Jak szybko rosną rzęsy? - RMcosmetics\nHome Blog Jak szybko rosną rzęsy?\nby dr. Ewa SaniewskaUpdated on 20 czerwca, 2021 19 czerwca, 2021 Leave a Comment on Jak szybko rosną rzęsy?\nKiedy wypada rzęsa, prawdopodobnie nie zwracasz zbytniej uwagi. W końcu masz od 90 do 160 rzęs wzdłuż górnej powieki i prawdopodobnie od 75 do 80 wzdłuż dolnej powieki. Co oznacza brakująca lub dwie rzęsy, jeśli codziennie tracisz kilka?\nAle jeśli zaczniesz zauważać wypadanie wielu rzęs, może to sygnalizować podstawowy problem.\nZ wyjątkiem rzadkich przypadków rzęsy odrastają. Ale niektóre czynniki mogą spowolnić ten proces. Dowiedz się więcej o cyklu życia rzęs i czego możesz się spodziewać.\nŻywotność rzęs może wynosić od 4 miesięcy do nawet 11 miesięcy. Istnieją trzy fazy tego okresu życia: faza wzrostu, faza degradacji i faza telogenu.\nFaza wzrostu. Znana również jako faza anagenowa, faza ta może trwać od 4 do 10 tygodni. Typowa rzęsa rośnie od 0,12 do 0,14 milimetra dziennie.\nSprawdź: najlepsze odżywki na porost rzęs ranking\nFaza degradacji. Znana również jako faza katagenu, ta faza występuje, gdy twoja rzęsa przestaje rosnąć. Mieszek włosowy zaczyna się kurczyć.\nFaza spoczynku. Znana również jako faza telogenu, jest to ostatnia faza, na końcu której wypada rzęsa.\nOgólnie rzecz biorąc, ten cykl jest znacznie krótszy niż cykl życia włosów na głowie. Eksperci sugerują, że może to być spowodowane dłuższą fazą anagenową włosów wyrastających ze skóry głowy. W rzeczywistości faza anagenowa włosów na głowie trwa zwykle od 2 do 4 lat.\nJak długo trwa odrastanie rzęs po wyrwaniu?\nJeśli rzęsa zostanie przycięta lub przypalona, zazwyczaj potrzeba około 6 tygodni, aby rzęsa odrosła, ale nie ma uszkodzenia mieszków włosowych ani powieki.\nAle jeśli wyrwiesz rzęsę, może to być inna historia. Odrost rzęs może potrwać dłużej. To dlatego, że wyciągnięcie rzęsy z powieki może spowolnić proces wymiany. Jeśli nie masz idealnego wyczucia czasu i nie uda Ci się wyrwać rzęs pod koniec fazy telogenu, przerwiesz normalny cykl życia tej rzęsy.\nPo jakim czasie rzęsy odrastają po przedłużaniu?\nPrzedłużanie rzęs, które może być wykonane z jedwabiu, norek lub włókien syntetycznych, może nadać Ci efektowny wygląd — dopóki nie będziesz musiał je usunąć lub odpadną. W niektórych przypadkach przedłużanie rzęs lub klej używany do mocowania ich do powiek może uszkodzić mieszek rzęs i spowodować tymczasowe lub nawet trwałe uszkodzenie.\nJeśli jednak nie ma trwałego uszkodzenia, wszelkie rzęsy, które wypadają po usunięciu przedłużek, powinny w końcu odrosnąć, być może około 6 tygodni. Zastrzeżenie: jeśli jesteś wielką fanką przedłużania rzęs, możesz od czasu do czasu zrobić sobie przerwę, aby dać odpocząć swoim naturalnym rzęsom.\nJak długo trwa odrastanie włosów po chemii?\nNie wszystkie leki stosowane w chemioterapii powodują utratę włosów, w tym rzęs i brwi. Ale niektórzy to robią. A jeśli przechodzisz chemioterapię z taką, która wpływa na wzrost włosów, prawdopodobnie możesz spodziewać się, że zaczniesz tracić włosy w ciągu 2 do 4 tygodni od rozpoczęcia leczenia. Po zakończeniu chemii włosy prawdopodobnie zaczną odrastać w ciągu kilku tygodni.\nCo wpływa na odrost włosów?\nWiele osób chętnie odrasta włosy, gdy wypadają, ale na proces ten może wpływać wiele czynników.\nLek. Jeśli straciłeś włosy lub twoje włosy stały się cieńsze w wyniku określonego leku, możesz nie odrastać włosów, dopóki nie przestaniesz brać leku. Na przykład niektóre leki stosowane w leczeniu chorób tarczycy, takie jak karbimazol i propylotiouracyl, powodują wypadanie włosów. Jeśli wypadanie włosów jest spowodowane chemioterapią, musisz poczekać, aż skończysz z tym.\nUszkodzenie mieszka włosowego. Jeśli Twoje mieszki rzęs uległy uszkodzeniu, może być Ci trudniej je odrosnąć.\nPoprawa. Uraz fizyczny lub różne schorzenia mogą spowolnić proces odrastania włosów.\nInne czynniki, które mogą wpływać na proces odrastania włosów, to niedobory żywieniowe i zaburzenia równowagi hormonalnej. Oba te kwestie będą musiały być najpierw rozwiązane.\nPrzyczyny wypadania włosów na rzęsach\nMadaroza to stan, który powoduje wypadanie rzęs lub brwi (lub obu). Istnieje wiele możliwych przyczyn wystąpienia madarozy, w tym:\nGenetyka. Jeśli twoi rodzice lub dziadkowie mają przerzedzone brwi, ty też możesz.\nŁysienie. Osoby z łysieniem plackowatym tracą włosy w łatach, ponieważ ich układ odpornościowy atakuje mieszki włosowe. Może to również obejmować rzęsy i brwi.\nZapalenie powiek. Zapalenie powiek może powodować częste pocieranie oczu, powodując przemieszczenie rzęs.\nLek na raka. Niektóre rodzaje chemioterapii powodują przejściową utratę włosów, w tym utratę rzęs i brwi.\nłysienie telogenowe. Stres powoduje, że mieszki włosowe wchodzą w fazę telogenu lub spoczynku wcześniej niż zwykle, co może sprawić, że włosy będą cienkie lub wypadną. Zwykle jest tymczasowy.\nTrichotillomania. Ten stan zdrowia psychicznego występuje, gdy czujesz intensywna potrzeba wyrywania włosów.\nChoroby tarczycy. Kiedy poziom hormonów tarczycy jest zbyt wysoki lub niski, mogą zakłócać różne procesy zachodzące w organizmie, w tym wzrost włosów.\nUraz fizyczny. Trauma, taka jak oparzenie, może spowodować wypadanie rzęs lub brwi.\nToczeń. Ta choroba autoimmunologiczna ma tendencję do wywoływania stanów zapalnych skóry i czasami może powodować, że włosy, w tym rzęsy i brwi, stają się cieńsze i wypadają.\nLeki. Niektóre leki, w tym niektóre leki przeciwdrgawkowe, antykoagulanty, zastrzyki z toksyny botulinowej mogą powodować wypadanie rzęs.\nCzy mogę szybciej odrosnąć rzęsy?\nByć może zastanawiasz się, czy możesz przyspieszyć proces odrastania. Niektóre strategie, które ludzie wypróbowali, obejmują:\nMożesz wypróbować witaminę z rodziny witamin z grupy B, znaną jako biotyna, aby promować wzrost włosów. Biotyna, znana również jako witamina H, pomaga przekształcać składniki odżywcze w energię i pomaga rosnąć skórze, włosom i paznokciom. Ale istnieją tylko ograniczone dowody sugerujące, że jest skuteczny w odrastaniu włosów.\nZastanów się nad dodaniem jajek do swojej diety, ponieważ są one bogate zarówno w białko, jak i biotynę, które podobno pomagają we wzroście włosów. Możesz również rozważyć zwiększenie spożycia żelaza poprzez spożywanie pokarmów bogatych w żelazo, takich jak szpinak. Niedobór żelaza jest powiązany z wypadaniem włosów.Trusted Source.\nInne pokarmy, które mogą promować wzrost włosów to:\nPoszukaj w Internecie, a natkniesz się na wiele twierdzeń, że olejki rycynowe odrosną Twoje rzęsy. Potrzebne są jednak dalsze badania naukowe, aby ustalić, czy olej rycynowy może rzeczywiście promować wzrost rzęs.\nJedno z badań z 2015 r. wykazało, że dominująca substancja chemiczna w oleju rycynowym może hamować produkcję białka, które zapobiega odrastaniu włosów. Ale wydaje się, że nie ma dowodów naukowych na to, że stosowanie oleju rycynowego pomoże Ci odbudować utracone rzęsy.\nKorzystanie z serum do rzęs\nZałożenie: malujesz cienki pasek serum wzdłuż górnej linii rzęs, a kilka tygodni później otrzymujesz grubsze dłuższe rzęsy.\nIstnieją dowody na to, że niektóre preparaty, takie jak zatwierdzony przez FDA lek na receptę Latisse, mogą być skuteczne.\nMoże jednak powodować skutki uboczne, takie jak podrażnienie, a nawet przyciemnienie koloru tęczówki. Istnieją inne serum dostępne bez recepty, ale ich składniki są różne i mogą nie dawać takich samych rezultatów.\nBądź tak delikatny z rzęsami, jak to tylko możliwe, aby przypadkowo nie spowodować żadnych uszkodzeń lub dodatkowych strat. A jeśli zaczniesz zauważać, że tracisz dużo rzęs, porozmawiaj z lekarzem. Może istnieć przyczyna medyczna, którą należy się zająć.\nPrevious Article Jak bezpiecznie usunąć rzęsę z oka ?\nNext Article Jak uzyskać dłuższe rzęsy ?\nUpdated on 19 czerwca, 2021 19 czerwca, 2021\nJak bezpiecznie usunąć rzęsę z oka ?


Antena TV DVB-T wewnętrzna Maclean MCTV-920 LTE - max poziom wyjściowy 100dBµV, stojak na słuchawki\nKod EAN: 5902211111818\n10 1% Do 5,40 zł\n20 2% Do 21,60 zł\n40 3% Do 64,80 zł\nAXING TZU 198-62 filtr GSM\nPłyn Cleanser IPA 1L\nGniazdo DC 1,7mm/4mm montażowe plastykowe\nPrzewód optyczny Toslink T-T ULTRA SLIM 0,5m...\nSpray kontakt PR 60ml do konserwacji...\nMaclean MCTV-920 LTE\nAktywna antena pokojowa firmy Maclean może odbierać cyfrowe programy telewizyjne. Kompatybilna z cyfrowymi naziemnymi systemami HDTV, takimi jak DVB-T, DVB-T2, ISDB-T i DTMB ATSC.\nAntena wewnętrzna jest wyposażona w filtr LTE, który eliminuje zakłócenia z sieci komórkowych. Antena jest również ekranowana oraz posiada zasilacz.\nDuży zysk 100dBμV zapewnia odbiór słabszych sygnałów i lepszą jakość obrazu bez zakłóceń. Kompaktowa konstrukcja pozwala znaleźć dogodne miejsce dla najlepszego odbioru kanałów telewizyjnych.\n2 w 1 - antena + podstawka na słuchawki\nAntena wewnętrzna spełnia zarówno funkcję praktyczną, jak i dekoracyjną. Niezwykła konstrukcja anteny jest idealna jako uchwyt słuchawkowy. Kompatybilny z większością słuchawek nausznych (słuchawki do zakupienia osobno!).\n- Skonstruowana z obwodów SMD\n- Zastosowanie: cyfrowe, DVB-T i analogowe sygnały telewizyjne\n- Kompatybilny z HDTV: DVB-T / -T2, ISB-T, DTMB, ATSC\n- Zasilanie: Adapter 150-240V 50 / 60Hz ((5.0V, maks. 200mA)\n- Pasmo odbioru: UHF\n- Zasilanie: DC 5V/50mA\n- Wewnętrzna Antena telewizyjna 2w1 MCTV-920\n- Zasilacz AC 230V/50Hz DC 5V/200mA\n* słuchawki widoczne na zdjęciach mają charakter poglądowy, nie stanową zestawu!\nIdealna do Twojego domu!\nWewnętrzna antena MCTV-920 to najlepsze rozwiązanie do odbioru cyfrowej telewizji w Twoim domu lub mieszkaniu. Dodatkowo antena może być używana przenośnie, wszędzie tam, gdzie tego potrzebujesz np. w altanie na działce lub ze znajomymi w kempingu. Jest bardzo praktyczna oraz łatwa w instalacji.\n- Mocna i nowoczesna antena telewizyjna 2 w 1\n- Kompatybilny z HDTV cyfrowych sygnałów naziemnych DVB-T / -T2, ISB-T, DTMB, ATSC\n- Wbudowany filtr LTE zapewnia lepszy i bezproblemowy odbiór bez zakłóceń\n- Możliwość zawieszenia słuchawek\nCena podstawowa 54.00 zł


Oświetlenie w sklepie – jakie światło do jakiego towaru - Pomiary w Elektryce\nŚwiatło w obiektach handlowych w sposób znaczący wpływa na uzyskany efekt ekonomiczny. Odpowiednie oświetlenie pomaga nie tylko wyeksponować grupy produktów, ale również pozwala nadać wnętrzu odpowiedni klimat.\nWystawa sklepowa powinna być tak oświetlona, aby przyciągać uwagę potencjalnego klienta oraz zachęcić go do wejścia do środka. Oświetlenie musi ułatwić orientację wewnątrz sklepu oraz kierować klientów do określonych miejsc. Ze względu na zmieniające się trendy oraz możliwość zmiany aranżacji sklepu oświetlenie musi być tak wykonane, aby umożliwiało jego łatwe dostosowanie do nowych potrzeb.\nProdukty wymagające przy sprzedaży ciepłej, pełnej poczucia luksusu i przyjaznej atmosfery wymagają niższego poziomu natężenia oświetlenia i ciepłej barwy światła. Produkty prezentowane w klimacie „aktywnym”, w atmosferze biznesu, najlepiej wyglądają w białej neutralnej barwie światła, przy stosunkowo wysokich poziomach natężenia oświetlenia. Takie wymagania mają też produkty mleczne, owoce i ryby.\nW sklepie, w którym stawia się na promocje, oferując towary po atrakcyjnych cenach, należy stosować wysokie poziomy natężenia oświetlenia przy stosunkowo chłodnej dziennej barwie światła.\nOgólną zasadą jest, że im bardziej barwa światła staje się chłodna, tym wyższy poziom natężenia oświetlenia należy stosować (ma to szczególne znaczenie przy poziomach natężenia oświetlenia powyżej 1000 lx).\nPodstawowym celem oświetlenia jest możliwie jak najbardziej atrakcyjne zaprezentowanie towarów. Oznacza to, że kolory powinny być oddawane w sposób możliwie naturalny. Dla większości sklepów zalecany jest dobry lub bardzo dobry stopień oddawania barw. Źródło światła z niższym wskaźnikiem oddawania barw może być jednak bardziej odpowiednie do oświetlania niektórych produktów. Źródło to może sprawić, że staną się one bardziej atrakcyjne niż np. przy świetle dziennym.\nOświetlenie dynamiczne pomagające w pracy\nAktywność człowieka zmienia się w ciągu dnia. Natężenia oświetlenia oraz jego barwa powinny być dostosowane do tych zmian. Realizują to tzw. sy...


forumsportowe.us :: Zobacz temat - Przepisy na posilki wzbogacone o odzywke proteinowa\nforumsportowe.us Strona G��wna » OD�YWIANIE » Diety » Przepisy na posilki wzbogacone o odzywke proteinowa Poprzedni temat «» Nast�pny temat\nWys�any: Nie Sty 25, 2015 4:48 pm Przepisy na posilki wzbogacone o odzywke proteinowa\nKtos probowal robic cokolwiek w tym kierunku? Ja troche pokombinowalem z bialkiem bbn i nalesniki wychodza mega prosto, nie ma po tym srania, po prostu wchodzi.\nNalesnik wychodzi z kazda LEKKA/MIEKKA maka. Maki jak durum semolina np. w polaczeniu z protein powder daja twardy kapec, gwozdzie mozna nim wbijac, ale do jedzenia sie nie do konca nadaje. Ja uzywam maki pelnoziarnistej/albo zytniej i wychodzi elegancki, miekki i wilgony placek. Wszystko co trzeba zrobic to:\n- 100g maki pelnoziarnistej (albo 40 pelnoziarnistej/zytniej i reszta z bialego ryzu)\n- 50-100g odzywki\nNajpierw trzepaczka dobrze polaczyc obydwa proszki delikatnie, usunac bryly ewentualne, potem stopniowo dolewajac wody (jednoczesnie mieszajac), az do uzyskania jednolitej, gestej, nalesnikowej masy. Na rozgrzana patelnie szprajnac PAM czy inny olej w spreju i wlac. Lapie od razu, nie przykleja sie, doslownie chwile z jednej i drugiej strony.\nDruga wersje jaka robie to juz dowolna maka z woda, jak wyzej, ale odzywke ucieram w osobnym naczyniu powoli dodajac cieplej wody, az do otrzymania gestej kremowej masy. Nalesnik przysypuje owocami i zalewam takim proteinowym sosem. Jak dla mnie rewelacja.\nMam kilka pomyslow na cos ciekawszego jak pudding, etc. Ale jeszcze nie ogarnalem proporcji, wiec nie podziele sie na razie.\nPlik �ci�gni�to 64 raz(y) 243,17 KB\nWys�any: Nie Sty 25, 2015 4:49 pm\nPlik �ci�gni�to 62 raz(y) 179,75 KB\nPlik �ci�gni�to 52 raz(y) 241,54 KB\nWys�any: Nie Sty 25, 2015 4:50 pm\nPlik �ci�gni�to 56 raz(y) 232,03 KB\nWys�any: Nie Sty 25, 2015 4:51 pm\nPlik �ci�gni�to 63 raz(y) 157,47 KB\nWys�any: Nie Sty 25, 2015 10:48 pm\nWys�any: Pon Sty 26, 2015 11:52 pm\nAlchemy dobry art !! , mniam , mniam , a ze jestem na BMF masz 1000 sogow\nco do oatswo , to nie cierpie platkow , bleeee\nWys�any: Wto Sty 27, 2015 3:29 pm\nCo nie zmienia faktu ze 'Holy Crap' mogloby trafic do Pitbulla\nWys�any: Sro Sty 28, 2015 1:30 pm\na to juz nie do mnie z petycjami\nWys�any: Sro Sty 28, 2015 8:52 pm\nJa bialko dodaje do budyniu. deser jak sie patrzy\nWys�any: Czw Sty 29, 2015 12:52 pm\nWys�any: Czw Sty 29, 2015 10:32 pm\nBudyn dobra sprawa hmmm i z proteina ... nie wpdalem na to\ntylko patrzcie na sklad budyni skrobia modyfikowana - GMO , duza czesc ten syf ma .\nWys�any: Pi� Sty 30, 2015 1:20 am\nWlasnie dlatego ja pracuje nad puddingiem/budyniem. Jako bomba z dobrych wegli i protein na ksztalt tradycyjnego budyniu. A nie miska wypelniona w polowie gownem, a w polowie super bialkiem.\nWys�any: Pi� Sty 30, 2015 7:38 am\nJa daje 25g bialka na tradycyjna porcje politrowego budyniu. czasami w mleku najpierw gotuje platki gorskie i potem dodaje budyn z proteina wychodzi przepyszna masa ktora mozna wrecz kroic\nforumsportowe.us Strona G��wna » OD�YWIANIE » Diety » Przepisy na posilki wzbogacone o odzywke proteinowa


Karczewski: Nie stawiałbym ewentualnej kandydatury Saryusz-Wolskiego na pozycji straconej - GazetaPrawna.pl\nKarczewski: Nie stawiałbym ewentualnej kandydatury Saryusz-Wolskiego na pozycji straconej\n1 marca 2017, 17:34\nNewspix / JACEK HEROK NEWSWEEK POLSKA\nW tej chwili nikt nie stawia na Jacka Saryusz-Wolskiego jako na przyszłego szefa Rady Europejskiej, a efekt może być całkiem nieoczekiwany; nie stawiałbym tej kandydatury, jeśli zostanie wystawiona, na pozycji straconej - mówi PAP marszałek Senatu Stanisław Karczewski.\nMarszałek Senatu powiedział PAP, że według jego wiedzy "w tej chwili zapewne toczą się rozmowy kuluarowe i przecieki z rozmów, które nie mają większego znaczenia".\nNawiązał w ten sposób do informacji brytyjskiego dziennika "Financial Times" o tym, że premier Beata Szydło sonduje inne kraje Unii Europejskiej w sprawie możliwości zastąpienia Donalda Tuska na stanowisku szefa Rady Europejskiej przez eurodeputowanego PO Jacka Saryusz-Wolskiego. Gazeta powołała się na dwóch europejskich dyplomatów.\n"Kandydatura pana Saryusz-Wolskiego wydaje mi się bardzo interesującą. Nie znam go osobiście, ale obserwuję jego działalność polityczną. To odpowiedzialny polityk z wielkim doświadczeniem europejskim, polityk rozsądny, który nigdy nie wypowiadał się krytycznie o polskim rządzie, bardzo wstrzemięźliwy w swoich opiniach i to jest ciekawa kandydatura" - ocenił.\nSchetyna: Saryusz-Wolski nie jest kandydatem na szefa RE - jest przedmiotem politycznej rozgrywki PiS\n"Nie wiem, czy ta kandydatura ma duże szanse, jeśli zostanie wystawiona przez polską stronę. Każda chyba kandydatura będzie brana pod uwagę i analizowana, także ja bym nie stawiał pana Jacka Saryusz-Wolskiego na pozycji straconej" - zaznaczył.\nWedług Karczewskiego trzy lata temu nikt nie sądził, że kandydatem na szefa Rady Europejskiej będzie Donald Tusk. "W tej chwili nikt nie stawia na pana Saryusz-Wolskiego; efekt może być całkiem nieoczekiwany" - podkreślił.\nKarczewski powiedział, że widzi - oprócz Saryusz-Wolskiego - wielu polityków, którzy mogliby sprawować funkcję szefa Rady Europejskiej. "Natomiast jest pewien układ polityczny w Europie i w związku z tym prawdopodobnie (kandydat) musi być z EPP" - zauważył marszałek Senatu.\nWedług niego szef Rady Europejskiej powinien "znać mechanizmy polityczne w UE i przynajmniej +perfect+ język angielski". "Tu były kłopoty i wiemy, jak było to szlifowane. A kandydat powinien mieć wyszlifowany angielski, musi mieć dobre rozeznanie w polityce, musi mieć wizję funkcjonowania w polityce europejskiej. Ja nigdy nie słyszałem, jaką wizję europejską miał Donald Tusk" - zaznaczył Karczewski.\nJego zdaniem w wielu sprawach Donald Tusk "inaczej mówił kilka lat temu i inaczej w tej chwili".\n"Chciałbym usłyszeć taką deklarację, jak kandydat na to stanowisko wyobraża sobie sytuację w UE i kształt UE. Bo Unia Europejska przeżywa kryzys: mamy Brexit, mamy inne sytuacje, które są niekorzystne dla funkcjonowania UE" - powiedział Karczewski. Podkreślił, że szef Rady Europejskiej nie powinien ingerować w wewnętrzne sprawy krajów członkowskich Unii.\nGowin: Saryusz-Wolski byłby najlepszym kandydatem na stanowisko szefa RE\n"A mamy ostatnio mamy do czynienia z sytuacją taką, że w wyniku skarg polskich polityków z PO i Nowoczesnej dochodzi do bardzo wielu ingerencji w sprawy polskie. To jest niedopuszczalne" - podkreślił marszałek Senatu.\nwideo pis saryusz wolski Karczewski\nBochenek: Kandydatów na szefa Rady Europejskiej jest wielu\nPetru: "Niby kandydatura" Saryusz-Wolskiego na niekorzyść Polski\nSchetyna: Saryusz-Wolski nie jest kandydatem na szefa RE - jest przedmiotem politycznej rozgrywki PiS Nie jest kandydatem na to stanowisko, jest elementem politycznej rozgrywki polityków...\nPanie Boże chroń nas od polityków którzy mają wizje, daj nam takich którzy chcą poprawiać rzeczywistość


Anthyllis EcoBio, płyn do higieny intymnej z ekstraktem z borówki i nagietka, ekologiczny, 300 ml - cena | Apteka Internetowa Gemini\nCena jednostkowa: 5,33 zł za 100 mililitrów\nDelikatny płyn do higieny intymnej Pierpaoli Anthyllis Eco Bio jest idealny dla kobiet o bardzo wrażliwej skórze. Wyprodukowany został na bazie naturalnych składników - w ponad 95% to naturalny, certyfikowany skład. Skomponowany tak, by zminimalizować ryzyko wystąpienia alergii. Dzięki fizjologicznemu pH idealnie nadaje się dla kobiet w wieku rozrodczym. Badany dermatologicznie na obecność metali ciężkich takich jak nikiel, chrom i kobalt. Zawarty w składzie wyciąg z nagietka zapobiega podrażnieniom, ma właściwości przeciwzapalne. Ekstrakt z owoców borówki łagodzi, odżywia i odświeża. Naturalny zapach lawendy pochodzi z wyciągu z lawendy z biologicznych upraw.\nDo codziennej higieny intymnej, odpowiedni dla osób o bardzo delikatnej skórze. Idealny dla kobiet w wieku rozrodczym.\nNiewielką ilość płynu nanieść na dłoń, umyć skórę miejsc intymnych, po czym dokładnie spłukać ciepłą wodą.


Fani serii „Harry Potter” J.K. Rowling z pewnością pamiętają wątek słynnej Czarnej Różdżki, która wywołała niemałe zamieszanie jako jedno z Insygniów Śmierci. W naszym sklepie mogą Państwo znaleźć starannie wykonaną replikę tej różdżki pochodzącą z kolekcji producenta WOW! Stuff Collection. Prezentuje się ona naprawdę efektownie, co w połączeniu z jej dodatkowymi funkcjami takimi jak świecenie, czy też multimedialność może stworzyć niesamowite wręcz wrażenie.\nRóżdżka, jak sama nazwa wskazuje, jest koloru czarnego i posiada dosyć charakterystyczny kształt. Jej długość wynosi trzydzieści centymetrów i jest ona wyposażona w świecącą końcówkę LED. To właśnie dzięki temu elementowi możemy puścić wodze fantazji i dać sobie odrobinę rozrywki, udając, że ten kolekcjonerski gadżet naprawdę pochodzi ze świata magii. Jest on ręcznie malowany i przeznaczony dla osób powyżej szóstego roku życia.\nBardzo ciekawym rozwiązaniem jest tutaj z pewnością dedykowana aplikacja, którą można pobrać na system Android lub iOS. Umożliwia ona użytkownikowi zapisywanie, a także publikowanie w mediach społecznościowych obrazów, czy też napisów namalowanych światłem z wykorzystaniem tej niezwykłej repliki Czarnej Różdżki. Może to być w wielu przypadkach doskonały prezent. Można użyć go jako ozdoby i urozmaicenia kolekcji przedmiotów zgromadzonych w swoim domu, a także potraktować jako gadżet dostarczający radości i dobrej zabawy. Jeśli w gronie naszych znajomych jest ktoś, kto należy do grupy fanów Pottera, może to być naprawdę interesująca propozycja na prezent.\nRóżdkża multimedialna z końcówką LED\n2019-11-20 11:02:21 - Bartek\nProdukt dotarł do mnie dzień po zamówieniu i jestem z niej zadowolony. Różdżka wykonana dokładnie, dobrze zabezpieczona i można nią czarować! No prawie... ale to i tak dużo :)\n2019-11-22 11:28:13 - Zosia\nTo spełnienie marzeń mojej córki, jest zachwycona!


CH Focus inwestuje w fotowoltaikę - Nasz Majster\nSabina Posted on 17 sierpnia 2021 10:28 0 Comments\nW ostatnim czasie na dachu bydgoskiego centrum handlowego Focus pojawiła się instalacja fotowoltaiczna. To inwestycja z korzyścią dla środowiska, mieszkańców oraz galerii – przyczyni się do redukcji emisji dwutlenku węgla do atmosfery oraz znacząco ograniczy zużycie energii elektrycznej obniżając koszty funkcjonowania centrum handlowego. Realizacja jest jednym z nielicznych wdrożeń w tego typu obiektach w Polsce, ale też należy do pierwszych w regionie kujawsko-pomorskim. Focus zapowiada rozbudowę instalacji w przyszłości.\nNa to rozwiązanie zdecydowało się także bydgoskie centrum handlowe\nW ostatnim czasie na dachu Focusa zainstalowano 147 paneli fotowoltaicznych o łącznej mocy prawie 50 kW. System zamontowano na konstrukcji wsporczej od strony ulicy Jagiellońskiej. Instalacja ma za zadanie zasilenie systemów wentylacyjnych, oświetleniowych i klimatycznych w całym obiekcie handlowym. Według przeprowadzonych analiz instalacja znacznie zredukuje szkodliwą emisję dwutlenku węgla do atmosfery i wpłynie na zużycie energii elektrycznej w całym obiekcie.\n– Promowanie zasad zrównoważonego rozwoju, w tym propagowanie działań proekologicznych na stałe wpisało się w działalność Focusa. Nasz najnowszy projekt -instalacja paneli fotowoltaicznych – to jedna z wielu realizacji podjętych na rzecz ochrony środowiska oraz z myślą o mieszkańcach Bydgoszczy, aby mogli żyć w czystym środowisku oraz w zgodzie z naturą – mówi Gregory Pertus, dyrektor CH Focus w Bydgoszczy. – Zakładamy, że w perspektywie najbliższych lat system fotowoltaiczny wytworzy odpowiednio dużo energii, aby zaspokoić w znacznym stopniu zapotrzebowanie całego obiektu. Mamy nadzieję, że to rozwiązanie wpłynie na zmniejszenie rachunków za energię elektryczną, ale także na redukcję śladu węglowego w naszej codziennej działalności. Jestem przekonany, że projekt przyniesie galerii wymierne korzyści w niedalekim czasie, dlatego w przyszłości planujemy rozbudowę instalacji – dodaje Gregory Pertus.


Kuba. Autobiografia - ebook - Jakub Błaszczykowski - Małgorzata Domagalik - bookto.pl\nAutorzy: Jakub Błaszczykowski Małgorzata Domagalik\nKategorie: Biografie Sport Hobby\ncena od: 17.59 zł\nJAKUB BŁASZCZYKOWSKI & MAŁGORZATA DOMAGALIK\nWskazówki merytoryczne: Filip Adamus\nWspółpraca redakcyjna: Agnieszka Kaszuba\nZdjęcia na okładce: Zuza Krajewska\nProjekt wnętrza i grafiki: Magdalena Antoniuk\nZdjęcia wewnątrz publikacji: © Alex Grimm/Bongarts/Getty Images (I g), © Dennis Grombkowski/Bongarts/Getty Images (I d), © Stuart Franklin/Bundesliga Collection/Getty Images (II), © Christof Koepsel/Bundesliga Collection/Getty Images (III g), © Alexandre Simoes/Borussia Dortmund/Getty Images (III d), ©Team 2 Sportphoto/ullstein bild via Getty Images (IV), © Shaun Botterill/Getty Images (V), ©Bartosz Siedlik /Fotorzepa/Forum (VII d), © Michał Tuliński/Forum (VIII g, d), © Alexandre Simoes/Borussia Dortmund/Getty Images (XIII g), © Boris Streubel/Getty Images (XIV) © fot. PAP/DPA (XIII d), ©Alexandre Simoes/Borussia Dortmund/Getty Images (XVII), © Alexandre Simoes/Borussia Dortmund/Getty Images (XVIII), © Alexandre Simoes/Borussia Dortmund/Getty Images (XIX g), © fot. PAP/DPA (XIX d), ©Alexandre Simoes/Borussia Dortmund/Getty Images (XX), © PAP/DPA (XXI g), © PAP/DPA (XXI), ©Alexandre Simoes/Borussia Dortmund/Getty Images (XXII g, d), © Lars Baron/Bongarts/Getty Images (XXIII), fot. Leszek Ogrodnik, SZLACHETNA PACZKA (XXV, XXVI), © Michael Steele/Getty Images (XXIX), © fot. PAP/DPA (XXX), © Łukasz Dejnarowicz/Forum (XXXII), © Laurence Griffiths/Getty Images Sport (XXXVII), © Shaun Botterill/Getty Images Sport (XXXVIII), © fot. PAP/DPA (XXXIX g), © PAP/Adam Ciereszko (XL g), © Łukasz Dejnarowicz/Forum (XL d), pozostałe zdjęcia z archiwum rodzinnego autora\nRedakcja: Jerzy Lewiński\nKorekta: Joanna Kłos, Monika Buraczyńska\nTekst © Jakub Błaszczykowski, Małgorzata Domagalik\n© Grupa Wydawnicza Foksal, 2015\n00-372 Warszawa, ul. Foksal 17\ni Marcin Kapusta / Virtualo Sp. z o.o.\nI. Charakter plus umiejętności równa się gracz\nII. Był sobie chłopiec…\nIII. Ja straciłem mamę, a on stracił nas\nV. Gdyby nie Jurek?\nVI. Nie opowiadam innym o tej przyjaźni…\nVII. Dwaj panowie K.\nVIII. Wrócę jeszcze silniejszy\nIX. Kibica nie da się oszukać\nXI. Obcym wstęp wzbroniony\nXII. Błaszczykowski znaczy kapitan…\nKsiążkę tę dedykujemy Annie Błaszczykowskiej,\nbez miłości której nie byłoby jej syna Kuby.\nA także tym wszystkim,\nktórzy nie przestraszyli się życia.\nDlaczego on? Dla kibica, który wolny czas odlicza od meczu do meczu, to pytanie retoryczne. On, czyli jeden z najwybitniejszych polskich piłkarzy ostatnich lat, przez trzech kolejnych selekcjonerów wybierany na kapitana polskiej reprezentacji, dwukrotnie uznawany za piłkarza roku w Polsce. Filar niemieckiej drużyny BVB. Jeden z najszybszych bocznych pomocników w Europie. Uwielbiany (tak, to nie przesada) przez kibiców i szanowany przez wszystkich, którzy za Albertem Camusem powtarzają, że „piłka nożna to najpoważniejsza z niepoważnych rzeczy tego świata”. Gwiazda futbolu, która gwiazdą być nie chce. Piłkarz, o którym niemiecki hiphopowiec M.I.K.I rapuje, że to gracz, dla którego „liczy się tylko serce”. Dlaczego on? Bo przyjaciele skoczyliby za nim w ogień, bo ma w sobie tajemnicę i to coś, co sprawia, że jestem ciekawa go jako człowieka, który przy okazji jest stuprocentowym facetem…\nDlaczego ja? Słyszę już zaskoczone głosy dziennikarzy, przede wszystkim tych sportowych. Nie mylę się, prawda? Że nie znam się na piłce nożnej, tak? Uprzedzam kolejne znaki zapytania… Rzeczywiście, nie jestem dziennikarzem sportowym – i dobrze, może nawet bardzo dobrze – zwłaszcza w kontekście historii, którą chcę na tych stronach opowiedzieć.\nMiłość do futbolu, tak jak milionów ludzi na świecie, jest jedną z tych, której jestem przez całe życie najwierniejsza. Należę do pokolenia futbolowych fanów, którym dane było i nadal jest obserwowanie ale i konfrontowanie ze sobą dwóch piłkarskich światów. Kolekcjonowanie anegdot z XX i XXI wieku, których bohaterowie przy każdej okazji lubią podkreślać, że za ich czasów to nie tylko profesjonalnie grało się w piłkę, miało wyniki, ale i w międzyczasie po prostu się… żyło. Bankietowało, grało w pokera do rana, nie wylewało za kołnierz i generalnie przesadnie się o siebie nie dbało. Tamci piłkarze, w przeciwieństwie do tych dzisiejszych graczy, z nowego stulecia, nie używali żelu do włosów, nie pozowali do sesji zdjęciowych i, co ważne – co na każdym kroku podkreślają – byli ze sobą na dobre i złe. Zawsze razem. A dziś? Żel, słuchawki Dr. Dre na uszach, playstation, no i te lukratywne kontrakty reklamowe. Jednym słowem, żyć nie umierać.\nSubkulturze dzisiejszej piłki nożnej dostaje się z prawa i z lewa. Od prześmiewczych i wszechobecnych mediów po bezkompromisowe Żylety stadionów całego świata. Życie i styl bycia piłkarza upowszechniają, chociaż nie ułatwiają, Facebook, Twitter i Instagram. Każda mina, gest, każdy kawałek pizzy w ustach zostaje utrwalony w milionach sekwencji. Czy jednak z medialnego punktu widzenia istnieje lepszy bohater masowej wyobraźni niż nieobliczalny Balotelli, wampiryczny Suárez czy wreszcie boski Messi? Niż – często wyssane z palca sensacyjne opowieści o ich celebryckim życiu?\nAle chociaż kobietom, nie tylko tym, które interesują się piłką nożną, podobają się „niegrzeczni” chłopcy à la George Best czy wspomniany Balotelli, to jednak alkohol, używki i nieprzespane noce z najpiękniejszymi dziewczynami świata na piłkarski szczyt doprowadzają niewielu. Rację ma sir Alex Ferguson, kiedy mówi, że piłkarz stojący u progu kariery i sławy może pójść albo drogą wspomnianego George’a Besta i wybrać „ciemną stronę mocy”, albo jasną, czyli naśladować na przykład Ryana Giggsa (jak się potem okazało – gwiazdor Manchesteru United przez osiem lat romansował z żoną własnego brata). Tak czy inaczej chłopięce marzenia o byciu „kimś”, o byciu wybitnym piłkarzem rozpalają tylko najlepsi spośród nich. Współcześni gladiatorzy (ulubionym filmem Błaszczykowskiego jest Gladiator – kwestia przypadku?) uosabiają, jak mało kto – może poza gwiazdami rocka – ambicje, emocje i wyobrażenia o życiu spełnionym. Chcesz zostać kimś, czyje imię skandują tłumy na całym świecie? Zostań piłkarzem. Wojownikiem ze słuchawkami na uszach i godną pozazdroszczenia muskulaturą. Siłaczem, który będzie walczył także w imieniu kibica o zwyvcięstwo na boisku.\nWystarczy sięgnąć po biografie tych najwybitniejszych, żeby zrozumieć, że oprócz nieprzeciętnych umiejętności i talentu, fizycznego wysiłku i setek godzin spędzanych na treningach, kandydat na piłkarskiego gladiatora musi mieć jeszcze to coś. Coś, co sprawia, że to na niego, a nie na innego piłkarza, zwrócone są oczy piłkarskiego świata. Że to koszulki z jego numerem noszą na plecach i że to jego imię z nabożeństwem wypowiadają fani futbolu. Dzieje się tak wówczas, gdy stawiają oni znak równości między tym, jakim graczem, a i jakim człowiekiem jest ich ulubiony zawodnik. Świetny piłkarz, ale i równie fajny gość.\nMam szczęście, że na swojej zawodowej drodze spotykałam mężczyzn, którzy fascynowali mnie intelektem, ale i imponowali mi siłą woli i determinacją w realizowaniu własnych pomysłów na życie. Także tych, którym było w nim pod górę i którzy urodzeni pod krzakiem agrestu osiągali to, na czym najbardziej im zależało. Nigdy nie zapomnieli, skąd są, a porażki przekuwali w wygraną. Nad samym sobą także. Tak, tych lubię najbardziej.\nO jednym z nich i wspólnie z nim napisałam książkę. Zatytułowaliśmy ją Kuba.\nA zaczęło się tak… Pewnego wieczoru usłyszałam, jak mój siedzący przed telewizorem niemiecki mąż mówi: „Świetny jest ten nasz Kuba”. „Wasz?” – zapytałam. „No tak, ten z Borussii” – padła odpowiedź. Z dziennikarskiego obowiązku, ale i ze zwykłej ciekawości zainteresowałam się Polakiem, o którym Niemiec mówi „nasz”. Wtedy jeszcze, jak to w życiu bywa, nie wiedziałam, że już wkrótce spotkam kogoś, kto rozmawiając z dziennikarzem, patrzy prosto w oczy, ma poczucie humoru i nieraz zaskakuje błyskotliwą ripostą. Kogoś, kto nie lawiruje, odpowiada na trudne pytania i nigdy nie wycofuje się z tego, co powiedział wcześniej. Dotrzymuje słowa.\nDobiegało końca Euro 2012, w którym nasz bohater, ówczesny kapitan polskiej reprezentacji w piłce nożnej, mógł pochwalić się niezwykłej urody bramką strzeloną lewą nogą w meczu z Rosją (1:1). Oglądało ją ponad trzynaście milionów Polaków. Zadzwoniłam i zaproponowałam wywiad. Błaszczykowski, jak się później okazało, długo namawiany przez Jerzego Brzęczka, swojego wuja, niechętnie, ale w końcu zgodził się na rozmowę. On Mistrz, ja Małgorzata (tak nazywa się cykl autorskich wywiadów, jakie od dziesięciu lat przeprowadzam w prowadzonym przeze mnie magazynie „Pani”). Piłkarz i dziennikarka. Chociaż niezajmująca się na co dzień sportem.\nDziś, kiedy mogę już powiedzieć, że „trochę” poznałam, a może nawet znam Kubę Błaszczykowskiego (widzę, jak uśmiecha się pod nosem), nie mam wątpliwości, że opowieść o nim jako o człowieku jest równie interesująca, jak ta o piłkarzu. To historia życia, która sprawdziłaby się jako materiał na scenariusz filmowy. Chodzą słuchy, że taki raczej prędzej niż późnej powstanie. Spotkaliśmy się w warszawskiej redakcji „Pani” (lipiec 2012 r.) i nie przypominam sobie, żeby kiedykolwiek wcześniej pojawienie się innego gościa wywołało wśród moich kolegów takie poruszenie. Na Błaszczykowskiego czekały piłki, zdjęcia i kartki papieru. Kuba za każdym razem pytał, dla kogo ten autograf. Uśmiechnął się, gdy usłyszał, że jeden z jego fanów, którego tym razem reprezentowała mama, ma dopiero trzy miesiące.\nSama rozmowa? Uważna i niełatwa. Jak przekonać Błaszczykowskiego, że zadając mu takie, a nie inne pytania, jestem ciekawa tego, jakim jest człowiekiem, i że medialne sensacje z nim związane właściwie mnie nie obchodzą?\nPamiętam moment, w którym się zawahał, gdy zapytałam o jego skomplikowane relacje z ojcem. Odpowiedział. To chyba wtedy zaczęła się nasza książka, chociaż my, jej współautorzy, jeszcze o tym nie wiedzieliśmy. Z tego spotkania zapamiętałam jeszcze, że poprosił o herbatę „z cytrynką” i że miał na sobie koszulkę z Tysonem.\nKuba zadzwonił po kilku miesiącach z zaproszeniem na mecz Polska–Anglia (w październiku 2012 r.) w eliminacjach do Mistrzostw Świata 2014, a potem już coraz częściej rozmawialiśmy przez telefon i za pośrednictwem esemesów: „Panie Kubo, gratuluję świetnej gry”, „Pani Małgosiu, nie zapamiętuje się tych, którzy świetnie grają, ale tych, którzy strzelają gole” itd. W końcu, zaproszona przez Błaszczykowskiego, poleciałam do Dortmundu na legendarny już mecz BVB–Real Madryt 4:1 (24 kwietnia 2013 r.), który przybliżył niemiecką drużynę do finału Ligi Mistrzów. Mieszkałam w tym samym hotelu, w którym rezyduje przed meczami Borussia. Obserwowałam piłkarzy, chłonęłam atmosferę skupienia i napięcia, jakie unosiło się wtedy w powietrzu. A już wieczorem słyszałam, jak na stadionie Signal Iduna Park osiemdziesiąt tysięcy kibiców skandowało imiona Kuby Błaszczykowskiego i Roberta Lewandowskiego. Ja też to robiłam. Obok mnie siedziała Anna Stachurska (dziś Lewandowska) i tego wieczoru cztery razy padałyśmy sobie w ramiona, kiedy jej ówczesny narzeczony cztery razy pokonał hiszpańskiego bramkarza.\nA Błaszczykowski? Też grał świetnie. Wtedy po raz pierwszy zobaczyłam, jak reagują na niego kibice, a pewna starsza pani w windzie nie mogła uwierzyć, że przed chwilą wsadził mnie do niej sam Błaszczykowski. „To pani naprawdę zna Kubę?” – pytała z wypiekami na twarzy. – A więc ta pani też uważa, że on jest ich? – pomyślałam. No bo w końcu jak to z nim jest? On jest ich czy nasz? Dziś już wiem, że on jest „wspólny”, w równym stopniu oddany polskiej reprezentacji, jak i niemieckiej drużynie. Nic na pół gwizdka. Wszystko na maksa.\nDecydujące dla powstania tej książki było jednak nasze kolejne spotkanie. W pewien czerwcowy wieczór 2013 roku Kuba kręcił w Warszawie reklamę dla jednego ze światowych klientów. Czekamy na niego z Jurkiem Brzęczkiem przed warszawskim hotelem Marriott. Rozmawiamy o ewentualnych planach transferowych Kuby, o kontuzji Łukasza Piszczka. Potem wspólnie jemy kolację w jednym z najpopularniejszych miejsc w stolicy. To tego wieczoru narodził się pomysł na książkę. Kuba mówi, że jej pomysłodawcą był Jurek ale, że to on „wyznaczył” współautora. A ja…? No, to już inna historia. Wtedy też zdecydowaliśmy, że w trakcie pisania wyłączamy autocenzurę. Nie limitujemy się ani z pytaniami, ani z odpowiedziami. Szczerość i zaufanie to odtąd nasze drogowskazy…\nRozmowy z Kubą bywały różne i, jak było do przewidzenia, wiele z nich do prostych nie należało. Błaszczykowski (można to nazwać syndromem wyparcia) zwłaszcza na początku mówił często „nie pamiętam”. Konsekwentnie oddzielając w swojej biografii to, co wydarzyło się przed dniem i po nim, gdy w dramatycznych okolicznościach w jednej chwili stracił ukochaną mamę i ojca, który na lata trafia do więzienia.\nDziś po kilkunastu miesiącach wspólnej pracy wiem, że dziennikarz na takie spotkanie i takiego bohatera czeka czasami całe życie.\nNie przewidzieliśmy jednak, że życie napisze kolejny niespodziewany rozdział w karierze trzydziestoletniego piłkarza. Inaczej ułoży w nim zdarzenia, sekwencje, a i jemu samemu da inne role do zagrania. Kiedy to w meczu BVB z FC Augsburg (25 stycznia 2014 r.) Błaszczykowski doznał najpoważniejszej jak dotąd w swojej karierze kontuzji – zerwania w prawym kolanie więzadeł krzyżowych przednich.\nPo tym zdarzeniu polski pomocnik rozegrał w 2014 roku tylko trzy oficjalne mecze. Ani razu nie zagrał w reprezentacji Polski, w której dodatkowo odebrano mu opaskę kapitana. W tym czasie jego Borussia zsunęła się po rundzie jesiennej na przedostatnie miejsce w tabeli Bundesligi i wiosną 2015 roku musiała walczyć o utrzymanie. Dla wielu piłkarzy, także tych najwybitniejszych, uraz, jakiego doznał Błaszczykowski, to być albo nie być. Mimo to, a może właśnie dlatego tuż po tym fatalnym zdarzeniu odbieram esemesa: „Zaczynam walkę, ja się nie poddaję! Możemy też pisać naszą książkę, będzie więcej czasu”. Po tygodniu przychodzi kolejny, tym razem od Agaty, żony Kuby: „Już po operacji, wszystko się udało”.\nW tych najtrudniejszych dla Błaszczykowskiego chwilach ani razu nie usłyszałam: odłóżmy nasze pisanie na kiedy indziej. I za to mu w tym miejscu dziękuję.\nW tym czasie poznałam najbliższych i przyjaciół Kuby. Charyzmatyczną Felicję Brzęczek, jego babcię, której hart ducha wart jest co najmniej kilku rozdziałów. Spotykałam tych, z którymi Błaszczykowski związany jest zawodowo. Graczy i trenerów… To oni swoimi opowieściami, ich temperaturą i językiem, jakim mówią o Kubie, zbudowali i nakreślili jego portret w tej książce: przyjaciela, męża, ojca, piłkarza i wreszcie człowieka. Godzinami rozmawialiśmy o piłce, o życiu, o sukcesach, o marzeniach Kuby, ale i o demonach, które do dziś nie zawsze pozwalają mu spokojnie zasnąć. Dziś jeden z ostatnich wysłanych przez niego esemesów brzmi: Z nogą wszystko dobrze, najważniejsze, że nic nie boli! Czas na uważanie się skończył, teraz trzeba walczyć! Strzelił już wtedy dwa gole w meczach sparingowych. Z karnego i bezpośrednio z akcji. Czekał na nie ponad rok.\nPS Jeszcze do niedawna nie znałam piłkarskiego świata od podszewki. Jego zakulisowych rozgrywek, rankingu najbardziej pożądanych wags, prawdziwych czy też wyssanych z palca obyczajowych sensacyjek. Trochę przy okazji powstawania tej książki się o nim dowiedziałam. I nadal uważam, że dobrze zagrany mecz to jak pasjonująca partia szachów i że chociaż łatwo być piłkarzem gwiazdorem, to normalnym gościem na boisku i w życiu – już znacznie trudniej.\n(były kapitan polskiej reprezentacji, trener Lechii Gdańsk, wuj Kuby Błaszczykowskiego):\nWiem, że ludzie, którzy czytają książki o sportowcach, szukają w nich sensacji. Nasze życie, moje i Kuby, nie było usłane różami, że każdy z nas był wycackany, że przywozili nas do szkoły, zawozili na trening, śniadanie do łóżka itd. Ciekawa wydaje mi się historia człowieka, który mimo tego, co przeżył, dotarł na sam szczyt.\nBłaszczykowski zdaje sobie sprawę, że jest jednym z tych piłkarzy, którzy mają ogromne oddziaływanie na rzeczywistość młodych graczy w Polsce. I wie, że to, co opowie o swoim życiu, może mieć wpływ na to, jak niektórzy z nich zaczną postrzegać realizowane przez siebie pasje. Można być najbardziej skromnym człowiekiem świata, ale w momencie, w którym widzi się na stadionie kibiców, którzy mają koszulkę z twoim nazwiskiem na plecach, a kilkadziesiąt tysięcy ludzi skanduje twoje nazwisko, to mimo wszystko, nawet jeśli nie przewraca ci się od tego w głowie, to masz świadomość, że tak się dzieje. Wiesz, że dzieciaki na podwórkach w Truskolasach, w Warszawie, w Poznaniu po bramce krzyczą: Błaszczykowski.\nFajnie, że Kuba zgodził się na tę książkę i że to będzie biografia człowieka, a nie tylko opowieść z tyłu autokaru. W formie zbioru dowcipów i anegdot z lat kariery.\nNie widzę żadnego problemu w tym, że nie jesteś dziennikarzem sportowym. Wątpiącym poleciłbym udanie się do jakiegoś archiwum z gazetami z lat na przykład trzydziestych i poczytanie tak zwanych kronik towarzyskich, gdzie bywalcami salonów również byli sportowcy, którzy się z całą elitą ówczesnego świata znali i prowadzali po mieście. Sport zawsze będzie dziedziną życia dla ludzi z artystycznym nastawieniem do rzeczywistości.\n(gracz BVB, obrońca, mistrz świata z 2014 r.):\nNa początku byłem zdziwiony, że ktoś pisze książkę o tak młodym zawodniku. Z drugiej strony Kuba ma na swoim koncie tak dużo doświadczeń życiowych i sportowych, że jest o czym pisać. To na pewno człowiek ze swoją historią. To dobrze, że nie jesteś dziennikarzem sportowym, bo dziennikarze, którzy zajmują się sportem, sfokusowani są przede wszystkim na sporcie, a nie na człowieku. Nie na jego charakterze.\n(obrońca i długoletni kapitan BVB):\nWiele osób nie zna jego historii i jeśli Kuba zdecydował się teraz o niej powiedzieć, to ta odwaga odróżnia go od innych graczy. Słyszeliśmy, co przeszedł – czasami pisały o tym bulwarówki – ale nikt z nim o tym nie rozmawiał. Szanujemy go i nie chcieliśmy go urazić. Wiele rzeczy, które dziś robi, to konsekwencja tego, co stało się w jego życiu wcześniej. Ma silny charakter, że zdecydował się o tym mówić. Myślę, że Kuba potrzebował czasu, żeby sobie poradzić z przeszłością, i wreszcie zdecydował: ten czas nadszedł.\nCzęsto pytają mnie, kiedy w końcu napiszę książkę o sobie? Odpowiadam: Ja? A co ja bym miał o sobie napisać? Chociaż nie, może mógłbym napisać o półmetku sezonu 2014/2015 BVB, kiedy robisz wszystko, jak najlepiej potrafisz, i nic z tego nie funkcjonuje na boisku. Życie Kuby to historia warta opowiedzenia. Przeczytam tę książkę na pewno, bo Kuba nigdy nie mówił mi o tym tragicznym momencie swego życia. Nigdy też nie dał znaku, że chce o tym rozmawiać.\nKsiądz prof. Jurek Kostorz\n(opiekun duszpasterstwa akademickiego w Opolu i przyjaciel rodziny):\nNam się zawsze mówi, że nie pisze się książki o kimś, kto jest czynny zawodowo, lub o tym, kto jeszcze żyje. Ja się z tym nie zgodzę. Wielu ludzi potrzebuje biografii Kuby, żeby uwierzyć w to, co w życiu robią, żeby zobaczyć, że nie ma w życiu takich wydarzeń, po których nie można się podnieść. Podziwiam cię, że się na to zdecydowałaś. Bo tu można popaść w skrajność, w sensację, ale można też tą książką budować Kubie pomnik. Dlatego to trzeba wypośrodkować. To ma być prawdziwa historia trzydziestoletniego życia. To musi być gdzieś po środku.\n(selekcjoner polskiej reprezentacji w latach 2009–2012):\nWie pani, w tej książce powinna być prawda. Musi być wszystko.\nMD Zgodziłeś się na tę książkę, bo…?\nKB Bo moja historia może komuś pomóc i dodać wiary w siebie?\nMD Kiedy spotkaliśmy się pierwszy raz, to nie byłeś zbyt rozmowny…\nKB Jak widzę kogoś pierwszy raz, to najpierw staram się go poznać, to chyba normalne? Ale pierwsze odczucia są ważne. Czasami nawet decydujące. (śmiech) Najważniejsze, żeby mówić sobie prawdę. Nie z każdym to się udaje.\nMD W prawdzie są limity?\nKB Jeżeli ufam, to ufam naprawdę. To nie przypadek, że się spotkaliśmy. Uważam, że tak po prostu musiało być. Zawsze kiedy szedłem do mamy na cmentarz, to modliłem się o to, żeby mieć wokół siebie ludzi, których ona mi zsyła. Ktoś może się z tego śmiać. Jest mi to obojętne. Chociaż czasami zastanawiam się, czy takie rzeczy mówić publicznie, bo ludzie to różnie odbierają. Ale tej książki chyba nie kupi ktoś, kto mi źle życzy, jak myślisz? (śmiech)\nMD Mam nadzieję, że też kupi. (śmiech)\nKB To bardzo ważne, żeby ci, którzy będą ją czytali, uwierzyli, że zawsze jest światełko w tunelu i że nie musisz żyć w ciągłym strachu. O tym też jest ta książka, prawda? O tym, że obojętnie, jaka jest prawda, nie wolno się jej wstydzić. I to też twoja rola, Małgosiu, żeby to wszystko opisać. Sama wiesz, ile jest takich rodzin, jaką była moja… Wiem, że nie zbawię całego świata. Ale jeśli będą tacy, którzy nabiorą wiary w to, że im też, tak jak mnie, może się udać, to to będzie mój wielki sukces. Kiedy nie zrezygnują z walki o siebie i o normalne życie. Sam jestem ciekaw, jak to wszystko, o czym będziemy rozmawiali, zostanie odebrane. Pewnie Dawid [brat Kuby] już ci dużo rzeczy opowiadał?\nMD Dawid mówił o tym, o czym ty na początku nie mówiłeś…\nKB Wiesz, że nieraz zadawałem sobie pytanie, czy gdybym był starszy, to bym do tego, co stało się w naszym domu, dopuścił? Obwiniałem się, że nie dałem rady nic zrobić. Krótko przed śmiercią mamy układałem puzzle w salonie, a ona rozwiązywała krzyżówki. Coś mnie tknęło, podszedłem do niej i mówię: Mamo, ja nie wiem, co zrobię, jak cię stracę. Zacząłem płakać. A mama wtedy powiedziała: Przy was to nic dobrego mnie nie czeka. I to mi zostało w pamięci. Nie wiem, czy ja podświadomie coś przeczuwałem? To, co mi zostało w głowie do dziś, to zapach jej perfum… W sobotę wieczór mama robiła murzynka i był szum odkurzacza, jak dziś Agata piecze murzynka i czasami jeszcze włączy odkurzacz, to… od razu kładę się na kanapie i chciałbym zasnąć… Jak „to” się stało, to był szok. Niedowierzanie, ale dalej to było tylko jeszcze gorzej. Nie tyle fotografie, ale właśnie zapachy, odgłosy, dźwięki, muzyka, której mama słuchała. To wszystko stale przypomina mi, że już jej ze mną nie ma.\n„Jasne, że musiałem się przebijać.\nByłem małym blondynkiem,\nwśród wyrośniętych chłopaków”.\nMD Ile w Błaszczykowskim talentu, a ile pracy?\nKB Pięćdziesiąt na pięćdziesiąt?\nMD Przecież u ciebie nic nie jest na pół gwizdka.\nKB Sto procent talentu i sto procent pracy? Tak, to jest najbardziej trafne wyliczenie. (śmiech)\nOdrobiłam zadanie domowe i przygotowując się do pisania tej książki, przeczytałam setki, jeśli nie tysiące stron poświęconych ludziom związanym z piłką nożną. Piłkarzom i ich trenerom. Od Pepa Guardioli, Alexa Fergusona, Zlatana Ibrahimovica i Ikera Casillasa począwszy, a na Ryanie Giggsie i Ericu Cantonie skończywszy. Zwłaszcza biografia tego ostatniego zrobiła na mnie duże wrażenie. Na boisku genialny prawy pomocnik. W życiu bezkompromisowy, nieobliczalny, pijący szampana, gdy inni gracze sięgali po piwo – czy też odwrotnie – no i zakochany do szaleństwa w piłce Francuz. Nie przypominam sobie, żeby któryś ze znanych mi piłkarzy mówił tak jak on o futbolu, że: „Perfekcyjnie wykonany rzut wolny może wymagać tyle samo godzin ćwiczeń, ile musi poświęcić muzyk, trenując uwerturę do Czarodziejskiego fletu Mozarta”. Co równocześnie nie przeszkadzało mu uchodzić za jednego z najbardziej męskich i twardych graczy.\nNa liście moich lektur obowiązkowych znalazły się autobiografie polskich piłkarzy, między innymi Wojciecha Kowalczyka, Igora Sypniewskiego, Andrzeja Iwana. Przyznaję, że mniej interesowały mnie w nich gołe fakty, matematyczne wyliczenia, strzelone i niestrzelone gole (może te bardziej), statystyki, a całą uwagę koncentrowałam na człowieku jako takim. Jak to się fachowo nazywa: na jego psychologicznym portrecie.\nGdy rozeszło się już, że piszemy razem z Błaszczykowskim książkę, natychmiast pojawili się – co było do przewidzenia – bezinteresowni doradcy. Za to im w tym miejscu dziękuję, bo niektóre z ich wskazówek okazały się naprawdę przydatne.\nNajczęściej jednak powtarzały się głosy: o tym pisz, a tego lepiej nie tykaj. Nie chwal, bo usłyszysz, że jesteś nieobiektywna (w jakimś sensie nie jestem, ale to prawo każdego autora i każdego kibica). Po co się narażać, to jest dobre, a to nieciekawe. Były też i rady większego kalibru: tylko nie zrób mu krzywdy, oraz podszyte ironią znaki zapytania: ty naprawdę piszesz książkę z piłkarzem?\nTrzymałam się więc na tych stronach faktów faktów i nie przeinaczałam słów, którymi moi rozmówcy miesiącami malowali portret Kuby. Nie raz subiektywne spojrzenie walczyło z tym obiektywnym. Nie ukrywam, że lubię, podziwiam i szanuję swojego bohatera. Cenię go za to, co dotąd zrobił ze swoim życiem. Mimo to na każdym kroku starałam się, żeby profesjonalizm brał górę nad osobistymi sympatiami.\nDostrzegałam więc u Błaszczykowskiego cechy charakteru, które do łatwych nie należą, mimo że paradoksalnie czynią go bardziej ludzkim. Wyrazistym. Trójwymiarowym. Dlaczego o tym piszę? Ponieważ im bardziej zagłębiałam się w faktograficzny, a przede wszystkim statystyczny przebieg piłkarskiej kariery Kuby, tym częściej towarzyszyło mi poczucie, że gdzieś po drodze gubię go jako człowieka. A przecież to, że strzela takie, a nie inne bramki, ma asysty, to, ile kilometrów przebiega podczas meczu i to, że jest takim, a nie innym piłkarzem to wypadkowa nie tylko jego umiejętności, ale i charakteru. Dlatego już wkrótce najważniejsze w opowieści o tym, jakim piłkarzem jest Kuba, stało się dla mnie to proste i ułożone na użytek tego rozdziału równanie: charakter plus umiejętności równa się gracz. Dowodem na to, że teza ta da, jak mało która się obronić, stała się dla mnie postać Erica Cantony.\nPodążając za życiorysami Cantony i Błaszczykowskiego, znajdowałam coraz więcej podobieństw między tymi dwoma piłkarzami, ale i ludźmi. Wiem, że dla wielu porównanie to może wydać się zaskakujące, ale może też nie wszyscy wiedzą, że ten groźny francuski pomocnik był kiedyś niepozornym blondynkiem, który chciał jednego: grać w piłkę. „Kiedy byłem małym chłopcem, marzyłem o tym, żeby kiedyś zagrać na osiemdziesięciotysięcznym stadionie” – wspominał po latach Cantona. Błaszczykowski na takim dzisiaj gra. A tak pół żartem, pół serio, to dziś mimo różnicy wieku obaj piłkarze nawet zarost mają prawie identyczny. Groźne spojrzenie też. A charaktery?\nTak jak w każdej sferze życia, tak i w piłce nożnej charakter i osobowość, w tym wypadku piłkarza, może pomóc, ale może i bardzo utrudnić dochodzenie do celu.\nIm bardziej charakterny zawodnik, tym większe również wyzwanie dla tych, którym przyjdzie się spotkać z nim na zawodowej ścieżce. O dużym szczęściu może mówić każdy z tych prawdziwie wybitnych zawodników, gdy jego nauczycielem zawodu był i jest ktoś, kto nigdy nie przestraszy się gwiazdora i po prostu da sobie z nim radę. Będzie dla niego przyjacielem, nawet ojcem, a gdy trzeba – katem. Równie ważne jest to, żeby kandydat na świetnego piłkarza trafił na kogoś, kto zobaczy w nim talent, zanim ktoś inny zdąży mu powiedzieć, że takiego nie posiada.\nStale odkładałam wyjazd na mecz BVB do Dortmundu. Kiedy jednak w ćwierćfinałowym rewanżowym spotkaniu Borussia (9 kwietnia 2013 r.) w dziewięćdziesiątej trzeciej minucie strzela zwycięskiego gola, pokonując zespół Malagi 3:2, a tym samym wchodząc do półfinału Ligi Mistrzów, dostaję od Kuby esemesa: „Teraz to już musisz przyjechać”. To po tym meczu wśród kibiców popularne stało się powiedzonko, że nigdy nie powinno się opuszczać stadionu w dziewięćdziesiątej minucie meczu. Wszystko się jeszcze zdarzyć może.\nPo kilkunastu dniach lecę więc do Dortmundu na pamiętny, dramatyczny i porywający mecz BVB z Realem Madryt (24 kwietnia 2014 r.). To był fantastyczny sukces Borussii i Roberta Lewandowskiego, którego cztery gole strzelone Królewskim przeszły do historii. Po zakończonym meczu czekamy w vipowskim saloniku stadionu Signal Iduna Park na zwycięzców. Są ich bliscy i znajomi. W rogu siedzi śliczna Ewa Piszczek. Wszyscy są szczęśliwi i mają poczucie, że dzięki bohaterom wieczoru uczestniczyli w historycznym wydarzeniu. Finał Ligi Mistrzów coraz bliżej. Pojawia się Lewandowski. Także hiszpańscy kibice nie szczędzą mu braw i słów podziwu. A on? Wyciszony, prawie że przezroczysty. Robert robi sobie kilka zdjęć, krótko rozmawiamy i za chwilę prosi narzeczoną, żeby pojechali do domu. To tak wygląda świętowanie, i to takiego sukcesu? Pewnie wyglądałoby inaczej, gdyby bohaterowie nie byli tak zmęczeni… Po kontroli antydopingowej pojawia się Kuba i siada przy naszym stole. Gdzie? Oczywiście z boku (dzisiaj by mnie to już nie zaskoczyło)… Czy przysłuchuje się toczącej się rozmowie – nie wiem. Jest ówczesny selekcjoner polskiej reprezentacji Waldemar Fornalik, jest Andrzej Gołaszewski – teść Błaszczykowskiego i wiele osób, które Kubę dobrze znają. A on? Cieszy się, jest dumny ze swoich kolegów, ale… no właśnie. Było, minęło. Odespać, udzielić wywiadów i… pamiętać, że to, co najważniejsze, dopiero przed nimi. To wtedy pierwszy raz zauważyłam, że Błaszczykowski wydaje się być mistrzem w umniejszaniu własnych sukcesów. Ten największy, ale już odniesiony, natychmiast traci na wartości, i to tylko dlatego, że jest już za nim. Było, minęło i… znowu wszystko zaczyna się od nowa.\nWielokrotnie słyszałam, gdy dzielił się tą refleksją z innymi. To taka jego kolejna umowa z samym sobą. Zawarta zresztą na czas nieograniczony. Nie zapomnieć, że to, co dziś pomaga w byciu profesjonalnym piłkarzem, kiedyś przyda się na to późniejsze, dorosłe życie. To bez piłki.\nTrzeba ciężkiej pracy od najmłodszych lat, bo w wieku dwudziestu jeden czy dwudziestu trzech lat na naukę jest już za późno. Obserwuję to na przykładzie polskiej ligi. Europa wciąż nam ucieka. Kiedy osiem lat temu wyjeżdżałem do Bundesligii, aż takiej przepaści nie było. Polakom o wiele łatwiej jest dziś wyjechać za granicę, a występy naszej trójki w finale Ligii Mistrzów w maju 2013 podniosły markę naszych piłkarzy w Europie. Teraz sztuką jest to wykorzystać, a nie zepsuć. Jeszcze raz wrócę do podstaw – ciężko pracować należy nie tylko po wyjeździe z kraju, lecz już w polskiej lidze, gdziekolwiek się gra, nawet będąc najlepszym graczem swego zespołu. W Borussii nikt nikogo do niczego nie namawia. Wchodzę na siłownię przed treningiem, a tam ćwiczy już połowa drużyny. Mimo że nie musi. Bierze górę świadomość, że mnóstwo konkurentów czyha na nasz słabszy moment. Dlatego zabierasz się do pracy, by ten słabszy moment nigdy nie przyszedł. Proste, prawda? Mniej narzekania, więcej pracy proponuję („Przegląd Sportowy”, styczeń 2014 r.). Błaszczykowski dodaje po tym: Jako zawodowy piłkarz możesz zarobić mnóstwo pieniędzy, ale one kiedyś prawdopodobnie zostaną wydane. Wywalczonych tytułów nie zabierze ci nikt.\nTo zdanie sytuuje Błaszczykowskiego w gronie graczy, którzy z samego grania czynią coś więcej niż tylko kopanie piłki, nawet jeśli robią to za ogromne pieniądze. Te są ważne, ale nie zrobią ze mnie wybitnego piłkarza… Chcę być najlepszy i tylko ode mnie zależy, co osiągnę na piłkarskim Olimpie.\nGdyby zabawić się w uproszczoną wersję numerologii, to numer 16 na koszulce Kuby Błaszczykowskiego symbolizuje 7 (1+6), liczbę szczęśliwą. Ale gdyby pójść jeszcze dalej, to właśnie w wieku siedmiu lat zaczęła się kariera małego piłkarza (siódemkę na swojej koszulce nosił też Cantona). Sam Kuba – zapytany o numer, który nosi na plecach, mówi przewrotnie: Wybierając go, nigdy nie wzorowałem się na innych zawodnikach. Piłkarze często przykładają do swoich wyborów dużą wagę, a wybierane liczby mają dla nich jakieś szczególne znaczenie, lecz w moim przypadku tak nie było. Ale też nigdy nie chciałem go zmieniać. Nie ukrywam, że przyzwyczaiłem się do tego numeru i nie wyobrażam sobie, żebym kiedyś zagrał z inną liczbą na koszulce (ze strony internetowej JB, kubablaszczykowski.pl).\nDziennikarz idzie za ciosem, podejrzewając, że zmiana spowodowana jest tym, iż Kuba z sezonu na sezon gra coraz lepiej i może pozwolić sobie w klubie na więcej: „Ale przecież media niemieckie piszą, że Błaszczykowski zawsze jest dobry, ale że teraz jest genialny to…”.\nPowoli… zagraliśmy dwa mecze, a ja jeden z kawałkiem. Geniuszy w dzisiejszej piłce jest może dwóch–trzech i na pewno mnie w tym gronie nie ma. (śmiech) Tak czy inaczej wierzę, że jeszcze wiele pięknych chwil przede mną, a mój numer nieraz pojawi się na liście strzelców – przyznaje z uśmiechem.\nNa tym też Błaszczykowskiemu zależy, żeby – jak mówi – w końcowym rozrachunku wyszło na jego. W tym jego chłopięcym podejściu do wielu wydarzeń w życiu, także tym zawodowym, jest wiele wdzięku. Nawet jeśli tym razem to subiektywna uwaga współautorki.\nLeo Beenhakker porównywał go do Cristiana Ronaldo, Zbigniew Boniek mówił o nim, że to mały Figo, i dodawał, że każdy dzień spędzony w polskiej lidze to dla Błaszczykowskiego dzień stracony. A angielski piłkarz Gary Neville nazwał go cholernie dobrym piłkarzem.\nJak Kuba się urodził w 1985 roku, to już grałem w juniorskiej reprezentacji Polski. A kiedy w 1992 roku graliśmy na igrzyskach w Barcelonie, byłem kapitanem reprezentacji olimpijskiej. Wszyscy je oglądali i moi siostrzeńcy wiedzieli, że ten gość, którego widzą w telewizji, jest ich wujkiem, który tu, w Truskolasach mieszka, tu się urodził. Jest kapitanem reprezentacji i zdobywa medal na igrzyskach olimpijskich. Kuba i Dawid zaczęli mieć własne marzenia. Chcieli kiedyś znaleźć się na moim miejscu. Dla nich największą radością było to, jak przyjeżdżałem na urlopy. Zimą chodziliśmy grać na salę, a latem na boisko. Graliśmy ze starszymi i na początku nie zawsze Kubę dobieraliśmy do składu. Miał wtedy dziesięć lat i był bardzo rozczarowany, że go nie dopuszczamy do gry, ale mieliśmy obawy, żeby mu krzywdy nie zrobić. Pamiętam moment, kiedy zaczęliśmy go dobierać do składu, i wtedy zawsze starałem się, żeby grał ze mną w drużynie. Jego zachowanie na boisku, poruszanie się, zmysł gry już wtedy świadczyły o tym, że pomimo bardzo wątłych warunków fizycznych nie miał żadnych problemów, żeby przewidywać grę i odpowiednio zagrywać. Radził sobie z techniką. Ale było widać, że nie lubi przegrywać. Był mniejszy, ale nie bał się wchodzić w starcia z większymi, silniejszymi rywalami.\nDawid Błaszczykowski (brat Kuby):\nKiedy miał szesnaście lat, w sumie taki młody łepek, to tak naprawdę robił już całą robotę w tej czwartej lidze. Jak jechali na mecz do lidera tabeli, to potrafił strzelić dwie–trzy bramki. Robił z przeciwnikami wiatrak, jak to popularnie się mówi, czyli robił z nimi, co chciał. Był szybki, zwinny, nie mogli sobie z nim dać rady. Pamiętam, chyba w Tychach wygrali 4:2. Nawet „Gazeta Wyborcza” napisała, że szesnastolatek z czwartej ligi wygrał mecz z liderem. Jego najpiękniejsze bramki? Jak bym miał wybierać tę najpiękniejszą i ważną, to ta z Rosją na Euro strzelona lewą nogą. Słabszą. To chyba też dlatego, że jak w młodości graliśmy w siatkonogę, to on zawsze grał lewą, dlatego tak ładnie strzelił z Rosjanami.\nEric Cantona, uznany za jednego z najlepszych piłkarzy, kiedyś został zdyskwalifikowany za kopnięcie kibica, który ubliżał mu straszliwie. Owszem, wyczyn niezbyt chwalebny dla sportowca, niemniej się zdarzył. Jedyne zdanie jego komentarza na temat rocznej dyskwalifikacji, którą wtedy dostał, brzmiało: „Sardynkę weźmiesz za ogon i wrzucisz z powrotem do oceanu, wieloryby umierają na plaży”. I wyszedł z konferencji. Ja od dziecka fascynowałem się piłką nożną i graczami, którzy mieli w sobie charakter. Gracz, który mógłby być najlepszym piłkarzem świata, jeśli chodzi o umiejętności, to było dla mnie mało, jak za tym nie szedł ciekawy człowiek. Świat o takich pamięta. A gracze, którzy mają jedno i drugie, to jak idą dwadzieścia lat po zakończeniu kariery po mieście, w którym grali, to w każdej knajpie dostaną kawę za darmo. Wszyscy się do nich uśmiechają i machają do nich rękoma. To jest tak zwany status legendy. I tylko nieliczni do tego mogą pretendować.\nBłaszczykowski jest już w BVB osiem lat. To taki związek na dobre i na złe, a reguły gry między nim a drużyną, trenerem, kibicami i niemieckimi dziennikarzami wydają się ustalone raz na zawsze. Gdy się nie układa, to pytań ze strony tych ostatnich jest mniej, gdy przychodzi wysoka forma, asysty, gole, dziennikarze natychmiast chcą wiedzieć, czy aby polski piłkarz nie ma jakiś propozycji przejścia do innego klubu. Dlatego Błaszczykowski podobno był już widziany w Manchesterze City, w Liverpoolu i jeszcze gdzieś…\nKażdy podejmuje decyzje, za które ponosi konsekwencje. Dobre czy złe, życie pokaże. Jeden ma marzenia, by grać w pięciu ligach, drugi dobrze czuje się w jednym klubie. Piłkarz sam wybiera drogę i inni, niezależnie od tego, czy im się podoba, czy nie, powinni to szanować, dalej żyć i walczyć. To chyba najzdrowsze podejście, prawda? „A nie kręcą cię nowe wyzwania?” – pyta dziennikarz. Nigdy nie wiesz, co przyniesie życie, w Dortmundzie czuję się bardzo dobrze, dlatego przedłużyłem kontrakt na kolejne pięć lat. Mam swoje wartości i plan („Przegląd Sportowy”, luty 2014 r.).\nKuba Błaszczykowski oprócz lojalności wobec klubu, któremu tak dużo zawdzięcza, ceni sobie też stabilizację. Ta daje mu szeroko rozumiane poczucie bezpieczeństwa, którego przez wiele lat tak bardzo mu brakowało. Zwłaszcza w życiu rodzinnym.\nWrzesień 2014 roku, Dortmund, Hotel L’Arrivee\nSebastian Kehl (piłkarz BVB i jej długoletni kapitan. W nowym sezonie 2014/2015 po sześciu latach przekazał opaskę kapitana Matsowi Hummelsowi). Siła spokoju – to to, co po pierwszych wypowiedzianych przez niego słowach rzuca się w oczy. Nie dziwię się więc, gdy mówi, że przez lata do jego zadań należało, by inni gracze w drużynie czuli się potrzebni. Zaskakuje mnie, jak analitycznie podchodzi do gracza z numerem 16. Mówi o nim jak ktoś, kto już zawsze będzie czuł się odpowiedzialny za jego losy. Zresztą wszyscy niemieccy piłkarze, z którymi rozmawiam, traktują temat Kuby serio. Jeśli nawet śmieją się z jakiejś o nim anegdoty, to zaraz podkreślają, jak bardzo go szanują i jak jest dla ich drużyny ważny. I wtedy już się nie śmieją.\nKiedy osiem lat temu Kuba przyszedł do nas, byłem kapitanem BVB. Trzeba było go serdecznie przyjąć i pokazać mu, że jest dla nas ważny. Kuba nie znał dobrze niemieckiego i integracja z drużyną nie była dla niego łatwa. Bardzo szybko nauczył się niemieckiego i teraz mówi w nim bardzo dobrze… ale też dlatego, że chciał się nauczyć i chciał być częścią drużyny nie tylko na boisku, ale i poza nim. To był zmotywowany młody człowiek, który bardzo chciał się rozwijać, i nie ukrywam, że dlatego też tak chętnie mu pomagałem. Od razu starał się nam pokazać, co potrafi na boisku. Zawsze był głodny gry i czasami prawie gryzł trawę. Nieprawdopodobnie się rozwinął. Kiedy do nas przyszedł, był talentem, a po krótkim czasie wyrósł z niego znakomity gracz. Dojrzał. Nabrał poczucia własnej wartości. Wiem, że u Kuby nie jest łatwo o zaufanie, może to jest po prostu część jego osobowości, ale jeśli traktuje się go serio i uczciwie, to wtedy on się otwiera. Jego przeszłość, to, przez co przeszedł, sprawia, że jest bardzo silnym człowiekiem, ale wiesz, jestem pewien, że gdzieś tam w środku jest delikatny. Jego wrażliwość to immanentna cecha kogoś, kto w rzeczywistości jest silny. To jest ta inna strona Kuby, nawet jeśli sam powie, że to nieprawda. Jest absolutnie pozytywnie myślącym człowiekiem. Jeśli chodzi o jego spóźnianie się, to wyraźnie się poprawił i pod tym względem nie jest już na pierwszej pozycji w klubie. (śmiech) Kuba jest szalonym chłopakiem i jak się wygłupiają z Piszczkiem, to czasami gadają głupoty. Są jak bracia. On jest jak gladiator. Tak? Nie wiedziałem, że to jego ulubiony film. Wiem, że Kuba w młodości często się bił. Rozmawialiśmy na ten temat. On ma nieprawdopodobną siłę. Jest jak maszyna. Nie chciałbym z nim walczyć. Talent ma wielu, ale to połączenie potrzeby rywalizacji, nienasycenia grą i mądrej głowy, jakie ma Kuba, jest rzadkością. Myślę, że kiedyś wróci do domu, do Polski, bo ją kocha, chociaż nikt nie wie jeszcze, kiedy to się stanie. Chciałbym kiedyś tam pojechać z nim, na przykład do jego Kubatury [Centrum Rozrywki w Opolu, którego właścicielem jest Błaszczykowski].\n– rozmowa przeprowadzona w grudniu 2014 r.\nJego cechą była zawsze dynamika, a ta w powiązaniu z talentem powodowała, że potrafił sam wygrać mecz. To jest zawodnik nietuzinkowy.\nZawsze zbierał dużo ciosów od przeciwników na boisku, ale jest tak ruchliwy, szybki, że często jak ktoś chciał go trafić, to po prostu nie mógł. Bardzo w niego wierzyłem, i w Piszczka też, i wiedziałem że na tych dwóch graczach można budować reprezentację, bo Lewandowski dopiero wtedy raczkował. Oni u mnie w trójkę grali i zawsze sobie pomagali. Na boisku nikt nie czuł tego, czy się prywatnie lubią, czy nie. Nigdy nie widziałem między nimi nawet cienia złośliwości. Kuba dla mnie, dla piłki nożnej, dla drużyny narodowej zrobił bardzo dużo. Klasa. On nigdy nikomu krzywdy nie zrobił, nawet nie potrafi jej zrobić.\nCiągle dąży do sukcesu, to nie jest chłopak, że jak ma przekroczyć jakąś barierę: czy wysiłkową, czy życiową, to się zraża. Nie, on musi osiągnąć to, co sobie zaplanował. To dobra cecha. Jeżeli chodzi o piłkarskie umiejętności, to porównywalny był do niego Kevin Keegan z Manchesteru United. Te same dryblingi. Kuba, sam meczu nie wygrasz. Trenerze, ale chociaż zremisuję – mówił pani o tym żarcie? Tak, to cały Kuba.\nKuba to człowiek, który za wszelką cenę chce wygrywać, chce mieć sukces. Jak ktoś, kto ciągle idzie na wojnę. Trochę uparty jest, bo jak ma o co walczyć, to walczy do końca. Ma duże poczucie humoru. Lubi żarty. I przede wszystkim lubi pracować w dobrej atmosferze. Jak opowiadał o mamie, to byłem bardzo wzruszony, bo ja też przeżyłem tragiczne rzeczy w życiu. Facet da sobie radę. Nie był wychowany w dobrobycie. Stąd ta motywacja, że muszę pokonać słabości, że muszę mieć lepiej, muszę coś zdobyć. On ciągle dąży do sukcesu. U niego nie ma tak, że jak napotyka na przeszkody w życiu czy sporcie, to się zraża. Nie, on nadal prze do przodu. Chłopak wychowany bardzo dobrze przez babcię. Miał możliwość odejścia do innego wielkiego zagranicznego klubu, ale został w Dortmundzie i będzie ikoną Borussii. Zobaczy pani.\nZe swoją determinacją jest typowym fighterem, który nigdy nie odpuszcza. A poza tym dla niego każda sytuacja kryzysowa to sytuacja, która, po pierwsze, musiała się wydarzyć, a po drugie, trzeba z niej wyciągnąć pozytywne wnioski. On jest tak silny psychicznie, że się nie załamuje… Pozazdrościć… Tym bardziej że już miał kilka takich sytuacji, że nie było kolorowo. Przecież wiesz.\nListopadowy wieczór 2014 roku, Dortmund\nSiedzimy w dortmundzkim domu Błaszczykowskich: Agata, Kuba i ja. Gramy w kości. Jest już bardzo późno. Kuba przyleciał w nocy z Polski.\nNasz mistrz szybko wychodzi na prowadzenie, bo to, jak rzuca – lekko, od niechcenia, ale za każdym razem tak jak chce – jest wręcz nieprawdopodobne (stwierdzenie w stu procentach obiektywne). Nie dziwi to jego żony, a mnie zaczyna wkurzać. Sam Kuba zaczyna się nudzić. Wstaje od stołu, przerzuca telewizyjne kanały. Nasłuchuje, czy jego córki już śpią. Chyba kończymy… ale ja, niespodziewanie także dla samej siebie, rzucam pięć piątek z ręki. Kuba natychmiast wraca do gry. Pojawił się przeciwnik… Zaczyna się to, co Błaszczykowski lubi najbardziej… rywalizacja. Dwadzieścia cztery godziny na dobę, i tak przez blisko trzydzieści lat… Czy jednak o samą rywalizację tu chodzi? To byłoby za proste. Za każdym razem gra toczy się o to samo: udowodnić, że będzie się najlepszym… że jest się najlepszym… Komu? Innym? Przede wszystkim samemu sobie.\nFelicja Brzęczek, babcia Kuby:\nKiedy Kubuś przestał rosnąć, to mu mówiłam: Zobacz, jaki Maradona był mały, a jak grał. Nie martw się, do swojego wymiaru dorośniesz. Bo przez tę tragedię on był zablokowany i nie rósł w ogóle. Kreski sobie pisał na futrynie. Potem, w Górniku Zabrze, Jurek mu treningi załatwił, ale on nie chciał tam być w internacie. Mówił: Babciu, tam jak w kolejce po jedzenie stoisz i nie chcesz iść na koniec, to od razu dostajesz. Ja mam na to sobie pozwolić? Potem dostaliśmy list, że nie chodził do szkoły. Trudno, bierzemy go stamtąd. Kuba był w szkole na murarza, ale nagle dostaję kartkę od jego brygadzisty z Częstochowy. Kubuś, co się stało? – pytam. Babciu, musisz tam jechać. Już myślałam, że coś zrobił, bo on ciągle mówił: Taczek nie będę woził, ja idę grać w piłkę. Pojechałam i mówię do tego brygadzisty: Wie pan, on na pewno nie pójdzie w tym kierunku, byle tylko tę szkołę skończył. Niech mu pan da szansę. Na drugi dzień Kuba mówi: Babciu, pan brygadzista powiedział: Z taką babcią to daleko zajdziesz!\nPewnego dnia (na pewno to było już po śmierci mamy) wróciliśmy w nocy do domu, bo jak zwykle graliśmy w piłkę na dworze, i kiedy poszliśmy się kąpać, to mówię do Kuby: Wiesz, nie wierzę, żebyś ty kiedyś nie grał w piłkę. A w ekstraklasie to będziesz grał na pewno. On miał wtedy jedenaście lat, to był taki smród mały. I sprawdziły się te słowa.\nWe dwójkę mnóstwo czasu spędzaliśmy, kopiąc w piłkę. Ja, starszy o trzy lata brat, nie, że odstawałem w tych pojedynkach, ale patrząc na różnicę wieku między nami, to on ją nadrabiał sprytem. Był niesamowicie dynamiczny i waleczny. Nawet jak wygrywałem dwa czy trzy razy, on nie odpuszczał. Zresztą nie tylko piłkarsko, nawet jak graliśmy w szachy czy warcaby. Wygrałem dwa razy i mówię: Kończymy. A on: Nie, siadaj, gramy, dopóki z tobą nie wygram. No jak, będziemy grać do rana? Tak, wróć, ja muszę wygrać.\nSpokojniejszy od niego byłem na pewno. Jeżeli przegrałem, to mówiłem: Dobra, kończymy, bo mama woła do kąpieli czy do lekcji. U niego było wprost przeciwnie. Nigdy nie odpuścił. Do dzisiejszego dnia ta rywalizacja u niego występuje. (śmiech)\nNawet ta nasza rodzinna gra w kości. Sylwester dwa lata temu, wszyscy siedzieli przy stole, a my jeszcze parę partii w kości zaliczyliśmy. I mogę się pochwalić, że wtedy wygrałem. (śmiech)\nOstatnio z nim grałem w Dortmundzie i niestety przegrałem, ale rzucał tak niesamowicie. Na sto osób, które obstawię, nie wiem, czy jedna byłaby w stanie tak rzucić jak on. Rzucał wszystko to, co musiał rzucić. Rzuty niewiarygodne, i to tak przeważnie z nim wygląda. Nie wiem, czy to szczęście, wiara, umiejętności?\nJak gramy w kości, on jest w jakiejś euforii: zaraz cię ogram, ja nerwy, i przegrywam. A jak odwrotnie, ja wygrywam, to ja na luzie, śmieję się, on się nie odzywa.\nPamiętam, jak graliśmy niedawno przed moim odlotem do Polski i musiałem się już pakować. Przegrałem i mam osiemdziesiąt pompek do zrobienia.\nAle wierz mi, że to na pewno nie zostanie odpuszczone. Zrobię te pompki, nawet jak minie miesiąc czy dwa. Zrobię je, tak żeby moja żona widziała, że zrobiłem. Przegrałem, należy mi się. Kości to tak bardziej my, w naszym rodzinnym kręgu, jego koledzy mniej grają. Mało kto umie grać w kości. Ostatnio, na wakacjach na Sardynii, był też z nami Piszczu, we czterech graliśmy prawie non stop, i kary były takie, że na przykład robiliśmy dwadzieścia pompek, a potem trzeba było wskoczyć do basenu, przepłynąć go, wyjść i zrobić kolejnych dwadzieścia pompek. (pokazuje zdjęcie) Potem dodawało się do tego jakieś przepłynięcie czy skok po rozgrzaniu do wody. Bo siedzieliśmy na słońcu. Czasem graliśmy do dwudziestej drugiej czy dwudziestej trzeciej i też trzeba było wejść do basenu. Jak to nawet raz zliczyłem, to przez jeden dzień zrobiliśmy po dwieście czy trzysta pompek.\nBardzo lubię układać puzzle. Mama nas nauczyła. Tak samo jak Kuba. I często z nim układam. Jedno jest pewne, że z Kubą to na pewno na czas układaliśmy. Kto pierwszy.\nKuba jak już coś robi, to od razu jest rywalizacja i każdy zdaje sobie sprawę, że ten, który przegra, będzie narażony na złośliwości.


Folia na wyświetlaczu Swifta - Dyskusja ogólna - Forum Android.com.pl\ndodany przez XUL, 26 Listopada 2010 w Dyskusja ogólna\nJuz dawno sciagnalem ta folie i nie widze roznicy. Troche moze bardziej moze sie porysowac powierzchnia ale juz ktorys miesiac nie mam folii i wiekszych rys nie widze\nJak ta folia ci sie odkleja to mozesz kupic nowa albo futerał z tym przezroczystym na ekran, wiem ze sa takie dla lg swift.\nChciałem tylko dowiedzieć się czy czułość i precyzyjność ekranu dotykowego wzrośnie po zdjęciu folii.\nA używa ktoś może folie poliwęglanowe na naszym GT540? Mowa tutaj o tych egzemplarzach z Allegro, średnio po 10 PLN za parę (przód + tył). Pytam własnie dlatego, że taka folia jest znacznie grubsza od tej, którą daje producent.\nInne urządzenia: Xiaomi Mi A2 Lite, LG Watch Style, Xiaomi MiBand 4\nUżywałem do końca poprzedniego tygodnia poliwęglanu, teraz Anti-Glare, które mogę z całym przekonaniem polecić Jeśli chodzi o czułość dotyku to nie odczułem żadnej różnicy, ba, na Anti-Glare jest nawet łatwiej\nJest jakaś różnica między tymi foliami jakaś jeszcze? Oczywiście prócz tego, że Anti-Glare zmniejsza połysk wyświetlacza.\nPoliwęglanowa jest bardziej przejrzysta, ale idzie się przyzwyczaić do Anti-Glare, po prostu więcej czasu spędzam w terenie, a folia świetnie się spisuje zmniejszając odbicie światła.


"Nacjonalizm precz z Poznania" - Winnicki niemiłosiernie wygwizdany - Portal informacyjny STRAJK\nPiotr Nowak 15/11/2017w : Temat Dnia\n8 13 minut czytania\nPo raz kolejny potwierdziło się, że stolica Wielkopolski jest najsilniejszym bastionem antyfaszyzmu w Polsce. Ponad 1500 osób zebrało się w okolicach ul. Strzałowej, gdzie Robert Winnicki, wzorem swojego historycznego poprzednika, urządził spotkanie ze swymi zwolennikami w piwiarni. Akcje przeciwko jego obecności w Poznaniu poparł prezydent miasta Jacek Jaśkowiak. – To właśnie poseł Winnicki, to ta hołota, która głosi te nacjonalistyczne hasła. Dla mnie oburzające jest to, że oni również hajlują – powiedział prezydent Poznania Radiu Poznań, akcentując jeszcze, że cieszy się, że są ludzie podejmujący walkę z ksenofobią, rasizmem i nacjonalizmem. Odważna postawa Jaśkowiaka zabolała Winnickiego, który z żalem oświadczył, że „Poznań jest pierwszym miastem w Polsce, gdzie zadziałał standard niemiecki. To znaczy taki, gdzie władza samorządowa z przyczyn koniunkturalnych wspiera środowiska anarchistyczne po to, aby osłabić konkurencję polityczną”. Jaśkowiak uderzył w nacjonalistów również po marszu. Jego wpis na Facebooku wywołał sporo emocji.\nAntyfaszystowski wiec został zorganizowany przez koalicję Poznań Przeciwko Nacjonalizmowi, złożoną m.in. z anarchistów, organizacji LGBT, feministycznych, akademickich, ruchów miejskich i Partii Razem. Porozumienie odniosło sukces, przeciwników prawicowej ekstremy było kilka razy więcej niż nacjonalistów. Atmosfera od początku była piknikowa. Żadnej agresji, żadnych chuligańskich wybryków. Niestety, tego samego nie można było powiedzieć o fanach Winnickiego, którzy wdali się w bijatykę z mundurowymi na ul. Strzałowej. Przedstawiciel miasta poinformował wcześniej policję, że ich zgromadzenie jest nielegalne.\nUczestnicy wiecu skandowali m.in. „Dziś prosimy Poznaniaków – nie wspierajcie wszechpolaków”, „Nacjonalizm won z Poznania” „Rasizm stop”, „Poznań wolny od nacjonalizmu”, „Poznań dla migrantów, nie dla narodowców”, „Poznań wolny od nienawiści”, „Poznań zawsze antyfaszystowski”, 'Winnicki! Ty Kulsonie!”.\nOsoby przemawiające akcentowały, że nacjonaliści są pogrobowcami mrocznych postaci z historii XX wieku, odpowiedzialnych za najstraszniejsze zbrodnie.\n„Neonaziści nie potrafią niczego pożytecznego – mówiła Karolina Kłys. – Potrafią tylko gromadzić się w piwnicach, bić ludzi, wrzucać gaz i terroryzować społeczeństwo. Najkrócej można streścić historię ruchów nacjonalistycznych jednym słowem – „hańba”. Oni zawsze uderzali w słabszych, tych, którzy nie potrafili się obronić. Zastrzelili też pierwszego prezydenta niepodległej Polski, a potem urządzali pielgrzymki do grobu jego mordercy” (…). Obrona słabszych i budowanie wspólnoty jest naszym obowiązkiem – dodała działaczka, która wspomniała również historyczne zbrodnie przedwojennych prawicowych bandziorów. – W 1937 roku szalał na ulicach Poznania terror nacjonalistów. Żydowskie dzieci bały się iść do szkoły, bo mogły dostać kamieniem w głowę od tych bydlaków – podkreślała Kłys.\nMocnym akcentem było przemówienie Piotra Moszczeńskiego z grupy Stonewall.\n„Stoję tutaj przed Wami dlatego, bo jestem pedałem i jestem współorganizatorem Marszu Równości w Poznaniu (…). Kiedy słyszę hasła tych panów i to, co chcą z nami zrobić, to przypomina mi się to, co robili im podobni w pierwszej połowie XX wieku (…). Stoję przed Wami również dlatego, że jestem organizatorem marszu równości, który był atakowany przez tych ludzi, którzy tutaj stoją teraz (…). Nasz sojusz w końcu wygrał, marsz równości przeszedł, z roku na rok jest nas coraz więcej i w końcu zwyciężymy. Jesteśmy różni i różnorodni bo tak powinno być w tym kraju (…) Mimo tych różnic powinniśmy działać wspólnie, bo im chodzi o to by nas podzielić, pamiętajcie – Solidarność jest naszą bronią” – mówił aktywista.\nOwacją nagrodzone zostało także przemówienie Florentyny Gust z Partii Razem. „Wizja społeczeństwa, którą przedstawia Robert Winnicki i jemu podobni jest opresyjna. Opresyjna wobec każdego, kto nie podlega wyznaczonym odgórnie normom. Wyklucza osoby LGBT+, osoby o innym kolorze skóry niż biały, wyznającym inną religię, niż dominująca. Wyklucza połowę społeczeństwa – kobiety. To właśnie Ruch Narodowy, którego liderem jest poseł Winnicki pisze w swoim programie o „nadmiernej feminizacji zawodu nauczyciela”. To wy chcecie odebrać resztę praw reprodukcyjnych kobietom. Oprócz macic mamy mózgi! – mówiła działaczka z Poznania. – A tymczasem to właśnie kobiety stoją na czele oporu wobec ruchów faszystowskich i neonazistowskich. To zdjęcie kobiety bijącej faszystę torebką obiegło świat w 1985 roku, w zeszłą sobotę to 13 dzielnych kobiet stanęło naprzeciw marszu skrajnej prawicy, próbując zablokować wylewająca się na nasze ulice brunatną falę. To kobiety z całego świata, stoją solidarnie, walcząc o lepszy świat dla wszystkich osób. To wy, nacjonaliści, tworzycie sztuczne granice pomiędzy ludźmi, to wasza ideologia tworzy wyzysk. wasza ideologia buduje mury pomiędzy ludźmi. Ale nad każdym takim murem zbudujemy most. Most zaufania i solidarności. Wasza nienawiść to nie poglądy. Rozsiewacie tylko przemoc i pogardę. Ale nie przejdziecie. Ilekroć wypełzniecie na powierzchnie będziemy tutaj, będziemy protestować, krzyczeć i gwizdać. Będziemy walczyć o lepsze jutro dla wszystkich ludzi: bez względu na klasę, płeć i kolor skóry. Ani nacjonalizm, ani kapitalizm, ani patriarchat” – zaznaczyła Gust.\nRównie przejmująca była mowa Hanny Zagulskiej z Łańcucha Światła. „Mamy rok 2017, a nie 1933. Mamy rok, w którym staniemy przeciwko wyzyskowi, homofobii i rasizmowi. Mamy rok, w którym powiemy: nie ma naszej zgody na nacjonalistów w sejmie i na ulicach. Mamy dzień, w którym razem mówimy: nacjonalizm nie przejdzie! 11 listopada brałam udział w demonstracji Za Wolność Naszą i Waszą. Niektóre osoby pytały mnie, po co. Lepiej zostać w domu, jeść rogala. Nie pchać się tam, gdzie nas nie chcą. Poważnie? To prawda? To nie może dłużej trwać. Obecny rząd nie tylko atakuje nasze wolności i prawa, ale przymyka oko na wzrastającą falę nacjonalizmu. Mówi o aktywnej młodzieży, a nie o wandalach. Mówi o aktywistach walczących o godność i polską historię, a nie języku pełnym nienawiści i promowaniu przemocy. Nie wierzę w pokonywanie faszyzmu milczeniem. Nie możemy udawać, że fala cofnie się wraz z nadejściem następnego rządu. Tylko budując solidarne społeczeństwo, wychodząc na ulice, protestując, możemy skutecznie zatrzymać nacjonalistów, chroniąc wolność i równość wszystkich ludzi” – mówiła działaczka.\n„Dziś boje się i działam i szczerze wierze w to, ze w swojej codzienności będziemy działać wszystkie i wszyscy. Aby faszyzm, który jest bezwzględnym koszmarem nie wrócił, nasza codzienność musi być walką. To my jesteśmy antifa” – mówiła z kolei Agnieszka Różyńska.\n– Protestujemy przeciwko wizycie Roberta Winnickiego, bo to osoba odpowiedzialna za sianie nienawiści, szkalowanie i napuszczanie Polaków przeciw uchodźcom. Jest odpowiedzialny za to, co działo się parę dni temu w Warszawie na Marszu Niepodległości – mówił Łukasz Weber z Federacji Anarchistycznej. – Jesteśmy przeciwko nacjonalizmowi, ksenofobii, homofobii. Na takie postawy nie ma miejsca w Poznaniu. Druga strona wielokrotnie podważała porządek demokratyczny w tym kraju. Odwołuje się do organizacji faszyzujących, przedwojennych. Nie powinni powoływać się na wartości demokratyczne.\nObie demonstracje zakończyły się ok. godz. 21:00. Nie doszło do żadnych poważniejszych starć pomiędzy uczestnikami. Antyfaszyści mieli jednak zastrzeżenia co do zachowania funkcjonariuszy, którzy pozwolili protestującym podejść pod sam pub, w którym przebywał Winnicki. – Policja zapewniała, że za kilka minut wejdziemy na ul. Strzałową. To było kłamstwo. Nie dotrzymano słowa. Złożymy skargę na dowódcę policyjnej akcji – powiedział poznańskiej „Gazecie Wyborczej” Bartosz Szkudlarek, przewodniczący zgromadzenia.\ntagi15 listopadademonstracja antyfaszystowskaPoznańPoznań Przeciw NacjonalizmowiRobert WinnickiStonewallStrzałowa\n24/11/2017 o 18:17\nOj tam, zaraz tłum. Paru obdartych brudasów i tyle.\n19/11/2017 o 11:52\nza Hitlera takie g..o kończyło w piecu\n26/11/2017 o 06:36\nWidzę, że jest Pan zafascynowany „wujem Adolfem”. Rzeczywiście osoba godna „najwyższego podziwu”.\n17/11/2017 o 20:51\nWyjeżdżamy z Warszawy w trzy nabite fury, by spróbować piwka w nowej, narodowej knajpie w Poznaniu. W trakcie jazdy czytamy relację, że po Poznaniu chodzą grupy mówiące po niemiecku i czesku więc na mieście jesteśmy czujni i gotowi na urozmaicenie nam spacerku przez drugą stronę.\nPo dojściu na miejsce okazuje się, że w obronie lokalu i spotkania stawiły się trzy setki reprezentantów właściwych poglądów (ostatecznie, z czasem po naszej stronie było z 500 osób) i mnóstwo policji. Przez większą część czasu trwa wymiana uprzejmości. Prewencja ponoć przyjechała także ze Szczecina i Wrocławia, tak więc nawet myszka by się nie przecisnęła.\nLewacy mieli porejestrowane pakiety na całej ulicy, ale policja postawiła ponad prawo święty spokój i ich bezpieczeństwo, bo nie pozwoliła im dojść pod knajpę, gdyż musiałoby to skończyć się konfrontacją, której wynik mógł być naprawdę tylko jeden. My, aby uniknąć próby rozbicia naszej ekipy przez prewencję ustawiamy się przed pubem „w kolejce” do wejścia, czego oczywiście prawo nie zabrania.\nW międzyczasie ktoś wypuścił niepotwierdzone info, że Antifa złapała na mieście jednego chłopaka i go oklepali więc od razu na miasto wysypało się trochę lotnych grup głodnych wrażeń co widząc policja natychmiast uruchomiła na mieście masę tajniaków i zamknęła nas od drugiej strony, nie wypuszczając nikogo bez spisywania.\nSpotkanie bez żadnego kłopotu skończyło się zgodnie z planem, lewacy zrezygnowali i poszli sobie, a my czekaliśmy aż policja też się zawinie, by uniknąć spisania. Po wszystkim wyszliśmy sobie na spacerek po pięknym poznańskim Śródmieściu, ale było cicho i spokojnie, za to zwiedzanie co chwila umilali nam tajniacy więc wróciliśmy do knajpy, a około 04:00 nad ranem w komplecie i bez żadnego kłopotu wróciliśmy do Syreniego Grodu.\nPo stronie narodowej na samym przedzie sporo MW, widziana też liczna reprezentancja Szturmowców. Dodatkowo, co najważniejsze – sporo konkretnego towarzystwa kibicowskiego, z innych ekip na pewno widziani Zawiszacy, Arkowcy i Legioniści. Jeśli chodzi o lewaków to bieda z nędza.\n16/11/2017 o 18:12\nco wy ćpacie ? i za bzdury piszecie\n16/11/2017 o 11:34\n1500 osób ?!\nPo jeden i drugiej stronie razem z policja i mieszkańcami w oknach.\n16/11/2017 o 10:42\nPrecz z Kibolami! Kibole to obciach i doły społeczne!\n16/11/2017 o 05:31\nBrawooooo Poznań precz z nazistami\ntagi związki zawodowe Izrael PiS uchodźcy usa protest unia europejska francja rasizm policja lewica syria Trump Ukraina Rosja


Weterani europejskiej polityki apelują: ratujmy euro! – Wprost\nDodano: 15 lipca 2011, 18:59 / Zmieniono: 15 lipca 2011, 18:59 0\nKilku byłych przywódców Starego Kontynentu zaapelowało na łamach dziennika "Le Monde" do liderów UE o przedstawienie jasnej wizji ratowania strefy euro, wyrażając zarazem wiarę w przetrwanie unijnej waluty. Artykuł, opublikowany na łamach najbardziej znanej francuskiej gazety, podpisało pięć osobistości europejskich, wśród nich były szef Komisji Europejskiej Jacques Delors oraz dawni premierzy Włoch i Hiszpanii: Romano Prodi i Felipe Gonzales.\nSygnatariusze krytykują obecnych przywódców Europy za "nieobecność jasnej wizji zagadnień", wykraczającej poza rozwiązywanie "doraźnych trudności". Byli liderzy Europy piszą, że "euro musi przetrwać ten kryzys i przetrwa go", pod warunkiem jednak, że UE potrafi sformułować taką właśnie "jasną wizję".\nJednym z elementów programu ogłoszonego przez autorów apelu w "Le Monde" ma być to, że każde z państw unijnych będzie gwarantowało depozyty bankowe swoich obywateli. Jednak - jak dodają sygnatariusze apelu - instytucje finansowe, które dużo ryzykowały, kupując obligacje bankowe w państwach pogrążonych w kryzysie, jak w Islandii czy Irlandii, "muszą same dźwigać swoją część ciężaru". W przekonaniu Delorsa i innych byłych liderów, UE powinna w imię "solidarności europejskiej" "zrobić wszystko, aby uniknąć niespłacalności długu greckiego". Autorzy tekstu apelują, aby ratować Grecję przy zastosowaniu takich mechanizmów, jak "wykupienie ze środków unijnych lub międzynarodowych części najniżej notowanych długów państwowych w celu ich anulowania".\nZdaniem sygnatariuszy tekstu, należy wzmocnić zarządzanie finansami na szczeblu europejskim, gdyż zajmujące się tym dotychczas instytucje - Europejski Bank Centralny czy Rada ministrów finansów eurogrupy - okazały się niewystarczające w obliczu kryzysu. "Trzeba będzie zredukować deficyty państw. Ale musi to być poddane kontroli, a perspektywa czasowa powinna być ustalona realistycznie" - podkreślają autorzy artykułu w "Le Monde".\nJeśli te zasady zostaną przyjęte przez przywódców politycznych UE, poszczególne państwa, Komisję Europejską i Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW), to "można będzie znaleźć rozwiązanie wyjścia z kryzysu" - kończą sygnatariusze artykułu we francuskim dzienniku.


Kultowy program znika z TVP - WP Film\nKultowy program znika z TVP\nJesienią na antenie TVP nie pojawi się już magazyn dla dzieci i młodzieży '5-10-15' czytamy w Wirtualnych Mediach. Po 24 latach emisji kierownictwo Jedynki podjęło decyzję o likwidacji tego programu.\n- Od roku trwały prace nad unowocześnieniem formuły. Niestety nie przyniosły efektów. Ze względu na wyniki oglądalności podjęłam decyzję o nie kontynuowaniu tego cyklu - mówi o przyczynach zdjęcia audycji Małgorzata Raczyńska, dyrektor TVP1.\nJak pokazują dane TNS OBOP, przygotowane dla Wirtualnemedia.pl, oglądalność "5-10-1-15" w okresie od stycznia do końca maja 2006 roku wyniosła 960 tys. widzów, a udziały TVP1 w rynku ukształtowały się na poziomie 22,46 proc., co dało stacji pozycję lidera pasma.\nNatomiast w takim samym okresie bieżącego roku program nadawany w trzech częściach (osobne dla 5-, 10- i 15-latków) oglądało już tylko 570 tys. osób, a udziały TVP1 zmalały do 15,59 proc., co przesądziło o tym, że Jedynka z pozycji lidera spadła na czwarte miejsce.\nOstatni odcinek audycji "5-10-15" TVP1 nadała 26 maja br. Program powstał w zespole pod redakcją Bożeny Walter w połowie lat 80. Debiutowały w nim m.in. takie gwiazdy jak Justyna Pochanke czy Krzysztof Ibisz.\nTVP informuje, że autorka "5-10-15" została poproszona o złożenie nowych propozycji atrakcyjnych dla najmłodszej widowni Jedynki. Na razie w zamian za program '5-10-15' w sobotnie poranki na antenie TVP1 będzie się ukazywał amerykański serial familijny "Siódme niebo".


Szóstka do zera, młodzieżówka przegoniła frajera - weszlo.com\nOpublikowane 04.09.2020 19:56 przez\nMłodzieżówka Czesława Michniewicza przyzwyczaiła nas do tego, że stać ją na wszystko. Dosłownie, bo jej nieprzewidywalność działa w dwie strony. Jeszcze w poprzednim cyklu ta drużyna potrafiła dwukrotnie stracić punkty z Wyspami Owczymi, by potem pokonać Portugalię w barażowym dwumeczu, a na samym turnieju walnąć Belgów i Włochów. W nowym rozdaniu również sprawiła niespodziankę z faworyzowaną Rosją w meczu wyjazdowym (zwycięstwo wypuściła pechowo w ostatniej chwili), by potem dostać oklep od Bułgarów, a kilka dni później kolejny – od Czarnogórców w spotkaniu towarzyskim. Właśnie dlatego do oglądania dzisiejszego meczu z Estonią nie siadaliśmy w stu procentach spokojni. Wszelkie obawy zgubiliśmy jednak chyba gdzieś między piątą a siódmą minutą gry.\nCo się zmieniło w ekipie Michniewicza od ostatniego meczu o punkty (0-3 z Bułgarią)? Cóż, pod względem personalnym wiele rzeczy. Kamil Grabara przedwcześnie opuścił zgrupowanie z powodu kontuzji. Kamil Pestka z tego samego powodu nawet na nie nie dotarł. W przypadku Macieja Ambrosiewicza o braku zaproszenia zadecydowały kwestie sportowe. Nieco podobnie jak u Kamila Jóźwiaka i Sebastiana Walukiewicza, ale w drugą stronę – oni trafili do pierwszej kadry. To już pięciu chłopa, a na tym przecież nie koniec, bo ze względu na kartki wypadł Karol Fila, a Jan Sobociński nie załapał się decyzją trenera nawet na ławkę rezerwowych.\nZostała więc czwórka Gumny, Listkowski, Bogusz i Klimala. Wskoczyli Majecki, Piątkowski, Kiwior, Puchacz, Slisz, Płacheta i Kamiński.\nZ jednej strony demolka, jeśli chodzi o budowanie drużyny.\nZ drugiej – w tym wieku niecałe dziesięć miesięcy to często przecież wieki. Najlepszy przykład? Prawdopodobnie Bartosz Białek, który dzisiejszy mecz zaczął na ławce rezerwowych. Gdy w poprzednim roku podopieczni Czesława Michniewicza męczyli się z „nowymi Berbatowami”, chłopak miał na koncie jeden występ w Ekstraklasie. Dziś jest piłkarzem Wolfsburga, za którego Niemcy zabulili 5 dużych baniek.\nI trzeba sobie jasno powiedzieć, że choć prawdziwym sprawdzianem dla tych chłopaków będzie wtorkowy meczu z Rosją, to dzisiejsze manto sprawione Estonii też nas bardzo cieszy. Goście, którzy wcześniej byli w drugim szeregu, dali radę. To było coś, czego szczególnie brakuje nam w początkowych fazach eliminacji do europejskich pucharów, w meczach z Linfield czy inną Europą FC. Młodzieżówka dostała piłkarskiego frajera i po prostu się z nim zabawiła. Różnice klas było widać już w samej kulturze gry, a gdy doszły do tego indywidualne zrywy, w zasadzie nie było czego zbierać.\nStrzelanie rozpoczął już w czwartej minucie Mateusz Bogusz, który po podaniu z głębi pola przerzucił piłkę nad bramkarzem tak, jakby to była najprostsza rzecz na świecie. Po kwadransie rywal miał w plecaku dwójkę, bo najsprytniejszym gościem w polu karnym okazał się Patryk Klimala. A wszystko to po pudłach Piątkowskiego i Kamińskiego. Szczególnie ten drugi pomylił się fatalnie, bo walnął klasyczną świecę, gdy był pięć metrów przed bramką. Na szczęście skrzydłowy Lecha nie czekał długo z rehabilitacją. To właśnie on był autorem gola numer trzy i jednocześnie ozdoby meczu. Kilkudziesięciometrowy rajd, ośmieszenie dwóch rywali i pewny strzał po długim rogu.\nMamy wrażenie, że to właśnie Kamiński jest największym wygranym tego meczu. Przegrani? Może Radosław Majecki, który nie miał żadnej okazji, by pod nieobecność Kamila Grabary się wykazać, ale to typ z przymrużeniem oka. A tak zupełnie serio takie miano można przyznać Marcinowi Listkowskiemu, który nie potrafił tak jak koledzy pobawić się z rywalami i został w przerwie zmieniony przez Sebastiana Kowalczyka.\nW drugiej części gry trwał strzelecki festiwal. Kilka okazji zostało koncertowo spartolonych, estoński bramkarz świetnie poradził sobie także ze strzałami Kowalczyka, Białka i swojego kolegi z ekipy, któremu pomyliły się kierunki. Ale gole też padły, co czasami nawet umykało komentatorom TVP. Trafili Robert Gumny, ponownie Mateusz Bogusz, a wynik ustalił Paweł Tomczyk.\nOt, bardzo fajna przystawka przed meczem pierwszej reprezentacji. I przed wtorkowym starciem z Rosją, która dziś pokonała u siebie Bułgarów. Czyli dalej tracimy cztery punkty, ale to miejsce też daje wyjazd na kolejne Euro.\nEstonia U-21 – Polska U-21 0-6 (0-3)\nBogusz 4′ i 58′, Klimala 15′, Kamiński 34′, Gumny 47′, Tomczyk 81′\nSobociński jest szykowany na Rosję, dlatego nie pojechał.\nJeżeli Karbownik ma zostać sprzedany za 8 mln to za Kamińskiego trzeba wołać przynajmniej 12-15.\nTak, tak za zawodnika z 32 ligi Europy\nFrajer to to pisał.\nStano mi kutas\nNie wiedziałem że twój stary pisze teksty dla weszło\nMecz ustawiły bramki na początku spotkania. A bramkarz estoński to chyba z orlika przypadkowo zabrany.\nOj tak, prawda z tym bramkarzem. W dorosłej kadrze z poważnych golkiperów mają Kotenkę (prawie 4 dychy), który ostatnio podobno był na reprze w 2013 XD oraz Aksalu (36 lat), który od roku jest bez klubu. Ten, który ostatnio był podstawowym w maju stwierdził, że kończy z graniem (33 lata). A koleżka z dzisiejszego meczu młodzieżówki (jeśli dobrze sprawdziłem) w sezonie ligowym 18 meczów i 32 gole wpuszczone. Pewnie się modlą, żeby ten młody ziomeczek z Arsenalu się rozwinął w drugiego Marta Pooma. W sumie nie wiem, po co to piszę, pewnie nikogo nie interesuje kadra Estonii 😀 Ale lubię sobie obserwować te słabsze reprezentacje, jak u nich idzie np. wymiana pokoleń, czy ktoś ciekawy się objawił na horyzoncie (np. Tunjov ze Spal, czy Erik Sorga z DC United – obaj młodzi i perspektywiczni) itp.\nJestes futbolowym freakiem. Totalnie odjechanym hipsterem. Czapka z mojej głowy, mości Panie\nOho, szykuje się zmiana za Wuja. Niewątpliwie Sympatyczny Pan Czesław będzie 711 razy lepszy niż Brzączka.\nZacznij zarabiać 90 $ / godzinę, aby pracować online z domu przez kilka godzin każdego dnia … Otrzymuj regularne płatności co tydzień … Wszystko, czego potrzebujesz, TO komputer, LGcze internetowe i trochę wolnego czasu … Przeczytaj więcej tutaj. ..


To warto wiedzieć o naprawie samochodu - Blog MercedesBlog.pl - nieoficjalnie o marce Mercedes\nW dzisiejszych czasach praktycznie każde gospodarstwo domowe posiada chociaż jeden samochód. Jest to olbrzymia wygoda, jednak niestety posiadanie własnego auta to także obowiązki związane z konserwacją i wymianą niektórych części. Oto kilka najważniejszych rzeczy o naprawie samochodu, które wiedzieć powinien każdy posiadacz pojazdu.\nCzęści, które zużywają się najszybciej\nPodobnie jak w przypadku każdej innej rzeczy, również używając samochodu, zużywamy jego poszczególne części. Niektóre z nich mają dłuższą żywotność, inne zaś krótszą, jednak niezależnie od tego czy jeździsz autem marki Mercedes czy Ford, musisz przygotować się na to, że co jakiś czas trzeba będzie wymienić w nim kilka elementów.\nDo tych elementów samochodu, które wymieniać powinno się regularnie należą między innymi olej, filtr oleju oraz filtry powietrza i paliwa. Do często zużywających się części należą także pasek rozrządu oraz świece.\nNaprawy, które mogą zrujnować nasz budżet\nNiektóre naprawy i wymiany, szczególnie zaś te, które powinno się przeprowadzać regularnie nie są wyjątkowo drogie, zwłaszcza jeśli decydujemy się na tanie zamienniki części samochodowych. Bywają jednak takie usterki, które wymagać mogą bardzo dużego wkładu finansowego. Do najdroższych napraw należą te związane z silnikiem.\nJak najlepiej zadbać o swoje bezpieczeństwo?\nWśród wielu częstych samochodowych awarii i usterek są takie, których ze względu na bezpieczeństwo zdecydowanie nie warto bagatelizować. Szczególnymi elementami w samochodzie są układy kierowniczy i hamulcowy i to właśnie na nie warto zwrócić największą uwagę. Pamiętajmy więc o regularnej wymianie płynu hamulcowego oraz klocków, a także przeglądach technicznych, które pomogą ocenić rzeczywistą sprawność samochodu.\nDużą część kosztów naprawy stanowią zwykle części samochodowe. Na szczęście znaleźć można na rynku wiele ich tańszych zamienników, które często jakością dorównują oryginalnym częściom. Kupując części do Mercedesa, Forda czy Toyoty warto zwrócić uwagę na jakość ich wykonania. Im jest ona lepsza tym większa szansa, że kolejna wymiana przeciągnie się w czasie.\nDecydując się na zakup samochodu warto wziąć pod uwagę takie auto, które uznawane jest za mało awaryjne. Można również kierować się ceną części zamiennych. Najtańsze części posiadają marki takie jak Ford, Opel oraz Volkswagen. Nieco droższe są części do samochodów japońskich oraz francuskich, jednakże tu bardzo wiele zależy od konkretnego modelu. Zawsze jednak warto mieć na uwadze, że nawet nowy samochód będzie wymagał od czasu do czasu wymiany pewnych elementów.\nDodał: Redakcja, w Baza wiedzy. Dnia 6 lutego 2017\n2 komentarze do "To warto wiedzieć o naprawie samochodu"\nMnie mechanik podrzucił zamienniki delphii. Miałem obawy przed montażem części , mało znana firma, ale jestem pewien podziwu. Tanie , dobra jakość w żaden sposób nie odbiegająca od orginałów.\ntomek - 10 marca, 2017\n@Tomek ja bym nie ryzykował z tańszymi zamiennikami, bo z nimi nigdy nic nie wiadomo i czasami coś co jest na początku jest tańsze, niekoniecznie po ogólnym rozliczeniu wychodzi na tańsze, bo trzeba je częściej wymieniać, a wiadomo wymiana nie jest tania, no chyba, że robisz to sam.\nMarcin - 24 kwietnia, 2017