Rok 2011 upłynął pod znakiem wydarzeń w gospodarce, które nie miały się prawa zdarzyć - Wszystkie newsy - Newseria Biznes\nTagi: gospodarka, recesja, prognozy, 2012, wzrost gospodarczy\n- 2011 rok upłynął pod znakiem wydarzeń, które niemalże, gospodarczo wcześniej nie miały prawa się zdarzyć. Mówimy tu o m.in. bankructwie państwa takim jak Grecja, mówimy o obniżeniu ratingu USA – czyli takiego absolutnego, fundamentu bezpieczeństwa inwestycji, który raptem okazał się, że król jest nagi, że nie ma czegoś takiego we współczesnym świecie jak inwestycja bez ryzyka. No i niestety tego typu aksjomaty, które funkcjonują w ekonomii od paru dziesięcioleci w 2011 roku nagle przestały funkcjonować. Z tego powodu uważam też, że 2011 rok był zdecydowanie istotniejszy i ważniejszy gospodarczo niż 2009 czy 2009, czyli wtedy kiedy mieliśmy szczyt załamania no i rekordowe odbicie gospodarcze. 2011 pokazał, że praktycznie rzecz biorąc nie można we współczesny świecie gospodarczym być niczego na 100 proc. pewnym. A co najgorsze jeżeli liczymy, że ktoś nam pomoże na przykład Bank Centralny czy politycy to niestety te dwa źródła ewentualnej stabilizacji niepokojów zawiodły. Zawiodły tyle, że niestety na tą chwilę nie widzimy negatywnych reperkusji tych wydarzeń dlatego, że staramy się, a przynajmniej gospodarka stara się jakoś wyjść na prostą. Oczywiście jeżeli uda się rozwiązać problemy z długiem – zwłaszcza długiem państw europejskich – to będziemy mówić, że 2011 rok był trudny, ale nie tak zły jak się wszyscy spodziewali. Niestety na razie kończąc ten 2011 rok śmiało możemy powiedzieć, że wspólna europejska waluta jest w szpitalu i raczej czeka ją okres rekonwalescencji niż świetlanej przyszłości. A jeżeli spojrzymy na to podsumowanie 2011 roku z gospodarczego punktu widzenia Polski to nam upiekło się. Po raz kolejny jednym z najlepszych krajów gospodarczo w całej Unii Europejskiej. Tyle tylko, że tego typu perspektywy na 2012 już nie są tak jasne. Raczej można oczekiwać tego, że będzie spowolnienie – tyle tylko, że będzie ono zdecydowanie wolniejsze niż w pozostałych państwach strefy euro. - oceniał Paweł Cymcyk, Menedżer Komunikacji Inwestycyjnej z ING TFI.


Chorus - Poradnik, Solucja • Eurogamer.pl\nData:\t8 grudnia 2021\nWitamy w poradniku do Chorus, kosmicznej strzelanki, w której zasiadamy za sterami samoświadomego statku. Wcielamy się w bohaterkę o imieniu Nara, by przemierzać lokacje i brać udział w efektownych walkach w kosmie.\nChorus jest tytułem wymagającym nawet na niższych poziomach trudności. W naszym przewodniku przedstawiamy wyjaśniamy wszystkie zagadnienia, które mogą sprawiać kłopot podczas zabawy. Przygotowaliśmy także opis przejścia misji głównych i pobocznych.\nŻyczymy udanych kosmicznych łowów w Chorus!\nSpis treści poradnika - na tej stronie:\nStatek, broń i ulepszenia\nRytuały i umiejętności specjalne\nPoradnik i wskazówki do Chorus\nW tej części wyjaśniamy podstawowe zagadnienia związane z rozgrywką. Znajdziesz tutaj, między innymi, strony poświęcone sprawnościom, zdobywaniu gotówki czy poruszaniu się po mapie.\nChorus - interfejs i oznaczenia na ekranie (na dole strony)\nChorus - sterowanie na PC\nChorus - sterowanie na Xbox One, Series S/X\nChorus - walka: jak walczyć, by wygrywać\nChorus - mapa: znaczniki, jak włączyć\nChorus - szybka podróż: teleportacja, czy jest\nChorus - sprawności: działanie, rodzaje, jak zwiększyć\nChorus - tarcze wroga: jak rozbijać osłony\nChorus - kredyty: jak zdobywać gotówkę\nChorus - handel: hangar, gdzie kupić ulepszenia i broń\nChorus - zdarzenia losowe: czym są, jak brać udział\nW tej sekcji zamieszczamy strony poświęcone statkowi, którym będziesz sterował podczas rozgrywki. Dowiesz się jak zwiększać wytrzymałość kadłuba i osłon, z jakich broni możesz korzystać czy jakie tryby ruchu są dostępne w grze.\nChorus - jak zmienić statek: dostępne okręty\nChorus - trans dryfu: jak odblokować i używać\nChorus - przedmioty użytkowe: jak wyposażyć i używać\nChorus - kierowanie statkiem: dopalacz, napęd podświetlny\nChorus - broń: rodzaje, zmiana, ulepszenia\nChorus - kadłub: zdrowie, jak zwiększać i odnawiać\nChorus - osłona: tarcza, jak regenerować i zwiększyć\nChorus - modyfikacje: rodzaje, jak instalować\nChorus - fragmenty kadłuba: działanie, jak zdobyć\nChorus - fragmenty osłony: działanie, jak zdobyć\nTutaj skupiamy się na zagadnieniach związanych z rytuałami, czyli tutejszymi zdolnościami specjalnymi, którymi dysponuje bohaterka, Nara. Znajdziesz tutaj listę wszystkich rytuałów, a także szczegółowy opis i porady związane z wykorzystaniem każdego z nich.\nChorus - pasek energii: regeneracja, zwiększanie\nChorus - Rytuał Zmysłów: znajdowanie przedmiotów i miejsc\nW tej części opisujemy wszystkie misje główne, które są niezbędne do ukończenia linii fabularnej w grze, a także zlecenia poboczne, dzięki którym zdobędziesz dodatkowe nagrody.\nChorus - Złomiarka: przeszukaj wrak Artoka, początek gry\nChorus - Droga do domu: dotrzyj do Enklawy\nPorady i wskazówki do Chorus\nInterfejs i oznaczenia na ekranie - poniżej znajdziesz opis wszystkich ikon i elementów, które pojawiają się na ekranie podczas rozgrywki.\nCel aktualnej misji - w lewym górnym rogu ekranu znajdziesz nazwę misji, a pod nią wszystkie cele, które musisz wykonać. Jeśli do ochrony jest jakaś jednostka, wyświetli się tutaj jej nazwa i pasek wytrzymałości;\nIkony pozycji wroga - za ich pomocą oznaczona jest pozycja (względem twojego okrętu) wrogich jednostek;\nWskaźnik osłony i wytrzymałości kadłuba - niebieska kreska to osłony, zielona to kadłub, czyli tutejsze punkty zdrowia;\nPoziom rozgrzania broni lub załadowane pociski - na lewo i prawo od celownika znajdziesz wskaźniki, które pokazują poziom rozgrzania broni bądź załadowane i gotowe do wystrzału pociski. W pierwszej sytuacji zapełnienie paska sprawi, że nie będziesz mógł strzelać, w drugiej opróżnienie go wymagać będzie kilkusekundowego ładowania;\nDostępne bronie i przedmiot użytkowy - w lewym dolnym rogu ekranu znajdziesz bronie dostępne dla twojego okrętu, a także przyciski do ich wyboru. Mniejsza ikonka z kolei przedstawia przedmiot użytkowy;\nDostępne rytuały i pasek energii - ikonki przedstawiają rytuały, które możesz aktywować. Nad nimi jest wskaźnik energii - każdy rytuał pochłania jej część, a gdy się wyczerpie, będziesz musiał poczekać kilka sekund, by ponownie wykorzystać rytuał.\n- Opanuj sterowanie statkiem. Cała gra rozgrywa się za sterami myśliwca (z małymi wyjątkami) - im szybciej nauczysz się wykorzystywać jego mobilność i zwrotność, tym lepiej;\n- Wykorzystuj rytuały. Na początku będziesz dysponował tylko rytuałem zmysłów, lecz w ciągu kilku godzin odblokujesz kolejne. Pasek energii związany z rytuałami regeneruje się bardzo szybko - zrób z tego użytek i korzystaj ze zdolności specjalnych podczas walk;\n- Naucz się korzystać z transu dryfu. Mechanika ta nie jest najłatwiejsza do opanowania, jednak pozwoli ci na znacznie skuteczniejszą walkę z wrogami - szczególnie z mocno opancerzonymi, zwrotnymi kolosami, których lepiej atakować od tyłu;\n- Wykorzystuj odpowiednie bronie. Lasery świetnie radzą sobie z tarczami, rakiety z kolei z grubym pancerzem. Działko obrotowe najlepiej wykorzystać do walki z nieopancerzonymi, pozbawionymi tarcz celami i w celu dobicia wroga;\n- Nie przejmuj się amunicją. Żadna z twoich broni nie ma limitu pocisków - możesz więc strzelać do woli i nie przejmować się pudłowaniem;\n- Wykorzystuj dopalacz i napęd nadświetlny w walce. Dzięki temu szybko oddalisz się z niebezpiecznego miejsca lub oblecisz wroga dookoła i zaatakujesz go z flanki. Uważaj tylko na przeszkody terenowe i budynki!\n- Wykonuj misje poboczne. W grze nie ma punktów doświadczenia, jednak każde zlecenie dodatkowe pozwoli ci zdobyć kredyty i/lub dodatkowe modyfikacje i przydatne przedmioty - a to ułatwi dalszą walkę;\n- Rozglądaj się w trakcie eksploracji. Dzięki rytuałowi zmysłów możesz odnaleźć dziesiątki przedmiotów do zebrania czy nawet misje poboczne i inne aktywności;\n- Nie ignoruj zdarzeń losowych. Są to krótkie, proste do wykonania zlecenia, za które nie raz otrzymasz setki kredytów. Jest to najlepsza metoda na wzbogacenie się, jeśli wziąć pod uwagę wymagany do ukończenia zleceń czas.\nGameplay z God of War na PC pokazany przez Nvidię\nPrezentacja techniki Reflex.


Zbrodnie wojenne Hamasu przeciwko Izraelowi i Palestyńczykom - Listy z naszego sadu\nPoniedziałek, 13 lipca 2020 - 00:17\nBassam Tawil 2019-03-20\nW ostatnich dniach członkowie Hamasu w Gazie bili, strzelali i aresztowali setki pokojowych palestyńskich protestujących, których jedynym ”przestępstwem” było żądanie godnego życia, pracy i lepszej przyszłości. Wśród pobitych Palestyńczyków było wiele dzieci. Na zdjęciu: Zbrojni członkowie Hamasu w Gazie. (Zdjęcie: Chris McGrath/Getty Images)\nPrzywódców Hamasu wyraźnie zaniepokoiły wielkie protesty, jakie odbywały się w Strefie Gazy. Wydawali się również zaniepokojeni zdjęciami i filmami wideo, które pokazywały członków Hamasu, jak biją, strzelają i aresztują setki pokojowych palestyńskich protestujących, których jedynym „przestępstwem” było żądanie godnego życia, pracy i lepszej przyszłości dla ich dzieci.\nW ostatnich dniach tysiące Palestyńczyków wyszło na ulice w rządzonej przez Hamas Strefie Gazy, by zaprotestować przeciwko koszmarnej sytuacji gospodarczej, pogorszonej przez decyzję Hamasu o nałożeniu nowych podatków. Bezprecedensowe protesty, prowadzone pod hasłem "My chcemy żyć!", wyraźnie zaskoczyły władców z Hamasu.\nTo może wyjaśnić reakcję Hamasu na masowe protesty, która według wszystkich doniesień była histeryczna i z użyciem skrajnej przemocy. W ciągu 24 godzin bojówkarze Hamasu i agenci sił bezpieczeństwa otworzyli ogień do setek protestujących Palestyńczyków, którzy skandowali: „Jesteśmy głodni!” i „Ratujcie Gazę przed zagłodzeniem!”\nPalestyńscy świadkowie naoczni powiedzieli, że Hamas używał setek bojówkarzy ze swojego militarnego skrzydła Ezaddin Al-Kassam, jak również agentów bezpieczeństwa, by zmiażdżyć demonstracje. „Wojownicy Al-Kassam napadają, aresztują, grożą, dławią, oblegają i narzucają ograniczenia wolności” - donosił Mohammed Bassouni, mieszkaniec Strefy Gazy.\nOstatnio w groteskowym oskarżeniu „eksperci” praw człowieka ONZ twierdzili, że Izrael mógł popełnić zbrodnie wojenne przez strzelanie do palestyńskich demonstrantów, którzy próbowali wyłamać płot graniczny między Gazą a Izraelem i wedrzeć się do Izraela. Zastrzeleni demonstranci byli głównie członkami Hamasu i Islamskiego Dżihadu, co obie te organizacje otwarcie przyznały. Innymi słowy, Izrael jest oskarżony o zbrodnie wojenne za obronę swojej granicy przeciwko terrorystom, próbującym wedrzeć się do kraju, by mordować lub porywać Izraelczyków.\nByć może mały krok, taki jak obejrzenie łatwo dostępnego materiału, wyjaśniłoby sprawę. Ci „eksperci” praw człowieka ONZ mogliby, dla odmiany, rzucić okiem na wideo i zdjęcia przychodzące ze Strefy Gazy, żeby zobaczyć, kto jest naprawdę odpowiedzialny za zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości: Hamas. Jego członkowie otwierają ogień do pokojowych protestujących, którzy ryzykują własne życie, by zakończyć straszne warunki ekonomiczne, jakie ich władcy stworzyli przez swoją katastrofalną politykę w Strefie Gazy.\nPrzywódcy Hamasu – i tylko Hamasu – popełniają zbrodnie wojenne w Gazie i wokół niej. Popełniają zbrodnie wojenne przeciwko Żydom i popełniają zbrodnie wojenne przeciwko własnej ludności. Pora, by „eksperci” praw człowieka i zachodnie media obudziły się i zobaczyły fakty.\nHamas próbuje teraz ukryć swoje zbrodnie przeciwko swojej ludności przez wystrzelenie rakiet na Izrael. Zamiast potępiać Izrael za to, że się broni, ONZ powinna natychmiast wysłać komisję dochodzeniową do zbadania zbrodni wojennych Hamasu. Jeśli ONZ decyduje się tego nie robić, mogła by skorzystać z małego kroku i obejrzeć łatwo dostępny materiał, taki jak definicja "udzielania pomocy w dokonaniu przestępstwa".\nGatestone Institute, 18 marca 2019


Spatial Audio – z czym to się je? | iMagazine\n15/11/2021, 09:49 · Dominik Łada · @dominiklada · 6\nCo to jest Spatial Audio?\nW sumie najlepiej tłumaczy to samo Apple:\nDźwięk przestrzenny z dynamicznym śledzeniem ruchu głowy. Dźwięk otacza Cię z każdej strony, tworząc naturalną, trójwymiarową przestrzeń akustyczną dla muzyki, filmów i telewizji. Żyroskopy i przyspieszeniomierze w AirPods śledzą ruch Twojej głowy – więc masz wrażenie, że zawsze jesteś w centrum wydarzeń.\nJak wspominałem w tekście o AirPods Pro, aby w pełni zrozumieć czym jest Spatial Audio, trzeba przymierzyć któreś ze słuchawek wspierających ten system. Jestem przekonany, że na początku będziecie mieli wrażenie, że dźwięk leci z urządzenia nie ze słuchawek. To jest genialne.\nJakie urządzenia wspierają Spatial Audio?\nW tym momencie aby cieszyć się opcją dźwięku przestrzennego musimy jako źródło mieć:\niPad Pro 12,9” (od 3-generacji)\niPad Air (od 3-generacji)\niPad (od 6-generacji)\niPad mini (od 5-generacji)\nnajnowsze Apple TV 4K\nMacbook Pro 14” i 16” z procesorami M1 Pro lub M1 Max\nWszystkie urządzenia muszą mieć minimum iOS/iPadOS 14 lub macOS 12 Monterey.\nJakie słuchawki wspierają Spatial Audio?\nW tej chwili tylko trzy modele słuchawek Apple wspierają dźwięk przestrzenny. Są to:\nJakie programy wspierają Spatial Audio?\nEfekt dźwięku przestrzennego robi niesamowite wrażenie. W szczególności jest to praktyczne podczas oglądania filmów albo koncertów muzycznych. Oto lista programów, które przetestowałem, w których działa Spatial Audio:\nPlex (w ustawieniach trzeba włączyć „stary odtwarzacz”)\nAir Video HD (w ustawieniach trzeba włączyć „surround”)\nF1.tv (podrzucił Kamil)\nNiestety Spatial Audio nie działa z YouTube, Amazon Prime, VLC i Vimeo. Liczę, że w niedalekiej przyszłości pojawią się aktualizacje wprowadzające tą funkcjonalność.\nJeśli znacie jeszcze jakieś inne programy wspierające Spatial Audio podrzućcie proszę je w komentarzach.\n#AirPods 3 #AirPods Max #AirPods Pro #Spatial Audio\nAirPods Pro – moje wrażenia po tygodniu używania i porównanie do Jabra Elite 85t Prezentownik Apple (2020) Rzeczywiste wymagania nadchodzących systemów operacyjnych Apple Recenzja AirPods Max (Prawie) Wszystko o Magic Keyboard dla 11-calowego iPada Pro AirPods 3 – pierwsze i drugie wrażenia


Grają razem w Europejskim Tygodniu Piłki Nożnej Olimpiad Specjalnych\nwtorek, 22 wrzesień 2020 14:10\n#Grajmy Razem - hasło kampanii społecznej Olimpiad Specjalnych Polska rozlegnie się na stadionach piłkarskiej Ekstraklasy. Cała piąta kolejka rozgrywek - od 25 do 27 września została oficjalnie dedykowana polskiej edycji Europejskiego Tygodnia Piłki Nożnej Olimpiad Specjalnych.\n- W tym roku odbywa się już dwudziesta edycja tego wydarzenia, od początku wspieranego przez UEFA. W całej Europie odbędą się piłkarskie turnieje Olimpiad Specjalnych, wszyscy związani z profesjonalną piłką podkreślają w tym czasie wkład i zaangażowanie, jakie wnoszą w sport piłkarze i piłkarki z niepełnosprawnością intelektualną. Także w Polsce planowanych jest wiele wydarzeń - powiedziała Joanna Styczeń-Lasocka, Dyrektor Generalna Olimpiad Specjalnych Polska.\n- Zawodnicy Olimpiad Specjalnych Polska z determinacją i zaangażowaniem pracują na treningach i rywalizują podczas zawodów. Ich medale to wynik ciężkiej sportowej pracy, ale także efekt przełamywania barier i pokonywania wielu przeciwności. Cała społeczność piłkarskiej Ekstraklasy świetnie rozumie i podziwia ten ogromny wysiłek. Przyłączając się wielką dumą do tej akcji, zachęcamy wszystkich by także okazali wsparcie dla Olimpiad Specjalnych, bo w każdym sporcie i w każdej rywalizacji to właśnie kibic jest bezcenną wartością i ogromną motywacją - powiedział Marcin Mikucki dyr. departamentu komunikacji i sprzedaży Ekstraklasy SA.\n- Gramy na boiskach i jesteśmy aktywni! Oczywiście priorytetem dla nas jest bezpieczeństwo, więc zachowujemy wszelkie rygory sanitarne, związane z pandemią. Jednak pomimo sytuacji chcemy, by nasi zawodnicy mogli czerpać radość ze sportu - dodała Styczeń-Lasocka.\nW 2018 r. Olimpiady Specjalne obchodziły jubileusz 50-lecia Special Olympics. Dzięki wsparciu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych i Ministerstwa Sportu i Turystyki prowadzona jest kampania #GrajmyRazem, której celem jest zachęcenie Polaków do otwartości, akceptacji różnorodności, kibicowania sportowcom Olimpiad Specjalnych na arenach sportowych oraz uzmysłowienie Im, że Olimpiady Specjalne są trzecim filarem ruchu olimpijskiego, a sportowcy z niepełnosprawnością intelektualną, tak jak pełnosprawni olimpijczycy i paraolimpijczycy reprezentują nasz kraj i zdobywają dla nas medale. #GrajmyRazem to reklamy prasowe, outdoorowe, telewizyjne, które pokazują pozytywny wizerunek naszych zawodników w życiu codziennym i sportowym.


Liszaj Na Twarzy - Styl\nJesteś tu: Kobieta Styl » liszaj na twarzy\nArtykuły na temat: liszaj na twarzy\nCenne w składniki pielęgnacji cery\n...i witaminy, dlatego ciężko określać je jako odpad. Powstały olej jest niezwykle lekki i delikatnie nawilżający - podobnie jak olej z pestek winogron nie pozostawia na twarzy tłustej warstwy. Jest to(...) się w składach kosmetyków, szczególnie polecany jest w walce z trądzikiem, a także takimi problemami jak egzema czy liszaj. Aloes Aloesu pewnie nie trzeba jakoś specjalnie przedstawiać. Ten słynie...\n...i witaminy, dlatego ciężko określać je jako odpad. Powstały olej jest niezwykle lekki i delikatnie nawilżający - podobnie jak olej z pestek winogron nie pozostawia na twarzy tłustej warstwy. Jest to naturalny(...) w składach kosmetyków, szczególnie polecany jest w walce z trądzikiem, a także takimi problemami jak egzema czy liszaj. Aloes Aloesu pewnie nie trzeba jakoś specjalnie przedstawiać. Ten słynie...\nOlej rycynowy - do czego się przyda?\n...starzenie się skóry. Wygładź nim zmarszczki. JAK: Codziennie wieczorem po zmyciu makijażu i oczyszczeniu twarzy, szyi oraz dekoltu, posmaruj skórę cienką warstwą olejku. Aplikacja nie jest zbyt przyjemna(...) pół godziny. 3. Olejek rycynowy ma właściwości antybakteryjne i nawilżające. Można nim smarować skórę trądzikową. Pomaga również na liszaje, egzemy i drobne skaleczenia. Skutecznie łagodzi...\nAtopowe zapalenie skóry pod kontrolą\n...3. a 6. miesiącem życia. ● U niemowląt zazwyczaj występuje tzw. wyprysk atopowy wczesnego dzieciństwa. Zmiany zwykle są widoczne na twarzy, a zwłaszcza na policzkach. Przypominają one silne rumieńce, a na(...)). ● U dzieci powyżej 3. roku życia zmiany (tzw. wyprysk atopowy późnego dzieciństwa) mają nieco inny charakter - występują głównie w zgięciach kończyn, na nadgarstkach, wokół szyi na twarzy i tułowiu...\n...pomiędzy 3. a 6. miesiącem życia. Jest to tzw. wyprysk atopowy wczesnego dzieciństwa. Zmiany zwykle występują na twarzy, a zwłaszcza na policzkach. Przypominają one silne rumieńce, a na dodatek(...) 3. roku życia zmiany (tzw. wyprysk atopowy późnego dzieciństwa) mają nieco inny charakter - występują głównie w zgięciach kończyn, na nadgarstkach, wokół szyi, na twarzy i tułowiu. Bardzo swędzą...\n...zęby Zdaniem dentystów nieustanny stres może prowadzić także do innych przypadłości niż bruksizmu. Długą listę otwierają owrzodzenia jamy ustnej, suchość, syndrom pieczenia w ustach, liszaj płaski(...) napięcia. Wiele chorób jamy ustnej spowodowane jest osłabieniem odporności organizmu, które pojawia się w stresie, tak jest z liszajem czy owrzodzeniami - wyjaśnia dr Fąferko. Najczęściej jednak...\nSpecjalistyczne mydła, Barwa\n...związanych z okresem dojrzewania, kiedy zachodzące w organizmie zmiany hormonalne mają zdecydowany wpływ na wygląd i stan skóry twarzy i ciała. Preparat delikatnie przesusza skórę i skutecznie ją(...) podczas leczenia takich chorób jak: łuszczyca, rybia łuska, hyperkeratoza, wyprysk przewlekły, liszaj płaski czy przy nadmiernym wysuszeniu skóry spowodowanym terapią sterydową. Cena: 4,80 zł. Mydło...\nEric-Emmanuel Schmitt: Warto być sobą\n...w lustrze i widzi paskudny liszaj na swojej twarzy. Czy to oznacza, że to społeczeństwo powinno lepiej się sobie przyjrzeć, że być może jest coś nie w porządku właśnie ze społeczeństwem, a nie...\n..., pozbawiona jest krzywego nosa, kurzajek, liszai, a nawet miotły (ba! samo wspomnienie o miotle wywołuje zdumienie na jej twarzy). W mgnieniu oka przepowiednia, która kształtuje akcję, zdaje się...\nJak pielęgnować malca z AZS\n...dzieciństwa). - Najczęściej są to zmiany zlokalizowane na twarzy, a zwłaszcza na policzkach. Swoim wyglądem przypominają wykwity rumieniowe, łuszczą się i swędzą. W cięższych przypadkach wysypka ma postać(...) atopowy późnego dzieciństwa) mają nieco inny charakter - występują głównie w zgięciach kończyn, na nadgarstkach, wokół szyi, na twarzy i tułowiu. Bardzo silnie swędzą i swoim wyglądem przypominają...\nDyskusje na temat: liszaj na twarzy\nRe: Wyprzedza wszystkich\ni znowu ci liszaj wyskoczy na twarzy , to wszystko z zazdrości !\nfioletowy kolor włosów\nantykoncepcja hormonalna błony śluzowej\nkocie oczy tusz\nmodne fryzury krótkie wygolone\nastma oskrzelowa pies\nspecjalista od węzłów chłonnych\nzapalenie krtani objawy u dzieci\ndepilacja bikini całkowita\nmetoda na łupież\nrozmiary osy figur\nrozszerzone naczynka lek\nból mięśni szyja\ndieta ostre przyprawy\nkreatynina wyniki badania\ntsh dla dziecka


TOPORTAL - Koncert z okazji 200. rocznicy pierwszego publicznego występu Fryderyka Chopina..\nKoncert z okazji 200. rocznicy pierwszego publicznego występu Fryderyka Chopina.\nDokładnie 200 lat temu, w Pałacu Prezydenckim, który wtedy nazywał się Radziwiłłowskim, 24 lutego 1818 roku po raz pierwszy zagrał Fryderyk Chopin. Ośmioletni wówczas, genialny pianista wykonał jeden z koncertów fortepianowych W. Jíroveca.\nW sobotni wieczór Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Andrzej Duda wraz z Małżonką Agatą Kornhauser-Dudą oraz w towarzystwie ministrów KPRP Haliny Szymańskiej, Pawła Muchy oraz Wojciecha Kolarskiego, wysłuchali koncertu zorganizowanego z okazji tej rocznicy. Po raz pierwszy w historii Pałacu Prezydenckiego artyści zagrali na fortepianie marki Erard z 1858 roku.\n- Fryderyk Chopin jest najbardziej znanym na świecie polskim artystą, kompozytorem, najbardziej też chyba popularnym, bo jego muzykę można usłyszeć w każdym zakątku świata, ale przede wszystkim był wielkim patriotą, który budował naszą kulturę - mówił Prezydent przed koncertem.\nZwrócił uwagę, że Chopin "budował to, co nazywamy naszą tradycją - coś, co uważamy za pewien fundament polskości". - W muzyce Chopina słychać tak wiele polskich elementów, tak ważnych, gdziekolwiek by się nie słyszało tej muzyki, słyszy się w niej polskie wierzby płaczące, widzi się polskie łąki na Mazowszu. To wszystko, co tak kochał i za czym tak tęsknił na emigracji Fryderyk Chopin.\nPrezydent podkreślił, że "być może nie byłoby 1918 r., gdyby nie muzyka Chopina, gdyby nie to, że także poza granicami umiał mobilizować Polaków do tego, by wierzyć w to, że ojczyzna wróci na mapy". (KP)


Kapitalizacja renty – 10x wyższa wypłata\nCzy w sytuacji, w której od wypadku minęło wiele lat, a ani rodzina poszkodowanego, ani ubezpieczyciel nie dysponują dokumentacją na temat sprawy możliwe jest uzyskanie wypłaty dodatkowych świadczeń? Przypadek poszkodowanego mężczyzny pokazuje, że dzięki wsparciu ekspertów jest to możliwe.\nDo wypadku, w którym ucierpiał Klient Votum S.A. doszło w 2001 r. Mężczyzna odniósł obrażenia ciała skutkujące niepełnosprawnością oraz niezdolnością do pracy. Bezpośrednio po zdarzeniu poszkodowany samodzielnie zgłosił szkodę do ubezpieczyciela, który w 2002 r. wypłacił na rzecz mężczyzny blisko 100.000,00 zł zadośćuczynienia.\nPoszkodowany zdecydował się skorzystać z pomocy Votum S.A. dopiero w 2017 roku, a więc 16 lat od zdarzenia. Od początku okoliczności sprawy były niejasne. Zarówno Klient, jak i jego najbliżsi nie dysponowali żadnymi dokumentami dotyczącymi wypadku i podjętych niedługo potem starań o zadośćuczynienie.\nZe względu na niejasne okoliczności sprawy eksperci Votum S.A. skoncentrowali się przede wszystkim na skompletowaniu dokumentacji niezbędnej na kolejnych etapach postępowania. Dzięki informacjom uzyskanym od byłego pracodawcy poszkodowanego mężczyzny oraz z ZUS-u eksperci Votum S.A. sprecyzowali roszczenia rentowe.\nUbezpieczyciel uznał za zasadną rentę na zwiększone potrzeby i wypłacono ją wraz z wyrównaniem w wysokości ponad 40.000,00 zł. Odmówił natomiast przyznania renty uzupełniającej, żądając skompletowania dokumentacji. Dzięki wytrwałości ekspertów Votum S.A. udało się jednak zgromadzić dokumenty, które pozwoliły na doprecyzowanie roszczeń rentowych. Ponownie wystąpiono do ubezpieczyciela z wnioskiem o ustalenie renty z tytułu utraty zdolności do pracy.\nW kwietniu 2018 r. ubezpieczyciel uznał roszczenie w całości – poszkodowanemu przyznano rentę z tytułu utraty zdolności do pracy. Wypłacono również wyrównanie w wysokości ponad 100.000,00 zł.\nWstrzymanie wypłaty renty przez ubezpieczyciela\nZe względu na specyfikę sprawy oraz sytuację mężczyzny zaproponowano mu kapitalizację renty, ale ten zdecydowanie odmówił. Dwa miesiące później ubezpieczyciel przystąpił do weryfikacji renty uzupełniającej i wstrzymał jej wypłatę.\nEksperci Votum podjęli szereg czynności, dzięki którym przywrócono płatność renty. Poszkodowany wskazał wówczas, że chciałby jednak dokonać kapitalizacji renty, tzn. otrzymać jednorazową wypłatę zamiast co miesięcznych. Ubezpieczyciel odmówił jednak kapitalizacji rent płatnych na rzecz Klienta Votum S.A.\nPodjęto rozmowy z ubezpieczycielem, mające na celu doprowadzenie do zweryfikowania przez niego oceny stanu poszkodowanego. Ostatecznie doszło do spotkania w domu mężczyzny, które doprowadziło do wyrażenia zgody na kapitalizację renty przez ubezpieczyciela. Następnie w wyniku negocjacji wypracowano ugodę na kwotę blisko 800.000,00 zł. Ubezpieczyciel złożył do Sądu wniosek o zawezwanie do próby ugodowej i oczekiwano na wyznaczenie terminu posiedzenia, a następnie podpisania ugody.\nNiestety podczas kolejnego posiedzenia pełnomocnik reprezentujący ubezpieczyciela nie zgodził się podpisać ugody, przez co posiedzenie odroczono o kolejny miesiąc. W tym czasie ponownie wysłano do poszkodowanego wymagane przez Sąd dokumenty. Podjęto również rozmowy z ubezpieczycielem w celu przekazania wszystkich niezbędnych informacji dotyczących sprawy. Ostatecznie ugoda została podpisana.\nPoszkodowany razem z wcześniejszymi wypłatami dało łączną kwotę 900.000,00 zł dopłaty do 100.000,00 zł, jakie ubezpieczyciel początkowo wypłacił na rzecz mężczyzny. Tym samym dzięki działaniom ekspertów Votum S.A. otrzymał on blisko dziesięciokrotnie wyższe świadczenie.


Fare buty zimowe dziecięce 5443201 25 niebieski | MALL.PL\nJesteś tutaj: Strona główna›Obuwie›Fare buty zimowe dziecięce 5443201 25 niebieski\nOcena: 4 1 ocen Marka: Fare Nr katalogowy: 2654117003\nDziewczęce buty zimowe od marki Fare mają w środku przyjemne futerko, które dodatkowo grzeje w chłodne dni, a elastyczna podeszwa zapewni wygodę noszenia przez cały dzień. Nawet mniejsze dzieci mogą z łatwością zakładać i zdejmować buty samodzielnie. Pełny opis\nNr katalogowy: 2654117003\nButy zimowe dziecięce 5443201\nCzeska marka FARE powstała w 1991 roku, kiedy rozpoczęła pracę dla włoskich firm obuwniczych. Z biegiem czasu współpracowała głównie z austriacką firmą, a później firma skupiła się na rozwoju i produkcji obuwia dziecięcego. Nazwa marki pochodzi od pierwszych liter słów Fantazja, Atrakcyjność, Opłacalność, Elegancja. Te słowa są dla firmy inspiracją do produkcji nowych modeli.\nŁatwe zapięcie – gumki do ściągania\nIdealne na zewnątrz, do szkoły i przedszkola


04 » Czerwiec » 2020 » Radio Jura 93,8 FM Częstochowa. Wiadomości i informacje z Częstochowy i regionu.\n4 czerwca 2020 / 12:42\n4 czerwca 2020 / 11:09\n139 nowych zakażeń wirusem, z czego aż 104 na Śląsku\nNajnowsze dane publikuje ministerstwo zdrowia. Liczba chorych w naszym województwie zbliża się do 9 tysięcy. To już ponad 1/3 przypadków w całej Polsce. Walkę z Covid-19 wygrało ponad 2 tysiące pacjentów. 225 osób ze Śląska, zmarło.


Robert Cesarski z Long Island, wpisany do policyjnego rejestru przestępca seksualny, znów aresztowany. Powrót za kraty - SE.pl\nRobert Cesarski z Long Island, wpisany do policyjnego rejestru przestępca seksualny, znów aresztowany. Powrót za kraty\nfoto: Nie ma litości dla osób choćby raz skazanych za przestępstwo na tle seksualnym. Amerykańskie prawo w materii jest bardzo surowe i konsekwentnie egzekwowane. Policja z Suffolk County aresztowała właśnie Roberta Cesarskiego (44 l.) wpisanego do rejestru policyjnego jako „sex offender”. Powodem był fakt, że mężczyzna nie poinformował o zmianie miejsca zamieszkania, do czego jest zobowiązany.\n– Kilka dni temu otrzymaliśmy informację o tym, że Cesarski, który jest notowany jako „sex offender - level 3”, czyli skazany i wpisany do rejestru za utrzymywanie kontaktów seksualnych z osobą poniżej 14. roku życia, zmienił adres bez uprzedniego poinformowania władz. Po śledztwie, które to potwierdziło, natychmiast go aresztowaliśmy – podał Edward Webber, szef policji Suffolk County.Funkcjonariusze w tym przypadku postąpili zgodnie z zasadami Parents for Megan’s Law, czyli szczegółowych wytycznych jak kontrolować osoby skazane za przestępstwa seksualne.Jak dodał Webber, mężczyzna został aresztowany w swoim nowym mieszkaniu przy 336 Hauser Ave. W Holbrook (Long Island). Nie przekazano innych detali sprawy, ani na jak długo Cesarski znów trafi za kraty...Przedstawiciel policji nie chciał także potwierdzić, czy nowe miejsce pobytu umożliwiało skazanemu kontakty z nieletnimi. –Mogę tylko powtórzyć, że prawo wskazuje jasno, iż każdy przestępca seksualny musi poinformować o zmianie adresu w ciągu dziesięciu dni – oznajmił Webber. Foto: Suffolk County Police\ntagi: aresztowany long island policyjny rejestr Powrót za kraty przestępca seksualny Robert Cesarski więzienie UDOSTĘPNIJ


BIP: II/10 z dnia 10 grudnia 2010r.\nII/10 z dnia 10 grudnia 2010r.\nodbytej 10 grudnia 2010 r.\nw godzinach od 14.00 do 15.11\nPrzewodniczący Rady Powiatu Jan Bartecki odczytał wniosek Zarządu powiatu w Mogilnie w sprawie zwołania sesji, wyjaśnił również, że podjęto decyzję o rozszerzenie porządku obrad dot. ślubowania Pani Radnej Powiatu Pani Stanisławy Łagowskiej oraz przedstawił następujący porządek obrad sesji:\n3. Ślubowanie Pani Radnej Powiatu Pani Stanisławy Łagowskiej\n4. Podjęcie uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego powiatu (Leszek Duszyński).\n5. Podjęcie uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego powiatu (Ewaryst Matczak).\n6. Deklaracje radnych do stałych komisji Rady Powiatu w Mogilnie.\nPrzewodniczący obrad odczytał tekstu roty ślubowania Radnego Powiatu, po czym Radna Stanisława Łagowska dopowiedziała „ślubuję, tak mi dopomóż Bóg”\nPodjęcie uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego powiatu (Leszek Duszyński).\nWobec braku uwag Przewodniczący Rady Jan Bartecki odczytał projekt uchwały i poddał go pod głosowanie.\nPodjęcie uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego powiatu (Ewaryst Matczak).\nRadna Stanisława Łagowska stwierdziła, że w uzasadnieniu do uchwały wkradł się w błąd, ponieważ Burmistrz Matczak został wybrany 5 grudnia br. a nie jak zapis mówi 21 listopada br.\nRada przyjęła powyższą uwagę przez aklamację.\nWięcej uwag nie było. W związku z powyższym Przewodniczący Rady Jan Bartecki odczytał projekt uchwały i poddał go pod głosowanie.\nDeklaracje radnych do stałych komisji Rady Powiatu w Mogilnie\nPrzewodniczący Rady Jan Bartecki – Rada Powiatu poprzedniej kadencji pracowała w czterech komisjach :\n1. Komisja Gospodarki i Finansów,\n2. Komisja Edukacji, Kultury i Zdrowia,\n3. Komisja Bezpieczeństwa i Infrastruktury\naby Rada mogła funkcjonować niezbędna jest deklaracja Radnych. Na kolejnej sesji po podjęciu uchwały odbędzie sie krótka przerwa, w której komisje się ukonstytuują i zaopiniują konieczne projekty uchwał.\nCzy Radni mają pytania?\nPrzewodniczący Rady Jan Bartecki – czy takie komisje państwu odpowiadają, czy należy połączyć je? Czy Radni życzą sobie przerwy?\nPrzed sesją Radny Wojciech Baran złożył pismo o powołaniu Klubu Radnych PO, Przewodniczący odczytał pismo.\nRadny Wojciech Baran zaproponował spotkanie przewodniczących klubów, na których ustalimy jakie komisje i czym mają sie zajmować.\nRadny Bartosz Nowacki – chodzi o to ile ma być komisji. Niektóre mogłyby być połączone i chcieliśmy się z tym zapoznać i przedyskutować z Przewodniczącym Rady czy propozycje są do przyjęcia.\nPrzewodniczący Rady Jan Bartecki ogłosił 15 minut przerwy.\nPrzewodniczący Rady Jan Bartecki po przerwie przedstawił stanowisko Klubu Radnych PSL i SLD. Radni proponują, aby Rada działała w czterech komisjach jak poprzednio, oraz w takim zakresie jak został przedstawiony, bez poprawek.\nRadny Wojciech Baran – proponujemy w kształcie ilościowy przedstawionym a z komisji gospodarki i finansów zakresu dotyczącego geodezji, kartografii i katastru do komisji bezpieczeństwa i infrastruktury oraz wykreślenie z tej komisji współpracy z organizacjami pozarządowymi, przeniesienie spraw dotyczących promocji powiatu do komisji edukacji kultury i zdrowia. Natomiast w komisji Bezpieczeństwa i infrastruktury proponujemy wykreślenie spraw z organizacjami pozarządowymi a powinna sie tym zajmować komisja edukacji, kultury i zdrowia.\nPrzewodniczący Rady Jan Bartecki – w związku z tym, że dziś nie będziemy podejmować decyzji, proszę o złożenie propozycji pisemnie, a procedować będziemy w tym temacie 17 grudnia.\nRadny Wojciech Baran – przekażemy na piśmie i podtrzymujemy wniosek dotyczący spotkania.\nPrzewodniczący ustalili spotkanie na wtorek godz. 10.00 w pokoju Przewodniczącego Rady Powiatu.\nNa tym porządek sesji wyczerpano. Przewodniczący obrad podziękował wszystkim za przybycie i zakończył obrady sesji Rady Powiatu o godz.15.15\nData wprowadzenia: 2010-12-28 08:17:06\nData publikacji: 2011-03-29 08:00:41\nOstatnia zmiana: 2011-03-29 08:01:28


#335 "Zaraza. Najskuteczniejsi zabójcy naszych czasów" - David Quammen\n"Nikt nie wie, dokąd powędruje kulka we flipperze. Równie dobrze za cztery dni liczba zachorowań może sięgnąć dziesiątek tysięcy. A za pół roku wuhańskie zapalenie płuc może odejść w niepamięć. Lub wręcz przeciwnie" - takie słowa Davida Quammena znajdziemy w przedmowie polskiego wydania książki "Zaraza. Najskuteczniejsi zabójcy naszych czasów". Pochodzą one z artykułu autora opublikowanego w "New York Timesie" 28 stycznia 2020 roku, a zatem na samym początku pandemii koronawirusa. Trudno było jeszcze wtedy przewidzieć, w jakim kierunku rozwinie się sytuacja. Niestety spełnił się czarny scenariusz, a domowa izolacja, dystans społeczny, praca zdalna, ograniczenia w przemieszczaniu się, kryzys gospodarczy i finansowy, lęk, depresja oraz przeciążenie służby zdrowia na stałe zagościły w naszej codzienności. Choć na przestrzeni lat ludzie zmagali się z wieloma zagrożeniami - wystarczy wspomnieć choćby ebolę, HIV, wirus Zika, grypę hiszpankę, SARS czy MERS - żadne z nich nie sparaliżowało współczesnego świata w tak dużym stopniu jak COVID-19. I chyba wydaje się, że straciliśmy nieco czujność. Tymczasem koronawirus przypomniał nam, że globalna pandemia to nie wizja science-fiction, a realne niebezpieczeństwo.\n"Zaraza" to publikacja, która po raz pierwszy została wydana w USA w 2012 roku. Jej autor, David Quammen, jest amerykańskim pisarzem specjalizującym się w literaturze naukowej i przyrodniczej. W marcu jego książka trafiła na księgarskie półki w polskim przekładzie Rafała Śmietany nakładem Wydawnictwa Znak. I choć przyznam szczerze, że wszelkie tematy dotyczące pandemii ostatnio bardzo mnie męczą, to cieszę się, że otrzymałam propozycję zrecenzowania tej publikacji - okazała się fascynującym reportażem naukowym, który mimo sporych gabarytów (niemal 640 stron) czyta się z dużym zainteresowaniem. Od dżungli w Gabonie przez miejskie dachy w Bangladeszu, wybiegi dla koni na przedmieściach Brisbane i lasy w amerykańskim Connecticut aż po laboratorium w Kinszasie i hotelowe korytarze w Hongkongu - David Quammen podąża śladem śmiercionośnych wirusów odzwierzęcych tzw. zoonoz, które potrafią przełamywać bariery międzygatunkowe - przenosić się ze zwierzęcia na człowieka, infekować go i mutować, doprowadzając nawet do wybuchu epidemii. Każdy rozdział to inny patogen (i choroba, którą wywołuje), m.in. wirus Nipah i Hendra, Ebola, SARS, gorączka krwotoczna Marburg, HIV, ale też malaria i borelioza. Autor omawia ich początek, a zatem miejsce i sposób pojawienia się, opisuje pacjentów zero i pierwsze medyczne przypadki oraz prace, które miały na celu zidentyfikowanie patogenu. Wyjaśnia też, co wpływa na transmisję wirusa i przebieg epidemii.\nDlaczego niektóre choroby przychodzą i odchodzą, a inne wywołują epidemię? Czy można to przewidzieć? Gdzie po raz pierwszy pojawił się wirus HIV? Które zwierzęta są rezerwuarami śmiercionośnych patogenów? Jak wygląda praca w laboratoriach o najwyższym stopniu bezpieczeństwa biologicznego? Jak szybko potrafią zmieniać się wirusy?\nReportaż Quammena to kawałek rzetelnej wiedzy zaprezentowanej w przystępny sposób w iście detektywistycznym stylu (co z łatwością udziela się czytelnikowi). Jednocześnie widać wyraźnie, że celem książki jest wzbudzenie większego zrozumienia i świadomego zainteresowania tematyką chorób odzwierzęcych, zwłaszcza tych o pandemicznym potencjale. Autor nie podąża drogą sensacji, a sama publikacja jest rzeczowa i wyważona, z dużą dawką życiowego realizmu i w oparciu o wiedzę i doświadczenie. "Zaraza" to opowieść o przeszłości i teraźniejszości, ale w pewnym stopniu również prognoza przyszłości. Argumenty Quammena dotyczące m.in. zagrożeń wynikających z przeludnienia i degradacji środowiska naturalnego brzmią przekonująco i pozwalają spojrzeć na kwestie wirusów w szerszym kontekście. "Zaraza" to również interesująca podróż po świecie - autor tropi nietoperze, goryle i makaki, przemierza dżunglę, zagląda do jaskiń, ale też do laboratoriów, w których prowadzone są badania nad najbardziej śmiercionośnymi wirusami. Ten aspekt książki, podobnie zresztą jak konkretne przypadki medyczne oraz przytoczone opinie ekspertów, okazał się dla mnie wyjątkowo ciekawy. Autor nie zasypuje czytelnika faktami i naukową terminologią, a wybierając to, co istotne, tworzy inteligentną, przemyślaną, a momentami nawet humorystyczną opowieść o świecie, w którym krzyżują się ścieżki człowieka i zwierząt. Dowiedziałam się naprawdę wiele - to bez wątpienia najlepsza i najbardziej pouczająca książka o wirusach i chorobach odzwierzęcych, jaką miałam okazję czytać (i tak bardzo aktualna). David Quammen zgromadził pasjonujący materiał i zaprezentował go w doskonałym stylu. Serdecznie polecam. "Zaraza" to świetna publikacja dla miłośników literatury faktu i każdej ciekawej świata osoby. Warto przeczytać i wiedzieć więcej.\nTytuł oryginalny: Spillover: Animal Infections and the Next Human Pandemic\nUwierzycie, że na horyzoncie widać już kwiecień? Dawno z takim utęsknieniem nie czekałam na wiosnę, ciepło i słońce :) Po rewelacyjnym marcu, który dosłownie zasypał mnie nowościami, czas na kwietniowe zapowiedzi wydawnicze. Jesteście ciekawi, jakie książki tym razem trafią na księgarskie półki? Jeśli tak, zapraszam was na subiektywny przegląd - wybrałam te, które najbardziej zwróciły moją uwagę (o części z nich będę miała przyjemność opowiedzieć wam tutaj, na blogu).\n"Dziewczyna, kobieta, inna" - Bernardine Evaristo, przekład Aga Zano, Wydawnictwo Poznańskie, premiera 14 kwietnia.\n"Zwyciężczyni Nagrody Bookera w 2019 roku. Książka dekady wg „Sunday Times” i „Guardiana”, Książka roku m.in. wg „Time’a”, „Washington Post”, „New Yorkera” i „Kirkus Reviews”. Znajdziecie tutaj Wielką Brytanię, o jakiej jeszcze nie czytaliście. Od Newcastle do Cornwall, od narodzin wieku dwudziestego do pierwszych dekad wieku dwudziestego pierwszego. Oto dwanaście postaci i ich podróż przez życie. Każda z nich czegoś szuka – kogoś bliskiego, celu w życiu, przynależności, domu, kochanki, matki, utraconego ojca, czy choćby odrobiny nadziei. Przede wszystkim zaś jest to oszałamiająca, pulsująca życiem powieść o kobietach. O ich sile, słabościach, bolączkach, powodach do szczęścia, pragnieniach i miłości. Opowiada o artystkach, bankierkach, nauczycielkach, sprzątaczkach, gospodyniach domowych – w różnym wieku i na różnych etapach życia. To książka, o której powinno być głośno. I będzie" (źródło: opis wydawcy)\n"Wiosna" - Ali Smith, przekład Jerzy Kozłowski, Wydawnictwo WAB, premiera 14 kwietnia.\n"W Wiośnie głos Ali Smith przesycony jest nadzieją. Trzecia, po świetnej Zimie i rewelacyjnej Jesieni, część głośnego cyklu Pory roku to pełna uroku opowieść o związkach międzyludzkich i nadziei na lepsze jutro. Co łączy Katherine Mansfield, Charliego Chaplina, Shakespeare’a, Rilkego, Beethovena, brexit, współczesność, przeszłość, północ, południe, wschód, zachód, mężczyznę opłakującego dawne czasy, kobietę uwięzioną w czasach obecnych? Wiosna. Wielka łączniczka. Zwracając uwagę na migrację opowieści w czasie i nawiązując do motywów z Peryklesa, jednej z najbardziej opornych i zwariowanych sztuk Shakespeare’a, Ali Smith snuje nieprawdopodobną opowieść o nieprawdopodobnych czasach. W dobie murów i zamknięcia Smith otwiera drzwi. Czasy, w których żyjemy, zmieniają swoją naturę. Czy zmienią też naturę opowieści? Nadzieja umiera ostatnia" (źródło: opis wydawcy)\n"Zemsta. Zapomniane powstania w obozach zagłady" - Michał Wójcik, Wydawnictwo Poznańskie, premiera 14 kwietnia.\n"W czasie II wojny światowej funkcjonowało na ziemiach polskich kilka obozów zagłady, których jedynym celem było wymordowanie ludności żydowskiej. Do dziś pokutuje przekonanie, że Żydzi się nie bronili, „szli jak barany na rzeź”. Tymczasem żydowski opór to mało znana karta tej wojny. We wszystkich tych obozach istniała konspiracja, która doprowadziła do zbrojnych wystąpień i buntów. Dzięki heroicznej postawie więźniów, walczących z minimalną ilością broni, często na noże i gołe pięści, dwa z nich uwieńczone zostały spektakularnym sukcesem. Również za sprawą kobiet – żydowskich bohaterek. Dzięki wnikliwym badaniom Michał Wójcik, autor nagradzanej i bardzo dobrze ocenianej „Treblinki’43”, przedstawia w swoim intrygującym stylu te mało znane fakty. Niemniej interesujące są wątki poświęcone rotmistrzowi Witoldowi Pileckiemu oraz kontrowersyjna kwestia pomocy Żydom ze strony AK i struktur państwa podziemnego" (źródło: opis wydawcy)\n"I love Korea. K-pop, kimchi i cała reszta" - Daniel Tudor, przekład Ryszard Oślizło, Wydawnictwo Mova, premiera 14 kwietnia.\n"Odkryj świat k-popu, taekwondo, Gangnam Style i kimchi! Wyrusz w podróż po zaułkach Seulu i zakamarkach koreańskich trendów. Poznaj tętniący energią przewodnik kulturowy, który porwał serca czytelników na całym świecie. Daniel Tudor, brytyjski dziennikarz, pisarz i przedsiębiorca od kilku lat mieszkający w Korei, jako samozwańczy geek wnikliwie przygląda się kulturze koreańskiej w przeróżnych jej odsłonach. Błyskotliwie i dowcipnie omawia niesamowite koreańskie trendy, które podbijają internet, i zdradza ich genezę, wszystko ilustrując znakomitymi zdjęciami. Przytacza rozmaite ciekawostki, zwraca uwagę na wyznaczniki koreańskiej kultury – od buddyzmu po sztukę tradycyjną i taekwondo. Opowiada o specyfice relacji interpersonalnych, charakterystycznych symbolach i zwyczajach, a także oczywiście o gwiazdach popkultury. Jako dodatkową atrakcję oferuje miniprzewodnik po swoich ulubionych atrakcjach w Seulu. „Geek w kraju k-popu” to znakomita propozycja dla tych, którzy kochają Koreę całym sercem, tych, którzy chcieliby dowiedzieć o niej trochę więcej, oraz dla tych, którzy dopiero mają zamiar poznać fenomen koreańskiej fali, która podbija cały świat" (źródło: opis wydawcy)\n"Frida Kahlo i kolory życia" - Caroline Bernard, przekład Emilia Skowrońska, Wydawnictwo Znak Horyzont, premiera 14 kwietnia.\n"Odważna, silna, zdecydowana. Kobieta, która stała się ikoną. Meksyk, 1925 rok. Frida marzy o karierze lekarza, jednak straszny wypadek niweczy jej plany. Przykuta do łóżka przegląda kolorowe albumy i uczy się malować, tworząc pierwsze autoportrety. Traci pełną sprawność, ale odnajduje prawdziwą pasję – sztukę. Zachęcona przez ojca pokazuje swoje obrazy słynnemu malarzowi Diego Riverze. Dziewczyna zakochuje się w nim do szaleństwa, nie bacząc na dzielącą ich różnicę wieku, ani jego reputację kobieciarza. Diego nie tylko pokazuje jej niezwykły świat artystycznej bohemy, ale również przynosi jej cierpienie. Motywuje ją i popycha do działania, a jednocześnie rani licznymi zdradami. Malarka nie potrafi żyć z nim, nie potrafi żyć bez niego. Wie, że nic nie jest wieczne, dlatego rzuca się w wir życia i sztuki. Oczarowuje paryskich surrealistów i słynnego Picassa, rozkochuje w sobie Trockiego. Frida żyje na własnych zasadach, wbrew oczekiwaniom społecznym i stereotypom. Idzie swoją drogą. Jednak dojdzie nią do miejsca, w którym będzie musiała zakwestionować wszystko, w co dotychczas wierzyła" (źródło: opis wydawcy)\n"Dwór rusałek" - Dorota Gąsiorowska, Wydawnictwo Znak, premiera 14 kwietnia.\n"Stary dwór nad jeziorem i tajemnica, którą rozwikłać może jedynie ktoś o wyjątkowo wrażliwym sercu… Olga zawsze czuła, że nie pasuje do coraz szybciej pędzącego świata. Cicha i nieśmiała, nie oczekuje od życia zbyt wiele. Prowadzi księgarenkę w samym sercu Wilna i marzy o wspólnym życiu z ukochanym. Jednak przebiegły los ma wobec niej inne plany. Olga niemal z dnia na dzień traci wszystko: księgarnię, w którą włożyła całe serce, i mężczyznę, który jak się okazuje, od dłuższego czasu ją oszukiwał. Zupełnie zagubiona, przypadkiem trafia do dworu na Podlasiu, położonego nad przepięknym jeziorem. I kiedy już wydaje się, że odnalazła bezpieczną przystań, dziewczyna wpada na trop tragedii sprzed lat. W dodatku zbliża się rusałczy tydzień, a wraz z nim śmiertelne niebezpieczeństwo. Znad jeziora tymczasem coraz częściej dobiega tajemniczy śpiew… Czy Oldze uda się uniknąć losu kobiet, które wcześniej mieszkały we dworze? Czy pozna smak prawdziwej miłości, nie płacąc za to najwyższej ceny? Dwór rusałek to druga część trylogii „Dni mocy”. Każdy tom opowiada o szczególnym czasie w słowiańskim kalendarzu" (źródło: opis wydawcy)\n"Szczęście na czterech łapkach" - Agata Przybyłek, Agnieszka Lis, Anna Kasiuk, Joanna Szarańska, Karolina Wilczyńska, Klaudia Bianek, Lidia Liszewska, Robert Kornacki, Natalia Sońska, Sylwia Trojanowska, Wydawnictwo Czwarta Strona, premiera 14 kwietnia.\n"Poznaj niezwykłe opowiadania o zwierzętach, które dostały kolejną szansę na szczęście. Mała Karmelka, urocza Ella i żywiołowy Skiper z nadzieją spoglądają przez kratki kojców na wolontariuszy odwiedzających schronisko. Ciepłe posłanie, pełna miska i miłość człowieka to ich największe marzenia. Tak niewiele trzeba, aby je spełnić! Autorzy najlepszych powieści obyczajowych podarowali podopiecznym schroniska w Przyborówku historie pełne ciepła i nadziei. Dziewięć opowiadań, w których czworonożni bohaterowie znajdują upragniony dom, tęsknią, zakochują się, a niekiedy nawet ratują życie! W rzeczywistości wielu z nich wciąż jeszcze czeka na swoją szansę. Może to właśnie Ty pomożesz im odzyskać wiarę w lepsze jutro? Część dochodu ze sprzedaży antologii zostanie przekazana na rzecz Fundacji Przytuliska u Wandy" (źródło: opis wydawcy)\n"Bibliotekarka z Saint-Malo" - Mario Escobar, przekład Patrycja Zarawska, Wydawnictwo Kobiece, premiera 14 kwietnia.\n"Taki list mógł napisać tylko ktoś, kto kocha książki miłością bez granic. Jocelyn Ferrec, bibliotekarka i pasjonatka literatury, boryka się z samotnością po tym, jak jej ukochany mąż Antoine wyruszył na front. Nie mija wiele czasu, kiedy kobieta staje w obliczu kolejnego dramatu. Latem 1940 roku do Saint-Malo wkraczają wojska niemieckie, a ich brutalne prześladowania mają dotyczyć także biblioteki, w której pracuje Jocelyn. Niemiecki kapitan Hermann von Choltiz otrzymuje odgórny nakaz zniszczenia wszelkich wywrotowych książek w Saint-Malo. Utrudnia to fakt, że jest ON wielkim miłośnikiem literatury ze słabością do wspaniałej bibliotecznej kolekcji Jocelyn. Między tą dwójką nawiązuje się zupełnie nierealna przyjaźń. Książki ich łączą, jednak wojna dzieli. Swoje przeżycia Jocelyn opisuje w liście do słynnego pisarza Marcela Zoli, którego książki zajmują szczególne miejsce w jej sercu i księgozbiorze. Rozpoczyna przepiękną korespondencję o przepełnionym tragicznym szaleństwem świecie, w którym zmuszona jest żyć, ale w którym miłość jest w stanie pokonać nawet wojnę" (źródło: opis wydawcy)\n"Terapeutka" - B.A. Paris, przekład Maria Gębicka-Frąc, Wydawnictwo Albatros, premiera 14 kwietnia.\n"Na tym osiedlu wszystko jest doskonałe. Nawet zbrodnia… Alice i Leo wprowadzają się do świeżo wyremontowanego domu na ekskluzywnym zamkniętym osiedlu. Właśnie spełnia się ich marzenie. Ale pozory mogą mylić. Wkrótce Alice zaczyna poznawać sąsiadów i odkrywa przerażający sekret domu, w którym zamieszkała. Co więcej, odczuwa coraz silniejszą więź z Niną, terapeutką, do której wcześniej ten dom należał. Tragiczne wydarzenia sprzed lat stają się obsesją Alice. Tym bardziej że gdy tylko z kimkolwiek porusza ten temat, wszyscy nabierają wody w usta. Mieszkańcy ekskluzywnego osiedla pilnie strzegą swoich sekretów. I nie są tak doskonali, jak się na pozór wydaje…" (źródło: opis wydawcy)\n"Bruksela. Zwierzęcość w mieście" - Grażyna Plebanek, Wydawnictwo Wielka Litera, premiera 14 kwietnia.\n"Nowa the capital of Europe. Zadeptywana przez urzędników Parlamentu Europejskiego, zamieszkiwana przez stare, bardzo bogate rodziny rentierów, ale też krzycząca współczesną sztuką uliczną i oszałamiająco różnorodna jak Wieża Babel. Bruksela – a dobrze ją znam, od lat się przyjaźnimy – to miasto kobiet i psów, sikających dzieci i lwów, ptaków i drzew. Pal sześć zabytki. Grażyna Plebanek – czujna obserwatorka, ostra w swoich sądach, czasem szorstka, a czasem zaskakująco czuła – pokazuje, w jaki sposób brak zakorzenienia i bycie obcą przekłada się na spostrzegawczość i kulturową wolność. Jako emigrantka od wielu lat mieszkająca w Brukseli radzi: podczas zwiedzania tego miasta unikajcie oczywistych atrakcji turystycznych, nie wsiadajcie do autobusów, które obwiozą was po najważniejszych zabytkach. Zamiast tego zdajcie się na instynkt: weźcie głęboki oddech i pójdźcie za własnym nosem. Tropcie, szukajcie, zagubcie się i znajdźcie. Wypatrujcie tego, co nieoczywiste, dzięki czemu zbacza się z trasy. Wykreślajcie własne mapy. Bądźcie jak Zinneke – beztrosko łobuzerski i odważny kundel, który zna tu wszystkie uliczki.Bruksela. Zwierzęcość w mieście to subiektywny przewodnik po miejscach, których nie znajdziecie na liście najpopularniejszych europejskich zabytków. To próby poszukiwania dzikości tuż obok centrum europejskiej praworządności. W mieście, w którym można zmyć makijaż, zdjąć wymyślne ciuchy i buty na obcasie. Gdzie można grzebać do woli w starych antykwariatach i odnajdywać w nich skarby" (źródło: opis wydawcy)\nA na koniec kwietniowy numer miesięcznika "Znak" - „Świat prosi o ratunek” - premiera 31 marca.\n"Nie da się naprawić świata, robiąc to tylko dla dzieci i młodzieży. I nie da się go naprawiać, dbając tylko o klimat - mówi w najnowszym „Znaku” Magdalena Budziszewska. Jak pokazał raport opublikowany w „Nature Climate Change”, po porozumieniach paryskich roczna emisja CO₂ do atmosfery zamiast spadać – wzrastała. Tymczasem na osiągnięcie neutralności klimatycznej mamy coraz mniej czasu. Naukowcy z McGill University przekonują, że wzrost średniej globalnej temperatury może przekroczyć punkt krytyczny (1,5ºC) nie – jak dotąd sądzono – w połowie wieku, ale już w latach 2027–2042. Mimo destrukcyjnych skutków działalności człowieka wciąż obserwujemy zjawiska przywracające nadzieję, budzące podziw i rozkosz bycia z naturą. Nieprzerwanie mamy co i dla kogo ratować. David Attenborough w książce Życie na Ziemi pisze, że: „W naszych rękach leży teraz nie tylko nasza własna przyszłość, ale także przyszłość wszystkich innych istot, z którymi dzielimy tę planetę”. Co robić, by zatrzymać katastrofę? Które rozwiązania są najskuteczniejsze? Jak kształtować swoje relacje z naturą? W jaki sposób rozmawiać z dziećmi o przyszłości? Odpowiadają: January Weiner, Marcin Popkiewicz, Karol Trammer, Magdalena Assanowicz, Marta Dymek, Magdalena Budziszewska i Urszula Zajączkowska. Ponadto w numerze:\n🔹Wojna o Tadż Mahal. Hinduski nacjonalizm kontra muzułmanie z Indii\n🔹Aby Warburg. Jak opowiedzieć historię Zachodu w obrazach?\n🔹„Położnik wyjął ze mnie kamień” – proza Aleksandry Zielińskiej\n🔹Książki na uchodźstwie. Powojenne losy niemieckich zbiorów w Polsce\n🔹Felietony Olgi Gitkiewicz, Filipa Springera i Janusza Poniewierskiego" (źródło: opis wydawcy)\nW ciepły wiosenny dzień 25 marca 1975 roku dwunastoletnia Sheila Lyon i jej dziesięcioletnia siostra Kate wybrały się do centrum handlowego Wheaton Plaza. I nigdy nie wróciły już do domu. Ich zaginięcie wywołało medialną burzę nie tylko w Waszyngtonie, ale w całym kraju - wszystkie gazety i stacje telewizyjne relacjonowały poszukiwania. Ludzie zasypywali policję informacjami, ale żadna z nich nie okazała się pomocna. Nieznany nikomu "mężczyzna z magnetofonem", który rzekomo wywabił siostry z centrum handlowego i był przedstawiany jako główny podejrzany, przepadł bez wieści, podobnie jak Sheila i Kate. Śledztwo utknęło w martwym punkcie, a zdarzenie uznano za niewyjaśnione. Przełom nastąpił trzydzieści osiem lat później - niestandardowe metody oraz wytrwałość i dociekliwość zespołu śledczych pozwoliły znaleźć rozwiązanie tej kryminalnej zagadki. Kto uprowadził siostry Lyon? Jaki spotkał je los?\n"Zaginięcie Sheili i Kate Lyon od lat domagało się sprawiedliwości. To nie była wyłącznie kryminalna zagadka, ale też lokalna trauma. Napełniające nas największym przerażeniem zbrodnie to te, do których dochodzi, gdy wszyscy czujemy się bezpieczni i szczęśliwi. Porwanie sióstr Lyon stanowiło cios w samo serce lokalnej społeczności, było wstrząsem dla każdego, kto kochał swoje dziecko lub pamiętał, jak sam był dzieckiem. Śledztwo to było niczym kamyk w bucie dla całego Wydziału Policji hrabstwa Montgomery. Kolejne pokolenia policjantów przychodziły i odchodziły, i wielu próbowało rozwikłać tę zagadkę" - tak o sprawie zaginięcia sióstr Lyon pisze Mark Bowden, amerykański dziennikarz, autor bestsellerowych książek "Polowanie na Escobara", "Hue 1968" i "Helikopter w ogniu". "Ostatni trop" to wnikliwy i poruszający reportaż z gatunku true crime, w którym Bowden odsłania kulisy trwającego niemal czterdzieści lat śledztwa w sprawie zaginięcia sióstr Lyon - bada, w jaki sposób policjanci i detektywi hrabstwa Montgomery doprowadzili do rozwikłania jednej z największych kryminalnych zagadek Ameryki. Publikacja ma dość interesującą formę, ponieważ zbudowana jest wokół najważniejszego aspektu śledztwa - przesłuchań podejrzanego. Tytułowy ostatni trop doprowadził śledczych na więzienne korytarze zakładu karnego w stanie Delaware, gdzie wyrok za napaść na tle seksualnym odsiadywał Lloyd Welch. Uznano, że mężczyzna, jako świadek porwania sióstr Lyon, może dostarczyć policji nowych informacji. Książka pokazuje, w jaki sposób członkowie zespołu dochodzeniowego (Chris Homrock, Dave Davis i Katie Leggett) podczas powtarzanych miesiącami długich godzin przesłuchań dotarli w końcu do prawdy. Przewracając kolejne strony, widzimy, jak Welch miota się, kłamie, konfabuluje i nieustannie zmienia swoje zeznania. Jednocześnie obserwujemy godną podziwu wytrwałość i zaangażowanie śledczych, którzy w gąszczu bzdur i półprawd próbują poskładać elementy układanki w całość, wydobywając potrzebne informacje z podejrzanego kawałek po kawałku. Bowden na podstawie transkrypcji z przesłuchań stworzył wyjątkowo wnikliwą i wyczerpującą rekonstrukcję. Warto też wspomnieć, że choć to właśnie zeznania Welcha stanowią główną oś publikacji, narracja została również wzbogacona o szerszy kontekst, m.in. opisy działań policji w terenie, informacje pozyskane z rozmów z rodzicami sióstr i członkami rodziny podejrzanego oraz trafne spostrzeżenia autora (sprawa nie dawała Bowdenowi spokoju od chwili, gdy w 1975 roku jako młody dziennikarz napisał artykuł o zaginięciu Sheili i Kate).\nJak skłonić kompulsywnego kłamcę do mówienia prawdy...\nNiezwykle rzadko sięgam po literaturę kryminalną. Chyba po prostu zbyt trudno udźwignąć mi emocjonalny ciężar takich historii i skonfrontować się z najmroczniejszą stroną życia (i ludzkiego zachowania). Sprawa jeszcze bardziej komplikuje się w przypadku książek typu true crime. Świadomość, że to, o czym czytamy wydarzyło się naprawdę, porusza znacznie bardziej niż fikcja literacka. Dlaczego więc zdecydowałam się na "Ostatni trop"? Cóż, w końcu to Mark Bowden, autor słynnego "Helikoptera w ogniu" - obok takich książek nie przechodzi się obojętnie. Ale mówiąc poważnie - bez wątpienia było warto. Zupełnie zaskoczył mnie trop, którym podążył autor. Osią tej publikacji są zeznania Lloyda Welcha - godziny wyczerpujących rozmów, maglowania, prób przechytrzenia jednej i drugiej strony, powtarzania wątków. Książka daje czytelnikom intymny wgląd w najciemniejsze zakamarki ludzkiego umysłu i zachowania - stanowi interesujące studium z zakresu psychologii kryminalnej. Choć zapisy przesłuchań mogą w pewnym momencie wystawić cierpliwość czytelnika na próbę (tym bardziej podziwiam śledczych, którzy musieli brać w tym czynny udział), warto - całość układa się w poruszającą historię policyjnej wytrwałości w drodze do odkrycia prawdy. Książka Bowdena bardzo dobrze pokazuje, jak żmudnym i wyczerpującym procesem może być śledztwo oraz jak za czymś z pozoru prostym lub nieistotnym może kryć się coś dużo bardziej skomplikowanego. Jak odkrycie jednego, wydaje się zupełnie niepasującego elementu pociąga za sobą niczym domino szereg kolejnych odkryć. Godziny spędzone w pokoju przesłuchań nie przypominają scen, które znamy z filmów - Bowden rzuca światło na prawdziwą pracę, która toczy się za zamkniętymi drzwiami i nie brakuje w niej momentów frustracji, rozczarowania, złości oraz wątpliwości moralnych. Czytając książkę niejednokrotnie byłam pod wrażeniem umiejętności śledczych. Choć podczas przesłuchań nie udało im się uniknąć błędów, często musieli improwizować i działać intuicyjnie, ostatecznie wykonali kawał imponującej pracy. To niesamowite, jak wiele energii poświęcili sprawie, która utknęła w martwym punkcie niemal 40 lat temu oraz jak istotnym etapem śledztwa może być przesłuchanie świadków i podejrzanych.\nO krok bliżej prawdy...\nCzytanie książki Marka Bowdena było dla mnie trudne emocjonalnie i momentami wstrząsające za sprawą podejmowanej tematyki, ale też interesujące z uwagi na możliwość zajrzenia za policyjne kulisy i poznania przebiegu kryminalnego śledztwa, które przez tak długi czas oddalało i zbliżało się do prawdy. "Ostatni trop" to ważna publikacja - świadectwo wysiłku włożonego w rozwiązanie zagadki, ukaranie sprawcy i przywrócenie sprawiedliwości (na tyle, na ile jest to w ogóle możliwe). Pozostawia czytelnika z wieloma pytaniami - na niektóre z nich nie ma odpowiedzi - oraz pokazuje, że mimo wielu nowych metod i technik, nadal to człowiek może być najważniejszym ogniwem w dążeniu do prawdy.\n"Ostatni trop" to świetnie napisany, rzetelny i wnikliwy reportaż - dobra propozycja czytelnicza dla miłośników true crime, osób interesujących się tematyką przestępstw i policyjnych dochodzeń (śledztwem, przesłuchaniami, profilowaniem zachowań czy psychologią kryminalną), a także fanów literatury faktu i tych, którzy chcieliby poznać kulisy jednej z najtrudniejszych zagadek kryminalnych USA. Warto przeczytać.\nTytuł oryginalny: Last Stone. A Masterpiece of Criminal Interrogation\n"Jego życie było pasmem walk, porażek, zdrady i okrucieństwa. Mało kogo wiek XX wychłostał tak jak Antoniego Mokrzyckiego. Był już zmęczony, przez całe to życie tęsknił jednak za jednym człowiekiem. Tak bowiem jest nam dana miłość: raz tylko. Niektórzy ją przegapiają i potem już nigdy nie potrafią jej odnaleźć"\n"Kurier z Tivoli" Wojciecha Dutki to trzecia i ostatnia część serii opowiadającej o losach Antoniego Mokrzyckiego, polskiego hrabiego, agenta wywiadu i dyplomaty - idealna propozycja dla miłośników historii oraz wątków sensacyjnych. Przyznam, że bardzo ucieszyła mnie propozycja zrecenzowania kontynuacji losów Mokrzyckiego, tym bardziej że akcja tej książki rozgrywa się w burzliwych latach drugiej wojny światowej oraz w czasach powojennych. Właściwie, choć często sięgam po literaturę historyczną, nigdy jeszcze nie czytałam powieści historycznej utrzymanej w sensacyjno-szpiegowskim klimacie. "Kurier z Tivoli" to książka całkiem sporych rozmiarów (ok. 510 stron) i akurat wcale mnie to nie dziwi - autor stworzył opowieść z rozmachem i dbałością o historyczne oraz polityczno-społeczne detale. Czytelnik wraz z głównym bohaterem zostaje wrzucony w samo centrum burzliwych i dramatycznych wydarzeń oraz wojennej gorączki ogarniającej świat. "Kurier z Tivoli" to zawrotny bieg przez trudne czasy i lekcja historii zaprezentowana w ciekawy, sensacyjny sposób.\n"Powstanie warszawskie, koniec wojny i walka z komunistami. A w tym wszystkim nadzieja na nowe życie..."\nAntoni Mokrzycki to trochę taki polski James Bond :) W nowej książce otrzymuje kolejne ważne i niebezpieczne zadanie - zostaje wysłany przez generała Władysława Andersa i amerykański wywiad do okupowanej Polski, by powstrzymać powstanie przeciwko Niemcom i walczyć z Sowietami. Dokąd zaprowadzi go los?\nKreśląc tutaj zarys fabuły, nie chciałam zdradzić wam zbyt wiele. "Kurier z Tivoli" to książka, w której naprawdę sporo się dzieje. Akcja obejmuje zaledwie cztery lata, od stycznia 1944 do marca 1947, a i tak dostarcza nam ogromnej porcji wydarzeń, miejsc i postaci. Wojciech Dutka umiejętnie łączy fikcję literacką z prawdziwymi kartami historii, a całość wypada bardzo naturalnie. "Kurier z Tivoli" to rewia znanych historycznych nazwisk i pojęć - powstanie warszawskie, Władysław Anders, bitwa o Monte Cassino, obozy koncentracyjne, Lebensborn, pogrom kielecki, Antoni Chruściel "Monter", Jarosław Iwaszkiewicz, Krzysztof Kamil Baczyński... W książce ukazane zostały dwa zbrodnicze systemy reprezentowane przez Hitlera oraz Stalina, ze szczególnym zwróceniem uwagi na aparaty terroru i okrutną ideologię. Z całą pewnością Wojciech Dutka podszedł do tematu z rozmachem i muszę przyznać, że tło historyczne zrobiło na mnie bardzo dobre wrażenie. Autor nie unika trudnych, czasami brutalnych i krwawych momentów. Fabuła pędzi i wzbija w powietrze tumany literackiego kurzu. Zdecydowanie na pierwszy plan wysuwa się wątek sensacyjny i to on dominuje w powieści. W książce znajdziemy walkę wywiadów, atmosferę napięcia i niepewności, polityczne zagrywki, nieoczekiwane zdrady i godne podziwu przejawy lojalności. Autorowi udało się w ciekawy i przekonujący sposób przedstawić wpływ wojny na bohaterów powieści. Antoni Mokrzycki i jego rodzina zostają poddani ciężkiej próbie. Pobyt w obozie koncentracyjnym odciska na Monice piętno i zmusza ją do dramatycznej walki o przetrwanie. Pod wpływem trudnych doświadczeń i wojennych okrucieństw Mokrzycki zaczyna przeżywać wątpliwości natury moralnej oraz dostrzegać w innych ludziach różne odcienie szarości. Wojna obnaża ich dobre i złe strony. Liczne rozczarowania sprawiają, że Antoni momentami traci złudzenia, wiarę i nadzieję. Ale co ważne, nie poddaje się i konsekwentnie wypełnia powierzone mu zadania. "Kurier z Tivoli" doskonale pokazuje, w jak trudnym położeniu znaleźli się ludzie podczas wojny. Musieli podejmować decyzje, których konsekwencje bywały tragiczne w skutkach. I żyli w ciągłym zagrożeniu oraz niepewności. Również dla wielu lata powojenne okazały się rozczarowaniem - nie przyniosły oczekiwanego spokoju. Sądzę, że powieść Wojciecha Dutki dobrze oddaje charakter tamtych czasów (przynajmniej na tyle, na ile jest to możliwe biorąc pod uwagę sensacyjny klimat opowieści). Antoni Mokrzycki przemierzył spory kawałek świata, doświadczył wielu dobrych i złych momentów. "Kurier z Tivoli" to idealne zamknięcie tej książkowej serii.\n"A teraz dzień krótki i ciemność wokół. Noc idzie szybko, cień połyka ulice"\n"Kurier z Tivoli" to trzymająca w napięciu mieszanka wątków historycznych oraz sensacyjno-szpiegowskich. Wojciech Dutka stworzył opowieść o skomplikowanych wojennych losach, silnym pragnieniu przetrwania, politycznych zawirowaniach, miłości i zdradzie oraz odwadze i tchórzostwie. O złudnych nadziejach, bolesnych wspomnieniach, destrukcyjnym wpływie wojny i nowych początkach. O ludziach poddanych ekstremalnym próbom charakteru, moralności i człowieczeństwa. "Kurier z Tivoli" bez wątpienia spełnił moje oczekiwania, szczególnie w kwestii historycznego tła oraz dobrze poprowadzonej fabuły. Przeczytałam jednym tchem i z niesłabnącym zainteresowaniem. Książka Wojciecha Dutki to prawdziwa literacka uczta i gratka dla miłośników historii. Serdecznie polecam.\n#332 "Dałeś mi siłę" - Karolina Wilczyńska /przedpremierowo/\nNasze życie jest jak mozaika dobrych i złych momentów. Spoglądamy w przyszłość z nadzieją, ale los bywa przewrotny. Często wystarczy tylko jedna chwila, by wszystko stracić. Wiadomość o poważnej chorobie sprawia, że czas zatrzymuje się dla nas w miejscu. Zwykle dopiero w obliczu trudnych doświadczeń, gdy musimy stoczyć walkę o zdrowie i życie, zaczynamy dostrzegać, co tak naprawdę jest ważne. Bo jak twierdzi Joanna, jedna z bohaterek nowej książki Karoliny Wilczyńskiej, "czasami trzeba przejść przez to, co najgorsze, by osiągnąć to, co najlepsze". Jak bardzo zmieniają nas bolesne doświadczenia? Jak znaleźć w sobie siłę - nie poddać się w najtrudniejszym momencie?\n"Dałeś mi siłę" to druga część cyklu "Ja, kobieta" - wyjątkowej serii książek opartych na autentycznych ludzkich losach. Karolina Wilczyńska postanowiła oddać głos prawdziwym kobietom i podzielić się z nami ich poruszającymi historiami. Bohaterki książkowego cyklu żyją wśród nas i, choć same wcale tego nie dostrzegają, wyróżniają się niezwykłą wewnętrzną siłą. Ich historie to autentyczny i szczery głos, który trafia prosto do serca - opowieści o trudach życia, zmaganiu się z przeciwnościami, lęku i cierpieniu, ale też o niesłabnącej woli walki, nadziei, sile miłości i rodzinnego wsparcia oraz chwilach szczęścia i wdzięczności.\nDwie kobiety z różnym bagażem doświadczeń i jeden obraz, który krzyżuje ich ścieżki\nGdy Joanna prosi napotkaną w parku malarkę o portret zmarłego przed laty ojca, nie spodziewa się, że sama zostanie modelką. Jest dojrzałą i silną kobietą, która nie boi się otwarcie opowiedzieć Klarze o swoich przejściach, by dzięki temu jej portret był pełny, prawdziwy. Klara, malując i dobierając barwy, słucha historii Joanny i jej rodziny: o ciężkim porodzie, chorobie ukochanego męża, niełatwym życiu w czasach PRL-u oraz długiej i bolesnej walce o zdrowie. Jak opowieść Joanny wpłynie na Klarę i podejmowane przez nią decyzje?\nBo życie to najpiękniejszy dar\nW zeszłym roku przy okazji premiery pierwszej części wspominałam wam, jak bardzo przypadła mi do gustu idea tego książkowego cyklu. Tak często mówi się przecież, że życie pisze najciekawsze i najbardziej inspirujące, ale też najtrudniejsze scenariusze. Poza tym wśród nas żyje wiele na pozór zwykłych, ale w rzeczywistości niezwykłych kobiet, które z godną podziwu determinacją stawiają czoła przeciwnościom. To od naszych matek, córek, sióstr i przyjaciółek możemy uczyć się życiowej odwagi, również tej, która potrzebna jest w sytuacji, gdy rezygnujemy z własnego szczęścia i marzeń dla dobra ukochanej osoby oraz wtedy, gdy podnosimy się z kolan po kolejnej porażce. Cieszę się, że Karolina Wilczyńska postanowiła wysłuchać i podzielić się z nami poruszającymi historiami prawdziwych kobiet - dzięki temu powstała wyjątkowa seria z ważnym przesłaniem oraz książki, które czyta się jednym tchem i często ze ściśniętym od nadmiaru emocji gardłem. Tym razem fabuła powieści zyskała intymny i szczery charakter za sprawą życiowych doświadczeń Joanny (oraz wrażliwego pióra Karoliny Wilczyńskiej). Z każdym kolejnym pociągnięciem pędzla Klary na płótnie zaglądamy głębiej do serca Joanny i poznajemy jej skomplikowaną ścieżkę pełną wzlotów i upadków. Historia bohaterki porusza konkretną tematykę - chorobę nowotworową - i to w wielowymiarowym aspekcie. Przewracając kolejne strony możemy dowiedzieć się, jak wyglądała walka Joanny o zdrowie i życie nie tylko z medycznego punku widzenia, ale przede wszystkim na poziomie emocjonalnym i psychologicznym. Bohaterka, stopniowo otwierając się przed Klarą, opowiada m.in. o wpływie choroby na codzienne życie jej rodziny oraz relacje z bliskimi i przyjaciółmi. Dzieli się także własnymi refleksjami i w poruszający sposób odsłania kulisy trudnej emocjonalnie drogi, którą musiała przebyć. Książka "Dałeś mi siłę" została objęta patronatem medialnym Fundacji DKMS - porusza tematykę przeszczepów i wyjątkowej roli dawców, uświadamiając tym samym, jak cennym darem jest życie. Historię Joanny wypełniają po brzegi przeróżne emocje, zarówno te piękne, jak i trudne i bolesne. Opowieść, którą poznajemy na kartach książki, wzrusza, inspiruje i zapada w pamięć, dając nam jednocześnie cenną życiową lekcję. Podziwiam wewnętrzną siłę bohaterki, jej mądrość i dojrzałość, a także pogodę ducha, którą zachowała mimo bolesnych doświadczeń. Sądzę, że od Joanny możemy wiele się nauczyć, a dzięki jej opowieści zupełnie inaczej spojrzeć na nasze życiowe priorytety. "Dałeś mi siłę" to jedna z tych wartościowych powieści obyczajowych, które wspaniale uczą empatii i wrażliwości, otwierając nas na drugiego człowieka.\n"Pamiętaj! Życie to najwspanialszy prezent. Pielęgnuj je, bo jest zawsze za krótkie, choćbyś żyła długo"\nCykl "Ja, kobieta" to jedna z moich ulubionych serii obyczajowych Wydawnictwa Czwarta Strona. Karolina Wilczyńska, umiejętnie łącząc fikcyjne losy Klary z prawdziwą historią książkowej Joanny, podarowała nam kolejną pięknie napisaną powieść, która silnie przemawia do czytelnika za sprawą swojego autentycznego, szczerego i intymnego charakteru. "Dałeś mi siłę" to słodko-gorzka opowieść o kobiecej wytwałości, determinacji, woli walki, nadziei i miłości. O umiejętności dostrzegania piękna w zwykłej codzienności i czerpania radości z życia mimo bolesnych doświadczeń. O odważnym mierzeniu się z przeciwnościami losu i wewnętrznej sile, którą mamy w sobie. O ulotności chwil, kruchości życia i tym, co jest w nim najważniejsze. Książka Karoliny Wilczyńskiej zostawia w sercu ślad. Myślałam o niej jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony. Gorąco polecam, czytajcie - warto.\nPS Książkowa Joanno - dziękuję, że podzieliłaś się z nami, czytelnikami, swoją historią ❤\nW Polsce co 40 minut ktoś dowiaduje się, że choruje na nowotwór krwi. Dla wielu chorych jedyną szansą na życie jest przeszczepienie szpiku lub komórek macierzystych od niespokrewnionego Dawcy. Zostając Dawcą można podarować komuś najcenniejszy dar - życie. Więcej informacji na stronie internetowej Fundacji DKMS - Link\nCykl: Ja, kobieta (część druga)\n8 sierpnia 1914 roku, cztery dni po przystąpieniu Wielkiej Brytanii do wojny, statek Endurance wyruszył z portu w Plymouth w drogę na południe. Po długiej podróży, kiedy Zatoka Vahsela, cel żeglugi u wybrzeży Antarktydy, była już niemal w zasięgu wzroku, statek utknął w ogromnych połaciach lodowej kry, co doprowadziło do tragedii.\n"Trudno mi opisać, co teraz czuję. Dla marynarza statek jest czymś więcej niż domem spuszczonym na wodę. (...) A teraz on sam napina się i jęczy, jego belki trzeszczą, jego otwarte rany zieją, a on sam powoli rozstaje się z życiem na samym początku swojej kariery"\n"Co lód zabierze, tego już nie odda..."\nW październiku 1915 roku, po dziesięciu miesiącach uwięzienia i unieruchomienia przez lodową krę, spełnił się czarny scenariusz, którego obawiał się Ernest Shackleton i jego załoga - brytyjski statek ekspedycyjny Endurance znalazł się dokładnie w miejscu dwóch ścierających się mas lodu, które z ogromną siłą zaczęły napierać na burtę. Słychać było głośne trzaski, a kadłub wyginał się niczym łuk. Statek przechylił się w lewo, a do jego miażdżonego wnętrza zaczęła napływać woda. Choć załoga nieprzerwanie pracowała, nie tracąc nadziei i rozpaczliwie starając się uratować statek, los Endurance wydawał się już przesądzony. Nawet pingwiny wydały z siebie szloch przepełniony smutkiem, co wprawiło załogę w zdumienie. Wkrótce statek poszedł głębiej pod wodę, a Shackleton wydał rozkaz, by opuścić pokład. Mężczyźni znaleźli się na dryfującej lodowej krze, 560 km od najbliższego lądu, przy temperaturze -26 stopni Celsjusza. W tym momencie wyprawa odkrywcza zamieniła się w dramatyczną walkę o przetrwanie.\nAntarktyda, ze względu na wyjątkowo trudne warunki niepodobne do innych miejsc na świecie, stanowiła wielkie wyzwanie dla odkrywców, podróżników i badaczy. W 1911 roku w wyścigu o zdobycie bieguna południowego rywalizowali ze sobą dwaj polarnicy - Norweg Roald Amundsen oraz Brytyjczyk Robert Scott. I choć ostatecznie to właśnie Amundsen osiągnął swój cel i został pierwszym człowiekiem na biegunie południowym, również Scott zapisał się w historii, niestety za sprawą śmierci poniesionej w drodze powrotnej. Załoga brytyjczyka dotarła na miejsce niecały miesiąc po Amundsenie, ale wracając, wycieńczeni, głodni i rozczarowani, zamarzli, płacąc za swoje marzenia życiem. Wydarzenia wstrząsnęły Wielką Brytanią, a tragiczne losy Scotta stopniowo zaczęły zyskiwać status narodowego mitu. W takiej atmosferze irlandzki polarnik, Ernest Shackleton, przygotowywał się do własnej Imperialnej Wyprawy Transantarktycznej. "Będzie to podróż wspanialsza niż ta na biegun i z powrotem, i czuję, że naród brytyjski musi jej dokonać, jako że pokonano nas w wyścigu na biegun północny, a potem na biegun południowy. Pozostaje zatem jeszcze najdonoślejsza i najbardziej uderzająca ze wszystkich ekspedycji - przekroczenie całego kontynentu". Celem Shackletona było więc dokonanie trawersu Antarktydy (przejście od wybrzeża do wybrzeża przez biegun południowy). Nie wiedział jednak, że jego wyprawa zapisze się w annałach odkryć geograficznych zupełnie z innego powodu...\nEndurance uwięziony w paku lodowym, 1915 rok [źródło: Wikimedia Commons]\n"Szefie, mam już dość żarcia kłaków renifera, zaraz będę miał od tego w środku kule włochate niczym koźle jaja. Dajmy to szyprowi i McCarthy’emu. I tak z reguły nie mają pojęcia, co wsuwają"\nW książce "Niezłomny. Legendarna wyprawa Shackletona i statku Endurance na Antarktydę" Caroline Alexander, amerykańska dziennikarka i pisarka, odsłania kulisy niezwykłej ekspedycji, która, choć nieudana, została zapamiętana jako jedna z najwspanialszych w dziejach. To przejmujący zapis walki o przetrwanie - wielomiesięcznego dryfowania na lodowej krze i prób przedostania się na stały ląd w ekstremalnie niesprzyjających warunkach. Czasami mówi się, że rzeczywistość wciąga bardziej niż fikcja. I dokładnie tak właśnie jest w przypadku książki Caroline Alexander. Opowieść o zmaganiach Shackletona i załogi statku Endurance wydaje się wręcz nieprawdopodobna - brzmi jak scenariusz filmu przygodowego. Losy tych mężczyzn poznawałam ze zdumieniem, podziwem i niekończącym się zainteresowaniem. Często skrajnie wyczerpani, przemarznięci i głodni, wykazywali się opanowaniem, zaradnością, odwagą, hartem ducha i niezwykłą wytrzymałością. Caroline Alexander, korzystając z materiałów źródłowych (m.in. archiwalnych dokumentów, artykułów prasowych i prywatnych pamiętników) oraz na podstawie rozmów przeprowadzonych z rodzinami członków wyprawy, stworzyła kawałek fascynującej literatury faktu - publikację rzetelną i wyważoną. W książce znajdziemy fragmenty dzienników pisanych przez załogę Endurance oraz niezwykle bogaty materiał fotograficzny tworzący wizualną kronikę ekspedycji - ok. 140 zdjęć wykonanych przez Franka Hurley'a, uczestnika i utalentowanego fotografa dokumentującego przebieg wyprawy (warto wspomnieć, że przetrwanie tych zdjęć i negatywów już samo w sobie jest zdumiewającym faktem). Fotografie bardzo dobrze uzupełniają narrację autorki i bez wątpienia stanowią jedną z największych zalet publikacji. Caroline Alexander rzuca światło na wiele interesujących aspektów ekspedycji (przeczytamy m.in. o codziennym życiu na statku, zaopatrzeniu, pokładowych rozrywkach i przygotowywaniu posiłków). Kreśli też barwne i przenikliwe portrety członków załogi oraz opowiada o nastrojach i międzyludzkich relacjach, które często były poddawane próbie, zwłaszcza w ekstremalnych sytuacjach (podczas wyprawy ścierały się ze sobą silne osobowości). Caroline Alexander za sprawą swojego świetnego warsztatu pisarskiego ożywiła w książce bohaterów ekspedycji. Zresztą w interesujący i trafny sposób odmalowała również samego Ernesta Shackletona, szczególnie w kontekście pełnionej przez niego roli przywódcy wyprawy. Książka, choć opowiada o dramatycznych wydarzeniach, daleka jest od melodramatycznego tonu. Autorka znalazła złoty środek - przedstawiła losy ekspedycji w rzeczowy, ale jednocześnie pasjonujący sposób. Nie przypuszczałam, że przeczytam tę książkę jednym tchem niczym powieść przygodową, a tak właśnie się stało. Zachwyciły mnie opisy antarktycznych krajobrazów oraz wytrwałość załogi Endurance. To naprawdę niesamowite, jak wiele człowiek jest w stanie wytrzymać. "Niezłomny" to nie tylko opowieść o ludzkim pragnieniu odkrywania, tego co nieznane, ale też historia heroicznej walki o przetrwanie w starciu z siłami natury, zmagania się z własnymi słabościami oraz nieustającej nadziei. To inspirująca lekcja odwagi, pomysłowości oraz silnego przywództwa w beznadziejnych okolicznościach. I właściwie chyba można powiedzieć, że to także specyficzny obraz triumfu w obliczu porażki. Fascynująca literacka przygoda oraz świetna publikacja dla miłośników historii i pionierskich wypraw, ale nie tylko - dla każdej ciekawej świata osoby. I bez wątpienia jedna z tych opowieści, które warto poznać. Serdecznie polecam.


25 tys. podpisów pod petycją do Mateusza Morawieckiego - FINANSE\nNie likwidujmy tysięcy miejscy pracy – apelują pracownicy firm pośrednictwa finansowego. Branża jest otwarta na regulację sektora, ale nie kosztem klientów.\nAutor: HouseMarket.pl 17 stycznia 2017 16:20\n17 stycznia w Ministerstwie Finansów została złożona petycja o wycofanie przepisów grożących załamaniem rynku pośrednictwa finansowego. Obawy pracowników branży podzielają eksperci PwC.\nW petycji, którą w 10 dni podpisało 25 tys. osób, pracownicy branży apelują do Mateusza Morawieckiego, wicepremiera i ministra finansów „o wstrzymanie zapisów legislacyjnych, których efektem będzie zniszczenie branży pośrednictwa finansowego, poprzez którą udzielany jest co drugi kredyt hipoteczny w Polsce”. Chodzi o ustawę o kredycie hipotecznym i nadzorze nad pośrednikami finansowymi, która w zeszłym tygodniu trafiła do Sejmu. Art. 16 projektu przewiduje zakaz wypłaty przez banki wynagrodzenia pośrednikom z tytułu sprzedaży kredytów mieszkaniowych, przenoszący koszt pośrednictwa na klientów.\nBranża pośrednictwa finansowego zatrudnia około 20 tys. osób, często w małych miejscowościach. Większość z nich to przedsiębiorcy prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą. „W wyniku proponowanych zmian legislacyjnych wiele miejsc pracy bezpowrotnie zniknie” – czytamy w apelu do Morawieckiego.\nLudzie zostaną bez kredytów hipotecznych\n„Zapisy proponowane w ustawie uderzą szczególnie w mieszkańców mniejszych miejscowości, w których sieć placówek bankowych jest ograniczona, odbierając im możliwość bezpłatnego porównania ofert konkurencyjnych banków, zwiększając ryzyko wyboru niekorzystnego produktu i przede wszystkim zmniejszając szansę na sfinansowanie potrzeb mieszkaniowych” – napisano w apelu do Mateusza Morawieckiego.\nStracą mieszkańcy małych miejscowości\nWedług PwC należy się spodziewać, że po wprowadzeniu proponowanej zmiany w ustawie o kredycie hipotecznym kwota wynagrodzenia dla pośrednika będzie na tyle wysoka, że niewiele osób będzie mogło zdecydować się na skorzystanie z jego wsparcia.


Tablet w przystępnej cenie: chiński producent atakuje iPada - Prawica\nCzy zawsze musi to być iPad firmy Apple? Tablet z Cupertino kosztuje już 379 euro. Producent z Chin pokazuje, że może być też dużo taniej: Realme. Nowy Realme Pad zaczyna się od około 240 euro i oferuje funkcje, które czasami są nawet lepsze niż iPad. Jeśli chodzi o materiał PR, Realme musi być trochę bardziej kreatywny.\n„Naśladowanie jest najwyższą formą uznania” – mówią. Jeśli pójdziesz dalej, PR-owcy z Realme mają niesamowity podziw dla iPada Apple, ponieważ ich materiały promocyjne dla nowego Realme Pad to prawie 1:1 kopia iPada Air 2020.\nRealme Pad oferuje lepsze funkcje niż iPad – przynajmniej częściowo\nPoza tym nazwijmy to „faux pas”, Realme Pad może wskazywać na atrakcyjną konfigurację w cenie 239,99 euro. Najważniejsze to:\nWyświetlacz 10,4 cala (2100 x 1200 pikseli) Procesor Helio G80 (8 rdzeni do 2 GHz) 3 do 6 GB RAM (w zależności od wariantu) 32 do 128 GB pamięci (w zależności od wariantu) Aluminiowa obudowa 4 głośniki 7.100 – Akumulator mAh (w tym ładowanie wsteczne), aparat 8 MP (przód i tył), waga 440 gramów, wysokość 6,9\nInformacje o używanej wersji Androida nie są jeszcze dostępne.\nSzczególnie przykuwają uwagę cztery głośniki, które według Realme powinny zapewniać „kinowe wrażenia dźwiękowe”. Z drugiej strony iPad ma tylko dwa głośniki. Odwrotne ładowanie jest również niezwykłe w przypadku tabletu w tym przedziale cenowym. Dzięki temu Realme Pad może bezprzewodowo ładować inne urządzenia elektroniczne.\nHelio G68 powinien zapewniać żwawą codzienną wydajność . Nie polecilibyśmy jednak modelu podstawowego, ale wersję z 4 GB pamięci RAM – zwłaszcza, że skok jest stosunkowo umiarkowany i wynosi tylko 20 euro .\nKupując tablet, miej oczy otwarte! Na co musisz zwrócić uwagę, pokazujemy na filmie :\nRealme Pad jest dostępny w trzech konfiguracjach\nKonkurent Realme na iPada jest już dostępny w sklepach. Oferowane są kolory złoty i szary. Wersja z 3 GB pamięci RAM i 32 GB pamięci kosztuje 239,99 euro, model z 4 GB pamięci RAM i 64 GB pamięci kosztuje 259,99 euro, a topowa wersja z 6 GB pamięci RAM i 128 GB pamięci może kosztować Realme 289,99 euro.


Na „dzień dobry” w świebodzińskim Pubie Fosa bluesa zagrał rewelacyjny zespół Za Fcześnie Fstałem | Świebodzin Nasze Miasto\nNa „dzień dobry” w świebodzińskim Pubie Fosa bluesa zagrał rewelacyjny zespół Za Fcześnie Fstałem\nWiesław Zdanowicz 23.05.2020\nMuzycy z Kożuchowa, zespół „Za Fcześnie Fstałem” i blues w Pubie Fosa w Świebodzinie. Wystarczyło kilka dźwięków, by elektryzujący blues porwał publiczność do zabawy Archiwum tygodnika Dzień za Dniem 2012\nW 2012 roku świebodziński Pub Fosa, otwarty w podpiwniczonej części budynku zajmowanego przez lata przez miejscową Prokuraturę, rozpoczął nowy etap w dziejach świebodzińskiej rozrywki. Właściciele Pubu zorganizowali pierwszy koncert, rozpoczynający cykl imprez bluesowo - rockowych! Impreza od razu spotkała się z uznaniem. Bilety na koncert charyzmatycznego zespołu o nazwie „Za Fcześnie Fstałem” rozeszły się z miejsca a nawet ich zabrakło. Kto dziś o tym jeszcze pamięta?\nZa Fcześnie Fstałem w 2012 zagrało w Pubie Fosa\nNa sali był komplet publiczności. Punkt dwudziesta do kameralnej salki przy ulicy Wałowej weszło czterech muzyków z Kożuchowa, którzy grali ze sobą od ponad 4 lat. Dwaj bracia założyciele to Michał i Grzegorz Bydłosz oraz Aleksander Turkiewicz i Krzysztof Górka, czyli zespół „Za Fcześnie Fstałem”.\nMuzycznie są bardzo dobrze zespoleni, widać pomiędzy nimi więź. Widać także obycie ze sceną i liczny dorobek koncertowy, bo wiedzieli jak rozruszać publikę w szybkim tempie. Zagrali kawałki ze swojej autorskiej płyty, jak i parę klasyków gatunku jak: Buddy Guy, Stevie Ray Vaughan czy Tadeusz Nalepa. Goście na początku zajmowali miejsca raczej w tyle sali, ale szybko, w przeciągu dwóch utworów, elektryzujący blues porwał niemal wszystkich do zabawy – tak relacjonował wydarzenie reporter tygodnika Dzień za Dniem.\nPubliczność była zróżnicowana wiekowo. Gro stanowili dojrzali odbiorcy, ale przy muzyce bawiła się także świebodzińska młodzież.\nNa początku nie chciało mi się iść na koncert, namawiała mnie żona - mówi pan Karol. - Jednak jak chłopaki zaczęli grać, z miejsca przestałem żałować.\nZ kolei młodzież zgodnie utrzymywała, że jest to świetna idea, bo w końcu będzie można w jesienne weekendy zrobić w mieście coś ciekawego.\nPodobnych imprez w Świebodzinie do tej pory brakowało. Takich, które pozwolą rozluźnić się wszystkich chętnym do tego pokoleniom. Naprzeciw temu zamierza wyjść Pub Fosa z serią koncertów, które wprowadzą w towarzyskie życie Świebodzina trochę więcej energii!\nWłaściciel klubu - Andrzej Amrogowicz zapewniał wówczas, że dla każdego znajdzie się odpowiedni gatunek muzyczny. - Już mam ustalone pięć zespołów, które chętnie przyjadą zagrać dla naszej publiczności. Będą to rockowcy, bluesowcy, ale nie zabraknie także punk-rocka!\nSam klimat klubu sprzyja tego typu imprezom w stu procentach! Muzyka bluesowo-rockowa wpisuje się w kanon motocyklowo - undergroundowy, a tak właśnie jest w Fosie. Na ścianie wisi zabytkowy motorower, a zamiast drewnianych krzesełek przy barze stoją wysoko osadzone… siedzenia pasażera od ruskich motocykli, zresztą bardzo wygodne!\nSobotnia impreza to krok w dobrą stronę. Tym bardziej, że bilet w Fosie kosztuje zaledwie kilkanaście złotych! Miejmy nadzieję, że koncerty przyjmą się i zaproszone zespoły zobaczą, jak się bawi Świebodzin!\nSzkoda, że optymizm naszego reportera szybko wygasł. Pub zawiesił bowiem działalność. No, jakoś nic nie słychać!\nzabawa w parku przy ...\nBłękit z Ołoboku\nHarmider z Mostek\nBojadlanie z Bojadeł\nNagrodą dla zwycięzcy konkursu piosenki żołnierskiej w 2011 roku był występ na estradzie Zlotu Miłośników Fortyfikacji w Boryszynie. Honoru tego dostąpił zespół śpiewaczy „Błękit” z Ołoboku. Zespół ma różnorodny repertuar, więc nie było obaw, czy sobie poradzi. Majową imprezę, po...\no puchar prezesa pod...\nW 2014 roku Podokręg LZPN Świebodzin wspólnie z miejscowym Ośrodkiem Sportu i Rekreacji zorganizował dziesiątą edycję imprezy piłkarskiej, której celem było wyłonienie mistrza w X Halowym Turnieju Piłki Nożnej spośród zgłoszonych reprezentacji klubowych, a także wymiana doświadcz...\nGdy w lipcu 2012 roku gościliśmy w podświebodzińskiej miejscowości wypoczynkowej – Przełazach - w związku z obchodami jubileuszu miejscowego kościółka pod wezwaniem "Podniesienia Krzyża" („Stulecie świątyni”, Nr 25/2012), w domu dr. Włodzimierza Knobelsdorffa, profesora berliński...


Wnętrze jak pomarszczone iglo - Sztuka architektury\nStrona główna Realizacje Wnętrza Wnętrze jak pomarszczone...\nWnętrze zimowego kompleksu narciarskiego w Shemshak niedaleko Teheranu,zainspirowane zostało kształtem iglo i śnieżnym krajobrazem pobliskich gór.\nArchitekci z irańskiego Ryra Studio zaprojektowali wnętrza zimowego kompleksu narciarskiego w Shemshak niedaleko Teheranu. Inspiracją okazał się kształt iglo i śnieżny krajobraz pobliskich gór. Architekci postanowili odtworzyć topografię lodowych bloków.\nZobacz zimowe wnętrze


"Sieci": Polskie zbrodnie na Żydach, których nie popełniono\nWydrukowano: 2022-07-03 11:09:31.558138+02:00\nOpublikowano: 2019-04-08 23:27:19.873114+02:00\nPolskie zbrodnie na Żydach, których nie popełniono. Dr Gontarczyk w "Sieci": "Świadkowie oskarżenia mieli problemy z geografią okolicy"\nPiotr Gontarczyk omawia przypadek braci Hryciów opisany w książce Barbary Engelking „Jest taki piękny słoneczny dzień… Losy Żydów na wsi polskiej 1942–1945”: ta historia miała się wydarzyć we wsi Chojewo w powiecie Bielsk Podlaski. Tu rozgrywały się dramatyczne sceny mordowania Żydów. Źródłem tych informacji były dwie relacje z archiwum Żydowskiego Instytutu Historycznego oraz akta powojennej sprawy karnej Józefa i Aleksandra Hryciów. Wspomniani mieli w czasie wojny zabić w okrutny sposób dziesiątki Żydów. Autor zastanawia się, czy drastyczne opisy zawarte w książce, są prawdziwe. Bracia Hryciowie zaprzeczyli, by w ogóle w czasie wojny mieszkali w Chojewie. Mimo to, na podstawie zeznań kilku żydowskich świadków, sporządzono akt oskarżenia i Hryciowie stanęli przed sądem.\nGontarczyk zauważa, że podczas rozprawy świadkowie potwierdzili, że\nHryciowie cieszyli się dobrą opinią, a w czasie wojny w ogóle nie pojawiali się w okolicach Chojewa […]. Świadkowie oskarżenia mieli problemy z geografią okolicy, odległościami pomiędzy poszczególnymi miejscami wydarzeń […]. Większość świadków oskarżenia nie znała wcześniej braci, opowiadała, że sami przedstawiali się z nazwiska w czasie dokonywania zabójstw. Wszystko to wyglądało na jakąś powielaną kopię czyjejś opowieści; historię naciąganą, wyuczoną, niewiarygodną i mocno teatralną […]. Wiarygodność aktu oskarżenia topniała z minuty na minutę. Autor relacjonuje również, że zmieniło się stanowisko prokuratora, który zadeklarował, że »zrzeka się oskarżenia i wnosi o uniewinnienie oskarżonych«.\nHistoryk komentuje też sposób opisywania wydarzeń przez prof. Engelking, która uznała, że wyrok sądu jest\nniezgodny ze stanem faktycznym sprawy: choć w czasie konfrontacji w śledztwie Żydzi rozpoznali Hryciów, to na rozprawie ich już nie było. Nie można więc było w czasie procesu dokonać konfrontacji. Autor zauważa, że prokurator nie zrezygnował z oskarżenia z powodu braku możliwości dokonania konfrontacji. On doszedł do wniosku, że bracia Hryciowie są niewinni, a skazanie ich na podstawie zwykłych pomówień byłoby niesprawiedliwością.\nAutor pokazuje, jak należy podchodzić do podobnych relacji:\nCzasem te historie okazywały się prawdziwe, ale czasem wartość takich świadectw okazuje się iluzoryczna i trzeba się nimi posługiwać ostrożnie. Jednocześnie stwierdza, że „ta reguła wydaje się jednak nie dotyczyć piśmiennictwa z Centrum Zagłady Żydów IFS PAN. W książce »Dalej jest noc. Losy Polaków w wybranych powiatach okupowanej Polski« pod red. prof. Barbary Engelking i prof. Jana Grabowskiego na dużą skalę do oskarżania Polaków o morderstwa i denuncjacje wykorzystuje się rożne mściwe zeznania, fantastyczne opowieści i kłamliwe donosy. W tym świecie chyba wszyscy Polacy są generalnie winni, tylko czasem w skazaniu ich za zbrodnie przeszkodził stronniczy (bo polski) sąd.\nW podsumowaniu stwierdza, że\nPublikacja dostępna na stronie: https://wpolityce.pl/historia/441697-sieci-polskie-zbrodnie-na-zydach-ktorych-nie-popelniono


Mam jedno pytanko !! - Dyskusje o sprzęcie - Astropolis - Astronomia i Astrofotografia\nMam jedno pytanko !!\nMay 10, 2007 in Dyskusje o sprzęcie\nJakie mozliwe do zobaczenia lornetka 25X60 sa obiekty na niebie dosc dobrze widoczne i latwe do zanlzienia prosze o pomoc !!\nJakie mozliwe obiekty na niebie sa do zobaczenia lornetka 25X60 dosc łatwe w znalezieniu prosze o pomoc\nTo zależy w jakich warunkach, bo z pod przysłowiowej latarni, czyli w mieście nie wiele, ale na wsi pod ciemnym niebem nawet trochę galaktyk i sporo gromad gwiazdowych da się zobaczyć, ale ta lornetka jest trochę za "silna" a zatem daje ciemne obrazy. W zupełności wystarczyłoby 12x, ale jak się nie ma wyboru to trudno.\nLemarc, ale wiesz co się może kryć pod 25x60... rubinowy allegrowiec o zupełnie innych parametrach i jakości obrazu niż opis... Tom91, jak mamy Ci odpowiedzieć, to napisz co to za lornetka i w jakich warunkach obserwujesz (jaki masz zasięg gwiazdowy gołym okiem).\nprosze o odpowiedz na pytanie czy lornetka 25X60 moge zobaczyc jakies ciekawe obiekty na niebie dosyc jasne i łatwe w znalezieniu jesli takto jakie ????\nOdpowiedz dostałeś. W wątku który otworzyłeś parę godzin wcześniej:\nJeżeli cie nie zadowala, odpowiedz na pytania kótre tam padły, a nie zadajesz to samo pytanie 2 raz (w dziale który jest kompletnie od czego innego).\nPS. Wątek do zlepki z pierwszym albo do kosza.\na i, ten,:\nNie powinno to być w innym dziale takim jak obserwacje astronomiczne\nbo do astrofoto chyba to nie pasuje\nJestem poczatkujacym jakby to powiedziec "astonomem" i znalzlem ta lornetke w dom 25X60 nie mam od niej pudelka ani nic ale nie wydaja mi sie te parametry prawdopodobne napewno nie sa 25x60 chociaz nie wiem nie jest ona firmowa ale chyba jest to lornetka rosyjska tyle wiem na jej temat\na co do tego jaka mam widocznosc w nocy tomoge spokojnie zobaczyc wiekszosc gwiazd chociaz mieszkam w miescie.\nWrzuć jakieś foto tej lornetki.\njest w temacie moja pierwsza wenus zobacz sobie w Astrografi\nzjecie lornetki.... a nie przez lornetkę..\ndrugie z przodu\nMój szwagier kupił taką dzieciom do zabawy. Porażkowy sprzęt. Rubinowe powłoki chyba na każdej soczewce, obraz nieostry i z paskudnym odwzorowaniem barw. Ot taka zabawka dla dzieci, a nie normalna lornetka.\nsluchaj ja tam nie chce nic mowic ale kosztowala podobno150 zl to jawiem wystarczajaca zdjecie wenus i iinnych gwiazd wychodza ostro ispoko to nie wiemco ty jeszcze chcesz jak dla mnie wystarczajaca\nMiałem kiedyś do czynienia z podobną, jeżeli nie taką samą lornetką, czy ona nie ma przypadkiem celownika w jednym z okularów ??\nnom niestety ma i bardzo to denerwujace jest a co ??\nNie chcę cie martwić, ale to zabawka. Parametry to na pewno nie jest 25x60, stawiam na 12x50. Z obiektami Deep Space nie poszalejesz. może najjaśniejsze obiekty jak M31 czy M42 pokaże jako słabe rozmazane plamki. Na więcej bym nie liczył.\nNo to teraz jestem pewien co do tego, że to ta sama lornetka z którą miałem do czynienia, więc 25x60 to to nie jest gdyż ma wbudowane diafragmy i to spore.\nHans ma rację może przy ciemnym niebie uda ci się zobaczyć M31 lub M42, ja na wsi widziałem ale do końca nie byłem pewny czy to naprawdę to co myślę póki nie kupiłem trochę lepszej lornetki, już niezbyt dobra breaker optical 30x60 (tak jest napisane na niej przypuszczam że jest to 10x60, kosztowała mnie 60zł na giełdzie ) pokazuje zdecydowanie więcej i dopiero po zakupie tej lornetki uzyskałem pewność, że to co widziałem to były właśnie M31 i M42, byłem naprawdę zdumiony różnicą obrazu między tymi dwoma tanimi lornetkami ( twoja u mnie na giełdzie kosztowała swego czasu 30-40złł).\nTak jak koledzy wcześniej napisali, tym sprzętem nie poszalejesz. To tak zwana zabawka z allegro, którą uda ci się odnaleść kilka najaśniejszych emek ale nic po za tym.\nTo tak zwana zabawka z allegro, którą uda ci się odnaleść kilka najaśniejszych emek.\nWątpię - patrzyłem przez taką lornetkę. Obraz jest fatalny nawet w dzień. Dość ciemny, cały zaniebieszczony (coś jak żołć w ruskiej optyce, ale jeszcze mocniej), aberracja chromatyczna i fatalna ostrość obrazu porażają. Wykonanie mechaniczne lipne - mostek się uginał. Tom91 będzie pewnie bronił tej lornetki jak krwawicy, ale gdyby ktoś dał mu popatrzeć przez np. WO 10x50 to nie mógłby pozbierać szczęki z podłogi.\nSprawdź ceny tej lornetki na allegro choćby, ale jeżeli na prawdę kosztowała 150zl to szczerze współczuję wydanych pieniędzy.\nZerknij na Księżyc jak już będzie po nowiu i powiedz jaki kolor miała tarcza Księżyca w tej lornetce.\nstawiam na 12x50.\nPosiadam taką samą lornetke jak Tom91. Jeśli chodzi o powiększenie, to jest w granicach 7x.\nObraz hmmm... jakbym był na Neptunie - po prostu niebieski. Do obserwacji astro odpada, do naziemnych jeszcze ujdzie. Ale szczerze, to cięzko mi coś więcej powiedzieć. Ta pseudo lornetka leży gdzieś na półce, nawet jej nie ruszam. Do tej pory tylko raz przez nią patrzyłem i mi wystarczy.\nJacyś ludzie zza wschodniej granicy, u mnie w mieście sprzedawali je za 80 pln.\nEdited May 12, 2007 by Vader


Biznes z Sercem i Rozumem PSYCHOLOGIA BIZNESU | Golden Mean\nBiznes z Sercem i Rozumem PSYCHOLOGIA BIZNESU: Data jeszcze nie ustalona\nBiznes z Sercem i Rozumem PSYCHOLOGIA BIZNESU\nOdpowiedź na te, oraz wiele innych pytań znajdziesz podczas rewelacyjnych warsztatów Psychologia Biznesu. To druga, ale równocześnie w pełni niezależna część cyklu warsztatowego Biznes z Sercem i Rozumem. Ten innowacyjny system szkoleniowy został tak zaprojektowany, aby dać Ci nowoczesną wiedzę, zmienić Twoje myślenie na bardziej kreatywne i pomóc zbudować trwały fundament własnej przedsiębiorczości.\nChcesz ruszyć ze swoją własną firmą? Te warsztaty będą dla Ciebie prawdziwą kopalnia praktycznej wiedzy. Jeśli już jesteś przedsiębiorcą, dzięki warsztatom możesz unowocześnić i rozwinąć swój biznes.\nDla kogo przeznaczone są warsztaty Psychologia Biznesu?\nBędziesz wiedział, jak zastosować psychologię w codziennym życiu.\nPrzygotowany materiał, to szereg zagadnień biznesowych i rozwojowych. To duży materiał, dlatego całość jest podzielona na części tematyczne. Jeśli porównamy nasze warsztaty do wielkiego tortu który nazwiemy „świadomą przedsiębiorczością” i pokroimy go na 12 części, to każdy dzień warsztatów będzie omawiał jedno obszerne zagadnienie. Zajęcia odbywają się w sobotę i niedzielę. Oznacza to, że w ciągu dwóch weekendowych dni będzie można „skonsumować” 2 kawałki z całego tortu skondensowanej wiedzy. W ciągu sześciu intensywnych, warsztatowych weekendów rozłożonych w ciągu pół roku, przerobisz wszystkie najważniejsze zasady budowania trwałego bogactwa i kreatywnej przedsiębiorczości!\nKażdy dzień warsztatów stanowi całość w zakresie swoich zagadnień. Jest tak opracowany, aby wiedza i umiejętności z niego wyniesione, były maksymalnie użyteczne w obrębie przerabianych tematów. Opuszczenie jakiegoś tematu z całego cyklu warsztatowego Biznesu z Sercem i Rozumem nie ogranicza możliwości uczestniczenia w kolejnych warsztatach.\nPrzede wszystkim uczestnicy warsztatów uczą się, a nie są uczeni. Badania wykazały, że najszybciej przyswajamy wiedzę poprzez zabawę i praktykę, oraz czynne uczestniczenie w tym co się dzieje. Każde warsztaty z cyklu Biznes z Sercem i Rozumem, to ciągła interakcja między uczestnikami, ruch i ożywiona atmosfera. Jest dużo prezentacji multimedialnych i filmów. Znajdujemy miejsce na twórczą pracę nad sobą i własnymi emocjami oraz stylem komunikowania się. Podczas ciekawych ćwiczeń następuje odkrywanie swoich mocnych stron i sposobów ich wykorzystywania. Warsztaty to również trening przygotowujący do wyzwań, z jakimi na co dzień mierzy się przedsiębiorca.\nTematy które poruszymy na warsztatach\nNa 100% – pełne wykorzystywanie swoich możliwości.\nKoszt udziału w 1 dniu warsztatów, to 299 zł brutto (1 temat).\nJeśli uczestniczysz w całym weekendzie warsztatowym (2 tematy), za udział zapłacisz tylko 199 zł za każdy z dwóch dni.\nJeśli opłacisz swój udział w całym cyklu (6 weekendów – 12 tematów), zapłacisz super promocyjną cenę, która wynosi tylko 149 zł za każdy dzień! Możesz wykorzystać swój udział w wykupionych warsztatach, podczas dowolnej ich edycji. Co to oznacza w praktyce? Jeśli np. nie możesz uczestniczyć w którejś z części, Twój udział nie przepada i jest do nadrobienia w kolejnym sezonie.\nCzy znasz lepszą ofertę tak skondensowanych i profesjonalnie poprowadzonych warsztatów rozwojowo-biznesowych?\nZajęcia odbywają się w Centrum Rozwoju GOLDEN MEAN, które dysponuje nowoczesną, wyposażoną w nagłośnienie oraz projektor multimedialny, wysoką salą szkoleniowo-warsztatową o powierzchni 40-tu metrów kwadratowych.\nCentrum mieści się w bardzo modnym i prestiżowym miejscu, na krakowskim Kazimierzu, w bezpośrednim sąsiedztwie ogromnej liczby restauracji oraz kawiarni. W promieniu kilkudziesięciu metrów znajdują się sklepy spożywcze, apteka oraz bankomat. Lokalizacja zapewnia znakomity dojazd dowolnymi środkami komunikacji miejskiej.\nStrona Centrum Rozwoju –> centrum.goldenmean.pl\nWyślij adekwatną do rodzaju uczestnictwa kwotę na dane: