Rozliczanie po hiszpańsku | Przegląd\nRozliczanie po hiszpańsku\nAutor: Mirosław Ikonowicz\t| Grudzień 2, 2007\nRuch przywracania pamięci narodowej zaczął się 60 lat po wojnie domowej\nW gigantycznej bazylice, wykutej w litej skale na rozkaz generalissimusa Franco przymusową pracą kilkunastu tysięcy ludzi z pokonanej armii republikańskiej, u grobu caudilla Hiszpanii zebrali się w ubiegłą sobotę “nostalgiczni frankiści”, członkowie stowarzyszeń neofaszystowskich. Kilkaset osób, wielu w błękitnych koszulach Falangi, odśpiewało jej hymn “Twarzą do słońca”. Tak uczczono 32. rocznicę śmierci hiszpańskiego dyktatora. Nikt nie interweniował, mimo iż w świetle nowo uchwalonej Ustawy o pamięci historycznej faszystowskie i wszelkie inne manifestacje gloryfikujące wojnę domową i dyktaturę są zakazane.\nCentroprawicowa opozycja oskarżyła rządzącą partię socjalistyczną, że uchwalając w Kongresie ustawę, próbuje wskrzesić w społeczeństwie podziały z czasów wojny domowej 1936-1939. Rzecznik opozycyjnej Partii Ludowej, Eduardo Zaplana, powiedział w czasie debaty: “Hiszpańska Socjalistyczna Partia Robotnicza (PSOE), w której pełno jest synów dawnych frankistów, zradykalizowała się i 32 lata po śmierci dyktatora dąży do ponownego podzielenia społeczeństwa”.\nDodajmy, społeczeństwa, którego pokojowa transformacja dyktatury w demokrację stała się wzorem dla większości krajów środkowo-wschodniej Europy.\nRzecznik, krytykując ustawę, która w intencji jej autorów ma oddać sprawiedliwość “ofiarom prześladowań i przemocy stosowanych z przyczyn politycznych oraz ideologicznych w czasie wojny domowej i dyktatury”, potrącił przypadkowo czułą strunę. Przypomniał o “hiszpańskim przekładańcu” pokoleniowym. To prawda, że dzieci frankistów, również frankistowskich dygnitarzy, często przez bunt pokoleniowy, potrzebę rodzinnej ekspiacji i przeciwstawienia się autorytarnej władzy, przyjmowały postawy opozycyjne. Jednocześnie częstym zjawiskiem w hiszpańskim społeczeństwie było angażowanie się dzieci z rodzin republikańskich po stronie reżimu, m.in. zapisywanie do jedynej partii – frankistowskiego Movimiento Nacional. Za takimi decyzjami stały negatywne doświadczenia dzieciństwa spędzonego w głodzie i nieustannym strachu, który był udziałem rodzin republikanów.\nTa masowa roszada, jaka zaszła w społeczeństwie po wojnie domowej, zdaniem jednego z najwytrawniejszych znawców hiszpańskich realiów, wieloletniego korespondenta dziennika “Frankfurter Allgemeine Zeitung”, Waltera Haubricha, w znacznym stopniu ułatwiła wielki kompromis. Podobnie jak pomogła w jego osiągnięciu zbiorowa pamięć koszmaru krwawej wojny domowej.\nManuel Rico, znany hiszpański pisarz i krytyk literacki, przypomniał w trakcie dyskusji nad Ustawą o pamięci, że jeszcze 36 lat po zakończeniu wojny domowej, w roku 1975, roku śmierci Franco, w więzieniach przebywało około tysiąca więźniów politycznych. Trybunał Porządku Publicznego wszczął w tym czasie 4317 nowych spraw z oskarżenia o zbrodnie i przestępstwa polityczne.\nDziało się to w Europie Wspólnego Rynku, 30 lat po śmierci Hitlera i Mussoliniego.\nSprawiedliwość bez rozliczeń\nOkres odpowiadający jednemu pokoleniu, jaki upłynął od śmierci leciwego dyktatora, jest, według hiszpańskiego premiera, Jose Luisa Rodrigueza Zapatera, wystarczająco długi, aby można było bez zagrożenia dla narodowego pojednania podjąć próbę oddania sprawiedliwości ofiarom frankizmu. “W okresie transformacji było na to za wcześnie, ale nielicznym ofiarom, które przeżyły, a w masowej skali – ich potomkom należy się ten akt uhonorowania ich cierpienia i męczeństwa”, powiedział jeden z około stu świadków zbrodni frankizmu, których wysłuchały parlament i specjalna komisja Kongresu.\nPodstawą prawną porozumienia narodowego Hiszpanów z obu stron frontów wojny domowej były dwie amnestie. Ustawa z 17 marca 1977 r. obejmowała wszystkich więźniów politycznych frankizmu. Zostali oni niezwłocznie zwolnieni. Druga ustawa amnestyjna, z października tego samego roku, gwarantowała, że funkcjonariusze frankistowskiego państwa nie będą ścigani za zbrodnie na tle politycznym. Dwa artykuły tej ustawy, sformułowane tak, że nie pozwalają na “elastyczne” interpretacje, ucinają wszelkie możliwości ścigania na drodze sądowej frankistowskich sędziów, prokuratorów, funkcjonariuszy policji bądź władz administracyjnych czy polityków odpowiedzialnych bezpośrednio lub pośrednio za zbrodnie (w tym tortury) na przeciwnikach reżimu.\nSzwajcarski historyk specjalizujący się w badaniu dziejów Hiszpanii, prof. Michael Altman z uniwersytetu w Bernie, ocenia liczbę zabitych w wojnie domowej po obu stronach na 300 tys. Jednak w opinii tego bezstronnego historyka liczba śmiertelnych ofiar prześladowań politycznych już po zakończeniu wojny domowej wyniosła 150 tys. Na podstawie dotychczasowych badań m.in. w archiwach hiszpańskiego MSW oraz badania zbiorowych grobów, z których wiele pozostało nieodkrytych, przed frankistowskimi plutonami egzekucyjnymi zginęło w latach 1939-1950 (a więc rozstrzeliwano jeszcze przez pięć lat po zakończeniu II wojny światowej) od 30 do 60 tys. republikanów lub osób podejrzewanych o republikańskie sympatie.\nDo więzień i obozów pracy przymusowej trafiło po wojnie domowej 300 tys. żołnierzy, którzy bronili republiki przed rewoltą wojskową pod wodzą gen. Franco, wspieraną militarnie przez Hitlera i Mussoliniego z jednej strony, a Stalina (mniej konsekwentnie) z drugiej. Co najmniej jedna trzecia nie przeżyła głodu, pracy ponad siły i tortur.\nRuch pod nazwą “Przywracanie narodowi pamięci historycznej” zaczął się siedem lat temu z inicjatywy synów i wnuków żołnierzy republikańskich, którzy organizowali się w stowarzyszenia ogólnokrajowe i lokalne. Ich głównym celem było poszukiwanie bezimiennych mogił republikańskich przodków – ofiar frankistowskich prześladowań.\nArt. 2 Ustawy o pamięci historycznej mówi o prawie wszystkich obywateli do “zadośćuczynienia ich osobistej i rodzinnej pamięci” poprzez zadeklarowanie “niesprawiedliwego charakteru wyroków, sankcji i wszelkich form przemocy stosowanej w czasie wojny domowej wobec jednostek z przyczyn politycznych oraz ideologicznych, niezależnie od tego, po której stronie lub w jakiej strefie (republikańskiej czy frankistowskiej) znajdowały się ofiary”. Ta sama zasada w ustawie odnosi się do okresu po zakończeniu wojny domowej, aż do śmierci Franco w 1975 r. Na podstawie tej ustawy mogą więc dochodzić prawa do sprawiedliwej pamięci również ofiary wojny domowej po stronie przeciwników republiki.\nUstawa stwierdza również wyraźnie w art. 5, że jedynym celem deklaracji, które będą “zadośćuczynieniem pamięci ofiar”, ma być stwierdzenie, że egzekucje, wyroki i sankcje, jakie dotknęły ofiary, “są w oczywisty sposób niesprawiedliwe, ponieważ pozostają w sprzeczności z prawami i swobodami stanowiącymi fundament obowiązującego dziś porządku konstytucyjnego, będącego fundamentem społecznego współżycia”.\nUstawa daje prawo do hiszpańskiego obywatelstwa cudzoziemskim weteranom wojny domowej, którzy walczyli po stronie republiki. Żyjącym ekswięźniom frankizmu lub wdowom po nich – prawo do 6 tys. euro odszkodowania za trzy lub więcej lat pozbawienia wolności. Za każde następne pełne trzy lata – 1202 euro.\n“Po raz pierwszy od czasu ustanowienia demokracji w Hiszpanii rząd socjalistów i jego sojusznicy postanowili uczynić z grobów wojennych argument propagandy”, protestowała w czasie debaty parlamentarnej opozycja.\n“Nie jest w porządku, kiedy bohaterowie walki z frankizmem i faszyzmem leżą zapomniani w anonimowych mogiłach, podczas gdy ludobójcy w rodzaju Queipo de Llano mają mauzolea”, odpowiadają im z ław rządowych. Gen. Queipo de Llano winien był masowych rozstrzeliwań własnych żołnierzy, których podejrzewał o brak woli walki, żołnierzy republikańskich wziętych do niewoli i sympatyzującej z nimi ludności cywilnej. To on wydał rozkaz, który przeszedł do historii: “Każdego, kto się nam przeciwstawia, zastrzelić jak psa! Republikanie to pedały. Niech ich kobiety szykują sobie już teraz żałobne suknie. To my jesteśmy prawdziwymi mężczyznami!”.\nDlatego Ustawa o pamięci historycznej postanawia, że Dolina Poległych, gigantyczne mauzoleum pod Madrytem, będzie pomnikiem wszystkich, którzy stracili życie w wyniku wojny domowej lat 1936-1939.\nBaldachim nad Franco\nPo buncie wojskowym pod wodzą Franco, który stał na czele oddziałów stacjonujących w hiszpańskim Maroku i przerzucanych do Hiszpanii mostem powietrznym zorganizowanym na rozkaz Hitlera, zaczęły się zbiorowe mordy popełniane na duchowieństwie. Na podstawie deklaracji niektórych biskupów udzielających błogosławieństwa “inicjatywie” caudilla wielu dowódców po stronie republikańskiej uznało duchownych za sojuszników Franco. Hiszpańscy lewicowi i liberalni historycy zawsze mieli wielkie problemy z wytłumaczeniem tej masakry, przypisywali ją głównie anarchistom w szeregach obrońców republiki. Jednak nie ulega wątpliwości, że tradycyjny antyklerykalizm republikanów w warunkach szalejącej wojny domowej przybrał skrajne formy i doprowadził do zbrodni na wielką skalę.\nW wielu przypadkach dowódcy republikańscy bronili księży i klasztorów przed samowolą skrajnych antyklerykałów. W Kraju Basków, gdzie niemal całe baskijskie patriotyczne duchowieństwo katolickie opowiedziało się po stronie republiki, to frankiści rozstrzeliwali księży. Niemniej jednak w tych hiszpańskich miastach, w których po proklamacji Franco garnizony z błogosławieństwem miejscowego kleru przyłączyły się do buntu przeciwko republice, zwycięskie wkroczenie oddziałów republikańskich kończyło się często masakrą w klasztorach.\nWedług Juliana Casanovy, profesora historii na uniwersytecie w Saragossie i autora wielu prac o wojnie domowej, w latach 1936-1939 zabito w Hiszpanii 6832 zakonników, zakonnic i księży. To tłumaczy, dlaczego hierarchowie Kościoła w latach dyktatury nosili w procesjach baldachim nad gen. Franco, co do dziś wypominają im socjaliści. Mimo że większość hiszpańskiego duchowieństwa w późniejszych latach powojennej dyktatury frankistowskiej przeszła do wspierania demokratycznych przemian.\nNastolatek zastrzelił van Gogha?\nIrlandia w recesyjnej dziurze\nClinton – władca Haiti


Rozciąganie po treningu – dlaczego jest tak ważne? - Bonavita.pl\nWiele osób, zwłaszcza dopiero zaczynających swoją przygodę z siłownią, uważa, iż trening na siłowni zaczyna i kończy się na przerzucaniu kilogramów żelaza. Jest to podejście błędne, przez które możemy, poza gorszym samopoczuciem podczas treningu, mieć słabsze wyniki oraz zwiększać możliwość kontuzji.\nAby ćwiczenie (niekoniecznie na siłowni) miało sens i abyśmy wyciągnęli z niego jak najwięcej pozytywnych skutków, takich jak poprawa samopoczucia, lepsza wydolność organizmu czy poprawa wyników siłowych, musimy odpowiednio się do niego przygotować, a po zakończonym treningu spokojnie ochłonąć. Zabiegi te mają na celu najpierw rozruszać wszystkie elementy układu ruchu a następnie, po wykonanej pracy, „wyciszyć” je, pozwalając im w pełni się zregenerować. Czym więc jest rozciąganie po treningu i jak wykonać je prawidłowo?\nGłówne zasady rozciągania\nPo każdym treningu powinniśmy rozciągać jak największą ilość mięśni, kładąc szczególny nacisk na rozciągnięcie tych partii, które pracowały podczas treningu najintensywniej.\nWiemy już jak wygląda rozciąganie, jednak dlaczego jest tak ważne? Oto kilka czynników, na które regularne rozciąganie ma wpływ:\nprzyśpieszenie regeneracji, a przez to większy przyrost mięśni,\nmniejsze „zakwasy” obolałość potreningowa,\nzwiększenie mobilności stawów, w wyniku czego jesteśmy bardziej sprawni fizycznie,\nwiększa odporność układu ruchu na urazy mechaniczne, spowodowane na przykład niedoskonałą techniką.\nJak widać, rozciąganie ma dwie podstawowe zalety: wzmacnia stawy i przyczepy mięśni, przez co łatwiej jest uniknąć kontuzji oraz zmniejsza obolałość po treningach, dzięki czemu możemy wykonywać je częściej i ciężej, gdyż mięśnie lepiej się regenerują. Dodatkowo systematyczne rozciąganie zwiększa ruchomość stawów. Torebki stawowe produkują więcej mazi, zaś same powięzi mięśniowe, ścięgna i więzadła stają się bardziej elastyczne. Bez problemu więc po dłuższej systematycznej pracy ze stretchingiem przybliżymy się do zrobienia szpagatu. Skorzystają również na tym mięśnie, które ze względu na uelastycznienie powięzi mięśniowej będą mogły osiągać większe rozmiary.\nNajlepszy czas na stretching\nStretching statyczny powinniśmy wykonać jeszcze na sali treningowej, jeżeli mamy do dyspozycji spokojne miejsce na uboczu lub po prostu salkę obok. Wykonując go bezpośrednio po treningu wyrównujemy swój puls, łapiemy oddech i możemy w pełni skupić się na dokładnym rozciągnięciu całej długości mięśni. Całość powinna trwać około 15 minut, w zależności od wykonywanych ćwiczeń (przynajmniej 5 podstawowych na początek, tak aby z czasem zwiększać według własnego odczucia). Należy wykonać po jednej serii każdego ćwiczenia (10 powtórzeń), przechodząc płynnie od jednego do drugiego. Pierwszą fazą danego ćwiczenia rozciągającego jest napinanie poszczególnych mięśni przez kilkadziesiąt sekund, po czym następuje kilkusekundowe rozluźnienie.\nWażnePodstawowe ćwiczenia rozciągające to: koci grzbiet, skłony, przyciąganie kolan leżąc, słonik, skłony skośne w siadzie rozkrocznym.\nNajważniejsza jest systematyczność i dokładność\nRozciąganie po treningu może być dla nas edukacyjne, ponieważ podczas tej czynności możemy zwrócić uwagę na to, które z mięśni pracowały ciężej i są mocno spięte, a które mało przyłożyły się do treningu. Takie obserwacje wraz z wyznaczeniem sobie konkretnych celów związanych z sylwetką pozwalają na szybsze niwelowanie słabych punktów. Aby w pełni poczuć korzyści płynące z rozciągania, trzeba zwiększać swoją wiedzę na temat układu ruchu, którą nie sposób jest przekazać w dość zwartym artykule. Z pomocą przyjdą trenerzy oraz instruktorzy na siłowni, ewentualnie atlasy ćwiczeń, w których sposób wykonania ćwiczeń rozciągających wraz z prawidłowym ułożeniem ciała i kończyn jest dokładnie opisany.\nArtykuł ten ma na celu uświadomienie Wam, iż zaniedbywanie rozciągania (a jest to częsta sytuacja na siłowniach) zwiększa szanse na kontuzje, zmniejsza możliwości postępu a dodatkowo pogarsza samopoczucie przez obolałe mięśnie po treningu. Pamiętajmy również, iż w codziennym życiu nie wykonujemy pracy w dokładnie zaplanowanym zakresie, a skurczone mięśnie i osłabione przyczepy mogą skutkować naderwaniem włókien i kontuzją. Ćwicząc na siłowni musimy pamiętać o harmonijnym rozwoju całego układu ruchu, a więc ćwiczenia powinny być wykonywane płynnie i z wyczuciem całej fazy rozciągania i napinania mięśni. Trening powinien być wykonywany na wolnych ciężarach, tak aby pracowało całe ciało, a nie jego elementy niezależnie od siebie, w wyizolowanym ruchu. Na koniec zaś, po wykonanej pracy powinniśmy rozciągnąć pracujące mięśnie, aby lepiej się regenerowały, łącznie z przyczepami i stawami.\nRozciąganie po treningu – dlaczego jest tak ważne? - 4.1/5. Oddano 31 głosy.


HTC wygrywa z Apple dysputę o patenty\nStrona główna›HTC wygrywa z Apple dysputę o patenty\nApple znany jest z tego, że pozywa firmy z powodu naruszania przez nie swoich patentów. Ostatnio gigantowi z Cupertino udało się zablokować w USA sprzedaż tabletu Samsung Galaxy Tab 10.1, wcześniej zaś telefonu Nexus Google'a, ale w Europie już poniósł kolejną porażkę - przegrał sprawę z HTC, oskarżanym o skopiowanie kilku rozwiązań firmy.\nChodziło o cztery patenty: odblokowywanie urządzenia poprzez wykonanie gestu na obrazku, wykorzystanie wielojęzykowej klawiatury na urządzeniach przenośnych, system określający, które elementy ekranu aktywowane były jednym dotknięciem, kilkoma, a które ignorowały dotyk plus przesuwanie obrazka na brzeg ekranu i jego odbijanie na miejsce w przypadku napotkania już jego końca.\nBrytyjski sąd roszczenia co do pierwszych trzech odrzucił, a w przypadku ostatniego uznał, że nie ma on zastosowania dla urządzeń od HTC. Przyznał niemniej, że dotykowe odblokowywanie ekranu mogłoby naruszać patent Apple'a, gdyby nie fakt, iż w 2004 roku pojawił się telefon Neonode N1 oferujący taką funkcję, zaś sam suwak był dostępny choćby w Windowsie CE. Rozwiązanie Apple jest więc tak naprawdę rozwiniętą formą tych znanych wcześniej. HTC otwarcie się cieszy z wyniku sprawy, zaś Apple twierdzi, że konkurencja jest zdrowa, ale nie powinno się kraść cudzych technologii. Analitycy mówią, że przegrana bitwa nie oznacza przegranej wojny...


O nas - Fabryka Prezentów\nFabryka Prezentów (www.fabrykaprezentow.com.pl) - to internetowy sklep z podarunkami na każdą okazję - urodziny, imieniny, rocznice, "parapetówki", chrzty, roczki, komunie i inne wyjątkowe dni w życiu naszych bliskich. Warto pamiętać, że prezenty bez okazji to jeszcze większa radość - zarówno dla tych, co dają, jak i tych, którzy je otrzymują.\nSklep internetowy Fabryka Prezentów funkcjonuje od 2012 roku, ale nasza historia z handlem rozwijała się od 1983 roku w sklepach stacjonarnych w Myszkowie(koło Częstochowy), a od kilku lat w Katowicach. I trwa nadal. Sklep internetowy jest kolejnym etapem "ewolucji" przedsiębiorstwa. Więc z czystym sumieniem, możemy powiedzieć, że jesteśmy firmą z tradycjami i mamy duże doświadczenie w obsłudze klienta. Teraz bez względu na odległość i miejsce zamieszkania możemy obsługiwać Państwa internetowo, proponując różnego rodzaju eleganckie upominki.\nogromny wybór filiżanek i kubków porcelanowych\nporcelanowe serwisy obiadowe, do kawy i herbaty\nmisy, wazony, patery ze szkła gładkiego i zdobionego, malowanego ręcznie\nszkatułki i kufry na biżuterię\nzegary i zegarki (stojące, wiszące i kominkowe)\nobrazy: w skórze, reprodukcje i na płótnie\nkarafki, kieliszki, szklanki do drinków ze szkła gładkiego, zdobionego i kryształowego\nUwaga! Każdy zakupiony na prezent produkt jest pakowany ozdobnie na życzenie klienta!\nNumer telefonu: 515 128 202\nStrona internetowa: www.fabrykaprezentow.com.pl\nDane firmy, które widnieją w dokumentacji:\nul. Kosćiuszki 45


Profil użytkownika Angelika (386668) - Lubimyczytać.pl\n23 lat, kobieta, Kętrzyn, status: Czytelniczka, dodała: 39 cytatów, ostatnio widziana 2 tygodnie temu\nMa nowego znajomego: Endrimaris\nW tej książce podoba mi się... Przyznam szczerze, że nie jestem zagorzałą fanką tego typu literatury, zdecydowanie bardziej wolę romanse lub romanse z wątkiem kryminalnym, więc może nie jestem najlepszą osobą do wypowiadania się na temat poziomu tej książki. Być może dla kogoś, kto thrillery czyta nałogowo, ten jest po prostu przeciętny, ale ja osobiście jestem nim totalnie zauroczona.\nStrasznie irytowało mnie... W momencie, kiedy dowiedziałam się, ze Mona Kasten wydaje w Polsce kolejną książkę niemalże podskoczyłam z radości. Poprzednie jej powieści z serii "Begin Again" niesamowicie mi się podobały i żałowałam, że autorka nie ma na swoim koncie nic więcej, więc wiadomość o "Save me" naprawdę bardzo mnie ucieszyła. Teraz jestem już po lekturze i muszę Wam powiedzieć, że...\nCała akcja tej książki jest tak naprawdę zamknięta w jej połowie. Reszta... "Z każdym oddechem" jest pierwszą książką Nicholasa Sparksa, po którą sięgnęłam i miałam nadzieję, że nie ostatnią. Tyle osób zachwyca się jego twórczością, nadano mu nawet miano mistrza historii miłosnych, więc nie ukrywam, że spodziewałam się czegoś naprawdę dobrego. Niestety, muszę przyznać, że bardzo się zawiodłam.\nColleen Hoover, którą znam słynie z tego, że potrafi ubrać w słowa wszelkie emocje, uczucia towarzyszące bohaterom, w taki sposób, że czytelnik czuje się tak, jakby... "Wszystkie nasze obietnice" porusza bardzo trudny temat jakim jest bezpłodność i choć książkę czyta się naprawdę szybko, to wcale nie jest to łatwa i przyjemna lektura. Przejmująca, wzruszająca, bardzo emocjonalna- to na pewno.\n188 36 288\nZnajomi (140), Obserwowani (185), Obserwujący (10)\nCzasem warto skupić się na dobrych wspomnieniach. Przypominają człowiekowi, że szczęście jednak istn...\twięcej\nByłoby pięknie, gdyby uczucia można było zwyczajnie wyłączyć.\twięcej\nNigdy istnieje tylko w twojej głowie. Wszystko jest możliwe.\twięcej


PILNE! Aborcja eugeniczna niezgodna z Konstytucją RP. Jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego - wPrawo.pl\n– Gdy kilka miesięcy temu zbieraliśmy podpisy pod kolejnym z rzędu wnioskiem grupy posłów do TK wielu mówiło, że to nie ma sensu. Dziś widzimy że presja ma sens. Czasami presja musi trwać latami, ale zawsze ma sens. Krok po kroku przywracamy w Polsce naturalny porządek społeczny! – napisał na Twitterze poseł Krzysztof Bosak. Przypomniał też, że Konfederacja jest jedynym ugrupowaniem parlamentarnym, którego 100% posłów podpisało się pod wnioskiem do trybunału.\nBosak wskazał, że orzeczenie TK o niezgodności z Konstytucją RP oznacza utratę mocy prawnej przez przepisy dopuszczające aborcje eugeniczną. – Dalsze zabijanie dzieci na podstawie przesłanki eugenicznej staje się więc automatycznie niemożliwe – napisał Bosak.\nGdy kilka miesięcy temu zbieraliśmy podpisy pod kolejnym z rzędu wnioskiem grupy posłów do TK wielu mówiło, że to nie ma sensu. Dziś widzimy że presja ma sens. Czasami presja musi trwać latami, ale zawsze ma sens. Krok po kroku przywracamy w Polsce naturalny porządek społeczny!\nKonfederacja jest jedynym klubem/kołem w Sejmie, którego 100% posłów podpisało się pod wnioskiem do TK, który doprowadził do dzisiejszego rozstrzygnięcia\nDzisiejsze orzeczenie TK o niezgodności z Konstytucją przepisów uchylających ochronę prawną dzieci podejrzanych o posiadanie wady spowoduje utratę mocy prawnej przez te przepisy.\nDalsze zabijanie dzieci na podstawie przesłanki eugenicznej staje się więc automatycznie niemożliwe\nPierwszy wniosek w sprawie aborcji eugenicznej trafił do Trybunału Konstytucyjnego trzy lata temu. Ze względu na koniec kadencji Sejmu i wygaśnięcie ważności wniosku, został on złożony ponownie w 2019 roku. Podpisali się pod nim wszyscy posłowie Konfederacji oraz część posłów PiS i PSL-Kukiz’15.\naborcja eugenicznaaborcja niezgodna z konstytucjąkrzysztof bosakTrybunał Konstytucyjnywyrok tk\naha presja,nie prawo a presja. no niczym SS.\nZawiodłem się mówi emu\nPowinni tego wogóle nie ruszać, było dobrze. Są ważniejsze sprawy do poruszania. Konfederacja niestety chyba specjalnie zawiodła.\nTo typowy temat zastępczy! Jest zakaz to z pewnością jest i podziemie aborcyjne i tańsza od niego turystyka aborcyjna. Kobiety są odpowiedzialne; żyjąc w skrajnej nędzy nie skażą na to samo swego dziecka! Tylko godne zarobki mogą zmniejszyć smutną statystykę.\nPamiec i troska mówi emu\nBosak,bedzie presja Zandberga na delegalizacje Konfederacji. oj bedziesz kwiczal,oj bedziesz.\nCo oznacza też, że kobiety będą musiały urodzić w sytuacji dzieci z bezmózgowiem, rozszczepem kręgosłupa, brakiem jakichś innych organów, czyli dzieci, które i tak w męczarniach umrą, jak dziecko ze sprawy Chazana. Jasne, takich aborcji jest mniej niż dzieci z Zespołem Downa, ale bądźmy świadomi że taki jest również skutek tego orzeczenia. Tymczasem, ludzi nie poddaje się uporczywej terapii przysparzając im cierpień, nie mówiąc o cierpieniach matki w tym przypadku.\nJakie będą skutki praktyczne? Niewiele dzieci z Zespołem Downa to raczej uratuje, kobiety będą wyjeżdżać zagranicę, a stopień wkurzenia po tym wyroku będzie znaczny. Wg różnych badań (nie jednej sondażowni) w 2019, po tzw. Czarnych Marszach, poziom poparcia dla aborcji na życzenie był najwyższy od początku lat 90-tych (50-60%). Latami spadał, większość społeczeństwa stawała się coraz bardziej pro life, a przez to, że pojawił się radykalny projekt to radykalne hasła lewicy z kolei przejęła duża część kobiet. I co to oznacza – ano, że zmiana ustawy stanie się hasłem niemal wszystkich sił politycznych na lewo od PiS, bo da to poparcie. Jak się zmieni władza, a zmieni się, to myślicie, że zmieniając ustawę nowa władza zatrzyma się jedynie przy przywróceniu poprzednich przepisów? Serio?\nObok szczytnych haseł pro life warto jednak czasami włączyć rozsądek.\nChwala Bogu! Kawalek Polski zostal wyrwany spod macek pandemonium. Moze Bog okaze nam swe milosierdzie.\nChwala Bogu! Kawalek Polski wyrwany spod macek pandemonium. Bog jest milosierny!\nNajgorsze jest to, ze w tym kraju konstytucja urosła do miana szmaty, nikt jej nie przestrzega, każdy ma ja w d…niech ktoś pójdzie do Sądu i powoła się na konstytucję to go wyśmieją.\nzmieniono reguly gry aby zydowska konstytucje parcha kwasniewskiego przyjac. nie bylo wiekszosci konstytucyjnej. czego was tam w Konfederacji ucza?\nSzkoda , że zwolenników aborcji ich własne matki nie wyskrobały. Dziś nie było by problemu z mordercami ,uważającymi się za przyzwoitych ludzi.\nQbson mówi emu\nMoże teraz podpadnę Wam za to co napisze , ale …. problemem nie jest fakt, że nie można zrobić aborcji …. ale to że obecna aparatura medyczno-techniczna pozwala podtrzymywać życie tak naprawdę w nieskończoność. I teraz coś brutalnego napiszę … każdy kij ma dwa końce …więc jak jest prawo do życia to i powinno być prawo do śmierci . Wiem brzmi to okropnie, ale np opcja typu że po urodzeniu dziecko bez specjalnych extra działań medycznych powinno utrzymać się przy życiu np 24 albo 48h. i po tym czasie przystępujemy do pełnej opieki medycznej. Wiem jest to wyjątkowo ohydne i brutalne to co napisałem . Sam mam Ciocię która w latach 70-tych urodziła dziecko z rozczepionym kręgosłupem … dziecko po 3h zmarło . Po 1.5 roku od tego zdarzenia urodziła pięknego zdrowego chłopca W dzisiejszych czasach takie dziecko pewnie żyło ( utrzymywane przy życiu) było by dużo dłużej …. ale nie sądzę żeby Ciocia zdecydowała się wtedy na drugie dziecko !


lipca 2014 ~ Lego ergo sum - blog o książkach\n8 comments Tytuł: W krainie czarów\nJestem jak Alicja z deficytem czarów, która rośnie lub\nkurczy się nerwowo, jeśli coś dzieje się w jej życiu nie tak. Tchórzliwa\ndziewczynka w za małych butach i za dużej sukience[i].\nPrzekorny tytuł nadany przez Sylwię Chutnik jej najnowszej\nksiążce, zaczerpnięty z jednego z zawartych w niej opowiadań, odsyła nas do\nmyślenia o przestrzeniach magicznych, zdolnych do dostarczania wszystkiego,\nczego zapragniemy, mającego moc zmieniania rzeczywistości w tę wyśnioną wersję.\nTymczasem, autorka zabiera nas w nieciekawe przestrzenie Warszawy, Śląska i\nZagłębia, wchodząc tam, gdzie w czary już dawno przestano wierzyć. Kroczymy śladami\nrodzin, toczonych tragediami śmierci bliskiej osoby, przy której blakną\nwszystkie słowa, niezdolne do opisania, zdawać by się mogło, nierzeczywistej\nsytuacji; śladami kobiet sfrustrowanych, styranych, nienawidzących swojej\ncodzienności; prostytutki, która już dawno przestała wierzyć, że uda jej się znaleźć\ninną pracę, w której (sic!) dobrze by się czuła; przyjaciółek „bawiących się” w\nrelacje lesbijskie; niedoszłego księdza, który poszukując bliskości Boga, usuwa\nze swojej ścieżki ludzi, którzy przeszkadzają mu w jej osiągnięciu; kobiety w\nróżnym wieku, skrywające się przed bombardowaniami w piwnicy i innych, mniej\nlub bardziej doświadczonych przez los, kosztujących życia w jego najbardziej\ngorzkich smakach, bez lukrowej posypki i mdlącej słodkości. Postaci, na które nie spojrzelibyśmy na co\ndzień lub zrobilibyśmy to z odrazą lub niechęcią, tutaj stają się barwne i\nprzyciągające wzrok. Nabierają kolorów, wyrazistości i sensu.\nChutnik cechuje wyjątkowy zmysł obserwatorski i celność\nnazywania, nierzadko gorzka ironia w relacjonowaniu i budowaniu opisów,\nmających nieść zrozumienie i poznanie „obdrapanych światów”, od zarania\nukierunkowanych na porażkę i wykluczenie z przyczyn wszelakich, od choroby\npoczynając, na starości kończąc. Nie ma tutaj bohaterów pogodnych, cieszących\nsię pełnią życia czy jednoznacznie dobrych – są ich zniekształcone odbicia,\nktóre wielokrotnie chcąc czynić dobro, czynią zło. Wiele w zbiorku tym\nmelancholii, smutku, zgorzknienia, niechęci, smutku i… współczesności. Najlepsze i najbardziej klimatyczne opowiadania z całego\nzbiorku to dwa ostatnie: Muranooo\noraz Piwnica, oba podejmujące temat\nwojny, w tym likwidacji getta warszawskiego .\nPierwsze z nich, niekonwencjonalne w rysowaniu śladów wojny, zostało\ndocenione i przeniesione na deski Teatru Dramatycznego w Warszawie przez Lilach\nDekel-Avneri, drugie natomiast dzięki swojej sile oddziaływania i formie (zapis\nscenariuszowy, z podziałem na role, didaskaliami itd.) z dużą dozą\nprawdopodobieństwa będzie mogło liczyć na to samo w niedalekiej przyszłości. Polecam Waszej uwadze ten zbiór opowiadań – warto się nad nim pochylić, warto\nstanąć w obliczu braku zrozumienia.\nNo comments Amerykańscy bogowie to według wielu najlepsza powieść w dorobku\nNeila Gaimana. Nie bez odpowiedzi pozostają także światowe – tytuł książki roku\nzyskała ona między innymi dzięki czytelnikom Locusa. Czym\njednak są Amerykańscy bogowie? Oto\nCień, który minione trzy lata spędził w więzieniu za napad z pobiciem,\nktórego się dopuścił, ma właśnie po odsiedzeniu połowy wyroku wyjść na wolność.\nMa to być dla niego szansą od losu na odbudowanie swojego życia – nadwątlonych relacji\nz żoną, a także okazją do podjęcia uczciwej pracy zarobkowej. Gdy jednak\nutęskniony termin się zbliża, bohater zaczyna się coraz bardziej niepokoić,\njakby przeczuwając, że stanie się coś złego. I faktycznie – dwa dni przed jego\nwyjściem, w wypadku samochodowym ginie jego żona oraz prowadzący samochód jego\nprzyjaciel. Okoliczności zajścia są co najmniej niejednoznaczne i tajemnicze –\nCień podejrzewa partnerkę o zdradę, samemu zatracając się w smutku i\nw jego życiu mało było przewrotów, po powrocie do domu zastaje w nim pana\nWednesdeya – mężczyznę twierdzącego, że jest uchodźcą wojennym oraz…byłym\nbogiem i królem Ameryki. Proponuje on mu zatrudnienie, którego zasady brzmią\nnieco enigmatycznie, jednak są niewątpliwą szansą na zmianę.\ndecyduje się wyruszyć wraz z nim w podróż wiodącą szlakiem morderstw\ndokonywanych każdej zimy w amerykańskim miasteczku. Ich wędrówka okaże się\nfascynującą przygodą, w której co rusz pojawiać będą się bogowie, bóstwa i\nduchy wszelkich mitologii: na słowiańskiej poczynając, a na egipskiej kończąc. Bogowie\nGaimana istnieją dzięki wierzącym w nich ludziom. Do Ameryki przybyli w ich\nsercach, jednak szybko okazało się, że współczesna Ameryka niewiele ma\nwspólnego z ich wyobrażeniami. Wiara przestaje mieć znaczenie, bo\nobiektami kultu stało się coś innego: przede wszystkim mamona. Istnienie amerykańskich\nbogów jest zagrożone – gdy ludzie zapomną o nich całkowicie – bóstwa zginą. By zapobiec zagładzie starych bogów, trzeba\njak najprędzej doprowadzić do wojny między nimi, a ich następcami… Świetna lektura, z której zadowolony będzie\nkażdy – nie tylko miłośnik fantasy, ale także uważny uczestnik współczesności,\nktóremu leży na sercu przyszłość ludzkości. Refleksji bowiem wcale tutaj nie\n5 comments Tytuł: Nie tylko o łajdakach\nISBN: 9788362405312Ilość stron: 304Cena: 29 zł\nMagdalena Kulus zachwyciła mnie\nkilka lat temu rewelacyjnym Blondynem i\nBlondyną i choć jej najnowsza książka nie jest już dziennikiem, lecz\npowieścią – wzruszeniom, tym razem wywołanych literacką fikcją, a nie doświadczeniami\nwyrwanymi z życia, nie było końca. Przyznaję – nie zapowiadało się.\nPowolna lektura wróżyła odprężającą lekturę o wakacjach od starego życia, jak\nją wówczas odczytywałam, a przemieniła się w dzban słów oczyszczających z\ncodziennych emocji, ze złością i smutkiem na czele. Bohaterką opowieści jest Nastka –\ndziewczyna, która dotąd nie odcięła pępowiny, nie radzi sobie z dokończeniem\npracy magisterskiej, a na dodatek uwikłała się w beznadziejny romans, w który\ntylko ona zaangażowała się uczuciowo, wciąż będąc wykorzystywaną przez Olka –\nmalarza, traktującego ją jak zabawkę wielokrotnego użytku. Postanawia ona uwolnić się z pęt\nniezadowalającej jej codzienności i przenosi się na wieś za Częstochową do rodzinnego\ndomu, z powodu jego wątpliwej urody, nazwanego Maszkarką. W oddaleniu od tego\nco znane, postanawia zastanowić się nad swoim życiem i przyszłością, a także\nprzepracować smutki oraz udowodnić sobie i innym, że doskonale potrafi sama o\nsiebie zadbać. Wyzwala się z ograniczeń narzucanych jej dotąd przez rodzinę,\nprzyjaciół, uczelnię, a także samą siebie.\nPobyt na wsi od początku nie jest\njednak takim, jakim go sobie wyobrażała – krótko po przyjeździe odwiedza ją\nOlek z jasno sprecyzowanymi zamiarami; rodzice nasyłają na nią całą rodzinną\narmię, mającą jej doglądać; nieżyczliwy sąsiad daje o sobie znać; plotkarscy\nmieszkańcy rozsiewają szereg plotek, z których jedna inwencją przewyższa drugą.\nNa szczęście w całym tym kołowrotku wydarzeń, Nastka poznaje ludzi życzliwych –\nksiędza Grzegorza, angażującego ją w przygotowanie dzieci do Komunii; chorego\nTomka i jego rodzinę, która choć niewolna od trudnych doświadczeń, nie poddaje\nsię zwątpieniu, zawsze mając czas dla siebie nawzajem i wreszcie – Juliana,\nstarszego od niej o dwadzieścia dwa lata skrzypka, który choć utracił żonę oraz\ndziecko dziś spełnia się w zespole.\nNie tylko o łajdakach, to historia o poszukiwaniu samego siebie,\nwewnętrznym dojrzewaniu, pogoni za miłością i szczęściem, odcięciu pępowiny i\nwchodzeniu w dorosłość powolnym rytmem wsi, nie zaś pędem miejskim, przy której\nraz po raz będzie się uśmiechać pod nosem i ronić łzę – kalejdoskop uczuć jest\nw nią bowiem wpisany.\nJeśli wciąż się wahacie niech\nzachęci Was stwierdzenie, że to najlepszej jakości polska powieść obyczajowa, dzięki\nktórej występujące w niej w obfitości słońce, czułość, troska o drugiego i\nmiłość do zwierząt oraz ludzi emitowane są za pomocą nieznanego mi rodzaju transmisji wprost do\ngłowy i serca czytelnika. Ciepła, ujmująca i podnosząca na duchu opowieść,\nucząca pokory, cierpliwości, podkreślająca siłę przyjaźni, miłości, a przy\nokazji pokazująca jak łatwo w życiu zgorzknieć i co robić, by do tego nie\ndopuścić – na przekór niepowodzeniom i przytłaczającego nas ogromu cierpienia,\nktórego na co dzień doświadczamy w postaci chorób, śmierci lub utraty bliskich\nosób, nałogów w rodzinie, rozpadów związków i in. Kulus za sprawą swojej\nksiążki na powrót wlewa w serca czytelników nadzieję i pragnienie, by\nniestrudzenie podążać swoją drogą do szczęścia, na której z pewnością spotkamy\nwielu życzliwych ludzi, jeśli tylko zechcemy się na nich otworzyć.\nAutorka ta jak żadna inna polska pisarka, potrafi mnie tak dobitnie przekonać,\nże życie po prostu jest piękne – z wszystkimi jego ograniczeniami i trudami. Przy\ntym wszystkim jest tak prostolinijna, nie ucieka się sztucznie do wyszukanych\nfraz, przytacza fragmenty poezji idealnie odzwierciedlające nastroje w książce,\nże aż nie sposób jej nie uwierzyć. Polecam - na osłodę!\nRelacja ze spotkania autorskiego tutaj. Recenzja poprzedniej książki Magdaleny Kulus po kliknięciu:\n6 comments Tytuł: Dzieci wolnościAutor: Paullina SimonsWydawnictwo: Świat KsiążkiISBN: 9788379433186Ilość stron: 352\nPaullina Simons zasłynęła w\nPolsce jako autorka bestsellerowej i poruszającej trylogii, opiewającej losy\nTatiany i Aleksandra, rozpoczętej tomem Jeździec\nmiedziany. Historia ta podbiła serca zarówno kobiet, jak i mężczyzn\nzafascynowanych życiem tej dwójki i od lat zaskarbia sobie sympatię kolejnych\nDziś, w ręce polskich odbiorców oddany został zapis historii, mającej miejsce\nwcześniej – Dzieci wolności to\npierwsza część powieści traktującej o losach rodziców Aleksandra – Giny i\nHarry’ego, dwu młodych ludzi, pochodzących z całkowicie odrębnych i zdawać by\nsię mogło, nieprzystających do siebie światów. Pierwszy raz spotykają się oni, gdy młodziutka wówczas dziewczyna\nprzybywa wraz z rodziną z Sycylii do Bostonu, by w nim szukać szans na lepsze\nżycie. Imperialistyczne Stany Zjednoczone wydają się dla jej najbliższych\ndoskonałym miejscem na rozpoczęcie wszystkiego od nowa. Gina poznaje Harry’ego\nBarringtona, który także szuka dla siebie miejsca – jako syn jednego z\nnajbogatszych i najbardziej wpływowych mieszkańców miasta, boryka się z\ndecyzjami dotyczącymi przyszłości: powoli pisze rozprawę doktorską i w\nnieskończoność odwleka decyzję o oświadczynach przeznaczonej mu przez\nśrodowisko dziewczyny. Gdy na jego drodze staje młodziutka imigrantka, nic nie\nzapowiada jeszcze całkowitej zmiany priorytetów, która stanie się jego udziałem\nza parę lat. Ona jednak, od pierwszej chwili\nwiedziała, że każde zajęcie, którego podejmie się w Bostonie, podyktowane\nbędzie chęcią zaimponowania Harry’emu, dla którego jej serce zaczęło mocniej\nbić, gdy tylko spojrzała mu w oczy. Ich drogi rozchodzą się, na\nkrótko po tym, gdy ogłoszone zostały zaręczyny Harry’ego i Alice. Młodzi\nspotykają się ponownie dopiero po pięciu latach, kiedy już każde z nich\npoczyniło inne kroki ku przyszłości. Harry’ego olśniewa dorosła już Gina, w\nniej zaś odżywają skrywane na dnie serca uczucia do wpływowego Amerykanina. Bohaterowie\nnie potrafią już dłużej powstrzymywać swojego uczucia i na przekór konwenansom,\npochodzeniu i zbliżającego się ślubu Harry’ego wplątują się w romans, który\ncałkowicie odmieni losy trzech rodzin, niszcząc to, co przez lata było\nbudowane, w zamian za to co utracone, robiąc miejsce dla nowej przyszłości, w\nktórej nie ma nic prócz miłości. Simons „od pierwszego czytania”\nzachwyca mnie swoim sposobem narracji i budowania atmosfery powieści. Tkane\nprzez nią historie mają niepowtarzalny klimat, który sprawia, że już zawsze\nbędziemy odczuwali pragnienie wracania do jej książek. Dzieci wolności tętnią życiem, czułością, namiętnością i miłością\nstawianą na szali z poczuciem przyzwoitości, dumą i rodzinnymi interesami. Słowa\nautorki działają na wyobraźnię, przenoszą w inne czasy, w rzeczywistość, w\nktórej kobiety nie miały jeszcze praw, a ich jedyna szansa wypowiadania się publicznie respektowana była\npodczas specjalnych zebrań, na które to z lubością uczęszczała Gina, starając\nsię wyrobić sobie poglądy polityczne. Simons posiadła nieprzeciętną\nbiegłość w posługiwaniu się słowem i talent to tworzenia absorbujących\nhistorii, nawet gdy nie są one monumentalnymi dziełami. Jej powieści nie są\nefekciarskie, a mimo to oddychają, pozwalają zlać się z bohaterami.\nJeśli urzekł Was Jeździec miedziany, koniecznie\nzajrzyjcie Dzieciom wolności pod\nokładkę. Jeśli jednak wciąż nie znacie losów Tatiany i Aleksandra, równie\ndobrym pomysłem będzie najpierw poznać historię rodziców bohatera, choć póki co nie jest ona tak dobrze rozegrana, jak doceniona przez czytelników trylogia. Brakuje jej tej obezwładniającej mocy, która każe czytać książkę bez przerwy na oddech, nie jest tak obsesyjna i zachłanna, stanowi raczej przyjemne preludium do historii ulubionej pary z kart literatury.\n3 comments Tytuł: Ukryta brama\nUkryta brama to już trzeci tom przygód zakochanych w sobie\npodróżników w czasie – Anny i Sebastiana. Młoda para, mając za sobą udane misje\nocalania biegu historii w Wenecji i Paryżu, tym razem trafia do XIX-wiecznego\nLondynu, by tam praktycznie bez żadnych wskazówek, zapobiec katastrofie, której\nogromu nie mogli się domyślać.\nBrak sugestii co do celu i\nrodzaju misji, miał być dla bohaterów ochroną – był to bowiem\nnajniebezpieczniejszy z ich dotychczasowych przeskoków w czasie, mogący\nprzebiec niepomyślnie jeśli tylko para wiedziałaby zbyt wiele na temat tego,\nczemu mają zapobiec i jak to zrobić. O ważkości ich misji, świadczyć\nmógł status społeczny zapewniony im w Londynie – konto bohaterów wypełniono\nogromnym majątkiem, przygotowano dla nich potężną rezydencję z mnogością\nsłużby, a ich samych przedstawiono jako parę rodzeństwa wracającą z Indii\nZachodnich, gdzie na wielkich plantacjach dorobili się horrendalnego majątku.\nPodobne zaplecze nigdy wcześniej nie stało się ich udziałem – dotąd wysyłający\nich na misje starali się możliwie jak najbardziej obniżyć koszty. Tym razem gra\ntoczyła się o najwyższą stawkę, dołożono zatem wszelkich starań, by wszystko\nprzebiegło w niej pomyślnie i bez jakichkolwiek, chociażby najmniejszych,\nTym, co ściągnęło ich do Londynu była próba zniszczenia wszystkich bram czasu\nprzez jednego ze Strażników, który chciał zapewnić sobie własny przebieg\nhistorii w wybranej epoce i niepodzielną władzę nad światem. Zadaniem bohaterów\nbędzie zatem rozpoznanie zdrajcy i powstrzymanie go przed szerzeniem dzieła\nzniszczenia. Niestety sprawy nie ułatwia ani utracony przez Annę dar wyczuwania\nniebezpieczeństwa, ani zbyt natarczywi adoratorzy, którym podróżnicy nie mogą\nzaufać, bojąc się, że wśród nich znajdują się wrogowie, starający się uśpić ich\nJedyne czym mogą kierować się\nAnna i Sebastian to instynkt, który jednak nie zawsze prowadzi ich we właściwym\nUkryta brama niczym mnie nie zaskoczyła – stanowi dobrą kontynuację\nserii, którą polubiłam na tyle, by bez obiekcji sięgać po każdy kolejny tom. Tym\nrazem jednak, odczuwałam już jednak pewne znużenie, spowodowane bardzo\nschematycznie budowaną fabułą – brakuje tutaj zaskoczeń i twistów fabularnych, brakuje\nniepewności, choć na pewno nie emocji. To powieść przygodowa, która zmierza do\njasnego zakończenia, które nigdy nie zostaje zawieszone i nieodgadnione. W\nprozie autorki cenię sobie wprowadzanie do akcji postaci autentycznych i\npodkoloryzowanie ich życiorysów, sugerujące, że ich rola w historii była\nwiększa niż można by przypuszczać. Tym razem Völler wplotła w narrację Turnera\ni Stephensona – wybitne postaci swoich czasów – i nadała ich talentom zupełnie\nnowego znaczenia. Tym co również zwróciło moją uwagę, był znaczny przeskok czasowy\n– trzecia część nie rozpoczyna się bezpośrednio po zamknięciu poprzedniej, lecz\nwychyla się dalej: dzięki temu zabiegowi nie jesteśmy już świadkami świeżego\nzwiązku głównych bohaterów, lecz związku z trzyletnim stażem, który ze strony\nna stronę staje się coraz poważniejszy. Polecam lekturę fanom serii Poza czasem.\nNie jest może tak rewelacyjna jak poprzednia, ale wciąż smaczna.\n14 comments Tytuł: Zbaw nas ode złegoAutor: Ralph Sarchie, Lisa Collier CoolWydawnictwo: EspritISBN: 9788363621964Ilość stron: 448Cena: 34,90 zł\nHorrory już dawno przestały mnie\nstraszyć, nawet jeśli wiem, że inspirowane są wydarzeniami autentycznymi.\nNaprawdę rzadko pojawia się film, będący w stanie zmrozić mi krew w żyłach i\nspowodować, że będę bała się sama zasnąć, mimo że cały czas leżę bezpiecznie w\nłóżku i nigdzie nie muszę się ruszać.\nTo czego nie robią produkcje\nfilmowe, uzupełniła książka, która – oparta na faktach – już od pierwszych\nstron sprawiała, że musiałam lekturę przerywać, bo zaczęłam widzieć, słyszeć i\nodczuwać obecność tego, o czym pisze Ralph Sarchie. Niełatwo mnie przerazić,\nautorowi jednak to się skutecznie udało. Mam świadomość istnienia w świecie\nwydarzeń, opisywanych przez Sarchiego, wiele wysłuchałam podobnych historii,\nrelacji świadków i osób dotkniętych opętaniem oraz zniewoleniem czy nękaniem, a\njednak każdorazowe nowe naświetlenie sprawy, przeczytanie kolejnych opowieści, wciąż\nbudzi we mnie ten sam strach, ale też świadomość konieczności bronienia się na\nwszystkie możliwe (i akceptowalne) sposoby i niepoddawania się sceptycyzmowi,\nczęsto towarzyszącemu wielu ludziom, wypowiadających się na temat tej\nproblematyki. Autor Zbaw nas ode złego to weteran nowojorskiej policji, który oprócz\nprzybywania na makabryczne miejsca zbrodni, popełnianych przez ludzi,\nzdecydował się na podjęcie bezinteresownej Pracy. Pod określeniem tym kryje się\nścisła współpraca z demonologami Edem i Loraine Warrenami (znanymi między\ninnymi z filmu Obecność), polegająca\nna badaniu przypadków opętań i zniewoleń. Ponadto Sarchie asystował przy wielu egzorcyzmach\nkatolickiego biskupa. Jak sam mówi, dzięki swoim działaniom (policyjnym oraz demonologicznym)\nna własne oczy zobaczył dwa typy zła – zło wtórne i zło pierwotne – których potworności\nnie są w stanie oddać żadne słowa i których nikt nie jest w stanie racjonalnie wyjaśnić.\nZło, które widywał on po pracy policyjnej, to zło nieludzkie, demoniczne, które\nautor mimo niewystarczających środków i możliwości przekazu, zdecydował się\nzrelacjonować i opisać nie po to, by – jak pisze – zyskać sobie sławę i\nrozgłos, lecz po to, by stanąć przeciwko złu w najczystszej postaci, które on,\njako osoba zawodowo związana z porządkiem zbrodni i kary, potrafił należycie rozróżnić.\nAutor na kartach swojej książki,\nzabiera nas w podróż śladem duchów i demonów. Zarysowuje on historie ludzi,\nktórzy powoli byli przez duchy zniewalani albo ze względu na własne złe wybory\n(często skrywane pod fałszywą maską zabawy), albo ze względu na znalezienie się\nw miejscach z jakichś względów naznaczonych złem, a także takich, na których\nrzucono klątwy. Zbaw nas ode złego to\nwędrówka po szlaku historii mrożących krew w żyłach, których nigdy nie\nchciałoby się doświadczyć na własnej skórze. Będziemy świadkami nocnych\nkrzyków, jęków, pojawiających się zjaw, tajemniczych ran na ciele, siniaków, przedmiotów\nzmieniających swoją lokalizację, zmian charakteru, mówienia językami, prób\ngwałtu przez inkuba lub sukuba i wielu innych zachowań, mogących zostać mylnie\nodebranych jako objawy chorób psychicznych.\nCo ważne, autor nie tylko\nrelacjonuje wydarzenia, których był świadkiem, ale też udziela wskazówek jak\nrozróżnić prawdziwe nękanie od fałszywego, ducha ludzkiego od demona i wiele\ninnych. Przy tej okazji niestety, dochodzi do wielokrotnego powielania tych samych\nfraz i wyjaśnień, co w pewnym momencie zaczyna być męczące, bowiem gdy już\nwcześniej coś zostało omówione, to nie ma potrzeby, by każdorazowo przywoływać\npodstawy wiedzy, czego jednak autor zdaje się nie uznawać. To jednak stanowi\njedyny element książki, do którego można by mieć wątpliwości, a który traci na\nznaczeniu przy ocenie całości.\nSarchie zarysowuje sytuacje\nautentyczne, które wydają się wyjęte z najgorszych horrorów – tych grających\nciszą, z rzadka przerywaną mrożącymi krew w żyłach wstawkami, oddziałującymi na\npsychikę. Najgorszy jest jednak moment, w którym uświadamiamy sobie, że to wcale\nnie film, nie ma przycisku „stop”, odwrócenia się na pięcie i pójścia we\nwłasnym kierunku – opisane wydarzenia miały miejsce naprawdę, a dotknięci nimi\nludzie cierpieli okropne katusze, żyjąc w ciągłym strachu o siebie i swoich\nnajbliższych i nie mogli się z nich „wyłączyć”. Autor, pisząc tę książkę zdawał\nsobie sprawę, że może się ona spotkać ze sceptycyzmem odbiorców, a jednak za\nważniejsze uznał zaświadczenie o rzeczywistym istnieniu Szatana i demonów. I choć pod względem językowym książka ta nie wypada może najlepiej, podczas\nlektury wcale się tego nie zauważa, bo ważniejsza od formy staje się treść. Ma\nto również swoje plusy – dzięki prostocie jest ona bardzo przystępna, mimo\npoważnej tematyki. POLECAM, raczej jednak do\nczytania za dnia niż pod osłoną nocy.\n7 comments Tytuł: Sekret mojego mężaAutor: Liane MoriartyWydawnictwo: Prószyński i S-kaISBN: 9788378397762Ilość stron: 504Cena: 36zł\nSekret mojego męża to kolejna książka Wydawnictwa Prószyńskiego\nwypuszczona na rynek w ramach klubu dyskusyjnego Kobiety To Czytają. Do tej pory wszystkie publikacje, o których\nrozprawiali klubowicze stały na bardzo wysokim poziomie, gwarantując nie tylko\nburzę emocji, ale też dostarczając mnogość tematów pod refleksję i to zarówno\ntych o wymiarze indywidualnym, jak i uniwersalnym. Sięgając po tekst Liane\nMoriarty miałam równie duże nadzieje, a także wielką ufność pokładzioną w\nosobach odpowiedzialnych za dobór książek klubowych. Nie ukrywam, że nazwisko\nautorki, skądinąd budzące zupełnie inne skojarzenia niż powinno (I am sherlocked), bardzo zmotywowało\nmnie do lektury i pokierowało wyobraźnią w zupełnie nieodpowiednie tereny:)\nHistoria spisana przez Moriarty\nopisuje losy trzech rodzin, splecionych popełnionym przed laty morderstwem na młodej\nPierwsze rozdziały to ślamazarne\nzarysowywanie tła dla akcji właściwej, powolne opisywanie kto jest kim, co kogo\ndręczy i kim jest młoda Janie, o której wszyscy\nmówią nawet po długim czasie po jej śmierci. Początkowo trudno wgryźć się w\nlekturę, zwłaszcza jeśli nie jest ona ciągła – mnogość wątków i postaci może\nskutecznie kołować, jednak już po kilku rozdziałach bez problemu rozeznacie się\nw tym, kto jest kim. Co jednak łączy wszystkie osoby okaże się jednak dużo\ndalej, co może skutkować rozdrażnieniem podczas pierwszych chwil z książką: nie\nsposób bowiem przyporządkować niektórych faktów do bohaterów. To jednak jedynie\nminusy początku, później jest już bardzo dobrze.\nAkcja nabiera tempa mniej więcej\nw połowie książki, kiedy to Cecilia odczytuje list adresowany do niej przez\nmęża, który jednak miał być odczytany jedynie w przypadku jego śmierci. Mąż żyje, jednak kobieta go odnalazła,\nciekawość nie dawała jej spokoju, czuła bowiem, że znajduje się w nim coś\nbardzo ważnego. Nie wiedziała jednak jeszcze, że to, co przeczyta całkowicie\nzmieni losy jej rodziny i wpłynie na obraz męża jaki nosiła dotąd w sercu. Informacje zawarte w liście,\ncałkowicie ją zdruzgotały i postawiły w sytuacji współwinnego. Cecila miała\nwybór: wyznać to, czego się dowiedziała i narazić szczęście swojego męża oraz\ndzieci lub milczeć i dusić w sobie poczucie niesprawiedliwości. Odtąd\npoukładana i perfekcyjna w każdym calu bohaterka, stała się zupełnie\nrozkojarzona i niezdolna do prowadzenia życia w taki sposób, jak dotychczas. Czy moim oczekiwaniom stawianym\nwobec lektury stało się zadość? Ba! Znów towarzyszył mi niepokój, zabraniający\nprzerwanie lektury, po raz kolejny w głowie kłębiły mi się setki myśli o\nsłuszność winy, o to jak postrzegamy więźniów, ile bylibyśmy w stanie poświęcić dla rodziny, o to gdzie\nzaczyna się zdrada, jak przewiny z młodości kształtują naszą dorosłość, jak\nwiedza o popełnionym przestępstwie zmienia naszą codzienność, do czego prowadzi\nnas mściwość, czy wyrządzone zło zawsze do nas wraca z taką samą siłą i jak\nodkupić grzechy. Książka ta dostarcza wiele materiału do przemyśleń, wiele\nwątków, które zmuszą do autorefleksji i postawienia się w sytuacji bohaterów –\nsytuacji, które dalekie były od jednoznaczności. Moriarty nie faszeruje swoich\nczytelników czarno-białymi rozwiązaniami, lecz splata losy bohaterów tak\nzawile, że w pewnym momencie nie sposób\nprzerwać nici bez uszczerbku dla którejś z relacji i totalnego przemieszania\nkierunku, w którym zmierzała akcja. Co ważne, bohaterowie budzą bardzo silne\nemocje: jednym kibicujemy, innych nie znosimy, jednych usprawiedliwiamy, innym\nwymierzylibyśmy najsurowszy wymiar kary: i nasze racje wcale nie są obiektywne,\nlecz stuprocentowo subiektywne. Sekretów i mężów w tej książce bez liku – który\nz nich zechcesz poznać? Jeśli jeszcze nie sięgałyście po książki klubu Kobiety To Czytają i macie dość czczej rozrywki i bezrefleksyjnej\nlektury na lato, koniecznie musicie się w nich rozsmakować! Nie są one łatwe,\nbowiem zawsze zbudowane są wokół wątków takich jak zdrada, choroba, zabójstwo,\nsekret rodzinny i in., ich lektura sprawia jednak niesłychaną przyjemność:\nzarówno intelektualną, jak i czysto emocjonalną. Wiele z nich ma moc\nkatartyczną, oczyszczają ze złych emocji, pozwalają się uwolnić od myślenia o\nwłasnych troskach i – jak sądzę – wiele z nich przepracować. Przepyszna\nlektura! Jedyne co mi w niej nie odpowiada, to okładka – kolorystyka zupełnie\nmnie nie przekonuje, przyzwyczaiłam się do pastelach w tej serii – zresztą rozkochałam\nsię w tej wersji:\n7 comments Tytuł: Duchy wokół nasAutor: Michael H. BrownWydawnictwo: MISBN: 9788375956504Ilość stron: 188Cena: 24,90 zł Wielu z nas z lubością ogląda\nhorrory, szczególnie zaś te, które w ostatnich czasach cieszą się największą\npopularnością – o duchach, demonicznych opętaniach i in. Wielu także posiada choć jedno\nwspomnienie o obecności duchów w swoim życiu – realnej czy też wyobrażonej\n[pozdrawiam wszystkich, którzy w dzieciństwie pobudzali swoją wyobraźnię\nhistoriami o tychże!:)]. Ilu jednak z Was rzeczywiście wierzy w obecność\nduchów, demonów, aniołów i całego ponadziemskiego wymiaru?\nPrzy odpowiedzeniu na to pytanie język mógłby się nam zacząć plątać: bo jak to\nw XX wieku, dobie racjonalizmu i naukowego podejścia do wszystkiego, przyznać\nsię do wiary w coś, czego nie da się zbadać, dotknąć, zobaczyć? Czy to nie\nzakrawa o szaleństwo, co pomyśleliby znajomi? Lepiej wmawiać sobie, że\nrzeczywistość duchowa istnieje tylko w filmach i nie ma żadnego wpływu na nasze\nMichael H. Brown w swojej publikacji Duchy\nwokół nas zadaje kłam wszystkim twierdzeniom o tym, że to co\nniedostrzegalne, nie istnieje. Podkreśla on jak silnie przenika się owa\nrzeczywistość z rzeczywistością ziemską, jak mocno na nią oddziałuje – w dobrym\ni złym sensie, w zależności od tego, na jak wiele pozwolimy. Zaznacza także, że działanie\nszatana w świecie trudno dostrzec, bowiem jego największym zwycięstwem jest\nsprawienie, że negujemy jego istnienie, każde zło i niepowodzenie zrzucając na\nBoga (w którego też notabene niekoniecznie wierzymy, ale przecież ktoś musi być\nwinny). To niedowiarstwo usypia naszą\nczujność, sprawia, że wielokrotnie otwieramy się na działanie demonów. Lęki,\nneurozy, depresje – dla wielu to przykłady chorób, z którymi koniecznie należy\nudać się do psychiatry, będącym jedyną możliwą pomocą: tabletki, psychoterapia\ni po jakimś czasie zapominamy o problemie. Ilu z nas jednak nie cierpi wcale z\npowodu złej gospodarki hormonalnej czy traumatycznych przeżyć, lecz dlatego, że\nznajduje się pod wpływem demonów, które nas nękają? Oprócz opętań istnieją\nbowiem inne formy nękania, z których rzadko zdajemy sobie sprawę, bo nie są\ntak spektakularne. Ponadto wielu mylnie\ntrwa w przekonaniu, że nękanie może spotkać jedynie tych, którzy oddawali się praktykom\nczarnej magii – wielu z nas nieświadomie mogło otworzyć się na działanie złego\nducha, przed którym sami nie będziemy potrafili skutecznie się obronić. Brown w\nswojej książce prezentuje rzeczywistość wcale nie tak odległą – wiele z\npodawanych przez niego przykładów będziecie mogli z pewnością przełożyć na\nwłasne życie, gdy tylko zdecydujecie się na chwilę szczerości i refleksji. Gdy\ndzięki przykładowym modlitwom zawartym w tej książce uwolnicie od zniewoleń,\nzobaczycie jak wielki wpływ ma na Wasze życie wymiar, którego istnienie dotąd\nnegowaliście – zapewnia autor. I nie macie nic do stracenia.\nChoć problematyka demonologiczna\nzajmuje w tej książce wiele miejsca, dużo uwagi poświęcono w niej również duchom\ndobrym oraz aniołom, w które jakoś wierzyć nam łatwiejJ Analizuje autor\nmożliwość obecności naszych bliskich zmarłych wokół nas, wskazuje na nasilenie\njej w momencie umierania, dzieli się konkretnymi przykładami i doświadczeniami.\nNie jest to zatem teoretyczna wędrówka, lecz szlak sygnowany wieloma wydarzenia\nProblematyka zawarta w tej książce jest mi bliska i znajoma, w moim przypadku\nobyło się zatem bez sceptycyzmu, nie zabrakło jednak ostrożności, z którą\nprzyglądam się nawet temu, co znane. Obecność duchów (dobrych i złych) to wciąż\njednak tematyka niezwykle delikatna, z którą należy postępować nad wyraz\nPolecam tę publikację szczególnie uwadze tych, którzy zaciekawieni są tematyką wymiaru duchowego, interesują się\nhistoriami opisywany w horrorach, a dotąd nie wierzyli w ich rzeczywiste\nistnienie, a także tym, dla których problemy nękania i opętań nie są obce i\ntym, którzy podejrzewają, że mogli czegoś podobnego doświadczyć. Być może Brown\nda Wam kilka wskazówek co do dalszego postępowania i rozwieje Wasze\nwątpliwości. To przede wszystkim bardzo\npouczająca i budząca podejrzliwość lektura, ale także – uspokajająca, jeśli\nprzestanie się negować jej zgodność z prawdą. Read More\n1 comment Tytuł: Małe ptaszkiAutor: Anaïs NinWydawnictwo: PrószyńskiISBN: 9788378397281Ilość stron: 180Cena: 34zł\nMałe ptaszki, to\nkolejna i zdecydowanie krótsza niż poprzednia antologia opowiadań erotycznych,\npisanych przez Anaïs Nin na zamówienie.\nOprócz objętości różni je także kilka innych elementów, które\nw ostatecznym rozrachunku pozwalają stwierdzić, że w tym wypadku długość\nniekoniecznie przekuwa się w jakość.\nMałe ptaszki zawierają bowiem o wiele\nlepszy materiał niż wydana wcześniej Delta\nWenus, oceniona przeze mnie jako mało ekscytująca, mimo że to jedno z\npierwszych kryteriów ważnych dla mnie przy mówieniu o literaturze erotycznej. Na zbiór ów zbierają się teksty różne – jedne mniej, drugie bardziej interesujące, mniej lub bardziej wtórne,\njako całość robi jednak wrażenie pozytywne (czy tak powinno mówić się o tego\ntypu publikacjach?) i o wiele lepsze niż wspomniana już Delta Wenus. Wiele z zawartych w tomie tym opowiadań ekscytuje i mimo braku wulgarności, tak\nczęsto towarzyszącej temu gatunkowi (bowiem nie wypracowaliśmy sobie słownictwa\nzdolnego opisywać miłość fizyczną inaczej niż biologicznie, naukowo lub mocno\nrynsztokowo czy wręcz prymitywnie) stanowi dobry materiał do czytania zarówno\nprzez czytelników, szukających w literaturze nowego sposobu (kobiecego)\nmówienia o seksualności, jak i dla zdeklarowanych sympatyków powieści\nerotycznych, bez względu na autora czy ich miejsce w kulturze. Znajdą oni bowiem w niej wiele literackości i potencjalnie ekscytujących historii,\nzdolnych podgrzać atmosferę i zburzyć krew w żyłach. Erotyka nie jest tu\njedynie małym akcentem, lecz centrum, wokół którego zogniskowana jest cała\nnarracja. Autorka sięga do egzotyki, buduje coraz odważniejsze opisy, jednak niestety momentami, chcąc nie chcąc, powiela własne schematy, kopiuje własne pomysły. Widać to chociażby w doborze bohaterów: w większości są to malarze i pozujące im modelki, z którymi prędzej czy później zaczyna łączyć je pożądanie i relacja seksualna. Oczywiście - zarówno kobiety jak i mężczyźni są idealnie zbudowani, bez skazy, prezentują jeden typ sylwetki, podprogowo przekazując informację o tym, jakoby był to jedyny model dozwolony i umożliwiający wzbudzanie i odczuwanie seksualnego napięcia.\nJeśli po książki Nin sięgną fani E.L. James\nczy Sylvii Day, to z całą pewnością nie znajdą w niej tego, czego mogliby oczekiwać: bowiem mimo że\nprzynależą one do tego samego gatunku, dzieli je bardzo wiele: przede wszystkim\nsą to krótkie formy wypowiedzi, w których nie ma miejsca na powolny rozwój\nakcji i podgrzewanie temperatury uczuć. Tu w ogóle nie ma uczuć, tylko czyste\npożądanie. Nie ma także sensu budować skomplikowanej fabuły, pełnej zawirowań i\nrozstań, w związku z czym odbiór tekstów Nin jest dziś zdecydowanie inny, niż\nbył w momencie ich pierwszego oddania do lektury. Nie łudźmy się - wówczas bezpruderyjność nie była normą, a o wszelkiego rodzaju zboczeniach seksualnych nie pisano książek ani nie tworzono produkcji filmowych - jeśli już to z rzadka i zazwyczaj ocierając się przy tym o skandal obyczajowy. Jeśli jednak jesteście\nciekawi, jak kiedyś pisano prozę erotyczną bez ordynarności, za to budując podniecenie\nczystym słowem – zapraszam. Spójrzcie zresztą na tytuł: czyż w kontekście formy nie jest dwuznaczny?\nSkradziona – Clara Sanchez 08:28\n2 comments Tytuł: SkradzionaAutor: Clara SanchezWydawnictwo: ZnakISBN: 9788324025725Ilość stron: 503Cena: 36,90zł\nSkradziona, to książka, po której w mojej głowie panuje mętlik i\nlekkie otępienie, spowodowane przytłoczeniem: nie tyle tematem, ile formą. Czytając ją, co jakiś czas\nmusiałam robić sobie chwilę na oddech, nie jest to bowiem lektura z gatunku tych,\nw które łatwo się wgryźć, które wciągają tak, że reszta przestaje mieć\nznaczenie i możemy się w niej zatopić na długie godziny bez obowiązku powrotu\ndo rzeczywistości. Właściwa historia rozpoczyna się\ngdy Veronica, dziesięcioletnia wówczas dziewczynka, znajduje w teczce z\nkrokodylej skóry zdjęcie innej dziewczynki, bardzo do niej podobnej, opatrzone\nimieniem „Laura”. Imię to często padało w ich domu, jednak bohaterka nie\npotrafiła go skojarzyć z niczym konkretnym. Miała jednak głębokie przekonanie o\ntym, że mama byłaby niezadowolona, gdyby zaczęła zadawać pytania o tajemniczą fotografię,\nzdecydowała się więc na milczenie. Ono jednak nie sprawiło, że dziewczynka\nprzestała myśleć o tym, kim jest zagadkowa Laura. Rodzinny sekret zaczął ją\nprześladować, po to, by z wiekiem bohaterka mogła wyruszyć jego śladem i odkryć\ntragedię, o której miała się nigdy nie dowiedzieć, a która wyjaśniała stan\npsychiczny jej matki. Wówczas, już jako nastolatka, postanawia dowieść zbrodni,\nktórą popełniono i spotkać się z Laurą.\nMimo ważkości podjętej tematyki,\nmomentami ma się ochotę przerwać czytanie, stające się nierzadko męką – i właściwie\nnie wiadomo dlaczego tak się dzieje, bowiem analiza wszystkich elementów\nskładających się na ten tekst, pozwala sądzić, że jest on znakomity i powinien\nporuszać i nie pozwalać na towarzyszące mi emocje, a nieraz i znużenie. Nie\nukrywam jednak, że lektura szła mi opornie, było duszno, gęsto i jedynie\nogromne samozaparcie kazało mi dobrnąć do końca. A i tutaj czekał mnie nieco\nrozczarowujący finał, w porównaniu do bardzo rozbudowanej akcji wcześniejszej,\nzarysowany „po łebkach”, bez troski o detale i większą dramaturgię. Autorka zarysowała bohaterów z dbałością o szczegółowość ich rysu\npsychologicznego, który odgrywa w tej powieści bardzo dużą rolę. Nie bez\nznaczenia jest także sieć relacji, łączących poszczególne postaci: ci, którzy\nuważani byli za przyjaciół, okażą się wrogami, zaufani lekarze zdrajcami. Świat\nw Skradzionej, to rzeczywistość tak\nmocno ukartowana, że niemalże nie sposób spotkać w nim szczerości i prawdziwej\nbezinteresownej troski: każdy dba o swoje sekrety, by nikt nie zdołał ich odkryć. Historia inspirowana jest wydarzeniami autentycznymi, jej oddziaływanie jest zatem\npodwójne: podczas lektury zżymamy się na niesprawiedliwość i zło panoszące się po świecie, każące odbierać matkom\nich wyczekiwane dzieci i sprzedawać za około milion peset innym rodzinom,\noficjalnie utrzymując tezę o śmierci noworodków, mając jednocześnie świadomość,\nże to nie wymysł, lecz fakt. Hiszpanią wstrząsnęły doniesienia o porwaniu i\nsprzedaniu zaraz po urodzeniu około 60 000 dzieci (choć śledztwo jest\nnadal w toku i prawnicy dziś szacują już, że mogło to być nawet 300 000!),\nktórych rodzicom wmawiano zgon pociech. Nie potrafię wyobrazić sobie rozmiaru\ntej tragedii, ilości rozbitych rodzin i związanych z tym przejść, a także\nwielości osób w nią zamieszanych – handel bowiem nigdy nie był bezpośredni,\ndzieci przechodziły przez ręce wielu pośredników (w tym mafię i siostry zakonne),\npo to, by ostatecznie znaleźć nowy (pierwszy) dom. Muszę przyznać, że mimo ciężkiego\ncharakteru tej publikacji, ma ona wiele zalet: sprawiła, że zaczęłam drążyć\ntemat, szukać nowych faktów i doniesień, odgrzebywać historię i śledzić ją z\nrosnącym niedowierzaniem. Nie sposób ocenić jej ważności, na pewno jednak jest\nona ważnym głosem w sprawie handlu ludźmi, odbywającego się u schyłku XX wieku, fikcją, która skłoni do szukania prawdy.\nPolecam, choć ostrzegam, że nie będzie\nto lektura łatwa.\nNasza paczka i niepodległość. O sześciu polskich świętach – Zofia Stanecka 14:44\n2 comments Tytuł: Nasza paczka i niepodległość. O sześciu polskich świętachAutor: Zofia StaneckaWydawnictwo: EgmontISBN: 9788328103566Ilość stron:80\nKsiążki edukacyjne Egmontu to prawdziwe rarytasy – w sposób\nprzystępny i prosty przekazują one wiedzę o najważniejszych sprawach,\ndocierając do młodego pokolenia bezbłędnie.\nZofia Stanecka, autorka publikacji Nasza paczka i niepodległość zadbała o to, by dzieciaki nie\nzanudziły się, słuchając wykładu z historii, lecz aby wiedza z tego zakresu\nstała się jedynie uzupełnieniem codziennych zabaw i arcyciekawych historii,\nsprawiających wrażenie wyjętych z rzeczywistości. Bohaterami tego zbioru\nswoistych scenek rodzajowych są: Jacek, Malinowski, Jagoda, Maśka, Wiktor i\nDziadek. Każdy z członków paczki posiada inne doświadczenie, zdolności i cechy\ncharakteru, dzięki czemu wzajemnie się uzupełniają, czyniąc swoje codzienne\nspotkania niepowtarzalnymi. Młodzi bohaterowie zdecydowali się założyć bazę –\nsiedzibę swojej grupy, w której to mieli rozmawiać o sprawach (nie)ważnych.\nPomysł na ksiązkę jest prosty – opowiada ona o sześciu\npolskich świętach narodowych i państwowych w sposób nietuzinkowy. Każdą kolejną\nopowieść ściśle historyczną, prezentowaną przez Dziadka, otwiera krótka scenka\nz życia dzieci, w której odwołują się one do konkretnej terminologii, związanej\nz omawianym później zagadnieniem. A każdy temat podany jest w sposób niezwykle\nprzystępny: krótkie, zwięzłe wiadomości, dużo obrazków, reprodukcji i\nfotografii, szereg komentarzy włożonych w usta bohaterów książeczki, osie\nczasu, najważniejsze daty, ciekawostki. W odróżnieniu od siebie fragmentów,\nbędących jedynie opisem przygód głównych postaci oraz stron, mających pełnić\nfunkcję miniprzewodników po historii Polski, pomaga ich kolorystyka. Opowieści\ndzieci są przedstawione na białych kartkach, z wyróżnionymi na kolorowo pojęciami\ni czarno-białymi ilustracjami, z kolei stronice bezpośrednio streszczające wydarzenia\nhistoryczne i dokładniej tłumaczące wprowadzone pojęcie są niezwykle barwne:\nzarówno ich tło, jak i dymki oraz ilustracje mienią się kolorami i przykuwają\nwzrok, mocno odznaczając się od elementów ksiązki o innym charakterze. Dzięki\ntemu całość jest bardzo czytelna zarówno podczas pierwszej lektury, jak i\npóźniej, podczas wyszukiwania konkretnych wiadomości. Zastosowany podział\nwpływa na przejrzystość książki i znacznie ułatwia poruszanie się w jej\nobrębie. Opowiadania skupiają się wokół następujących dat: 11 listopada, 1\nmaja, 2 maja, 3 maja, 4 czerwca, 15 sierpnia.\nTym, co stanowi o wartości tej publikacji jest przede\nwszystkim sposób wprowadzania wiedzy: humorystyczny, zabawny, z troską o\nprzekazywanie najważniejszych wartości (nie tylko narodowych), a przy tym bez\nzbędnego moralizatorstwa i nachalności. Poprzez wplecienie historii w\ncodzienność, daty i pojęcia same „wskakują” do głowy, stając się jednym z\nelementów przygody, nie zaś nudną lekcją, podczas której z trudem wyczekujemy\nPolecam serdecznie! Nauka historii już dawno nie była tak\n6 comments Tytuł: ZdradaAutor: Paulo CoelhoWydawnictwo: Drzewo BabelISBN: 9788364488160\nIlość stron: 240Cena: 37,90 zł\nza sprawą swojej najnowszej książki nieco mnie zaskoczył – to już nie te\npisarstwo, którego cechą charakterystyczną były kotylionowe sentencje, girlandy\naforystycznych sformułowań, wylewających się strumieniami z każdej stronicy i\npowracających w przeróżnych peryfrastycznych ujęciach niemalże w każdej\nkolejnej publikacji. To już nie „potajemnie sprzyjający naszemu pragnieniu\nwszechświat”, lecz wciąż Coelho wierny ukochanej przez siebie tematyce –\nmiłości i poszukiwaniu szczęścia, z typowym lekko moralizatorskim tonem,\nfilozoficznymi rozważaniami i głębokim przeświadczeniem o tym, że nasze samopoczucie\nzależy wyłącznie od nas samych. Zdrada bardziej\nniż poprzednie książki autora, zbliża się do powieści obyczajowej skupionej\nbardziej na psychice, niż dominującej dotąd magii, alegorii i religii. Owszem,\nte elementy nadal występują, ale w zdecydowanie mniejszym natężeniu.\ntrzydziestojednoletnia kobieta, w oczach bliskich mająca wszystko – kochającego\ni wyrozumiałego męża, ułożone dzieci, świetną pracę dziennikarki, mieszkanie w\nSzwajcarii, najbezpieczniejszym i najbardziej przewidywalnym państwie świata. A\njednak pewnego dnia to przestaje jej wystarczać: bohaterka spotyka na swej\ndrodze miłość z czasów liceum i czy to z chęci buntu przeciwko zrytualizowanej i\nmało zaskakującej codzienności, czy to przez zwykłe ludzkie pragnienie przeżycia\nekscytującej przygody, postanawia ponownie się do niego zbliżyć. Nie jest to\nwcale trudne: Jakub jest znanym politykiem, którego na dniach czekają wybory,\npojawia się zatem doskonała okazja, by uzasadnić częstsze niż wymagałaby tego\nkurtuazja spotkania. Każda kolejna rozmowa z byłą miłością, uświadamia Lindzie\njak głęboko jest nieszczęśliwa w swoim aktualnym życiu. Obserwuje u siebie\npierwsze objawy depresji: apatię, poczucie dojmującej pustki, mechaniczne\nwykonywanie codziennych czynności, brak radości, otępienie, nieprzemijający\nsmutek i stres. Można powiedzieć, że na pierwszy rzut oka jej zachowanie to\ntrochę irracjonalna próba szukania problemów tam gdzie ich nie ma, a jednak – ilu znacie ludzi, których dopada podobny stan,\nmimo że osobom patrzącym z boku, wydaje się, że nie mają oni absolutnie żadnych\npowodów do narzekań? Problemem staje się nie to, co rzeczywiste, lecz to, co\nroi się w głowie. Coelho opowiada historię wielu współczesnych ludzi, których\npsychika została okaleczona i wystawiona na niszczycielskie działanie stresu i\nwyobrażeń oraz ambicji, którzy prędzej czy później (najczęściej wielokrotnie,\nto jak nigdy nie kończąca się opowieść) wpadają w sidła depresji i skutecznie ukrywają\nją przed otoczeniem.\nJakubem działają na zatopioną w beznadziei Lindę oczyszczająco i\nuszczęsliwiająco. Kobieta ma wrażenie, że przeżywa swoiste katharsis, że budzące się w niej pożądanie i pragnienie rozbudzenia\ngo w Jakubie, to wcale nie występek przeciwko jej zharmonizowanemu życiu, lecz\nkoło ratunkowe, które pozwala jej ponownie czerpać radość z tego, co ma. Zdrada\nzostaje w książce tej usprawiedliwiona, przedstawiona jako coś, czego każdy z\nnas powinien doświadczyć, by docenić życie. Coś, co należy wybaczać i zrozumieć,\nby pokazać swą miłość. Tłumaczenie nieco mętne, adrenaliny, która ma być naszą\nterapią zastępczą, szukać bowiem możemy gdzie indziej, a czułość zazwyczaj\nodnajdziemy w domu, jeśli tylko odważymy się na szczerą rozmowę i jasne sprecyzowanie\nproblemów. Rozumiem rozchwianą psychikę bohaterki, rozumiem jej cierpienie, jej\ndepresję, wiem o czym mówi. Nie potrafię jednak przyjąć jej usprawiedliwień i\nabsolutnej wyrozumiałości męża, który nie zniżył się nawet do chwili zazdrości,\njedynie pod wpływem alkoholu przeżył chwilową słabość i wylewność, nie dość\njednak dramatyczną, by mogła wydawać się realna. Mnie raczej by zaniepokoiła\nniż uspokoiła i utwierdziła w przekonaniu co do mojej słuszności trwania w związku.\nI choć wydawać\nby się mogło, że książka ta to opowieść o zdradzie i towarzyszącym jej lękom\noraz emocjom, w mojej opinii jest to historia o poszukiwaniu utraconego\nszczęścia, narracja o miłości zakurzonej, tak częstym problemie dzisiejszych\npar. W czasach, gdy niemalże każdy pośrednio czy bezpośrednio zmaga się z\ndepresją, opowieść ta zyskuje na autentyczności. Gdyby nie wyszła ona spod\npióra Coelho, zarzuciłabym jej brak silniejszych emocji, większego dramatyzmu,\nktóry zastąpiony został dociekaniami filozoficznymi i psychologicznymi. Jako\njednak, że pisarz przyzwyczaił mnie do rytmu swojej narracji i wytykanie mu\ntego byłoby zupełnie zbędne, pozwolę sobie jedynie podkreślić jej walor, jako\nimpulsu do rozważań nad własną kondycją psychiczną i własnym poczuciem bezsensu.\nIluż młodych ludzi traci sens życia nie stojąc nawet u jego progu – być może ta książka dla\nniektórych z nich stanie się okazją do odszukania tego, co utracili i szansą na\nponowne zakochanie się w świecie. Oczywiście, Coelho proponuje czytelnikowi uproszczoną\ni mocno powierzchowną wersję świata, w której zarysowane problemy są jedynie\ncieniem tego, co dzieje się z ludźmi w stanie, który opisuje autor, myślę\njednak, że biorąc na to poprawkę, wielu odbiorców słusznie ją doceni.\nNie jest to może\nnajlepszy tekst w dorobku pisarza, a jednak ujmuje i zachęca do\nlektury niespiesznej, przede wszystkim dzięki rezygnacji ze sztafażu powtarzających się cytatów. Read More\n22 comments Wakacje w pełni i choć życie nadal mnie, i moich bliskich nie rozpieszcza, gdy tylko odrobina relaksu wyciszenia i namiastka szczęścia czają się za rogiem, to natychmiast ulegają zniwelowaniu, a większość wyjazdów musiała przez to zostać odwołana, spróbuję osłodzić sobie ten trudny czas podróżami literackimi - a tych na pewno mi nie zabraknie. Sami zobaczcie;)\nW matni [brak na zdjęciu, powędrowała w świat, recenzja]Wykolejony [brak na zdjęciu, powędrował w świat, recenzja]Ćwiartka raz [czyta się, świetna!]BostończycyKupa kultury. Przewodnik inteligentaMocni w Duchu Świętym [brak na zdjęciu]Vietato fumare [recenzja, e-book]Sekret mojego męża [czyta się, e-book]\nNie tylko o łajdakachDrzewo migdałowe [recenzja]Ujarzmienie [recenzja]W krainie czarówDom na plaży [recenzja]Rycerz widmo [recenzja]Dziewczyna, która sięgnęła niebaKameliowy ogródSońka\n3 comments Tytuł: Rycerz widmo\nNajcenniejszych przyjaciół – powiedziała mi kiedyś matka –\nspotykamy w najmroczniejszych czasach, bo nie sposób zapomnieć tych, którzy nam pomogli wydobyć się z mroku[i].\nZa sprawą ksiązki Rycerz widmo, Cornelia Funke porwała\nmnie w przestrzenie, które w pierwszych kilku latach mojego czytelnictwa\nlubiłam eksplorować najbardziej. Rzecz ta chyba wcale nie uległa zmianie –\nwciąż znajduję ogromną przyjemność w zwiedzaniu ruin i zabytkowych przestrzeni oraz\nczytaniu o nich. Klimatyczne zamczyska, pałace i wnętrza tętniące historią,\nstanowią naturalną pożywkę dla mojej rozszalałej wyobraźni, która właśnie w\ntych miejscach rozwibrowana jest najbardziej. Jedenastoletni Jon, mimo swojego\nmłodego wieku zmaga się z wieloma problemami – po śmierci ojca, jego mama\nznalazła nowego partnera, nazywanego przez bohatera Brodaczem. Jako że nie\npotrafili się oni ze sobą porozumieć, zadecydowano o wysłaniu chłopca do szkoły\nz internatem. Jona bardzo zagniewał taki obrót spraw – czuł się odrzucony i\nniechciany, a jego negatywne uczucia do narzeczonego mamy uległy jedynie\neskalacji. Bohater był pełen negatywnych przeczuć: podejrzewał, że w nowej\nszkole nie znajdzie przyjaciół (zresztą nawet nie miał zamiaru ich szukać), będzie\nsię nudził i tęsknił za domem. Wówczas jednak nie wiedział jeszcze,\nże dotkliwy brak najbliższych będzie jego najmniejszym problemem w nowym\nmiejscu zamieszkania. Już pierwszej nocy okazało się bowiem, że na jego życie\nczyha żądny zemsty duch, wraz ze swoimi kompanami. Jedyną osobą, która wierzy w\njego nieprawdopodobną opowieść jest Ella\n– dziewczynka (sic!), której ciocia zna się na zjawach jak nikt inny. Młodzi\nbohaterowie zaprzyjaźniają się i razem stają do walki z ogromnym niebezpieczeństwem.\nPo ich stronie stanie duch rycerza Williama Longspee, który leży w katedrze na\nskutek złożonej setki lat wcześniej przysięgi, a także… Brodacz. Skąd się tam\nwziął? Nie zdradzę:)\nFunke po raz kolejny zafundowała mi przemiłe popołudnie w towarzystwie barwnych\ni sugestywnie zarysowanych postaci. W wielu momentach miałam ochotę wskoczyć do\nksiążki (skutek uboczny nadmiernej fascynacji Atramentowym sercem) i wraz z nimi zamykać się na noc w katedrze,\nby niwelować otaczające ich zewsząd zagrożenie. Wartka narracja, żywy język, szybka zmiana wydarzeń, kalejdoskop ciekawych\npostaci, pamiętających czasy średniowiecza, żądne krwi zjawy, dobrotliwe duchy\ni wielka przyjaźń – oto elementy spajające tę powieść w całość i nadające jej\nwyjątkowy koloryt. Oprócz warstwy przygodowej, bardzo ważna okazuje się w niej\ntakże warstwa dydaktyczna: między wierszami snute są tutaj bowiem rozważania o\nistnieniu piekła i nieba, sile przyjaźni oraz miłości. Wpleciono również gros legend i historii, które z całą\npewnością zachęcą czytelnika do zgłębiania tajemnic podanych miejscowości i –\nbyć może – także i podróży.\nIlustracjami Andrei Offerman do tej\nksiążki zachwycam się bez końca. Są precyzyjne, dopracowane, hojnie obdarowane\ndetalami. Zastanawia mnie tylko jedno – dlaczego wszystkie polskie wydania Funke\nkonsekwentnie posiadają czarno-białą szatę graficzną. Nie ukrywam, że w\nprzypadku tej książki tworzy to niezwykły klimat opowieści, obudowuje ją\ntajemniczością i doskonale się sprawdza, są jednak takie jej teksty, obok\nktórych chętnie widziałabym barwne rysunki. To już jednak uwaga poboczna, na\nzupełnie inną dyskusję.\nPolecam tę książkę młodym (i tym\ntrochę starszym) miłośnikom tajemnic, sekretów, klątw, historii miłości, rycerzy,\nduchów, opowieści związanych ze starymi i nawiedzonymi zamczyskami. W tej\npublikacji znajdziecie wszystkie te elementy, sowicie doprawione mądrością\nżyciową, problemami wielu dzisiejszych młodych ludzi (nowi partnerzy rodziców,\nbrak przyjaciół itp.), które dzięki przygodzie zostają całkowicie rozwiązane.\n[i] Cornelia Funke, Rycerz\nwidmo, Warszawa 2014, s. 215-216.\n4 comments Tytuł: Vietato fumare czyli reszta z bloga i coś jeszcze\nVietato fumare znaczy zakaz palenia. Nietypowy tytuł, prawda? Jak\nwiadomo jednak, dla Artura Andrusa nie\nma na tym świecie nic dziwnego, co nie mogłoby stać się chwytliwe i godne\nuwagi oraz głębszego namysłu.\nChciałoby się powiedzieć – jaki tytuł, taka książka i byłaby to prawda. Publikacja ta bowiem jest kotłem rozmaitości,\nkiermaszem kuriozów i (o, tak, Panie\nArturze) festiwalem humoru.\nPochyla się autor nad\nbłahostkami, rozkłada je na części pierwsze, analizuje, dogłębnie bada i wyniki\nswej sekcji podaje nam, biednym\nczytelnikom, którzy już na etapie zbierania materiałów duszą się ze śmiechu. Zaduma\nnad codziennością – oto praca najcięższa, przez autora wykonywana tak\nskrupulatnie, że nie sposób się nad jego zachwytami nie… zachwycić. Ot tak, po\nprostu. Zwraca on bowiem uwagę zarówno na to, co i mnie nurtuje (chociażby\nzmiana znaczeń wyrazów – z festiwalem na czele), a więc staje się bliskie oraz\ninteresujące, a także nad tym, na co nie zwracam uwagi w codziennej gonitwie, a\nco po bliższym spojrzeniu okazuje się nader frapujące! Autor rozśmieszał mnie raz po raz\ncelnością spostrzeżeń, bystrością i błyskiem inteligencji. To, co wielu ludziom\numyka, dla niego stanowi materiał do drobiazgowej analizy. Słusznie obśmiewa on\nabsurdy codzienności, tworzy swoje przezabawne teksty piosenek, które nierzadko\nnuciłam pod nosem w czasie lektury. Piłem w Spale, spałem w Pile towarzyszyło\nmi wręcz nieustannie! Co przedziwne, książka ta stanowi jednocześnie odskocznię\ndo codzienności (wszak pozwala się wyłączyć, zresetować, pobawić) jak i\ngłębokie nad nią zamyślenie, bowiem to właśnie ona stanowi kręgosłup wszelkich\nrefleksji, staje się źródłem i przyczyną rozważań, prowadzących do częstokroć\narcyśmiesznych wniosków i podsumowań. Ach te słowne skojarzenia, ach te zabawy językiem! Cudo!\nŚmiechom i chichom nie było końca. Co się ludzie na mnie,\ntłumiącą wybuchy niekontrolowanego chichotu, w autobusie gapili, to moje. Stałam\nsię obiektem zainteresowania i to dzięki Andrusowi – kto by pomyślał! Może i ja\nskuszę się na wysłanie jakiegoś przedziwnego prezentu z okazji zbliżających się\nświąt, o którym później przeczytam/usłyszę?:)\nWszystkie podróże umilone przez autora zaliczam jednocześnie do najbardziej\nprzyczyniających się do bólów brzucha w historii. Jedziecie do stresującej\npracy? Przed Wami trudny dzień, masa wyzwań, stosy papierów do wypełnienia? Vietato fumare pod pachę i wszystko\nstanie się prostsze – obiecuję!:) Ja bawiłam się przednio. Źródło grafiki: http://www.marbaro.it/cartello-vietato-fumare.asp Read More


Jak odblokować simlock z telefonu LG Optimus M+ kodem?\n> LG>Simlock LG Optimus M+\nSimlock LG Optimus M+\nOdblokowanie LG Optimus M+ kodem jest bardzo proste, jest również bezpieczne i niewidzialną metodą odblokowania twojego telefonu na stałe. Simlock już nigdy nie powróci nawet po aktualiacji oprogramowania.\nAby Otrzymać kod PIN odblokowania karty SIM w sieci dla LG Optimus M+ potrzebujemy numer IMEI twojego telefonu.\nAby wpisać kod simlock w Telefonie LG Optimus M+ należy:\nCzy odblokowanie LG Optimus M+ jest bezpieczne?\nCzy możliwe jest zdjęcie blokady simlock z telefonu LG Optimus M+ za darmo?


Perły naturalne - słodkowodne, hodowlane - Hurtownia biżuterii sztucznej Yvon\nPerły naturalne - słodkowodne, hodowlane\nW naszym sklepie znalazła się biżuteria z pereł naturalnych i sztucznych. Dostępne akcesoria są dedykowane paniom, które pragną podkreślić swoją stylizację i dodać jej klasycznego charakteru. Dodatki doskonale komponują się z eleganckimi sukniami, marynarkami i ozdobnymi spódnicami.\nW ofercie naszej hurtowni bizuterii sztucznej przygotowaliśmy również naszyjniki, bransoletki i kolczyki o minimalistycznym designie. Są one wzbogacone o drobne koraliki, dzięki czemu warto je zakładać do mniej oficjalnych kreacji. Tego typu ozdoby warto połączyć z casualowym strojem, przeznaczonym np. do pracy czy na spotkanie ze znajomymi. Dobrze komponują się z jeansami oraz T-shirtami.\nHurtownia biżuterii — poznaj nasze produkty!\nW proponowanej przez nas biżuterii wykorzystaliśmy materiały wyłącznie najwyższej jakości. Jest ona wykonana m.in. z trwałego, pozłacanego mosiądzu. Surowiec ten rzadko wywołuje uczulenia, dlatego może być noszony przez alergików oraz osoby z wrażliwą skórą. Dodatki są wzbogacone o naturalne lub sztuczne perły, które charakteryzują się eleganckim designem.\nAkcesoria pakujemy w estetyczne pudełeczka, dzięki czemu świetnie sprawdzają się jako prezent dla bliskich. Obdarowana osoba poczuje się wyjątkowo, a wytrzymałe produkty będą pamiątką na długie lata. Cały oferowany asortyment jest dostępny online, dlatego możesz zamówić artykuły z perłami naturalnymi lub sztucznymi w wygodnym dla Ciebie momencie, nawet bez wychodzenia z domu! Poznaj pełną ofertę i zobacz, co nasza hurtownia biżuterii może Ci zaproponować!


mieszkania w Toruniu | mieszkania sprzedaż Białystok, mieszkania sprzedaż Gdańsk, mieszkania sprzedaż Katowice, mieszkania sprzedaż Kraków, mieszkania sprzedaż Lublin, mieszkania sprzedaż Olsztyn, mieszkania sprzedaż Poznań, mieszkania sprzedaż Rzeszów, mieszkania sprzedaż Szczecin, mieszkania sprzedaż Toruń, mieszkania sprzedaż Warszawa, mieszkania sprzedaż Wrocław, mieszkania sprzedaż Łódź - mieszkaniasprzedaz.com.pl\nTag Archives: mieszkania w Toruniu\nMieszkanie w Toruniu na sprzedaż. Oferta sprzedaży dwupoziomowego lokalu mieszkalnego zlokalizowanego na toruńskiej Starówce w budynku wybudowanym z cegły w 1998 roku.\nmieszkania toruńmieszkania w Toruniumieszkanie rynek wtórnyMieszkanie w Toruniu\nLuksusowe mieszkanie w Toruniu.\nNiezwykle komfortowe mieszkanie na prestiżowym osiedlu Nad Doliną, które z całą pewnością można nazwać apartamentem. Oferta przeznaczona dla osób ceniących wysoki standard życia. Nowoczesny 65 – metrowy apartament, położony jest na ogrodzonym oraz całodobowo strzeżonym i monitorowanym osiedlu w bezpośrednim sąsiedztwie terenów zielonych. Znakomita lokalizacja, z jednej strony z dala od wielkomiejskiego zgiełku ulic , z drugiej stąd na starówkę dojedziemy zaledwie w 15 minut.\nNa terenie obiektu znajduje się obszerny parking.Budynek 3 piętrowy, z cegły z 2007 r. z windą do poziomu garażu pod budynkiem.\nNa całkowitą powierzchnię apartamentu składa się: słoneczny, przestronny salon z w pełni wyposażonym aneksem kuchennym (zmywarka, kuchenka ) z którego jest wyjście na balkon, przytulna sypialnia , przedpokój z zabudową wg indywidualnego projektu oraz łazienka z wanną w modnej tonacji nowoczesnych płytek.Duży balkon ( 8,90 m2 ),drzwi antywłamaniowe Gerda. Monitoring. Mieszkanie zaprojektowane i wykonane z wielką starannością.\nDo mieszkania przynależy miejsce parkingowe w garażu podziemnym( w opcji do kupienia za 28 000 zł) ,oraz piwnica.\nOkna nowe, PCV, podłogi z drewna egzotycznego, ogrzewanie podłogowe( wodne ). Atutem oferty jest lokalizacja, bliskość lasu, placówek handlowych, galerii. Duże bezpieczeństwo(obiekt zamknięty). Ponadto: mieszkanie jest wolne od zaraz i nie wymaga praktycznie żadnych nakładów finansowych.\nOferta godna uwagi. Tu naprawdę można odpocząć.\nPrzy zakupie tej nieruchomości zapewniamy Państwu pełną profesjonalną obsługę kredytową na bardzo korzystnych warunkach.\nNaszym priorytetem jest bezpieczeństwo i skuteczność.\nNajlepszych informacji udzieli Państwu agent prowadzący:\nPiotr Zatorski, tel:48 535 666 125, mail: agent1torun01@wgn.pl\nPowierzchnia całkowita: 64,50 m2\nNr oferty: SM100-1027\napartament na sprzedażapartamenty w Toruniuluksusowe mieszkanie na sprzedażmieszkania w Toruniu


Torba damska Lacoste NF2142AA-A91\nFunkcjonalna, praktyczna torba marki Lacoste. Idealna na zakupy lub cały dzień na plaży. Przestronna komora główna spokojnie pomieści dokumenty w formacie A4. Torba jest dwustronna oraz posiada dodatkową, odpinaną saszetkę.\nWymiary saszetki: 26 x 17cm


Małe tatuaże dla mężczyzn - wskazówki dotyczące stylowych mężczyzn | Stylowi mężczyźni\nTatuaże to te symboliczne rysunki, które istnieją od wielu, wielu lat, są to elementy estetyczne, które pozostają niezmienne na zawsze. Jeśli lubisz ozdabiać swoją skórę i dawać punkt kreatywności, ale bez nadawania rysunkowi ekstrawagancji, małe tatuaże dla mężczyzn to idealna propozycja.\nIstnieje tysiąc kształtów i pomysłów dla każdej osobowości, z niezliczonymi rysunkami artystycznymi i kształtami plemiennymi, Trzeba tylko zaprojektować i wybrać taki, który najlepiej pasuje do charakteru każdej osoby. Niewątpliwie każdy tatuaż zawsze wzbudzi zainteresowanie tych, którzy go obserwują, ponieważ wszyscy wyłaniają się z aurą tajemniczości i zmysłowości.\n1 Małe tatuaże dla mężczyzn\n1.1 Tatuaże z siłą i ulepszeniem\n1.2 Tatuaże na dłoni\n1.3 Minimalistyczne tatuaże\n1.4 Tatuaż z odręczną wiadomością\n1.5 Plemienne tatuaże\nIstnieje nieskończona liczba form i modeli, konieczne jest tylko ukształtowanie rysunku, który przedstawia emocjonalny moment twojej teraźniejszości i umieść go w najlepszej części ciała. Mały tatuaż to najlepszy wariant dla początkujących, którzy zaczynają od progu bólu i jest również prosty i dyskretny. Odkryj kształty i modele, które mogą Cię zaskoczyć:\nTatuaże z siłą i ulepszeniem\nTo są tatuaże reprezentują ten moment osobistej ewolucji. Dla osób, które właśnie przezwyciężyły zły moment w swoim życiu, zdobądź tatuaż, który reprezentuje tę poprawę, da spokój i satysfakcję za każdym razem, gdy przypomnisz sobie tę sytuację. Najczęstsze tatuaże to głównie te z charakterem, który doda siły ich wyrazistości, te odtworzone z rysunków i symboli legend oraz inne przez ich własną osobowość; inne zostaną odtworzone lub narysowane przez tę samą osobę, na przykład średnikiem lub prostym słowem.\nTo była moda, która kiedyś była widoczna tylko wśród przestępców, ale dziś coraz częściej spotyka się je w naszej społeczności. Coraz popularniejsze staje się widywanie wielu celebrytów z tego typu tatuażami, ale w rzeczywistości zdobycie tego w tej dziedzinie prowadzi do wielkiego, poważnego zaangażowania.\nNasze społeczeństwo nadal dyskryminuje to stanowisko, Dlatego istnieją zawody, które nie są zbyt liberalne w przypadku tego typu tatuaży na rękach, ponieważ nie uważają osoby, która je nosi, za potencjalnego pracownika.\nRealizując swoją propozycję, pomyśl o tym Jest wielu tatuażystów, którzy dyskryminują tę technikę. Jest to obszar, który wymaga znacznie bardziej złożonego procesu gojenia, z szorstkimi i nieregularnymi obszarami utrudniać ich pracę. Obszar dłoni lub palców może być a trudna część do utrwalenia atramentu, więc nie jest to najlepsza propozycja.\nZ reguły tego typu tatuaże są nieco bardziej bolesne. Ten obszar zawiera znacznie więcej tłuszczu, a skóra jest znacznie bliżej kości i tak dalej sprawia, że twoja praca jest znacznie bardziej wrażliwa. Tatuaż na dłoni również staje się bardziej podatny, ponieważ ten obszar może tworzyć pogorszenie się farby gruntującejbędący regionem o dużej aktywności i tarciu.\nSą to proste tatuaże ze specjalną symboliką, chociaż wszyscy mają swoją prawdziwą naukę. Mogą to być rysunki lub kody stworzone przez samą osobę lub małe symbole wycięte w minimalistyczny sposób. Po prostu patrzy informacje o wybranym rysunku i poznaj jego znaczenie, zanim to zrobisz. Najbardziej poszukiwane: serduszka, pióra, księżyce, małe cyfry i litery, nuty ... a nawet symbole, które oznaczają nowy etap w życiu.\nSą to małe rysunki, które obejmują małe obszary ciała, choć, co zaskakujące, przyciągają dużo uwagi. Jeśli twój pomysł lub rysunek jest bardzo obecny w twojej głowie, zawsze tatuażysta może zakończyć nadawanie rysunku oryginalnego charakteru.\nTen rodzaj tatuaży mają szeroką gamę kształtów i wzorów. Obejmuje małe zwierzęta, kreskówki lub obrazy z dzieciństwa. Inne, które są modne i na które się zdecydowali, są przeznaczone do przedmiotów codziennego użytku, z których odtworzono bardzo zabawne i oryginalne kształty.\nTatuaże Hipster to kolejny typ rysunków, które są bardzo modne. Są małe i powstają razem z partnerem, są sparowane, dlatego zaliczają się do kategorii minimalistów. Zwykle mają bardzo głębokie znaczenie, więc idealnie byłoby zawsze szukać takiego, który obejmuje wszelkie przyszłe możliwości.\nTatuaż z odręczną wiadomością\nTego typu tatuaże są niezwykle oryginalne. Wiadomość jest bardzo osobista i można ją napisać oryginalnym pismem, tak jakby była napisana odręcznie. Wiadomości mogą zawierać nazwiska, daty lub arabskie litery z pewną symboliką. Ten rodzaj tatuażu jest bardzo modny wśród celebrytów, z pewnością o bardzo szczególnym znaczeniu.\nTen rodzaj rysowania symbolizuje sztukę tatuażu od setek lat. Dawniej służył do oznaczania osoby i odróżniania go od członków innych plemion. Obecnie używaj tego wzoru w kształcie plemiennym, a nawet z zazębiającymi się rysunkami, opisującymi różne ilustracje. Wiele z nich jest ekskluzywnych i symbolizuje równowagę, spokój i harmonię.\nPełna ścieżka do artykułu: Stylowi mężczyźni » Higieny osobistej » Małe tatuaże dla mężczyzn\nJak usunąć zaskórniki z nosa


Kocioł KBO Eko Ceramik Plus 17 kW z podajnikiem\n> Technika grzewcza>Kotły, Piece C.O.>Kotły węglowe, na ekogroszek>Z pojemnikiem ślimakowym na Ekogroszek>Kocioł z podajnikiem KBO EKO CERAMIK Plus 17 kW 5 Klasa\nKocioł KBO Eko Ceramik Plus na ekogroszek o mocy 17 kW z podajnikiem ślimakowym\nKocioł z podajnikiem ślimakowym KBO EKO CERAMIK PLUS o mocy 17 kW, posiada wymiennik ciepła wykonany z atestowanej stali kotłowej o grubości od 6 do 8 mm. Posiada sprawność wynoszącą 93%, która możliwa jest dzięki poziomemu układowi kanałów spalinowych oraz nowoczesnej konstrukcji, w której użyto najwyższej jakości materiały. Co ważne piec KBO EKO Ceramik Plus spełnia restrykcyjne wymogi klasy 5, według najnowszych norm PN-EN 303-5:2012, dzięki temu zapewnia niską emisję zanieczyszczeń i możliwość otrzymania dotacji do 70%. Dolna komora spalania wyposażona została w palnik retortowy zasilany podajnikiem ślimakowym, co bardzo pozytywnie wpływa na ekonomiczność spalania.\nKocioł KBO Eko Ceramik 17 kW umożliwia palenie ekogroszku lub pelletu. Zastosowany wkład ceramiczny bardzo pozytywnie wpływa na działanie pieca i całego układu grzewczego, dzięki czemu piec pozwala na skuteczne dopalanie oraz poprawienie parametrów spalania, przez co wzrasta jego sprawność. Producent deklaruje 5 lat gwarancji na szczelność wymiennika przy corocznych przeglądach oraz 2 lata na pozostałe elementy i sprawne działanie kotła.\nKocioł Sas EFEKT ...