lipiec-sierpień 2010 - Kościół Chrześcijan Baptystów w RP - Komputer Przenośny\nlipiec-sierpień 2010 - Kościół Chrześcijan Baptystów w RP\ns. 6 s. 6 s. 8 s. 8 s. 10 s. 14 s. 19 s. 21 s. 23 s. 26 s. 28 s. 30 s. 31 s. 32 s. 33 s. 34 s. 36 Wykonawca, czy słuchacz?\n- Ryszard Tyśnicki\nUroczystość w WBST\n- Radosław Świerk\nPrezbiter Kościoła wybrany\n- Paweł Kugler\nChrzest w Chojnicach\n- Henryk Skrzypkowski\nNiech i ja Tobie służę...\n- Marcin Woźniak\nTrzydzieści lat służby domu\nmodlitwy w Krowicy\n- Konstanty Wiazowski\nRodzina w Boży sposób\n- Wywiad z Henrykiem\ni Bogusią Skrzypkowskimi\nEdukacja domowa – pomysł wart\nrozważenia - Dawid Muszkiet\nZamach na ojców i matki\n- Grzegorz Bielachowicz\nArka Noego odkryta? - Michał\nO książce „Religie w Polsce”\nJuż po raz piętnasty\nWspomnienie Olesi Szagun\n- Maria Bartikowska\nWspaniałomyślny Boży dar\n- Janusz Modrzejewski\nSpotkania seniorów - Eugeniusz\nListy nienajprostsze: List VI\n- E. Taube, B. Jaskuła-Tuchanowska\ns. 37 Dziesięć najważniejszych:\nSzóste - Tomek Bogowski\ns. 39 „Me serce wezbrało pięknym\nsłowem...” - Tomasz Żółtko\ns. 40 Wiadomości ze świata\n- ORGAN PRASOWY KOŚCIOŁA CHRZEŚCIJAN BAPTYSTÓW W RP\nUkazuje się od 1925 r. Rocznik LXXXV: 2010 r.\nNr 7-8 (lipiec-sierpień) ISSN 0239-4413\nKOLEGIUM REDAKCYJNE: Mateusz Wichary (Redaktor Naczelny),\nGustaw Cieślar, Konstanty Wiazowski, Danuta Marcyniak,\nAneta Krzywicka, Paweł Krzywicki, Ryszard Tyśnicki\nAdres redakcji i administracji: ul. Waliców 25,\n00-865 Warszawa, tel./fax: 022 624 27 83\ne-mail: [email protected], www.dlajezusa.pl (dział Materiały)\nOfiary za pismo prosimy kierować na konto Kościoła Chrześcijan\nBaptystów: ING Bank Śląski 20105010541000002317496905.\nMateriałów nie zamawianych Redakcja nie zwraca i zastrzega sobie\nprawo dokonywania zmian w treści i w tytule nadesłanych tekstów.\nSKŁAD I OPRACOWANIE GRAFICZNE: Aneta i Paweł Krzywiccy\nDRUK I OPRAWA: KOMPAS II, Waliców 25, Warszawa\nNumer zamknięto: 2 lipiec 2010 r.\nPierwsze społeczeństwo, czyli coś,\nco ludzie tworzą razem, to rodzina.\nI w naszym doświadczeniu i w Biblii.\nWarto o tym pamiętać. Oznacza to, że\nwszelkie inne formy życia społecznego są\nwtórne. Nawet Kościół – który przecież,\ngdy małżonkowie są wierzący, potrafi się\nna rodzinę nałożyć. Aby człowiek zwyciężył, przetrwał, panował – Bóg dał rodzinę (Rdz 1-2). Nie państwo, miasto. Ale\nrodzinę. A żyjemy w czasach dla rodziny\nnieprzychylnych. I skutki tego widzimy\nrównież w Kościele.\nPo pierwsze, żyjemy w czasach skrajnego egocentryzmu. Ja, mi, moje. Samospełnienie, realizacja, itd. Jesteś tego\nwarta, to ci się należy. Żyjemy w świecie,\nw którym przekonuje się nas, że szczęście\ni spełnienie można uzyskać w pojedynkę.\nA to kłamstwo. Wspomnijmy Adama, który bez Ewy był samotny. Warto przy tym\ndodać, że był samotny nie seksualnie, czy\ndlatego, że nie miał mu kto zrobić obiadu,\nczy wyprać skarpetek, ale był samotny\nw najgłębszym możliwym sensie – nie\nmiał towarzysza życia. Dzisiejszy świat\ntemu przeczy. Redukuje małżonka do\nusług, które można rozdzielić. Seks –\nw cyberprzestrzeni, płatny, bądź przygodny. Dom – poprowadzi gosposia (również\nambitnej bizneswomen). A o praniu jako\nproblemie nie ma co wspominać. A więc\nżyj dla siebie! Ciekawe tylko, skąd tyle\nsamotności i beznadziei we współczesnej\nsztuce. I życiu. Rozbite rodziny też jakoś\nszczęścia nie mnożą.\nPo drugie – żyjemy w czasach władzy,\nktórej na rękę owa samotność. Przypomina mi się Nowy, wspaniały świat Huxleya.\nAutor kreśli wizję totalitarnego świata –\nnie tylko bez rodziny, ale i bez miłości.\nDoktryną wpajaną od życia płodowego\nobywatelom jest, iż „każdy należy do\nkażdego.” Skutkiem są przygodne relacje,\nbrak miłości i całkowita sterowalność.\nTo właśnie uczucie zrodzone pomiędzy\ndwójką bohaterów jest siłą zdolną rzucić\ntemu systemowi wyzwanie. Czemu o tym\npiszę? Bo zmiany w etyce Europy zachodniej nie są dalekie od wizji tej przygnębiającej książki. A co za tym idzie, również\nserwowane nam rozwiązania prawne –\no czym w art. Grzegorza Bielachowicza.\n• SŁOWO PRAWDY • Numer 7-8 / lipiec-sierpień 2010\nW tym kontekście pojawiają się dzieci. Które zawadzają. A przecież Biblia\nmówi o nich jako o darze. Tylko, że Biblia\nmówi również, że bardziej błogosławioną rzeczą jest dawać, aniżeli brać. Oraz\no tym, że znajdzie życie tylko ten, kto\nje straci. To mądrość wbrew dzisiejszym\nczasom. W końcu – w tym kontekście\nrównież pojawia się Bóg i nasza wiara.\nCzęsto całkowicie od rodziny oddzielona.\nOgraniczona do własnej komory i kościoła, w życiu wspólnym rodziny nieobecna.\nTo wynaturzenie. Uległość współczesnym, szkodliwym trendom.\nStąd ów temat w Słowie Prawdy. Stąd\nzachęta do uwielbienia rodzinnego, do\nodwagi w planowaniu rodziny (Rodzina\nw Boży sposób). Stąd zachęta do głębszej, kosztowniejszej, ale i dającej wiele\nsatysfakcji nowej opcji edukacyjnej (art.\nDawida Muszkieta). Stąd wyzwanie przekazywania duchowego, a nie tylko materialnego, dziedzictwa (art. Neli Kłapy).\nTwórzmy silne, wielopokoleniowe rodziny, a zwyciężymy! I w życiu, które będzie\ndla nas błogosławieństwem we wszelkich\njego trudach, i w kościołach, które będą\nżyły i naturalnie wprowadzały w sferę Bożego wpływu kolejne pokolenia. I uczyły\nwłaściwych wzorców wszystkich, którzy\nchcą się nauczyć żyć w Boży sposób.\nWokół owego nowego życia, ale\nrównież wielopokoleniowości i trwania,\nskupia się reszta materiału. Zachęcające\nświadectwa z chrztów, ale i kolejnych\nwczasów seniora, oraz Bożej wierności\nw Krowicy, w powołaniu nowych władz\nKościoła i w WBST. Do tego stałe rubryki, jak zwykle warte zerknięcia – Dziesięć\nnajważniejszych, Listy nienajprostsze,\nfilozoficzne rozważania o czasie i wiadomości ze świata, wraz z ważnymi\nogłoszeniami. I zachęta do autentycznego chrześcijaństwa (Wykonawca czy\nWszystko to dowodzi, że teraźniejszość wynika z przeszłości i wchodzi\nw przyszłość. A Pan jest wierny z pokolenia w pokolenie. Nie żyjmy więc dla\nsiebie, tylko tu i teraz, ale twórzmy rodziny – i krwi własnej i krwi Chrystusowej,\naby móc doświadczać błogosławieństw\njedynego Boga, Ojca, Syna i Ducha Świętego, który oby był w tym wszystkim\nA bądźcie wykonawcami\nSłowa, a nie tylko słuchaczami, oszukującymi\nsamych siebie. Bo jeśli\nktoś jest słuchaczem\nSłowa, a nie wykonawcą, to podobny\njest do człowieka,\nktóry w zwierciadle\nprzygląda się swemu\nBo przypatrzył się sobie\ni odszedł, i zaraz\nzapomniał, jakim jest.\nAle kto wejrzał\nw doskonały zakon\nwolności i trwa w nim,\nnie jest słuchaczem,\nktóry zapomina, lecz\nw swoim działaniu.\nWykonawca czy słuchacz - to pytanie\ndla każdego z nas. Jedną z największych pokus chrześcijaństwa jest nominalizm. Polega on na przyjęciu jakiegoś „gadżetu”, jako kryterium chrześcijańskości, np. chodzę do kościoła,\njestem ochrzczony, nie piję itp. Podczas gdy inne dziedziny życia niewiele mają wspólnego z wiarą i Chrystusem. Tego typu gadżeciarskie chrześcijaństwo buduje niczym nieuzasadnione poczucie bezpieczeństwa\nw wierze. Jakub w swoim liście podkreśla znaczenie wiary, jako zaangażowania dotyczącego każdej dziedziny\nnaszego życia, bo przecież „wiara bez\nuczynków jest martwa”. W tym ujęciu wiara to kompleksowe zadanie\ndotyczące całego życia a nie tylko\nwybranych aspektów. Chodzenie do\nkościoła jest pożyteczne, ale wiara to\ncoś znacznie więcej! Chrzest przyjęty\nwedług biblijnych zasad to coś właściwego, ale jedynie wtedy, gdy jest\nelementem kompleksowego standardu całego naszego życia.\nWinda a Biblia\nW moim bloku, w wyniku przeprowadzonego remontu windy zamontowano w niej ogromne lustro. Okazało\nsię to dobrym pomysłem. Gdy rano\nw pośpiechu udaję się do pracy, i jak\nzwykle wychodzę z domu zbyt późno, jadąc siedem pięter windą mam\nczas na spojrzenie w lustro. Zdarzało\nsię, że musiałem dość radykalnie modyfikować swój wygląd. A to krzywo\nzapięta kurtka, a to zapomniałem zaprzyjaźnić się z grzebieniem, a to zawinięty kołnierz.\nLustro nie jest tylko po to, byśmy podziwiali nasz wygląd, ale byśmy modyfikowali swoje braki. Choć są tacy,\nktórzy używają lustra jedynie do podziwiania siebie. Dla Jakuba takim lustrem jest Pismo Święte. Spełnia ono\nwszystkie kryteria lustra. Księga ta ukazuje wszystkie nasze mocne i słabe\nstrony. Problemem jest jedynie to, iż\nnie wszyscy chcą cokolwiek korygować w wyniku tego spojrzenia, a inni\ntak boją się zmian, że unikają spojrzenia w lustro. Dodatkowo tworzą teorie\nto uzasadniające. Pytanie: wykonawca,\nczy słuchacz? jest w tej sytuacji w pełni uzasadnione i warto samemu sobie\nje zadać i poszukać odpowiedzi.\nWspółcześnie funkcjonują trzy teorie\ndotyczące Biblii i naszego stosunku\n• Pismo Świętego to ciekawy zbiór\nopowiadań i dydaktycznych historyjek, godny przeczytania. Inteligentny człowiek powinien wiedzieć\ncokolwiek na ten temat. Dlatego\nteż Biblia jest lekturą w szkole.\n• Pismo Święte to księga życia, która potrafi przemienić moje życie\ni dać nadzieję na wieczność. To tu\nnależy umieścić takie wersety, jak:\nJoz.1,8; 2Tym.3,16-17; Hbr.4,12.\n• Kulturalny człowiek powinien mieć\nw domu Biblię na półce z książkami, najlepiej ładne kolekcjonerskie\nwydanie. Choć niekoniecznie należy zapoznać się z jej treścią. Biblia\nw naszym kraju jest jedną z lepiej\nsię sprzedających książek i jednocześnie jedną z niewielu, której nie\nznają i nigdy nie czytali.\nWielu chrześcijan przypomina duchowych żebraków. Niedawno w telewizji pokazano człowieka bezdomnego, który mieszkał na ulicy w Wielkiej\nBrytanii, a gdy umarł to okazało się,\nże na jego koncie w banku są miliony,\nprzez telewizję szukano spadkobierców w Polsce. Ten człowiek po prostu nie lubił chodzić do banku. Wielu\nSŁOWO PRAWDY • Numer 7-8 / lipiec-sierpień 2010 •\nchrześcijan to tacy bogaci żebracy.\nTylko dlatego, że nie otworzyli sejfu\nSłowa Bożego i nie wzbogacili swojego życia o Słowo Boga. Gdy Biblia\nstoi na półce z książkami, to jedynie\nładnie wygląda, ale niczego więcej ci\nnie da. Przypominasz człowieka, który otrzymał list od ukochanej, ale żal\nmu było zniszczyć piękną kopertę,\ndlatego nigdy się nie dowiedział, co\nBiblia nie jest do czytania\nBiblia nie jest książką do czytania.\nJeśli ją czytasz, to nic ci to nie da,\nszkoda czasu. Biblia jest książką do\nstosowania w życiu codziennym.\nDopiero w tym kontekście czytanie\nnabiera sensu i celu. Są takie gospodynie, które gdy pieką ciasto to otwierają książkę z przepisem, ale potem\ni tak robią wszystko po swojemu.\nW efekcie końcowym stwierdzają, że\nprzepis jest nic nie warty, gdyż ciasto\nnie wyszło. Czyż podobnie nie jest\nz nami, chrześcijanami? Najwięcej\nkrytyków Biblii jest wśród tych, którzy jej nie znają. Jakże często słyszy\nsię o przestarzałym tekście, o błędach\nod osób, które nie znają nawet podstawowych opowiadań tekstu Biblijnego lub tych, którzy przeczytali ją\npobieżnie w pośpiechu, aby zaliczyć\nten przykry, religijny obowiązek.\nJakże wielu chrześcijan żyje inaczej\nniż mówi Biblia! A nawet w chrześcijaństwo wczytało wiele grzesznych\nzachowań. W imię wiary w Jezusa,\nw imię obrony prawdy ewangelii dokonano wielu zbrodni i morderstw.\nDokonuje się również obecnie obrony egoizmu i samolubstwa. Wszystko\nto pomimo tego, iż w Biblii jest zapisana zasada miłości nieprzyjaciół\ni zapierania się samego siebie. Czytanie Biblii to zbyt mało, aby stać się\nOstatnie doniesienia dotyczące przypadków pedofilii wśród niektórych\nduchownych są przerażające. Co\nz tego, że ukończył studia teologiczne, zna zasady etyki chrześcijańskiej\ni uczy innych jak żyć moralnie\ni etycznie, czy ostrzega przed grzechem, skoro sam tego wszystkiego nie\nstosuje? Spoglądali w lustro Słowa, ale\nnie wyciągnęli z tego żadnego wniosku. Pamiętam dramatyczny reportaż\no pewnym duchownym protestanckim w USA, który nauczał w telewizji,\ngromadził przed ekranem tłumy ludzi\na jednocześnie zdradzał swoją żonę\nw domu publicznym. Dla tego człowieka dramatem nie był grzech ale to,\nże go przyłapano. Po swojej publicznej pokucie żona i ludzie mu wybaczyli. Okazało się jednak, że dalej\nkorzystał z usług prostytutek! Tym\nrazem jedynie bardziej skrycie, choć\nprzyłapano go ponownie. Jedyna lekcja, jaką wyciagnał, to być bardziej\nobłudnym, a nie faktycznie przemienionym!\nWiedza nie jest równoznaczna z mądrością. Nie każdy, kto skończył studia teologiczne nadaje się na pastora.\nZnam wielu wybitnych profesorów\nelektroniki, którzy swoje telewizory\nniosą do serwisu. Potrafią rozpisać\nna wzorach zasadę działania, ale nie\npotrafią telewizora naprawić, gdyż\nich wiedza jest teoretyczna, a wiedza\ntechnika, choć niezbyt szeroka, ma\nIstota chrześcijaństwa nie polega na\nwiedzy, ale na zastosowaniu Bożych\nzasad. Jakub w tej wypowiedzi zastosował ciekawe porównanie. Spojrzenie w lustro ma dwa wymiary.\nMoże zaspokoić ciekawość lub może\ndoprowadzić do poprawy wyglądu.\nSłowo Boże jest takim lustrem duszy\nludzkiej. Spojrzenie do Biblii może\nwywołać dwojaką reakcję:\n• Biblia ciekawie ujmuje ten problem,\n• Biblia mówi o mnie i mnie wzywa\nIstotą chrześcijaństwa nie jest słuchanie i patrzenie. Wiara to umiejętność\nstosowania Słowa Bożego. Ten aspekt\njest najtrudniejszy. Nie można być jedynie słuchaczem Słowa, trzeba być\nwykonawcą. Słowo Boże powinno\nnas drążyć od środka i zmieniać nas\nszlifując nasze wybory, postawy, decyzje. Gdy znajdziemy na ulicy diament, to pewnie nie zwróci naszej\nuwagi. Będzie brzydki, jak szkiełko\nczy inne kamienie. Gdy jednak znajdzie się w rękach szlifierza, zamienia\nsię w brylant i nabiera blasku i wartości. Podobną rolę musi pełnić Słowo\nBoże w naszym życiu. Ma przekształcić nas w drogocenny Boży brylant,\nale to my musimy pozwolić Bogu na\noszlifowanie Słowem naszego życia.\nW metodach studiowania Biblii mówi\nsię zazwyczaj o trzech etapach tego\nprocesu: obserwacja, interpretacja\ni zastosowanie. Od lat prowadzę grupy biblijne i zawsze ten trzeci punkt\nsprawia największe trudności. Potrafimy godzinami dyskutować na temat\nteologii tekstu, ale pytanie o praktyczne zastosowanie w życiu powoduje\nmilczenie grupy. Więcej: potrafimy\nwiele mówić, co powinni zrobić inni,\njakie błędy popełniają wyznawcy z innych zborów i denominacji, potrafimy\ngodzinami omawiać problemy i rozwiązania natury ogólnej, ale gdy pada\npytanie, co ja powinienem zmienić\nw swoim życiu? - dyskusja się kończy,\nalbo zamienia się w zestaw dygresji.\nJak to zastosowanie Słowa wygląda\nw naszym życiu najlepiej sami wiemy:\n• Aby móc stosować, musimy stale\ni regularnie czytać Słowo Boże.\nCzy jednak mamy swój regularny\ncichy czas? Czy codziennie z modlitwą czytamy Biblię?\n• Aby móc stosować, musimy regularnie nad nim się zastanawiać.\nNawet, gdy regularnie czytamy, to\njakże często nie mamy już czasu\nna osobistą refleksję, albo czytając\nmyślimy już o strategii na dzisiejszy\n• Aby móc stosować, musimy wyrazić zgodę i pragnienie, aby Słowo\nnas zmieniało od wewnątrz i na\nzewnątrz. Jakże trudno jest poddać\npod Boży osąd i zmiany te dziedziny naszego życia, które są złe a my\nje kochamy i lubimy.\nZastanów się, czy jesteś wykonawcą\nczy słuchaczem Słowa Bożego? Bóg\noczekuje od ciebie postawy ucznia,\nktóry stosuje to, czego jest uczony.\nJakim uczniem jesteś?\nroku akademickiego 2009/2010\nw WBST w Warszawie\nDnia 20 czerwca 2010 roku odbyła się\nuroczystość zakończenia roku akademickiego 2009/2010 w Wyższym Baptystycznym Seminarium Teologicznym\nw Warszawie. Był to końcowy akord\nostatniego zjazdu studentów studiów\nniestacjonarnych, który wiązał się\nz sesją egzaminacyjną - najbardziej pracowitym okresem zarówno dla studentów, jak i dla wykładowców i innych\npracowników Seminarium. Oficjalnym\nzwieńczeniem tej pracy było nabożeństwo połączone z rozdaniem dyplomów ukończenia studiów dla tegorocznych absolwentów.\nGospodarz nabożeństwa, Rektor WBST\ndr Andrzej Seweryn, przywitał wszystkich zebranych oraz wyjątkowych gości. A byli wśród nas: Przewodniczący\nRady Kościoła - prezb. Gustaw Cieślar,\nPrzewodniczący Rady Seminarium –\nprezb. Krzysztof Osiecki oraz Honorowy Prezbiter Kościoła i kierownik\nWczasów Seniora - prezb. Konstanty\nRektor przywitał również kierowników\nseminaryjnych Instytutów: mgr Zofię\nGłuszek (Instytut Katechetyczny) oraz\nmgr. Zbigniewa Gadkowskiego (Instytut\nKolejnym, wyjątkowym elementem tego nabożeństwa był wykład specjalnego gościa - dr. Arnolda Fruchtenbauma.\nPrzyjechał on do Polski z USA na specjalne zaproszenie Instytutu Studiów\nŻydowskich z cyklem wykładów pt.\n„Najważniejsze wydarzenia z życia\nChrystusa z żydowskiego punktu widzenia”. W ramach służby Ariel Ministries, dr Arnold Fruchtenbaum zajmuje\nsię biblijnym nauczaniem wśród Żydów\nniewierzących w Jezusa (działalność\newangelizacyjna) i pogan wierzących\nw Jezusa, pokazując żydowskie korzenie Nowego Testamentu. Jego wykłady\nrozpoczęły się jeszcze przed nabożeństwem, a w jego trakcie można było posłuchać jednej części całego cyklu.\nTreść głoszonego nauczania charakteryzowała się dogłębną znajomością\nkontekstu kulturowego i religijnego\nnowotestamentowego Izraela oraz dominujących wśród ówczesnych rabinów przekonań religijnych. Tematem\ngłównym przesłania wygłoszonego na\nnabożeństwie seminaryjnym były okoliczności narodzenia Jezusa na podstawie relacji zawartej głównie w Ewangelii\nŁukasza. W Łuk.2:12 czytamy, że anioł\nGabriel zapowiedział pasterzom, że\nodnajdą Jezusa zawiniętego w pieluszki, leżącego w żłobie. Okazuje się, że\nw tamtych czasach miejscem, w którym\nznajdowały się żłoby i gdzie przetrzymywano zwierzęta, były groty skalne.\nW tych samych miejscach przechowywano tkaniny, w które zawijano umarłych zaraz po ich śmierci, gdy wynoszono ich z miasta. Dr Fruchtenbaum postawił tezę, że właśnie takie tkaniny posłużyły za pieluszki dla nowo narodzonego\nJezusa. Jest w tym niezwykła symbolika\nwskazująca na cel życia Jezusa. On po\nto się urodził, aby umrzeć w miejsce nas\nwszystkich, abyśmy my mogli żyć.\npunktem nabożeństwa było\nuroczyste wręczenie przez\nRektora w asyście K. Osieckiego i Z. Głuszek - dyplo-\nmów ukończenia studiów. Spośród tegorocznych absolwentów, którzy obronili swoje prace licencjackie, dyplomy\nlicencjata teologii baptystycznej otrzymali: Łukasz Kowalik, Artur Juszczak\ni Robert Kałamański. Znacznie liczniejsza była grupa abiturientów Instytutu\nKatechetycznego, która liczyła 21 osób\n(20 kobiet i tylko 1 mężczyzna).\nPo tej podniosłej chwili głos zabrał\nprezb. Gustaw Cieślar, który wezwał\nzebranych do modlitwy dziękczynnej\nza kolejnych absolwentów WBST wyposażonych do służby. Przypomniał\njednocześnie, że mimo nowych powołań wciąż „żniwo [pozostaje] wielkie,\nale robotników jest mało”.\nSłowem okolicznościowym z 2 Tym.\n2:15, zachęcającym studentów, aby\n„należycie wykładali słowo prawdy”\npodzielił się również prezb. Krzysztof\nOsiecki. Studenci obydwu kierunków\nzłożyli następnie gorące podziękowania swoim wykładowcom, opiekunom,\nRektorowi i innym pracownikom\nNa koniec wystąpił ponownie Rektor\nAndrzej Seweryn, który przypomniał,\nże hasło i misja Wyższego Baptystycznego Seminarium Teologicznego\nw Warszawie od lat niezmiennie pozostają te same i wciąż są realizowane:\n„...aby przygotować świętych do dzieła posługiwania, do budowania Ciała\nChrystusowego” (Ef.4:12). W naszej\nuczelni kościelnej studiują cały czas\nkolejni studenci, zgłaszają się też nowi.\nW nowym roku akademickim dołączą\ndwaj nowi wykładowcy, którzy już\nwcześniej pracowali w naszym Seminarium oraz jeden nowy wykładowca\n– nasz były absolwent. Służba WBST\ntrwa nadal. Módlmy się, aby ich praca\nprzyniosła obfity owoc na chwałę naszego wspaniałego Boga.\nChrzest w chojnickim zborze\nDnia 5 czerwca 2010 r. zakończyła się trwająca\n3 dni XXXII Krajowa Konferencja Kościoła w WarszawieRadości, pod hasłem „Wierni Słowu i odważni w świadectwie”. Łącznie uczestniczyło w niej ponad 130 delegatów oraz uczestników ze zborów baptystycznych\nJedną z ważnych decyzji podjętych przez Konferencję\nbyło dokonanie wyboru prezb. Gustawa Cieślara na\nPrzewodniczącego Rady Kościoła Chrześcijan Baptystów\nw RP kadencji 2010-2013.\nKonferencji towarzyszyły inspirujące wykłady prezb.\nPiotra Zaremby pt: „Wierni Słowu” oraz prezb. Grzegorza\nBednarczyka pt: „Odważni w świadectwie”, wyrażające zaangażowanie misyjne Kościoła baptystów i jego\noddanie Pismu Świętemu. Delegaci zastanawiali się też\nw grupach dyskusyjnych nad ważnymi dla Kościoła tematami: „Troska o jakość nabożeństwa” (prezb. Andrzej\nSeweryn), „Zewnętrzny wizerunek Zboru i Kościoła”\n(pastor Mateusz Wichary) oraz „Kierunki Misji” (pastor\nWażnym przeżyciem był koncert Beaty Bednarz,\npoprowadzony przez prezb. Jerzego Rogaczewskiego.\nKoncert przeradzający się w uwielbienie przyczynił się\ndo odświeżenia naszej relacji ze Zbawicielem świata Jezusem Chrystusem.\nW niedzielę 20 czerwca, w naszym zborze w Chojnicach przeżywaliśmy radosne nabożeństwo z chrztem\nwiary. Na to wydarzenie wybraliśmy malowniczy ośrodek Zielonej Szkoły nadleśnictwa Woziwoda, nad rzeką Brdą.\nuświetnił wspaniały występ chóru warszawsko-łódzkiego pod\ndyrekcją dr. Dawida Bera. Na\nnabożeństwie końcowym poruszające kazanie o praktycznym\nwymiarze chrześcijańskiej miłości wygłosił prezb. Konstanty\nWiazowski, w oparciu o tekst\nz Listu do Filipian 1, 9-11.\nNa uroczystość zaprosiliśmy nasze rodziny i przyjaciół.\nW samo południe zjechaliśmy się na miejsce z okolicznych miast, w których są rozproszeni nasi zborownicy\ni sympatycy - przede wszystkim z Chojnic, Człuchowa\ni Czerska. Woziwoda powitała nas pięknym słońcem, jasną zielenią i krystalicznie czystą wodą w rzece. Nabożeństwo rozpoczęliśmy czytaniem z księgi Dziejów\nApostolskich 1:6-11. Odchodzący do nieba Jezus zachęca w nim uczniów do głoszenia ewangelii po całej ziemi. Następnie w modlitwach i pieśniach wspólnie oddaliśmy chwałę Bogu. W tej części nabożeństwa trzydzieścioro dzieci wyszło na zieloną szkółkę niedzielną,\ngdzie salą wykładową była pachnąca sianem łąka a pływające po rzece łabędzie dodatkową atrakcją.\nKonferencja dokonała też wyboru Komisji Rewizyjnej Kościoła\nkadencji 2010-2013 oraz przegłosowała wprowadzenie drobnych poprawek do Zasadniczego\nPrawa Wewnętrznego Kościoła\nCiekawym elementem tegorocznej Konferencji była wystawa nt. działalności służb\ni zborów Kościoła Chrześcijan Baptystów oraz innych\nDzięki wymienionym elementom Konferencja miała nie tylko charakter administracyjny, ale też głęboki\nwymiar duchowy, ze wskazaniem na praktyczne zastosowanie.\nRozpoczął się chrzest! Bóg tym razem dał dwanaście\nosób. Przed zgromadzonym kościołem troje z nich złożyło swoje świadectwa wiary. Byli to, w kolejności, bracia Bartosz Birnbaum, Janusz Modrzejewski oraz siostra\nAnna Kowalska. Kazania, opartego o słowa z listu Pawła\ndo Rzymian 3:19-22 wysłuchali również znajdujący się\ntam przypadkowi słuchacze. Zwróciłem w nim uwagę\nna fakt, iż tekst Pisma Świętego w tym miejscu ukazuje nadchodzący sąd Boży nad światem, który zostanie pociągnięty do odpowiedzialności przed Stwórcą.\nAle Bóg daje w nim również nadzieję uczniom Swego\nSyna. Jako jedyni właśnie wierzący w Jezusa Chrystusa\nnie usłyszą skazującego wyroku potępienia. W odpowiedzi na usłyszane poselstwo Słowa kandydaci do chrztu\nz odwagą i szczerością opowiedzieli o towarzyszących im\nwieloletnich wewnętrznych zmaganiach i walkach przed\npodjęciem decyzji o chrzcie.\nwspólnym oddaniem Chrystusowi, za co jako Zbór jesteśmy Bogu wyjątkowo wdzięczni. Dodam, że wielu z nas\nbędzie miało okazję doświadczyć podobnego wydarzenia\nw Bornym Sulinowie, które jest placówką naszego zboru.\n27 czerwca w wodach jeziora Pile zostanie ochrzczonych\nkolejnych siedem osób.\nNastępnie z całym zgromadzeniem udaliśmy się nad brzeg\nrzeki. W modlitwie, wraz z katechumenami, podziękowaliśmy Bogu za okazane nam miłosierdzie i zbawienie.\nPierwszy wszedłem w piękny nurt dość rwącej rzeki. Tam,\nkażda z osób w białych szatach usłyszała przed swoim\nzanurzeniem pytania o wiarę i wierność Jezusowi Chrystusowi. W następstwie twierdzących odpowiedzi każda\nz nich została ochrzczona na wyznanie wiary w Pana Jezusa Chrystusa. Zebrany nad brzegiem kościół ze wzruszeniem na każde wyznanie i zanurzenie odpowiadał\nchóralnym AMEN! i śpiewem pieśni.\nPo chrzcie starsi zboru wkładali ręce na nowo ochrzczonych modląc się o ujawnianie się w ich życiu darów Ducha\nŚwiętego. Po wręczeniu pamiątkowych egzemplarzy Pisma\nŚwiętego zakończyliśmy nabożeństwo, ale nie zakończyliśmy społeczności. Korzystając z tak urokliwego miejsca\ni słonecznego dnia wszyscy zabraliśmy się do przygotowania wspólnego obiadu. Z domów przywieźliśmy potrawy na wspólny stół, których bogactwo zapewniło sytość\n160 zgromadzanym uczestnikom uroczystości. Wspólnie\nspędzaliśmy tam radosne chwile dając świadectwo wiary naszym gościom i zaciekawionym przypadkowym turystom. Wszyscy wyjechaliśmy z Woziwody umocnieni\ni zachęceni do dalszej służby naszemu zbawcy, Panu Jezusowi. Jemu niech będzie wieczna chwała!\nBył to wyjątkowy chrzest, bowiem przyjęło go pięć osób\nmających już ochrzczonych małżonków. Jego skutkiem\njest więc pięć rodzin zjednoczonych jednoznacznym,\nSŁOWO PRAWDY • Numer 6 / czerwiec 2010 •\nKrólu mój, Królu chwały,\nTyś mój cel, me pragnienie;\nJestem Twój, jestem cały,\nTwoim każde me tchnienie!\nTobie woń sieją róże,\nPtasząt wielbią Cię pienia,\nNiech i ja Tobie służę\nKażdą chwilą istnienia...\nTa znana pieśń autorstwa Karola Hławiczki, była jedną z kilku, które\nzabrzmiały w niedzielę 16 maja w I Zborze Kościoła Chrześcijan Baptystów w Poznaniu. Odpowiadała ona jak najlepiej charakterowi odbywającej się tego dnia uroczystości. Oto bowiem cztery kolejne osoby\npodjęły decyzję, by przypieczętować chrztem swe zawierzenie Jezusowi Chrystusowi. Uczynili to: braterstwo Andrzej i Irena, siostra Katarzyna\na także brat Andrzej z baptystycznej wspólnoty „Anastasis” we Wrześni,\nbędącej placówką misyjną poznańskiego zboru. Chrztu katechumenom\nudzielił pastor zboru, Grzegorz Wojno, natomiast kazanie wygłosił pastor\n– asystent, Ireneusz Roethel, który także – z ramienia zboru – sprawuje\nopiekę duszpasterską nad wspólnotą we Wrześni. Wszystko to odbyło się\nw obecności licznie zgromadzonych wiernych i przyjaciół – tak z Poznania, jak i Wrześni.\nbór Baptystyczny w Krowicy już\ntrzydzieści lat korzysta z wybudowanego Domu Modlitwy. Jego\nczłonkowie mieszkają w Lubaczowie\ni trzech Krowicach: Hołodowskiej,\nLasowej i Samej. W ostatnią niedzielę maja odbyła się tam uroczystość\npodziękowania Bogu za te lata i ten\nDom, który z Jego pomocą udało się\nUroczystemu nabożeństwu przewodniczył br. Jan Janczura, który powitał gości z Woli Piotrowej, Krynicy,\nZamościa, Biłgoraja, Krakowa, Chełma i Warszawy. W uroczystości tej\nwzięli udział również przedstawiciele\nwładz samorządowych: starosta powiatu lubaczowskiego Józef Michalik\noraz wójt gminy Lubaczów, Wiesław\nPo powitaniu gości br. Janczura\nprzedstawił pokrótce historię zboru\nbaptystycznego w Krowicy. Powstał\non już w 1928 roku i mimo wielu\ntrudności i prześladowań, a szczególnie wojennej zawieruchy, przetrwał.\nNa nabożeństwach wierzący stale\nspotykali się w domach prywatnych,\nchoć marzyli o własnym Domu Modlitwy. I wreszcie w 1976 roku, dzięki\nprzychylności władz, zaczęli go budować. Wszyscy członkowie zboru\ni jego przyjaciele włączyli się do tej\nbudowy. Bardzo wielki wkład pracy\nwnieśli w to dzieło bracia i siostry\nz Woli Piotrowej, którzy pokonując\nponad 200 km przyjeżdżali, by pomóc w budowie. Teraz dziękowano\nim za tę braterską pomoc. Przełożony zboru z Woli Piotrowej, Czesław\nWigłasz, przywiózł ze sobą kilka\nstarszych osób, które opowiadały,\njak wielkim błogosławieństwem była\nteż i dla nich ta sąsiedzka pomoc.\nDo swoich pozdrowień brat Czesław\ndołączył trzy pieśni, które w duecie\nzaśpiewał ze swoją małżonką.\nOtwarcie nowo wybudowanego\nDomu Modlitwy w Krowicy Samej\nodbyło się w maju 1980 roku (patrz\n„Słowo Prawdy”, 6/1981). Była to\nbardzo podniosła i uroczysta chwila.\nBrat Janczura odtworzył dla wszystkich zebranych nagrane kazanie śp.\nbrata Michała Stankiewicza, które\nwygłosił on w czasie tej uroczystości. W oparciu o tekst Mat.7,24-25\nmówił o budowaniu domu, posado-\nwieniu go na solidnym gruncie. Dotąd bezdomny zbór będzie miał stałe\nmiejsce do wyrażania wdzięczności\nBogu. Ludzie odchodzą, ale ich słowa i czyny pozostają.\nBr. Gustaw Cieślar, przewodniczący Rady Kościoła, po przeczytaniu\nz Objawienia św. Jana listu do zboru w Filadelfii zwrócił uwagę na jego\nwierność Słowu Bożemu, odwagę\nw świadectwie tamtejszych chrześcijan i Bożą obietnicę zachowania takich ludzi w godzinie próby.\nW imieniu zboru w Krynicy i br.\nZbigniewa Mielczyka, obecnego\nprzed trzydziestu laty na tamtejszej\nuroczystości, pozdrowienia słowami\ntekstu Rzym. 15,13 przekazał przewodniczący tego zboru br. Adolf Dutka. Pozdrowienia ze zboru w Przemyślu przekazał br. Janusz Kurasz.\nZostały też odczytane pozdrowienia\nod dzieci rodziny Furgałów. To ich\nojciec był jednym z pierwszych wierzących na tym terenie, w jego domu\nodbywały się też nabożeństwa. Młoda poetka Aneta Nowak deklamowała swój wiersz poświęcony roli i zadaniu duszpasterza w zborze.\npozdrowienia i gratulacje przedstawicieli władz samorządowych. I tak\nstarosta powiatu Józef Michalik, mówił o swoim szczególnym przeżyciu\nw społeczności ludzi wierzących.\nObiecał też do września naprawić\ndrogę do Krowicy... Zachęcał do\ndokumentowania swojej obecności,\nzapisywania jej do kronik tamtejszych terenów, do modlitwy o sprawujących władzę, aby nie rządzili,\nlecz służyli społeczeństwu. Życzył\nBożego pokoju i wytrwałości w wierze. Podarował też kilka opracowań\ni albumów przedstawiających piękno\nZiemi Lubaczowskiej, zachęcał do jej\nNatomiast wójt Gminy Lubaczów,\nWiesław Kapel, dziękując za zaproszenie na tę uroczystość, wspomniał\no swojej dobrej współpracy z baptystami, którzy są częścią historii tej\nmiejscowości i gminy. Przyznał też, że\njest pełen podziwu dla zaangażowania tak małej wspólnoty wierzących\nw budowę tego Domu Modlitwy. Na\nkoniec odczytał i przekazał zborowi\npięknie wygrawerowany i oprawiony\ntekst o następującej treści: „Składam\nserdeczne gratulacje z okazji jubileuszu XXX-lecia otwarcia Domu Modlitwy w Krowicy. Niech misyjność\ntego Domu odnawia Kościół miejscowy, umacnia Waszą wiarę i tożsamość\noraz dodaje chrześcijańskiemu życiu\nnowego entuzjazmu i zapału. Za dotychczasową współpracę i pełnienie\nspołecznej misji składam serdeczne\npodziękowanie. Niech w działalności\nWaszego Kościoła przejawia się troska o dobro wspólne i rozwój naszej\nMałej Ojczyzny. Lubaczów,30 maja\n2010. Wójt Gminy Lubaczów Wiesław Kapel”.\nSłowo końcowe w oparciu o tekst\nRzym. 15,13 – na temat chrześcijańskiej nadziei – wygłosił br. Konstanty\nWiazowski. Zwrócił przy tym uwagę,\nże prawdziwa nadzieja chrześcijańska musi być solidnie uzasadniona,\noparta na Piśmie Świętym, zakorzeniona w Jezusie Chrystusie, wyrażona\nw postawie i postępowaniu człowieka\nwierzącego. Zachęcał zebranych do\nkonsekwentnego umacniania swojej\nnadziei i dzielenia się nią z innymi.\nPo zakończonej uroczystości wszyscy obecni zostali zaproszeni na\nwspólny posiłek. Ponieważ pogoda\nsprzyjała, społeczność ta była przedłużana na obszernym podwórku\nzborowym. Wszyscy byli wdzięczni\nBogu za 30 lat służby Domu Modlitwy w Krowicy, a tamtejszemu Zborowi za wytrwałość w wierze i gościnę.\ndyby na świecie żyło jedynie dwoje ludzi, skłanialiby się, o ile ich serca byłyby święte, do wspólnej\nmodlitwy. Oto źródło rodzinnego uwielbienia.\nRodzina jest najstarszym społeczeństwem ludzkim; jest\ntak stara jak nasz ród. Ludzie nie łączyli się w rodziny\nprzez decyzje woli czy umowy społeczne, według absurdalnych świeckich wzorców; oni zostawali do rodzin\ni w rodzinach stworzeni.\nUwielbienie rodzinne w Starym Przymierzu\nWszędzie w Starym Testamencie dobrzy ludzie angażowali swe domy w uwielbienie. Kiedy cały lud Boży był\nw arce, uwielbienie było ewidentnie nabożeństwem ro10\ndzinnym. A po opadnięciu wód, kiedy „zbudował Noe\nołtarz Panu”, złożona ofiara była ofiarą rodzinną (Rdz\n8:20). Kiedy tylko odnajdujemy Abrahama w Ziemi Obiecanej, stawia ołtarz Panu (Rdz 12:7). Podobnie Izaak, który buduje ołtarz w Beer-Szebie (26:25). Ołtarz Jakuba był\nz pewnością miejscem rodzinnego nabożeństwa: „wtedy\nrzekł Jakub do swej rodziny i do wszystkich, którzy z nim\nbyli: usuńcie obcych bogów spośród siebie, oczyśćcie się\ni zmieńcie szaty wasze! Wstawszy bowiem pójdziemy do\nBetelu” (Rdz 35:2-3). Ofiary składane przez Joba za jego\ndzieci były ciągłe: „posyłał Job po nich, aby ich poświęcić; wstawał wczesnym rankiem i składał całopalenia za\nkażdego z nich. Myślał bowiem Job: może zgrzeszyli moi\nsynowie i znieważyli Boga w swych sercach; tak czynił\nJob zawsze” (Job 1:5). Jozue, ryzykując, że będzie w tym\nosamotniony, ogłasza: „lecz ja i dom mój, służyć będziemy Panu” (Joz 24:15). Dawid, po publicznym złożeniu\nofiar i pobłogosławieniu ludu w imieniu Pana, „powrócił\ndo domu, aby pobłogosławić swój dom” (1Sam 6:18, 20).\nNauczył się najwyraźniej tego w domu swego ojca, skoro\nczytamy, iż miał on w zwyczaju jako „cała rodzina składać coroczną ofiarę” (1Sam 20:6).\nUwielbienie rodzinne w Nowym Przymierzu\nW Nowym Testamencie ślady rodzinnego uwielbienia są\nnie mniej widoczne. Korneliusz, którego modlitwy zostały\nwysłuchane, był to człowiek „pobożny i bogobojny wraz\nz całym domem swoim” (Dz 10:2). Tą troskę o rodzinę\ni najbliższych widać również w jego przygotowaniach na\nprzyjście Piotra: „Korneliusz zaś, zwoławszy swoich krewnych i najbliższych przyjaciół, oczekiwał ich” (10:24).\nPryska i Akwila mieli „zbór w swoim domu” (Rz 16:5).\nPrzekazywanie wiary w domu Tymoteusza z pewnością\nłączyło się z jakąś formą domowego uwielbienia (2Tm\n1:5). Pierwsi chrześcijanie naśladowali Żydów w trzech\ngodzinach modlitw w czasie dnia: 9, 12 i 3. Modlili się\nrównież rano i wieczorem, oraz przed posiłkami i kąpielą.\nKiedy dochodzimy do Reformacji, znajdujemy się w tak\nwielkiej rzece przykładów i nauczania, że musimy ograniczyć się do bardzo ogólnych stwierdzeń. Jakakolwiek by\nnie była praktyka zwyrodniałych synów Reformacji, wcześni Reformatorzy byli powszechnie znani z podkreślania\nwielkiej roli domowego nabożeństwa.\nWpływ uwielbienia rodzinnego\nna osobistą pobożność\nOd chwili, gdy poznajemy modlitwę Pańską mówiąc\n„Ojcze nasz”, jesteśmy uczeni, iż nasze uwielbienie jest\ngrupowe. Nie tylko ma na innych wpływ, ale również jest\nzanoszone i doświadczane wraz z innymi. Cóż byłoby\nto za wynaturzenie, gdybyśmy mieli osobę żyjącą pośród braci i sióstr, której serca nie łączyłoby pragnienie\nwspólnego z nimi uwielbienia! Kiedy Duch Boży faktycznie działa w duszy, wprowadza ją we wspólnotę z innymi\nodnowionymi duszami i czyni z uwielbienia ośrodek\njasności dla otoczenia.\nW wierze „niedobrze jest być człowiekowi samym.” Doświadczenie w sercu jest czymś wspaniałym i najlepiej mu\npomaga intymność ukrycia; nie może jednak tam pozostać, ale raczej, jak zapach olejku alabastrowego, wypełnia cały dom. Miłość, która jest wspaniałym owocem łaski,\njest w swej naturze zbyt przekazywalna, by pozostawać\nw zamknięciu. Jej energia będzie przenikać wszystkich\nprzebywających w jednym domu. Będą wspólnie czuli,\nczytali wspólnie Boże Słowo, śpiewali i modlili się wspólnie; i nieuchronnie stworzy to jakąś ustaloną formę kultywowania i wspierania tego wspólnego doświadczenia.\nChoć wszyscy powinniśmy uważać na religijność, w której brakuje osobistego wymiaru, która funkcjonuje jedynie w uniesieniach i uczuciach związanych z udziałem\nw uwielbieniu publicznym, nie powinniśmy z tego powodu pomniejszać znaczenia modlitwy i uwielbienia\nw grupie. Pojedyncze węgielki tracą żar; kiedy są razem,\nWpływ na głowę rodziny\nO ile uwielbienie w ukryciu jest pełne powagi i proste,\nuwielbienie rodzinne może stać się weselsze i bardziej\nuczuciowe. Szczególnie, gdy głowa rodziny jest dojrzała\nw łasce i poznaniu Pana. Będzie on podnosił całą rodzinę\nku Bogu, wraz ze sługami, dziećmi i gośćmi domu. Nie\nistnieje osoba w domu, której osobista pobożność ma\ntak wielkie znaczenie dla reszty, jako ojciec, czy głowa;\ni na nikogo innego nie wpływa ona bardziej. Kiedy głowa rodziny jest letnia bądź światowa, będzie ową letniość\nprzelewać na cały dom; a jeśli jakiś szczęśliwy wyjątek\nod owej obojętności w owym domu się pojawi, ktoś, kto\nprzerasta go w wierności, stanie się tak pomimo jego złe-\ngo przykładu. Kiedy głową rodziny jest mężczyzna wiary,\nuczucia, i odwagi, poświęcający swe siły dla Chrystusa,\nbardzo rzadko zdarza się, by jego rodzina była inna.\nProwadzenie rodzinnego uwielbienia rozwija głowę rodziny. Nie każdy sługa Chrystusa ma łatwość mówienia\no Bożych sprawach; a jednak każdy powinien się rozwijać. Bariery są różne: brak wykształcenia, niskie poczucie\nwartości, nieudolność w mówieniu, naturalny introwertyzm, wielka pycha lub fałszywa pokora, świadomość nie\nwyznanych grzechów. Wszystkie one mogą powstrzymywać ojca od prowadzenia rodziny w uwielbieniu. Nic nie\npomaga bardziej, niż posiadanie zwyczaju stałego i wiernego nabożeństwa, które ucina wszystkie te wątpliwości\ni pomaga rozwiązać faktyczne problemy.\nJednym z podstawowych sposobów tworzenia tego błogosławieństwa są codzienne wspólne zgromadzenia uwielbienia. To jego przede wszystkim kształtują w funkcji duchowego kapłana rodziny. To on rozpoczyna je i prowadzi, wybiera fragmenty Pisma, które będą odczytane, to on\nprowadzi modlitwę dziękczynną i wstawienniczą. Dla\nniego to czas osobistej społeczności z Bogiem, ale znacznie więcej: to moment, przez który Bóg przedstawia mu\njego obowiązki przez potrzeby wszystkich członków rodziny, kiedy stoi jako jej głowa i wznosi ku Ojcu w niebie\nwołanie o jej pomyślność. A przez jego odpowiedzialność\ni przewodnictwo duchowe błogosławieństwo dotyka całą\nKażdy chrześcijański pan domu powinien podjąć decyzję,\nby rozszerzyć błogosławieństwa rodzinnej pobożności na\ndzieci i wszelkich domowników. Należy podjąć wszelkie\nkroki, aby wszyscy byli w tym czasie obecni. Piękno tego\nczasu zależy w dużej mierze właśnie od obecności całej rodziny. Praktyka często jest odwrotna – znam domy,\nw których z niedbalstwa czy lenistwa niektóre osoby\nomijają ów czas zwyczajowo. Nawet w gospodach i zajazdach zaobserwowałem, jak wspaniałym błogosławieństwem jest zgromadzenie wszystkich gości dla modlitwy\ni rozważania Słowa.\nJeśli chodzi o porę, większość chrześcijan wybiera poranki i wieczory. Nie dlatego, iż są to jakoś szczególne chwile\nsame w sobie, ale po prostu ze względu na naszą pracę,\nsą to najlepsze momenty dnia. To, co najważniejsze, to\naby pory te były niezmienne, ustalone. Uważam to za najważniejszą sprawę. Dodaje to znaczenia tej wyjątkowej\nchwili – pokazując, że żadne chwilowe zawirowania czy\nkaprysy nie są w stanie zmienić naszego rytmu przychodzenia do Boga. To wielkie ułatwienie; sprzyja również\nPoranna modlitwa powinna pojawić się, w mojej ocenie\nprzed posiłkiem cielesnym. Inaczej stracimy błogosłaSŁOWO PRAWDY • Numer 7-8 / lipiec-sierpień 2010 •\nProwadzić spotkanie powinna głowa\nrodziny. Ojciec jest osobą najbardziej\nodpowiednią, jako patriarcha rodu.\nGdy wyjeżdża, albo w przykrej sytuacji, gdy odszedł na wieki, obowiązek\nten powinna przejąć matka. Ojciec\nmoże czasem uznać to za właściwe,\nby pozwolić poprowadzić ów czas\nsynowi, bratu czy szczególnemu gościowi – kiedy z jakichś istotnych\nwzględów jest odpowiednią do tego\nosobą. W domu, w którym dzięki\nłasce Bożej niezbędne kwalifikacje\nposiada kilka osób – dziadek, ojciec,\nczy stryj – można wprowadzić rotę.\nJednak każdy powinien wiedzieć,\nkto jest głową rodziny i komu ów zaszczyt ostatecznie przynależy.\nRodzinne uwielbienie składa się z czytania Pisma, śpiewu i modlitwy. Czas\ntrwania jest wart rozważenia. Winą\nnaszych ojców było przedłużanie go\nponad miarę. Niszczy to cały dobry\nwpływ, jaki może wywrzeć na naszą\nmłodzież, nudząc ich i zniechęcając.\nTrudno jest utrzymać wszystkich długo w dyscyplinie. Ważny jest również\nsposób i duch tego spotkania. Formalizm i sztywność nie przyniesie\nnic dobrego. Pozwólmy dzieciom się\nuśmiechać, niech to będzie spotkanie\nprzyjaciół. Niech będzie to moment\nkrótki, prosty, bezpośredni, ciepły\ni niebiański, w który będą mogli się\nzaangażować i na który będą czekać\nModlitwa jest istotą rodzinnego uwielbienia. Rodzinna modlitwa różni się od\ninnych rodzajów modlitwy. To uwielbienie osób połączonych przez Boga\nw jeden dom, którzy teraz przychodzą\nprzed Jego tron właśnie jako rodzina.\nWiele próśb będzie tutaj odpowiednich, które nigdy by nie pojawiły się\nna kościelnym nabożeństwie. Nie powinno być potrzeb, obaw, problemów,\ntrosk czy trudności, które nie pojawią się w trakcie modlitwy. Nasz Ojciec pozwala nam przynosić przed\nswe oblicze nawet najmniejsze troski\n– i oto szczególne błogosławieństwo\nrodzinnej modlitwy. Modlitwa nie powinna być długa i nudna, ale konkretna\ni prosta; zanoszona zrozumiałym dla\nwszystkich domowników językiem;\nalbowiem modlący się wkłada te słowa w usta dzieci. Najlepszym nauczycielem są oczywiście Psalmy. Modlitwa może być różna, zależnie od potrzeb; inaczej stanie się nudna. Zmiany\nw życiu powinny zmieniać prośby.\nCodzienne czytanie Pisma jest konieczną częścią rodzinnego nabożeństwa. Omijanie go ze względu na\noszczędność czasu, jest poza wyjątkowymi sytuacjami szkodzeniem swej\nrodzinie. Kiedy ktoś mnie pyta, jaką\nporcję Biblii czytać, odpowiadam:\ncałą Biblię. Dobrze jest mieć zasadę – na przykład, rano czytać Nowy\na wieczorem Stary Testament. Jeden\nrozdział wydaje się być bardzo odpowiednią porcją Pisma. Z pewnością\nwarto je komentować, niemniej to nie\nma być kazanie. Może to być wyjaśnienie trudnego słowa. Kiedy coś\nnas nagle uderzy, rozwijające będzie\npowiedzenie: „Spójrzcie! Patrzcie, jak\nBóg to tutaj nazwał!”. Czasem jakieś\npomocnicze pytanie. W końcu, Biblię\ntrzeba czytać ze zrozumieniem. Jeśli\njakakolwiek Księga zasługuje na nasze\nstaranne odczytanie, to Słowo Boże.\nPołowę rodzinnego nabożeństwa możesz zmarnować przez niestaranne,\nusypiające, monotonne, niechlujne,\nRodzinne uwielbienie źródłem\nbełkotliwe odczytanie Świętego tekstu. Współcześni Żydzi przypominają rzymsko- katolików w niektórych\nsprawach; ale nigdy nie zabrali Słowa\nrodzinie. Jest ono czytane w każdym\nżydowskim domu od stuleci. Mam nadzieję, że chrześcijańskie domy będą\nprzynajmniej tak samo gorliwe. Przekażmy Biblię kolejnym pokoleniom\nw naszych domach – czytaną przez\nnas całymi rodzinami. Kiedy patrzę\nna Biblię, którą dostałem po moim\ndziadku, nie wyobrażam sobie, by\nmiała zatrzymać się na mnie. Pokolenia mijają, a Słowo trwa na wieki.\nDoświadczenie dowodzi, że rodziny\nnie mające takiego czasu rodzinnego uwielbienia są duchowo oziębłe\ni płytkie. Te rodziny, w których czas\nów jest prowadzony w formalny, szybki bądź nieprzygotowany sposób, są\nmało nim poruszone, a często mało\nporuszane w ogóle środkami przynoszącymi Boże błogosławieństwo. Ale\nrodziny, w których uwielbia się Boga\nkażdego ranka i wieczora, w poważny ale i uczuciowy sposób, są błogosławione głębszym oddaniem Bogu\nŚpiew jest odpowiednią formą wyrażenia naszych najgłębszych uczuć. To\nmoment, kiedy wszystkie głosy łączą\nsię w jeden śpiew, który powinien łączyć nas najbardziej. Śpiew jest również sposobem nauczania, dlatego\nwarto wybierać pieśni, które poprzez\npoezję wzmocnią wpływ prawdy na\numysły dzieci. A jako codzienne doświadczenie rodziny sprawi to, ponad\nwszystko inne, że młodzi zaznajomieni będą z najgłębszymi tekstami i melodiami. Dlatego warto zastanowić się\nnad tym, co rodzina śpiewa; a liczba\nśpiewanych pieśni nie powinna być\nzbyt wielka. Powinien to być również\nczas, gdy wszelkie talenty muzyczne\nw rodzinie są zaangażowane. Smutnym obrazkiem są rodziny, w których\ndzieci spędzają długie godziny na\nćwiczeniu biegłości w grze na instrumencie, a gdy przychodzi czas uwielbienia, nie są skłonne czegokolwiek\nzagrać. Nie uczy to ich niczego dobrego. Śpiew to najłatwiejszy sposób\nzaangażowania dzieci w uwielbienie\nBoga. Znam dzieci, które włączyły się\nw śpiew dla Boga zanim nauczyły się\nmówić. Choć więc warto ów śpiew\ndoskonalić, to należy pamiętać, by\nprzez ów profesjonalizm nie stawiać\nbarier najmłodszym w uczestnictwie,\nco byłoby niepowetowaną stratą.\nW końcu, są chwile w rodzinie, gdy\nśpiewać trudno. Są jednak pieśni również na takie trudne momenty, które\ndzięki Bożej łasce, mogą nas podnieść i pokrzepić ponad nasze oczekiwania.\nPołowa problemów w Kościele obecnych czasów spowodowana jest bezmyślnością. Oto dlaczego warto Boga\ncodziennie przywoływać na pamięć\nkażdemu z członków rodziny. Nawet najmniej pobożny syn, czy sługa,\nmusi wtedy usiąść i wysłuchać sumienia, pomyśleć o nadchodzącym\nsądzie, jest pobudzany do życia dla\nBoga, gdy sędziwy patron rodu skłania swą głowę przed Ojcem w niebie,\ndotyka słowami napomnienia i przez\nmodlitwę! Wyobraźmy sobie moc tysięcy takich rodzin w naszym kraju!\nJak bardzo mogą zmienić jego oblicze! Gdy powstają ze swych kolan,\nocierając łzę wzruszenia, ojcowie,\nmatki, bracia, siostry, dzieci – wszyscy połączeni tym samym oddaniem,\nuwielbieniem, otoczeni obłokiem tej\nsamej mocy Bożej!\nCi, którzy jednoczą się każdego dnia\nw poważnym oddaniu Bogu czci, są\nwione poczucie rozpoczynania dnia\nod Boga. Moment po śniadaniu jest\nz wszystkich innych najmniej odpowiedni do poważnych aktywności.\nA przede wszystkim, wybierając\nwczesny poranek unikamy ryzyka\nwielu nieprzewidzianych przeszkód.\nNabożeństwo wieczorne powinno\nzamykać wspólne dzienne aktywności całej rodziny. Stąd znany zwyczaj czynienia zeń ostatniej wspólnej aktywności, przed rozejściem się\nwieczorem do pokoi; i z pewnością\njest w nim coś właściwego. W wielu\nrodzinach jest to jedyny bezpieczny\nmoment dnia. Z drugiej strony, wiele osób – dzieci chodzące wcześnie\nspać, bądź szczególnie zapracowani\ndorośli – mogą nie być w stanie doczekać tak późnej pory. Dlatego wiele osób wybiera chwilę po kolacji.\nprzez to przyprowadzani do przejrzenia się w lustrze Bożych prawd\ni zasad. Przypominają sobie, kim są\n– Bożymi sługami. Całkiem naturalnie\nwięc prowadzi ich to do słusznych\npytań: „Kimże jestem? Jako kto przychodzę przed Boże oblicze? Wyznaję\nGo Panem; ale jak to się ma do ostatniego wieczora, myśli o poranku? Do\nmoich działań i zaniechań?”. Taka\npomoc w samodyscyplinie duchowej\njest nieoceniona. Oczywiście, tą samą\nfunkcję mają nabożeństwa kościelne;\nale taka codzienna dyscyplina, wciąż\npowracające pytania, są jak manna, którą znajdujemy każdego ranka\nu naszych stóp.\nWszyscy wiemy, iż istnieje chrześcijaństwo niedzielne, okazjonalne, przybierające świętą formę tylko w odpowiednie dni i godziny. Uwielbienie\nrodzinne wprowadza wiarę w codzienność. Ten, kto przychodzi przed\nBoży tron dwa razy dziennie, wraz\nz najbliższymi i rodziną, będzie łatwiej\npamiętał o Bogu w ciągu reszty dnia.\nWyobraźmy sobie, że w ciągu pracy\npozwolił sobie na niechrześcijańskie\nzachowanie, mówił nierozważnie i raniąco, wybuchł gniewem, lub złamał\nświętość przy kupowaniu czy sprzedaży; kiedy przychodzi do domu\ni zasiada, by uwielbić z rodziną Boga,\nmusi – chyba, że jest zakłamanym\nobłudnikiem bądź człowiekiem o zupełnie zatwardzonym na Boga sercu –\nprzeprosić, wyznać grzech, poprosić\no łaskę i wybaczenie, przyjąć Bożą\nmiłość, podjąć decyzje zaradcze.\nUwielbienie rodzinne, w całej swej\nniedoskonałości, jest wyjątkowym\nświadectwem działania Boga. Psalm,\ndobrany do trudności, śpiewany\nze zrozumieniem, może podnieść\nwszystkie obecne serca ku Bogu. Modlitwa, właśnie prosta, z nieuczonych\nust, bez elokwencji, może zapaść\nw dusze syna marnotrawnego bądź\nniewierzącego sąsiada bardziej niż\nwszystkie wysłuchane w ciągu roku\nkazania. Oto źródła błogosławieństwa – lekceważone ze względu na\nswą zewnętrzną słabość, a jednak\njakże pełne mocy! Oto miejsce, gdzie\nbabcia czy dziadek, jak Eunika i Loida\nkształtują życie współczesnych Tymoteuszów w sposób, który wpłynie na\ncałe ich życie. Oto źródło błogosławieństwa, w rodzinnym gronie, przy\nkominku; wśród najbliższych. Tutaj\nwłaśnie, jeśli gdziekolwiek, dziecko\npoczuje, że Słowo jest „pożyteczne dla nauki, poprawy, wychowania\nw sprawiedliwości” (2Tm 3;16). Tutaj\nserce nauczy się modlić. Czy ktokolwiek prawdziwie ubłogosławiony łaską Chrystusa odmówi Jego obecności swojej własnej rodzinie?\nNie wolno oczywiście zapomnieć\no prawdzie, iż aby wszystkie te błogosławieństwa stały się udziałem naszej\nrodziny, uwielbienie w domu musi być\nprowadzone w odpowiedni sposób.\nNie może być suchą formalnością.\nJakkolwiek by nie było wzniosłe, nie\nmoże być pustą formą życia, którego\nfaktycznie nie ma. Musi być żywe, jak\nprzyjście do stóp Chrystusa. Ci, którzy je prowadzą – czy to ojciec, czy\nmatka, czy najstarszy syn, czy lewita,\nktóry znalazł się pod strzechą, musi\njasno widzieć sens i cel owego świętego czasu. Kiedy będziemy przychodzić w taki sposób, rodzinne uwielbienie będzie dla nas pełnym mocy\nnarzędziem pobudzenia, umocnienia\ni pocieszenia dla każdej uczestniczącej w nim duszy.\nNiniejszy artykuł to wybrane fragmenty\nz książki Thoughts on Family Worship,\nMorgan 1998. Autor (1804-1859)\nbył jednym z wpływowych pastorów\nw XIX-wiecznych Stanach.\nTłum. I edycja M. Wichary\nWywiad z Henrykiem i Bogusią Skrzypkowskimi\nekstrawertyczna, zależy jej raczej na\nbliskich, niż wielu relacjach. Jest bardzo odpowiedzialna, a dzieci do niej\nlgną. Zastępuje nas gdy zachodzi taka\npotrzeba w opiece nad młodszymi\ndziećmi. Szybko dojrzewa, staje się samodzielna.\nfot. archiwum B. i H. Skrzypkowscy\nBogusia: Bardzo dobrze radzi sobie\nrównież na szkółce – angażuje się\nw prowadzenie zajęć z mniejszymi\ndziećmi. Wiem, że zastanawia się nad\npracą w przyszłości z potrzebującymi\nludźmi w Afryce.\nSłowo Prawdy: Przedstawcie nam każde ze swoich dzieci. Jakie są, co robią?\nHenryk: Naszym najstarszym dzieckiem jest Samuel. Ma już 20 lat, urodził\nsię w Gdańsku, a obecnie studiuje na\nUniwersytecie Ekonomicznym w Poznaniu. Jest towarzyski, otwarty na innych ludzi, szczery. Zależy mu również\nna ewangelizacji – ma dużą chęć i gorliwość w dzieleniu się ewangelią. Chyba\njest podobny do mnie – spontaniczny,\nale i trudniej mu zachować dyscyplinę.\nBogusia: Drugim naszym synem jest\nJonasz. Skończył właśnie 18 lat. Jest\nbardzo pracowity, pisze, bierze udział\nw różnych konkursach i akademiach,\naktywny w życiu szkoły i kościoła. Potrafi zaskoczyć nas żartobliwymi pomysłami. Chce pójść na prawo, do czego\ngo zachęcamy, ma bowiem w sobie\npewną prawość, poczucie potrzeby\nHenryk: Kolejne dziecko to nasza\npierwsza córka – Eunika. Ma 17 lat.\nW porównaniu do chłopców jest mniej\nje się przy starszym rodzeństwie, chce\nza nimi nadążyć. Bardzo interesują go\nzwierzęta, dinozaury. Lubi brać do rąk\nbez obaw owady - różnego rodzaju\nrobaki i karaluchy. I co mnie bardzo\ncieszy, zadaje obecnie wiele pytań na\ntemat Pana Jezusa.\nBogusia: Warto dodać, że Filip praktycznie był wychowany przez starsze\nrodzeństwo. Od nich właśnie przede\nwszystkim uczył się zasad panujących\nw naszym domu, to one przekazywały\nmu zasady, które im kiedyś wpajaliśmy.\nFilip jest doskonałym logopedą dla naszych przybranych córek.\nHenryk: Razem z Bogusią ukończyliśmy\nkurs specjalistycznej rodziny zastępczej. W związku z tym opiekujemy się\njeszcze dwójką dzieci – Anią i Martyną.\nObie urodziły się z Zespołem Downa.\nSą dziećmi porzuconymi. Ania ma 10\nHenryk: Następna w kolejności jest\nNatalia – lat 16. Od dwóch lat mieszka poza domem we Włocławku, ze\nwzględu na naukę w szkole muzycznej\nu prof. Polańskiego, gdzie pobiera lekcje\ngry na fortepianie. Uczy się w dwóch\nszkołach – w gimnazjum i muzycznej\n– i bardzo dobrze sobie tam radzi. Co\nnie jest łatwe, ale jest osobą zdyscyplinowaną, pracowitą i oszczędną.\nRozsądnie też angażuje siły w różnych\nkonkursach. Skończyła niedawno bardzo dobrze klasę w gimnazjum, a właśnie wczoraj zdała na piątkę egzamin\nz fortepianu, co jest dla nas bardzo miłą\nBogusia: kolejne dziecko to syn – Kaleb,\nlat 15. Wraz z trójką starszych dzieci\nurodził się w Chełmie – to czas pastorskiej służby męża, gdy mieszkaliśmy\nw Rudce. Długi czas był najmłodszy,\nma aktorski talent i zwraca uwagę\ndziewcząt. Jest również bardzo towarzyski i lubi sport.\nHenryk: Chodził do szkoły muzycznej, ale zrezygnował – nie chciało mu\nsię ćwiczyć gry na fortepianie, widzę,\nże zaczyna go obecnie wciągać gra na\ngitarze i kto wie, co z tego wyniknie.\nUczy się dobrze.\nA po 10-cio letniej przerwie urodził się\nFilip, aktualnie ma pięć lat. Wychowu-\nlat, a u nas mieszka już 4 lata. Poznaliśmy ją przez apel Telewizji Gdańskiej,\njeden z domów dziecka szukał dla niej\nrodziny i myśmy się na to zdecydowali.\nA rok później z tego samego miejsca –\nDomu Dziecka im. Janusza Korczaka\nw Gdańsku – trafiła do nas Martyna,\nktóra ma 8 lat, jest małego wzrostu,\nszybka i odważna, przyjaźnie nastawiona do wszystkich.\nBogusia: Kiedy trafiła do nas Martyna,\nstaliśmy się Zawodową Rodziną Zastępczą. Oznacza to, że moja opieka nad\nAnią i Martynką jest zajęciem, za które\ndostaję wynagrodzenie. W ten sposób\nmoja opieka nad domem stała się foralnie moim zawodem (śmiech)...\nHenryk: Ania z Martyną chodzą do\nszkoły specjalnej. Są bardzo ciekawe\nświata. Oprócz zwykłych zajęć chodzą\nrównież na treningi kajakowe i pływania. Są bardzo różne. Ania jest bardziej\nskryta, wycofana, uczuciowa. Martyna\njest odważna, uparta, ale ma też wiele pomysłów i łatwiej przyswaja sobie\nBogusia: Nasz dom był dla obu z nich\npierwszym domem. Widać pozytywne\nzmiany – przede wszystkim przez naśladowanie naszych dzieci. Dziewczynki stają się coraz bardziej samodzielne.\nNawet nauczyciele to zauważają, dzielnie radzą sobie w szkole mając coraz\nlepszą i bogatszą wymowę.\nprzystosowane. Aktywne w szkole i poza nią. W kościele są zaangażowane\nw wiele projektów misyjnych. Myślę,\nże takie postawy tchną nadzieją. Nasz\nmodel rodziny od ponad dwudziestu\nlat obecnej na pierwszym planie życia zboru naturalnie to ukształtował.\nNie obawiam się zbytnio przyszłości,\npragnę jedynie nie być zbyt wielkim\nciężarem dla zboru. Oczywiście, to\noznacza, że trzeba ciężko pracować,\ntrzeba więcej ubrań, jedzenia, pieniędzy na szkoły. Jestem stolarzem i znam\nsię na antykach, to daje mi dodatkowe\nźródło zarobku. Ale jak do tej pory\nwszystko się układa. Warto podkreślić\nwielką życzliwość zborów, w których\npracowałem, ludzi wierzących, którzy\nzawsze byli i nadal są nam chętni w pomocy na różne sposoby. Wszyscy oni\nsą przejawem namacalnej Bożej łaski\nHenryk: Poza tym oczekujemy kolejnego dziecka!\nBogusia jest w 5 miesiącu\nciąży. Do niego możemy\nwrócić za kilka lat, może\nw następnym wywiadzie...\nBogusia: Mnie zawsze zaskakiwało\nzdziwienie różnych osób, kiedy bywałam w ciąży... Pismo Święte przecież\nmówi, że Pan Bóg nie da nam więcej,\nniż jesteśmy w stanie znieść. To, co\nnas w życiu spotyka można przeżyć\nw Boży sposób.\nSP: Samuel, Jonasz, Eunika, Natalia, Kaleb, Filip\n– do tego Ania i Martyna\n– i jeszcze jedno dziecko\nw drodze. To jak na dzisiejsze standardy niezwykle duża rodzina! Czy nie\nobawialiście się, że mając\nwiele dzieci nie poradzicie sobie z ich wychowaniem?\nHenryk: Kiedy mieliśmy własną szóstkę\ndzieci, zdecydowaliśmy się zostać rodziną zastępczą. Na początku miałem\npewne obawy. Teraz po czterech latach\nwidzę, że bez podstaw. Moja służba\nkaznodziejska nie zmieniła się – dalej\nmogę jeździć i usługiwać na ewangelizacjach, ślubach, pogrzebach w wielu\nzborach różnych wyznań.\nHenryk: Nie. Mam sześcioro rodzeństwa. Wychowałem się na kaszubskiej wsi, moi\nrodzice ciężko pracowali na gospodarstwie. Nigdy nie doświadczyłem głodu,\nani jakiegoś bogactwa, ale ukształtowali we mnie świadomość, że w życiu można sobie samemu poradzić.\nDzisiaj często słyszy się w zborach\no darze Bożym w postaci dzieci. Generalnie jednak większość małżeństw\nbardzo stara się świadomie unikać tego\ndaru. Dzieci to nie tragedia, co najwyżej obowiązek rodzicielski.\nDam przykład. Wygląda na to, że nasze dzieci są dość zdolne. Społecznie\nBogusia: Warto zwrócić uwagę na fakt,\niż osoby odpowiedzialne za tworzenie rodzin zastępczych chętniej widzą\nw tej roli duże rodziny niż małe. Ich\nzdaniem, po prostu tacy rodzice, mający wiele dzieci, są lepiej przygotowani do wychowywania cudzych dzieci.\nSą bardziej odporni na niepowodzenia\ni codzienne przeciwności.\nSP: No właśnie – jako osoby znacznie\nbardziej doświadczone – doradźcie,\njak wychowywać dzieci? Co się u Was\nsprawdziło, a co odradzacie?\nHenryk: Trudno w dwóch - trzech zdaniach opowiedzieć o wychowaniu dzieci. Natomiast to, co przynosi konkretne\nBogusia: Ja sobie wypisałam kilka takich rad. W obowiązkach pomagać,\na nie wyręczać. Od maleńkości pozwolić dzieciom decydować, ale jednocześnie naprowadzać je na właściwe wybory. Dyscyplinować i pomagać\nw samodyscyplinie – na przykład samodzielne wstawanie do szkoły o odpowiedniej porze, przygotowywanie\nkanapek i ekwipunku szkolnego tak, by\nbyć przygotowanym do lekcji. Sprzątanie domu i zmywanie, pranie i pomoc\nw stolarce szczególnie latem, to należy\ndo podstawowych obowiązków naszych dzieci.\nHenryk: Dokładnie – muszą same\nwstać i zdążyć przygotować sobie kanapki, ubranie i przybory. Tylko w wyjątkowych sytuacjach, jak choroba czy\nwyjazdy, można odstąpić od tej zasady.\nA jak tego nie zrobią – same ponoszą\ntego konsekwencje. Wprowadzaliśmy to\ndość szybko – praktycznie od momentu, gdy zaczynały chodzić do szkoły.\nI kolejna sprawa – rozmawiać z dziećmi na temat Pisma Świętego. Kiedy\nw rodzinie rozmawia się o Bogu, Jezusie, Biblii – w kontekście kazań,\nświadectw, wystąpień, nie krytykować\ni plotkować, a raczej zastanowić się, co\ndana osoba chciała przekazać, o co jej\nchodziło – to dzieci pobudza, inspiruje\ndo własnych przemyśleń, własnej wiary\ni kształtowania wartości.\nBogusia: Warto też dodać to, o czym\nnawet mówisz na kazaniach – by\nuczestniczyć w życiu szkolnym dziecka. Chodzić na zebrania klasowe,\nangażować się w Radę Rodziców Szkoły, uczestniczyć na ile można. Upewnia\nto dzieci w przekonaniu, że im towarzyszymy w ich świecie.\nHenryk: Zgadza się – to jest ważne.\nZawsze staraliśmy się być aktywni\nw trójkach klasowych, czy nawet w Radzie Rodziców – to również pozytywnie oddziałuje na wychowanie. Dzieci\nwidzą, jak wspieramy ich i potrzeby innych ludzi, nie związanych ze zborem\nBogusia: Zachęcaliśmy też do osobistego czytania Pisma Świętego. Za przeczytanie rozdziału dzieci dostawały\n30 groszy. I za inne książki też. Potem\ntylko przychodzili do nas po wypłatę,\nśmiech... Wreszcie, najstarszy Samuel pewnego dnia doszedł do wniosku,\nże nie chce już dostawać pieniędzy za\nczytanie Pisma Świętego, a po jakimś\nczasie podobnie postąpiły młodsze\nSP: Jak dzieci uczyć wiary?\nHenryk: Staraliśmy się zawsze i dalej\nsię staramy przy naszych dzieciach nie\nkrytykować innych wierzących ludzi,\nnie tylko z naszego zboru, ale i innych\nzborów i kościołów. Teraz, kiedy moje\ndorastające dzieci mają w sobie dużo\n– również zdrowej – krytyki, to staram\nsię brać w obronę inne zbory i kościoły.\nUważam, że wbrew pozorom to ważne\ni ma wpływ na wiarę.\nBogusia: Przeżywamy codzienność,\nróżne wydarzenia razem z dziećmi.\nKiedy coś złego się dzieje w życiu naszych bliskich, znajomych, nie chcemy\nbyć obojętni; nasze zaangażowanie,\nstarania w rozwiązaniu trudności to dla\nnich przykład praktycznej wiary.\nHenryk: Skutek jest taki, że dzieci dużo\ni chętnie czytają, i jak na swój wiek aktywnie i chętnie uczestniczą w życiu\nSP: A co byście odradzali?\nHenryk: Co bym odradzał... pobłażanie zbyt frywolnemu zachowywaniu\nsię dzieci w trakcie nabożeństwa. Albo,\nze względu na ryzyko jakiegoś niekontrolowanego zachowania, zostawianie\nmałego dziecka w domu i nie prowadzenie go do kościoła. Uważam, że to\npoważny błąd. A druga rzecz, to zbyt\nmałe wymagania wobec dzieci. To, że\none często praktycznie nie mają zajęć\n(obowiązków) w domu. Mają same\nprzywileje i korzyści, wszystko wyprane\ni posprzątane, jedzenie podane, komputer i internet dostępny na okrągło,\nw nie kontrolowanych normach. Również zbyt łatwe ustępowanie i pozwalanie dzieciom na ich różne zachcianki, np. na drogie zabawki, gry, różnego\ntypu sprzęt elektroniczny. A kiedy są\njuż dorosłe wydaje się im, że wszystko\nwolno. Nawet mają odwagę na czynienie zła, ponieważ od dzieciństwa miały przyzwolenie od rodziców na spełnianie ich egoistycznych pragnień bez\ngranic. Potem staje się to ich naturalną\nHenryk: Po prostu przykład – dzieci\nwidzą nasze zaangażowanie. I one też\nwidzą, jak się mogą same angażować\nw służbę. Służą – na obozach młodzieżowych, dziecięcych już bez nas,\nsą przydatne w wielu miejscach.\nBogusia: Na początku zazwyczaj był\nopór – a po co, nie chcę, a czemu ja...\nHenryk: Tak, a potem stają się liderami. Najlepiej uczyć się wiary i w ogóle\nczegokolwiek przez to, że trzeba się samemu przygotować, aby przekazać coś\ninnym. Następnie, to towarzyszące nam\npoczucie Bożej opieki i łaski, którym się\nz dziećmi dzielimy. Nie jesteśmy zamożni, ale widzimy Boże zaopatrzenie,\nopiekę, jesteśmy przekonani, że to dlatego, że Mu służymy – szukamy Jego\nKrólestwa, a On jest wierny swej obietnicy. I dzieci postrzegają to tak samo,\nBogusia: Ponadto uważam, że mieszkając w bardzo różnych miejscach\nw Polsce, bez finansowego wsparcia\nze strony rodziców żyliśmy skromnie\na może nawet biednie. Dzięki temu\ndzieci mogły się nauczyć korzystania\nz małych rzeczy, by później właściwie\nużywać lepszego. Bóg się troszczy, nie\nzapomina o nas, zawsze, przez różnych\nludzi przynosił to, czego najbardziej\nnam było trzeba.\nSP: Jak odkrywać potencjał swoich\nHenryk: To chyba nie jest trudne – jeśli rodzicom zależy na dzieciach, a tak\nzazwyczaj jest, łatwo da się zauważyć\nwyjątkowość i indywidualność każdego z nich. Potencjał się ujawnia w zdolnościach i predyspozycjach. Dobrą\nkuźnią potencjału i możliwości dzieci\njest szkoła i rodzina. To tu powinno się\nstawiać pierwsze kroki w samodzielnym\ndziałaniu. I tak ledwo co umiało zagrać\njakiś akord, a po kilku latach już gra\nw zespole z młodzieżą, potem organizują jakiś koncert, wyjazd do innego\nzboru, by prowadzić spotkanie. Tego\nnie da się nie zauważyć, wystarczy to\ntylko sfinansować, a potencjał rośnie\njak na drożdżach.\ni wymierne owoce, to na pewno aktywne życie rodziny w lokalnym kościele.\nNasze dzieci od początku w nim naturalnie uczestniczyły. Szkółka, uroczystości zborowe, obozy, przyjmowanie\ngości, wyjazdy na ewangelizacje, misje.\nTo na pewno pomogło w ich ukształtowaniu. Moja rada – zawsze prowadź\ndzieci do zboru, od małego. Zwykłe\nżycie kościoła ma bardzo pozytywny\ni kreatywny wpływ na dzieci. Dbaj\no to, by dzieci nie miały drogich zabawek i ubrań. Zawsze buduj bliskie relacje z nimi, od siebie wymagaj najwięcej. A druga przewodnia myśl – to konsekwencja. Od dzieci trzeba wymagać,\nnie tylko zaspokajać ich zachcianki.\nBogusia: Ale początkiem jest podsuwanie pomysłów. Czasem trzeba zachęcić, dodać odwagi.\nSP: Co uważacie za swoje największe\nZaczynając od Samuela – w trakcie\nstudiów w Poznaniu mieszka razem\nz kolegą ze zboru, Łukaszem Woźniakiem. Ich pragnieniem było rozpocząć\nstudencką grupę biblijną i ją prowadzą.\nDla mnie to sukces – ich wiara przecież\njest tam całkowicie niepodporządkowana nam, rodzicom a jednak chcą\nw ten sposób żyć, to jest w nich. Jesteśmy bardzo wdzięczni Bogu za to, że tą\nwiarę widać w następnym pokoleniu.\nBogusia: Patrząc na nasze starsze dzieci\n– nie boimy się, że nagle nastąpi jakiś\nradykalny zwrot, one raczej idą drogą,\nktórej nauczyły się w domu, są z nami\nszczere, na razie nie odwracają się od\nnas. Teraz troje z nich zarabia w Anglii\nna własne wakacje. A Samuel pracuje\nna polskiej budowie.\nHenryk: Jonasz, Eunika, Natalia – odnieśli sporo sukcesów w szkołach na\nszczeblu miejskim, powiatowym i wojewódzkim. Zdobywając różne dyplomy i pochwały, wyróżnienia za zachowanie i wyniki w nauce. To potwierdza,\nże nasze dobre zdanie o nich jest wiarygodne, weryfikowane również opinią\ninnych. Często słyszymy w szkole, że\ngdyby wszystkie dzieci były takie, jak\nSkrzypkowscy, to by nie było problemów w szkołach. W domu oczywiście\nwydaje się zawsze, że jest gorzej – bo\njak są wszyscy razem, to dochodzi do\nróżnych spięć i nieporozumień – ale\nna zewnątrz oni sobie bardzo dobrze\nBogusia: Mnie cieszy to, że szukają\nprzyjaźni i więzi nie tylko we własnym,\nkościelnym gronie, ale mają niekłamaną\ntroskę o znajomych spoza tego kręgu,\nz klasy. Zapraszają ich do domu, na\nspotkania młodzieży w kościele, aby\npoznali Boga i prawdę ewangelii.\nnimi chęć rywalizacji. Wydaje mi się,\nże nigdy nie starałam się porównywać\njednego do drugiego, nie wiem skąd to\nim się bierze. Kiedy dzieci były mniejsze, łatwiej było nam pilnować czasu\nwspólnej rodzinnej modlitwy, rozważania – teraz jest to znacznie trudniejsze.\nSP: Jaki model rodziny widzicie w Piśmie Świętym? Czy jest to całkowicie\ndowolne, czy jednak istnieje pewien\nBogusia: Mi przychodzi na myśl Tymoteusz i jego rodzina. Widzimy, że\nw przynajmniej trzech pokoleniach\nbyła to rodzina chrześcijańska, i zarówno babcia jak i matka uczestniczyły\nw jego wychowaniu.\nHenryk: Bliskim jest mi stwierdzenie Jozuego: „Ja i mój dom służyć będziemy\nBogu...” To nie tylko zachęta, ale i cel\ndla nas – aby to wielopokoleniowy dom\nrodzinny był tym miejscem poznania\nBoga, gdzie najbardziej wpływa się na\nrozwój wiary. Gdzie Bóg jest najważniejszy. Nie liczymy na to, że ktoś za\nnas nauczy dzieci wiary. Nie liczymy\ntylko na kościół, choć to wielka pomoc.\nWiem, że my sami, w domu, w rodzinie\nmamy pokazać im żywego Boga.\nBogusia: Nasi rodzice nie znają Biblii,\nwiemy więc, że odpowiedzialność spoczywa na nas.\nHenryk: Widzę w Biblii rodzinę wierzącą, Noe, Abraham, Dawid itd. całą\nskupioną na Bogu. Wielopokoleniową.\nKtóra chce Mu służyć. Idzie z tym Bogiem przez nieszczęścia – które przecież są częścią życia – ale i wtedy, kiedy są sukcesy. Rodzina, która czci Boga,\nsłuży Mu i żyje dla Niego. Taki model\nwidzimy w Piśmie Świętym – w Starym\ni w Nowym Testamencie.\nSP: Co w Słowie zachęca was do wysiłku w wychowaniu?\nSP: A wychowawcze problemy?\nHenryk: Największy problem to właśnie moment, kiedy wszyscy zjeżdżają\nsię obecnie do domu – chciałbym widzieć mniej sporów, a więcej wyrozumiałości, empatii.\nBogusia: Gdy są wszyscy, niestety\nw takich chwilach pojawia się między\nHenryk: Dla mnie zachętą jest już\nwspomniany Tymoteusz, którego rodzice uczyli w rodzinie poznawać Boga,\na który stał się dzięki temu później\nprzywódcą Kościoła i brał na siebie\nodpowiedzialność za wspólnotę chrześcijan. A to dla mnie ważne. Uważam,\nże nic nie jest ważniejsze niż to, by\nmoje dzieci również chciały tę samą\newangelię głosić, tak jak głosił Tymoteusz, zupełnie świadomie i odpowiedzialnie. Niekoniecznie na stanowisku\nw kościele, ale naturalnie, jako styl życia. Doprowadzenie do ukształtowania\ntakiego charakteru wymaga niewątpliwie dużego wysiłku. Jednak taki wysiłek warto podejmować, gdyż w intencji Syna Bożego jest powierzenie nam\nzadania zwiastowania Ewangelii. To\njest spełnienie rodzicielstwa chrześcijańskiego, ale również misji powierzonej nam przez Pana Jezusa, do której\nBóg nas w rodzinie powołał. I właśnie\ntakie spełnienie jest moim marzeniem\ni pragnieniem – by moje dzieci w swych\nrodzinach chciały głosić ewangelię\no zbawieniu w Chrystusie, który ratuje\nnas od piekła.\nSP: Jaką radę dalibyście małżeństwom,\nktóre właśnie wchodzą w bycie rodzicem?\nHenryk: Dbajcie o to, byście byli aktywnymi członkami kościoła lokalnego. To kosztuje nas siły, finanse i ofiarę\nz czasu. Ale dzięki temu Kościół staje\nsię częścią życia waszej rodziny. Zanim\npojawi się dziecko, powinniście zatroszczyć się o to, aby być częścią kościoła\ni to częścią aktywną.\nBogusia: Od początku warto świadomie tworzyć chrześcijański dom,\nw którym pokój, harmonia i Boży ład są\nszukane i który tym żyje. Mieliśmy tego\nostatnio przykład – rodzina z zewnątrz,\nktóra chce być rodziną zastępczą – odwiedziła kilka domów. Dopiero kiedy\nprzyszła do nas, po rozmowie z nami\nBogusia: Często zapominamy albo nie\nzdajemy sobie sprawy, że tak naprawdę\nnasze dzieci przede wszystkim naśladują nas – nasz styl życia, nasze wartości.\nHenryk: Jeszcze jedno – wspólna modlitwa. Tak w kościele, jak i w domu.\nSP: Jaką radę dalibyście rodzicom, którzy zmagają się z problemami w wychowaniu?\nHenryk: Trudne jest udzielanie takich\nrad. Cały czas widzę potrzebę, aby\nktoś mi ich udzielał. Ale – jeżeli chodzi\no wychowanie, to powiedziałbym tak:\nna ile to możliwe, tak przybliżyć się do\nswoich dzieci i nawiązać z nimi relację,\naby nasze dzieci były pewne, że nam\nna nich zależy. A następnie dużo wymagać i wspólnie oceniać, co jest dobre, a co złe. Konsekwentnie, bez kłótni\ni złych emocji, ale oceniać ich postawy.\nI złe karać, a dobre nagradzać.\nHenryk: Warto również korzystać\nz przykładów biblijnych. To, co zawsze\npodkreślam, to iż bohaterowie wiary\nw Biblii są prawdziwi – obok wspaniałych dokonań widzimy także ich upadki i grzechy, wady. A jednak, są często\nnazwani mężami Bożymi i bohaterami\nwiary. Należy uczyć nasze dzieci, że\nludzie, którzy idą za Bogiem nie są idealni, ale to ludzie, którzy są gotowi, gdy\nzgrzeszą przeprosić, przyznać się do\nwiny, opamiętać się, podnieść i zacząć\nżyć w nowy sposób z Bogiem. Jeśli są\nproblemy wychowawcze, to również\nnależy zacząć od przyznania się do\nnaszych błędów, ale widzieć w Bogu\nrozwiązanie. U Niego jest nadzieja i za\nNim warto podążać! Jestem przekonany, że to jest najważniejsze przesłanie\n– że On jest naszą nadzieją i to On będzie nas wzmacniał, prowadził i pomagał w chwilach beznadziejnych!\nHenryk: Pismo Święte i jego\nprawda powinny być czymś\ncodziennym, a nie tylko w\nkościele, czy od święta. Rozmowy o kazaniach, czytanie\nBiblii, słuchanie chrześcijańskich pieśni, przyjmowanie\ngości powinno być częścią\nżycia. Nigdy nie zmuszaliśmy\ndzieci jakoś mocno, by były\nw kościele – ale wymagaliśmy i przekonywaliśmy, że to jest najlepsze dla nas\nZachęcałbym również, by rodzice nie\nprzejmowali się za bardzo poziomem\nmaterialnym i nie koncentrowali się\ntylko na zasobie portfela. Od niego naprawdę nie zależy poznanie Boga. Jeśli\ntylko szukamy ładnego wyglądu domu,\nmebli, ładnych ubrań, makijażu – dzieci\nto szybko przejmują. I to staje się ich\ncelem. Sami żyjemy raczej skromnie\ni nie słyszeliśmy z ust naszych dzieci,\nby to była jakaś ujma na honorze. Takie\npostawy i standardy zaowocują wysokim poziomem moralnym i właściwym\npoznaniem samego siebie w dorosłym\nBogusia: I pamiętać, że to nie kończy się\nna jednym razie. Jednej rozmowie. To\njest proces, wymagający konsekwencji.\nSP: Czy jest jeszcze coś, o czym byście\nBogusia: Dodamy jeszcze na koniec,\nże jesteśmy przekonani, że w wielu domach chrześcijańskich znalazłoby się\nmiejsce dla jednego czy dwójki dzieci\nporzuconych, z domu dziecka.\nHenryk: Dobrze by było, gdyby wśród\nchrześcijan ewangelikalnych była taka\nświadomość, że swoim życiem i domem można się podzielić, aby dać komuś szansę: tym, którzy od urodzenia\nlub wczesnego dzieciństwa zostali pozbawieni normalnej rodziny i domu.\nBogusia: Tym bardziej, że obecnie\nośrodki przygotowawcze dla rodzin zastępczych patrzą na nasze kręgi wyznaniowe bardzo życzliwie.\nSP: Dziękujemy za rozmowę i życzymy Wam obfitego błogosławieństwa\nw waszym domu – miejscu prawdziwej chrześcijańskiej służby!\nHenryk i Bogusia Skrzypkowscy: My\nrównież życzymy wspaniałego błogosławieństwa Słowu Prawdy i wszystkim\n– pomysł wart rozważenia\nWybrałem go bowiem, aby nakazał synom swoim i domowi swemu po sobie\nstrzec drogi Pana, aby zachowywali sprawiedliwość i prawo. – 1 Mojż 18:19\nW życiu każdego człowieka, wraz\nz wiekiem zazwyczaj przybywa również obowiązków i niełatwych, acz\nbrzemiennych w skutkach decyzji.\nW moim przypadku były to najpierw\ndecyzje związane jedynie ze sobą\nsamym (wybór studiów, pracy), potem dotyczyły dwojga (małżeństwo,\nwspólny dom), następnie – kiedy Bóg\nobdarzył nas dziećmi – zrozumieliśmy, że wezwanie do wychowania\ni edukacji dzieci staje się naszą najpoważniejszą odpowiedzialnością.\npowiedzieli, że zostali przyjęci ze zrozumieniem i zapragnęli podobnego stylu życia.\nPoprosili nas byśmy im powiedzieli, od czego to zależy.\nChciałbym podzielić się kilkoma refleksjami z naszej przygody z edukacją domową w nadziei, że dla części\nczytelników stanie się inspiracją do\nPomimo faktu, że zarówno moja żona\njak i ja pochodzimy z „nauczycielskich” rodzin, wysyłanie 6-letniego\ndziecka do szkoły publicznej nie\nwydawało się nam najwłaściwszym\nrozwiązaniem. Poszukiwaliśmy możliwości objęcia naszych dzieci edukacją chrześcijańską.\nZaangażowaliśmy się więc\nw utworzenie Stowarzyszenia Edukacyjnego Integracja.\nStowarzyszenie to założyło\njedną z pierwszych szkół\nchrześcijańskich w Polsce –\nszkołę Samuel w Warszawie\nwww.samuel.pl. W międzyczasie usłyszeliśmy również\no edukacji domowej.\nTo nauczanie dzieci przez\nich rodziców lub opiekunów\noraz wyznaczone przez nie\nosoby, odbywające się poza\nsystemem edukacji szkolnej.\nZnałem już wtedy kilka rodzin edukujących domowo\n– zazwyczaj były to rodziny\nmisjonarzy wysyłanych do\ninnych krajów. Nie miałem\njednak świadomości, że taka\nedukacja jest możliwa do re-\nalizacji w Polsce, w zwykłej chrześcijańskiej rodzinie.\nCzas rozpoczynania edukacji szkolnej naszej starszej córki zastał nas\npoza granicami kraju. Tak więc można powiedzieć, że okoliczności skłoniły nas do rozpoczęcia edukacji\nwłaśnie w tym trybie.\nWizja i praktyka\nJak to w praktyce wygląda? Celem\nedukacji domowej jest przede wszystkim indywidualny rozwój dziecka\nw naturalnym i bezpiecznym środowisku. Nasze naturalne środowisko\nobejmuje kontakty z ludźmi w różnym wieku oraz daje nam możliwość\nwyboru, z kim chcemy spędzać czas.\nIstnieją dwa środowiska, które dobierane są jedynie pod względem\nkryterium wieku i ewentualnie miejsca zamieszkania – szkoła i wojsko\n(a właściwie zasadnicza służba wojskowa, która nota bene przeszła już\ndo historii). Są to więc społeczności\ntworzone sztucznie. Patologie pojawiające się - z konieczności w tych\nśrodowiskach (przemoc, handel narkotykami) nie występują w środowisku „naturalnym” – domu rodzinnym\nczy wśród przyjaciół (chyba, że sami\nprzemoc stosujemy lub nadużywamy\nPraca edukacyjna jest w tym przypadku zindywidualizowana, elastyczna. Zazwyczaj zajęcia odbywały\nsię przed południem, trwając ok 2-3\ngodziny. Oczywiście nauka w domu\nto nie tylko znalezienie czasu, żeby\nspokojnie spędzić kilka godzin przy\nstoliku (zamiast w ławce szkolnej) ale\nteż takie pobudzanie rozwoju dziecka, żeby samodzielnie uczyło się odkrywać świat i wiedzę go otaczającą.\nZawiera więc wspólne wycieczki,\nczytanie książek, czy komputerowe\nRola rodzica nie jest tu jedynie ograniczona do wychowania, ale również\nma zadanie przekazywania wiedzy\noraz chrześcijańskiego światopoglądu. Warto dodać, że nie istnieją\nnauczyciele i programy neutralne\nświatopoglądowo; wybór lektur, sposób prowadzenia zajęć, sugerowane\nwnioski – to wszystko przekazuje\nokreślony sposób spoglądania na\nświat. Albo szkoła po prostu przekazuje światopogląd oparty na Bożych\nzasadach – albo nie. Mam wrażenie,\nże rola rodziny i rodziców jest coraz\nbardziej umniejszana przez współczesną laicką kulturę. I wydaje mi się\nrównież, że jako ludzie wierzący nie\nmożemy poddać się temu trendowi.\nPo powrocie do Polski realizowaliśmy\nproces edukacyjny w domu we współpracy z obwodową szkołą publiczną.\nNasza córka Magda w I i II klasie szkoły podstawowej bywała w szkole na\nrozpoczęciu i zakończeniu roku oraz\nuczestniczyła w szkolnych\nwycieczkach i koncertach.\nWspółpraca była bardzo dobra, zarówno dyrekcja szkoły\njak i my nie mieliśmy zastrzeżeń – zarówno pod względem organizacyjnym jaki\ni osiąganych wyników/ocen.\nObecnie (w III klasie) z racji\nzmiany miejsca zamieszkania oraz wspólnych rozmów,\nnasza córka zaczęła chodzić\ndo niewielkiej szkoły w okolicy (7 dzieci w klasie). Nie\ntraktujemy tego jednak jako\ndecyzję nieodwołalną o odejściu od\nnauki w domu – po zakończeniu roku\nzdecydujemy razem, co robimy dalej.\nKierujemy się tutaj słowami Marka\nTwaina, który tak oto trafnie i humorystycznie ujął kwestię znaczenia szkoły\nw procesie edukacji: „Nigdy nie dopuściłem do tego, żeby szkoła przeszkadzała mi w kształceniu się”.\nEdukacja domowa wymaga zazwyczaj rezygnacji z pracy zawodowej\njednego z rodziców; tak było też w naszym przypadku. Niewątpliwą zaletą\nedukacji domowej jest możliwość nie\ntylko przekazywania dziecku wiedzy,\nale również kształtowania światopoglądu i zasad chrześcijańskich. Taka\ndecyzja może również korzystnie wpłynąć na zbór. Mamy\nmożliwość obserwować, że\nw zborach ewangelicznych\n(w tym i w naszym zborze)\nwzrasta ilość rodzin edukujących domowo, co dzieje się\nz korzyścią obopólną – i dla\nzboru i tych rodzin i dzieci.\nJedną z wiodących przesłanek do podjęcia takiej decyzji jest właśnie dużo większa możliwość rozwijania\nw dziecku właściwych, Bożych wartości i zasad. Badania\npokazują również, że dzieci\nuczone w domu rozwijają się\nlepiej pod względem społecz-\nDom? Działkę? Lokatę bankową? Akcje?\nCo zostawimy dzieciom\nnym1. W naszym przypadku potwierdzeniem umiejętności społecznych\nnaszej starszej córki był wybór jej\nprzez kolegów na tzw. gospodarza\nJedną z ciekawych konsekwencji\nwyboru naszej drogi edukacji były\nrelatywnie częste kontakty z prasą, radiem i telewizją. Przykładowy\nprogram zrealizowany dla TVP1 jest\nwciąż możliwy do obejrzenia2. Około dwa razu do roku odbywają się\nrównież zjazdy rodzin edukujących\ndomowo – zazwyczaj gromadzą kilkadziesiąt osób – głównie chrześcijan\newangelicznie wierzących. Są wspaniałą okazją do wymiany doświadczeń, budowania relacji, odpowiadania na ankiety (zazwyczaj na każdym\nzjeździe trafia się co najmniej jeden\nstudent pedagogiki piszący pracę\no alternatywnych formach edukacji)\ni wspólnej zabawy. Krótko mówiąc,\nchoć koszta są nieuniknione, jak zawsze zresztą, gdy mamy do czynienia\nz czymś wartościowym, edukacja domowa to źródło różnorodnych błogosławieństw.\nChętnych do dalszego zgłębiania tematu zapraszam na strony traktujące\nszerzej o edukacji domowej:\n• Stowarzyszenie Edukacji w Rodzinie - www.edukacjadomowa.pl\n• Stowarzyszenie Edukacji Domowej - www.edukacja.domowa.pl\nCzy zastanawiałeś się nad tym pytaniem? Postanowiłam podzielić\nsię przemyśleniami, jakie nasunęły mi się po śmierci mojego ojca.\nPastor przygotowujący kazanie na\nuroczystość pogrzebową, poprosił\no szczegóły z życia taty. Szperając\nw papierach i zdjęciach, jakie zostały po ojcu, znalazłyśmy z siostrą\nlist. Szczególny list… Został napisany\n17 maja 1915 roku. Oto jego fragment:\n„Dziś, w dzień urodzin naszego kochanego Jędrusia chcę moje życzenia\ndla niego w następujących skreślić\nsłowach. Tylko Pan wie, czy jeszcze\npowrócę. Niech te słowa będą mu\nnapomnieniem, gdy będzie większy\ni rozumniejszy, a ja do niego nie będę\njuż mógł przemówić. Mój kochany\nsynu! Weź Pismo Święte i zastanów\nsię nad tymi słowami: Jak zachowa\nmłodzieniec w czystości życie swoje?\nGdy przestrzegać będzie ustaw twoich! Z całego serca szukam ciebie, nie\ndaj mi zboczyć od przykazań twoich!\nW sercu swoim przechowuję słowo\ntwoje, abym nie zgrzeszył przeciwko\ntobie. Błogosławiony tyś Panie, naucz\nmnie ustaw twoich! (Ps.119,9–12).\nSynu mój! Nie zapominaj mojej nauki, a twoje serce niech przestrzega\nmoich przykazań, bo one przedłużą\nci dni i lata życia oraz zapewnią ci\npokój. Niech cię nie opuszcza łaska\ni prawda, zawiąż je sobie na szyi, wypisz na tablicy swojego serca! Wtedy znajdziesz życzliwość i uznanie\nw oczach Boga i ludzi. Zaufaj Panu\nz całego serca i nie polegaj na własnym rozumie! Pamiętaj o nim na\nwszystkich drogach swoich, a On\nprostować będzie twoje ścieżki! Nie\nuważaj się sam za mądrego, bój się\nPana i unikaj złego! (Przyp. Sal.3,1–12).\nW tych słowach Pisma Świętego możesz znaleźć moje życzenia serdeczne na twoje całe życie. Pragnę z całego serca, żebyś Słowo Boże prawdzi-\nJAKIE PRZEKAZUJEMY DZIECIOM\nwie pokochał, a miłość Chrystusowa,\nby jedynie twoje serce przepełniała.\nTo osiągniesz, jeśli Zbawicielowi\ncałkiem zaufasz i Panu swe serce\noddasz. Otrzymasz pokój w sercu\ni będziesz prawdziwie szczęśliwym.\nBądź posłuszny matce swojej i kochaj\nją. Miłuj też braciszka twojego. Bądź\nmu pomocą, gdzie tylko możesz i dobrym przykładem. Postępuj po wąskiej drodze życia aż do wieczności.\nDałby Bóg, żebym cię tam zobaczył.\nTwój ojciec - Jan Lisztwan.”\nna froncie włoskim I wojny światowej,\nw dniu urodzin swojego starszego,\ndwuletniego wówczas synka. Miał\nto być dla niego szczególny urodzinowy prezent. Wiedząc, że prawdopodobnie zginie, chciał przekazać\nw dziedzictwie swoim dzieciom\nKim był autor tego listu?\nMoim dziadkiem ze strony ojca. Pochodził z Ligotki na Zaolziu (ur. 1884)\ni był jednym z pierwszych, którzy oddali swoje serce Panu Jezusowi podczas przebudzenia darowanego przez\nBoga tym terenom w 1905 roku. Od\ntego momentu całe swoje życie oddał\nBogu do dyspozycji. Skończył 2-letnią\nSzkołę Biblijną w Hausdorfie. Tam\npoznał moją babcię, Annę. Pobrali się\ni w 1911 roku wyjechali na wschód,\nna tereny dzisiejszej Ukrainy, by\npracować tam jako kolporterzy\nBiblii. Praca dziadka polegała na docieraniu do odległych\nmiejscowości, gdzie odwiedzał\ndomy, prowadził rozmowy i zachęcał do nabycia Biblii oraz\nW służbie tej nieraz był szczuty\npsami albo przepędzany kijami.\nGdy wybuchła I Wojna Światowa, dziadkowie zmuszeni do\nucieczki przed bolszewikami,\nprzybyli do Ustronia. Krótko po\ntym dziadek został zabrany do wojska. Jego żona została sama z dwoma maleńkimi synkami. Dziadek napisał ten wzruszający list w okopach\n6 maja 2010 roku Sejm\nuchwalił nowelizację ustawy\nw rodzinie. Senat 28 maja 2010\nodesłał tą ustawę z estetycznymi, a jednak znaczącymi\npoprawkami do Sejmu.\nCo będzie dalej? Komu to służy?\nNajcenniejszym dla niego był Bóg\ni Jego Słowo. Kochał Boga i Boże\nSłowo całym sercem. Pragnął więc,\nby jego dzieci także pokochały Boga\ni Boże Słowo. To chciał zostawić im\nw spadku. Takie samo było pragnienie\njego żony. Dlaczego ci rodzice uważali, że pokochanie Bożego Słowa jest\ntakie ważne? Bo Biblia jest prawdą\ni jest zawsze aktualna! Słowo Boże\nprzenika wnętrze każdego człowieka,\nwskazuje drogę zbawienia, pokazuje\nbezpieczną drogę życiową, ostrzega\nprzed niebezpieczeństwami, pociesza w trudnych chwilach i pomaga\noprzeć się w walce z przeciwnikiem.\nCzy udało się Annie i Janowi przekazać\ndzieciom to niezwykłe dziedzictwo?\nCo z tym prezentem zrobił mały Jędruś? Bardzo poważnie potraktował\nurodzinowe życzenia ojca, który\nwkrótce zginął na włoskim froncie.\nSłowo Boże stało się ulubioną lekturą Jędrusia. Z tego Słowa dowiedział się, jak zostać zbawionym od\nkary za grzechy. Swoje życie oddał\nBogu i odtąd zawsze szukał w Biblii\nwskazówek do właściwego postępowania. Boże Słowo wskazywało\nmu bezpieczną drogę i ostrzegało\nprzed niebezpieczeństwami. W swoim życiu przeszedł ciężkie chwile:\nII Wojnę Światową, ucieczkę przed\ngestapo, przymusowe, ciężkie roboty, stalinowskie więzienie, 10 miesięcy śledztwa, tortury, wyrok śmierci\nzamieniony później na dożywocie,\nwreszcie, po 5 latach więzienia niespodziewane uwolnienie po śmierci\nStalina. W tym wszystkim nie załamał się. Dlaczego? Co pomogło mu\nw tych niesłychanie trudnych sytuacjach? Słowo Boże! Znał wiele wer22\nAnna Lisztwan z synami\nsetów na pamięć. One pocieszały go\ni były źródłem radości w strasznych\nchwilach. Gdy po wielu miesiącach\nśledztwa został przeniesiony do pracy w magazynie więziennym, znalazł\nw nim odebrane więźniom stosy Biblii w różnych językach. Jego Biblia\nteż tam była. Odtąd mógł znów codziennie czytać Boże Słowo. Chciał\nteż, by słowa niosące ratunek i pociechę dotarły do innych więźniów. Pracując w magazynie, wydawał więźniom czystą bieliznę i nieraz udało\nmu się „dodać” Biblię.\nPrzetrwał z Bożą pomocą. Jako młody chłopak swoje życie powierzył\nBogu i chciał Mu być wierny. Zgodnie z zaleceniem taty codziennie\nczytał Boże Słowo, szukając w nim\nwskazówek do życia. Przez całe życie Jędruś, a właściwie dorosły już\nAndrzej, pozostał wierny Bogu i Jego\nSłowu. Andrzej Lisztwan przez wiele\nlat wytrwale służył Bogu. Wielu ludzi dzięki jego służbie przyjęło zbawienie. Umiłowanie Słowa przekazał\nnam, swoim dzieciom. To najpiękniejszy spadek, jaki zostawili nam\nrodzice. Miało to ogromny wpływ na\ndalsze nasze życie i wybory, jakich\ndokonaliśmy. Moja siostra Asia i jej\nmąż, wraz z grupą zapaleńców założyli Biblijne Stowarzyszenie Misyjne,\npolski oddział Misji im. Wycliffe’a,\nktórej celem jest tłumaczenie Biblii\nna różne języki, by wszyscy ludzie\nmieli dostęp do Bożego Słowa. Mnie\ni mojego męża Bóg powołał do nauczania dzieci Bożego Słowa i przygotowywania innych do tej służby.\nDziś mój tato jest już u Pana. Dołączył do swojego ojca. Życzenie ojca\nJędrusia spełniło się – jego prezent dla\nczy zamach na rodziców?\nAndrzej Lisztwan z żoną\nsynka był najcenniejszym spadkiem.\nCo ty zostawisz dzieciom w spadku?\nW różnych oficjalnych wypowiedziach pojawia się jako argument za\nustawą, przeciwdziałanie przemocy. Nikt z nas z pewnością nie chce\nkrzywdzenia dzieci, których rodzice –\nnie panując nad sobą – biją je do nieprzytomności, często pod wpływem\nalkoholu. Skoro takim rodzicom ma\nta ustawa przeciwdziałać- myślimy, to\njest słuszna. Czy to prawda?\nCzy zastanawiałeś się nad tym pytaniem? Często rodzice mając możliwości, zabezpieczają dzieci materialnie,\ndbają o jak najlepszą edukację. Inni\nmartwią się, że niczego nie zostawią.\nDobra materialne mają to do siebie,\nże w jednej chwili można je stracić,\nale jest coś, co trwa wiecznie – Boże\nSłowo! (Mat.24, 35; Izajasz 40, 8). Najlepszy spadek możesz zostawić dzieciom, jeśli będą widziały, że kochasz\nBoga i Jego Słowo nie tylko od święta,\nale że jest On dla ciebie ważny na co\ndzień! Diabeł wie, że Boże Słowo ma\nmoc i jest skuteczną bronią w ręku\nchrześcijanina. Robi więc wszystko,\nby nas od niego odciągnąć. To smutne, że w wielu rodzinach chrześcijańskich Biblia jest rzadko otwierana.\nCzy nasycasz Bożym Słowem swoje\ndomowe ognisko? Czytasz, rozważasz, uczysz się na pamięć, szukasz\nwskazówek? Czy zachęcasz do tego\nswoje dzieci? To najlepszy spadek,\njaki możesz pozostawić dzieciom.\nNie możesz za dziecko przyjąć zbawienia, ale możesz wskazać na Boga,\nzachęcić je do osobistej z Nim relacji.\nMożemy też zostawić inny spadek…\nKłamstwo, zazdrość, wrogość, lenistwo, złe rozmowy, kłótnie, egoizm,\nmiłość pieniądza. Taki spadek dzieci\nczęsto otrzymują! Jakie dziedzictwo\notrzymają twoje dzieci? Do czego je\nzachęcisz? Co im przekażesz? Czy to,\nco wiecznie trwa?\n(Edukacja Biblijna, Biblijne Stowarzyszenie\nArtykuł ukazał się w bieżącym nr Idźcie!, kwartalnika Biblijnego Stowarzyszenia Misyjnego. Więcej\ninformacji na: www.bsm.org.pl Dziękujemy!\nNie. Ta ustawa to naruszenie tradycyjnego sposobu wychowania, w którym\nsię mieści zwykły, nieszkodliwy klaps.\nTo ów klaps jest przyczyną tej nowelizacji, a nie faktyczna przemoc w stosunku do najmłodszych. Ta ostatnia\njest w naszym prawodawstwie wystarczająco opisana, aby móc aktywnie jej przeciwdziałać. Obecne prawo\njest dość czytelne, aby przeciwdziałać przemocy w rodzinie i zapewnić\nPrawda natomiast jest taka, iż wbrew\nwiększości społeczeństwa wprowa-\nna ojców i matki\ndza się zasadnicze zmiany w prawie,\nbezpośrednio uderzające w rodzinę. Na fali pojedynczego incydentu\nformułuje się, a raczej wprowadza\ndziwną ideologię. Nawet nie stara\nsię kryć opinii krytykujący obecny\nsposób wychowywania dzieci premier Donald Tusk: „W Polsce utrwalił\nsię zwyczaj bicia dzieci. Chcemy to\nzmienić.” Proszę bardzo, tylko czemu\nrobić z osób mających inne zdanie od\nrazu przestępców? To dość radykalny\nsposób wprowadzania zmian w zwyczajach. Czyżby jedyny możliwy?\nMoże zamiast tak kontrowersyjnych\nposunięć wystarczy trochę więcej\nwyobraźni? Tym bardziej, że czyni się\nto nie zważając na brak przyzwolenia\nelektoratu. Między 44 a 70 % rodziców w ten sposób wychowuje swoje\nowo straszne „bicie” dzieci. Mówiąc\nnajprościej, „bicie” „biciu” nierówne.\nChociaż nietykalność cielesna jest niepodważalnym prawem także dziecka,\njednak wychowanie jest według prokuratora krajowego Marka Staszaka\n„pozaprawnym kontratypem” (kontratyp to czyn, który chociaż odpowiada\nopisowi przestępstwa, to jednak nim\nnie jest). „Podzielając pogląd, że (...)\nstosowanie jakichkolwiek kar cielesnych wobec dzieci jest naganne\n(...) odróżnić trzeba karcenie dzieci\nprzez rodziców, w świetle doktryny\nprawa oraz powszechnym odbiorze\nspołecznym uznane za dopuszczalne\nw rozsądnych granicach, od naduży-\ncia tego prawa”- stwierdza.1 A więc,\nTRZEBA odróżnić karcenie dzieci\nprzez rodziców zgodne z prawem, od\nkatowania, które jest przestępstwem.\nOwo rozróżnienie jak na razie istnieje. I powinno, bowiem wszyscy intuicyjnie odróżniamy klapsa w miękką\nczęść ciała, który ma przywrócić\nniesfornego malca do porządku, od\nzadającego faktyczny ból i naruszającego zdrowie ranienia dziecka.\nTymczasem, proponowana ustawa\ntego nie czyni, zrównując oba „bicia” do przestępstwa. Nowe prawo\nma znieść ten podział. Omawiana\nnowelizacja zakładała pierwotnie\nzmianę w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym zakazującą „kar cielesnych,\nzadawania cierpień psychicznych i innych form poniżania dziecka”. Po poprawkach Senatu pozostawiono tylko\nzakaz kar cielesnych uznając za mało\nsprecyzowane znaczenia poniżenia\ni cierpienia jako takiego(?!). Świat bez\ncierpienia fizycznego, psychicznego,\nw którym wszyscy są równi... Wizja\njak z New Age, jak z Imagination\ntragicznie zmarłego Johna Lennona.\nW imię postępu karcenie cielesne\nstaje się w poprawnie politycznym\nujęciu pozostałością ewolucyjną społeczeństwa, którą trzeba wyciąć jak\nzbędny i szkodliwy wyrostek. Cóż,\nprzemoc__Jakie_sa_granice_karcenia.html z dnia 10.06.2010\npo co brnąć w ten samy ślepy\nKolejny argument, to naśladowanie Unii. I znów, to tylko pół\nprawdy. Okazuje się, że według\nspecjalnej opinii Podsekretarza Stanu Macieja Szpunara\n„Projekt ustawy nie jest objęty\nzakresem prawa Unii Europejskiej”. Chociaż Komisja Europejska za cel po zniesieniu kary\nśmierci podjęła walkę z karami\ncielesnymi, ma to jednak wymiar tylko propagandowy.\nA prawdziwe skutki?\ntak jak wyrostek nigdy nie był zbędny\ntak i karcenie zawsze przynosiło wymierny, błogosławiony efekt, o czym\nza chwilę. Bicie, klaps, cierpienia\npsychiczne, zawstydzanie w ustach\npolityków brzmią jak scenariusz\nz filmu grozy. Spoglądam w lustro:\nczy to o mnie mowa? Czy rzeczywiście jestem zbrodniarzem, skoro karcę swoich synów?\nRównież twierdzi się, iż rodzic, który\nposuwa się do klapsa, nagany, strofowania, przez co zawstydza dziecko,\npo prostu sobie nie radzi jako rodzic\ni trzeba go edukować – wskazują eksperci. Brzmi nieźle. Spójrzmy jednak\nna „osiągnięcia” edukacyjne krajów,\nktóre przyjęły takie rozwiązania.\nTylko nieliczne państwa europejskie\nwprowadziły podobną politykę z katastrofalnymi skutkami (np. Niemcy\ni Szwecja). Po złych doświadczeniach,\nTo rozbudowa administracji\ni aparatu kontroli nad nami,\npod płaszczykiem kontroli dobrego państwa nad złymi rodzicami. Wzorem niemieckich\nJugendamtów mają powstawać\nośrodki opiekuńcze różnego typu. Na każdym szczeblu urzędowym, począwszy od samorządów, mają powstawać wyspecjalizowane oddziały edukacyjne i wywiadowcze. Projekt „niebieskiej karty” ma na\ncelu zbieranie najbardziej osobistych informacji o rodzinie,\nbez żadnego dowodu winy.\nTotalitarne państwo policyjne\nwprowadzane tylnymi drzwiami? Takie karty równocześnie będą mogły\nprowadzić różne niezależne ośrodki.\nDziałania mają być prowadzone na\nmasowaną skalę, w procesie długofalowym.\nOczywiście, nikt od razu do więzienia ojca, matki nie będzie posyłał ani\ndzieci bez powiadomienia zabierał –\nna razie. Ale przepis już gotowy. Na\npoczątek przymusowa terapia. Kto\nstoi za tą ideologią? Kto ją lobbuje?\nCo obiecano rządowi za wprowadzenie tej ustawy? Czy aż tak wspaniale jest u sąsiadów zza Odry i Nysy,\na u nas tak okropnie, że wprowadzamy ich dziwne reformy?\nPrzyznam, że tymi pomysłami jestem\nprzerażony. Wzbiera we mnie złość\n– naturalny odruch ojca widzącego\nzbliżające się zagrożenie dla swojego domu, rodziny i dzieci. Przypomnę – nie chodzi o samo bicie, ale\no powstanie aparatu kontroli, który\nma prawo zbierać o mnie niesprawdzone informacje i na ich podstawie\nzabrać mi dzieci. Wyobraźnia kreśli\nmi czarny scenariusz – że zaraz zabiorę swoje dzieci i będę musiał uciekać, bo o własnych siłach nie zdołam\nich ochronić. Oto występuje przeciwko mnie, zwykłemu ojcu państwo\nw całej sile swego bezdusznego aparatu represji. Wyolbrzymiam - jestem\nnadopiekuńczy? Czyżby? Oto przykład: matka, której za „nadopiekuńczość” państwo odbiera chore dziecko i oddaje alkoholikowi. To nie fikcja.\nTo jeden z przykładów skutków takiej\n„troskliwej” polityki państwa w Szwecji, szeroko komentowany za sprawą\ndokumentu „Postęp po szwedzku”2.\nOdwiedziłem niedawno jeden z domów dziecka na Podlasiu. Widząc\ngromadkę dzieci w wieku między\n2-3 lata nie mogłem powstrzymać\nemocji. Chciałem poświęcić im więcej\nuwagi, ale nie mogłem. Nie dlatego,\nże nie chciałem. Wiedząc, że jestem\nbezradny, że będzie to mnie zbyt wiele kosztowało. Będzie mnie to prześladowało. Dzieci bez rodziców!?!\nDzieci bez rodziców... Co mogę zrobić? Dlaczego NIE targają mną takie\nemocje, kiedy widzę dzieci w objęciach rodziców? Nawet jeśli są karcone, zawstydzone, strofowane, zasmucane – ale po chwili ufne w uścisku\nkochającego ojca, matki? Bo państwo\npo prostu rodziny nie zastąpi. To, co\nwidziałem, domy dziecka, to żadna\nalternatywa. Tylko, czy niedługo, jeśli\nrodzice zostaną pozbawieni autorytetu i władzy, nie będę targany podobnymi emocjami, kiedy będę widział\ndzieci w szkole, na placach zabaw\ni idących za rękę z „rodzicem”. Piszę\n„rodzicem”, bo będzie miał li tylko\nprawa opiekuna w wielkim, państwowym domu dziecka, jakim stanie się\nPolska? Opiekuna, którego zakres\nobowiązków będzie ograniczony do\nzapewnienia minimum socjalnego,\nbez prawa do wychowania? OpieRozpowszechniony w internecie np. http://video.google.pl/\nkuna, na którego etat będzie czyhało\nkażdego dnia kilkunastu urzędników\npaństwowych. I którzy, jeśli będzie na\nto przyzwolenie społeczne, wygrają\nz nim wszelkie starcie.\nPrzypomnę, że mieszkając w kraju\nnad Wisłą mamy jeszcze Konstytucję, której artykuł 48, ustęp 1 mówi:\nRodzice mają prawo do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami. Wychowanie to powinno uwzględniać stopień dojrzałości\ndziecka, a także wolność jego sumienia i wyznania oraz jego przekonania.\nKonstytucji nikt dzisiaj nie zmienia.\nPozostaje więc pytanie, po co ta cała\nkampania? Po to, by owe przekonania przykroić do pasujących aktualnie rządzących nami polityków. Aby\nprawo do wychowania w zgodzie ze\nswą wiarą i sumieniem, stało się jedynie prawem do opieki, w zgodzie\nz najnowszymi wytycznymi Wielkiego Ojca w rządzie.\nPrzypowieści Salomona są podręcznikiem przekonującym nas do stosowania kar cielesnych. „Rózga”, oczywiście odpowiednio stosowana, jest\nniezbędna w dziele wychowania, ponieważ: jest końcem swawoli (22:8),\nwypędza głupotę z serca (22:15), daje\nmądrość (29:15), jest oznaką miłości\n(13:24), wyrywa duszę z piekła (23:1314). Potrzeba nam dziś powrotu do\nreformy edukacji Jana Amosa Komeńskiego, zresztą naszego brata w Chrystusie. Do dziś, choć minęły już setki\nlat, stosuje się wprowadzoną przez\nniego: kredę i tablicę, przerwy między lekcjami, naukę w języku ojczystym, edukację kobiet. Jednak odeszliśmy od oślej ławki, która stała w\nkażdej klasie i rózgi, o której mawiał\nparafrazując werset biblijny: Metla\nvyhani deti z pekla! (Rózga wygania\ndzieci z piekła!).3\nW Księdze proroka Ozeasza, w 11\nrozdziale Bóg Ojciec Izraela daje\nnam lekcję wychowania, która jest\nostateczna. Pyta bowiem: Jak śmiecie\nżądać ode mnie wyjaśnienia co do\nmoich dzieci (Izaj. 45:10-11). Czytamy dalej, że Bóg pokochał i powołał\nswojego syna (11,1), uczył chodzić,\nbrał Go na ramiona, leczył i troszczył\nsię (11,3), przyciągał powrozami miłości, podnosił do swojego policzka,\nnachylał się aby ich nakarmić (11,4)\nrozmawiał z nim, napominał go (11,2).\nJednak taki był tego efekt: Im częściej\nodzywałem się do nich, tym dalej oni\nodchodzili ode mnie; składali ofiary\nBaalom i kadzili bałwanom.(11,2) Dlatego do głębi poruszony, z drżącym\nsercem (11,8) Ojciec wymierzył karę.\nNie po to, żeby zniszczyć (11,9) ale\nżeby przywołać do posłuszeństwa.\nAby drżące dzieci przybiegły do Ojca\nDlatego też Bóg zachęca nas do miłości, której częścią jest także karcenie\ndzieci. Przypomnijmy, że „kogo Pan\nmiłuje, tego karze, i chłoszcze każdego syna, którego przyjmuje” (Heb.\n12,6). Brak karania w Nowym Testamencie to brak miłości, wyparcie\nsię swych obowiązków, rezygnacja\nz funkcji rodzica: „Cierpliwie znoście\nkarcenie. Jest ono dowodem, że Bóg\nobchodzi się z wami jak z synami.\nBo nie ma syna, którego by ojciec nie\nkarcił. Jeśli nie jesteście karceni – tak\njak wszyscy – to jesteście dziećmi\nnieprawymi, a nie synami” (Heb. 12,\n7-8, NP). W miarę rozwoju Żydzi wychowywali i odpowiednio traktowali\ndzieci: jak księcia (od urodzenia do\n5 lat), jak niewolnika (od 6-15), jak\nprzyjaciela (od 16 roku). W całym tym\nprocesie wychowawczym nie należy\nzaniedbywać karcenia. Jeżeli będziemy ze szczerego serca wierzyli Ojcu,\nktóry jest w niebie, miłość, którą nam\nokazał w Panu Jezusie umocni nas do\nwychowania naszych dzieci na świadectwo i ku zawstydzeniu wszystkich\n„Cierpliwie znoście karcenie. Jest ono dowodem,\nże Bóg obchodzi się z wami jak z synami. Bo nie ma\nsyna, którego by ojciec nie karcił. Jeśli nie jesteście\nkarceni – tak jak wszyscy – to jesteście dziećmi nieprawymi, a nie synami.” (Heb. 12, 7-8)\nSyn Boży nauczył nas modlić się do\nOjca, który jest w Niebie. Nie było\nto nowe objawienie Boga Ojca – ale\njako Dobry Nauczyciel (Rabbi) należycie wyłożył Pisma swoim uczniom.\nWięcej na temat Amosa Komeńskiego można się dowiedzieć odwiedzając Zelowskie muzeum reformacji przy\nParafii Kościoła Reformowanego\nmiast prześpimy swój czas, ponieważ nie przejęliśmy się\ntym, co do nas mówi Nasz Stwórca w Swoim Słowie.\nPod koniec kwietnia świat, a przynajmniej ten internetowy\nobiegła informacja, że odkryto Arkę Noego. Odkrycia dokonała grupa związana z Media Evangelism z Honkongu,\nNoah’s Ark Ministries International, oraz tureccy poszukiwacze. Członkowie tej grupy twierdzą, że z prawie 100%\npewnością można potwierdzić starożytność tego znaleziska. Według przeprowadzonych badań metodą węglową,\nznalezisko to ma około 4800 lat. Szczątki znaleziono na\nwysokości ok. 4000 m. n.p.m., co wyklucza pozostałości\npo ludzkich osadach, jakie nigdy nie były budowane tak\nwysoko w tych okolicach.\nZnalezisko to jest wynikiem wieloletnich poszukiwań w/w\norganizacji. Pierwsze znaczące odkrycia prawdopodobnie\npojawiły się już w 2007 roku. Nie są to jednak jedyne tego\ntypu wyprawy. Współczesna historia takich poszukiwań\nsięga prawie 200 lat. Od tamtego czasu pojawiają się różne doniesienia na temat Arki, jednak prócz świadków, nie\nbyło dotąd żadnych konkretnych dowodów jej istnienia.\nAktualne doniesienia są przełomowe przynajmniej\nw kwestii dokumentacji – zostały nagrane filmy oraz zrobiono dużo dobrej jakości zdjęć. Część materiału jest już\ndostępna w Internecie. Badacze dotychczas nie ujawnili\ndokładnej lokalizacji znaleziska. Co będzie dalej w sprawie tego konkretnego odkrycia, czas pokaże. W tej chwili\nistnieje jeszcze mnóstwo wątpliwości i niejasności.\nNiektóre doniesienia twierdzą, że rząd turecki będzie się\nstarał o wpisanie tego odkrycia na światową listę zabytków UNESCO. Być może wielu z nas dziwi się, dlaczego\nrząd turecki, gdzie Islam jest dominującą religią, a nastroje są antychrześcijańskie interesuje się Arką Noego. Otóż\nKoran również mówi o potopie, Noem i o Arce w Surze\n11: 32-48. Oto kilka urywków:\n26 • SŁOWO PRAWDY • Numer 7-8 / lipiec-sierpień 2010\n37. Zbuduj statek przed Naszymi oczami i według Naszego objawienia; i nie przemawiaj do Mnie za tymi,\nktórzy są niesprawiedliwi! Oni zostaną potopieni!”\n38. I on zbudował statek. A za każdym razem, kiedy przechodzili obok niego dostojnicy jego ludu, wyśmiewali się\nz niego. On powiedział: „Jeśli wyśmiewacie się z nas, to\nbądźcie pewni, że my będziemy się z was wyśmiewać, tak jak\nwy się z nas wyśmiewacie”. 41. I on powiedział: „Wsiadajcie\nna statek! Niech on płynie w imię Boga i niech przybija do\nportu! Zaprawdę, mój Pan jest przebaczający, litościwy!”.\n42 I płynął z nimi wśród fal jak góry. I Noe wezwał swojego syna, który pozostawał na miejscu odosobnionym:\n„O synu mój! Wsiadaj z nami i nie bądź z niewiernymi!”.\n44. I dał się słyszeć głos: „O ziemio! Pochłoń twoją wodę! O niebo! Powstrzymaj się!”. I woda opadła,\ni rozkaz został spełniony, a on osiadł na Al-Dżudi. I powiedziano: „Niech przepadnie lud niesprawiedliwych!”.\n48. I zostało powiedziane: „O Noe! Zejdź z pozdrowieniem od Nas, a błogosławieństwa niech będą nad tobą\ni nad narodami, które narodzą się z tych, którzy są z tobą.\nI powstaną inne narody, którym damy używanie doczesne, a następnie dotknie ich od Nas kara bolesna”.\nOstatnimi czasy Islam jest bardzo aktywny na polu badań\nkreacjonistycznych, w czym przoduje dr Odnan Oktar zamieszkały właśnie w Turcji. Jest on autorem pięknie wydanego Atlasu Stworzenia, który został rozesłany do dużej\nilości uczelni na świecie oraz naukowców. Nie łudźmy\nsię jednak, że istnieje jakaś możliwość długofalowych\nwspólnych działań między chrześcijanami a muzułmanami. Działania islamskich naukowców powinny być raczej\ndla nas motywacją do chrześcijańskich badań nad stworzeniem, oraz budową edukacji i nauki opartej o biblijny\nfundament. Jeśli nie będziemy tego robić, to okazać się\nmoże, że dość szybko to Islam zbuduje edukacyjne struktury oparte o Koran, mówiąc światu: „patrzcie, Allah mówi\no tym wszystkim poprzez Koran”. My chrześcijanie nato-\nJaka była Arka Noego?\nWracając do sprawy arki, jak wielu z nas zdaje sobie sprawę z realnego istnienia tego potężnego okrętu, jakim była\nArka Noego oraz konsekwencji teologicznych, jakie z tego\nfaktu wynikają? Być może zadajemy sobie pytania, czy\nrzeczywiście Arka mogła pomieścić i utrzymać przy życiu te wszystkie zwierzęta wraz z rodziną Noego? Warto\nchwilę się nad tym zastanowić.\nDla przypomnienia podam trochę technicznych szczegółów. Wymiary Arki, w przybliżeniu to: 133,5 × 22,3 × 13,4 m.\nJej wyporność mogła dochodzić do 50 000 ton, czym dorównywała parametrami Titanicowi. Był to duży statek patrząc również z dzisiejszej perspektywy; w historii jednak\nnie miał sobie równych. Wymiary Arki pokazują, że stosunek długości do szerokości wynosi 6:1, czyli dokładnie\ntaki, który gwarantował bezpieczeństwo (współczesne,\nszybkie statki mają współczynnik wymiarów 8:1, co daje\nim przewagę szybkości, kosztem stabilności). Prawdopodobnie jej barkowaty kształt sprzyjał stabilności całego\nprojektu; pamiętajmy, że Arka nigdzie nie płynęła, jej zadaniem było jedynie unosić się na wodzie. Zbudowanie\nokrętu jedynie do powyższego celu skutkuje bardziej bezpieczną konstrukcją aniżeli statku, który za zadanie ma\nprzemieszczanie się. Nie trzeba się przejmować nadaniu\nopływowego kształtu po to, by zredukować opór wody,\nnie potrzeba żadnego napędu (wiosła, żagle, silniki), itd.\nŁączna powierzchnia tego statku (3 pokłady wg. Rdz.6,16)\nwynosiła ok. 8900 m2. Dla porównania, powierzchnia boiska do piłki nożnej, to 7140 m2.\nCzy taka powierzchnia była wystarczająca dla zwierząt,\nktóre Bóg kazał zabrać Noemu? Aby odpowiedzieć na\nto pytanie trzeba zapytać, ile tych zwierząt mogło być.\nCzy Noe zabrał po parze z każdego znanego nam dzisiaj\nzwierzęcia, np. z każdej rasy psa po parze, a mamy ponad\n450 ras psów, nie licząc nierasowych? To wątpliwe. Wystarczyła para psowatych, z których wyspecjalizowały się\nwspółczesne psy, wilki i hieny. Podobnie było i z innymi\nrodzajami. Według biologów kreacjonistów Noe mógł zabrać na Arkę między 4000 a 16 000 sztuk zwierząt, co zajęłoby nie więcej niż 50% powierzchni – reszta mogła być\nprzeznaczona na zapasy. Należy również założyć, że Noe\nnie zabierał ze sobą zwierząt wodnych i owadów, które\nstanowią największą ilość rodzajów zwierząt żyjących na\nziemi – ponad 85%, czyli ok. 1000 000 gatunków.\nMożna przytoczyć wiele więcej dowodów wskazujących\nna precyzję opisu Arki jak i Potopu. Zastanówmy się jednak, co ta biblijna historia znaczy dla nas, chrześcijan, i co\nmoże znaczyć odkrycie Arki dla ludzi niewierzących.\nZacznijmy może od własnego podwórka. Jak wielu z nas\nma wątpliwości, czy Bóg stworzył świat w 6 dni ok. 6000\nlat temu? Jak wielu z nas ma wątpliwości, czy Bóg zniszczył świat, cały świat wodnym kataklizmem, ok. 4400 lat\ntemu? Mogę do tego dodać jeszcze wiele innych pytań\no biblijne historie, które budzą wątpliwości u wierzących,\njak np.: istnienie olbrzymów, przejście przez Morze Czerwone, długowieczność ludzi przedpotopowych, itd.\nNie jest moim zamiarem kogokolwiek tutaj oskarżać. Nie\nczas i miejsce na szczegółową analizę przyczyn tego zjawiska, które są bardzo złożone. Stwierdzam tylko aktualny\nstan rzeczy: tak właśnie jest, iż owe wątpliwości w nas\nistnieją. Z pewnością, ujmując to najogólniej, przyczyna\ntkwi w tym, iż ostatnie 200 lat w historii naszej cywilizacji\nto okres rozdzielenia poznania świata, któremu przypisujemy wiarygodność (nauka), od Biblii i jej opisu rzeczywistości.\nPytanie natomiast brzmi: czy ten stan rzeczy nas satysfakcjonuje? Czy może, jako osoby, które przez świadectwo\nBiblii poznały Chrystusa i zbawienie, które Duch Święty przekonał, że Biblia to Słowo Boże, nie powinniśmy\npodjąć wysiłku - którego za nas nikt z niewierzących nie\npodejmie, - by w wierze zakładać wiarygodność Słowa\nBożego i podejmować działania (badania) mające na celu\ntego dowodzenie? Więcej: czy nie powinniśmy podejmować chociaż takiego wysiłku, by zapoznać się z tymi\ndowodami, które już zostały odkryte? Moim zdaniem pomijanie ich i lekceważenie, to pomijanie i lekceważenie\ndziałania Bożej łaski, przez którą chce On potwierdzić\nw nas wiarygodność Swego Słowa. Czyżbyśmy rzeczywiście byli takimi bohaterami wiary, że tego nie potrzebujemy? A może odwrotnie, nie chcemy się z tymi dowodami konfrontować, by nie wyszedł na jaw ogrom naszej\nfaktycznej niewiary? Być może daliśmy się przekonać\nmaterialistom, że biblijna perspektywa jest zacofana i nienaukowa. Być może daliśmy się przekonać, że prawdziwie światły i nowoczesny człowiek nie może budować\nswojego światopoglądu na Słowie Bożym, a przynajmniej\nnie w sferze nauki. Lata ateistycznej edukacji zaprogramowały nas na ateistyczne myślenie tak, że wydaje nam się\nono naturalne. Co jednak myśli o tym nasz Pan i Stwórca\nwszystkiego? Czy wiara nie powinna zmienić naszego myślenia? Niech każdy sam siebie oceni.\nWedług mojej skromnej opinii, te dowody - choć mogą\nbyć prawdziwe - nie przekonają sceptyków. Dowody te,\no ile okażą się autentyczne, dodadzą śmiałości tym, którzy już wierzą. Bóg w swej łaskawości może wykorzystywać dowolne argumenty ze świata, który stworzył. Jednak\nsedno problemu leży gdzie indziej. Brak dowodów nie\njest przyczyną braku wiary u sceptyków. Główną przeszkodą, by zaufać Bogu, są wstępne założenia – to, co\nuważamy za możliwe bądź nie - czyli nasz światopogląd,\npoprzez który interpretujemy rzeczywistość. Nie wierzę,\njak niektórzy chrześcijanie, których wypowiedzi czytałem\nna forach internetowych, że teraz (kiedy odkrycie zostanie\npotwierdzone) będzie to „gwóźdź do trumny dla ateistów\nSŁOWO PRAWDY • Numer 7-8 / lipiec-sierpień 2010 • 27\nczy ewolucjonistów”. Jeżeli człowiek interpretuje świat\nwedług materialistycznego paradygmatu (kierunku wiodącego, przewodniego), to ten filtr - czyli jego światopogląd\n- nie przepuści faktu istnienia Arki Noego. Autentycznej\nArki Noego. To by bowiem dowodziło, że Bóg istnieje\ni że jesteśmy przed Nim odpowiedzialni. Taki światopogląd przyjmie ten argument, ale dopiero po odpowiedniej obróbce, że być może jest to inny starożytny statek,\nalbo że jest to oszustwo, itd. Już pojawiają się tego typu\nopinie, że to przewodnicy kurdyjscy podrzucili kawałki\ndrewna, by uzyskać dla siebie jakieś korzyści.\nCzy to więc znaczy, że argumenty, takie jak szczątki Arki\nnie mają znaczenia? Oczywiście, że mają! Kiedy ich jest\ndużo, kiedy się kumulują, ich napór na łańcuchy niewiary jest tak wielki, że – o ile Duch Święty pomoże – pękają\ni uwalniają umysł i serce takiej osoby do wiary w Chrystusa i jego Słowo. Ale pamiętajmy, że problemem niewierzącego nie jest niedostatek dowodów na istnienie Boga.\nTak naprawdę cały świat jest jednym wielkim dowodem.\nProblemem niewierzącego jest jego pełen niewiary światopogląd. Bóg wykorzystuje dowody/argumenty, by zmieniać ludzi, jednak zawsze musimy pamiętać, że źródłem\nniewiary jest niewierzące serce. Kiedy prof. McIntosh\npodczas swojej ostatniej wizyty w Polsce, w kwietniu\ntego roku odpowiadał na zarzuty i pytania, to za każdym\nrazem zwracał uwagę na założenia wstępne pytających.\nWykazywał, że brak akceptacji dowodów na stworzenie\nnie wynika ze słabości dowodów, czy też ich braku, ale\nz wyznawanego światopoglądu.\nArka Noego i zbawienie\nBez względu na to, czy ostatnie odkrycia okażą się autentyczne, czy nie, powinniśmy wykorzystywać historię\no Potopie i Arce jako obraz Bożego sądu nad ziemią. Tak,\njak jedynym sposobem ratunku przed Bożym sądem za\ndni Noego było miejsce w Arce, tak dzisiaj jedynym sposobem ratunku przed Bożym Sądem jest poddanie się Jezusowi (1P 3:20-21). Ta analogia apostoła Piotra ma sens\njedynie o tyle, o ile zarówno Potop jak i Arka Noego były\nrzeczywistymi wydarzeniami. Jeżeli Bóg jest bajarzem\nw sprawie Sądu za dni Noego, to dlaczego ktoś miałby\nuwierzyć w realność Sądu Ostatecznego?\nWidać tu bardzo poważne implikacje teologiczne wynikające z przyjmowania faktu zaistnienia bądź nie zaistnienia Potopu. Być może do tej pory nie przywiązywaliśmy do tej kwestii większego znaczenia? Cóż, to dobra\nokazja, by przemyśleć tą sprawę! Zastanowić się, jakie\njest znaczenie zagłady świata w czasie Potopu w odniesieniu do przyszłości (Sądu Ostatecznego) i do naszego\nzwiastowania Ewangelii (ratunku przed śmiercią wieczną). Niech Bóg nas w tym prowadzi i dodaje wiary i odwagi!\nAutor jest Przewodniczącym Biblijnego Towarzystwa\n„Religie w Polsce”\nChyba przed rokiem otrzymałem przez nasze Seminarium w Radości tekst „Baptyści i ewangelikalni” do\nprzeczytania i naniesienia ewentualnych poprawek.\nZrobiłem to i przesłałem ten tekst z powrotem. Nie znałem autora ani wydawnictwa, ale przypuszczałem, że\nktoś przygotowuje opracowanie tego tematu.\nI oto w połowie kwietnia tego roku do kancelarii\nKościoła nadeszła książka, której wydawca prosi o recenzję. Jej autorem jest Artur Rumpel, a wydawcą Dom\nWydawniczy Księży Młyn Michał Koliński w Łodzi. Format A4, na kredowym papierze z licznymi czarno-białymi ilustracjami na dużych marginesach. Jak zapewnia\nWydawca, książka ta jest swego rodzaju przewodnikiem „po polskiej mozaice wyznaniowej”. Jest to krótkie\nomówienie Kościołów chrześcijańskich i różnych grup\nwyznaniowych w naszym kraju. Pozycja ta jest solidnie\nopracowana zarówno graficznie jak i merytorycznie.\nJuż we wstępnie jej Autor podaje liczebność różnych\ngrup wyznaniowych, a przy tym dane o każdej z nich –\njak się zorientowałem – są dosyć aktualne.\nChoć Wydawca starał się zachować obiektywizm,\nto jednak zdaje sobie sprawę, „że mogą w niej wystąpić nieścisłości i niezręczności... Nie wynikają one\nz niechęci Autora czy Wydawcy do poszczególnych\nwyznań. Ewentualne tego typu problemy prosimy zgłaszać na adres Wydawcy. Postaramy się je uwzględnić\nprzy kolejnym wydaniu”.\nBędąc zachęcony takim zaproszeniem, zabrałem się\ndo lektury tej książki. Najbardziej zainteresował mnie\nrozdział „Baptyści i ewangelikalni”. Posiadam jeszcze\npoprawiany przez siebie tekst, dlatego z zainteresowaniem sprawdziłem, czy moje kosmetyczne, choć ważne, poprawki, zostały uwzględnione, ale niestety, tak\nsię nie stało. Dlatego, będąc zachęcony przez Autora,\npragnę zwrócić uwagę na dwie sprawy.\nPo pierwsze, we wstępie do tego rozdziału, mówiąc o prekursorach baptystów, Autor dosyć odważnie\nstwierdza: „Rzecz bowiem znamienna, że ważności\nchrztu niemowląt w zasadzie nie negowano ani w starożytności, ani w średniowieczu”. Czy rzeczywiście tak\nbyło? Jaką starożytność Autor ma na myśli? Jak wiadomo, okres starożytności to pierwszych sześć wieków\nW posiadanym przeze mnie opracowaniu1 jego autorzy,\nwywodzący się ze środowiska reformowanego, na podstawie tekstów pism chrześcijańskich pierwszych czterech wieków, śledzą rozwój doktryny i praktyki chrztu.\nW końcowym rozdziale stwierdzają oni, że na początku Kościół bardzo dbał o przygotowanie chrzczonej\nosoby do tego obrzędu. Chrzest łączono z przebacze-\nniem grzechów, dlatego\nnieraz stosowano go przy\nkońcu życia. Stopniowo\nzaczęto go również stosować w coraz wcześniejszym wieku, ale nigdy\nnie posuwano się do wieku niemowlęcego. Autorzy\ntego opracowania piszą:\n„W pierwszych czterech\nwiekach chrześcijaństwa literatura na temat chrztu wyraźnie dowodzi, że w większości przypadków były to osoby\nw wieku odpowiedzialnym\n(dorośli i dorosłe dzieci),\nktóre przyjmowały chrzest”.\nPrzytaczają oni tekst katechezy chrzcielnej Jana Chryzostoma z końca czwartego wieku,\nw której mówi się: „Po namaszczeniu kapłan każe ci\nwejść do świętej wody, aby pogrzebać starego człowieka,\na jednocześnie wzbudzić nowego człowieka, który został\nodnowiony na obraz Stworzyciela... zanurza on w wodzie\ntwoją głowę trzy razy i znowu podnosi ją z wody”. Chrzest\nniemowląt już przy końcu trzeciego wieku zaczęto propagować i praktykować w Afryce Północnej, zaś do Europy\ni Azji praktyka ta zaczęła docierać dopiero przy końcu wieku czwartego. W niektórych encyklopediach mówi się nawet, że dopiero „od ok. IX/X w. poczęto szerzyć praktykę\nchrzczenia dzieci i niemowląt jako zasadę” 2.\nTeologię chrztu najlepiej przedstawia tekst biblijny Listu do Rzymian 6,1-14. Katolicki przekład Biblii Tysiąclecia\nmówi tam o chrzcie „zanurzającym” w Chrystusa, o zanurzeniu „w Jego śmierć”; przekład ekumeniczny podaje\nten zwrot jako „zanurzeni w Chrystusa, zanurzeni w Jego\nśmierć”. Natomiast tłumacze ewangelikalni nie odważyli\nsię zastąpić wszędzie słowa chrzest jego pierwotnym znaczeniem zanurzenie, nie byli w stanie uwolnić się od kulturowego dziedzictwa swoich czasów i połowicznie wyrazili\nswoje przekonanie jako „ochrzczeni w Chrystusa, zanurzeni w Jego śmierć”. Na początku chrześcijaństwa cała\nuwaga Kościoła była skupiona na chrzczonej osobie, na\nodrodzeniu jej życia i wierze w Chrystusa, potem osoba\nta stawała się coraz mniej ważna, a uwaga coraz bardziej\nkierowała się na sam obrzęd i tak doszło do odejścia od\nbogatego pojęcia zanurzenia do praktyki polewania lub\npokrapiania wodą niemowląt.\nAutor tego tekstu dodaje też drugie dosyć odważne\nzdanie: „W literalnie odczytanym Nowym Testamencie,\nzwłaszcza w Dziejach Apostolskich, można znaleźć zarówno argumenty przemawiające za chrztem niemowląt, jak\ni przeciw tej praktyce”. Jednak żadnego takiego argumentu\nw Nowym Testamencie nie znajdujemy. Czy chodziłoby\no chrzest wszystkich domowników? Ale czy były wśród\nnich niemowlęta? To jedynie domysł, a na domysłach nie\nwarto budować teologii. Nigdzie nie znajdujemy tam na-\nkazu ani przykładu chrztu niemowląt,\na przecież chodzi nam o „literalnie odczytany Nowy Testament”! Gdyby praktyka\nta była już w czasach apostolskich, to dlaczego miałaby się ona pojawić dopiero\nw trzecim i czwartym wieku? Dlatego nie\nnależy tak zdecydowanie wypowiadać\nsię na temat doktryn i praktyk kościelnych, których obecny kształt ewaluował\ni zmieniał się w ciągu wielu wieków.\nPo drugie, chodzi o przedstawienie\nszesnastowiecznego ruchu anabaptystycznego. Szkoda, że Autor nie był\nw stanie zapoznać się z ostatnio wydaną przez nasze Seminarium książką\npt. Anabaptyści. Zapraszam chociaż\ndo przeczytania na ten temat dziesięciu wykładów Rektora Seminarium3.\nObok tekstu Prekursorzy baptyzmu\nbardziej odpowiadałoby umieszczenie na\nmarginesie podobizny Baltazara Hubmaiera, największego teologa anabaptystycznego niż Jana Matthijsa. Zresztą\nna początku Autorzy zamierzali umieścić tam fotografię\nchrztu baptystycznego przez zanurzenie, ale z jakichś powodów odeszli od tego zamiaru.\nRuch anabaptystyczny miał wiele nurtów, ale główny\nz nich był nastawiony pokojowo. Zwolennicy tego ruchu\nupominali i surowo karcili Tomasza Müntzera za jego radykalizm. Choć sam on nie był anabaptystą, to jednak wielu z nich przyłączyło się do niego i w ten sposób historycy\nprzeciwnych obozów poniżali i zohydzali cały ten ruch.\nA zatem ruch anabaptystyczny został potraktowany bardzo pobieżnie i to z głównym akcentem na jego wynaturzeniu w Münster. Na pewno stało się tak dlatego, że na\nten temat znalazło się więcej publikowanych materiałów,\nco jest zrozumiałe. Jednak zbytnie akcentowanie ekscesów\nw Münster jest krzywdzące dla tego szlachetnego ruchu\ni mało obiektywne. Mennonitom, którzy też byli i nadal\nsą anabaptystami, poświęcono stosunkowo więcej miejsca. To dobrze, ale uważam, że nieco zachwiana została\nTe kilka uwag nie obniżają wartości całego dzieła. Zawarte w nim informacje są ciekawe i dobrze służą poszerzeniu wiedzy na temat różnych Kościołów i grup religijnych w naszym kraju. Należy więc podziękować zarówno\nAutorowi jak i Wydawcy za trud zgromadzenia tak wielu\nmateriałów z tego zakresu i opublikowanie ich w tak dostojnej pozycji książkowej pt. Religie w Polsce.\nProf. Hendrick F. Stander i prof. Johannes P. Louw, Baptism\nin the Early Church, Carey Publications, Afryka Południowa,\nBp. Maksymilian Rode, Mała Encyklopedia Teologiczna, t. I,\nW-wa, 1988, s. 353.\nMichael Bocheński, wbst.edu.pl Studia z anabaptyzmu.\ndarowani tym tomikiem przez Autorkę. Uczestnikami Wczasów byli\nteż Halina i Helmut Luszowie oraz\nMargarita i Reinhard Skierowie\nz Niemiec. Uczyli nas nowych pieśni, recytowali wiersze, cieszyli nas\nJuż po raz piętnasty...\nJuż po raz piętnasty, w dniach\n10-20 czerwca br. w Radości odbyły się Wczasy Seniora. Jak co roku\nbyły one miłym spotkaniem dobrych znajomych i, jak zawsze - kilku nowych osób. Każdy nasz dzień\nrozpoczynaliśmy wspólną modlitwą\na następnie słuchaliśmy wykładów\nbiblijnych, po których następowały\nćwiczenia fizyczne na dziedzińcu.\nNatomiast po przerwie obiadowej\nuczestnicy Wczasów dzielili się\nswoimi doświadczeniami życiowymi, po czym uważnie słuchaliśmy\nwykładów medycznych na temat\nfunkcjonowania naszego ciała.\nA wieczorami oglądaliśmy filmy\no tematyce chrześcijańskiej.\nIgor Barna przypomniał nam\no naszym powołaniu do społeczności z Jezusem Chrystusem\ni upodabniania się do Niego, do\nwolności, do jedności i do uświęcenia. Podawał przy tym wiele przykładów z własnego życia\ni swojej duszpasterskiej pracy. Natomiast Konstanty Wiazowski omawiał kolejne rozdziały książeczki\nElizabeth R. Skoglund pt. „Tajemni30\nce drugiej połowy życia”: Wybieranie własnego sposobu starzenia się,\nStrefy bezpieczeństwa w starości,\nGdy ziemia się trzęsie i Najlepsze\nwciąż przed nami.\nOdwiedzili nas też ciekawi goście. I tak Iwan Krasnoszapka, pastor ukraińskiego zboru baptystów\nw Warszawie opowiedział o pracy\ntego zboru oraz o sytuacji ludzi\nwierzących na Ukrainie. A brazylijski misjonarz Mojżesz Menezes\nzachęcał nas do budowania swojej\nwiary na trzech prawdach: Bóg jest\nstworzycielem wszystkich rzeczy,\nOn kocha nas bezwarunkowo i On\nprzygotował nam wieczny dom.\nTak jak dzieci ufają swoim rodzicom, tak my mamy ufać swemu\nniebiańskiemu Ojcu. Andrzej Seweryn przeprowadził szczegółowe\nstudium tekstu z Ewangelii Łukasza\n7,1-10. Na tej podstawie wskazał na\ncechy wielkiej wiary. Są to: pokora,\nrespekt wobec Jezusa, dobre relacje\nz innymi ludźmi, dobre czyny\ni miłość do ludu Bożego. Mówił też\no sytuacji naszego Seminarium w Radości. Jacek Marciniak szczegółowo\npoinformował nas o stanie Ośrodka\nw Radości, o zaplanowanych spotkaniach i konferencjach, remontach i potrzebach materialnych.\nByliśmy zbudowani jego zaangażowaniem i troską o nasz Ośrodek.\nDobre zarządzanie jest gwarancją\ndalszej służby tego miejsca. Wzorem lat ubiegłych złożyliśmy specjalną ofiarę na Ośrodek w Radości.\nTym razem wynosiła ona 2025 złotych. Gustaw Cieślar przybliżył nam\nprzebieg ostatniej Konferencji Kościoła i wskazał na potrzebę odwagi w świadectwie naszej wspólnoty\nkościelnej. Prosił też wszystkich\no modlitwę, aby Pan wysłał robotników do pracy ewangelizacyjnej\nw naszym kraju. Jego małżonka\nHanna komentowała nam krótki film\nz wycieczki do Izraela.\nPrzez cały czas byli z nami\nMaria i Zygfryd Bagsikowie. Siostra\nMaria recytowała swoje wiersze, zaprezentowała nam swój kolejny, już\ntrzeci tomik wierszy pt. „Nowa przyszłość”. Zawarła w nim swoje myśli\ni marzenia o przyszłości. Wszyscy\nuczestnicy Wczasów zostali ob-\nwzbudzały wśród nas spotkania\nz dr Józefem Prokopczukiem. Codziennie opowiadał nam o cudownym funkcjonowaniu ludzkiego ciała. Dowiadywaliśmy się\no potrzebie zróżnicowaniu naszej diety, co zapobiega różnym\nschorzeniom. Sposób odżywiania\ni ruch to główne czynniki wspomagające nasze zdrowie. Miażdżyca,\nstarcze otępienie, różne nowotwory, depresja, alergia, zawroty głowy,\nchoroby żołądka, płuc i nerek to\nkolejne tematy jego wykładów. Dowiedzieliśmy się o dobroczynnym\ndziałaniu potasu i magnezu w naszym organizmie, a także zapotrzebowaniu na wiele witamin. Ponadto, jako miłośnik poezji czytał nam\nróżne wiersze z ostatnich tomików\nMarii Bagsik. W przerwach między\nzajęciami przyjmował w specjalnym\npokoiku wielu „swoich pacjentów”,\ndoradzał, wyjaśniał. Ponieważ wielu z nas cierpiało na liczne dolegliwości, jesteśmy przekonani, że lekarz na takich spotkaniach jest\nZakończenie Wczasów zbiegło\nsię z uroczystością zakończenia\nroku szkolnego w Seminarium.\nByliśmy więc świadkami wręczenia dyplomów absolwentom studiów teologicznych i dyplomów\nukończenia rocznego kursu katechetycznego. Jesteśmy wdzięczni Bogu za jeszcze jeden przeżyty rok i jeszcze jedne, tym razem już piętnaste z kolei Wczasy\nSeniora w Radości. Niech dobry\nBóg i nadal wspiera nas w swojej\nłasce i dopomoże nam zachować\nw pamięci najlepsze wspomnienia\nopuściła padół ziemski\ni odeszła do wieczności\n- umiłowana siostra, matka i babcia - zostawiając\nw smutku rodzinę i rodzeństwo.\nPamięci mojej siostry Olesi\nTo była cicha i skromna istota\nz otwartym sercem, do wybaczeń zdolna.\nbez szczytnych dążeń, od kaprysów wolna ucieleśniona gołębia prostota...\nDla swoich dzieci, dla żyjących w biedzie,\ntakim, dla których przypadł los okrutny,\ncierpiącym, chorym, zapomnianym, smutnym tym wszystkim chciała służyć miłosierdziem...\n...To była cicha i prosta istota,\ni tak jak żyła - tak odeszła w ciszy,\nzgasła jak gwiazda, ale przed nią wrota\notworzył nieba Gospodarz najwyższy...\nPrzyjął ją godnie, okazując łaskę i... znów zabłysła swoim dawnym blaskiem!...\nOlesia Szagun z rodzeństwem miesiąc przed śmiercią.\nOd prawej: Olesia, Janek i Marysia\nŚwiadectwo z Chojnic\nNazywam się Janusz Modrzejewski. Urodziłem się w 1970\nroku w Chojnicach, jako najmłodszy z trojga rodzeństwa.\nMoi rodzice starali się wychować nas na dobrych ludzi.\nSzkołę średnią ukończyłem w rodzinnym mieście, a następnie w roku 1989 rozpocząłem studia w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelplinie. Po 6 latach zostałem\nwyświęcony na kapłana, kończąc studia z wynikiem bardzo dobrym. Następnie pełniłem służbę kapłańską jako\nwikariusz w kilku parafiach na Kaszubach.\nPo 2 latach w moim życiu nastąpił kryzys kapłaństwa,\nz którym zmagałem się przez 6 kolejnych lat. Tęsknota\nza własną rodziną i silne pragnienie życia w małżeństwie\nspowodowało moje odejście z pełnionej funkcji. W tym\nczasie zaniedbałem życie z Bogiem, przestałem modlić\nsię, czytać brewiarz i Pismo Święte. Tą ogólną depresję\nW naszym małżeństwie urodziło się nam dwoje dzieci:\nAnia i Emilka.\nBy utrzymać rodzinę założyłem działalność gospodarczą, którą cały czas prowadzę. Zarządzając firmą poznałem brata Ludwika Woźniaka z Czerska. W trudnych\nsytuacjach służył mi zawsze dobrym słowem i zachęcił\ndo przyjścia na spotkanie zboru Kościoła Chrześcijan\nBaptystów. Na tą propozycję chętnie zareagowała moja\nżona. W jedną z pierwszych niedziel tego roku, Tatiana\npojechała na nabożeństwo do zboru Chojnickiego. Po jej\npowrocie ze spotkania, w domu wywiązała się rozmowa. Żona, poruszona Słowem z kazania, zachęcała mnie,\nby w następne niedzielne przedpołudnie udać się tam\nrazem. Pod wpływem tych pierwszych spotkań Tatiana\nrozpoczęła regularnie zaglądać do Biblii i literatury chrześcijańskiej, w tym szczególnie miesięcznika Słowo\nDało nam to bardzo wiele. Na skutek tych nowych\ndoświadczeń i poznanego środowiska, całą rodziną poczuliśmy się ważni i potrzebni. Tu nikt nie\ndomagał się rozliczenia z moją, dla mnie trudną,\nprzeszłością. Tu odnalazła się Tania, wychowana w\nkomunistycznej rodzinie, która nie wiadomo jakiej\ndo tej pory „była wiary”. Tu odnalazłem się i ja.\nJako były rzymsko-katolicki ksiądz z moją Żoną,\nmając dzieci z dwóch związków, nie mieliśmy\nżadnej szansy na normalne funkcjonowanie w Kościele Katolickim. W zborze szybko odnowiło się\nmoje pragnienie relacji z Bogiem, zwróciłem się\nz powrotem do Pana i Pisma Świętego. Wiele trudnych dla mnie teologicznych kwestii w rozmowach\nz pastorem Henrykiem Skrzypkowskim nabrało\nnowego znaczenia. Pojąłem, że zbawienie jest\nwspaniałomyślnym, niezasłużonym Bożym darem,\naktem miłosierdzia, dostępnym dla wszystkich wierzących ludzi, bez względu na ich przeszłe życie.\nMoje serce zapragnęło spontanicznej modlitwy,\nw której po wielu latach mogłem wyznać moje\ngrzechy, pokutować i wrócić z powrotem do Boga.\nJanusz Modrzejewski z Rodziną\npróbowałem leczyć alkoholem, jednak takie postępowanie jeszcze bardziej pogłębiało wyrzuty sumienia.\nW 2002 roku zawarłem związek małżeński z Tatianą,\nnauczycielką języka angielskiego, która przyjechała do\nPolski z Ukrainy, wraz z 3-letnią wówczas córką Olesyą.\nPrzyjmując chrzest wiary wiem, że wypełniam\npolecenie pana Jezusa Chrystusa, którego całym\nsercem uznaję jako mojego Pana i jedynego zbawcę. Chcę razem z moją rodziną służyć Jemu i być\nwe wspólnocie osób wierzących, to jest kościele Jezusa\nChrystusa. Jestem szczęśliwy i wdzięczny Bogu za to, że\nmnie odnalazł, bo byłem umarły, a ożyłem. Byłem zagubiony, a odnalazłem się. Wiem, że przede mną jest wiele\ntrudności, jednak z Bogiem będę mógł im sprostać.\nw warszawskim zborze\nWzrost gospodarczy, poprawa warunków zdrowotnych, postęp w medycynie i technologii medycznej sprawiły, że w ostatnim półwieczu ludzkie życie wydłużyło\nsię przeciętnie o dwadzieścia lat. Jednocześnie obserwuje się spadek liczby urodzeń. Oba te zjawiska powodują, że od 1995 roku co miesiąc przybywa na świecie\nmilion osób, które ukończyły minimum 60. rok życia.\nDzieje się tak dlatego, że ludność Ziemi zwiększa się\nrocznie o 1,7% rocznie, natomiast liczba osób w wieku\n65 i więcej lat wzrasta każdego roku na świecie średnio\no 2,5%. Dlatego według szacunków Światowej Organizacji Zdrowia w 2025 roku liczba osób po 60-tym roku\nżycia będzie wynosić na świecie 1,2 mld, zaś w roku\n2050 – już 2 miliardy.\nW Polsce liczba osób po 65 roku życia w 1996 roku\nwynosiła 11,2 procenta społeczeństwa. Ale w 2010 roku\njuż 18,98 procenta – czyli była to prawie piątą część całego społeczeństwa! W roku 2025 procent ten wzrośnie\ndo 32,86, a w roku 2055 już do 63,46! A więc jedna\ntrzecia społeczeństwa ma wtedy pracować i utrzymywać dwie trzecie ludności kraju! We wszystkich krajach\nUnii Europejskiej procent ten jest jeszcze wyższy!\nRównież we wszystkich zborach baptystycznych\nrośnie liczba emerytów. Czy jest jeszcze dla nich miejsce w Kościele? Co robi się, aby nadal byli oni aktywni\ni pożyteczni w pracy Kościoła?\nW latach 80-tych ubiegłego wieku w zborze warszawskim z inicjatywy\nśp. Aleksandra Kircuna\nseniora zostało powołane Koło Mężczyzn. Po\nśmierci tego brata spotkania mężczyzn prowadził Eugeniusz Dąbrowski. Obecnie w piątki w połowie każdego\nmiesiąca odbywają się\nw naszym zborze spotkania seniorów. Czasem biorą w nich udział\nzaproszeni goście, jak\nGustaw Cieślar, Andrzej Seweryn, a poprzednio Michael\nBocheński. Spotkaniom tym przewodniczą bracia Konstanty Wiazowski i Marek Budziński.\nJeżeli chodzi o tematykę tych spotkań, to w ubiegłym roku omawialiśmy kolejne rozdziały książki poświęconej modlitwie. W tym roku czytamy odpowiednie teksty biblijne i omawiamy takie postacie biblijne jak\nMaria, Symeon, Piotr, Szczepan, Dorka, Judasz, Apollos.\nDzielimy się też bieżącymi informacjami zaczerpniętymi\nz różnych źródeł. Ponadto dowiadujemy się o ciekawych\nreligijnych publikacjach, które ukazały się na rynku księgarskim. Nasi seniorzy czytają lub recytują odpowiednie\nwiersze Kseni Tomaszewskiej, Marii Bartikowskiej, Marii\nBagsik czy Alfredy Furgały. Br. Sławomir Dobaczewski\nwyświetlał bardzo interesujące przeźrocza z wycieczki\npo Ziemi Świętej.\nDrugą połowę czasu naszych spotkań poświęcamy\nna rozmowy przy herbatce czy kawie. Siostry seniorki\nprzygotowują też lub przywożą ze sobą coś smacznego i tak czas nam mija przyjemnie. Miłe i budujące duchowo spotkania kończymy modlitwą. Zachęcamy inne\nzbory do zainteresowanie się życiem swoich seniorów\ni poświęcenia im nieco swego czasu. Może znalazłoby\nsię dla nich jakieś pożyteczne zajęcie? Chociażby dyżury przy otwartych drzwiach Domu Modlitwy – jak czynią to nasi seniorzy. Czekamy na podzielenie się swoimi\ndoświadczeniami w tym zakresie.\nEdyty Taube, Beaty Jaskuły-Tuchanowskiej\nMoja Bratnia Duszo\nHasłem przewodnim dzisiejszego „spotkania” będzie ŻYCZLIWOŚĆ.\nWiem, że mogę wymienić swoje poglądy na ten temat z Tobą, ponieważ\nTy należysz go grupy, która rozumie\nznaczenie tego słowa. Bo okazuje się,\npo krótkim spacerze lub zakupach, że\nStałam w kolejce do baru, nadeszła\nmoja kolej, barmanka pyta: „co podać?”,\na pani stojąca za mną krzyknęła: „dla\nmnie dwa piwa!”. No coś takiego?! Nie\nwiedziałam, że jestem transparentna.\nDzwonię do koleżanki, odbiera jej\nmąż. Przedstawiam się, pytam, czy zastałam Magdę w domu i czy… i przerwałam, bo mój rozmówca się zniecierpliwił, po 10 sekundach. Nie mogłam\ndokończyć zdania, zresztą za każdym\nrazem tak ze mną rozmawia.\nSpaceruję z moimi psami po bulwarze. Mówi się, że dobieramy sobie\nzwierzaki „podobne” do nas, w moim\nprzypadku to prawda. Mam Yorki miniaturki. Myślałam, że mam, bo przechodnie widząc psy, mówili: „o szczury\nna smyczy”, „zobacz szczekające koty”,\n„patrz, ktoś skopał psa i przyczepił kokardkę”.\nWsiadam do autobusu, obie ręce\nzajęte, siatki hiper ciężkie. Jest zima,\nzaparowały mi okulary, czapka się\nzsunęła, ale widzę wolne miejsce na\nhoryzoncie. Jestem uratowana! Uradowana, że za chwilę usiądę, ruszyłam\nw kierunku siedzenia. Poczułam nagły\npowiew wiatru, zostałam odepchnięta,\nprzyduszona do okna, oberwałam torebką i tyle frajdy z mojego siedzenia.\nZobaczyłam tylko ten specyficzny, nieco tłumiony uśmiech i błysk w oczach.\nOch, wygrałam! – to mówiła twarz\nsprytnej pani. Iskierką nadziei okazał\nsię wysiadający nastolatek.\nświadczyłam tego, że układy i układziki\nbyły potęgą nad kompetencją i rzetelnością. Podpowiadano mi, że czasami\npowinnam nie przejmować się słowami szefa, że lepiej zrobić słodką minkę\ni odejść. A jak ja mam nadstawiać drugi policzek, gdy ktoś mówi nieprawdę?\nPewnie dlatego, by szef był zadowolony, że mu przytakuję i pewnie dłużej\nu niego popracuję. Tylko czy to będę\nja? „Iść przez życie z maską na twarzy\nnie umiem. Słowa fałszywe z uśmiechem jak truciznę podawać.” Tak, tak\nTuchanowska – to fragment Twojego\nBrakuje mi w ludziach uśmiechu\ni tej codziennej życzliwości. O ile świat\nbyłby piękniejszy a życie milsze, gdyby więcej ludzi emanowało ciepłem\nJaki ma być chrześcijanin, gdy jest\nniemiło traktowany? Czy ma sobie pozwolić na słowną chłostę, czy głosić\ndobrą nowinę? Czy nadstawiając drugi\npoliczek będzie miłował siebie samego? A może inni wyśmieją go, że jest\nzwyczajnym „frajerem”? Dzisiaj nikt\nmnie nie ukamienuje za „Ojcze nasz”,\nnie powiesi na krzyżu za udział w nabożeństwie. Jest natomiast odwieczna\nwalka zła z dobrem, można wygrać\njedną bitwę, można „stracić życie”\nw kolejnej. Czemu wszyscy nie możemy być mili, życzliwi i nie stawać po\ndwóch stronach barykady?\nPytanie numer jeden – jak mam się\nzachować w takich sytuacjach, jakie\nwymieniłam powyżej? Jeśli nie powiem\npani stojącej za mną w kolejce, że ja jestem przed nią, to po pierwsze dam się\nwypchnąć, po drugie, będę dłużej czekać, a po trzecie, pewnie wepchnie się\nw innej kolejce komuś drugiemu. A co\nBiblia na to? Stój i czekaj, aż wszyscy\nza tobą będą obsłużeni, a dla Ciebie\nzabraknie, czy raczej nie daj się i walcz\no swoje. Ja wiem, że to są drobiazgi,\nale w życiu jest masa takich sytuacji i to\nwiększego kalibru. Na przykład słynny\n„wyścig szczurów” w pracy. Sama do-\nIdę spać, niech mi się przyśni cudowny świat. „Tak sobie…na zakończenie dodam otuchy, by lepiej spać\ni śnić słodko do mej poduchy”. (B. Jaskuła – Tuchanowska).\nTakie Małe a Dokuczliwe Coś czyli\nMucha Tse, Tse (to Ty)!\nNo nie wyrobię! Przestaniesz Ty\nmnie cytować, czy cuś?! To okropne,\nmoje własne słowa przeciwko mnie!\nCzy mam się bronić, że „podmiot liryczny… i te sprawy, czy bronić tego wstrętnego idealistycznego i naiwnego tworu? No cóż, wybieram drugą opcję!\nPo pierwsze jestem o kilka kilo\nstarsza od momentu, kiedy te powyższe słowa pisałam i w związku z tym…\ndojrzalsza, bardziej sceptyczna, rozgo-\nryczona? Tak, tak, nie oszukujmy się,\ntaka jestem dzisiaj.\nJak wiesz, pracowałam kiedyś w teatrze jako adept-aktor, pragnąc służyć\nsztuce w jej świątyni. Rozczarowana\nodeszłam, a właściwie „wyszłam za\nmąż”… i nie wróciłam. Gdy nawróciłam się, powiedziałam sobie: „nigdy\nwięcej udawania”. Chciałam być prawdziwa w swoich przekonaniach i działaniach, nie przypochlebiać się nikomu, być szczera, mówić prawdę, bez\nwzględu na konsekwencje.\nPowiem szczerze, wiele razy na dobre mi to nie wyszło. Doświadczyłam,\nże dobroć i pokora poczytywane są za\noznakę słabości, a nie miłości bliźniego\nw imię Pana. Bardzo często bywałam\nwykorzystywana i manipulowana, ale\nświadomie na to przystawałam wiedząc, dlaczego tak czynię. Pamiętam,\njak przepraszałam, gdy uniosłam się,\nponieważ napisano: „niech słońce nie\nzachodzi nad gniewem waszym”, chociaż w istocie, nie ja zawiniłam. Pamiętam, jak przebaczałam i modliłam się\no zapomnienie, bo nauczono mnie, że\n„Bóg odsuwa nasze grzechy jak wschód\nod zachodu”, więc i ja wzorując się na\nmoim Mistrzu, tak chciałam. Pamiętam,\npamiętam… swoją pierwszą miłość\ndo Boga, pełną oddania, poświęcenia\ni samodyscypliny. Byłam szczęśliwa,\nbo rzeczywiście w pełni realizowałam\nw życiu to, w co wierzyłam.\nDużo później zrozumiałam, że\n„miłość powinna być stanowcza” a nie\ngłupia. Bóg nie wymaga od nas wcale, byśmy stali się podnóżkami innych\nludzi, po których oni będą deptać, nie\nszanując naszych uczuć ani przekonań.\nTo wręcz sprzeczne z przykazaniem\nmówiącymi: „Miłuj Boga z całego serca swego a bliźniego swego jak siebie\nsamego”. Bo jak mogę kochać bliźniego, którego widzę, nie kochając siebie,\nktórego oglądam codziennie? (patrz –\nszanować). A co dopiero mówić o miłości Boga, którego nie widzimy?\nDlatego myślę dzisiaj, że gniew nie\njest grzechem, jak wcześniej sądziłam.\nŻe mamy prawo wyrażać negatywne\nemocje i upominać się o swoje prawa.\nNie jesteśmy ofiarami, nie jesteśmy też\nCentrum Wszechświata (jak to propagują różne Neu Age’owskie religie), ale\njesteśmy wartościowymi członkami Ciała Chrystusa. Oczywiście, negatywne\nemocje to nie agresja i złość z powodu, że\nktoś wpycha się bez kolejki przed nami. To stanowcza postawa i słowa wypowiedziane śmiało i dobitnie – „przepraszam, ale byłam pierwsza”. Wiem,\nwiem, trudno być pozytywnie nastawionym do drugiego człowieka, a równocześnie wyrażać negatywną opinię o sytuacji, w której się znaleźliśmy. Ujęłabym\nto w ten sposób: „akceptacja dla osoby,\nnegacja dla grzechu”, oczywiście jako\nmetaforę licznych sytuacji, w których\nznajdujemy się w życiu codziennym.\nJednym słowem, kiedyś czułam\nsię jak „święta męczennica” wykorzystywana przez wszystkich i było mi\nz tym dobrze, dzisiaj czuję się jak „ułaskawiona grzesznica”, chroniąca granic\nswojej prywatności i relacji Bogiem\ni innymi ludźmi. Warzę swój czas, bo\njest cenny i z niego też kiedyś zdam\nsprawę przed Bogiem i zastanawiamsię, co mam robić, by nie „rozmienić się\nna drobne” (to też niestety cytat z jednego z moich wierszy, ale kontekst jest\ninny, zmienny tak jak nasze życie).\nNie powiem Ci, kochana „walcz\no swoje pazurami”, ale „pamiętaj, że\njesteś wartościowa w oczach Boga”,\nwięc badaj swoje serce i naucz się mówić „nie” z miłością.\nJa się cały czas uczę i przyznaję,\nczasami mi nie wychodzi - nie dalej jak\nwczoraj wydarłam się na uczennicę…\na mogłam powiedzieć jej to samo zdecydowanym tonem, bez wrzasku. Ale ponieważ dałam sobie prawo do gniewu…\ndam sobie też prawo do przebaczenia.\nMoże nawet, przy okazji powiem jej:\nprzepraszam, że krzyczałam na Ciebie,\nco nie zmienia mojej decyzji o wezwaniu Twoich rodziców do szkoły.\nMimo wszystko Idealistka, Nie Nosząca Masek (strasznie uwiera!). CMOK!\nWydawnictwo Słowo Prawdy poleca\n„Jakże się cieszę, że ta książka jest. Bo pod\n„babską” przykrywką ładnie ujawnia się historia w wymiarze personalnym, z pozoru\nmaleńkim, ale jakże prawdziwym. Historyczne tło spinające różne miejsca i osoby\nw zmiennym czasie to siła tej powieści. Moim\nzdaniem, to lepsza literatura od Grocholi\ni Kosmowskiej, bo życiowe kłopoty z facetami przekładają się na poruszający los ludzki\ni małe, ciche bohaterstwo, a nie hormonalny\ni polityczny skowyt...\nSiłą tej powieści jest też narracja: spokojna, rzeczowa, oszczędna, bez przegadania – narastająca emocjonalnie wraz z dojrzewaniem Eleonory. Bardzo\nmi się podoba ten zabieg, ponieważ ta „nienowoczesność” narracji nie stawia\nbohaterek w nawiasie. Nie ma tego mrugania okiem do czytelnika, wiesz, stary, to tylko postać na papierze, a w gruncie rzeczy chodzi o symbole, znaki,\nmaskę. Symbole, maski, głębokie sensy pojawiają się po lekturze, a nie w formie zabawy intelektualnej. Tu bohaterki traktowane są ze skwapliwą uwagą\ni powagą należną ludzkiej istocie. W tym sensie to powieść chrześcijańska...”\n- z recenzji Piotra Króla\nDo kupienia w księgarni patronackiej Wydawnictwa\nw Rektoracie WBST (Warszawa, ul. Szczytnowska 2)\noraz na kościelnej stronie: www.baptysci.pl zakładka „Księgarnia”.\nW przypadku większych zamówień\n7-8 / lipiec-sierpień 2010 • 35\nCzas jest jednym z tych pojęć, które każdy\nzna i rozumie, ale które trudno zdefiniować.\nDefiniując, prędzej czy później popadniemy\nw błędne koło. Ale wszyscy intuicyjnie wie-\nmy, czym jest. Jak to ujął św. Augustyn:\n„Czym w końcu jest czas? Wiem, ale jak\nmam powiedzieć, to nie wiem.” Potocznie\nmówimy o czasie, że leci, pędzi, płynie,\nmija, przemija, można też go tracić, marnować albo spożytkować. Nie są to jednak określenia wystarczająco precyzyjne.\nW jakim sensie miałby czas mijać, czy płynąć? To wyrażenie sugeruje, że czas jest\nczymś dynamicznym, ruchomym, a my\njesteśmy statyczni. „Jak ten czas mija...”\nCo mamy na myśli, kiedy to mówimy? Na\nogół to, że już nie jesteśmy tacy młodzi,\njak kiedyś. Ale przecież to oznacza, że to\nmy zestarzeliśmy się, że zaszły w naszym\nciele, naszej psychice, naszej mentalności\nTo nie czas więc mija, to w nas zachodzą\nzmiany. Coś w nas się rodzi, coś w nas\ngaśnie. Instynktownie jednak czujemy, że\nmy ciągle jesteśmy sobą, a zmiany są na\nzewnątrz nas. W środku cały czas czujemy\nsię młodzi, niezależnie od wieku. Dlatego\nzmiany odczuwamy jako coś dziejącego się na zewnątrz, od nas niezależnego.\nI stąd mówimy raczej „jak ten czas mija”,\nniż: „jak my się starzejemy”. Dzięki temu\nWyczuwamy więc konflikt między poczuciem przynależności do wieczności,\na zmiennością naszego życia. My wybieramy wieczność, tęsknimy do niej, ale\nżyjemy w czasie. I tak mówiąc o czasie,\nzaczynamy myśleć o wieczności. Bo to za\nnią tęsknimy. Czas, zmiany, jakie w nim zachodzą, w istocie odbieramy jako gwałt na\nnas samych, przymus, konieczność, ból.\nJa na przykład najczęściej wzruszam się\nmyśląc o czasie. Myśl o przemijaniu powoduje, że się rozrzewniam. To nie tak miało\nbyć. Miało być inaczej. Nie lubimy tej świadomości, że jak mówi inne powiedzenie, co\nsię stało, to się już nie od-stanie. Istnienie\nczasu przypomina nam o tym, że nasze\nżycie jest jak kolejka, na końcu której jest\ngrób, do którego powoli, ale nieubłaganie\nPytamy zatem, czy czas to wszystko, co\nistnieje? Skąd się bierze? I jaką ma naturę?\nCzas można pojmować różnie. Można traktować jako wielki pojemnik, rodzaj akwarium, który tworzy wraz z przestrzenią,\na w którym my pływamy jak rybki. Za tym\nakwarium jest już wieczność. Tak czas wyobrażał sobie na przykład Izaak Newton.\nAle może jest na odwrót? I to nie rzeczy\nsą w czasie, ale czas rodzi się z rzeczy,\nczy też tworzy się między rzeczami, które same w sobie czasowe nie są. To była\nwizja Gottfryda Leibniza. I chyba dzisiejsza\nfizyka jest bliższa tej wizji. Ale współczesna fizyka też ciągle sobie z czasem nie\nradzi. Dwie kluczowe teorie pojmują czas\ninaczej. Dla ogólnej teorii względności czas\njest zależny od ruchu, równoczesność jest\npojęciem względnym, ale za to położenie\nw czasie jest jednoznaczne. Czas jest\nwymiarem czasoprzestrzeni. I kieruje się\nw jedną stronę, choć możliwe są pętle czasowe. Czas może też być tu zerowy, jak\nw wielkim wybuchu. Dla mechaniki kwantowej natomiast, położenie w czasie i przestrzeni jest niejednoznaczne, czas równie\ndobrze może lecieć w obie strony, ale za to\nrównoczesność jest możliwa. Jeszcze inni\nsądzą, jak na przykład Immanuel Kant, ale\nteż niektórzy współcześni badacze działania mózgu, że to nie w przyrodzie jest czas,\nale w naszym na nią patrzeniu. Czas ostatecznie ciągle pozostaje więc tajemnicą.\nTak czy owak jednak pytamy się, czy czas\nto wszystko. Gdyby tak było, nie podobało\nby się nam to. Czy czas do czegoś więc\nzmierza, i do czego?\nW wielu religiach pogańskich czas raczej\nkrążył w kółko. Znamy to z doświadczenia.\nCo roku przeżywamy: wiosny, lata, jesienie i zimy. Co tydzień: poniedziałki, wtorki,\nśrody, czwartki, piątki, soboty i niedzie-\nle. Codziennie: ranki, południa, wieczory\ni noc. Może więc czas jest jest takim wielkim kosmicznym rokiem? Ale wtedy czas\nnie byłby prawdziwy. Prawdziwa byłaby\nwieczność, a czas byłby tylko jej przejawem. Ale również nasze życie, nie byłoby\nprawdziwe, w tym i nasze przemijanie.\nTak zresztą mówi wiele religii: odkryj, że\nto czym żyjesz na co dzień, to złudzenia.\nAle czy możemy zgodzić się z tym, że\nczas, który tak boleśnie kaleczy nasze ciała i umysły, doprowadzając nas w końcu\ndo śmierci jest złudzeniem? Myślę, że to\nucieczka. Nie, raczej czas jest jak najbardziej realny. Owszem w jakieś mierze tkwimy w wieczności, ale przemijanie dotyka\nBiblia przedstawia czas jako stworzony\nprzez Boga. To w nim Bóg stwarza świat.\nTo w nim wyznacza święta, w nim dokonało się wcielenie, śmierć na krzyżu i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Czas\njest więc ważny. Ale też mówi o czasie,\nże będzie miał swój koniec, że nadejdzie\nkiedyś dzień ostatni. I to on nadaje sens\ncałemu czasowi. Bóg jest wieczny, nasz\nduch pochodzący od Niego też poczuwa się do związków z wiecznością; jakoś\nw niej uczestniczy, choć my w całym swym\njestestwie, całym naszym życiu w pragnieniach i usiłowaniach, jesteśmy zanurzeni\nw czasie. Ale wieczność pozostaje wciąż\nhoryzontem naszego życia. Nasze życie\njest nakierowane na wieczność. Jak powiedział Soeren Kierkegaard, człowiek jest\nsyntezą czasu i wieczności.\nI nie dotyczy to tylko nas jako jednostek,\nale również, a może przede wszystkim, historii. Historia jest nakierowana na wieczność, na dzień ostatni. Miała swój początek\ni będzie miała swój koniec. Miała też swoją\nkulminację, w zbawczych wydarzeniach\ndokonanych przez Jezusa. Nie jest czas,\na zatem również historia, tylko pianką na\noceanie wieczności. Złudzeniem, krążeniem w kółko. Jest nastawiona w określonym kierunku. Świat zmienia się w określonym kierunku. U celu tych zmian jest\nwieczność. Między nami, a wiecznością,\njest jeszcze czas. Ale jest to czas ograniczony. Nie wiemy, ile mamy czasu, ale wiemy, że za nim skrywa się wieczność. To\nona jest przeznaczeniem historii. Ale co to\nkonkretnie znaczy, powiemy w następnym\nKrótko i treściwie: nie zabijaj! [2 Mojżeszowa\n20,13]. Prawdopodobnie większość z nas, jeśli nie\nwszyscy, nikogo nie zabiła. W przeciwnym wypadku pewnie\njuż pod drzwiami masz antyterrorystów, CBŚ czy co tam jeszcze\nmożna. Nie odpuszczaj jednak tego tekstu ale dokończ, nawet jeśli\nnie jesteś seryjnym mordercą.\nNowa, świeża i wręcz dla\nwszystkich. Zbiorowa produkcja\nmuzyczna czołowych artystówchrześcijan pojawiła się właśnie\nw, jak to się mówi, dobrych\n(chrześcijańskich) sklepach muzycznych. Wniebowzięci to coś\ndla miłośników spokojnego grania na bardzo wysokim poziomie muzycznym, przy niebanalnych tekstach i ciekawych\naranżacjach. Gwarancją jakości\nmuzycznej tego wydawnictwa\nniech będą nazwiska autorów:\nMate O., Mieczysław Szcześniak,\nMonika Kuszyńska, Beata Bednarz czy Andrzej Lampert. Płyta, jak większość albumów musi\ndać się osłuchać. Kiedy jednak\nzapadnie nam w ucho, możemy\nbyć pewni, że złapiemy się na\nnuceniu któregoś z przed chwilą\nzasłyszanych kawałków. Dużym\nplusem są teksty żywcem wyjęte\nz Pisma Świętego, co samo w sobie już wcześniej było stosowane m.in. przez kapelę 2Tm 2,3,\njednak wiadomo, że przekazu\nbiblijnego nigdy za wiele, w jakiejkolwiek formie jest podawany odbiorcom. Podsumowując:\nnaprawdę porządny album, za\npolską cenę, poszerzający muzyczne horyzonty. Warto nabyć\ni wrzucić chociażby do samochodowego odtwarzacza, niech\nsię kręci i wpada nam w ucho.\nZabijanie to nie tylko pozbawienie kogoś życia. Wiem, teza kontrowersyjna, podważająca nawet podstawy prawa karnego. Spróbujmy jednak spojrzeć na zakaz zabijania w sposób biblijny. Zabić\nkogoś to oczywiście pozbawić go życia, ale też prowadzić go do\ntego, że jego zgon nastąpi szybciej, wcześniej, gwałtowniej. Już trochę jaśniej, do czego zmierzam?\nNajfajniejsze jest to, że przykazanie nie brzmi: nie zabijaj innych.\n„Nie zabijaj” czyli także nie zabijaj siebie. Nie dajesz sobie rady\ni myślisz o tym, by skończyć ze swoim życiem? Nie zabijaj siebie.\nLepiej pogadaj z przyjacielem albo kimś, komu ufasz. Nie łam szóstego! Nie masz skłonności samobójczych i już masz zamiar odpuścić ten tekst? Jeszcze chwilę poczytaj... Czy na pewno nie skracasz\nsobie życia? Może niezdrowy tryb życia? Fajeczki? Jakieś prochy,\nmoże alkohol, inne używki, które doprowadzają ludzi do wcześniejszego zejścia? Szybka, nieodpowiedzialna jazda samochodem,\nmotocyklem, skakanie na bungee bez liny..? Jeśli na którekolwiek\nz powyższych możesz powiedzieć „tak” to czytaj dalej, a jeśli nic\nz powyższych czynności nie jest ci bliskie, gratuluję - jesteś stuprocentowym baptystą i możesz odpuścić dalsze czytanie tego tekstu.\nNie zabijaj. Nie pal. Nie upijaj się. Nie bierz prochów. Nie zarywaj\nnocy przed komputerem, gdy masz rano długą podróż. Nie narażaj\nsię na niebezpieczeństwo utraty życia. Nie kuś Boga sprawdzając,\njak daleko możesz nagiąć granicę. Tak właśnie to przykazanie mogłoby brzmieć dzisiaj.\nChciałbym być daleki od moralizatorskiego tonu, ale trudno go\nodłożyć na bok, gdy omawia się te dziesięć najważniejszych. Syntetyzując, nie rób nic, co sprawi, że ty lub ktoś może nie przeżyć\nliczby dni, które pierwotnie Bóg dla niego zaplanował. To proste,\nłatwe do zrozumienia, oczywiste. Teraz chwilkę poważniej: może\nrzeczywiście borykasz się z problemem, uzależnieniem, związaniem. Ciężko się o tym gada, szczególnie z tymi, którzy mogą cię\nocenić i poczuć się lepszymi, bo takiego problemu nie mają. Skoro\ntak myślisz, to prawdopodobnie jeszcze z nikim o tym nie gadałeś.\nZnajdź zaufaną osobę, nie musi to być od razu pastor czy starszy.\nNiech to będzie ktoś, kto\njest dla ciebie autorytetem w wierze. Opowiedz\nmu o tym i poproś o modlitwę, zrób to w sekrecie,\nnie wszyscy o tym muszą\nwiedzieć. Razem łatwiej\nsię walczy z takimi rzeczami. Nie łam szóstego,\nnie zabijaj siebie ale zabij\nw sobie to, co ciebie zabija. Powodzenia! ■\nJohn Piper jest pastorem\ngłoszącym kazania i nadającym kierunek Baptystycznemu Kościołowi Betlejem\n(Bethlehem Baptist Church)\nw Minneapolis. Wśród jego\nlicznych książek są następujące tytuły: Kiedy nie\npragnę Boga, Pięćdziesiąt\nJezus przyszedł umrzeć\ni Nie zmarnuj życia. Wraz\nze swą żoną, Noel, mają\nczterech synów i jedną córkę.\nJohn Piper pisze: „Powiem\nwam, co jest tragedią. Pokażę\nwam, jak zmarnować swoje życie. Rozważcie historię opisaną\nw czasopiśmie Reader’s Digest\nz lutego 1998 roku, opowiadającą\no małżeństwie, które „na północnym wschodzie poszło na wcześniejszą emeryturę pięć lat temu,\ngdy on miał 59 lat, a ona miała\n51 lat. Teraz oboje mieszkają\nw Punta Gorda na Florydzie, gdzie\npływają swoim trawlerem, grają\nw piłkę i zbierają muszelki”. …\nWyobraźcie sobie ich przed Chrystusem w wielkim dniu sądu: „Panie, patrz.\nSpójrz na moje muszelki”. To jest tragedia.\n„Bóg stworzył nas po to, byśmy żyli\nz tą jedną pasją, by radośnie ukazywać Jego\nnajwyższą wspaniałość we wszystkich sferach życia. Zmarnowane życie, to życie\npozbawione tej pasji. Bóg wzywa nas do\nmodlitwy, myślenia, marzenia, planowania i pracy, lecz nie po to, byśmy byli ważni, lecz, żeby to On był ważny w każdym\nskładniku naszego życia”.\nWiększość ludzi idzie przez życie bez\npasji dla Boga, spędzając je na trywialnych\nsprawach, które rozpraszają uwagę, żyjąc\ndla wygody i przyjemności, i być może\nusiłując unikać grzechu. Ta książka ostrzeże cię przed tym, byś nie dał się pochłonąć życiu, które jest pozbawione znaczenia. Zmobilizuje cię do życia i umierania\nz nastawieniem na chlubienie się krzyżem\nChrystusa i na uczynienie chwały Bożej\ntwą jedyną pasją. Jeśli wierzysz, że życiem jest Chrystus, a śmierć jest zyskiem,\nto przeczytaj tę książkę, naucz się żyć dla\nChrystusa i nie zmarnuj swego życia!\nMoże nie jesteś pewny, czy chcesz,\nby twoje życie wywarło wpływ. Może\nnie obchodzi cię zbytnio to, by wywrzeć\nwpływ na rzecz czegoś wielkiego. Po prostu chcesz, aby ludzie cię lubili. Będziesz\nzadowolony, gdy ludzie będą lubili z tobą\nprzebywać. Albo, jeśli będziesz po prostu miał solidną pracę, dobrą żonę (lub\nbędziesz miała dobrego męża), i kilkoro\nmiłych dzieci, ładny samochód i długie\nweekendy z oddanymi przyjaciółmi, ciekawe życie na emeryturze oraz szybką\ni łatwą śmierć, a potem nie pójdziesz do\npiekła – i jeśli mógłbyś to wszystko mieć\n(nawet bez Boga) – to byłbyś zadowolony.\nCóż, właśnie przygotowujesz własną tragedię. Tragedię zmarnowanego życia.\nDo kupienia w księgarni patronackiej Wydawnictwa w Rektoracie WBST (Warszawa, ul. Szczytnowska 2)\nW przypadku większych zamówień korzystne rabaty!\nNasze atrakcje to: Park Zdrojowy, Pijalnia Wód\nLeczniczych, wiele szlaków turystycznych, kolejka\ngondolowa na Jaworzynę, kino 3D, malownicza\nokolica, spokój i cisza.\npokoje rodzinne 2 i 3 osobowe, 2 pokoje\nzbiorowe (w przypadku większych wycieczek),\nsala wykładowa, stołówka, kuchnia.\nCeny do negocjacji, zależnie od wielkości\ngrupy i czasu pobytu.\nDom Zborowy KChB w Krynicy,\nul. Polna 9, 33-380 Krynica Zdrój\ntel: 018-471-34-48 lub 694-715-253\n„Me serce wezbrało\nNiestety, współcześnie Kościół popiera często słabą sztukę!\nDzieje się tak min. z dwóch powodów: po pierwsze kryterium jej oceny zostało sprowadzone do tego, czy dane\ndzieło sztuki traktuje o Bogu (Chrystusie, Duchu Świętym)\ni czy odwołuje się do Jego osoby wystarczająco często.\nOraz po drugie – czy można je wykorzystać w szeroko\nrozumianej ewangelizacji lub w tzw. „uwielbianiu”. Presja wywierana w tym względzie na twórców określających się mianem chrześcijan przez różnorakie środowiska kościelne jest doprawdy wielka. Jesteś naśladowcą\nChrystusa? Jeżeli tak, to m u s i s z się w swoim tworzeniu odnosić bezpośrednio do Niego, do życia z Nim,\nponieważ w innym razie wszystkie owoce Twojego talentu będą napiętnowane zgniłym kompromisem ze światem.\nW efekcie jesteśmy zalewani niewyobrażalnie wielką ilością „chrześcijańskiej sztuki”, poprawnej ideologicznie,\nale za to miernej intelektualnie i warsztatowo oraz zupełnie bezrefleksyjnej i wtórnej w swoim wyrazie.\nWszystko to obywa się przy wtórze „debaty”, próbującej\nautorytatywnie rozstrzygnąć, która sztuka jest chrześcijańska, a która nie i czego chrześcijanie powinni słuchać,\nczytać, oglądać a czego nie.\nCiekawe, że Kościół nie ma podobnych oczekiwań\nw stosunku do innych grup zawodowych. Od architektów\nwszak nie oczekuje się jakoś jedynie sakralnych projektów, od lekarzy, aby leczyli jedynie za pomocą „wkładania rąk” (pomijając ginekologów i położników... ups!), od\npiekarzy, aby piekli jedynie pieczywo opatrzone znakiem\nW tym kontekście chciałbym zwrócić uwagę na dwie\nsprawy. Po pierwsze, mając taki a nie inny stosunek do\nszeroko pojmowanej sztuki, chrześcijanie sami, na własne życzenie się zubażają! Stają się analfabetami ducha!\nBóg włożył w nasze dusze potrzebę autorefleksji, przeżywania, odreagowywania oraz\npiękna. Sztuka jest odwiecznym odzwierciedleniem tychże oraz im podobnych pragnień. Odzwierciedleniem i sposobem na\nich realizowanie. Zastąpienie autentycznego\nczłowieczego przeżywania wszystkiego, co\nw danej chwili jest dla niego ważne przez\nodmóżdżoną komercję (sprowadzającą sztukę do poziomu sprzedaży hot-dogów), albo\npoprawną ideologicznie twórczość „chrześcijańską”, coraz bardziej czyni z nas barwnych pajaców, zdolnych tylko bezmyślnie\nnaśladować, potakiwać i połykać przeżutą przez kogoś\ninnego papkę. Nie dziwmy się więc, że dla ciągle powiększającej się ilości homo sapiens, kwestie potrzeby\nznaczenia, akceptacji, pozycji czy zwykłego poczucia bezpieczeństwa wynikają z nowo zakupionej „plazmy” lub „fury” a nie z szukania odpowiedzi na pytania typu: „Kim jestem i dokąd zmierzam..? czy: w ogóle\no co w tym wszystkim chodzi?”.\nAle jest też „po drugie”! Mianowicie: jeżeli jako chrześcijanie wierzymy, że nasz Bóg - Stwórca wszystkiego, godny jest naszej najwyższej chwały i czci, to jaką chwałę\ni cześć On otrzymuje raczony przez nas „artystycznymi\nwytworami”, które na tzw. „rynku świeckim” zostałyby\nzwyczajnie wyśmiane?! Czy rzeczywiście z naszej strony\nuczciwym, a Jemu miłym, jest darzenie Go zwyczajną\nmiernotą a później utrzymywanie, że przecież najważniejsze są intencje, a On i tak patrzy na serce? Gdzie byliby ze swoją twórczością Michał Anioł, Bach, Rembrandt\ni Lew Tołstoj gdyby do tego, co robili podchodzili w ten\nsposób? Dlaczego - pytam się rozpaczliwie - nie ma we\nwspółczesnym Kościele refleksji - czy aby np. śpiewane\nna okrągło, mantryczne refreny, miast być miłe Zbawicielowi, przypadkiem nie wzbudzają u niego zwyczajnej odrazy? Ot, choćby swoją beznadziejną wtórnością\naranżacyjną i koszmarnym ubóstwem słownym? Innymi\nsłowy - chwalimy czy... obrażamy?\nSztuka to mozół! Sztuka to ból ciągłego doskonalenia\nwarsztatu, to niepokój zaglądania w siebie, wręcz strach\nzobaczenia rzeczy niechcianych, a jednak prawdziwych.\nSztuka to ryzyko odrzucenia, niezrozumienia. Sztuka to\nciągły dyskomfort poszukiwania... Sztuka to ciężka praca!\nSztuka to mozół! Niestety, współcześnie Kościół popiera często słabą sztukę! Dlaczego? Proszę - nie czyńmy\nz Boga prostaka!\nOpracował: Konstanty Wiazowki\nTajlandia – narodowy plan ewangelizacji\nKościół Baptystów w Tajlandii powstał na\nskutek pracy ewangelizacyjnej 13 misjonarzy, którzy w 1949 roku przybyli tam\nz Chin. W stolicy kraju założyli pierwszy zbór baptystyczny. Obecnie Kościół\nten tworzy 95 zborów, liczących 10.531\nochrzczonych członków. Bierze on udział\nw ekumenicznym Narodowym Planie\nEwangelizacji ‘2010, którego celem jest\nprzyprowadzenie wszystkich 64 milionów\nTajlandczyków do Chrystusa. Tamtejsi\nchrześcijanie po tsunami w grudniu 2004\nroku nauczyli się wspólnie pracować na\nrzecz ofiar tego kataklizmu. Tylko w 2010\nroku trzy tajlandzkie denominacje chrze-\nścijańskie postanowiły dotrzeć z ewangelią\ndo 80.000 wiosek, utworzyć grupy biblijne\nw 7000 wspólnotach i założyć zbory\nw 900 okręgach. Baptyści mówią, że doświadczyli Bożego działania po tsunami,\ndlatego teraz chcą go zastosować do wspólnej ewangelizacji. Dlatego modlą się o cały\nkraj, proponują studia biblijne, wysyłają\ngrupy gromadzące wiadomości i środki do\nzakładania nowych zborów. Prowadzą też\nwiele służb: mają swój szpital, klinikę leczenia trędowatych, chrześcijański ośrodek\nedukacyjny, ośrodek studencki, realizują\nprogram pracy społecznej (BWA Connect,\nFrancja – doroczna konferencja Kościoła\nFrancuska Federacja w ubiegłym roku\nwzrosła o jeden procent i obecnie liczy\nprawie 7000 ochrzczonych członków. Zostało to ogłoszone na dorocznej konferencji, która w dniach 13-15 maja tego roku,\npod hasłem „Wy jesteście solą ziemi”,\nodbyła się na południu kraju, w mieście\nNimes. Wzięło w niej udział 236 delegatów i 80 gości. Do Federacji przyjęto jeden nowy zbór, znajdujący się na północy\nkraju. Teraz posiada ona 121 zborów. Ilość\nosób uczestniczących w nabożeństwach\nwe wszystkich zborach sięga 20 tysięcy.\nFederacja zatrudnia 160 pastorów, którzy\npracują też poza zborami jako kapelani\nw szpitalach, na lotniskach czy w wojsku.\nA niektórzy obsługują zbory nie należące\ndo Federacji. Francuscy baptyści cieszą się\nszerokim uznaniem – gośćmi konferencji\nbyli: przewodniczący Federacji Protestantów Francuskich, sekretarz generalny Aliansu Ewangelicznego, biskup katolicki, rektor\nseminarium teologicznego Federacji. Delegaci podjęli dwie ważne decyzje: przyjęli\nnowe logo Federacji i wyrazili zgodę na\nprzystąpienie do Narodowej Rady Ewangelicznej Francji. Prawie 80 procent protestantów francuskich są członkami tej Rady.\nTa nowa organizacja zastąpi wiele innych\nwraz z Ewangelicznym Aliansem (ebf.org).\nRosja – śmierć prezbitera zboru baptystów w Sant Petersburgu\nJak donosi „Międzynarodowa gazeta chrześcijańska”, w Sankt Petersburgu zginął tragicznie duchowny zboru baptystycznego,\nJurij Pietrowicz Gołowin. Ten 76-letni kaznodzieja w biały dzień został pobity przez\ngrupę chuliganów przy domu, do którego\nszedł, by odwiedzić swoją starszą siostrę\nw Chrystusie. To ona wezwała pogotowie\nratunkowe, gdy ranny zadzwonił do jej\ndrzwi. Z powodu zadanych ran Gołowin\nzmarł w szpitalu. W latach 1990-tych przewodniczył on misji Gedeonitów w Sankt\nPetersburgu i leningradzkim regionie. „To\non zachęcił mnie do służby – mówi młodzieżowy pastor zboru baptystycznego,\nAnton. – W czasie chrztu 17 marca 1991\nroku, słysząc świadectwo mego nawrócenia, zaprosił mnie do gedeonickiej misji, do\nrozpowszechniania ewangelii w szkołach,\nszpitalach. To właśnie wtedy zobaczyłem\nw nim przykład prawdziwego chrześcijanina, który nie wstydzi się opowiadania o\nChrystusie. Był to mój bilet na drogę do\nżycia!” Według niepotwierdzonych danych zabójcami pastora byli narkomani,\nktórych w stolicy rosyjskiej kultury jest pod\ndostatkiem. Jurij Gołowin był pastorem\nzboru baptystycznego Na Pokłonnoj Gore,\na ostatnio obsługiwał mały zbór w kirowskom rejonie Sankt Petersburga (credo.ru).\nWnuk Billy Grahama\nWnuk Billy Grahama, Will, głosił\nw Australii ewangelię i przesłanie o „realności życia”. Trwające tydzień wydarzenie nosiło tytuł „Realność”. Zebrało\nono chrześcijańskich liderów, którzy\nchcą jeszcze raz pokazać Jezusa coraz bardziej świeckiej Australii. Praktycznie po raz pierwszy miejscowe\nkościoły pracowały razem nad jednym\nprojektem ewangelizacyjnym – miał\nwedług Ewangelicznego Stowarzyszenia Billy Grahama (EABG) powiedzieć\nWill Graham. Wnuk słynnego ewangelisty głosił w weekend do tysięcy ludzi\nzgromadzonych na spotkaniu młodzieżowym w stanie Nowa Południowa\nWalia. Całością wydarzenia dowodził\nbyły wicepremier John Anderson wraz\nze swoją żoną Julią. Zorganizowali oni\nudział kościołów w przedsięwzięciu,\njak również przybycie setek wolontariuszy. Tego w Australii nie było już od\nbardzo dawna – miał według gazety\n„Alive” powiedzieć były polityk. Anderson wyraził głębokie zaniepokojenie faktem, iż „większość Australijczyków nie ma kontaktu z Kościołem”,\na „coraz więcej młodzieży nawet nie\nzna i nie rozumie chrześcijańskiej kultury”. Według EABG przedsięwzięcie\nma na celu przygotowanie gruntu dla\n„dużego duchowego żniwa”. „Realność” rozpoczęła się 22 maja i trwała\ndo 30 maja br. Były to programy dla\ndzieci i młodzieży oraz wydarzenia\nskierowane do osób dorosłych. Sam\nWill Graham powiedział, że widział\n„cudowną odpowiedź na ewangelię”,\nkiedy ludzie przychodzili do Chrystusa. Wnuk Billy Grahama był już na Antypodach po raz drugi. Poprzednio był\ntam w 2008 roku, kiedy to świętował\n50. rocznicę krucjat swojego dziadka\nw tym kraju (ewangelista.pl).\nŚwiatowy Związek Baptystów\nEstonia – zakładanie\n– nowe nominacje reprezentantów w ONZ\nLuiz Nascimento, Brazylijczyk mieszkający w Stanach Zjednoczonych, będzie\nreprezentował ŚZB w ONZ w Nowym\nJorku. Shanta Premawardhana, lankijski\nAmerykanin, mieszkający w Genewie\ni były pastor baptystycznego zboru\nw Chicago, będzie reprezentował ŚZB\nw Genewie (Szwajcaria). Martin Accad,\ndziekan Arabskiego Seminarium Baptystycznego w Bejrucie (Liban), będzie reprezentował międzynarodową organizację baptystyczną w jednym z krajów Bliskiego Wschodu. ŚZB posiada 22 miejsca w urzędach ONZ w Nowym Jorku,\nGenewie i Wiedniu oraz w regionalnych\nbiurach w Chile, Etiopii, Tajlandii i Libanie. Raimundo Barreto, dyrektor Wydziału Wolności i Sprawiedliwości przy ŚZB\noświadczył, że wkrótce nastąpią dalsze\nnominacje. Reprezentanci ŚZB w ONZ\nsą woluntariuszami, pełnią swoją służbę\nbezpłatnie. Są nominowani na dwa lata.\nMonitorują oni programy ONZ i informują o tym ŚZB. W imieniu ŚZB występują w obronie pokrzywdzonych i biorą\nudział w posiedzeniach pozarządowych\norganizacji przy ONZ. Od 1974 roku ŚZB\njako organizacja pozarządowa ma specjalny status konsultatywny przy ONZ,\njest również członkiem Konferencji Pozarządowych Organizacji, co daje jej\ndostęp do wszystkich wydziałów ONZ\ni przywilej przekazywania swojego zdania Zgromadzeniu Narodowemu i różnym komisjom (bwanet.org).\nSzwecja – milion wiernych odejdzie z Kościoła\nLuterański Kościół w Szwecji ma coraz mniej wiernych. Tylko w minionym\nroku z Kościoła, w którym dopuszcza\nsię błogosławieństwo dla związków\njednopłciowych, odeszło prawie 74 tysiące osób – donosi szwedzki dziennik\n„Kyrkans Tidning”. W latach 2004-2009\nodsetek zawieranych ślubów w tym Kościele spadał w skali całego kraju z 53,9\nproc. do 40,9 proc. Także chrztów, które\ntraktowane są jak znak przynależności\ndo tej wspólnoty wyznaniowej, jest coraz mniej. W ciągu pięciu lat ich odsetek\nzmniejszył się z 68 do 56 proc. W liczącej ponad 9,3 mln mieszkańców Szwecji\nw ciągu ostatnich dziesięciu lat, od kiedy\nKościół luterański przestał być Kościołem\npaństwowym, członkostwo w nim spadło\nz 82,9 do 71,3 proc. Eksperci przewidują,\nże do 2020 roku z tego Kościoła odejdzie\nmilion Szwedów. W ten sposób liczba\nwiernych zmniejszy się do około 6 mln.\nPrzynależność do tej wspólnoty wiąże się\nz płaceniem podatku, więc dla Kościoła\nutrata wiernych oznacza olbrzymie straty\nfinansowe. W ubiegłym roku synod Kościoła zgodził się na kościelne „małżeństwa” par homoseksualnych. Szwedzcy\nluteranie mogą także wyświęcać kobiety\nna księży i biskupów (ewangelista.pl).\nLitwa – sytuacja zborów baptystycznych\nRuch baptystyczny na Litwie zapoczątkował w 1841 roku niemiecki misjonarz\nbaptystyczny – Johann Gerhard Oncken.\nWtedy powstał tam najstarszy zbór baptystyczny. Pierwszego chrztu dokonano\nw mieście Memel, które obecnie nazywa\nsię Kłajpeda. W 1875 roku zbory baptystyczne łącznie liczyły tam 2200 członków. W czasie drugiej wojny światowej\nspołeczność baptystyczna niemal zniknęła. Po upadku Związku Radzieckiego kilku rodzimych misjonarzy na nowo podjęło służbę misyjną. Obecnie do Kościoła\nBaptystycznego Litwy należy osiem zborów, które łącznie liczą 366 członków. W\nróżnych częściach kraju działa tam wiele\nstacji misyjnych. Kraj ten liczy 3,6 mln\nmieszkańców, 80% z nich to rzymskokatolicy, 10% prawosławni i 1% to protestanci. Litewskie zbory baptystyczne\nzmagają się między zachowaniem swego\ndziedzictwa a otwartością na nowe wy-\nzwania. Oto jedna z inicjatyw w dotarciu\ndo współczesnego społeczeństwa.\nHenrikas and Gilija Žukauskas mieszkają w Kłajpedzie. Swój projekt nazywają\n„Portiko”, jest to interaktywna szkoła,\ngdzie uczy się teologii, sztuki i kultury.\nJego celem jest prowadzenie ludzi do\nKrólestwa Bożego w przyjazny sposób,\nto duchowa odnowa człowieka i społeczeństwa. Celem szkoły jest dotarcie do\nludzi niewierzących i przekazywanie im\nwiary bez użycia teologicznego języka.\nJej uczniowie spotykają się dwa razy w\ntygodniu, a raz w miesiącu prezentują to,\nczego się nauczyli. Są to ludzie nowego\npokolenia, rozczarowani kościołem ceremonialnym, ale otwarci na wiarę w Boga.\nSzkoła działa od dwóch lat, 10 osób już\nja ukończyło. Henrikas zna przynajmniej\njednego ze swoich uczniów, który pod\nwpływem tej szkoły przyłączył się do\njednego ze zborów (ebf. IMP).\nTo nadbałtycki kraj z prawie 1,5 mln\nmieszkańców. Jedna trzecia z nich mieszka w Tallinie, stolicy kraju. Język estoński\njest podobny do fińskiego. Najliczniejszym kościołem jest tam luterański, potem prawosławny i na trzecim miejscu\nbaptystyczny. Od 1990 roku Estonia po\n50 latach przynależności do ZSSR cieszy\nsię pełną wolnością. Jest uważana za najbardziej świeckie państwo we Wschodniej Europie. Baptyści pojawili się tam w\nczasie wielkiego przebudzenia, które w\n1876 roku przyszło ze Szwecji i szerzyło\nsię przeważnie na terenach wiejskich. W\n1884 roku powstał pierwszy zbór baptystyczny w Haapsalu. W latach 1940-1990\npraca misyjna było ograniczona tylko do\nbudynków kościelnych. Obecnie Kościół Baptystów liczy tam prawie 6000\nczłonków w 83 zborach. Od 1990 roku\npowstało tam wiele nowych zborów.\nArgo Buinewicz, jeden z tamtejszych\nmisjonarzy, powiada: „Jestem przekonany, że najbardziej skutecznym sposobem\npozyskiwania ludzi dla Chrystusa jest zakładanie nowych zborów. Powinniśmy\nkorzystać z takich metod jak koncerty z\nposelstwem ewangelicznym, pokazy filmu „Jezus”, kursy Alfa i Beta, seminaria\nrodzinne, zajęcia sportowe, przedstawienia itp.”. Argo i Indrek zorganizowali\nzespół misyjny, wspierają go duchowo i\nmaterialnie dwa zbory baptystyczne w\nTallinie. Dalej Argo mówi: „Nasz zbór\nw Lasnamae co tydzień spotyka się na\nstudium biblijne. Latem prowadziliśmy\nkurs Alfa. Rozpoczęliśmy go z udziałem\n8 osób, 5 go ukończyło i 3 z nich przygotowuje się do chrztu. Każdej soboty prowadzimy też klub dziecięcy. W tym roku\nchcemy już zarejestrować nasz zbór”.\nWspierany przez EBF program zakładania\nnowych zborów istnieje już osiem lat. W\ntym czasie pomógł on ponad 1000 osobom przyjąć Chrystusa. Program wspiera\n58 misjonarzy w 24 krajach, przewodniczy mu Daniel Trusiewicz z Wrocławia.\nNajwiększa ilość wspieranych przez ten\nprojekt misjonarzy znajduje się w Mołdawii (5), Rumunii (5) oraz Armenii, Azerbejdżanie, Gruzji, Serbii i na Ukrainie\n(po cztery). W ramach programu tylko\ndwaj misjonarze są wspierani w Europie\nZachodniej – w Holandii i Norwegii. Program ten finansują kościoły baptystyczne\nw USA i w Zachodniej Europie (ebf.org).\nBangladesz – prześladowania chrześcijan\nCzłonkostwo w zborze to ważna sprawa\nBangladesz to kraj o najgęstszym na świecie zaludnieniu. Muzułmanie\nstanowią tam 88,3% ze 156,1 mln mieszkańców. Chrześcijanie liczą tam\ntylko jeden milion osób. Zgodnie z tamtejszą konstytucją islam jest religią\npaństwową, chociaż każdy ma prawo wyboru religijnego przekonania.\nJednak w praktyce jest zupełnie inaczej, chrześcijanie są stale prześladowani przez islamskich ekstremistów i radykalnych buddystów. Po serii\nnapadów cztery chrześcijańskie rodziny były zmuszone do wyjazdu ze\nswojej rodzimej wioski. Radykałowie buddyjscy zmuszają chrześcijan do\nzrzeczenia się wiary w Jezusa Chrystusa i przejścia na buddyzm. W piątek, 30 kwietnia br., grupa 25 uzbrojonych mężczyzn zaatakowała mały\ndomowy zbór baptystyczny w Jamindhonpara, miejscowości położonej\n340 km od stolicy kraju, Dhaki. Dzień później napadli oni na dom chrześcijanina, zabrali ze sobą czterech mężczyzn i pobili kobietę. Grozili, że\nich zabiją jeżeli w ciągu doby nie przejdą na buddyzm. Potem zorganizowali marsz ulicami tej miejscowości, niosąc hasła: „Chrześcijanie nie\nbędą mieszkać na terytoriach buddystów” i „Nie pozwolimy chrześcijanom budować swoich świątyń”. W ubiegłym roku, po powstaniu tego\ndomowego zboru, niektórzy mieszkańcy wpadli we wściekłość. Starali\nsię przeszkadzać spotkaniom chrześcijan, zabroniono im korzystać ze\nwspólnej studni i kupować na rynku produkty rolne. Ponadto ze względy na wiarę w Chrystusa nie przyjmowano ich do pracy lub zwalniano\nz pracy. W dniu 2. maja fanatycy ci znowu napadli na chrześcijan. 65letni chrześcijanin Biraj Kumar Chakma powiedział: „Na dwie godziny\nprzed nabożeństwem grupa mężczyzn wpadła do naszych domów,\nwypędziła nas na zewnątrz, by nie dopuścić do nabożeństwa. Po tym\nwydarzeniu uciekliśmy do innej wioski. Zostawiliśmy wszystko, ale nie\nzostawimy Jezusa! Pragnę pozostać wierny Słowu Boga. Dlatego w wielkim ucisku zostawiłem swój rodzinny dom”(baptist.ru).\nCzy twój zbór nieświadomie zachęca uczestników\nnabożeństwa do popełniania „duchowego cudzołóstwa” – pyta Rick Warren. W wielu miejscach rozumienie członkostwa zborowego traci na znaczeniu.\nRick Warren uważa to za poważny błąd. Przemawiając\nw zborze Saddleback, pastor Rick wzywał pastorów\ndo odkrywania na nowo ważności oddania się zborowi przez radykalne członkostwo zborowe. „Członkostwo to słowo, którego znaczenie zostało wypaczone\ni nadużywane. Nie jest to wpisanie twego nazwiska\nna listę. Nie chodzi o przyswojenie sobie zborowego\nżargonu. Członkostwo to coś zupełnie innego” – mówił Rick. Przytaczając odpowiednie teksty biblijne Rick\ndowodził, że członkostwo to przynależność do Ciała\nChrystusa, do organizmu, a nie do organizacji. Różnica między sympatykiem a członkiem zboru jest taka\njak między konkubinatem a małżeństwem. Wielu ludzi chodzi „na randki” do zboru, ale nie chce wstąpić\nw „związek małżeński”. Jest to duchowe cudzołóstwo.\nRadykalne członkostwo to akt poświęcenia, a nie przystosowania się. To przynależność do Bożej rodziny\ni dawanie czegoś z siebie, a nie tylko otrzymywanie.\nJeżeli chcesz zbudować zdrowy, dojrzały zbór, powinieneś wiedzieć, czym jest radykalne członkostwo.\nCzy Rick Warren ma rację? Czy młodzi ludzie nadal są\nzainteresowani członkostwem w zborze? Jeżeli więcej\nzborów zrozumie, czym jest radykalne członkostwo,\nzainteresowanie to może wzrosnąć (ChristianityToday\npłytowa, która otwiera\ndrogę do lepszego zrozumienia\nukształtowanej w dużym\nstopniu na zdobyczach\nWYBIERZ SIĘ W FASCYNUJĄCĄ PODRÓŻ W CZASIE I ODKRYJ\nFAKTY, KTÓRE UKSZTAŁTOWAŁY OBRAZ DZISIEJSZEGO ŚWIATA.\nNA STRAŻY OGNIA. Film ukazujący genezę i znaczenie XVI−wiecznej reformacji, jako\njednego z najbardziej przełomowych wydarzeń w dziejach Europy. Film dok., prod. austral.\nJAN WYCLIFFE. GWIAZDA PORANNA. Wierny, historyczny obraz heroicznych zma−\ngań angielskiego uczonego i teologa zwanego „jutrzenką reformacji”. Film fab., prod. USA.\nJAN HUS. WSTRZĄSAJĄCA, PRAWDZIWA HISTORIA. Poruszająca historia\nczeskiego księdza i bohatera narodowego, prekursora reformacji europejskiej, Jana Husa.\nFilm fab., prod. USA.\nLUTER. Film zrealizowany z rozmachem, poświęcony postaci największego niemiec−\nkiego reformatora, Marcina Lutra. Film fab., prod. USA.\nBOŻY BANITA. HISTORIA WILLIAMA TYNDALE’A. Dzieje jednego z największych\nprzywódców angielskiej reformacji XVI wieku, Williama Tyndale’a. Film fab., prod. USA.\nZamówienia: Wydawnictwo „Znaki Czasu”, ul. Foksal 8/5, 00−366 Warszawa\ntel.: 22−331−98−00, e−mail: [email protected], księgarnia internetowa: www.sklep.znakiczasu.pl\nJeśli chcesz się dowiedzieć gdzie\ni kiedy odbywają się nabożeństwa\nw naszych Zborach we wskazanych\nponiżej miastach, skorzystaj\nwww.baptysci.pl (zakładka: Zbory)\nlub zadzwoń: 22 624 27 83