Księga zbiorowa „Z okolic Dźwiny” i jej autorzy z Łatgalii | Przegląd Bałtycki\nPrzedstawiciele wielu narodowości zapisali niejedną barwną stronę w dziejach Naddźwińskiego kraju w XIX i na początku XX wieku. Byli między nimi także Polacy z miejscowej szlachty. Świadczy o tym przekonująco literacko-krajoznawczy zbiór „Z okolic Dźwiny” z 1912 roku. Książka ta, o wielkim formacie i pięknie ilustrowana, licząca 275 stron, była w istocie almanachem tych autorów, którzy urodzili się albo mieszkali wówczas na terytorium guberni witebskiej, utożsamiali się z polską narodowością i pisali w języku polskim. Pomimo tego, że w gubernialnej drukarni, zgodnie z carską polityką depolonizacji Kraju Północno-Zachodniego Imperium Rosyjskiego, był zakaz wykorzystywania alfabetu łacińskiego, to wydanie ujrzało światło dzienne dzięki drukarni Józefa Zawadzkiego w Wilnie.\nWładzom carskim nie spodobał się miłujący wolność ton licznych materiałów w zbiorze. Od razu po wydrukowaniu rozpoczęły się konfiskacje. W naszych czasach zbiór „Z okolic Dźwiny” stanowi bibliograficzną rzadkość. Tylko jeden egzemplarz książki znajduje się w Rosyjskiej Bibliotece Narodowej w Petersburgu. W żadnej z białoruskich bibliotek to wydanie się nie zachowało. W zbiorze ksiąg rzadkich biblioteki naukowej Białoruskiego Uniwersytetu Państwowego im. P.M. Maszerowa w Witebsku możemy znaleźć tylko jej kserokopię. Jest to prezent Aleksandra Barszczewskiego, profesora Uniwersytetu Warszawskiego, który niejednokrotnie przyjeżdżał do nas na konferencje naukowe. Stosunkowo niedawno książka została zamieszczona w Internecie na jednym z polskich portali.\nZ propozycją wydania takiej książki wystąpił znany w Witebsku adwokat, krajoznawca i kolekcjoner – Wacław Fedorowicz (1848–1911). Jeszcze w 1909 roku zwrócił się on do szeregu osób polskiego pochodzenia z prośbą o przysłanie do planowanej książki swoich materiałów. Na taką propozycję odpowiedziało wielu. Wśród nich byli literaci, kompozytorzy, artyści, lekarze, prawnicy, działacze społeczni i przedstawiciele miejscowej, jak wówczas przyjęto ich nazywać, „szlachty kresowej” – patrioci swojej małej ojczyzny.\nWacław Fedorowicz nie doczekał się wydania książki. Nieoczekiwanie zmarł w 1911 roku i został pochowany na cmentarzu kościoła katolickiego św. Barbary w Witebsku. Tę informację oraz inne szczegóły życia i działalności W. Fedorowicza udało się odtworzyć dopiero w 2014 roku polskiemu historykowi Konradowi Ajewskiemu.\nOpracowującym i autorem przedmowy tego unikalnego wydania był wileński historyk, dziennikarz, prawnik, kolekcjoner i wydawca Jan Konrad Obst (1876–1954). I to zupełnie nie przypadkiem. W latach 1910–1911 wydawał w Petersburgu, w języku polskim, czasopismo historyczno-krajoznawcze i etnograficzne „Kwartalnik Litewski”. W czasopiśmie zamieszczano materiały z zakresu historii, krajoznawstwa, materialnej i duchowej kultury narodów białoruskiego, polskiego, litewskiego i łotewskiego. W latach 1912–1913 czasopismo wydawano w Wilnie pod nazwą „Litwa i Ruś”. W okresie przed I wojną światową J.K. Obst był sekretarzem Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Wilnie. W latach 1912–1937 wydał kilka broszur i książek o dziejach Wileńszczyzny. W 1940 roku znacjonalizowano jego własność, bibliotekę i wszystkie kolekcje we wsi Rubno (lit. Kirtimai) pod Wilnem. Zmarł w 1954 roku i został pochowany na miejscowym cmentarzu razem z matką Marią Sokołowską i żoną Różą Miłoszewicz. Miejsce jego pochówku przez długi czas znajdowało się w zapuszczonym stanie. Dopiero w 2008 roku, dzięki staraniom miejscowej polskiej społeczności, na mogiłach Jana Konrada Obsta i jego rodziny postawiono pomniki. O wielu szczegółach jego życia i twórczości można dowiedzieć się z książek litewskiej badaczki Liliany Narkowicz.\nKsiążka składa się z kilku rozdziałów: literackiego, nutowego, ilustracji, map i planów. W dziale literackim zamieszczono nie tylko artystyczne, ale i naukowe oraz wspomnieniowe teksty. Czasami podane zostały rok i miejsce napisania materiału. W odróżnieniu od współczesnej praktyki, nie podano żadnych informacji o autorach. Odnalezienie ich dzisiaj jest trudne. O niektórych, na szczęście, podana została informacja w rosyjskich, polskich, białoruskich, litewskich i łotewskich encyklopediach i naukowych publikacjach oraz w Internecie.\nOd 1802 roku trzy powiaty Łatgalii – dźwiński, rzeżycki i lucyński wchodziły w skład guberni witebskiej. Dlatego też nie dziwi fakt, że niektórzy autorzy książki urodzili się i byli związani z Łatgalią. Część z nich została ukazana w albumie „100 Polaków zasłużonych dla Łotwy”. Są to Kazimiera Iłłakowiczówna, Bolesław Limanowski, Gustaw Manteuffel, Ferdynand Antoni Ossendowski, Edward von der Ropp, Edward Słoński, Stefania Ulanowska. O niektórych podamy poniżej mniej lub bardziej szczegółowe informacje.\nHelena Dynowska przysłała wierszowaną bajkę o nielekkiej doli orła-sieroty („Bajka”, s. 192–195). Zaznaczono, że została ona napisana 7 marca 1909 roku w posiadłości Istal. Helena Dynowska z domu z Sokołowskich urodziła się niedaleko Lucyna (łot. Ludza) w rodowej posiadłości Istalsno. Czasami nazwę zapisywano w wersji skróconej jako Istal. Helena była matką znanej polskiej pisarki Wandy Dynowskiej (1888–1971). W 1918 roku Helena Dynowska sprzedała część posiadłości Albertowi Liniewskiemu i przyjechała do Polski.\nPisarka, dziennikarka, nauczycielka Wanda Gizbert-Studnicka (1876–1924) urodziła się w Dyneburgu. Uczyła się na Uniwersytecie Lwowskim (historia i literatura polska). Pomagała bratu Władysławowi Studnickiemu wydawać gazetę „Naród a Państwo” w Warszawie, a następnie w Petersburgu pod nazwą „Votum Separatum”. Tam zachorowała na serce. Brała udział w ruchu o niepodległość Polski. W 1918 roku powróciła do Polski i dalej pracowała jako nauczycielka i pisała książki. Posiadała wielostronny talent pisarski. Popularnością cieszyły się jej książki „Dzieci polskie”, „Kraj lat dziecinnych”, „Kochać umiemy”, „Obrazki polskie”, „Skąd się wzięli Polacy na Rusi”. Napisała kilka popularnych książek o historii Polski. Od czasu do czasu drukowała swoje teksty w wileńskim czasopiśmie „Słowo”. Do księgi „Z okolic Dźwiny” napisała esej „Kilka uwag o idei Boga w «Improwizacji»” (s. 190–191) (odnoszący się do utworu A. Mickiewicza).\nKazimiera Iłłakowiczówna (1889–1983), która poźniej stała się znana polską poetką, przysłała napisaną w 1908 roku w Genewie sentymentalną „Pieśń o lesie”. Wspomina w niej swoje dziecięce lata, które przeszły w różnych folwarkach powiatu dźwińskiego (Baltyń, Stanisławowo, Liksna) oraz Władysława Syrokomlę, który sławił ten kraj. Są tutaj i niewielkie jej wiersze „Jesień”, „Tęsknota”, „Jam jest”, „Mroki” (s. 117–124). Oprócz wspomnianego wcześniej albumu, w Polsce jest bogata literatura na jej temat. Z nowszych publikacji można wspomnieć monografię J. Kuciel-Frydryszak.\nBaron Marian Manteuffel napisał opowiadanie „W kuźni amora” (s. 87–90). Jego bohater pyta się boga miłości, dlaczego człowiek często cierpi, dlaczego nie wysycha morze łez i powraca smutek. Amor odpowiada mu, co to są rany serca, które leczy czas, i że są takie, które leczy nowa miłość. Ale bywają i takie rany, na które nie ma lekarstwa. W drugiej części opowiadania dowiadujemy się, że takie rany w człowieku pozostawia wojna i do czego ona go doprowadza.\nJadwiga Skrutkowska przysłała do książki napisaną na podstawie łotewskich podań bajkę „Klątwa” (s. 180–183). Opowiada się w niej o starym lirniku, który sławił zwycięstwa bohaterów swojego kraju i piękno ojczystej przyrody. Pewnego razu przydarzyło się nieszczęście. Na jego ojczyznę napadli wrogowie i zalali krwią. Wtedy jego lira zaczęła wzywać do walki o wolność. Królewscy słudzy złapali lirnika i wrzucili do ciemnej więziennej celi. Pewnego razu król nakazał lirnikowi stworzyć pieśń na jego cześć. I tyran oraz jego słudzy usłyszeli:\nPrzekleństwo wam, coście zaleli kraj krwią i pożogą.\nPrzekleństwo niszczycielom szczęścia i spokoju jego mieszkańców.\nPrzekleństwo krzewicielom kłamstwa, fałszu i obłudy.\nPrzekleństwo panom mroku i przemocy.\nPrzekleństwo niszczycielom światła i wrogom słońca! (s.183)\nInformacji o autorce, póki co, nie udało się pozyskać. Najprawdopodobniej Jadwiga Skrutkowska pochodziła z Rzeżycy, bowiem nazwisko Skrutkowscy pod koniec XIX wieku właśnie tam było często spotykane.\nEdward Słoński (1872–1926) urodził się w folwarku Zapasiszki w powiecie drysieńskim (obecnie Paszeńki na Białorusi, rejon wierchniedźwiński), w dawnych Inflantach Polskich. Ukończył Uniwersytet Kazański, a z wykształcenia był stomatologiem. Jednocześnie pisał wiersze i prozę. Wydał wiele zbiorów poezji i książek dla dzieci. Jako pierwszy w Polsce napisał poemat o awiacji. W latach 1924–1925 był członkiem zarządu Związku Pisarzy Polskich. Pracował jako dziennikarz i wydawca. Współpracował z łotewskim pismem „Myśl Pracy”, które ukazywało się w Rydze w języku polskim. Wyjątkową popularnością do dziś cieszy się jego wiersz „Ta, co nie zginęła”, napisany w 1914 roku zaraz po rozpoczęciu I wojny światowej, kiedy to Polacy byli zmuszeni walczyć w szeregach trzech armii: rosyjskiej, niemieckiej i austriackiej. Wkrótce do wiersza stworzono muzykę i tak powstała pieśń. W wierszu E. Słońskiego „Ja znam ten kraj” opublikowanym w omawianym zbiorze, ukazywana jest synowa miłość do rodzinnych miejsc, gdzie „stara Dźwina pluska i – ojciec rzek – sędziwy Niemen płynie” (s. 108).\nPoetka, nowelistka i tłumaczka Stanisława Szadurska (1880–1918), która urodziła się w powiecie rzeżyckim, wydała tutaj poemat „Lilith” (Kraków, 1910; w księdze „Z okolic Dźwiny” fragmenty) i wiersz „Droga mej ziemi” (s. 139–143). Poczynając od 1906 roku w wielu polskich czasopismach tego okresu („Kurjer Litewski”, „Dziennik Wileński”, „Krytyka”, „Bluszcz”, „Sfinks”) drukowano jej wiersze, nowele, notatki z podróży do Kijowa, Krakowa, Wenecji i Wiednia, przeglądy literackie i recenzje. W 1912 roku kierowała działem poezji w piśmie „Echo Literacko-Artystyczne”. Jako oddzielne wydania wyszły jej zbiory poezji lirycznej „Fale” (1907), „W południe” (1910), poemat „Kain” (1907), tom nowel „Te, co kochały” (1914), powieść „Nie do życia” (1916). Czasami pisywała pod pseudonimem S. Stamar.\nZygmunt Jarski przysłał do książki przejmujący „Fragment z testamentu” (s. 100–101). Swoim następcom i kolegom życzy, żeby nigdy nic ich nie przestraszyło. „Bądźcie wszędzie tam, gdzie jest chora dusza, bądźcie jak czyste źródła, do nich mknie każdy, życząc napić się, bądźcie jak promienie słoneczne, które wszystkie budzą do życia” – wzywa. Tutaj nie ma jego portretu, nie ukazano daty i miejsca napisania materiału. Wiadomo tylko, że osoby z takim nazwiskiem pod koniec XIX wieku zamieszkiwały w powiecie dźwińskim, rzeżyckim i lucyńskim.\nPublicysta, historyk, socjolog Bolesław Limanowski (1835–1935) urodził się w Podgórzu w Łatgalii w rodzinie szlacheckiej. Uczył się w Moskwie, Dorpacie (obecnie Tartu), Paryżu i Lwowie, gdzie w 1875 roku uzyskał stopień doktora filozofii. Zadebiutował „Listami z Inflant” (1860), wydrukowanymi w Paryżu. W 1892 roku był przewodniczącym założycielskiego zjazdu Polskiej Partii Socjalistycznej. Z partią tą był potem związany cały czas. W 1907 roku przyjechał do Galicji. Był zwolennikiem niepodległego państwa polskiego. W latach 1922–1935 senator z ramienia PPS. Zmarł 1 lutego 1935 roku w Warszawie, pochowany w Alei Zasłużonych na Starych Powązkach. W latach 1957–1961 w Warszawie wyszły w trzech tomach wspomnienia B. Limanowskiego. W zbiorze wydrukowano urywek z jego pracy o polskim socjaliście-utopiście Stanisławie Worcelu „Czym jest ojczyzna” (s. 91–92).\nArtykuł o B. Limanowskim napisał znany w tamtym czasie polityk i publicysta z Dyneburga, Władysław Studnicki-Gizbert (1867–1953). Za działalność polityczną został zesłany na Syberię. W czasie I wojny światowej i w latach 30. XX wieku był zwolennikiem współpracy z Niemcami. W 1916 roku założył Klub Polskich Państwowców. W 1916 roku wszedł w skład Tymczasowej Rady Stanu. Od 1945 roku mieszkał na emigracji w Anglii. W latach 2000–2009 wydano w Toruniu cztery tomy wybranych prac W. Studnickiego-Gizberta.\nZawarty w księdze „Z okolic Dźwiny” zarys historyczny autorstwa barona Gustawa Manteuffla (1832–1916), napisany w grudniu 1908 roku w Rydze, poświęcony został Księstwu Inflanckiemu i województwu inflanckiemu w XVII–XIX wieku (s. 1–41). Autor przytacza interesujące informacje o swoich znanych rodakach, jak Emilia Plater, książę Michał Borch, redaktor pisma „Rubon” Kazimierz Bujnicki i jego autorzy: Adam Plater z Krasławia, Józef Plater, Ignacy Chrapowicki z Kochanowicz, Józef Gerald-Wyżycki z Rosicy, Aleksander Groza, Michał Borch z Preli (s. 37). Jak podkreśla Gustaw Manteuffel w zarysie, po utworzeniu w 1802 roku guberni witebskiej, na gubernialnych przywódców szlachty (marszałków) z Inflant, na okres od 1805 do 1863 roku, wybrano: Józefa Borcha, Józefa Szadurskiego, Romualda Bohomolca, Mariana Karnickiego, Ignacego Szadurskiego, Karola Borcha, Mikołaja Grebnickiego, Michała Borcha i Jana Lipskiego (s. 40).\nAbsolwent Uniwersytetu Dorpackiego, Gustaw Manteuffel, znany jest jako historyk, etnograf, folklorysta, krajoznawca i wydawca. Zajmował się badaniami folkloru łatgalskiego i tradycji ludowych. Od 1862 do 1871 roku wydawał w języku łatgalskim kalendarz dla chłopów. W swoim czasie popularność uzyskały jego prace historyczne „Krasław w Inflantach Polskich” (1901), „Przewodnik po Rydze i jej okolicach” (1906), „Z dziejów Dorpatu i byłego Uniwersytetu Dorpackiego” (1911). Publikacje G. Manteuffla były wysoko cenione w kręgach naukowych. Niektóre z nich były publikowane w sławnym Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Jest autorem trzystu prac o Łatgalii, napisanych w języku niemieckim i polskim.\nDoktor medycyny, profesor, okulista Kazimierz Noiszewski (1859–1930) nadesłał do książki swój artykuł „Powstanie i rozkład wyobrażeń wzrokowych” (s. 162–172). W 1883 roku z wyróżnieniem ukończył studia na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Moskiewskiego. Potem w przeciągu dwóch lat odbył staż jako lekarz okulista w klinikach Krakowa, Paryża i Wiednia. Od 1896 roku pracował w Dyneburgu, gdzie otworzył swoją klinikę na 30 łóżek. Dzięki pracom naukowym i klinice K. Noiszewski stał się sławny nie tylko w Rosji, ale i w Europie. W 1900 roku obronił dysertację doktorską w Wojskowej Akademii Medycznej w Petersburgu. Od 1908 do 1918 roku wykładał tam fizjologię i patologię oka na stanowisku docenta katedry oftalmologii.\nNoiszewski przeżył trzydzieści lat w Dyneburgu, w 1913 roku pełnił tam funkcję przewodniczącego rady miasta. A w Petersburgu bywał regularnie tylko w związku z pracą w Wojskowej Akademii Medycznej. W 1916 roku przez krótki okres pracował w Witebsku. Pod koniec 1918 roku K. Noiszewski przyjechał do Polski. Pracował w Ministerstwie Zdrowia. W 1919 roku był członkiem komisji ds. odtworzenia Uniwersytetu Wileńskiego a następnie kierował tam Katedrą Okulistyki. W 1921 roku uzyskał stopień profesora Uniwersytetu Warszawskiego, utworzył Katedrę Okulistyki i został jej kierownikiem. Kazimierz Noiszewski był drugim prezesem Polskiego Towarzystwa Okulistycznego (1921-1929). W 1923 roku wznowił pierwsze polskie pismo okulistyczne „Klinika oczu” (wcześniej „Postęp Okulistyczny”) i był jego głównym redaktorem do śmierci w 1930 roku. Był zasłużonym członkiem licznych towarzystw zawodowych, w szczególności francuskiego towarzystwa okulistycznego. Autor 180 prac naukowych w języku rosyjskim, niemieckim, francuskim i polskim, które odnosiły się do różnych aspektów okulistyki i neurologii.\nHistoryk i archiwista Wacław Studnicki-Gizbert (1874–1962) na podstawie materiałów z Dyneburskiego Archiwum Miejskiego na 1794 rok przytacza ciekawe dane liczbowe i spis szlachty całego powiatu (s. 187–189). Studnicki-Gizbert urodził się w Dyneburgu. Od 1906 roku mieszkał w Wilnie, pracował w gazecie „Dziennik Wileński”. Od 1910 roku razem z Ferdynandem Ruszczycem redagował pismo „Tygodnik Wileński”. W latach 1919–1939 był redaktorem państwowego archiwum w Wilnie. W jego domowej bibliotece znajdowało się wiele książek poświęconych różnym aspektom życia Wilna i Wileńszczyzny. II wojnę światową przeżył w Wilnie. Od 1944 roku mieszkał w Niemczech, potem w USA. Założył tam Związek Miłośników Wilna, był członkiem Polskiego Instytutu Naukowego w Ameryce. Spośród jego prac można wymienić: „Wilno: przewodnik ilustrowany po mieście i okolicach z planem miasta i dodatkami” (1910), „Wilno: przewodnik po mieście i okolicach” (1919), „Wilno” (1936), „Ferdynand Ruszczyc: życie i dzieło” (księga zbiorowa, 1939), „Mickiewicz i jego kraj” (Chicago 1955).\nBohdan Szachno (1868–1955), poseł pierwszej Dumy Państwowej (1906) z ogólnego składu wyborców Witebskiego Zgromadzenia Gubernialnego, pochodził z powiatu dyneburskiego (folwark Józefowo, obecnie Naujene). Swoją publikację poświęcił szczegółowej historii Zamku Dyneburskiego (s. 42–45). Absolwent wydziału prawniczego Uniwersytetu Dorpackiego (obecnie Tartu). Od 1903 roku był ziemskim radnym powiatu dyneburskiego, od 1904 roku – zasłużonym członkiem Witebskiego Towarzystwa Gospodarzy Wiejskich. Cieszył się wielkim autorytetem w dziedzinie agronomii. Niejednokrotnie otrzymywał wysokie odznaczenia na wystawach rolniczych. W latach 1919–1939 przebywał w Wilnie. Do 1939 roku wiceprzewodniczący Wileńskiego Koła Filistrów, wiceprezydent Wileńskiego Banku Ziemskiego. W czasie wojny napisał w Wilnie wspomnienia o Tartu. Po wojnie mieszkał w Łodzi.\nBiskup wileński Edward von der Ropp (1851–1939) w swojej publikacji, datowanej na 30.11.1909, zwraca uwagę na to, że w okresie wzmocnionej walki carskich władz z Kościołem katolickim bardzo ważny jest osobisty rozwój duchowy obywateli. Ogromną rolę, według niego, mogą odegrać książki, nie tylko świeckie, ale również kościelne o różnej treści i napisane w różnych językach (s. 85–86).\nEdward von der Ropp urodził się w folwarku Liksna w powiecie dyneburskim. Po linii ojca pochodził z bałtycko-niemieckiego rodu baronów, ze strony matki – z rodu Platerów. Ukończył Uniwersytet Petersburski, Kowieńskie Seminarium Rzymsko-Katolickie (1886). Doskonalił swoje wykształcenie w Innsbrucku. Od 1889 roku służył jako ksiądz w Lipawie, od 1896 roku kanonik Kapituły Żmudzkiej, od 1904 roku biskup wileński. Poseł pierwszej Dumy Państwowej (1906). W październiku 1907 roku decyzją ministra spraw wewnętrznych odsunięty od kierowania diecezją, około dziesięciu lat przeżył w swojej posiadłości pod nadzorem policji. W 1917 roku naznaczony na funkcję biskupa mohylewskiego. Po rewolucji bolszewickiej 1917 roku był represjonowany, w 1919 roku aresztowany i deportowany do Polski. Zmarł 25 lipca 1939 roku w Poznaniu.\nSą w książce i wspomnienia. Stanisława Studnicka-Gizbert (1865–1944) przysłała swoje wspomnienia „Z lat dziecięcych w Dyneburgu” (s. 177–179). Była nauczycielką i literatką, przetłumaczyła kilka książek z języka angielskiego, które zostały wydane w Warszawie i Wilnie. Napisała podręcznik do języka niemieckiego oraz książkę z wierszami dla dzieci.\nWe fragmencie z zarysu „Krzyk urwany” (s. 97–99) pisarz, reporter, podróżnik, uczelniany wykładowca i działacz antykomunistyczny Ferdynand Ossendowski (1878–1945) opowiada o swojej podróży do Szanghaju. Urodził się w Lucynie (obecnie Ludza) w rodzinie lekarza. Studiował geografię na Uniwersytecie Petersburskim, chemię i fizykę na Sorbonie w Paryżu. Brał udział w ekspedycjach naukowych na Kaukaz, Ałtaj, Jenisej i Bajkał. Drukował swoje artykuły w różnych petersburskich gazetach. W czasie wojny domowej w Rosji był doradcą armii admirała A. Kołczaka, a po jej likwidacji przedostał się do Mongolii.\nW 1922 roku przyjechał do Polski, wykładał geografię ekonomiczną i polityczną na warszawskich uczelniach, pisał książki. Jego polskim debiutem stała się książka „Przez kraj ludzi, zwierząt i bogów” (1923). W 2012 roku przetłumaczył ją na język łotewski Ryszard Łabanowski. Od 1935 roku był przewodniczącym towarzystwa literatów i dziennikarzy, redaktorem „Wiadomości Warszawskich” (1937) i innych wydań. Opublikował kilka nowel, opowiadań i opowieści, które przetłumaczono na 28 innych języków. W latach 20. XX wieku jego książki ukazywały się wcześniej w Londynie czy Nowym Jorku niż w Polsce. Oprócz fantastycznych i przygodowych są w jego twórczości i książki dla młodzieży, pacyfistyczna opowieść „Pięć minut do północy” (1928), książki geograficzne z serii wydawniczej „Cztery cuda Polski”.\nNadrukowany został tutaj i „Wyjątek z własnoręcznego pamiętnika” pisarza, publicysty i krajoznawcy Kazimierza Bujnickiego (1788–1878) o wielu szczegółach z powstania styczniowego 1863 roku w Dagdzie, Krasławiu i Dyneburgu. Autor urodził się w Dagdzie. Drukował swoje teksty w periodykach „Tygodnik Petersburski” i „Ateneum”, był członkiem Wileńskiej Komisji Archeologicznej i honorowym kuratorem szkół guberni wileńskiej. W latach 1842–1849 wydawał pismo „Rubon”. Wspierał otwarcie Wileńskiego Muzeum Starożytności, któremu przekazał swoją kolekcję znalezisk z Podźwinia i materiały z opisem Zachodniej Dźwiny. Wiele podróżował, opisał znaczącą liczbę miejscowości swojego kraju. Cały czas zajmował się osobistym dokształcaniem, swobodnie posługiwał się językiem angielskim, francuskim, niemieckim, łaciną, rosyjskim, polskim i łotewskim. Znał również język łatgalski. Niejednokrotnie był wybierany na marszałka szlachty powiatów dyneburskiego i rzeżyckiego. Wydał szereg książek, między innymi: „Wędrówka po małych drogach” (t. 1 i 2, 1841), „Siostra Gertruda” (1842), „Komedye prozą i wierszem” (1851), „Nowa wędrówka po małych drogach” (t. 1 i 2, 1852), „Stara panna” (1855). Przetłumaczył na język polski psalmy Dawida („Psałterz Dawidowy przełożony wierszem polskim”, 1878).\nGraf Eugeniusz Plater (1826–1916) poświęcił swoje „Wspomnienie z 1863 roku” powstaniu w powiecie dyneburskim. Szczegółowo opowiada o roli swojego brata Leona Platera w powstaniu, który został rozstrzelany w Dyneburgu 27 maja 1863 roku w wieku 27 lat (s. 102–107). Eugeniusz Plater był synem ważnego posiadacza ziemskiego, agronoma i pisarza Józefa Kazimierza Augustowicza (1796–1852) i Antoniny Pereświet-Sołtan. Znany jako pisarz i pamiętnikarz. Pochowany w krypcie krasławskiego rzymsko-katolickiego kościoła św. Ludwika.\nWspomnienia Stefanii Ulanowskiej „Historia dziewięciu i pół dusz” (s. 82–89) poświęcone zostały przeszłości pańszczyźnianej, kiedy przegrywano chłopów w karty, rozłączano z rodzinami, a dzieci liczono jako połowę duszy. Autorka z wielkim współczuciem opowiadała o tragedii chłopki Hanuli i jej syna.\nStefania Ulanowska (1839 – ok. 1912) znana jest jako pisarka, folklorystka, etnografka. Przez kilka lat do 1891 roku mieszkała w gminie Wielony powiatu rzeżyckiego. Poznawała miejscowe obyczaje, ludowe pieśni, podania, legendy. Jej kolekcja bajek zebranych w miejscowej gwarze daje unikalne źródło wiedzy nie tylko dla folklorystów, ale i dla badaczy języka.\nStefania Ulanowska opublikowała ponad 70 prac etnograficznych poświęconych Łatgalii. Współpracowała z folklorystą Lucjanem Malinowskim, profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jej praca w trzech częściach „Łotysze Inflant Polskich” (1891, 1892, 1895) spotkała się z zainteresowaniem ówczesnych młodych badaczy.\nAndrzej Rataj z Białegostoku poświęcił jej swoją monografię „Stefania Ulanowska. Tajemniczy życiorys, niepublikowane fragmenty twórczości”, która wyszła w 2016 roku. Twierdzi on, że pod koniec życia Stefania Ulanowska powróciła do Łatgalii. Dlatego też opublikowany w zbiorze jej materiał uzupełniony został o podtytuł „Z pamiętnika starej obywatelki”.\nZ artystycznych dzieł Stefanii Ulanowskiej należy jeszcze wspomnieć zbiór wierszy „Symbolika wiosenna” (1884), komedię „Byle nie panna” (1886), „Powieści i nowele” (t. 1 i 2, 1888, 1890). Razem z Andrzejem Szczepańskim (1840–1909) napisała dramat „Na ojcowiźnie” (1889), nagrodzony na konkursie w Warszawie.\nSą również w książce „Z okolic Dźwiny” materiały informacyjne o miejscowych artystach i fotografie niektórych ich prac. Wśród nich malarz i ilustrator Bolesław Tomaszewicz (1863–1918) z powiatu dyneburskiego. Swoją drogą to właśnie on jest autorem tytułowej okładki książki. Niektóre z prac B. Tomaszewicza i dzisiaj można spotkać na litewskich aukcjach. Bardziej szczegółowa informacja o jego osobie została zamieszczona na naszym portalu. Po tej publikacji z autorem skontaktowała się prawnuczka B. Tomaszewicza ze strony syna Jana – Justyna Maśko-Osiadacz. Z korespondencji z nią dowiedzieliśmy się, że opracowała drzewo genealogiczne rodu Tomaszewiczów, poczynając od rodziców malarza, zebrała fotografie wielu jego prac i rodzinny album fotograficzny. W 2012 roku spotkała się z dziećmi jego młodszej córki Zofii Makowskiej, które mieszkają w Krasławiu, odwiedziła to miejsce, gdzie niegdyś w Stanisławowie stał dom rodziny Tomaszewiczów.\nPrzeczytaj także: Życie i twórczość Bolesława Tomaszewicza w białoruskich i łotewskich źródłach\nPoinformowała nas o przyjaźni swojego pradziadka ze znanym polskim artystą Ferdynandem Ruszczycem. Dowiedzieliśmy się ciekawych informacji i o starszym synie artysty, Henryku Tomaszewiczu, który był korespondentem Polskiej Agencji Telegraficznej na Łotwie, a w latach 1931–1934 redaktorem polskiej gazety, a następnie czasopisma „Nasz głos” w Dyneburgu. Stał na czele „Zjednoczenia Polskiego”. W listopadzie 1940 roku, po ustanowieniu sowieckiej Łotwy, Henryk Tomaszewicz został aresztowany i zesłany do stalinowskich łagrów, gdzie zmarł.\nZwracając uwagę na ilustracje w książce, należy zaznaczyć, że znajdują się tutaj fotografie prawie wszystkich jej autorów i niektórych bohaterów, byłego Zamku Dyneburskiego, monet krzyżackich, kościołów w Dagdzie i Sarii. W rozdziale „Mapy i plany” zamieszczono sześć planów miejskich fortyfikacji z okresu Stefana Batorego, plan osady Połocka z 1579 roku i mapę województwa połockiego z XVI wieku.\nPrzedstawione powyżej informacje świadczą o tym, że wydana ponad sto lat temu książka „Z okolic Dźwiny” odkrywa przed nami wiele zapomnianych i mało znanych stron z dziejów i niewątpliwie stanowi cenne źródło dla zawodowych historyków i licznych krajoznawców z Polski, Łotwy i Białorusi.\nZ języka rosyjskiego przetłumaczył Mirosław Jankowiak.\n Z okolic Dźwiny. Księga zbiorowa, Witebsk 1912, 275 s., https://www.sbc.org.pl/dlibra/publication/23363/edition/21617 [dostęp: 03.09.2019].\n Konrad Ajewski. Wacław Fedorowicz – zapomniany kolekcjoner z Witebska, „Muzealnictwo”, Nr 55, 2014, s.118–130.\n Соколовские герба Кораб: www.forum.vgd.ru/post/1985/68844/p2280094.htm.?hlt=соколовский%20в%20к [dostęp: 03.09.2019].\n Narkowicz L., Życie i spuścizna Jana Obsta, Wilno 2001; Narkowicz L., Jan Konrad Obst – publicysta, wydawca, historyk (1876–1954), Bydgoszcz 2004.\n www.forum.vgd.ru/post/1985/6888/p2353189/htm [dostęp: 17.04.2018]\n Wanda Gizbert-Studnicka (nekrolog), „Nowiny Białostockie”, 30 marca 1924 r. Nr 6; www.mojecmentarze.blogpost.com.by/2016/03/wanda-studnicka-gizbert.html. [dostęp: 18.04.2018].\n Kuciel-Frydryszak J. Iłła: Opowieść o Kazimierze Iłłakowiczównie, Warszawa 2017; Durejko A., Pejzaż inflancki w twórczości Kazimiery Iłłakowiczówny, „Nasz Czas” 7/2003.\n Krystyna Starczak-Kozłowska, Ta, co nie zginęła… O moim dziadku Edwardzie Slońskim, poecie legionowym, „Magazyn Polski”, nr12(750), grudzień 2011, s.19–23; Krzysztof Masłoń, Ognisko Edwarda Słońskiego, „Rzeczpospolita”, 24.09.2009; Mielczarek P., Edward Słoński – autor najpopularniejszego wiersza polskiego okresu I wojny światowej https://histmag.org/Edward-Slonski-autor-najpopularniejszego-wiersza-polskiego-okresu-I-wojny-swiatowej-9873; https://pl.wikipedia/wiki/Edward_Slonski.\n Polski Słownik Biograficzny. Zeszyt 190. T. 46/3. Warszawa 2010, s. 387; www.eduteka.pl/doc/szaduska-stanislawa-pseud-s-stamar; www.ryga.msz.gov/pl/pl/wspolpraca_dwustronna/kultura/literatura [dostęp: 18.04.2014].\n Garlicki A., Historia 1815–1939. Polska i świat, Warzawa 1998, s. 160–162; Wereszycki H., Bolesław Limanowski, Internetowy Słownik Biograficzny: https://www.ipsb.nina.gov.pl/a/biografia/boleslaw-limanowski.\n Władysław Studnicki, Encyklopedia Polski, T.3., Kraków 1986, s. 650; Polski Slownik Biograficzny, T. 45, s. 125.\n Manteuffel Gustaw, Polski Słownik Biograficzny, T. 19, s. 491–493; www.wiki-org.ru/Мантейфель_Густав_фон [dostęp: 27.04.2018].\n Melanowski W. H., Profesor dr. med. Kazimierz Noiszewski, „Medycyna Warszawska” R.4.1930, s. 471–473; Ostrowska T., Noiszewski Kazimierz, Polski Słownik Biograficzny, Nr. 23, s. 171–172.\n Wacław Studnicki, „Polski Słownik Biograficzny”, T. 45, s. 121–125; https://pl.wikipedia.org.wiki/Waclaw_Studnicki; [dostęp: 28.04.2018].\n www.grani.lv/daugavpils/54944-udiwitelnoe-ryadom.html [dostęp: 25.03.2018]; https://ru.wikipedia.org.wiki/Шахно_Богдан_Брониславович [dostęp 30.04.2018].\n Jurkowski R., Edward Ropp jako biskup wileński (w 50-tą rocznicę śmierci), „Studia Teologiczne”, 8/1990; Kozyrka A., Arcybiskup Edward Ropp (1851–1939): życie i działalność, „Dzieje Najnowsze”, 4/2003.\n Stanisława Studnicka, www.isni/0000000116498964 [dostęp: 20.04.2018].\n Eustachiewicz L., Dwudziestolecie. 1919–1939., Warszawa 1982, s. 130; Literatura Polska. Przewodnik encyklopedyczny, T. II., Warszawa 1985, s. 116–117; Encyklopedia Polski, T. 2., Kraków 1996, s. 475; Polski Słownik Biograficzny, T. 24, s. 381–385.\n Samborska-Kukuć D., Polski inflantczyk: Kazimierz Bujnicki (1788–1878), pisarz i wydawca, Kraków 2008, 536 s.; Bujnicki K., Pamiętniki (1795–1885), wstęp i oprac. P. Bukowiec, Kraków 2001.\n Konarski S., Platerowie, Buenos Aires – Paryż 1967, s. 113–114; www.kresy24.pl/leon-broel-plater-i-powstanie-styczniowe-w-inflantach-polskich [dostęp: 01.09.2019].\n Rembiszewska D., ХIХ-wieczne badania ludoznawcze na obszarze Łotwy w świetle korespondencji Stefanii Ulanowskiej do Jana Karłowicza, Acta Baltico-Slavica, 2014, s. 9 107; Rataj A., Stefania Ulanowska. Tajemniczy życiorys, niepublikowane fragmenty twórczości, Białystok 2016; http://www.bn.org.pl; http://www.lnb.lt.\n Jekabsons Eriks, Wydawnictwa i prasa polska na Łotwie w latach 1918–1940, „Białostocczyzna”, Nr 3–4/2000, s. 82–83, 87–88.


Archiwa: Rozrywka - Srebrna Polana\nZalety imprez integracyjnych w Krakowie\nRozrywka / Grudzień 3, 2018 Listopad 30, 2018\nOd kilku miesięcy pracuję w dużej korporacji w Krakowie. Pracuję na stanowisku menadżera. Mogę na razie stwierdzić, że moi współpracownicy są naprawdę w porządku. Mogłam liczyć na przyjazne przyjęcie i wdrożenie na nowe stanowisko. Bałam się, że nie podołam nowym obowiązkom, ale nie było tak źle, jak myślałam. Udana impreza integracyjna zorganizowana w Krakowie Praca …\nZalety imprez integracyjnych w Krakowie Czytaj dalej »\nRozrywka / Czerwiec 10, 2017 Czerwiec 7, 2017\nGdy chcemy upamiętnić jakąś wyjątkową chwilę- sięgamy po aparat. Kiedy chcemy upamiętnić jakieś słowa- zapisujemy je. Zdjęcie jednak może zaginąć, a kartka papieru spłonąć lub zostać podarta. Naprawdę ważny przekaz, który chcemy aby przetrwał lata, trzeba zachować w zupełnie innej formie. Słowa wyryte w metalu lub kamieniu Docenienie, upamiętnienie czy podziękowanie lub wyznanie pewnych uczuć- …\nGrawerem stwórzmy niezapomniane słowa Czytaj dalej »\nCzy warto mówić dzieciom o zębowej wróżce?\nRozrywka / Styczeń 24, 2017 Styczeń 23, 2017\nMoja córka jest jeszcze bardzo mała, ale ja już zastanawiam się, co będzie jak trochę podrośnie. To znaczy chodzi mi o takie różne sprawy. Bo na przykład, że jest Mikołaj to na pewno jej powiem, bo to taka tradycja od lat i nie mogę jej tego odbierać, mimo, że Mikołaj nie istnieje. No ale inne …\nCzy warto mówić dzieciom o zębowej wróżce? Czytaj dalej »\nMój mąż oszalał na stare lata czyli komiks amerykański\nRozrywka / Sierpień 9, 2016 Sierpień 9, 2016\nMężczyzna w wieku czterdziestu lat powinien być poważny i odpowiedzialny. Jak wiemy z opowiadań różnych osób oraz opinii psychologów, mężczyźni po czterdziestym roku życia mogą przechodzić kryzys wieku średniego. Komiks amerykański nową pasją męża Nie myślałam, że i mnie spotka taka sytuacja. Byłam w szoku, kiedy mijałam na mieście antykwariat i stojącego w nim mojego …\nMój mąż oszalał na stare lata czyli komiks amerykański Czytaj dalej »\nAkcesoria na tory motocross w Polsce\nRozrywka / Lipiec 26, 2016 Lipiec 21, 2016\nDecydując się na wejście w sport motocyklowy trzeba liczyć się z wciąż rosnącymi kosztami. Maszyny są nieprawdopodobnie drogie, ponieważ zakup używanego motocykla przez kogoś to aż dziesięć tysięcy złotych, a nowy to koszt od trzydziestu do czterdziestu złotych. Tory motocross w Polsce są niebezpieczne Jak łatwo zauważyć to nie kolarstwo górskie. Sam motocykl nie jedzie, …\nAkcesoria na tory motocross w Polsce Czytaj dalej »\nRozrywka / Maj 4, 2016 Kwiecień 29, 2016\nOd dawna planowaliśmy ze znajomymi wypad na narty w ferie zimowe. Co prawda nigdy nie miałam nart na nogach, ale wszyscy zapewniali mnie, że to świetna zabawa, a nauczę się już w jeden dzień. Z racji, że nie jestem osobą, która boi się przygód od razu się zgodziłam. Narty wypożyczane w Czarnej Górze Z racji, …\nWyjazd na narty Czytaj dalej »\nNietypowe spotkania rodzinne przy łamigłówkach\nRozrywka / Marzec 8, 2016 Październik 31, 2017\nCoraz częściej spotykam się z przekonaniem, że wszystkie spotkania rodzinne są nudne i ciężko jest na nich wysiedzieć. Słysze to kiedy rozmawiam z kolegami z pracy, bądź z innymi znajomymi. Mówią, że u nich w domu zawsze wszyscy tylko siedzą i czekają na to, aż ktoś da znać, że mogą już wreszcie się zwinąć. Łamigłówki …\nNietypowe spotkania rodzinne przy łamigłówkach Czytaj dalej »\nHelikoptery zdalnie sterowane do składania\nRozrywka / Luty 19, 2016 Kwiecień 4, 2016\nOd kiedy pamiętam pasjonowałem się modelarstwem. Jako dziecko lubiłem przebywać w pracowni dziecka, który się tym zajmował. Miał całe biuro zastawione swoi modelami. Głównie były to makiety statków i samochodów, choć po sufitem miał także kilka modeli samolotów. Helikoptery, statki oraz auta zdalnie sterowane Za jego czasów nie było takim możliwości jak teraz. Samemu trzeba …\nHelikoptery zdalnie sterowane do składania Czytaj dalej »\nSerwis narciarski Warszawa czyli narty dla wszystkich\nRozrywka / Luty 5, 2016 Październik 21, 2016\nW czasach gdy wszystko mamy na wyciągniecie ręki coraz mniej rzeczy interesuje młodych ludzi. Inaczej w dzisiejszych czasach jest trudno czymś zainteresować młodych ludzi na dłużej. Dla nich wszystko przemija i to bardzo szybko. Serwis narciarski w Warszawie popularyzuje sport Dzieje się tak dlatego, że zostali wychowani w czasach powszechnego konsumpcjonizmu i są przyzwyczajeni do …\nSerwis narciarski Warszawa czyli narty dla wszystkich Czytaj dalej »\nRozrywka / Listopad 21, 2015 Sierpień 16, 2016\nPostanowiłem otworzyć interes który miał polegać na organizacji różnych imprez, Pierwsze imprezy jakie zorganizowaliśmy to był imprezy integracyjne dla pracowników. Kompleksowa usługa jaką zapewnialiśmy był na prawdę na wysokim poziomie. Kompleksowa obsługa imprez W krótkim czasie imprezy integracyjne przekształciły się w typowe imprezy firmowe. Firmy, gdy zobaczyły, że można na nas polegać i zobaczyły, że …\nImpreza Czytaj dalej »\nDobry hydrant w budynku\nIdealna sylwetka dzięki przyjmowaniu kreatyny\nMontaż solidnej klimatyzacji w restauracji


Bastamb - fashion and beauty : W Dzień Kobiet zabawa z wiatrem...\n"Zero mycia, zero prania, zero szycia, gotowania.\nDziś Dzień Kobiet drogie panie! 1000 kwiatów na śniadanie!\nSzczęścia życzę Tobie, sobie i kobitkom na całym globie.\nBy marzenia się spełniły i nas chłopy wyręczyły a my drinki i kaweczki, nasze święto dziś babeczki.\nA od jurta do roboty, resztę dni świętują chłopy".\nTakie oto życzenia przysłała mi moja serdeczna koleżanka, z którą znam się od ponad 30 lat.\nKwiatków dostałam tylko 5 szt. Kaweczka i drink też był choć generalnie to Dnia Kobiet nie obchodzę.\nMoje chłopaki jednak zawsze pamiętają, bardzo to przyjemne.\nDzisiaj strój na luzie, biała koszulowa bluzka z jeansami i prosta kurtka, krótka do pasa, bez zapięcia. Kaszmirowy szal Mandarin Red pasuje mi do tulipanów.\nNie przerażajcie się, że ja tak porozbierana, miałam jeszcze na sobie płaszcz w kratkę / a rozebrałam się tylko do zdjęć/.\nNiedziela piękna, od rana świeciło słońce, wiatr jednak dawał się we znaki.\nMoja prawie idealna fryzura "wymodelowana" wiatrem. Z szalem wiatr też robił to co chciał.\nbluzka koszulowa-M&S,kurtka-Barys Style/butik/,szal-mahogany,spodnie-jeansy,buty-Embis,okulary-Vision Express\nKrystyna Boner 8 marca 2015 18:05:00 CET\nBasiu, fantastyczne życzenia. To miłe. Myślę, ze wiele z nas spędziło dzisiejszy dzień miło. Pogoda była śliczna. Wiosna zawitała z takim słoneczkiem. Oby tak dalej :) Pozdrawiam Cię cieplutko :)\nBarbara Bastamb 10 marca 2015 18:53:00 CET\nTak, myślę, że dzień był przyjemny a i pogoda dopisała choć nieźle wiało...pozdrawiam Krysiu...\nKrystyna 8 marca 2015 18:06:00 CET\nŚlicznie wyglądasz Basiu. Masz w sobie wiosnę. We Wrocławiu było dzisiaj 16st w cieniu. Było bosko.Pozdrawiam Cię wiosennie.\nBarbara Bastamb 10 marca 2015 18:54:00 CET\nTęsknimy za wiosną Krysiu...pozdrawiam...\nSola ante el espejo 8 marca 2015 18:14:00 CET\nAmazing look and cute fhotos! Kisses\nBarbara Bastamb 10 marca 2015 20:09:00 CET\nIrene 8 marca 2015 18:20:00 CET\nCzuję tutaj powiew wiosny ;) Pozdrawiam :)\nBarbara Bastamb 10 marca 2015 18:55:00 CET\nPowiało wiosną...miłego dnia...\nAnonimowy 8 marca 2015 19:03:00 CET\nTy Basiu zawsze piękna, jesteś dla mnie wzorem elegancji i szyku. Życzenia zabawne ... pozdrawiam Teresa\nBarbara Bastamb 10 marca 2015 18:56:00 CET\nMiło mi Tereso, że Ci się podoba...pozdrawiam prawie wiosennie...\nUnknown 8 marca 2015 20:03:00 CET\nDziękuję Olu i pozdrawiam...\nAnka 8 marca 2015 20:26:00 CET\nBarbara Bastamb 10 marca 2015 18:57:00 CET\nDziękuję Aniu, miłego tygodnia...\nkobieta niewidzialna 8 marca 2015 21:32:00 CET\nAle Ci dobrze w dżinsach Basiu! Świetnie wszystko razem wygląda ,po prostu super lans -taką Cię lubię. Pozdrawiam serdecznie\nBarbara Bastamb 10 marca 2015 18:59:00 CET\nMiło mi Grażynko, że Ci się podoba, pozdrawiam, miłego tygodnia i duuużo słonka...\nPlANTOFELEK 8 marca 2015 22:17:00 CET\nAle wiosenne i optymistyczne fotki!! Pięknie i promiennie Pani wygląda!!:) Buziaki**\nBarbara Bastamb 10 marca 2015 19:00:00 CET\nCzuć wiosnę, prawda? Humor dopisuje...pozdrawiam serdecznie...\nRenia 8 marca 2015 22:35:00 CET\nŻyczenia piękne:)))ślicznie wyglądasz i bardzo radośnie:))))Pozdrawiam serdecznie:)))\nBarbara Bastamb 10 marca 2015 19:02:00 CET\nŻyczenia zabawne, moja koleżanka ma duże poczucie humoru, raduję się Reniu, bo przyszło do nas ciepełko...pozdrawiam....\nUnknown 8 marca 2015 23:11:00 CET\nMuy guapa, Barbara!!! Esa bufanda tiene un color divino que te favorece muchísimo!!\nBarbara Bastamb 10 marca 2015 20:08:00 CET\nCarmen me alegro de que te guste. Bufanda tiene un hermoso color. Besos ...\nelpuntodelola 9 marca 2015 00:44:00 CET\nPreciosas fotografías, un look muy juvenil y favorecedor. Besos\nBarbara Bastamb 10 marca 2015 20:03:00 CET\nTengo el placer de Lola que te gusta ...bessos...\nnatanna 9 marca 2015 08:01:00 CET\nŻyczenia świetne - fajnie zrymowane.\nBasiu u Ciebie wiosennie.....\nPozdrawiam i ja wiosennie....\nBarbara Bastamb 10 marca 2015 19:03:00 CET\nTak, wiosennie u mnie ale ma się zmienić, niestety, póki co korzystam z ciepełka...pozdrawiam...\nUnknown 9 marca 2015 08:40:00 CET\nzyczenia skopiowane do dalszego uzytku, Basiu promieniejesz buziaki\nBarbara Bastamb 10 marca 2015 19:05:00 CET\nPromienieję Iza, choć marnie się czuję, zawsze tak mam w marcu.\nUnknown 9 marca 2015 08:45:00 CET\nBasiu bardzo mi się podobasz w takim wydaniu. Zestaw niby luźny, ale jednak elegancki! Pięknie!\nBarbara Bastamb 10 marca 2015 19:06:00 CET\nJa jestem zmienna, ostatnio stawiam na luz ale taki po mojemu...miłego tygodnia Ewo...\nNieco Starsza Dziewczyna 9 marca 2015 10:14:00 CET\nJaka fajna kurteczka. Niebieska jak to bezchmurne niebo. Fajnie wyglądasz w takim nieformalnym zestawieniu :-)\nBarbara Bastamb 10 marca 2015 19:08:00 CET\nDziękuję Grażynko za opinię. Kolor kurtki wpasował się w kolor nieba, dzisiaj też u mnie było tak pięknie... pozdrawiam...\nJolanta Strażyc 9 marca 2015 10:17:00 CET\nŚwietny zestaw, prześliczny i bardzo twarzowy kolor szala, wspaniale komponuje się z Twoją stylizacją. Masz rację Basiu, ja też nie obchodzę. Niech Dzień Kobiet trwa przez cały rok :)\nBarbara Bastamb 10 marca 2015 19:30:00 CET\nTak Jolu, ma trwać cały rok.\nDziękuję za opinię, szal ma cudny kolor i tak jak napisałaś, jest bardzo twarzowy.\nJoanna - ThePlusSizeBlog.com 9 marca 2015 10:47:00 CET\nTo jest najprawdopodobniej najlepszy zestaw jaki pokazałaś na swoim blogu! Nie chodzi, że jest najbardziej modny, czy wymyślny ale niesamowicie do Ciebie pasujący. Dodaje Ci świeżości, chowa niepotrzebne i robi z Ciebie super laskę! Poważnie! Spodnie super na Tobie leżą, fajnie, że wybrałaś do nich buty w szpic (zaokrąglone buty do długich spodni wyglądają tak babuleńkowato), marynarka i koszula mają idealną długość (w białym Ci świetnie). I jako kontrast Twoja nowa pashmina (która świetnie gra z resztą kolorów i pasuje do tulipanów). Jeszcze nigdy mnie nic na Tobie tak nie zachwyciło :)\nBarbara Bastamb 10 marca 2015 19:32:00 CET\nMiło mi Asiu, że Ci się podoba, dziękuję za opinię. Pozdrawiam serdecznie...\nWildrose 9 marca 2015 14:13:00 CET\nO Dniu Kobiet zapomniałam, niestety tutaj nie obchodzi się tego dnia... w każdym razie, wierszyk fantastyczny, całkiem mi nieznany i spodobał mi się :)\nMam nadzieję, że miałaś dobry dzień mój mimo zapomnienia tez był dobry, trzy dni temu, urodziła mi się wnuczka więc z radości wciąż dojśc do siebie nie mogę i chwale się na prawo i lewo :)\nBarbara Bastamb 10 marca 2015 19:38:00 CET\nTo moja serdeczna koleżanka ma takie poczucie humoru i zawsze robi małe żarciki ha!ha! Dzień był super, bo choć nie obchodzę to moje chłopaki pamiętały /a właściwie rodzice/ i mąż też zawsze pamięta /takie małe radości w tym szarym życiu/...Ciesze się Aniu z Tobą, sama jestem babcią to wiem jaka to radość, gratuluję...pozdrawiam...buziaki...\nWildrose 13 marca 2015 13:26:00 CET\nBardzo dziękuję Basiu )\n. 9 marca 2015 20:47:00 CET\nI widzę w klasykach dzisiaj z tej 7 co wymieniałas :) swietnie i na luzie !\nA ja właśnie tylko w takiej kurtce dzisiaj chodziłam - ale 18-19 st to już można :):)\nPozdrawiam Śliczna Basiu !\nBarbara Bastamb 10 marca 2015 19:44:00 CET\n...no to Aniu zazdroszczę pogody, u mnie jeszcze nie tak ciepło a na dodatek pogodynka straszy, że będzie zimno i to od jutra, ale trudno, przeżyję!\nWiesz, takie klasyki u mnie zawsze się sprawdzają, ostatnio dużo u mnie spodni i biała koszula się panoszy ha!ha! Pozdrawiam, miłego tygodnia i nadal pięknego słonka...\nOla 9 marca 2015 22:01:00 CET\nMam duży sentyment do tego dnia i do gożdzików . Bo takie dawniej w pracy dawano i takie dawał mi ponad 40 lat temu mój mąż.Ech.....\nBarbara Bastamb 10 marca 2015 19:47:00 CET\nJa też mam sentyment do tego dnia, goździk i rajstopy a i tak było radośnie i zawsze coś nowego z ciuszków musiało być. Ech...te wspomnienia...pozdrawiam...\nKathy Leonia 10 marca 2015 08:25:00 CET\nświetnie z uśmiechem i kwiatkami :D\nBarbara Bastamb 10 marca 2015 19:48:00 CET\nszaroscgwiazd 10 marca 2015 08:41:00 CET\nPiekna ta kurteczka, bardzo podoba mi się jej kolor ;)\nBarbara Bastamb 10 marca 2015 19:49:00 CET\nTak, kurtka ma ciekawy kolor, właśnie takiego szukałam i udało się...pozdrawiam...\nlamodalena 10 marca 2015 12:19:00 CET\nwidzę Basiu, że i u Ciebie wiatr szalał tylko Ty miałaś jeszcze słoneczko a ja tylko wiatr ;) śliczny ten żakiet i fajne życzenia, szkoda, że takie prawdziwe ;D\nBarbara Bastamb 10 marca 2015 19:52:00 CET\nNo tak, Magdaleno, szkoda, że prawdziwe....\nWiatr u mnie szalał ale i słonko było piękne...\nMam nadzieję, że żakiet sprawdzi się i będę często nosić...\npollyzeczki 10 marca 2015 17:27:00 CET\nPiekny zestaw ,fajna kurteczka , skórzana???\nBarbara Bastamb 10 marca 2015 19:54:00 CET\nNie, nie skórzana ale ładnie wygląda, jest miękka i dobrze się układa. Miło mi, że Ci się podoba...pozdrawiam...\nUnknown 10 marca 2015 18:14:00 CET\nBeautiful! I love your jacket and shawl. I am looking forward to spring too. :)\nBarbara Bastamb 10 marca 2015 19:59:00 CET\nI am pleased to Lisa that you like ... best regards ...\nUnknown 11 marca 2015 12:44:00 CET\nBarbara Bastamb 12 marca 2015 00:33:00 CET\nDziękuję za odwiedziny, miło mi, że Ci się podoba////pozdrawiam...\nTara_Edyta 11 marca 2015 19:19:00 CET\nLubię włosy czesane wiatrem:D\nBasiu myślałam, że już u Ciebie byłam! A, to na fejsie chyba coś pisałam;))\nPrześlicznie wyglądasz w tym zestawie!!! Nowocześnie i z klasą!\nU Krysi napisała niedawno jedna komentująca, że jest po 50-tce i uważa, że nie wypada jej nosić dżinsów... POWINNA ZAJRZEĆ DO CIEBIE!!!! Wygladasz fantastycznie w tych dżinsach!!!!\nBarbara Bastamb 12 marca 2015 00:44:00 CET\nJa natomiast nie lubię "wiatru we włosach".\nCo do dżinsów, to można być "za" lub na "nie", ja lubię więc noszę, właśnie są odpowiednie dla pań dojrzałych, bo mają moc odmładzającą. Takie jest moje zdanie.\nJak ktoś uważa, że nie wypada, to niech nie nosi. Przecież dżinsy nie robią z nas, kobiet dojrzałych, dzidzi piernik tylko lekko odmładzają, ważne, z czym je nosimy i jaki fason dobierzemy, biodrówki z odsłoniętą pupą odpadają.\nTara_Edyta 12 marca 2015 19:19:00 CET\nJa też uważam, że dżinsy odmładzają. Ale właśnie te idealnie dobrane do figury;) Ty, to umiesz zrobić:D\nBarbara Bastamb 12 marca 2015 19:34:00 CET\nObecna moja figura Taro nie jest prosta do ogarnięcia, parę kg mniej było o wiele prościej, mimo ogromnej ilości ciuchów dobrać coś odpowiedniego nie jest proste a może ja zatraciłam umiejętności kupowania? Ha!ha! Miłego wieczoru...\nlusiuniaS 11 marca 2015 21:07:00 CET\nSwietnie wyglądasz, taka sportowa elegancja. Czerwony dodatek dodaje pazura.\nBarbara Bastamb 12 marca 2015 00:31:00 CET\nDziękuję Lusiuniu, czasami trzeba trochę na luzie, czasami trzeba też dodać kolor, ja lubię kolory więc uwielbiam ten szal...pozdrawiam Cię serdecznie...\ninvisiblefashion 12 marca 2015 22:07:00 CET\nale wiosennie - pięknie :)\nBarbara Bastamb 13 marca 2015 13:43:00 CET\nAnonimowy 13 marca 2015 20:32:00 CET\nTo od Pani zaczęłam czytać/oglądać blogi bo właśnie minęłam się z 50tką, która tak jakoś chyłkiem przemknęła obok.\nNo i jak już było po wszystkim to zrobiło mi się bardzo smutno i to właśnie Pani uśmiech przywraca mi trochę wiary\nże może nie jest tak całkiem źle. Pozdrawiam.\nBarbara Bastamb 13 marca 2015 23:50:00 CET\nNie pani Basiu, tylko Basiu. Moja droga, 50-tka to nie koniec świata, życie zaczyna się po 50-tce /dla mnie to już po 60-tce/.\nNie ma co się smucić, nie jest źle, zapewniam Cię.\nJest nas tu więcej pozytywnie zakręconych dziewczyn, jak chcesz poszukaj ich na blogach na samym dole strony- Ava Valk, Krystyna Balakier, niewidzialna kobieta, babooshka, Moda i fotografia, nieco starsza dziewczyna i wiele innych.\nGłowa do góry! Miłego weekendu i miłego oglądania, zapraszam ponownie...\nhttp://mystylemyeveryday.blogspot.com/ 13 marca 2015 23:25:00 CET\nBasiu, nigdy nie zawodzisz! Cudnie, radośnie i z klasą!\nBarbara Bastamb 13 marca 2015 23:35:00 CET\nOj Ava, czerwienie się...buziaki, miłego weekendu...\nAnonimowy 14 marca 2015 03:53:00 CET\nAch Ty moja najsympatyczniejsza kobietko.\nBarbara Bastamb 14 marca 2015 06:59:00 CET\nTess! Dla mnie to największe wyróżnienie droga kobitko!\nmagdulablack 15 marca 2015 14:49:00 CET\nPani Basiu wygląda Pani kwitnąco. Piękny, eleganki, stylowy i bardzo kobiecy zestaw.\nWspaniała metemarfoza, gdyż ubyło Pani z 20 lat :):):)\nBarbara Bastamb 16 marca 2015 17:39:00 CET\nBardzo dziękuję, miło mi, że Ci się podoba...pozdrawiam...\nAgnieszka Korzeniewska 16 marca 2015 00:04:00 CET\nświetnie się prezentujesz w tym sportowo- eleganckim zestawie! super!\nBarbara Bastamb 16 marca 2015 17:40:00 CET\nTypowo sportowych zestawów to ja nie lubię, no chyba, że na wycieczkę ale takie w stylu sportowej elegancji to tak...pozdrawiam Agnieszko...\nUnknown 19 marca 2015 15:12:00 CET\nspring can come ;-)\nBarbara Bastamb 20 marca 2015 15:28:00 CET


Smieti i jej babska natura!: Nowości Lily Lolo - prasowane bronzery, przegląd kolorów.\nBogusiaM 15 czerwca 2015 08:58\nHonolulu wygląda interesująco, czekam na zdjęcia twarzowe;)\nAlieneczka 15 czerwca 2015 09:00\nHonolulu mi się podoba ;) tylko cena za wysoka...\nPaul Inka 15 czerwca 2015 09:02\nMi też ten honolulu sie podoba ;)\nAdabloguje 15 czerwca 2015 09:12\nFaktyznie, honolulu wydaje się być takim najciemniejszym ale na opuszkach wygląda bardzo ładnie. Taki stonowany, zgaszony, nie jest intensywny i już go sobie wyobrażam na Twoich policzkach :).\nBardzo pomocne byloby gdybys pokazala zdjecia jak te bronzery prezentuja sie na policzkach :)\nCuddlanka 15 czerwca 2015 14:05\nHonolulu bym przygarnęła. Świetne opakowania!\nmarysia-k 15 czerwca 2015 14:42\nSłyszałam o tej marce wiele pozytywnych opinii :).\nHonolululu wygląda bosko!\nAskuna 15 czerwca 2015 16:59\nHonolulu faktycznie jest piękny i zastanawiam się nad jego zakupem. Czy jest szansa na porównawcze swatche Honolulu i Bahama Mama. Mam ten drugi ale jego skład pozostawia wiele do życzenia.\nCiekawi mnie też czy bronzer Lily Lolo nie będzie zapychał, bo olejek arganowy lubi tworzyć bolesne gule nie tylko na mojej twarzy.\nKolorowa Radość 15 czerwca 2015 17:02\nTeż jestem ciekawa jak Honolulu prezentuje się na twarzy :)\nMonika Pietruk 15 czerwca 2015 17:18\nRzeczywiście ten honolulu wygląda zachęcająco :)\nNihil Novi Blog 15 czerwca 2015 19:33\nHonolulu wygląda bardzo ciekawie, podoba mi się też opakowanie. Jedyne, co mnie trochę przeraża, to cena...\nkarminowe.usta 15 czerwca 2015 21:05\nMiami Beach to idealny odcień dla mojej bladej cery:)\nDress Your Face Blog 15 czerwca 2015 22:27\nWow, Honolulu wygląda pięknie :) a odcień jest podobny do Bahama Mama, czy chłodniejszy?\nHonolulu moim faworytem. Czekam na zdjęcie na policzkach\nkleopatre 16 czerwca 2015 16:07\nHonolulu ma naprawdę świetny ocień ^ ^\nUnknown 17 czerwca 2015 09:52\nCzaiłam się na Honolulu bo kończy mi się mój bronzer z Kobo ale po Twoim swatch'u kupiłam i już do mnie jedzie :)\nArnell 17 czerwca 2015 17:21\nFajnie, że można dostać je w formie prasowanej, co jak co, ale bronzera nie wyobrażam sobie w formie sypkiej.\nAnya 18 czerwca 2015 18:43\nHonolulu wygląda cudownie!\nKarotka 22 czerwca 2015 01:46\nKurczę, naprawdę dałaś mi teraz zagwozdkę, bo po pierwsze - szukam bronzera, który nie będzie zbyt ciemny, a jednocześnie chciałabym coś, co nie zaszkodzi mojej problematycznej cerze. Myślałam, że skuszę się na róż Baby Don't Go z MAC, który może udawać bronzer, ale teraz zastanawiam się nad Honolulu. Moja buzia lubi się z minerałami, a ten byłby z pewnością lepszy, jeśli chodzi o skład. No i wygląda naprawdę dobrze kolorystycznie :)


Moje obcasy i trochę odreagowania :) - Aniamaluje - blog lifestylowy dla młodych kobiet.\nW podsumowaniu tygodnia na obcasach obiecałam, że pokażę buty w których chodziłam podczas wyzwania. Znajdziecie je w tym poście.\nWiem, ze zdjęcia nie zachwycają jakością i ilością detali, ale postaram się jutro zrobić lepsze i dodać zdjęcia innych wysokich butów 😉\nU góry można zobaczyć mój ulubiony lakier ostatnich dni. Dostałam go ramach współpracy z Baltic Company i chciałam wstrzymać się ze zdjęciami aż do momentu, kiedy pojawi się pierwszy odprysk. Wczoraj (po 10! dniach) bez odpryskiwania pojawił się już widoczny odrost i chciałam zmyć lakier. Nie zdążyłam:\nPodczas praktyk w pierwszej klasie miałam mały wypadek – zdejmowałam magnes z tablicy (na łączeniu skrzydeł), kiedy jeden z uczniów mający zaawansowany autyzm dostał swojego ataku i z całym impetem wpadł na tablicę. Na szczęście jemu nic się nie stało, ale skrzydło tablicy zamknęło się na małym palcu mojej dłoni. Dzisiaj jest spuchnięty i siny, ale jak widać – lakier odprysnął tylko trochę 😛\nLakier ma piękny kolor, rzeczywiście przypomina pyszną gujawę. Czy szybko schnie – nie wiem, bo zawsze wspomagam się sztuczką która sprawia, że lakier wysycha w 5 sekund 🙂 Za to trwałość absolutnie genialna!\nZ powodu palca (ból promieniuje na całą dłoń) musiałam zrobić przerwę w ćwiczeniach z 30 day shred (nie wyobrażam sobie robienia pompek w ten sposób). Ogólnie przydałby mi się totalny reset, bo padam ze zmęczenia.\nLekcje w pierwszej klasie są wspaniałe i dają wiele radości, ale trzeba poświęcić masę czasu, żeby dobrze się do nich przygotować. W klasie są dzieci sześcioletnie i siedmioletnie, co już sprawia, że tempo pracy jest mocno zróżnicowane. Do tego jeden z chłopców (8 lat) ma autyzm i jest bardzo nieprzewidywalny. To wspaniałe dziecko, ale czasami ma gorszy dzień i nigdy nie wiadomo, czego można się po nim spodziewać.\nTrafiły mi się moje “ulubione” tematy – bezpieczeństwo ruchu drogowego (zdałam teorię na kartę rowerową za trzecim razem, na prawo jazdy się nawet nie zapisałam :)), i nauczenie dzieci czym jest rytm. Wymyślenie ciekawych lekcji i przygotowanie pomocy to szalenie trudna sprawa, ale jestem z siebie zadowolona. Ciesze się, że wychowawczyni klasy była bardzo pomocna i dobrze mnie oceniła, a najbardziej z tego, że dzieci dobrze mnie przyjęły i polubiły 🙂 Nie wierzcie w te głupoty, że nauczyciel pracuje 18h tygodniowo (lub 13, jak nie policzyć przerw). Możliwe, że są tacy, ale w klasach 1-3 jest multum obowiązków. Jeśli komuś na tym zależy, na pewno poświęca na to więcej niż te standardowe 40 h 🙂 Przygotowanie arkuszy do diagnozy, pomocy naukowych, zadań, cała ta papierologia, rewalidacja, dodatkowe zajęcia… Oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że istnieją nauczyciela którzy autorytet próbują zbudować krzykiem i karaniem. Są też tacy, co lekcje prowadzą według scenariusza, ale budowanie sobie opinii o zawodzie na podstawie tych przypadków jest bardzo krzywdzące. Często matki nie potrafią poradzić sobie z jedną pociechą, a nauczyciel robi to z trzydziestką !\nOd poniedziałku klasa III 🙂\nTeraz obiecane, chociaż słabe zdjęcia butów. Czarne mają 10 cm, brązowe 11 a koturny 12. Lepsze zdjęcia wrzucę jutro, jeszcze ciężko mi utrzymać w dłoni aparat i nacisnąć spust, bo palec strasznie boli 🙂\nKoturny nie są w środku brudne, po prostu wyrwałam z nich wkładkę bo przez nią buty były niekomfortowe.\nJest jeszcze jedna zabawna rzecz o której nie pomyślałam tworząc podsumowanie tygodnia na obcasach. Kiedy byłam w wysokich butach w szkole, dzień dobry mówili mi nawet uczniowie którzy nie mogli\nwiedzieć, że jestem praktykantką, bo uczą się na innym piętrze 😉 Podobnie przed praktyką, kiedy byłam zanieść do szkoły dokumentację, dzieci też mówiły mi dzień dobry. A przecież po podstawówce kręci się masa rodziców!\nOstatnio biegam w stabilnych botkach:) Są bardziej czarne niż na zdjęciach 🙂\nMam też ochotę na jakąś zmianę – szalenie podoba mi się ten bob, ale za każdym razem jak miałam tak ścięte włosy to tęskniłam za długimi. Wybór padnie więc chyba na grzywkę podobną do tej, ale trochę krótszą i włosy cięte w U. Po Waszych komentarzach zrezygnowałam z pomysłu cieniowanych włosów\nPosted on 13 maja, 2016 15 czerwca, 2019\nOjoj, biedny paluszek! A kolor jest naprawdę piękny!\nKurcze, aż mi się słabo zrobiło, jak przeczytałam o paznokciu. 🙁 Oby się szybko zagoiło! Botki bardzo fajne, ale bardziej mi się podobają Twoje koturny. 🙂 I podziwiam za wysokość obcasów, ja bym pewnie nawet trzech kroków w nich nie zrobiła. 😀\nbuty są genialne! ale palec nieciekawie wyglada 🙁\na które podobają Ci się najbardziej? Postaram się opanować trzymanie aparatu i zrobić lepszą notkę na ten temat 😉\no jakiej sztuczce mowisz :>?\nPostaram się wieczorem stworzyć wpis na ten temat, bo w tej chwili nie mam czasu żeby to opisać\nopisałaś to? 😛 bo wyszukiwarka nie działa:/\njest wpis, wpisz wgoogle jak wysuszyć lakier+aniamaluje z telefonu Ci nie podrzucę 😉\nŚliczne botki! Bardzo zaciekawiły mnie także poglądy na temat Twojej pracy bo także chciałabym być nauczycielką. Wiem ze to jest trudne, i czasem może zdarzyć się jakiś wypadek, tak jak u Ciebie ale mimo tego fajnie byłoby pracować w tym zawodzie 🙂 Zapraszam na mojego bloga http://pam20.blog.pl/\no tak,to bardzo trudna, ale satysfakcjonująca praca 😉\nwpis o sztuczce pojawi się wieczorem 😉\nja też mam takie botki, może troszkę wyższe.. ale one są "zimowe" tzn jak jest zimno, ale nie ślisko ani nie ma śniegu. czyli nie polsko zimowe tylko nie sucho zimowe. ale nieco ocieplane..\nwspółczuję palca! oby szybko wrócił do optymalnego stanu.\nno moje nie są ocieplane, akurat na obecną pogodę w sam raz. palca sama sobie współczuję, ale to był nieszczęśliwy wypadek, no trudno, zdarza się. Pozostają mi bardzo ciemne lakiery i modlitwa o to, żeby paznokieć nie zszedł bo to bardzo boli 😉\ntak! mi nigdy to się nie przytrafiło, ale kolega mi mówił, że bardzo męcząca sprawa i trwa i trwa\nzszedł mi kiedyś paznokieć z palca u stopy po tym, jak moja chora psychicznie babcia wbiła mi w stopę grabie (celowo) miałam 6 lat ale bólu nie zapomnę chyba nigdy\nOjoj biedny paluszek! 🙁 Obyś jak najszybciej doszła do siebie! 🙂 Możemy się łączyć w bólu, bo ja dzisiaj przez nieuwagę trafiłam siekierą w palec wskazujący u lewej ręki na szczęście nic poważnego się nie stało 🙂 Kurcze szkoda, że w szkole nie miałam takich nauczycieli jak Ty! Wtedy z większą chęcią chodziłabym do niej. Teraz cieszę się, że ten etap już za mną. A z bucików najbardziej podobają mi się botki 🙂 Co do boba to ładna fryzurka, ale masz rację pewnie tęskniłabyś za długimi włosami. A grzywka całkiem fajna 🙂 Ja też myślę od pewnego czasu o ponownym… Czytaj więcej »\nmiałam kiedyś poodbną grzywkę (w gimnajzum) ale na wietrze to była katastrofa 😀\nwspółczuję sprawy z siekierą, czyżbyś była tak ja jedną ztych osób które relaksuje rąbanie drewna?:D\nOo fajnie byłoby zobaczyć zdjęcie 😀 Niestety kiedy wieje wiatr to z każdą grzywką jest problem 😀 Przynajmniej w moim przypadku 😀 Nie często zdarza mi się rąbać drewno, ale muszę przyznać, że jak już to robię to mnie to uspakaja 😀\nnie mogę zapomnieć tej pięknej szminki, jest cudna! bardzo Ci pasuje. A rąbanie drewna ma w sobie coś 😀\no wow ile butow:)\nto ironia? 😀\noj wiem jak boli taki paluszek, jak byłam mała przycięłam sobie sama drzwiami takimi ogromnymi metalowymi, bolało jak diablii 😛\nśrodkowe buciki najbardziej mi się podobają. biedny paluszek – niech szybko wraca do zdrowia. 😉\nałaaaaaaaaaa… aż mnie ciary przeszły, bo mi sie przypomniało, jak zerwałam ścięgno w serdecznym palcu. Ból ogromny, a niby nic się nie stało. Efekt: 2 miesiące w plastikowym usztywniaczu.\nMoże pomocz w altacecie? (pomogł również na ogromnego krwiaka na udzie, gdy spadłam ze schodów, wielkości dłoni był, nie ma to jak pamiątka z własnej 18stki o.O )\njak nie pomoże mi maść żywokostowa to jutro idę altacet 😉\noj wspułczuje wypadku, mam nadzieję, że szybko się zagoi!\nA podziwiam chodzenia w tak wysokich butach, nie bolą Cię nogi?\ndopiero, jak zdejmę buty 😉\nWspółczuję, szczerze. Ból jak chole…\nOjć, nie wyobrażam sobie cokolwiek robić z takim posiniaczonym palcem.\nStrasznie. Prosta grzywka to super pomysł, o ile oczywiście wiesz czy dobrze Ci w takiej 🙂 Zawsze jakaś odmiana.\nmiałam kiedy taką grzywkę, była fajna, ale nie miałam ochoty na przyjaźń z lakierem. Wiem, że to konieczność, chociaż na czubku…\na z palcem rzeczywiście cieżko coś robić 🙁\nbob jest prze-genialny! 🙂 a grzywka to i za mną chodzi.. 🙁\nwspółczuję wypadku z paluszkiem, oby szybko się zagoił!\nMoja mama jest nauczycielką w liceum i z licznych obserwacji jej oraz jej koleżanek, stwierdzam, że są dwie grupy nauczycieli. Jedna to Ci, którzy równo z dzwonkiem uciekają ze szkoły, nie robią nic nadprogramowego, nie angażują się i żądają najwięcej. Druga grupa to Ci nauczyciele, którzy starają się pomóc uczniom, widzą, że ktoś ma potencjał i warto to wykorzystać. Taki nauczyciel zostanie po godzinach, żeby uczniowi coś wytłumaczyć, przyjdzie wcześniej, żeby przygotować do konkursu, wyszuka materiały, których jak na lekarstwo.Ja miałam w gimnazjum kilka takich nauczycielek, a i w liceum trafiły się takowe 🙂Wiem, że trochę nie na temat, ale… Czytaj więcej »\nwiesz, ten lakier czekał długo na debiut, myslałam, że to kolor nie dla mnie ale go polubiłam 😉\nPiękny kolor lakieru! O kurczę to miałaś naprawdę pecha, palec pewnie nieźle boli. Wiadomo, że na autystycznego dzieciaka nie można się gniewać 🙂 żeby tylko Ci nie zeszedł paznokieć!\nnie gniewam się wcale, zastanawiałam sie tylko, czy mogłam jakoś zapobiec sytuacji, ale przemyślałam to na 100 sposób i wiem, że nie mogłam.\nNiestety nie zawsze da się przewidzieć reakcję dziecka niepełnosprawnego, takie wypadki są na porządku dziennym, grunt to zachować zimną krew i wiedzieć co robić.\nPrzesyłam pozytywne fluidy, by palec nie bolał :*\nBiedny palec 🙁 Piękne buty, żałuję, że nie umiem w takich chodzić 😀\nAniu! już od dłuższego czasu śledzę Twojego bloga i jestem zachwycona. Za każdym razem poprawia mi humor i sprawia, że chcę popracować nad sobą…a to nielada osiągnięcie gdyż z natury jestem okropnie leniwa. Ale wracając do tematu 😉 uwielbiam twoje tygodniowe wyzwania i solidarnie staram się robić to samo co ty na tyle na ile to możliwe ( obcasy nosiłam przez 5 dni po czym moje stopy całkowicie odmówiły mi posłuszeństwa…a co do słodzyczy to skończyło się u mnie podobie jak u ciebie ;P ). Mam do ciebie jedno pytanko. Od dłuższego czasu chcę przejść na zdrowszy tryb życia a… Czytaj więcej »\nReply to Issemine\ndziękuję za miły komentarz 🙂 Bloga konkretnego nie znam (mam nadzieję, ze poznam), zaglądam na http://forprogress666.blogspot.com/ i robię rundę po blogach w blogrollach 😛\nfajne przepisy są na teatimeandwhiterabbits 🙂


Diuna. Dżihad Butleriański - Brian Herbert, Kevin J. Anderson (recenzja) - POLTERGEIST\nDiuna Franka Herberta stanowi ogniwo, łączące optymistyczną fantastykę złotego wieku z realizmem obyczajowym Ursuli LeGuin. Z jednej strony mamy rozbudowaną i szczegółową wizję schyłku kosmicznego Imperium godną następcy Asimova i Clarke’a, z drugiej problemy ekologiczne, religijne i obyczajowe, zwiastujące nadchodzący kres niewinności w SF. Innymi słowy – przed epoką Bene Gesserit (hermetyczny zakon kobiecy w Diunie), seks i roślinki były w kosmosie towarami deficytowymi.\nPowieść, która dała początek sławnej heksalogii, ukazała się w 1965, zdobywając rok później nagrodę Nebuli. Kolejne części ukazywały się aż do 1985 roku, zdobywając wierne grono fanów. Chociaż nie jestem fanatycznym miłośnikiem całości cyklu, pozostaję pod wrażeniem trafności i sugestywności opisu fikcyjnej ekologii pustyni kształtującej złożoną socjologię jej mieszkańców.\nNiestety tych samych elementów próżno szukać w rozwinięciu cyklu zatytułowanym Preludium do Diuny. Brian Herbert i Kevin Anderson nie sprostali legendzie, redukując złożoną problematykę oryginału do poziomu prostej powieści przygodowej. Kiedy więc usłyszałem o nowej trylogii (Legendy Diuny), rozwijającej oryginalny świat nie miałem zbyt dobrych przeczuć. Ponieważ za kolejną kontynuację (sic!) odpowiadali Ci sami autorzy nie widziałem specjalnych powodów, aby brać się za lekturę. Znalazłem je dopiero, kiedy zobaczyłem okładkę polskiego wydania. Nowa edycja Kronik Diuny, przygotowana przez wydawnictwo Rebis, zachwyciła mnie ilustracjami Wojciecha Siudmaka. Diuna. Dżihad Butleriański kontynuuje tę znakomitą linię wydawniczą. Twarde, szyte okładki i znakomite grafiki wystarczyły, abym zgłosił się do recenzji książki.\nPunkt wyjścia historii jest całkiem interesujący; Dżihad skupia się na buncie ludzkości wobec maszyn myślących, poprzedzającym akcję pierwszej Diuny o dziesięć tysiącleci. Pomimo dużego odstępu czasowego, wydarzenia z tej epoki silnie wpłyną na dalsze losy bohaterów, czyli na kształtowanie się rodów szlacheckich, odkrycie ważnych technologii i początek przeobrażeń społecznych, które zaowocują wykształceniem się Fremenów (ludzi pustyni, odgrywających bardzo istotną rolę w pierwowzorze).\nKompozycja fabuły budzi we mnie ambiwalentne odczucia. Historia nie poraża oryginalnością a niektóre jej fragmenty są przewidywalne. Z drugiej strony ciąg przyczynowo-skutkowy jest spójny i logiczny. Wydarzenia w naturalny sposób wynikają z decyzji podjętych przez bohaterów, a w trakcie lektury nie miałem wrażenia "wyciągania faktów z kapelusza". Fabuła stanowi częściową zamkniętą całość – część wątków zostaje rozwiązana dopiero w następnych częściach, pomimo tego akcja ma wyraźny (i epicki) punkt kulminacyjny.\nGłówną bohaterką książki jest Serena Butler, młoda i (oczywiście) piękna pani polityk, próbująca scalić sojusz ludzi przeciwko maszynom. Jak to zwykle we wszechświecie bywa – maszyny się zbuntowały, a ludzie utracili kilka kluczowych planet. Tutaj pojawia się młody i (oczywiście) odważny wojskowy Xavier Harkonnen, z tych co to niejednego tostera mają na koncie. W przerwach pomiędzy ratowaniem ludzkości, świata i okolic, dwójka ta (Serena i Xavier, bez tostera) zajmuje się starym, dobrym migdaleniem po krzakach. Miłośnicy klasyków SF pokroju Barbarelli nie mają tu czego szukać – erotyki jest w książce mało i jest ona raczej z gatunku "pościelowej" a nie "ginekologicznej". Niezbędny jest też Ten Trzeci – w tej roli wystąpi młody i nieuświadomiony klasowo Vorian Atryda.\nPostaci jest oczywiście dużo więcej, w końcu epickość serii zobowiązuje. Niestety – im ważniejsza dla fabuły jest to postać, tym gorzej dla jej wiarygodności i wyrazistości. Losy bohaterów drugiego planu budzą znacznie więcej emocji niż perypetie wymienionych powyżej.\nAbsolutną rekordzistką jest tutaj główna bohaterka, której przedstawienie, mogłoby rywalizować naiwnością i schematycznością z kreacjami z Mody na sukces. Miłośnicy Diuny – czujcie się ostrzeżeni, postaci kobiece w Dżihadzie nie dorastają Waszym ulubionym bohaterkom do pięt. Zamiast erotyzmu i dworskich mezaliansów, mamy tutaj dwudziestokilkulatkę o psychice naiwnej "szesnastki". Niestety, podobna choroba dotyka pozostałych dwóch głównych bohaterów, którzy mimo że zostają przedstawieni jako fachowcy i specjaliści, zachowują się rażąco nieudolnie. Dlatego też wiarygodność i spójność wizji przedstawionej w książce bardzo na tym traci. Trzeba sporej dozy dobrej woli (lub alkoholu) aby czytać całość bez narastającej irytacji.\nW zwalczeniu tego uczucia nie pomaga język, jakim jest napisana książka. Dialogi chwilami porażają nadęciem i sztucznością. Osoby uczulone na amerykański patos winny opuszczać niektóre wypowiedzi Sereny. Heroina nie ma zbyt wiele mądrego do powiedzenia, a nerwy trzeba oszczędzać. Z drugiej strony – zdarzają się też perełki i wyjątkowo celne powiedzonka. Absolutnym cacuszkiem są tutaj próby opowiadania dowcipów przez jedną z maszyn (Ani chybi jakiś daleki przodek HAL-a).\nSkoro już o języku mowa, nie sposób nie wspomnieć o opisach i wyrazistości wizji. W tym aspekcie Dżihad przypomina swoją sławną poprzedniczkę. Ponownie mamy do czynienia z urzekającą egzotyką, naszpikowaną odniesieniami do kultury arabskiej i orientalnej. Wizje światów tworzących uniwersum Diuny porywają i stanowią świetną pożywkę dla erpegowców lubujących się w SF. Z powodu nadmiernej prostoty glosariusza, znajomość pierwotnego uniwersum ułatwia czerpanie przyjemności z lektury. Da się Dżihad czytać i bez znajomości heksalogii, jednak traci się wtedy część smaczków.\nPodobnie jak Kroniki Diuny,Dżihad to klasyczna space opera w stylu retro, w której rozwój technologii nie stanowi prostej ekstrapolacji obecnej wiedzy naukowej. Mało tu fizyki, dużo za to efektownych i głośnych wybuchów w próżni. Z całą pewnością, jest to książka dla miłośników "bardziej fiction niż science". Elementy naukowe, które przesądziły o sukcesie Diuny stanowią jednocześnie piętę achillesową Dżihadu. Nie ma tutaj przekonującej i wiarygodnej ekologii, nie ma też zbyt wiele problemów o podłożu religijnym lub seksualnym. Najnowsza odsłona cyklu dryfuje w stronę literatury przygodowej, pozbawionej głębszych ambicji. Gorzej, że te braki stara się pokryć patosem, którego stężenie może być dla niektórych nieznośne.\nPrzy wszystkich wadach i niedociągnięciach, to ciągle niezła książka, czyta się ją płynnie i bez większych przestojów. Jedyne pauzy, jakie robiłem były spowodowane patosem i głupim zachowaniem bohaterki – ot taki intelektualny detoks. W płynności czytania bardzo pomaga dobre tłumaczenie i znakomita redakcja - zdania czyta się "naturalnie", nie trzeba rozważać "co autor miał na myśli". Choć Dżihad i nowe wydanie Diuny tłumaczyły różne osoby (odpowiednio: Andrzej Jankowski i Marek Marszał) to jednak przekłady są spójne. Grafiki Wojciecha Siudmaka, oprócz walorów czysto estetycznych, dobrze korespondują z fabułą i nastrojem książki.\nWrażenia z lektury bardzo silnie zależą od początkowego nastawienia Czytelnika. Jeśli spodziewacie się wiarygodnej i głębokiej powieści, na miarę oryginału – zawiedziecie się. Jeśli macie ochotę na przeniesienie się w egzotyczny i barwny wszechświat a przy tym potraficie przymknąć oko na naiwność bohaterów i przewidywalną fabułę – książka może się Wam spodobać. Bo to piekielnie ładny kawałek przeciętnej książki.\nNiezła, kompletna recenzja. O!\nTa książka nie zasługuje na takie wydanie. Co najwyżej paperback na papierze makulaturowym...\nRecenzja jest tak sprawnie napisana, jak nędzna jest ta książka. Placek dla Ezechiela. Nie wiem, czy wyciągnąłbym więcej pozytywów z tego koszmarka. Osobiście dla mnie to najsłabsza pozycja na mojej półce.\nMoim zdaniem książka jest świetna. Wciągająca, pełna magii jaką miała Diuna, na pewno warta przeczytania.


września 2013 - zwierzaki24.blogspot.com\nOwczarek szetlandzki - opis rasy\nOwczarek szetlandzki to rasa psów wywodząca się z Wysp Szetlandzkich. Pierwsze wzmianki o tej rasie pojawiły się około 700 roku naszej ery. Były to wtedy ulubione pieski wikingów. Owczarek szetlandzki jest rasą dosyć małą (niecałe 40 cm wysokości i do 10 kg wagi). To akurat było dla wikingów zaletą, ponieważ psy te jadły mało, a w surowym klimacie północy cięzko było o dodatkową porcję jedzenia.\nNa początku szetlandy były wykorzystywane do pilnowania zagród. Pierwotni hodowcy krzyżowali ówczesne szetlandy między innymi z king charles spanielami i miniaturowymi szpicami, aby uzyskać rasę wystrzymałą, a jednocześnie niewielkich rozmiarów. Później jednak do krzyżówek dołączyły owczarki collie, co ostatecznie ukształtowało wygląd tej rasy.\nOwczarki szetlandzkie są wesołe i energiczne. Chętnie się bawią, ale w przeciwieństwie do np. golden retrieverów są nieufne wobec obcych. Bardzo przywiązują się do swojego właściciela. Są jednocześnie inteligentne, szybko się uczą i łatwo je wytresować.\nOwczarek szetlandzki - opis i zdjęcia\nCzy wszystkie bociany odlatują do Afryki?\nJak się okazuje, nie wszystkie. :) Któż by pomyślał, że ten ptasi symbol obfitości i szczęścia będzie chcial zamienić afrykańskie zimowisko na pewne przytualisko... A jednak! Ale po kolei.\nDlaczego właściwie bociany odlatują?\nDo XVIII wieku sądzono, że bociany nie odlatują, a przesypiają zimę, w zaroślach lub bagniskach. Metoda obrączkowania ptaków pozwoliła zweryfikować i wykluczyć jednak tę tezę. Większość tych ptaków pod wpływem instynktu opuszcza swoje gniazda i udaje się na daleką, gorącą sawannę. Pokonują blisko 8 tyś. km! Bociany w Afryce tworzą zgodne stada, nie konkurują ze sobą o jedzenie. To ciekawostka, zważywszy na fakt, że w Polsce bocian nie znosi wręcz bliskości innego bocianiego gniazda, rywalizuje także na tereny w których poluje na jedzenie. W dalekiej Afryce bociany przechadzają się zgodnie, wspólnie polują a nawet śpią w większych skupiskach.\nŻycie bociana można podzielić na trzy okresy - okres lęgowy (w czasie którego najczęściej przebywa on w Europie), okres zimowania w ciepłych krajach, okres samej podróży. Młode bociany nie od razu wracają na wiosnę do kraju - przerywają swoja podróż powrotną, gdzieś w okolicach Morza Śródziemnego, tam pozostają do momentu wypatrzenia stad lecących na południe, wówczas przyłączają się do nich. Dopiero blisko 4 letnie bociany wracają "do domu", czyli miejsca swoich narodzin.\nZasadniczo są dwie trasy podróży - od zachodu przez Gibraltar i od wschodu przez Bosfor.\nW Polsce spotykane są stada złożone z kilkudziesięciu osobników, szczególnie we wschodniej cześci kraju. Im dalej, wzdłuż łuku Karpat tym liczebność osobników w stadach rośnie. W trakcie podróży dołaczaja wszak kolejne osobniki. W Rumunii przylączają się te wędrujące wzdłuż doliny Dunaju. W przełomowym momencie migracji między Europą a Azją przelatują równocześnie dziesiątki tysięcy sporych rozmiarów ptaków (nie tylko same bociany, bo to przecież nie tylko czas ich wędrówki). Taki przelot zaczyna się już w połowie sierpnia i trwa do końca września lub dłużej, w zależności od miejsca wylotu.\nTrasa wędrówki od Bosforu (tą trasą lecą polskie bociany) przebiega przez Turcję, przecina wąskie pasmo wybrzeży Morza Śródziemnego, dolinę Jordanu, półwysep Synaj by przez Morze Czerwone doprowadzić do Afryki, w dolinę Nilu. Dolina tej rzeki ma długośc 6500 km i pozwala względnie bezpiecznie dotrzeć w rejon wielkich jezior afrykańskich (mijaąc po drodzę pustynię Saharę). Część ptaków tu "wysiada", część leci dalej i dociera w dorzecza Zambezi lub nawet do RPA. Po przemierzeniu 1/4 obwodu kuli ziemskiej, czyli blisko 10 tys. km bociany w końcu mogą "naladować" baterie, aby w lutym ruszyć na północ, żeby zdąrzyć do Polski na wiosnę. :)\nOczywiście zdarzyć się może, że bocian zmieni swoja trasę, zapewne w większości przypadków przez warunki pogodowe.\nNasze bociany poświęcają 1/3 życia na lęgowe pobyty w Polsce, 1/3 na wczasy w Afryce i tyle samo na przeloty\nPo pierwszym locie do Afryki bociany nie wracają do Polski. Przerywają podróż powrotną w rejonie Morza Śródziemnego i tu zostają do jesieni, kiedy przyłączają się do stad lecących na południe. Dopiero 3-4-letnie bociany wracają do miejsca, gdzie przyszły na świat.\nWszystkie złe miesiące\nWrzesień: nasze bociany lecą nad Turcją, Syrią i Libanem, około 10 dni odpoczywają w Izraelu, a potem lecą dalej i mijają równik.\nPaździernik: po dotarciu do Sudanu robią dłuższy postój. Niektóre rezygnują z dalszego lotu, reszta podróżuje nad Etiopią i Ugandą.\nListopad: lecąc przez Kenię, Tanzanię, Malawi i Zambię "wysiadają" po drodze.\nGrudzień: po przemierzeniu niemal 1/4 obwodu kuli ziemskiej docierają na południe Afryki. W lutym muszą ruszyć na północ, żeby zdążyć do Polski na wiosnę.\nPrzed bocianami białymi, które wykluły się w polskich gniazdach i wyrosły na polskich polno-błotnych specjałach, jeszcze tylko kilka tygodni ferii zimowych. A potem sejmik na sawannie, zdrowaśka i w drogę.\nZnowu trzeba będzie przelecieć około 8 tys. km, narażając się na wybryki aury i kule syryjskich i libańskich żołnierzy pilnie ćwiczących celność przy każdej okazji. Nie tylko morderczy dystans trzeba będzie pokonać, żeby z daleka zobaczyć znajomą kupę chrustu w swojskiej okolicy.\nTeraz bociany nie myślą o podróży. Instynkt wędrówkowy jeszcze ich nie niepokoi. Przebywają "na wczasach na afrykańskich popasach" i jeśli nie dokucza im susza, spokojnie gromadzą rezerwy energetyczne na powrót. Jeśli bociany, które dotarły na afrykańskie zimowisko, nie chodzą i nie jedzą - obsiadają drzewa, żeby strawić w spokoju, a stąd ruszają prosto do stołówki.\nNie licząc wyjątkowych przypadków bocianów, które decydują się odbyć zimowe gody i założyć gniazdo w RPA, nasze bociany nie mają w Afryce żadnych obowiązków związanych z wychowywaniem dzieci. Mają za to nienasycony apetyt. Nie muszą troszczyć się o gniazdo ani o rodzinę. Są za to zmuszone stale kombinować, jak by tu utyć.\nW afrykańskich realiach bociany najadają się do syta wtedy, kiedy ludzi dotykają plagi. Ale z szarańczą trudno rozprawić się nawet dużemu stadu czarno-białych głodomorów. I choćby przyszło tysiąc bocianów i każdy zjadłby tysiąc owadów, plagom nie będzie końca. Idealna afrykańska stołówka to nie rozlewisko pełne gadów i ryb, ale pole, na którym przysiadła szarańcza lub uprawa stale podjadana przez inne owady. Rezerwuarami "biopaliwa" dla bocianów są na przykład pola lucerny.\nZgoda na antypodach\nPodczas zimowego pobytu w Afryce bociany tworzą zgodne duże stada. Bez względu na rejon, który wybierają na miejsce przeczekania europejskiej zimy, są w stosunku do siebie przyjacielskie. Za to tuż po powrocie na swoje polskie stare śmieci wstąpi w nie duch rywalizacji, żeby nie powiedzieć diabeł. Nie będą tolerować bliskiego sąsiedztwa innych bocianich par i bezwzględnie podzielą błota i łąki na łowieckie rewiry. Potrzeba wspólnoty obudzi się w nich dopiero przed odlotem.\nW Afryce bocian przy bocianie je, śpi i spaceruje. Na safari wyruszają wspólnie, noga przy nodze i dziób przy dziobie. Nasze boćki zimujące bliżej lub dalej od równika to zgodne społeczności wczasowe. Wkrótce, w lutym, bociany ogarnie przemożna potrzeba powrotu do polskich realiów. Kiedy dotrą "do tych łąk zielonych", ich potrzeba wspólnoty będzie już strasznie rozklekotana.\nKle po kle\nWięc jak jest z tym instynktem do podróżowania bocianów?\nJak zostało napisane na początku posta - nie wszystkie bociany go posiadają. Zdarzają się osobniki, które dobrowolnie rezygnują z tych dalekich wypraw. Takie przypadki zdarzają się na południowych krańcach Afryki, gdzie bociany zimują a niektóre zostają tam cały rok, odbywając lęgi. Taka sytuacja ma np. miejsce w Bredasdorp. To miejscowość w Afryce południowej gdzie bocian biały osiedlił się na stałe na terenie miejscowego Ogrodu Zoologicznego. Bociany zainteresowały się tym terenem ze względu na obecność tam gniazd.\nPodobny przykład mamy również w Polsce. Jest to właśnie wspomniane przytulisko, mieszczące się w\nPoczopku w nadleśnictwie Krynki na Podlasiu, gdzie zimuje grupa ok. 40 bocianów - chorych i tych, które już wyzdrowiały. Jak mówi opiekun przytuliska, trafiają tu osobniki chore, ale i "symulanci" :) Bociany, którym nic nie dolega, lub mają jakieś drobne problemy, które wcale nie przeszkadzają w podróży. Jednak te bociany wolą opiekę człowieka i wikt na wyciągniecie dzioba. Tacy ptasi konformiści, chciałoby się powiedzieć. :)\nKanarek - śpiewający pupil\nPtaki - ogłoszenia - sprzedaż, akcesoria\nJak oswoić papużkę? Forum o zwierzętach\nCzy można wypuścić papugę z klatki? Forum o zwierzętach\nfot. www.naukawpolsce.pap.pl, bociek.blog.onet.pl\no 19:37 0 komentarze\nEtykiety: bociany, Ciekawostki, ptaki\nAutorem artykułu września 2013 jest właściciel bloga zwierzaki24.blogspot.com. Kopiowanie całości lub fragmentów bez zgody właściciela bloga o zwierzętach zabronione. © Blog o psach, kotach i innych zwierzętach


Morsy wystartowały z Bunkrów do Bałtyku\nW niedzielę 13 grudnia. morsy stawiły się już na bunkrach do bicia rekordu Guinessa w morsowaniu...\nZlot starych aut na bunkrach\nPrzez cały rok zapraszamy do zwiedzania Bunkrów Blüchera w Ustce. Tu - na dotykowych ekranach - prezentujemy wiele "odgrzebanych" przez Marcina Barnowskiego, dotyczących Ustki, dokumentów; głównie z czasów II wojny światowej. Poniżej - zapraszamy również na historyczny czwartek - też ze starym dokumentem w roli głównej... Historyczne czwartki odbywają się w każdy ostatni czwartek miesiąca począwszy od marca 2014 roku.\nBałtycka Galeria Sztuki Współczesnej zaprasza do Centrum Aktywności Twórczej w Ustce na kolejne spotkanie z cyklu Historyczne Czwartki\n27 marca 2014 roku, godz. 18.00\nTym razem pokażemy tajemniczy dokument usteckiego kaznodziei z 1824 roku\nTematem spotkania będzie katastrofa morska, która wydarzyła się 5 stycznia 1824 roku w pobliżu Ustki i związany z nią dokument, sporządzony przez miejscowego kaznodzieję, pastora Schneidera. Kim był ten duchowny, co wymyślił w 1824 roku oraz czego dotyczył dokument, ujawniony przez p. Leszka Łuszczyńskiego na poprzednim "Historycznym Czwartku", opowiemy i pokażemy podczas spotkania.\nWiększe imprezy na bunkrach w 2013\nW lato planowane są 4 duże imprezy na bunkrach baterii Bluchera w Ustce, lub takie , których finał tam się odbędzie. (co nie oznacza , że nie będzie ich więcej, cały czas myślimy, zbieramy propozycje)\n27 lipca 2013, godz.16.00: NOWOŚĆ Gra miejska pod hasłem „Opowieści starej Ustki” . Impreza rozpocznie się na plaży i nadmorskiej promenadzie obejmując swym zasięgiem całe miasto. Każdy mieszkaniec oraz wczasowicz będzie mógł wziąć w niej udział i wygrać pamiątkowe nagrody.\n4 sierpnia 2013, godz.16.00: Konkurs piosenki wojskowo-polowej na bunkrach Baterii Bluechera. Impreza muzyczna; w programie darmowa grochówka, konkursy z nagrodami oraz historyczne rekonstrukcje walk z okresu II wojny światowej. Początek imprezy na nadmorskiej promenadzie o godz. 16.00\noraz największa atrakcja - ALTERNATYWNA HISTORIA USTKI - ale o tym póżniej.\nZobacz całe kalendarium usteckich imprez na stronie\n"SZLAKIEM KRAINY W KRATĘ DO BATERII BLUCHERA" - wycieczka piesza i rowerowa\nZAPRASZAMY w sobotę 11 sierpnia 2012 r. na rajd pieszy i rowerowy\n"SZLAKIEM KRAINY W KRATĘ DO BATERII BLUCHERA"\nZbiórka na terenie OSiR Ustka ul. Grunwaldzka 35 o godz. 10:15, a na trasę ruszamy o godz. 10:30\n1.Trasa rowerowa do Swołowa Stolicy Krainy w Kratę - 16 km, a następnie powrót do Ustki.\n2.Trasa piesza terenami Ustki Zachodniej - 8 km.\nZakończenie rajdów na terenie usteckich bunkrów o godz. 15:00\nPremiera nowej książki Marcina Barnowskiego - Bunkry Baterii Bluchera -\nW trakcie Pikniku Militarnego - Muzyczna salwa na bunkrach 11 sierpnia odbędzie premiera nowej książki Marcina Barnowskiego o historii powstania usteckiej baterii Bluchera.\nAutor będzie podpisywał książkę wszystkim chętnym, Będzie można ją również wygrać w organizowanych konkursach. Zapraszamy na promocyjną sprzedaż.\nCzytaj więcej: Premiera nowej książki Marcina Barnowskiego - Bunkry Baterii Bluchera -\nKrótka relacja z II Pikniku Militarnego\nXVIII Ogólnopolski Rajd Rowerowy szlakiem zwiniętych torów Ustka - Ustka Bunkry Bluchera\nBunkrowy koncert "Larw Polarnych"\nI Bunkrowe Mistrzostwa w Rzucie Beretem do Kuchni Polowej\nI Piknik Militarny na Baterii Bluchera


Miłość – Ignacy Karpowicz – Audiobook Mp3 – Pobierz Online\nKup i pobierz za 34,90 zł ($ 8,84)\nCzas trwania: 8 godz. 59 min 06 sek.\nIgnacy Karpowicz (ur.1976) – jeden z najciekawszych współczesnych pisarzy. Autor powieści Niehalo, Cud, Gesty, Balladyny i romanse, ości, Sońka. Laureat Paszportu „Polityki”, czterokrotny finalista Nagrody Literackiej Nike.\nKrzysztof Kiczek (ur. 1986) – realizator i reżyser dźwięku, filolog. Utwory, przy których pracował, były często nagradzane i wyróżniane w konkursach krajowych i międzynarodowych. Reżyser Sońki (na podstawie powieści Ignacego Karpowicza) – pierwszego w Polsce audiobooka zrealizowanego w formie reportażu fabularyzowanego.\nIgnacy Karpowicz "Miłość" – pobierz audiobook w formacie MP3 lub słuchaj za darmo online.


Miedź w końskiej diecie – jaką pełni rolę? – Żywienie Koni\nMiedź bierze udział w przemianach energetycznych, metabolizmie żelaza, rozwoju tkanki łącznej, funkcjonowaniu układu nerwowego i syntezie melaniny. Czy nasz koń otrzymuje wystarczająco dużo miedzi? Jeśli żywimy go wyłącznie sianem, prawdopodobnie nie.\nKonie utrzymywane na diecie złożonej wyłącznie z pasz objętościowych potrzebują dodatkowej suplementacji cynkiem i miedzią, ponieważ w tym rodzaju pasz poziom obu tych pierwiastków jest zwykle niski. Właśnie dlatego trudno jest zapewnić potrzebną dawkę tych minerałów, jeśli podajemy koniom wyłącznie siano, zwłaszcza jeśli jego ilość jest ograniczona.\nWażny jest również bilans obu tych składników mineralnych i ich wzajemne proporcje, jak również relacje ilościowe do innych minerałów. W idealnej sytuacji dawka cynku w diecie powinna być trzy do pięciu razy wyższa niż dawka miedzi. Ponadto nawet, jeśli konie mają nieograniczony dostęp do siana, a ich podstawowe zapotrzebowanie jest zaspokojone, dodatek suplementów nadal może być konieczny, by zapewnić odpowiedni wzajemny bilans różnych minerałów.\nZatem czym jest miedź? Myśląc o tej substancji, myślimy natychmiast o przewodach elektrycznych oraz miedzianych rurach, więc trudno ją postrzegać jako substancję niezbędną naszemu koniowi. Naukowcy, którzy po raz pierwszy odkryli obecność miedzi w tkankach zwierzęcych, uznali, że znalazła się w nich w wyniku zanieczyszczenia próbki. Jednak w późnych latach 20 XX wieku ustalono, że miedź znajdująca się w tkankach ludzkich i zwierzęcych jest niezbędnym składnikiem odżywczym.\nZnaczenie miedzi u koni\nMiedź jest kluczowym kofaktorem enzymatycznym wielu ścieżek metabolicznych organizmu. Oznacza to, że bez miedzi niektóre enzymy nie funkcjonują w sposób optymalny. Niektóre z najważniejszych procesów, które wymagają obecności miedzi, to przemiany energetyczne, metabolizm żelaza, rozbudowa tkanki łącznej, funkcjonowanie układu nerwowego i synteza melaniny.\nPrzemiany energetyczne. Komórki uwalniają energię poprzez syntezę ATP (wysokoenergetyczny związek – trójfosforan adenozyny, będący głównym źródłem energii dla organizmu), a oksydaza cytochromowa (enzym wymagający obecności miedzi do prawidłowego funkcjonowania) pomaga wytworzyć różnicę potencjałów elektrycznych, dzięki której “centra energetyczne” komórki, czyli mitochondria, uwalniają energię zmagazynowaną później w ATP. Dlatego też koń, któremu brakuje miedzi, ma problem ze skutecznym mobilizowaniem energii, co z kolei negatywnie wpływa na jego zdolność do wykonywania wysiłku.\nMetabolizm żelaza. Uważa się, że przypadki anemii u koni są związane z niedoborem tego pierwiastka, jednak znacznie częściej prawdziwą przyczyną tego stanu bywa brak miedzi. W rzeczywistości większość dawek pokarmowych dostarcza koniom więcej żelaza, niż potrzebują, natomiast z drugiej strony w dietach opartych głównie na paszach objętościowych często brakuje miedzi. Za utlenianie i transport jonów żelaza do organów produkujących czerwone krwinki odpowiadają ferroksydazy – enzymy wymagające obecności tego pierwiastka. Dlatego u koni, których dieta jest uboga w miedź, synteza czerwonych ciałek krwi jest upośledzona.\nBudowa i rozwój tkanki łącznej. Oksydaza lizylowa to zawierający miedź enzym odpowiedzialny za tworzenie połączeń pomiędzy kolagenem a elastyną w tkance łącznej. Bez takich połączeń wytrzymałość i elastyczność tych struktur byłaby obniżona, dlatego też obecność miedzi jest kluczowa dla spoistości tkanki, ale także dla procesów nabudowy kości, które odbywają się na szkielecie zbudowanym z kolagenu.\nFunkcjonowanie układu nerwowego. Enzymy zawierające miedź są konieczne do prawidłowego funkcjonowania centralnego układu nerwowego, w tym również samego mózgu, a także do przekształcania neuroprzekaźników (dopaminy w noradrenalinę) oraz syntezy fosfolipidów tworzących błony komórkowe (a także osłonkę mielinową włókien nerwowych).\nMiedź w końskiej diecie\nWedług wytycznych żywieniowych the National Research Council (NRC) koń o wadze 550 kg wymaga 100 mg miedzi dziennie, by zaspokoić swoje zapotrzebowanie bytowe. To bardzo mała ilość Cu, ale w oczywisty sposób bardzo istotna dla organizmu. W miarę wzrostu obciążenia pracą zapotrzebowanie wzrasta do wartości 125 mg/dzień.\nPasze objętościowe dostarczają stosunkowo niewiele miedzi, przy czym większość rodzajów siana zawiera mniej niż 10 mg miedzi na kilogram paszy. Taka ilość miedzi zaledwie wystarczyłaby do zaspokojenia zapotrzebowania 550-kilogramowego konia otrzymującego dzienną porcję siana równą 2% swojej wagi, a więc 10 kg.\nOcenia się, że maksymalna tolerowana dawka miedzi dla koni wynosi 250 mg/kg, co oznacza, że 550-kilogramowy koń otrzymujący dzienną dawkę siana równą 2% swojej wagi (10 kg) może bezpiecznie pobrać do 2500 mg miedzi dziennie. Tak duża tolerancja na miedź oraz obecność czynników obniżających wchłanianie z przewodu pokarmowego sprawiają, że poziom miedzi w większości gotowych pasz jest dość wysoki, a wynikająca z tego całkowita dawka Cu w diecie może przekraczać wartości zalecone przez NRC.\nWażne jest jednak, by dawka pokarmowa była optymalnie zbilansowana i dlatego też lepiej bez pomocy doświadczonego specjalisty żywieniowego nie podawać dodatkowo miedzi z innych źródeł. Aby określić, czy dieta zaspokaja zapotrzebowanie zwierzęcia na miedź, należy wziąć pod uwagę wszystkie źródła tego pierwiastka.\nWarto też ustalić faktyczny poziom innych pierwiastków w paszach, ponieważ mogą one wchodzić w interakcje z miedzią i ograniczać jej wchłanianie, jak na przykład cynk. Aby upewnić się, że nasz koń otrzymuje wystarczająco dużą dawkę miedzi, lepiej jest podawać prawidłowo zbilansowaną paszę treściwą lub specjalny gotowy suplement niż próbować wyrównywać braki za pomocą jednoskładnikowych źródeł miedzi.\nPonieważ większość koni w Polsce jest żywiona paszami pochodzącymi z gleb raczej ubogich w miedź, warto uzupełnić ich dietę o specjalny suplement miedziowo-witaminowy Coppervit firmy Foran, zawierający chelatowaną, wysoko przyswajalną formę Cu, silny przeciwutleniacz – witaminę E, oraz witaminę B12 niezbędną do prawidłowego przebiegu syntezy czerwonych krwinek. Z kolei przy bardzo silnych niedoborach można doraźnie użyć dwuskładnikowego żelu Copper-Max z chelatami miedzi i cynku, jednak nie należy tego robić bez konsultacji z lekarzem weterynarii lub doświadczonym specjalistą żywieniowym.


Serie, to tematycznie pogrupowane artykuły, które powracają na Grafmag regularnie lub od czasu do czasu. Znajdziesz tutaj między innymi bogaty zbiór darmowych fontów z polskimi znakami czy cieszące się popularnością zestawienia inspirujących projektów Polaków.\nBogata i wciąż aktualizowana kolekcja krojów posiadających polskie znaki i udostępnianych na licencji zezwalającej na komercyjne wykorzystywanie.\n69 artykułów w tej serii\nPolacy niezmiennie nas inspirują. W ramach tej serii wyszukujemy i dzielimy się z Wami najciekawszymi i najbardziej kreatywnymi projektami.\n53 artykuły w tej serii\nPodstawowe zasady projektowania dobrych stron pozostają niezmienne, warto jednak być na bieżąco z trendami i wzorcami, które są aktualnie popularne.\n24 artykuły w tej serii\nChcesz nauczyć się składać długie dokumenty? W swojej serii Ewa Masalska przedstawia najważniejsze zasady i dzieli się praktycznymi wskazówkami pracy w programie w Indesign.\n11 artykułów w tej serii\nW tekstach z tej serii znajdziecie najciekawsze, darmowe mockupy, ikony i inne materiały.\n66 artykułów w tej serii\nDobrze dobrany kolor może zdecydowanie zwiększyć szansę projektu na sukces. Poznaj znaczenie barw i sposoby ich wykorzystywania w praktyce.\nCo nowego dla projektantów? Znajdziesz tutaj narzędzia, źródła wiedzy, materiały i inne, ciekawe rozwiązania na które trafiliśmy w kolejnych miesiącach.\n40 artykułów w tej serii\nZbiór stron internetowych, które łączą w sobie użyteczność i zjawiskowy wygląd, dzięki sprawnemu wykorzystywaniu najnowszych technik i bazowaniu na popularnych trendach.\n79 artykułów w tej serii\nDobry projekt jest nie tylko ładny, ale także praktyczny i prosty w dalszym wykorzystaniu. W tej serii dzielimy się z Wami case study ciekawych i bardzo inspirujących projektów. Wraz z autorami rozkładamy proces ich powstawania na czynniki pierwsze - od pomysłów i rozmów z klientami, po ostateczne wdrażanie.\n7 artykułów w tej serii\nPolski plakat i idąc dalej - Polska Szkoła Plakatu, to bardzo ważna część naszej rodzimej historii sztuki. Chcąc szerzyć informacje na ten temat przygotowaliśmy serię artykułów, które wprowadzają czytelników w świat tej formy wyrazu - od końca XIX po czasy współczesne.\n4 artykuły w tej serii\nGrafConf, to konferencja graficzna organizowana przez Grafmag od 2017 roku. W artykułach z tej serii znajdziecie relacje z wystąpień zaproszonych przez nas prelegentów wraz z wersją tekstową w formie artykułów.\n9 artykułów w tej serii\nSeria powstająca przy współpracy z firmą Antalis w ramach której skupiamy się na zagadnieniach związanych z papierem i technikami uszlachetnień wykorzystywanymi w druku.\n6 artykułów w tej serii\nSeria w ramach której dzielimy się wynikami ankiet dotyczących dochodów grafików, stawek rynkowych i kosztów tworzenia projektów.