Jesteś piękny jak wodospad - Publixo\n1. O aktorze amatorze\n2. Skarb w chlebie\n3. Czy pamiętasz jeszcze?\n4. Metyl, spirytus i ja\n5. O Geni na Dniach Młodzieży\n6. czerwone dywany\n7. Damy radę\n10. O Antku w aeroklubie\nJesteś piękny jak wodospad\nTekst 3 z 3 ze zbioru: OPWIADANIE\nPatrząc na całkiem nagą Ramonę czuł się tak, jakby mu ktoś genitalia wkręcił w rozgrzane imadło. Skulona, z rękami wciśniętymi między uda, lekko drżała leżąc na łóżku. Jego łóżku. Zapadała w sen. Oglądał jej piękne ciało i ostrożnie, ale w bolesnym napięciu skrajnej pożądliwości, okrywał kołdrą dziewczynę, o której marzyli wszyscy młodzi mężczyźni w miasteczku. Bolało go też serce. Wiedział, że oto mija okazja, jaka już się zapewne nie przytrafi. Przykrył Ramonę aż po szyję. Wsuwając kołdrę pod jej ramiona usiłował złożyć na nich delikatny pocałunek. Gwałtownie uciekła spod jego ust. Widocznie nie zapadła jeszcze w głęboki sen. Spojrzał na zegarek. Obiecał proboszczowi, że na wieczornej mszy przeczyta dwa wiersze. Musiał już wychodzić. Miro był znanym w miasteczku dyskdżokejem. Nie pierwszy raz proboszcz prosił go o taką przysługę. Czemu właśnie dzisiaj? Miro nie mógł przewidzieć, iż spotka kompletnie pijaną Ramonę trzymającą się muru dwadzieścia metrów od klatki domu, w którym wynajmował mieszkanie. Nie protestowała, gdy niepomiernie zdziwiony jej stanem, ujął ją za rękę, potem wpół i zaprowadził do siebie. Pierwsze, co uczyniła po przekroczeniu progu, to wyrwała się z jego rąk. Odgadując bezbłędnie gdzie jest ubikacja, uklękła przed sedesem, po czym długo wymiotowała. Pół przytomna, zaczęła zdejmować z siebie ubranie nie bacząc na obecność Miro. Może go w ogóle nie widziała? Mogłaby rozwalić sobie czaszkę usiłując odkręcić kurek z wodą nad wanną, gdyby jej nie przytrzymał. Wówczas poczuł aksamitną delikatność ciała Ramony, krągły kształt dużych jędrnych piersi. Nie mógł powstrzymać procesu, który uruchamiała natura u mężczyzn w takiej sytuacji. Przygarnął Ramonę mocniej, odkręcił ciepłą wodę, sprawdził czy ma odpowiednią temperaturę, pomógł pijanej dziewczynie ułożyć się w wannie. Nie wychodził. Patrzył. Ramona nie dostrzegała jego natarczywego spojrzenia. Nie chciała dostrzec? Na to pytanie nie było odpowiedzi. Myła się powoli. Gąbką sięgnęła do swoich miejsc intymnych. Jak to podczas kąpieli. Miro patrzył. Nikła satysfakcja z tego, że jest prawdopodobnie jedynym z kandydatów do ciała Ramony, który spogląda na tę Nimfę w pianie, nieco łagodziła jego chuć. Miał Miro powody, aby hołdować powiedzeniu: „baba pijana, dupa sprzedana”. Nie raz i nie trzy zrealizowało się to porzekadło w jego życiu. Był wszak wziętym dyskdżokejem. Człowiekiem, który ma dar i możliwości dostarczania rozrywki zmęczonym po tygodniu nauki ludziom młodym, albo po pracy ludziom starszym, a nawet seniorom, bo dla tych ostatnich też miał taneczne propozycje muzyczne. Był fachowcem w swojej branży. Wiedział, kiedy, wiedział jak podkręcić muzyczne tempo, aby wszyscy szaleli bez skrępowania na parkiecie zapominając o tak jednostajnym rytmie swojego życia. O życia tegoż zaskakujących wyrokach, o łzach samotności, o drobnych radościach z powodu premii w zakładzie pracy, z powodu ocen na świadectwie szkolnym. Łagodził Miro, acz zupełnie nieświadomie, tak zwany ból istnienia, który nieobcy ludzkości pod każdą szerokością geograficzną, bywał szczególnie dotkliwy w małych miasteczkach i sennych tych miasteczek okolicach. Mało komu, spośród podskakujących rytmicznie uczestników jego dyskotek przyszłoby do głowy tak właśnie nazwać codzienne swoje zmagania z rzeczywistością. Taka refleksja wymagałaby namysłu zgoła filozoficznego. Może jedynie ksiądz proboszcz byłby do tego zdolny? Wiele razy Miro słyszał perorowanie proboszcza przy stole, kiedy przychodził do jego ojca z wymyślnymi nalewkami własnej księżowskiej produkcji. Nie wiedział, o czym proboszcz mówi, bo ten używał słów, które w uszach dyskdżokeja brzmiały obco niczym język węgierski. Miro był sobą, panem sytuacji, gdy spoglądał uśmiechnięty z nad konsoli na parkiet i ogarniał wzrokiem tłum par przesiąkniętych świeżym potem zmieszanym z kosmetykami z Tesco. Dla wielu był królem życia. Ich życia. Toteż, jak to do króla, lgnęły do niego po dyskotece w nocne piątki i soboty nie tylko podchmielone solidnie młode sekretarki z WSS Społem, kasjerki z Lidla czy sieci sklepów Dino, ale nawet maturzystki i samotne damy grubo po trzydziestce. Trzeba przyznać, że rygorystycznie dbał o to, aby nie zostać ojcem, dlatego kupował majtki tylko z małą kieszonką na kondomy. Nigdy ta kieszonka nie była pusta. Ramona pojawiła się w miasteczku dwa lata temu razem z matką. Nikt nie wiedział skąd obie przyjechały. O jednej i drugiej w miasteczku niewiele wiedziano. Ramona ponoć ukończyła SGH w Warszawie. Zarabiała na życie prowadząc własną małą firmę księgową. Miała kilku klientów spoza miasta. Miejscowych podobno nie przyjmowała tłumacząc się nadmiarem pracy. Jej mama nie pracowała. Tyle tylko informacji zdołał uzyskać Miro o Ramonie, od kiedy jego wprawne oko dostrzegło piękną dziewczynę pośród tańczących na parkiecie. Tylko tyle informacji mimo usilnych starań, korzystając z lokalnej popularności i sieci znajomych. Przylgnęła do niej ksywka Ramona, bo sama tak się przedstawiała, chociaż na jej pieczątkach widniało imię Agnieszka. To też Miro wywąchał sobie znanymi sposobami. Rozumiał ten jej zabieg, bo sam kazał na siebie mówić Miro, bynajmniej nie od nazwiska znanego malarza. O kimś takim Miro nie słyszał. Po prostu, zwyczajne Mirek mu nie odpowiadało. Ramona na jego dyskoteki przychodziła niemal regularnie. W piątek i w sobotę. Nie tańczyła pościelówek, nie tańczyła w parach. Tylko w grupie, szalejąc bez opamiętania rytmicznie, ładnie, stylowo. Zawsze w gustownej mini spódniczce, albo krótkiej sukience, których próżno by szukać w okolicznych sklepach. Poznali się po pół roku od jej przyjazdu, ale najwidoczniej na wyraźne życzenie Ramony. Tego wieczoru poczekała na niego. Miro to zauważył zwijając kable, pakując płyty. Odegnał łaszące się dziewczyny, podszedł do Ramony i zapytał wprost, czy na niego czeka. Potwierdziła. Zaproponował podwiezienie taksówką, z której zawsze korzystał. Zgodziła się, a w taksówce pochwaliła jego sposób prowadzenia dyskoteki. Podziękował i to była cała wymiana zdań pomiędzy nimi. Milczenie Ramony pozwoliło Miro na ugruntowanie myśli w jego głowie, nie wiedzieć, na jakiej podstawie, że ten wieczór zakończą oboje w jej łóżku. Kiedy bez słowa wysiadała, rozczarowany, zapytał z nadzieją w głosie, czy mógłby u niej wypić na kawę. Popatrzyła na niego przez chwilę z odcieniem politowania i odpowiedziała krótko, że nie, po czym zamknęła drzwi od taksówki. Nawet nie podziękowała za podwiezienie. Wobec taksówkarza, który go często podwoził w towarzystwie dziewcząt, a te zawsze z nim wysiadały, czuł się Miro nieswojo. Jakby poniósł dotkliwą porażkę na jego oczach. Skomentował zachowanie Ramony mało odkrywczo stwierdzając, że „tego kwiatu jest pół światu” a taksówkarz potwierdził usiłując poprawić mu nastrój. Od tej pory miał możliwość obserwowania Ramony zza dyskdżokejskiej konsolety. Czasami, sam z siebie dedykował jej piosenkę. Kiwała życzliwie dłonią w jego kierunku. Zdarzało się, że utwory dedykowali Ramonie inni młodzieńcy. Każda taka dedykacja powiększała dochód Miro. Wszak trzeba było za nią płacić. Młodzieńcy opłacając dedykację ruszali w kierunku Ramony licząc na wspólny taniec. Uprzejmie odmawiała takiego pląsu w parze, dziękując jednak, równie uprzejmie, za dedykację. Po jakimś czasie chętni do tanecznego obcowania z Ramoną, zrozumieli, że wydają na darmo swoje ciężko zarobione - w sklepowych magazynach, hurtowniach i szoferkach ciężarówek – pieniądze. Zdawała się nie przejmować spojrzeniami zdradzającymi pożądanie, ale i, coraz częściej, niechęć. To wszystko zauważała, ale ani na jotę nie zmieniała swoich zachowań. Machała życzliwie dłonią do Miro po dyskotece i znikała. Ot, cała ich znajomość. Jej stan upojenia objawiony mu przed własną klatką schodową przyjął, zatem, Miro z najwyższym zdumieniem. Nie zdarzyło mu się nigdy przymuszać pijanych dziewcząt do seksualnej relacji. Wszystko zawsze, jak dotąd w takich sytuacjach, szło gładko po myśli Miro. Tym razem było inaczej. Może gdyby jeszcze nie ten kościół? Miał mało czasu, a proboszcza zawieść nie chciał. Wyszedł wreszcie w przekonaniu, że Ramona zasnęła. Nie zamykał mieszkania. Złodziei się nie obawiał. Po mszy, niemal biegł do domu, wciąż licząc na to, że kiedy Ramona nieco oprzytomnieje, zrozumie jego dżentelmeński gest, po czym, z wdzięczności postąpi według oczekiwań Miro. Im był bliżej domu, tym bardziej był pewien takiego obrotu sprawy. Chwilę nasłuchiwał pod drzwiami. Cisza. Delikatnie nacisnął klamkę, wszedł i stanął niepomiernie zdumiony. Ramony nie było. Łóżko doprowadzone do porządku. Na pościeli karteczka. Uniósł skrawek papieru z bijącym sercem, w którym kołatała się nadzieja, że przeczyta coś w rodzaju niedwuznacznej propozycji. Na kartce, dużymi drukowanymi literami było napisane: „JESTEŚ PIĘKNY JAK WODOSPAD”. Odczuł zawód, a jednocześnie treść tego krótkiego zdania go zaintrygowała. Pierwsze, co zrobił to poszedł do przedpokoju i zaczął patrzeć na swoje odbicie w dużym lustrze. Był mężczyzną wysokim, przystojnym, czarnowłosym o niebieskich (atut szczególny) oczach, ale nijak nie mógł się doszukać podobieństwa do wodospadu. Ogarnęła go nieprzeparta chęć zapytania Ramony, zaraz, natychmiast, co miała na myśli. Jutro prowadzi dyskotekę. Jutro, bez pardonu podejdzie do autorki tego zdania, po czym zapyta o jego sens. Wieczorem nie wychodził już nigdzie. Nawet nie usiłował nawiązać kontaktu z kilkoma kobietami, które zawsze były gotowe iść z nim na randkę. Kupił sześć piw, wielką pizzę i bezmyślnie oglądał telewizję. Obraz w telewizorze raz tylko przykuł jego uwagę. Wówczas, gdy na ekranie dostrzegł jakąś migawkę z wodospadem w tle. Ramona nie pojawiła się nazajutrz na dyskotece. Był zawiedziony. Mocno. Wypatrywał dziewczyny w kolejnych tygodniach. Czekał. Obejrzał wszystkie dostępne mu filmy z wodospadem w tle w tym słynny „Niagara”. Przeglądał zdjęcia wodospadów w Internecie Miał dylemat. Nijak nie mógł odgadnąć, co miała na myśli Ramona dokonując takiego porównania. Pewnego dnia ślęcząc przed telewizorem, trafił na film dokumentalny o wodospadach właśnie i usłyszał w komentarzu, że to jeden z „cudów natury” Doznał olśnienia. Dla Ramony jestem cudem natury – pomyślał. To mu poprawiło nastrój tak dalece, iż niemal natychmiast zadzwonił do Andżeliki. Dwudziestoośmioletniej ekspedientki ze sklepu warzywniczego. Zaproponował randkę nie pierwszy i nie czwarty raz. Andżelika była jego dyżurną kochanką. Z tą rolą godziła się bez specjalnych pretensji. Oczekiwała od najsłynniejszego dyskdżokeja w miasteczku dobrego seksu. W tym był Mirek całkiem niezły, a Andżelika także dość biegła w ars amandi. Kiedy leżała na jego piersi, ogarnięta błogim zmęczeniem, Miro zdał sobie sprawę z tego, że tym razem ich dogłębne zespolenie ciał nie miało takiego smaku, jak dotychczas. Niby wszystko tak samo, ale, jakby inaczej. Nie wiedział, a nawet nie zastanawiał się nad tym skąd to uczucie. Wystarczał mu jeden dylemat, ten sprowokowany zdaniem napisanym na kartce przez Ramonę. Zauważył jeszcze coś. Dotarło do niego, iż rozmyślał o Ramonie cały czas. W dniach poprzednich i teraz, podczas miłosnych uniesień z Andżeliką. Myślał o Ramonie tuż po przebudzeniu, przy śniadaniu, przy kawie, przy obiedzie, kolacji, przed zaśnięciem. Zrazu, może nie całkiem świadomie, składał te rozmyślania na karb rozważań o sobie w kontekście porównania go do piękna wodospadu. Gdy Andżelika wznowiła daleko posunięte pieszczoty, a one nie przynosiły spodziewanego przez nią efektu, zresztą po raz pierwszy odkąd miały miejsce ich spotkania, wybiegł pamięcią w czasy młodzieńcze. Wówczas to, jakże dawno, ostatni raz, odczuwał coś podobnego do tego, co zaczynał odczuwać wobec Ramony. Wtedy wystawał pod domem jasnowłosej Moniki, koleżanki z klasy licealnej. Wtedy zaoferował usługi kościelnego lektora proboszczowi, wciąż temu samemu, aby Monika widziała Mirka stojącego przy ołtarzu i starannie czytającego mszalne teksty, dostępne człowiekowi świeckiemu. Tego rodzaju wyróżnieniem chciał zaimponować koleżance z ławy szkolnej. Tak objawiało się jego młodzieńcze, zresztą odwzajemnione, uczucie, którego ślad, barwę, powiew odczuwał w tej chwili. Z tego powodu kiełkował w nim niepokój. Do tej pory był pewien, że zasada trzymania uczuć na wodzy jest najlepszym rozwiązaniem chroniącym przed światem pełnym kobiecych zdrad. Małżeńskich i przed małżeńskich. Sam był beneficjentem takiego świata i korzystał z nadarzających się okazji bez cienia skrupułów. Zaplątanie się w jakiekolwiek relacje emocjonalne z płcią piękną przerażało Mirosława\n- Co z tobą – usłyszał szept Andżeliki\n- Ze mną? Myślę – odpowiedział z wyraźnym roztargnieniem\n- Od myślenia jest głowa.\n- Głową myślę.\n- A nie mógłbyś czymś innym? – Zapytała Andżelika zalotnie. Milczał. Zrezygnowana obróciła się do niego plecami.\n- No? – Znowu przylgnęła do jego piersi z nadzieją w oczach.\n- Z czym ci się kojarzy wodospad?\n- Mnie? Mmmm – zamruczała namiętnie – wodospad…, to jak mój orgazm z tobą w roli głównej – usłyszał dzwony w głowie. „Tak, ależ tak”!! – Pomyślał. Wiedział. Już wiedział.\n- Jesteś genialna! - Dotknął jej głowy, delikatnie wskazując kierunek ku swojemu podbrzuszu. Był uradowany, albowiem sądził, że Andżelika rozwiązała jego dylemat. Tym razem pieszczoty ekspedientki warzywniaka przyniosły efekt. Nie został u dziewczyny na resztę nocy. Wracał do domu w przekonaniu, iż rozwikłał, zrozumiał, pojął, co Ramona miała na myśli porównując go do wodospadu. Otóż, w ten sposób wyrażała nadzieję, że ich cielesne zespolenie przyniesie owoc w postaci doznania tak silnego i gromkiego piękna, jakie niesie z sobą niepohamowana energia wody spadającej z wysoka. Rozważania, dlaczego Miro doszedł do takiego, akurat, wniosku, trzeba pozostawić tajemniczym meandrom ludzkiej psychiki. Zanim położył się do łóżka sprawdził jeszcze w Internecie rozlokowanie kobiecych obszarów erogennych. Wszak chciał być solidnie przygotowany do wyzwania, przed którym miał stanąć. Ramona zjawiła się na dyskotece po sześciu tygodniach od ich przygody w jego domu. W sobotę. Kamień spadł mu z serca, gdy tylko ją zauważył. Poczuł całym sobą radość, która unosiła go, jakby miał skrzydła. Jakby natura zawiesiła dla niego na ten czas prawo grawitacji. Dawno Mirka takiego nie widziano. Podkręcał rytm, tańczył za konsoletą, obok konsolety, chwilami wybiegał nawet na parkiet. Zdawało się, że jego entuzjazm ogarnia także tańczących. Na parkiecie panowało szaleństwo. Bacznie, acz dyskretnie obserwował Ramonę. I ona ulegała temu radosnemu tanecznemu upojeniu. Tak to przynajmniej wyglądało. Mirek z trudem powstrzymał pokusę przesłania Ramonie dedykacji. Nie chciał zdradzać się przed nią ze swojej radości. Jednak cicho, niezauważalnie, powoli, sobie tylko wiadomymi drogami, jad lęku wędrował w kierunku serca dyskdżokeja. Lęku, przed czym? Przed uczuciem, które go ogarniało coraz śmielej i mocniej nie pytając o zgodę? Przez te sześć tygodni, poza jednym, znamiennym dla Mirka, spotkaniem z Andżeliką, nie umawiał się z żadną spośród wielu chętnych dziewcząt. A przecież, do czasu, gdy prowadził po schodach pijaną Ramonę, niezobowiązujące seksualne randki, były jego sposobem na życie. Przez te sześć tygodni, ani mu w głowie było zastanawianie się nad tym, jaki jest powód takiej zmiany. Czekał na Ramonę i już. To oczekiwanie zaprzątało mu myśli, w których układał całe zdania, jakimi oznajmi dziewczynie własną interpretację słów, napisanych na skrawku papieru. Jedno z tych zdań dzierżyło obecnie palmę pierwszeństwa: „wszystkie wodospady świata będą niczym w porównaniu z tym, czego doznasz w moich ramionach”. Tłukł je w pamięci nieustannie. W pewnym momencie szaleńczego wieczoru zauważył, że Ramona zamierza opuścić dyskotekę na godzinę przed planowanym zakończeniem. Musiał zareagować.\n- A teraz odpocznijcie – powiedział do mikrofonu. Usłyszał jęk zawodu.\n- Napijcie się, nabierzcie sił, bo czeka was jeszcze godzina niewyobrażalnego szaleństwa – krzyknął entuzjastycznie. Jęk zawodu przeszedł w pisk radości, któremu towarzyszyły brawa. Miro ściszył muzykę, odłożył mikrofon, ruszył za Ramoną. Była przy drzwiach wyjściowych. Bezpardonowo przeciskał się między stolikami. Wybiegł na zewnątrz. Dziewczyna docierała do pierwszej z kilku taksówek czekających na potencjalnych klientów.\n- Ramona! – Wrzasnął. Stanęła, obróciła w jego kierunku głowę. Podbiegł. Napotkał jej spojrzenie. W oczach ciekawość, ale i odcień jakiegoś smutku. Mirek nabrał powietrza.\n- Wszystkie wodospady świata będą niczym w porównaniu z tym, czego doznasz w moich ramionach – wyszeptał. Stał blisko. Usłyszała. Długo patrzyła mu prosto w oczy. Ta chwila, zdawało się Miro, trwała wiek.\n- Ty jednak jesteś głupi – powiedziała cicho, ze smutkiem w głosie. Równie dobrze mogłaby go palnąć w twarz. Czułby się tak samo. Ruszyła w kierunku taksówki. Nie wiedział, czemu postanowił runąć w dół. Niczym cząstka wody, która w szalonym pędzie ku nieznanemu gotowa roztrzaskać swój krótki żywot o twarde, bezlitosne w wiecznym trwaniu skały.\n- Kocham cię!- Powiedział głośniej. Niemal rozpaczliwie. Szumiało mu w głowie. Poza Ramoną nie widział niczego i nikogo. W ogóle nie bardzo wiedział, gdzie jest, co się wokół dzieje. Znowu stanęła w miejscu. Podeszła do niego blisko. Bardzo blisko. Nadal patrzyła ze smutkiem w oczach.\n- Kochasz mnie? – Zapytała cichutko, prawie namiętnie, jakby uwierzyła, jakby chciała mieć pewność. Milczał, powoli zdając sobie sprawę z tego, co powiedział.\n- Chcesz mnie tylko przelecieć – te słowa zabrzmiały drwiąco. Chciała odejść. Nie pozwolił. Chwycił Ramonę za rękę, potem w pół, przygarnął do siebie. Nie protestowała.\n- Kocham cię – powtórzył wprost do jej ucha. Stanowczo, wręcz świadomie. Przesunęła dłonią po jego włosach, zatrzymała dłoń na szyi, zmusiła go delikatnie, aby przysunął głowę do jej ucha.\n-Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest – zaczęła szeptać – miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą, nie dopuszcza się bezwstydu, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego, nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą. Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma. Miłość nigdy nie ustaje – musnęła ustami policzek Mirka i gwałtownie się odwróciła. Wsiadła do taksówki. Stał tak długo, aż odjechała. Niewiele rozumiał. Właściwie to nie pojmował nic, ale nie czuł zawodu, wręcz przeciwnie. Dla grupki palących papierosy na zewnątrz wyglądało to na czułe pożegnanie. Miro dotrzymał słowa. Szaleństwo dyskotekowe trwało ponad godzinę. Nie mógł zasnąć do połowy nocy. Usiłował sobie przypominać chwila po chwili, co między nim a Ramoną zaszło w ciągu tych trzech, może czterech minut przed postojem taksówek. Do trzeciej nad ranem pieścił w pamięci szczególnie ten moment, w którym ona objęła jego szyję. Zapamiętał jej zapach i delikatne dotknięcia ust, gdy szeptała mu wprost do ucha te słowa o miłości. Zasypiał w przekonaniu, że wyznała mu miłość. Słowo powtarzane przez nią kilkakrotnie. Otworzył oczy około dziesiątej rano i natychmiast wrócił do wspomnień z wczorajszego wieczora. „Miłość nigdy nie ustaje”, to jedno sobie teraz przypomniał. Nigdy nie ustaje? Tak! Czyli będzie go kochać zawsze! Tak! Wyznała mu miłość! Po dziesięciu minutach wpatrywania się w sufit owiało go nagle wrażenie, że te słowa są mu znajome. Zerwał się z łóżka i wpisał w Googla: „miłość nigdy nie ustaje”. Wszystko stało się jasne. Znał ten tekst. Czytał go kiedyś, nawet kilkakrotnie. Gdzie? No, jasne! Czytał te słowa w czasach młodzieńczych, kiedy był kościelnym lektorem. A nawet, chyba z rok temu, gdy sporadycznie spełniał prośbę proboszcza i stawał przy ołtarzu, żeby od czasu do czasu coś ładnie przeczytać. Wszystko, co zaczął robić od tej chwili było, jakby, poza jego świadomością, a kto wie, czy nie poza jego wolą. Tego niedzielnego ranka najgłębsze pokłady serca i duszy Miro ogarniało jedno pragnienie: zobaczyć Ramonę. Wziął prysznic, ubrał się tak elegancko, jak tylko to było w jego przypadku, podług jego gustu możliwe, spryskał szyję wodą toaletową ponad wszelką normę. Wezwał taksówkę. Dotarł pod osiedle, na którym dziewczyna mieszkała. Nie znał dokładnego adresu. Był zdany na oczekiwanie. Na łut szczęścia. Okrążał bloki mieszkalne bez wytchnienia. Całkiem tak samo, jak w czasach upojenia uczuciowego z lat młodzieńczych, ale z tego sobie nie zdawał sprawy. Czekał na Ramonę. Szczęście dopisało. Dwadzieścia minut po jedenastej ujrzał ją ubraną w obcisły dres adidasa. Piękną, smukłą. Biegła w kierunku pobliskiego parku. Zaczął za nią truchtać. Ramona przyśpieszyła. Była coraz dalej. Próbował nadążyć. Nie dawał rady. Poczuł kolkę w boku. Brakowało oddechu. Zawołał niemal resztką sił. Po imieniu.\n- Agnieszka!! – Nie wiedział, czemu tak właśnie. Może popularne „Ramona” wydało mu się już zbyt dalekie? Może prawdziwe imię było mu bliższe? To nie były pytania, na które próbował teraz znaleźć odpowiedź. Ramona przestała biec. Odwróciła się w jego kierunku.\n- Z kondycją u ciebie kiepsko – powiedziała uśmiechnięta, gdy stanął metr od niej. Nie pytała, dlaczego zawołał ją po imieniu.\n- Możemy się spotkać? – Łapał oddech\n- W jakim celu? – Iskierki zaciekawienia w oczach.\n- Porozmawiać –\n- O czym? – Milczał. Oddech miał już spokojniejszy. Patrzyła na niego dłuższą chwilę.\n- Przyjedź po mnie o szesnastej – nie zdążył odpowiedzieć. Agnieszka zrobiła zwrot i pobiegła przed siebie. Ledwo mógł Miro doczekać do czwartej po południu. Wziął taksówkę. Pojechali do przytulnej knajpki poza miasteczkiem. Na tym pierwszym spotkaniu dowiedział się Miro, że tego dnia, kiedy spotkał pijaną Ramonę pod swoim mieszkaniem, dotarła do niej wiadomość o śmierci ojca. Nie dała sobie rady z emocjami. Jak znalazła się pod jego klatką?\n- Tego nie wiem. Nie pamiętam. Może to przeznaczenie? - Jej uśmiech mówił, że nie traktuje tego przypuszczenia poważnie.\n- Tak – odpowiedział zdecydowanie.\n- Dobrze – spuściła oczy. Jej zgoda na taką teorię dodała Miro odwagi.\n- A… z tym... wodospadem?\n- Prawda jest taka – patrzyła mu prosto w oczy -, że mógłbyś zrobić wtedy ze mną to, co zamierzałeś. Nikt by cię nie skazał za gwałt. Zachowałeś się bardzo przyzwoicie i pomyślałam, jak nieco doszłam do siebie, że w tym głupku, rozpasanym powszechnym powodzeniem, w tym utalentowanym dyskdżokeju tli się jakieś pierwotne piękno. Ot, wszystko – Miro milczał. Obraźliwe określenia go nie urażały, o dziwo. Czuł oto, iż mógłby z jej ust znieść każdą obelgę. Jedyne, czego pragnął to jej obecności. Gdy odwiózł Agnieszkę pod dom, wysiadł z taksówki, obiegł samochód, otworzył jej drzwi. Stali naprzeciwko siebie sekundę, może dwie i Miro nie mógł się powstrzymać, choć usiłował. Przygarnął ją do siebie z taką mocą, że usłyszał westchnienie Agnieszki. Jakby nie mogła zaczerpnąć powietrza. Kiedy z uczuciem żalu wypuścił ją wreszcie ze swoich ramion, ona wzięła głęboki oddech, popatrzyła na Mirka z odcieniem zaskoczenia, ale i zadowolenia w oczach. Nagle wspięła się na palce i cmoknęła go prosto w usta. Po tym ich niedzielnym spotkaniu miasteczka nie nawiedziły żadne kataklizmy, a słońce wschodziło i zachodziło według ustalonych przez kosmiczne prawa norm. Jednak w życiu Miro zmieniło się wszystko. A raczej ulegało zmianie stopniowo, dzień po dniu. Nie notował tych zmian w pamięci, nie podejmował nad nimi, jakiegoś szczególnego namysłu. Rytm dnia wyznaczały codzienne spotkania z Agnieszką. Oczekiwał ich od chwili, gdy otworzył rano oczy do momentu, gdy się spotykali i zaczynał znowu za spotkaniem tęsknić, kiedy żegnał ją pod jej domem. Sposób, w jaki żył jeszcze do niedawna, ta cała jego, powiedzmy, filozofia życia oparta na samozadowoleniu z powodzenia, jakim się cieszył, szukaniu wciąż nowych atrakcji, także, a może przede wszystkim, seksualnych, uleciała gdzieś w niebyt. Została przez Miro tak dalece zapomniana, jakby utracił pamięć, jakby otrzymał nową świadomość, jakby na nowo się narodził. Teraz czuł w sobie jakąś moc, energię, radość, których powodu nie umiał ogarnąć, zawrzeć w kategoriach intelektualnych i wcale nie było mu to potrzebne. W miasteczku szybko odgadnięto, że są parą. Oboje niczego nie usiłowali ukryć. Po każdej dyskotece Miro odwoził Agnieszkę pod dom. Do stałego repertuaru na dyskotekach, poza wszelkimi muzycznymi nowościami, dodał piosenkę Marka Grechuty „Miłość”. Wtedy brał Agnieszkę w ramiona i razem tańczyli, a Miro szeptał jej do ucha tekst tej piosenki, który znał na pamięć. Przy słowach: „Bo mój cały świat jest dla ciebie, a ty, jesteś mi światłem, doliną wśród mgły, powietrzem, ziemią i wodą”, napływały mu łzy do oczu. Mimo starań, nie zdołał ukryć tego wzruszenia przed Agnieszką. Kiedy tak tańczyli, zawsze, ale to zawsze inne pary tworzyły wokół nich krąg, jakby chciały się ogrzać w cieple ich miłości, czułej wzajemnej delikatności. Jakby ciągnęła wszystkich, zapraszała do tańca ta odwieczna tęsknota za porozumieniem natury męskiej i kobiecej, harmonią, która nie jest niczym innym, jak pięknem. Z czasem, uczestnicy dyskoteki zaczęli się tej chwili domagać. Czekali na nią. Doszło do tego, że Miro tą piosenką rozpoczynał dyskotekę, co wprowadzało tańczących w nastrój jakiejś wzajemnej serdeczności. Potem puszczał utwór, mniej więcej, w połowie dyskoteki, wówczas razem z Agnieszką tańczyli. Tym utworem także kończył te taneczne spotkania mieszkańców miasteczka. Wtedy Agnieszka stawała obok niego przy konsolecie. Oboje patrzyli na parkiet, na tańczące w milczeniu pary. Wtulone w siebie, albo w siebie wpatrzone. Pary, które porozumiewały się tym tajemnym językiem tańca, w którym tyle można powiedzieć jednym niedostrzegalnym gestem. Patrzyli, jakby, na swoje dzieło. Dzieło ich miłości. Takie myśli, ciut górnolotne, przychodziły im wówczas do głowy.\nW życiu Miro nastały dni, które były całkowitym przeciwieństwem codzienności sprzed kilu tygodni, kilku miesięcy. Ogarnęło go uczucie, w którego, jednak nieznaną mu, otchłań rzucił się bez żadnych kalkulacji, bez zabezpieczeń podsuwanych mu chwilami przez resztki cynizmu latami utrwalanego lękiem przed głębszą relacją z kobietą. Dzisiaj był gotów roztrzaskać o twardą rzeczywistość jego miłości do Agnieszki swój egocentryzm, swój egoizm, swoją próżność. Może i wierzył w to, że drobinki tych wad utworzą tęczę niczym drobinki wody spadającej z wysoka na skały? Tęczę. Symbol pojednania.\nW kościele podczas ich ślubu był całkiem spory tłum. Wieczorem weszli do dwupokojowego mieszkania, które niedawno Miro wynajął. Zostali sami. Na całą noc. Po raz pierwszy.\nKiedy po roku trzymał w ramionach śpiącą córeczkę i patrzył na nią wzruszony bezbronną ufnością maleństwa, wyrwały mu się z ust słowa: „jesteś piękna, jak wodospad”. Wypowiedział je szeptem, jakby w obawie, aby nikt inny tych słów nie usłyszał. To zdanie uważał za swoją osobistą własność. Dzielił się nim z córeczką, nie tylko z bezbrzeżnej miłości, jaką darzył to śliczne maleństwo, ale przede wszystkim, dlatego, że niosło prawdę. Tego był pewien.\n, 2015-12-21 01:33\nBardzo piękne opowiadanie :) Takie optymistyczne :)))\n, 2015-12-21 12:00\nWodo-spad,ja bym rozdzieliła to słowo,i wyszłaby prawda,która istnieje w punkcie stycznym(zawsze!).\nWoda i spad,jest jak prawda połączona z bohaterem tej opowieści.Spadła woda do jeziora i poczęło się dziecko.Bardzo pozytywnie napisane,pomimo płytkich relacji typu diskdżokej.\n, 2016-01-02 22:52\n"Miał Miro powody" "Miro miał powody"\n"dostarczania rozrywki zmęczonym po tygodniu nauki ludziom młodym, albo po pracy ludziom starszym" "dostarczania rozrywki młodym ludziom po tygodniu nauki, albo starszym (powtórzenie "ludzi") po pracy"\n"Wiedział, kiedy, wiedział jak podkręcić" "wiedział kiedy i jak podkręcić"\n"rytmie swojego życia. O życia tegoż zaskakujących wyrokach" powtórzenie "rytmie swojego życia, jego zaskakujących wyrokach..." i w tym fragmencie przy wyliczaniu wyeliminowałabym powtarzające się "o" (o łzach, o drobnych radościach)\n"Łagodził Miro" - "Miro łagodził"\n"w małych miasteczkach i sennych tych miasteczek okolicach" powtórzenie "w małych miasteczkach i ich sennych okolicach"\n"codzienne swoje zmagania" "swoje codzienne zmagania"\n"Nigdy ta kieszonka nie była pusta" "kieszonka ta nigdy nie była pusta"\n" taksówką, z której zawsze korzystał. Zgodziła się, a w taksówce" powtórzenie taksówki za drugim razem użyj zwyczajnie "w aucie" samochodzie\n"u niej wypić na kawę" tu chyba nie muszę tłumaczyć :)\n"Małżeńskich i przed małżeńskich" ??\n"ubrał się tak elegancko, jak tylko to było w jego przypadku, podług jego gustu możliwe" nakombinowałeś w tym zdaniu może uprość to, coś w stylu "ubrał się tak elegancko, jak tylko potrafił"\nMomentami pojawia się dużo powtórzeń "Miro", "Ramona" i przy fragmencie z dedykacjami piosenek często powtarza się słowo "dedykacja".\nJeszcze w wielu miejscach przestawiasz wyrazy np. Czuł Miro, zamiast Miro czuł.\nNo to tak zaczęłam komentarz od uwag, notując w trakcie lektury :)\nPodoba mi się to opowiadanie, ciekawe :)\nI końcówka super optymistyczna z happy en\n, 2016-01-02 22:55\nWidok mężczyzny z córką/synem na rękach jest bezcenny :)\nPozdrawiam serdecznie i zapraszam do moich tekstów :)\nP.S. coś mi ucięło poprzedni komentarz mimo iż pozostało mi kilka wolnych znaków.\n, 2019-07-29 17:26\nWszystko tutaj jest piękne jak wodospad (patrz tytuł).\nSzkoda, że trzeba się najpierw nieźle wybrudzić, żeby się dowiedzieć, czym jest wodospad.\nProza, która góry przenosi


Największy projektant mody publicznie obraził księżną Dianę. Księżną Kate zmieszał z błotem | Brytyjska rodzina królewska Pikio\nPikio Brytyjska rodzina królewska Największy projektant mody publicznie obraził księżną Dianę. Siostrę Kate zmieszał z błotem\nNajwiększy projektant mody publicznie obraził księżną Dianę. Siostrę Kate zmieszał z błotem\nKsiężna Diana to ikona stylu nie tylko dla Brytyjczyków. Była wzorem dla tysięcy kobiet z całego świata. Księżna Kate również cieszy się sympatią swoich poddanych. Okazuje się jednak, że nie wszyscy czują równy respekt wobec rodziny królewskiej. Wybitny projektant mody nie zostawił na ich członkach suchej nitki.\nKsiężna Diana i księżna Kate cieszą się międzynarodową sympatią. Obie uchodzą za znawczynie dobrego stylu, a media na bieżąco informują, w jakiej kreacji pojawiła się żona księcia Williama. Ubrania, które nosi, potrafią osiągnąć zawrotne ceny. Mimo to najwybitniejszy znawca mody, zmarły wczoraj Karl Lagerfeld, nie szczędził krytyki wobec Diany i Kate.\nKarl Lagerfeld odszedł 19 lutego, ale we wspomnieniach wielu gwiazd jest ciągle żywy. W ich pamięci szczególnie zachowały się śnieżnobiałe włosy, ciemne okulary i eleganckie garnitury, w których chodził dyrektor Chanel. Trudno także zapomnieć o jego niezwykle barwnych komentarzach dotyczących światowej sławy gwiazd. Członkom rodziny królewskiej także się oberwało.\nKsiężna Diana obrażona przez projektanta\nKsiężna Diana jest nazywana do dziś "królową ludzkich serc". Jej historia nieszczęśliwego małżeństwa i zaangażowanie w działalność charytatywną w połączeniu z niezwykłą urodą sprawiły, że na zawsze będzie uwielbiana przez większość ludzi. DALSZA CZĘŚĆ TEKSTU POD GALERIĄ I FILMEM\nKarl Lagerfeld nie miał jednak sentymentów, gdy mówił na jej temat w wywiadzie dla "New York Magazine" w 2006 roku. - Była ładna i słodka, ale głupia - stwierdził lakonicznie. Projektant nie powiedział tych słów ot tak sobie.\nKsiężna Diana i Lagerfeld mieli okazję się spotkać w 1997 roku. Najwidoczniej rozmowa nie wypadła najlepiej i księżna mocno nie przypadła dyrektorowi Chanel do gustu. Mimo surowej opinii, projektant pojawił się na jej pogrzebie.\nSiostra Kate Middleton ostro skrytykowana\nKsiężna Kate także nie umknęła przed okrutnym osądem Karla Lagerfelda. Tuż po królewskim ślubie w 2012 roku projektant skomentował wygląd księżnej w charakterystyczny dla siebie sposób. - Ma ładną sylwetkę. To dobra dziewczyna dla tego chłopca. Lubię ten typ kobiet, lubię romantyczne piękności - stwierdził projektant. Bardziej oberwało się siostrze Kate, Pippie. - Nie podoba mi się jej twarz. Powinna pokazywać tylko plecy - skomentował. Opinia wywołała ogromne oburzenie, a sam Lagerfeld próbował się tłumaczyć, że chodziło mu o makijaż Pippy. - Ma okrągłą twarz i okrągłe oczy. Powinna wybrać inny makijaż - tłumaczył. Najbardziej szokująca była jednak opinia na temat matki obu kobiet. Według niego, jest seksowniejsza od swoich córek.\nźródło: The Sun Następny artykuł\nKsiężna Diana księżna kate kate middleton Karl Lagerfeld\nKupiła kiełbasę jałowcową za ponad 50 zł. W domu ugryzła ją i zamarła, w środku trafiła na wstrętną rzecz Myślała, że podczas randki w kinie jej chłopak idzie do toalety. Gdy odkryła, co naprawdę planował, zalała się łzami Ładny psiak? Nie każdemu podoba się nietypowe umaszczenie Żona spełniła ostatnie marzenie śmiertelnie chorego męża kilka dni przed zgonem. Zrobiła dla niego niewyobrażalną rzecz Ma iloraz inteligencji 62. Okropne, co zrobił dwóm kobietom Nikt mu nie wierzył, kiedy mówił, co mała kaczka robi każdego dnia. Wszystko nagrał Urodziła córkę, a jej partner zniknął na dwa dni. Nie mieści się w głowie, co wtedy robìł Wziął kota do biura, żeby łapał myszy. Zaraz potem na miejscu zaczęły pojawiać się pieniądze, niebywałe skąd się brały Jakie jest najpopularniejsze polskie śniadanie?


Dzisiaj nie powinno być z tym większego problemu, ponieważ praktycznie każdy p\nJaki zegarek wybraćKrótko o transformatorach naprawić ekspres do kawy w 2020?Energetyka słoneczna - fakty, porady, kosztyPlumbers help - in case water leaks and pipes issuesSome interesting facts about plumbing and pipesWymogi odnośnie cen transferowychWszyscy lubią zwierzęta, a weterynarze?Namioty na event Buy us auto parts professionally? Kosmetyki z kwiatów i nie tylkoSuplementy crossfit, białkowe i inne. Jak to się ma do treningu?Jacuzzi ogrodowe - czy sprawdzi się u Ciebie?Pulsar BHPSprawy dla prawnikaIdzie zima, ogrzej swój domHistorie u mechanikaYour car - your joy?Co warto wiedzieć o energetyce słonecznej?Czym zajmują się geodeci?Pozycjonowanie - inwestycja, opłacalność, biznesZegarkiNie warto lać wodyTanie pozycjonowanieZakres działania endokrynologiiJak wynająć podnośnik - zmiany w 2020Dla kogo są medyczne opracowania statystyczne?Wymarzony urlop w tym roku? Zobacz gdzie pojechać i co zwiedzićWoreczki materiałowe na buty. Lepsze od foliówki?Czy w 2020 jeszcze warto przejść szkolenie z bhp?


Bez tchu [Ddongpari] 2008 - Recenzja | KinoKoneser.pl\nShare the post "Bez tchu [Ddongpari] 2008 – Recenzja"\nReżyser: Ik-joon Yang\nObsada: Ik-joon Yang, Kot-bi Kim, Man-shik Jeong, Hwan Lee, Sang-won Kim, Seung-yeon Lee\n„Bez tchu” to jedyny film w reżyserskim dorobku Ik-joon Yanga, w dodatku niemal w pełni autorski, gdyż sam zajął się większością elementów składowych filmu. Reżyser nie uniknął schematów, dlatego w tej produkcji dostrzec można pewne klisze charakteryzujące głównie kino azjatyckie, a zwłaszcza koreańskie. Bohaterem, podobnie jak w „Pieti” Kim Ki-duka jest chamski windykator zmagający się z wewnętrznymi problemami, którego jedynym środkiem wyrażania uczuć, emocji jest przemoc i agresja. W zasadzie litość, czy nawet dobre słowo w jego życiu nie istnieją, ale czy taka postawa może być wieczna?.\nReżyser nie bawi się we wstępy i wrzuca nas bezpośrednio w centrum opowieści wzbudzając tym samym zaciekawienie tajemniczą postacią. Konstrukcja i dzianie się filmu oparte są na powolnym i misternym odkrywaniu kart przeszłości stanowiących genezę obecnego zachowania głównego bohatera. Połączono to z toczącymi się na bieżąco wydarzeniami, które odciskają nowe piętno na tej postaci. Tak posklejane przez Ik-joon Yanga składniki tworzą dosyć oryginalną i poruszającą opowieść. Oczywiście jak to w Korei nie brak humoru nawet przy poważnej tematyce filmu, i oczywiście jak zawsze perfekcyjnie wkomponowanej.\n„Bez tchu” to nie tylko dramat Sang-hoona, bo swoje trzy grosze dorzucają także inne postaci ściśle powiązane z głównym bohaterem. I jak stara się udowadniać reżyser na naszą przyszłość ogromny wpływ ma nasze dzieciństwo, a już pochodzenie z dysfunkcyjnej rodziny, co dobitnie zaznacza reżyser, oznacza niemal zbratanie się z kryminałem, ale też problemu w relacjach z bliskimi. Nie jest to odkrywcze przesłanie, ale film ma też mocną i wyrazistą końcówkę (choć trochę przewidywalną), czym u niektórych zapunktuje. Film Ik-joona Yanga to emocjonalne harakiri, dlatego polecam masochistom przede wszystkim, niektórym wrażliwym natomiast przydać się mogą chusteczki. Ode mnie nieco naciągana ósemeczka 🙂


Recenzja książki "Rozdarta", II. tomu serii "Trylle" (autorka: Amanda Hocking) » Krytyk.com.pl\n« Recenzja książki „Zamieniona”, I. tomu serii „Trylle”…\nRecenzja książki „Przywrócona”, III. tomu serii „Trylle”… »\nWydawnictwo Amber zdecydowało się na wyraźne, kontrastowe wręcz rozróżnienie wizualne pierwszego i drugiego tomu. „Rozdarta” nęci okładką w różnorodnych odcieniach błękitu i niebieskiego. Dziewczyna siedzi pośrodku łąki pełnej jasnych kwiatów, trzymając koronę na kolanach. Przyznaję, że kolorystyczne skojarzenia zostały doskonale dopasowane do wydźwięku zawartości – ogólnego osamotnienia, trudnych wyborów i swoistego poddania się losowi.\nWendy uciekła. Miała dość rozporządzania jej życiem, dość tajemnic i dość Finna, który nie zamierzał o nią walczyć, tylko zgodnie z wolą jej matki, po jednej nocy (spędzonej wyłącznie na przytulaniu i całowaniu) zgodził się zniknąć z życia królewny. Ale od przeznaczenia nie da się uciec. Wkrótce w poprzednim domu Wendy zjawia się zarówno Finn, jak i nowy tropiciel – Duncan. W dodatku Matt ma pewne opory przed zaakceptowaniem prawdy i Rhysa jako brata. Rzeczywistość przypomina o sobie boleśnie, bowiem już wkrótce ponownie pojawia się także Vittra. Wendy znowu zostaje porwana – tym razem jednak nie tylko przez brutalną Kyrę, ale również przystojnego Lokiego – i trafia do pałacu Vittry, czyli… swojego ojca.\nAkcja niezmiennie u Amandy Hocking nie zwalnia. Kolejne wydarzenia następują po sobie w trybie ekspresowym. Wendy wciąż zmienia lokacje, a poza tym miota się między dwoma światami, przekonana, że do żadnego nie pasuje. Oliwa sprawiedliwa wreszcie spełnia rolę z przysłowia i wypływa, odsłaniając przed czytelnikami więcej tajemnic za świata pięknych trolli. Skrywane sekrety wydają się całkiem przemyślane, zwłaszcza motywacje matki Wendy i jej historia.\nJeżeli chodzi o Wendy, to muszę przyznać, że jak na bohaterkę paranormal romance wyróżnia się uporem i stałością w uczuciach (choć pozostaje irytująca, jakkolwiek już w mniejszym stopniu). Mimo wielokrotnego odtrącenia, wciąż wzdycha do Finna i ubolewa nad swoją wysoką pozycją w świecie trolli, która uniemożliwia jej związek z ukochanym. Nie przeszkadza jej to jednak w budowaniu bardzo poważnej relacji z innym z dotychczasowych bohaterów, mimo, że oboje stwierdzają, że nic do siebie nie czują. Jakaś chemia za to majaczy już w relacji z Lokim. Pocałunków i obmacywanek jest mniej, niż wymagałby tego schemat. I dobrze.\nJak w bajce mam wyjść za królewicza, pech polega na tym, że pokochałam żebraka.\nAutorka postawiła też na personalne dramaty. Matt musi odnaleźć się w nowej sytuacji, co oddala go od Wendy, która powoli traci wszystkich, na których jej zależy (niekoniecznie dosłownie, po prostu powoli zaczyna rozumieć rolę, którą ją obarczono). Okazuje się, że Vittrę i Trylle łączy i dzieli więcej, niż można by się spodziewać. Wreszcie też czytelnik dowiaduje się, dlaczego Wendy jest taka niezwykła i przyznaję, że argumentacja Hocking jest jedną z najbardziej logicznych, jakie dane mi było poznać w kontekście paranormal romance.\nJęzyk niestety nie dotrzymał kroku fabule i konstrukcjom bohaterów, pozostając bardzo ograniczonym i bez polotu. Nie wiem, czy to kwestia tłumaczenia, czy stylu Hocking, ale brakuje czegoś w tej sferze, co pozwoliłoby określić ją mianem lekkiej i przystępnej, ale nie nazbyt uproszczonej. Wiele stwierdzeń się powtarza. Autorka bardzo lubi przede wszystkim „siłę umysłu”. Niekiedy rozpoczyna dwa akapity z rzędu dokładnie tak samo (i nie, nie jest to jakiś zabieg stylistyczny, mający na celu podkreślenie wymowy fragmentu tekstu). Raz czy dwa musiałam odkładać na bok książkę (co rzadko mi się zdarza), bo czytanie postępowało niepłynnie, a niekiedy nawet, infantylność językowa zniechęcała lub budziła śmiech.\nNie potrzebuję miłości mężczyzny, żeby poczuć się spełniona; pewnego dnia sama się o tym przekonasz. Wielbiciele przychodzą i odchodzą. Ty zostajesz.\nFenomen „Trylli” wciąż nie jest dla mnie zupełnie jasny, jednak w drugim tomie dostrzegam znacznie więcej zalet, niż w pierwszym. Co ciekawe, pomimo sporej przerwy, historia i bohaterowie pozostali w mojej pamięci na tyle wyraźni, że podczas lektury nie zadawałam sobie pytań „Kto to?” albo „Dlaczego?”. Jestem pewna, że sięgnę po część wieńczący trylogię. Bez dwóch zdań chciałabym poznać zakończenie niektórych wątków. Nawet romansowego dramatu. Jest coś przejmującego w historii o dziewczynie, która mając niewiele, dowiaduje się, że nie ma nic – nawet prawdziwej tożsamości oraz, tak naprawdę, własnej woli.\nKategorie: 5, fantasy, Literatura, młodzieżowa, Oceny, romans | Tagi: Amanda Hocking, Amber, paranormal romance, Rozdarta, tom 2, Trylle


Festiwal Stolica Języka Polskiego w Szczebrzeszynie -Weronika Wiedyska\nDzisiaj w sekcji „Okiem dziecka” relacja z festiwalu języka polskiego, którą przygotowała dla Was Weroniczka Wiedyska, regularnie publikująca w tej sekcji i która prowadzi na Facebooku stronę „Polski i kropka dla dzieci i młodzieży”.\nW dniach 1 – 7 sierpnia odbywała się siódma edycja Festiwalu Stolica Języka Polskiego w Szczebrzeszynie. W programie były między innymi spotkania autorskie i różne ciekawe warsztaty. Na festiwal przyjechały znane osobowości ze świata literatury i języka takie jak: Marcin Wicha, Anna Dziewit – Meller, Jarosław Mikołajewski czy Michał Nogaś. Miałam okazję uczestniczyć w niektórych wydarzeniach na festiwalu, głównie tych poświęconych dzieciom i młodzieży, czyli w Programie „Mała Stolica”.\nPiątego dnia festiwalu uczestniczyłam w spotkaniu autorskim z Michałem Rusinkiem, autorem książek „Wihajster, czyli przewodnik po słowach pożyczonych”, „Od mikmaka do zazuli. Atlas regionalizmów dla dzieci” oraz „Wytrzyszczka, czyli tajemnice nazw miejscowości”. Recenzje dwóch pierwszych książek znajdziecie na blogu, recenzja „Wytrzyszczki” niedługo się ukaże. Wrócę do spotkania z Michałem Rusinkiem: rozmawialiśmy o słowach, które wymyślają dzieci, o regionalizmach oraz o śmiesznych bądź tajemniczych nazwach miejscowości. Był też mały konkurs, w którym zgadywaliśmy, jakie słowo wygrało w plebiscycie na słowo najbardziej polskie – myślę, że zagadka była trudna. Wygrała filiżanka! Uczestnicy mieli możliwość zadania Panu Michałowi pytań, otrzymania od niego autografu czy o wspólnego zdjęcia. Spotkanie prowadziła Pani Katarzyna Stoparczyk, którą znacie między innymi z radia, bo jest prowadzącą audycji „Zagadkowa niedziela” i „Dzieci wiedzą lepiej”.\nTego samego dnia brałam udział w warsztatach Ewy Solarz, autorki książki „Wszystko widzę jako sztukę”, którą zilustrował Robert Czajka. Książka opowiada o sztuce współczesnej i o artystach, którzy prezentują ją w niekonwencjonalny sposób. Na przykład obrazy Ryszarda Winiarskiego były wyjątkowe, bo… zakodowane, czyli namalowane na podstawie specjalnego kodu. Na warsztatach też kodowaliśmy nasze imiona! Robiliśmy też małe instalacje z niebieskiej taśmy i nie tylko! Nasze aktywności były inspirowane artystami opisanymi w książce „Wszystko widzę jako sztukę”. Nie znałam wcześniej tej książki, ale udział w warsztatach utwierdził mnie w przekonaniu, że naprawdę warto ją przeczytać, więc zakupiłam ją w festiwalowym sklepiku. Jeśli jesteście pasjonatami sztuki, to koniecznie sięgnijcie po tę pozycję!\nSzóstego dnia festiwalu brałam udział w spotkaniu z Adamem Wajrakiem, dziennikarzem i autorem książek dla dzieci i dorosłych o tematyce przyrodniczej. Pan Adam opowiadał o chomikach i o susłach, o tym, jakie zwierzęta miał w pokoju, kiedy był dzieckiem i liczbie pluszaków w swoim domu. Oczywiście można było poprosić o autograf i lub zrobić sobie zdjęcie z Panem Adamem. To spotkanie też prowadziła Pani Katarzyna Stoparczyk.\nWspomniałam, że książkę „Wszystko widzę jako sztukę” zakupiłam w festiwalowym sklepiku. Otóż na festiwalu w jednym z namiotów można było kupić także te pozycje, o których była mowa na spotkaniach autorskich. Wybór był ogromny, więc każdy pewnie znalazł coś dla siebie.\nW biurze festiwalu można było także nabyć festiwalowy gadżet (koszulkę, kubek, ołówek itp.) jednocześnie wspierając festiwal. Podczas imprezy można było też coś przekąsić (między innymi cebularz lubelski – tutejszą bułkę z cebulą), bo jedzenie serwowały panie z pobliskiego Koła Gospodyń Wiejskich. Na festiwalu nie zabrakło małych stoisk z pięknymi zakładkami do książek. Można też było sobie zrobić zdjęcie na ściance, bądź zagrać w plenerową grę. Wejście było darmowe, i tylko na niektóre warsztaty obowiązywał wcześniejszy zapis.\nNiektóre spotkania odbywały się na dużej scenie, a pozostałe w dużym namiocie, który chronił przed deszczem, więc mogliśmy się też rozkoszować przyrodą wokół.\nMuszę jeszcze dodać, że pierwszy dzień festiwalu odbywał się w Zamościu, skąd była nadawana audycja Katarzyny Stoparczyk „Zagadkowa Niedziela”.\nCałą imprezę relacjonowałam na Facebookowej stronie „Polski i kropka dla dzieci i młodzieży”, na którą serdecznie zapraszam!\nPierwszy raz byłam na Festiwalu Stolica Języka Polskiego i jestem pewna, że nie ostatni, bo to miejsce naprawdę warte uwagi. Polecam je zarówno małym jak i dużym fanom literatury!\nMetodyczne wsparcie nauczycieli i lektorów – konkurs


AS: Back to School - Na Kanapie Siedzi Pies\nBiura również obwąchane, co oznacza, że już znane na pamięć i w każdym ma swoje przyzwyczajenia. W jednym śpi się i aktywnie spędza czas na wielkiej, grubej kanapie dla psów. W drugim, odpoczywa się od połowów myszy lub innych psów, na krześle komputerowym na kółkach, zakrytym dużym kocem, co by można było przykryć i psa.\nI tak mijają miesiące, w jakby się wydawało, sielankowym życiu. Aż tu nagle, młodsza karmicielka postanawia zabrać Babulińcię, gdzie? Na uczelnie!\nW sumie jakiejś mega tragedii nie ma. Jazdę autobusem Frida ma obcykaną, a jak jeszcze opatulają w polarowy kocyk i dają pooglądać, co się dzieje za oknem, bez potrzeby wstawania to już w ogóle epicko.\nOczywiście, na każdych drzwiach w „moim” budynku jest nalepka zakazująca wprowadzanie psów. Jednak podpytałam każdego prowadzącego zajęcia w danym dniu, czy będzie mu przeszkadzał pies i nikt nie wyraził sprzeciwu. Żeby nie było, pytałam o możliwość wzięcia psa na zajęcia z tygodniowym wyprzedzeniem.\nDla Fridy było to nowe miejsce – poprzednio gdy ją zabrałam na uczelnię, zajęcia odbywały się w innym budynku. Dodatkowo same zajęcia wtedy specjalnie długo nie trwały. Tym razem Babulińcia spędziła ze mną na uczelni bite dwa dni. Czy była niezadowolona? No, mogła być tylko dlatego, że trzeba było wyjść spod ciepłej kołdry rano.\nA tak poza tym, co się działo? Frida miała okazje przewąchać nowe miejsce, gdzie kręci się sporo ludzi i trochę zwierząt (głównie psów), poznać tłum nowych osób (które były nią zachwycone), z których zdecydowana większość chciała choć raz ją pogłaskać (wcale nie miała nic przeciwko – co dla mnie jest dużym plusem, bo u niej z kontaktami z ludźmi bywa czasem różnie). Oprócz tego słuchała co prowadzący mają do powiedzenia, każdy ma inną intonację głosu, inaczej prezentuje (tylko mówi, pokazuje filmy, mówi raz ciszej, raz głośniej, krąży po sali itd.). No i standardowo, robiła sobie drzemki podczas wykładów – jak prawdziwy student. 😉\nPo budynku, zazwyczaj poruszała się bez smyczy, co czasem skutkowało tym, że trzeba było zapobiegać by nie wchodziła do katedr gdzie znajdowała się np. ptaszarnia. 😉 Chętnie wykonywała poznane wcześniej komendy i ćwiczenia, i bardzo ładnie się pilnowała. Poza budynkiem, nie licząc szybkich wyjść na siku, w przerwach między zajęciami, chodziła na smyczy. Dodatkowo zauważyłam, że wprowadzone, dłuższy czas temu, ćwiczenie na opanowanie się przed rzucaniem się na jedzenie (będę o tym pisała w innej części AS’a 😉 ) najlepsze miało efekty właśnie na uczelni. Może ta presja obcych ludzi tak na nią działa, by nie robiła z siebie dzikusa? 😉\nJedno jest pewne, co jakiś czas, tego typu wycieczki dobrze jej zrobią. Ona się trochę odmóżdży i zmęczy. A przy okazji i ja mogę poznać jej „tajemnice”. Odkryłam, że np. ryczenie niedźwiedzi nie robi na niej wrażenia, ale gadające foki obrączkowane czy ćwierkające ptaki na filmie budziły jej zainteresowanie. 😉\nPoprzedni wpisMasaż GaSa – o warsztatach słów kilka Następny wpis Życzenia Świąteczne


Creed - Aventus - Woda perfumowana (50ml,100ml) - Perfumeria Niszowa tigerandbear.pl\n» Creed - Aventus - Woda perfumowana (50ml,100ml)\nCreed - Aventus - Woda perfumowana (50ml,100ml)\nSiła, męskość i żądza przygód zamknięta w gustownym flakonie. Woda perfumowana Creed Aventus to propozycja dla mężczyzn, którzy wiedzą, czego chcą i nie wahają się po to sięgnąć. Została stworzona przez elitarny dom perfumeryjny Creed, komponujący zapachy dla koronowanych głów i innych możnych tego świata od ponad 250 lat. Dbałość o dobór najczystszych esencji w połączeniu z tradycyjną metodą tworzenia perfum decydują o tym, że produkty Creed są uznawane za prawdziwe arcydzieła sztuki perfumeryjnej.\nAventus to zapach inspirowany życiem Cesarza Napoleona: mężczyzny walecznego, nieugiętego i dążącego do ciągłych zwycięstw. Uosabia męską siłę i charyzmę, nic więc dziwnego, że jest uwielbiany przez kobiety. I tak jak Napoleon – Aventus jest silny i zdecydowany. Na wstępie orzeźwia świeżą nutą czarnej porzeczki współgrającą z kwaskowatą bergamotką, delikatnie złagodzoną słodyczą ananasa oraz jabłka. Sercem perfum Aventus Creed jest delikatność marokańskiego jaśminu połączona z nutą drewna brzozowego i intensywnej paczuli, a zwieńczeniem zapachu męskie piżmo w kompozycji z ambrą, wanilią oraz mchem dębowym.\nEkskluzywność wody perfumowanej Aventus marki Creed podkreśla elegancki flakon zaprojektowany z dbałością o najdrobniejsze detale i idealnie akcentujący męski charakter zapachu. Przypominająca kształtem piersiówkę butelka została zwieńczona eleganckim, czarnym korkiem, a także wykończona srebrnymi dodatkami. Postać jeźdźca na koniu umieszczona na etykiecie flakonu stanowi symbol męskości i ducha przygody.\nPoznaj kompozycję zapachową:\nNuty głowy: czarna porzeczka, włoska bergamotka, francuskie jabłka i królewski ananas;\nNuty serca: róże, sucha brzoza, marokański jaśmin i paczula;\nNuty bazy: piżmo, mech dębowy, szara ambra, wanilia.\nWIODĄCY SKŁADNIK Piżmo\nZyskujesz 715 pkt [?] Punkty programu lojalnościowego Kupując produkty objęte programem lojalnościowym, zbierasz punkty, które następnie możesz wymienić na inne produkty dostępne w sklepie. Opcja dostępna tylko dla klientów zarejestrowanych.\nSiła, męskość i żądza przygód zamknięta w gustownym flakonie. Woda perfumowana Creed Aventus to propozycja dla mężczyzn, którzy wiedzą, czego chcą i nie wahają się po to sięgnąć. Została stworzona przez elitarny dom perfumeryjny Creed.\nCreed - Tabarome - Woda perfumowana (50ml,100ml)


Dom na sprzedaż - Wieliczka (gw) - Czarnochowice - GNK-DS-33027 - 156.00m² - Grupa Nieruchomości Kraków\n2 820,51 zł/m2 cena: 440 000 zł\nDo sprzedania posiadamy dom w zabudowie szeregowej (segment środkowy) w stanie deweloperskim o powierzchni użytkowej 146 m2, położny w Czarnochowicach koło Krakowa.\nNa parterze znajdują się: pokój dzienny z wyjściem na taras i otwartą kuchnią, gabinet, łazienka, kotłownia/pralnia i garaż, natomiast na pierwszym piętrze duży pokój z balkonem i dwie sypialnie (doświetlone „jaskółkami”).\nBudynek oddany będzie w stanie deweloperskim w którym: wykonano wylewki i tynki (maszynowe cementowo-wapienne) przygotowane do własnej aranżacji, rozprowadzone zostaną wszystkie instalacje (wod-kan, elektryczna i gazowa) wraz z kompletnym centralnym ogrzewaniem (z kaloryferami) zasilanym markowym piecem gazowym z zasobnikiem wody ciepłej, okna PCV o niskim współczynniku przenikania ciepła. Dom budowany jest z pustaków, ocieplony warstwą 20 cm styropianu, wykończony tynkiem akrylowym, częściowo egzotycznym drewnem, dach zostanie ocieplony wełną mineralną o grubości 30 cm i pokryty dachówkami ceramicznymi.\nCiągi komunikacyjne wykończone zostaną kostką brukową, teren (257,65 m2) będzie wyrównany i ogrodzony stabilnym ogrodzeniem.\nDomy wykonane są w wysokim standardzie, materiałami dobrej jakości.\nDom zostanie oddany do użytkowania w maju 2018 roku.\nSymbol oferty GNK-DS-33027\nPowierzchnia kuchni 15,52 m2


Alvesco - działanie, wskazania, przeciwwskazania\nAlvesco (cyklezonid) to lek z grupy glikokortykosteroidów wziewnych. Ma działanie przeciwzapalne. Stosuje się go w leczeniu astmy oskrzelowej u dorosłych. Alvesco jest lekiem wydawanym na receptę, należy go stosować ściśle według wskazań lekarza. Substancją czynną w leku Alvesco jest cyklozonid – syntetyczny kortykosteroid, który w nabłonku dróg oddechowych przekształca się w czynny metabolit o działaniu przeciwzapalnym.\nDziałanie preparatu Alvesco\nWskazania do stosowania Alvesco\nŚrodki ostrożności przy stosowaniu Alvesco\nMożliwe skutki uboczne i działania niepożądane Alvesco\nAlvesco ma działanie zmniejszające obrzęk i stan zapalny górnych dróg oddechowych. Zmniejsza częstość występowania i nasilenie objawów astmy oskrzelowej. Stosowany jest do długotrwałego leczenia tej dolegliwości. Alvesco wykazuje zdolność nie tylko do hamowania procesów zapalnych w górnych drogach oddechowych, ale także do odbudowy nabłonka oskrzeli i leczenia zmian powstających w oskrzelach u osób chorych na astmę. Ulga w objawach astmy obserwowana jest już w pierwszej dobie stosowania Alvesco. Działanie lecznicze dolegliwości związanych z astmą związane jest jednak z długotrwałym stosowaniem tego preparatu. Metabolit uwolniony po zastosowaniu Alvesco jest następnie wchłaniany do krwi, metabolizowany w wątrobie i usuwany z organizmu.\nAlvesco stosuje się przy astmie oskrzelowej u dorosłych i młodzieży od 12. roku życia.\nAlvesco nie powinno się stosować (lub należy stosować je wyjątkowo ostrożnie) w przypadkach, gdy pacjent choruje na gruźlicę płuc, grzybicze lub wirusowe zapalenie dróg oddechowych, ciężkie zaburzenia pracy wątroby. W przypadku chorób wątroby należy zmniejszyć dawkę Alvesco – lekarz prowadzący dobiera ją w każdym przypadku indywidualnie.\nAlvesco nie należy stosować w przypadkach napadów duszności. Jeśli stosowana dotąd dawka Alvesco nie działa, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem. Nie należy samodzielnie przerywać kuracji lekiem Alvesco.\nPreparat Alvesco nie ma wpływu na obsługę maszyn i zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych.\nW czasie ciąży i laktacji należy stosować Alvesco ściśle według wskazań lekarza. W czasie ciąży preparat Alvesco przepisywany jest przez lekarza jedynie w wyjątkowych przypadkach, ponieważ zawarta w nim substancja czynna niesie ze sobą ryzyko uszkodzenia płodu.\nAlvesco należy przechowywać w szczelnie zamkniętym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci.\nAlvesco może powodować podrażnienia dróg oddechowych, kaszel, suchość w jamie ustnej oraz nagły i silny skurcz oskrzeli. W tym ostatnim przypadku należy przerwać stosowanie Alvesco i skonsultować się z lekarzem. Przy długotrwałym stosowaniu Alvesco możliwe są też nudności, wymioty, ból brzucha, nadciśnienie tętnicze, nieprzyjemny smak w ustach, zmiany skórne (wypryski, wysypka). Rzadko występują utrudniające oddychanie obrzęki ust, gardła i krtani, kołatanie serca oraz dolegliwości ze strony oczu (jaskra, zaćma). Możliwe są niepokój, lęk, depresja, wzmożona agresja, zaburzenia snu. Objawy niepożądane występują głównie u młodych pacjentów, dlatego nie zaleca się stosowania Alvesco u dzieci i młodzieży poniżej 12. roku życia.


Morawska-Stanecka wspiera Hołownię w wyborach prezydenckich. "To obywatelski kandydat" - Polsat News\n07.12.2019, 11:30 Polska\nMorawska-Stanecka kibicuje Hołowni w wyborach prezydenckich. "To obywatelski kandydat"\nZOBACZ: Prezydenckie prawybory w PO. Debata kandydatów [TRANSMISJA]\n"Będzie miał coś do posiedzenia"\n"To taki kandydat obywatelski, społeczeństwo obywatelskie również wystawiłoby swojego kandydata na prezydenta. My sobie zdajemy sprawy tutaj politycznie, że kandydat na prezydenta przeważnie zgłaszany jest przez partie polityczne, ponieważ ma to zaplecze. Ale z drugiej strony to jest bardzo dobry objaw w społeczeństwie obywatelskim, które jednak (...) przez ostatnie lata dość mocno się zaktywizowało; społeczeństwo chce wziąć sprawy w swoje ręce". Dodała, że społeczeństwo jest "zmęczone polityką uprawianą na Wiejskiej (w Sejmie) i chce wystawić swojego kandydata".\nDo kandydatury Hołowni odniósł się także wiceprzewodniczący Rady Naczelnej PSL, poseł Marek Sawicki. W odpowiedzi na pytanie, czy Hołownia odbierze głosy liderowi ludowców Władysławowi Kosiniakowi-Kamyszowi, Sawicki zwrócił uwagę, że Hołownia jeszcze nie jest kandydatem obywatelskim, jednak ocenił, że "będzie to ważny kandydat, jeżeli rzeczywiście zadeklaruje, że tworzy komitet i startuje w tych wyborach".\nSzanse kandydata ludowców\nPoseł PSL zwrócił uwagę, że o wyniku wyborów zadecyduje elektorat centrowy i podkreślił, że jeśli do drugiej tury wejdzie Kosiniak-Kamysz, to 90 proc. elektoratu ludowców, a więc 500-800 tys. wyborców, zagłosuje na kandydata PSL.\n"Jeśli będzie to Małgorzata Kidawa-Błońska, jeśli będzie kandydat Lewicy, czy nawet wspomniany pan Hołownia, to z pewnością 80 proc. elektoratu Polskiego Stronnictwa Ludowego zagłosuje na Andrzeja Dudę" - ocenił. Podkreślił, że należy brać pod uwagę, kto będzie rywalizował z urzędującym prezydentem w drugiej turze. "Jeżeli chcemy zmiany, to musi być to Kosiniak-Kamysz, jeżeli tej zmiany nie chcemy, to te głosy mogą się rozrzucić" - zauważył.\nSenator Marek Borowski (SLD) "zagwarantował", że jeżeli Dziambor wejdzie do drugiej tury, to będzie na niego głosował, ale zastrzegł, że tylko w sytuacji, gdy jego rywalem będzie Andrzej Duda. Odnosząc się do kandydatury Hołowni stwierdził, że stosunkowo wysokie poparcie, które uzyskuje on w sondażach, "bardzo źle świadczy o funkcjonowaniu systemu partyjnego w Polsce". Zaznaczył, że nie krytykuje w żaden sposób Hołowni, bo - jak zaznaczył - "on odpowiada na pewne zapotrzebowanie społeczne". "Na ile ono będzie silne, to się okaże" - dodał.\nGABRIELA MORAWSKA-STANECKAKONDYDATKONWENCJA SLDLEWICAPOLSKASLDSZYMON HOŁOWNIAWYBORY PREZYDENCKIE


Stymulując produkcję estrogenów, chlorofil jest wielkim sprzymierzeńcem dla kobiet, ponieważ zmniejsza ryzyko występowania torbieli jajników, ponadto reguluje menstruację. Również zwalcza infekcje pochwy.\nChlorofil. Sok mleczny oferuje niezliczone wręcz korzyści dla ludzkiego organizmu. Gdy krew wchłania ten zazwyczaj zielony płyn (choć może on przyjmować także inne barwy, w zależności od konkretnego gatunku roślin), to wpływa on bezpośrednio na pobudzenie metabolizmu. A także pomaga zwalczać choroby, stymuluje produkcję komórek i zapewnia także inne korzystne efekty.\nCzy chciałbyś poznać najważniejsze korzyści, jakie może zapewnić Ci chlorofil, wspaniały produkt naturalnego pochodzenia? Jeśli tak, to przeczytaj dalszą część artykułu.\nSłowo “chlorofil” pochodzi od greckiego słowa “khloros” oznaczającego zielone światło oraz “phylon”, które oznacza liść. Związek ten został odkryty przez dwóch francuskich chemików w 1817 roku, Jest on barwnikiem występującym we wszystkich roślinach zielonych, niezbędnym do ich przetrwania.\nRośliny potrzebują go, ponieważ jest to niezbędny element do przeprowadzenia fotosyntezy. Ona z kolei jest procesem, w wyniku którego uzyskują one tlen wykorzystując dostępne dla nich wodę i słońce.\nTo dlatego właśnie praktycznie wszystkie rośliny cechują się przynajmniej odrobiną barwy zielonej.\nByć może zainteresuje Cię pewna ciekawostka na temat chlorofilu: ma on podobną strukturę do ludzkiej krwi, z wyjątkiem oczywiście koloru. Czerwoną barwę krew zawdzięcza obecności hemoglobiny i aktywnego związku chemicznego. Chlorofil zawiera związek magnezu, natomiast krew wykorzystuje żelazo.\nTo właśnie dlatego wiele osób uważa, że jest on roślinnym odpowiednikiem zwierzęcej krwi.\nJakie korzyści dla zdrowia może Ci zaoferować chlorofil?\nChlorofil to naturalnego pochodzenia produkt, który może zapewnić kilka naprawdę cennych korzyści dla Twojego zdrowia. Ta “cudowne” substancja pozytywnie wpływa na funkcjonowanie niektórych z Twoich narządów.\nRzućmy okiem na niektóre zalety, jakie może Ci zapewnić ten składnik:\nDziałanie oczyszczające i zwiększenie dostaw tlenu do organizmu\nJeśli regularnie będziesz jeść produkty żywnościowe o wysokiej zawartości chlorofilu, to dzięki temu zwiększysz ilość tlenu w Twojej krwi i zwiększysz jej wytwarzanie. To z kolei pomoże sercu uzyskać wyższy poziom dotlenienia komórek.\nIm więcej tlenu przepływa wraz z krwią przez Twoje żyły, tym skuteczniej oczyszcza się Twój organizm.\nUdowodniono na przykład korzystny wpływ, jaki chlorofil ma na negatywne działanie promieniowania oraz gromadzenie się w komórkach i odkładanie w organizmie występujących w przyrodzie metali ciężkich.\nMoże znana postać komiksowa i bohater filmów, czyli “Iron Man” mógłby spróbować wykorzystać chlorofil do pozbycia się całego tego dodatkowego żelastwa, jakie znajduje się w jego organizmie?\nJakby tego było mało, chlorofil korzystnie wpływa także na procesy oczyszczania jelita grubego. A także ogólnie całego układu pokarmowego. Zapobiega jednocześnie różnego rodzaju chorobom o charakterze nowotworowym.\nZobacz także: Oczyszczanie jelita grubego – 5 domowych sposobów\nPoziom cholesterolu w Twojej krwi może również ulec poprawie, ponieważ chlorofil może obniżyć poziom niekorzystnych dla Twojego zdrowia trójglicerydów.\nBakterie z trudem mogą przetrwać w miejscach z dużą ilością tlenu. Jak już wspomniano nieco wyżej, chlorofil zapewnia zwiększone dostawy tlenu do organizmu. Dzięki temu może on uchronić przed szkodliwym działaniem rozwijających się bakterii i innych czynników chorobotwórczych.\nJest to również potężny środek o działaniu neutralizującym, który uniemożliwia wtargnięcie do wnętrza ludzkiego ciała także innych rodzajów mniej lub bardziej groźnych dla zdrowia bakterii. Sugeruje się także, że chlorofil ma zbawienny wpływ na osoby cierpiące na choroby niedoboru odporności nabytej, jak AIDS.\nKażdy, kto ma układ odpornościowy o niezbyt wysokiej skuteczności nie powinien się zbyt długo zastanawiać nad wzbogaceniem swojej diety o chlorofil. Dzięki temu znacznie zmniejszy się częstotliwość zapadania na różnego choroby.\nPrzyspiesza również proces gojenia otwartych ran, co czyni go idealnym rozwiązaniem dla pacjentów przechodzących proces rekonwalescencji po zabiegach chirurgicznych, a także innych poddawanych chemioterapii lub dializie.\nChlorofil jest naprawdę dobry dla całego układu pokarmowego. Jego spożywanie poprawia funkcjonowanie jelita grubego, wątroby, pęcherza moczowego i żołądka. Dzieje się tak dlatego, że chlorofil redukuje szczawiany wapnia, z których tworzą się kamienie oraz złogi.\nOznacza to, że chlorofil jest idealny dla każdego, kto cierpi na kamienie żółciowe, różnego rodzaju choroby wątroby, zapalenie jelita grubego, nadmierne wydzielanie soku żołądkowego i podobne schorzenia.\nChlorofil może wyeliminować szkodliwe toksyny powodujące śmiertelne choroby, takie jak rak. Toksyny te mogą dostać się do Twojego organizmu za pośrednictwem żywności lub zanieczyszczeń.\nPonieważ zawiera on duże ilości witamin A, C i E, jest więc silnym przeciwutleniaczem i doskonałym środkiem o działaniu przeciwzapalnym.\nChlorofil – najlepszy przyjaciel kobiety\nChlorofil stymuluje produkcję estrogenu (hormonu „żeńskiego”), który pomaga zapobiegać i leczyć torbiele jajników, skrzepy i nieregularne, bardzo bolesne lub obfite miesiączki.\nPozwala on również pozbyć się infekcji pochwy.\nWspominaliśmy już, że chlorofil dostarcza tlen do komórek. Dzięki temu jest świetnym środkiem dla osób, które cierpią z powodu infekcji dróg oddechowych lub innych chorób układu oddechowego.\nJest to również dobre rozwiązanie w przypadku złapania przeziębienia lub kaszlu.\nTen cenny składnik może pozwolić Ci się pozbyć się tego śmierdzącego oddechu i zapewnić Ci przyjemniejszy zapach z ust. Ma on także korzystny wpływ na próchnicę, niebezpieczną i nieprzyjemną chorobę jamy ustnej powodującą między innymi wypadanie zębów.\nZobacz także: Nieświeży oddech – 5 domowych sztuczek\nCo jest najlepszym źródłem chlorofilu?\nNie musisz zacząć wypasać się na każdym skrawku trawnika, jaki uda Ci się dostrzec w mieście. Zacznijmy od tego, że ten cenny składnik występuje we wszystkich warzywach zielonych.\nJednak aby w pełni skorzystać z tego niezwykle przydatnego składnika, powinieneś jeść takich produktów, jak:\nBędziesz silniejszy niż Popeye! Szpinak jest warzywem z największą ilością chlorofilu. Najlepiej jeść go na surowo lub w postaci ugotowanej na parze. Zacznij od dodawania go do swoich sałatek jeszcze dziś.\nInne warzywa liściaste\nPewnie, że powinieneś jeść duże ilości szpinaku. Ale nie powinieneś także zapominać o wszystkich innych zielonych warzywach liściastych, takich jak botwinka, sałata, brokuły, kapusta, szparagi, czy seler. Należy zawsze starać się je zjeść w postaci tak surowej, jak to tylko możliwe.\nZielona herbata ma wiele dobroczynnych właściwości dla zdrowia. Zawiera zarówno chlorofil, jak i przeciwutleniacze. Obniża ona poziom cholesterolu we krwi i pozwala schudnąć, gdyż stymuluje procesy metabolizmu.


Wiener Haus, Bolonia - recenzje restauracji - TripAdvisor\nRestauracja Romantyczny w lokalizacji Savena\nWiener Haus, Bolonia\nNr 622 wśród 1 493 Restauracje w lokalizacji Bolonia\n$$ - $$$, Austriacka, Niemiecka, Bar\nViale Tito Carnacini, 8 | Parco Commerciale Meraville, 40127 Bolonia, Włochy\nNr 3 wśród 5 Niemiecka w lokalizacji Bolonia\nNr 623 wśród 1 430 Restauracje w lokalizacji Bolonia\nAustriacka, Niemiecka, Bar, Europejska, Środkowoeuropejska, Bar piwny\nViale Tito Carnacini, 8 Parco Commerciale Meraville, 40127 Bolonia Włochy\nMoże nie tanio ale smacznie i super klimat\nRestauracja położona w pobliżu hotelu Cosmopolitan (stąd też i moja tam wizyta). Stylem przypomina Szwejka w Warszawie albo też Czeską Gospodę w Olsztynie. Sznycel z frytkami to wydatek około 10 EUR piwo 0,5 litra około 6 EURO. Fajny klimat, porcje obfite, dobry smak.\nJedzenie było w porządku. Ceny mogą być nieco niższe, zwłaszcza, że jest daleko od centrum miasta. Brak wifi. Miły kelner.\nPo przeszukaniu wszystkich miejsc do jedzenia w Bolonii ta restauracja jest wspominana, ale myślę, że jest bardzo niedoceniana. Jemy w dwóch najlepszych punktach gastronomicznych w Pilastro, ale Winer Haus pozostaje naszym ulubionym. To był około 15 minut spacerem od naszego hotelu, ale świetny sposób na...budowanie apetytu pod koniec dnia. Wszyscy pracownicy byli bardzo przyjaźni, a biorąc pod uwagę, że wszyscy byli dość młodzi, naprawdę okazali swój entuzjazm dla opieki nad klientami. We wszystkich naszych wakacjach szukamy naszej ulubionej restauracji, aby wracać do, a to jest ta w Bolonii.Więcej\nŚwietny pomysł, słaba egzekucja\nWiener Haus to restauracja, która dąży do odpowiedniego wyczucia - cała atmosfera i wystrój wskazują na swojską, austriacką atmosferę w stylu tawerny i to właśnie one wykonują bardzo dobrze. Ponadto wykonanie napojów i deserów jest absolutnie wysublimowane (jak naleśniki z jagodami i lodami), ale jest...to danie główne, które jest zawiedzione (co podkreślają inne opinie TA). Wielkość porcji głównego dania jest w porządku, ale są słabo objaśnione, jak duże są niektóre produkty, a zwłaszcza w grillu lub menu mieszanym, wiele elementów w menu jest pominiętych, co jest szkoda, ponieważ personel jest doskonały. Jednak brak przyczepności do menu (zarówno w odniesieniu do wielkości porcji, jak i zawartości menu), jak również brak menu w języku angielskim sprawiają, że jest to duże rozczarowanie, gdy wystrój sprawia, że jest to tak obiecujący pomysł.Więcej\nDobra restauracja fast-food o tematyce austriacko-germańskiej\nTo restauracja typu fast - food z motywem austriackim / germańskim. Obsługa jest przyjazna, szybka i efektywna. Jedzenie jest dobre; fajny wybór piwa dostępne i ceny są rozsądne (nie tanie chociaż). To dobre miejsce na wyjazd, zwłaszcza dla rodziny lub w pośpiechu. . .\nDobry sznycel nawet nie oryginalny\nPrzyjemny pub, różne potrawy z mięsem sznycelowym. Może nie bardzo prawdziwy. Dobre piwo. Wrócę tam, żeby spróbować czegoś innego.\nZatrzymaliśmy się tutaj, ponieważ był blisko naszego hotelu i muszę powiedzieć, że to był błąd. Niegrzeczny personel, jedzenie było ugotowane.\nPrzyjdź po piwo, zjedz w domu\nZatrzymaliśmy się na obiad. To miejsce było głośno i kelnerzy przepracowani, ale przyjazny. Wybór piwa z kranu i butelek był dobry, a moje piwo było świeże i smaczne. Precel był miły i ciepły, ale bez musztardy. Jedzenie nie było dobre i sugerowałbym nie jeść tutaj....Cena była powyżej średniej dla żywności niskiej jakościWięcej\nŁadne miejsce na szybki młyn\nJak sama nazwa wskazuje, miejsce ma austriacko-niemiecki charakter. Gotyckie czcionki na ścianach, jedzenie niemieckie. Dobrze smakuje! Obsługa jest w porządku, byliśmy tam w południe, więc było dobrze oświetlone. Toaletka jest czysta. Cena jest w porządku. Deser był prawdziwym zwycięzcą!\nFast food w kolorze Niemiec ...\nJak zwykle trudno jest znaleźć po 15: 00 jedzeniu we Włoszech najbliżej było to Restaunt. Jedzenie było bardzo blisko fast foodów frytki są takie same burger nieco powyżej "Burger King" snitzel średnia, a cena jest powyżej średniej nawet niedźwiedź był bardzo słaby w smaku


Poniższe wskazówki to prosty przegląd tego, co dzieje się z Twoimi danymi osobowymi, gdy odwiedzasz naszą witrynę. Dane osobowe to wszystkie dane, które umożliwiają osobistą identyfikację. Szczegółowe informacje na temat ochrony danych można znaleźć w naszej polityce prywatności opisanej w niniejszym tekście.\nZbieranie danych na naszej witrynie internetowej\nNa niniejszej stronie dane są przetwarzane przez operatora strony internetowej. Jego dane kontaktowe znajdują się w Impressum niniejszej strony.\nZ jednej strony Twoje dane zbierane są poprzez to, że nam je przekazujesz. Mogą to być np. dane, które podajesz w formularzu kontaktowym.\nInne dane są gromadzone automatycznie za pośrednictwem naszych systemów informatycznych podczas odwiedzania witryny. Są to przede wszystkim dane techniczne (na przykład przeglądarka internetowa, system operacyjny lub czas wyświetlenia strony). Zbieranie tych danych odbywa się automatycznie po wejściu na naszą stronę internetową.\nCzęść danych jest gromadzona w celu zapewnienia bezbłędnego udostępnienia strony internetowej. Inne dane mogą być wykorzystane do analizy zachowania użytkownika.\nW każdej chwili masz prawo do uzyskania bezpłatnych informacji o pochodzeniu, odbiorcy i celu przechowywanych danych osobowych. Masz również prawo zażądać korekty, zablokowania lub usunięcia tych danych. W tym celu, jak i w przypadku dalszych pytań dotyczących ochrony danych, możesz skontaktować się z nami w dowolnym momencie pod adresem podanym w Impressum. Ponadto przysługuje Ci prawo odwołania się do właściwego organu nadzoru.\nOperatorzy niniejszych stron mają bardzo poważny stosunek do ochrony Twoich danych osobowych. Traktujemy Twoje dane osobowe w sposób poufny i zgodnie z ustawowymi przepisami o ochronie danych, jak i niniejszą polityką prywatności.\nJeśli korzystasz z niniejszej strony internetowej, zbierane będą różne dane osobowe. Dane osobowe to dane, które umożliwiają osobistą identyfikację. Niniejsza Polityka prywatności wyjaśnia, jakie informacje gromadzimy i do czego je wykorzystujemy. Wyjaśnia również, w jaki sposób i w jakim celu tak się dzieje.\nNależy pamiętać, że przekazywanie danych przez Internet (na przykład podczas komunikacji za pośrednictwem poczty e-mail) może zawierać luki w zabezpieczeniach. Pełna ochrona danych przed dostępem osób trzecich nie jest możliwa.\nAdministratorem danych odpowiedzialnym za przetwarzanie danych na tej stronie jest:\nAral Autohof Uhrsleben\n39343 Erxleben OT Uhrsleben\nWłaściciel Rüdiger Thormeier\nAdministratorem danych jest osoba fizyczna lub prawna, która samodzielnie lub wspólnie z innymi decyduje o celach i środkach przetwarzania danych osobowych (takich jak nazwiska, adresy e-mail itp.).\nWiele operacji przetwarzania danych jest możliwych tylko za wyraźną zgodą użytkownika. W każdej chwili możesz odwołać udzieloną zgodę. W tym celu wystarczy nieformalna wiadomość przesłana do nas e-mailem. Odwołanie nie ma wpływu na zgodność z prawem przetwarzania danych dokonywanego do momentu odwołania.\nW przypadku naruszenia prawa o ochronie danych, osoba, której dane dotyczą, ma prawo do odwołania się do właściwego organu nadzoru. Właściwym organem nadzorczym do spraw ochrony danych jest Krajowy Inspektor Ochrony Danych kraju związkowego, w którym nasza firma ma swoją siedzibę. Listę inspektorów ochrony danych i ich dane kontaktowe można znaleźć pod poniższym linkiem: https://www.bfdi.bund.de/DE/Infothek/Anschriften_Links/anschriften_links-node.html.\nMasz prawo do zlecenia nam wręczenia danych, które przetwarzamy na podstawie Twojej zgody lub w zautomatyzowany sposób w ramach realizacji umowy, sobie lub osobie trzeciej, w standardowym, nadającym się do odczytu komputerowego formacie. Jeśli zażądasz bezpośredniego transferu danych do innego administratora danych, zostanie to wykonane tylko w zakresie technicznie wykonalnym.\nW ramach obowiązujących przepisów ustawowych masz prawo do uzyskania bezpłatnych informacji na temat swoich przechowywanych danych osobowych, ich pochodzenia, odbiorcy i celu przetwarzania oraz, w razie potrzeby, prawo do sprostowania, zablokowania lub usunięcia tych danych. W tym celu, jak i w przypadku dalszych pytań dotyczących danych osobowych, możesz skontaktować się z nami w dowolnym momencie pod adresem podanym w Impressum.\nSprzeciw wobec wysyłki maili reklamowych\nNiniejszym składamy sprzeciw wobec wykorzystywania opublikowanych w związku z obowiązkiem przekazywania informacji danych kontaktowych do wysyłania niechcianych materiałów reklamowych i informacyjnych. Operatorzy stron wyraźnie zastrzegają sobie prawo do podjęcia kroków prawnych w przypadku niezamówionego wysyłania informacji reklamowych, na przykład za pośrednictwem wiadomości e-mail będących spamem.\n3. Zbieranie danych na naszej witrynie internetowej\nStrony internetowe częściowo wykorzystują tak zwane pliki cookie. Pliki cookie nie szkodzą komputerowi i nie zawierają wirusów. Pliki cookie służą do tego, aby nasza oferta była bardziej przyjazna dla użytkownika, skuteczniejsza i bezpieczniejsza. Pliki cookie to małe pliki tekstowe, które zostają umieszczone na Twoim komputerze i są przechowywane w Twojej przeglądarce.\nWiększość wykorzystywanych przez nas plików cookie to tak zwane „pliki cookie sesji". Zostaną one automatycznie usunięte po zakończeniu wizyty na stronie. Inne pliki cookie pozostają zapisane na Twoim urządzeniu, dopóki ich nie usuniesz. Te pliki cookie pozwalają nam rozpoznać Twoją przeglądarkę przy następnej wizycie na stronie.\nMożesz ustawić przeglądarkę tak, abyś był informowany o ustawieniach plików cookie i zezwalał na pliki cookie tylko w indywidualnych przypadkach, akceptował pliki cookie tylko w określonych przypadkach lub całkowicie je wykluczał, jak i aktywował automatyczne usuwanie plików cookie podczas zamykania przeglądarki. Wyłączenie plików cookie może ograniczyć funkcjonalność tej witryny.\nPliki cookie, które są wymagane do przeprowadzenia procesu komunikacji elektronicznej lub do zapewnienia określonych funkcji, które chcesz wykorzystać (np. funkcja koszyka na zakupy) są przetwarzane na podstawie art. 6 ust. 1 lit. f RODO. Operator serwisu ma uzasadniony interes w przechowywaniu plików cookie w celu zapewnienia technicznie bezbłędnego i zoptymalizowanego świadczenia swoich usług. O ile przechowywane są inne pliki cookie (takie jak pliki cookie służące do analizy zachowania podczas surfowania), będą one traktowane oddzielnie w niniejszej polityce prywatności.\nDostawca stron automatycznie zbiera i przechowuje informacje w tak zwanych plikach dziennika serwera, które Twoja przeglądarka automatycznie do nas przesyła. Są to:\nPowyższe dane nie są łączone z innymi źródłami danych.\nZbieranie tych danych odbywa się na podstawie art. 6 ust. 1 lit. f RODO. Operator witryny ma uzasadniony interes w technicznie bezbłędnej prezentacji i optymalizacji swojej strony internetowej – w tym celu konieczne jest rejestrowanie plików dziennika serwera.\nNa tej stronie używane są częściowo technologie jQuery, na przykład w celu zoptymalizowania prędkości ładowania. W związku z tym biblioteki programu są dostępne dla serwerów Google. Wykorzystywany jest Google Content Delivery Network (CDN). Jeśli wcześniej używałeś jQuery na innej stronie Google, Twoja przeglądarka odwoła się do kopii z pamięci podręcznej. Jeśli nie, będzie to wymagało pobrania, a dane z przeglądarki trafią do Google Inc. ("Google"). Twoje dane zostaną przesłane do USA. Aby uzyskać szczegółowe informacje, zajrzyj na: https://developers.google.com/speed/libraries/#jquery oraz do Polityki prywatności google.de.\nNiniejsza strona używa tak zwanych fontów internetowych dostarczanych przez Google w celu zapewnienia jednolitej prezentacji czcionek. Po wyświetleniu strony przeglądarka ładuje wymagane fonty internetowe do pamięci podręcznej przeglądarki, aby poprawnie wyświetlać teksty i czcionki.\nW tym celu przeglądarka, której używasz, musi łączyć się z serwerami Google. W rezultacie Google dowiaduje się, że na nasza witryna internetowa została wyświetlona za pośrednictwem Twojego adresu IP. Korzystanie z Google Web Fonts jest w interesie spójnej i atrakcyjnej prezentacji naszych usług online. Stanowi to uzasadniony interes w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. f RODO.\nJeśli Twoja przeglądarka nie obsługuje fontów internetowych, przez Twój komputer używana będzie domyślna czcionka.\nWięcej informacji na temat Google Web Fonts znajdziesz pod adresemhttps://developers.google.com/fonts/faq oraz w Polityce prywatności Google: https://www.google.com/policies/privacy/.\nNiniejsza strona korzysta z usługi mapowania Google Maps za pośrednictwem interfejsu API. Dostawcą jest Google Inc., 1600 Amphitheatre Parkway, Mountain View, CA 94043, USA.\nDo korzystania z funkcji Map Google konieczne jest zapisanie Twojego adresu IP. Informacje te są zwykle przesyłane i przechowywane na serwerze Google w USA. Dostawca niniejszej strony nie ma wpływu na ten transfer danych.\nKorzystanie z Map Google leży w interesie atrakcyjnej prezentacji naszych ofert online i łatwego wyszukiwania miejsc, które wskazaliśmy na stronie. Stanowi to uzasadniony interes w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. f RODO.\nAby uzyskać więcej informacji na temat postępowania z danymi użytkownika, zapoznaj się z Polityką prywatności Google: https://www.google.de/intl/de/policies/privacy/.


Depresja poporodowa: fakty, które trzeba znać - Pielęgniarki.com.pl\n2019-07-24Pielęgniarstwo ogólnePielęgniarstwo internistycznePielęgniarstwo psychiatrycznePielęgniarstwo rodzinnePielęgniarstwo neonatologicznePołożnictwo\nTo mit, że na depresję poporodową matki zapadają tylko w ciągu pierwszych sześciu tygodni po urodzeniu dziecka.\n- Panuje szkodliwy mit, że pojawia się ona w ciągu pierwszych sześciu tygodni po urodzeniu dziecka. Tymczasem fakt jest taki, że 22 proc. matek z depresją poporodową ma ją w okolicach 12. miesiąca życia dziecka – mówiła podczas II Kongresu Zdrowia Psychicznego dr Magdalena Chrzan-Dętkoś z Instytutu Psychologii Uniwersytetu Gdańskiego.\n- Już w 4. miesiącu życia wzorce interakcyjne niemowląt depresyjnych matek różnią się od wzorców niemowląt mających zdrowe matki – podkreśla dr Chrzan-Dętkoś.\nUdało się wyróżnić szereg czynników, które zwiększają ryzyko depresji poporodowej. M.in. bardziej zagrożone są nią kobiety poniżej 20. roku życia, te, które wcześniej miały stwierdzoną depresję, chorobę afektywną-dwubiegunową lub miały zaburzenia lękowe. Bardziej narażone na depresję poporodową są też matki, które są w złej relacji partnerskiej, miały złe relacje ze swoją matką, borykają się z brakiem wsparcia ze strony partnera lub są po prostu samodzielnymi matkami.


Light Tank Mk VI na polu walki - Damian Jarzyna - Czołgi świata\nNapisano 25 października 2017 przez Damian Jarzyna\nWitaj w kolejnym artykule z serii o brytyjskich czołgach z II wojny światowej. Poprzednio opisywałem historię powstania I samą konstrukcję lekkiego czołgu Light Tank Mk VI. Tym razem dowiesz się więcej o udziale tej maszyny w walkach z III Rzeszą – a nie były to zwycięskie boje. Zapraszam Cię do lektury….\nW czasie kampanii francuskiej brało udział około 400 czołgów Light Tank Mk VI – każdy pułk z dywizji kawalerii miał po 28 egzemplarzy. Utracono prawie wszystkie maszyny. zdj. tanks-encyklopedia.com\nLight Tank Mk VI – debiut na froncie – maj-czerwiec 1940 roku\nUdział czołgu Light Tank Mk VI w zwycięstwie Brytyjczyków w czasie II wojny światowej był nieznaczny. Z powodu słabego uzbrojenia (tylko 2 karabiny maszynowe) i jeszcze słabszej ochrony przed pociskami (tylko 14 mm pancerza) maszyna ta nie nadawała się do walk z czołgami przeciwnika – co najwyżej do rozpoznania i do szkolenia załóg. To taka brytyjska wersja niemieckiego czołgu Panzer I.\nW czasie kampanii francuskiej brało udział około 400 czołgów Light Tank Mk VI – każdy pułk z dywizji kawalerii miał po 28 egzemplarzy. Z powodu braku innych czołgów, musiały one walczyć przeciwko niemieckim maszynom, takich jak Panzer II i Pz 38t, które były lepiej uzbrojone i opancerzone.\nSkończyło się to istnym armagedonem brytyjskich maszyn. Spośród ponad 400 maszyn, utracono prawie wszystkie – jedynie 6 zdołali Anglicy ewakuować na Wyspy.\nCzołgi Light Tank Mk VI w Afryce – lata 1940-42\nTe tankietki służyły także w Afryce, gdzie miały już lepsze rezultaty. W ramach operacji Compass – brytyjskiej kontrofensywy w listopadzie 1940 roku ), 200 czołgów Light Tank Mk VI (głównie z 3 Dywizji Husarów i 7 Dywizji Pancernej) razem z 75 czołgami szybkimi oraz 45 czołgami piechoty Matylda tworzyło trzon uderzeniowy.\nPomimo swych słabych walorów bojowych, omawiane tu czołgi lekkie dobrze radziły sobie podczas szybkiego okrążania wycofujących się Włochów. Był to udany okres w historii zmagań tych maszyn z przeciwnikiem.\nJednak po przybyciu w lutym 1941 roku do Afryki jednostek Rommla, bardzo zmalała rola czołgu Vickers Mk VI. Ich główną rolą stało się tylko rozpoznanie. Pojedyncze egzemplarze służyły do 1942 roku.\nLight Tank Mk VI na innych frontach II wojny światowej\nOd początku 1941 roku całkiem sporo czołgów Light Tank Mk VI wysłano do Grecji i na Kretę, gdzie dołączono je do różnych jednostek. Wzmocniono także obronę Malty kilkunastoma egzemplarzami.\nPomimo swych słabych walorów bojowych, Light Tank Mk VI dobrze radziły sobie podczas szybkiego okrążania wycofujących się Włochów. zdj. tanks-encyklopedia.com\nPrzed wybuchem wojny wysłano też 60 egzemplarzy do Indii. 24 czołgi Light Tank Mk VI wysłali Brytyjczycy do Kanady, kilkanaście kolejnych otrzymali Australijczycy. Poza tym Wielka Brytania sprzedała trochę wozów za granicę – 70 sztuk kupiła Turcja, 13 Egipt, a 1 egzemplarz wziął Irak.\nLight Tank Mk VI – inne wozy na bazie czołgu\nPodwozie czołgu Light Tank Mk VI posłużyło Anglikom do budowy czołgów przeciwlotniczych Light Tank AA uzbrojonych w 4 sprzężone ze sobą karabiny maszynowe BESA kal. 7,92 mm umieszczone w obrotowej wieży.\nNiemcy też wykorzystywali zdobyte podwozia, przerabiając je na działa samobieżne uzbrojone w armaty p-panc oraz haubice kal. 105 mm.\nLight Tank Mk VI – podsumowanie\nW ogólnym rozrachunku możemy dojść do wniosku, że czołg lekki Light Tank Mk VI był nieudaną konstrukcją. Słabe uzbrojenie (tylko 2 kar. masz.) i niewystarczające opancerzenie (tylko 14 mm pancerz) powodowały, że czołg ten nie mógł rywalizować z niemieckimi maszynami. Nadawał się tylko do rozpoznania i ochrony konwojów z zaopatrzeniem. Dlatego też Anglicy szybko zrezygnowali z szerszego wykorzystywania ich na froncie.\nZalety Dobry do rozpoznania, dobra szybkość i zwrotność, tani\nWady Słabe uzbrojenie i opancerzenie\nAndrzej Zasieczny ” Czołgi II wojny światowej”\nWydawnictwo Militaria nr 95 – „Afryka 1940-41” Janusz Ledwoch


Pokaz talentów - wiocha.pl absurd 1052378\nfreedom80 14-01-10, 20:46 Zgłoś\nDodano: 2014-01-10, 20:46:29 przez: freedom80\nFree, to nie jest wiocha, tak się powinien każdy taniec kończyć. ;)\nhahaha, mni się finisz podobał :P\nTo był moment;D\nhahhah ale wtopa:)\nminusy z góry na dół\nMasz freedomku plusa, zebys nie marudzila ;)\nChciałem napisać komentarz,ale zobaczyłem inne i uciekłem...\nale szpetne epy.\ntropicielu, widzę że się fana dorobiłeś. Trochę to psychofan, zwykły stalker no ale gratuluję :) za mną tak kiedyś Mundzio chodził... czasem tęsknie za tymi czasami... :)\ntropicielu, ja za Tobą na FB chodzę ;) fakt, faktem Mundek był bardziej urozmaicony bo kodak to tylko o pedałach i odbytach gada. Z moim stalkerem mogłam o wszystkim rozmawiać i czasem nawet fajne dyskusje z tego wychodziły - Ty na to raczej nie możesz liczyć :)\nbo Ty masz jaja :) zupełnie jak ja :D:D:D\nże Wam się chce tak bezproduktywnie gadać :) fanta kiedyś dobrze napisała, że powinniście zewrzeć szeregi i działać po jednej stronie, np po mojej :D\nFajne, koledzy od razu ja polubili :}


Wywóz szamba Czubinowa\nMapa firm z miejscowości Czubinowa\nFirmy z miejscowości Czubinowa\nTa strona została napisana specjalnie po to aby pomóc Państwu Znaleźć szambiarkę jaka trudni się wywozem szamb w miejscowości Czubinowa - jeśli widzisz tą wiadomość znaczy że jeszcze nie ma w naszej bazie żadnej firmy w tej miejscowości - Dodaj firmę asenizacyjnej\nZawiadomienie dla mieszkańców miejscowości Czubinowa\nWłaściciele gospodarstw domowych jeśli nie mają dostępu do miejskiej kanalizacji jest obowiązek podłączenia instalacji sanitarnej do bezodpływowych zbiorników na ścieki. Najważniejszą rzeczą jest aby zbiornik posiadał aktualną aprobatę Instytutu Technologi Budownictwa(ITB) dodatkowo certyfikat PZH. Sprawdzone producenci którzy działają w miejscowości Czubinowa to ABC Szamba Betonowe, Eurobet, BetoneX.\nFaktem jest że w 2017 roku wzmożone stały się kontrole sprawności bezodpływowych zbiorników na szamba, analizowane po pierwsze czy ścieki nie są wylewane do rowów czy na pola ale też czy pojemniki posiadają ważną aprobatę Instytutu Technologi Budownictwa(ITB) dodatkowo certyfikat PZH.\nDodaj do tej strony szambiarkę z miejscowości Czubinowa kliknij\nWywóz szamba Czubinowa, Opróżnianie szamba Czubinowa, usługi asenizacyjne Czubinowa, Szambiarka Czubinowa, Szambowóz Czubinowa.\n© Wywóz szamba Czubinowa


Nowy system MRV III-S marki Haier.\na Refsystem wprowadza nowy system MRV III-S. Charakteryzuje się on większą wydajnością oraz szerokim zastosowaniem. MRVIII-S zapewnia komfortowe warunki w domach jednorodzinnych, biurowcach, hotelach i innych obiektach użyteczności publicznej.\nPanele dotykowe PS-D już dostępne w ofercie Firmy Bartosz!\nNowe i intuicyjne panele dotykowe PS-D występują w trzech wersjach kolorystycznych (biała, czarna oraz w chromowanymi wstawkami), które idealnie wkomponują się w każde wnętrze. Dzięki temu użytkownik może samodzielnie dokonać wyboru odnośnie designu panela.\nRosenberg - katalog Wentylatorów EC.\nRosenberg wprowadza uaktualniony katalog na wentylatory EC.\nMaxair-wyprzedaż kurtyn powietrznych 2VV.


Tłumacz przysięgły – co robi współcześnie? - Kancelaria\nTłumacz przysięgły – niemal każdy o nim słyszał, ale nie każdy właściwie wie co robi i jaka jest jego odpowiedzialność. Często instytucje publiczne obligują do tłumaczenia wybranych dokumentów na język obcy. W takiej sytuacji oczywiste jest, że będziemy potrzebowali przede wszystkim rzetelnego tłumaczenia. Często, zwłaszcza jeśli chodzi o dokumenty niezwykle ważne jest, że nie chcemy ponosić odpowiedzialności za błędy tłumacza. Wówczas trzeba skorzystać z pomocy tłumacza przysięgłego. Można powiedzieć, że jest to osoba zaufania publicznego. Oddając pisma do przetłumaczenia takiemu specjaliście możemy być pewni, że tłumaczenie będzie poprawne. Jest to zawód, który jest rejestrowany na liście Ministerstwa Sprawiedliwości i regulują go odpowiednie przepisy. Czym właściwie zajmuje się tłumacz przysięgły? Jaką odpowiedzialność ponosi za błędne tłumaczenia? Czy każdy może zostać tłumaczem przysięgłym?\nTo, jak zdobyć zawód tłumacza przysięgłego regulowane jest przez odpowiednią ustawę. Oczywiście taka osoba musi ukończyć studia wyższe z zakresu filologii, bądź podyplomowe w zakresie tłumaczeń. Tłumacz przysięgły języka angielskiego powinien skończyć studia wyższe z filologii angielskiej, a tłumacz języka niemieckiego filologię germańską. Bezwzględnie powinien posiadać obywatelstwo polskie, oraz być osobą niekaraną. Taki tłumacz w Polsce na pewno musi znać język polski, i posiadać pełną zdolność do czynności prawnych. Z tego względu, że tłumacz jest osobą zaufania publicznego, obowiązuje go stosowny egzamin z tłumaczeń z języka polskiego na obcy, i w drugą stronę. Trzeba pamiętać, że języki ewoluują, przez co ważne jest, żeby taka osoba ciągle poszerzała swoją wiedzę z tej dziedziny. Taki specjalista na pewno musi być odpowiedzialny, ponieważ zazwyczaj pracuje na dokumentach poufnych.\nZakres wszelkiego rodzaju papierów, jakie tłumaczy taki profesjonalista jest bardzo rozległy. Zazwyczaj poza tłumaczeniem pisemnym tłumacz w swojej ofercie ma również tłumaczenia ustne. Dokumenty i pisma jakimi zajmuje się tłumacz przysięgły to m.in.:\nOczywiście nie jest to pełna lista dokumentów z jakimi tłumacz przysięgły ma do czynienia. Takich wszelkiego rodzaju pism jest o wiele więcej. Kiedy potrzebne jest tłumaczenie ustne? Zdarzają się sytuacje, kiedy potrzebne jest tłumaczenie ustne, są to m.in.:\ntłumaczenia na różnego typu konferencjach a także wiele innych.\nKiedy potrzebne jest tłumaczenie publikacji, książki lub jakiejś instrukcji obsługi, warto wówczas udać się do zwykłego tłumacza. Natomiast jeśli chodzi o tłumaczenie np.: aktów notarialnych, dokumentów bankowych, dokumentów przetargowych, aktów urodzenia, wymagana jest pomoc tłumacza przysięgłego. Także przy tłumaczeniach prac magisterskich albo dyplomowych wymagany jest tłumacz przysięgły. Jego podpis i pieczęć pod przetłumaczonym pismem sprawi, że uzyska moc prawną. Istotną różnicą pomiędzy tłumaczem zwykłym a przysięgłym, jest także odpowiedzialność jaka ponoszą za poprawność tłumaczeń.\nTłumacz przysięgły swoją pieczęcią gwarantuje, że dokonane przez niego tłumaczenie jest staranne i bez błędów. Ponosi on odpowiedzialność cywilną za potencjalne niepoprawności czy przeoczenia. Jeśli klient poniesie stratę przez pomyłkę tłumacza, może dochodzić rekompensaty od niego. Najczęściej, kiedy błąd jest naprawdę dużej wagi, może skutkować to utratą prawa do wykonywania zawodu. Dlatego bardzo ważne jest, aby taka osoba stale podnosiła swoje kwalifikacje, aby nie ponosić dużych konsekwencji. Zawód tłumacza przysięgłego jest niewątpliwie trudnym zawodem, a także bardzo odpowiedzialnym. Dlatego nie każdy ma predyspozycje. Z pewnością poza perfekcyjną znajomością języka, powinien mieć odpowiednie zdolności.


Impas decyzyjny i co z nim zrobię? - Niecodzienny.net\nPosted on 16 listopada, 2018 22 marca, 2017 by Wit Nirski\nWpis w skrócie: Rozważam następującą myśl: co jest większym problemem – zła decyzja i jej konsekwencje, czy ilość czasu (swojego i cudzego) i energii (swojej i cudzej), które się marnują gdy decyzji lub działania brak? I jakie znam sposoby na to, by ułatwić sobie podejmowanie decyzji i zrzucanie tematów z głowy.\nJestem też ciekaw, jakie mechanizmy Ty stosujesz w tym kontekście i chciałbym Cię poprosić o podzielenie się nimi w komentarzu;)\nBrak podejmowania decyzji lub działania to zjawisko, które ma bardzo fachowe i trudne do zapamiętania określenie – prokrastynacja.\nProkrastynacja lub zwlekanie (z łac. procrastinatio – odroczenie, zwłoka) – tendencja, utożsamiana z odwlekaniem, opóźnianiem lub przekładaniem czegoś na później, ujawniająca się w różnych dziedzinach życia.\nTylko że nazywanie pewnych rzeczy, to także oswajanie się z nimi, uznawanie ze są Ok. Odwlekanie działania to jeden z moich demonów i to zdecydowanie nie jest moim zdaniem Ok. [pstryk] Skoro już go znam i go nazwałem, to chciałbym się z nim zmierzyć, nawet jeśli już parę razy próbowałem i dotychczas postępy były… dyskretne. Równocześnie – jak nie będę próbował, to nic z tego nie wyjdzie.\nPrzewrotne jest to, że pierwszy wewnętrzny odruch niechęci do pisania w codziennym ciągu łapie mnie w chwili, kiedy wymyśliłem sobie / zaplanowałem pisać o niemożnościach w podejmowaniu decyzji. Rzeczywistość ma dość… osobliwe poczucie humoru.\nTrzeba podjąć decyzję\nDzień jak co dzień, chwila jakich wiele. Stajemy przed wyborem.\nJeśli podejmiemy dobrą decyzję, czeka nas sukces. Czy raczej kroczek w stronę sukcesu. Nie ma co jeszcze mrozić szampanów.\nJeśli decyzja będzie neutralną (i raczej większość jest takich) to nic się nie dzieje, wszystko toczy się dalej tak jak powinno, żadnych zwrotów akcji, żadnego przyspieszania.\nTo co mnie często paraliżuje, to obawa, że podejmę złą decyzję i będę musiał się zmierzyć z jej konsekwencjami. Więc wolę pogłowić się chwilę dłużej, rozważyć opcje od a do z, czasem nawet do ź i ż. Wierzyć, że podejmę lepszą decyzję po tym jak zbiorę więcej informacji. Proste? Właściwe? No właśnie nie.\nZacznijmy od oczywistości – złą decyzję niemal zawsze można naprawić (nie jesteśmy generałami na wojnie). Obrany kierunek można skorygować (nie płyniemy Titanic’iem na górę lodową). Czas stracony na niewłaściwe działanie można „odzyskać” wyciągając wnioski i ułatwiając sobie decyzje w przyszłości.\nAnalizowanie wszystkiego, branie pod uwagę absolutnie każdego aspektu danej sytuacji i wszelkich możliwych następstw nie jest efektywne, nie jest produktywne, nic nie wnosi i nic nie ułatwia. Nic nie przynosi. Co więcej, są dowody na to, że im więcej wiemy, tym gorsze podejmujemy decyzje (więcej o tym prawie na pewno piszą we freakonomics… a jak nie piszą akurat o tym, to to i tak jest książka, którą warto przeczytać).\nOtoczenie podejmowania decyzji\nNasza codzienność nie ułatwia nam podejmowania decyzji, bo co i rusz musimy się na coś decydować, tylko zamiast nabierać w decydowaniu doświadczenia, rozmieniamy swoją uwagę na drobne. W rzeczach małych i dużych. Chciałem spytać czy wiesz ilu świadomych lub nie wyborów (decyzji) podejmujesz chcąc napić się kawy*, ale to przykład tak oklepany i wyświechtany ze mi trochę wstyd.\nJesteśmy zanurzeni w wyborach, na które nie mamy ochoty, lub których nie jesteśmy świadomi. Z pomocą w radzeniu sobie z codziennością przychodzą nam nawyki i automatyzacje (aby dowiedzieć się więcej o nich polecam sięgnięcie po Siłę nawyku czy Pstryk). Jesteśmy tak stworzeni, że wiele rzeczy możemy robić na autopilocie, nie skupiając się specjalnie na danej czynności. Dzięki temu nie wariujemy, co nam ułatwia życie.\nWięc może da się coś zrobić, przyjąć jakieś zasady, wypracować jakiś nawyk, który ułatwi podejmowanie decyzji?\nZasady ułatwiające mi podejmowanie decyzji / działań\nTa, która ma oczyścić przedpole z szumu – jeśli coś zajmie mi kilka sekund, to powinienem to zrobić od razu (bo dzięki temu nie będę tracił czasu na wracanie do tematu, który mogłem rozwiązać z marszu).\nTa, która ma pomoc podejmować decyzje – jeśli coś nie jest kategorycznym tak, jest kategorycznym nie. To ma pomóc w robieniu rzeczy, które chce robić i wzmocnić działanie tego czego chce. Nieco zabawne i dość przewrotne jest to, że jestem człowiekiem, który zbyt często bywa na nie;).\nTak swoją droga, mam na czytniku książkę „One second ahead” która traktuje o tych małych sposobach usprawniania swojej efektywności. Chyba powinienem do niej wrócić, nawet jeśli sugeruje wyłączenie maila po 10 rano.\nCo zmienia decyzja?\nNo właśnie… wszystko i nic. Nawet najlepsza decyzja, najbardziej przełomowa decyzja to ledwie impuls. Ważny, bo bez niego nic się nie dzieje, ale i nie decydujący bo na tym etapie jest jedynie pustym gestem. Impuls spuszcza hamulec i pozwala przystąpić do działania, ale rzadko kiedy samo wyrażenie woli (chyba że jesteśmy kimś naprawdę wysoko) niesie ze sobą sprawczość. Wolę trzeba poprzeć działaniem. Decyzja jest warunkiem koniecznym, aby móc zacząć działać, a działanie potrafimy korygować. Wniosek: Decyduj szybciej i od razu zaczynaj korygować.\nDruga rzecz – decyzja niewypowiedziana to wciąż brak decyzji. Przełożenie póki co ma takie, jak wizualizacja na rzeczywistość. Fajnie fajnie i co z tego. Trzeba umieć zakomunikować wolę. Dla siebie, i dla innych, aby rozumieli jaki jest teraz kurs, aby wiedzieli jak się do niego ustawić. Docelowo dobrze się upewnić, czy odbiorcy zrozumieli komunikat, ale nie komplikujmy.\nObserwacja: Przeprocesowanie zagadnienia i wyartykułowanie wyniku bywa dla mnie wyzwaniem, choć wiem, że wyjście z trybu oczekiwania wszystkim ułatwia życie. Niepewność męczy, a ja nie chce męczyć ludzi. Mimo to często walczę ze sobą, z „wydaniem z siebie komunikatu” niezależne od tego, jak bardzo jestem do decyzji przekonany. Muszę nad tym popracować.\nZadanie: Decydować i komunikować szybciej.\nNie działa na mnie deadline, nie działa na mnie lista todo, nie ogarniam kalendarza. Próbowałem zapoznać się z koncepcją getting things done – i to wciąż dla mnie zagadka. W tym momencie jak wspominałem, wszyscy potencjalni pracodawcy palą wrotki, a obecni pewnie nerwowo się rozglądają. Na pocieszenie, mimo tego że jest mnóstwo rzeczy które na mnie nie działa, wciąż jeszcze żyję, działam i od czasu do czasu coś mi się udaje 😉\nZazdroszczę tym, którzy łatwość w powyższym (decydowaniu, działaniu, komunikowaniu) wyssali z mlekiem matki. Ale podobno tego też da się nauczyć. Więc jeśli masz swój sprawdzony sposób – podziel się proszę, na przykład w komentarzu.\nUfff… Nie było łatwo zabrać się za i przysiąść do tego wpisu. Co pomogło?\nPomogła chęć utrzymania regularności. Pomogło zaplanowanie tematu z pewnym wyprzedzeniem. Pomógł moment pstryk, kiedy okazało się, że wiem dlaczego to dla mnie ważne. I tu obserwacja – decyzje i działania łatwiej podejmuje się tam, gdzie coś dla nas ważne i coś od nas zależy. Ale może też to doświadczenie i spostrzeżenie jest ważne, aby wdrażać ją także w obszarach obowiązku i pracy, zanim obowiązek i praca przejdą z trybu muszę do trybu chcę. Równoważność jako wzajemna implikacja.\n[pstryk] ten moment w którym nagle zaczynam rozumieć czemu napisałem ten tekst.\n* Kawa. Przykład tak bardzo oklepany że aż mi wstyd. Więc, ilu wyborów dokonujesz chcąc kawę? Jak dla mnie można spokojnie dojść do co najmniej 10 wyborów w tej raczej prostej kwestii.\nNa mieście (swoją droga, wiesz ile kosztuje kawa?)\nA jaką? Mieloną czy rozpuszczalną\nArabicę, Robustę? Może mieszankę?\nZwykłe, odtłuszczone, sojowe, migdałowe?\nSpienionym czy jedynie wlanym?\nSpienionym na ciepło czy na zimno?\nCukier biały, trzcinowy, ksylitol?\nSyrop do smaku?\nUgh. Kawę. Chciałem kawę. Więc biorę espresso.\nPrevious Previous post: O co chodzi z wczesnym wstawaniem\nNastępne Następny wpis: Sposobem, nie na siłę