Dodane: 13-06-2017 09:36 ( 13 cze 2017, 09:36:07 )\nTo, że cykl Brandona Sandersona o „Epikach” jest mocno zainspirowany komiksami z serii „X Men”, to żadna tajemnica. Sanderson nie jest tu pierwszy ani ostatni i pomału cały temat staje się nudny. Bo ileż można? Na dodatek coś, co dobrze prezentuje się w komiksie, gorzej wypada na ekranie, a w książce już zupełnie kiepsko. Literatura piękna rządzi się własnymi prawami i na jej kartach nadludzie wypadają nie najlepiej. W najlepszym razie infantylnie, ale często po prostu żałośnie. W przypadku sagi Sandersona rzecz ratuje świetny styl tego pisarza, maskujący nieco nie tyle miałkość, ile wtórność treści. Oto przed nami trzeci tom jego sagi o świecie, w którym władzę próbują przejąć nadludzie.\nPo dniach, gdy Epicy siali wyłącznie postrach, nadeszły dla nich mroczniejsze czasy. Ich martwe ciała stały się bardzo cenne, gdy opracowano metodę wydobycia z nich „czynnika nadnaturalnego” i użycia go do wybranych celów. Ludzie otrząsnęli się ze strachu i apatii, a pomagają im ci spośród Epików, którzy sprzeciwiają się próbie zawładnięcia ludzkością przez swoich bardziej bezwzględnych braci. Odkąd będący ich nadzieją Profesor uległ w końcu wpływowi mrocznej natury Epików, David i Megan nie ustają w wysiłkach, by ocalić jego i innych „Złych”. Tych, którzy podobnie jak Regalia czy Stalowe Serce usiłują budować własne imperium oparte na strachu. Walczą z nimi, ale jednocześnie próbują znaleźć dla nich ratunek. Jest to bardzo trudne, zwłaszcza że „zwyczajni ludzie” obudzili się już z odrętwienia i rozpoczęli regularną wojnę o swój świat. „Dobrzy” Epicy wspierają ich dzielnie, choć utrata uwielbianego przywódcy poważnie osłabiła ich skuteczność...\nBrandon Sanderson jest bardzo dobrym pisarzem. To nie ulega wątpliwości. Wystarczy przeczytać kilka stron dowolnej jego książki, żeby się o tym przekonać. Pozostaje więc zagadką, dlaczego wziął się za pisanie książek o takim temacie. Już lepiej by zrobił, gdyby najzwyczajniej w świecie zaczął pisać scenariusze komiksów. Przyznaję jednak, że spośród wszystkich książek, żerujących na popularności X-Men, powieści Sandersona są najłatwiejsze i najprzyjemniejsze w czytaniu. Chociaż ich bohaterowie nie różnią się w zasadzie niczym od tych, których wszyscy znamy z komiksów, mają tylko inne imiona, można ich przynajmniej polubić. To już dużo, bo w książce, choć dobrze się ją czyta, nie ma nic oryginalnego. A już nagły zwrot akcji, z którym mamy w „Calamity” do czynienia, na milę pachnie „Gwiezdnymi Wojnami” - nie napiszę dokładnie, którym jej fragmentem, czytelnicy sami się domyślą. Czy to bardzo źle? Trudno mi ocenić. Nie przepadam za wtórnościami, a ostatnio ciągle się na nie natykam. W końcu z jakiegoś powodu Sanderson jest dwukrotnym laureatem Nagrody Hugo, może więc niepotrzebnie wydziwiam.\nSaga o Epikach opowiada historię znaną od wieków. Problem odpowiedzialności, związanej z potęgą. Aksjomat, że władza korumpuje, a władza absolutna korumpuje absolutnie. Półbogowie wśród ludzi i ich spojrzenie na ludzkość. Pytanie, kto ma komu służyć? Znamy to już z mitów greckich i rzymskich, pisało o tym wielu literatów, nie mówiąc już o komiksach. Historia X-Men, jeśli ktoś zna ją nie tylko z filmów, ale i z komiksów, mówi bardzo wiele o problemie akceptacji. Z jednej strony mamy zwykłych ludzi, z drugiej strony tych obdarzonych nadnaturalnymi zdolnościami. Jedni z nich chcą panować, drudzy pomagać, ale obie te frakcje traktowane są z równą podejrzliwością, zawiścią i niechęcią przez populację „normalnych” ludzi. Są tacy, którzy próbują wykorzystywać ich do własnych celów, a wielu chciałoby po prostu zniszczyć wszystkich, którzy choćby teoretycznie mogliby im zagrozić. Trudno się im dziwić, chcą żyć bezpiecznie, widzimy jasno, jakie są przyczyny ich nietolerancji wobec mutantów, choć potępiamy jej przejawy. W „Calamity” i poprzednich tomach widzimy też jasno, jak trudno jest należeć do „wybranych” i zachować człowieczeństwo, rozumiane jako empatia i umiejętność współżycia z różniącym się od nas otoczeniem. A nawet walka w obronie tych, co najchętniej posłaliby na stos i „Złych”, i ”Dobrych” Epików.\nBrandon Sanderson stworzył całkiem dorzeczne postaci – a właściwie można rzec, że zaadaptował na potrzeby swej książki już opracowanych mutantów z uniwersum Marvela. W każdym razie zrobił to na tyle dobrze, by jego książki były ciekawe, z dobrze poprowadzoną akcją i żeby stanowiły miłą lekturę. Postaci są zróżnicowane i dobrze scharakteryzowane, budzą żywe emocje, może z wyjątkiem, jak na ironię, będącego głównym bohaterem Davida. Na tle swoich przyjaciół wypada blado, czasem wręcz irytuje pewną fajtłapowatością. Bezsprzecznie znacznie lepiej wypadają inni, szczególnie dziewczyny - Megan i Mizzy. Może jednak tak właśnie miało być. Reasumując, nie powiem, żeby „Calamity” była zaskakująca w swej treści czy w jakikolwiek sposób odkrywcza, ale stanowi niezłą propozycję na wolny wieczór. Z uwag: wydanie jest bardzo ładne, jednak niepotrzebnie wydawnictwo zmieniło tłumacza. Zaowocowało to różnicą stylu narracji, a nawet innym przekładem przydomków niektórych Epików. Tak być nie powinno.\nRok wydania: 26.04.2017 r.


Uniwersalność rozwiązania sprawia, że panele fotowoltaiczne montowane są nie tylko w domach i budynkach mieszkalnych, ale również w budynkach komercyjnych.\nSystem fotowoltaiczny można zamontować w dowolnym miejscu. Jedynym warunkiem jest nasłonecznienie i stabilne podłoże dostosowane do specyfiki instalacji fotowoltaicznych. Panele fotowoltaiczne składające się na farmy fotowoltaiczne instalowane są na otwartych terenach – na wysięgnikach lub bezpośrednio na podłożu. Przydomowe instalacje fotowoltaiczne najczęściej montuje się na skośnych dachach, jednak zastosowanie wysięgników umożliwia zainstalowanie systemu na dachu płaskim, ziemi, ogrodzeniu czy innych strukturach niemieszkalnych takich jak garaże, balkony i tarasy.\nOferta dostępna na stronie: https://pgmpv.pl/ zawiera kompleksowe rozwiązania z zakresu instalacji fotowoltaicznych dla firm i osób prywatnych. Systemy fotowoltaiczne oparte na sprawdzonych technologiach gwarantują skuteczność i niezawodność działania instalacji, a wieloletnie doświadczenie – maksymalne wykorzystanie potencjału energii słonecznej.\nWięcej w tej kategorii: Jak szybko zbudować dom? »


kwiecień, 2015 | Misjonarz w Peru - Wikariat Apostolski San Ramón\nOpublikowano 21.04.2015 | Autor: Tomasz Cieniuch\nMoi drodzy czytelnicy i fani misji!\nUprzejmie informuję, że jest już możliwość działania. Zostało aktywowane konto bankowe. Jedyna trudność, to trzeba podać przy wpłacie wszystkie dane BANKOWE zawarte w zakładce: „PATRONAT MISYJNY”. Dla wyjaśnienia podam, że w tej zakładce jest podane inne konto (to pierwsze) dla wpłat złotówkowych „Patronatu Misyjnego”. Niektórzy mnie pytają, czy te wpłaty są „do wspólnej kasy czy dla konkretnej osoby?” Odpowiadam, że dla konkretnej osoby. Wielu z nas, to znaczy misjonarzy, którzy jesteśmy objęci przez ludzi tym patronatem, stanowi dla nas nieocenioną duchową wartość. Bo o to chodzi w tym Patronacie Misyjnym, żeby się za nas misjonarzy każdego dnia pomodlić, a przy okazji jeśli jest taka potrzeba serca dorzucić tak zwany „wdowi grosz”. Natomiast to drugie konto służy do wpłat także dobrowolnych, ale z przeznaczeniem na potrzeby dzieł i pracy misyjnej. Te dzieła i prace, to na przykład kupowanie benzyny, żeby pływać (w moim przypadku) do wiosek, zakup jedzenia (ryż, cukier, sól, olej, jajka), cukierków dla dzieci, środków czystości. Kiedy się odwiedza wioski, ludzie najczęściej nie mają tych produktów, bo mieszkają bardzo daleko od większego centrum „handlowego” czyli większej wioski. Zakup jakichś materiałów formacyjnych, pomoc materialna najbardziej potrzebującym (tu wszyscy są potrzebujący), organizowanie spotkań, warsztatów dla katechistów i animatorów świeckich. To są tylko niektóre troski misjonarzy. Tak więc dla mnie, pierwsze konto jest kontem rezerwowym, na tak zwaną „czarną godzinę”. To drugie – dolarowe – na konkretne dzieła i prace misyjne. Na szczęście nie kasa jest najważniejsza w posłudze misyjnej. Najważniejsze jest z wiarą w sercu i radością głosić Ewangelię. Opowiadać o Panu Jezusie, o Kościele. I daj Panie Boże nam wszystkim i misjonarzom przede wszystkim żyć Prawdą Ewangelii.\nChciałbym przy tej okazji bardzo gorąco podziękować tym wszystkim z Was, którzy wspieracie w sposób duchowy i materialny moją posługę misyjną. Tu się żyje z łaski Bożej i ludzkiej. Tutaj w selwie gdy coś się zamierza zrobić, mówi się: „jak Bóg pozwoli…”\nDla Was kochani dedykuję ten piękny kwiat, który rośnie i kwitnie u nas w dżungli\n42 wioski zalane… akcja pomocowa\nOpublikowano 18.04.2015 | Autor: Tomasz Cieniuch\nNikt nie przypuszczał, że Amazonka i Napo ze swoimi dopływami tak „urządzi” ludzi… czyli moich parafian, którzy mieszkają w 62 wioskach rozsianych wzdłuż Amazonki i Napo z ich dopływami.\nPonad 7,700 gospodarstw z 42 wiosek w dystrykcie Indiana, prowincja Maynas, region Loreto zostały bez dachu, w wyniku wielkiej powodzi. Zarejestrowano blisko 1,900 chat całkowicie zakrytych przez wodę i 38 szkół poważnie uszkodzonych. Pani burmistrz Indiany Janet Reátegui wyjaśniła, że blisko 2,300 dzieci w wieku 0 – 10 lat są w niebezpieczeństwie zachorowania na różnego typu choroby z powodu klęski żywiołowej. “Domy zostały zatopione aż do dachu i jest konieczne ewakuowanie mieszkańców z tych osiedli w miejsca położone wyżej . Podobnie sytuacja przedstawia się ze szkołami, które również są zatopione i dzieci tracą swoje zajęcia lekcyjne”, ogłosiła pani burmistrz.\nZ drugiej strony stymulujemy, żeby zajęcia szkolne szybko się ustabilizowały końcem maja i zawężamy ryzyko chorobami dermatologicznymi, gastrologicznymi i dróg oddechowych pomiędzy tyloma dziećmi z dystryktu Indiany. „Ale także te dzieci mogą być skrzywdzone ponieważ są pozostawione bez opieki rodzicielskiej”. Pani burmistrz wytłumaczyła, że ojcowie i matki muszą przenieść się daleko od wioski, aby poszukać koniecznego pożywienia dla rodziny z powodu wylania rzeki, która zniszczyła plony i że szkoły nie funkcjonują z powodu powodzi. “Dzieci są same, bez nadzoru i opieki dorosłych. Nie dziwi, gdy się widzi, że jakieś dziecko traci życie, ponieważ przypadkiem wpadło do rzeki” wyjaśnia burmistrz Indiany.\nReátegui rozmawiała z przedstawicielami władzy regionu Loreto i Obrony Cywilnej na temat wysłania do Indiany pomocy, która będzie konieczna aby wesprzeć rodziny, które straciły cały swój dobytek życia. Podkreśliła, że Fundusz Unicefu we współpracy z Ministerstwami Zdrowia, Rozwoju i Pomocy Socjalnej rozpoczęli akcje pomocy i resocjalizacji emocjonalnej dzieci w regionie Loreto poprzez Program Juguemos SonRie (bawimy się śmiejąc).\nPrzetłumaczyłem ten tekst ze strony: www.sanmartinenred.com\nTa powódź dotknęła naszych parafian, bo dystrykt (gmina) Indiana jest terenem naszej misji. Jeśli ktoś z czytających ten wpis chciałby pomóc chociaż w jakimś małym wymiarze na miarę swoich możliwości, to będę wdzięczny, a na pewno przynajmniej niektóre osoby, którym uda się pomóc.\nPoczątkiem maja u nas w Indianie będzie spotkanie wszystkich animatorów z naszych 62 wiosek, ale ilu z nich przypłynie nie wiemy… Jak się zjawią, to ich dokładnie wypytam jaka jest sytuacja w ich wioskach… i na bieżąco będę Was informować na blogu jak się sprawy przedstawiają.\nNiebawem wybieram się z wizytą do naszych parafian mieszkających nad rzekami, bo tylko nad rzekami mieszkają… I właściwie niektórzy już nie mają gdzie teraz mieszkać. I żeby mówić o Panu Jezusie, jaki jest dobry dla nas, że nas bardzo kocha i jest z nami zawsze, słowa nie wystarczają, potrzebna jest pomoc materialna. Potrzebne są realne i rzeczywiste gesty chrześcijańskiej pomocy i miłości.\nProszę o modlitwę na tę intencję:\nżeby ci moi parafianie przez rzeczywiste znaki ludzkiej pomocy i solidarności rozpoznali miłujące oblicze Jezusa.\nW poniedziałek płynę do Iquitos załatwić kilka spraw. Założę specjalne konto w miejscowym banku, żeby można było rozpocząć konkretne działania.\nZ Bożą pomocą wiele można uczynić.\nOrganizujcie się w grupy, po kilka osób, może w szkole jakaś zbiórka do puszek, w Waszym miejscu pracy, wśród znajomych, może wasz ksiądz proboszcz coś o tym ogłosi w parafii…\nJest teraz w Kościele Rok Miłosierdzia Bożego, więc moi Kochani do dzieła!!!\nJuż dziękuję za zaangażowanie i modlitwą odwzajemniam!\nOpublikowano 12.04.2015 | Autor: Tomasz Cieniuch\nZakończył się czas Wielkiego Postu. Wszyscy teraz przeżywają Wielkanoc. Chrystus Zmartwychwstał, alleluja! Prawdziwie zmartwychwstał, alleluja!\nDla mnie końcówka Wielkiego Postu, czyli Wielki Tydzień był trochę hardcorowy… Popłynęliśmy w dół Amazonki do jednej z sześćdziesięciu dwóch wiosek(po drodze odwiedzając niektóre, by zostawić informację o planowanym spotkaniu dla animatorów), należących do naszej parafii, do Palmera II Zona. Wcześniej była podana informacja o tym, że spędzimy w tej wiosce Wielki Tydzień. Okazało się jednak, jak najczęściej tu bywa, że nikt nic nie wiedział. Wpłynęliśmy do Puebla… i okazało się, że pół wioski zalała woda. Teraz rzeki się podnoszą i zalewają chacry (pola) i domy umiejscowione dość nisko i blisko rzeki. Tak więc z łodzi, która płynęła po boisku, weszliśmy do jednej chaty. Okazało się, że mieszka w niej córka naszego animatora, który mieszka dwa domy dalej. Potem kolejna przeprawa łodzią na „suchy ląd”. Był problem z noclegiem dla naszej trójki (Ofelia – misjonarka świecka, Dora – starsza katechista z Indiany, i moja osoba). Postanowiono, że zamieszkamy w szkole. Człowiek odpowiedzialny z ramienia władzy za wioskę myślał, że ja będę mieszkał z szanownymi paniami i zdziwił się, że Ofelia nie jest moją „seniorą”, że będę mieszkać osobno. Zaraz potem zorganizowano spotkanie dla wszystkich zainteresowanych naszym przybyciem. Przyszło trochę ludzi, bo chcieli ochrzcić swoje dzieci. Przyświecał im tylko ten cel. Niestety usłyszeliśmy z ust szefa wioski, że oni nie chcą, żebyśmy u nich byli. Ale to była wyłącznie tylko jego fanaberia (na szczęście!). Przypłynęliśmy w sobotnie popołudnie, Na spotkaniu byli obecni szef wioski, gubernator, „apu” czyli szef Indian Yagua, nasz animator, pani z organizacji wspierającej Indian, rodzice dzieci do chrztu. Każdy z władzy się przedstawił i poczyniliśmy pewne ustalenia, co do charakteru naszej wizyty duszpasterskiej. Oczywiście wszyscy mówili że „TAK!” rzeczywistość jak zwykle okazała się inna. Nadeszła Niedziela Palmowa… Mieli być wszyscy zainteresowani chrztami. Przyszło do kilkunastu osób. Czekaliśmy prawie godzinę na towarzystwo. Ale to jeszcze nie było długie czekanie. Odbyła się Msza z procesją, jeśli można to nazwać procesją z gałązkami palmowymi… Po Eucharystii miało być spotkanie przedchrzcielne. Przyszło parę osób. Odbyła się katecheza dla grupy dzieci i młodzieży, poprowadzona przez Ofelię i panią Dorę. Chociaż tyle. Ja poszedłem na zwiedzanie wioski. Wracając spotkałem człowieka, który jak usłyszał, że jestem z Polski, wykrzyknął: „A Łałesa!” chodziło mu o Wałęsę. Rozmawialiśmy również trochę o polskich piłkarzach… Ostatecznie przychodził na spotkania przed chrztem. Ma około 50 lat.\nDni mijały bardzo powoli…, modlenie, spanie, jedzenie… modlenie, spanie, jedzenie…\nOd Wielkiego Poniedziałku do Wielkiej Środy zasadniczo poza katechezami dla dzieci i młodzieży nic szczególnego się nie działo. Ja raczej agitowałem niektóre osoby, by wzięły ślub kościelny. Ostatecznie zgodził się nasz animator. Don Rafael na 71 lat, jego żona ok. 60.\nModlenie… miałem sporo czasu na te pobożne czynności. Przez te dni odprawialiśmy Msze prywatnie, bo i tak by nikt nie przyszedł… Odprawialiśmy w moim „pokoju”. Brewiarz, różaniec…normalka. Nadszedł Wielki Czwartek, przeze mnie bardzo oczekiwany! W końcu to mój dzień. Liturgia miała się zacząć o 18.00, ale jak to w selwie zegarków nie noszą, więc zaczęliśmy z lekkim, dwugodzinnym opóźnieniem. Tak było raczej każdego dnia (jednak o 17.00 jakby z zegarkiem w ręku, przychodzili grać w piłkę i kończyli o 18.00, szli następnie do rzeki się myć, i do domu na kolację). Dla mnie był przejmujący moment umycia nóg. Mężczyźni byli z łapanki po Ewangelii. Były kwiaty przy „ołtarzu” i po liturgii adoracja Sanctissimum. Niestety tylko była nasza trójka. Nadszedł Wielki Piątek. Postanowiliśmy pościć. Zresztą w naszych warunkach post i umartwienie były cały czas! Dzielne Ofelia i pani Dora przygotowały Drogę Krzyżową. Ja z naszym animatorem przygotowaliśmy drewniany krzyż. Nabożeństw było zaplanowane na godzinę 16.00. I oczywiście było godzinę później, bo zięć animatora szukał łodzi z silnikiem. Ostatecznie popłynęliśmy na dwie łodzie. Najpierw do trzech domów, potem „suchym lądem” przez całą wioskę, pomiędzy grającymi w „nogę” lub w „siatkę”. Nikt nikomu nie przeszkadzał… liturgia Wielkiego Piątku też była ogromnym przeżyciem. Przy jednej żarówce i prądzie z agregata i przy świecach. Nawet przyszło trochę ludzi, zachęconych wcześniej w czasie Drogi Krzyżowej. Była okazja do spowiedzi, ale nikt nie skorzystał z tej możliwości. Adoracja Krzyża była ciekawa. Zabieram zawsze ze sobą mój krzyż misyjny, więc go powiesiłem na tym z drewna. Ostatecznie podeszło do krzyża kilka osób, tych bardziej „kumatych” w sprawach wiary. Co nie oznacza, że inni są niewierzący… wierzą, tylko brakuje im chrześcijańskiej, katolickiej formacji. Po całej liturgii wszyscy zostali zaproszeni do domu córki animatora na „pasję” Mela Gibsona. Oglądali wszyscy, i dzieci i dorośli. To był miły gest ze strony tych ludzi, bo paliwo do agregata kosztuje. Nadeszła wreszcie oczekiwana przez wszystkich Wielka Sobota. Przez nas oczekiwana, bo najświętsza Noc, przez resztę ze względu na chrzty. Poprosiłem zięcia naszego animatora, żeby przygotował ognisko, to chłop zrozumiał, że ma przygotować mecz piłki nożnej. Wynikło to z tego, że zamiast litery „F” wymawiają „J”, a słowo proste „fuego” znaczy ogień, ognisko, on zrozumiał „juego” czyli gra, zabawa. Ostatecznie, było poświęcenie ognia, ale nie z ogniska, bo padało tylko z świecy olejowej. Na liturgię przyszli o dziwo nawet punktualnie. Chyba tylko z dwóch powodów. Pierwszy – chrzty dzieci, drugi – płacili za paliwo do agregata prądotwórczego. Cała liturgia trwała dobre dwie godziny. Zaśpiewałem nawet „Orędzie Wielkanocne”. Ochrzciłem 13 osób, w tym wspomnianego wcześniej znawcę Wałęsy i piłkarzy i jego trzy córki. Do chrztu przynieśli dziecko również ewangelicy. Raczej matka, bo ojciec, to katolik. Zapytałem, co z nimi będzie, bo on jest „nasz”, a ona też stanowczo potwierdziła, że jest katoliczką. Okazało się, że przeszła do ewangelików, bo kupili jej dużą wieżę. Niestety dla takich motywów ludzie przechodzą i po pewnym czasie wracają do Kościoła. Pobłogosławiłem małżeństwo naszego animatora. Jego pierwsza żona zmarła kilka lat wcześniej, wiec z drugą żył sobie (prawie) po katolicku. Wychowali ośmioro dzieci. To bardzo dobra rodzina. Przyszli rano do mnie, wyciągnęli mnie z mojego namiotu i siedząc w piżamie, zrobiłem z nimi przedmałżeńską katechezę i przygotowałem do spowiedzi świętej. Dla „panny młodej” było to przeżycie, bo spowiadała się pierwszy raz w swoim życiu i przyjęła swoją pierwszą Komunię Świętą. Mieli jedną obrączkę, więc przyszła ślubna żona wybrała sobie swój pierścionek jako znak przymierza małżeńskiego. Ślub miał się odbyć w niedzielę ran, ale „pan młody” powiedział, że lepiej w sobotę po chrztach, bo rano nikt nie przyjdzie, bo będą całą noc się bawić i pić. Tak też się stało. Nawet zatańczyłem z „panną młodą”. Zaprosili nas na wesele. Początkowo mieli opory z tym ślubem, bo nie byli przygotowani. Ani ubrania, ani jedzenia, ani picia. Ale zdrowy rozsądek i ich wiara wzięły górę. Ślub się odbył. Przynajmniej ta jedna para. Inni czekają na lepsze czasy…\nW Poranek Zmartwychwstania Msza była o 8.00. I jak powiedział don Rafael nikt się nie zjawił, oprócz naszej ekipy, jego i animatora z żoną z innej wioski. Wszyscy odpoczywali po Wielkiej Sobocie…\nJeśli chodzi o nasze żywienie, to mieliśmy ze sobą ryż, cukier i krakersy. Resztę zapewniali ludzie. Więc dieta dzienna była niezbyt rozmaita. Na śniadanie kawa lub quaker (owsianka, niekoniecznie na mleku), lub gotowany ryż. Na obiad ryż i ryba z wody lub smażona, gotowane banany. Na kolację kawa i krakersy. I raz było tak, że obiadu nie było, bo nikt nic nie przyniósł. Kilka razy z zięciem animatora popłynęliśmy na ryby. Łowienie z tzw. trampy czyli sieci lub na żyłkę z haczykiem. Pierwszy sposób przynosi lepsze efekty, bo zawsze jakaś ryba się zaczepi. Ludzie mieszkający na wioskach nie mają stałego dostępu do prądu, nie mają kafelkowych łazienek, pryszniców. Mają to co najbardziej jest potrzebne do życia. Mają wodę w rzece, w której piorą, myją się. Wodę do picia czerpią z dużej cysterny. Jedzenie w lesie i w rzece. Jak coś jest potrzebne ponad to, przywożą z miasta. Dzieci i młodzież nie mają pełnego dostępu do edukacji, bo na przykład nauczyciel nie zjawia się przez kilka miesięcy z powodów tylko jemu wiadomych. W tym czasie woda zalewa im bananowce i jukę. Ale nie narzekają. Nie lamentują. Przyjmują każdy dzień taki jaki jest dziś. Mówią: „jak Bóg zechce”. Żyją spokojnie… To co mnie zbudowało, to otwartość i gościnność. Nie kradną, jak to czynią ludzie w mieście. Domy nie mają zamków. Potrzebujesz łódź – pożyczasz tę, która jest przy brzegu. Nie jest „różowe” ich życie, ale bogate wewnętrznie. Kierują się w sposób naturalny w stronę drugiego człowieka, ale potrzebują czasu aby zaufać. Zauważyłem to po dzieciach. W pierwszych dniach nie odzywały się do mnie. Pod koniec naszego pobytu z uśmiechami na buziach chętnie odpowiadały na moje pytania. Na wszystko potrzebny jest czas. Myślę, że szczególnie jest on potrzebny na budowanie relacji przyjaźni, chociaż dobrej znajomości i na bazie tego można zacząć ewangelizację. Cały ten czas Wielkiego Tygodnia, spotkania, rozmowy okazał się bardzo cenny dla mnie. Wchodzenie w rzeczywistość misyjną, nie może być jak to się mówi „wchodzeniem z butami” w ich życie, ich kulturę, zwyczaje. Na wszystko jest czas, ale bardzo potrzebna jest święta cierpliwość i uśmiech.


Przez mateus2222, Październik 19, 2007 w Bydło\nA kolega korzysta z tych usług, Bo widzę z podlasia a to moje strony więc łatwiej było by się zorientować w temacie co do mojej sytuacji\nWalnij w piec https://youtu.be/Gh227ZT7UDg\nPanie ale dobrze grzeje.\nSkładałeś ten wniosek ?\n@Arek3125 to jest zadanie dla Wójtów i Burmistrzów gmin.\nJeszcze w ubiegłym roku odbierali te folie bez zadnego problemu i zadnej opłaty. Teraz 500zł/tona\nChiny już nie biorą i dlatego taki problem.\nChore to jest. Idziesz po piwo to butelkę oddajesz, bo kaucja. Tak samo powinno być z folią, siatką, sznurkiem a nawet plastikową butelką od napojów.\nCO wy macie za problem darmowy opał😂.\nTrza walnąć do pieca i się grzać.


Dolnośląskie: Trwa dogaszanie składowiska odpadów w okolicach Polkowic - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plDolnośląskie: Trwa dogaszanie składowiska odpadów w okolicach Polkowic\n25.07.2018, 10:54; Aktualizacja: 25.07.2018, 11:17\nTrwa dogaszanie nielegalnego składowiska odpadów chemicznych w okolicach Polkowic (dolnośląskie). Na miejscu pracuje jeszcze około 30 zastępów straży pożarnej.\n"Mamy pożar pod kontrolą, jednak cały czas trwa dogaszanie. Na miejscu niebawem będzie już sprzęt ciężki, który przeczuci to co uległo spaleniu, ponieważ musimy się dostać do warstw głęboko przykrytych. Jesteśmy przygotowani, że dogaszanie potrwa jeszcze kilka, a nawet kilkanaście godzin" - poinformował PAP rzecznik dolnośląskiej straży pożarnej Daniel Mucha. Jak dodał, na miejscu pracuje też zastęp chemiczny, który stale monitoruje jakość powietrza.\nRzecznik powiedział też, że nie ma doniesień o osobach poszkodowanych. Akcja rozpoczęła się wczoraj przed godziną 14. Pożar wybuchł na składowisku niebezpiecznych substancji, takich jak m.in. farby, lakiery. Ogień rozprzestrzenił się także na pobliski las. Z początku planowano także ewakuację mieszkańców pobliskiej wsi Jakubów, jednak ostatecznie sytuacja została opanowana i nie było potrzeby, by mieszkańcy musieli opuścić domy.\nZ powodu niebezpieczeństwa wyprowadzono natomiast górników ze znajdujący się w okolicy pożaru szybu św. Jakuba.\nJak poinformowali strażacy, na nielegalnym składowisku znajdowały się m.in. beczki z farbami, rozpuszczalnikami, olejami i nieznanymi środkami chemicznymi. Składował je przedsiębiorca, wobec którego prokuratura prowadzi śledztwo, ponieważ nie miał właściwych pozwoleń na przywożenie i przechowywanie takich materiałów. Władze samorządowe nakazały mu usunięcie tych materiałów, a gdy tego nie zrobił, ukarały go grzywną.(PAP)\nTagi:pożar wysypisk, odpady


Marketplace w Polsce i w innych krajach? Petycja - windowsowo.pl\nMarcin Błocian\tNapisano 25 grudnia 2010\nJak zapewne wiecie Marketplace dla WP7 nie jest dostępny dla użytkowników we wszystkich krajach, aktualnie tylko 16 krajów ma do niego dostęp (niestety Polska jeszcze nie). Telefony z WP7 są dostępne są już w wielu krajach ale Microsoft póki co nie otwiera Marketplace dla „reszty”.\nAby wywrzeć większą presję na firmie Microsoft powstała również petycja, w której użytkownicy proszą o udostępnienie Marketplace we wszystkich krajach. Jeżeli jesteście ZA, zapraszam do podpisania się:) http://www.petitiononline.com/wp7intl/petition.html\nZaciekawiło mnie jednak oficjalne stanowisko Microsoft w sprawie rozszerzenia Marketplace, postanowiłem zatem napisać do ich supportu z zapytaniem czy i kiedy Marketplace bedzie dostępny w Polsce. Poniżej odpowiedzi jaką dostałem od Pani Pauliny z Centrum Obsługi Klienta Microsoft:\n„Usługa Marketplace jest aktualnie dostępna w 16 krajach świata i z czasem będzie również dostępna w innych regionach. O terminie dostępności usługi Marketplace będziemy informować w osobnych komunikatach. Jako firma notowana na giełdzie w Nowym Jorku nie podajemy szczegółów wyprzedzających związanych z produktami pojawiącymi się na rynku, ponieważ takie informacje mogą spowodować ruchy na giełdzie.”\nPozostaje nam jedynie cierpliwie czekać….\nPoprzedni wpisFile explorer dla odblokowanych urządzeń z WP7\nNastępny wpisMarketplace dla Windows Phone 7 złamany


Preclowanie 30 Achil\nOferujemy katalogowanie w grupie precli ACHIL. Jest to doskonałe rozwiązanie do podlinkowania swojej strony ze sprawdzonych serwisów. Grupa liczy obecnie 20 precli. Grupa oparta jest na skrypcie WP-KAT.\nKategorie: Katalogowanie, Katalogowanie w grupach katalogów Tagi: precle, precle Achila\nPrzy katalogowaniu do grupy precli ACHIL potrzebne są:\nProponowane tytuły (link wychodzi z tytułów) + możliwy link z opisu\nprzygotowanie unikalnego opisu do precli – 1 opis standardowo przypada na 10 katalogów – można zamówić więcej.


"Sędzia musi odejść". Gowin ostro o aferze - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaWiadomości"Sędzia musi odejść". Gowin ostro o aferze\n- Nie może być zgody na ludzi przyjmujących zlecenia polityczne - powiedział Minister Sprawiedliwości.\n*Minister Sprawiedliwości Jarosław Gowin oświadczył, że będzie domagał się ustąpienia Ryszarda Milewskiego ze stanowiska prezesa sądu okręgowego w Gdańsku. -_ Nie będzie zgody na obecność w sądach, ludzi wykonujących polecenia polityczne - _ poinformował na specjalnej konferencji prasowej. To reakcja ministra na ujawnienie przez media efektów prowokacji dziennikarskiej. *\n_ - Zrobię wszystko by każdy niuans sprawy Amber Gold został wyjaśniony - zapewnił Jarosław Gowin. - Wystąpiłem do Krajowej Rady Sądownictwa w związku z moim zamiarem odwołania prezesa Milewskiego ze stanowiska. Niezależnie od tego, czy to nagranie odzwierciedla w 100 proc. treść tej rozmowy, to niektóre wypowiedzi prezesa Milewskiego urągają zasadzie niezawisłości sędziego i sprzeniewierzają się godności sędziego _- oświadczył szef Ministerstwa Sprawiedliwości.\nMinister zastrzegł jednocześnie, że nie przesądza czy w całej sprawie nie doszło do manipulacji nagraniem rozmowy. _ - Prezes sądu Ryszard Milewski, informował mnie o dwóch rozmowach z Kancelarią Premiera, jednak jego wersja znacznie odbiegała od przedstawionego przez gazetę _- powiedział Jarosław Gowin.\nGdańska prokuratura okręgowa wszczęła już śledztwo ws. rozmowy telefonicznej, w której osoba podająca się za urzędnika z kancelarii premiera miała ustalać z prezesem gdańskiego sądu okręgowego szczegóły związane m.in. ze sprawami sądowymi dot. Amber Gold.\nO wszczęciu śledztwa poinformowała rzeczniczka prasowa gdańskiej prokuratury okręgowej Grażyna Wawryniuk. Postępowanie zostało wszczęte 11 września na skutek zawiadomienia, które dzień wcześniej złożył prezes gdańskiego sądu okręgowego. Szef sądu złożył już zeznania w tej sprawie.\nCzytaj więcej [ ( http://static1.money.pl/i/h/168/m243368.jpg ) ] (http://prawo.money.pl/aktualnosci/wiadomosci/artykul/kompromitacja;sedziego;w;sprawie;afery;amber;gold,108,0,1158508.html) *"To pokazało, że Platforma rządzi sądami" * Sędzia ustalał z osobą przedstawiającą się jako urzędnik kancelarii premiera, termin rozprawy szefa Amber Gold. Jak wyjaśniła Wawryniuk, postępowanie prowadzone jest pod kątem art. 230 par. 1, czyli powoływania się - dla uzyskania korzyści - na wpływy w różnego rodzaju instytucjach państwowych, samorządowych itp. Przestępstwo to zagrożone jest karą więzienia od 6 miesięcy do lat 8.\nW imieniu prezesa Sądu Okręgowego rzecznik prasowy gdańskiego sądu, Tomasz Adamski powiedział dziennikarzom, że _ publikowane nagranie jest fragmentem większej całości, a całe zdarzenie zostało zmanipulowane _. Potwierdził, że prezes sądu złożył w tej sprawie zawiadomienie do prokuratury i ABW, został już przesłuchany w charakterze świadka.\nO sprawie poinformowała _ Gazeta Polska Codziennie _. Jak podała, 6 września do prezesa sądu okręgowego w Gdańsku zadzwonił człowiek, który przedstawił się jako urzędnik z kancelarii Donalda Tuska. W rozmowie tej szef sądu miał prosić o instrukcje, czy przyspieszać posiedzenie sądu ws. zażalenia na aresztowanie Marcina P., prezesa Amber Gold.\nPoznamy notatkę ABW o Amber Gold? Oto decyzja _ Te informacje nie powinny mieć tajnego charakteru. Jeżeli nastąpiło zaniedbanie, to niech ktoś się do tego przyzna _.\nTagi: gowin, wiadomości, wiadmomości, kraj, gospodarka, prawo, najważniejsze, gospodarka polska, wiadmości


• pokoik dziecka hand made - kocyk wafel 100x75cm - nuvaart\nart-Madam.pldla dzieckapokoik dzieckakocyk wafel 100x75cm - bawełna gofr, gorfowany wafelkowy\nNuvaart - Wafelkowy pokoik dziecka\nKocyk wafel 100x75cm\nkocyk bawełna wafel gofr gorfowany wafelkowy turkusowe pokoik dziecka różowe pokoik dziecka szare pokoik dziecka\nMiękki i ciepły kocyk bawełniany o strukturze wafla zakończony chwostami. Urocza tkanina o strukturze wafla jest przewiewna i naturalna - 100% bawełna. Dobrze chłonie wodę nie straci wyglądu oraz swoich właściwości, z każdym praniem robi się bardziej miękka i mięsista.\nKocyk polecamy jest dla Maluszków od pierwszych dni życia. Idealnie sprawdzi się w domu- nie przegrzeje dziecka oraz na spacerze, szczególnie w okresie wiosenno-letnim. Jeśli zależy Ci na naturalności i lubisz to ponadczasowy design, kocyk wafel pokochasz na pewno.\nWymiary: 75x100 ( /-2cm)\nPoszewka na pościel dla dziewczynki m 135 x 100 łapacze.169,00 zł ⚡ WYSYŁAMY\nBŁYSKAWICZNIEMagiczny obraz do pokoju dziecięcego "gawron" z serii. Pokoik dziecka handmade Magiczny obraz do pokoju dziecięcego, Format to, 30 cm x 40 cm, Obraz jedyny taki, niepowtarzalny600,00 zł\n2 domki z konikiem. Pokoik dziecka handmade 2 drewniane domki z konikiem ręcznie malowanym i wypalanym, Wysokość domków59,00 zł ⚡ WYSYŁAMY\nBŁYSKAWICZNIEMagiczny obraz do pokoju dziecięcego "samotność w lesie" z serii.600,00 zł\nZestaw dla niemowlaka królik mint, kocyk minky i poduszka. Pokoik dziecka handmade Produkty szyte ręcznie z najwyższą starannością, nasyconych kolorach, max216,00 zł Szare lisy poszewka na pościel dla dziewczynki s 120 x 90 cm.159,00 zł\nKocyk minky 75x100 lew pesonalizowany.119,00 zł Kocyk 75x100 babeczki.119,00 zł


Skup Aut Ustroń Skup samochodów Ustroniu - wycena online\nSkup samochodów w Ustroniu\nSkupujemy samochody – całe floty oraz pojedyncze pojazdy z Ustroniu oraz okolic, od osób prywatnych, firm oraz instytucji. Skorzystaj z formularza na naszej stronie, aby otrzymać od nas wycenę samochodu na terenie Wrocławia.\nSkup samochodów Ustroń śląskie\nWycena Online Ustroń- Kliknij tutaj\nSkupujemy samochody w Ustroniu od wielu lat, oraz innych miejscowości. Możemy pochwalić się dużym doświadczeniem oraz rzetelnością w wycenach samochodów w Ustroniu. Korzystając z usług naszego skupu we Wrocławiu, Warszawie lub Poznaniu, Ustroń, masz gwarancję bezpiecznej, szybkiej i pewnej transakcji.


O pewnym Bolku - Publixo\n1. Bestia i bestia, cz.2\n2. Pięć poświęconych grafomanom\n3. Na wstydliwych\n4. psalm na deszczowej drodze\n7. O hipokrytach\n8. Scenariusz zajęć 'urodziny Kubusia Puchatka'\n9. Obrzucania zgniłymi jajami 'Obcego' skutki\nO pewnym Bolku\nTekst 227 z 232 ze zbioru: Limerykolekcja\nData dodania 2018-01-14\nEmeryt Bolek z wioski Niedary\nwygrywał diabłom co dzień fanfary.\nAnioły zaś wyśmiewał\npiosnki bezwstydne śpiewał.\nInnym wytykał zasady wiary.\n, 2 dni temu (2018-01-14 09:46)\nProste oczywiste - czyli prawda w oczy.\nTaki to Legionista .\n, 2 dni temu (2018-01-14 13:04)\nArsenie, kolejne bingo. Grzmią ludzie o tolerancji, a sami jej nie mają ni grama. Naparzają wszysekich w imię tolerancji, a przypominają Krzyżaków, którzy w morzu krwi szerzyli wiarę w Boga, nie mając z Bogiem żadnych konotacji. Uważają siebie za "noszących" prawdę, a w rzeczywistości realizują swój brak tolerancji z czystej megalomanii, albo wyobrażeń o niej, bo najgorzej jest być niezauważanym. Tego szara masa teraz nie cierpi, więc krzykliwie daje znać o sobie, żeby z szarej masy uwolnić się za wszelką cenę, bo bycie nikim jest nie do zniesienia.\nPewien Bolesław z Nielegancji,\nrobił wykłady o tolerancji.\npo forach szalał,\nbo szukał stale swoich racji.\n"Człowiek mógłby żyć samotnie przez całe życie. Tak, mógłby. Ale chociaż sam mógłby wykopać swój własny grób, musi mieć kogoś, kto go pochowa" - James Joyce\n, 2 dni temu (2018-01-14 15:43)\nTylko emeryt i ksywa Bolek się nie zgadza, reszta ok.\nVon Knoedel też ma rację z tym uwalnianiem się z szarej masy. To zdaje się oczywiste dla każdego, ponieważ wypływa z logiki.\nGorsze od samotności jest skazanie człowieka na towarzystwo ludzi, którzy światopoglądowo znajdują się na przeciwległym biegunie.\nA co do tolerancji, powiem tak:\nGówno mnie interesuje światopogląd Kowalskich, Nowaków itd... Nawet jeśli ich są miliony, a ja jestem jeden. I wice wersa: Kowalskich, Nowaków i innych nie powinien zajmować mój światopogląd.\nBóg dał ogromne przestrzenie i wolną wolę, żeby ludzie nie musieli jeden drugiego swoim towarzystwem zadręczać. Dał narzędzie - Internet, żeby ludzie mogli się odnaleźć i podzielić według własnych poglądów i zainteresowań. I tak będzie, ponieważ podziały nie są narodowościowe, one leżą zupełnie gdzie indziej.\nPrzyjdzie czas już niedługo, że narody będą wymieszane jak nigdy dotąd, a wówczas ludzie podzielą się według prawidłowego klucza. Jeszcze raz powtórzę: granice administracyjne państw są sztucznym i wszyscy to już wiedzą. Czas podpalić lont i podzielić się zgodnie z prawdą.\n(autor), 2 dni temu (2018-01-14 20:30)\nzdziwisz się Legionie\nale to nie o Tobie ten limeryk...\nwbrew pozorom o podobnym światopoglądzie do twojego\nznalazłoby się na tym forum jeszcze parę osób...\no Tobie póki co jeszcze nie napisałem\ni może nie napiszę bo kiedy mam jakiekolwiek wątpliwości do twoich tekstów zawsze mi próbujesz je wytłumaczyć...\nA jest to dla mnie cenny materiał nie tylko do naukowych badań i analiz.\n, 2 dni temu (2018-01-14 21:03)\nJestem nieco zaskoczony, bo z boku patrząc nie mogę nie zauważyć podobieństw, w związku z czym uznałem, ze limeryk jest dobry - trafny. Rozar też zauważył podobieństwo, a von Knoedel dobił swoim trafnym spostrzeżeniem, które jednak poprzedzał, jak zawsze pokrętny wywód; o krzyżakach tym razem. A było tak, przez ponad sto lat Polacy żyli z Krzyżakami w wielkiej komitywie, dopiero potem się zaczęli różnić. Jak w małżeństwie - każdy chciał iść na swoje i na tym tle doszło do wojny w efekcie pod Grunwaldem. Proponuję obejrzeć np. krótki - jak msza film dokumentalny na YouTube o historii tego zakonu.\n, wczoraj o 02:07\nstarszne a nawet przerażające.\n, wczoraj o 13:48\nto testosteron, a każdy Diabeł ma coś z człowieka, albo odwrotnie.


Home » Post dodany w 19 listopada, 2021\nPełen emocji turniej tenisa stołowego\nDodano By admin dnia 19.11.2021\nTradycją Środowiskowego Domu Samopomocy w Zagórzanach jest organizacja corocznego Turnieju Tenisa Stołowego dla Osób Niepełnosprawnych. Podobnie jak w ubiegłych latach, do Zagórzan przyjechali podopieczni zaprzyjaźnionych ośrodków z Bochni, Rdzawy, Tomaszkowic, Muchówki, Podolan, Dobczyc oraz Brzezia. Organizatorzy turnieju jak zawsze mogli liczyć na pomoc Pana Wojciecha Biernata, wieloletniego dyrektora Szkoły Podstawowej w...\nZnamy laureatów X Festiwalu Piosenek Andrzeja Zielińskiego. Koncert jubileuszowy odbędzie się 28 listopada\nNa tegoroczną, jubileuszową X edycję Festiwalu Piosenek Andrzeja Zielińskiego wpłynęło 10 zgłoszeń. Wśród nich znaleźli się soliści i solistki oraz jedna grupa. Pierwsza część festiwalu odbyła się w formule online. Zgłoszone występy oceniał sam Andrzej Zieliński. Druga część- koncert jubileuszowy „Młodzi Artyści śpiewają dla Andrzeja Zielińskiego”- odbędzie się w tradycyjnej formie z udziałem publiczności 28.11.2021 r. w...\nStowarzyszenie Kół Gospodyń Wiejskich Gminy Gdów poszukuje archiwalnych przepisów kulinarnych\nStowarzyszenie Kół Gospodyń Wiejskich Gminy Gdów otrzymało wsparcie z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich w wysokości 55 tyś zł na zakup 9 piecy konwekcyjnych dla 9 Kół z Gminy Gdów oraz na wydanie folderu kulinarnego zawierającego archiwalne przepisy kulinarne z terenu Gminy Gdów. Wszystkie chętne osoby posiadające w swoich zasobach przepisy wykorzystywane przez lata w swoich domach i chcące się podzielić nimi we wspomnianym folderze...\n„Z moich rodzinnych stron – zabytki zapomniane, warte ocalenia”- ogólnopolski konkurs plastyczny\nMuzeum Żup Krakowskich Wieliczka zaprasza do udziału w ogólnopolskim konkursie plastycznym „Z moich rodzinnych stron – zabytki zapomniane, warte ocalenia”. Przedmiotem konkursu jest wykonanie pracy plastycznej przedstawiającej zabytek w najbliższym otoczeniu uczestnika. Muzeum pragnie w ten sposób zwrócić uwagę młodego pokolenia na zabytki, które są istotną częścią lokalnej historii – czasem intrygującej a nawet...\nAnna Wilkońska zaprasza do udziału w Światło.czułych spotkaniach\nZapraszamy na spotkanie z gdowianką, Panią Anną Wilkońską, która opowie nam dziś o swych licznych zainteresowaniach, oraz o nowym projekcie „światło.czuli”. Pochodzę z Gdowa. Jestem humanistką. Jeżeli chodzi o moją przygodę związaną ze studiami, to nie poszłam jedną, wytyczoną ścieżką, a postawiłam na interdyscyplinarność i ciągły rozwój. Dzięki temu jestem świetnym przykładem stwierdzenia, iż jednocześnie archiwista może...


Msze święte w Kościele Św. Katarzyny Cerkiewnik - parafia\nKościół Św. Katarzyny, Cerkiewnik\nAdres: Cerkiewnik 21, Cerkiewnik\nCerkiewnik 21, Cerkiewnik +48 89 616 80 95 Zadzwoń [email protected] [email protected] Zobacz na mapie Wyznacz trasę Zgłoś błąd na stronie\nMsze święte w parafii Św. Katarzyny, Cerkiewnik\nMSZE NIEDZIELE I ŚWIĘTA - Kościół Św. Katarzyny, Cerkiewnik\nMSZE DNI POWSZEDNIE - Kościół Św. Katarzyny, Cerkiewnik\ngodz. 18:30 (w okresie zimowym o godz. 17:00)\nMsze Cerkiewnik Msze Różynka Msze Sętal Msze Brąswałd Msze Dobre Miasto Msze Świątki Msze Jonkowo Msze Kieźliny\nKościół Św. Mateusza... Kościół Św. Mikołaja Kościół Najświętszeg... Kościół Św. Katarzyny Kościół Św. Jakuba A... Kościół Najświętszeg... Kościół Św. Faustyny Kościół Najświętszej...


Dla lepszego życia | Ludzie | Miesięcznik „Teatr”\n„Ciekawsze jest dla mnie to, co rodzi się i żyje poza instytucją – teatr niezawodowy. Dlaczego ludzie, dla których teatr nie jest profesją, uprawiają go z takim zamiłowaniem? Dlaczego się nim zajmują, czasami kosztem wyrzeczeń?” – zastanawia się Lech Śliwonik w rozmowie z Pawłem Płoskim.\nPAWEŁ PŁOSKI Teatr zawodowy, publiczny, który obchodzi w tym roku swój jubileusz, wyrasta z pewnej kultury teatralnej. Jak ją Pan dziś postrzega i rozumie?\nLECH ŚLIWONIK Ten jubileusz jest ważny dla całego teatru, również tego, o którym zapewne będziemy rozmawiali. Historycy nie mają wątpliwości, że rok 1765 otwiera nową epokę w kulturze teatralnej Polski. Ustanowienie Teatru Narodowego na nowo określiło status teatru amatorskiego, także szkolnego, a tym samym zmieniło sytuację kultury i edukacji teatralnej. Istotnie, teatr oficjalny, instytucjonalny wyrasta z kultury teatralnej.\nPŁOSKI Co to znaczy – kultura teatralna?\nŚLIWONIK Na ogół wychodzi się od encyklopedycznej definicji kultury (całokształt dorobku ludzkości, wzbogacany nowymi dziełami twórczymi), modyfikując ją, dostosowując do swojego obszaru działań czy zainteresowań. Tak zrobił w swoich książkach Andrzej Hausbrandt. W praktyce nasze rozumienie kultury teatralnej bardziej wynika z obserwacji, z wielu rozmów, niekiedy dawno prowadzonych – na przykład kiedy w Towarzystwie Kultury Teatralnej próbowaliśmy rozwiązać problem kształcenia dla teatru amatorskiego, dla edukacji teatralnej; byli w tym gronie wybitni praktycy jak Józef Gruda, Zenobiusz Strzelecki, byli teoretycy jak Jerzy Adamski czy wspomniany Hausbrandt. Nas zajmowała kultura teatralna teraz, a nie w ogóle. Dlatego przyjęliśmy, że o jej istnieniu rozstrzyga to, że w społeczeństwie (bądź w jego części) teatr jest uprawiany i odbierany. To się może wydać do bólu oczywiste, wręcz trywialne – jednak tylko wtedy, gdy na takim stwierdzeniu poprzestajemy. Dla nas ono było punktem wyjścia do postawienia pytań; może ich być pięć albo trzydzieści. Na przykład: dlaczego uprawiają i dlaczego odbierają, a jeszcze lepiej, dlaczego nie uprawiają i dlaczego nie odbierają? Gdzie, ilu, w jakim wieku, w jakich zawodach, w jakich środowiskach, jakie mają motywacje? Czy są rozpoznawane potrzeby i kto to robi (bezstronni badacze czy mające w tym interes instytucje)? Czy rozbudza się te potrzeby, kto to robi bądź tego nie robi (na przykład szkoła)? I jeszcze pytanie o relacje między teatrem zawodowym i niezawodowym.\nPŁOSKI To ostatnie wydaje się szczególnie ważne.\nŚLIWONIK W rzeczy samej, bo fundamentem kultury teatralnej jest teatr instytucjonalny, on zapewnia jej trwanie, kontynuację, daje stabilne oparcie. Zarazem byłaby ta kultura znacznie uboższa, mniej barwna, miałaby mniejszy zasięg, słabsze oddziaływanie, gdyby zabrakło teatru nieinstytucjonalnego. To myślenie ma bardzo dawne korzenie. Przed półtora wiekiem Karol Estreicher pisał, że nie można teatru amatorskiego pomijać milczeniem, on bowiem jest „miarą zamiłowania widowisk publicznych w kraju”. W kulturze, szerzej – w życiu społecznym najbardziej interesuje mnie sfera motywacji. To pytanie „dlaczego?”. W konsekwencji ciekawsze jest dla mnie to, co rodzi się i żyje poza instytucją – teatr niezawodowy, ruch miłośniczy. Bo wiem, dlaczego ja czytam gazety kulturalne, dlaczego coś oglądam – ja w tym pracuję. Ale dlaczego ludzie, dla których teatr nie jest profesją, uprawiają go z takim zamiłowaniem? Dlaczego się nim zajmują, czasami kosztem wyrzeczeń?\nPŁOSKI Jakie elementy składają się na ten nieinstytucjonalny, niepubliczny obszar kultury teatralnej?\nŚLIWONIK Tu nie ruszymy z miejsca bez przypomnienia, a następnie wykonania kroku wstecz. Przypomnienie: instytucjonalne i nieinstytucjonalne współegzystują, stanowią razem całość. Krok wstecz: przez bardzo długi czas żyłem w prostym, łatwo zrozumiałym układzie – teatr dzielił się na zawodowy i amatorski. Zawodowcem był ten, kto miał dyplom uczelni teatralnej lub ministerialne uprawnienia i z tego tytułu miał zagwarantowaną pracę w instytucji. Amatorem był ten, kto takich uprawnień i przywilejów nie miał, sztukę uprawiał bezinteresownie, w kółku czy zespole miłośniczym. To były dwie odrębne sfery, wyprawy z jednej do drugiej stanowiły rzadkość, można je bez trudu wyliczyć. Pojawiały się drobne zakłócenia układu, poważniejsze dokonało się za sprawą teatru alternatywnego – wystąpił programowo przeciw instytucji, stworzył nowe formy wypowiedzi, ukształtował własny profesjonalizm, adekwatny do tych form. Prawdziwe trzęsienie zmieni przyniosła jednak transformacja ustrojowa, bo było to trzęsienie ziemi po stronie dotychczas nienaruszalnej: rozbijało instytucje. Nie dyplom i uprawnienia, ale sytuacja rynkowa czyni zawodowcem – ustala możliwości i warunki pracy. Amator, który ma talent, a publiczność chce płacić za oglądanie jego występu, staje się zawodowcem – żyje z tego, co robi. I zaczął się ruch, wędrowanie: zawodowcy w stronę amatorstwa (grać bezinteresownie, bez sali i pieniędzy, bez obsługi), amatorzy w stronę zawodowstwa. Obszar pomiędzy dwiema sferami gwałtownie poszerzał się, wypełniany z obu stron. Wszystko się pogmatwało.\nJeśli ktoś zajmuje się – jak ja – programowaniem, organizacją, doskonaleniem, opisywaniem ruchu amatorskiego, a drugą równie ważną część jego życia stanowi praca dydaktyczna, nie może nie podjąć próby szukania porządku, pewnych punktów w niepewnej rzeczywistości. Tak oto prawie dwadzieścia pięć lat temu ułożyłem nowy porządek życia teatralnego, kultury teatralnej. Jest ona – przypomnę – całością, ja powiadam: jest strukturą zawierającą całe życie teatralne. Różna jest intensywność tego życia, różne potrzeby i motywacje. Różne są stopnie „zgęszczenia” w owej strukturze. Miejsca „zgęszczeń” nazywam (biorąc pojęcie z gramatyki, także poetyki) – skupieniami. Teatralnymi skupieniami – to podkreślam, bo dla mnie forma wypowiedzi jest ważna, bardzo mi zależy, żeby to była wypowiedź przez teatr, a nie przez jakieś zastępcze elementy.\nPŁOSKI Czym są te skupienia poza teatrem instytucjonalnym?\nŚLIWONIK Pierwszym skupieniem jest dla mnie słowo i jego skutki teatralne i „przyteatralne”, prowadzące do teatru. Julian Przyboś nazywał to wolnym ruchem twórczej mowy – recytatorzy, poezja śpiewana, a krok dalej teatr poezji. Słowo mówione i słowo uwidocznione. To jest z jednej strony Kotlarczyk, z drugiej strony Białoszewski. Czyli jak słowo może powołać do życia różne teatry.\nDrugie to teatr amatorski, w tradycyjnym i powszechnym rozumieniu – naśladowczy wobec zawodowego (gotowy repertuar, przejęte metody pracy); niedawno jeszcze w defensywie, dziś coraz bujniej rozkwitający. A dalej: teatr alternatywny, teatr dla życia (moje pojęcie, inni nazywają to terapią przez teatr, teatrem osób niepełnosprawnych, wykluczonych), „teatr dla siebie” powstający w obrębie kultury pewnego środowiska, będący emanacją tej kultury; środowisko jest tu zarazem „poetą i słuchaczem” i ostatnie skupienie – zrodzone z relacji dziecko i teatr.\nPŁOSKI Porozmawiajmy szerzej o tych skupieniach – choć o wszystkich nie zdołamy – o ich dzisiejszej sytuacji. Zacznijmy od „teatru dla siebie” – historycznie był to na przykład teatr robotniczy. Ważnym przejawem jest wciąż teatr wiejski. Jak wygląda obecnie?\nŚLIWONIK Powiedziałbym, że teatr, czy szerzej – formy widowiskowe wyrastające z kultury chłopskiej mają się lepiej niż chłopi. W socjologii funkcjonuje taka konstrukcja – dzisiejsi chłopi to Indianie współczesnej Europy. Czyli niech sobie żyją w jakichś skansenach, niech odprawiają swoje zabobony, swój folklor. Tymczasem kultura wiejska, kultura ludowa, jest nadal, dopóki ktoś ją uprawia. Dopóki wierzy w jej moc i ważność. Jest do tego potrzebny rodzaj jedności, zbiorowości, zespołowości. Gromadzkość – to może najlepsze słowo.\nOd ponad trzydziestu lat prowadzę Sejmiki Wiejskich Zespołów Teatralnych, ogólnopolskie przedsięwzięcie. W książce Teatr ocalany – ten tytuł jest ważny – zrobiłem sprawozdanie za trzydzieści lat: ludowi artyści pokazali tysiąc pięćset widowisk, wystąpiło około ośmiuset zespołów. Najbliższe są im formy obrzędowe – to ponad połowa widowisk. Ich treścią są obrzędy, zwyczaje, ale też prace – dla chłopa to jest to samo. Orka była obrzędem, siew był obrzędem. Gromadzkim. Praca nie tylko decydowała o bytowaniu, ale też organizowała życie zbiorowe. Przy łuskaniu grochu, darciu pierza siedzi się i rozmawia. Głównie kobiety, ale zawsze kobiety były silniejszą stroną kultury. Dzisiaj jest to odtwarzane, ale z całą powagą, rytualnością. Pieczenie chleba musi być dostojne, bo chleb był i pozostał święty. Więc piecze się w takim skupieniu, w jakim odmawia się pacierz. Wesele jest barwne i respektujące utrwalone reguły, bo inaczej przyszłe życie będzie nieudane.\nPytamy ich, dlaczego to robicie. Dostaję optymistyczne odpowiedzi: mają dosyć telewizji, dosyć homogenizowanej papki, odradza się poczucie wartości własnej przeszłości. Niektórzy mają poczucie uczestniczenia w czymś ważnym. Janowi Skotnickiemu jeden ze starych artystów powiedział: proszę pana, jak my tego nie zrobimy, to kto to zrobi? I właśnie to jest ta sytuacja Indian. Jeżeli tego nie będzie się podtrzymywało, to umrze. Bo ile razy zespół może wystąpić u siebie w wiosce, miasteczku. Poza tym trzeba ich umacniać. Kultura teatralna to jest również umacnianie człowieka w tym przekonaniu, że to, co on robi, jest ważne.\nTen teatr, który – jak Schiller mówił – wyrasta z rdzennej kultury, ma się naprawdę dobrze. Dla mnie nadzieję na jego trwałość daje to, że na sejmikach coraz częściej pojawiają się młodzi ludzie. Pewnie nie ma w nich wiary w moc obrzędu. Bo starzy wiedzą, że jak czegoś nie zrobisz tak jak trzeba, to to się obróci przeciwko tobie. Młodzi są bardziej racjonalni. I jak zrobili na przykład Wesele łukowskie, to widać było, że to już jest teatr. Bo ta smarkula nie może być jeszcze panną młodą, a ten chłopiec – panem młodym. Oni wchodzą w role, które widzieli, gdy starsi, ich rodzice, robili widowisko. Ale z jakim przejęciem, młodzieńczą powagą. „Teatr dla siebie” – bo to ten teatr, który wieś zawsze robiła dla siebie samej. Ktoś powiedział, że oni siedzą wszyscy w jednej bibliotece i jeżeli do tej biblioteki nie wejdziesz, to nie zrozumiesz tego teatru.\nPŁOSKI Takim przypadkiem niezrozumienia był przypadek piosenki Koko Euro spoko. Poruszył mnie Pański tekst w „Scenie” opisujący dorobek wiejskiego zespołu Jarzębina z Kocudzy, który został wydrwiony, zniszczony, zhejtowany za piosenkę, która tradycyjnie była wykorzystywana do tego, żeby z różnych okazji pisać nowe przyśpiewki.\nŚLIWONIK Ta piosenka jest śpiewana w kilku regionach. Na przykład od trzydziestu lat jest „hymnem” sejmików w Tarnogrodzie: na otwarcie wychodzi kapela tarnogrodzka i wychodzą panie – do niedawna dziarskie dziołchy, teraz już nieco dostojne… Kobiety z Jarzębiny też śpiewają to od dawna, teraz zrobiły żart: dostosowały do współczesnych potrzeb, a więc wykonały taki nieobrzędowy, estradowy numer. To zdumiewające, ile żółci z ludzi się wylało: Indianki ośmieliły się wyjść ze skansenu.\nPŁOSKI Kolejne skupienie: teatr i dziecko.\nŚLIWONIK Wolałbym kolejność – dziecko i teatr. Marian Glinkowski wskazywał trzy odmiany tej relacji. Po pierwsze, to jest „teatr dla dzieci”, czyli na przykład Teatr Guliwer – teatr familijny. Tu jest ważne, żeby dziecko uszanować, nie oszukiwać, żeby niczego nie wmawiać, żeby robiąc teatr dla dziecka, nie wstydzić się tego i pod spodem nie ukrywać jakichś nieodpowiednich dla dziecka treści, politycznych czy erotycznych.\nPŁOSKI Jak w większości filmów animowanych ostatnio…\nŚLIWONIK Dwie kolejne odmiany są dla mnie ważniejsze: „teatr z dziećmi” i „teatr dziecka”. Z pewną przesadą mówię, że to jest teren walki, która się toczy od dosyć dawna. Teatr z dziećmi polega na tym, że instruktor czy reżyser wybiera gromadę maluchów i mówi: gramy Kopciuszka. Potem rozdziela role. Komitet rodzicielski (jeśli to szkoła czy przedszkole) organizuje, daje pieniądze na kostiumy. A pan Zdzisio, który uczy śpiewu, napisze muzykę. I ustala się, że próby będą co drugi dzień. Instruktor realizuje swoją wizję teatru, używając do tego dziecka. Czasami są z tego dobre wyniki, czasami wstrząsające. Na festiwalach teatrów dziecięcych dopiero widać, jak to się ściera jedno z drugim. Te dwie możliwości.\nTeatr dziecka to – w języku polskim jest takie fantastyczne słowo – teatr samorodny. To znaczy, że coś we mnie jest i się samo urodzi, jeżeli będą sprzyjające warunki. Tutaj przypomnę Lucjusza Komarnickiego, który miał ogromne zasługi dla teatru szkolnego, a sto lat temu te dwie sfery utożsamiano. Otóż Komarnicki mówił: „Człowiek przychodzi na świat wyposażony w instynkt teatralny”. I widać to, kiedy patrzymy na zabawę dziecka – kiedy bawi się samo, dziewczynka lalkami, a chłopiec patykami: obsadza role, kieruje, jest stwórcą i reżyserem. Trzeba wyzwolić w dziecku to, co w nim jest. A Komarnicki mówił też, że niestety rodzice i nauczyciele to zabijają. Zabierają dziecku to, co jest najważniejsze w życiu: radość tworzenia, a w zamian chcą mu dać radość poznawania. A w gruncie rzeczy zabierają i niczego nie dają.\nTeatr dziecka ma tę cechę, którą ma teatr alternatywny w dorosłości – partnerstwo, brak hierarchii. Tam nie może być instruktorów, tam nie może być Pana Mądralińskiego, jest przewodnik. Dla mnie takim przypadkiem była działalność Zbyszka i Zosi Wójcików w Broniszach koło Warszawy, prowadzili teatrzyk Przedszkolaki. Pan Zbyszek bardzo racjonalnie ich metodę tłumaczył: my jesteśmy z dziećmi stale, teatr jest tylko elementem naszego przedszkola. Bardzo mądrze odkryli sens tego teatru: dzieci się uspołeczniają, otwierają, bawią, rozwijają wyobraźnię, ale też wyjeżdżając do innego miasta, poznają rówieśników, uczestniczą w festiwalach, przeżywają konkurencję. Wójcik robił jakby przełamane klasyczne bajki. Zasada była taka: robimy, robimy, aż dzieci tak się wściekną, że powiedzą, że nie chcą. No to zróbcie po swojemu. I wtedy dzieci przełamują dotychczasowy schemat i zaczyna się rodzić ten prawdziwy scenariusz.\nW ich Czerwonym Kapturku postać tytułową grała taka mała okularnica, Agatka, której ciągle spadała chustka. Normalnie dziecko na scenie by się zapłakało, a ona po prostu tę chustkę z nienawiścią poprawiała, bo ta rola, to było dopiero to. Małą przyprowadziła mama, samotna osoba, żyjąca ze sprzątania i prania po ludziach. Jak Agatka miała dwa lata, zostawiała ją samą w domu, ale miała miłą sąsiadkę, która małej doglądała. Gdy przyszła do przedszkola, prawie w ogóle nie mówiła – bo nie miała potrzeby. Małą musieli rozruszać, jak ją rozruszali, to nie mogli zatrzymać. Okazało się, że to niezwykle żywe dziecko. Po trzech latach mała poszła do szkoły. Po pół roku mama przyszła i zapytała, czy można córkę wypisać z teatrzyku. Ale dlaczego, co się stało? Nauczycielka na koniec pierwszego półrocza powiedziała, że gdyby nie ten głupi teatrzyk, to Agata miałaby same piątki, a tak to ma piątkę i dwie czwórki. I tu wraca Komarnicki. Głupi nauczyciel może coś zabić. Tutaj nawet nie chodzi o to, żeby nauczyciel prowadził teatr, ale żeby właśnie rozumiał kulturę teatralną.\nPŁOSKI Czy będę w błędzie, jeżeli powiem, że właściwie te problemy się odnawiają regularnie…\nPŁOSKI …że rozwiązanie problemu nie polega na tym, że raz zrobimy kursy nauczycielskie i potem już będziemy mieli tylko coraz lepsze teatry w szkole i przedszkolach.\nŚLIWONIK Przed laty dyskutowaliśmy o tym w TKT. Przed nami stało cały czas to pytanie, kim jest człowiek pracujący w teatrze, ale nie w tym teatrze oficjalnym. Czy to jest fachowiec, który umie reżyserować, wie, jak teatr poprowadzić, czy też najpierw ma światopogląd – czegoś się dowiaduje o świecie, ma jakieś o nim pojęcie – i wtedy zajmuje się również reżyserią, prowadzeniem grupy. Nie mieliśmy wątpliwości: liczy się światopogląd. I mimo tego lub w związku z tym zajmuje się reżyserią, zajmuje się pracą instruktorską, uczy w szkole. Z tego myślenia mogły powstać programy studiów zaocznych w warszawskiej szkole teatralnej, czy też studium reżyserii teatralnej w wojsku, które przetrwało dwadzieścia trzy lata. Dzisiaj nic z tego nie zostało.\nPŁOSKI Pamiętam, że w roku 2011 organizowano w Warszawie w ciągu jednego miesiąca kilka debat o kulturze. I zupełnie niezależnie od siebie profesor Zbigniew Pełczyński, liberał, emerytowany profesor Oksfordu, oraz doktor Dariusz Karłowicz z „Teologii Politycznej” mówili, jak istotnym elementem w kształceniu społeczeństwa, w kształceniu młodzieży, byłaby organizacja przedstawień teatralnych w szkołach – lekcja współpracy, wzajemnego zaufania, podziału odpowiedzialności, na przykład „ty nie umiesz grać, to będziesz przynajmniej zajmował się kurtyną”…\nŚLIWONIK Oni dwaj jednak coś o świecie wiedzą. O świecie, nie o tym, co inni nam wmawiają jako świat. U nas, po pierwsze, jest epoka innowacyjności, to znaczy jak się coś nowego pojawi, to trzeba w tę trąbkę dąć. Po drugie – brak ciągłości, a zatem i szacunku, dla tego, co zrobiono wcześniej. Pamiętam ostatnie spotkanie publiczne Jerzego Grotowskiego w Polsce, kiedy on powiedział mniej więcej te słowa: niczego nie wynalazłem; kiedy mi się tak zdawało, okazywało się potem, że to coś bardzo starego; to tak, jakbym szedł wstecz, a nie do przodu. Pieśni wibracyjne to nie wynalazki, to odkrycia. Kiedy wędrowałem z teatrem dziecięcym, odkryłem Komarnickiego. Komarnicki stworzył w gimnazjum, którym kierował, laboratorium teatralne. Wszystkie dziewczyny były zaangażowane w robotę teatralną. Ta, która grała na scenie, i ta, która miała przedzierać bilety na przedstawienie swoich koleżanek – czuły się równie ważne, bo należały do wspólnoty klasy, szkoły. Teatr je jednoczył, tworzył zespołowość.\nPŁOSKI Przy okazji radiowej rozmowy o teatrze amatorskim użył Pan takiego określenia „teatr ku lepszemu życiu”.\nŚLIWONIK Myślałem tutaj o „teatrze dla życia”. To wynika z mojego mocnego przekonania, że w teatrze kryją się wielkie moce, jedyna szansa przeżycia emocji, wywołania ich w sobie, wykrzyczenia tych emocji. Ci, którzy są pozbawieni możliwości wypowiadania się, mogą w teatrze doświadczyć czegoś nowego, innego – i to jest droga ku lepszemu życiu, bo lepsze to pełniejsze.\nPamiętam pierwszy przegląd form teatralnych z domów pomocy społecznej, przełom lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. To byli głównie ludzie upośledzeni umysłowo, czasami bardzo głęboko. Był w jednej z grup chłopczyk, fizycznie słabszy od pozostałych, który po prostu nie wytrzymywał przedstawienia, mimo że instruktor robił wszystko, na przykład był z nimi na scenie, by oni czuli się bezpiecznie. Koledzy dostrzegli, że jeden z nich ma trudności, i zwalniali. On i tak nie wytrzymał, siadł z boku sceny. Gdy skończyli spektakl, zerwały się brawa i on nagle odżył, nabrał mocy, uśmiechnął się i palcem wskazał widownię. Wiedział, że to i dla niego. On, poza tym miejscem na scenie, dotychczas w swoim życiu tego nie doznał. To byłoby to „ku lepszemu”.\nPŁOSKI W ostatnich latach wciąż mówi się o edukacji kulturalnej. Był to jeden z priorytetów ostatnich ministrów kultury.\nŚLIWONIK W zasadzie już wcześniej o edukacji zaczęliśmy rozmawiać; i dobrze, bo to drugie skrzydło kultury teatralnej. W 2008 roku Ministerstwo Kultury i Ministerstwo Edukacji ogłosiły wszem i wobec, że zrobią wszystko, aby doszło do partnerstwa między instytucjami kultury i placówkami szkolnymi. I tu powiem o „Lecie w teatrze” – programie MKiDN, w ramach którego swoje działanie realizowała Anna Rochowska z TR Warszawa. To fantastyczne, że teatr, który jest nastawiony na widza – tak to nazwijmy – o wyższym poziomie odwagi, jednocześnie realizuje działalność edukacyjną. W TR zrobiono bardzo piękne zajęcia warsztatowe, zgromadziło się dwadzieścia pięć osób, bo tyle można było przyjąć. To się rozkręciło i zaraz wyłożyło, bo już za rok nie było tych samych pieniędzy. Wymyślono coś nowego.\nEdukacja wymaga ciągłości. Ona jest procesem – nie może być konkursem. Dziś losem pedagoga teatru jest stawanie do konkursu. Oto jest demokracja – każdy może „aplikować” o ministerialne środki. A skutek? – powstała nowa kasta w kulturze: „wypełniaczy wniosków”. A gdzie jest ta codzienna robota, gdzie jest wsparcie nauczycieli? Gdzie są instruktorzy teatralni?\nJedna z dramowych fundacji w tym roku dostała czterysta siedemdziesiąt tysięcy złotych (nikomu nie przeszkadza, że jej funkcjonariusz jest w ministerialnym zespole decydującym o dotacjach). I robi „teatr codzienności”. Sprowadza się z Anglii specjalistę, który ma uczyć nas pracy z małą społecznością. Ale z jaką społecznością? Czy przywiezie ze sobą Anglików? Czy on powie naszym ludziom, jak mają pracować z Polakami? Czy on zna Polaków? Żyjemy w królestwie paranoi. Uniwersytet Jagielloński organizuje wielką konferencję – będzie „implementował” osiągnięcia niemieckiej pedagogiki teatru do Polski! Do kraju, w którym rewolucję na tym polu wywołali Komarnicki, Polewka, Kwieciński, Cierniak. No, ale oni nie mogą być innowacyjni.\nPŁOSKI Importujemy, zamiast korzystać z tego, co sami stworzyliśmy.\nŚLIWONIK Dla mnie wstrząsem było, gdy pierwszy minister edukacji narodowej po roku 1989 oznajmił, że koła zainteresowań, zespoły artystyczne w szkole to „kwiatek do kożucha”, bo kultura szkoły to dobrze przeprowadzona lekcja matematyki. A przecież nie wszyscy nauczyciele są chętni do prowadzenia teatru, przecież to się nie opłaca. Grupy teatralne prowadzą pasjonaci, którzy robią więcej, niż należy – i już przez to są znienawidzeni przez resztę. I jeżeli minister powie coś takiego, to ta nienawiść zaczyna być jeszcze bardziej skuteczna, a ten biedak widzi, że znikąd nie ma ochrony. To zabija się w nim motywację.\nPŁOSKI Czyli wciąż brakuje systematycznego wsparcia?\nŚLIWONIK Wróćmy na moment do sejmików teatrów wiejskich. Uważam, że dla dobra teatru, dla dobra kultury, dla pamięci, jak nie o Jędrzeju Cierniaku, to o Leonie Schillerze, także dla dobra wsi, która je zaakceptowała – trzeba je robić. Jednak gdy dostaję pieniądze z Ministerstwa Kultury na ich organizację, to w zasadzie – w moim wieku i z moim dorobkiem – powinienem być obrażony, potem obrazić tych, którzy przyznają te pieniądze.\nPŁOSKI Wracamy w ten sposób do kwestii wypełniania wniosków. Sejmiki giną pośród wielości wniosków, choć pewnie nie powinny. W MKiDN głównym działaniem jest teraz program „Kultura dostępna”.\nŚLIWONIK Wyciąłem sobie z gazety taki fragment: „Cieszę się, że wśród dzisiejszych odznaczonych są osoby, które w swoim życiu zawodowym zajmują się może trochę lżejszą muzą – jak czasami to określano, ale dzięki którym Polacy sięgają po ofertę kulturalną. Bo te rodzaje działań czynią coś w rodzaju przewodnictwa wiodącego do potem może wyższych stopni wtajemniczenia”. To mówi minister kultury Małgorzata Omilanowska o komercyjnej piosenkarce. I tłumaczy, że jak „sięgnę po tę ofertę”, to może kiedyś będę chciał Aleksandry Kurzak posłuchać. No to dla mnie jest upadek. Minister, który nie rozumie, że nigdy nie mówi prywatnie, a zawsze o polityce kulturalnej państwa. No, ale „sorry, taki mamy klimat”, a wracając do naszego wątku – taką politykę kulturalną, politykę edukacyjną.\njest badaczem i znawcą teatru studenckiego i alternatywnego, teatru amatorskiego, ludowego, szkolnego, stworzył i zdefiniował pojęcie „teatr dla życia”, zajmuje się edukacją i polityką kulturalną. Jest prezesem Towarzystwa Kultury Teatralnej i wykładowcą Akademii Teatralnej w Warszawie.


Bank - bt-levio.pl\nNa pewno nieraz zastanawiałeś się, czym różni się kredyt od pożyczki. Na co dzień pojęcia te stosujemy wymiennie, ale specjaliści finansowi rozumieją, iż jest to błędne. Kredyt to umowa w formie pisemnej, z kolei pożyczkę możemy uzgodnić ustnie. Kredyt jest oferowany\nForma dostępu do pożyczek\nZ uwagi na bardzo różny rodzaj klientów i ich wymagania instytucje bankowe oferują również pożyczki gotówkowe dostępne za pomocą różnych źródeł. Wszystko zależy od wymogów klienta. W świecie elektroniki i bankowości elektronicznej mamy możliwość dostępu do produktów jakimi są pożyczki gotówkowe


Wilcza godzina (Andrius Tapinas) książka w księgarni TaniaKsiazka.pl\nW ciemnych zaułkach Wilna z alchemicznych oparów, wypełniony naukowym rdzeniem powstaje twór. Niezwykły wynalazek, który może zburzyć dotychczasowy porządek.\nJest rok 1905, kiedy to alchemicy z Uniwersytetu Wileńskiego powołują do życia niezwykły wynalazek. Odtąd po wileńskich ulicach poruszają się karety parowe, w powietrzu latają olbrzymie sterowce, a o spokój dbają golemy. W mieście, które dopiero co wyzwoliło się spod panowania Imperium Rosyjskiego następuje rozkwit i rozwój w wielu dziedzinach, a przede wszystkim w sferze naukowej. Jednak, czy na konstruowanych przez mechaników automatonach się skończy? Czy sprowadzi to na Wilno ogromne niebezpieczeństwo?\n"Wilcza godzina" to powieść z działu fantastyki, w której nie zabraknie grozy i mistycyzmu. Pierwsza litewska pozycja o steampunkowym charakterze, łącząca elementy techniki, magii, polityki i alchemii w niezwykle awangardową układankę. Jednak miasto opiewające w ogromny postęp przyciąga wzrok osób, które chciałyby przywłaszczyć sobie nieco dobrodziejstw, będących zasługą wileńskich alchemików. Iwan Skorochodow, służący carskiej armii jest człowiekiem, który ma zadanie dostać się do tajemnych zapisków uczonych. Jeśli misja tajnego żołnierza powiedzie się to szkice znajdą się w rękach wroga, a to może zwiastować koniec. W dodatku wkrótce ma odbyć się Szczyt, w którym będą brały udział najważniejsze państwa Europy, a Antoni Srebro będąc dowódcą Legionu Wileńskiego będzie miał trudne zadanie dopilnowania porządku w mieście, gdzie bójki i protesty szerzą się niczym choroba.\nAndrius Balys Tapinas jest litewskim pisarzem z gatunku science fiction. Jego powieść "Wilcza godzina" przez długi czas utrzymywała się wysoko w rankingach najlepiej sprzedających się książek fantastycznych na Litwie.\nDodana przez Anka C. w dniu 2017-08-16\nDodana przez Katarzyna Anita P. w dniu 2017-08-03\n"Panowie, szykujemy się do startu, Wilno czeka”.\nDodana przez Bookendorfina I. w dniu 2017-07-13\nOryginalny tytuł: Vilko valanda\n26,53 zł 39,01 zł Do koszyka dodaj do schowka\neBook Wilcza godzina mobi epub


Oglądaj za darmo mecz Tondela - Rio Ave, który rozpocznie się 20.09.2020 22:00. Mecz na żywo można legalnie obejrzeć na stronie bukmachera Betclic, Fortuna i Forbet, które posiadają zezwolenie Ministerstwa Finansów. Wszystkie meczyki 24 obejrzysz w jakości HD legalnie i bez ponoszenia żadnych kosztów. Darmowe mecze24 online stream Tondela - Rio Ave z rozgrywek Portugalia Portugalia 1 Liga.\nTondela - Rio Ave - Gdzie oglądać na żywo stream online?\nOglądaj mecz Tondela - Rio Ave przez Internet za darmo legalnie. Wszystkie meczyki 24 online na żywo bezpłatnie od Polskich bukmacherów. Darmowa transmisja meczu Tondela - Rio Ave w ramach Portugalia Portugalia 1 Liga. Stream online mecze na żywo z Piłka nożna bez kosztów u legalnych bukmacherów w Polsce. Transmisja meczu rozpoczyna się o 20.09.2020 22:00.\nPrognoza meczu Tondela - Rio Ave\nMecz online Tondela - Rio Ave\nGdzie obejrzeć stream online Tondela - Rio Ave?\nMecz online Tondela - Rio Ave można obejrzeć na stronie...\nTondela - Rio Ave na żywo za darmo?\nDarmowa transmisja Tondela - Rio Ave na żywo w internecie


Dobry fryzjer-Białystok - Strona 47 - Wizaz.pl\n2015-06-05, 07:20 #1381\nPorównując zdjęcia przed a po to masz bardzo fajną , stylową , nowoczesną fryzurę , jak dla mnie super. Metamorfoza z szarej myszki na stylową kobietę .Nie wiem do czego tu się można przyczepić.\nWyślij prywatną wiadomość do motyl13\nZnajdź więcej postów motyl13\n2015-06-05, 09:08 #1382\nmotyl, fryzura szaromysia to fryzura z Kameleona... o to własnie chodzi. Ta krótka to nowe cięcie w Trim Studio Fryzur na Słonimskiej. W tej pierwszej chodziłam prawie tydzień, bo myślałam, że ze mna coś nie tak, że muszę się przyzwyczaić. No ale w końcu zdecydowałam się na innego fryzjera\nOgólnie do Kamelona poszłam z włosami do ramion z grzywką do linii brwi.\n2015-06-05, 09:33 #1383\nSerio? Ja też myślałam, że ta druga fryzura to ta "nowa" z K. i że coś ci w niej nie pasuje\nNie strzygła cię przypadkiem jakaś stażystka? Chociaż nawet jeśli stażystka, to fryzjer powinien czuwać nad jej pracą. I cena za usługę powinna być odpowiednio niższa...\n2015-06-05, 09:39 #1384\nTeż myślałam, że ta pierwszy fryzura to przed fryzjerem! O matko boska przedszkolak by się nie powstydził takiego cuda i to ma być fryzjerka\nNa szczęście poprawiona bardzo Ci pasuje\n2015-06-05, 09:50 #1385\no matko ..to mnie zaskoczyłaś . To rzeczywiście Kameleon spadł na psy . Kiedyś tam chodziłam, do kierowniczki Marzeny ,bo jako jedyna jest od lat w tym samym miejscu , największy warsztat pracy i jak na tamte czasy to miałam u niej całkiem fajna fryzurkę w stylu boba . Teraz tam nie chodzę , za długo sie czeka na wizytę do Marzeny, a innych fryzjerek nie znam . NA przestrzeni lat ekipa ciągle się zmienia , przychodzą uczennice i tak naprawdę nie opłaca sie płacić tych 60-80zł dla kogoś kto dopiero początkuje.\nDobra reklama dla Trim Studio , chyba następnym razem tam sie wybiorę , bo fryzurkę masz świetną !!\nSwoją drogą ja bym nie podarowała i zażądała zwrotu kasy za taką mysią fryzurę , przy okazji mogłaby zobaczyć jak powinna wyglądać prawidłowo fryzura. Tam przecież zapłaciłaś jak za zboże , bo Kameleon nie jest najtańszym fryzjerem.\n2015-06-05, 11:43 #1386\nNo właśnie tak sobie myślałam o tym zwrocie kasy... Ale już nie mogłam dłużej chodzić w takich włosach, nawet kosztem tych 65 zł. Poza tym chodziłam na poprawkę jedną, do tej samej fryzjerki, i serio, bałam się jej . LAska jest dziwna. To nie była stażystka. Fryzjerka to Kasia z salonu na Malmeda. Wmawiała mi , że taką chciałam. Ale kurczę, czy ona na prawdę nie widziała jaką kupę zostawiła mi na głowie?\ngeneralnie poniosłam dosyć kosztowną lekcję. Już nigdy więcej Kameleon...\n2015-06-22, 10:19 #1387\nWitam czy ktoś może polecić męskiego fryzjera w białymstoku takiego co zna się na rzeczy i potrafi doradzić a nie tylko pytać jak obcinamy. Cena za usługę nie ma znaczenia aby było fachowo\nWyślij prywatną wiadomość do Andrzej_1987\nZnajdź więcej postów Andrzej_1987\n2015-06-29, 18:55 #1388\nczy któraś z was wie, ile kosztuje strzyżenie u izabeli suszko?\n2015-06-29, 19:19 #1389\n2015-06-30, 09:44 #1390\nTen łysy gość w okularach z Ellaryz to właśnie Wojtek Koszykowski\n---------- Dopisano o 10:44 ---------- Poprzedni post napisano o 10:35 ----------\nDziewczyny a co sądzicie o Izce, niegdyś z Kudłategu Raju obecnie ze studia EM na Wyszyńskiego? Czy któraś korzysta z jej usług?\n2015-06-30, 09:52 #1391\nHaha, a coś tak przez skórę czułam\nNo nic, ja zaczęłam chodzić do Marleny z Ellafryz i jestem mega zadowolona\n2015-07-12, 14:32 #1392\nMoże ktoś był na malowaniu odrostu w ColorStudio i mógłby podać cenę?\n2015-07-14, 19:07 #1393\nWitam, czy ktoś wie może gdzie pracuje Pani Ula, młoda fryzjerka, która wcześniej pracowała na Leśnej Dolinie?\nWyślij prywatną wiadomość do sylwiacie\nZnajdź więcej postów sylwiacie\n2015-07-21, 14:30 #1394\nhej, jakiś czas temu w tym wątku pytałam o fryzjera, który zrobiłby mi fryzurę ślubną. Ostatecznie poszłam do Sylwii Rudnickiej. Nie powiem, fachowiec i profesjonalistka Czesanie zajęło jej ok 20 min. Fryzura twarzowa, śliczna i bardzo naturalna, bez hełmu, mimo, że włosy były zlakierowane. Zarzekała się, że fryzura wytrzyma dwa dni niestety chyba okropny wiatr trochę ją nadwerężył (zwiało mi welon pod kościołem) i ok północy z koczka zaczęły wymykać się pojedyncze kosmyki. Ale dzięki temu, że całość nie była zlakierowana na gładko- nie rzucało się to w oczy.\npodsumowując? Warto było pójść bo fryzura naturalna i dobrze dobrana do twarzy i wyglądała pięknie. Minus za te wyłażące kosmyki i dość wygórowaną cenę..\n2015-07-26, 21:35 #1395\nByłam ostatnio w Atelier E.D.. Włosy za łopatki miały zostac skrócone o jakieś 5 cm i wycieniowane. Zostały skrocone o jakieś 10 cm i postopniowane na schody. Fryzjerka ułożyła mi wlosy w fale pomimo, że prosilam bez ukladania bo tak mogę ocenić efekt. Natomiast zostały nakręcone i prawdziwy efekt zobaczyłam nastpnego dnia jak przyszło mi je suszyć po umyciu. Brak słow, postopniowane totalnie beznadziejnie na tzw.schody. 80 zł poszło w d... Nie radzę tam iść bez zdjęcia z fryzurą bo fryzjerkę może ponieść wyobraźnia.U mnie bez poprawki sie nie obeszlo jednak efekt jest zadowalający mega. Pan W.K. profesjonalnie porawił mi fryzurkę. Teraz mam włosy o wiele krotsze niz planowałam ale są ściete tak jak być powinny.\n2015-07-26, 21:55 #1396\nNapisane przez aaguga\nByłam ostatnio w Atelier E.D.. Włosy za łopatki miały zostac skrócone o jakieś 5 cm i wycieniowane. Zostały skrocone o jakieś 10 cm i postopniowane na schody. Fryzjerka ułożyła mi wlosy w fale pomimo, że prosilam bez ukladania bo tak mogę ocenić efekt. Natomiast zostały nakręcone i prawdziwy efekt zobaczyłam nastpnego dnia jak przyszło mi je suszyć po umyciu. Brak słow, postopniowane totalnie beznadziejnie na tzw.schody. 80 zł poszło w d... Nie radzę tam iść bez zdjęcia z fryzurą bo fryzjerkę może ponieść wyobraźnia.\nA konkretnie kto cię tam ścinał?\n2015-07-27, 07:36 #1397\nMarta, może żebym wzięła zdjęcie i pokazała o jaką mi fryzurę chodzi efekt byłby inny a tak niestety wyszło zupełnie co innego niż chciałam.\n2015-07-27, 11:58 #1398\nJa do E.D. więcej nie pójdę po czesaniu ślubnym\nJuż pominę poślizg czasowy + trwałość. W połowie fryzury E. musiała iść komuś farbę nałożyć ("bo ja koniecznie chcę, zeby to Pani zrobiła!") i przejął mnie jakiś koleś. Podszedł, westchnął Pytam o co chodzi. A on, że nie lubi i średnio potrafi robić loki, a tu jeszcze włosy długie i gęste. Na szczęście zrobił mi 3-4 loki i wróciła E.\nMasakra, ile razy tam poszłam to zawsze jakieś kwiatki. Żałuję, że tam robiłam ślubną.\n2015-07-27, 14:20 #1399\nPodejscie tego chlopaka do klienta masakra... Zreszta Emilki tez, tym bardziej ze na pewno wiedziala ze czesze panne mloda, wiec to wazna fryzura.\nMonia ja teraz ide do Izy Suszko z Twojego polecenia\n2015-07-27, 19:33 #1400\nJa osobiście mogę polecić Ulę ze Studio 2a, bardzo dobrze ścina i super sombre, przeniosła się do centrum i właśnie ją znalazłam\n2015-08-04, 16:51 #1401\nA jakie ceny są u Pani Uli w Studia a2 ?\nWyślij prywatną wiadomość do diamentowadama\nZnajdź więcej postów diamentowadama\n2015-08-06, 11:43 #1402\nJakie są ceny za farbowanie odrostu + jaśniejsze refleksy ( to się chyba sombre nazywa). ?\nEdytowane przez dampaa\nCzas edycji: 2015-08-24 o 07:57\nWyślij prywatną wiadomość do dampaa\nZnajdź więcej postów dampaa\n2015-08-06, 23:33 #1403\nW Studio 2a pracują na L'Orealu także najtaniej nie jest, ale za Sombre zapłaciłam 150 na średnich włosach Koleżanka robiła odrost zapłaciła 90 myślę, że znośnie\n2015-08-17, 22:29 #1404\nOd dłuższego czasu, regularnie co 1-1,5 miesiąca chodziłam do Ralf and Jack w galerii Alfa. Niestety, z Ralf and Jack odeszły dwie najlepsze fryzjerki stylistki, Iwona i Justyna. Ja zawsze chodziłam do Iwony. Iwona była świetna, zawsze wiedziała co zrobić z moimi włosami, żeby wyglądały dobrze. Niestety Iwony już tam nie ma i dlatego też ostatnio byłam tam u Pauliny i nigdy więcej tam nie wrócę. Miałam robioną koloryzację, miał być perłowy, ładny blond a mam na włosach brązowe coś nijakiego koloru. Z tego też powodu znów szukam fryzjera. Pomóżcie...\nWyślij prywatną wiadomość do queen135\nZnajdź więcej postów queen135\n2015-09-07, 15:15 #1405\nCzy ktoś poleci fryzjera, który potrafi zrobić oryginalne, lekkie uczesanie na wesele siostry? Bez tony lakieru, dziesiątek wsuwek i ogólnie look'u a'la "wesele z lat 90-tych w remizie"? Mimo wielu prób nie trafiłam jeszcze na fryzjera, który spelniłby moje wymagania\n2015-09-07, 15:55 #1406\nPamela Wieslawska- jak dla mnie bezbledna, zawsze.\nZnajdziesz ja np. tutaj\n2015-11-10, 12:00 #1407\nHej dziewczyny! Czy wiecie ktory salon w Białymstoku oferuje zabiegi z olaplexem? I oczywiście fryzjera, ktory naprawde potrafi na nim pracować Pozdrawiam\n2015-12-19, 16:28 #1408\nCzy może któraś z Wizażanek korzystała z usług salonu "Mokka" na włókienniczej? Polecacie?\n2016-01-05, 18:13 #1409\nCzy ktoś korzystał ze studia b. na Rocha? Jakieś opinie, polecenia?\nPytam w odniesieniu zarówno do strzyżenia jak i fryzur ślubnych.\nWyślij prywatną wiadomość do mazzerid\nZnajdź więcej postów mazzerid\n2016-02-08, 15:32 #1410\nDziewczyny, polecicie mi kogoś do podcięcia półdługich, kręconych włosów. Fajnie by było gdyby zmieściło się to w 50 zł. Zależy mi na tym aby ścięta została minimalna ilość, a nie uciachane 10 cm.


Jaki odkurzacz Karcher bezworkowy o dużej mocy (powyżej 2500 W) średni (od 2,5 do 3,5 litra) wybrać?\nStrona główna > Jaki odkurzacz wybrać? > Karcher > bezworkowy > o dużej mocy (powyżej 2500 W) > średni (od 2,5 do 3,5 litra)\nOdkurzacz Karcher bezworkowy o dużej mocy (powyżej 2500 W) średni (od 2,5 do 3,5 litra) to niemiecki sposób na wygodne odkurzanie. Firma wyspecjalizowana w myjkach ciśnieniowym jest tez ekspertem w odkurzaniu.\nOdkurzacz Karcher bezworkowy o dużej mocy (powyżej 2500 W) średni (od 2,5 do 3,5 litra) - wybrane oferty:\nJaki odkurzacz Karcher bezworkowy o dużej mocy (powyżej 2500 W) średni (od 2,5 do 3,5 litra) - wybierz dla siebie\nMasz wciąż problem, jaki odkurzacz wybrać? Spokojnie, pomożemy! Wybrałeś już, że jesteś zainteresowany odkurzaczem Karcher bezworkowy o dużej mocy (powyżej 2500 W) średni (od 2,5 do 3,5 litra). Poniżej prezentujemy dalszy podział tych odkurzaczy. Wybierz typ, jaki interesuje Cię najbardziej i przejdziesz do listy odkurzaczy dopasowanych idealnie do Twoich potrzeb.


Zaproszenie na bezpłatną mammografię - Góra Kalwaria\nDodano: 5 czerwca 2019; Zachęcamy panie w wieku 50-69 lat do udziału w bezpłatnych badaniach mammograficznych organizowanych 15 czerwca 2019 r. w godz. 09:00 - 17:00 przy Ośrodku Zdrowia w Górze Kalwarii, ul. Jana Białka 5.\nW związku z ogólnopolskim Programem Profilaktyki Raka Piersi realizowanym przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszamy mieszkanki Góry Kalwarii i okolic do wzięcia udziału w BEZPŁATNEJ mammografii. Badania adresowane są do kobiet w wieku 50-69 lat*.\nlub na stronie: www.wirtusplus.pl\nTragiczny finał poszukiwań 26-letniej Magdaleny\njk: Do PS - to nie miejsce i czas na agitacje polityczne !!!!!!! Wyrazy...\nKala : Straszna tragedia......śliczna dziewczyna.Podobno popełniła samobójstwo.Co...\nTak będzie u zbiegu ulic Dominikańskiej i Kalwaryjskiej?\nCzarna: Dobry wieczór!!!! Bardzo pięknie to wszystko wygląda!!! Chciałam jednak...\nchorobliwie ciekawy: mam nadzieję, że jednak poznamy przyczyny, morderstwo można raczej wykluczyć...\nmieszkaniec: Wyrazy współczucia, dla rodziny i bliskich.\nDzisiaj jest Wtorek, 17 września 2019 roku


Wyświetlenie artykułów z etykietą: discopolo\nJesteś tutaj: Start Aktualności Wyświetlenie artykułów z etykietą: discopolo\nwtorek, 21 kwiecień 2020 12:20\n#Zostanwdomu z NEXT FILMEM - 4\nPogotowie filmowe NEXT FILM melduje się na posterunku! Oto kolejna porcja polecanych przez nas tytułów dostępnych w serwisach VOD. Tym razem mamy coś dla fanów produkcji muzycznych oraz widowisk historycznych.\nHistoria jednej z największych gwiazd muzyki disco\nponiedziałek, 23 grudzień 2019 15:21\nZENEK na Walentynki w kinach\nW grudniu dobiegły końca zdjęcia do biograficznego filmu o Zenku Martyniuku w reżyserii Jana Hryniaka. Dystrybutor prezentuje teaser oraz pierwszy plakat filmu, który wejdzie do kin 14 lutego 2020.


Cote de Pablo – Wikipedja, wolna encyklopedia\nMaría José de Pablo Fernández, znana też jako Coté de Pablo (ur. 12 listopada 1979 w Santiago) – hilijsko-amerykańska aktorka i piosenkarka. Została nominowana do nagrody ALMA za rolę Zivy David w serialu Agenci NCIS.\nAktorka urodziła się w Santiago de Chile, w zamożnej rodzinie katolickiej. W 5. klasie dostżegła, że wielu ludziom stważa problem prawidłowa wymowa jej imienia „María José” więc prosiła by zwracać się do niej Coté[a].\nW wieku dziesięciu lat Coté pżeprowadziła się do Miami, gdzie jej matka otżymała pracę w hiszpańskojęzycznej telewizji. Studiowała muzykę i teatr na Carnegie Mellon University w Pittsburghu w Pensylwanii. Studia ukończyła w 2000 roku.\nPo ukończeniu studiuw pżeniosła się do Nowego Jorku w poszukiwaniu pracy. Początkowo pracowała jako kelnerka w hinduskiej restauracji na Manhattanie i we włoskiej knajpce w Brooklynie. Angażowana była do mniejszyh rul w New York City Public Theater, w serialu Wszystkie moje dzieci oraz w kilku reklamah. W 2005 roku Coté de Pablo miała zadebiutować na Broadwayu w The Mambo Kings jako Dolores Fuentes, ale pżedstawienie nie okazało się dohodowe i po krutkim czasie zostało zdjęte z afisza. Dwa dni po zamknięciu The Mambo Kings, de Pablo został zaproponowany udział w castingu do Agenci NCIS.\n2006 - otżymała nagrodę Imagen w Imagen Awards Fundation dla najlepszej telewizyjnej aktorki drugoplanowej za rolę w serialu NCIS.\n2008 - otżymała nominację do nagrody Imagen Awards w Fundacji Imagen dla najlepszej telewizyjnej aktorki drugoplanowej za rolę w serialu NCIS.\n2008 - otżymała nominację do nagrody ALMA na ALMA Awards dla najlepszej aktorki w serialu dramatycznym.\n2009 - otżymała nominację do nagrody ALMA w ALMA Awards dla najlepszej aktorki w serialu dramatycznym.\n↑ W Chile Coté jest wspulnym zdrobnieniem dla María José\nTę stronę ostatnio edytowano 20 lut 2019, 02:36.


Nie możesz połączyć się z Knab? Próbujesz otworzyć Knab, ale witryna nie działa i wygląda na to, że jest dzisiaj offline? Sprawdź problem poniżej, jeśli jest bezczynny dla wszystkich innych lub tylko dla Ciebie!\nW Isnotdown możesz od razu sprawdzić, czy Knab działa idealnie, czy wręcz przeciwnie, rejestruje jakiś problem w oferowaniu swoich usług.\nWydaje się, że usługa Knab działa!\nKnab częste awarie\nProblem rozwiązany? Nadal nie możesz połączyć się z Knab? Przejdź do kroku 2.\nNadal utknąłem i nie cieszę się z Knab, a następnie przejdź do kroku 3.\nKrok 3: Twoja zapora sieciowa mogła zablokować Knab\nTymczasowo wyłącz program antywirusowy lub zaporę ogniową działającą w tle. Jeśli teraz możesz uzyskać dostęp do Knab, pamiętaj, że Twoje oprogramowanie zabezpieczające powoduje problemy. Spróbuj dodać Knab do zestawu zaufanych witryn.\nDNS to usługa, która tłumaczy Knab na odczytywalny maszynowo adres zwany adresem IP. W większości przypadków ta praca jest wykonywana przez dostawcę usług internetowych. Jeśli nie otwierają się tylko określone witryny, prawdopodobnie ulegną uszkodzeniu.\nPoproś o bezpośrednią pomoc administratorów Knab\nIstnieje sposób, aby poprosić administratorów Knab o pomoc w sprawie aktualnych przestojów. Po prostu przejdź przez dowolny z poniższych przycisków i skopiuj poniższy adres URL i wklej go na Facebooku, na stronie próbki lub na forum, aby uzyskać pomoc, prosząc o pomoc.


Shakira:Nie wiedziałam, że dzieci potrzebują aż tyle pieluch\nczwartek 25-04-13, czytany: 18051 razy, autor: Płatek Śniegu\nshakira shakira dziecko gerard pique\nMacierzyństwo trudne, ale zabawne.\nShakira / © Fame/Flynet, Twitter Shakira niedawno po raz pierwszy została mamą. Piosenkarka sama przyznaje, że jest ciężko i... zabawnie. A największym zaskoczeniem była dla niej ilość pieluszek, które zużywa dziecko.\n- Nie spodziewałam się, że dzieci potrzebują tyle pieluszek! Nikt mi nie powiedział, że zmienia się je tak często! Mały jest cudowny, ale nikt mnie nie ostrzegał, że będzie tak ciężko. Milan pochłania całą moją energię. Każdy przedstawia macierzyństwo jak bajkę, nikt jednak nie wspomina o strasznych scenach. Ale bardzo kocham moje dziecko - żali się gwiazda.\nPiosenkarka dodała również, że ma ogromne oparcie w partnerze. Gerard Pique nie boi się zmiany pieluch i chętnie kąpie małego. Może go ktoś ostrzegł i powiedział, że będzie ciężko?\nTrzy miesiące po urodzeniu córki Paulina Sykut jest CHUDA! (Instagram)Córka Kurta Cobaina w wyjątkowy sposób uhonorowała ojcaNa TAKIEJ diecie Małgorzata Kożuchowska na pewno nie przytyje (Instagram)Proces ws. Ewy Tylman: Adam Z. wychodzi na wolność!IDOL - Maciek Rock do jury: POGIĘŁO WAS? [VIDEO]CO? KONIEC plastikowych patyczków do higieny?! Ostatnio dodane fotki:zobacz całą galerię »Gerard Pique,SashaShakira,Gerard,Mil...Sasha PiqueMilan Pique\nShakira pokazała się bez makijażu! Czy na pewno lepiej wygląda?\tFani są w tej kwestii podzieleni!\tczytano: 14006 razy


Przekazuję Ci wartę\nlegnica.gosc.pl → Przekazuję Ci wartę\nIza Słowińska jest liderem wspólnoty, która od października trwa w łączności z osobami potrzebującymi modlitwy.\nO sile duchowego wstawiennictwa mówią członkowie lubańskiej grupy, która co miesiąc podejmuje 24-godzinną akcję modlitewną za innych.\nSzukaliśmy jakiegoś rozwiązania, by przez cały czas pozostawać w modlitwie – mówi Iza Słowińska, która od trzech lat zajmuje się wspólnotą Odnowy w Duchu Świętym „Oto Jestem”. – Zanim do niej dołączyłam, dzieło modlitwy już co prawda istniało, ale w innej formie. Jednym z nich był 40-dniowy post o chlebie i wodzie – wspomina liderka wspólnoty działającej przy parafii pw. Świętej Trójcy w Lubaniu.\nPani Iza odczuwała jednak potrzebę istnienia jeszcze innego dzieła modlitwy wstawienniczej. – Ciągle mi czegoś brakowało, czułam wewnętrzne poruszenie, że chodzi jeszcze o coś. Koleżanka z Krakowa podsunęła mi pomysł, który tamtejsze wspólnoty przekazują sobie już jakiś czas – tłumaczy.\nChodziło o „Wartę modlitewną”, czyli 24 godziny nieustannej modlitwy prowadzonej na zmianę przez osoby, które zadeklarowały w niej swój udział. Zazwyczaj każdy chętny otrzymuje konkretną godzinę czuwania. Osoba, która przejmuje wartę, otrzymuje informujący o tym SMS i rozpoczyna modlitwę. Gdy czas czuwania się kończy, wartę przekazuje kolejnej osobie.\nW Lubaniu wdrażanie idei nie przychodziło łatwo, aż do pewnego momentu. – W październiku ubiegłego roku bardzo ciężko zachorowała nam koleżanka – wspomina pani Iza.\nMonika Kicuła koronawirusem zaraziła się na początku epidemii w Polsce i przeszła go bardzo ciężko. – Już po jednym dniu objawów trafiłam do szpitala. Miałam sparaliżowaną prawą stronę twarzy, zablokowany przełyk, nie mogłam mówić, jeść czy pić – wspomina trudne chwile. Gdy było najciężej, z pomocą przyszedł Chrystus i wspólnota. – W trakcie krytycznej nocy cały czas trwałam w Jezusie. Bardzo pomogła mi Iza, która przez całą noc towarzyszyła mi przez SMS-y i trwała duchowo poprzez modlitwę. To właśnie wtedy wpadła na pomysł przeprowadzenia warty w mojej intencji. Wkrótce o moje zdrowie modlili się wszyscy członkowie wspólnoty – dodaje pani Monika, która niedługo potem powróciła do zdrowia.


Anna Szalkowska - jej opinie na temat rytuałów - Forum artykułów edukacyjnych – Forumo\nEzoteryka to dosyć specyficzny rodzaj usług, pełen kontrowersji. Jest wiele opinii na temat jej sprawdzalności. Z jednej strony spotkamy się ze stwierdzeniem, że to domena minionej epoki i strata czasu, z drugiej natomiast – znajdziemy szereg osób, które w ten sposób szukają rozwiązania na codzienne problemy.\nDo ezoteryki należą niewątpliwie rytuały miłosne, dlatego postanowiliśmy zwrócić się do Anny Szalkowskiej ze strony https://rytualy-milosne.pl/, czyli renomowanej wróżki, która w tej dziedzinie uchodzi za jednego z lepszych rytualistów.\nCzy magia rzeczywiście pomaga?\nMagia może zarówno pomóc, jak i zaszkodzić, to wszystko zależy od nas samych, rytuału jaki wykonamy oraz intencji. Ja staram się jednak pomagać, zakres moich usług to przede wszystkim sfera miłosna, staram się rozwiązywać problemy właśnie w tym zakresie. Nie wykonuję rytuałów, które miałyby zaszkodzić drugiej osobie, takich jak rzucanie klątw.\nCzy wiele jest osób, które zgłaszają się do Pani z prośbą o pomoc?\nOsób jest naprawdę mnóstwo, staram się reagować na każde zapytanie, dla każdego dobierać odpowiednią pomoc. I jeśli jest to możliwe – taką pomoc zaoferować.\nCzy każdemu udaje się taką pomoc zaoferować?\nZawsze przed doborem odpowiedniego rytuału przeprowadzam analizę, która pozwala mi określić, czy w danym przypadku można coś zrobić czy też nie. Jeśli widzę chociaż cień nadziei, pozostaje dobranie rytuału odpowiedniego dla danej sytuacji.\nCo może Pani powiedzieć osobom, które sceptycznie podchodzą do kwestii skuteczności magii?\nMagia to taki rodzaj usług, gdzie kluczowa jest wiara w jej istnienie. To zasadnicza kwestia, od której zależy, czy dany rytuał ma szanse na powodzenie, czy też od samego początku zdany jest na porażkę. Osób sceptycznych oczywiście nie brakuje. Żyjemy w czasach, gdzie liczy się tylko to, co można zobaczyć, dotknąć… ale to nie oznacza, że to, czego nie da się zauważyć gołym okiem nie istnieje. O tym przekonało się zresztą mnóstwo osób, które dzięki mojej pracy są w szczęśliwych związkach.