNie tylko fani byli podekscytowani. Muzycy również nie kryli swojego zachwytu. Można było odnieść wrażenie, że artyści po zagranym bisie nie chcieli zejść ze sceny. Co usłyszeliśmy na zakończenie koncertu? "Anastasia" i "Avalon" były ostatnimi numerami, które wybrzmiały 12 lutego 2019 roku w łodzkiej Atlas Arenie. Po koncercie Myles Kennedy zszedł nawet do publiczności, która stała przy barierkach pod samą sceną, a Slash rzucił jedną ze swoich zabawek, które ze sobą wozi, w stronę publiczności.\nWarto również dodać, że przed Slashem na scenę wszedł Phil Campbell, były gitarzysta Motorhead, razem ze swoimi synami, z którymi razem tworzą grupę Phil Campbell and the Bastard Sons. Zespół poradził sobie świetnie i konkretnie rozgrzał publiczność przed gwiazdą wieczoru.\nTłum oszalał, kiedy Phil postanowił złożyć hołd swojemu przyjacielowi Lemmy'emu Kilmisterowi, z którym grał w zespole od 1984 roku aż do końca. Gitarzysta razem z synami zagrali przebój Motorhead "Ace Of Spades". Publiczność była mile zaskoczona i rozpalona do czerwoności.\nKoncert Slasha w Łodzi zdecydowanie należy do tych udanych. Muzyk kolejny raz udowodnił, na co go stać i że ma jeszcze sporo do powiedzenia. Pozostaje nam tylko czekać na kolejny koncert gitarzysty. Artysta z pewnością jeszcze do nas zawita...\nJak Wam się podobał koncert Slasha?\nMyles Kennedy Guns N Roses Slash


Ziemniaki w roli głównej - przepisy - Mito-Med\nStrona główna » Baza wiedzy ogólnej » Ziemniaki w roli głównej – przepisy\nZiemniaki w roli głównej – przepisy\nPoznaj przepisy na curry ziemniaczane oraz mus ze słodkich ziemniaków.\nPrzepis 1. Oryginalne curry ziemniaczane z prowincji Punjab\nLekko zmodyfikowany przepis pochodzi z książki Indisch – Vegetarisch, autorki Meera Sodha. (Dla 2 osób)\n40g niesolonych orzechów nerkowca\n0,5kg ziemniaków (małych, najlepiej młodych)\n1 dużą cebulę (białą lub czerwoną)\n1,5cm kawałek imbiru, obrany i starty na tarce o drobnych oczkach\n1. Orzechy nerkowca namocz przez 10 minut w 50ml gorącej wody a w międzyczasie…\n2. Umyj ziemniaki, najmniejsze zostaw w całości, większe pokrój w ćwiartki i przez około 8 minut podsmaż je na patelni na 1 łyżce oleju, od czasu do czasu mieszając. Zdejmij z ognia i przełóż na osobny talerz\n3. Namoczone orzechy nerkowca zmiksuj razem z wodą, w której się moczyły na kremową pastę\n4. Na patelni rozgrzej łyżkę oleju i podsmaż posiekaną cebulę na złoty kolor, dodaj czosnek i imbir a po około 1-2 minutach pomidory z puszki oraz przyprawy. Duś przez około 5-8 minut do momentu, gdy całość zacznie nabierać gęstszej konsystencji. Następnie dodaj pastę z nerkowców, wymieszaj, pogotuj chwilę i dodaj ziemniaki oraz ok. 150ml gorącej wody. Przykryj i duś tak długo, aż ziemniaki staną się zupełnie miękkie\n5. Podawaj posypane np. świeżo posiekanymi listkami mięty lub kolendry jako osobne niewielkie danie lub jako przystawkę\nRada: dodatek ciecierzycy z puszki zmieni to lekkie curry w pełnowartościowy, pożywny posiłek nie tylko dla wegan! 🙂\nLatem danie możesz spożywać na zimno – bez ponownego podgrzewania, co sprzyja zachowaniu większego udziału skrobi opornej w ziemniakach.\nPrzepis 2: Śniadaniowy mus ze słodkich ziemniaków\nWedług Tradycyjnej Medycyny Chińskiej nie ma lepszego sposobu na rozpoczęcie dnia niż ciepłe, przyjazne dla żołądka i śledziony śniadanie. Mus ze słodkich ziemniaków to jedna z wielu opcji śniadaniowych, wyróżniająca się brakiem zawartości glutenu, bogactwem składników odżywczych oraz słodkim aromatem i aksamitną teksturą, a jego żywy pomarańczowy kolor obudzi nawet najbardziej zaspanych!\nRada: ziemniaki możesz upiec lub ugotować zawczasu, a gotowy mus, podzielony na mniejsze porcje, wytrzyma w lodówce nawet 3-4 dni.\n2-3 duże lub 3-4 mniejsze słodkie ziemniaki\n1 łyżkę masła orzechowego (z migdałów, orzechów laskowych) lub tahini\n(możesz zastąpić miąższem z 1 awokado, ale wtedy spożyj mus w ciągu najbliższych 2 dni)\n1-2 łyżki soku pomarańczowego\nDo smaku łyżeczka miodu lub ksylitolu (lepiej dodawać niewielkie ilości powoli)\n½ łyżeczki cynamonu, szczypta soli, ew. kardamon i czarny pieprz\nDodatki: pokrojony w plasterki banan, jagody, granola, ulubione orzechy lub pestki\nZiemniaki umyj, osusz i ponakłuwaj widelcem. Na kratce piekarnika rozłóż papier do pieczenia i piecz w piekarniku nagrzanym do 180oC przez około 50-60 minut lub do miękkości.\nRada: Ziemniaki upieczesz szybciej, jeżeli najpierw podgotujesz je przez ok. 15 minut w osolonej wodzie. Ziemniaki możesz też ugotować w garnku lub szybkowarze, jednak najbardziej aromatyczne i aksamitne są te z piekarnika.\nOstudzone ziemniaki obierz możliwie jak najcieniej ze skórki (dla zachowania wartości odżywczych), pokrój na mniejsze części i zblenduj mikserem razem z masłem orzechowym, sokiem pomarańczowym oraz przyprawami, dodaj miód lub ksylitol według upodobania\nPodziel na porcje o dowolnej wielkości i przełóż do pojemników\nJeżeli otrzymana konsystencja wyda Ci się zbyt gęsta możesz dodać nieco mleka roślinnego bądź jogurtu albo kolejną łyżkę soku pomarańczowego\nDowiedz się, więcej o właściwościach ziemniaków:\nKategoria: Baza wiedzy ogólnej, Dieta i przepisy, Przepisy\nTagi: dieta, dieta mitochondrialna, gotowanie, kuchnia, przepis, zdrowe jedzenie\nZiemniaki – TAK, ale ważne – JAK!


ELDOM Ultradźwiękowy nawilżacz powietrza NU5 +filt\nELDOM Ultradźwiękowy nawilżacz powietrza NU5\nUltradźwiękowy nawilżacz powietrza ELDOM NU5 FOGGY\nZaawansowany technologicznie nawilżacz powietrza ELDOM NU5 Foggy - to propozycja dla osób, które cenią automatykę i nowoczesne wzornictwo. Dla Twojej wygody, nawilżacz ma możliwość ustawienia wymaganego poziomu wilgotności w pomieszczeniu. Wbudowany czujnik dopilnuje, żeby nawilżacz włączył i wyłączył się w odpowiednim momencie. Dodatkowo możesz ustawić tzw. opóźniony start - nawilżacz zacznie działać o ustalonej przez Ciebie porze.\nNU5 rozpyla przy użyciu ultradźwiękowej dyszy zimną mgiełkę z miniaturowych kropelek wody.Duży pojemnik na wodę wystarcza na około 17 godzin ciągłej pracy (w zależności od ustawienia ilości wytwarzanej pary). Wytwarzana para może być dodatkowo jonizowana - neutralizując, ten sposób jony dodatnie, które są emitowane przez urządzenia elektryczne (np. komputer, telewizor).\nCzytelny i duży wyświetlacz przedstawia stan pracy urządzenia i aktualny poziom wilgotności w pomieszczeniu. Wielokolorowe podświetlenie wyświetlacza sprawia, że pracujący nawilżacz wygląda niezwykle efektownie Na suchość w gardle i nie tylko! Są pomieszczenia z powietrzem tak suchym, że oddychać się nie chce, wilgoci ani procenta… Można powiesić mokre ręczniki lub prześcieradła, można ustawić naczynia z wodą, można chodzić i pryskać, kropić, zraszać, rozpylać. Można także zaparować mieszkanie intensywnym gotowaniem i prasowaniem. Ale po co, skoro dostępne są nasze nawilżacze powietrza, dla których mokra robota to codzienność i które wyprodukują każde potrzebne ilości wilgoci. Nastaw tylko poziom wytwarzania pary wodnej i poddaj się subtropikalnemu błogostanowi.\n- Efektownt design\n- Czas pracy przy pełnym pojemniku na wodę: ~ 17 godzin\n- Pojemność: 5,2 litra\n- zmienne poziomy intensywności nawilżania pozwala dobrać optymalną wilgotność\n- Funkcja jonizacji -redukcja jonów dodatnich z otoczenia\n- Wydajność urządzenia przewidziana dla pomieszczenia 15-20 m2\n- tylko 32 W poboru energii


♦ › Spółka jawna › IBPBI/1/415-638/14/KB\nDyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, 21 sierpnia 2014 r.\nSkutki podatkowe wystąpienia ze spółki jawnej\nNa podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 27 maja 2014 r. (data wpływu do tut. Biura 29 maja 2014 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie skutków podatkowych wystąpienia Wnioskodawcy ze spółki jawnej – jest prawidłowe.\nW dniu 29 maja 2014 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych wystąpienia Wnioskodawcy ze spółki jawnej.\nWnioskodawca jest wspólnikiem spółki jawnej (spółka liczy obecnie 9 wspólników), która od wielu lat prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży sprzętu dla górnictwa oraz sprzętu przeciwpożarowego. W tym roku Wnioskodawca oraz drugi wspólnik planują „wyjście” ze spółki i spółka będzie musiała ich spłacić. W ramach poprzednich lat w spółce (która prowadzi pełną księgowość) był wypracowany zysk. Część tego zysku była dzielona na rzecz wspólników, jednakże duża jego część była pozostawiana w spółce na tzw. kapitale rezerwowym. Spółka jawna nie jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, ani podatku dochodowego od osób prawnych, więc pozostawianie zysku w spółce nie miało żadnego wpływu na opodatkowanie podatkiem dochodowym wspólników, gdyż wspólnicy płacili „podatek liniowy” od całego dochodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W chwili gdy wspólnicy będą „wychodzić” ze spółki trzeba będzie ich spłacić. Wnioskodawca przewiduje, że spółka nie będzie miała wystarczających środków pieniężnych na dokonanie tej spłaty. Wobec powyższego, dział prawny spółki uznał, że zasadnym będzie w ramach tej spłaty przekazać wychodzącym wspólnikom niektóre nieruchomości należące do spółki. Nieruchomości, które będą podlegać przekazaniu, zostały wpisane do ewidencji środków trwałych i stanowią własność spółki jawnej. Przewiduje się przekazanie na rzecz wspólników czterech zabudowanych nieruchomości (budynki, hale) położonych w K., S., W. i C.\nSpółka jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Nieruchomość w K. została nabyta w 1997 r. bez prawa do odliczenia podatku naliczonego (sprzedaż tej nieruchomości była zwolniona z podatku VAT, gdyż stanowiła towar używany). W grudniu 2011 r. zakończono modernizację tej nieruchomości; wartość prac netto przekraczała 30% wartości początkowej nieruchomości. Od nakładów modernizacyjnych odliczono podatek VAT. Nieruchomość w S. w postaci budynku, została całkowicie wybudowana przez spółkę i nie doszło na razie do jej pierwszego zasiedlenia. Przy nabyciu zarówno gruntu pod tą nieruchomość, jak i przy samej budowie podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT i z prawa tego skorzystał. Nieruchomość w W. została nabyta w 2000 r. Przy jej zakupie nie przysługiwało spółce prawo do odliczenia podatku VAT, gdyż transakcja nie była opodatkowana (podlegała zwolnieniu przedmiotowemu). Nieruchomość w C. – lokal użytkowy – została nabyta przez spółkę w 2005 r. bez odliczenia podatku VAT ze względu na zwolnienie z podatku VAT (nabycie od miasta). W lokalu dokonano nakładów modernizacyjnych przekraczających 30% wartości lokalu i odliczono z tych nakładów podatek VAT; zakończenie nakładów modernizacyjnych nastąpiło w 2009 r.\nCzy w przypadku przekazania ww. nieruchomości, będących w posiadaniu spółki jawnej, stanowiących środki trwałe, jako wyplata zysku dla odchodzących wspólników (w tym Wnioskodawcy), powstaje przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych...\nZdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z brzmieniem art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podlegają przychody z odpłatnego zbycia składników majątku otrzymanych w związku z likwidacją spółki niebędącej osobą prawną lub wystąpieniem wspólnika z takiej spółki. Oznacza to, że przedmiotem opodatkowania w przypadku wystąpienia wspólnika ze spółki jawnej będzie nie sam fakt otrzymania przez niego nieruchomości w ramach wypłaty zaległych zysków, lecz dopiero dokonanie ich ewentualnej sprzedaży. Przy czym, w przypadku ewentualnej sprzedaży tych nieruchomości, po „wyjściu” ze spółki osiągnięte przychody będą należeć do kategorii przychodów z działalności gospodarczej, zgodnie z art. 14 ww. ustawy. Oznacza to, że w chwili „wyjścia” ze spółki jawnej, wspólnik otrzymujący w zamian za zaległe zyski nieruchomości lub inne składniki majątku nie musi w chwili ich otrzymania rozpoznawać przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychód taki powstanie u niego dopiero w chwili sprzedaży tych składników.\nZgodnie z art. 4 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1030 ze zm., dalej: „k.s.h.”), spółka osobowa to spółka jawna, spółka partnerska, spółka komandytowa i spółka komandytowo-akcyjna. W myśl art. 22 § 1 k.s.h., spółką jawną jest spółka osobowa, która prowadzi przedsiębiorstwo pod własną firmą, a nie jest inną spółką handlową. Majątek spółki stanowi wszelkie mienie wniesione jako wkład lub nabyte przez spółkę w czasie jej istnienia (art. 28 k.s.h.). Jeżeli spółkę zawarto na czas nieoznaczony, wspólnik może wypowiedzieć umowę spółki na sześć miesięcy przed końcem roku obrotowego. Wypowiedzenia dokonuje się w formie pisemnego oświadczenia, które należy złożyć pozostałym wspólnikom albo wspólnikowi uprawnionemu do reprezentowania spółki (art. 61 § 1 i 3 k.s.h.). Stosownie do art. 65 § 1 k.s.h., w przypadku wystąpienia wspólnika ze spółki wartość udziału kapitałowego wspólnika albo jego spadkobiercy oznacza się na podstawie osobnego bilansu, uwzględniającego wartość zbywczą majątku spółki. W myśl natomiast art. 65 § 3 i 4 k.s.h., udział kapitałowy obliczony w sposób określony w § 1 i § 2 powinien być wypłacony w pieniądzu. Rzeczy wniesione do spółki przez wspólnika tylko do używania zwraca się w naturze. Jeżeli udział kapitałowy wspólnika występującego albo spadkobiercy wspólnika przy rozliczeniu wykazuje wartość ujemną, jest on obowiązany wyrównać spółce przypadającą na niego brakującą wartość.\nSpółki jawna jest spółką, która nie posiada osobowości prawnej. Posiada jednak swój majątek, odrębny od majątków jej wspólników. Jednocześnie spółka ta nie jest samodzielnym podatnikiem podatku dochodowego, a dochody tej spółki nie stanowią odrębnego przedmiotu opodatkowania. Opodatkowaniu podlegają natomiast dochody poszczególnych wspólników spółki jawnej. Sposób opodatkowania dochodu z udziału w spółce jawnej uzależniony jest od cywilnoprawnego statusu danego wspólnika. Jeżeli wspólnikiem takiej spółki jest osoba fizyczna, to dochód z udziału w tej spółce będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.\nJednocześnie zauważyć należy, że wspólnicy spółki jawnej prowadzącej działalność gospodarczą, będący osobami fizycznymi, opodatkowują dochody uzyskiwane z tej spółki na bieżąco, poprzez uiszczanie w trakcie roku podatkowego zaliczek na podatek dochodowy, a ostatecznego rozliczenia i opodatkowania uzyskanego dochodu dokonują co roku w składanym zeznaniu podatkowym, niezależnie od tego, czy spółka w rzeczywistości wypłaci im jakikolwiek zysk, czy też zostanie on pozostawiony w spółce. Zgodnie bowiem z art. 44 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy osiągający dochody z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 14 są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy według zasad określonych w ust. 3, z zastrzeżeniem ust. 3f-3h, a następnie – na zasadach określonych w art. 45 tej ustawy oraz we wskazanych w tym przepisie terminach – złożyć stosowne zeznanie podatkowe, w którym dokonują ostatecznego rozliczenia uzyskanych w roku podatkowym dochodów.\nCytowane wyżej przepisy regulujące kwestie związane z zakończeniem uczestnictwa podatnika w spółce niebędącej osobą prawną zostały wprowadzone do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dniem 1 stycznia 2011 r. Ich celem było rozwianie wątpliwości interpretacyjnych dotyczących skutków podatkowych zakończenia uczestnictwa podatnika w spółce niebędącej osobą prawną (w tym także w wyniku wystąpienia z takiej spółki). Orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące interpretacji przepisów obowiązujących do końca 2010 r. było niejednolite; wskazywało jednak, że w przypadku wykazania przez podatnika przychodu z tytułu wystąpienia ze spółki osobowej może dochodzić do podwójnego opodatkowania tych samych przysporzeń majątkowych w sytuacji, gdy otrzymywane przez niego składniki majątku sfinansowane były z opodatkowanych przez niego (na bieżąco w ciągu poszczególnych lat podatkowych, jako dochód z działalności gospodarczej), lecz pozostawionych w spółce zysków. Ustawodawca postanowił zatem, że w przypadku wystąpienia ze spółki niebędącej osobą prawną gdy wspólnik otrzyma z tego tytułu niepieniężne składniki majątku odroczony zostanie moment opodatkowania do chwili, gdy podatnik odpłatnie zbędzie te składniki majątku, a zatem z tytułu tego zbycia uzyska dodatkowe, nieopodatkowane wcześniej środki.\nZ przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca jest wspólnikiem spółki jawnej. W trakcie funkcjonowania spółki wspólnikom (a zatem także Wnioskodawcy) wypłacana była tylko część zysku (opodatkowanego przez nich dochodu), a reszta przekazywana była na tzw. kapitał rezerwowy spółki. Wnioskodawca zamierza wystąpić ze spółki. Przewiduje, że spółka nie będzie posiadała wystarczających środków pieniężnych, którymi mogłaby się rozliczyć z Wnioskodawcą. W związku z powyższym Wnioskodawca rozliczy się ze spółką w formie niepieniężnej, tj. otrzyma nieruchomości stanowiące środki trwałe w spółce (będące własnością spółki).\nMając na względzie cyt. wyżej przepisy stwierdzić należy, że (co do zasady) w opisanym zdarzeniu przyszłym, u Wnioskodawcy na dzień otrzymania opisanych nieruchomości z tytułu wystąpienia ze spółki jawnej nie wystąpi przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.\nWskazać przy tym należy, że stosownie do przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego oraz zadanego pytania (wyznaczających zakres wniosku) przedmiotem niniejszej interpretacji była wyłącznie kwestia określenia skutków podatkowych otrzymania przez Wnioskodawcę wskazanych we wniosku składników majątku na dzień wystąpienia ze spółki jawnej. Nie była przedmiotem interpretacji ta część przedstawionego stanowiska, która odnosiła się do skutków podatkowych ewentualnego późniejszego zbycia otrzymanych składników majątku. Na zamiar i okoliczności tego zbycia nie wskazano bowiem w opisie zdarzenia przyszłego.\nILPB1/415-965/14-2/GM | Interpretacja indywidualna