Explorer Academy: Akademia Odkrywców. Sokole pióro. Tom 2 [Trudi Trueit] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00532 009209 21011008 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Trudi Trueit Liczba stron: 208\nISBN: 9788327492371 Data wydania: 2019-05-26\nSpis treści Karta tytułowa Karta redakcyjna Rozdział 1 Rozdział 2 Rozdział 3 Rozdział 4 Rozdział 5 Rozdział 6 Rozdział 7 Rozdział 8 Rozdział 9 Rozdział 10 Rozdział 11 Rozdział 12 Rozdział 13 Rozdział 14 Rozdział 15 Rozdział 16 Rozdział 17 Rozdział 18 Rozdział 19 Rozdział 20 Rozdział 21 Rozdział 22 Co jest prawdą, a co fikcją? Podziękowania Okładka\nTytuł oryginału: Explorer Academy. The Falcon’s Feather Tekst: Trudi Trueit Ilustracje na okładce: Antonio Javier Caparo Layout i projekt okładki: Eva Absher-Schantz Ilustracje w środku: Scott Plumbe Tłumaczenie: Krzysztof Kietzman Redakcja: Barbara Szymanek DTP: Marzena Andziak Copyright © 2018 National Geographic Partners, LLC. All Rights Reserved. Published by National Geographic Partners, LLC, 1145 17th St., N.W., Washington, D.C. 20036 Copyright © 2019 Polish edition National Geographic Partners, LLC. All Rights Reserved Licensed by Firma Księgarska Olesiejuk spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Wydawnictwo Olesiejuk, an imprint of Firma Księgarska Olesiejuk spółka z ograniczoną odpowiedzialnością National Geographic and the Yellow Border Design are registered trademarks of National Geographic Society and used under license. ISBN 978-83-274-9237-1 Firma Księgarska Olesiejuk spółka z ograniczoną odpowiedzialnością 05-850 Ożarów Mazowiecki ul. Poznańska 91 wydawnictwo@olesiejuk.pl www.wydawnictwo-olesiejuk.pl Dystrybucja: www.olesiejuk.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. National Geographic Society opłaciło ponad 12 000 badań naukowych, projektów ochrony przyrody oraz projektów badawczych. Środki finansowe otrzymywane na tę działalność od National Geographic Partners, LLC częściowo pochodzą z dochodów ze sprzedaży tej publikacji. Aby dowiedzieć się więcej, odwiedź stronę natgeo.com/info. Skład wersji elektronicznej pan@drewnianyrower.com\nDLA JENNIE, Z MIŁOŚCIĄ T.T.\nOPINIE O TAJEMNICY MGŁAWICY, PIERWSZEJ CZĘŚCI CYKLU EXPLORER ACADEMY. AKADEMIA ODKRYWCÓW Jestem zachwycona książką Tajemnica Mgławicy. Czytając ją, brałam udział w niesamowitej podróży dookoła świata razem z bohaterami z różnych krajów. Moim marzeniem jest chodzić do takiej szkoły, do jakiej chodził Cruz. Jego przygody budziły we mnie strach, ale i ciekawość. Cruz znakomicie odnajduje się w każdej sytuacji szkolnej i życiowej. Jest bardzo dzielny, a tajemnicza śmierć jego mamy tylko upewniła mnie o jego odwadze. Bardzo jestem ciekawa, jak potoczą się dalsze losy mojego ulubionego bohatera, i nie mogę się doczekać kolejnego tomu serii. Dominika Fidecka, lat 10 Szkoła, w której nauczyciele są prawdziwymi naukowcami, lekcje, podczas których można przenosić się w różne miejsca na świecie, i technologie, które wydają się abstrakcją (a jak możemy dowiedzieć się z książki – rzeczywiście są stosowane)... Trudi Trueit sprawiła mi niesamowitą niespodziankę, tworząc historię nie tylko wypełnioną technologicznymi nowinkami, ale również mrożącymi krew w żyłach przygodami i emocjami bliskimi każdemu, niezależnie od wieku i otaczającej rzeczywistości. Anna Makieła, spadlomizregala.pl Szczerze przyznaję, książka wciągnęła mnie od pierwszych stron. Mamy tu różnorodnych, wiarygodnie opisanych bohaterów i niektórych z nich można naprawdę polubić. Do tego porywająca wizja wspaniałej szkoły, tak innej od tej, jaką dobrze znamy z doświadczenia. Szkoły, o której zapewne marzy niejeden uczeń pełen ciekawości świata i chęci odkrywania go oraz badania na różne sposoby. Agnieszka Gaworska, readwithaga.com To książka, w której zderzają się różne kultury. Która ukazuje wyższość empatii, przyjaźni i odwagi nad pozostałymi cechami. W której płeć nie ma znaczenia, a zarówno dziewczyny, jak i chłopcy mogą osiągać sukces i być najlepsi w różnych dziedzinach. Gdzie w szkole nie oceny są najważniejsze, a bardziej się liczy nieszablonowe działanie i chęć niesienia pomocy innym. Za oprawę wizualną tej pozycji odpowiada Scott Plumbe, który łączy fotografię z ilustracją. Jego kolaże robią niesamowite wrażenie i są świetnym uzupełnieniem książki. Julita Pasikowska, bajkochlonka.pl Ma wszystko to, co chciałabym znaleźć w książce dla około 11-, 12-letniego Huberta. Tempo, przygodę, uniwersalne wartości i pochwałę wiedzy. A że powstała w ścisłej współpracy z National Geographic, to kładzie też duży nacisk na ochronę środowiska i wszelkiego rodzaju nowinki technologiczne, które mają w tym pomóc. Joanna Mackiewicz, instagram.com/BliskieCzytanie To książka dla mądrych dzieci mądrych rodziców. Dla rodziców, którzy wychowują swoje dziecko cierpliwie i z entuzjazmem objaśniają mu świat; którzy zamiast odpowiadać „nie garb się”, szukają odpowiedzi wraz dzieckiem. Takich rodziców i nauczycieli ma Cruz Coronado. Ma też przyjaciół tak samo zafascynowanych bogactwem i różnorodnością świata jak on sam. Nie wiem jak inni, ale ja mu niesamowicie zazdroszczę. Michał Zakrzewski, księgarz, Księgarnia Świat Książki w Gdańsku\nTYLKO MISJE NIEMOŻLIWE KOŃCZĄ SIĘ SUKCESEM. Jacques Cousteau (1910–1997) 64.1265° N | 21.8174° W\nZZA DRZWI kajuty 202 wyłoniła się głowa zakończona gęstym brązowawym kucykiem. – Jeszcze się nie rozpakowałeś? – Już prawie. – Cruz obdarzył Sailor niepewnym uśmiechem. Serce mu załomotało, gdy sięgnął do walizki po ostatni przedmiot: okrągłe opakowanie z matowego włókna węglowego. Miał nadzieję, że znajdujący się wewnątrz skarb nie ucierpiał. Ale to raczej było niemożliwe. Jeśli nawet nie uszkodziła go Lani, majsterkując, z pewnością coś mu się stało podczas nocnego kursu drona pocztowego lecącego z Hawajów. Chłopak ostrożnie dotknął piankowego opakowania, aż pieczęć ustąpiła, po czym delikatnie otworzył obie połówki kuli. Uwolniona z kokonu srebrna kapsuła wielkości dłoni wydawała się nienaruszona, ale Cruz upewni się, że rzeczywiście tak jest, dopiero gdy uruchomi holowideo przedstawiające mamę i jego samego, małego brzdąca, na plaży. Nucąc pod nosem „Here Comes the Sun”, postawił glob na nocnej szafce między akwamarynowym puzderkiem ze skarbami mamy a swoim pszczelim dronem, Mell. Zawahał się. Nie była to najlepsza pora, by sprawdzić, czy wideo przetrwało transport. Gdyby okazało się, że nie, Lani uznałaby to za zły znak, który położy się cieniem na całej podróży Orionem. Cruz nie był przesądny, ale nie potrafił zmusić się do tego, by dotknąć kopuły i uruchomić holo. Przyjaciółka Cruza z tej samej ekipy, Sailor York, rozglądała się po kajucie. – Znów dostałeś narożną sypialnię! Słodziutko! Ja i Bryndis zakwaterowałyśmy się w drugim końcu korytarza. Nie masz wrażenia, że widzisz podwójnie? Co fakt, to fakt. Większość mebli i przedmiotów w przytulnej kajucie o ścianach z pomalowanego na biało klonowego drewna była do pary – jednoosobowe łóżka, identyczne kołdry i poduszki w biało-granatowe marynistyczne paski, szafki nocne z klonowego drewna, stojące obok siebie komody, para granatowych tapicerowanych foteli z poduszkami w kształcie pingwinów i dwa niewielkie sekretarzyki z krzesłami. Cruzowi najbardziej spodobał się właśnie sekretarzyk. Wykonany z wypolerowanego granitu w kolorze głębokiego lazurytu, o blacie w złote cętki i delikatne białe plamki, przypominał mu fotografie Drogi Mlecznej. Na obu sekretarzykach niczym miniaturowe namiociki stały liściki powitalne od dyrektorki Akademii Odkrywców, profesor Reginy Hightower. Wiadomości zaadresowane do Cruza i jego współlokatora, Emmetta Lu, były niemal identyczne – życzyła im ekscytującej, odkrywczej podróży, która odmieni ich życie. Jednak Cruz zauważył, że jego była o jedną linijkę dłuższa. Pod podpisem profesor Hightower zamieściła swój prywatny numer telefonu. „Na wszelki wypadek” – dopisała obok ręcznie. A poniżej: „Uważaj na siebie”. Dyrektorka Akademii była jedną z nielicznych osób, które wiedziały o osobistej misji Cruza. Szukał receptury opracowanej przez mamę tuż przed śmiercią. Petra Coronado odkryła surowicę, która regenerowała ludzkie komórki – rewolucyjny specyfik mogący przyczynić się do wyleczenia setek chorób. Była jednym z założycieli Syntezy, ściśle tajnej placówki badawczej Stowarzyszenia, a sama receptura stanowiła „efekt uboczny” pracy nad lekiem przeciwbólowym dla spółki Nebula Pharmaceuticals, czyli Mgławicy. Gdy Mgławica dowiedziała się o recepturze, której działanie przerastało najśmielsze oczekiwania, mamie Cruza rozkazano zniszczyć zarówno samą surowicę, jak i przepis. „Całkowite uleczenie pacjentów to ostatnia rzecz, jakiej pragnie firma farmaceutyczna zbijająca miliardy dolarów na sprzedaży leków” – tak brzmiały słowa Petry Coronado z cyfrowego holowideo. Postawiona pod ścianą, mama Cruza przystała na warunki Mgławicy, jednak wcześniej wypaliła recepturę na powierzchni czarnego marmuru. Podzieliła go na osiem fragmentów, które skrzętnie ukryła w różnych częściach świata. W obawie, że jej dni są policzone, nagrała dla syna holodziennik ze wskazówkami, jak odnaleźć kolejne schowane części. Niedługo później poniosła śmierć w tajemniczym pożarze laboratorium, który uznano za nieszczęśliwy wypadek. Cruz dopiero niedawno odkrył, że ta śmierć nie była przypadkowa. I że odpowiedzialność za nią ponosi Mgławica. Po zapoznaniu się z pierwszą wskazówką z dziennika wydedukował, że pierwsza część receptury kryje się w podstawce holoprojektora, który zostawił w domu na Hawajach. Jego najlepsza przyjaciółka, Lani Kealoha, odkręciła wieczko podstawki i zgodnie z przypuszczeniami znalazła w środku czarny kawałek marmuru z wygrawerowanymi laserowo liczbami i symbolami. Teraz był on zawieszony na rzemyku na szyi Cruza. Kształtem przypominał kawałek tortu, a zakończona łukiem krawędź miała niespełna cal szerokości. Wyglądał jak kawałek okrągłej miniaturowej układanki. Po jednej jego stronie były dwie wypukłości, a po drugiej – wgłębienie. Bez wątpienia miał się zazębić z dwoma innymi fragmentami. Odnalezienie jednego kawałka napawało Cruza dumą, ale wiedział, że przed nim jeszcze długa droga, nim zamknie koło. No i pozostawała kwestia Mgławicy. Organizacja nadal deptała mu po piętach, chcąc pokrzyżować mu plany. By zapewnić mu bezpieczeństwo, profesor Hightower wzmocniła ochronę na pokładzie Oriona. Wśród uczniów o misji wiedzieli jedynie Emmett i Sailor. Sailor rozglądała się po kajucie 202, przenosząc wzrok z wyjścia na werandę i komód na zamknięte drzwi od ubikacji. – Czy Emmett…? – Wysunęła język i wskazała palcem na gardło, wykonując gest, który według Cruza na całym świecie oznaczał to samo: puszczanie pawia. – Haftuje? Nie. Chwilowo wszystko gra. Poszedł na czwarty pokład, by zwiedzić laboratorium naukowe. Tak między nami, nie idzie mu ta praca nad luteriałem. – Nadal zajmuje się materiałem, który zmienia się pod wpływem ludzkich myśli? Nie znudziło mu się po dwudziestej którejś próbie? – Dokładnie dwudziestej szóstej. Ale Emmett się nie poddaje. Skonstruowanie emocjokularów wymagało pięćdziesięciu siedmiu. – Moja mama by powiedziała, że jest superuparciuchem. Cruz zauważył, że Sailor trzymała się ściany, jakby się bała, że lada chwila ogromna fala wywróci statek do góry dnem. – Zabrał na pokład multum opasek zapobiegających chorobie morskiej. Na pewno nie będzie miał nic przeciwko, jeśli jedną… – Nic mi nie jest – ucięła, wciąż tkwiąc przy ścianie. – Pozbycie się choroby morskiej to zazwyczaj kwestia kilku dni – pocieszył ją Cruz. Ostatnie siedem – niemal osiem – lat spędził na Hawajach, w wodzie lub na wodzie. Wiedział, że przyzwyczajenie się do bujania statku o takiej długości jak Orion trochę potrwa, ale był pewien, że wszyscy poczują się tu jak w domu. W końcu przećwiczyli co nieco w Generatorze Rozszerzonej Rzeczywistości Odkrywców Tworzących Akademię, czyli w Grrocie. – Taryn powiedziała, że w mesie czekają na nas przekąski – powiedziała Sailor. – A do zebrania jeszcze kilka minut. Chcesz coś przekąsić po drodze? Cruz był nawet głodny. – Jasne. Sekundka. – Zamknął i schował walizkę. – Co to? – Sailor podniosła pocztówkę z biurka. – Kartka od cioci. – Skąd wiesz? – Zmarszczyła czoło. – Przecież nigdzie się nie podpisała. Napisane jest tylko: „Zacznij od roku narodzin prawej ręki Peary’ego”, a niżej mamy jakiś ciąg cyfr. – To taka gra. Ciocia Marisol wysyła mi na pocztówkach zaszyfrowane wiadomości, a ja je rozwiązuję z pomocą książek, sztuki, muzyki i właściwie wszystkiego, do czego odnoszą się wskazówki. – Słodziutko! To co to za wiadomość? – Nie jestem pewien. Jeśli chcesz, możesz mi pomóc. Dziewczyna przewróciła oczyma. – Gdybym tylko wiedziała, od czego zacząć. Cruz przemierzył pokój, by zamknąć drzwi od werandy. – Zasada numer jeden: zawsze zaczynamy od obrazka. Sailor odwróciła pocztówkę na drugą stronę. Zdjęcie przedstawiało jakieś morskie stworzenie o okrągłym ciele. Z pancerza w faliste biało-brązowe paski wystawały kremowe odnóża i nakrapiana brązowo-biała głowa. – Kojarzę to zwierzę! – krzyknęła Sailor. – To skorupiak, ale nie przypominam sobie nazwy… Nie krab pustelnik… – To jakiś gatunek z rodzaju Nautilus. Sailor pstryknęła palcami. – Tak! Cruz wyszczerzył się w uśmiechu. – To teraz pomyśl, z jaką książką czy piosenką ci się kojarzy… – „Dwadzieścia tysięcy mil podmorskiej żeglugi”. Nautilus to łódź podwodna kapitana Nemo. Cruz parsknął śmiechem. – A mówiłem cioci, żeby bardziej się postarała. Sięgnął po tablet i włożył go pod pachę. Głową wskazał pocztówkę. – Weźmiesz? Gdy opuścili kajutę, drzwi automatycznie się za nimi zamknęły. Skręcili w prawo i podążyli wąskim korytarzem. W pobliżu windy stała wysoka, krzepka kobieta w czarnym kombinezonie. Na jej identyfikatorze było nazwisko „K. Dover”. Przywitali się, a jej wzrok nieco dłużej spoczął na Cruzie niż na Sailor. Rudawoblondwłosa strażniczka kiwnęła głową, jakby chciała powiedzieć: „Więc to z twojego powodu mnie tu przydzielili?”. Cruz myślał, że dzięki dodatkowej ochronie poczuje się bezpieczniej, ale jak na razie czuł, że niepotrzebnie znalazł się w centrum uwagi. Za windą korytarz wychodził na słoneczne atrium. W dalszej części statku znajdowały się biura nauczycieli. Kajuta cioci Marisol mieściła się za drugimi drzwiami po lewej stronie. Nie „po lewej”, poprawił się w myślach, lecz „na bakburcie”. Musiał zacząć myśleć, jak na marynarza przystało. Z przodu statku był dziób, a z tyłu rufa. Szło się więc nie do przodu lub do tyłu, lecz na dziób lub na rufę. Gdy dziób miało się z przodu, po lewej znajdowała się bakburta, a po prawej – sterburta. Po obu stronach kolistego atrium widać było imponujące kręte schody z bogato zdobionymi mosiężnymi poręczami. Prowadziły do sali wypoczynkowej mieszczącej się na trzecim pokładzie. W środku było wiele miejsc siedzących: puchate czerwone i niebieskie fotele ustawione czwórkami, tak by można było usiąść w gronie przyjaciół, a także typowe szkolne krzesła przy wyższych stolikach, idealne do odrabiania pracy domowej. Na jednej ze ścian wisiał duży telewizor, pozostałe trzy były szklane – zapewniały piękny widok na miejsce, w którym akurat znajdował się Orion. W tej chwili statek przemierzał mętne, zielonkawoniebieskie wody zatoki Chesapeake. Po obu stronach drzwi prowadzących na zewnętrzny pokład dziobowy w donicach stały drzewka cytrynowe i pomarańczowe oraz lipy. Ich bujne zielone gałęzie aż uginały się pod ciężarem dorodnych, dojrzałych owoców. Pewien, że są sztuczne, Cruz sięgnął po pomarańczę. – Lepiej, by nie przyłapał cię kuk Kristos, bo za karę całymi miesiącami będziesz zmywać naczynia. Cruz obrócił się i ujrzał młodego mężczyznę w marynarskiej koszulce i spodniach do pary. – Ja… tylko chciałem sprawdzić, czy są prawdziwe – jęknął. – To samo strzeliło mi do głowy, gdy po raz pierwszy znalazłem się na pokładzie – odparł mężczyzna z wyraźnym australijskim akcentem. – Ale te drzewka to jeszcze nic. Koniecznie odwiedź ogród hydroponiczny na pokładzie widokowym. Większość warzyw z pokładowej diety pochodzi wprost z upraw kuka Kristosa. – Cudownie! – powiedziała Sailor. – Myśli pan, że kuk Kristos pozwoli mi się zająć roślinami? Stęskniłam się za domowym ogródkiem. – Nie zaszkodzi zapytać. – Mężczyzna podrapał się po brodzie, a oczom dzieci ukazały się szmaragdowozielone oczy srebrnego kameleona zdobiącego jego pierścień. – Czyżby zakradł się tam akcent Kiwi? Sailor uśmiechnęła się. – Pochodzę z Christchurch w Nowej Zelandii. – No patrz, a ja z Melbourne. – Słodziutko! Nazywam się Sailor York, a to Cruz Coronado. Jesteśmy odkrywcami. Mężczyzna przejechał dłonią po rozczochranych włosach, które miały cynamonowy kolor. – Tripp Scarlatos. Biolog morski, dyrektor laboratorium oceanografii i kapitan Ridley. – Tej miniłodzi podwodnej? – Cruz wyraźnie się ożywił. – Steruje pan łodzią podwodną? – Zgadza się. Najlepsza funkcja na statku. Zresztą jestem już spóźniony na spotkanie z monsieur Legrandem, a ten nie lubi czekać, o czym pewnie sami nie raz się przekonaliście. Hooroo! Gdy Cruz i Sailor mijali punkt kontroli bezpieczeństwa obok biura ochmistrza, wzrok chłopaka przyciągnął napakowany ochroniarz z gęstą ciemną brodą i pojedynczym złotym obrączkowatym kolczykiem. Na złotym identyfikatorze na torsie widniał napis „J. Wardicorn”. Mężczyzna spojrzał w ich stronę, ale ani się nie uśmiechnął, ani nie kiwnął głową. Gdy Cruz skręcił w korytarz prowadzący do mesy i sal lekcyjnych, poczuł na plecach jego świdrujące spojrzenie. Dodatkowy nadzór. Sailor przyjrzała się pocztówce. – Kto jest prawą ręką Peary’ego? – To akurat łatwe. – Cruz dopiero co skończył książkę o podróżnikach, którą pożyczyła mu ciocia Marisol. Przypadek? Skąd. – To Matthew Henson. Był pierwszym czarnym Amerykaninem, który odwiedził Arktykę. Pełnił funkcję nawigatora w trakcie licznych ekspedycji Roberta Peary’ego, czym zaskarbił sobie miano jego „prawej ręki”. – Spojrzał na koleżankę. – Przeczytasz wskazówkę? – Zacznij od roku narodzin prawej ręki Peary’ego. – Okej, więc najpierw należy się upewnić, w którym roku urodził się Henson, a następnie sięgnąć po tekst „Dwudziestu tysięcy mil podmorskiej żeglugi” i odnaleźć pierwsze zdanie, które wspomina o tej dacie. A gdy już je znajdziesz, zacznij odliczać litery zgodnie z liczbami na pocztówce. Pierwszą jest jeden, więc interesuje nas pierwsza litera po „1866”. – Łapię – odparła Sailor. – Kolejna liczba w sekwencji to dwanaście, więc szukam dwunastej litery po „1866” i tak dalej, aż rozszyfruję pełne słowo. – Zgadza się. Dziewczyna aż się rozpromieniła. – Mogę się tym zająć? Ponieważ wiadomość była krótka, a ciocia Marisol na pocztówkach nigdy nie umieszczała poufnych informacji, nie miał nic przeciwko. – Jasne. Baw się dobrze. Przystanęli przy wejściu do mesy. Cruz uniósł złotą opaskę SOS do kamery systemu bezpieczeństwa, by otworzyć drzwi. Wewnątrz, na niewielkim stoliku, rozstawione były kosze z owocami, batonami energetycznymi i innymi przekąskami. Sailor poczęstowała się jabłkiem, a Cruz chwycił niewielką saszetkę z mieszanką studencką. Zabrali ze sobą przekąski i skierowali się korytarzem do sali konferencyjnej. Na miejscu zastali Emmetta, który trzymał trzy krzesła dla Cruza, Sailor i Bryndis. Cruz przepuścił Sailor, po czym zajął miejsce. Traf chciał, że akurat obok siedział Dugan Marsh. Chociaż wspólnie odbywali ćwiczenia na kampusie Akademii i obaj byli członkami Ekipy Cousteau, Cruz trzymał Dugana na dystans. Chłopak z Santa Fe, współlokator Alego Solimana, od początku dawał mu do zrozumienia, że jego zdaniem Cruz nie powinien dostać się do szkoły. Dugan często sugerował, że Cruz ma specjalne przywileje z racji tego, że jego ciocia wykłada w Akademii antropologię. Ale tak nie było. Jeśli już, to ciocia Marisol wymagała od bratanka jeszcze więcej, by dowiódł swojej wartości. Dugan jednak nie przepuścił żadnej okazji, by wbić Cruzowi szpilę. Sytuacja zaogniła się, gdy zebrał cięgi od Cruza na torze przeszkód monsieur Legranda podczas zajęć z wychowania fizycznego i survivalu, kiedy wziął udział w słynnym Wyścigu Rozszerzonej Rzeczywistości, czyli WRR! Z drugiej strony wspólny rejs to dobry moment, by zakopać topór wojenny, a Cruz nie lubił robić sobie wrogów. – Czołem, Dugan, jak leci? – zagaił. – Wspaniale – odburknął Dugan z entuzjazmem chorego ślimaka. Cruz otworzył torebkę mieszanki studenckiej, by poczęstować kolegę. – Jesteś pewien, że można tu jeść? – warknął Dugan. – Czy poprosiłeś ciotkę o dyspensę? Kolejny cios. Cruz momentalnie spisał Dugana na straty – widać nie zależało mu, by zacząć od nowa. Przesunął krzesło w stronę przyjaźniejszego terytorium, czyli Emmetta. Rozejrzał się po sali, ale nigdzie nie znalazł tabliczki z napisem „JEDZENIE WZBRONIONE”. Mimo wszystko ukrył torebkę między nogami i zaczął szamać nieco szybciej, na wypadek gdyby Dugan jednak miał rację. Spróbował zapytać Emmetta o postępy w warsztacie, ale że miał pełną buzię, „Jak ci poszło w pracowni?” zabrzmiało jak: „Wrak ci pełzło w gazowni?”. Zdumiony Emmett wpatrywał się w niego przez kilka sekund, a oprawki jego emocjokularów z typowych limonkowozielonych owali zmieniły się w faliste rozbryzgi koloru morskiej piany i szafiru. – A, już łapię. Nanoprocesory synchronizują się podczas komputerowych symulacji, ale w trakcie badań z udziałem człowieka materiał coś nie chce reagować na funkcjonalne komendy rekonstrukcyjne kory mózgowej, a nawet najbardziej podstawowe zmiany pigmentacji. – Więc nic się nie dzieje? – No przecież mówię. Cruz już miał pocieszyć kolegę, że w końcu mu się uda, gdy nagle za plecami Emmetta wyrosła Sailor. – Mam! – Trzymała w dłoniach tablet i pocztówkę. – Henson urodził się w 1866 roku. Całe szczęście nie musiałam daleko szukać, bo „1866” to trzecie słowo w książce. Trzymaj. – Dała pocztówkę Cruzowi. Zgodnie z instrukcjami Sailor nad każdą liczbą zapisała odpowiadającą jej literę. Wiadomość od cioci Marisol brzmiała: „Welcome aboard”, czyli „Witajcie na pokładzie”. – Dzięki, że mogłam zostać twoim kryptografem – powiedziała Sailor. – Świetnie się bawiłam. – Nie ma za co. – Witajcie, odkrywcy! – Do sali wparowała Taryn Secliff. Taryn była opiekunką roku, czyli taką jakby „mamą” ich rocznika. Udzielała rad, pomagała rozwiązywać problemy i pilnowała, by wszyscy zajmowali się tym, czym powinni, tam, gdzie powinni. Gdy mijała Cruza, przy jej nodze chłopak zauważył Hubbarda, pieska rasy westie. Malutki pieszczoch miał na sobie jaskrawożółtą kamizelkę ratunkową. Taryn usadowiła się u szczytu stołu i wodziła wzrokiem po twarzach uczniów. – Jak się macie, wilki morskie? Udało wam się już zaaklimatyzować? Cieszycie się, że zwiedzicie taki kawał świata? Cruz szturchnął Emmetta łokciem, wskazując na puste krzesło naprzeciwko. – A gdzie Bryndis? – szepnął. Bryndis Jónsdóttir, piąta członkini Ekipy Cousteau, pomogła Cruzowi, gdy został niesłusznie oskarżony o oszustwo i wydalony z Akademii. Dzięki detektywistycznemu śledztwu udowodniła, że to nie Cruz, a inny członek ich zespołu, Renshaw McKittrick, zhakował programy szkoleniowe GROTT-y, by zmienić ich wytyczne. Cruz wiele jej zawdzięczał, a poza tym bardzo ją lubił. Zaczynał myśleć, że może ona też go trochę lubi. Emmett i Cruz spojrzeli po sobie. Czy powinni zgłosić nieobecność koleżanki? Taryn odkaszlnęła na znak, by sala przycichła. – W imieniu kadry pedagogicznej, pracowników Akademii Odkrywców i załogi Oriona jest mi niezmiernie miło powitać was na pokładzie flagowej jednostki floty Akademii. Przez resztę czasu, jaki z nami spędzicie, to będzie wasz dom. Z tego względu oczekujemy, że będziecie traktować to miejsce z należytym szacunkiem. Utrzymujcie czystość w kajutach i w sali wypoczynkowej. Panują tu te same zasady, które obowiązywały na kampusie. Nie wolno wam opuszczać pokładu statku, chyba że za wyraźną zgodą osoby dorosłej lub w jej obecności, ani przyjmować gości bez uprzedniego pozwolenia. Wszystkie problemy ze współlokatorami, członkami ekipy, kadrą, pracą domową, zdrowiem i każde pozostałe należy zgłaszać do mnie. Większość pomieszczeń na statku jest do waszej dyspozycji, więc jeśli jeszcze nie mieliście okazji zwiedzić Oriona i poznać załogi, będziecie mogli to zrobić po zebraniu. Pytania? – Taryn rozejrzała się po sali. – Żadnych? To lecimy dalej. Kwestia druga: zajęcia zaczynają się jutro dwa pomieszczenia dalej, w Sali Manatów, o ósmej rano. Dało się słyszeć kilka jęków – najgłośniejszy był Dugan. Taryn złożyła usta w dzióbek. – Nie jesteście na wakacyjnym rejsie. Na pełnym morzu będziecie uczęszczać na zajęcia w takim samym zakresie jak w Akademii. Jutrzejszy dzień rozpocznie się lekcją z ochrony przyrody, a po niej macie kolejno wychowanie fizyczne i survival, biologię, geografię świata i dziennikarstwo. Zajęcia zostaną zawieszone, ilekroć dobijemy do portu. – Słysząc dźwięk zadowolenia, Taryn uniosła dłoń. – Nim zaczniecie świętować, wiedzcie, że wasi nauczyciele i lokalni instruktorzy przygotowali dla was specjalne misje, które będziecie musieli wykonać na lądzie. Będziecie dowiadywać się o nich na bieżąco, ale nie myślcie, że będziecie mieć czas na zbijanie bąków. Pytania? Żadnych? To lecimy dalej. Kwestia trzecia… Cruz nie mógł dłużej wytrzymać. Uniósł dłoń. – Taryn, na spotkaniu brakuje Bryndis. – Fakt – skwitowała. – Jak mówiłam, kwestia trzecia… Cruz opuścił dłoń. Czy Taryn nie powinien bardziej obejść fakt, że ktoś z odkrywców nie dotarł na zebranie? A co, jeśli Bryndis się zagubiła? Albo zachorowała? Albo wręcz wypadła za burtę? Taryn wstała z miejsca i podeszła do drzwi, które były za jej plecami. Chwyciła klamkę i otworzyła je na oścież. – …oto oficjalne kombinezony Akademii Odkrywców! Cruza aż zatkało. Bryndis! Wysoka jasnowłosa Islandka ukazała się w drzwiach w całej okazałości. Ugięła jedno kolano, przyjmując pozę rasowej modelki. Miała na sobie jasnoszarą zasuwaną kurtkę z wysokim kołnierzem. Szpiczaste ramiona i mankiety zwieńczone były ciemnoszarym materiałem. Z przodu kurtki były cztery ułożone po przekątnych kieszenie – dwie na klatce piersiowej i dwie na biodrach. Nad prawą górną kieszonką widniał czarny prostokąt ze złotymi literami „EA”, a na kołnierzu po lewej stronie znajdowała się przypinka w kształcie Ziemi. Drugą część stroju stanowiły dopasowane do kurtki spodnie z prostymi nogawkami w różnoszare paski. Spod kurtki wystawała koszulka z golfem koloru mchu. Na palcu dziewczyny majtały się okrągłe brązowe okulary przeciwsłoneczne, których oprawki przypominały zbitkę zębatek. Uśmiechnięta Bryndis wkroczyła do sali, a w ślad za nią podążyły dwie kobiety. Pierwsza wyglądała na o parę lat starszą od cioci Marisol. Miała na sobie biały kitel laboratoryjny, jasnobłękitną koszulę zapinaną na guziki, czarną spódnicę do kolan i pielęgniarskie chodaki. W dłoniach trzymała tablet, dwukrotnie większy od szkolnych tabletów należących do odkrywców. Druga kobieta była mniej więcej w wieku Taryn. Miała na sobie postrzępione dżinsy, wyblakłą różową koszulkę i czerwone japonki. Szyję owinęła szalem w tygrysie paski, a w dłoni trzymała torebeczkę różowych żelków w kształcie fasolek. – Odkrywcy, mam zaszczyt przedstawić wam dyrektorkę pracowni technologicznej, doktor Fanchon Quills, oraz jej asystentkę, doktor Sidril Vanderwick – powiedziała Taryn. – To one odpowiadają za większość technologii wykorzystanych w waszych kombinezonach. Dziś opowiedzą wam o ich głównych funkcjach. Fanchon? Cruz zwrócił wzrok ku pracownicy w laboratoryjnym kitlu. Jej ciemne blond włosy spięte były w kitę tak mocno, że aż nienaturalnie napinały jej policzki. – Dziękuję, Taryn – odezwała się kobieta w tygrysim szalu. Cruza aż zatkało. To była doktor Quills? Kobieta, która wcinała żelki i wyglądała jak studentka w drodze na plażę? – Mówcie mi po imieniu: Fanchon. – Doktor Quills położyła żelki na stoliku, by wskazać Bryndis. – Oficjalny kombinezon Akademii wyposażony jest w zdobycze najnowszej technologii. Materiał został opracowany przez naszych naukowców ze Stowarzyszenia. Pozwoli wam utrzymać niską temperaturę w ciepłym klimacie, a także zablokuje 99,9% szkodliwego promieniowania słonecznego. Pokryty jest powłoką hydrofobową, powłoką antybakteryjną oraz repelentami przeciwko owadom i gadom. W lewej dolnej kieszeni znajdziecie nieduży port ładowania. – Bryndis rozsunęła kieszeń i wyjęła niewielki kabelek. – Przekształca ciepło waszego ciała w elektryczność, która może zasilić tablet, smartfon i dowolne inne urządzenie elektroniczne. – Widziałeś? – Cruz pacnął Emmetta w ramię. – Widziałem, widziałem. – Oprawki okularów Emmetta zmieniały barwy jak w kalejdoskopie. – Zwróćcie uwagę na plakietkę z literami „EA” u góry po prawej – ciągnęła dyrektorka pracowni technologicznej. – Oto wasz komunikator. Wystarczy go raz a porządnie przycisnąć, po czym wypowiedzieć na głos imię i nazwisko osoby, z którą chcecie porozmawiać. Możecie w ten sposób połączyć się z członkami załogi, innymi odkrywcami, nauczycielami lub dowolną inną osobą mającą komunikator w promieniu dwudziestu pięciu mil od waszego miejsca położenia. W wyjątkowych sytuacjach sygnał można, rzecz jasna, wzmocnić. Gdy przyciśniecie komunikator dwukrotnie, zamieni się w globalny system translatorski umożliwiający komunikację w ponad sześciu tysiącach języków świata. Z kolei przypinka w kształcie Ziemi aktywuje wasz osobisty system GPS. – Bryndis przycisnęła dłonią okrągłą zielono-błękitną przypinkę umieszczoną na lewym kołnierzu, a oczom odkrywców momentalnie ukazała się holograficzna mapa trzeciego pokładu statku. Torebka z mieszanką studencką Cruza znalazła się na podłodze. – Dzięki temu odnajdziecie się w niemal dowolnym miejscu na świecie – wytłumaczyła Fanchon. – Wasza holomapa zawiera również elementy rozszerzonej rzeczywistości; oznacza symbolami muzea, obiekty historyczne, restauracje i właściwie wszystko, czego sobie zażyczycie. A gdy będziecie w ruchu, obraz zacznie się zmieniać zgodnie z waszą pozycją. Ten widok jest ogólnodostępny, ale wystarczy założyć te okulary, by przełączyć mapę na widok prywatny, tylko dla waszych oczu. Bryndis założyła okulary przypominające kółka zębatki i zawieszony w powietrzu obraz momentalnie zniknął. – Widok jest idealny – potwierdziła. Oprawki wyglądały fajnie, chociaż Cruz zachodził w głowę, czy Bryndis widzi realny świat równie wyraźnie jak ten wirtualny. – Chętnie odpowiem na wasze pytania. – Fanchon Quills rozejrzała się po sali. Zaniemówili nawet ci odkrywcy, którzy zazwyczaj nie potrafili siedzieć cicho, w tym Cruz. – Naprawdę nie macie żadnych pytań? – Taryn uniosła brew. – Zastanówcie się. Właśnie teraz jest na to czas, a nie podczas misji, gdy nagle obudzicie się z ręką w nocniku. Śmiało! – Hau! – szczeknął Hubbard. W sali rozległ się śmiech. – Na waszych tabletach znajdziecie pełną instrukcję obsługi kombinezonu oraz jego technologii – wyjaśniła Taryn. – Przestudiujcie to uważnie. – Wzrok opiekunki spoczął na Cruzie. – Możliwe bowiem, że pewnego dnia kombinezon uratuje wam życie. Chłopak zrozumiał aluzję. Zaledwie kilka dni wcześniej znalazł się o krok od śmierci. Okazało się, że Malcolm Rook, bibliotekarz Akademii Odkrywców, potajemnie pracował dla Mgławicy. Dopadł Cruza i jego tatę w zbiorach specjalnych biblioteki i groził im laserem. Zamierzał ukraść holodziennik i zabić obu świadków. Niemal mu się udało, ale w ostatniej chwili Cruz przywołał swoją wierną pszczołę, Mell, której nieustępliwe ataki żądłem sprawiły, że Rook spudłował i jedynie drasnął chłopaka w rękę. Cruz miał szczęście. Lekko podwinął prawy rękaw koszulki. Niewielkie oparzenie w kształcie piłki do futbolu amerykańskiego było już niemal niewidoczne. Uczniowie zaczęli ustawiać się w kolejce po kombinezony. Cruz wstał i zajął miejsce za Emmettem. O ile jednak pozostałych dwadzieścioro dwoje uczniów oczekiwało na kombinezony z wyraźnym podekscytowaniem, Cruz milczał. Martwiło go to, co powiedziała Fanchon. Wprawdzie kombinezony były nieprzemakalne i odporne na promieniowanie słoneczne, kontakt z owadami, gadami, a nawet bakteriami, ale brakowało im jednego. Nie były kuloodporne. Treść dostępna w pełnej wersji eBooka. 1 Utwór Beatlesów z albumu „Abbey Road” (przyp. tłum.). 2 Oczywiście bohaterowie posiłkują się wydaniem w języku angielskim – spróbujcie jednak znaleźć polskie tłumaczenie książki Verne’a i zapisać to zdanie za pomocą kodu cioci Marisol (przyp. red.).\nCO JEST PRAWDĄ, A CO FIKCJĄ? Wyobraź sobie, że nurkujesz wśród stada waleni w poszukiwaniu idealnej fotografii, pilotujesz łódź podwodną w głębiny oceanu, by poznać nowe, bioluminescencyjne gatunki ryb, czy udajesz się na pieszą wyprawę po Islandii, by poznać wymiary lodowca. Poniżej prezentujemy sylwetki odkrywców pracujących dla National Geographic, których działania na rzecz ochrony naszej planety stały się inspiracją dla wydarzeń opisanych w powieści. Erika Bergman Przygody Cruza na pokładzie Ridley nie skończyły się najlepiej, ale Erika Bergman, pilotka głębinowej łodzi podwodnej, zna dreszcz emocji, jaki towarzyszył bohaterowi, gdy po raz pierwszy znalazł się wewnątrz niewielkiej kapsuły. „Każda misja – a odbyłam ich już setki – jest zupełnie inna. Ocean nadal skrywa przed nami niezliczone tajemnice. Za każdy razem, gdy schodzisz w głębiny, trafiasz na coś nowego i niespodziewanego”. Brian Skerry Brian Skerry jest podwodnym fotografem i odkrywcą. Wie co nieco o bliskich spotkaniach trzeciego stopnia z waleniami – zresztą na ilustracji ze stron 108–109 postać Cruza zastąpiła Skerry’ego na prawdziwej fotografii! I chociaż biolodzy morscy nie potrafią jeszcze rozmawiać „po waleńsku”, udało im się rozwikłać niektóre tajemnice tego fascynującego języka. Odkryli, że jęki, zawodzenia, chrząknięcia, piski oraz gwizdy waleni biskajskich i innych fiszbinowców niosą się pod wodą na odległość setek kilometrów. Zdaniem badaczy te społeczne istoty posługują się dźwiękiem, by się nawzajem rozpoznawać, odnajdywać pokarm i komunikować. Odkryto nawet, że poszczególne stada waleni mają unikatowe dialekty! Naukowcy również posługują się sygnałami dźwiękowymi, by chronić zagrożone gatunki. Na zatłoczonych szlakach żeglugowych zatoki Massachusetts sieć inteligentnych boi nasłuchuje odgłosów waleni przez dwadzieścia cztery godziny na dobę. Gdy sieć wykryje nawoływanie walenia, powiadamia Laboratorium Ornitologii na Uniwersytecie Cornella, które następnie przekazuje ostrzeżenie lokalnym statkom, by zwolniły prędkość w celu uniknięcia kolizji ze zwierzętami. Dino Martins Svalbardzki Globalny Bank Nasion, w którym w pozostawionej przez mamę saszetce Cruz odnajduje pióro, istnieje naprawdę. Wydrążony jest głęboko w górskim stoku w połowie odległości między Norwegią a biegunem północnym. Jego konstrukcja zapewnia ochronę przed katastrofami naturalnymi. Mieści się w nim największa kolekcja nasion zbóż i innych roślin – zabezpieczenie na wypadek zaniku globalnych źródeł pożywienia. Wprawdzie odkrywca Dino Martins nigdy osobiście nie postawił stopy w Globalnym Banku Nasion, ale zdaje sobie sprawę z delikatnej równowagi, jaka zachodzi między ekosystemem a bioróżnorodnością, a także ze skali starań, jakie należy włożyć w to, by wszystko w tej równowadze pozostało, a rośliny dawały obfite plony. Głównym zainteresowaniem badawczym Martinsa jest ochrona zwierząt zapylających – pszczół (rzeczywistych odpowiedników Mell!) oraz innych owadów, dzięki którym liczne gatunki roślin czeka długa, świetlana przyszłość. M Jackson W przypadku lodowców przyszłość nie jawi się już tak kolorowo. Lodowce nie są jedynie masywnymi bryłami lodu. Stanowią ważną część środowiska. Zaopatrują je w wodę, wpływają na lokalną pogodę, kształtują rzeźbę terenu i stanowią cenne źródło informacji na temat zmieniającego się klimatu. Współpracująca z National Geographic M Jackson poświęciła całe lata badaniom nad wpływem zmian klimatu na lodowce zarówno na Islandii, jak i na całym świecie. Wierzy, że lodowce mają znacznie większe znaczenie dla ludzkości niż ich bezpośredni wpływ na środowisko: „Są obecne w świadectwach, zapisach i odwzorowaniach niezliczonych osób na przestrzeni wieków. Z moich badań wynika, że lodowce inspirują, są nośnikiem pamięci, bezpośrednio osadzają różne kultury w krajobrazie, zapewniają duchowe spełnienie i łączą ludzi z siłami wyższymi, które działają na całym świecie”. Lodowiec Langjökull, jedno z miejsc odwiedzonych przez bohaterów powieści, jest drugim największym islandzkim lodowcem. Geologowie odkryli, że obecnie Langjökull się cofa, czyli zmniejsza, wskutek globalnego wzrostu temperatur. Jak wykazują dane statystyczne, jeśli obecna tendencja się utrzyma, Langjökull oraz większość z 250 pozostałych lodowców islandzkich całkowicie zniknie na przestrzeni niecałych dwóch wieków. David Gruber Walenie polegają głównie na zmyśle słuchu, a inne zwierzęta – na wzroku. Bioluminescencyjne kurtki uczniów Akademii Odkrywców są fikcyjne, ale liczne zwierzęta, takie jak świetliki, meduzy i rekiny, bazują na tej samej reakcji biochemicznej, by przetrwać. Dzięki temu odstraszają drapieżniki, wabią ofiary i znajdują partnerów. Naukowcy i odkrywcy tacy jak David Gruber badają również praktyczne zastosowania zjawiska bioluminescencji na potrzeby ludzi. Gruber odkrył, że niektóre białka obecne u bioluminescencyjnych zwierząt mogą zostać wykorzystane do monitorowania komórek rakowych i podświetlania fragmentów mózgu, co pozwoli lekarzom diagnozować choroby. Możliwe, że pewnego dnia bioluminescencyjne drzewa będą oświetlać nam drogi, ograniczając zużycie energii elektrycznej, a bioluminescencyjne rośliny będą się świecić, by powiadomić rolników, że wymagają podlania i składników odżywczych.\nPODZIĘKOWANIA Za moim sukcesem stoi najlepsza ekipa w segmencie książki dziecięcej. Becky Baines, Erica Green, Jennifer Rees, Jennifer Emmett, Eva Abscher-Schantz, Scott Plumbe, Ruth Camblee, Caitlin Holbrook, Holly Saunders i cały zespół National Geographic, którzy na kartach tej książki zostawili kawałek własnego serca – wszyscy pokazaliście klasę! Dziękuję mojej agentce, Rosemary Stimoli, która od początku z gracją i poczuciem humoru dbała o moją karierę. Dziękuję niesamowitym odkrywcom z National Geographic, którzy inspirują mnie każdego dnia. Gemina Garland-Lewis, Nizar Ibrahim i Zoltan Takacs – dziękuję wam za to, że wyjątkowo dużo z siebie daliście, by pomóc mi przy tym projekcie. Karen Wadsworth i Tracy Daniels – jestem wam wdzięczna za to, że z uśmiechem i dzięki swojemu doświadczeniu pomogłyście mi w podróżach i poradziłyście sobie z nieuchronnymi przeciwnościami losu (np. zepsutymi butami!). Bardzo doceniam pracę niezależnych księgarzy z okolic Seattle, którzy pozwalają zabłysnąć lokalnym pisarzom. Dziękuję Suzanne Perry z Secret Garden Books, René Kirkpatrick z University Books oraz Annie Carl z Neverending Bookshop. Dziękuję również Barbarze Stolzenburg i Valerie Stein, niesamowitym bibliotekarkom i serdecznym przyjaciółkom. Dziękuję wszystkim nauczycielom i nauczycielkom, którzy zaprosili mnie, abym podzieliła się miłością do książek z uczniami! Wreszcie na koniec dziękuję przyjaciołom i krewnym, mężowi Billowi, a w szczególności mojemu tacie, który wcześnie dostrzegł we mnie pisarkę i zachęcił mnie, bym podążyła za marzeniami. W końcu czymże byłoby życie bez pasji?\nIlustracja na okładce: Antonio Javier Caparo Ilustracje w środku: Scott Plumbe – oprócz wskazanych poniżej Mapy: NG Maps 11 (pocztówka), paladin13/iStockphoto/Getty Images; 11 (znaczek), Susana Guzm/iStockphoto/Getty Images; 61 (papier), Davor Ratkovic/Shutterstock; 62 (mop), anmbph/Shutterstock; 62 (steki), MaraZe/Shutterstock; 62 (natka), korsaralex/Shutterstock; 62 (strzałki), richardwibi/Shutterstock; 85, Brian J. Skerry/National Geographic Creative; 108-109 (fotografia), Brian J. Skerry/National Geographic Creative; 130-131 (fotografia), Jim Richardson/National Geographic Creative; 152, Kay Dulay/Moment RF/Getty Images; 172-173 (fotografia), Caios Campos/iStockphoto/Getty Images; 181 (fotografia), Caios Campos/iStockphoto/Getty Images; 196 (fotografia), Chris Burkard/Massif; 202 (na górze), Barry B. Brown/National Geographic Creative; 202 (na dole), Mike Parmalee/National Geographic Creative; 203 (na górze), Brian J. Skerry/National Geographic Creative; 203 (na dole), Brian J. Skerry/National Geographic Creative; 204 (na górze), Cecilia Lewis/National Geographic Creative; 204 (pośrodku po lewej), Eric Kruszewski/National Geographic Creative; 204 (pośrodku po prawej), Randall Scott/National Geographic Creative; 205 (na górze), Kat Keene Hogue/National Geographic Creative; 205 (na dole), Cengage/National Geographic Creative; powtarzający się motyw (ilustracja pióra), Oldesign/Shutterstock; powtarzający się motyw (abstrakcyjne tło technologiczne), Rabbit_Photo/Shutterstock; powtarzający się motyw (tło akwarelowe), happykanppy/Shutterstock; powtarzający się motyw (abstrakcyjne tło obwódki ramki), Digital_Art/Shutterstock\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Explorer_Academy__Akademia_Odkrywcow__Sokole_pioro__Tom_2-ebookRO/p1122999i1278029" target="_blank" title="Explorer Academy: Akademia Odkrywców. Sokole pióro. Tom 2 [Trudi Trueit] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Explorer Academy: Akademia Odkrywców. Sokole pióro. Tom 2 [Trudi Trueit] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


The Tallest Man On Earth we wrześniu w Warszawie\nAgencja P.W. Events zaprasza na wyjątkowy koncert szwedzkiego songwritera Kristiana Matssona, występującego pod pseudonimem The Tallest Man On Earth.\nMuzyk wystąpi już 10 września w warszawskim klubie Hybrydy i będzie to jego powrót do Polski po 6 latach, kiedy to zagrał na OFF Festivalu. Szwed będzie promował swój ostatni album "Dark Bird Is Home", który w jego ojczyźnie dotarł aż do 11 miejsca listy sprzedażowej, a w USA dobił do 67 pozycji prestiżowej listy Billboard 200.\nW roli supportu wystąpi The Tarantula Waltz.\n10 września 20016\nHybrydy / Warszawa (uwaga! zmiana miejsca koncertu)\n99 zł - TUTAJ\n109 zł - Ticketpro, Eventim, eBilet, Biletomat.pl\n119 zł - w dniu koncertu\nKristian Matsson to artysta nietuzinkowy. Swoją karierę solową rozpoczął w 2006 roku, co daje mu powód do świętowania w tym roku 10-lecia projektu The Tallest Man On Earth. Gdy zimą 2008 Szwed otwierał koncerty na trasie Bon Iver, dla wielu support w jego wykonaniu okazał się zaskakującym przeżyciem. W ciągu zaledwie dwuletniej obecności na scenie zaskarbił już sobie publiczność takich festiwali jak SXSW, Primavera Sound czy Roskilde. Jego debiutancka płyta "Shallow Grave" z 2008 roku to tylko wokal i akompaniament gitary akustycznej lub bandżo nagrane w domowych warunkach, w szwedzkim mieście Dalarna. Ta instrumentalna skromność i prostota wystarczyły, by mimo braku mocnego zaplecza promocyjnego, echo o wydanej w niewielkiej skandynawskiej wytwórni płycie błyskawicznie obiegło świat. Niezależne media, takie jak np. Pitchfork chwaliły perfekcyjne, mądre i kojące piosenki Kristiana, a jego samego uznały za stworzonego, by śpiewać folk.\nMówiąc o "Shallow Grave", nie sposób uciec od nawiązań do wielkich poprzedników Matssona, którzy przez lata stawali przed publicznością uzbrojeni jedynie w słowo, głos i gitarę. Jego wrażliwość, styl pisania i wokal porównuje się najczęściej do Boba Dylana z wczesnych lat twórczości, ale podczas występów na żywo liryzm ustępuje miejsca surowej energii. The Tallest Man On Earth sprawia wrażenie opętanego, dając upust emocjom i uwalniając energię z każdym wyśpiewanym dźwiękiem i słowem. Szwed do swojej dyskografii dopisał jeszcze kolejno wydane albumy "The Wild Hunt", "There’s No Leaving Now" i "Dark Birds Is Home". Każdy opowiada niesamowitą historię i każdy zabiera nas w niezwykłą podróż po folkowych, melodyjnych dźwiękach charakterystycznych dla twórczości Kristiana.


FC Chindia Targoviste - FCSB na żywo i online w internecie, mecz i meczyki za darmo\nFC Chindia Targoviste – FCSB transmisja na żywo i mecz online w internecie – live stream i meczyki za darmo\nFC Chindia Targoviste – FCSB\nLiga Rumuńska / 02 StyczeńStyczeń 2020, g. 19:00\nFC Chindia Targoviste – FCSB meczyki za darmo i mecz na żywo w Internecie. Transmisja live online i darmowy stream.\nSprawdź gdzie oglądać meczyki za darmo i mecz FC Chindia Targoviste – FCSB na żywo online w Internecie. Dostępna jest transmisja live i darmowy stream z wydarzenia w ramach rozgrywek Liga Rumuńska. Początek meczu o godzinie 19:00 w dniu 02 StyczniaStycznia 2020.\nPoprzedniIasi – Viitorul Constanta transmisja na żywo i mecz online w internecie – live stream i meczyki za darmo\nFenerbahce – Trabzonspor transmisja na żywo i mecz online w internecie – live stream i meczyki za darmo


Crossfit Kraków – opieka zawodowego trenera |Sebastian Stoch\nHome / trening-personalnys / Crossfit\nSzukasz lekarstwa na jesienną chandrę, kłótnię z przyjacielem albo ciężki dzień w pracy? Najlepszym rozwiązaniem jest crossfit. Kraków to miejsce, gdzie jako trener personalny prowadzę wymagające i profesjonalne trening zarówno dla kobiet, jak i dla mężczyzn .\nDla wielu crossfit kojarzy się jedynie z intensywnym wysiłkiem fizycznym. W rzeczywistości wspomniany program ćwiczeń przynosi korzyści zarówno dla ciała, jak i dla umysłu. Zastanawiacie się, jak ćwiczenia miałyby poprawiać nam nastrój? To samo pytanie postawili sobie naukowcy i udowodnili, że w trakcie treningu w naszym organizmie inicjowany jest proces produkcji endorfin – zwanych potocznie hormonami szczęścia. Endorfiny mają właściwości analgetyczne tj. zmniejszają odczuwanie bólu, a także pośredniczą w doświadczaniu przyjemności i stanów euforycznych.\nJako trener personalny prowadzę wymagające i profesjonalne treningi crossfit w Krakowie. Crossfit to trening ciała i charakteru. Trenując, ćwiczysz nie tylko wytrzymałość fizyczną, ale sprawdzasz też swoje granice. Z łatwością pozbędziesz się negatywnych emocji, poczujesz niesamowite zmęczenie, trudności w łapaniu oddechu, mieszankę potu, krwi i łez, ale tuż po treningu poczujesz coś jeszcze: niesamowitą satysfakcję.\nCrossfit, czyli trening dla lubiących różnorodność\nPierwsze zajęcia crossfit odbyły się w 2001 roku i była to forma treningu dla policji w Kalifornii. Osobą, która wymyśliła ten rodzaj wysiłku, był Greg Glassman, pierwszy trener crossfit w Ameryce. Okazało się, że jego pomysł się sprawdził, a dyscyplina ta rozpowszechniła się na świecie. Jeśli jeszcze nie jesteś przekonany – zapraszam Cię na próbny trening crossfit w Krakowie.\nWiele osób mówi, że jazda na rowerze lub bieganie po bieżni są dla nich nudne i monotonne. Pora na spróbowanie czegoś nowego: ten sport podbił świat, a teraz podbija Kraków. Crossfit stanowi świetną alternatywę dla osób, które szukają różnorodności i lubią wyzwania. Jakich efektów możesz się spodziewać? Do najważniejszych należą: utrata nadwagi, wysportowane, gibkie i silne ciało oraz wytrzymałość i odporność psychiczna.\nCrossfit w Krakowie – nowe spojrzenie na trening\nCrossfit to mieszanka wielu ćwiczeń i dyscyplin . Jest połączeniem treningu siłowego, biegowego, jazdy na rowerze i wiosłowania. Dlatego, trenując przygotuj się na brzuszki, martwy ciąg, przysiady, podciąganie na drążku, skoki, rytmy, interwały oraz podbiegi. Treningi mogą być tak urozmaicone i ciekawe, że każdego dnia miesiąca możesz trenować inne partie mięśni i ćwiczyć żelazną wytrzymałość różnych partii ciała. Katorżniczy trening crossfit pozwala wyzwolić złe emocje i sprawić, że granica wytrzymałości będzie się przesuwać coraz dalej. Ci, którzy regularnie trenują, mówią, że wyzwalają moc. Jedno jest pewne – budują siłę, szybkość, sprawność i koordynację ruchową. Pełny trening można wykonać w zaledwie 20 minut i jest to wystarczający czas, aby porządnie się zmęczyć. Krótki i intensywny plan treningowy realizuje się zazwyczaj w grupach, wyzwalając pierwiastek rywalizacji.\nJako trener crossfit staram się, aby rodzaj wysiłku był dobrany indywidualnie do klienta. Liczy się chęć do podjęcia walki ze słabościami ciała oraz zaangażowanie w ćwiczenia.\nKażda zdrowa osoba może podejść do treningu crossfit. Kraków potrzebuje kolejnych adeptów tej dyscypliny. Intensywność i obciążenie są dopasowywane przez trenera do sprawności fizycznej każdego Klienta . Nie ważne, czy ma 20 lat czy 50, liczą się chęci i determinacja. Cel jest prosty: osiągnięcie możliwie najlepszych efektów w dziesięciu różnych obszarach: wytrzymałość, siła, gibkość, szybkość, moc, równowaga, zwinność, wydolność krążeniowo-oddechowa, dokładność i koordynacja.\nPodczas intensywnych i krótkich ćwiczeń ryzyko wystąpienia kontuzji jest duże, dlatego trzeba dbać o poprawność wykonywanych prób. Trudność sprawia też odpowiednie dobranie intensywności ćwiczeń. W tej kwestii najlepiej zasięgnąć rady trenera personalnego.\nWarto trenować crossfit. Oprócz fizycznego rozładowania – to psychoterapia. Jeśli jesteś z Krakowa i okolic, zapraszam Cię na osobisty trening crossfit!


Co zrobić z takim zadłużeniem? - Forum na temat prawa\nCo zrobić z takim zadłużeniem?\nRejestracja: 20 mar 2014, o 20:10\nPostautor: Michalzaq1 » 20 mar 2014, o 20:47\nMam pewien problem .Postaram się jak mogę opisać całą sytuację u mnie w domu.\nA więc mój Tata narobił przez kilka lat ogromnych długów, gdzieś na 300 tysięcy, gdzieś piec lat temu wizą kredyt hipoteczny, na całe gospodarstwo warte gdzieś 250 tysięcy.\nW tedy wizą 200 tysięcy hipoteki i teraz zostało 140 tysięcy samej hipoteki .\nOprócz hipoteki ma jeszcze 100 tysięcy długów w innych bankach, na przykład takich jak ,cerdit agricole milenium bank, euro bank i tego już nie płaci ,od kilku lat, a teraz przychodzą tylko pisma ,od komorników, bo umowy zostały rozwiązane i jeszcze dodam, ze już dwóch komorników płaci .\nTeraz mam kilka pytań co, do tego problemu i bardzo, bym prosił o odpowiedz\nCzy jak w tej sytuacji całe gospodarstwo ojciec przepisze, na syna to to będzie przestępstwo, czy jakiś przekręt?i może ojciec iść ,za to do więzienia ?\nCzy długi mojego Taty z tych banków poza hipoteką, będą się czepiać rodziny ?\nCzy długi poza hipoteką mogą wejść na hipotekę ?\nPowiem jeszcze, ze dzisiaj byli, już u notariusza i mieliśmy przepisywać cale gospodarstwo, ale notariusz od radził i kazał się nad tym zastanowić .\nOpisałem całą sytuację jak umiałem.\nPostautor: MartaS » 12 lip 2014, o 21:27\nNie sądzę, żeby przepisanie gospodarstwa na syna miało magicznym sposobem zredukować długi. Te na pewno zostaną, lepiej iść z tym do jakiejś kancelarii.\nPostautor: bartlomiejb » 16 lip 2014, o 12:55\nMartaS pisze: Nie sądzę, żeby przepisanie gospodarstwa na syna miało magicznym sposobem zredukować długi. Te na pewno zostaną, lepiej iść z tym do jakiejś kancelarii.\nA czy te długi brane były pod hipotekę tych nieruchomości? Bo jeżeli tak, to nie ma opcji aby przepisać na Ciebie. Przy takich kwotach o jakich piszesz jest to racze pewnie. Żaden bank nie pożycza takich pieniędzy na przysłowiową gębę. Trzeba udokumentować, że będziemy mieli za co to spłacić. Tutaj jest typowa pętla zadłużeniowa, nawet nie wiem czy będzie możliwość ogłoszenia upadłości konsumenckiej bo nie zachodzą tutaj okoliczności wyjątkowe.\nPostautor: Lexy » 17 lip 2014, o 17:25\nPozostaje jedynie konsolidacja zadłużenia i nic więcej. Przepisywanie umów i spadków nie za bardzo ma tu rację bytu.\nPostautor: Pan_Jan » 24 lip 2014, o 11:04\nNajlepszym rozwiązaniem będzie kontakt z jakaś kancelarią prawną która doradzi co można zrobić w takiej sytuacji gdyż nie mam zielonego pojęcia jak można poradzić w tej sytuacji.\nPostautor: Kred.pl » 5 sie 2014, o 08:14\nSprawa jest w tym przypadku dosyć skomplikowana i składa się z kilku nakładających się na siebie problemów. Najlepszy byłby kontakt z wyspecjalizowaną kancelarią prawną.\nPostautor: byanna » 15 mar 2019, o 13:02\nPomocne w wyjściu z zadłużenia są kredyty konsolidacyjne, pożyczki konsolidacyjne, a nawet konsolidacje chwilówek.\nRejestracja: 15 mar 2019, o 19:24\nPostautor: elinka » 15 mar 2019, o 23:14\nMyślę, że najlepiej nie za dużo kombinować, tylko starać się spłacić zobowiązanie (oczywiście na ile to możliwe). Warto poradzić się wykwalifikowanego w tych sprawach prawnika, bo to akurat poważna sprawa. Nie ma co ryzykować.\nPostautor: byanna » 5 kwie 2019, o 10:45\nhttp://pewnepozyczkibezbik.pl/ tutaj można znaleźć pomocne informacje\nPostautor: Patin23 » 6 kwie 2019, o 12:45\nNiestety jest to dosyć ciężka sytuacja. Dobrze, że staracie się coś doradzić.


Kominy ceramiczne z prefabrykatów - E-instalacje - strona 2\nPierwsze próby budowania kominów z elementów prefabrykowanych robiono w latach 70. ubiegłego wieku. Były to pustaki o okrągłym kształcie wewnątrz. Z ustawionych, jeden na drugim, pustaków wychodził komin.\nPomysł zastosowania ceramiki szamotowej powstał wraz z upowszechnianiem się kotłów na olej i gaz, w latach 80. minionego stulecia. Na początku stosowano rury ceramiczne włożone w prefabrykowane pustaki. Dopiero po kilku latach od tej innowacji, systemy zaczęły przypominać te dzisiejsze. Konstrukcję komina wzbogacono bowiem o izolację z wełny mineralnej. Taki system z rurą ceramiczną, izolacją i okrągłym w środku pustakiem dotrwał aż do lat 90-tych. Ostatnią innowacją w tym systemie było dopracowanie kształtu pustaka. Jego okrągłe wnętrze zastąpiono okręgiem z „wypustkami” na powietrze (patrz rysunek). Dzięki nim izolacja jest odpowiednio wentylowana i nie nasiąka wilgocią.\nRenowacja komina za pomocą wkładów ceramicznych\nCzy trzeba rozkuwać komin?\nKilkanaście lat eksploatacji wkładów stalowych w Polsce pokazuje, że są one świetnym rozwiązaniem, ale nie w każdym przypadku można je zastosować. Opalanie kotłów ekogroszkiem, owsem lub mocno zasiarczonym węglem powoduje bardzo szybkie powstawanie korozji wżerowej nawet w wykonanym z najlepszej stali kominie. Już teraz żaden producent kominów stalowych nie da gwarancji na działanie wkładu z popularnej „kwasówki” z wyżej wymienionymi paliwami. Co więc robić, jeśli chcemy zastosować te paliwa?\nNajlepszym rozwiązaniem tego problemu jest budowa komina z rurą ze specjalnej ceramiki szamotowej, która wytrzymuje temperaturę do 600°C, a także jest bardzo odporna na korozję wżerową. Taki komin może pracować właściwie z każdym rodzajem paliwa, a niektórzy producenci dają nawet 30 lat gwarancji na jego działanie.\nCo je dnak w przypadku, gdy mamy już stary komin murowany i chcemy go zmodernizować?\nO ile renowacja komina za pomocą elementów stalowych jest dość prosta, o tyle zastosowanie wkładów ceramicznych może się okazać bardzo trudne. Techniką nieznaną jeszcze w Polsce jest wkładanie ceramicznych elementów kominowych przez wylot komina. Zdarza się też instalowanie wkładów przez rozkuwanie szachtu. Jest to jednak zabieg, który może oznaczać konieczność „zdemolowania” niemal połowy domu, przez co jest raczej mało popularny.\nW krajach Europy Zachodniej opracowana jest metoda opuszczania elementów ceramicznych przez wylot komina, bez konieczności rozkuwania szachtu. Na szczycie komina montuje się w tym celu specjalną windę, na której kolejne elementy są ustawiane, opuszczane i klejone. Z powodzeniem stosuje się tą technikę również w krajach skandynawskich. W Polsce nie spotkaliśmy się jeszcze z firmą remontową, która potrafiłaby w ten sposób przeprowadzić renowację komina. Być może problemem jest fatalny stan wielu starych kominów w naszym kraju. Niejednokrotnie kominy są po prostu krzywe, co uniemożliwia zastosowanie tej metody. Często też stary komin jest już na tyle zlasowany, że instalacja windy i elementów kominowych na jego szczycie mogłaby spowodować zawalenie.\nCzy technika renowacji kominów za pomocą wkładów ceramicznych „od góry” znajdzie kiedyś w Polsce zastosowanie? Pokażą to najbliższe lata…\nAutor: Paweł Jarzyński


Strach przed wąglikiem powoduje spadki na Wall St. - Puls Biznesu - pb.pl\nStrach przed wąglikiem powoduje spadki na Wall St.\nNOWY JORK (Reuters) - W połowie środowych sesji na giełdach w USA przeważały zniżki. Wprawdzie dwa technologiczne giganty - IBM i Intel opublikowały dzień wcześniej wyniki, które zadowoliły inwestorów, ale silniejszy okazał się strach spowodawny kolejnymi przypadkami wąglika. "Zagrożenie atakiem biologicznym jest teraz najważniejsze" - powiedział Graham Tanaka, dyrektor Tanaka Capital Investments. "W takich okolicznościach trudno mówić o jakiejkolwiek stabilizacji" - dodał. Wynik pozytywny na obecność wąglika dały testy 31 pracowników senatu, w większości z biur przywódcy Demokratów -...\nDM PBK: rynkiem futures znowu targały emocje\nGłówne indeksy w USA coraz mocniej spadają\nWSJ: Merrill Lynch zwolni 10 tys. pracowników\nTelekomy i producenci chipów przewodzili wzrostom w Europie\nAtak , Alan Greenspan , Ibm , Biura , Wiadomości\nInne / Strach przed wąglikiem powoduje spadki na Wall St.


Spokojnie, to tylko Oscary! | Off the Record\nKoniec ceremonii oscarowej to na ogół początek narzekań. Emocje związane z typowaniem nagród zastępują utyskiwania na ich wyniki, a pośród opinii o gali trudno znaleźć taką, która składałaby się z samych tylko zachwytów. To normalne – przy tak wielu kategoriach, końcowe wyniki muszą, w mniejszym lub większym stopniu, rozminąć się z naszymi gustami. Za co Oscar dla X? Dlaczego Y, a nie Z? Dawniej łatwo było tendencję przeoczyć. Dziś, gdy z każdej strony oplata nas sieć, a opinię na dany temat wydać może dosłownie każdy, trudno tego uniknąć.\nOd rana zaroiło się w polskich mediach od mniej i bardziej zaangażowanych opinii na temat tegorocznej imprezy. Ciekawostką jest, że niemal żadne z tych wypowiedzi się nie pokrywają. Jedni piszą, że oto Akademia idzie w politykę, chwaląc jej odwagę, inni widzą w jej decyzjach konserwatywne pobudki i brak głębszej refleksji. Przeczytać można zarówno, że tegoroczna gala stanowi triumf przyziemnego patriotyzmu, jak i to, że stała się odskocznią od rzeczywistości. Że Jennifer Lawrence była czarująca. Lub trywialna. Że Affleck nie zasłużył na Oscara za najlepszy film, lub że nie zasłużyli wszyscy pozostali. Ilu ludzi, tyle opinii.\nCo jednak najbardziej uderzające, wszystkie te komentarze utrzymane są w poważnym tonie. To bardziej informacyjny donos i reporterska relacja, niż swobodna wizyta w hollywoodzkim lunaparku. Zupełnie, jakby wszyscy zapomnieli, że prowadzenie tej wielkiej i doniosłej imprezy przypadło facetowi, którego najnowszym hitem jest komedia o wiecznie klnącym, palącym jointa za jointem pluszowym misiu.\nWystarczy jednak szybka wizyta w którymś z zachodnich portali poświęconych kinu, by zrozumieć, że tam Oscary to przede wszystkim niezobowiązująca zabawa. Owszem, wpisane są weń pewne oczekiwania i zasady, a otrzymanie samej statuetki to wciąż kwestia prestiżu, ale w mediach rzadko podejmuje się poważne debaty na temat samych wyników. W podsumowaniach królują zdjęcia zza kulis, opinie dotyczące sukni, cytaty z prowadzącego galę Setha MacFarlane’a. Zaproszeni do studia eksperci nie prawią – jak to jest u nas – czy Oscar dla „Operacji Argo” to zwiastun regresu, objaw patriotyzmu, czy może nowy rozdział w najnowszej historii Hollywood.\nSam często wmawiam sobie, że Oscary mają jakieś większe znaczenie i do wyborów Akademii dorabiam ideologię – jeśli nagrodzono „Meridę Waleczną”, to pewnie po to, by utrzeć nosa twórcom animacji poklatkowej; jeśli nagrodę za reżyserię dostał Ang Lee, to dlatego, że w Hollywood ceni się masywne ornamenty. Oscary to tymczasem zachodnia wersja Eurowizji – konkursu, w którym nagradza się tych najbardziej lubianych, którzy tylko od czasu do czasu są jednocześnie tymi, którzy najbardziej na nagrodę zasłużyli.\nWiększe znaczenie ma tam rewia oscarowych strojów, emocje towarzyszące przemówieniom i – po prostu – radość towarzysząca wynikom. Nikt tam nie zgrywa mądrali, bo świadomość lokalnego targowiska próżności jest tak silna, że dawno wzięto je już w stosowny nawias. Nadęte gadki zarezerwowano na Cannes.


konik polski: To już chyba lato.\nAutor: Agniecha o 08:08\nMaczek 12 czerwca 2016 08:49\nOwies wyrwać:) Śliczny bukiet, taki naturalny!\nAgniecha 12 czerwca 2016 09:34\nWyrrrrr -wać. K...rrrrrwa mać.\nKojarzy mi się dźwiękowo. Przez feldmarszałka Dudę.\nBez obrazy aktualnie urzędującego, feldmarszałek Duda to taka papuga z książki.\nSąsiad 13 czerwca 2016 02:25\nWsadzą Cię jak nic :))))))))))))))\nŁadna droga bardzo. Szkoda będzie bardzo. ;)\nNo i wogle bardzo elegancko. Trawisko piękne. Skąd Ty masz prognozę z deszczem jak ma być 2 tyg upałów. Ha?\nA mi w piątek kosa jedna umarła. A druga jeszcze nie naprawiona od tamatego roku... ech. Pozdrówki!\nAgniecha 13 czerwca 2016 08:17\nE tam. Najpierw Sapkowskiego, potem dopiero mnie.\n2 tyg. upałów? A co to ,do wuja pana, z nieba teraz leci? Manna? Chyba inne prognozy oglądamy. A pogoda, to w ogóle, prognozami się nie sugeruje. Zamknąć.\nNiech spoczywa w spokoju ( kosa ).\nSąsiad 14 czerwca 2016 15:38\nO kosa naprawiona :) jak tam Twoje prognozy? P.S. Wymazali Wałęskę, skasują i Sapkowskiego. Gombrowicz też do przeglądu :) Wczoraj byłem na stacji pkpu. Jeszcze jest pociąg Aurora !! Z Jelonki odchodzi hihihi SKanndal! :)\nAgniecha 14 czerwca 2016 19:50\nPociąg Aurora powinien kończyć bieg w Wałbrzychu?\nPrognozy niedobre dla siana ale wspaniałe dla roślin. Będzie padać. Z przerwami. Ewentualnie będzie słońce świecić. Z przerwami.\nSąsiad 15 czerwca 2016 21:14\nAurora jedzie na wschód... :)\nNo i wykrakałaś z tym deszczem, łe..\nRogata Owca 12 czerwca 2016 09:08\nA ja już mam siano pachnące pod dachem. Zapach upojny i radość, że to juz za mna. Jeszcze strzyża, wywalanie z domków obornika, a własciwie półmetrowej sciółki, ktora owce robią tam, gdzie jedzą i parę innych obowiazków. Tak, to juz lato, niestety.\nZe wzgledu na nornice nie ściółkuję wcale. Koty maja doskonała widoczność i możliwość polowania, co czynią dość skutecznie i chętnie.\nBukiet piękny i piekne kwiaty przy drodze. W zeszłym roku miałam taką wielka walerianę, w tym nic nie wzeszło.\nAgniecha 12 czerwca 2016 09:31\nNasze łąki jeszcze trochę muszą podrosnąć. No i prognoza dwutygodniowa nieodpowiednia, deszcz co dwa dni. Nie wyjdzie.\nAle fajnie, że Twoje siano już pod dachem. Wielka to ulga i miła pewność, że zwierza będą miały co jeść.\nWaleriana u nas jest w ekspansji. Może chce nam coś dać do zrozumienia?\nGorzka Jagoda 12 czerwca 2016 09:10\nRaczej wyrwać. To niezbyt dobre sąsiedztwo.\nAgniecha 12 czerwca 2016 09:28\nWyrwę wobec tego.\nMaria Nowicka 12 czerwca 2016 09:52\nWiatraczki Ci pięknie obrodziły, ale wszystko inne też :) Piękny ten bukiet z łubinem, bardzo lubię te kwiaty!\nMoja koleżanka robi z płatków róży genialna nalewkę :)\nAgniecha 12 czerwca 2016 10:00\nNalewkę, powiadasz. A przepis na nią, dała by?\nMaria Nowicka 12 czerwca 2016 10:56\nOni to chyba robią najprostszą metodą, wiem na pewno ze odcinają końcówki płatków bo tam jest goryczka, o szczegóły popytam.\nOoo, jaka ładna droga do Ciebie :))!\nCzy walerianę masz tak żeby mieć dla jej urody, czy do czegoś jej używasz?\nJakieś trzy lata temu posadziłam arcydzięgiel ale wyrażnie jest w odwrocie....\nRóża z pęcherznicą wyglądają baardzo romantycznie :))\nŁadnie masz :)).\nAgniecha 12 czerwca 2016 10:22\nNie używam waleriany.\nSzkoda mi by jej było, bo częścią używaną w ziołolecznictwie jest korzeń.\nCo prawda na jesień mam zazwyczaj około 10 000 000 siewek, jeśli zapomnę obciąć kwiatostany po kwitnieniu, ale siewki mają mini mini korzonek. Ciekawe, że korzeń pachnie prawie jak fiołki. Natomiast kwiaty waleriany mają zapach raczej duszący i nie dla każdego przyjemny.\nZastanawiałam się, patrząc na tę różę polną, że gdyby miała liście koloru liści pęcherznicy, to by było bardzo piękne połączenie kolorów.\nAnonimowy 12 czerwca 2016 10:49\nTakie to jest, to tajemne życie roślin - śliczne kwiaty chrzanu pachną słodko i miodowo...\nMogłabyś zostawić trochę siewek? Może będę pod koniec lata w Waszych stronach ;).\nO tak! ten łagodny róż na tle liści (jak nazwać ten kolor?) pęcherznicy wygląda pięknie , na żywo na pewno jeszcze piękniej, bo te liście mają perłowe lśnienie ...\nPłot też masz ładny :)).\nAgniecha 12 czerwca 2016 12:34\nPostaram się nie pościnać wszystkich kwiatostanów, żeby coś się rozsiało.\nInkwizycja 12 czerwca 2016 14:20\nJa się na pewno piszę na walerianę... będzie mi jej dużo potrzeba ;)\nAgniecha 12 czerwca 2016 14:41\nWaleriana i melisa - mam na kopy. Starczy.\nLidia 12 czerwca 2016 12:14\nJej wysokość waleriana mnie zaszokowała, w fotel wbiła i zachwyciła :)) Robi wrażenie :) I u Ciebie ma miejsce na rozpychanie się tu i ówdzie :)\nBodziszek piękny :) Bzykacze to pilne i pracowite stwory, nie da się ukryć :) A reszta - niech rośnie na zdrowie :) I na pohybel nornicom i ślimakom.\nAgniecha 12 czerwca 2016 12:38\nParę dni temu zauważyłam, że mamy zaskrońca - rezydenta. Może zmniejszy nam pogłowie nornic. Oby.\nsonic 12 czerwca 2016 12:44\należ pięknie u Ciebie, Agniecha:)\npiwonie zaraz wybuchną kolorem i zapachem mmmm\na konfiturę z płatków kocham na zabój !\nAgniecha 12 czerwca 2016 14:42\nPiwonie otwierają się powoli. Może jutro.\nInkwizycja 12 czerwca 2016 14:21\nLubię tą Twoją drogę do domu (i płotek!), szkoda że tak rzadko mam okazję nią chodzić...\nAgniecha 12 czerwca 2016 14:44\nBo parkujesz z boku?\nPosadziłam 4 róże z odzysku wzdłuż drogi, żebyś miała nowe doznania wizualne.\nOrszulka 12 czerwca 2016 18:42\nAgniecha, wez Ty kobito nawpychaj petow do nor norniczych ;)\nU mnie pomoglo...wyprowadzily sie do somsiada ;)\nLadnie tam u Ciebie, sielsko i swojsko - tak jak lubie :)\nAgniecha 12 czerwca 2016 20:54\nSkąd mam wziąć pety??? Nie palę.\nBazylia 12 czerwca 2016 20:01\nJestem pod wrażeniem ogródka - równiutki i porządny! Ziemniaki mają monstrualne liście, no, no... I kwiaty i w ogóle! Owies ze ściółki przynajmniej łatwo się wyrywa, gorzej z chwastkami różnymi ze ściółkowania sianem:)\nPowodzenia z sianokosami!\nAgniecha 12 czerwca 2016 20:57\nRówniutki i porządny - tak lubię , i Ty chyba też, sądząc po tym, co widać u Ciebie.\nOwies ze ściółki faktycznie wyrywa się nawet przyjemnie.\nSianokosy - poczekamy, zobaczymy...\nHana 12 czerwca 2016 21:24\nCzytałam gdzieś, że nornice nie znoszą zapachu liści i kwiatów czarnego bzu. Trza pokłaść pod roślinkami na ich (nornic) trasie. Nie wiem czy działa, bo u mnie krecią robotę odwalają krety. Też miałam dać im bzu, ale zapomniałam. Teraz mi się przypomniało. Tyle masz kfiakuf! U nas po piwoniach ino wspomnienie:(\nAgniecha 13 czerwca 2016 07:27\nTeż czytałam o czarnym bzie - u Utygan. Niestety, nie zdążyłam jeszcze zastosować. Bez czarny nie rośnie blisko, więc jakoś o nim zapominam. Pety, jeżeli ktoś u nas zapali - z popielniczki wrzucam od razu do norniczej dziury...Widzisz, jakie u nas opóźnienie - u Ciebie piwonie przekwitły, a u mnie zaczynają. Natomiast jesienią... U Ciebie jeszcze ciepło, a u mnie już zima....\nWachmistrz 14 czerwca 2016 19:19\nZa to sprawdzonym konceptem jest im kopce rozkopać i w nory popiół wrzucić...Tyle, że raczej nie z węgla, czy tam tego czym, kto w piecu pali w zastępstwie uczciwego drewna. W związku z tym ja stosuję ten wygarniany z kominka...\nP.S. Konterfekty zielska wszelakiego przecudnej urody...:)\nAgniecha 14 czerwca 2016 19:46\nPopiołu z kominka jeszcze nie stosowałam. Teraz chyba zażyję nornice podwójnie -popiół i bez czarny. Już widzę, jak biorą nogi za pas.\nTeraz jeszcze jakiś eko-sposób na mszyce poproszę i będzie dobrze. Nadmienię, że pryskanie octem nie skutkuje.\nW imieniu zielska wszelakiego ( które w międzyczasie podrosło znacznie ) dziękuję za komplement.\nWachmistrz 15 czerwca 2016 05:48\nPodobnież biedronki się niemi zażerają z lubością, bo to ich przysmak okrutnie wielki... Mszyce znaczy się... Jeno nie znam konceptu, jakże ich sprowadzić i do osiedlenia się skłonić:)\nAgniecha 15 czerwca 2016 07:24\nMamy tu w naszym ekosystemie dywersję i sabotaż, bo nie dość że mszyce się panoszą, to hołubione i na nowe miejsca niesione są przez mrówki. Które roku tego bardzo się rozmnożyły.\nBiedronkom zaproponuję pieńcetplus. Może się skuszą.\nRogata Owca 13 czerwca 2016 06:43\nNie wiem, ile jest nornic u Agniechy, ale żeby pokłasc pety czy liście, to musiałabym mieć całą fabrykę papierosów i armię palaczy i chyba ze dwa hektary czarnego bzu.\nAgniecha 13 czerwca 2016 07:28\nAle masz kota(?). One też jest dobry na nornice.\nRogata Owca 14 czerwca 2016 06:30\nKotów wiele, ale i tak za mało.\nAgniecha 14 czerwca 2016 07:14\nNie za wcześnie wstajesz, Dziewczyno z Owcami?\nGryzmolinda 16 czerwca 2016 20:12\noj !!!!!!!!!!!! klimaty rewelacyjnie świeże .moje nornice nie cierpią hałasu naziemnego\nAgniecha 17 czerwca 2016 08:56\nWobec tego Twoje nornice podobne są do mnie.\nMam też tzw. karczowniki, jeżeli to, co widziałam wczoraj, maszerującego bezczelnie i bez pospiechu przez trawnik, to był karczownik.\nKlimaty po całonocnej burzy ześwieżały jeszcze bardziej.\nOdmachuję dość jeszcze porannie.\nAnthony Garden 18 czerwca 2016 17:41\nŚlicznie u Ciebie, kocham takie widoki :) Dzięki za namiary na różyczkę:) Serdeczności moc\nAgniecha 18 czerwca 2016 21:06\nMyślisz, że to ona?\nPachnie bardzo intensywnie ( rośnie u nas - kupiłam w Rosarium ) i jest wybitnie różowa.\nKretowata 20 czerwca 2016 17:25\nŁomatkobosko! Jezdym zaś do tułu!!! Latoś ni mom złamanygo warzywa, ino suche lole sterczom...\nAgniecha 20 czerwca 2016 17:31\nKocham, kiedy przemawiasz to pofyrtano gwaro, moja ty zapracowana Kretowato!\nKretowata 20 czerwca 2016 18:01\nZaś tero dygom na połednie, do Katowic! Ni moge na zakryntach za sobum zdunżyć, jo ta nie wim, co sie tero porobiuło!!!! Ale poczekej no! Jo tysz byde mieć takum walerjane! A wogle to trza tam do wos sie sypnunć kiedy...\nAgniecha 20 czerwca 2016 18:27\nNo sypnąć się trzeba koniecznie. Terminy uzgodnimy. :-)\nGrażyna 20 czerwca 2016 20:08\nŻałuję, że nie mogę tego powąchać.:)) U mnie taka bladoróżowa róża pojawiła się w żywopłocie. Nie wiem nawet skąd, ale będziemy pilnować, żeby nie ściąć, bo śliczna.\nAgniecha 21 czerwca 2016 07:21\nTe róże polne same z siebie potrafią się pojawić.\nBukiet odszedł do kompostu. Teraz mamy same piwonie i dużo.\nGrażyna 21 czerwca 2016 18:53\nZ ciemnych, różowych piwonii można zrobić konfiturę, jak z płatków róży. Kolor i zapach łudząco podobny. W smaku leciuteńka nuta goryczy.\nAgniecha 22 czerwca 2016 09:40\nSię nie wyrobię. Ale dobrze wiedzieć, że i z płatków piwonii można robić przetwory. Kiedyś ponoć używała się nasion, jako przyprawy kuchennej. Ciekawy, jaki miała smak...


Szamba betonowe Tarnów 509 983 732 producent montaż gratis zbiorniki transport\nFIRMA OFERTA CERTYFIKATY GALERIA KONTAKT Szamba Tarnów Tel. 509 983 732\nWszystkim mieszkańcom Tarnów i okolic oferujemy szamba betonowe w atrakcyjnych cenach.\nZłóż zamówienie na szambo betonowe Tarnów\nTeraz także znajdziesz nas w Tarnów i okolicach.\nJeśli szukasz produktu o wysokiej jakości dla szamba Tarnów to dobrze trafiłeś. Nasze zbiorniki betonowe znajdziesz na terenie miejscowości Tarnów i okolic gdzie są często montowane przez naszą firmę.\ndla miejscowości Tarnów i okolice\n© 2010 - 2021 dla MIXBET-SZAMBA BETONOWE Tarnów Firma - Oferta - Galeria - Kontakt


Płyta indukcyjna Bridge SLIM-FIT 60 cm - IKE64441FB | AEG\nPłyta indukcyjna Bridge 6000 SLIM-FIT 60 cm\nPołącz dwa pola grzejne, by gotować więcej\nPłyta indukcyjna 6000 Bridge łatwo daje sobie radę, gdy korzystasz z większych garnków. Przycisk Bridge łączy dwa pola gotowania w jedno, by dopasować się do wielkich czy dłuższych rondli. Połączone pola grzejne zapewnią tę samą temperaturę oraz ustawienia czasu.\nPołączenie 2 stref gotowania z funkcją Bridge\nFunkcja Bridge łączy dwa pola gotowania w jedno, by dopasować się do wielkich czy dłuższych rondli. Zapewniając tę samą temperaturę i ustawienia czasu, połączone strefy doskonale sprawdzają się w trakcie przyjęć lub większych uroczystości.


Pieniądze to jedna z najważniejszych części naszego życia. Ludzie o idealistycznym podejściu do rzeczywistości powtarzają hasła o tym, że pieniądze nie mają żadnego znaczenia i nie warto się nimi przejmować. Samy banknotami czy monetami zapewne faktycznie można się szczególnie mocno nie przejmować, sprawa jednak wygląda zdecydowanie inaczej, gdy pomyślimy o rzeczach, które chcemy mieć i marzeniach, które chcemy...\nRewolucja komunikacyjna wiążąca się z powszechnym dostępem do Internetu dotknęła także giełdę i umożliwiła inwestorom odmienną formę funkcjonowania. Wystarczy kilka kliknięć, żeby sprzedać lub kupić akcje, a co znacznie ważniejsze – aby dobrze zaplanować każdy kolejny krok. Nawet krótki pobyt na rynku papierów wartościowych wystarczy, aby dojść do wniosku, że wszelkich transakcji należy dokonywać na podstawie...\nWłaściwa strategia inwestowania\nNa giełdzie każdy chce zarobić, niestety sztuka ta udaje się jedynie tym, którzy potrafią przyjąć skuteczną strategię i umiejętnie podążają wyznaczoną ścieżką. Kluczowa decyzja dotyczy momentu zakupu i sprzedaży akcji. Wiąże się to także krótko- lub długoterminową strategią inwestowania. Jak kupować akcje, by nie stracić pieniędzy? Wbrew pozorom nie warto inwestować w akcje w czasie hossy. Mimo że inwestycja taka...\nKażda branża może być zyskowna i stać się źródłem sporych finansowych sukcesów. Nieważne czy wybierzesz rynek niszowy, czy zagospodarowany już przez silną, korporacyjną konkurencję, nieważne czy wybierzesz towary i usługi luksusowe czy też skierowane do mas. W każdej gałęzi gospodarki możesz się odnaleźć i wiele zyskać, jeśli będziesz działać rozsądnie. W przypadku produktów bankowych godne uwagi i zastanowienia...\n"Inwestowanie to jedna z najważniejszych części naszego życia."\nprzewidywany faktyczny zwrot z inwestycji będzie znacznie większy\nPieniądze to jedna z najważniejszych części naszego życia. Ludzie o idealistycznym...\nEuro i wysoki procent\nNa rynku produktów bankowych znaleźć można interesujące oferty, dzięki którym...\nRewolucja komunikacyjna wiążąca się z powszechnym dostępem do Internetu dotknęła...\nwysokość oprocentowania obligacji i ich wartość


Polskie lotniska obsłużyły w 2006 roku ponad 14 mln pasażerów - Puls Biznesu - pb.pl\nPolskie lotniska obsłużyły w 2006 roku ponad 14 mln pasażerów\nopublikowano: 21-12-2006, 12:43\nPo 11 miesiącach tego roku polskie porty lotnicze obsłużyły o ponad 33 proc. więcej pasażerów, niż w tym samym okresie 2005 roku.\nW pierwszych jedenastu miesiącach tego roku polskie porty lotnicze obsłużyły ponad 14 mln 213 tys. pasażerów, czyli ponad 33 proc. więcej, niż w tym samym czasie 2005 roku.\nUrząd Lotnictwa Cywilnego (ULC) poinformował PAP w komunikacie, że największy przyrost pasażerów zanotowały porty regionalne ľ prawie 65 proc. (2 mln 623 tys.), a ich udział w rynku wzrósł w pierwszych jedenastu miesiącach 2006 r. do ponad 47 proc. - w 2005 roku było 38 proc.\nDo końca listopada br. warszawski Port Lotniczy im. F. Chopina obsłużył ponad 7 mln 529 tys. pasażerów, czyli 53 proc. wszystkich pasażerów, korzystających z polskich lotnisk (w tym okresie porty regionalne obsłużyły 6 mln 675 tys.).\nUdział warszawskiego lotniska w przewozach maleje od lat. Na koniec 2005 roku udział ten wynosił 61 proc., 2004 roku - 68 proc., 2003 roku - 72 proc.\n"Przewiduje się, że struktura przewozów będzie ulegać dalszym zmianom i w ciągu najbliższych kilku lat to właśnie z/do regionalnych portów wykonywana będzie większość połączeń" - prognozuje ULC.\nPod względem ilości obsłużonych pasażerów, do największych portów regionalnych zaliczają się: Kraków-Balice (2 mln 153 tys.), Katowice-Pyrzowice (1 mln 338 tys.), Gdańsk-Rębiechowo (1 mln 147 tys.).\nWedług prognoz ULC, rynek lotniczy w Polsce jeszcze przez kilka najbliższych lat będzie się rozwijał bardzo dynamicznie, osiągając w roku 2010 około 22 mln obsługiwanych pasażerów, w roku 2020 - 41 mln, zaś w roku 2030 - ponad 63 mln.\nRWE dogadał się z Gazpromem ws. dostaw gazu do Czech\nLepper: nie będzie publicznych wypowiedzi o seksaferze\nZa mistrzostwo świata Kubicy zapłacą 34:1\nBioton ma zgodę na sprzedaż insuliny w Hong Kongu\nWarszawskie , Rynek , Porty Lotnicze , Porto , Lotnicze , Transport Lotniczy\nPuls Inwestora / Polskie lotniska obsłużyły w 2006 roku ponad 14 mln pasażerów


Upadek Thomas Cook pomógł TUI - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 11-02-2020, 12:43\nRezerwacje tegorocznych wyjazdów wakacyjnych w TUI rosły w styczniu o 14 proc., czyli prawie pięciokrotnie mocniej niż sprzedaż oferty zimowej. Dodatkowo wzrosły także ceny. Prezes Fritz Joussen przyznał, że niemieckie biuro podróży skorzystało na zniknięciu brytyjskiego rywala, który obsługiwał ponad 20 mln klientów.\n- Nigdy nie widziałem takiej sprzedaży oferty letniej – powiedział prezes TUI podczas spotkania z analitykami. – Widzę dwucyfrowe wzrosty na wszystkich naszych rynkach – dodał.\nJoussen podwyższył prognozę przychodów TUI zastrzegając, że może ona zostać przekroczona.\nTurystyka / Upadek Thomas Cook pomógł TUI


Pompa wysokociśnieniowa Water Jet od producenta z Chin - headwaterjet\nPompa wysokociśnieniowa z dyszą wodną\nbieżąca lokalizacja: Dom » Strumień wody » Pompa wodna » Pompa wysokociśnieniowa z dyszą wodną\nWysokociśnieniowa pompa do cięcia strumieniem wody HEAD 420Mpa lub 380Mpa\nMaks. temperatura: 420Mpa\nmaks. kwiat: 3,7 l / min\nmoc elektryczna: 37 kW / 50 KM\nnapięcie: 380VAC, 50Hz, 3PH (dostosowane)\nmontaż wzmacniacza jest importowany z USA\n1Typ ciśnienia jesthydrauliczny.\n(Woda jest pod ciśnieniem za pomocą zasady intensyfikacji ciśnienia płynu)\n2. Max. rozładunek oleju 106L/ min\n3. Max. wypływ wody jest3.8L / min\n4. Max. średnica otworu0.35mm\n5. Max. ciśnienie robocze wynosi420MPa\n6. Ciśnienie robocze ciągłe wynosi350-390Mpa\n7. Wymagania dotyczące mocy:37KW，380V / 50HZ\n8. Rodzaj zmiany toelektroniczny\n9.MbezobsługoweAccumulator, którego zdolność jest13Lprzy użyciu amerykańskiej technologii\n10.Intensyfikatorsą importowane z Accustreamimport marki w Ameryka, o zaawansowanej i rozsądnej strukturze, która ma wysoką stabilność.\n11.Zintegrowany wymiennik ciepła, wysoki współczynnik wymiany ciepła i dobry efekt, kontroluj temperaturę oleju hydraulicznego w granicach.\n12.Dwustopniowy filtr wody(5 µm, 10 µm) minimalizuje uszkodzenia zanieczyszczeń do uszczelnień wysokociśnieniowych, dysz i innych części, poprawiając ciągły czas pracy bez problemów.\n13.Dwie podciągające wody dostawa, aby upewnić się, że ciśnienie, zaczniefunkcja automatycznego alarmu ifunkcja ochrony gdy woda jest niewystarczająca, w międzyczasie unikaj uszkodzeń maszyny i wydajności pracy z powodu braku ciśnienia wody, poprawiając czas pracy tłoka.\n14.Filtr wielokrotny dla oleju wylotowego i oleju powrotnego,alarm zanieczyszczenia, chłodzenie olejem ialarm temperatury oleju zapewnić ciągłą pracę.\n15Elastyczne połączenie pomiędzy silnikiem głównym a pompą eliminuje mimośrodowość i pochłania drgania, aby zapewnić jego długotrwałą niezawodną pracę.\n16.Akumulator dużej pojemności, zapewniając znacznie bardziej stabilne ciśnienie w systemie, znacznie większą wydajność cięcia.\n17Koniec ciśnienie będzie automatycznezatrzymać iniewystarczający ciśnienie zacznie sięfunkcja ochrony, upewniając się, że maszyna będzie działać bezpieczniej.\n18.Panel sterowania dostosowuje przemysłowy wyświetlacz dotykowy, może pokazywać wszystkie parametry pracy, stan, awarię, które pomagają technikom w pracy.\n19. Dostosowuje się układ hydraulicznyautomatyczna pompa regulująca, skutecznie obniżają temperaturę systemu i poprawiają stabilność całego układu hydraulicznego, zmniejszają straty energii.\nWystarczający magazyn części zamiennych\nStrumień wody HEAD jest niezależnym badaniem i rozwojem technologii, zaawansowanym technologicznie, promującym wysoką jakość i wysoką wiarygodność nacisku na wielkoskalowego producenta maszyn do cięcia wodą pod wysokim ciśnieniem. Zajmuje się badaniami nad cięciem strumieniem wody, produkcją, jest jednym z najbardziej profesjonalnych producentów strumieni wodnych w parkiecie kamiennym, parkiecie szklanym, cięciu w kształcie metalu, lotnictwie, wojsku i innych dziedzinach badań i produkcji. Jesteśmy firmą produkującą i handlującą maszynami do cięcia strumieniem wody w Liaoning w Chinach, z ponad 15-letnim pełnym doświadczeniem i profesjonalnym zespołem sprzedaży. Strumień wody HEAD, więc cięcie nie jest już problemem!\nJakość i kredyt idą na całość. HEAD, firma, która przetrwała ostrą konkurencję rynkową, ma bardzo silną kulturę narodową i rozwija się ramię w ramię ze światem i tą erą. Jesteśmy zdeterminowani, aby krok po kroku realizować nasze marzenia z zaletami zaawansowanych technologii.\nNasza przewaga pakietowa:\n1. NaszDrewniana skrzynka jest po zabiegu fumigacji. Nie trzeba przeprowadzać kontroli drewna, oszczędzając czas wysyłki.\n2. Wszystkie części zamienne maszyny zostały pokryte niektórymi miękkimi materiałami, głównie za pomocą Pearl Wool.\nUnikanie wszelkich szkód, które mogą się zdarzyć w procesie dostawy. Następnie pokryjemy je szczelnie plastikowym opakowaniem, upewnijmy się, że pokryte miękkimi materiałami są nienaruszone, unikając jednocześnie wodoodporności i rdzy.\n3. Najbardziej zewnętrzna jest drewniana skrzynka ze stałym szalunkiem.\n50mpa Bezpośrednia pompa do cięcia strumieniem wody\nPompa do maszyn do cięcia strumieniem wody KMT


gliwice.gosc.pl → Wiadomości z diecezji gliwickiej → Zadbaj o swoje małżeństwo\nJak zdobyć Cię na nowo? Pielęgnowanie miłości małżeńskiej na co dzień – to temat weekendu, organizowanego przez diecezjalne duszpasterstwo rodzin.\nOd 8 do 10 marca w parafii NMP Wspomożenia Wiernych w Gliwicach-Sośnicy odbędzie się weekend dla małżeństw, który poprowadzi o. Piotr Zajączkowski, kapucyn, specjalizujący się w problematyce małżeńskiej i rodzinnej.\n– Zapraszamy do udziału w weekendowych rekolekcjach dla małżonków, które są prowadzone w formie warsztatowej. Mają one na celu pogłębienie więzi małżeńskiej i polepszenie relacji w rodzinie. Podczas organizowanych przez nas rekolekcji dziesięciodniowych małżonkowie zgłaszali, że w ciągu roku też chcieliby w czymś podobnym uczestniczyć, stąd ta propozycja weekendowa – tłumaczy Katarzyna Kamińska-Jurkiewicz z diecezjalnego duszpasterstwa rodzin.\nW rekolekcjach można uczestniczyć jedynie w parach małżeńskich. Wszystkie dni stanowią integralną całość rekolekcji i nie jest możliwa obecność tylko w jednym czy w dwóch dniach weekendu. Dla dzieci w wieku przedszkolnym zapewniona będzie opieka, ale dla pełnego i spokojnego udziału zaleca się obecność samych małżeństw. Za uczestnictwo w weekendzie przewidziana jest dobrowolna ofiara plus 30 zł za posiłki od pary. Kontakt: Tadeusz Kubiak, tel. 600 468 374 lub na stronie internetowej duszpasterstwa rodzin www.dorodzin.pl, gdzie znajduje się szczegółowy program i formularz zgłoszeniowy.\ndodane 23.01.2013 16:44


Plan Sorosa i Sachsa – Koszalin7.pl\n20 lat temu w prestiżowym Financial Times ukazał się pod datą 22 czerwca 1989 roku króciutki artykuł Edwarda Mortimera, Johna Lloyda, Petera Riddella i Lionera Barbera, przedrukowany niewiele później w polskim Forum pod datą 2.07.1989. Tekst informował o zaaprobowaniu w zasadzie przez ekspertów komunistycznego rządu Mieczysława Rakowskiego i „Solidarności” planu opracowanego przez światowego finansistę nowojorskiego Georga Sorosa. Plan ten, nazwany później „terapią szokową”, zakładał rozwiązanie ekonomicznych i finansowych problemów Polski za pomocą drastycznych oszczędności połączonych z wprowadzeniem wymienialności pieniądza i szybką odbudową kapitalizmu.\nW Polsce o tym planie zapadło zgodne i głuche milczenie (z dwoma jednostkowymi wyjątkami – nieżyjącego już prof. Józefa Balcerka i niżej podpisanego) trwające po dziś dzień. Ale w 1991 roku autor tego planu G. Soros opublikował książkę, w której dość szczegółowo omówił swoją rolę w polskiej transformacji, poczynając od założenia w Polsce swej Fundacji Batorego w 1988 i spotkania z gen. Wojciechem Jaruzelskim oraz przedstawienia idei terapii szokowej nieżyjącemu już komunistycznemu premierowi M. Rakowskiemu (G. Soros, Underwriting Democracy, The Free Press, New York 1991). Przygotowałem szeroki program ekonomiczny obejmujący trzy elementy: stabilizację monetarną, zmiany strukturalne oraz reorganizacje długu – pisze G. Soros – Zaproponowałem swego rodzaju makroekonomiczną wymianę długu na akcje polskich przedsiębiorstw. (…) Połączyłem swoje wysiłki z prof. Sachsem z Uniwersytetu Harvarda, którego działalność sponsorowałem przez Fundację Stefana Batorego. Współpracowałem również blisko z prof. Stanisławem Gomułką, doradcą Leszka Balcerowicza.\nSam program G. Sorosa został zmieniony przez współpracującego z nim J. Sachsa już w nowych warunkach politycznych w czerwcu 1989 roku i zaakceptowany przez postsolidarnościową elitę polityczną. Plan w wersji J. Sachsa w ostatecznej formie zasad Consensusu Waszyngtońskiego, zakładających priorytet walki z inflacją, deregulacji gospodarki i prywatyzacji własności publicznej, został zaakceptowany na jesieni 1989 roku przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy. Jego realizację już pod szyldem postsolidarnościowych nowych elit politycznych zaakceptowano z końcem 1989 roku. „27 grudnia 1989 r. Sejm przyjął (…) – pisze Janusz Skodlarski – pakiet 11 ustaw, które stanowiły podstawę transformacji ustrojowej w gospodarce polskiej. Program uzyskał miano Planu Balcerowicza. (J. Skodlarski, Zarys historii gospodarczej Polski, PWN, Warszawa – Łódź 2000)\nW opublikowanym w 2006 roku polskim tłumaczeniu książki J. Sachsa Koniec walki z nędzą (J. Sachs, Koniec walki z nędzą. Zadania dla naszego pokolenia, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006), przedstawia on szczegółowo okoliczności powstania ostatecznej wersji planu, potwierdzając informacje G. Sorosa. Otóż to również przedstawiciel komunistycznego rządu M. Rakowskiego w Waszyngtonie Krzysztof Krowacki zwrócił się do niego w imieniu tego rządu o opracowanie projektu reform, wzorowanych na reformie „szokowej” w Boliwii – Nauki płynące ze stabilizacji i umorzenia zadłużenia w Ameryce Łacińskiej – pisze J. Sachs – naprawdę okazały się przydatne dla Polski, na co miał nadzieję Krzysztof Krowacki, kiedy po raz pierwszy przyszedł do mnie na Uniwersytet Harvarda w styczniu 1989 roku.\nOstatecznie przy patronacie G. Sorosa i za pieniądze jego fundacji J. Sachs rozpoczął opracowywanie ostatecznej wersji planu. W maju 1989 roku ponownie pojechałem z Sorosem do Polski. Spotkaliśmy się z przedstawicielami rządu i ponownie z ekonomistami z „Solidarności”. W czerwcu już po częściowo wolnych wyborach wraz z przedstawicielem Międzynarodowego Funduszu Walutowego Davidem Liptonem w redakcji informacyjnej „Gazety Wyborczej” powstał ostatecznie tzw. Plan Balcerowicza – Pracowaliśmy całą noc do świtu, a w końcu wydrukowaliśmy piętnastostronicowy tekst, w którym przedstawiliśmy zasadnicze koncepcję i planowany chronologiczny porządek reform. (…) Lipton i ja ponownie przyjechaliśmy do Polski na początku sierpnia i przedstawiliśmy plan reformy członkom polskiego parlamentu z ramienia „Solidarności”. Kilka artykułów opublikowała też „Gazeta Wyborcza”, popierając „plan Sachsa” jako sposób wyjścia z polskiego kryzysu zadłużeniowego.\nOprócz kluczowej akceptacji przez triumwirat „Solidarności, jak J. Sachs nazywa Adama Michnika, Jacka Kuronia i Bronisława Geremka, a następnie akceptacją Lecha Wałęsy – będących żałosna kompromitacją merytoryczną i polityczną elity nowej „Solidarności” – decydująca okazała się rozmowa w sierpniu 1989 roku z desygnowanym do roli nowego premiera T. Mazowieckim, który Musiał znaleźć kogoś, kto naprawdę byłby w stanie podjąć się tak ogromnego wysiłku. Wspomniał o Leszku Balcerowiczu, którego nie znałem. W końcu to właśnie Balcerowicz pokierował wykonaniem trudnych zadań gospodarczych.\nEfektem tej „szokowej terapii”, której zasadnicze założenia opracował G. Soros a rozwinął J. Sachs przy wsparciu D. Liptona, acz oznakowanej nazwiskiem L. Balcerowicza, była skrajnie neoliberalna transformacja gospodarki i społeczeństwa lat 90. z wszystkimi tego katastrofalnymi skutkami w postaci od spadku produkcji przemysłowej o 30% poczynając, a ma głębokiej pauperyzacji i tak już zbiedniałego społeczeństwa kończąc. Realizacja planu zasadniczo uprzywilejowywała kapitały i gospodarki państw wysoko rozwiniętych kosztem rodzimej gospodarki i polskiego społeczeństwa.\nW latach 90. doprowadził on do załamania popytu wewnętrznego, zalania rynku krajowego importowaną produkcją, upadku zadłużanych polityką finansową przedsiębiorstw państwowych i wyprzedaży najlepszych z nich w ręce głównie kapitałów państw zachodnich, silnej pauperyzacji większości społeczeństwa i skokowego wzrostu bezrobocia. Przesądzającym wszakże na pokolenia skutkiem planu było stworzenie możliwości przeprowadzenia prywatyzacji majątku państwowego w formule latynoamerykańskiej w postaci wyprzedaży, aż do skali rozbioru gospodarczego, enklaw nowoczesności i rentowności zagranicznym korporacjom za 4,5 -5% ich wartości odtworzeniowej, jak to oszacował Kazimierz. Poznański (K. Z. Poznański, Wielki przekręt. Klęska polskich reform, Warszawa 2004). Stworzyło to możliwość bezpośredniego drenażu ekonomicznego Polski przez zewnętrzne centra kapitałowe. Zasadniczo opóźnia to rozwój ekonomiczny i będzie w przyszłości kluczową barierą rozwoju innowacyjnej struktury gospodarki kraju.\nPlan „szokowej” transformacji o wręcz jawnie kompradorskich i antyspołecznych oraz antynarodowych intencjach, przygotowany na zlecenie i za zgodą władz komunistycznej Polski przez amerykańskich postneoliberałów, został wdrożony pod szyldem niepodległościowego ruchu pracowniczego „Solidarności”, który miał swe kluczowe znaczenie w demontowaniu imperium komunistycznego w latach 80. I jak to jest możliwe, że w kraju o dziesiątkach tysięcy naukowców z ekonomii, historii, socjologii i nauk politycznych oraz dziennikarzy prasowych, radiowych i telewizyjnych, dzieci i młodzież polska uczą się o nieistniejącym „planie Balcerowicza”, a większość społeczeństwa jest przekonana, że „nie było alternatywy”, a profesor Leszek Balcerowicz wielkim ekonomistą jest? Ale to już osobny problem naukowy i nie tylko naukowy.\n← Who are you Mr President?\nRocznica i pomnik dla Chopina →\n11 lutego 2010 11 października 2020 Andrzej Zybertowicz\t0\nOne thought on “Plan Sorosa i Sachsa”\n7 marca 2010 o 23:41\nAni komunistyczny rząd ani solidarnościowi doradcy. Prawdą jest tylko że wyrzeczenia socjalne i szybka reaktywacja kapitalizmu czyli wyzysku. Trzeba wreszcie powiedzieć „STOP”!\nSkomentuj rewolucja Anuluj pisanie odpowiedzi


chojnow.pl - "Wesołe krasnoludki" w Bibliotecznej Akademii Malucha!\nData utworzenia: 29 październik 2012, 12:35 Wszystkich komentarzy: 0\nPierwsze spotkanie z cyklu Bibliotecznej Akademii Malucha po wakacyjnej przerwie nie przyciągnęło tłumów. Tym razem było odwrotnie – mnóstwo młodych Czytelników wraz z opiekunami odwiedziło Miejską Bibliotekę Publiczną w Chojnowie by z rówieśnikami bawić się, uczyć i rozwiązywać trudne zagadki przygotowane na ten dzień przez panie bibliotekarki.\nŚrodowe spotkanie odbywało się pod hasłem „Wesołe krasnoludki”. Panie bibliotekarki – do czego zdążyły już nas przyzwyczaić – przebrane w kolorowe stroje z wielkimi, czerwonymi czapkami na głowie przygotowały mnóstwo atrakcji.\nPo tradycyjnym powitaniu w kolorowej chuście dzieci wysłuchały utworu M. Konopnickiej – „Krasnoludki”. Z opowiadań pań bibliotekarek wszyscy przybyli na spotkanie dowiedzieli się, że krasnoludek to przyjazna ludziom istota, która pojawia się w baśniach i bajkach. Jest niewielkiego wzrostu, nosi gęstą, długą brodę, ma wydatny nos oraz czerwoną czapkę, a na nogach nosi ciżmy.\nDzieci wspólnie z paniami bibliotekarkami opowiadały o zadaniach krasnoludków, próbowały ustalić gdzie mieszkają te małe stworzonka oraz co zrobić by je zobaczyć.\nPo krótkiej pogadance przyszedł czas na pierwsze zadanie dla dzieci. Korzystając z owoców jesieni, głównie kolorowych liści tworzyły wielobarwne prace plastyczne. Żółte, czerwone czy brązowe liście były również doskonałym atrybutem do zabaw takich jak chociażby pociąg. Zabawy te zakończyły się wykonaniem kolejnej pracy plastycznej – jesiennych zwierzątek. Dzieci starannie wyklejały swoje dzieła tworząc jesienne obrazy.\nPo powyższych zabawach przyszedł czas na krótki, w dodatku smaczny odpoczynek. Młodzi Czytelnicy usiedli przy stołach, gdzie czekał na nich pyszny poczęstunek. Gdy nabrały sił i ochoty do kolejnych zabaw czekało na nich nowe zadanie – „Krasnoludki w kryjówkach”. Każdy z krasnoludków miał swój domek. Na hasło „Krasnoludki na spacer” dzieci ruszały na przechadzkę. Gdy usłyszały słowa „Wielkolud nadchodzi” musiały szybko wracać do krążków-kryjówek, gdzie musiały usiąść „po turecku” z wyprostowanymi plecami.\nKolejne wyzwania to m.in. skok obunóż w przód – dzieci maszerowały z maskotkami, a na hasło „Krasnoludku przeskocz kamyk!” rzucały maskotkę na podłogę i przeskakiwały przez nią. Inna zabawa kształtująca poprawą postawę dziecka to „Krasnoludek niesie skarb”. Dzieci-krasnoludki musiały zmierzyć się z ogromnym wyzwaniem – położyć na czubku głowy książkę i utrzymać ją chodząc po sali. Tylko nielicznym udała się ta sztuka!\nCzas nieubłaganie płynął, koniec spotkania dobiegał końca. Ze smutnymi buźkami dzieci pożegnały się huśtając w kolorowej chuście i w oczekiwaniu na następne spotkanie z cyklu „Biblioteczna Akademia Malucha” rozeszły się do domów.


11.07.2018 Region Opinie Wydanie: 2018/28 (3177)\nW naszej pięknej, biało-czerwonej krainie, wizjonerzy zawsze mieli pod górkę. Nie wnikam zbytnio, jakie notowania mają mistycy i święci Kościoła, bo jestem za cienki w uszach, aby podejmować się takowych rozważań. Wiem natomiast, że w 2016 roku najchętniej cytowanym polskim prorokiem było ojciec Klimuszko. To on stwierdził, że "Polsce będą się kłaniać narody Europy. Widzę mapę Europy, widzę orła polskiego w koronie. Polska jaśnieje jak słońce i blask ten pada naokoło". Sądzę zatem, że część parlamentarzystów zbyt mocno wzięło sobie do serca te słowa. Wojenna narracja z Unią Europejską o sądy, IPN czy relokację emigrantów. Część rodaków ochoczo powalczyłaby o Zaolzie, a na dokładkę wzięło siłą Lwów i Wilno. Takich mamy chojraków, militarnych chuliganów. I nikomu, kto prawi takie dyrdymały nie przychodzi do głowy fakt, że przez konflikty dorosłych najbardziej cierpią dzieci.\nFacebookowy psychiatryk, w którym rozdwojenie jaźni sięga zenitu, wznosi się wyżej od białego orła i błagalnych modlitw spod Jasnej Góry. Dumny rodzic, strzelający postami niczym z AK-47 i jego nieświadome dzieci, żyjące w bajkowej rzeczywistości, nieskażonej światem dorosłych. Dwukrotnie żołnierzy internetu udało mi się w sposób niebywale prosty spacyfikować. Włączyłem im TV i kazałem patrzeć na obrazy wojny, w których na pierwszym planie były dzieci – sieroty, bez dachu nad głową, okaleczone przez bomby, gazy bojowe czy miny przeciwpiechotne. Następnie poszliśmy do pokoju obok, w którym bawiły się ich ukochane dzieci. Poprosiłem o zamknięcie oczu i próbę wyobrażenia sobie ich pociech np. w trakcie trwającego nalotu lub ostrzału artyleryjskiego. Zamiast zabawek – zardzewiałe konserwy z przydziału humanitarnego, zamiast piętrowego łóżka – pożółkłe kartony. Obraz trudny do przełknięcia.\nChciałbym kiedyś, aby w moim ukochanym Rybniku pojawiły się prace szwedzkiego fotoreportera Magnusa Wennmana. To właśnie on opublikował wstrząsający cykl fotografii, które pokazują, co dzieje się z dziećmi z Bliskiego Wschodu, uciekającymi przed wojną w Syrii, na progu Europy. Zimny prysznic przyda się wielu militarnym oszołomom. Wybitny francuski socjolog, prof. Alan Touraine powiedział w jednym z wywiadów: "W ciągu ostatnich 30 lat robiliśmy wszystko, by doprowadzić Europę do zniszczenia. Sabotowaliśmy ją aż do momentu kryzysu w Grecji. Dopiero, gdy stanęliśmy na skraju przepaści, zdaliśmy sobie sprawę z niebezpieczeństwa".\nDzisiaj światu potrzeba wizjonerów, którzy zadbają o porządek społeczny w tym rozchwianym, do granic możliwości, świecie. Ludzi, którzy zmierzają ku szczęściu wszystkich, ambitnych, otwartych, pełnych pasji, ale jednocześnie twardo stąpających po bruku. Patrzących na ogół, a nie tylko na koniec swojego nosa i wąskiej grupy interesariuszy. Donkiszoteria powinna odejść do lamusa.\nMirosław Górka, zastępca dyrektora OPS w Rybniku, szefuje T:RAF do Niedobczyc i Niewiadomia, prezes Rymera Rybnik. Felietonista Tygodnika Regionalnego Nowiny.\nanka 2018-07-17 07:20:26\n"Patrioci zawszę mówią o umieraniu za kraj, a nigdy o zabijaniu za kraj" Bertrand Russell\nanty 2018-07-14 08:32:16\nPan raczej też.....\n...bo "Donkiszoteria ? postawa życiowa charakteryzująca się marzycielstwem, brakiem rozsądku w ocenianiu ludzi i sytuacji, pragnieniem walki o nierealne cele, nierozsądnym entuzjazmem w podejmowaniu nieosiągalnych zadań oraz walce z urojonymi przeciwnikami (walka z wiatrakami)".....i tak cokolwiek pan sobie jednak zaprzecza\nnacyniok 2018-07-13 10:28:20\nRymer jest rybnicki, a Górka jest na utrzymaniu instytucji w Rybniku. Powinniśmy kibicować każdemu klubowi z Rybnika bez względu w jakiej dzielnicy ma siedzibę.\nTryn 2018-07-12 20:51:15\nPanie Mirku, proszę nie przejmować się anonimowymi wpisani, które nie dotyczą felietonu. Wiem od kilku osób, że jest Pan solą w oku części "działaczy". Kończąc wpis to pytam się tych wojowników Polski Wielkiej i Śląska jeszcze Większego czy mają dzieci i widzą je na wojnie?\nrymerok 2018-07-11 12:52:04\nZ pana to też wizjoner pierwsza klasa :-)))) Wciąż pytam: kiedy Rymer będzie wreszcie niedobczycki???


czy po c.c. przysługuje tatusiowi zwolnienie? - Forum 2021 - RODZICE.PL\nWitam, to jeszcze raz ja:)\nJak czytam forum, to baaardzo żałuję, że nie robiłam tego wcześniej (ale to ze strachu, że za dużo się dowiem;)). “Fajnych” rzeczy można się dowiedzieć i nikogo nie zostawia się na lodzie!\nTo ja jeszcze o coś zapytam, tyle, że chodzi mi o niemieckie warunki.\nNa pewniej stronie internetowej (chyba [Zobacz stronę] – teraz nie mogę wejść na tą stronę:( ) znalazłam, że gdy kobieta ma c.c., to lekarz ginekolog powinien wypisać tatusiowi 2 tygodniowe zwolnienie. Tak ponoć jest w polskim prawie pracy, a jak jest w niemieckim???\nMoże któraś wie, bo nawet nie wiem, gdzie mam zacząć szukać:)\nZupa i Gabrysia (jeszcze w brzuszku)\n5 odpowiedzi na pytanie: czy po c.c. przysługuje tatusiowi zwolnienie?\nRe: czy po c.c. przysługuje tatusiowi zwolnienie?\ndokladnie tak samo jest w Polsce, lekarz wypisuje zwolnienie lekarskie dla tatusia na okres 2 tygodni:)\nwydaje mi sie, ze rowniez 2 tygodnie ale nie jestem pewna. na stronie [Zobacz stronę] znajdziesz z pewnoscia cos na ten temat i nie tylko 🙂\nP. S. zloz koniecznie podanie o dzieciece ( Kindergeld ) i wychowawcze ( Erziehungsgeld ), masz szanse nawet jak wczesniej nie pracowalas na 154 + 308 € miesiecznie 🙂\nto tak na marginesie, w razie jakbys sie nie orientowala ( piszesz, ze jestes kilka m-cy w Niemczech).\nNajlepiej jak sie zapytam przy następnej wizycie lekarza, czy da mężowi zwolnienie. Niestety oprocz niego nie mam tu nikogo, kto mógłby mi pomóc w tych pierwszych chwilach. A później to już pewnie babcie przyjadą :):):)\nA o pieniązkach na dziecko, to już wiemy. Ostatnio rozliczaliśmy nasze podatki i pani radca prawny obiecała, że pomoże nam wypełnić podanie o jedno i drugie.\nNo właśnie Onka, z tego co piszesz, to też mieszkasz w niemcowie, może gdzieś w okolicy Stuttgartu, Heilbron, czy Karlsruhe, to byśmy sie umówiły na spacerek z wózeczkami, sądzę, że już za miesiąc 🙂\nneta27 Dodane ponad rok temu,\nczy to jeste pewne? ja mialam niedawno cesarke i nie wiedzialam nawet ze tatusiowi przysluguje 2 tyg zwolnienia z tego tytulu… 🙁\nTak jest dokładnie – po cc męzowi przysługują dwa tygodnie opieki nad żona. Korzystałam z tego – nie było fizycznie mozliwe abym została sama w domu z maleństwem. Załatwia sie takie zwolnienie beż żadnego problemu – w moim przypadku wystawił je lekarz rodzinny w ośrodku na podstawie mojego wypisu ze szpitala, słyszałam też ze może je wystawić lekarz w szpitalu gdzie się rodzi. I nie należy dać się zbyć – to jest przywilej który nam przysługuje – ja nie miałam nikogo z rodziny kto mógł mi pomóc w tym czasie, a słyszałam też ze mozna te dwa tygodnie opieki wykorzystać po porodzie fizjologicznym jeśli kobieta się żle czuje i poród był cięzki.\nZnasz odpowiedź na pytanie: czy po c.c. przysługuje tatusiowi zwolnienie?