» Testosteron, wyniki inwestycyjne i znaczenie raportów makroekonomicznych Trystero.pl: Niezależny blog finansowy\nTestosteron, wyniki inwestycyjne i znaczenie raportów makroekonomicznych\nPowracamy do serii ‘fascynujące badania naukowe’. Dwóch naukowców badało poziom testosteronu (hormonu męskości w dużym uproszczeniu) i kortyzolu (hormonu stresu w dużym uproszczeniu) u grupy traderów w jednej z londyńskich instytucji finansowych w rzeczywistych warunkach, to jest w czasie pracy na rynkach finansowych. Badacze dysponowali aktualnymi i historycznymi danymi o zyskowności badanych traderów.\nW tym miejscu zamieścić należy bardzo ważną uwagę: badano jedynie 17 traderów (mężczyzn, roczne zarobki od 12 000 do 5 000 000 funtów), przez okres ośmiu kolejnych dni, w dodatku w okresie sprzed kryzysu finansowego – byłbym więc bardzo ostrożny w generalizowaniu wniosków z tego badania. Tym bardziej, że większość traderów operowała na rynku niemieckich obligacji skarbowych a nie na rynku akcyjnym.\nWarto jednak zapoznać się z wynikami, które może podsumować w kilku punktach:\nwysoki poziom testosteronu o godzinie 11:00 (powyżej przeciętnej dla danego tradera) był skorelowany z lepszymi od przeciętnych wynikami handlu w pozostałej części dnia\nwysoki poziom testosteronu występował także po zakończeniu dnia handlu, w którym trader zarobił zdecydowanie powyżej miesięcznej średniej\npoziom kortyzolu nie był skorelowany z wynikami inwestycyjnymi, nie zaobserwowano na przykład wyższego poziomu tego hormonu po dniach ze stratą\npoziom kortyzolu skorelowany był natomiast ze zmiennością: zarówno wyników transakcji jak i rynku – poziom kortyzolu wzrastał wraz ze wzrostem wariancji wyników i implikowanej zmienności rynku, na którym trader handlował\nbadacze zauważyli, że publikacji różnych raportów makroekonomicznych towarzyszy różna implikowana zmienność a więc różny poziom hormonu stresu czy niepewności (górna linia to poziom kortyzolu, dolna linia to implikowana zmienność niemieckich obligacji, słupki to znaczenie poszczególnych raportów):\nZa Coates i Herbert\nNie są to pierwsze badania, które łączą wyniki inwestycyjne z poziomem testosteronu. Podwyższony poziom testosteronu zwiększa apetyt na ryzyko, co trochę wbrew intuicji, z reguły poprawia wyniki inwestycyjne. Innymi słowy, zbyt duża awersja do ryzyka może przeszkadzać inwestorom. Z drugiej strony, ekstremalnie wysoki poziom testosteronu stymuluje impulsywne zachowania i pogoń za ryzykiem. W warunkach laboratoryjnych prowadziło to do podejmowania irracjonalnych decyzji finansowych (wybierania scenariuszy z większą wariancją wyników ale negatywną stopą zwrotu kosztem scenariuszy z mniejszą wariancją ale pozytywną stopą zwrotu). Także kortyzol może determinować zachowania inwestycyjne, w sposób przeciwny do testosteronu ale według tego samego schematu: podwyższony poziom działa pozytywnie, ekstremalnie wysoki poziom ma istotne negatywne skutki.\nPozostaje mi więc zacytować autorów badania w ich fascynującej hipotezie wyjaśniającej cykle koniunkturalne na rynkach finansowych: Cortisol is likely, therefore, to rise in a market crash and, by increasing risk aversion, to exaggerate the market’s downward movement. Testosterone, on the other hand, is likely to rise in a bubble and, by increasing risk taking, to exaggerate the market’s upward movement. These steroid feedback loops may help explain why people caught up in bubbles and crashes often find it difficult to make rational choices.\nCałe badanie: Ukłony: Zero Hedge\nInwestowanie: czy IQ i DNA mają znaczenie? Ktoś się wystraszył raportów o koncentracji? Niekoniecznie. Mój pomysł na limity inwestycyjne dla OFE Test wypadł tak świetnie, że utajniliśmy jego wyniki Wall Street ma sposób na wyniki lepsze od prognoz Published in Październik 28th, 2010 Tagi: awersja do ryzyka, kortyzol, psychologia w inwestowaniu, raporty makroekonomiczne, testesteron, testesteron i ryzyko\n10 komentarzy responded in " Testosteron, wyniki inwestycyjne i znaczenie raportów makroekonomicznych " Subscribes to this post comment rss or trackback url\nin Październik 29th, 2010 at 13:54 Ciekawe badania.\n>>wysoki poziom testosteronu występował także po zakończeniu dnia handlu, w którym trader zarobił zdecydowanie powyżej miesięcznej średniej Zgoda. Po naprawde dobrym dniu hormony szaleja, ego rosnie, czuje sie blogo, pewnie i mam ochote na dobry seks.\n>>poziom kortyzolu nie był skorelowany z wynikami inwestycyjnymi, nie zaobserwowano na przykład wyższego poziomu tego hormonu po dniach ze stratą To zalezy jaka strata. Male dzienne straty to czesc inwentarza jaki sie dostaje w tej profesji. Zdarzaja sie czesto i mozna sie do nich przyzwyczaic. Splywa to po mnie i nie powoduje stresu. Za to duze straty sa stresujace. Szczegolnie jesli chodzi o caly portfel. Duze straty na pojedynczych malych pozycjach w zdyfersyfikowanym potfelu sa wku..wiajace (bo potrafia znaczaco obciazyc wynik), ale mozna sie przyzwyczaic.\n>>poziom kortyzolu skorelowany był natomiast ze zmiennością: zarówno wyników transakcji jak i rynku – poziom kortyzolu wzrastał wraz ze wzrostem wariancji wyników i implikowanej zmienności rynku, na którym trader handlował Wydaje sie ze autorzy nie rozrozniaja pomiedzy ‚dobra’ i ‚zla’ zmiennascia. Pierwsza gdy rynek jest zmienny ale idzie w dobrym kierunku, druga odwrotnie. Pierwszy typ mnie nie stresuje, drugi tak.\nWcale mnie nie dziwi taki ksztalt wykresu. >>Podwyższony poziom testosteronu zwiększa apetyt na ryzyko, co trochę wbrew intuicji, z reguły poprawia wyniki inwestycyjne.\nZwiekszony poziom testosteronu poprawia moje skupienie, co mysle, ze poprawia moje wyniki, chociaz tak do konca nie jestem pewnien…\n>>Innymi słowy, zbyt duża awersja do ryzyka może przeszkadzać inwestorom.\nBez ryzyka nie ma wynikow. Jak ktos ma wrodzona awersje do ryzyka i na straty reaguje alergicznie, to nie powinien sie brac za trading. Chociaz swoja niechecia do ryzyka mozna efektywnie zarzadzac. Ja mam wrodzona awersje do ryzyka, zarowno w zyciu prywatnym jak i tradingu (po pierwsze nie tracic!), ale mimo to podejmuje wykalkulowane ryzyko gdy jestem przekonany o slusznosci tego co robie.\n>>Z drugiej strony, ekstremalnie wysoki poziom testosteronu stymuluje impulsywne zachowania i pogoń za ryzykiem.\nZgoda. Czasami po kilku dobrych dniach (albo z nudy bo chwilowo nieuzywany kapital swierzbi w rece i prosi sie zeby na sile cos z nim zrobic) pozwalam sobie na zejscie z wyznaczonej sciezki i podejmuje niepotrzebne ryzyko. czesto konczy sie to stratami, zupelnie niepotrzebnym stresem i frustracja wlasna glupota…\nin Październik 29th, 2010 at 15:29 @ Atticus\nWcale mnie nie dziwi taki ksztalt wykresu. Mnie ten wykres zainteresował w kontekście znaczenia poszczególnych raportów makro. Akurat intuicyjnie wstawiłbym GDP, ISM i NFP do pierwszej trójki raportów, pod względem ich znaczenia dla rynku.\nWłaśnie, jakiś czas temu martwiły mnie tego typu wnioski bo sam mam bardzo wysoką awersję do ryzyka. Cała moja strategia ewoluowała wokół unikania istotnych obsunięć kapitału. Tylko, że tę cechę można bardzo mądrze w inwestowaniu wykorzystać.\nCzasami po kilku dobrych dniach (albo z nudy bo chwilowo nieuzywany kapital swierzbi w rece i prosi sie zeby na sile cos z nim zrobic) pozwalam sobie na zejscie z wyznaczonej sciezki i podejmuje niepotrzebne ryzyko.\nO ile od czasu do czasu borykam się z niepotrzebnym zwalczaniem bezczynności to nie obserwuje u siebie spadku awersji do ryzyka przy serii udanych transakcji – co zresztą chcę zmienić. Natomiast, owszem, świadomie zmniejszam aktywność w przypadku większej straty.\nin Październik 29th, 2010 at 16:33 @Atticus\nJeszcze pięć lat przed Panem.\nin Październik 29th, 2010 at 20:06 Czy tam na pokładzie nie ma żadnych kobiet? Jak u nich przedstawia się poziom testosteronu o 11:00?\nin Październik 30th, 2010 at 11:01 @ dorota\nByło kilka kobiet wśród ponad 250 traderów w tej firmie ale zostały wykluczone z testu. Wydaje mi się, że to raczej oczywiste bo gospodarka hormonalna kobiet jest inna, nie?\nin Październik 30th, 2010 at 14:01 Podobne badania miały miejsce w Polsce, robił je jeden doktor, zeby uzyskac habilitacje. Szczerze dla mnie to taka trochę chałtura to jest, ale to amerykanskie badanie ciekawie wygląda jak patrzę na nie na blogu. W kazdym razie na GPW tez osoby z wysokiem testosteronem osiagaly lepsze wyniki i mialy ‚agresywniejsza’ (na czymkolwiek by ona polegala) strategie. Niestety nie posiadam linka do polskiego badania, ani nawet nazwiska tego dr\nin Listopad 1st, 2010 at 09:25 @ Trystero\nco mi się w tych badaniach nie podoba, to przyjęte milcząco założenie, że akurat testosteron jakoś koreluje z wynikami tradingu. Czyli zakładamy, że to jest męski świat, a to już jest brednia.\nCoś jak „Seksmisja” tylko a rebours.\nin Listopad 2nd, 2010 at 09:37 @ dorota\nHm, to jest męski świat. Tzn. traderów. To znaczy mężczyźni stanowią zdecydowaną większość. Nie jestem ekspertem od hormonów ale z obserwacji i kilku encyklopedycznych notek wiem, że systemy hormonalne M i K działają odmiennie stąd nie dziwi mnie skupienie się na badaczy na wpływie układu hormonalnego na traderów płci męskiej. Tłem tych rozważań najprawdopodobniej jest podejście do ryzyka, testosteron zdaje się mieć wpływ na stosunek do ryzyka u mężczyzn. Być może inne hormony mają podobne właściwości u kobiet. Warto też wspomnieć, że kobiety mają generalnie wyższą awersję do ryzyka od mężczyzn.\nPodsumowując: nikt nie twierdzi, że trading jest tylko dla M. Po prostu jest większy sens robić badania na M bo stanowią większość w tym biznesie.\nin Listopad 2nd, 2010 at 12:50 Przewaga M wśród traderów niekoniecznie musi wynikać z konkretnych cech pożądanych w tym zawodzie. Podejrzewam, że wynika bardziej ze względów społecznych – kobiety pewnych prac nie dostają lub nie mogą ich wykonywać z powodu swojej mniejszej dyspozycyjności (lub raczej tego, że są postrzegane jako mniej dyspozycyjne). Tradingu można się nauczyć i sprowadzanie go do wymiaru poziomu hormonów jest…ogłupiające.\nCzekam, aż ktoś odkryje, że silna nadreprezentacja M na stanowiskach kierowniczych w biznesie (tym silniejsza, im wyższe stanowisko)wynika z poziomu testosteronu :) Zamknęlibyśmy gębę feministkom – nie ma czegoś takiego, jak szklane sufity, drogie panie… Po prostu brak wam pewnych hormonów, żeby sprawować funkcję prezesa.\nin Listopad 2nd, 2010 at 13:24 @ dorota\nTradingu można się nauczyć i sprowadzanie go do wymiaru poziomu hormonów jest…ogłupiające.\nNikt nie sprowadza tradingu do poziomu hormonów. Zwraca się uwagę na związek wyników tradingu z awersją do ryzyka i związek awersji do ryzyka z poziomem hormonów. Ale to tylko niewielka część równania.


Cv - kilka zasad - Wszystko dla Twojej Firmy\nRekruterzy, podczas selekcji dokumentów aplikacyjnych mają do przejrzenia wiele cv. Początkowo dokonują wstępnej selekcji, skupiając się tylko na kluczowych zagadnieniach, jak doświadczenie zawodowe i umiejętności. Dlatego najważniejszą rzeczą jest odpowiednie wyeksponowanie informacji ważnych ze względu na rodzaj stanowiska, o które się ubiegamy.\nJeżeli już wiesz, jak się pisze cv, musisz też wiedzieć na co zwracać uwagę, aby pracodawca zaprosił cię na rozmowę kwalifikacyjną. Doświadczenie zawodowe i umiejętności to tylko część sukcesu. Musisz podać najważniejsze informacje ze swojego życiorysu zawodowego pod kątem ich przydatności na stanowisku, na które aplikujesz. Niedopuszczalne jest pisanie cv szablonowo i wysyłanie ich do wielu firm. Potencjalny pracodawca musi czuć, że znasz zasady, jak pisać cv i robisz to w celu aplikowania właśnie na to stanowisko, które on oferuje.\nDoświadczenie zawodowe w cv jak napisać\nJeżeli nie masz zbyt długiego doświadczenia, nie staraj się na siłę uszczęśliwić potencjalnego pracodawcy wymieniając po kolei zakres czynności na kolejno odbywanych stażach czy wolontariatach. Wystarczy podać daty zatrudnienia, zakłady pracy i stanowiska w odwróconej kolejności chronologicznej, czyli najnowsze na początku. Jeżeli masz pokaźny bagaż doświadczeń zawodowych również nie przepisuj całego zakresu czynności wykonywanych na każdym stanowisku. Przy dwóch ostatnich stanowiskach dodaj skrótowy opis wykonywanych czynności. Najistotniejsze informacje w cv to te, które są najświeższe.\nPowinieneś niektóre informacje pogrubić, czy też zaznaczyć innym kolorem, aby zwiększyć czytelność tekstu i zwrócić uwagę na najważniejsze informacje w cv, które napiszesz na potrzeby konkretnego pracodawcy.\nJak napisac cv, aby rekruter cię zauważył\nNiewielu kandydatów wie, jak pisać cv, aby zainteresować potencjalnego pracodawcę. Zaleca się, aby na samej górze, obok nazwiska i imienia wstawić krótki opis tego:\n– kim jesteś („Jestem samodzielną księgową, z 15-letnim doświadczeniem”),\n– jakie masz osiągnięcia zawodowe („Współpracując z Główną Księgową zorganizowałam pracę działu księgowości od podstaw i działam aktywnie w Stowarzyszeniu Księgowych”),\n– jakie masz cele („Zależy mi na dalszym rozwoju zawodowym w obszarze księgowości”).Ten prosty trick pozytywnie zaskoczy rekrutera, który doceni to, że wiesz jak pisać cv.\nJest nie do przecenienia. Najlepiej opracowane cv, które zawiera błędy ortograficzne czy literówki sprawi wrażenie pisanego na odczepne i może cię zdyskwalifikować już na wstępie. Dlatego musisz je przeczytać kilkakrotnie, najlepiej w pewnym odstępie czasu.\nCv jak napisać. Czy już wiesz?\nOpublikowany w Szkolenie i pracaTagged ludzie


Jak dezynfekować ręce i chronić się przed koronawirusem? Rozmowa z Sebastianem Wierzchowskim, radomskim specjalistą od dezynfekcji | Echo Dnia Radomskie\nKoronawirus może przeżyć na powierzchniach plastikowych, metalowych czy szklanych nawet do dziewięciu dni. Ryzyko zarażenia się w ten sposób jest niewielkie, jednak nie zerowe. Stąd też konieczność regularnego dezynfekowania powierzchni w sklepach i innych miejscach, do których ma dostęp wielu ludzi. O tym, jak zapobiegać roznoszeniu się wirusa porozmawialiśmy z Sebastianem Wierzchowskim, specjalistą do spraw dezynfekcji, dezynsekcji i deratyzacji w firmie D. D. D. Wierzchowski Insekt Dom.\n- Zajmujemy się dezynfekcją, dezynsekcją i deratyzacją już od 1990 roku, dlatego mamy bardzo duże doświadczenie w kwestii walki z różnymi drobnoustrojami i wirusami - mówi Sebastian Wierzchowski.\nNajlepsze środki z alkoholem\nJak zauważa Wierzchowski, koronawirus to całkowicie nowa choroba, dlatego też nie ma środków specyficznie przeznaczonych do ich usuwania. - Używamy detergenty, które są bardzo skuteczne przy zwalczaniu innych groźnych chorób, takich jak świńska grypa, gruźlica, HIV i innych - mówi specjalista od spraw dezynfekcji.\nFirma Sebastiana Wierzchowskiego wiedzę na temat walki z koronawirusem opiera na aktualnie publikowanych materiałach naukowych. Wynika z nich, że zdolność przeżycia koronawirusa malała praktycznie do zera w starciu z detergentami. Te na bazie alkoholu są w stanie zabić wirusa w ciągu zaledwie minuty.\n- Również preparaty robione metodami domowymi na bazie alkoholu się sprawdzają ale pamiętajmy, że muszą one mieć stężenie etanolu powyżej 60 procent. Mimo wszystko najlepiej korzystać z atestowanych produktach, najlepiej żelach, mydłach antybakteryjnych - mówi Sebastian Wierzchowski.\nJak zapobiegać i jak dezynfekować?\nFakt, że koronawirus może przeżyć poza ciałem człowieka sprawia, że możemy go nieświadomie przynieść do naszych domów. Jak temu zapobiec?\n- Powinniśmy przestrzegać zasad higieny i dostosować się do wszystkich wytycznych, czyli zakładać rękawiczki, maseczki, dezynfekować ręce i jeżeli jest taka możliwość, jak najmniej wychodzić z domu - wylicza Wierzchowski.\nCo jednak w sytuacji, kiedy przyniesiemy wirusa do domu? Szczególną uwagę trzeba zwrócić na miejsca, których dotykamy najczęściej, a które pomijamy podczas sprzątania. Są to przede wszystkim klamki - szczególnie drzwi wejściowych oraz łazienki, ale również wszelkie inne. Miejscami, w których gromadzą się wirusy i inne zanieczyszczenia są też włączniki światła, słuchawki domofonów, uchwyty mebli, piloty, włączniki czy przyciski wszelkich sprzętów elektronicznych, pamiętajmy również o swoim telefonie oraz kluczach.\nSpecjaliści doradzają zastąpienie przedmiotów wielorazowego użytku jednorazowymi. Na przykład podczas epidemii warto korzystać z ręczników papierowych lub chusteczek dezynfekujących. Po użyciu od razu wyrzucać je do kosza, który z kolei należy często opróżniać. Po dokładnym wysprzątaniu domu należy obowiązkowo dokładnie umyć ręce, a najlepiej to zrobić używając nawet szarego mydła, które jest bakteriobójcze.


Na imię jej było Lily [Bohdan Tymieniecki] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00164 008447 20974384 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Bohdan Tymieniecki Liczba stron: 178\nISBN: 9788360786215 Data wydania: 2020-11-26\nAutor „Na imię jej było Lily” Bohdan Tymieniecki walczył na licznych frontach II wojny światowej, a rozpoczął swoją wojaczkę kampanią wrześniową w 1939 roku. Następnie, po klęsce armii polskiej uciekł przez południową granicę na Węgry i następnie przedostał się do Francji, gdzie uczestniczył w kolejnej klęsce. Jak wspomina, jego oddział jako jeden z nielicznych został ewakuowany z Dunkierki z pełnym wyposażeniem i stanem osobowym, jako pełna jednostka. W Wielkiej Brytanii nie zagrzał jednak długo miejsca. Los wkrótce rzucił go na Bliski Wschód, gdzie z piechociarza przekształcił się w instruktora broni pancernej, z którą związał się do końca wojny\nZmarł w Londynie w 1992 roku. Służbę zakończył w stopniu podpułkownika. Za dokonania na frontach II wojny światowej został dwukrotnie odznaczony Virtuti Militari. Po wojnie mieszkał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Do ojczyzny wrócił dopiero po śmierci – pochowany jest na warszawskich Powązkach.\n© 2020 Espadon Publishing Sp. z o.o. Skład i łamanie: Espadon Publishing Sp. z o.o. Projekt okładki: Jan Szafaryn ISBN 978-83-60786-21-5 Wydawnictwo Espadon Publishing Sp. z o.o. Warszawa Wszelkie prawa zastrzeżone Bohdan Tymieniecki Na imię jej było Lily ESPADON PUBLISHING W A R S Z A W A 2 0 2 0 TAK WYPADAŁO Z TRADYCJI Szwadron nasz wracał z dalekiego podjazdu, idąc pełnym kłusem w stronę dochodzących do nas odgłosów walki. Godzina była wczesna, dzień bezwietrzny i słoneczny, piękny dzień naszej jesieni, pól pełnych słońca i zapachu kwitnących poplonów. Pogoda zapowia- dała jak zwykle wściekłe ataki nieprzyjacielskich samolotów na nasze kolumny. W takt końskich kroków trzęsły się przewieszone przez plecy karabinki i głucho dudni- ły opony jadących za nami taczanek z cekaemami. Z rzadka padały słowa urywanej rozmo- wy: – Daj papierosa. – Czy Janek się z tego wyliże? – Ale on ma szczęście! – Widziałeś? Trochę bliżej i dłuższa seria nieprzyjacielskiego kaemu przerwała rozmowę, konie wycią- gnęły krok, padła komenda. Przed nami już wieś. Wpadamy na drogę ocienioną topolami i idącą w jary, rzeczka, most i skrzyżowanie dwóch takich typowo polskich dróg, szerokich i piaszczystych, pełnych najrozmaitszych niespodzianek o każdej porze roku. Na skrzyżowaniu samochód i kilku oficerów. – To pułkownik Płonka, widzisz? A ten drugi to pewnie Kopeć! Szwadron zjechał w cień drzew. Krótka rozmowa, poparta szybką gestykulacją naszego rotmistrza: – Galopem za mną... marsz! I walimy całym pędem przez wioskę robiącą wrażenie wymarłej. Co chwila zabłąkana kula gwiżdże przeciągle gdzieś w górze. Skręcamy w prawo, dróżka za wąska, wywraca się taczanka – chwila zamieszania i znowu w cwał. Gubię zaczętego przed chwilą papierosa. Łączka, kępa olszyn, rów. – Stój! Przed nami małe wzniesienie, zasłaniające przedpole. – Z koni! Przygotowanie do walki pieszej! – Pręęędzej! Chwila kłótni, bo nikt nie chce zostać koniowodnym. Przedwczoraj było nas dużo wię- cej, dzisiaj musimy zostawić jednego na siedem koni – niech się martwią. Biorę kbk od koniowoda, dziesięć naboi. – Wystarczy! Wychodzimy do natarcia. Mam pluton kierunkowy, lewy prowadzi rotmistrz Petrulewicz, prawy – podporucznik, którego nazwiska już dziś nie pamiętam, wołamy na niego Pieter; ma małą blond bródkę i zdecydowane oczy. Tyralierka – i na wzgórze. Przed nami... rów- nina. Szachownica chłopskich poletek, zagon ziemniaków, jakaś wyschnięta podorywka, pól- ko złotego w słońcu łubinu. W dali paląca się wieś, dystans – 600 metrów. Idziemy wolno naprzód. O kilkadziesiąt kroków mijamy ukryty w ziemniakach ckm. To szwoleżerowie. Leżą w bruzdach i strzelają do czegoś, czego my jeszcze nie widzimy. Karabin maszynowy pruje krótkimi seriami, pryskają łuski, z chłodnicy wolno unosi się para. Kilka wesołych słów i reszta zostaje w gardle. Twarzą do słońca, z zaciśniętymi kur- czowo pięściami, z odrzuconymi nogami, leży zabity – nasz. Krew sączy się spod hełmu – dostał w sam łeb! Do wioski jeszcze z trzysta metrów. Mała łączka i takie trzy czy cztery chałupy luzem w polu. Słońce gra na szybie pierwszej z nich, jakby złudzenie ognia. Trrrtatatat... trrrtatatat... trrr... Zagotowała się ziemia: przed nami – obok – z tyłu! Z wyschniętej roli obłoczki kurzu. 5 – Biegiem! Coś gwiżdże, szarpie, drżeć zaczyna powietrze jak kawał płótna. Jeszcze dwadzieścia metrów! Ktoś z tyłu krzyknął: – Jesteśmy w chałupach! Wściekły, jakby oszalały terkot. Sypią się szyby, trzaski po drzewach, z biało bielonej ściany leci gruz. Kilkunastu Niemców ucieka do wsi będącej nie dalej jak sto metrów. Wi- dzę ich, jak schyleni biegną i ktoś koło mnie strzelił. Ostatni z lewej wali się na wznak – trzask! Drugi potyka się i kładzie jak długi. Trzeci! Oglądam się – to podchorąży. Ten to umie strzelać, ziemiański synek! Leżymy wzdłuż dróżki łączącej chałupy za drzewami i starym, na pół zgniłym płotkiem. Chłopcy zaczynają strzelać. Liczę ludzi. Świetnie! Tylko trzech. Jeden na czysto, dwóch ran- nych. Jeden ma śmiesznie oderwane ucho, krew wali z niego jak z fontanny. Ktoś go opa- truje. – Kto zabity? – Sowa! – Niemożliwe! Mój ulubieniec! Krakowskie „wybijokno”, o zawsze uśmiechniętych oczach. – Gdzie dostał? Może żyje? Wstaję i wracam. O kilkanaście kroków od pierwszej chałupy, na zagonie niezoranej ścierni, z wyrzuconym przed siebie kbk i twarzą wciśniętą w ziemię – leży Sowa. Czołgam się... krzyczę... szarpię... Nic! Dostał w środek. Pewnie kula naruszyła kręgo- słup. – Psiakrew! – Wracam. Chłopcy walą na całego. Zaczynają warczeć nasze „szczeniaki”1 model 30. Leżę za grubą topolą i przez lornetkę oglądam przedpole. Wieś pali się z lewego końca. Na prawo dwie chałupy i jakaś droga. Na górze kościół, mo- że sto dwadzieścia metrów. Dzieli nas zwykłe, chłopskie pastwisko. Hej! Teraz widzę: za krzyżem przydrożnym, w dołku – trzy hełmy. Dalej, za rogiem chałupy, kaem w prawo. Boże! Nie dalej jak osiemdziesiąt kroków za małym kopczykiem. Podciągnąłem mauzera. Dobrze – nie – trochę niżej. Przeszło mi błyskawicznie przez mózg wspomnienie ostatniego rogacza; był zgórowany. Wolno naciskam spust – rozłożył się płasko jak szmata. Szukam drugiego. Ten za węgłem, może się więcej wysunie. Ot tak! Jeszcze! Wprowadzam trzeci nabój. Z płotu, trochę wyżej i na prawo, sypią się drzazgi. Z tyłu ruch. Oglądam się – to rot- mistrz Chruszczewski prowadzi nam szwadron na wsparcie. Mają cztery cekaemy. Dobrze! Wołają mnie za chałupę. Wolno wyczołguję się. Rotmistrz, stary rotmistrz Petrulewicz; złośliwi w szwadronie przebąkiwali, że z koniem ma trudności i że raczej pachnie kapita- nem. Ale żołnierz był zuchwały i może kiedyś tam, w dalekiej Polsce, doczeka się więcej niż tej wzmianki. Uśmiechnął się do mnie: – Gorąco, co? A tu, na domiar złego, samolot. Wali prosto na nas. Messerschmitt. Niziutko, z piekielną szybkością. Kurzy się ziemia od pocisków, gwiżdże powietrze. Rotmistrz śmieje się: – Nic nam nie zrobi. – Daleko masz do nich? – Sto metrów, może mniej. – Czy nie pogubili bagnetów? – Nie! – Przygotuj do szturmu, może się uda... Marsz! Już nie kryjąc się wypadam zza węgła. – Bagnet na broń! Szturm! Skaczę przez płot, walą się deski. Ułamki sekund, rów – skok, hurra, hurra! Parę metrów 1 Lekkie karabiny maszynowe. 6 – krzyż i... te trzy hełmy. Rzucam w biegu karabin i wyciągam zdobyczne parabellum. Jesz- cze z dziesięć kroków. Stanąłem. Mignął mi w szczerbinie guzik na płaszczu. Ściągnąłem spust. Hełm i biała z przerażenia twarz, skurcz palca i lekki odrzut lufy, a trzeci w tę zieloną masę munduru i ładownic! Krzyk. Jakieś postacie z wyciągniętymi do góry rękami, biała płachta, ktoś się śmieje. Jesteśmy we wsi! Tak zdobyliśmy szturmem na bagnety południową część wsi Dzwola dnia 29 września 1939 roku, bronioną przez dywizjon przeciwpancerny legendarnego „Kondora”. Ceres, 1941 7 PRZEBIŁEM Przy wyjściu z ciemnej bramy fortecy pierwszą spotkaną osobą był Staś Wołoszowski. Rzu- cił się do nas: – Pewny byłem, że to wy! Wiedziałem, że jak tylko wam się uda, to tu wylądujecie. Cze- kam na was już od dwóch dni. Chodźmy gdzieś na stronę. Zanim zaczną was indagować, muszę was oświecić, co w trawie piszczy. To jest obóz oficerski. Ci oficerowie to przeważnie z zapasów, jakiś korpus geografów, trochę z administracji, reszta to rezerwiści, lekarze, aptekarze, urzędnicy, naród niewojen- ny. Życie znośne, nawet wygodne. Węgry kochane płacą ponoć jakieś pobory czy zasiłki. Naturalnie jest i dowódca, podobno najstarszy stopniem, jakiś pułkownik Sas Kulczycki; ma koło siebie cały sztab. Siedzą tu od dwóch miesięcy i zdążyli już obrosnąć w piórka. Ale tu coś się dzieje, jakaś dziwna polityka odchodzi, bardzo trudno się dowiedzieć, bo nie do- puszczają do poufałości. Wszystko cholernie zakamuflowane. Są podobno dwie frakcje: jedna chce tworzyć jakiś legion na Węgrzech. Ten pułkownik Sas podobno bardzo przy- zwoity człowiek, ale nie ma nic do powiedzenia, trzymają go na figuranta. Wyjechać stąd bardzo trudno, bo wypuszczają tylko wybranych. Węgrzy na wszystko patrzą przez palce, pomagają, jak tylko im dyscyplina na to pozwo- li. Kto obrotniejszy, wyrywa do Budapesztu na własną rękę. Co dzień kogoś ubywa. Ale wszystko po cichu... Sza! Wiedzą tylko wybrani, a w ogóle Pinkerton1! Pamiętajcie, że jutro wezmą was do sztabu na weryfikację. Z Kołaczkowskim i Szlankiem nie ma kłopotu, ale Bohdan nie przejdzie, bo ogniomistrz, i odeślą do innego obozu. To przewidziałem i dzisiaj zwąchałem się z łapsiakami z dwójki. Oni też coś kombinują na własną rękę i werbują ochotników na agentów do Polski. Dotychczas nikogo nie namówili, no to ja ciebie, kotku, sprzedałem. Zgódź się na wszyst- ko – że pojedziesz, że nawet Hitlera utrupisz, a oni już dla ciebie papiery szykują na po- rucznika, z całym twoim życiorysem, i tym cię zweryfikują. Proszę cię, nie nawal, obiecuj cuda, a później wyrwiemy i... mogą cię pocałować w podogonie. Cieszę się z was jak cholera. Zawsze mówiłem, że swój brat nie zginie. Wy prujcie za tym dudkiem, a ja z Bohdanem do tego biura awansowego. Staś miał rację, do narzekań nie było powodu. Coś jak zameczek czy forteczka, długa, ciemna brama z wartownikiem trochę na obdrapańca, duże brukowane podwórce, szare budynki koszarowe. Na dole duże sale po szesnaście łóżek dla młodszych oficerów, na gó- rze salki na czterech lub sześciu oficerów starszych. Podobno płacą im po sto osiemdzie- siąt pengo miesięcznie. Właściwie zupełna swoboda. Za specjalną przepustką można zejść do Egeru, uroczego miasteczka w dole. Tak minęło dziesięć dni. Czas leci, a tam we Francji Sikorski tworzy nową armię, do któ- rej ciągną z całego świata, a my... nic! Trudno nawiązać jakąś znajomość, trudno się czegoś dowiedzieć. Nie budzimy zaufania. Nasze przechwałki o „przewagach” wojennych zraziły do nas całe otoczenie, słuchano ich z zażenowaniem i niechętnie. Naród ten – jak mówi Staś – niewojenny, a raczej przezor- ny, ma wrodzony wstręt do każdego gwałtu fizycznego. Wyrwać! Za wszelką cenę wyrwać! Ale na to, aby wyrwać, trzeba mieć rubla. Dostaliśmy skromny forszus2, który rozchodzi się na niezbędne drobiazgi, ale na to, ażeby ubrać czterech ludzi, na cztery bilety do Buda- pesztu potrzeba najmniej cztery setki. Skąd je wziąć? 1 Słynny detektyw amerykański. 2 Zaliczka. 8 W piątek po obiedzie zabrano nas do łaźni. Idziemy eskortowani przez obdartusa, środ- kiem ulicy, gapiąc się na wszystko, na czym tylko zaczepić się mogło oko, i nagle doznałem objawienia! Naprzeciw nas, chodnikiem, prowadziły się cztery okazy jak do portretów Got- tlieba: czapy lisie, szuby atłasowe, brody po sam pas, pejsy skręcone w misterne grajcarki, cycełesami aż zamiatają ulicę, obraz dostojności, powagi i... to będzie nasz ratunek. Grzecznie zasalutowałem z szeregu. Rysia aż poderwało: – Co ty, mysiuresom salutujesz? Zwariowałeś czy co? – Rysiu drogi, ja kochanego rubelka salutuję, i to pewnego. Łaźnia okazała się ślicznie urządzonymi łazienkami i basenami, z czego jeden, najwięk- szy, na świeżym powietrzu, zasilany z naturalnych ciepłych źródeł. Mróz na dworze do- brych dziesięć stopni, a tu żaby kumkają jak na miradowskich bagnach. – Słuchajcie, Ryś i Szlank, buch do wody nie na dłużej jak na trzy minuty, ubierać się i usiądziemy w tej czytelni. Mam cudowny plan i tylko należy omówić wykonanie. Usiedliśmy w wygodnych fotelach, wyciągnąłem papierosy: – Słuchaj, Szlank. Dotąd myśmy za ciebie myśleli i wyprowadzili z ziemi niewoli, teraz kolej na ciebie prostować nasze drogi. Jak nawalisz, to prędzej wojna się skończy, niż się stąd wydostaniemy. Szlank był to chłopak bardzo równy, podporucznik artylerii, przeszedł chrzest bojowy gdzieś pod Mławą, emocjonalnie odważny. Razem z nami bez wahania poszedł na najry- zykowniejszą awanturę. Był nawet trochę zuchwały, miał ojca podpułkownika i był Żydem. – Słuchajcie uważnie. Widzieliście tych czterech wspaniałych samców, którym salutowa- łem. Otóż mam myśl: Szlank, ładny chłopak jesteś, ale podobieństwa z Radziwiłłami dopa- trzyć się w tobie trudno, natomiast na pewno znajdziesz pomiędzy swoimi dziadkami ja- kiegoś „podrabka”, bo rodzina zacna i z tradycją. I tu zaczyna się twoja wielka rola. Pój- dziesz do nich, i to gementes et flentes3, i płacz! Płacz, że Niemcy ci siostrę zgwałcili... – Nie mam siostry – warknął Szlank. – To nie szkodzi, bo mógłbyś ją mieć, a po drugie nie przerywaj! Że ojca i matkę ze skó- ry żywcem obdzierali... Szlank aż się zerwał. Podniosłem rękę. – Sza! Przedstawisz im całą grozę katuszy i nieszczęść, jakie przeszła cała twoja rodzina. Zrobisz to obrazowo, i uważaj, jakie wrażenie to robi. Jak zobaczysz, że wzięło i zaczynają mięknąć, przedstaw delikatnie sytuację, poproś o pomoc. Na pewno nie odmówią i zrobią jakąś kwestę dla nas, a my... jak tylko pieniążek dostaniemy do rączki, to poślemy im pięk- ną laurkę z Montmartre’u... Jasne? – A ja tego nie zrobię – stanowczo wygłosił Szlank. – Na takie kanty i kłamstwa honor oficerski mi nie pozwala; twoje jezuickie metody nie odpowiadają mi, zresztą nie jesteś ofi- cerem, to tego nie rozumiesz. – Zgoda, Szlank, ja nie rozumiem, nie jestem oficerem i wolny jestem od tego tak dla ciebie świętego balastu, ale jeśli tak, to może powiesz, dlaczego kiedy ci pełni zaszczytne- go tego honoru jak stado szli w plen, nie poszedłeś za nimi, lecz poszedłeś za tym... jezuitą? Nie będziemy się kłócić, honor honorem, ale za żaden honor stąd się nie wydostaniemy. To nie jest oszustwo, to podstęp, fortel, może nawet przebiegłość. Byli więksi od nas, których te metody, jak je nazywasz, jezuickie, wyniosły na świeczniki historii. Patrz: Metternich, Machiavelli, nawet stary Ulisses. Poszedłbym z tobą, bo nos mam na Rothschildowego bra- tanka, ale co będzie, gdy te rabiny będą chciały nas zweryfikować? Przecież ja w żaden spo- sób nie przejdę. – Ty z poważnych rzeczy robisz kpiny, dla ciebie nie ma świętości, i dość mam tych głu- pich aluzji. Ta wczorajsza pogaduszka o Żabotyńskim4 to też była w moją stronę. Nie mam 3 (łac.) Jęcząc i płacząc – fragment antyfony „Witaj Królowo” – przyp. red. 4 Włodzimierz Żabotyński – przywódca skrajnie nacjonalistycznego ugrupowania ruchu syjonistycznego. 9 nic wspólnego z żadnymi Żabotyńskimi, jestem polskim oficerem i na żadne twoje propo- zycje nie pójdę, mimo że mam wielki dla ciebie szacunek za twoją odwagę i zdecydowanie. – Ty, kochany Szlank, jesteś zły gracz i do pokera nie siadaj. Nie umiesz zachować bonne mine... przegrywając. Żabotyński jest większy juhas od ciebie i nie zniechęcał się tak jak ty byle trudnościami. W zeszłym roku w maju, bodaj w niedzielę wczesnym rankiem, prowa- dził tysiąc swoich sokołów na jakieś manewry. Szli Świętokrzyską, gromko i ze śpiewem. Bojowy śpiew zaniepokoił wilczura śpiewaczki Elny Gistead. Pies wyszedł z nerw, to wiesz, gdzie połapał swoich hoplitów? Na Grochowie i mimo poważnych strat marszowych i trud- ności poszukiwań, do końca doprowadził ćwiczenia. Życzę mu, żeby go szwaby nie złapa- ły. Ale Szlank gadać nie chciał i cały mój projekt tak jakby leżał. – Wiesz co, Szlank? Nie ma większego nieszczęścia, niż kiedy Pan Bóg stworzy głupiego Żyda. Żebym się nad tobą nie litował, jak nad tym polskim oficerem, to zapaliłbym ci czar- ną świecę i szwarc jur5 rzucił na twoją głowę i potomstwo, którego i tak się nie doczekasz. Rozmowę przerwały nam ryki śmiechu i gwałtowna awantura. Historia jak do kina. Jakiś kapitasza z piechoty, którego trochę w kąpieli przypiliło, zobaczywszy bidet w łazience, a będąc niezwyczajny takich wymyślnych urządzeń, kropnął sobie... kupkę. Na domiar złe- go usiłował spuścić wodę, dostał wszystko w gębę! Obsługa szalała z radości, nasz kapitan rzucał się jak wściekły, my w śmiech, on do nas, ledwo Węgry załagodziły. Zastaliśmy Stasia leżącego na moim łóżku i usiłującego wciągnąć do rozmowy jednego z tych wtajemniczonych Pinkertonów, o którym szeptano, że konstruuje czy obsługuje ja- kąś tajną radiostację. – Widzę możliwość zrobienia kupy pieniędzy – szeptem wyrzucił Staś – i trochę przy- gotowań już poczyniłem. Teraz kolej na ciebie. Otóż tam na piętrze, w jednym pokoju u sztabowych, idzie partia pokera. Grywa ich czterech: dwóch majorów i kapitan – geografy. Dochodzi jeden kapitan bodaj z liczyportków. Mają pieniądze, bo płacą im już od dwóch miesięcy. Ja nie mam szans, bo wiedzą, żem gołodupiec, ale ja tak od niechcenia wspomniałem o tobie, żeś ziemianin, że lekko grasz w pokera i że masz kupę dolarów. To chwyciło. Któryś niby cię zna czy o to- bie słyszał, dolary nie poszły w las. Bardzo chętnie cię poznają i zaprosili nas jutro na her- batę. Ogromne nadzieje pokładam w tobie, bo jeśli mogłeś mnie tak obłupić pod Janowem, to tym patałachom powinieneś gacie przez głowę ściągnąć. Założenie mi odpowiadało, bo dawało możliwości, a wszystko, co dawało jakieś możli- wości, było dobre. Ale na tę imprezę potrzebny był kapitał zakładowy. Obliczyliśmy – ra- zem mieliśmy niecałe dwadzieścia pengo, bez najmniej osiemdziesięciu nie można zaczy- nać. Bez namysłu ściągnąłem z szyi złotą odznakę Wielkiej Loży i pomaszerowałem powoli w róg sali, gdzie leżąc na łóżku i czytając książkę przeżuwał w spokoju kolację jeden z „handlowych”, a tak zapobiegliwych i przezornych, że skupował od potrzebujących nawet złote obrączki. Zaczął się długi targ, ale ciężar złota przeważył. Sprzedałem, z prawem od- kupu na trzy dni, za czterdzieści pengo. Na drugi dzień w obiad Staś przyniósł dwadzieścia pengo, które wycyganił na konto przyszłych poborów od jakiegoś naiwniaka. Ryś wypożyczył od kogoś przyzwoitą kurtkę mundurową ze śladami po odprutych proporczykach. Pierwsze trudności i niepewność po- zostały za nami. O czwartej pomaszerowaliśmy na górę. Staś mnie przedstawił z małą oracją. Przyjęto nas uprzejmie, z uśmiechem i kubkiem herbaty. Rozmowa naturalnie o wojnie, którą w konsekwencji Niemcy muszą przegrać w pół roku, zmiażdżeni potęgą Francji i Anglii; posypały się dane, liczby, wszystkie przewagi. Twier- dzenia były wygłaszane autorytatywnie i bardzo przekonująco, ale nie dla nas taki „bałak”; 5 (jid.) czarny rok. 10 obydwaj byliśmy na froncie i... mieliśmy wyrobione zdanie o przeciwniku i nie bardzo nam się chciało wierzyć, żeby po tamtej wojnie i lekturze „Ognia” Barbusse’a Francuzi byli tacy wyrywni do tego miażdżącego ataku, ale potakiwaliśmy zgodnie i grzecznie przyjmowali- śmy te wszystkie banialuki. Po półgodzinie tak pouczającej rozmowy major poprawił cwikery i zaproponował: – Może by tak małego pokerka? Po pół pengo? My tu tak trochę grywamy dla zabicia czasu. Jeśli pan ma ochotę, to możemy w piątkę z dokupem... Z uśmiechem kiwnąłem głową: – Z przyjemnością. Nakryto stół kocem, dwie blaszane pokrywki od pudełek na popielniczki, rozdano karty, pociągnęliśmy miejsca. Z lewej mam kapitana, naprzeciwko dwóch majorów, z prawej tego liczyportka, Staś usiadł za mną. Gra wlokła się przeraźliwie nudno, banki po parę pengo, żadnego spotkania, nikt się na- wet na włos nie wychylił. Po godzinie byłem przegrany prawie piętnaście pengo, otworzył kapitan z lewej, który był już wygrany co najmniej dwudziestaka. Weszli wszyscy beze mnie. Po dokupie major rozpoczął z dwóch, dodali, kapitan przebił... i pięć... dodali... full asowski! To jest już co zaportkować, prawie pięćdziesiąt. Nagle uderzyło mnie, że kapitanowi zbierającemu ze środka stołu pieniądze drżą końce palców – już go wzięło, a jeśli tak, to go mam! Rozochocony zwycięzca wstał, wyjął spod poduszki butelkę pralinki. Zauważyłem, że nalał tylko pięć filiżanek. Nieznacznie podsunąłem Stasiowi swoją. Gdzieś przez kręgosłup przeszło lekkie drgnięcie jak iskierka. Machinalnie poprawiłem się w krześle. Każdym nerwem czułem, że mój czas nadszedł, moje piętnaście minut! Pierwsze rozdanie... nic. Dodaliśmy, kapitan zachęcony powodzeniem otworzył w ciem- no. Major w szkłach rozdawał karty. W ręku mam trzy króle, asa pik i dyszkę karo. Pierwszy dodał, drugi dodał, zerknąłem na kapitana z lewej – wyraźnie mu się trzęsły ręce... dodałem. – Przebiłem i pięć – wykrztusił kapitan. Wszyscy spokojnie dodali. – Przebiłem i dziesięć! Zrobiła się maleńka konsternacja; tego przebicia nikt się nie spodziewał. Kapitan z kwa- śnym uśmiechem rzucił karty, major poprawił cwikery i powoli położył na stole papierek dziesięciopengowy, następny położył karty. – Mnie nie ma – mruknął liczyportek. Wyrzucam asa, kupuję jedną kartę, major bierze dwie, pewno ma wysoką trójkę. Major znowu poprawił szkła, odliczył pięć nikielków... Zagrałem! Spokojnie, bez zaglądania w karty, przebiłem i dwadzieścia! Major sięgnął do wewnętrznej kieszeni, wyjął portfel i położył na stole nową dwudzie- stopengówkę... – Dodałem – chrząknął. Leciutko przesunąłem w palcach karty... Przyszła dziesiątka kier. – Full królewski – spokojnie oznajmiłem. To było już co schować, prawie siedemdziesiąt. Poczułem się cholernie pewny, czułem, że panuję nad stołem, że te cztery urzędasy w mundurach dostały bakcyla, niezwyczajne takiego tempa muszą się wychylić i jak woły pójdą do rzeźni. Staś z tyłu uszczypnął mnie w plecy, nawet się nie obejrzałem. Ten od liczyportków roz- dawał karty, otworzyłem po ciemku. Dwóch weszło... przebiłem i dwa, obydwaj kapitano- wie dołożyli. Nie miałem nic, kupiłem, ot tak na wariata dwie karty. Poczekali, ja też. W banku piętnaście, ja rozdaję... Otworzyłem w ciemno. Teraz już wyraźnie czuć było napięcie, powoli, z drganiem palców, filowali karty. Wszyscy sięgnęli do kieszeni. Major znowu poprawił szkła, musi mieć kartę. Dodałem... dodałem... dodałem. – Dodałem – warknął liczyportek. Wolno, z rozmysłem, nie spiesząc się, koniuszkami palców prawej ręki przesuwałem kar- 11 ty: król, walet, ósemka i siódemka kier, ostatni as – pik... złamany kolor! No, teraz albo ni- gdy! Przebiłem... i trzydzieści! Wyjąłem z kupki trzy dziesiątki i rzuciłem na stół. To było do przewidzenia i na ten moment czekałem. Na czołach pokazały się krople po- tu, kapitanowi latały ręce, był czerwony. Czułem wewnętrzną radość walki i pewność prze- wagi. Z radosnej emocji pulsowały mi końce palców. Staś za mną wstrzymał oddech. – Muszę dodać – jakby usprawiedliwiał się kapitan; oba majory dodały, liczyportek rzu- cił karty i wstał, coś mrucząc pod nosem. Pierwszy... dobrał jedną, drugi... jedną, trzeci major – dwie karty, ja jedną. Kapitan filo- wał długo, radość mignęła mu w oczach, sięgnął do portek. – Otworzę z dwudziestu – wyrecytował. Major zrobił bardzo skupioną minę i bez słowa położył dwudziestopengówkę, była bar- dzo nowa; drugi major przecząco pokręcił głową i położył karty. Po co się śpieszyć? Wyjąłem i przetarłem monokl, mam czas. Zdawałem sobie sprawę, że czy kupiłem, czy nie kupiłem, przebić muszę. Kciukiem lewej ręki powoli przesunąłem karty. Poczułem na sobie gorączkowo wlepione oczy, wszyscy wstrzymali oddech. Król... walet i... dziewiątka... kier! Przyszła dziewiątka! Szlagier baccaratowy! Przebiłem!... I sześćdziesiąt pengo! Cisza. Kapitan wstał, podszedł do łóżka i wyjął spod materaca szarą kopertę, odliczył sześć dziesiątek, położył na kupce banknotów. Dodałem! Major bez słowa znowu odliczył trzy nowe dwudziestki. Kolor w kierach! Co za spotkanie! Trafiłem na dwa fulle, asowski kapitana i damski majora. Niedbałym ruchem zacząłem składać papierki, zrobiło mi się gorąco, mijało napięcie, by- łem wygrany fortunę, razem ponad cztery setki. Cel został osiągnięty. Poczułem w noz- drzach zapach paryskiego metra. Odezwał się ten od liczyportków: – Nie podobają mi się pańskie metody gry. Z towarzyskiego pokera zrobił pan hazard, to nie bardzo wygląda na amatorską grę. Zesztywniały mi policzki: – Panie kapitanie, poker to nie jest gra towarzyska, to nie jest gra salonowa ani dla przy- jemności, to jest... poker! – Wstałem. – Dziękuję panom za miłą partię i za przyjęcie. – Jak to – zerwał się major z cwikerem – pan odchodzi? Tak nie można, pan nas wszyst- kich ograł, nam się należy rewanż. – Ależ naturalnie, obiecuję panom rewanż, ale nie dziś. – A więc kiedy? – wyrzucił major. – Kiedy Madelon viendra nous servir a boire!6. Proszę panów. Węgry, Eger, zima 1939 6 Madelon poda nam coś do picia – fragment popularnej piosenki z okresu I wojny światowej. 12 CZARNY ROK W bramie czekał już na mnie Józek Kernes. – Słuchaj, Bohdan, zaczyna wyglądać niedobrze. Jakąś godzinę temu pułk przeszedł w kierunku Ploermel, wycofuje się cała dywizja. Są pogłoski, że Niemcy o parę kilometrów. Rotmistrz Minkowski odszedł z trzema plutonami, na dowództwie tutaj zostawiono rotmi- strza z częścią jego szwadronu. Ponieważ to wszystko zaczyna mi śmierdzieć, dałem twoim ludziom rozkaz spakowania się i gotowości marszowej. Wróciłem do sąsiedniej wioski z patrolu, na który wyszliśmy o świcie, prawie pięć kilo- metrów. Wszędzie panował zupełny spokój, nikt nawet na nas nie zwracał uwagi, żadnego śladu uchodźców czy jakiegoś niepokoju. Spotkaliśmy tylko jeden camion z bańkami mle- ka, normalna vie quotidienne. Oddział rozpoznawczy 3. Dywizji był dopiero w początkowym okresie szkolenia. Stany mieliśmy pełne, ale uzbrojenie i wyekwipowanie niekompletne; oczekiwaliśmy z dnia na dzień na sprzęt motorowy, armatki i ciągniki. Nie mieliśmy ani jednego oficera o wyszkoleniu francuskim i całe instruowanie oparte na podchorążych, improwizujących na podstawie starych instrukcji kawaleryjskich. Na ca- ły pułk ja jeden miałem ukończone dwa kursy francuskie armatek ppanc – 25 mm w Coëtquidan i 40 mm z zapalnikiem błyskowym w Laverdon. Poza normalnym szkoleniem podstawowym i strzelaniem z kb i rkm na podstawie posia- danych instrukcji francuskich szkoliliśmy razem z Kernesem wybieranie, okopywanie i ma- skowanie stanowisk armatek o ciągu motorowym. Nasza wyprawa do Coëtquidan na kurs armatek i strzelanie zakończyła się katastrofą. Podporucznik Drobniak, dowódca plutonu konnego armatek i jako oficer dowódca cało- ści, po przeprowadzeniu nas na wyznaczone kwatery poszedł zameldować się w dowódz- twie obozu. W tym czasie jakiś major z dwoma oficerami wszedł na kwatery Drobniaka i mimo tłumaczeń zabrał prawie cały pluton na uzupełnienie swojego oddziału. Zaalarmo- wany Drobniak przyleciał interweniować, ale... podporucznik Drobniak był oficerem zawo- dowym i mimo tego bezprzykładnego bezprawia, gdy ówże major wrzasnął na niego: „Roz- kaz!”, bezradny Drobniak stanął na baczność i... stracił dwudziestu czterech ludzi. Z plutonem motorowym sprawa przybrała inny obrót. Podniecony powodzeniem major wpadł ze swoimi oficerami na salkę, gdzie pod ścianami na siennikach i materacach sie- dzieli moi ludzie. – Powstać! I maszerować za tym panem porucznikiem! – Powstałem tylko ja: – Panie majorze, ci ludzie są z trzeciego OR-u, przysłani na kurs armatek pepanc i nigdzie nie pój- dą bez rozkazu swojego dowódcy. – Milczeć! Jedno słowo i kula w łeb! Zrobiłem krok w tył. – Niech pan spróbuje! – Za mną trzasnęły zamki ładowanych karabinków; zanosiło się na straszną awanturę. Major wypadł jak oszalały. – Ja was nauczę! – krzyczał jeszcze za drzwiami. Moi żołnierze to nie ułańskie ciubaryki plutonu konnego Drobniaka: jeden plutonowy, czterech kaprali rezerwy, trzech studentów, pięciu maturzystów, sześciu marynarzy z floty wojennej, reszta młodzi emigranci z Francji, element inteligentny, a do tego nie z poboru, ale ochotniczy – na to wszystko jeden kapral zawodowy, Uliaszek. Całość bardzo zdyscy- plinowana, żołnierz bardzo pewny swoich wartości i żołnierz zbyt inteligentny, by mógł być dowodzony przez przeciętnego oficera zawodowego, a do tego jeszcze z kawalerii. Co było teraz robić? Zrozpaczony Drobniak zawyrokował: – Uciekamy! Uciekliśmy bocznymi dróżkami do pułku. 13 – Gdzie jest porucznik Drobniak? – Odszedł z rotmistrzem Minkowskim, zostawił ci resztkę swojego plutonu, ośmiu ludzi, mają kb, dwa erkaemy i sześć skrzynek amunicji. Wygląda znowu na odwrót, i tak wszystko niejasne, tak dziwnie niedopowiedziane. Co ja mam robić? Poszedłem na kwaterę pożegnać się z Jeannette; tu znowu łzy, płacz, ledwie się mogłem jako tako spakować. W myśl starego Omnia mea mecum porto1 wszystko w dwa chlebaczki, a resztki już nagromadzonych dóbr Jeannette na otarcie łez. Wyszła nawet maman z juda- szową zmarszczką współczucia... Adieu! Wracającego, dopadł mnie na szosie podchorąży Wilczyński: – Panie kolego, rotmistrz Marcisz wydał rozkaz złożenia broni, ja złapałem te kaemy i niosę do pana. Co pan myśli robić? – Panie podchorąży, chodźmy do Kernesa, musimy się naradzić, co nam jeszcze pozo- stało. To wszystko prawie nie do uwierzenia. Zarządziłem zbiórkę: – Słuchajcie, niedoszli bohaterowie, znaleźliśmy się w parszywej sytuacji. Niemcy tuż tuż – wybór niewielki: albo giwera w łapę, garść naboi i w krzaki na zabawę w chowane- go, albo Hande hoch i w plen. Kto wyrwie do chałupy, temu bonne chance. Ja wybieram to pierwsze, bo dużo zabawniejsze, ale kto ma inne plany, niech wystąpi! Myślałem przez chwilę, że wezmą to poważnie, że się zmartwią, że zaczną radzić, a na- wet przeklinać. Gdzie tam! Ta łobuzeria zaczęła się śmiać i pokpiwać. Trzech wystąpiło, i to śmiejąc się, że właściwie oni niedaleko mieszkają i chętnie poszliby do domów, ale jeżeli coś mam przeciwko temu to naturalnie zostaną. Kazałem im wyrywać, i to natychmiast. – A wy, szanowna młodzieży? Wyrwał się Bańko: – Wiadomo, idziemy z panem. Jak ma być wesele, to niech je będzie słychać. – Ano, jak chcecie igraszek, to wliźcie teraz w cień, bo was słońce rozpuści. Panie Wil- czyński, niech pan wraca pod dowództwo i jak tylko zobaczy pan coś alarmującego, bie- giem do nas. Usiedliśmy z Józkiem w cieniu. Trudno było nawet gadać; znowu ucieczka, znowu nie- pewność, znowu wielka niewiadoma. Po cholerę ja się w to pcham? Paszport mam, nawet wizę szwajcarską mam, nie potrzebuję uchodzić za uciekiniera. Ciotka w ostatnim liście zaklina mnie, żeby przyjeżdżać, że Francja się wali, a ja najmniej pomogę. Z drugiej strony tu może być nawet ciekawie, przecież mnie w tych krzakach nikt z tymi chłopakami nie zła- pie, chyba w Marsylii. A z tym Marciszem to musi być przesada, Wilczyński trochę pani- karz; niemożliwe, żeby rotmistrz kawalerii broń oddawał bez strzału, przecież by mu inni oficerowie nie pozwolili. – Ty, uważaj, leci Wilczyński. Jeszcze nie dobiegł, jak zaczął wołać: – Niech pan maszeruje, granda! Marcisz chce tu zostać, złożyć broń i czekać na Niemców, by się poddać, a rozkaz dowódcy był, że idziemy w tylnej straży. Niech pan maszeruje! Dwa plutony stanęły w mig, trójkami, karabinki przez szyję, 150 naboi na kb, osiem er- kaemów, dwadzieścia skrzynek amunicji. Szliśmy z Kernesem przed plutonami, minęliśmy kościół, w cieniu na środku szosy stali Marcisz, porucznik Barylski i porucznik Tuński. Podeszliśmy na dziesięć metrów. – Oddział... stój! Parę kroków naprzód, stanąłem na baczność, zasalutowałem: – Na rozkaz, panie rotmistrzu! – Kto ogniomistrzowi kazał tu przyjść? – Podchorąży Wilczyński powtórzył mi rozkaz maszerowania. 1 Wszystko, co posiadam, noszę ze sobą. 14 – Ogniomistrz zaprowadzi swoich ludzi i złoży broń u mera. To było dla mnie za silne, tego nie pojmowałem, zrobiło mi się lodowato zimno, poczu- łem słodki smak w ustach. Byle tylko się opanować, pierwsza myśl będzie najlepsza. – Panie rotmistrzu, pan tego nie może... – zaczął Barylski. – Powiedziałem: rozkaz, Niemcy o parę kilometrów, lada chwila jak ich tu patrzeć. Prze- cież on – pokazał na mnie ręką – otworzy ogień, wszystkich nas tu wybiją. Ogniomistrz wykona rozkaz natychmiast! To mi zupełnie wystarczyło. Wolno zrobiłem krok w tył, szarpnąłem kolbę nagana. Baryl- ski rzucił się na mnie, zasłaniając ciałem Marcisza: – Na miłość boską! Na pamięć swego ojca! Nie rób tego! Poderwał się porucznik Tuński: – Nie masz prawa wydawać rozkazu złożenia broni temu wojsku, a do tego w cywilne ręce. Teraz poniesiesz konsekwencje, oni strzelą ci w łeb, zobacz! Obejrzałem się. Pierwsza trójka – Starzyński, kapral Wojczak i Kukurowski – trzyma- ła w rękach gotowe do strzału karabinki. I to ma być to nowe wojsko? To jakoby lepsze wojsko? Lepsi dowódcy? Wszystko, co w Polsce, było złe: rząd zły, wojsko źle dowodzone, oni dopiero nam pokażą, co to jest woj- sko! Ładny początek! To wstyd, mało wstyd, to... hańba! Marcisz chwilę stał bez słowa, wreszcie machnął ręką i odszedł. – Róbcie, co chcecie Porucznik Barylski objął komendę. Oddział wyruszył w kierunku na Ploermel, ja ze swo- – rzucił za siebie. imi w pół godziny później. Kernes wpadł na pomysł, żeby wykorzystać ten czas i umundurować ludzi. Magazyn był nieruszony i w pół godziny oddział wyglądał jak z Bon Marché2, wszystko nowiuteńkie: mundury, berety, owijacze, płaszcze, pasy, ładownice; nie pozwoliłem tylko brać butów. Ale cholera Józek nie wytrzymał i dopasował sobie nowe żółte kamasze. Będziesz ty wył na te kamaszki, Nosaczu. Droga do Ploermel trochę się dłużyła. Gorąco było wściekłe i rozpalony asfalt ział żarem, drogi były puste i przez miasteczko przeszliśmy z poczuciem jakby winy. Ludzie w milcze- niu i obojętnie witali nasz przemarsz – ani jednego słowa, ani jednego uśmiechu. Przed samym wieczorem, w Peillac, dogoniliśmy pułk. Poszedłem zameldować się rotmi- strzowi Minkowskiemu, który aż cmoknął na widok tak pięknie umundurowanego oddzia- łu. Przenocowaliśmy w ogrodach, odebrawszy uprzednio grabiącym angielskie magazyny okolicznym wieśniakom trochę konserw i papierosów, których całe skrzynie targali, jak kto mógł – wozami, taczkami i na plecach. Żal mi Kernesa. Gdyby się szczęśliwie nie przyczepił do jakiegoś motocyklisty, nigdy by się tutaj na tych swoich odparzonych nogach nie dowlókł. Ma całe stopy w ranach. Zachcia- ło mu się żółtych kamaszków! Kto takiego upartego muła przekona? Trudno, musi jechać camionem3. Rano wyszliśmy na Redon. Wzięty w rękę oddział wrócił do równowagi, wczorajszy in- cydent poszedł w chwilowe zapomnienie, znowu jest wojsko! Teraz idę ze swoimi na czele spieszonej kolumny, gros pułku załadowało się wesoło na zafasowane psim swędem camiony. Tutaj na drodze zaczynamy coraz częściej spotykać swojackie grupy, bezładnie wlokące się w tym samym kierunku. Widząc zorganizowany oddział, powoli zaczynają się samorzutnie dołączać; trochę młodych oficerów i podchorą- żych, sama rezerwa. Dowódcy już dawno odjechali. Na głównym skrzyżowaniu dróg, przed Redon, spotykamy dowódcę 3 OR-u, majora Łą- 2 Słynny sklep w Paryżu. 3 (franc.) Samochód ciężarowy. 15 czyńskiego, który postanawia okopać się na skrzyżowaniu, celem ubezpieczenia naszego odwrotu. Zostaje prawie osiemdziesięciu ludzi i trzech oficerów, między nimi Drobniak. Dowództwo wycofującego się pułku obejmuje rotmistrz Kornberger. Dostaję camion i zadanie dojechać do St. Nazaire, rozpoznać i ubezpieczyć. Ale dlaczego ja? Przecież jest tylu oficerów! Sam się podstawiłem jak ten, co gra na for- tepianie, a wszystko przez tego Nosacza, to był jego pomysł umundurowania plutonu. Po- czątkowo mnie to bawiło, ale teraz przestało cieszyć. Kierowca wielkiego camionu, sprawnie przechwycony na szosie, nie objawia wielkiego entuzjazmu na widok po zęby uzbrojonego oddziału. Jest marynarzem floty wojennej, ma beret z pięknym czerwonym pomponem i papieros wiszący w samym kąciku ust. Moje są- siedztwo w kabinie też mu nie odpowiada, ale ma logiczne podejście do problemu: lepiej być kierowcą tych... Polonais, niż ryzykować dziurę w pięknym berecie. Na szosie spotykamy nareszcie to, co kiedyś miało być armią III Republiki. Brudne to, za- rośnięte, bez broni, obwieszeni tobołami i bidonami z winem, piechotą, na rowerach, ca- miony wojskowe pełne tego parszystwa. Patrzą na nas w milczeniu, spode łba. Jedziemy. Dotarliśmy do St. Nazaire parę minut po piątej. Na ulicach przy wjeździe pełno naszych, są nawet samochody z oficerami; fotografuję uważnie jeden po drugim. Marynarz zna dro- gę do doków, zostawiam po drodze łączników. W dokach zaczyna się bieganie za możliwo- ściami przeprawy przez Loarę, żeby gdzieś zahaczyć jakiś pokaźniejszy kuterek, ja- kąś większą łódź motorową. Wszystko natrafia na ponure milczenie. O zmierzchu nadjechał z resztą pułku rotmistrz Kornberger; krótka odprawa oficerów. Postanowiono, że pułk pójdzie w kierunku na La Baule, ja zostanę ze swoim plutonem, bo jakiś urzędnik portowy doniósł, że na końcu wschodniego doku znajduje się duży kuter patrolowy marynarki wojennej i, ponieważ władam francuskim, mam za zadanie przeko- nać Francuzów o konieczności pomocy. Ze mną zostaje samorzutnie podporucznik Eck- hardt. Bolą mnie strasznie nogi od ustawicznego biegania, ale idziemy. Nad dokami przelatuje co pewien czas samolot niemiecki, ale ponieważ ani nie strzelał, ani nie bombardował, nie zwracaliśmy na niego uwagi i to nas zgubiło. Szliśmy brzegiem małej plaży, gdy wypadł zza dachów i spikował. Rzuciliśmy się jak na komendę w piach, zawarczała seria kaemów, za- kurzył się piach, rzuciło ziemią. Wszystko za późno: na piachu zostało bezwładne ciało ka- prala Uliaszka. Biegiem. W doku, ze dwa piętra w dole, stoi wielka łódź motorowa. Jest prawie zupełnie ciemno. Oddaję komendę plutonu Eckhardtowi. Po namyśle zdejmuję z pasa nagan, oddaję Wil- czyńskiemu i schodzę w dół. Wpuszczono mnie do środka, sprawdzono, czy nie jestem uzbrojony. W maleńkiej ka- bince pięciu oficerów w rozpiętych mundurach z nieodstępnymi papierosami w kątach ust, w ręku szklanki z winem, pełno dymu, pół-ciemno. Przedstawiam się, mówię, tłumaczę, proszę – nie robi to żadnego wrażenia. Nie mają rozkazu admiralicji i w ogóle armia, a tym bardziej nasza, nic ich nie interesuje. Obojętne ruchy głowy i... non! Próbuję od początku. Mija już pół godziny, na twarzach tych ludzi nic tylko obojętna bezmyślność. Ej, żeby nie zakaz Kornbergera, i do tego do mnie skierowany, żeby bez żadnych gwał- tów, jedna seria z kaemu i woziliby nas jak te raby. Wyprowadzono mnie na zewnątrz. Ludzi ani śladu, zniknęli. Co się stało? Jest zupełnie ciemno, ani żywej duszy, nieprzyjemna, jakby złowieszcza cisza. Od strony miasta docho- dzą od czasu do czasu pojedyncze strzały karabinowe. Jestem sam. Idę brzegiem kamiennego mola w prawdopodobnym kierunku jakiejś główniejszej arte- rii. W dole mieniące się światłem księżyca fale biją niespokojnie o kamienne podmurowa- nie, nastrój jak do marsza pogrzebowego. Z bramy pierwszego domu na rogu wypeł- zła czarna sylwetka Kukurowskiego z erkaemem i skrzynką amunicji. Został jako mój łącz- nik. Eckhardt, nie mogąc się mnie doczekać, poprowadził pluton za rotmistrzem. Po dobrej 16 godzinie nocnego błądzenia, ku wielkiej naszej radości spotkaliśmy pułk na samym skrzy- żowaniu. Brak mi czterech ludzi: Uliaszek zabity, Robizak ranny został w St. Nazaire, ale gdzie jest Szlaga i Starzyński? Czy im się co nie przydarzyło? Jak dowódca może gubić ludzi? Nie chcę wywoływać teraz awantury z Eckhardtem. Dwiema wielkimi ciężarówkami przyjeżdżają Barylski i Kemes. Uruchomili je w opusz- czonym przez Anglików parku samochodowym, mają pełne baki benzyny. Teraz na wozy i jazda! Wozy idą pełnym gazem szosą nadbrzeżną. Mijamy La Baule i pra- wie brzegiem morza do pierwszego porciku, gdzie może znajdziemy przeprawę. W pełnym księżycu wjechaliśmy do Le Croisic. Maleńka portowa mieścina o wąskich uliczkach, ale w porcie duży magazyn benzynowy i budynek admiralicji. Wszędzie cisza nocy. Wozy wracają po następną partię. Rotmistrz Kornberger poleca ustawić karabiny maszy- nowe na kierunkach i okopać, wyznacza służby. Ja mogę się nareszcie przespać; rozkładamy się pod kasztanami przy nabrzeżu. Rano awantura od samego świtu. Grupa oficerów francuskich, która nadjechała w nocy, zaczęła napastować Kornbergera. Wezwano mnie na tłumacza. Major Francuz w bardzo niegrzeczny sposób rozkazuje Kornbergerowi natychmiastowe opuszczenie miasteczka, bo w razie nadejścia Niemców uzbrojony oddział może ściągnąć represje na mieszkańców, a w ogóle wojna jest skończona. Spokojnie tłumaczę, ale właściwie bardziej mnie interesuje nastrój i reakcja otaczającej nas gromady ludzi, którzy przyglądają się i słuchają sprzeczki. W pewnym momencie Francuz, widząc spokój Kornbergera i jego argumentów, nabiera pewności siebie i machnąwszy pogardliwie ręką, wyrzucił: – Va t’en!4 Kornberger spokojnie, jakby z namysłem, bez pośpiechu zamachnął się i wyciął w mor- dę! Pięknie obszyty złotem kaszkiecik majora poleciał w tłum, major złapał się za okrwa- wione usta. – C’est la reponse d’un officier polonais, mon commandant5 – uprzejmie objaśniłem. Z milczącego tłumu wyszła kobieta ciemno ubrana, podeszła do majora i plunęła mu pro- sto w twarz! – Lache!6 Oficerowie francuscy bez słowa oddalili się w stronę budynku admiralicji, lufy naszych kaemów nie wyglądały zbyt zachęcająco. Barylski ładuje dwie ciężarówki ludźmi i wiezie do La Turballe; tam jest duży statek idą- cy do Anglii. Do La Turbalie tylko kilka kilometrów. Nabrzeże portowe zaczęło się zaludniać uciekającymi rodakami; wszystkie rodzaje bro- ni, poza naszym oddziałem najwięcej z artylerii. Nadjechał Barylski po następny transport, gdy prawie równocześnie jakaś nędza w czap- ce oficera marynarki przybiegła z budynku admiralicji z wiadomością, że trzy torpedowce angielskie wejdą do portu i mogą zabrać pewną, ograniczoną ilość polskich żołnierzy i że oni dostarczą dwie łodzie motorowe do przewozu na statki. Ponieważ byliśmy jedy- nym oddziałem wojska, i do tego uzbrojonym, mieliśmy pierwszeństwo załadunku. Daleko na horyzoncie ukazały się smukłe sylwetki okrętów wojennych. Rozkaz do załadowania pierwszego torpedowca dostał adiutant pułku, porucznik Pio- trowski. I tutaj zaczął się kontredans – wrzask, krzyk, bieganina, trzy razy kazał nam zmie- niać miejsce zbiórki, a gdy podeszła pierwsza łódź, to granda na cały regulator. Mój pluton ładował się pierwszy, ale zanim dotarliśmy do łodzi, już kilku przezornych zajęło miejsca, pułkownik Łakiński i znany jeździec, kapitan Dąbski-Nerlich, jakiś oficerzyna z artylerii i bodaj syn pułkownika w mundurze żołnierskim. Łódź była bardzo obszerna i wszystko by poszło naturalnie i spokojnie, gdyby nie duża, biała waliza pułkownika. To wystarczyło Pio- 4 (franc.) Precz! 5 (franc.) Oto odpowiedź polskiego oficera. 6 (franc.) Tchórz.. 17 trowskiemu: Do wody! dzi. – Co?! – wrzasnął. – Tu wojsko się ładuje, miejsca dla ludzi nie ma, a on walizy wozi! Moim marynarzom nie trzeba było dwa razy powtarzać rozkazu, trzech skoczyło do ło- – Stój! – Panie poruczniku, moim ludziom ja wydaję rozkazy, a pan może tylko wydać rozkaz mnie... Ładować się! Jakoś przeszło, Piotrowski się uspokoił, ale posmaczek awantury pozostał. Na torpedowcu powitało nas gromkie hura, jednak oficer dowódca, zobaczywszy nas tak uzbrojonych, zatrzymał mnie i łamaną francuszczyzną polecił oddać broń, tłumacząc pra- wem okrętów Jego Królewskiej Mości, że na statku nikt nie może mieć broni poza załogą okrętu. To mnie przekonało. Ładowanie zajęło dobre dwie godziny. Na taki maleńki stateczek zmieściło się prawie trzystu ludzi. Pokład wystaje znad wody nie więcej niż trzydzieści centymetrów. Jeszcze nie ruszyliśmy, a już zaczęto nam rozdawać herbatę z mlekiem w blaszanych dużych kubkach i pajdy białego chleba z jakąś marmoladą. Na statku oprócz naszych ludzi, którymi dowodzi Piotrowski, jest jeszcze kupa zbierani- ny i kilkunastu oficerów, którzy ze strachu zdjęli gwiazdki. Na tych zaczął używać sobie nasz adiutant. Nareszcie ruszyliśmy. Zdawało się, że przy tak pięknej pogodzie całe to wyczekiwanie i niepewność ostatnich godzin zakończy urocza przejażdżka. Po kubku herbaty i na widok świetnie wyglądających marynarzy zmora ostatnich przeżyć rozlała się w niepamięci, ale jeszcze nie odeszliśmy daleko od brzegu, jeszcze między trzecim torpedowcem a portem krążyły łodzie, gdy zagwizdano na alarm... Dorniery! Kontrtorpedowiec nasz aż krztusił się szybkością wysyłanych pocisków. Boforsy, dwa działa, sprzężone pom-pomy pluły ogniem, jakby prześcigając się w sprawności, ale nasz podziw budziła obsługa, bez słowa, spokojnie, bez żadnego zbędnego ruchu, jak automaty! Nie na darmo mają opinię najlepszej floty świata. Ledwie odlecieli pierwsi, już nadlatywali następni. Statek aż trząsł się od wysiłku silni- ków, szedł pełną prędkością, wijąc się jak piskorz między fontannami wybuchów. Niektóre wykwitały niepokojąco blisko, lecz spokojne, uśmiechnięte, pewne siebie twarze załogi by- ły dla nas rękojmią bezpieczeństwa. Przed zachodem słońca wydano nam herbatę, chleb i jakieś mielone mięso, nawet smaczne. Nastroje były dobre, wróciła pewność siebie, na wszystkich twarzach widać by- ło zadowolenie, ale nie na długo. Kapitan Bąbski-Nerlich wezwał mnie do pułkownika. Pułkownik Łakiriski wydał mi roz- kaz dostarczenia mu spisu wszystkich ludzi. – Panie pułkowniku, melduję, że moim dowódcą jest porucznik Piotrowski i jemu prze- każę rozkaz pana pułkownika. Nadbiegł Piotrowski. – Co? Spis ludzi? Komu? – Jako najstarszy stopniem oficer obejmuję komendę nad tym wojskiem – spokojnie powiedział pułkownik Łakiński. – Co? Pan nad moim wojskiem? A gdzie pan zostawił swoje wojsko? Pan może sobie do- wodzić swoim synkiem i tymi uciekinierami bez gwiazdek. – Ja panu daję rozkaz! – A ja pański rozkaz mam gdzieś! Dla mnie pan nie jest żadnym pułkownikiem, ale ucie- kinierem z własnym synkiem i walizkami. Piotrowski obrócił się tyłem i kazał mi iść z sobą. Na to patrzyli ludzie. Zaczyna się walka o władzę, o wykazanie się, o koryto. Piotrowski na pewno ma rację, 18 ale można by to ubrać w inną formę, nie publicznie, przy wojsku. Nie zdaje egzaminu ten korpus zawodowy, jednostki tylko są dobre, reszta... pożal się Boże. Pod wieczór rozdano nam trochę koców, zaczęło się robić chłodno. Żołnierze pokładli się gdzie kto mógł, zostawiając wolne przejście dla załogi. Wybraliśmy z Kernesem i Lisickim kącik zasłaniający nas od wiatru; Bolek Lisicki trząsł się cały z zimna, więc wzięliśmy go w środek. Przechodzący marynarz rzucił nam do okrycia swój gruby płaszcz wojłokowy. Zapaliliśmy. Natychmiast podbiegł marynarz i wyjął nam z rąk papierosy. Nie wolno! Kernes podciągnął nakrycie pod brodę, ułożył nosisko, łypnął na mnie okiem i zaczął po- cieszać: mówią, czarny rok na mnie. Ale dlaczego? – Coś taki smutny? Martwisz się, że przyjaciół pogubiłeś? Nie martw się, wszyscy się znajdą, i Sikorski, i z nim cała wystawa żółtych butów z „Reginy”, i Marcisz cię z kwiatkiem powita w pierwszym porcie, a za to wymachiwanie pistolcem to oni wszyscy cię uściskają, a jeśli ci za mało, to ten pułkownik też ci coś niecoś dorzuci. Tak, moje perspektywy nie wyglądały najróżowiej, podsumowanie ostatnich miesięcy nie dawało nadziei jasnego jutra. W Polsce wywinąłem się czerwonym, na Węgrzech dałem się wrobić łapsom z dwójki w tego porucznika; wyjść to wyszło, ale żeby mnie w porę nie uprzedzono i nie pomoc generała Jatelnickiego w Paryżu, to bym się sam usidlił na fest. Później to cholerne Coëtquidan! Było nie było ukradłem osiemdziesięciu ludzi, i to mi pięk- nie wyszło, ale awantura z majorem, a później ten cały Marcisz, tego mi zupaki nigdy nie darują; ten pułkownik – jak mówi Kernes – też mi coś dołoży. Cała ta Francja, Paryż, Coëtquidan, ta cała organizacja, polityka, kłótnie, jakieś rozgrywki, to całe wojsko – to istny jarmark głupców, tu nie ma miejsca na homo sapiens, tu trzeba w najlepszym wypadku grać wesołka, ot tak trochę na Stańczyka. Pokład cały drżał od wysiłku silników, zaczęło huśtać, ale torpedowiec szedł w tę czarną noc, tnąc wodę, której bryzgi wiatr rzucał na pokład. Zaczęło mi być coraz zimniej. I jak tu usnąć? Zimno jak cholera i do tego możliwość powitania z... kwiatkami! Jak Żydzi Crawford, czerwiec 1940 19\nAutor: Bohdan Tymieniecki\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Na_imie_jej_bylo_Lily-ebookRO/p00654140i006" target="_blank" title="Na imię jej było Lily [Bohdan Tymieniecki] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Na imię jej było Lily [Bohdan Tymieniecki] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Ogólnopolski Sprawdzian Wytrzymałości w Pływaniu - - wiadomości z Ostrowca Świętokrzyskiego\nNa Pływalni Rawszczyzna odbył się Ogólnopolski Sprawdzian Wytrzymałości młodzików 11 i 12-letnich w pływaniu. KSZO Ostrowiec Św. wystawił do zawodów tylko 12-latków. Każdy z zawodników startował w dwóch konkurencjach -200m zmiennym i 400m dowolnym (11-latkowie) oraz 200m zmiennym i 800m dowolnym (12-latkowie). Do zawodów zgłosiło się tylko 40 zawodników i zawodniczek z trzech świętokrzyskich klubów - KSZO, Korony-Swim Kielce i Barakudy Starachowice.\n1. Szafrańska Malwina 2:43.49\n2. Menducka Anna 2:52.63\n1. Mazan Mikołaj 2:48.55\n2. Kotwica Jakub 2:49.04\n1. Szafrańska Malwina 10:37.97\n3. Menducka Anna 11:31.06\n1. Kotwica Jakub 11:02.48\n3. Mazan Mikołaj 11:58.20\nZobacz: Pełne wyniki zawodów\nCzytany: 4507 razy,\nostatnio: 2019-05-25 13:47:21


Kasować Putnotifyfriends.info z Chrome | Jaki Do Odinstaluj Malware\nKasować Putnotifyfriends.info z Chrome\nPutnotifyfriends.info Usunięcie: Pomóc Kasować Putnotifyfriends.info z łatwością\nNastępujących przeglądarek są zainfekowane przez Putnotifyfriends.info\nChrome Versions Chrome 55.0.2883, Chrome 49.0.2623, Chrome 51.0.2704, Chrome 50.0.2661, Chrome 58.0, Chrome 52.0.2743, Chrome 48.0.2564, Chrome 56.0.2924, Chrome 57.0.2987\nMozilla Versions Mozilla Firefox:45, Mozilla:49, Mozilla Firefox:46, Mozilla Firefox:39.0.3, Mozilla Firefox:45.1.1, Mozilla Firefox:50, Mozilla:45.7.0, Mozilla:45.0.2, Mozilla Firefox:43, Mozilla:41, Mozilla Firefox:38.0.5, Mozilla:51, Mozilla Firefox:47.0.1, Mozilla Firefox:43.0.3\nInternet Explorer Versions IE 8:8.00.7000.00000, IE 10:10.0.9200.16384, Internet Explorer 10-10.0.8250.00000, Internet Explorer 10-10.0.8400.00000, Internet Explorer 7-7.00.6000.16441, IE 7:7.00.6000.16441, Internet Explorer 10:10.0.9200.16384, Internet Explorer 8-8.00.6001.18241, Internet Explorer 9-9.0.8112.16421, Internet Explorer 8-8.00.6001.18372, IE 7:7.00.6000.16386, IE 8:8.00.7600.16385, IE 10:10.0.8250.00000, IE 8:8.00.6001.18241, Internet Explorer 7-7.00.6000.16441, IE 7:7.00.6000.16441, Internet Explorer 8-8.00.6001.18702, IE 8:8.00.6001.17184\nPutnotifyfriends.info Usuwanie Przewodnik dla przeglądarek Chrome\nPutnotifyfriends.info : Analiza szczegółowa\nPutnotifyfriends.info Jest groźną infekcją komputerową, która została zaprojektowana głównie przez oszustów do rozprzestrzeniania się z hosta do hosta. Ten wirus został powiadomiony, w tym możliwość replikacji poprzez samo odtwarzanie lub kompromitację innych programów systemowych przez modyfikowanie ich. Victimizing programy systemowe mogą zawierać pliki danych, a nawet sektor rozruchowy na dysku twardym komputera. Wspomniana infekcja komputerowa zwykle atakuje uruchamiane komputery Windows 2000. Putnotifyfriends.info Identyczne z kilkoma innymi złośliwymi infekcjami, uzyskują cichą infiltrację wewnątrz System operacyjny Bez powiadomienia przez użytkowników. To na perforację z powodzeniem, powoduje na niej wiele niebezpiecznych problemów.\nPutnotifyfriends.info : Taktyka pracy\nPutnotifyfriends.info Inicjuje przewodzenie złych praktyk poprzez przede wszystkim uzyskanie pełnej kontroli nad System operacyjny A następnie ponowne zajęcie ustawień wstępnych. To ponowne pobieranie skutkuje automatyczną aktywacją szczególnego zagrożenia za każdym razem, gdy jest ono ponownie uruchamiane. Poza tym malware atakuje istniejącą przeglądarkę i zmienia to ustawienia domyślne. Powodzi ekran całego przeze mnie winy z niekończącymi się reklamami, które choć na pierwszy rzut oka wydają się autentyczne, ale mimo to analitycy zachęcają do tego, aby nigdy ich nie ufać, ponieważ badania wyraźnie udowodniły, że zostały celowo wykonane w sposób, który powoduje przekierowanie na kilka domen phishingowych Uzyskiwanie dostępu do użytkowników. Reklamy te wraz z rozwijającym się irytacją również sprawia, że System operacyjny Szybkość bardzo powolna i powolna poprzez zużywające mnóstwo dostępnych zasobów.\nco więcej, Putnotifyfriends.info Śledzi sesję surfingową online użytkownika i nagrywa swoje osobiste materiały, które następnie są udostępniane agentom marketingu internetowego w celach komercyjnych. Poza tym wszystko to instaluje liczne dodatkowe infekcje w Kaspersky Anti-Virus System operacyjny Poprzez degradujący potencjał roboczy w znacznym stopniu. To infekowanie złośliwego oprogramowania szkodliwego jest również źródłem danych przechowywanych na dysku twardym systemu lub na urządzeniach peryferyjnych połączonych z nimi przez szyfrowanie ich. To szyfrowanie sprawia, że pliki są całkowicie niedostępne dla użytkowników. Tak więc, aby chronić pliki systemu, a także chronić system, bardzo ważne jest, aby Znieść Putnotifyfriends.info W ciągu zaledwie kilku krokach Od System operacyjny.\nPutnotifyfriends.info : Tryb dystrybucji\nPutnotifyfriends.info Często perforuje się przez zanieczyszczone urządzenia peryferyjne.\nPutnotifyfriends.info Może wejść w System operacyjny Z powodu oglądania witryn pornograficznych i surfowania w błędnych domenach.\nRozwiązanie Znieść Putnotifyfriends.info\nKliknij tutaj, aby skanować, wykrywać & Odinstaluj Putnotifyfriends.info\nRozwiązanie Odinstaluj Putnotifyfriends.info W ciągu zaledwie kilku krokach\nPostępowanie 2 : Putnotifyfriends.info Uruchomiony proces Usuwanie od Windows Menadżer zadań\nPostępowanie 3 : Odinstaluj Złe pliki Putnotifyfriends.info Z Rejestru\nPostępowanie 4 : Rozwiązanie Odinstaluj Putnotifyfriends.info Z Panelu sterowania\nPostępowanie 5 : Odinstaluj Putnotifyfriends.info Od Chrome\nZnajdowanie i usuwanie plików rejestru wygenerowanych przez Putnotifyfriends.info I kilka innych podobnych infekcji.\nHKEY_CURRENT_USER\_Software\_Microsoft\_Windows NT\_CurrentVersion\_Winlogon “Shell” = “%AppData%\_<Putnotifyfriends.info>.exe”\nRozwiązanie Odinstaluj Putnotifyfriends.info Od Windows 7 / Vista\nWybierz Putnotifyfriends.info Z listy, a następnie wybierz opcję “Odinstaluj / Zmień”.\nRozwiązanie Odinstaluj Putnotifyfriends.info Od Windows 8/8.1\nRozwiązanie Odinstaluj Putnotifyfriends.info Od Windows 10\nDokonaj wyboru Putnotifyfriends.info I kilka innych nieznanych lub podejrzanych aplikacji, które mają zostać usunięte z listy.\nRozwiązanie Putnotifyfriends.info Usuwanie Od Mozilla:45.4.0\nDokonaj wyboru Putnotifyfriends.info Lub kilku innych dodatków, które mają zostać usunięte. Kliknij przycisk Usuń.\nRozwiązanie Odinstaluj Putnotifyfriends.info Od Internet Explorer 7-7.00.5730.1300\nRozwiązanie Odinstaluj Putnotifyfriends.info Od Chrome 50.0.2661\nDalej, na Putnotifyfriends.info I inne złe rozszerzenia, które mają zostać usunięte, kliknij przycisk “Usuń” z Chrome.\nZresetuj wszystkie istniejące przeglądarki w razie, jeśli Putnotifyfriends.info Nadal pojawia się\nNastawić Mozilla:45.4.0 Ustawienia do Odinstaluj Putnotifyfriends.info\nNastawić Internet Explorer 7-7.00.5730.1300 Ustawienia do Znieść Putnotifyfriends.info\nNastawić Chrome 50.0.2661 Ustawienia do Odinstaluj Putnotifyfriends.info W ciągu zaledwie kilku krokach\nUwaga: zresetowanie Chrome nie usunięło ważnych prywatnych danych użytkownika, takich jak ich zakładki i hasła. Zamiast tego usuwa tylko rozszerzenia Chrome, historię, pliki cookie, ustawienia, stronę główną, domyślnego dostawcy wyszukiwania, aby usunąć / usunąć złe pliki Putnotifyfriends.info infekcja.\nThis entry was posted in Trojan and tagged Kroki aby odinstalować Putnotifyfriends.info, Kroki aby pozbyć Putnotifyfriends.info, Odinstaluj Putnotifyfriends.info z Windows 7, Usuń Putnotifyfriends.info z Chrome, Usuń Putnotifyfriends.info z programu Internet Explorer, Usuń Putnotifyfriends.info z Windows 7, Usuń Putnotifyfriends.info z Windows 8 on 18 May 2019 by admin.\n← VideoConverterz Search Deinstalacja: przewodnik Odinstaluj VideoConverterz Search W kilku prostych krokach Usunięciem Adware.BrowseFox.BR W ciągu zaledwie kilku krokach →\nUsuwanie .yoba File Virus Z powodzeniem\nPozbyć się .Coharos file virus z łatwością\nUsunąć .coharos Ransomware z Firefox\nOdinstaluj .nasoh Ransomware z Internet Explorer\nUsuwanie Freexbox.info Natychmiast\nPozbyć się Anydoctopdf.com z Windows 2000\n(976) 670-0756 Pop-up Usuwanie: Skutecznym sposobem Usunąć (976) 670-0756 Pop-up W prostych kliknięć\nPozbyć się Poison Ivy RAT Ręcznie\nUsuwanie Quasar RAT z łatwością


Osiedle "Sofia" Zubrycki Wasyl\nDo dyspozycji Państwa 8 przytulnych pokoi na 16 miejsc.\nTrwają prace dekoracyjne na drugim piętrze, gdzie będą usytuowane 7 pokoi dla naszych klientów. Na każdym piętrze znajdują się dwie łazienki z prysznicami oraz WC. Na parterze działa siłownia, są stoły bilardowe i tenisowe, a także kuchnia i jadalnia. Na życzenie naszych klientów gotujemy dania oparte na starych przepisach oraz przepisach regionalnych.\nPrzeprowadzamy wycieczki na górę Koniową (obecnie góra Niebiańskiej Setki), wycieczki do rezerwatu przyrody oraz pozostałości zabytkowego zamku w Tustaniu .\nOferujemy zajęcia ekstremalne: pływanie kajakami rzeką górską, jazdę konną.\nMalowniczy krajobraz w otoczeniu gór, przecieka rzeczka Stryj, co roku przeprowadza się chrzestna droga po górze Koniowa. Na górze Koniowa (obecnie góra Niebiańskiej Setki) w dawności stała strażnica, z której ogłaszały o ruchu ciąg handlowych i pojawienie cudzoziemców. Podobna wieża stała na górze Gruba.\nDrewniana cerkiew Przemienienia Pańskiego UHKC w w. Długiemu jest zbudowana 1903-1909 rr. Malowania w niej spełniał malarz Kornyło Ustyjanowycz.\nDodatkowa informacja: w. Długie znajduje się w głębi Karpat, nad brzegiem rzeczki Stryj, odległe na 39 km od Truskawca i na 12 km od Schodnicy. Graniczy z wmt. Schodnica, wsiami Majdan, Rybnikiem, Nowym Kropywnikiem, Pereprostyneju. Wieś Długa słynęła swoimi kamieniarzami. Miejscowy piaskowiec wykorzystywały dla produkcji młyńskiego kamienia, do klepania kos i okrągłego kamienia dla ostrzenia noży. Od starożytności idzie sława o karpackich wycinanych kamieniach "marmaroski brylanty" albo "drahonity". To rodzaj kwarcu, z doliny rzeczki Stryj, w pobliżu wsi Długie, Kropywnik.\nDrewniana cerkiew Wprowadzenia Świętej Matki Boskiej UHKC na Ozwali w w. Długiemu jest zbudowana 1903р.\n49.164 płn. szerokości,\n23.334 wsch. długości\n465m. nad poziomem morza\nObwód lwowski, rejon Drogobytskyj,\nwieś Długie,ul. Szewczenka,35\ntelefon. :( 097) 4751769


Do czego przydaje się scrapbooking i dlaczego warto stosować taką technikę zdobnictwa? - zrozumkobiete.pl\nDo czego przydaje się scrapbooking i dlaczego warto stosować taką technikę zdobnictwa?\nScrapbooking to metoda ręcznego zdobienia za pomocą przeróżnych akcesoriów, jak: kolorowe papiery, naklejki, tasiemki, stemple, sznurki czy koraliki. Technika rewelacyjnie sprawdza się do dekorowania albumów na zdjęcia, notesów czy kartek okolicznościowych. Przedmioty ozdobione metodą scrapbookingu to oryginalny pomysł na prezent czy kreatywną zabawę z dzieckiem.\nNiepowtarzalny album na zdjęcia\nTechnika scrapbookingu najczęściej wykorzystywana jest do tworzenia niepowtarzalnych albumów na zdjęcia. Wystarczy kupić pusty album i ozdobić go według własnych upodobań, za pomocą takich akcesoriów, jak: kolorowe papiery, piórka, naklejki, koronki, tasiemki, a nawet ozdoby z drewna. Własnoręcznie wykonany przedmiot to rewelacyjny pomysł na prezent dla bliskiej osoby, np. z okazji rocznicy ślubu. W środku albumu można wówczas umieścić ulubione zdjęcia z drugą połówką, bilety z podróży poślubnej czy drobne pamiątki przywiezione ze wspólnych wakacji. Album na zdjęcia to również oryginalny pomysł na podziękowanie dla rodziców w trakcie przyjęcia weselnego.\nScrapbooking sprawdza się również do tworzenia wyjątkowych notesów, które mogą posłużyć, np. jako pamiętniki. Za pomocą kreatywnych akcesoriów można również od podstaw stworzyć osobisty dziennik do relacjonowania, np. sukcesów sportowych czy postępów w odchudzaniu. Miłośnicy gotowania mogą wykorzystać scrapbooking to stworzenia oryginalnej książki kulinarnej, gdzie umieszczą swoje autorskie przepisy, zdjęcia potraw czy wartości odżywcze poszczególnych dań. Dzięki technice zdobienia można również tworzyć rodzinne pamiątki na całe lata, takie jak album z przebiegu ciąży czy pierwszego roku życia dziecka i umieścić w nim zdjęcia USG, odciski stóp malucha czy relacje z najważniejszych wydarzeń.\nScrapbooking pozwala również na tworzenie oryginalnych kartek okolicznościowych, np. na Boże Narodzenie, Wielkanoc, urodziny, imieniny, chrzest czy komunię dziecka. W sprzedaży są także specjalne papiery z motywami świątecznymi i na różne okazje. Za pomocą techniki scrapbookingu można także tworzyć niezbędne dodatki weselne, takie jak: zaproszenia na ślub, księgę gości czy etykiety na stoły z nazwiskami gości.\nScrapbooking to, oprócz tworzenia unikatowych i spersonalizowanych przedmiotów, również pomysł na kreatywne spędzenie czasu. Wspólne ozdabianie albumów czy kartek okolicznościowych to doskonała zabawa także dla najmłodszych. Scrapbooking nie tylko rozwija wyobraźnie, ale i zdolności manualne malucha, a do tego zapewnia fantastyczną rozrywkę na wiele godzin.\nPraktyczność ponad wszystko Mężczyźni wydają się być wymagający pod względem upominków, a przynajmniej tak na to patrzą kobiety. Dzieje się…


Cena: brutto290,00 zł\nZestaw 14 pędzli do makijażu zamkniętych w czarnym, eleganckim etui na zamek. Pędzle wykonane z wysokiej jakości włosia syntetycznego (nylon) lub naturalnego.\nZestaw zawiera wszystkie niezbędne pędzle do wykonania pełnego makijażu.\nStanowi idealne uzupełnienie kolekcji pędzli wizażystów oraz ułatwia ich pracę w podróży. Zestaw idealnie sprawdzi się jako prezent dla każdego pasjonata makijażu.\nPędzel do nakładania pudru – (naturalne włosie – koza)\nPędzel do nakładania różu, rozświetlacza – (naturalne włosie – koza)\nPędzel do rozcierania cieni do powiek – (naturalne włosie – kucyk)\nPędzel do nakładania korektora i cieni do powiek połączonych z płynem duraline – (sztuczne włosie – nylon)\nPędzel do nakładania cieni do powiek – (naturalne włosie – sobol)\nPędzel do nakładania korektora, bazy pod cienie – (sztuczne włosie – nylon)\nPędzel "miotełka" do usuwania nadmiaru pudru, różu, cieni do powiek - (sztuczne włosie – nylon)\nPędzel no nakładania i rozcierania cieni do powiek – (naturalne włosie – kucyk)\nPędzel do nakładania cieni do powiek w wewnętrznym kąciku oka – (naturalne włosie – sobol)\nPędzel do makijażu ust – (naturalne włosie – sobol)\nPędzel do eyelinera – (sztuczne włosie - nylon)\nPędzel ze ściętym końcem do nakładania różu, rozświetlacza, bronzera – (naturalne włosie – koza)\nPędzel do nakładania podkładu - (sztuczne włosie – nylon)\nPędzel do makijażu brwi - (sztuczne włosie - nylon)


Zaawansowane technologie automatyzacji i informatyzacja w handlu - CHAMELEON SOFT\nDzisiaj działalność handlowa jest możliwa przy realizacji mnóstwa zadań, identycznych zarówno jak dla niewielkich przedsięwzięć jak i dla dużych sieci handlowych. Różnica polega tylko na liczbowych wskaźnikach. Jednak właściciele jak i małych, tak i dużych punktów sprzedaży zgadzają się, że zdolność do efektywnego monitorowania i koordynowania działań pracowników — najważniejszy czynnik wzrostu konkurencyjności firmy.\nAutomatyzacja handlu dzięki wprowadzeniu specjalnego oprogramowania sklepu pozwala na:\n• przyspieszenie procesu obsługi klienta;\n• transmitowanie wykazów o produktach i sprzedażach, wygodne do wykorzystania przez menedżerów i kadry kierowniczej;\n• zapewnienie szybkiej wymiany informacji między centrum logistycznym a salonem sprzedaży;\n• ustalenie odpowiedniego dostępu do informacji dla menedżerów i pracowników sklepu.\nWysoka prędkość sprzętu kasowego i należące funkcjonowanie oprogramowania dla firm będą czynnikami w tworzeniu pozytywnego wizerunku firmy. Zarządzanie informacją o towarach także sprzyja szybkiemu reagowaniu na potrzeby klientów w warunkach dużej sali sprzedaży z mnóstwem nazw. Kolejnym ważnym aspektem, o którym właściciel nie będzie musiał się martwić przy automatyzacji, — to bezpieczeństwo informacji.\nKierując się radami zawodowców w sferze informatyzacji handlu, a także reglamentowanymi przez prawodawstwo zasadami kasowej pracy, właścicieli mają możliwość zainstalowania POS-systemu składającego się z:\n• Terminal POS;\n• Programowanej klawiatury;\n• Czytnika kart magnetycznych;\n• Szuflady na pieniądzy;\n• Skanera kodów kreskowych.\nTylko postępowanie zgodnie z wymogami prawnymi do pracy z kasami fiskalnymi oraz współpraca z zawodowcami pomogą ustabilizować działalność i powiększyć zyski.


ARMANI JEANS ORYGINALNE SPODNIE MĘSKIE ROZMIAR 48 8322440165 - Allegro.pl\nARMANI JEANS ORYGINALNE SPODNIE MĘSKIE ROZMIAR 48\nwymiary: szerokość 44,5 cm, długość 107 cm, nogawka w udzie 34 cm, na dole 24 cm\ncena: 749,00 - 50% = 375,00\nXXL - Jeansowe spodnie męskie joggery jeans\nSPODNIE robocze - MONTERSKIE DO PASA CLASSIC r. 48\nSpodnie SSG JOGGER jeansy slim klasyk L\nSpodnie bojówki Pentagon Vorras Coyote 48\nSpodnie bojówki Pentagon Aris Tactical Black 48\nSpodnie Pentagon Rogue Stone Washed 48 Regular\nSpodnie bojówki Pentagon Gomati XTR Khaki Long 48\nSpodnie SSG JOGGER jeansy slim klasyk XL\nSpodnie bojówki moro Pentagon ACU Grassman 48\nSPODNIE BOJÓWKI MĘSKIE rozm. 30 TYLKO 49,99. HIT\nSPODNIE MĘSKIE 48 ZIELONE PAS 80 CM NA CO DZIEŃ\nGUESS Granatowe przecierane jeansy rurki (48)\nOpis procedury reklamacyjnej: W ciągu dwóch lat Kupujący może złożyć reklamację na podstawie rękojmi. W tym okresie Sprzedający jest odpowiedzialny wobec Kupującego za wady fizyczne oraz prawne sprzedawanego towaru. Kupujący może złożyć reklamację dotyczącą zawartej Umowy pod adresem mclabels@op.pl lub w formie pisemnej na adres Sprzedawcy. Poprawnie złożona reklamacja powinna zawierać co najmniej: imię, nazwisko, adres oraz adres e-mail Kupującego, datę zawarcia Umowy stanowiącej podstawę reklamacji, przedmiot reklamacji, ze wskazaniem żądania Kupującego, a także wszelkie okoliczności uzasadniające reklamację. Jeżeli podane w reklamacji dane lub informacje wymagają uzupełnienia, przed rozpatrzeniem reklamacji Sprzedający zwróci się do składającego reklamację o jej uzupełnienie we wskazanym zakresie. Sprzedający rozpatruje reklamację w terminie 14 dni od daty jej otrzymania w prawidłowej postaci. Odpowiedź na reklamację wysyłana zostanie na podany przez Kupującego adres e-mail bądź na adres poczty tradycyjnej. Adres do reklamacji: MCLABELS Grzegorz Kubik, ul. Bracka 23/34, 00-028 Warszawa.\nMożliwość skorzystania z pozasądowych sposobów rozpatrywania reklamacji i dochodzenia roszczeń oraz dostęp do tych procedur: Kupujący będący konsumentem ma możliwość skorzystania z pozasądowego sposobu rozpatrywania reklamacji i dochodzenia roszczeń przed Stałym Polubownym Sądem Konsumenckim przy Wojewódzkim Inspektorze Inspekcji Handlowej w Warszawie. Informacje o sposobie dostępu do ww. trybu i procedur rozstrzygania sporów, znajdują się pod następującym adresem: www.uokik.gov.pl, w zakładce „Rozstrzyganie sporów konsumenckich”. Konsument może skorzystać z pozasądowych sposobów rozpatrywania reklamacji i dochodzenia roszczeń. Chcąc skorzystać z możliwości polubownego rozwiązywania sporów dotyczących zakupów internetowych, Konsument może złożyć swoją skargę np. za pośrednictwem unijnej platformy internetowej ODR, dostępnej pod adresem: http://ec.europa.eu/consumers/odr/.\nPrawo odstąpienia od umowy: W ciągu 14 dni od otrzymania nabytej rzeczy lub – w przypadku usług - zawarcia umowy, Kupujący (konsument) może odstąpić od umowy bez podawania jakiejkolwiek przyczyny. W takim przypadku Sprzedający zwróci wszystkie otrzymane od Kupującego płatności, jednakże w przypadku wyboru sposobu dostarczenia towaru innego niż najtańszy zwykły sposób dostarczenia oferowany przez Sprzedającego, Sprzedający nie jest zobowiązany do zwrotu poniesionych przez Kupującego dodatkowych kosztów, w takim przypadku Kupujący otrzyma zwrot płatności za towar oraz zwrot najtańszego zwykłego sposobu dostarczenia towaru, który był dostępny w opisie aukcji. Aby odstąpić od umowy zawartej na Allegro, należy złożyć Sprzedającemu stosowne oświadczenie woli, pisząc na adres e-mail: mclabels@op.pl. Kupujący może skorzystać ze wzoru odstąpienia od umowy, podanego poniżej. Przesyłkę należy nadać na adres: MCLABELS Grzegorz Kubik, ul. Bracka 23/34, 00-028 Warszawa. Oświadczenie o odstąpieniu od umowy: Oświadczenie to należy wypełnić i odesłać tylko w przypadku chęci odstąpienia od umowy. Dane sprzedającego: Ja niniejszym informuję o moim odstąpieniu od umowy sprzedaży następującej/następujących rzeczy: numer oferty/numery ofert: Data zawarcia umowy to data odbioru Imię i nazwisko Login Allegro Adres Data Podpis (tylko jeżeli formularz jest wysłany w wersji papierowej). Koszt zwrotu rzeczy w przypadku odstąpienia od umowy: W przypadku odstąpienia od Umowy Sprzedawca nie ponosi kosztu odesłania towaru. Brak odstąpienia od umowy: Prawo odstąpienia od umowy zawartej w ramach Allegro nie przysługuje Kupującemu (konsumentowi) w odniesieniu do umów: 1) o świadczenie usług, jeżeli przedsiębiorca wykonał w pełni usługę za wyraźną zgodą konsumenta, który został poinformowany przed rozpoczęciem świadczenia, że po spełnieniu świadczenia przez przedsiębiorcę utraci prawo odstąpienia od umowy; 2) w której cena lub wynagrodzenie zależy od wahań na rynku finansowym, nad którymi przedsiębiorca nie sprawuje kontroli, i które mogą wystąpić przed upływem terminu do odstąpienia od umowy; 3) w której przedmiotem świadczenia jest rzecz nieprefabrykowana, wyprodukowana według specyfikacji konsumenta lub służąca zaspokojeniu jego zindywidualizowanych potrzeb; 4) w której przedmiotem świadczenia jest rzecz ulegająca szybkiemu zepsuciu lub mająca krótki termin przydatności do użycia; 5) w której przedmiotem świadczenia jest rzecz dostarczana w zapieczętowanym opakowaniu, której po otwarciu opakowania nie można zwrócić ze względu na ochronę zdrowia lub ze względów higienicznych, jeżeli opakowanie zostało otwarte po dostarczeniu; 6) w której przedmiotem świadczenia są rzeczy, które po dostarczeniu, ze względu na swój charakter, zostają nierozłącznie połączone z innymi rzeczami; 7) w której przedmiotem świadczenia są napoje alkoholowe, których cena została uzgodniona przy zawarciu umowy sprzedaży, a których dostarczenie może nastąpić dopiero po upływie 30 dni i których wartość zależy od wahań na rynku, nad którymi przedsiębiorca nie ma kontroli; 8) w której konsument wyraźnie żądał, aby przedsiębiorca do niego przyjechał w celu dokonania pilnej naprawy lub konserwacji; jeżeli przedsiębiorca świadczy dodatkowo inne usługi niż te, których wykonania konsument żądał, lub dostarcza rzeczy inne niż części zamienne niezbędne do wykonania naprawy lub konserwacji, prawo odstąpienia od umowy przysługuje konsumentowi w odniesieniu do dodatkowych usług lub rzeczy; 9) w której przedmiotem świadczenia są nagrania dźwiękowe lub wizualne albo programy komputerowe dostarczane w zapieczętowanym opakowaniu, jeżeli opakowanie zostało otwarte po dostarczeniu; 10) o dostarczanie dzienników, periodyków lub czasopism, z wyjątkiem umowy o prenumeratę; 11) zawartej w drodze aukcji publicznej; 12) o świadczenie usług w zakresie zakwaterowania, innych niż do celów mieszkalnych, przewozu rzeczy, najmu samochodów, gastronomii, usług związanych z wypoczynkiem, wydarzeniami rozrywkowymi, sportowymi lub kulturalnymi, jeżeli w umowie oznaczono dzień lub okres świadczenia usługi; 13) o dostarczanie treści cyfrowych, które nie są zapisane na nośniku materialnym, jeżeli spełnianie świadczenia rozpoczęło się za wyraźną zgodą konsumenta przed upływem terminu do odstąpienia od umowy i po poinformowaniu go przez przedsiębiorcę o utracie prawa odstąpienia od umowy.\nul. Bracka 23 lok. 34\nMCLABELS Grzegorz Kubik, ul. Bracka 23/34, 00-028 Warszawa\nKontakt: adres email mclabels@op.pl, numer telefonu 790-805-845\nNumer konta bankowego: ING Bank Śląski S.A. 53 1050 1025 1000 0097 1291 8953\nFirma MCLABELS Grzegorz Kubik z siedzibą w Warszawie (kod pocztowy 00-028) przy ulicy Brackiej 23/34 jest wpisana do rejestru Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej prowadzonego przez Ministra Gospodarki.\nFirma MCLABELS zajmuje się sprzedażą wysyłkową odzieży, obuwia i akcesoriów luksusowych marek. Wszystkie sprzedawane przez nas przedmioty są oryginalne oraz pochodzą z legalnych źródeł. Dokładny opis towaru, jak również informacje o kosztach dostawy i czasie realizacji zamówienia, są podane w opisach aukcji.\nNumer oferty: 8322440165


Grudzień, 2017 | jacek2016\nZASADY LUDZI WOLNYCH – oto kamień węgielny systemu Państwa i Ojczyzny Ludzi Wolnych\n26 grudnia 2017 Mieczysław Jacek S\tBóg, Ludzie, Mądrość, Miłość, Ojczyzna, Państwo, Prawo, Wolność, Zasady\tZostaw komentarz\nA oto kamień węgielny systemu Państwa i Ojczyzny Ludzi Wolnych. ZASADY LUDZI WOLNYCH Napisano rankiem w Boże Narodzenie 25 grudnia 2017 roku w ciągu 1,5 godziny. Konstytucją Ludzi Wolnych jest 10 przykazań na czas istnienia Nowej Ziemi podane na końcu zasad. Znosi się sejm, senat, ministerstwa, urzędy oraz istniejące przepisy – jedyną formą rządów dla […]\nŚwiadomość Boska = Chrystusowa – kto ją odzyska ?\n17 grudnia 2017 20 grudnia 2017 Mieczysław Jacek S\tBóg, Boska, Być, Chcieć, Chrystus, Chrystusowa, Jedność, Jestem, Jezus, Mieć, Miłość, Nieśmiertelność, Ojczyzna, Pełnia, Planeta, Polska, Równość, Świadomość, Światłość, Wolność, Wyzwolenie, Zbawienie, Ziemia\tZostaw komentarz\nŚwiadomość Boska = Chrystusowa – kto ją odzyska ? Opracował: Mieczysław Jacek Skiba, 2017 r. Z Miłości do Was, abyśmy Żyli Wiecznie Z chińskich przysłów: 1/ Kto pyta, jest głupcem przez pięć minut; kto nie pyta, pozostaje nim do końca. 2/ Kto uczył cię tylko jeden dzień, jest ci ojcem na całe życie. 3/ Kto […]\nŚwiadomość Boska = Chrystusowa – kto ją odzyska ? – projekt, wstęp\n7 grudnia 2017 7 grudnia 2017 Mieczysław Jacek S\tZostaw komentarz\nSpis treści i tytuł oraz wstęp do kolejnej mojej książki: Świadomość Boska = Chrystusowa – kto ją odzyska ? Opracował: Mieczysław Jacek Skiba, 2017 r. Z Miłości do Was abyśmy Żyli Wiecznie Z chińskich przysłów: 1/ Kto pyta, jest głupcem przez pięć minut; kto nie pyta, pozostaje nim do końca. 2/ Kto uczył cię tylko […]


Numer zlecenia MAGA308\n1 340 000 PLN 5 292 za m2\n253.2 m2 Liczba pokoi:\nZapraszam do zakupu rodzinnego domu w Dziekanowie Bajkowym przy ul. M. Kownackiej.\nBardzo ciekawa nieruchomość. Unikat na rynku. Przestronny dom z dodatkową niezależną częścią i oddzielnym wejściem. Na przykład dla rodziny ze starszymi rodzicami, którzy będą mieszkać obok ale osobno. Mniejszą część domu również można wykorzystać jako gabinet lekarski, weterynaryjny lub siedzibę firmy.\nGaraż na jedno auto i 2 miejsca parkingowe. Możliwość wybudowania dodatkowego garażu lub wiaty. Brama wjazdowa i garażowa na pilota.\nCicha, spokojna okolica i przyjaźni sąsiedzi. Ulica gminna, szeroka, oświetlona. Bliskość różnorodnych terenów rekreacyjnych. Jednocześnie blisko komunikacji miejskiej. 300m do przystanku autobusowego, z którego bezpośrednim autobusem dojedziemy w 30 minut do Metra Młociny.\nZobacz jeszcze Podobne nieruchomości - Dom na sprzedaż, Warszawski Zachodni, Łomianki gm, Dziekanów Leśny\nZobacz jeszcze Najpopularniejsze - Sprzedaż, dom, Warszawski Zachodni, Łomianki gm, Dziekanów Leśny\nWiatrołap 6.2 m2 północ, wschód\nPomieszczenie gospodarcze 13.5 m2 wschód\nKuchnia otwarta bez okna 5.2 m2 wschód\nGarderoba 5.5 m2 południe\nGarderoba 14.3 m2 południe\nPokój 19.1 m2 północ, zachód\nNumer zlecenia: MAGA308\nPowierzchnia: 253.2 m2