LE siatkarek: Obyło się bez greckiej tragedii - relacja z meczu Polska - Grecja - Sport WP SportoweFakty\nLE siatkarek: Obyło się bez greckiej tragedii - relacja z meczu Polska - Grecja\nPodopieczne Piotra Makowskiego udanie zainaugurowały zmagania w Lidze Europejskiej. Gdyby nie druga partia, doszłoby do prawdziwego pogromu.\nMiłosz Marek 06 Czerwca 2014, 16:02\nNajwiększe emocje w piątkowym starciu reprezentacji biało-czerwonych miała wywołać jedynie prezentacja wyjściowej szóstki. Zgodnie z przewidywaniami Piotr Makowski zdecydował się postawić na Malwinę Smarzek od pierwszej minuty, a z tym że siatkarka rozpoczęła jako przyjmująca. Drugą z zawodniczką, która dopiero zaczyna przygodę z seniorską kadrą, a znalazła się w początkowym ustawieniu była Katarzyna Połeć.\nTe dwie siatkarki odegrały sporą rolę w szybkim wyprowadzeniu Polek na prowadzenie w premierowej odsłonie. Smarzek pojawiła się na zagrywce i rozstrzelała rywalki, serwując cztery asy. Szybko zrobiło się 7:1 dla gospodyń. Z kolei polska środkowa dobrze współpracowała z Joanną Wołosz i nie myliła się na siatce. Już na drugiej przerwie technicznej Polki miały 11 punktów przewagi (16:5) i wiadomo było, że Greczynki nie zdołają nawiązać równorzędnej walki.\nPrzyjezdne miały kłopoty we wszystkich aspektach siatkarskiego rzemiosła, ale szczególnie nie radziły sobie z wyprowadzeniem pierwszej akcji, bowiem przyjmowały szalenie niedokładnie. Kiedy tylko nieco uspokoiły swoją grę udało im się nawet pokazać kawałek skutecznej siatkówki w drugiej odsłonie, a wówczas wyszły na dwupunktowe prowadzenie (11:13). Wówczas przebudziły się podopieczne trenera Makowskiego, które głównie dzięki dobrej postawie Katarzyny Zaroślińskiej wygrały pięć kolejnych akcji.\nMając w pamięci obrazki z pierwszej partii, wydawało się, ze gospodynie spokojnie rozstrzygną losy partii na swoją korzyść. Stało się jednak inaczej. Greczynki pokazały się z dobrej strony, a Polki wyciągnęły do nich pomocną dłoń, popełniając chociażby błąd ustawienia, który dał rywalkom remis (19:19), czy wyrzucając piłkę w aut w ważnym momencie (22:23). W końcówce to jednak biało-czerwone zachowały więcej zimnej krwi. Dobrą zadaniową zmianę dała Klaudia Kaczorowska, a niezawodna w ataku była Zaroślińska. Po zbiciu poza końcowa linię boiska Polki mogły się cieszyć z prowadzenia 2:0 w całym pojedynku.\nPo odrobinie emocji wszystko wróciło do normy. Polki szybko wypracowały sobie przewagę na początku trzeciej części gry i swój handicap skutecznie powiększały. Nie było już przestojów, Greczynki popełniały coraz więcej pomyłek, a Piotr Makowski korzystał z usług kolejnych zawodniczek. Ostatecznie swoją szansę otrzymała każda z siatkarek znajdująca się w składzie na ten mecz. Po niewiele ponadgodzinnym starciu po ataku Smarzek biało-czerwone mogły unieść ręce w geście zwycięstwa.\nRewanżowe spotkanie między tymi ekipami zostanie rozegrane w niedzielę. Tym razem zespoły zmierzą się w Wałbrzychu. Starcie ponownie rozpocznie się o godzinie 20:30.\nPolska - Grecja 3:0 (25:12, 26:24, 25:14)\nPolska: Wołosz, Zaroślińska, Kąkolewska, Połeć, Kaczorowska, Smarzek, Durajczyk (libero) oraz Wójcik, Paszek, Kajzer, Sikorska.\nGrecja: Kiosi, Chantava, Giota, Christodoulou, Konstantinidou, Strantzali, Artakianou (libero) oraz Kiosi, Dioti, Lamprinidou, Kavvadia.\nLE: Zaroślińska liderką, błysk 18-letniej Smarzek - oceny Polek za I mecz z Grecją według SportoweFakty.pl\nKtóra siatkarka zasłużyła na tytuł MVP meczu Polska - Grecja?\nstary kibic 06-06 18:27 Zgłoś komentarz\nW Brazylii o mało nie doszło do tragedii - Brazylia wymęczyła 3:2 z Iranem, we wszystkich setach wygrywający grali na przewagi.. A tie-break ma być pokazany po meczu z Włochami..\nplacid 06-06 18:09 Zgłoś komentarz\nCzy my naprawdę nie mamy młodych obiecujących przyjmujących , nie mówię tutaj o jakiś mega talentach ani o zawodniczkach które reprezentują już wysoki poziom ale o siatkarkach które\nrokuja , które nawet mało grały w klubach ale które się czymś wyróżniają. Moim zdaniem mamy ale niestety żadnej w tej kadrze nie widzę , wyjątek Kunikowska która nie wiem dlaczego nie gra kontuzja ? A Makowski ogrywa w LE na przyjęciu Kaczorowską i Smarzek i miesza tej młodej zdolnej atakującej w głowie po kiego grzyba ? To jest kpina.\nSotar 06-06 16:14 Zgłoś komentarz\nJestem optymistą. Oczywiście, że dziewczyny popełniają błędy, ale widać, że im zależy. Jeśli w przyszłym sezonie reprezentacyjnym zagramy (tak jak obiecały) ze Skowrońską,\nWerblińską i Bednarek - Kaszą to jest duża szansa na to, że możemy szybko powrócić do czołówki i bić się z najlepszymi. Może już za rok...\nPyraZPolaCebuli 06-06 16:08 Zgłoś komentarz\nSzału nie ma. Dobre punkty. Można pobawić się składem przed kolejnym meczem.\nPolska Siatkówka w Europie Grecja Liga Europejska kobiet Siatkówka Reprezentacja Polski kobiet Reprezentacja Grecji


forum.optyczne.pl :: Zobacz temat - Nikon d3400 czy coś lepszego\nforum.optyczne.pl Strona Główna » Optyczne » Cyfrowe lustrzanki » Pomagamy w wyborze lustrzanki cyfrowej » Nikon d3400 czy coś lepszego Poprzedni temat :: Następny temat\nCzw 20 Kwi, 2017 17:42\t Nikon d3400 czy coś lepszego\nWysłany: Czw 20 Kwi, 2017 17:35 Nikon d3400 czy coś lepszego\nWitam. Chcę kupić aparat tylko moje pytanie czy na początek wystarczy np. taki nikon d3400 + jakiś obiektyw 1.8 co da nam kwotę 2800zł? Czy może jakiś canon 760 lub 77d? Tylko to już koszt wzrasta za sam aparat 3000z i 4000zł. Pozdrawiam.\nWysłany: Czw 20 Kwi, 2017 17:43\nA co chcesz fotografować? Korpus D3400 to najbardziej podstawowa półka Nikona, zanim zaczniesz patrzeć na Canony 760D czy 77D, masz jeszcze w Nikonie półkę serii D5000. Jaki obiektyw 1.8 masz na myśli? Bo jeśli coś w stylu DX 35mm f/1.8, to pamiętaj, że taki obiektyw nie ma zoomu.\nWysłany: Czw 20 Kwi, 2017 17:54\nD3400 nie ma mechanizmu czyszczenia matrycy, lepiej już kupić D3300 jak ma być nowe i tanie.\nWysłany: Czw 20 Kwi, 2017 18:11\nDo canona to myslałem nad tymi obiektywami Canon EF 50mm f/1.8 STM lub Canon EF-M 22 mm f/2 STM. Co ja będę fotografował? Np. Ludzi na ulicy/architektura + portrety. Równie dobrze mogę wydać 2800zł jak i 5000zł. Tylko żeby było to solidnie uzasadnione a nie ten jest droższy 2000zł bierz ten.\nWysłany: Czw 20 Kwi, 2017 18:17\nEF-M 22/2 STM zdaje się pasuje tylko do canonowskim bezlusterkowców\nWysłany: Czw 20 Kwi, 2017 18:20\nTo widzicie jaka moja znajomość w temacie choć z aparatami mam już trochę styczności. Kiedyś miałęm Lumixa g7 a mój ojciec od dawna ma lustrzanke sony a330. I sam chce się wyposażyć w coś fajnego. Fajnie byłoby się zmieścić w 3000-3300zł ale mogę i wydać 5000 jak trzeba. Co mi polecacie\nWysłany: Czw 20 Kwi, 2017 19:26\nCo ja będę fotografował? Np. Ludzi na ulicy/architektura + portrety.\n-to przydałyby się z 3 obiektywy stałoogniskowe\nalbo jeden zoom standardowy (+ ewentualnie jakaś stałka do portretów)\n[ Dodano: Czw 20 Kwi, 2017 19:30 ]\nFajnie byłoby się zmieścić w 3000-3300zł\nNikon D5300 + Sigma 17-50mm f/2.8\nWysłany: Pią 21 Kwi, 2017 10:28\nWysłany: Pią 21 Kwi, 2017 12:47\nd7100 + Sigma 17-50 2.8 za drogo?\nWysłany: Pon 24 Kwi, 2017 11:59\nPentax K-70 +sigma 17-50/2,8 lub K-3II + ww. sigma\nJak miało by być tanio to można dostać końcówkę serii K-50 albo kupić używkę K-5ll lub K5lls (ten ostatni dość trudny do zdobycia bo właściciele niechętnie się ich pozbywają, a nowych raczej już nie kupisz).\nforum.optyczne.pl Strona Główna » Optyczne » Cyfrowe lustrzanki » Pomagamy w wyborze lustrzanki cyfrowej » Nikon d3400 czy coś lepszego


Za darmo: I Bieg Noworoczny parkrun w Parku Skaryszewskim - Wiadomości Warszawa - WP WawaLove\njoggingza darmoparkrunsportbiegaczebiegaczpark skaryszewski\nZa darmo: I Bieg Noworoczny parkrun w Parku Skaryszewskim\nPobiegnij w karnawałowym przebraniu i wygraj nagrody. Po biegu ognisko!\nJuż jutro, w sobotę 4 stycznia, o 9:00 rano obędzie się I Bieg Noworoczny parkrun w Parku Skaryszewskim . Parkrun to bieg na dystansie 5 kilometrów z pomiarem czasu organizowany co tydzień przez cały rok. Jutrzejsza edycja jest szczególna - jest to pierwszy bieg w tym roku, a do tego bieg karnawałowy!\nOrganizatorzy zachęcają, by w tej edycji biegu wystartować w... strojach karnawałowych. Przebiegnijcie w nich I Bieg Noworoczny parkrun Warszawa-Praga. Następnie, na tle flagi parkrun zróbcie sobie zdjęcie w tym stroju - mówią - Jedną fotografię prześlijcie w wiadomości na Facebooku do 5 stycznia 2014 r.. Wasze zdjęcia zamieścimy na fanpage'u parkrun Warszawa-Praga a wszyscy chętni będą mogli oddawać głosy na zdjęcie, które podoba im się najbardziej, korzystając z funkcji "lubię to". 3 zdjęcia, które zdobędą największą ilość kliknięć "lubię to" otrzymają koszulki do biegania od firmy Adidas.\nOprócz tego, zaraz po biegu w ogródku lokalu na Targowej 18 robimy ognisko. Zabierzcie ze sobą kiełbaskę, inne przysmaki i chodźcie z nami! - zapraszają organizatorzy.\nZobacz także: Dziś rusza lodowisko na Stadionie*Narodowym!*


Co to jest programmatic buying? - Ale Wiedza!\nHome /Co to jest programmatic buying?\nInternet4 maja 2018\nMarketing przybiera co raz to nowe formy. Obecnie bardzo popularne stały się tak zwane spersonalizowane reklamy. Mają one wiele zalet, które z powodzeniem można wykorzystać podczas prowadzenia kampanii. Nie tylko trafiają one do ściśle sprecyzowanych klientów, ale także mają ogromny wpływ na konwersje.\nProgrammatic buying to narzędzie dzięki, któremu możemy spersonalizować przekaz reklamowy. Dzięki danym jakie gromadzimy, dokładnej analizie i umiejętnościom marketingowym w dość prosty sposób stworzymy taki komunikat, który będzie odpowiedni dla danego odbiorcy. Może on być targetowany szeroko lub wąsko, w zależności od tego na jakim etapie zakupowym są nasi potencjalni klienci. Model aukcyjny programmatic buying opiera się na tak zwanym RTB. Dzięki pełnej automatyzacji zakup powierzchni reklamowych przebiega sprawnie i bez większych problemów. Miejsce pod emisję reklamy kupujemy poprzez aukcje odbywające się w czasie rzeczywistym. Jest to bardzo przydatne narzędzie, ponieważ dzięki niemu płacimy za reklamę docierającą tylko do wybranych przez nas osób, a nie bardzo szerokiego grona odbiorców, z których zaledwie garstka może być zainteresowana naszym produktem.\nPrommatic buying ma wiele zalet. Jedną z nich jest wysoka efektywność działań. Już nie musimy się martwić, że budżet który przeznaczamy na działania reklamowe zostanie „przeklikany” i nie przyniesie żadnej konwersji. Dzięki precyzyjnemu określeniu użytkowników i personalizacji samego przekazu nasza reklama zostanie wyświetlona nie tyle na danym portalu, co danemu Internaucie. Prommatic buying daje nam mnóstwo możliwości. Szybko możemy sprawdzić wyniki korzystania z tego narzędzia, a zautomatyzowany model aukcyjny pozwala zaoszczędzić nie tylko czas, ale także pieniądze.\nOczywiście każde działania w Sieci mogą nieść za sobą rożnego rodzaju zagrożenia. W przypadku Prommatic buying dotyczą one braku pełnej kontroli nad miejscami, gdzie dokładnie będą wyświetlane nasze reklamy. Również sami wydawcy nie do końca mogą nadzorować jakie treści są umieszczane na danej powierzchni reklamowej.


Versace oprawki VE 1271 1412\nZe szkłami korekcyjnymi już od 980.00 zł\nCena ze szkłami już od 980.00 zł\nVersace jest jednym z najbardziej znanych luksusowych domów mody na świecie. Dumnie włoski, jest przeznaczony dla mężczyzn i kobiet, którzy pragną nowoczesnego i czarującego stylu, który łączy w sobie wyrafinowanie i seksapil. Grupa Versace jest uosobieniem zmysłowego uroku, seksownego i wzmacniającego; prawdziwy symbol włoskiego luksusu. Sercem jest Versace, wiodący dom projektowy i centrum kreatywności, które kwitnie na całym świecie. Kolekcja okularów, licencjonowana od 2003 roku, łączy innowacje techniczne z esencją marki i nosi charakterystyczne detale wizualne, z których znany jest dom mody.\nWymiary okularów Versace VE 1271 1412


Na urodziny Mrocznego Rycerza – recenzja komiksu "Batman: Detective Comics. Gothtopia" - komiks.gildia.pl - komiks, recenzje, newsy, galerie, konkursy\nNa urodziny Mrocznego Rycerza – recenzja komiksu "Batman: Detective Comics. Gothtopia"\nTo już piąty spośród wydanych w Polsce albumów z serii Detective Comics. Zawiera on zarówno historie będące uzupełnieniem czy dopowiedzeniem pewnych wątków z innych komiksów z Batmanem, jak też opowieści przygotowane specjalnie z okazji 75-ych urodzin Mrocznego Rycerza.\nAlbum otwiera interesująca historia zatytułowana Blues donosiciela, dzięki której po raz kolejny przekonujemy się o tym, jak bardzo skorumpowana jest policja w Gotham. Dalej jest nieco słabiej, gdy scenarzysta John Layman próbuje doprowadzić do końca wątek olbrzymich nietoperzy, jakie pojawiły się w mieście (początek tej historii polscy czytelnicy znają już z albumu Batman: Detective Comics. Gniew).\nNiestety, nie przekonuje też do końca trzyzeszytowa Gothtopia. Niby wszystko jest jak należy: mamy powrót starych, dobrze znanych przeciwników, rozbudowany wątek związany z Arkham, a także motyw współpracy Batmana z jego pomocnikami. Jednak z tych klocków Layman nie zdołał zmontować oryginalnej historii. Trudno oprzeć się wrażeniu, że podobne już czytaliśmy, i to wiele razy. Może takie było zamierzenie autorów, bo w kolejnej historii zatytułowanej Sprawa syndykatu chemicznego wręcz pada taka informacja, że komiks powstał na podstawie oryginalnej historii autorstwa Boba Kane’a i Billa Fingera.\nTak naprawdę wiele komiksów z Mrocznym Rycerzem to opowiadane od lat te same historie. Jednym autorom wychodzi to lepiej, innym gorzej. Jednak te najlepsze słusznie są od lat uznawane za klasykę, jak np. Rok pierwszy Franka Millera i Davida Mazzucchelliego. Gregg Hurwitz i Neal Adams, których komiks można przeczytać w tym albumie, poszli o krok dalej i stworzyli historię w klasycznym stylu. Mamy więc ilustracje jak w zeszytach sprzed kilkudziesięciu lat, wyraźny raster w druku, a także nieśpieszne tempo akcji. Sympatyczne są odpowiadające epoce, do której nawiązują autorzy, gadżety w rodzaju malutkiego aparatu fotograficznego ukrytego w pasku czy też naiwne komentarze bohaterów. Współcześnie takie dialogi wywołują szeroki uśmiech, jednak w takiej tributowej opowieści sprawdzają się znakomicie.\nNajlepsze w tym albumie jest na końcu. Historia Lepsze dni ze scenariuszem Petera J. Tomasiego i rysunkami Iana Bertrama, przedstawia urodziny starzejącego się Bruce’a Wayne’a. Jego ciało znaczą liczne blizny, pamiątki starć z przeciwnikami, chodzi o lasce – ale wciąż jest w nim energia, aby pomagać mieszkańcom Gotham. Bardzo udana rocznicowa produkcja, pełna inteligentnego humoru i znakomicie zilustrowana.\nPodobnie można ocenić zamykający album komiks pt. Dwadzieścia siedem z genialnymi rysunkami Seana Murphy’ego (znanego polskim czytelnikom z albumu Przebudzenie). Przyznam, że chętnie bym przeczytał jakąś dłuższą historię z Batmanem zilustrowaną właśnie przez niego.\nGothtopia to zbiór wielu krótkich historii i jak często w takich przypadkach bywa, są wśród nich słabsze, przeciętne oraz bardzo dobre komiksy. Tych ostatnich jest jednak kilka i na pewno warto dla nich ten album kupić i przeczytać.\nScenariusz: Mike W. Barr, Francesco Francavilla, Gregg Hurwitz, John Layman, Brad Meltzer, Scott Snyder, Peter J. Tomasi\nRysunek: Neal Adams, Ian Bertram, Jason Fabok, Francesco Francavilla, Bryan Hitch, Aaron Lopresti, Guillem March, Sean Murphy, Art Thibert\nTytuł oryginalny: Batman: Detective Comics Vol. 5: Gothtopia


Recenzje Agi: 2017-10-29\n„Wejrzenia” Jerzy Lucjan Woźniak. Poezja, którą warto zgłębiać się po kawałeczku, delektując się jej wydźwiękiem i merytorycznym przesłaniem...\nWydawca: IDEE books\ncoś we mnie siedzi\ni wraz ze mną się biedzi\njest we mnie od niepamięci\ni tak się święci\nrobi mi różne psoty\ngdzie to jest we mnie\nwciąż nie wiem\nbo jest wszędzie\nTakim oto wierszem poeta Jerzy Lucjan Woźniak określa siebie – z przymrużeniem oka, dystansem do siebie samego, humorem, ale cały tomik nie jest wcale utrzymany w takim tonie. Tomik ten dotyka ważnych kwestii, poważnie i jak na poetę przystało – z odpowiednią dozą wrażliwości.\nJuż samą bardzo niecodzienną i pomysłową okładką poeta zachęca, by wejrzeć poezji prosto w oczy. Tak, zdecydowanie tak bym to określiła – spróbuj wejrzeć poezji prosto w oczy, a przekonasz się ile ona ma Ci do zaoferowania. Jerzy Lucjan Woźniak to poeta z pełnym bagażem doświadczeń życiowych i ten pakiet w połączeniu z nienaganną obserwacją rzeczywistości, której poecie z racji nabytych umiejętności i mądrości, zdecydowanie dalej niż bliżej. Współczesność ma dzisiaj do zaoferowania mnóstwo pobocznych tematów do konwersacji, jednak poeta skupia się na tym, co w naszym życiu najważniejsze – na uczuciach i potrzebie bliskości drugiego człowieka, jednocześnie wytyka wszelkie bolączki dzisiejszego świata. Poeta bardzo dobitnie porusza ten temat w wierszu „Ziemia”: „wewnątrz gorąca// a na powierzchni?// galimatias wielki/ łączony zuchwałością i niewiedzą/ grozi jej zagładą”.\nPozwoliłam sobie na dosyć nietypowy zabieg w omawianiu tomiku, bo zaczęłam od przytoczenia treści trzeciego z rzędu wiersza, by powrócić do tego, który tomik otwiera. Wiersz „Ogrody” trafnie określa chaotyczny świat współczesnego człowieka – mieszkańca plany Ziemia. Poecie nie potrzeba metafor, by rozwinąć przed odbiorą obraz świadomości człowieczeństwa: „spłynie na ciebie z którymś świtem/ lub z którymś cierpieniem/ światło wyrażania siebie/ i upłynie jeszcze trochę czasu/ nim zrozumiesz na czym polega - / będzie lekarstwem podnoszącym z kolan// ani pomyślisz że masz być sobą - / bo będzie w tobie jak krew i myśl/ a nawet na tobie jak rzep/ wczepiony w sztruksową kurtkę/ łagodzący strach/ przed upływającym czasem”.\nWiersze pana Jerzego zachwycają prostotą komunikacji, nadając im osobliwy ton i wydźwięk poruszanych tematów. Poeta bowiem w sugestywny sposób przygląda się życiu ze wszelkich stron, nadaje znaczeniom nowe kody znaczeń, jak w wierszu „Poezja”, poeta wskazuje, jakim „okrętem maleńkim w spienionej rzece” może być poezja w codzienności pozbawionej głębszego sensu, lecz twórca „trzymam się i bronię/ niepomny że się chylę/ wciąż wierzę w jego moc/ jak umierający chce wierzyć/ w nieśmiertelność” dzielnie broni symboliki poezji. Toczy wewnętrzną walkę z symbolami współczesności – chaotycznej, zagubionej, krzykliwej, brnącej w pośpiechu do nieuchronności następstw.\nPoeta coraz częściej pochyla się nad świadomością śmierci poruszając w swych wierszach sentymentalne spacery po cmentarzach, tworząc tym samym specyficzną aurę, wspomina tych, którzy odeszli, wyraźnie i bezpośrednio mówi o schyłku życia, jako części naszej egzystencji. Poeta starannie dobiera słowa, waży ciężar każdego znaczenia, nie boi się stawiać pytań, formułuje nowe definicje, precyzuje skazy, nabiera z wartości życia więcej niż to możliwe chłonąc wszelkie obrazy, godząc się na to co daje los.\nJerzy Lucjan Woźniak to poeta szczery, precyzyjny i konkretny. Jego mowa poetycka wybrzmiewa wyraźną sensualnością odczuwaną każdym zmysłem i częścią ciała. Poeta wyraźnie kształtuje swoją dykcję poetycką rysując słowem przed odbiorcą schludne gesty i swoją życiową mądrość, którą nabył zatapiając się w sens bytu, odkrywając jego nowe obrazy: „codzienność więzi jak lawa/ z wulkanu który w tobie aktywny// w tyglu wytapia/ właściwe myśli choć czasem niedorzeczne/ koncentrujesz się do wiersza/ który może wszystko// urządzasz od nowa swoje wnętrze/ meble dokupujesz nowe/ podczas snu/ i na jawie// nagle kształtuje się nowy horyzont/ wpatrując się w coraz jaśniejsze światłocienie/ widzisz sens dotychczas nieznany”.\nPoeta nie boi się zwracać naszej uwagi na najważniejsze wartości w naszym życiu, o priorytetach wypracowywanych latami, ale o których przypominamy sobie dopiero w bezwzględności chwili, która bardzo często nie pozostawia nam żadnej drogi odwetu. Poeta mówi o naszej pozorności, często żyjemy pozornie, zagubieni w sieci codzienności błądzimy jak dzieci we mgle, pozornie układając nowe elementy – meble, by na pierwszy rzut okiem nie było widać defektów.\n„Wejrzenia” to poezja, którą warto zgłębiać się po kawałeczku, delektując się jej wydźwiękiem i merytorycznym przesłaniem. To poezja sensualna, wrażliwa, pytająca, ale wcale nie udzielająca odpowiedzi. To poezja budująca nowe znaczenia i zmuszająca do głębszej refleksji.\nUrodzony w 1939 r., mieszka w Sosnowcu. Debiutował w katowickich Poglądach w roku 1983. Publikował wiersze w Tygodniku Kulturalnym, Poezji, Miesięczniku Literackim, Piśmie Literacko- Artystycznym, Sosnarcie, Akcencie, Śląsku, Pograniczach, Akancie, Toposie. Także wiersze i rozmowy na antenie radia: Szczecin, Katowice, Sosnowiec (dwukrotnie), Kraków radio Alfa (dwukrotnie).\nW następujących latach wydał tomiki poetyckie: Pod skórą 1991, Rózga światła 1991, Szelest czasu 1993, Z oczu bielmo, z serca strach 1998, W Tatrach 2001, wydanie rozszerzone i uzupełnione 2013, Korowanie pokory 2003, Samotność kota 2005, Ślimak na asfalcie 2009, Drzewa przy drodze 2014 – wybór wierszy, Ciężar cienia 2014, Wejrzenia 2017.\nKsiążki w Internecie: Sercu najbliżej do poezji, W Tatrach – wydanie rozszerzone i uzupełnione.\nOpowiadania i eseje drukował: Zeszyty Literackie, Pogranicza, Śląsk, Akant, Kurier Literacki, Sosnart. Pisuje również recenzje: Śląsk, Akant, Kurier Literacki, Migotania Przejaśnienia.\nObecny w antologii Tatry i poeci, wydanej w koedycji Biblioteki Narodowej i Państwowego Instytutu Wydawniczego 2007 r. także w antologiach Zagłębie poetów 2002 r. i Pisarze z Zagłębia 2010 r. oraz w antologii poezji współczesnej Węzły, sukienki żagle 2013 r. Również jego wiersze znalazły się w kilku pokonkursowych almanachach. Niektóre wiersze były tłumaczone na język jidisz, rosyjski i niemiecki.\nNagrody i wyróżnienia: jedno z pięciu równorzędnych wyróżnień w konkursie na pastisz Herbertowski zorganizowanym przez szczeciński dwumiesięcznik kulturalny Pogranicza; Nagroda Artystyczna miasta Sosnowca za całokształt twórczości 2015 r., a także ministerialna odznaka honorowa Zasłużony dla Kultury Polskiej w r.2015.\n- listopada 04, 2017 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nWyniki konkursu z książką "Bez wytchnienia" Michała Matuszaka :)\nDzisiaj mam dla Was miłe wiadomości. Za chwilę nastąpi rozstrzygnięcie konkursu z książką "Bez wytchnienia" Michała Matuszaka, a wieczorem wyniki kolejnego konkursu. Na początek bardzo Wam dziękujemy za udział. Jak zwykle, wybór nie był łatwy, ale o wszystkim opowie Wam Michał:\n"Bardzo chciałbym podziękować za udział w konkursie. Każda z odpowiedzi czymś mnie zaskoczyła, lecz nagrody są tylko trzy, stąd\negzemplarz papierowy otrzymuje Gosia, a e-booki trafią w ręce Nieidentycznej oraz Basi.\nGratuluję i życzę spędzenia dobrych chwil z lekturą "Bez wytchnienia".\nWszystkich uczestników, jak i organizatorkę Agnieszkę Krizel, serdecznie pozdrawiam."\nPrzez 48 godz. czekam na Wasze adresy, na: stokrotka954@wp.pl\nPanie, które wygrały e-booka proszę o deklarację, czy przyjmują nagrodę w tej postaci, a jeśli tak, to poproszę adres inny niż gmail.\n- listopada 04, 2017 4 komentarze: Linki do tego posta\n„Jutro będzie normalnie” Agnieszka Lis. Nic nie jest oczywiste, a wraz z nadejściem jutra może być tylko lepiej, normalniej...\nPrzyznam szczerze, że już dawno miałam ochotę poznać twórczość autorki. Wiele słyszałam i czytałam dobrych, pozytywnych opinii o Jej książkach, tym bardziej mój apetyt czytelniczy rósł. Dlatego też jestem pod wrażeniem zręczności i lekkości pióra autorki, która pod pozornie prostą historią, napisaną jakby w formie pamiętnika, zawarła całą gamę emocji i bardzo autentycznych bohaterów, nie stwarzając przy tym żadnych barier, by wniknąć do ich świata i obserwować ich życie.\nIleż w tej historii afektów, poruszających i wzruszających sytuacji i mądrości życiowych, aż czyta się pełną piersią i z przyjemnością poleca się innym. Autorka podzieliła książkę, a tym samym opowieść o Małgosi na pory roku widzianą jej oczyma i z jej punktu widzenia. Pierwszoosobowa narracja pozwala na wczucie się w jej sytuację życiową jeszcze bardziej, a tym samym zmuszając nas do głębszej refleksji. I tutaj ważne jest też dopowiedzenie tego, że opowieść ta w większej mierze składa się z przemyśleń Małgosi, zdecydowanie mniej typowo zapisanych dialogów – konwersacji między bohaterami.\nA bohaterki nie da się nie polubić. Jej życiorys podobny jest milionów kobiet na tym świecie i bez wątpienia każda odnajdzie w niej cząstkę siebie. Poznajemy świat Małgosi skupiony na urzędniczej pracy, ścieraniem się codziennie z utyskującą na nią teściową, opieką nad czteroletnim synkiem. Ta codzienna rzeczywistość dopięta na ostatni guzik niejednego wytrąciłaby z równowagi. Podziwiałam Małgosię za jej anielską cierpliwość do teściowej, naprawdę, wiele zniosła uwag od starszej kobiety. Los jednak przyszykował dla niej wiele niespodzianek. Małgosia, jak każda kobieta ma marzenia, szczególnie specyficzne, jeśli dotyczy ono własnego domku na przedmieściach. Zanim jednak zacznie snuć jakiekolwiek marzenia, zajdzie w jej życiu ogromna rewolucja. Zmiany na gruncie zawodowym i rodzinnym.\nAutorka bardzo sugestywnie porusza w swojej powieści kilka istotnych wątków. O ile dziwiłam się Małgosi cierpliwości do teściowej, nie mniej wrażeń i cisnących się na usta pytań i wątpliwości dostarczał jej mąż, Zbyszek. Autorka nie ułatwiała w żaden sposób życia Małgosi. Kobieta przeszła w nim niemało wyboistych dróg. Dzieciństwo w domu dziecka, chora siostra. Pozornie szczęśliwe małżeństwo, wiecznie krytykująca teściowa. Nawet Cyprianek w pewnym momencie się zbuntuje. Małgosia ma jednak szczęście do obcych ludzi i to, czego nie mogła znaleźć na gruncie prywatnym, łatwiej zyskała na zawodowym.\nAgnieszka Lis znakomicie stworzyła więź między czytelnikiem a Małgosią. Nie przekoloryzowuje swoich bohaterów, wikła ich w autentyczne sytuacje, co i rusz zaskakuje zwrotem akcji w najmniej oczekiwanym momencie dając w ten sposób do zrozumienia, że w życiu nic nie jest jednoznaczne, a los bywa naprawdę przewrotny i potrafi odpłacić za poniesione przez bliską nam osobę krzywdy. Pierwszoosobowa narracja pozwala na wejście w świat Małgosi i jej punkt spojrzenia jeszcze bardziej dogłębnie, zmuszając nas poniekąd do polemiki nad jej decyzjami i świadomymi wyborami.\n„Jutro będzie normalnie” Agnieszki Lis to książka, którą warto poznać. Zmusza do refleksji, stawia przed nami pytania nie udzielając żadnych odpowiedzi. To tylko na pozór prosta historia i podobni do nas bohaterowie, ale w głębszej warstwie czeka na nas mądre przesłanie.\nWarto! Szczerze polecam!\n- listopada 02, 2017 1 komentarz: Linki do tego posta\n„Kolonia Marusia” Sylwia Zientek. Trudna, sugestywna, niezwykle emocjonalna, momentami wstrząsająca... ku pamięci...\nTę książkę czyta się po kawałeczku, bo jej ciężar merytoryczny przytłacza swoją szczerością, bezpośredniością, ale przede wszystkim trudną tematyką, przesyconą traumą dzieciństwa, dojmującymi relacjami międzyludzkimi oraz głębią przekazu. Sylwia Zientek stworzyła coś na zasadzie osobistej spowiedzi, by traumatyczną historią swojej rodziny podzielić się z czytelnikami dając tym samym sobie samej balans między rozdzierającymi serce wspomnieniami, a bezpretensjonalnością rzeczywistości, która potrafi przytłoczyć nawet najsilniejszą jednostkę.\nNie wszyscy znają przeszłość rodzinną autorki, która rozpoczęła się na Wołyniu, tuż przed drugą wojną światową, kiedy między Polakami a Ukraińcami nie dochodziło do starć, żyli między sobą w zgodzie. Kolonia Marusia była wyjątkowa nie tylko pod względami krajobrazowymi. Autorka nie szczędzi nam barwnych opisów okolic, ale też niesamowitych emocji, jakie w owym czasie towarzyszyły Jej bohaterom. W takich sielskich okolicznościach żyją młodzi państwo Błońscy, którzy dorabiają się swojego wielkiego majątku i szacunku wśród najbliższych sąsiadów. Kiedy banderowcy napadają na polskie osady, dokonując szaleńczych mordów na zamieszkujących Polakach, nie wszyscy są przekonani, że Ukraińcy chcą wymordować wszystkich. W nielicznych jednostkach tli się nadzieja, że jest dla uciekających jakiś ratunek, że Ukraińcy się opamiętają. Nic bardziej mylnego. Młoda Konstancja wiedziona instynktem zmusza swojego męża i dzieci do ucieczki. Takim sposobem znajdują się w Polsce. W trudnych warunkach powojennych dorasta Halina. Przyszła matka Sylwii. Jesteśmy świadkami jej wewnętrznego upadku, popadania w nałogi, gnuśności i wiecznej żałości do całego świata, do romansującego męża. Obserwatorką tego jest dorastająca Sylwia.\nTe osobiste wyznania autorki, odzierania się ze wspomnień, traumatycznej przeszłości, świadomości upadku moralnego rodzonej matki nie są dobrym bodźcem na przyszłość dla dorastającej dziewczyny, która szczerze i bardzo sugestywnie opowiada o swoim dzieciństwie i wieku dojrzewania, a nawet i późniejszym okresie, kiedy już jako matka musiała zmagać się z powracającymi w snach traumami. Ten ciężki bagaż doświadczeń, jaki spotkał przodków autorki ciągnie się przez wiele pokoleń. Autorka wielokrotnie przywoływała sytuacje, w jakich musiała stawić czoła własnym lękom, a nawet walczyć z powracającą depresją. Najgorsze jest to, że nieustannie dostarczała dowodów przewijającej się, dziedziczonej nieumiejętności budowania relacji między najbliższymi. Niedomówienia, brak bliskości, poczucia bezpieczeństwa, oziębłość, krytykowanie.\n„Matka nigdy mnie nie przytulała i nie okazywała czułości. Trudno o bardziej banalną skargę, a jednak tak było. Sama tak właśnie była wychowana. Skarżyła się czasami, że babcia była osobą oschłą, często karciła dzieci, rozdzielała razy mokrą ścierką i nigdy nie okazywała cieplejszych uczuć.”\nWielowątkowość tej powieści, niewyszukany język, prostota przekazu są jej niepodważalnymi atutami. Trzecioosobowa narracja, powroty do przeszłości, obrazy ludobójstwa powodują w nas niesamowitą mieszankę emocji. Przy niektórych scenach musiałam przerywać czytanie, by nabrać tchu i powstrzymać łzy, bo te, w których ofiarami były dzieci wywoływały w mnie narastający bunt i serię pytań o sensowność tych śmierci.\nTo nie tylko książka o ludobójstwie na Wołyniu. Do pewnych podejmowanych tematów trzeba dojrzeć. Myślę, że tak jest i w tym przypadku. Przeszłości i historii nie zmienimy, trzeba się z nią zmierzyć, pogodzić, odłożyć na bok, ale pamiętać. Pielęgnować tę pamięć w najdrobniejszych szczegółach.\n„Kolonia Marusia” Sylwii Zientek wzrusza i porusza, momentami wstrząsa naszą świadomością, zmusza do głębszej refleksji. To powieść wielowątkowa, szczera, niczym próba rozliczenia się z trudną przeszłością. To książka niecodzienna, na pewno nie lekka, taka, którą czyta się ze łzami w oczach i takim odczuciu przytłaczającej autorkę przeszłości. Emocjonalna, niezwykle sugestywna, refleksyjna. Na pewno zostanie z Wami na bardzo długo.\nSzczerze polecam jako lekturę obowiązkową!\n- listopada 01, 2017 2 komentarze: Linki do tego posta\n[Rekomendacja] „Brzydal i bestia” Wojciech Hrehorowicz. Zaskakująca, intrygująca, poruszająca zmysły i emocje...\nNa pozór historia o miłości, ale w głębszej warstwie merytorycznej intrygująca od samego początku historia dwojga ludzi, których łączy miłość nieposkromiona, szalona, taka, która powoduje i śmiech, i łzy, wzruszająca i poruszająca. Dwa spojrzenia na każdą sytuację – dwugłos narracyjny jeszcze bardziej ją urozmaica i dodaje pikanterii. Hrehorowicz stworzył zupełnie inną, nietypową powieść, której kanwą jest związek tych dwojga. I jak to bywa w związkach, na początku jest sielanka, a bohaterowie jakby oderwani od czasu i przestrzeni, w końcu zakochani czasu nie liczą.\nAutor znakomicie skupił się na stopniowym odsłanianiu napięcia towarzyszącemu przy czytaniu. Dawkuje nam to uczucie po kawałku, koncentrując się na ich stanach emocjonalnych, psychicznych, ukazując złożoność ludzkiej psychiki odczytującej te same sytuacje i zdarzenia w dwojaki sposób, ilu ludzi tyle spostrzeżeń. Dede i Wiktor – duet niedoskonały. Skumulowana wartość względnych pojęć. Wiktor to mężczyzna nadzwyczaj przeciętny, niczym się nie wyróżniający poza otwartością umysłu, bystrością i imponującą inteligencją. Dominika to typ aspołeczny, ukrywający się przed światem z własnego wyboru, w przeszłości doznała wielu krzywd i by teraz nie doznać tego powtórnie skutecznie buduje wszelkie bariery. Wyróżnia ją nieskazitelna uroda, piękno fizyczne oraz z upływem czasu, jak się przekonamy, niewzruszony podły charakterek, który da o sobie znać w najmniej oczekiwanym momencie.\nZwiązek tych dwojga przypomina mi świetny film „Pan i pani Smith”. Jak kochać to na śmierć, jak żyć, to w pełnym tego słowa znaczeniu, skutecznie uprzykrzając życie drugiemu, przedkładając dobro tylko na swoją korzyść. I podobnie jest tutaj. Los bywa przewrotny dając nam wyraźnie do zrozumienia, że tu przypadków nie znajdziecie, nic nie jest jednoznaczne, do końca określone, zawsze jest ten element zaskoczenia, jak w tym przypadku zakończenie. Bywają momenty w życiu, których nie jesteśmy w stanie określić palpacyjnie, zdroworozsądkowo. Nawet, jeśli chodzi o wzajemne relacje.\nStyl autora przypomina dramat w kilku aktach. Każdy rozdział to osobny „akt” - stopniuje napięcie i ciekawość posługując się całą paletą emocji, zaskakuje niekonwencjonalnym zwrotem akcji, skupiając się na psychicznych stanach swoich bohaterów. Dodatkowym atutem tej historii jest kompletnie oniryczne zakończenie. Czytelnik już nie wie, czy to, co opowiedziało mu tych dwoje bohaterów jest prawdą, czy tylko wyimaginowaną, wydobytym z cienia wewnętrznym niepokojem, rzeczywistość zmodyfikowaną.\nBez wątpienia to powieść bardzo nietypowa, która od pierwszych wersów intryguje, zadziwia niecodzienną polszczyzną, taką, której w dzisiejszej rzeczywistości prawie się nie używa, ciętym językiem, lekkim stylem i iskrzącą niemal fabułą, której główną ścieżką jest właśnie wątek tej jakże uzupełniającej się miłości. Pod metaforycznym tytułem kryje się zaś wiele znaczeń, które czytelnik rozszyfruje każdy na swój sposób. A po lekturze zadamy sobie wiele pytań o jego zasadność, bo bestia kryje się w każdym z nas. Zbudzona gdzieś z dna serca roszcząca sobie prawa do naszych bezwzględnych zachowań, wahań psychicznych, rozchwianych emocjonalnie wyobrażeń.\nMądra, zmuszająca do głębszych refleksji książka, która bardzo Was poruszy i wierzę, że zostanie z Wami na bardzo długo. Szczerze polecam!\nZa możliwość zapoznania się z treścią książki przed premierą, rekomendację, dziękuję:\n- października 31, 2017 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nZaproszenie na spotkanie autorskie z Reginą Brett :)\nW tym roku, po trzech latach po ostatnim tytule, Regina Brett powraca do Polski z nową książką. „Kochaj. 50 lekcji jak pokochać siebie, swoje życie i ludzi wokół” – to bardzo osobista, wyjątkowa książka Reginy. Autorka dedykuje ją „wszystkim zranionym, wszystkim, którzy kochają zranionych oraz tym, którzy są nieświadomi własnych ran” – więc tak naprawdę nam wszystkim. Chce, aby każdy po przeczytaniu tej książki pokochał siebie, swoje życie i otaczających cię ludzi.\nPragnę, żebyś i ty ze wszystkich sił pokochał siebie, swoje życie i otaczających cię ludzi."\n- października 31, 2017 1 komentarz: Linki do tego posta\nTrzeci cykl literacko - kulturalny. Opowiedz, jakim jesteś czytelnikiem i wygraj :)\nNastał nostalgiczny czas, wypierany często przez słotę za oknem, dlatego też aby Wam go umilić, mam dla Was propozycję. Rozpoczynamy trzeci cykl literacko – kulturalny. Miałam zrobić już to we wrześniu, ale jakoś w ogóle nie miałam nastroju. Trzecia część cyklu będzie dotyczyła tego, czego szukacie w literaturze.\nTak, były hasła promujące czytelnictwo, były najczęściej popełniane grzechy językowe, teraz przyszedł czas na coś przyjemniejszego. Opowiedzcie mi, jakimi jesteście czytelnikami. Czego szukacie w literaturze, książkach? Jak zmieniały się Wasze gusty czytelnicze? Czy jesteście im wierni? Każdy z nas jest inny i co innego czyta. Niekoniecznie mam na myśli tylko prozę. Może są wśród Was osoby, które kompletnie mnie zaskoczą? Chciałabym znać Wasze historie czytelnicze. Jakimi jesteście czytelnikami? Wybrednymi, czy raczej nie gardzicie żadnym gatunkiem?\nOpowiedzcie mi o tym.\nNa ten temat wypowiadacie się w komentarzach pod tym postem do 04 marca 2018 r. do godz. 23:59\nZwycięży najciekawsza odpowiedź. Jeśli będzie ich dużo i będę miała problem z wyłonieniem jednej osoby, poproszę jak zawsze moich niezależnych znajomych, na których nigdy się nie zawiodłam, mogłam liczyć na ich zdanie i opinię. Oczywiście odbędzie się to na zasadzie przyznawania punktów. Czymś będę musiała się podeprzeć, ale i tak, mam nadzieję, że zdecyduje tylko i wyłącznie moje zdanie.\nUdostępnijcie post konkursowy u siebie. Będzie mi miło, jeśli polubicie mój profil faceboowy, jeśli jeszcze nie lubicie.\nNagrodą są gadżety widoczne na zdjęciu poniżej, których sponsorami są: Wydawnictwo Literackie Białe Pióro (torba bawełniana i zakładki), Anna Sakowicz (książka "Żółta tabletka plus" z dedykacją) oraz ja (dowolnie wybrane dwa kolory zakładek i kartka z pozdrowieniami z Borów Tucholskich). Nagrodę wyślę również ja.\n- października 30, 2017 5 komentarzy: Linki do tego posta\n„www.john” Edyta Kulczak. Refleksja liryczna i czułość poezji pełnej metaforycznych zestawień czasoprzestrzeni...\nDo moich rąk trafiają tomiki wyjątkowe, takie, które degustuje się z przyjemnością, wytwarzając przy tym niespożyte ilorazy niejednoznacznych obrazów i inspiracji. Tak jest za każdym razem, kiedy pani Edyta Kulczak dzieli się ze mną swoją subtelną, pełną wyrafinowanego gustu poezją, która za każdym razem również stanowi dla mnie źródło dowodów, jakoby poezja była wciąż otwartą księgą, odsłaniała swoją uniwersalność i ponadczasowość, ale przede wszystkim budzi głębsze refleksje i pokazuje, że w tym temacie jeszcze nie wszystko zostało powiedziane.\nNajnowszy tomik poetki wychodzi naprzeciw nowatorskim pomysłom i współczesnemu czytelnikowi, który już dzięki samemu tytułowi zainteresuje się jego treścią. O pomyśle na Johna, autorka wspominała już szybciej, przy okazji naszego spotkania. Ta przypadkowa i zupełnie niewinna rozmowa dzięki komunikatorowi komputerowemu stała się przytykiem do tego, by stworzyć Johna na potrzeby wierszy, a mówi o tym chociażby wiersz otwierający tomik „kim jest John”: „czas i przestrzeń nie liczą się dla Johna/ miesza noc z dniem z grubsza mówiąc/ idzie spać gdy ja wstaję/ może być wszędzie albo nie istnieć w ogóle/ wypatruję go na globusie w Vancouver/ czasem za oknem gdy sąsiad wsiada do auta/ powiększam do maksimum zamykam do zera/ badam każdy piksel jego ust oczu nóg rąk [...]”\nA więc osoba Johna jest całkowicie fikcyjna, a poetka bawi się słowem, by urealnić go, przedstawić jako prototyp ludzkiej jednostki. Dzisiaj świat fikcyjny, zamknięty w pudełkach sieciowych daje nam wszechstronność działań i jak się okazuje może być świetną inspiracją do tego, by stworzyć cykl wierszy poświęconych komuś, kto realnie nie istnieje, chociaż, gdyby przyjrzeć się temu z drugiej strony, takich Johnów może być wokół nas wielu, mnóstwo nawet. Takim Johanem może być tak naprawdę każdy z nas.\nKulczak żongluje słowem, za każdym razem stwarzając wokół odbiorcy swoisty charakterystyczny klimat. Opowiada mu o otaczającej rzeczywistości, wyrzuca z siebie żałości minionych, utraconych w niej chwil, roztrwonionych w pędzie współczesnego świata, próbuje stworzyć ich wzajemne relacje na potrzeby wyobrażeń o dopełnianiu się: „jesteśmy z Johnem znakomitym dopełnieniem/ pełnią – jak pozorne fragmenty nieba widziane z dołu/ ile rzeczy zdąży zrobić John gdy ja śpię jest ponad wyobrażenie/ rzeczy nadludzkich z innej perspektywy nieludzkich/ nie szukam go/ spotkaliśmy się poza czasem i przestrzenią/ nie wiemy gdzie ale taki obszar istnieje/ obejmujemy sobą cały czas zakrzywiamy przestrzeń/ jakby równoważnia jednej i drugiej strony była z gumy/ aby się dotykać”.\nJest w tej poezji pewien bliżej nieokreślony rodzaj zachwytu, taki enigmatyczny, bo chociaż John nie istnieje, tak naprawdę różnych zależności i cech jego charakteru można doszukać się w każdym z nas. Świat przedstawiony w każdym z tych wierszy jest podobny do tego, w którym żyjemy. A sam John? No cóż. Można się z nim spotkać, porozmawiać. Rodzaj przyjaciela, bliskiej osoby, czy uczuciowo związanej jednostki, z którą dzielimy swoje życie? Niech John dla każdego będzie tym, kim chce by był, bo wierzę, że tak właśnie będzie. Każdy czytelnik otworzy swoje serce z nieco innej perspektywy na Johna i jego świat.\nPod tym dosyć oryginalnym tytułem poetka ukryła poezję wyważoną, pełną mądrości życiowych, poezję wolną od krzykliwych haseł, jakichś patetycznych zwrotów, to poezja subtelna, bardzo kobieca, pełna skrywanych uczuć, wysublimowana, z gorącym wyznaniem miłości, delikatnymi pocałunkami, poezja osobista, ale niezwykle sugestywna, którą należy się rozkoszować po wierszu.\n„www.john” Edyty Kulczak polecam wszystkim, którym nie jest obojętny szacunek dla słowa, metaforyczny wymiar znaczeń, obrazy namacalne, a jednocześnie liryczne i enigmatyczne, urzekające wiarygodnością. To poezja wysublimowana, której wymiar i znaczenie merytoryczne zmuszają za każdym razem do głębszej refleksji.\nZa tomik z piękną dedykacją, dziękuję autorce\n- października 30, 2017 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nPociągiem, autobusem... byleby tylko spotkać się ze swoimi czytelnikami... Relacja ze spotkania autorskiego z Krystyną Mirek\nMiniony poniedziałkowy wieczór, 23 października spędziłam na cudownym spotkaniu z kobietą pełną pasji, radości życia. Wróciłam z niego naładowana tak pozytywną energią, że mogłabym góry przenosić. Teraz, kiedy poznałam panią Krysię Mirek, zawsze w chwilach kryzysowych będę wspominała jej słowa, by szczęście złapać za nogi i przygwoździć do podłogi, jeśli nie chce siedzieć koło nas dobrowolnie i współpracować z nim, bo to jest ważne – współpraca ze szczęściem.\nNa próżno szukać jakichkolwiek informacji o pani Krysi, bo autorka strzeże swojej prywatności skrzętnie i z poszanowaniem decyzji bliskich. Debiutowała w wieku prawie czterdziestu lat. Wcześniej pracowała jako nauczycielka języka polskiego w gimnazjum. Przez ten czas, gotowa powieść cierpliwie czekała w szufladzie, by wreszcie została z niej wyjęta i wysłana do wydawcy. Jednak, nim to nastąpiło, pani Krystyna była sceptycznie do tego pomysłu nastawiona. Wreszcie uległa namowom męża i wysłała. Za wszelką cenę chciała udowodnić mężowi, jak bardzo się myli, że nikt tej powieści nie wyda. Odpowiedź przyszła zupełnie inna. Dlatego pani Krystyna za wszelką cenę na spotkaniach podkreśla, jak często kobiety są wrogami dla samych siebie, blokując swoje marzenia. Wystarczy zaryzykować, podjąć taką a nie inną decyzję. Wtedy mogą się spełnić wreszcie marzenia.\nNa spotkaniu autorka bardzo często podkreślała, jak ważną rolę w Jej życiu pełnią czytelnicy, którzy nie tylko kupują, ale i wypożyczają Jej książki. To przecież od nich zależy, czy będzie autorką, po której książki sięgać będzie wielu czytelników. A tak właśnie jest. Dowodem może być chociażby wysoko uplasowana powieść, której premiera przypada w listopadzie „Światło w Cichą Noc” - już otrzymała status „bestsellera”. To czytelnicy są Jej siłą napędową i dają mnóstwo pozytywnych wrażeń. Nie ma chyba lepszej nagrody dla autora niż usatysfakcjonowani czytelnicy, dzielący się swoimi wrażeniami z innymi. Do takich czytelników często dojeżdża publicznymi środkami transportu. Autobusem, pociągiem, w miejsca, których często nie znajdzie się na mapie, bo czuje się wobec nich zobowiązana, by spojrzeć im w oczy, porozmawiać, wysłuchać co mają do powiedzenia. Właśnie Krystyna Mirek jest najchętniej zapraszaną autorką na spotkania z czytelnikami w bibliotekach.\nInspiracje czerpie z życia. Potrafi otworzyć szeroko drzwi wyobraźni, wejść do świata bohaterów i podglądać ich życie przenosząc je potem na kartki swojej opowieści. Pierwszymi czytelnikami i recenzentami są najbliżsi, których sposób spojrzenia na pewne opisywane problemy są niezwykle ważne, wtedy może je po prostu skonfrontować i nanieść ewentualne poprawki, dopiero potem odsyła powieść wydawcy.\nNa spotkaniu padło kilka interesujących pytań, całość przebiegała w bardzo klimatycznej, wyjątkowej atmosferze, która napełniła mnie ogromną dozą optymizmu. Pani Krysia z chęcią opowiadała o swoich doświadczeniach nauczycielki, o pułapkach czyhających na nas w sieci, o swoich bliskich, którzy są dla niej najważniejsi i codziennie poświęca czas na pielęgnowanie wspólnych chwil razem. Podkreślała, że niczego w życiu nie żałuje, że decyzja o porzuceniu życia zawodowego na rzecz pisania, póki co była jedną z najlepszych.\nDziękuję paniom z gostycyńskiej Biblioteki za możliwość uczestnictwa w tym jakże cudownym spotkaniu, które wspominam z sentymentem. Anna Mejrowska była przygotowana do spotkania bardzo profesjonalnie, zaś pani Krystyna nie stwarzała żadnych barier na linii czytelnik – autor. Sympatyczna, uśmiechnięta, życzliwa, ciekawa swoich słuchaczy i tego, co mają zapisane w oczach. Takie spotkania to ja lubię!\n- października 29, 2017 Brak komentarzy: Linki do tego posta\n„Wejrzenia” Jerzy Lucjan Woźniak. Poezja, którą wa...\nWyniki konkursu z książką "Bez wytchnienia" Michał...\n„Jutro będzie normalnie” Agnieszka Lis. Nic nie je...\n„Kolonia Marusia” Sylwia Zientek. Trudna, sugestyw...\n[Rekomendacja] „Brzydal i bestia” Wojciech Hrehoro...\nZaproszenie na spotkanie autorskie z Reginą Brett ...\nTrzeci cykl literacko - kulturalny. Opowiedz, jaki...\n„www.john” Edyta Kulczak. Refleksja liryczna i czu...\nPociągiem, autobusem... byleby tylko spotkać się z...


Gra CV - Cena & opinie - Gameonstore.pl\nZastanawiałeś się kiedyś, kim byłbyś, gdyby Twoje życie potoczyło się inaczej? Jak wyznaczyłbyś swoją drogę, gdyby wszystko zależało od Ciebie? Może pozostałbyś iluzjonistą lub podróżował po świecie? A może pociąga Cię świat pokaźnego biznesu i Twoim celem jest zarobienie miliona dolarów? W grze "CV" wszystko jest możliwe: wymarzona praca, świeże relacje i umiejętności... Możesz zostać, kim jedynie chcesz! Buduj swoją historię krok po kroku – na końcu gry uzyskasz unikatowy układ kart: swoje curriculum vitae. Gracz, który najlepiej zrealizuje życiowe plany, zostanie zwycięzcą. Niezwykła, wciągająca fabuła Niezliczona liczba kompilacji kart w CV 85 kart – każda z wyjątkową, przepiękną ilustracją! W dzieciństwie zagrałeś kartę "Pierwsza Miłość"? Staje się dość prawdopodobne, iż będziesz mógł dzięki temu pozyskać kartę "Dziecko". Czasami tak bywa w życiu, prawda? A może zamiast "Dziecka" będzie "Małżeństwo"? Każda z tych kart co rundę daje Ci przeróżne rodzaju symbole, które bezpośrednio odnoszą się do rzeczywistości. Dziecko, dla przykładu, to koszt jednego symbola pieniędzy, które daje nam jednocześnie relację jak i szczęście. W grze znajdują się karty zróżnicowanego wykorzystania. Niektóre z kart pokaźniej od innych, pozwalają nam na rozwinięcie swego CV. Dla przykładu "Trening Fitness". Chyba wszyscy się zgodzimy, że trenujący udoskonalone zdrowie, wygląd i jakoś tak, lepiej im się w życiu wiedzie? podczas rozgrywki możemy też napotkać na karty szczęścia i pechu. Gdy na kostkach rzucimy 3 symbole szczęścia, możemy dobrać dowolną kartę bez ponoszenia jej kosztu. Za 3 symbole pecha, musimy odrzucić ze swojego CV dowolną kartę. Na szczęście to my wybieramy co nam się przytrafiło. Te kilka kart to wyłącznie mały wycinek przeróżnych życiowych sytuacji które mogą się zapisać w naszym CV. W każdej partii w inny sposób, tworząc wyjątkowy układ kart – naszą życiową historię. CV to perfekcyjne połączenie pomiędzy fabularną, dostępną otoczką a mechaniką. Jest to gra w którą bawić się będą jednocześnie nowicjusze planszowi, jak i wyjadacze.\nZdjęcia Gra CV\nBrak opini dla Gra CV.\nBrak instrukcji dla Gra CV.\nŻabki wkraczają do gry!W głębokim stawie, gęsto porośniętym liśćmi lilii wodnych, żyje stado barwnych żab. Od czasu do czasu żabki urządzają wyścigi. Po drodze czyhają jednak najróżniejsze...\nRekin Szybka Gra Rodzinna Szybka gra gwarantująca niesamowite emocje Twoim celem jest pomóc znikomym rybkom umknąć złym drapieżnikom. Wygrywasz, jeśli jako pierwszy dotrzesz jedną ze swoich rybek...\nW Spytown grasuje mafia. Bandyci terroryzują miasto i jego mieszkańców. Są znakomicie przygotowani, działają w pełnej tajemnicy. Policja przystępuje do kontrataku. Do Spytown wysyła swych...\nSznurki i dziurki to wyszywanki bez wykorzystania igły. Prosta gra, której celem jest przewlekanie sznurka poprzez dziurki na obrazku. Gra nadzwyczajnie pasuje dla najmłodszych, rozwijając ich...\nperfekcyjna wyprawa do krainy baśni, gdzie razem z Kopciuszkiem przeżywamy jego przygody. W zależności od wskazań kostki uzyskujemy spowalniające nas zadania albo upraszczające nam drogę...\nJuż od 15,74 PLN\nJeli chcesz, aby ortografia nie sprawiaa Ci kopotw zagraj z nami.Wzrokowe zapamitywanie pisowni trudnych wyrazw to klucz do opanowania ortografii. Dlatego w grze odnajduj si ilustracje wyrazw,...\nJuż od 22,74 PLN\nJuż od 52,49 PLN\nProsta gra edukacyjna polegająca na wyszukiwaniu obrazków i układaniu ich w pary zgodnie z kluczem umieszczonym na obfitych tablicach. Gra ćwiczy koordynację wzrokowo-ruchową u dzieci. W pudełku...


AK-47 | Popkiller\ndodano: 2020-05-26 02:01 przez: Mateusz Natali (komentarze: 0)\n„Źródło” jest kolejnym rozdziałem w mojej twórczości.\nTo opowieść o głębokim połączeniu z duchem, której towarzyszyło kilka lat mistycznych doświadczeń, wglądów, wiecznego umierania i narodzin by wyrazić Źródło.\nWszystkie te doświadczenia tworzą wspólną całość, jaką jest ten album.\n- Minimalistycznie, dobitnie, od autora.\ndodano: 2016-04-11 11:03 przez: Krystian Krupiński (komentarze: 0)\nPrzedstawiamy trzeci klip zwiastujący premierę albumu "Fundament" warszawskiej grupy Proforma wydanego nakładem wytwórni Samad Records. Album składa się z 19 utworów, w pełni wyprodukowanych przez dwóch członków Proformy – Warszawskiego i HCP oraz duet producencki Quadeloope. Gościnne zwrotki dograli m.in. AK-47, Badocha i Mendoza.\nProforma, badocha, AK-47\ndodano: 2016-03-22 20:00 przez: Krystian Krupiński (komentarze: 0)\nPrzedstawiamy teledysk warszawskiej grupy PROFORMA z gościnnym udziałem AK-47 promujący album „FUNDAMENT” , którego premiera odbędzie się 10 kwietnia. Muzykę do utworu „Też masz prawo do zwycięstwa” wyprodukował HCP (Proforma), zdjęcia i montaż to dzieło GRZ Videos. LP „ Fundament” warszawskiego duetu jest kompilacją klasycznego rapu opartego na przemyśleniach dotyczących otaczającej ich rzeczywistości podaną na klasycznych, brudnych bitach. Preorder możecie zamówić poprzez sklep Samad Records (link poniżej).\nAK-47 "Jeden Krok" - teledysk\ndodano: 2015-08-05 13:00 przez: Krystian Krupiński (komentarze: 1)\nZapraszamy do obejrzenia nowego teledysku AK-47 zrealizowanego do utworu “Jeden Krok”, który został wyprodukowany na potrzeby projektu patriotycznego “Z podwórkowych historii”. Utwór dedykowany jest poległym Bohaterom w Powstaniu Warszawskim.\ndodano: 2013-09-20 12:00 przez: Maciej Sulima (komentarze: 0)\nParę dni temu swoją premierę miał album "Autopsja" autorstwa AK-47, który został wydany nakładem Proper Records. Ponadto prezentujemy klip z tej płyty do numeru "Gorillo in the jungle", w którym gościnnie na mikrofonie można usłyszeć Jano ze składu Polska Wersja. Video zostało zrealizowane przy współpracy Ignacego Matuszewskiego oraz Konrada Olszewskiego. Za aranżację muzyczną kawałka odpowiada francuski beat-maker MSB. Te niesamowite bity nadały utworowi nostalgiczną barwę muzyczną. Dziękuję też Ignacemu i Konradowi. To dzięki nim każdy mój teledysk jest jedyny w swoim rodzaju - mówi AK-47. Z klipem możecie zapoznać się w rozwinięciu.


Dobre kosmetyki dla Twojej skóryNiższe nakłady, lepszy druk. Poligrafia ogółemKilak rad odnośnie suplementówCzysty dywan - nieosiągalne?Nie dla tradycjonalistówJak oszczędzić na energii elektrycznej?Zęby ważna rzecz, gdzie je leczyć?Szybalski-stomatologia.plCodzienność geodetyZabawki na prezentO sprzątaniuKrótki opis reklamy mobilnej i outdoor dla przedsiębiorcówWirtualne, czy tradycyjne?Jak wybrać biuro tłumaczeń? 10 statements about how to choose a chauffeur that should never fall Prestiżowa podróżO kostce, budowie domu i wykończeniu ogroduKilka ciekawych rzeczy o myjniach samochodowychSzkolenia bhp onlineSłów kilka o suplementach i treninguJak zamontować panele fotowoltaiczne. Kilka poradOutsourcing BHP WarszawaDobre i złe praktyki tłumaczy. Krótko o tłumaczeniach.Dekoracyjne panele ścienneO ekologii - przydomowe oczyszczalnie ściekówWysoki standard - prestiżowe przewozyFrezowanie CNCCzy masz możliwość naprawić ekspres do kawy?Kwestia wyboru DJ'aRomantyczne wakacje?Hiszpania!


Wiele dróg w Złej Wsi. Wszystkie złe? Sąsiedzka wojna pod Bydgoszczą - plus.nowosci.com.pl\nWiele dróg w Złej Wsi. Wszystkie złe? Sąsiedzka wojna pod Bydgoszczą\nFot. Facebook Niedziela, 7 czerwca. Sąsiedzi pana Jacka pikietują zamkniętą na kłódkę bramę na drodze przez jego posiadłość w Złej Wsi\nZwabiła mnie tu alarmująca wieść: pewien bogacz zamknął drogę, przy której ma rezydencję, pozbawiając resztę mieszkańców wsi dojazdu do gospodarstw. Z moim przewodnikiem umówiłem się w Trzęsaczu. Razem już serpentynami zjeżdżamy ze skarpy. W pewnej chwili z głównej drogi trzeba ostro skręcić w lewo. Przejeżdżamy kilkaset metrów świeżą nitką asfaltu. Dalej nie da rady. Drogę zamyka wysoka brama, zamknięta na kłódkę.\nPodzielona droga w Złej Wsi:\nOdbijamy w błotnistą drożynę. Jedziemy najpierw w stronę wiślanego wału, potem łąką. Po drugiej stronie łąki, przy rozlewisku starorzecza, czeka na nas grupka ludzi. Spodziewałem się spotkać zabiedzonych rolników. Moi gospodarze prowadzą mnie jednak nie do chałupy, tylko do dwóch pięknych i rozległych posiadłości, leżących po sąsiedzku - z basenem, kortem tenisowym, winniczką na stoku.\nPan Zbyszek, najstarszy z oczekujących mnie ludzi, wręcza mi dwie strony maszynopisu, zatytułowane: „Opowieść zza bram Krainy Dolnej Wisły”. Nie jest to jednak próba literacka, tylko memoriału, bez adresata, podpisanego: „Mieszkańcy Złej Wsi w gminie Dobrcz”. Ten sam memoriał znajdę później na stronie fejsbukowej o równie literackiej nazwie: „Uwięzieni w Dolinie Dolnej Wisły”.\nGdy spotykam się z mieszkańcami Złej Wsi, temat ich „uwięzienia” zdążył już obiec całą Polskę. Dzień wcześniej materiał na ten temat ukazał się w Polsacie News.\nNastępnego dnia, gdy spotkam się z panem Jackiem, sprawcą niedoli goszczących mnie dziś ludzi, usłyszę: - Czy to nie manipulacja podpisywać pismo „mieszkańcy Złej Wsi”, gdy naprawdę chodzi o interes kilkorga osób z jednej rodziny i kilkorga innych osób, w części też rodzinnie powiązanych?\nTrzy dni później, gdy rozmawiam z Andrzejem Berdychem, wójtem gminy Dobrcz, usłyszę z kolei: - Z tego zrobiła się już sprawa polityczna…\nWróćmy do spotkania na łące. Wśród witających mnie, oprócz pana Zbyszka, bydgoskiego przedsiębiorcy, jest jego żona, syn (oboje też w biznesie) i synowa. Posiadłość po jednej stronie drogi należy do głowy rodu i jego żony. Po drugiej mieszkają syn, synowa i ich dwoje dzieci. Jest z nami też pani Grażyna, jedyna autochtonka w tym gronie. I jest wreszcie pani Ewa, była wojewoda, działaczka PSL, a prywatnie matka pana Marcina, zamożnego rolnika. Ten na spółkę z kuzynem ma tu pięć hektarów ziemi, na której wiosną dojrzewają truskawki, później kukurydza. Pani Ewa sprawia wrażenie nieformalnego doradcy pozostałych.\nDroga pomiędzy posiadłościami pana Marcina i jego syna skręca w stronę wiślanej skarpy - zrazu łagodnie, potem niemal pionowo. Wkraczamy na odcinek z urwiskiem po jednej stronie. - 370 metrów długości, różnica poziomów 43 metry, maksymalnie 17-20 proc. spadku - z pamięci recytuje pan Zbyszek.\nStromizna to odcinek drogi gminnej nr 113, formalnie drogi dojazdowej do wszystkich nieruchomości, które należą do goszczących mnie ludzi, praktycznie porzuconej przez Boga i ludzi wiele lat temu. Widać jednak, że ktoś tu działał ciężkim sprzętem, i to niedawno. Z początku podjazdu zniknęły krzewy i drzewa - w tym spore dęby, klony i jesiony. Skarpa co jakiś czas się osuwa -w tym miejscu ostatnio ponoć w latach 1978 i 1982. Krzewy i drzewa zapobiegały osuwiskom. Kto je wyciął? Krzewy - ludzie wójta, poszukując wśród chaszczy słupków granicznych drogi. Kto wyciął drzewa? Mieszkańcy Złej Wsi mówią, że nie wiedzą.\nPan Jacek wita mnie z butelką mleka w ręce. Na butelce… smoczek. Prowadzi mnie do zagrody z alpakami. Wśród nich jest maleństwo. - Przyszło na świat 1 czerwca - opowiada. - Kilka dni później pod bramę przyszła pikieta. Narobili hałasu. Matka maleństwa się wystraszyła i przestała karmić. Teraz ja to muszę robić…\nPan Jacek i jego alpaki:\nZastanawiam się, czy to nie pokazówka dla dziennikarza. Może trochę. Ale pan Jacek musi naprawdę kochać zwierzęta. W jego prywatnym zoo żyje teraz około setki czworonogów z całego świata, głównie kozy, osły, alpaki i daniele - w tym bardzo rzadkie gatunki. Zwierzęta mają sporo miejsca, są zadbane i odkarmione. To do tego zoo nawiążą demonstranci, którzy 7 czerwca pikietowali bramę w więziennych strojach, z transparentami „Nie róbcie z nas zwierzyńca” i „Zwróćcie nam godność”.\nGodność jest ważna w tym sporze, kto wie, czy nie ważniejsze niż pieniądze. Pan Jacek kupił nieruchomość przed dziesięcioma laty, na licytacji komorniczej, i przeprowadził się tu z Fordonu. Posiadłość z domem w stylu dworu w Soplicowie urządzał wcześniej prezes firmy Oktan, skazany za przekręty. Niedokończoną inwestycję oszacowano wtedy na 1,4 mln zł i pisano, że potrzeba drugie tyle, by ją ukończyć. Pan Jacek to zrobił. Ma 50 lat. Imał się wielu interesów, wspinał po wysokich górach. Dziś, jak przyznaje, żyje z wynajmu nieruchomości, m.in. na terenach po Zachemie. Zoo to bardziej jego hobby, na terapię z alpakami zaprasza dzieci z zespołem Downa.\nHałas straszył zwierzęta\nDlaczego dwoma bramami zamknął drogę, płaską i utwardzoną? Powodów podaje kilka. Rolnicy ciężkimi maszynami niszczyli asfalt, który sam położył. Hałas straszył zwierzęta. Przy otwartej drodze nie mógł przepędzać zwierzyńca na pastwisko po drugiej stronie drogi.\nŻadna ze stron w sporze nie kwestionuje, że droga przebiega przez prywatny grunt pana Jacka i w ewidencji dróg publicznych nie figuruje. Powstała za czasów, gdy gospodarował tu prezes Oktanu. Pan Jacek twierdzi więc, że nie złamał prawa. Mało tego, nie zachował się jak egoista, bo zaoferował wszystkim zainteresowanym klucze do bram. Służby (policja, straż pożarna, pogotowie ratunkowe, wywóz śmieci) otrzymały klucze za darmo. Pozostałym zaproponował umowę. Korzystanie z przejazdu wycenił na 200 zł miesięcznie. Wyznaczył też 300-złotową karę za złamanie trzystronicowej umowy.\nDla sąsiadów są to warunki nie do przyjęcia. - Mamy biegać z kluczem prawie kilometr, gdy przyjadą goście, listonosz czy kurier? - kontruje pan Zbyszek.\n- Pan Zbyszek jest właścicielem firmy produkującej bramy. Niech się dorzuci do siłowników i oprogramowania, które pozwoli otwierać bramy na pilota. Co to dla niego? - rekontruje pan Jacek.\nWłaściciel zoo twierdzi, że stał się ofiarą hejtu w internecie, w tym na oficjalnej fejsbukowej stronie gminy. Na dowód pokazuje mi posty, w którym nazywany jest „stręczycielem”. Chyba jednak czuje, że zamknięcie bram przed sąsiadami stawia go w nie najlepszym świetle, bo w maju postanowił sam zapłacić firmie za odrestaurowanie karkołomnego odcinka drogi 113, biegnącego na skarpę. Czy to ta firma wycięła tam drzewa? Pan Jacek zaprzecza, mówiąc że sąsiedzi oprotestowali jego pomysł i drogowcy nie ruszyli z robotą.\nDroga, którą chce iść władza\nNajbardziej emocjonującym punktem mego pobytu we włościach pana Jacka są poszukiwania drogi gminnej, wytyczonej w latach sześćdziesiątych i zaewidencjonowanej, której część miała przebiegać przez grunty kupione przez niego na licytacji. Droga ta, zdaniem sąsiadów pana Jacka, w odległej przeszłości miała się wić pomiędzy częściowo niezamieszkałymi dziś gospodarstwami i dochodzić do drogi 113. Pan Jacek twierdzi natomiast, że droga ta nigdy nie powstała. Ba, wskazywane przez wójta numery działek nie figurują w księgach wieczystych! W poszukiwaniu śladów drogi brodzimy po podmokłym, spadzistym terenie, w sięgających szyi pokrzywach. Śladów nie odnajdujemy.\nFormalnie droga ta jednak istnieje. I tą drogą zamierza pójść wójt Berdych. Już nawet poszedł, składając pozew o wydanie przez pana Jacka działek, przez które biegnie fikcyjna droga. Zajmie się tym sąd. Prokuratura z kolei być może zajmie się nielegalną wycinką drzew na skarpie.\nPorządna odbudowa dróg w tej okolicy jest albo nierealna, albo pochłonęłaby fortunę. Wójt zamierza więc także wystąpić do wojewody o przejęcie wyasfaltowanego odcinka pomiędzy bramami na terenie pana Jacka na podstawie procedury ZRiD (zajęcie nieruchomości pod inwestycje publiczną za odszkodowaniem). Ale i to wymaga nakładów. 30 czerwca w programie sesji Rady Gminy Dobrcz znajdzie się projekt uchwały o przekazaniu na ten cel 70-80 tys. złotych. A byłyby to jedynie pieniądze na pokrycie kosztów dokumentacji, w którą trzeba uzbroić pismo do wojewody.\nW sporze tym nie ma na razie widoków na kompromis. Może ciągnąć się latami. Ile ostatecznie pochłonie pieniędzy?


25-lecie PZC Lubenia – Caritas Diecezji Rzeszowskiej\n25-lecie PZC Lubenia\nHome > Zespoły > Parafialny Zespół Caritas > 25-lecie PZC Lubenia\nW niedzielę 19 stycznia 2020 roku w uroczystość Patrona Diecezji – św. ks. bpa Józefa Sebastiana Pelczara, Parafialny Zespół Caritas Parafii św. Urszuli w Lubeni świętował jubileusz 25-lecia swojej działalności.\nUroczystej sumie przewodniczył dyrektor diecezjalnej Caritas ks. Stanisław Słowik. Koncelebrowali: ks. prałat Michał Szuma, proboszcz, ks. Tomasz, były wikariusz oraz kaznodzieja ks. dr Piotr Potyrała, wicedyrektor Caritas, który powiedział m.in.:\nKiedy wspólnie świętujemy 25-lecie działalności Parafialnego Zespołu Caritas, dziękujemy Panu Bogu za tych wspaniałych ludzi, którzy pracują dla Jezusa, jak również na wzór naszego Patrona św. bpa Józefa Sebastana Pelczara idą do chorych, samotnych, ubogich, aby nieść im światło miłości, dziękujemy za tych wspaniałych członków PZC, (…) którzy idą do innych, aby pochylić się nad ich problemami. Ilu ludziom w ciągu tego ćwierćwiecza pomogliście, w ilu akcjach uczestniczyliście, ile modlitw ofiarowaliście w intencji biednych, bezdomnych, zagubionych, niepełnosprawnych. Kiedy trzeba przygotować pomoc na święta dla potrzebujących wy działacie, gdy trzeba odwiedzić przykutego do łóżka staruszka, wy idziecie, kiedy trzeba pomóc jakiejś biednej rodzinie, która znalazła się w trudnej sytuacji losowej wy pomagacie wspólnie z Ks. Proboszczem. Wy niesiecie tym ludziom miłość, bo wy w tych ludziach dostrzegacie cierpiącego Chrystusa i w ten sposób wypełniacie słowa Pana Jezusa z dzisiejszej Ewangelii.\nPo Mszy świętej dyrektor Caritas w imieniu Biskupa Rzeszowskiego wręczył przewodniczącej PZC Danucie Jodłowskiej okolicznościowy dyplom z błogosławieństwem.\nDruga część jubileuszu odbyła się w domu kultury. Zaproszonym gościom został przedstawiony spektakl Bożonarodzeniowy, ubogacony pięknymi kolędami w wykonaniu dzieci i młodzieży ze Szkolnego Koła Caritas i wolontariuszy ze Szkoły Podstawowej w Lubeni.\nW dowód wdzięczności, każda członkini PZC otrzymała od Pana Starosty Józefa Jodłowskiego czerwoną różę.\n19 stycznia 2020 at 21:30


Recenzja: "Feedback (i inne brzydkie słowa) : Dlaczego informacja zwrotna jest tak ważna i jak to robić dobrze" - Blog o zarządzaniu - Doradztwo i porady biznesowe - Jak zarządzać [Manager]\nRecenzja: „Feedback (i inne brzydkie…\nDzisiaj omówię lekturę dotyczącą feedbacku – pojęcia, które w korporacyjnej rzeczywistości jest odmieniane przez wszystkie przypadki, a mimo to nie zawsze dobrze rozumianego. Otóż, żeby feedback stanowił składnik skutecznego zarządzania i żeby miał sens – musi spełnić kilka wymogów.\nOmawiana przez mnie pozycja na na pewno jest potrzebna – w końcu prawie każdy uważa, że dobrze przekazuje informację zwrotną, ale mało który odbiorca jest w stanie to potwierdzić.\nPolski tytuł: Feedback (i inne brzydkie słowa) : Dlaczego informacja zwrotna jest tak ważna i jak to robić dobrze\nOryginalny tytuł: Feedback (and Other Dirty Words) : Why We Fear It, How to Fix It\nAutorstwo: M. Tamra Chandler (założycielka uznanej firmy konsultingowej PeopleFirm LCC), Laura Dowling Grealish (starsza konsultantka w PeopleFirm LCC)\nPolskie tłumaczenie: Magda Witkowska\nKsiążka jest krótka, pisana prostym, ale zwięzłym językiem. Przedstawione są ciekawe przykłady, a autorki starają się odnieść wiedzę do realnych sytuacji.\nW lekturze nie znajdziemy obszernych tłumaczeń teoretycznych z zakresu komunikacji czy zarządzania ludźmi. Nie ma też miejsca na rysy historyczne. Autorki nie starają się popisać wiedzą ogólno-menedżerską i trzymają się tematu. I całe szczęście! Dzięki temu dostajemy pewną esencję, wiedzę w pigułce.\nUczymy się spojrzenia na feedback przez pryzmat nowoczesnego, otwartego zarządzania. Jest prezentowany co prawda tylko jeden punkt widzenia, co może stanowić pewną wadę, jeżeli ktoś chciałby trochę mocniej zagłębić się w rozważania. Jednak dla celów szkoleniowych (czy też poradnikowych) taka forma jest optymalna. Pamiętać należy jednak, że lekturze (w zasadzie każdej) powinna towarzyszyć refleksja i wiedzę należy odpowiednio przetrawić. Nie powinniśmy więc z zapałem neofity stosować nowych nauk, tylko powoli wprowadzać zawarte w książce metody i dopasowywać je do swojej sytuacji.\nDla mnie wadę stanowił lekko przydługi i filozoficzny wstęp, ale może to dlatego, że też wiele podobnych pozycji czytałem. Jeżeli ktoś ma pierwszy raz styczność z przedstawionym przez autorki podejściem do zarządzania – może się okazać, że takie wprowadzenie w temat jest potrzebne.\nDowiesz się nie tylko jak prawidłowo przekazywać feedback, ale również jak się zachowywać, kiedy ktoś Ci takiego udzieli. Dowiesz się nawet jak (i dlaczego warto) o informację zwrotną zabiegać. Poznasz ciekawe modele, tak jak np. model CONNECT, o którym pisałem tutaj.\nOlbrzymią wartością jest jednak nie tyle wiedza „wykonawcza” czy gotowe schematy, ile samo podejście do komunikacji firmowej i zarządzania ludźmi. Książka burzy utarte (przestarzałe) wzorce i stanowi początek do skuteczniejszego działania.\nWiedza przedstawiona w dużej mierze jest oparta na badaniach czy fachowej literaturze. Z pewnością można uznać lekturę za zgodną z nurtem teoretycznym i dającą na tym polu wiele od siebie. Nie jest to jednak klasyczny podręcznik.\nOcena: Duża wartość teoretyczna.\nPozycja bez wątpienia stanowi dobry materiał szkoleniowy, a poprzez przykłady i scenki z życia ukazuje, jak wiedzę można użyć w praktyce.\nWarto dodać, że wiedza, którą przedstawiają autorski jest w znakomitej mierze pokłosiem ich własnych doświadczeń.\nKsiążka nie jest wolna od wad, ale jak już wskazałem – jest praktyczna i jednocześnie ma podstawy teoretyczne. Jest pigułką wiedzy i przedstawia nowoczesne spojrzenie na zarządzanie. Na pewno warto się z nią zapoznać.\nJeżeli masz problemy z udzielaniem feedbacku, jest to książka dla Ciebie. Jeżeli masz problemy z przyjmowaniem feedbacku – również sięgnij po tę pozycję.\nJeżeli chcesz być lepszym menedżerem, liderem, przywódcą – nie zwlekaj i idź do księgarni.\nNiby bym kupił i przeczytał, ale pewnie będzie 125 w kolejce.\nWiem jak to jest 😉 Sam mam w kolejce kilka pozycji, a przecież trzeba znaleźć czas. To jak nie ta to niedługo dodam recenzję książki o sprzedaży, która akurat jest prawdziwym must have.\nTo czekam jak must have 🙂\nMoże się uda w tym tygodniu. Dam znać oczywiście.


Używane Volvo V60 - 52 999 PLN, 174 626 km, 2014 - otomoto.pl\n52 999 PLN Cena Brutto\nlub od 799,64 PLN/mc Oblicz »\n2014 174 626 km Diesel Kombi\nSzczecińska 25B - 73-108 Morzyczyn, stargardzki, Zachodniopomorskie (Polska)\nZobacz więcej ofert tego sprzedawcy: 19\nPokaż mapę Zobacz więcej ofert tego sprzedawcy: 19\n13:17, 22 stycznia 2019 ID: 6051152838\nWitam, w ofercie do sprzedania PIĘKNE VOLVO V60 2.0 D3 w bardzo bogatej wersji wyposażenia R DESIGN !!! Rok produkcji XI.2013 Model roku 2014\nVolvo jest świeżo sprowadzone z Niemiec. Stan zarówno wizualny jak i techniczny BARDZO DOBRY! Wnętrze auta oraz powłoka lakieru w bardzo dobrym stanie! Lakier nie posiada znacznych zadrapań ani zarysowań.\nV60 wyposażone jest w niezawodny silnik diesla o pojemności 1984 cm3, 5 cio Cylindrowy. Dzięki wysokiemu momentowi obrotowemu oraz mocy 136 KM auto zapewnia doskonałe osiągi a przy tym jest bardzo ekonomiczne.\n- Kolor Czarna Perła !\n- Pakiet zewnętrzny R DESIGN\n- Pakiet wewnętrzny R DESIGN\n- Sportowa kierownica R DESIGN\n- Skórzana tapicerka połączona z Alcantarą R DESIGN\n- Zderzaki z dyfuzorami R DESIGN\n- Lusterka zewnętrzne R DESIGN\n- Oryginalne felgi aluminiowe Volvo 18'' R design\nCENA : 52.999 zł Auto przygotowane do Rejestracji ! Koszt Rejestracji 256 zł Kupujący zwolniony z opłaty skarbowej !\nKONTAKT: 504 - 666 - 693 -\nVolvo V60 Volvo V60 Automat/Świetne wyposażenie\nVolvo V60 Volvo V60 2.0 D3*Automat*Alu*Navi*2xPdc*Lift*Led*100%Bezwypadkowe*Gwarancja\nVolvo V60 Volvo V60 Volvo V60 D4 Drive-E Base Salon PL 1 Właściciel\nWróć do ogłoszenia Volvo V60 UNIKAT R DESIGN 2.0 D 136 PS! Navi Alcantara City Safety ALU 18 Serwis


Leczenie żylaków, leczenie przepukliny. Komórki macierzyste. Liposukcja - Toruń\nKomórki macierzyste - regeneracja twojego ciała\nInnowacyjna terapia komórkami macierzystymi w schorzeniach kręgosłupa\nSprawdź naszą ofertę badań\nZobacz kadrę lekarską\n20000 wykonanych zabiegów\nUsuń trwale nadmiar tłuszczu z Twojego ciała!\nLiposukcja (Redukcja tłuszczu)\nOperacje powiek i odstających uszu\nPaluch koślawy i palec trzaskający\nChirurgia jednego dnia jest sposobem leczenia zabiegowego, zapewniającego pacjentowi wykonanie zabiegu chirurgicznego w minimalnym czasie. Pacjenci przyjmowani na leczenie wypisywani są z oddziału w ciągu 24 godzin. Zanim jednak zakwalifikuje się pacjenta do wykonania zabiegu jest on konsultowany przez szereg specjalistów i poddawany serii badań diagnostycznych. Zabiegi w ramach chirurgii jednego dnia są wykonywane przy użyciu najnowocześniejszego sprzętu oraz wysoko wykwalifikowanego personelu.\nInnowacyjne leczenie komórkami macierzystymi


Pudlówka miękka szczotka z igłami ze stali nierdzewnej zakończonymi kulkami M - porównaj zanim kupisz\nPudlówka szczotka z igłami ze stali nierdzewnej Nasza pudlówka jest adekwatna dla wszelkich rodzajów sierści. Jej zagięte igły radzą sobie z podszerskiem, lecz także z likwidowaniem swobodnych włosów. Regularne wykorzystywanie tej szczotki pomoże zredukować linienie, zapobiegnie tworzeniu się kołtunów i sprawi, że sierść zwierzęcia będzie gładka i lśniąca.\nSzczotka jest wytworzona z bambusa i ma poręczny, przeciwpoślizgowy uchwyt. Dostępna jest w trzech rozmiarach. Wymiar znikomy – szerokość: 7 cm, długość: 5 cm Waga: 56,8 g przeciętny – szerokość: 9 cm, długość: 5 cm Waga: 64 g wymiar spory – szerokość: 12 cm, długość: 6 cm Waga: 81,2 g Bambus jest najszybciej rosnącą rośliną na świecie a zarazem najkorzystniejszym źródłem odnawialnym.\nKażdy produkt Bamboo Groom jest tworzony ręcznie, co daje gwarancję trwałości przez sporo lat. Nasze akcesoria do pielęgnacji sierści są umocnione dodatkową warstwą materiału, która sprawia, że szpilki nie wsuwają się z powrotem do główki szczotki (jest to wada wielu innych przyborów do czesania).\nDzięki ergonomicznemu kształtowi i przeciwpoślizgowym uchwytom, nasze szczotki, grzebienie i filcaki nadadzą się jednocześnie dla doświadczonych profesjonalistów, jak i do codziennej, domowej pielęgnacji.\n40zł Pudlówka miękka szczotka z igłami ze stali nierdzewnej zakończonymi kulkami M\nPudlówka miękka szczotka z igłami ze stali nierdzewnej zakończonymi kulkami S\nPudlówka szczotka z igłami ze stali nierdzewnej rozmiar M\nDroższe Marki BAMBOO GROOM


Pasja czym jest? | A Journey To Yourself | Duchowość | Spirituality | Blog |\nnapisane przez Agata Dzierżawa 20 lutego 2021 782 wyświetleń\nMasz w sobie potencjał twórczy, czyli kreatywność. Doznajesz impulsu do jej wykorzystania poprzez inspirację. Ale co pozwala Ci kontynuować wyrażanie siebie? Dlaczego tkwisz w procesie kreacji aż do ukończenia swojego dzieła? Co powoduje, że zatracasz się w akcie tworzenia? Co za siła pcha Cię w kierunku samorealizacji i pozwala wytrwać w Twoim działaniu?\nCzy kreatywność i inspiracja wystarczą artyście by stworzyć arcydzieło? Nie, potrzebna mu jeszcze pasja, która pozwala dokończyć to co zaczął. Kim byłby prawdziwy twórca bez pasji?\nDowiesz się czym jest pasja.\nZobaczysz jak kształtują się emocje na mapie świadomości.\nPasja, czym jest?\nMożna mówić z pasją, żyć z pasją i można również kogoś zabić z pasją.\nDefinicja pasji nie jest prosta i ciężko ją znaleźć. Bardzo często mylona jest z hobby, a to nie to samo. Słownik języka polskiego mówi, że pasja to głębokie zaangażowanie i zainteresowanie czymś, co bardzo lubisz robić. Gorliwość, zapał, entuzjazm, pociąg, zamiłowanie, ale również złość, wściekłość, furia, amok i szał. Silna i trudna do opanowania emocja.\nSamo słowo pasja pochodzi od łacińskiego słowa „passio” oznaczającego cierpienie. Włoskie słowo „passionato” oznacza zaś namiętność. Francuskie słowo „passion” to uczucia, afekty, emocje, sentymenty, miłość i zakochanie. A więc pasja to gotowość na cierpienie za coś, co kochasz.\nW języku angielskim istnieje również słowo „com-passion” oznaczające współczucie, czyli gotowość do cierpienia z innymi.\nStąd zrozumiałe, dlaczego słowem pasja określa się także mękę Chrystusa. Cierpieć i być ofiarą to jedno, ale cierpieć i zostać zwycięzcą to kwintesencja człowieczeństwa.\nMożna więc wywnioskować, że pasja to trudno do zdefiniowania siła, która trwale wiedzie Cię poprzez cały wachlarz emocji począwszy od cierpienia po miłość.\nPasja to coś co płynie prosto z Twojego serca, a nie z rozumu.\nTo błysk w oku i żądza działania. Czasem jest więc czymś irracjonalnym i nie mającym logicznego uzasadnienia. Czymś, co karmi Twoją duszę i wypełnia Cię energią życiową. To coś, co, kiedy robisz, to czujesz, że żyjesz pełnią życia. Coś co powoduj, że nie czujesz zmęczenia ani upływu czasu. Coś co powoduje, że przestajesz kalkulować czy coś Ci się opłaca czy nie, tylko robisz to mimo wszystko i wbrew wszystkiemu. Jest uczuciem i namiętnością, którą czujesz, kiedy dajesz jej upust i wyraz.\nLudzie, którzy zmieniają swoje życie i świat robią to, podążając za pasją. Kreują swoją rzeczywistość podążając za nią. Pozwalając jej się prowadzić. Ufają jej w 100 %. Nie racjonalizują, nie kontrolują, nie osadzają. Są zdeterminowani, przekonani i kochają.\nNatchnienie inspiruje i popycha Cię do działania, ale pasja jest paliwem, które pozwala Ci w tym działaniu wytrwać. Kiedy masz do czegoś pasję, kochasz to, nawet jeśli tego nienawidzisz.\nOddech inspiruje Cię do działania.\nPrzychodzisz na świat, łapiesz go i zwykle zaraz potem płaczesz, czyli działasz. Zaczynasz walkę o swoje przetrwanie. Oddech poprzez nerwy układu przywspółczulnego i współczulnego mobilizuje Twoje ciało do tej walki lub uspokaja. Za pomocą mózgu wpływa na wytwarzanie hormonów szczęścia albo stresu. Dawkując Ci emocje poprzez mózg ssaków motywuje do odpowiednich działań mających na celu Twoje przetrwanie.\nPrzychodzisz na świat, łapiesz go i zaraz potem płaczesz, czyli działasz. Zaczynasz walkę o swoje przetrwanie. Oddech poprzez nerwy układu przywspółczulnego i współczulnego mobilizuje Twoje ciało do tej walki lub uspokaja. Za pomocą mózgu wpływa na wytwarzanie hormonów szczęścia albo stresu. Dawkując Ci emocje poprzez mózg ssaków motywuje do odpowiednich działań mających na celu Twoje przetrwanie.\nPatrząc jednak na ten proces z drugiej strony, można również powiedzieć, że podstawowym celem każdego Twojego działania jest doprowadzenie do jakiegoś określonego uczucia. A kiedy przyjrzysz się temu bliżej, okaże się, że zawsze chodzi o pokonanie strachu i dążenie do szczęścia. To taka trochę metoda kija i marchewki stosowana przez Wszechświat, żeby Cię zmotywować do działania. Używa negatywnych i pozytywnych emocji, żeby Cię zmotywować do rozwoju, do ewolucji.\nDavid R. Hawkins psychiatra i nauczyciel duchowy przeanalizował emocje w stosunku do poziomów świadomości i skonstruował mapę poziomów świadomości. Dzięki niej możesz zobaczyć, jakie uczucia towarzyszą Ci w poszczególnych etapach procesu samorealizacji, czyli kreowania samego siebie. Pokazał te emocje na logarytmicznej skali mocy energetycznej w przedziale od 1 do 1000, gdyż emocje również są energią i mają swoją wibrację.\nPoziom Log Stan Umysłu Wizja Boga Wizja Życia Proces Dominujący\nOświecenie 700-1000 Niedający się opisać Jaźń Obecność Czysta Świadomość\nPokój 600 Błogość, ekstaza Wszechistniejący Doskonałe Iluminacja\nRadość 540 Pogoda ducha Duchowa energia Kompletne Przemienienie\nMiłość 500 Pochwała istnienia Kochający Dobrotliwe Objawienie\nRozsądek 400 Zrozumienie Mądry Sensowne Abstrakcja\nAkceptacja 350 Wybaczenie Łaskawy Harmonijne Transcendencja\nOchota 310 Optymizm Inspirujący Pełne nadziei Intencja\nNeutralność 250 Zaufanie Umożliwiający Satysfakcjonujące Uwolnienie\nOdwaga 200 Aprobata Przyzwalający Wykonalne Wzmocnienie\nDuma 175 Pogarda Obojętny Wymagające Zadufanie\nZłość 150 Nienawiść Mściwy Antagonistyczne Agresja\nPożądanie 125 Pragnienie Odmawiający Rozczarowujące Zniewolenie\nStrach 100 Niepokój Każący Przerażające Wycofanie\nŻal 75 Ubolewanie Lekceważący Tragiczne Zniechęcenie\nApatia 50 Rozpacz Potępiający Beznadziejne Rezygnacja\nWina 30 Obwinianie Pamiętliwy Złe Destrukcja\nWstyd 20 Upokorzenie Gardzący Żałosne Eliminacja\nŹródło: Dawid R. Hawkins „Technika uwalniania”, Virgo Książki Budzące Świadomość, Warszawa 2016.\nNa samym dole skali umieścił wstyd, czyli upokorzenie i utratę twarzy. Prowadzący do okrucieństwa wobec siebie i innych i wpływający destrukcyjnie na życie. Na kolejnym miejscu winę, czyli chęć wymierzania i ponoszenia kary. Prowadzącą do samo odrzucenia, masochizmu, wyrzutów sumienia i samo sabotażu. Powód skłonności samobójczych i projektowania na innych nienawiści do siebie samego. Powyżej niej umieścił apatię, czyli beznadzieję i brak chęci do życia. Tuż po niej żal, bezsilność, rozpacz, poczucie straty. Oddzielenie, depresję, smutek poczucie bycia przegranym.\nNa kolejnym miejscu strach, przejawiający się poczuciem zagrożenia i bycia w niebezpieczeństwie.\nZaraz po nim pożądanie, czyli poszukiwanie zdobyczy, przyjemności, nagrody. Następnie złość, czyli sposób radzenia sobie z tym, co wywołuje strach. Po niej dumę, koncentrowanie się na własnych osiągnieciach, pragnieniu bycia uznanym, wyjątkowym i perfekcyjnym. Status.\nPowyżej niej odwagę, determinację, ekscytację życiem, produktywność, niezależność i poczucie sprawczości. Na kolejnym miejscu neutralność, czyli nieosądzanie i nierywalizowanie, pragmatyzm. Po niej ochotę, czyli energię wspierającą przetrwanie poprzez pozytywne nastawianie, przyjazność, uczynność i chęć pomocy innym. Powyżej niej akceptację, poddanie się nurtowi życia.\nJeszcze wyżej rozsądek, obiektywizm. Potem miłość. Wybaczanie i wspieranie innych. Zaraz po niej radość w rozumieniu bezwarunkowej miłości bez względu na okoliczności i działania innych. Piękno, doskonałość, odkrycie jaźni, współczucie dla wszystkiego, nadzwyczajna cierpliwość. Troska o szczęście innych, poczucie samorealizacji i samowystarczalności. Na końcu umieścił pokój, czyli błogość, bez wysiłkowość, jedność, boskość. Iluminację i oświecenie.\nKażde Twoje działanie rozpoczyna się od wstydu i poczucia winy zawiązanego z tym wstydem, które prowadza do apatii.\nApatia zaś opiera się na przekonaniu „nie mogę”. Wynika ona z lęku, który oznacza „nie chcę”. Kiedy przyjrzysz się swojemu lękowi okaże się, że tak naprawdę chcesz zrobić to czego się obawiasz. Kiedy przyjrzysz się swojemu pragnieniu, okaże się, że odczuwasz żal z powodu, tych wszystkich sytuacji, których nie wykorzystałaś w przeszłości do zrobienia tego, co powoduje u Ciebie złość. Gniew i złość motywują Cię do podjęcia kroków, żeby coś z tym zrobić.\nKiedy zaczynasz w końcu dokonywać zmiany czujesz dumę z siebie, która dodaje Ci odwagi do działania i jeszcze więcej chęci. To popycha Cię w kierunku pełnej akceptacji „mogę to zrobić”. Otwierając Cię na uważność na innych. Uświadamiasz sobie wtedy ból, cierpienie i strach innych i zaczynają Cię obchodzić. Kiedy wzrasta Twoje współczucie wzrasta Twoja bezinteresowność. Pomaganie innym zaczyna Ci sprawiać radość, a to prowadzi do spokoju. Zapominasz o sobie i bardziej troszczysz się o drugiego człowieka. Czerpiesz przyjemność z osiągnięć innych. Odkrywasz w sobie pokłady współczucia, poczucie polaczenia z innymi i współczucie dla ich cierpienia.\nHawkins pokazał jak poprzez emocje przechodzimy od istnienia przez mistrzostwo fizyczne, upodmiotowienie, współczucie, mądrość, aż do jedności. Jak od indywidualizacji i potrzeby przetrwania, poprzez poczucie własnej siły i poszukiwanie przyjemności, możliwość wywierania wpływu na innych, władzę, miłość, współpracę, odnajdowanie celu swojego życia, ekspresję i samoakceptację własnej unikalności, a także potrzebę transcendencji i potrzebę doświadczenia boskości jednoczymy osobiste doświadczenie ze zbiorowym doświadczeniem zharmonizowania się z wolą boską.\nIstniejesz nie po to by zadawalać się minimum, tylko dlatego że ono działa. Twoim zadaniem jest doświadczyć całego wachlarza doświadczeń. Nigdy się nie dowiesz do czego jesteś zdolna, jeśli nie wyjdziesz poza swoją sferę komfortu. Pasja może wyprowadzić Cię poza nią.\nJeśli chcesz żyć pełnią życia musisz ją odnaleźć i się w niej realizować. Jeśli boisz się iść do pracy, brakuje Ci motywacji, nudzisz się w niej czy wykonujesz ją rutynowo, nie podążasz za swoja pasją. Podążanie za nią to klucz do spełnienia i celu życia. To źródło radości, poczucie spełniania i samorealizacji. Poświecenie i determinacja w dążeniu do celu. To emocje i uczucia najwyższego stopnia, mechanizm kierującymi zachowaniami człowieka.\nNa początku swojej kariery nie zawsze masz tyle szczęścia, cierpliwości, odwagi i determinacji by ją znaleźć. Czasem wynika to z Twojego planu życia. A czasem po prostu musisz oswoić niepewność poznawania siebie. Pasja jest siłą, która popycha Cię w kierunku znalezienia swojego celu życiowego. Przypomnienia sobie kontraktu, który zawarłaś z samą sobą, zanim przyszłaś na ten świat.\nPasja czym jest? Pasja czym jest?\nKoza domowa 22 lutego 2021 - 11:33\nNajfajniej, hak się da pracę z pasją połączyć ☺ pozdrawiam! Kasia\nAgata Dzierżawa 22 lutego 2021 - 19:43\nTo jest najlepsze! 🙂\nAlexa 22 lutego 2021 - 14:18\nOstatnio jestem w tym przełomowym momencie, że znalazłam tę pasję. I oddaję się jej coraz mocniej <3\nSuper! A co to?\npaulina 22 lutego 2021 - 20:31\nPoznawanie ludzi, którzy mają swoje pasje jest fascynujące. To zaangażowanie, działanie z błyskiem w oku bardzo mocno inspiruje.\nAgata Dzierżawa 23 lutego 2021 - 09:20\nKasia 22 lutego 2021 - 20:59\nZawsze marzyłam o tym, aby moja praca była równocześnie moją pasją. Aż nadszedł taki dzień, kiedy uznałam, że jednak wolę rozdzielić te dwie sfery życia 🙂\nRafał 23 lutego 2021 - 03:38\nDla mnie pasja jest czymś więcej niż hobby. Nie tylko rozwojem, ale i przyjemnością, z której nikomu nie muszę się tłumaczyć.\nblogierka 29 marca 2021 - 23:47\nA myślisz, że łączenie pracy i pasji to dobry pomysł?\nBo słyszałam różne opinie.\nAgata Dzierżawa 30 marca 2021 - 08:50\nMoim zdaniem to najlepszy pomysł 🙂


⚡ Pod Napięciem ⚡: 6 miesięcy później...\nPod napieciem 5/21/2018 Family , Life , macierzyństwo , z przymrużeniem oka , życie rodzinne\nJak jest? Jak wypadły oczekiwania vs. rzeczywistość?\nMyślę, że jest lepiej niż przewidywałam. Marysia jest najlepszą siostrą pod słońcem. Jej opiekuńczość i miłość wylewa się na Kubę z wielką siłą każdego dnia. Jest tak zapatrzona w małego, że potrafi być agresywna jak ktoś niepożądany za bardzo zbliży się do małego lub może w jakiś sposób doprowadzić go do płaczu. Można się z tego śmiać tak jak w chwili, gdy podczas ostatniego wodowania jachtów Kuba przysnął, a na przystani żeglarze rozpoczynali sezon podnosząc banderę i jednocześnie dzwoniąc dzwonkiem...\n-O NIE! Oni obudzą Kumbutka! - zdenerwowała się moja dziewczynka i z piorunami w oczach ruszyła w kierunku chłopców, którzy "dzwonkowali".\n-Przestańcie hałasować! Tam śpi mój brat Kuba! On ma tylko 5 miesięcy, a wy go zaraz obudzicie i będzie afera! - po czym odwróciła się na pięcie i wróciła do dzikiej zabawy z kolegą.\nStarszy Pan prowadzący ceremonię otwarcia sezonu przejął się niemożliwie i od razu podbiegł dopytywać się czy mogą "dzwonkować" dalej i czy faktycznie brata Kubę obudzą?\nKuba miał całe to zamieszanie głęboko w poważaniu i spał w najlepsze. W takich momentach można się pośmiać. Jednak, gdy w autobusie dziewczynka z wózka obok próbowała capnąć Kubę za stópkę i tłukła rączką w budę nad głową małego, w Mańkę wstąpił szatan! Nie dość, że zwróciła tatusiowi dziewczynki ostrzegawcze spojrzenia i mało delikatnie zwróciła uwagę, że nie pilnuje swojego dziecka, to na dokładkę zaczęła WARCZEĆ na delikwentkę niczym pit bull szykujący się do ataku. Musiałam przestawić ją na drugą stronę wózka i zablokować przejście.\nOprócz tego, że Mania okazała się być najlepszym bodyguardem na świecie, jest też najczulszą opiekunką. Gdy mały robi się marudny, siada koło łóżeczka i z namaszczeniem śpiewa kołysanki. Nie są to kołysanki, które wszyscy dobrze znamy. Mania jest mistrzynią freestyle'a i nie czuje kiedy rymuje. Każda kołysanka jest inna, ale zawsze zaczyna się od słów: "Śpij maluszku...".\nMaria jest na wiecznym czuwaniu. Ratuje gdy smoczek wypadnie z buzi, ratuje gdy dzikie nóżki blokują się między szczebelkami podczas kulania się po łóżeczku. Odkąd Kuba je (jak to moja siostra powiada) "jedzenie dla ludzi" muszę mieć oczy dookoła głowy, bo chwila nieuwagi wystarczy na to żeby kromka chleba znalazła się w rączkach chłopaczka. Wystarczy, że nie patrzę przez sekundę, a łyżka z rosołem już jest w buzi małego mężczyzny. Moja głowa jest pod prysznicem, a gdy ją podnoszę widzę Kubę z flaszką wody w buzi. Kiedy Kuba miał, nie wiem... pare tygodni Mania chcąc szybko interweniować, bo wiadomo - głód, dorwała butelkę z mlekiem i zaczęła karmić małego. Wspaniale zareagowała, ale problem polegał na tym, że tą butelkę zaaplikowała leżącemu na płasko noworodkowi...\nSiostra pomaga, chroni, dba. Wybiera ubrania, sama potrafi przygotować wszystkie niezbędne kosmetyki i smarowidła specjalistyczne dla delikatnej skóry małego alergika. Przygotowuje wózek do wyjścia, wkładając gałgana i zawsze (!) jakąś cacuszkę. Chwali się młodszym bratem przy każdej okazji. Nie może się doczekać, aż w końcu oboje będą spać w jednym pokoju.\nCzy przy drugim dziecku jest łatwiej?\n-Weź obczaj, jak inaczej jest przy Kubie! Czy Ty wyobrażasz sobie żebyśmy we dwoje byli jednocześnie w łazience przy Mani?!?- słusznie zauważył Stary, któregoś wieczora.\nFaktycznie jest inaczej. Jest łatwiej - to na pewno. Nie chodzi nawet o doświadczenie. Z Mańką było o tyle trudniej, ze urodziła się z chorą nogą i pierwsze miesiące jej życia kręciły się wokół gipsowania nogi co dwa tygodnie, operacji stopy i rehabilitacji z ortezami. Do tego kolki atakowały ją intensywnie i ratunek przyniosły dopiero słynne kropelki wiezione dla nas z Niemiec przez znajomych teściów.\nPrzy Mańce przechodziłam okrutny baby blues, o którym pisałam dawno temu tu: KLIK. Przy Kubie od początku byłam w świetnej formie. Po porodzie latałam jak głupia, siedziałam po turecku ze szwami na tyłku, wiedziałam co z czym i jak "się je". Nie bałam się podchodzić do młodego, nic a nic. Jedynym problemem na początku naszej wspólnej drogi było to, że przez ponad miesiąc byłam chora. Od dnia poprzedzającego poród, aż do Sylwestra. Momentami gorączka ścinała mnie tak mocno, że nie czułam dziecka, które trzymałam na rękach i karmiłam w danym momencie. Chora byłam ja, potem rozłożył się Stary, a na końcu Mania poległa z zapaleniem oskrzeli. Jakim cudem młody nic wtedy nie podłapał? Nie mam pojęcia! Poległ dopiero w marcu. Zaczęło się od zapalenia oka, a skończyło na zapaleniu płuc.\nPamiętam jak Mania miała pierwszą gorączkę... Stałam i płakałam z bezsilności. Byłam sama w domu i nie wiedziałam co i jak robić. Przy Kubie miałam i zapas w apteczce i jakąś tam wiedzę i termometr, którego nie trzeba było wsadzać w pupę!\nJakoś przy tym małym człowieku wszystko przychodziło łatwiej. Pierwsza kąpiel, pierwszy spacer, pierwsza choroba... Gorzej jest natomiast przy szczepieniach i początek rozszerzania diety też okazał się cięższy.\nMania szczepienia zazwyczaj przesypiała, Kuba podnosi taką syrenę, że trzęsie się całe osiedle. Wyjście na kolejne wizyty szczepienne są dla mnie tak stresujące, że kręci mi się w głowie na samą myśl. Tym razem idzie Stary... ja dziękuję- postoję.\nPrzy rozszerzaniu diety Marysi było łatwo. Młoda chłonęła wszystko i wszędzie. Widziała jedzenie i telepała się z otwartą buzią żeby jak najszybciej ją nakarmić. Z Małym nie jest tak łatwo. Raz, że jest alergikiem, dwa... wprowadzanie pokarmu stałego trwało 2 miesiące zanim z chęcią zabrał się za szamanie. W chwili obecnej jak tylko widzi jedzenie, tak jak swoja siostra, trzęsie się z niecierpliwości. Wcześniej podanie jakiegokolwiek owocu kończyło się pluciem i rzygiem na odległość budzącą ogromny szacunek, albo blokadą małych ust tak skuteczną, że jej zniknięcie było możliwe jedynie poprzez podanie flaszki z pseudo mlekiem. Obecnie jest na najpaskudniejszym na świecie Nutramigenie. Lekarka zadecydowała, że w przyszłym tygodniu będziemy wracać do Bebilonu Pepti, zobaczymy co z tego wyjdzie.\nKolek! Zdecydowanie najbardziej obawialiśmy się tych dzikich ataków jak u Mani. Na całe szczęście, poza 3-4 atakami, ta wątpliwa przyjemność nas ominęła. Nawet przy tych pojedynczych przypadkach nasza cierpliwość okazała się jeszcze lepsza jak przy jednym dziecku. Przy Mani ogarniała nas niemoc, denerwowaliśmy się przy każdym objawie zbliżającego się ataku płaczu. Przy Kubie? Okap, termos, suszara i zapas kropelek- raz, dwa, trzy i po problemie.\nCierpliwość z gumy!\nPrzy pierwszym dziecku człowiek dziwi się jak bardzo cierpliwy potrafi być. Przy drugim, tak jak w naszym przypadku, osiąga kosmiczny poziom cierpliwości, którą wykończyć może tylko opętanie dzieci przez szatana. Zdarza się rzadko, ale zdarza, że ta cierpliwość jest wystawiona na ciężką próbę. Mania wykończona do granic możliwości staje się nieznośna. Nawet święty by nie wyrobił. Egzorcyzmy Emily Rose wersja Borkowo. Jak o tym myślę, to mi słabo... przechodziłam to wczoraj... Zmęczone dziecko to zło, a jak drugie zaczyna na dobitkę kwilić w duecie- ratuj się kto może!\nZ Manią było lekko. Prawie 6letnia dziewczynka jest bardzo samodzielna i ogarnia wszystko dookoła siebie. Kiedy pojawił się Kuba nasza logistyka trochę podupadła. Pierwszy miesiąc minął nam pod znakiem ogarniania. Żeby gdzieś wyjść, musieliśmy szykować się 2 godziny wcześniej. Pół biedy jak jechaliśmy autem... Najgorzej było, gdy musiałam odprowadzać Manię do przedszkola. Bez Starego, bez auta... Zima, beznadziejna pogoda, miliony warstw do ubierania, noworodek i droga do przedszkola. Normalnie takie wyjście zajmowało 20 minut. Przy Kubie... musiałam wstawać 2 godziny wcześniej i wychodzić 30 minut wcześniej. Przy brzydkiej pogodzie droga do przedszkola jest dłuższa, trzeba iść dookoła, bo nie ma szans na przejechanie wózkiem przez skrót, który po deszczu zamienia się w bagna.\nTeraz jest już prawie jak przed pojawieniem się Kuby. Zwijamy się w przyzwoitym tempie, jednak zazwyczaj mały postanawia sabotować wyjście zrzutem balastu na 5 minut przed czasem wyjścia. Wiosenna pogoda również sprzyja, bo nie trzeba ubierać kolejnych ciuchów i walczyć z kombinezonami.\nTo już pół roku odkąd Buła jest z nami. Jest bardzo pogodnym maluszkiem. (Jeszcze) Bezzębny uśmiech wpływa pozytywnie na wszystkich. Jego blablanie przepowiada, że będzie gadułą na poziomie swojej starszej siostry. Chłopaczek zaczyna już siedzieć, pięknie je, gruchanie zamieniło się już w gadanie. Wszelkie "Bfff-y", "Pfff-y", "Gyh-y" zamieniły się w "Ba-ba", "Bla-bla", "Bu-ba". Pierwsze dwa zęby są w fazie ostatecznego ataku, mała dupcia buja się ostro i przygotowuje do pełzania. Gruby klusek niebawem zamieni się w pełzaka i zostanie tylko wspomnienie po pulchnym bobasku.\nPoczątkowe zmagania z asymetrią głowy i słabszą lewą stroną twarzy są tylko średnio fajnym wspomnieniem. Mały rozwija się książkowo i cieszymy się z każdego kolejnego wspólnego dnia.\nZe spaniem nie jest najgorzej. Chociaż do siostry i jej 12 godzinnym maratonów mu daleko, to jednak da czasem pogarować do 10. Najwcześniej wstaje o 8 więc tragedii nie ma.\nKolejne pół roku będzie pełne zmian. Ciekawe czy zwiększenie mobilności Kuby wpłynie na zachowanie Mani? Ciekawe czy dalej będzie taka cierpliwa? Na razie jest pięknie. Kłótnie ich nie miną, to jest pewne. Na razie ich wspólne chwile to obraz ociekający rozkoszą, obsypany cukrem pudrem i różowymi cukierkami.


Niemiecka IKEA wdraża program "Druga szansa", w ramach którego będzie skupować używane meble od klientów po to, by je drugi raz sprzedać.\nProgram "Druga szansa" prowadzony jest od ubiegłego roku. IKEA pilotażowo wdrożyła rozwiązanie w pięciu wybranych placówkach w Niemczech. "Druga szansa" spotkała się z bardzo pozytywnym odzewem klientów, dlatego sieć postanowiła, że od 15 lipca program będzie dostępny we wszystkich sklepach w kraju.\n"Druga szansa" IKEA - zasady działania\nW ramach programu "Druga szansa" klienci IKEA mogą przywieźć do sklepu używane, złożone już meble w dobrym stanie, za które otrzymają bony zakupowe (na nowe produkty). Produkty odzyskane w ramach akcji będzie można kupić ponownie w części sklepu, gdzie znajdują się towary wystawowe lub ze zwrotów gwarancyjnych.\nNajchętniej klienci zwracają regały Billy, szafy i krzesła.\nProgram "Druga szansa" funkcjonuje też w Czechach i na Słowacji. Na razie nie ma planów by ruszył w Polsce.\nRozwiązanie ma przyczyniać się do promocji bardziej zrównoważonego modelu konsumpcji, a co za tym idzie, poprawy stanu środowiska.\nW Wielkiej Brytanii klienci IKEA mogą zwracać niektóre rodzaje używanych mebli do sklepów w celu ich odsprzedaży lub darowizny na cele charytatywne. Dodatkowo każdy sklep tam ma teraz możliwość naprawy i przepakowania, aby przedmioty uszkodzone w transporcie mogły zostać sprzedane, a nie zmarnowane.\nW Szwajcarii IKEA wprowadziła usługę leasingu mebli biurowych, w przyszłości ma zostać rozszerzona na asortyment kuchenny.\nSzwedzki gigant do 2020 roku chce pozyskać 100 proc. drewna z bardziej zrównoważonych źródeł.\nDołącz do dyskusji: IKEA daje meblom "drugą szansę". Odkupi je od klientów


Bułgaria. Prokuratura bada sygnały o korupcji w rządzie Bojko Borisowa - TVN24\nDo bułgarskiej prokuratury napływa wiele sygnałów, które musimy sprawdzać - oznajmiła w niedzielę jej rzeczniczka Sijka Milewa. Dotyczą one korupcji i wywierania presji na przedsiębiorców przez przedstawicieli rządu ustępującego premiera Bojko Borisowa i zbliżonych do niego biznesmenów.\nW centrum uwagi bułgarskiej opinii publicznej są wydarzenia związane z biznesmenem z branży rolniczej Swetosławem Iłczowskim, który zeznawał przed parlamentarną komisją, powołaną do skontrolowania działalności rządów Bojko Borisowa w ostatnich 10 latach.\nNa posiedzeniu komisji w środę biznesmen opowiadał o tym, jak zmuszano go, aby nie kupował ziemi rolnej, sprzedawał zboże po zaniżonych cenach i płacił za prowadzenie działalności, a także, że wywierano na niego presję. Bułgarski portal novinite.com przypomniał, że przedsiębiorca mówił o "ludziach z otoczenia Borisowa". Twierdził ponadto, że "każdy sektor w Bułgarii jest rozdzielany i kontrolowany przez biznesmenów zbliżonych do rządu, a ministrowie są jedynie marionetkami".\nNa początku tego roku Iłczowski ogłosił, że przenosi swój biznes do Stanów Zjednoczonych.\nPodrobione dokumenty, przejęty fundusz emerytalny\nZeznania Iłczowskiego przerwali członkowie klubu poselskiego partii Bojko Borisowa, którzy wtargnęli na posiedzenie komisji. W czwartek w mediach pojawiły się wypowiedzi przedsiębiorcy i zdjęcia, mające potwierdzać część jego zarzutów pod adresem przedstawicieli władz.\nW piątek przed komisją zeznawał oponent Iłczowskiego, Iwan Angełow, który miał być jednym z głównych sprawców wymuszania.\nWedług zeznań Iłczewskiego firma Angełowa, największego producenta drobiu w kraju, za pomocą podrobionych dokumentach o nierealnie wysokich wpływach finansowych przejęła jeden z dużych funduszy emerytalnych. Po ujawnieniu tego faktu ceny akcji firmy Angełowa na sofijskiej giełdzie spadły o 40 procent.\nUstępujący premier Bułgarii Bojko Borisow Shutterstock\nRzeczniczka bułgarskiej prokuratury Sijka Milewa powiedziała w niedzielę oficjalnej agencji BTA, że prokuratura prowadzi czynności sprawdzające od kilku dni. Na razie chodzi o zweryfikowanie słów Iłczowskiego i Angełowa, który oświadczył, że jego oponent kłamie i zapowiedział złożenie skargi do prokuratury.\n- Od kilku miesięcy znajdujemy się w kampanii wyborczej i do prokuratury napływa wiele sygnałów, które musimy sprawdzać - oznajmiła Milewa.\nJeden z wątków zeznań Iłczowskiego dotyczył presji producenta drobiu na Agencję Bezpieczeństwa Żywności. Iłczowski twierdził, że wiele partii importowanego mięsa bezpodstawnie uznawano za skażone i nie dopuszczano na rynek, by w ten sposób eliminować konkurencję.\nW ostatnich dwóch latach agencja zatrzymała między innymi dziesiątki ton polskiego mięsa drobiowego i skierowała je do utylizacji. Ostatni taki przypadek miał miejsce w kwietniu tego roku.\nŹródło: PAP, novinite.com