Sorry, your browser doesn't support Java.Przepraszamy,twoja przeglądarka nie obsługuje skryptów Java.\nW obronie szkoły!\nSzukamy się ...\nostatnia aktualizacja 22.06.2018 r. adres strony: www.czarniecczycy.com\n...każde pokolenie odejdzie w cień,ale nasze nie...\nZ powodów obiektywnych wielu dotychczasowych uczestników spotkań,\ninformuję, że w roku 2018 spotkanie czarniecczyków matura 1964 nie odbędzie się w planowanym terminie.\nDrodzy Koledzy i Koleżanki !\nW tym roku chciałbym nadal kontynuować nasze tradycyjne i historyczne już spotkania.\nZapraszam do mojego Domu Emeryta - "Uroczysko" w Chmielniku Kolonii na zasadach, jak w roku ubiegłym,\njak zwykle w ostatnią sobotę czerwca tj. 30.06.2018 r. o godz. 12:00.\nProszę tylko o wcześniejsze powiadomienie mnie telefonicznie o planowanym przyjeździe.\n15 lipca 2017 roku (w rocznicę bitwy pod Grunwaldem) czarniecczyków, matura rocznik 1964,\nwychowanków Prof. Czarnockiej reprezentowali:\nod lewej:Zbigniew Sieduszewski, Halinka Maziarz, Krzysztof Stafiński, Marysia Migielska i Janusz Szust.\nSpotkanie tradycyjnie było radosne, szczere, w atmosferze wspomnień szkolnych,\nale i również spraw nurtujących nas obecnie. Był grill, alkohol, cisza lasu i śpiew ptaków.\nJanusz zaproponował nawet obowiązkowy kurs dla przebywających w tak uroczym miejscu;\nMoje zaproszenie na przyszły rok zostało przez wszystkich przyjęte z pełną aprobatą.\nZdjęcia Janusza ze spotkania\nMam do Ciebie prośbę , abyś rozważył możliwość umieszczenia listu Pani Ewy Derlak na naszej stronie internetowej. Pani Ewa jest naszą młodszą koleżanką z Czarnieckiego, córką znanego nam fotografa Pana Czesława Ścibiora. List pani Ewy dotyczy wsparcia finansowego wydania zbioru poezji Longina Jana Okonia, znanego chełmskiego poety. Myślę, że pomoc w tej super inicjatywie jest bardzo pożądana - Janusz Szust - spełniam prośbę TREŚĆ LISTU\n25 czerwca 2016 roku (w ostatnią sobotę czerwca) do mojej leśnej chaty w Uroczysku Czerki 25 km od Lublina\nna kolejne spotkanie klasowe stawili się (od lewej) Janusz Szust, Krzysiek Stafiński\ni gospodarz spotkania Zbigniew Sieduszewski.\nWiek, zdrowie, kondycja i sytuacja polityczna w kraju nie pozwoliły na liczniejsze spotkanie. Może w przyszłym roku to się zmieni, na co liczę i również zapraszam na "Uroczysko Czerki" w ostatnią sobotę czerwca 2017 r..\n15 marca 2017 r. zmarł Wojciech Młynarski\nJego piosenki towarzyszyły nam przez całe nasze życie\nStrefa Kibica dla czarniecczyków na wygranym meczu o ćwierćfinał EURO 2016 - Polska-Szwajcaria\nObiecany grilek, alkohol i śpiew......\nPrzerwa w meczu.\nZmieściliśmy się wszyscy na tym kamyku.\nW dniu 3 czerwca b.r. zmarł nasz szkolny Kolega, uczestnik klasowych spotkań\nPogrzeb odbędzie się w dniu 6 czerwca o godz. 14.30 na cmentarzu Łostowickim w Gdańsku.\nMsza żałobna odbędzie się o godz. 13.00 j w kościele rzymskokatolickim\np.w. bł. Doroty z Mątów - przy ul. Kartuskiej 349.\n16 maja 2016 r. zmarła w Rudzie Hucie k/ Chełma\nnasza szkolna Koleżanka Ludwika Waldowska z d. Kowalczyk\nwejście na stronę Ludwiki\n19 września 2015 roku podczas X Zjazdu Wychowawców i Wychowanków Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego\nim. Stefana Czarnieckiego oraz Liceum Ogólnokształcącego im. Królowej Jadwigi w Chełmie\nodbyło się spotkanie czarniecczyków 1964 klasy prof. Czarnockiej.\nOd lewej: Zbyszek Sieduszewski, Romek Liwak, Janusz Szust, Ania Nowak, Andrzej Czarnocki, Ania Kotorajczyk,\nKrzysiek Stafiński i Mirek Zeidler.\nPonadto była na Zjeździe, nieobecna na zdjęciu, Marysia Maśluch.\nJeżeli chcesz zobaczyć zdjęcia zjazdowe wykonane przez Janusza Szusta kliknj poniżej\n21 lipca 2015 roku zmarła ZOFIA KSIĄŻEK\nw latach 1944 - 1972 nauczycielka I Liceum Ogólnokształcącego\nim. Stefana Czarnieckiego w Chełmie\n14 lutego 2015 r. zmarł\nnasz szkolny Kolega\n28 czerwca 2014 roku, w 50-tą rocznicę matury, odbyło się kolejne\npiętnaste spotkanie czarniecczyków\nrocznika 1964 wychowanków prof.Czarnockiej.\nMimo nawału pracy zawodowej, notorycznego braku czasu, trudności finansowych, kłopotów inwestycyjnych, przeciwwskazań zdrowotnych, obciążeń rodzinnych i tak wogóle mnóstwa trudności,\nna spotkanie klasowe w 50-lecie matury stawili się:\n(od lewej) Zbigniew Sieduszewski, Ala Feldmus, Krzysztof Stafiński, Ania Nowak, Andrzej Czarnocki, Marysia Migielska, Janusz Szust. Jak zwykle odwiedziliśmy stałą uczestniczkę naszych spotkań, Ludwikę Kowalczyk, której, i tym razem, stan zdrowia nie pozwolił na przyjazd do Kamienia.\nTelefoniczno-skypowym uczestnikiem spotkania był brutalnie obudzony o świcie - Romek Liwak,\nktóry nieoficjalnie zapowiedział przyjazd na 100-lecie szkoły w przyszłym roku.\nW odwiedzinach u Ludwiki\nTort okolicznościowy prezentuje autorka.\n29 czerwca 2013 roku odbyło się kolejne czternaste spotkanie czarniecczyków\nkliknij na zdjęciu Klasę XI a reprezentowali tym razem na dziedzińcu szkoły pod czaplą\n( od lewej) Janusz Szust, Marysia Migielska, Andrzej Czarnocki, Ania Nowak\ni Zbigniew Sieduszewski. Przed wyjazdem do Kamienia odwiedziliśmy stałą uczestniczkę naszych spotkań, Ludwikę Kowalczyk, której tym razem stan zdrowia nie pozwolił na przejazd do Kamienia.\nWspólne biesiadowanie przy stole, wspomnienia, nowinki i narzekania na los emerytów\nw radosnym nastroju trwały do późnych godzin popołudniowych. Propozycja spotkania jubileuszowego na 50-lecie matury znalazła pełne poparcie.\nCzekamy na propozycje przedstawicieli innych klas rocznika maturalnego1964.\nBardziej wyczerpani rozmowami przenocowali w gościnnym zajeździe agroturystycznym\nUwaga maturzyści rocznika 1964 !!!\nPowstała incjatywa zorganizowania jubileuszowego spotkania czarniecczyków\nrocznika 1964 (wszystkich klas) z okazji 50-tej rocznicy matury.\n28 maja 2013 roku na spotkaniu organizacyjnym w Gdańsku z Mirkiem Zeidlerem podjęliśmy ten temat.\nNa zdjęciu poniżej dyskusja nad programem.\nMirek zadziałal szybko i przysłal mi założenia merytoryczno-organizacyjne (ideogram) planowanego spotkania.\nProgram jest opracowany przez kol. Mirka i wygląda imponująco. Mam nadzieję, że na powstałym wkrótce FORUM na tej stronie zostanie poddany analizie i dostosowany do naszych możliwości i intencji.\nWszystkich pragnących wspomóc naszą inicjatywą proszę o kontakt e-mailowy w celu wstępnego ustalenia składu Komitetu Organizacyjnego spotkania.\nSPOTKANIE JUBILEUSZOWE - projekt\nKol. Leszek Duniec również zatęsknił za przyjaciólmi z młodości i poprosił mnie\no zamieszczenie informacji, co z radością czynię... tutaj kliknij\nDrogie Koleżanki, Szanowni Koledzy, nie podzielajac tych akcentów pesymistycznych, które płyną z informacji o tegorocznym czerwcowym spotkaniu maturzystów 1964, pragnę zwrócić uwagę, że każde spotkanie powinno wnosić do naszej codziennosci nowe inspirujące impulsy. Nie tylko przeszłość i narzekanie na "okoliczności", ale zawsze jakieś "przesłanie".\nZatem proponuje, by spotkanie na 50-lecie matury odbyło sie w komplecie. Jak to sobie wyobrażam. Mianowicie, nikt inny jak Zbyszek Sieduszewski jest w stanie tu i teraz zorganizować wspólczesne medium kontaktu dla i do wszystkich. Czyli na wybranym forum internetowym bedziemy mogli podzielić sie wiadomosciami, a w umówionym czasie odbyć spotkanie z tej uroczystej okazji 50-lecia matury - w niepowtarzalnej oprawie, w naszej klasie w naszej szkole. Ufam, ze również bankiet bedzie zorganizowany w sposób wyjatkowy, jak na tak uroczyste spotkanie przystało. Wówczas to nie bedzie nieobecnych, a bedą tylko w oddali. Pozostanie do rozwiazania kwestia tych w zaświatach. Ale to już inny problem.\nLiczac na wymiane pogladów i opinii łacze należne wyrazy poważania nie wykluczając momentów wzruszenia\n30 czerwca 2012 roku odbyło się kolejne trzynaste spotkanie czarniecczyków rocznika 1964 wychowanków prof.Czarnockiej.\nKlasę XI a reprezentowali tym razem ( od lewej) Zbigniew Sieduszewski, Ludwika Kowalczyk,\nAnia Nowak i Janusz Szust.....więcej.\npozostaje w człowieku ta noc\nChociaż budzi się tylko raz w roku.\nTrwanie dobra ujawnia swą moc.\nCel Cię woła, więc przyspieszasz kroku.\npozostaje ta noc w człowieku\nJakimś płaczem, wzruszeniem i łkaniem\nCHOĆ MINĘŁO JUŻ TYLE WIEKÓW\nZnów złączeni jesteśmy czuwaniem\n/"wigilia - sercem odmierzana" ks. ANDRZEJ PANASIUK\nPrzysłała mi na e-maila Marysia Migielska dziękuję\n25 czerwca 2011 roku odbyło się kolejne dwunaste spotkanie czarniecczyków rocznika 1964 wychowanków prof.Czarnockiej.\nKlasę XI a reprezentowali tym razem ( od lewej) Zbigniew Sieduszewski, Lech Betiuk, Krzysztof Stafiński, Wanda Pieniążek, Ludwika Kowalczyk i Janusz Szust. Dobry nastrój tych spotkań stał się już tradycją. Powspominaliśmy nieobecnych, tych co nie mogli przyjechać i Tych co już odeszli.\nJesteśmy coraz starsi i niekórym trudno wybrać się długą, czy nawet krótką podróż\ndo Kamienia k/Chełma. Mimo to postanowiwiliśmy nadal kontynuować nasze tradycyjne spotkania, a nawet zorganizować jubileuszowe z okazji 50 rocznicy naszej matury. Powołaliśmy jednogłośnie Komitet Organizacyjny (zaprezentowany na powyższym zdjęciu) tego ZJAZDU zaplanowanego na ostatnią sobotę czerwca 2014 roku.\n25 września 2010 odbyło się kolejne jedenaste spotkanie czarniecczyków rocznika 1964 wychowanków prof.Czarnockiej.\nZaplanowaliśmy je równocześnie z IX Zjazdem Wychowawców i WychowankówI Liceum Ogólnokształcącego im. Stefana Czarnieckiego w Chełmie Po wysłuchaniu godnych przemówień, odśpiewaniu hymnów, państwowego i Czarniecczyków, po zaskakujących spotkaniach ze starymi znajomymi pojechaliśmy do Witka Stafińskiego w Kamieniu zgodnie z naszą wieloletnią tradycją.\nTym razem naszą klasę reprezentowali (od lewej) Wanda Pieniążek, Zbigniew Sieduszewski,\nLudwika Kowalczyk, Ela Orzechowska (gościnnie), Marysia Migielska, Krzysztof Stafiński,\nMarysia Orzechowska, Janusz Szust, Ala Feldmus, Andrzej Karczmarzyk (stały gość honorowy),\nWiesia Sobocińska (gościnnie), Ania Nowak, Andrzej Czarnocki.\nJesteśmy z siebie dumni.\nDo zobaczenia w przyszłym roku. Zapraszamy !\nZdjęcia ze spotkania Zbyszek Sieduszewski\nPS. Andrzej Czarnocki przekazał mi biogram naszej Wychowawczyni. Zapraszam do zakładki "Nauczyciele" w menu po lewej stronie lub wystarczy tu kliknąć BIOGRAM.\nDzidka Radwańska nie żyje\nZmarła w szpitalu w 17 maja 2010 roku.\nSpoczywa na cmentarzu przy ul.Mościckiego w Chełmie.\nW połowie października 2009 Romek Liwak przebywał w Polsce z powodów rodzinnych.\nByła więc okazja do spotkania klasowego.\n27 czerwca 2009 do Kamienia koło Chełma zjechali z różnych stron Polski czarniecczycy wierni rozpoczętej w 2000 roku tradycji zjazdów klasowych, wychowankowie Prof. Czarnockiej:\nZbyszek Sieduszewski, Dzidka Radwańska, Ania Nowak, Janusz Szust, Marysia Orzechowska, Krzysztof Stafiński\nSpotkaliśmy się po raz dziesiąty. A okazja była nie byle jaka , bo to już 45 lat jak z radoscią odebraliśmy nasze pierwsze świadectwa dojrzałości.\nSpotkanie było, jak widać na zdjęciu, raczej kameralne, ale za to bardzo "telefoniczne".\nCi , co nie mogli przyjechać z różnych ważnych powodów, głównie ze względu na znaczne odległości, czy też stan zdrowia dzwonili do nas z kraju i zagranicy (nawet z Ameryki, a niektórzy nawet z Chełma) jednocząc się z nami i życząc nam i sobie spotkania w większym gronie w przyszłym roku.\nByło jak zwykle wesoło, gwarno, wspomnieniowo, a nawet plotkarsko, bo obgadaliśmy wszystkich nieobecnych. Może to i trochę nieładnie, ale to nie nasza wina, na drugi raz niech sami przyjadą.\nJak widać na zdjęciach, atmosfera była wspaniała, tematyka ogólna (co usłyszycie na krótkim wido clipie), światopoglądy różne, ale stosunek do rzeczywistości - pozytywny (jak przystało na czarniecczyków).\nGwożdziem programy była degustacja wspaniałego tortu Dzidki, był super (co wam mówi smakosz takich słodkości). Serdeczne podziękowania należą sie Dzidce Radwańskiej za jej coroczny bezinteresowny słodki prezent., bez którego nie potrafię wyobrazić sobie naszych spotkań. Dzidka - jesteś WSPANIAŁA.\nNie zapomnieliśmy o nieobecnych, którzy już na zawsze opuścili nasze doborowe towarzystwo. Brakowało nam Janusza i Andzia, byliśmy wstrząśnięci także przedwczesnym odejściem Mirka Grelika. No cóż, takie jest życie....\nTo dobrze, że idea tych klasowych spotkań przetrwała już 10 lat. I prztrwa dłużej, gdyż razem\nz Januszem i Krzysztofem pojęliśmy decyzję, że póki sił i życia starczy conajmniej we trzech będziemy tą tradycję podtrzymywać.\nA co w przyszłym roku? Czekają nas uroczyste obchody 95-tej rocznicy powstania szkoły\ni IX Zjazd Czarniecczyków, we wrześniu 2010 roku. Nasze spotkanie zrobimy w tym czasie, tym samym połączymy tradycję szkolną z naszą, klasową. Z nieoficjalnych źródeł wiem, że przyjedzie nasz amerykański przedstawiciel kol.Romek Liwak.\nMoże będzie to okazją do liczniejszego spotkania.\nI to by było na tyle, do zobaczenia za rok\nZDJĘCIA ZE SPOTKANIA i filmik zdjęcie satelitarne ze spotkania\nObiecanka: Strona wymaga kompleksowego odświeżenia, przeróbek, uaktualnienia.\nWiem o tym i obiecuję,że w tym roku wezmę się za to.\nW dniu 19 czerwca 2009 roku zmarł nasz Kolega Mirosław Grelik.\nJego prochy zostały złożone w Chełmie w piątek 26 czerwca na cmentarzu przy ul.Lwowskiej\nInformuję że w dn.6 i 7 czerwca 2009 r odbędzie sie spotkanie absolwentów rocznika\n1959 r.. Program spotkania i informacje o sprawach organizacyjnych można uzyskać u Moniki Teresinskiej-Stelmaszczyk tel.kom.604750864.\nStanislaw Biernat tel.kom.501479166\n18 stycznia 2009 odbyło się w Lublinie w Trybunale Koronnym kolejne spotkanie opłatkowe Czarniecczyków - przewodniczył niezastąpiony Henryk Chwyć.\nW dniu 23 czerwca 2007 roku (sobota) w Chełmie w zajeździe Witka Stafińskiego w Kamieniu\nodbyło się coroczne (już ósme) spotkanie klasowe wychowanków prof.Czarnockiej, matura 1964.\n(na zdjęciu od lewej) Zbigniew Sieduszewski , Krzysztof Stafiński, Ania Nowak, Janusz Soboń, Marysia Migielska, Andrzej Czarnocki, Ala Feldmus, Andrzej Karczmarzyk, Basia Głuchowska, Janusz Szust i Ela Radwańska\nZapraszam do obejrzenia fotoreportażu z tego spotkania (kliknij na zdjęciu).\n21 stycznia 2007 roku w Trybunale Lubelskim odbyło się tradycyjne opłatkowe spotkanie Czarniecczyków, głównie maturzystów lat pięćdziesiątych. Odbywa się ono corocznie w trzecią niedzielę nowego roku. W czasie tego spotkania prof.Jan Witkowski zaprezentował Księgę Pamiątkową licealistów Królowej Jadwigi i Czarnieckiego(do nabycia u autora-kontakt 0-22 729 56 90).\nOkolicznościowe przemówienia, składanie życzeń i łamanie się opłatkiem, wzajemne wspomnienia i plany zjazdowe, a także wspólny obiad udokumentowałem na zdjęcich, które można obejrzeć po kliknięciu myszką na napis FOTKI.\nWkrótce spotkanie wielkanocne w pierwszą niedzielę po Świętach.\n19 maja 2006 w czasie trwania Światowego Zjazdu Chełmian odbyło się również spotkanie klasowe maturzystów z 1964 roku wychowanków prof.Czarnockiej. Uczestniczyli w nim: Leszek Betiuk, Halina Maziarz, Andrzej Czarnocki, Marysia Migielska, Janusz Szust, Krzysztof Stafiński i Zbigniew Sieduszewski. Skromnie, ale z nadzieją, że w przyszłym roku (już bez specjalnej okazji) spotkamy się ponownie. Zapraszam na stronę Światowego Zjazdu Chełmian\nFOTKI zjazdowe2005 FOTKI ze spotkania w Kamieniu 2005 Fotki Andrzeja 2005\nLocal time London GMT Kalifornia-Romek Kanada-Basia Hong Kong Tokyo Sydney New York Buenos Aires\nJeżeli chcesz zadzwonić do kogoś z daleka sprawdź, która jest tam godzina - nie wypada rozmawiać w środku nocy.\nTo zdjęcie z 1 kwietnia to oczywiście mały żarcik, za co ewentualnie przepraszam,\na kto nie widział może zobaczyć jeszcze raz i TU KLIKNĄĆ\nRozmawiamy przez internet tanio, a nawet i za darmo- do usłyszenia.\nW dn.07.10.2005 odbyła się bezprecedensowa w historii czarniecczyków międzykontynentalna 20 minutowa konferencja telefoniczna za pośrednictwem systemu skype, w której wzięli udział : Romek Liwak z Kaliforni USA, Basia Kasperowicz z Niemiec, Janusz Soboń z Legnicy, Janusz Szust z Chełma i gospodarz spotkania internetowego Zbigniew Sieduszewski z Lublina.\nNastępna odbyła się 10.10.2005 i zaprosiłem do niej nasze dziewczyny Alę Baran i Basię Kasperowicz z Niemiec oraz Marysię Orzechowską z Puław.\nMyślę, że to nie koniec naszych koleżeńskich konferencji.\nPolecam nową podstronę\nSzanowni Koledzy , drogie Koleżanki\nMinęło ponad 40 lat od chwili kiedy nasza dorosłość została oficjalnie udokumentowana świadectwem dojrzałości i od tej pory zaczęliśmy sami decydować o naszym życiu. Losy nasze potoczyły się różnie, byliśmy mniej lub bardziej ważni, mamy różne zasługi i tytuły, różnie nas doceniono, mieliśmy mniej lub więcej szczęścia w życiu i karierze zawodowej, ale jedno mieliśmy wspólne - byliśmy i zostaniemy CZARNIECCZYKAMI.\nI dlatego spotykamy się corocznie, żeby to sobie uświadomić, powrócić na jeden dzień do czasów beztroskich, do dni kiedy byliśmy wszyscy jednakowo dumni z naszej matury, jednakowo otwarci na przyszłość, pełni planów i niepewności, co będzie dalej z nami, kim będziemy. Na naszych spotkaniach właśnie tak się czujemy, RÓWNI WOBEC SIEBIE, nieważne kto kim teraz jest, o tym nie rozmawiamy, to nie ma znaczenia, chociaż nie potrafimy uniknąć tematów rodzinnych , dzieci, wnuków, pokazujemy ich zdjęcia, mówimy o ich osiągnięciach. Unikamy jednak rozmów o sobie, o własnych osiągnieciach i porażkach, bo wolimy być wobec siebie tacy jak kiedyś, 40 lat temu, to nas odpręża i na chwilę wyzwala od problemów teraźniejszości.\nNie chcemy zmieniać atmosfery tych spotkań, bo to jest nasza terapia, chwila odpoczynku ludzi dojrzałych, doświadczonych życiowo. Dlatego spotykamy się sami, we własnym gronie by nic nie rozpraszało tej stworzonej przez nas atmosfery. Żadne zjazdy i oficjalne spotkania absolwetów szkoły nie zastąpią tych naszych spotkań, tylko wtedy możemy poczuć się swobodni, szczerzy wobec siebie, bo właściwie nic sie nie zmienło, jesteśmy tylko trochę mądrzejsi, trochę mniej sprawni, czasami trochę grubsi i trochę pomarszczeni.\nNasze spotkanie w 2004 roku miało szczególnie uroczysty charakter ,\na jednocześnie z uwagi na okrągłą rocznicę było liczniejsze. Z odleglych zakątków świata przyjechali czarniecczycy by spotkać dawnych kumpli szkolnych i odwiedzić starą szkołę.\nPS. Posłuchajcie sobie melodyjki "40 lat minęło..."(tu kliknij) oglądając fotki z naszych spotkań.\n"O jakości pracy każdej szkoły, o jej przeszłości wiele mówią losy i postawy jej absolwentów, ich dorobek życiowy. Nie jest to tylko jednak kwestia tradycji, bo przecież idąc za Norwidem: "przeszłość jest to dziś, tylko cokolwiek dalej"..."\nJanusz Krzywicki - absolwent 1965\n"Mają coś w sobie te szkolne lata, że choć upłynęły całe inne lata to z biegiem czasu ogarnia człowieka nostalgia, której nawet jest coraz więcej i warto nasze wpomnienia ocalić od zapomnienia."\n"Trudno uwierzyć, że już tyle lat minęło od naszej matury, ale z całą pewnością wszyscy pozostaniemy mlodzi duchem i mam nadzieję, że czas nie zniszczył w nas tych dziewcząt i chłopców z klasy XI a."\nPomysł strony powstał na początku 2002 roku i był zainicjowany stałymi kontaktami czarniecczyków, byłymi i planowanymi spotkaniami oraz z wewnętrznej potrzeby powrotu do przeszłości.\nAbsolwenci szkoły, maturzyści 1964 roku, wychowankowie pani prof.Jadwigi Czarnockiej w czerwcu 2001 roku na spotkaniu w Kamieniu koło Chełma podjęli spontaniczną decyzje o organizowaniu w czerwcu każdego roku spotkań towarzyskich.\nSpotkanie w roku 2002 odbyło się w Janowcu nad Wisłą w sobotę 15 czerwca.\nW roku 2003 w ostatnią sobotę czerwca spotkaliśmy się w Lublinie w zjeździe "Shahrazada".\nJubileuszowy zjazd w 2004 roku ( 40-lecie) odbył się w mieście naszych wspomnień - CHEŁMIE w zajeździe Witka Stafińskiego w Kamieniu - tradycyjnie w ostatnią sobotę czerwca.\nW 2005 roku spotkaliśmy się ponownie w zajeździe Witka Stafińskiego w Kamieniu w sobotę podczas VIII Zjazdu Czarniecczyków, który odbył się w dniach 23-25 września.\nW 2006 roku spotkaliśmy się znowu podczas Zjazdu Chełmian, a w 2007 jak zwykle\nw zajeździe Witka Stafińskiego w Kamieniu.\nLiczymy, ze fakt istnienia strony internetowej ułatwi nasze wzajemne kontakty i pomoże lepiej zorganizować następne spotkania.\nBądźmy wszyscy współautorami tej strony. Dzięki stałej aktualizacji będzie żywa, będziemy z przyjemnością i ciekawością do niej powracać, będzie poprostu nasza. Prosimy więc o nadsyłanie zdjęć z tamtych i obecnych czasów, materiałów informacyjnych i publikacji na tematy związane z naszą szkołą, poszukajmy w kraju i na świecie naszych kolegów i koleżanek szkolnych, może właśnie czekają na ten kontakt. Tych wszystkich, którym zależy na tej stronie zapraszamy na link "Redakcja".\nLiczymy również na kontakty z klubami czarniecczyków w kraju i na świecie.\nProsimy o przesyłanie wszystkich informacji i zdjęć, najlepiej w postaci plików na e-mail "unitron@op.pl" w celu aktualizowania strony. W przypadku braku dostępu do internetu lub komputera można wysłać materiały pocztą na adres "PH Unitron" zamieszczony poniżej. Po zeskanowaniu - zdjęcia i dokumenty odeślemy.\nNa stronie tej korzystamy również z materiałów informacyjnych znajdujących się na ciekawie zrobionej stronie oficjalnej liceum www.1lo.chelm.pl, którą bardzo polecamy.\nMile widziane i oczekiwane wpisy do "Księgi Gości"oraz wyrażenie swojej opinii poprzez zagłosowanie w zamieszczonej obok sondzie.\nWykonawca i opiekun strony: Zbigniew Sieduszewski\ngg 3653661 skype: unitronlublin e-mail: unitron@op.pl\nkontakt tel.: (kierunk.Polska 48) 81 746-90-49 lub kom.608 580 561\nInvented and created by UNITRON-SIEDUSZEWSKI. Poland 2002


Bluzy Vans w rozmiarze XL - Zima 2022 - AVANTI24.PL\nBluzy Vans w rozmiarze XL - Zima 2022\nSklep internetowy oferuje modne bluzy marki Vans w rozmiarze XL! Koniecznie sprawdź nowości na sezon Zima 2022 i zrób tanie zakupy online! Pamiętaj o przecenach! Promocje na wybrany asortyment sięgają do 33.33%! Za najtańszy produkty zapłacisz tylko 179.99 PLN! Spiesz się i łap cenowe okazje!\nGipara Wear (29)\nBluza Vans MN FULL PATCH CREW I Black VN0A45CIBLK1 BLACK\nBluza Vans MN FULL PATCHED PO I Cement Heather VN0A45CJ02F1 GREY\nMęska bluza dresowa nierozpinana z kapturem VANS VERSA STANDARD HO


Relacje pomiędzy STS a Partią - Forum Centralne\nPost by KJAF » 14 Sep 2016, o 17:13\nNaszło mnie kilka pytać do władz STSu, zapraszam więc na moje gorzkie żale.\nCzy Partia Monarchofaszystowska jest oficjalnym organem STSu? W ustawach jest mowa o Sejmiku czy Radzie Koronnej, w nazwie działów jest już samowolka. Czy wobec tego Partia i Starosmarmacja jest powiązana w sposób ścisły?\nPo prostu to już trochę nudne się robi, wszędzie nawiązywania do ustroju komunistycznego i jego realiów. W każdej mikronacji jest partia komunistyczna czy też nawiązująca do niej, jest Wandystan, gdzie indziej znowu "Trud", w STSie Komitety Centralne i Trybuna Diuków.\nJuż nawet nie chodzi o wrodzoną niechęć do komunizmu. O ile coś jest stosowane z umiarem, to nawet ciekawie i śmieszne. Ale jak już któryś raz widzę powitanie "Towarzyszki i Towarzysze!" to mnie taka mała kurwica bierze. Mało tutaj oryginalności, takie zabiegi to chyba standard w mikronacjach.\nJestem monarchofaszystą, chętnie udzielałbym się w Trybunie Diuków i działał w Partii. Sęk w tym, że takie mieszanie narracji średnio wychodzi. Z jednej strony przedstawianie Starosarmacji w świetle starych legend, nastrojowy styl pisania praw prowincji, lekkie nawiązania do takiej szlacheckiej Polski, tło na FC w tym temacie, nazwy do tego nawiązujące jak Rada Koronna, Sejmik, Namiestnik, kiedyś Gildie, teraz próba tworzenia Bractwa czy Zakonu.\nZ drugiej strony Dom Partii, Komitety Centralne, Trybuny Diuków, nazwa nawiązująca do PZPR, parodiowanie stylu wypowiedzi z PRL, hasła propagandowe w tym samym stylu na stronie prowincji.\nJest Kowen Czarownic, Wiedunów i Szeptunów, a obok Budowniczowie Kraju, Przodownicy Pracy, Akord mają na drugie imię.\nIMO jedno do drugiego pasuje raczej średnio, a do tego jest mało oryginalne i już nudne. Kolejna kalka komuny w mikronacjach.\nW żaden sposób nie protestuję czy nie chcę zmieniać profilu Partii. Nie wiem jaki jest stan faktyczny, stąd pytam, czy jedno z drugim musi być sprzężone, czy może raczej niech działa obok siebie. Niechże dział Rady Koronnej nazywa się po prostu Rada Koronna, władze prowincji niech będą jej władzami a nie Komitetem Centralnym i tak dalej.\nNic nie stoi na przeszkodzie, żeby faktycznie partia rządziła STSem, żeby Namiestnik był Przewodniczącym KC etc.\n1) Czy STS = Partia i vice versa?\n2) Jeżeli nie, to może nie mieszajmy jednego z drugim? Jeżeli jednak tak, to jak napisałem wyżej, papugowanie i któreś już z kolei nawiązywanie do socjalizmu robi się najzwyczajniej w świecie nudne.\nPost by Orjon » 14 Sep 2016, o 19:52\nI to jest kwestia dyskusyjna.\nKiedy powstawała SZPM, nie było mnie w STS, w SZPM nic nawet nie robię, bo do niej nie należę, więc na pierwsze pytanie odpowiedziałbym NIE, i Partia mogłaby działać oddzielnie. Ale, żeby nie było, że robię to autorytarnie... JO Henryku, można prosić tutaj też o odpowiedź? Jaki był tego zarys?\nPost by leszcz » 15 Sep 2016, o 10:00\nto na początek uporządkujmy sprawy.\nzapraszam najsamwprzód do zapoznania się z dwoma tekstami:\nGdy Umiłowany Namiestnik sobie te teksty przypomni, a Poważany Pan przeczyta, zapraszam do dalszej dyskusji:)\nI jeszcze dwie luźne uwagorefleksje.\nNieco bawi mnie, ale i przy tym martwi, wynikające zapewne z klimatu realowego uczulenie na wszystko, co na lewo od centrum. Jasne, że komunizm był zły, że to ustrój totalitarny i zbrodniczy, ale dlaczego odniesienia na prawo nie sprawiają generalnie takich problemów? I nie mówię, że mają sprawiać, jesteśmy w mikronacjach, bawimy się konwencjami i póki poruszamy się w szerokich ramach dobrego smaku i prawa, proponuję wyjąć kije z odbytów. Tak, takie wyjmowanie kija może boleć. Ale później jaka ulga!\nGeneralnie cała maskarada z łączeniem monarchofaszyzmu i jakichś zapożyczeń z ustroju komunistycznego ma mieć charakter prześmiewczy, o czym wcześniej nie wspominałem. Bo i nie wiem, czy komukolwiek do śmiechu. Wiele rzeczy u nas może dziwić, Poważany Pan wskazuje na współwystępowanie Kowenów Czarownic, feniksów, kukułów, gellońskich chat i Komitetów Centralnych. Taka jest nasza spuścizna, taka historia. To co, żeby postawić Komitet Centralny, miałem Czarownice na pal nabić, feniksy oskubać, kukuły wypatroszyć, chaty gellońskie spalić? Nie, tego robić nie będę. Wręcz przeciwnie.\nPost by Cudzoziemiec 1 » 15 Sep 2016, o 10:10\nPytania Drogiego Kolegi są doskonałe, i fajna z tego wyjdzie dyskusja! Nie obrażajmy się jednak i prowadźmy ją z sensem.\nGeneralnie - dobrze jest określić obecny klimat. To co zostało stworzone dotąd powstało jako samoistny wyrzut w atmosferę, stąd też trochę klimat komuny, rozumianej jako wspólne dzieło. A, że nomenklatura? Nomenklatury nie bolą. Mnie przynajmniej. Czy jest sens robić twardą narrację w kierunku określonym? Nie jest. Im więcej luzu tym więcej funu (w ustroju, co by nie było, elo!).\nWarto sobie odpowiedzieć - czym jest dziś monarchofaszyzm, czym jest monarchofaszyzm oświecony. Tu pomocne będą oba teksty zacytowane przez Wspaniałego (ex)Namiestnika Henryka. To też fajny temat do dalszych rozpraw, bo w oświecony monarchofaszyzm jest wpisany nade wszystko nieskrępowany grajdół.\nBędę czytał, czasem coś wtrącę, na pytania Konradzie Twoje nie ma jasnej odpowiedzi, bowiem tak - dziś się tak może wydawać, ale nie jest to narzucone na siłę. Po prostu jest, może się zmienić, nie musi się zmieniać. Kwestia woli społecznej.\nPost by leszcz » 15 Sep 2016, o 10:16\nabsolutnie nic nie jest narzucone, w linkowanym tekście piszę, że to szkielet, który sami mamy wypełniać treścią. probem chyba w tym, że opornie to wypełnianie idzie i szkielet wciąż widać. szansą była fuzja ze sclavinią, ale nie wyszło. więc działajmy, zmieniajmy, kreujmy!\na to, że namiestnik nie jest członkiem SZPM, to moim zdaniem skandal. nie wiem, jak do tego doszło...\nPost by KJAF » 15 Sep 2016, o 10:27\nTen artykuł w TD czytałem.\nI napiszę jeszcze raz, dla zrozumienia — moje obiekcje nie odnoszą się do samego skrętu w czerwoną narrację. Po prostu zwracam uwagę, że to już jest wyświechtany pomysł i z tego powodu nudny.\nCo rusz można się potknąć w mikronacjach o takie komuno-żarty i drwiny z komunizmu przez jego parodiowanie. I w tej sytuacji, na pytanie "co zrobić ze Starosarmacją?", pada odpowiedź, że może... sparodiować komunizm?\nTowarzyszy, mandragorów, postępowych władz, rządów ludowych to już jest wszędzie na pęczki. Nie chodzi o jakieś osobiste sympatie z reala, po prostu zwracam uwagę na wtórność i małą kreatywność.\nGdyby w mikronacjach tak powszechne były odniesienia do przykładowo kapitalizmu, a potem w STS ktoś wpadł na taki sam pomysł, to również bym na to zwrócił uwagę, ot co.\nOdpalam stronę Bialenii, na dzień dobry w rotatorze dwa obrazki a la plakaty PRLu, z równie ciekawymi hasłami w tym temacie, stolica Wolnograd etc;\nDreamland — od początku na stronie głównej przoduje "Trud" z wiadomymi treściami i tematyką;\nDalej Zjednoczone Socjalistyczne Królestwo Hirshbergii i Weerlandu - nie trzeba nawet wchodzić głębiej;\nWandystanu nawet nie trzeba wyjaśniać;\ndodatkowo praktycznie wszędzie siedzą jacyś Towarzysze, wesoło postulując łączenie się owych person z całego świata.\nBrak takich rzeczy występuje chyba tylko w takich krajach, gdzie siłą rzeczy jest to niemożliwe, jak RON lub Rotria.\nPost by Orjon » 15 Sep 2016, o 11:01\nDo manifestu zaglądałem, do pierwszego nie. Ale dzięki, zobaczę to jeszcze raz :) Z samą ideą monarchofaszyzmu oświeconego się jak najbardziej zgadzam.\nObecnie nie mam możliwości bardziej się rozpisać, bo jestem w szkole, ale zajmę się tym, co tu wykazano, pod wieczór.\nDo SZPM się zapisałem, deklaracja czeka ;)\nPost by leszcz » 15 Sep 2016, o 13:08\ndeklaracja przyjęta, diuk zapłać!\na co do wątpliwości Poważanego Pana Friedmana. no jasne, być może narracja socjalistyczno-komunistyczna jest wyświechtana. ale jaka wobec tego nie jest wyświechtana? narracje rycersko-arystokratyczne? jest baridas i teutonia. narracje staropolskie? powinniśmy iść w tym kierunku teoretycznie, ale nie widzę szczególnych ciągot. jeśli znajdzie się jakaś świeża, niezużyta, ciekawa narracja, jestem otwarty, a nawet więcej!\nna chwilę obecną chciałbym wychodząc może od tego lekkiego wyświechtania stworzyć coś nowego, jak w sclavinii.\nPost by Cudzoziemiec 1 » 15 Sep 2016, o 13:28\nok, zakładając, że i owszem, nie jest to pomysł najszczęśliwszy i gotowi byśmy byli na zmianę to... to co proponujesz? W jaką stronę iść, jaką narrację rozbudowywać?\nPodpowiem Ci także jedną rzecz — istnieje możliwość utworzenia w ramach STS Dzielnic. Dzielnice te mogą kreować się wedle dowolnego pomysłu, schematu, zasad, o ile, oczywiście, zasady te nie stoją w sprzeczności z tymi prowincjonalnymi (a raczej stać nie będą bo... bo są mega wielkie luzy). Wyobrażam sobie taką sytuację, że tworzy się Dzielnica, która buduje swą narrację inaczej niż prowincja. Powoli z mozołem się rozwija, przyciąga nowe osoby, coraz śmielej swą narrację akcentuje na szczeblu prowincji, aż w końcu, pewnego dnia, wypiera tę narrację, która obowiązuje obecnie. Oczami wyobraźni widzę jak to się odbywa.\nMożliwe? Możliwe. Wesprę i pomogę. Jeśli jednak Dzielnica nie przemawia to zwyczajnie napisz jaki byś widział sznyt u nas\nPost by KJAF » 15 Sep 2016, o 15:16\nPrzez moje rozwinięcie wypowiedzi na temat wtórności narracji, sam trochę odbiegłem i wprowadziłem w błąd co do moich intencji. Wobec tego, podkreślę na czym mi zależy/zależało, zakładając temat.\nMiałem dwa pytania - 1) Czy STS = Partia i vice versa?\nOtrzymałem odpowiedź, że nie. Starosarmacja jako prowincja i KC Partii to dwa różne, teoretycznie niezależne twory.\nDrugie pytanie - 2) Jeżeli nie [tj. jeżeli STS =/= Partia], to może nie mieszajmy jednego z drugim?\nI tak naprawdę na to chciałbym zwrócić uwagę. Obecny stan rzeczy wprowadza w błąd. Kiedy po przerwie wróciłem do Sarmacji i do prowincji, sam mogłem się o tym przekonać. Mieliśmy do tej pory Namiestnika, który — bo wszystko na to wskazywało — jest członkiem partii, podczas kiedy nie był nawet do niej zapisany. Jedynym organem wykonawczym prowincji jaki widziałem, to Komitet Centralny. Na samej górze manifesty partyjne etc.\nNie chcę wywracać niczego do górny nogami. Mało tego, myślę, że nie mam nawet takiego prawa. Podczas mojej nieobecności sami wszystko ogarnialiście i poświęcaliście swój czas, kiedy ja nie dołożyłem nawet cegiełki. Nie jestem godzien czegoś kwestionować i najzwyczajniej w świecie się przypie***lać nie proponując alternatywy. I wcale robić tego nie chcę. Co więcej, skoro nikt nie miał nic przeciwko i się to Wam podoba, to również odosobnione zdanie nie powinno wpływać na zmiany w prowincji. Nie mam zamiaru w tej materii się przypierniczać.\nStąd moje dwa pytania, nie pretensje i plucie się bez powodu, po prostu zwykłe pytanie z prośbą o przedstawienie stanu faktycznego. Na jedno otrzymałem odpowiedź, drugie ponowię. Jeżeli bycie członkiem partii i obywatelem prowincji, piastowanie funkcji samorządowych i partyjnych i władza organów partyjnych i samorządowych nie jest równoznaczna ale niezależna, to może warto tak właśnie urządzić podforum STSu? Bo jak pisałem, obecnie są pomyłki. Tzn. kto ma wiedzieć ten wie, kto w tym nie siedzi, może się pogubić. Wiem to z własnego doświadczenia — stąd musiałem zakładać ten temat.\nCzy wobec tego można dostosować FC do rzeczywistości prawnej? Czy "KC SZPM" może być Radą Koronną? Tak samo dostosować opisy pozostałych działów?\nDo reszty się nie przyczepiam.


Biegi z przeszkodami | Usługi telekomunikacyjne\n« Biuro rachunkowe online\nBieg z przeszkodami. Biegi stają się w Polsce coraz popularniejsze i stanowią obecnie najpopularniejszą dyscyplinę sportową. Tysiące Polaków regularnie uczestniczy w rozmaitych biegach. Ostatnio coraz popularniejsze stają się zawody biegowe z przeszkodami, które są dla uczestników większym wyzwaniem, a dla publiczności są bardziej atrakcyjne.Przeszkody w takim biegu są bardzo różne i często niezwykle wymyślne. Ich celem jest, aby zmusić zawodnika do jeszcze większego wysiłku. A ukończony bieg z przeszkodami to dla zawodnika dodatkowy powód do satysfakcji. Repertuar przeszkód jakimi charakteryzują się biegi z przeszkodami jest ogromy. Mogą to być ściany, równoważnie, pajęczyny, zbiorniki wodne, baseny z lodem, zasieki, dźwiganie rozmaitych przedmiotów, np. opon, liny, skoki przez stogi siana i wiele innych. Wiele takich biegów z przeszkodami tworzy cykle, w których wyłaniani są na koniec sezonu najlepsi w poszczególnych klasyfikacjach. Zawody w tego typu biegach są organizowane w różnych częściach Polski. Aby się zapisać zazwyczaj wystarczy wniesienie opłaty wpisowej.


Dlaczego warto mieć prawnika? - Filarowska.pl | Kancelaria Adwokacka Aneta Filarowska\nUsługi prawnicze w ostatnich latach stają się coraz bardziej popularne, nie tylko wśród przedsiębiorców. Niestety wiele osób nadal nie zdaje sobie sprawy, jak bardzo prawnik może pomóc w wielu życiowych sytuacjach, z którymi na co dzień mamy do czynienia.\nPrawie każda wykonywana przez nas czynność, jak przekroczenie prędkości, rozwód czy zakup mieszkania rodzi konsekwencje prawne. Dzięki stałej współpracy z adwokatem można uniknąć wielu przykrych konsekwencji. Dobra znajomość prawa i doświadczenie zdobyte przez adwokata, pokaże nam możliwe wyjścia z zaistniałej sytuacji.\nWiele osób pomimo problemów z prawem boi się skorzystać z usług prawnika ze względu na wysoką cenę. Jest to stereotyp, ponieważ porady prawne wcale nie kosztują fortuny.\nJak pokazują realia jest takich spraw całkiem sporo. Trudny rozwód i walka o przyznanie pełnej opieki nad dziećmi, rodzinne spadki czy wypowiedzenie umowy o pracę. Tam, gdzie polubownie nie potrafimy się porozumieć wchodzi prawo, które może być dla nas przychylne lub wręcz odwrotnie.\nProwadząc własny biznes prawnik będzie dbał o nasze interesy. Do jego zadań należy sporządzanie korzystnych dla nas umów oraz opiniowanie umów zawieranych z kontrahentami. Windykacja należności od nierzetelnych kontrahentów. Reprezentacja firmy w sądzie oraz przed organami administracji publicznej. Doradztwo w bieżących sprawach związanych z prowadzeniem firmy.\nKorzystając z usług prawnika zyskujemy:\nRzetelne przygotowanie dokumentów


Skierniewicki Urząd Pracy zaprasza przedsiębiorców i osoby bezrobotne do współpracy przy projektach służących aktywizacji zawodowej. Na szkolenia czy nowe miejsca pracy można pozyskać dofinansowanie ze źródeł krajowych i zagranicznych.\nDo wyboru skierniewiczanie i mieszkańcy powiatu skierniewickiego mają aż sześć rożnych projektów. Poza pieniędzmi z Krajowego Funduszu Szkoleniowego osoby bezrobotne czy przedsiębiorcy mogą ubiegać się o wsparcie z budżetu Unii Europejskiej. Projekty skierowane są do rożnych grup wiekowych i płci. Szczegółowych informacji należy szukać w załączonych poniżej plikach oraz w Powiatowym Urzędzie Pracy.\nPobierz plik: ogloszenia_projekty_pup_skierniewice.pdf


Apartment MEDIASi - Hrabušice\nObiekt Apartment MEDIASi położony jest w miejscowości Hrabušice, w odległości zaledwie 2 km od Parku Narodowego Słowacki Raj. Oferuje on zakwaterowanie bez wyżywienia w apartamencie z bezpłatnym WiFi.\nW naszej ofercie m.in.: całodobowa recepcja, sprzęt do grillowania, bezpłatne WiFi, transfer (dodatkowa opłata), WiFi, ogrzewanie, pokoje dla niepalących, ogród, narciarstwo, taras słoneczny, prywatny parking, przechowalnia nart, dostęp do Internetu, ekspresowe zameldowanie / wymeldowanie, parking na miejscu, piesze wycieczki, pokoje rodzinne, część przeznaczona dla palących, park wodny, parking, bezpłatny parking, całkowity zakaz palenia, pokoje dźwiękoszczelne.\nProsimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Apartment MEDIASi o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji. Zarządzany przez gospodarza prywatnego (osobę fizyczną)\nApartament 5 osobowy (1 łóżko podwójne, 1 łóżko pojedyncze, 1 łóżko podwójne - 60 mkw).\nOferta naszego partnera Booking.com BG.2305269


Bezpieczeństwo urządzeń IoT. Jak zabezpieczyć swoje dane? - Bezpieczeństwo\nKomunikat firmy 16-01-2017, 22:18\nInternet of Things to zarówno zaawansowane ekosystemy np. healthcare w szpitalach, inteligentne budynki, inteligentne miasta, jak również prostsze, bardziej przyziemne rozwiązania np. ekspres do kawy, którym możemy sterować przez Internet. Siłą rzeczy wymagane są różne poziomy zabezpieczeń, w zależności od danych, które generowane są przez takie urządzenia.\nMając w zasadzie nieograniczone obszary zastosowań, powinniśmy mieć na uwadze, że IoT dotyka zarówno danych wrażliwych, które koniecznie należy chronić, jak również niewrażliwych, na których nam niespecjalnie zależy np. stan kawy w ekspresie do kawy czy status miejsc parkingowych.\nAby zatem zwiększyć świadomość w kontekście danych wrażliwych musimy wiedzieć, że mogą to być dane o stanie naszego zdrowia na przykład choroby takie jak cukrzyca, choroby zakaźne, których nie chcielibyśmy, aby wypłynęły poza naszą kontrolę. Mogą to być dane mające wpływ na ratowanie życia, na przykład dotyczące przyjmowania leków, sterowania urządzeniami kardiologicznymi, czy dawkującymi insulinę.\nMogą to być również dane w kontekście dostępu do naszych danych finansowych, kiedy nasza lodówka zdecyduje się zamówić mleko w sklepie internetowym udostępniając numer naszej karty płatniczej.\nCzym jest IoT, co jest realne, a co pozostanie w sferze hipotez i marzeń, w jaki sposób połączone urządzenia mogą poprawić zarówno nasze życie prywatne, jak i prowadzony biznes, co się dzieje z danymi, które zsieciowane przedmioty gromadzą itd.*\nJak zwiększać bezpieczeństwo danych pod naszą strzechą ?\nZastanowić się czy łączenie naszych rzeczy z Internetem jest w ogóle konieczne. Izolować urządzenia IoT w odpowiednio chronionych sieciach. Odpowiednio konfigurować urządzenia komunikujące się z Internetem, np. zmienić standardowe hasła dostępowe, korzystać z urządzeń pochodzących od zaufanych dostawców, na bieżąco instalować poprawki systemowe i inne łatki do oprogramowania dedykowane dla tych urządzeń.\nOczywiście to tylko kropla w morzu potrzeb bezpieczeństwa IoT. Takowe bezpieczeństwo uzależnione jest od dość złożonego ekosystemu, na jaki składa się Internet Rzeczy. Mówimy tutaj zarówno o samych urządzeniach, łatwości dostępu do tych urządzeń, zabezpieczeń transmisji danych, zabezpieczeń ośrodków przechowujących te dane, jak również zabezpieczeń platform obsługujących monitorowanie i zarządzanie danymi.\nAutor: Marcin Mizgalski, Telco Sales Manager IMPAQ\ninternet of things IMPAQ hardware bezpieczeństwo danych\nZgoda bezpieczniejsza niż prawnie uzasadniony interes administratora\nSpraw, by praca stała się łatwiejsza – wybierz interaktywny system minderCRM reklama


Old Chicago, Green Bay - recenzje restauracji - TripAdvisor\nNr 39 wśród 374 Restauracje w lokalizacji Green Bay\nPizza była dobra, chociaż był wolny. Bar ma miły wybór piwa z beczki. wiele rodzajów piwa z wi i innych miejsc\nŚrednia dla sieci jedzenie\nPierwsza wizyta. Nic wielkiego na temat jedzenia, ale nic strasznego. Nasza obsługa nie było spektakularne.\nPo raz pierwszy gościem.\nOtrzymaliśmy kartę upominkową na Boże Narodzenie na rok lub dwa i po prostu nigdy nie tutaj, bo restauracja nie jest w tym samym mieście, że mieszkamy w (dzięki mama). Moja żona i ja poszliśmy w myśląc, że to będzie podobne do Uno. Kurczę, byliśmy źle....To miejsce jest o wiele lepsze niż Uno. Obsługa była super, jedzenie było bardzo smaczne, i na pewno wrócimy jeśli mam ochotę na pizzę w GB.Więcej\nObiad przed wyjazdem na wakacje\nMój mąż i ja wybraliśmy Stare Chicago, aby zjeść, kiedy przyjechaliśmy w Green Bay przed wczesnym wylotem. Obsługa była doskonała, a więc zarówno przystawki które zamówiliśmy. Polecam.\nJadłem tu kilka razy. Za każdym razem pizza jest bardzo dobra. Można usiąść przy barze lub w jadalni. Wybór piwa jest mały, ale ładny. Trochę z każdym z głównych stylów piwa. Pizza jest bardzo dobra. Wielu ludzi widzę zamówić pizzę. To jest w stylu Chicago...pizzy. Kilka telewizorów są wokół do gry czy coś.Więcej\nWspaniała pizza i chlebem czosnkowym. Doskonała obsługa. Było tłoczno i musieliśmy czekać na wolny stolik w sobotni wieczór. Posadzono nas bardzo szybko. Kelner był przyjazny i pomocny z menu. Miła atmosfera.\n6 Gs. ..nie może się nie udać,\nPoszliśmy tam po południu z Sylwestra. . . Świetne menu, świetne jedzenie, bardzo duży wybór piw, świetna obsługa, świetna atmosfera (bar), świetna zabawa!\nJeśli chcesz, aby standard pizzę i skrzydełka miejsce to jest to. Nic nie wyróżnia się i wybór jest dość proste. Jakość była w porządku, ale nie były niczym szczególnym.\nWeszliśmy do środka, natychmiast w piątek wieczorem. Kelnerka czekał na nas do naszego drinka. Bardzo dobrze zna się na menu, super przyjazny i szybki.\nMiałem tam najlepsza pizza, jakie miałem w chwilę. Atmosfera była miła było cicho i jedzenie i obsługa były na najwyższym poziomie.\nAdres: 2495 S Oneida St, Green Bay, WI 54304-5201\nNumer telefonu: +1 920-884-1112


Lotnisko Chopina: Nowy terminal już w czerwcu - Rynek Infrastruktury: Porty, Stocznie, Lotnisko, Porty lotnicze, Autostrada, Obwodnica, Energetyka, Ciepłownictwo, Linie kolejowe, PKP PLK, Telekomunikacja, Operatorzy\n| Justyna Urbaniak ⚫ źródło: RynekInfrastruktury.pl/ Lotnisko Chopina ⚫ 30.01.2015 ⚫ ▶\nNowy terminal na warszawskim Lotnisku Chopina zostanie oddany do użytku zgodnie z planem, czyli w czerwcu. Inwestycja nie wieńczy jednak planowanych zmian w porcie. Jego rozbudowa umożliwi zwiększenie przepustowości lotniska do 20 mln pasażerów rocznie w ciągu najbliższych 15 lat.\nInwestycja jest istotna ze względu na fakt, iż w ciągu najbliższych 25 lat ruch na lotnisku ma wzrosnąć do 22 mln pasażerów. I choć są to ostrożne rachunki, to wcześniejsze przygotowanie się do obsługi tak wielkiego ruchu wydaje się niezbędne.\nNowy terminal zastąpi stary, „buraczkowy” budynek i stworzy z obecnie używaną częścią terminalu jednolitą całość zintegrowaną pod względem architektonicznym, technicznym i funkcjonalnym.\nPowierzchnia nowego terminalu wynosi ponad 60 tys. m kw. W procesie modernizacji praktycznie w całości wykorzystano konstrukcję nośną starego obiektu. Wymieniono jednak kopułę i wyposażenie budynku. Powstała również nowa kondygnacja z przeznaczeniem na biura. Obecny budynek liczy więc siedem kondygnacji. Dla pasażerów dostępne będą trzy.\nW nowej części terminala do dyspozycji pasażerów będzie 48 stanowisk check-in. Nowe hale odlotów i przylotów wyposażone będą w dodatkowe stanowiska biur podróży, nowe stanowiska wypożyczalni samochodów i biura linii lotniczych. Pasażerowie zyskają też 9 dodatkowych punktów kontroli bezpieczeństwa.\nJednym z ważniejszych punktów inwestycji jest bezpośrednie połączenie ze stacją kolejową. Do tej pory oddalona była ona bowiem od terminalu o kilka minut marszu. Teraz komfort pasażerów podniesie 60-metrowy tunel, który bezpośrednio prowadzić będzie ze stacji do terminalu.\nNa dachu nowego terminalu zainstalowana została elektrownia słoneczna. Panele z ogniwami fotowoltaicznymi pokrywające 80% dachu umożliwią konwersję energii promieniowania słonecznego w energię elektryczną i wyprodukują dla lotniska rocznie blisko jeden megawat prądu. Ich podstawową funkcją będzie topienie śniegu.\nDla pasażerów i turystów otwarty zostanie ponownie również taras widokowy (zamknięty w związku z remontem jeszcze w 2010 r.). Będzie się można do niego dostać m.in. za pomocą windy, dzięki czemu z tarasu skorzystają również osoby niepełnosprawne.\nModernizacja terminala pochłonęła 400 mln zł. 30% tej kwoty to dofinansowanie ze środków Unii Europejskiej w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko.\nLotnisko Chopina: Kolejny rekordowy rok


Boski Plan Wieków (1886-1888) - Pastor Russell\nBoski Plan Wieków (1886-1888)\nSzczegółowy życiorys C.T. Russella\n1881-1885 – Rozwijanie działalności\n(Russell ma 34 lata)\nWpływy uzyskane w poprzednim roku umożliwiły pastorowi Russellowi dalsze rozwijanie dzieła Żniwa Wieku Ewangelii. W styczniu 1886 roku Towarzystwo Traktatowe Strażnica Syjonu rozpoczęło wydawanie czasopisma Strażnica Syjonu w języku niemieckim. Był to miesięcznik. Objętościowo był mniejszy od angielskojęzycznego oryginału, i liczył 8 stron. Cena rocznej prenumeraty wynosiła 25 centów. Charles uważał, że Pan otworzył kolejne drzwi w kierunku rozwijania pracy w Europie.\nW tym samym miesiącu pastor Russell napisał do swoich czytelników:\n„Kościół naszego Pana Jezusa Chrystusa składa się tylko z ludzi nawróconych, i jest to duchowa instytucja.\nChrystus jest jedyną Głową kościoła; a Słowo Boże jedyną zasadą wiary i praktyki.\nKażda osoba, która kocha Pana Jezusa Chrystusa, i jest posłuszna ewangelii naszego Boga Zbawiciela, jest członkiem tego Duchowego Kościoła, i ma prawo być uznawana za taką przez innych członków.\nJest tylko jeden kościół, którego żywą głową jest Chrystus.\nKiedy ludzie twierdzą, że czymś ważniejszym niż członkostwo w Ciele Chrystusa jest członkostwo w ich organizacjach religijnych, oni oddzielają się od kościoła Chrystusa, i sami wywyższają siebie ponad Pana, bo nie chcą przyjąć tego, kogo zaakceptował Boski Mistrz.\nJedyny podział, jaki jest uznawany przez słowo boże, to lokalna grupa. Wszyscy członkowie tego świętego kościoła, którzy znajdują się w danej miejscowości, są kościołem w tym miejscu. Powinni oni rozpoznawać i przyjmować siebie nawzajem, tak jak Chrystus przyjął ich. We wszystkich sprawach powinni postępować tak, jak w jego kościele, w którym on sam ustanawia członków, i że wszyscy, których przyjął, z tego powodu powinni być uznawani za członków jego kościoła w tym miejscu.\nNiech wszyscy, którzy traktują się nawzajem jako członkowie Ciała Chrystusa, łączą się w danym miejscu, jako lokalny kościół. W każdym przypadku niech najważniejszy będzie cel, wzrost w łasce i wiedzy, a nie budowanie organizacji; niech te lokalne kościoły będą w prawdziwej społeczności z całym ludem Bożym; nie dlatego, że trzymają się pewnych przekonań lub są zorganizowane w szczególny sposób, ale dlatego, że należą do naszego wspólnego Pana”.\nWszystkich tak rozumiejących powyższy temat, Charles zachęcał do podjęcia wysiłku w sprawie rozszerzania dzieła Żniwa. Zachęcał, aby rozwijać i używać w służbie dla Pana nawet najmniejsze posiadane talenty. Efektem tej pracy miało być oświecenie umysłów słuchaczy i odnowienie poświęconych Bogu serc. W odpowiedzi, wielu ochotników i kolporterów pisało do Russella, że są zaskoczeni znalezieniem chętnych do słuchania w miejscach, gdzie tego nie spodziewali się. Praca ta ujawniła, że na polu prawdy istniało więcej „głodnych” i „spragnionych”, niż wcześniej to przypuszczano. Usiłowali oni zgłębić tajemnice Boże, jednak tradycja i kreda wyznaniowe ortodoksyjnych kościołów uniemożliwiały im poznanie prawdziwego Boga sprawiedliwości i miłości. Pastor Russell zadał pytanie: Dlaczego zamiast trzystu, w dziele tym nie może uczestniczyć pięćset lub dziesięć tysięcy? Zachęcał w ten sposób do zaangażowania się w dzieło głoszenia „dobrej nowiny”. Praca ta miała być skierowana do tych, którzy mają „uszy ku słuchaniu”. W celu usprawnienia całej działalności, przygotowano wielką ilość dużych kopert, z których każda zawierała numer Strażnicy Syjonu oraz kopię broszury Food for Thinking Christians (Pokarm dla myślących chrześcijan). Zalecano roznoszenie kopert od domu do domu, i wrócenie do tych samych miejsc po kilku dniach, aby przeprowadzić rozmowy, zaproponować prenumeratę Strażnicy lub sprzedać którąś z książek. Pastor Russell zdawał sobie przy tym sprawę, że koszt papieru i druku użytego do tej akcji jest tak wysoki, że z pewnością nie zwróci się w pozyskanej prenumeracie. Pomimo to, polecił, aby połowa wszystkich wpływów uzyskanych z opisanego powyżej sposobu, trafiła na pokrycie kosztów podróży i codziennej pracy wszystkich tych, którzy się w nią zaangażowali. Towarzystwo Traktatowe Strażnica Syjonu nie było przedsiębiorstwem do zarabiania pieniędzy.\nPamiątka, 1886 r.\nW lutym pastor Russell zwrócił uwagę na rocznicę śmierci Jezusa Chrystusa, która w tamtym roku przypadała na 18 kwietnia. Wyraził nadzieję, że wszyscy, którzy mają czas i możliwości finansowe, przyjadą do Allegheny, aby wspólnie z nim obchodzić tę uroczystość. Charles miał nadzieję, że stanie się to okazją do dużego zgromadzenia. Na spotkanie przyjechało około sześćdziesięciu osób z sąsiednich stanów – Ohio, Nowy Jork, Wirginia Zachodnia, Iowa, Tennessee i Missouri – oraz z prowincji Ontario w Kanadzie. Russell nie okazał żadnego zaniepokojenia niewielką frekwencją, i rozpoczął zachęcać inne zbory do organizowania podobnych uroczystości pamiątkowych w przyszłym roku. Uroczystość zorganizowana w 1886 roku w Allegheny była czterodniową konferencją. Spotkanie rozpoczęło się od przedstawienia sprawozdań z działalności, ze szczególnym uwzględnieniem rozpoczynających się zagranicznych działów pracy. Wszystko to potwierdzało skuteczność podjętych działań, które były odpowiedzią na słowa „głoście Ewangelię cichym”. Po południem była okazja wysłuchania wykładu z Wykresu Wieków oraz specjalna uroczystość podczas której ochrzciło się pięć osób. Wieczorem miała miejsce pamiątkowa Wieczerza Pańska, co było odpowiedzią na słowa Mistrza: „to czyńcie na moją pamiątkę”. Drugi w dzień w całości został poświęcony badaniu proroczych dowodów chronologicznych, które pokazywały, że od 1874 roku żyjemy w czasie wtórej obecności Jezusa Chrystusa. Wskazano, że od 1874 do 1914 roku trwa okres czterdziestu lat określanych jako „dzień pomsty” i „dzień ucisku”, po których ma rozpocząć się czas błogosławieństw restytucji. Trzeciego dnia miała miejsce dyskusja na temat okupu, ze szczególnym naciskiem na znaczenie greckich słów i liczne biblijne odnośniki. Popołudniowa sesja zwróciła uwagę na ostrzeżenie Apostoła Piotra, mówiące, że przyjdą fałszywi nauczyciele potajemnie głoszący zgubne nauki. Ostatni dzień konferencji został poświęcony tematyce wskrzeszenia zmarłych i zmartwychwstania. Całe spotkanie przebiegło w niezwykłej prostocie, bez żadnych niepotrzebnych ceremonii lub formalizmów. Zakończono je słowami: „Prawda jest jak święty skarb. Naucz nas Panie rozumieć wartość zasługi”.\nDo lipcowego numeru Strażnicy Syjonu dodano Wykres Wieków, zachęcając czytelników do odświeżenia sobie jego nauk przy pomocy broszury Food for Thinking Christians (Pokarm dla myślących chrześcijan), którą bezpłatnie dostarczano każdemu zainteresowanemu. Pastor Russell zachęcał, aby głosić „dobrą nowinę o wielkiej radości, która będzie udziałem wszystkich ludzi”. W jego zrozumieniu Wykres Wieków był niezwykle skutecznym środkiem do objaśniania prawdy sąsiadom i przyjaciołom.\nBRZASK TYSIĄCLECIA: PLAN WIEKÓW\nMillennial Dawn: The Plan of the Ages\nW sierpniu 1886 roku pastor Russell wydał pierwszy tom z serii Millennial Dawn (pracował nad nim od 1882 r.). Pierwotnie nosił on tytuł Millennial Dawn: The Plan of the Ages (Brzask Tysiąclecia: Plan Wieków). Książka była długo oczekiwana. Spodziewano się, że autor przedstawi w niej rozwinięcie myśli z wydanej w 1881 roku publikacji Food for Thinking Christians (Pokarm dla myślących Chrześcijan). Rzeczywiście tak było, jednak Russell całkowicie zmienił podejście do przedstawiania prawdy. Zamiast atakować i krytykować błędy ortodoksyjnych wyznań wiary, pastor po raz pierwszy w sposób niezwykle taktowny i przekonujący pokazał piękno oraz harmonię wszystkich ksiąg Pisma Świętego. Ukazał czytelnikowi Boga Stwórcę doskonałego w mądrości, mocy, sprawiedliwości i miłości. Następnie napisał, że ten „niezmienny” Bóg posiada plan, zgodnie z którym ściśle i wiernie postępuje wobec ludzi.\nW prospekcie reklamowym książki znajdujemy takie informacje:\n„Sam tytuł tej książki podaje ważny cel – postęp według Boskiego zarządzenia, znanego Bogu. Tom ten utwierdza autentyczność Biblii, wykazuje harmonię i zupełne porozumienie pomiędzy wszystkimi pisarzami Biblii, podaje sposób studiowania Biblii, dostarcza rozumowego wyjaśnienia cudów oraz traktuje o takich przedmiotach, jakie ogólnie są tematem zainteresowania, mianowicie: Noc grzechu zakończy się porankiem radości; Istnienie inteligentnego Stwórcy stwierdzone; Biblia jako Boskie Objawienie rozpatrywana rozumowo; Określenie epok i dyspensacji w rozwijaniu się Boskiego Planu; Tajemnica, która była zakryta od wieków i rodzajów, ale teraz objawiona jest świętym; Powrót naszego Pana; Cel Jego Przyjścia, naprawienie wszystkich rzeczy; Dlaczego Bóg dopuścił zło?; Dzień Sądu tysiąc lat długi; Okup i Restytucja; Oddzielenie i odróżnienie ludzkiej natury od duchowej; Trzy drogi: szeroka droga, wąska droga i święta droga; Królestwa tego świata; Królestwo Boże; Dzień Jehowy”.\nKsiążka miała 448 stron i jej szczególną cechą był Wykres Wieków, który w formie graficznej przedstawiał historię od stworzenia świata do przyszłości, kiedy na ziemi będzie panować Królestwo Boże. Boski Plan Wieków stał się pierwszym szczegółowym podręcznikiem, który nakreślił całą Biblię i Boski plan dla ludzkości, zupełnie bez „tradycji ludzkich” i wierzeń Rzymu.\nPierwszy nakład liczył 4,5 tys. egzemplarzy w cenie 1 $ za sztukę. Już w ciągu pierwszego miesiąca rozprowadzono tysiąc egzemplarzy, a liczba zamówień szybko rosła. Wielkie zainteresowanie spowodowało, że pastor Russell wydał ją jako listopadowo-grudniowo-styczniowy (przełom 1886 i 1887 r.) numer Strażnicy Syjonu, w nakładzie 50 tys. egzemplarzy. Dzięki temu mogła ona szybciej dotrzeć do wszystkich osób zainteresowanych, zwłaszcza do stałych czytelników Strażnicy oraz członków zborów badaczy Pisma Świętego. Do 1919 roku jej nakład osiągnął 5 mln 245 tys. egzemplarzy i do dziś pozostaje jedną z najszerzej dystrybuowanych interpretacji Biblii wydanych na całym świecie. Było to wielkie orzeźwienie dla wszystkich tych, którzy szukali prawdy.\nOto jeden z wielu pierwszych komentarzy na temat książki The Plan of the Ages:\n„Jest przekonująco napisana, w sposobie rozmieszczenia tematów widać głębokie i doskonałe ich przebadanie. Nikt nie wątpi w uczciwość, powagę lub całkowite oddanie dla prawdy autora. Chrześcijańscy czytelnicy mogą w książce znaleźć pomoce do walki, ale znajdą w niej o wiele więcej rzeczy do pochwały. Z punktu widzenia naukowego, książka zostanie uznana jako jedna z doskonałych dzieł literackich”. – Inter-Ocean, Chicago, Ill.\nW celu uzyskania jak najlepszej sprzedaży książki The Plan of the Ages, Charles zdecydował się na wydrukowanie specjalnych reklamowych ulotek. Rozdawano je ludziom wychodzącym z niedzielnych nabożeństw z kościołów. Dzięki tej metodzie, bardzo szybko pojawiły się pierwsze zamówienia. Niemal natychmiast pastor Russell rozpoczął pracę nad drugim tomem z serii Millennial Dawn.\nW 1886 roku Charles Russell został jednym z udziałowców spółki Lubric Oil Company, która posiadała koncesję na wydobywanie ropy naftowej, gazu ziemnego, węgla i innych minerałów w stanie Zachodnia Wirginia. Russell zakupił 25% akcji tej spółki (325 akcji o wartości 50 $).\n(Russell ma 35 lat)\nZ początkiem 1887 roku pastor Russell napisał do swoich czytelników:\n„Nie jest możliwe, aby odpowiedzieć na wszystkie listy, tak jakbyście to chcieli. Średnio otrzymuję pięćdziesiąt do stu listów dziennie, niektóre z nich pełne cytatów z Pisma Świętego, których nie mam czasu odczytywać, a tym bardziej, aby obszernie odpowiadać. To stanowisko wyjaśnia, dlaczego często wasze listy pozostawały bez odpowiedzi, lub na dziesięcio stronicowy list przyszła odpowiedź na kartce pocztowej.\nProszę umieszczać wszystkie zamówienia na książki, etc., oddzielnie na innym kawałku papieru. Pytania proszę podawać możliwie zwięźle na zakończenie listu – jako Postscript. I upewnij się, że napisałeś swoje imię i nazwisko oraz wyraźnie pełen adres. Wiele listów przychodzi bez, powodując wiele naszej i waszej irytacji.\nAle nie myślcie, drodzy bracia i siostry, że ponieważ listy pozostają bez odpowiedzi, to są niedoceniane. Możemy przeczytać pięć, a na jeden możemy odpowiedzieć; i gdyby nie słowa zachęty i wzmocnienia, jakich wiele znajdujemy w waszych listach, bez wątpienia już dawno czulibyśmy się już dość zniechęceni. Ale tak wspaniałe listy ze wszystkich stron – z Chin, Wielkiej Brytanii, Indii, Szwecji, Haiti, Australii, Ameryki Południowej, oprócz tysięcy z naszych Stanów Zjednoczonych i Kanady, dają dowody działania łaski w waszych sercach, a także gorliwości i dużego wysiłku z waszej strony, aby służyć prawdzie, często z wielką ofiarą – one wzmacniają kondycję naszego serca. Pragniemy, abyście wszyscy doznali z nami tej zachęty, i z tego powodu publikujemy fragmenty listów […]”\nW marcu stowarzyszenie Zion’s Watch Tower Tract Society zmieniło adres siedziby na 151 Robinson Street w Allegheny. Chociaż nastąpiła zmiana adresu, to w rzeczywistości siedziba wciąż znajdowała się w tym samym miejscu co poprzednio. Front budynku znajdował się przy 40 Federal St., ale wejście do biur stowarzyszenia znajdowały się teraz od strony ulicy Robinson. W tym samym czasie wyczerpał się cały dotychczasowy nakład broszury Food for Thinking Christians (Pokarm dla myślących chrześcijan). Zalecono wówczas, aby w akcji rozprowadzania kopert, wkładać teraz do ich wnętrza kwietniowy numer Strażnicy Syjonu i proponować zakupienie książki The Plan of the Ages (Plan Wieków). Russell miał nadzieję, że w krótkim czasie osiągnie wielkość 100 tys. prenumeratorów swego periodyku.\nPastor Russell poszukując najlepszego sposobu rozpowszechniania prawdy, zauważył, że żaden nauczyciel nie jest w stanie skutecznie dotrzeć do dużej grupy myślących chrześcijan. Wskazał tutaj na dwa ważne tego powody: (1) Po pierwsze, słuchacze będą zadawać liczne pytania, na których udzielanie odpowiedzi uniemożliwi skuteczne przedstawianie liniowo uporządkowanej prawdy biblijnej w sposób wystarczająco jasny i przekonujący. (2) Po drugie, osoba nauczająca będzie napotykać na liczne trudności, gdyż musi zapewnić środki utrzymania swojej rodzinie. Uniemożliwiało to poświęcenie całego czasu i wszystkich talentów w służbie głoszenia. Dodatkowo Russell zauważył, że bardzo rzadko ktoś posiadał tak wielki dar krasomówstwa, że potrafił przez dłuższy czas skupić uwagę słuchaczy w miejscach publicznych. Dostrzegł przy tym niezwykłe zalety jakie posiadała książka. Czytelnik mógł w każdej wolnej chwili do niej powrócić, zapoznając się z logicznie uporządkowanym ciągiem tematów biblijnych, myśli i argumentów. Książce nie można było również przerwać pytaniami, i co najważniejsze, ona nigdy się nie męczyła. Pastor Russell widząc te wszystkie zalety, takimi słowami zachęcał do kolportażu książki The Plan of the Ages (Plan Wieków):\n„Plan Wieków – jest najzdolniejszym nauczycielem Biblii i kaznodzieją jakiego znamy, a który może odwiedzić każde miasto i wiejski dom, i głosić bez przerwy, bez zmęczenia, bez wydatków na żywność i odzież, lub potrzeby odpoczynku. Dlatego wszyscy, którzy kochają dobrą nowinę i chcą przyczynić się do jej rozpowszechnienia, powinni przyjąć tego kaznodzieję, starając się otworzyć przed nim drogę, wszędzie wprowadzając ją do szczerych serc i głów. Aby podać sprawę w inny sposób, książka ta zapewni środki, dzięki którym każde dziecko Boże, bez względu na to, jakie są jego naturalne zdolności jako nauczyciela lub kaznodziei, może stać się głosicielem chwalebnej ewangelii”.\nMniej więcej w tym samym czasie Charles wydał broszurę Hints to Millennial Dawn Canvassers (Podpowiedzi dla akwizytorów Brzasku Tysiąclecia), która zawierała wskazówki dla osób zajmujących się kolportażem czasopisma Strażnica Syjonu, ze szczególnym naciskiem na rozprowadzanie książki The Plan of the Ages. Pastor Russell zaproponował następujący plan działania dla kolporterów: Mieli oni jechać do nie znanych wcześniej miejscowości, zabierając ze sobą dużą ilość ulotek oraz notatnik na adresy tych wszystkich, którzy wykażą zainteresowanie Pismem Świętym. Po przyjeździe, kolporterzy mieli się zakwaterować w przyzwoitym miejscu, mówiąc przy tym, że przyjechali tylko na kilka dni, a ich pobyt w mieście jest związany z wykonywaniem pracy kolporterskiej. Natychmiast po tym mieli wziąć się do pracy, rozpowszechniając po wszystkich domach ulotki. Charles zalecał przy tym, aby z nikim wówczas nie rozmawiali na temat doktryn, ani o własnych przekonaniach. Ignorując wszystkie pytania, mieli koncentrować się jedynie na jednym – mówić, że celem ich pracy jest „dostarczenie solidnej podstawy dla wiary w Boga oraz w Biblię, jako prawdziwego objawienia Jego planów dotyczących przeszłości, teraźniejszości i przyszłości człowieka. Towarzystwo Traktatowe chce umieścić tę książkę w każdej rodzinie, a szczególnie w rękach osób nastawionych sceptycznie, aby zabezpieczyć ich przed rosnącym sceptycyzmem naszych czasów, który tak szybko osłabia prawdziwą pobożność i szacunek dla Boga oraz Biblii”. Kolporterzy mieli przy tym się nie zatrzymywać, być nieustannie w ruchu, aby wszyscy widzieli, że ich czas jest niezwykle cenny, a praca dla Chrystusa wymaga wielkiego pośpiechu. Przy napotkaniu osób zainteresowanych, kolporterzy mieli zapisywać ich adresy i ustalić dzień ponownej wizyty. Przy składaniu oferty zakupu książki można było powiedzieć następujące słowa: „Kiedy ta książka będzie w rękach wszystkich waszych sąsiadów, i oni będą mówić o jej treści, trzeba będzie za nią zapłacić ponad 25 centów. Z ciekawości będziecie chcieli poznać jej treść, jej nauki i objaśnienia. Wtedy oni odejdą i będzie wam wstyd pożyczyć ją, a teraz można ją zakupić za niewielką sumę 25 centów. Po przeczytaniu jej, książkę możesz sprzedać na makulaturę i na pewno niewiele stracisz. Ale wielu tych, którzy przeczytali, twierdzili, że są gotowi zapłacić dziesięć dolarów za książkę”. Po obejściu całej miejscowości (przy dużych miastach mogło to zająć nawet więcej niż dwa tygodnie), kolporter miał jechać do kolejnego miasta. Pastor Russell zwracał uwagę, że praca powinna być tak zorganizowana, aby kolporter mógł po około pięciu tygodniach powrócić do tej pierwszej miejscowości. Tym razem, odwiedzając domy, powinien pytać się, czy ktoś jest zainteresowany zakupem papierowej wersji książki The Plan of the Ages. Kolporterzy powinni zawsze mieć przy sobie kilka egzemplarzy Strażnicy Syjonu, oferując subskrypcję roczną lub półroczną. Osoby zainteresowane mogły wtedy stawiać pytania, co stwarzało możliwość zorganizowania publicznych lub prywatnych spotkań na rozmowy o Biblii. Cała praca miała być prowadzona spokojnie i rozważnie, aby unikać sporów z osobami fanatycznymi i zaślepionymi przez ortodoksyjne kościoły. W przypadku zapytań o pozwolenie, kolporterzy mieli wskazywać na państwowy charter jaki posiadało Towarzystwo Traktatowe Strażnica Syjonu.\nNiektórzy mówili, że taka forma działania nie jest głoszeniem Ewangelii, oskarżając pastora Russella o kupczenie prawdą biblijną. Charles odpowiadał na te zarzuty, że jest to rodzaj najbardziej efektywnego głoszenia, które prawdopodobnie przyniesie tysiąc razy więcej owoców, niż jakakolwiek inna przyjęta metoda. Czas pokazał słuszność twierdzeń Russella, a jego książka cieszyła się coraz większą popularnością. Do czerwca sprzedano aż 25 tys. egzemplarzy książki. Zyskiwano także nowych czytelników czasopisma Strażnica Syjonu.\nJeszcze zimą 1887 roku pastor Russell zaprosił wszystkich, którzy mieli taką możliwość, aby przyjechali na 7 kwietnia do Pittsburgha, by wspólnie obchodzić Pamiątkę śmierci Jezusa Chrystusa. Tym razem w Pittsburghu zebrało się około stu pięćdziesięciu osób z sąsiednich stanów. Kolejne cztery dni poświęcono na rozważenie licznych interesujących tematów biblijnych. Podczas spotkania dziewięć osób przyjęło chrzest, okazując w ten sposób swoje poświęcenie „aż do śmierci” (Rzym. 6:3,4). Ich zanurzenie się w wodzie, w symboliczny sposób wyobrażało rzeczywiste zanurzenie w śmierć, czego żądał Jezus Chrystus i apostołowie od swoich uczniów (Dz. Ap. 10:48). Osoby rozjeżdżające się do domów, zapewniały pastora Russella, że spotkanie było bardzo błogosławione i budujące.\nDo sierpnia sprzedano 37 tys. egzemplarzy papierowej książki The Plan of the Ages. Dzieło Żniwa Wieku Ewangelii rozwijało się pod każdym względem. Badacze Pisma Świętego posiadali już w owym czasie liczne pomoce do swoich studiów. Najczęściej było to przynajmniej pięć książek: Pismo Święte, Brzask Tysiąclecia: Plan Wieków pastora Russella, Diaglott wydany przez Benjamina Wilsona, śpiewnik Songs of the Bride, oraz Pokarm dla myślących chrześcijan. Seria traktatów biblijnych Bible Student Tract liczyła dziewięć pozycji, każdy po 32 strony. Poza tym, regularnie wydawany był miesięcznik Strażnica Syjonu. W wielu domowych lub publicznych bibliotekach znajdowały się także liczne książki historyczne, encyklopedie, słowniki i inne dzieła odnoszące się do tematyki biblijnej. Wszystko to dopomagało studentom poznawać i zgłębiać tajemnice Słowa Bożego. Pastor Russell był pod wielkim wrażeniem dokonującego się na jego oczach dzieła. Mówił przy tym, że „pod każdym względem obecnie jest najbardziej uprzywilejowany czas dla świętych”.\nWe wrześniu 1887 roku Russell zapoczątkował nową akcję, którą nazwał „Koperty misjonarskie”. Wydrukowano wielką ilość kopert pocztowych, na których umieszczono atrakcyjne wersety Pisma Świętego. Koperty były w różnej wielkości, oraz w kilku kolorach (w tym o zabarwieniu zielonym i niebieskim). Zachęcano czytelników, aby korzystali z tych kopert w swojej korespondencji, mając nadzieję, że w ten sposób zwrócą uwagę większej ilości osób na Słowo Boże. Koperty drukowała spółka wydawnicza Tower Publishing Company. Pierwszy nakład liczył 15 tys. sztuk. W ocenie Charlesa, był to tani i dyskretny sposób głoszenia dobrej nowiny. W listopadzie wydano traktat Arp Slips.\nW 1887 roku rozpoczął się także ciąg pewnych wydarzeń, które mocno zaciążyły na życiu Charlesa i Marii Russell. Do Pittsburgha przyjechał wówczas młody człowiek o nazwisku Charles Ball. Zaangażował się on w aktywną pomoc w Towarzystwie Traktatowym Strażnica Syjonu. Pomagał w dziale wysyłkowym, w dziale spedycyjnym, w kuchni, a nawet wykonywał niewielkie korekty na zlecenie Marii Russell. Był on bardzo lubiany przez współpracowników i czasami towarzyszył pastorowi Russellowi w jego podróżach po zborach (wtedy, gdy nie mogła z nim jechać jego żona). Jego młodsza siostra, Rose, po śmierci rodziców została przygarnięta przez przyjaciół rodziny, jednak bardzo tęskniła za bratem. Charles Ball zwrócił się w tej sprawie z prośbą o radę do pastora Russella. Ten porozmawiał z żoną, i wspólnie postanowili nieoficjalnie adoptować i wychować młodą Rose Ball (ur. 19 marca 1869 r. w Buffalo, Nowy Jork). Miała ona przyjechać do Pittsburgha na początku następnego roku.\n(Russell ma 36 lat)\nRose Ball Henninges (1869-1950)\nW styczniu 1888 roku do Pittsburgha przyjechała 19-letnia Rose Ball. Była ona niska i sprawiała wrażenie, że jest nastoletnią dziewczynką. Russellowie sfinansowali jej przyjazd pociągiem z Kalifornii, pokrywając wszystkie koszty przejazdu, a także kieszonkowe na posiłki. Po przyjeździe do Pittsburgha zamieszkała w domu Russellów i rozpoczęła naukę w szkole wychowania dla dziewcząt. Po szkole, pomagała przy różnych pracach w biurze Charlesa. Wiemy, że Russellowie dbali o to, by mogła swobodnie korzystać z koncertów symfonicznych, sztuk teatralnych i wystaw w muzeach. Z przyjemnością zabierali ją także na weekendowe wyjazdy do zborów. W krótkim czasie z wzajemnością zainteresowała się ona E.C. Henningesem, który pracował w Towarzystwie Traktatowym Strażnica Syjonu i pisał większość publikowanych wierszy.\nPrzyjazd Rose Ball do Pittsburgha stał się jednak źródłem wielu kłopotów dla pastora Russella. Wkrótce po jej zamieszkaniu w domu Russellów, kilkoro współpracowników z Towarzystwa Traktatowego zaczęło rozszerzać plotki, że Charles okazuje młodziutkiej Rose więcej zainteresowania, niż to przystoi żonatemu mężczyźnie. Niektórzy stanęli w obronie Russella, stanowczo twierdząc, że wszystkie te kontakty mają wyłącznie charakter pastorski albo ojcowski – podobny do tego, jaki jest między ojcem a przybraną córką (pasierbicą). W okresie tym podobne plotki zaczynały krążyć wokół Russella, jednak jeszcze przez dłuższy czas nie stawały się one sprawą publiczną i nie utrudniały publicznej działalności pastora.\nPod koniec stycznia Otto Zech zakończył przekład książki Brzask Tysiąclecia: Plan Wieków na język niemiecki. Z tego powodu przez kilka miesięcy była wstrzymana edycja niemieckich Strażnic Syjonu. Począwszy od stycznia wznowiono regularne wydawanie niemieckiego periodyku, a w nagrodę za cierpliwość niemieckich czytelników, zaoferowano stałym prenumeratorom darmowe egzemplarze niemieckiego Planu Wieków. W lutym Russell napisał:\n„Z radością zawiadamiamy was, że gotowe jest niemieckie tłumaczenie ››Brzasku Tysiąclecia« tomu pierwszego. Wkrótce znajdzie się w druku i pierwszy nakład tysiąca egzemplarzy w płóciennych oprawach będzie szybko gotowy do wysyłki. Można już przysyłać zamówienia; będą realizowane w kolejności, jak będą nadchodzić.\nPonieważ język niemiecki wymaga użycia większej ilości słów, aby wyrazić te same myśli, niż w angielskim, więc ten tom będzie liczył ponad 400 stron. Cena będzie wynosić jeden dolar […]\nJesteśmy przekonani, że jest to doskonałe tłumaczenie: jest to dzieło brata Zech, z pochodzenia Niemca, którego znajomość języka, jak również jego wzrost w znajomości prawdy i duchu wydają się być bardzo głębokie, co kwalifikowało go do tej pracy. Dlatego jesteśmy przekonani, że jego praca jest kompletna i niemiecki czytelnik będzie mógł uchwycić ducha i intencje »Planu Wieków« […]\nWydawnictwo The Tower Publishing obiecuje, że kiedy tylko bracia i siostry zamówią 2 000 egzemplarzy niemieckiego Brzasku w wersji broszurowej po 50 centów za sztukę [albo prześlą zobowiązanie, iż dokonają zamówienia zaraz po otrzymaniu informacji, że książki są gotowe], wydanie to wydrukujemy w nakładzie 10 000 egzemplarzy […]”\nDruk niemieckich tomów rozpoczął się późną wiosną. Były one wysyłane do Berlina, skąd rozprowadzano je po całym Cesarstwie Niemieckim. Do jesieni sprzedano i rozprowadzono w ten sposób w Niemczech 17 tys. egzemplarzy pierwszego tomu Brzasku Tysiąclecia. W Stanach Zjednoczonych i Kanadzie dystrybucja tomów zbiegła się w czasie z kupowaniem prezentów na święto Dnia Dziękczynienia (drugi poniedziałek października w Kanadzie i czwarty czwartek listopada w Stanach). Wpłynęło to na wzrost sprzedaży, gdyż wiele osób nabywało książkę pastora Russella jako prezent dla bliskich, członków rodzin lub przyjaciół. Dzięki temu do końca roku w Ameryce Północnej sprzedano 70 tys. egzemplarzy Planu Wieków. Pod względem komercyjnym był to wielki sukces, tym bardziej, że książki tej nie sprzedawano po księgarniach. Było to bezprecedensowe osiągnięcie wydawnicze pastora Russella.\nPamiątka, 1888 r. MD – Maryland, MN – Minnesota, NY – Nowy Jork, OH – Ohio, PA – Pensylwania, VA – Wirginia, WV – Zachodnia Wirginia, WI – Wisconsin\nNa wiosnę w zborze w Allegheny odbyło się już tradycyjne spotkanie z okazji Pamiątki śmierci naszego Pana Jezusa Chrystusa. Spotkanie rozpoczęło się 25 marca 1888 roku i trwało przez pięć dni. Przyjechało sporo osób z sąsiednich stanów Ohio, Wirginia Zachodnia, Maryland, Wirginia i Nowy Jork, ale także z odległych Minnesota i Wisconsin.\nRussell powiedział, że była to „pastorska konferencja”, ponieważ przyjezdni wymieniali się swoimi doświadczeniami i przeżyciami z pracy głoszenia prawdy biblijnej. Chrzest przyjęło trzynaście osób.\nMaria Frances Russell\nRok 1888 był kolejnym rokiem wydawania czasopisma Strażnica Syjonu, jednak Russell w tym czasie głównie koncentrował się na pisaniu drugiego tomu Brzasku Tysiąclecia. Wyobraził on sobie, że w krótkim czasie powstanie cała seria książek, które w usystematyzowany sposób będą przedstawiać liczne zagadnienia biblijne. Praca ta zajmowała mu większość czasu. Wiele z jego wcześniejszych obowiązków przejęła żona oraz inni współpracownicy. W pewnym okresie czasu Charles czytał zaledwie jeden list dziennie, a pozostałą część korespondencji obsługiwała Maria. Sprawdzała ona nadsyłane teksty, redagowała je, a także pisała zupełnie nowe artykuły do czasopisma. Wszystko to spowodowało, że niektórzy z męskich współpracowników zaczęli mieć trudności w uznawaniu nadzoru ze strony kobiety. Ilość obowiązków spoczywających na Marii był także powodem jej trudności z prowadzeniem domu. Aby wyjść temu na przeciw, Charles najął dodatkową pomoc domową, która zajęła się sprzątaniem i gotowaniem. Dzięki temu Maria była w stanie znaleźć czas na kierowanie biurem stowarzyszenia. W tym mniej więcej czasie Maria poczuła się już na tyle pewna, że napisała serię artykułów poruszających tematykę pobożności kobiet (As Becometh Women Professing Godliness).\n„Niedawno została podana myśl sugerująca, że sfera chrześcijańskich kobiet nieco się różni od tej naszych braci. Dlatego podanie kilku uwag w Strażnicy o obowiązkach, przywilejach i zobowiązaniach chrześcijańskich kobiet, a także w jaki sposób możemy lepiej wypełniać naszą misję, może okazać się korzystne i pomocne.\nSfera chrześcijańskich kobiet w żaden sposób nie jest wąska, a jednak wielu tak ją traktuje; jeśli chcemy prawidłowo wypełniać naszą misję, to wypada nam jako członkom Kościoła Chrystusowego, w ziemskich relacjach żon, matek, córek i sióstr, a także sąsiadek i przyjaciółek, traktować je ostrożnie w świetle boskiego objawienia, a zwłaszcza w świetle naszej obecnej pozycji jako potencjalnych dziedziców Boga, a współdziedziców Chrystusa. Jako szafarze Boga, wszyscy mamy powierzone naszej opiece jakieś towary – jakieś talenty – jakiekolwiek one są, wielkie czy małe. A jeśli będziemy mądrymi włodarzami, to otrzymamy aprobatę Mistrza, kiedy przyjdzie, aby uczynić nasze rachunki. Musimy więc przeanalizować najlepsze sposoby i środki na inwestycje w nasze talenty, tak aby przynieść możliwie największy wzrost”.\nW pierwszym artykule, Maria zwróciła uwagę na biblijny porządek małżeństwa oraz rodziny, przypominając czytelnikom obowiązki i przywileje męża oraz żony. W drugim artykule postawiła pytanie: Czy wypełnianie przez kobietę chrześcijańskich obowiązków powoduje konflikt z charakterem funkcji w jej różnych naturalnych związkach, w których się znajduje? Odpowiadając na to pytanie, powiedziała, że nie ma żadnego konfliktu między wypełnianiem obowiązków ziemskich i obowiązków niebiańskich. Następnie opisując „wąską ścieżkę” poświęcenia, przedstawiła zakres pracy niewiast jako matek w domu – po spełnieniu wszystkich obowiązków i zobowiązań może zająć się wychowaniem swoich dzieci, ucząc je służenia i wychwalania Boga. W miarę rozwijanych talentów kobiety mogły rozszerzać swoje wpływy i możliwości oddziaływania na sąsiadów, przyjaciół i krewnych – słowem i czynem opowiadając o miłości i sprawiedliwości Boga. Podkreślała przy tym świętość instytucji małżeństwa, która pod żadnym względem nie mogła być przez żadnego chrześcijanina złamana. Pod tekstami napisanymi przez Marię zazwyczaj widnieje podpis „Mrs. C.T. Russell” lub „Mrs. C.T. R.”.\nNumer październikowy i listopadowy Strażnicy Syjonu ukazał się łączony, co było konieczne ze względu na przygotowania do wydania drugiego tomu Brzasku Tysiąclecia. W grudniu pastor Russell ogłosił ukończenie prac. Na święta grudniowe zaskoczył on większość swoich współpracowników, rozdając im w prezencie kilka pierwszych rozdziałów nowego tomu, które zostały oprawione jeszcze bez korekty. Nowa książka nosiła tytuł Millennial Dawn vol. II: The Time is at Hand (Brzask Tysiąclecia: Nadszedł Czas). Liczyła ona 368 stron w twardej oprawie. Koszt miał wynosić 1 $. Dystrybucja książki miała rozpocząć się natychmiast po jej wydaniu, co miało nastąpić już w następnym 1889 roku.\nOpracowano na podstawie: Charles F. Redeker, Pastor C.T. Russell. Messenger of Millennial Hope, s. 9-45. Niektóre informacje zaczerpnięto z: F. Zydek, Charles Taze Russell: His Life and Times. The Man, the Millennium, and the Message i czasopisma Watch Tower.\n1889-1890 – Nadszedł Czas