W zgodzie z naturą » Ignatius » Pokatne.pl\n– Zboczeniec! – krzyknęła do mnie.\nNawet się nie poruszyłem. Byłem zbyt zaskoczony. W jednej chwili rzuciła się na mnie. Nie próbowałem uciekać, nie stawiałem oporu. Przewróciłem się na plecy. Na szyi poczułem zimne ostrze noża. Siedziała na mnie z miną godną mordercy.\n– Zboczeniec! – powtórzyła gniewnie. – Zabiję cię!\n– A mogę najpierw przedstawić swoją wersję wydarzeń? – zapytałem niepewnie. To nie była wygodna pozycja. Dziewczyna siedziała na mnie okrakiem.\nJuż mniejsza o to, dlaczego się tam w ogóle znalazłem. Po prostu szedłem przez las i zobaczyłem czyjąś sylwetkę w oddali. Tu nie ma szlaków ani ścieżek, dlatego mnie to zdziwiło. Pomyślałem, że ktoś się zgubił. Postanowiłem podejść, zapytać, może pomóc. Kiedy byłem już o parę metrów od postaci i już miałem się odezwać, zamarłem.\nMiała długie czarne włosy. Ale nie była to głęboka, krucza czerń, raczej taka trochę zakurzona. Może to kwestia światła. Włosy spięte w długi kucyk. Biała bluzka z dużym kołnierzem, zapewne jakiś oficjalny strój. Na to czarna damska marynarka, na oko o jakieś dwa numery za duża. Również czarna spódniczka, ale to wszystko co zdążyłem zauważyć. Poczułem się strasznie głupio, kiedy zorientowałem się, że ona siusia. Spódniczka była zadarta, nogi lekko rozchylone. Niczego nie widziałem, to znaczy, nic szczególnego. Podchodziłem do niej od tyły i z prawej strony. Plecami opierała się o drzewo i wydawało mi się, że słyszałem westchnięcie ulgi. Naprawdę głupio byłoby się teraz odezwać. Mój krok jednak ją zaalarmował. Odwróciła głowę. Zanim zdążyłem się jakoś usprawiedliwić, rzuciła się na mnie. Nie szarpałem się. Jej nóż, a w zasadzie scyzoryk, nie zrobił na mnie wrażenia. Fakt, że jednak siedziała na mnie okrakiem dziewczyna w lekko podwiniętej spódniczce wzbudzał już jednak pewne uzasadnione obawy. A dokładniej to obawy zaczęły wzbudzać się same, a że usiadła akurat na nich, tym lepiej by było, gdyby jak najszybciej ze mnie zeszła.\n– Nie jestem gwałcicielem – zaprotestowałem. – Możesz już zejść?\n– Zamknij się! – warknęła niemiło. Poruszyła się odrobinkę. Zdążyłem zobaczyć wcześniej fragment jej nagiego pośladka, byłem więc pewien, że nie ma na sobie majtek. Jej ruch pobudził mnie tam na dole jeszcze bardziej. Poczuła to. – Gwałciciel! – krzyknęła przyciskając ostrze jeszcze mocniej do mojej szyi. Kropla krwi wypłynęła z naciętej skóry. Oj, będzie po tym ślad. Ale nie schodziła ze mnie, co gorsza, stała się bardziej nerwowa i czułem drgania jej ciała. Groził mi niekontrolowany upływ nie tylko krwi.\n– Na chwilę obecną to ja się bardziej czuję jak ofiara molestowania – zamknąłem oczy starając się nie patrzeć na jej bladą skórę.\nPo paru sekundach poczułem jak ze mnie zeszła. Na wszelki wypadek nie wstawałem jeszcze, a oczy miałem wciąż zamknięte. Usłyszałem szelest ubrań.\n– Czego chcesz? – zapytała z kilkumetrowej odległości. Kiedy otworzyłem oczy, zobaczyłem, że spódniczka była już poprawiona.\n– Jak wspomniałem, chciałem tylko sprawdzić, czy ktoś nie potrzebuje pomocy. Rzadko tu kogoś widuję – wytłumaczyłem się. Wstałem i otrzepałem ubranie z liści. Szyja szczypała strasznie. – Zwą mnie Milo. Tam dalej mam swój obóz – wskazałem palcem na kierunek skąd przyszedłem.\n– Obóz? – zdziwiła się. Ach, no tak, zapomniałem.\n– Tak jakby... Tak go nazywam. Jeśli nie potrzebujesz pomocy, to nie przeszkadzam – skłoniłem się nisko. Znowu się zapomniałem.\n– A gdzie... eee... którędy na jakiś przystanek autobusowy? – zapytała niepewnie.\nNie była pewna, czy nie jestem wariatem. Rozumiem. Nie co dzień chodząc po lesie napotykasz faceta ubranego jak Robin Hood, może tylko nieco skromniej. Ale kurczę, jak nie w lesie to gdzie mam się tak przebrać? Idąc do urzędu?\n– Najprościej tam, potem za strumyk i jest droga – pokazałem na zachód. – Ale można też do miasta, to tam skąd pewnie przyszłaś...\n– Tam nie można – ucięła temat. Skinąłem głową na znak, że rozumiem, ale nie rozumiałem.\n– Zaprowadzić? – zaproponowałem. Zawahała się. Pomachała groźnie scyzorykiem.\n– Tylko bez numerów.\nSzła jakieś dwa metry ze mną. Nie odwracałem się. Jak zwykle starałem się cieszyć chwilą. W pewnym momencie zobaczyłem krzak z jeżynami. Nie mogłem się powstrzymać. Zacząłem je ze smakiem zajadać.\n– Miałeś mnie zaprowadzić... tam.\n– Nie marnujmy darów natury, drugi raz tego krzaka nie znajdę. Skosztuj, dobre.\n– Nie, dziękuję... – odpowiedziała i równocześnie głośno zaburczało jej w brzuchu. Zawstydziła się strasznie, ale nie sięgnęła po jeżyny.\n– Nie muszę wiedzieć, ale co ty właściwie tu robisz? – zapytałem kucając przy drzewie.\n– Masz rację, nie musisz wiedzieć – parsknęła.\n– Spieszysz się gdzieś? Uciekasz przed czymś?\nNie odpowiedziała. Miała bojowy wyraz twarzy. Dopiero teraz zauważyłem, że jej tusz był lekko rozmazany. Widywałem to już nie raz. To oznaka, że płakała.\n– Nie ruszaj się przez chwilę – poprosiłem. Podszedłem do niej. Rzuciła mi spojrzenie pełne pogardy. Wzdrygnęła się kiedy wyciągnąłem ręce, ale panika przyszła, gdy zobaczyła po co sięgam.\n– Aaa! – pisnęła przeraźliwie i zaczęła skakać. Trzęsła się cała, ale to tylko sprawiało, że pająk bardziej się bał i jeszcze mocniej trzymał.\n– Nie ruszaj się – poprosiłem i delikatnie zdjąłem go z jej ramienia. Ciekawe, jaki to gatunek. Duży, gruby i cały szary. Już zaczął wypuszczać sieć, jakby tak wygodnie mu na niej było. Odstawiłem go ostrożnie na drzewo.\n– Dzie... dziękuję – wydusiła z siebie.\n– Jesteśmy w jego domu, musimy go uszanować – uśmiechnąłem się.\n– Kim ty właściwie jesteś? – zapytała zdezorientowana.\n– Zła czarownica rzuciła na mnie urok i przeniosła mnie do tej krainy. Strasznie mało tu lasów, powietrze śmierdzi, ludzie chodzą dziwnie ubrani i... Nie, spokojnie, żartuję. Jestem na wakacyjnej wycieczce – wytłumaczyłem.\n– Aha – przytaknęła obojętnie. – I dlatego tak się... wydurniasz?\n– Ja się wydurniam? – zdziwiłem się. – Ja tylko żyję w zgodzie z przyrodą przez parę dni. Gdzie indziej miałbym to robić niż w środku lasu?\n– …W górach? – zapytała głupio.\n– Jasne, gdzie jest mnóstwo ludzi i nie wolno schodzić ze szlaku. Lepszy jest zwykły las, którego ludzie nie doceniają – wzruszyłem ramionami. – A ty? Co cię tu wygoniło?\n– Chcieli mnie zgwałcić – powiedziała po chwili. Zamknęła oczy i wzięła głęboki oddech. – Wpakowali mnie do samochodu i wywieźli, ale ja nie poddaję się bez walki. Uciekłam im. Biegłam w las, aż chyba zabłądziłam.\n– Trzeba zawiadomić policję – stwierdziłem poważniejąc. To była poważna sprawa.\n– Nie! – zaoponowała od razu. – Żadnej policji. Sama sobie poradzę. Sama się obroniłam, i sama dam sobie radę.\n– Twój wybór – skinąłem głową na znak zrozumienia. Teraz wszystko nabierało sensu.\n– Przepraszam za... – pokazała na szyję.\n– Ledwo zadrapanie – machnąłem ręką. – W lesie to normalne. Poza tym miałaś dobry powód.\nWstaliśmy i poszliśmy dalej. Po paru, może parunastu minutach dotarliśmy do tego, co ja nazywałem obozowiskiem. Na polanie stał namiot, a obok do drzewa przywiązany był rower. Żaden tam wygodny sprzęt. Faktycznie, rower tani nie był, ale cała reszta prezentowała tanią chińską jakość. Nie miałem kompasu, kuchenki turystycznej, odzieży termicznej i innych bajerów. Tylko rower, śpiwór, namiot, latarkę i nóż. I oczywiście trochę jedzenia.\n– Zjesz coś najpierw? – zaproponowałem.\n– Stąd do miasta jest niecała godzina drogi piechotą – powiedziała przyglądając się mojemu namiotowi. – Czemu nocujesz w lesie?\n– Bo w mieście nie ma lasu – odparłem bez wahania. Zniknąłem na chwilę w namiocie i wróciłem z bułką z szynką. Podałem jej jedzenie.\n– Nie będę cię objadać...\n– Jedz – zachęciłem krótko. Robienie wywodów w stylu „natura mnie wyżywi” czy „mam tego więcej” nie miało sensu. Nie zamierzała się zresztą kłócić. Usiadła przed namiotem i z ochotą zaczęła jeść.\n– Masz przy sobie telefon? – zapytałem. Pokręciła przecząco głową. – Portfel? Dokumenty? – Znów odpowiedź negatywna. – Zabrali ci je?\n– Nie miałam ich przy sobie – powiedziała z trudem. Podałem jej piersiówkę. Nie była przekonana.\n– To nie alkohol – zapewniłem. Wypiła prawie całą. – Nie będę nalegał, ale opowiesz mi co się stało?\n– Miało być zwykłe przyjęcie. Jakieś tam tańce, trochę alkoholu, dowcipy... A skończyło się na niekontrolowanej wycieczce do lasu. Jechaliśmy tylko do sklepu, ale kierowcy odbiło. Myślałam, że żartują. Wysiadłam z samochodu i rozejrzałam się po okolicy. Potem złapali mnie od tyłu i chcieli rozebrać. Wyrwałam się, uciekłam – dopiero teraz spojrzałem na jej buty. Musiało jej być naprawdę ciężko. Nie były to super wysokie szpilki, ale jednak. – Gonili mnie. A ja łatwo nie odpuszczam. Ślad moich zębów będzie miał jeszcze długo.\n– Tylko imiona. To koledzy koleżanki – wzruszyła ramionami. Nie wyglądała na przejętą, że próbowali ją zgwałcić. „Cóż, zdarza się. Dzisiaj ja wygrałam”, zdawała się mówić.\n– Dranie. Ja bym takich za jaja powiesił – skomentowałem.\n– Faceci lecą na ładne kobiety, co zrobić. Myślą, że to fajnie jest być obmacywaną. Jakby się jej nie podobało, to przecież nie założyłaby tak krótkiej kiecki, co nie? – spojrzała na mnie jakbym to ja był jednym z jej oprawców.\n– Lecieć na ładne kobiety a molestować, to różnica – dodałem nieśmiało.\n– O tak, bardzo duża – przytaknęła sarkastycznie. – Bo jak mówisz do kobiety na ulicy, że chętnie byś ją wyruchał, to przecież prawisz jej komplement i powinna być zadowolona, nieprawdaż?\n– Ja taki nie jestem – jęknąłem desperacko. Jeszcze chwila i padłbym na kolana przepraszając za to, że jestem mężczyzną.\n– A ty jesteś sam?\n– Jakoś tak się złożyło, że kobiety uważają mnie za wariata...\n– Nie o to pytam! – wrzasnęła lekko speszona. Co ja takiego znowu zrobiłem? – Sam chodzisz po lesie?\n– Teraz już nie – zaśmiałem się nerwowo. Jasne, na bank myśli, że do niej zarywam. Zaraz ucieknie, a na policji poda mój rysopis mówiąc, że to jakiś wariat ze szpitala psychiatrycznego uciekł. – Lubię być sam. To takie remedium na stres życia. Tylko ja, drzewa i chmara komarów oraz kleszczy.\nZamilkłem. Kiedy podniosłem wzrok, zobaczyłem, że przygląda mi się badawczo. Pewnie myśli, jak mnie obrabować.\n– Wiem, że zabrzmiałam jak rasowa feministka, ale nie chciałam cię nastraszyć – uśmiechnęła się lekko. Zauważyłem, że ma ładne miodowe oczy. – Nie mam cię za wariata, jeśli też i o tym pomyślałeś. I jestem wdzięczna za pomoc.\n– Drobiazg – skuliłem się. Czy ona mi czyta w myślach?\n– Masz zegarek? Bo mój... no cóż, zerwali – wzruszyła niewinnie ramionami.\n– Nie mam. Jest coś po szóstej.\n– Dziewczyno, przecież jestem człowiekiem z lasu – zaśmiałem się, ale nie podłapała tego żartu.\n– Agata. Na imię mam Agata – przedstawiła się.\n– A nie Milo?\n– Milo to ksywka. Ale w pracy jestem Kamil. A dokładniej, magister Kamil Lisiecki. Wykładam na uczelni – zwierzyłem się z hańbiącego zawodu. Hańbiącego zwłaszcza dla mojej godności, bo musiałem się korzyć przed ludźmi, którzy swoje osiągnięcia zawdzięczali wujkowi dziekanowi, zrzynaniu z cudzych prac i piciu wódki z kim trzeba. Nienawidzę swojej pracy. Żeby mi chociaż pozwolili zrobić doktora, ale... Ech, szkoda gadać. Wolałem o tym zapomnieć.\n– Zaraz będzie ciemno – powiedziała sama do siebie. Miała rację, w końcu była końcówka września. – Bez pieniędzy to raczej nie wrócę do domu, co?\n– Eche – przytaknąłem tempo. Rany, Milo zrób coś! Zaproponuj jej pomoc czy coś!\n– Nie będę ci już przeszkadzać. Najlepiej zapomnij o tym, że mnie w ogóle widziałeś. Do miasta tędy, tak? Przez strumyk, dalej już drogą?\n– Eche – powtórzyłem reakcję. Na Peruna, nie pozwól jej tak po prostu odejść!\nWstała, poprawiła ubranie i dziarsko ruszyła ku zachodzącemu słońcu. Nie uszła dwóch metrów, a ze względu na buty przewróciła się. Tu gleba była bardziej miękka. Mniej wystających korzeni, ale pułapek nie brakowało. Jak ostatni kretyn patrzyłem jak wstaje, spogląda krótko w moją stronę i kontynuuje wędrówkę. Milo, rusz dupę i pomóż jej, choćbyś miał ją na rękach zanieść!\n– Pewnie – odkrzyknęła.\nTeraz albo nigdy. Zerwałem się z miejsca i pobiegłem za nią. Ona odwróciła się szybko i patrzyliśmy wprost na siebie.\n– Nie poradzę sobie, nie ma szans! – krzyknęła z pretensjami. Nie była smutna, była zła. Nie na mnie, na siebie.\n– I co? Wskoczę na gapę do autobusu, który zawiezie mnie gdzie? Do domu mam jakieś trzydzieści kilometrów. Sama będę się szlajała po nocach, jakby mi mało było. Jestem zmęczona, załamana i chętnie walnęłabym kielicha – wyrzuciła z siebie. Przetarła oczy.\n– Kielicha nie mam, ale jak chcesz, to możesz przenocować u mnie... To znaczy, w namiocie... Odstąpię ci śpiwór i... Co ja plotę! – pogubiłem się. Nie potrafiłem wzbudzić zaufania wśród studentów, a co dopiero u kobiety poznanej w lesie. – Przecież zaraz uznasz mnie za psychola, który tylko myśli jak się do ciebie dobrać...\n– Dokładnie – potwierdziła. – Ale ty też masz mnie za wariatkę, więc jesteśmy kwita.\nChwilę później znów siedzieliśmy przy namiocie. Miałem jeszcze trochę zerwanych uprzednio jeżyn i butelkę wody źródlanej. Miny mieliśmy nietęgie, żadne z nas nie wiedziało co mówić. Rozumieliśmy, że nasze spotkanie było tak przypadkowe, że aż wręcz nieprawdopodobne. Jedyne co mogłem dla Agaty zrobić, to zaoferować gościnę, a ona mogła się mi odwdzięczyć tylko uprzejmością. Jej powrót do miasta o tej porze faktycznie nie miał sensu. Jak sama zaznaczyła, jest brudna, zmęczona, bez pieniędzy i daleko od domu. Pewnie się bała. Moim obowiązkiem jako mężczyzny i szlachetnego człowieka było jej pomóc.\nW pewnym momencie zauważyłem, że Agata lekko drży.\n– Trochę – skłamała. Jak to jest trochę, to ja jestem Juliusz Cezar. W plecaku miałem jeszcze kurtkę od deszczu. Okryłem nią dziewczynę. Nic nie powiedziała. Znów zapadła cisza. Nie mogąc jej znieść, wyciągnąłem harmonijkę ustną i zacząłem grać. Nie byłem mistrzem tego instrumentu, ale jakoś sobie radziłem. Agata słuchała i nic nie mówiła. Pewnie miała wiele rzeczy godnych przemyślenia. Patrzyła to na mnie, to w niebo. Ja natomiast nie miałem o czym myśleć. Po prostu grałem po kolei wszystkie melodie, jakie znam.\nNie wiem, ile czasu minęło. Godzina, nawet dwie, a może ledwo pół. W końcu zrobiło się już kompletnie ciemno i zauważyłem jak kleją jej się oczy.\n– Idź do namiotu. Połóż się spać do śpiwora. Odpoczniesz, a rano zaprowadzę cię do miasta. Jakieś drobne mam, a inni mili ludzie pewnie chętnie ci pomogą – przedstawiłem plan. Brzmiał dobrze, lepszego i tak nie było.\n– A ty gdzie będziesz spał? – zapytała hardo.\n– Ja będę czuwał na zewnątrz – zaoferowałem dzielnie. Nie chciałem brzmieć jakbym ja uwodził czy coś. A już zwłaszcza „czy coś”.\n– Daj spokój, namiot nie jest aż taki mały, zmieścimy się w środku – oceniła. – Nie mogę przecież skazać cię na nieprzespaną noc i poranek z przeziębieniem.\nZanim zdążyłem wymyślić wymijającą odpowiedź, zniknęła w środku mojego namiotu. Odczekawszy parę minut, niepewnie wsadziłem głowę do środka. Agata masowała sobie obolałe stopy.\n– Wystaw na zewnątrz – podała mi buty – i nie gap się na moje nogi.\n– To zły pomysł – ostrzegłem.\n– Żebyś przestał się gapić na moje nogi?\n– Z butami – uściśliłem.\n– Wiewiórki kradną?\n– Rano będą mokre. Rosa – odparłem i wszedłem do środka.\nPołożyłem się obok Agaty. Jeszcze nigdy nie spałem z kobietą w jednym łóżku. Choć to nie było łóżko, to jednak...\n– Wskakuję – ostrzegła i wpakowała się do śpiwora.\n– Chcesz już iść spać? – zapytałem zdziwiony.\n– A masz coś lepszego do roboty? – spojrzała na mnie tymi swoimi żółtymi oczętami. – Co zazwyczaj robisz o tej porze?\n– Czytam książkę, obserwuję gwiazdy, nasłuchuję ptaków... i śpię – odparłem. Poczułem jak ciągnie mnie za ramię.\n– Chodź tu, zmieścisz się. A co będzie wystawało, przykryjesz kurtką.\nByła ciepła. Jej skóra była przyjemnie ciepła. Byłem tak blisko niej, że czułem rytmiczne bicie serca. Choć może to było moje własne serce? Leżała na lewym boku. Jej piersi dociskały się do mojej ręki. Na policzku wręcz czułem jej oddech.\n– Stop, ja tak nie mogę! – zaprotestowałem i wyskoczyłem ze śpiwora.\n– Jak? Niewygodnie ci?\n– Jesteś za blisko – niemalże krzyknąłem. – Nie mogę z tobą spać.\n– Myślisz o czymś sprośnym? – przybrała gniewny wyraz twarzy.\n– Nie ważne o czym myślę. – Wręcz przyznałem się do winy. – Tu nie chodzi o ciebie, śpij dobrze, ale ja po prostu...\n– Ciii – szepnęła. Objęła mnie i znów położyła. Przytuliła się do mnie. Ładnie pachniała. Lasem, ziemią i czymś swojskim, choć nie wiem dokładnie czym. Przyciągnęła mnie bliżej i nakryła śpiworem. Poczułem na łydce jej nogę. Była w zasadzie nieco wyższa niż ja. – Ciii, już dobrze, po prostu śpij. Nic ci nie zrobię.\n– Tristan miał miecz – wyrwało mi się.\n– Jaki Tristan?\n– Tristan, rycerz. Kiedy w podróży kładł się spać obok Izoldy, położył miecz, aby ich odgradzał – plotłem. – A ja nie mam...\n– Nieważne, śpij.\nŁatwo powiedzieć. Jak mam spać, skoro jakiś wąż owija moje ciało? Czułem się jak w sidłach. Przyjemnych sidłach, trzeba zaznaczyć. Ładnie pachnących sidłach. Ciepłych i miękkich, których guziki z białej bluzki wbijały się we mnie. Ale wkrótce zacząłem się przyzwyczajać. Mój oddech się uspokoił. Mimo to spać nie mogłem. Zabrała całą poduszkę.\n– Śpisz? – zapytałem. Nie odpowiedziała. Czyli spała, albo tylko udawała, bo chciała mnie w nocy zabić tym scyzorykiem. Wygramoliłem się lekko, by sięgnąć do plecaka. Szelest chyba ją zbudził.\n– Co robisz? – odezwała się zaspanym głosem.\n– Wyciągam gumę.\n– Co ty sobie..! – krzyknęła.\n– W lesie nie myję zębów, więc używam gumy do zachowania czystości w jamie ustnej – wytłumaczył pośpiesznie.\n– Aaa – zaśmiała się. – Mogę też?\n– Proszę – podsunąłem jej paczkę. Było ciemno. Chcąc ją przejąć, złapała mnie za rękę. W życiu nie myślałem, że proste dotknięcie może tak oddziaływać na zmysły. Po chwili oboje żuliśmy gumę.\n– Ile masz lat? Wyglądasz strasznie młodo – powiedziała. Jej twarz była tuż przy moim uchu, więc przeszedł mnie dreszcz.\n– Ale mówiłeś, że masz magistra – wyprostowała się. Mój wzrok nieco przyzwyczajał się do ciemności, ale nie mogłem dostrzec wyrazu jej twarzy.\n– Bo mam. Zdarzyło mi się nieco przyspieszyć edukację.\nChyba zrozumiała dokładnie, dlaczego tak bardzo nie lubię uczelni. Zaśmiała się gromko. Jej długi kucyk opadł na moją twarz i połaskotał mnie po nosie.\n– Czyli jesteś geniuszem?\n– Gdybym był, miałbym już tytuł profesora. Jestem matematykiem – przyznałem się. Opadła na mnie. Dotknęła nosem mojego policzka. O nie, nie rób tego... Za późno. Cmoknąłem ją w policzek.\n– Na zbyt dużo sobie pozwalasz, małolacie – powiedziała. Zmieniła nieco swoje ułożenie. Poczułem jak przesuwa się i już po chwili leżała na mnie.\n– Podobasz mi się, ale... – chciałem ugasić ten zapał.\n– Musi być ale? Nie możesz po prostu powiedzieć mi komplementu?\nMoje ciało zaczęło sobie przypominać, jak siedziała na mnie w lesie. Agata rozpuściła swoje włosy, które rozlały się po mojej twarzy i zapewne po jej plechach. Przytuliłem ją mocno i docisnąłem do siebie.\n– Nie szarżuj tak. Idź spać – odparła spokojnie.\nJak? Jak mam zasnąć? Tuliłem się do niej mocno. Była zmęczona, znów szybko zasnęła. Pomyślałem, że to niezdrowo, jeśli nie wyjęła gumy, bo może się zakrztusić, ale już nic nie zrobiłem. Leżałem nie chcąc jej wypuścić. Jak ona ładnie pachniała!..\n…A może to wszystko było tylko snem, który prysnął nad ranem jak bańka mydlana. Obudziłem się sam. Przekonanie, że cały wczorajszy dzień był tylko wytworem mojej wyobraźni zdążyło wziąć górę. Już miałem wstać, kiedy ktoś wszedł do mojego namiotu.\n– Brrr, nie wiedziałam, że poranki są takie chłodne – powiedziała Agata widząc, że nie śpię. Zdjęła buty i wskoczyła na mnie. Zaczęła się przykrywać. – Byłam się wysikać i zmarzłam. Ogrzej mnie – poprosiła.\n– Myślałem, że jesteś wytworem mojej wyobraźni – powiedziałem jeżdżąc rękoma po jej plecach.\n– Dlaczego tak myślałeś?\n– Bo to brzmi tak niemożliwie. Spotykam kobietę w lesie, pomagam jej, a ona wcale się mnie nie boi i nie ma nic przeciwko, by przenocować w moim namiocie i...\n– Kiedy ostatni raz widziałeś się w lustrze? – przerwała mi. – Bać się ciebie? Kurdupla małolaty, cherlaka, z twarzą zdradzającą, że nie skrzywdzi muchy?\nNaprawdę było jej zimno. Poruszała się lekko, by się ogrzać. Takie ruchy były dla mnie nieco niebezpieczne, w końcu leżała na mnie. W dodatku mogłem ją dotykać swobodnie. Moje ręce zjechały trochę niżej.\n– Ach – wyrwało mi się ciche jęknięcie. Przestała się ruszać. Zamarłem. Zaraz dostanę z liścia.\n– Miałeś całą noc, żeby się do mnie dobrać, a ty nic – uśmiechnęła się. – Myślałam, że jesteś dżentelmenem, a ty po prostu czekałeś na rano.\n– To nie tak – zaprotestowałem.\n– No... – zamilkłem. Po prostu nie tak. Bij już i daj żyć. Ale nie miała zamiaru mnie uderzyć. Zamiast tego znowu zaczęła się pocierać. – Jestem rycerzem, nie dżentelmenem... nie powinienem...\n– Przede wszystkim jesteś mężczyzną. Słodkim – uśmiechnęła się i cmoknęła mnie w nos.\nZrzuciłem ją z siebie i wybiegłem z namiotu. Pewnie będę tego żałował do końca życia, ale cnoty to cnoty i nie wolno im urągać. Biegałem w skarpetkach po mokrej trawie próbując zagłuszyć myśli. Agata przyglądała mi się zdziwiona.\n– Boisz się kobiet? – zapytała. Królestwo za jej myśli!\n– Nie boję się niczego – odparłem dumnie. – Ale ja nie chcę... nie chcę być przypadkowym poznanym... chcę kiedyś ofiarować całego siebie tej jednej jedynej...\n– A czy ja robię z tobą coś złego? – zapytała niewinnie. Ta, śmiej się, śmiej. Dla ciebie to nic. Ale dla mnie to naprawdę wiele znaczy.\n– Ja nigdy... Jestem prawiczkiem! Nawet jeszcze się nie całowałem! Nie chcę wakacyjnych przygód! Chcę się zakochać! Chcę, by ktoś zakochał się we mnie! – krzyczałem.\n– Ja też chcę, by ktoś się we mnie zakochał! – odkrzyknęła. Wyszła z namiotu i także stanęła na mokrej od rosy trawie. Była boso. Wtedy zdałem sobie sprawę, że faktycznie poranek jest chłodny. Wzdrygnąłem się.\n– Przepraszam – powiedziałem kłaniając się nisko.\nUśmiechnęliśmy się do siebie. Jak na znak z powrotem wbiegliśmy do namiotu. Zmarznięci wskoczyliśmy w śpiwór. Mocowaliśmy się tak chwilę, aż skończyliśmy leżąc na bokach twarzami do siebie. Matko, jakie ona ma ładne oczy!\n– Ładnie pachniesz – powiedziałem.\n– A ty masz honor, to nie częsta rzecz w dzisiejszym świecie.\nZ mojego honoru to by było na tyle. W jednej chwili przywarliśmy mocno do siebie. Pocałowała mnie, a może to ja pocałowałem ją... Nasze wargi się zetknęły, po chwili języki splotły. Nie wiedziałem co mam robić, po prostu poddałem się jej woli. Wbiła mi lekko paznokcie w plecy. Chwile, kiedy odrywała się ode mnie, wykorzystywałem na złapanie oddechu. Przygryzała moje wargi, ssała mój język. Wsunąłem dłoń w jej gęste włosy. Czułem jej żar całym swoim ciałem.\n– Agato – wydyszałem. – Ja wiem... nie chcę się powtarzać...\n– Zamknij się wreszcie – skarciła mnie i jednym płynnym ruchem zdjęła ze mnie koszulę. Położyła się na mnie i przejechała ręką po całym torsie. – Dbasz o siebie – stwierdziła zadowolona.\nNie wiedziałem, co robić. Czekałem na jej ruch. Nie spieszyła się. Badała moją klatkę piersiową okazjonalnie składając na niej pocałunki. W pierwszej chwili pomyślałem, że warto by wziąć wcześniej prysznic. Ale ona nie wyglądała, jakby jej to przeszkadzało. Przyssała się do mojej szyi. Wgryzła się, zabiła mnie i wyssała ze mnie krew. Żartuję.\n– Au! – wyrwało mi się. Przytuliła się do mnie i zaprzestała zabaw. Byłem trochę zawiedziony.\n– Zadecyduj, co teraz – powiedziała leżąc na mnie. Jej ciężar był mi przyjemnie lekki. Zastanowiłem się szybko.\n– Nie chcę cię całować wiedząc, że to tylko dziś. Czy jutro też będę mógł cię pocałować? I pojutrze? I popojutrze?\nDopiero po chwili zdałem sobie sprawę z tego, co powiedziałem. Agata także dłuższą chwilę zastanawiała się nad znaczeniem tych słów. Jej twarz zarumieniła się uroczo.\n– Jeśli chcesz, może tak być – szepnęła wprost do mojego ucha.\nOchoczo wróciliśmy do namiętnych pocałunków. Szło mi coraz lepiej. Chłonąłem jej cudowny zapach. Mierzwiłem jej piękne włosy. Nie spieszyliśmy się. Rozpięła moje spodnie. Nie chcąc być dłużnym zabrałem się za rozpinanie jej bluzki. Była już nieźle pognieciona. Drżącymi palcami rozpinałem od góry delektując się każdym guzikiem. Moim oczom ukazały się dwie dorodne, choć wcale nie aż tak duże półkule, uwięzione jeszcze w białym koronkowym biustonoszu. Po uporaniu się ze wszystkimi guzikami, zsunąłem bluzkę. Pomasowałem blade ramiona. Agata wypięła dumnie piersi i westchnęła głośno. Z jej oczu aż się iskrzyło. Przeciągnęła się jak kotka i lekko podwinęła swoją spódniczkę. Usiadła dokładnie na moim kroczu. Błądziłem rękoma po jej plecach ucząc się na pamięć linii jej skóry. Sięgnąłem po zapięcie jej biustonosza.\n– Aaach! – jęknąłem przeciągle. Nagromadzone we mnie napięcie znalazło swoje ujście. Nie kontrolowałem swojego ciała. Lewą ręką ścisnąłem Agatę za udo, chyba nawet trochę za mocno. Zalała mnie fala przyjemności. W głowie mi się kręciło.\nOpamiętałem się chwilę później. Lekko zawstydzona Agata dalej siedziała na mnie. Palcem robiła kółeczka na mojej klatce piersiowej.\n– Prze... przepraszam... – chciałem się jakoś usprawiedliwić. Dałem koncertową plamę.\n– Nie szkodzi – powiedziała cicho. – Nic się nie stało. – Wbiła we mnie to swoje przenikliwe spojrzenie. Mogła we mnie czytać jak w otwartej księdze. – Nie przejmuj się. Kontynuuj.\nJuż nieco bardziej opanowany, acz ciągle zażenowany, dotknąłem jej bioder. Głaskałem jej gładką skórę. Była taka ciepła. Zmieniliśmy pozycję. Położyłem Agatę na plecach. Rozchyliła nieco nogi, bym mógł się między nimi usadowić. Pocałowałem jej pępek. Powoli ruszyłem wyżej. Ledwo musnąłem palcami jej piersi, a już wygięła plecy w łuk. Chciała, bym je uwolnił. Bez trudu odnalazłem zapięcie na jej plecach. Powoli, jak wznosi się kurtyna w teatrze, podniosłem jej biały koronkowy biustonosz i odrzuciłem gdzieś na bok. Zamierzałem nacieszyć się widokiem, ale ona od razu mocno przycisnęła moją twarz do piersi. Bezczelnie je wąchałem, składałem na nich pocałunki. Potem ująłem prawą półkulę w dłoń i zacząłem ją tarmosić. Przyssałem się do lewego sutka. Agata jęknęła wysokim głosem. Gdybym mógł, połknąłbym jej pierś całą. Jej sutki zesztywniały. Drażniłem je przygryzając i liżąc. Widziałem, jak z każdym oddechem wznoszą się do góry i opadają. Przyłożyłem ucho, by posłuchać galopu jej serca. Głaskała mnie w tym czasie po głowie jakbym był domowym zwierzątkiem.\nPotem poprowadziła mnie na dół. Męczyłem się długo starając się odkryć, jak zdjąć tę spódniczkę. Wierciła się niecierpliwie i kopała mnie lekko. Nie mogąc sprostać zadaniu, przerzuciłem się na masowanie jej łydek. Cmokałem ją w kolana. Chichotała cicho. Uniosła pupę i całkowicie podwinęła spódniczkę. Białe koronkowe majteczki ujrzały światło dzienne. Przełknąłem nerwowo ślinę. Idąc po nodze do góry zmierzałem do jej klejnotu. Założyła mi nogi na ramiona. Przejechałem językiem po majteczkach i cmoknąłem ją w centralny punkt. Złapałem gumkę w zęby i powoli zsuwałem. Ośmieliłem się spojrzeć dopiero, gdy już zdjąłem majtki całkowicie. Agata jednak odruchowo złączyła nogi i nieco przysłoniła mi widok spódniczką. Rozsunąłem jej uda. Nie stawiała oporu. Uniosłem ostatni ciuch.\nByła tam lekko zarośnięta. Nie przeszkadzało mi to. Przejechałem palcami wzdłuż szparki.\n– Och... – Agata stęknęła cicho.\nZawahałem się co powinienem teraz zrobić. Wyczuła to. Wstała i położyła mnie na plecach. Bez ceregieli ściągnęła mi spodnie. Zasłoniłem krocze rękami. Chwyciła moje ręce i rozłożyła je szeroko. Usiadła na mnie okrakiem. Patrzyliśmy sobie w oczy. Nigdy nie zapomnę tego widoku. Jej długich włosów opadających na nagie piersi, szerokiego uśmiechu, ognia w oczach, zarumienionych policzków.\nChwyciła mojego fallusa. Ustawiła go i nadziała się na niego. Zamknąłem oczy. Nie wszedł cały. Podnosiła się i opadała za każdym razem chłonąc go nieco więcej. Aż w końcu kompletnie go wsadziła. Byłem w niej, byłem z nią. Dookoła przyroda powoli budziła się do życia, pierwsze ptaki śpiewały dla nas pieśń. Nasze głośne oddechy i lekkie sapanie idealnie komponowało się z szumiącymi koronami drzew. Podziwiałem jak kropla potu spływa po czole Agaty, zupełnie jak górski strumyk. Jej włosy jak kłosy na wietrze.\nSkakała po mnie coraz szybciej. Prawą ręką ugniatałem jej pierś, a lewą masowałem żarłocznie udo. Jej paznokcie drapały moje ramiona. Coraz szybciej, coraz głębiej. Odchyliła głowę do tyłu. Lecieliśmy razem przez kosmos. Żar lał się z naszych ciał splecionych w miłosnym tańcu.\nKoniec przyszedł nagle. Poczułem jak coś we mnie eksploduje. Fala gorąca uderzyła mi do głowy. Chciałem się powstrzymać, przedłużyć przyjemność, ale to było silniejsze ode mnie. Poddałem się mechanizmom matki natury. Agata jęknęła bezgłośnie. Napięła mięśnie. Wbiła się mocniej, do samego końca. Wygięła się w łuk. Próbowała zacisnąć uda. Cały świat zawirował.\nOpadła na mnie. Polecieliśmy razem do nieba, ale już czas byśmy wrócili. Ciągle byłem w niej. Przytuliła się do mnie. Oddychaliśmy ciężko. Naciągnąłem śpiwór, by nas przykryć. Głaskałem ją czule. Czy powinienem coś powiedzieć? Jeszcze nigdy wcześniej tak się nie czułem. Być tak blisko drugiego człowieka. Istna magia.\n– Ale cię podrapałam, będziesz miał ślady – uśmiechnęła się.\n– Doszedłem w środku – stwierdziłem wprost. – Nie będzie przez to problemów?\n– Nie wiem – wzruszyła ramionami. – A jeśli będą, to co zrobisz?\n– Jestem gotów ponieść pełną odpowiedzialność – zobowiązałem się. Nie rzucam słów na wiatr.\n– Mówiłeś poważnie? Wtedy, kiedy zaznaczyłeś, że jutro i pojutrze... Chciałbyś? – zapytała przygryzając dolną wargę.\n– Tak – odparłem. Może byłem zbyt bezczelny, może wykorzystałem moment jej rozchwiania emocjonalnego... Wiem, że znałem ją ledwo parę godzin. Ale szczerze chciałem.\n– Ale jestem od ciebie o sześć lat starsza... – powiedziała z przekąsem.\n– To co – pocałowałem ją.\nKażdy poranek musi przejść w dzień. Ubieraliśmy się w ciszy, starając się na siebie nie patrzeć. Nie jestem pewny, czy to wstyd, czy może wyrzuty sumienia. Chciałem ją poprosić, by pozwoliła mi zapiąć jej bluzkę, ale się nie odważyłem. Żadne z nas nic nie powiedziało. Zjedliśmy w milczeniu resztki jedzenia. Potem żuliśmy gumę i patrzyliśmy na las.\n– Odprowadzisz mnie? – szturchnęła mnie. Prosiła, czy tylko zagajała rozmowę?\n– Oczywiście. Nie puszczę cię samej. Już nigdy – odpowiedziałem. Uśmiechnęła się zalotnie.\n– Coś ty ze mną zrobił, dzikusie z lasu. A właściwie, małolacie z lasu.\nW tej chwili miałem tylko jedno pragnienie: chciałem więcej takich poranków.\nŚrednia: 9.19/10 (88 głosy oddane)\nMrHyde · 24 października 2018+2\nNa razie garść drobiazgów z mniej więcej 1/3 tekstu:\npoprosiłem i delikatnie zdjąłem do z jej ramienia\nBiegłam w lasu,\npo lesie? przez las?\nNie miałem kompasu, kuchenki turystycznej, odzieży termicznej i innych bajerów. Tylko rower, śpiwór, namiot, latarka i nóż\npokręciła? kiwa się twierdząco - nie wszędzie ale w Polsce na pewno.\nspojrzała na mnie jakby to ja był jednym z jej oprawców.\nMrHyde · 25 października 2018+2\nMiałem jeszcze trochę zerwanych uprzednio\n– Choć tu, zmieścisz się.\nBać się ciebie? Kurdupla małolaty, cherlaka, z twarzą zdradzającą, że nie skrzywdzi muchy?\nNaprawdę było jej zimno.\ntu gdzieś brakuje myślnika kończącego kwestię dialogową\nAle jestem do ciebie o sześć lat starsza...\nZgrabnie napisane, wesołe opowiadanie. Styl, dobór słów, opis wrażeń doskonale pasują do bohatera - odludkowatego romantyka. Podoba mi się. Masz mój głos.\nMaestro · 26 października 2018+1\nOdcyliła głowę do tyłu. Odchyliła\nOdcyliła głowę do tyłu. Odchyliła :) Miło się czyta :)\nMrHyde · 27 października 2018+1\nJeszcze kwestie dialogowe powinny być od nowego akapitu - z wcięciem.\nIgnatius · Autor · 28 października 2018+1\nTak pozytywne przyjęcie mojego tekstu jest dla mnie miłym zaskoczeniem. Dziękuję za wytknięcie wszystkich potknięć. Sugestie zastosowano, oprócz tej o dialogach. Brak mi przekonania co do niej. Tekst może i wyglądałby estetyczniej, ale nie jakoś nie przemawia to do mnie. Przydałoby się za to wyjustowanie, ale nie widzę takiej opcji. Trudno, nie można mieć wszystkiego. Kłaniam się nisko.\nMrHyde · 28 października 2018+1\nPrzecież o to właśnie chodzi, żeby wyglądało schludnie. Poza tym zapis kwestii dialogowych od nowego akapitu jest szeroko przyjęte. Wystarczy zerknąć do paru książek zedytowanych profesjonalnie i porównać. Luknij też np. tutaj http://www.jezykowedylematy.pl/2011/09/jak-pisac-dialogi-praktyczne-porady/\nIgnatius · Autor · 29 października 2018+0\nFaktycznie, przyznaję Ci rację. Już poprawione.\nGość · 31 października 2018+0\nLekkie, nieco żartobliwe opowiadanie. Dobrze się czyta. Tak trzymać\nLekkie, nieco żartobliwe opowiadanie. Dobrze się czyta. Tak trzymać :)\nNajpierw praca w pracy, potem praca w domu. Bywały dni, kiedy nie miałem czasu na żadne przyjemności. Parę razy w miesiącu wpadałem z wizytą do moich rodziców. Trzeba było im pomóc zrobić zakupy, posprzątać dom i dać do zrozumienia, że się ciągle o nich…\nWracałem spacerkiem z biblioteki. Alicja zaraziła mnie czytaniem. Przedtem książki miałem w ręce od święta, dosłownie. Teraz dwa, a czasem nawet trzy razy w miesiącu odwiedzam bibliotekę. Akurat wtedy nadrabiałem brak znajomości sagi o Harrym Potterze.…\n– Szymo! – krzyknąłem uradowany na jego widok. – Obiecałem, że wpadnę, to jestem – skłonił się lekko. Uściskał Alicję na przywitanie. Pogoniłem go, żeby zdjął buty i zaprowadziłem do dużego pokoju. Na stole czekały już przekąski. –…


Dobra nowina dla miłośników brytyjskiego teatru\nJuż w sierpniu na ekrany kin sieci Multikino – w ramach projektu MultiCulture Britain - powraca cykl National Theatre Live, prezentujący najlepsze spektakle brytyjskie.\nStarannie wyselekcjonowane tytuły, plejada aktorskich sław, nagradzani reżyserzy – to wszystko na wielkim ekranie, w najlepszej jakości dźwięku i obrazu. W nadchodzących miesiącach Multikino pokaże aż osiem tytułów, z czego dwa – „Uśmiechnij się póki czas" i „Fleabag. Szmata" – premierowo.\nCykl spektakli w Multikinie reinauguruje wyjątkowy Szekspirowski tytuł: „Sen nocy letniej" – przedstawienie na podstawie jednej z najpopularniejszych sztuk wielkiego dramaturga w reżyserii Nicholas Hytnera (twórcy uwielbianej przez widzów komedii „Człowiek dwóch szefów"). W tym spektaklu Bridge Theatre w Londynie zamienia się w świat z sennych marzeń, pełen latających wróżek, nieprzeniknionych mgieł i światła księżyca. W zaczarowanym lesie dojdzie do niezwykłego spotkania. Na drodze dwóch par nieszczęśliwych kochanków oraz trupy aktorskiej staną Król i Królowa bajkowej krainy. Królewska para nie zawaha się wtrącić w losy śmiertelników.\nW roli główniej Gwendoline Christie – znana m. in. jako Brienne z Tarthu z „Gry o tron". Spektakl to teatralny majstersztyk, dynamiczne, zaskakujące widowisko. Po premierze zagraniczne media rozpływały się w entuzjastycznych recenzjach; teraz zaproszenie do tego niezwykłego świata czeka na widzów Multikina. Spektakl zostanie pokazany dwa razy: 20 sierpnia i 22 września o godz. 19.00.\n8 września o godz. 19.00 Multikino zaprezentuje natomiast spektakl „Wszyscy moi synowie" na podstawie sztuki Arthura Millera. Znany dramatopisarz oparł tekst na prawdziwych wydarzeniach, związanych z malwersacjami w jednej z amerykańskich firm przemysłu lotniczego w latach 40. XX wieku. Wątki te połączył w spójną całość z inspiracjami Ibsenowskimi. Amerykańskie małżeństwo Kellerów poznajemy w 1947 roku. Zbudowali dom, wychowali dwóch synów i prowadzą dobrze prosperujący biznes. Spokojne życie Joego i Kate zacznie się jednak powoli rozpadać, gdy na ich drodze pojawi się tajemnicza postać z przeszłości. Ukrywana przez lata prawda wyjdzie na jaw, a cena amerykańskiego snu okaże się dla bohaterów niezwykle wysoka.\nW obsadzie wyreżyserowanego przez Jeremy'ego Herrina (NT Live: „This House", „People, Places&Things") spektaklu znaleźli się Sally Field („Stalowe magnolie", „Forrest Gump", „Pani Doubtfire", „Lincoln") i Bill Pullman („Dzień niepodległości", nagrodzona w Gdyni „Ukryta gra"), a także znana z roli królowej Wiktorii w serialu BBC, Jenna Coleman („Victoria") i, uwielbiany za rolę Merlina w młodzieżowej produkcji tej samej stacji, Colin Morgan („Merlin").\n17 września w o godz. 19.00 w teatralnej kreacji na kinowym ekranie będzie można zobaczyć Gillian Anderson, znaną polskim widzom m. in. z seriali „Z Archiwum X" i „Sex Education". „Wszystko o Ewie" to fascynująca historia o kulisach show-biznesu, zazdrości, ambicji i władzy. Margo Channing, żywa legenda, od której nie sposób oderwać oczu i pragnąca zbliżyć się do niej jej najwierniejsza fanka – młoda, piękna Eve. Kiedy fascynacja staje się rywalizacją; jak działają mechanizmy świata sztuki? W latach czterdziestych historia Margo została opublikowana w „Cosmopolitan", następnie pojawiła się adaptacja filmowa, a w końcu film – „All about Eve", który zdobył rekordową liczbę czternastu nominacji do Oscara i aż sześć statuetek. Nawiązania do tego filmu wciąż pojawiają się w popkulturze. Hipnotyzującą muzykę do teatralnej wersji tej historii stworzyła PJ Harvey, spektakl wyreżyserował Ivo van Hove (NT Live: „Opętanie", „Hedda Gabler"), a oprócz Gillian Anderson na scenie będzie można zobaczyć m. in. Lily James („Mamma Mia! Here We Go Again", „Kopciuszek", „Yesterday").\n8 października o godzinie 19.00 wyczekiwana premiera. Pierwszy raz w Multikinie zostanie zaprezentowany spektakl „Fleabag. Szmata". To właśnie ten przezabawny, obsypany nagrodami spektakl stał się inspiracją dla hitowego serialu BBC o tym samym tytule, który grono wiernych fanów zyskał również w Polsce.\nNapisany i zagrany przez Phoebe Waller-Bridge („Fleabag", „Obsesja Eve") monodram podbił serca widzów kreacją głównej bohaterki oraz nonkonformistycznym spojrzeniem na codzienne perypetie współczesnej trzydziestolatki. Bilety na spektakl w Nowym Jorku i Londynie wyprzedały się na pniu. 8 października ten najzabawniejszy spektakl („New Yorker") będzie można zobaczyć na kinowym ekranie. Drugi raz przedstawienie zostanie zaprezentowane 19 listopada o godz. 19.00.\nW październiku na widzów Multikina czeka jeszcze jedna premiera: „Uśmiechnij się, póki czas" („Present Laughter") to przezabawna, odważna komedia Noëla Cowarda w reżyserii Matthew Warchusa. Z wcześniejszą premierą łączy ją Andrew Scott – aktor znany m. in. z „Sherlocka" BBC, który w serialu „Fleabag" stworzył kreację urzekającą widzów na całym świecie, tym razem wcieli się w rolę... aktora. Garry Essendine – główny bohater „Uśmiechnij się..." właśnie przechodzi kryzys wieku średniego – fanaberie, romanse i zgrana paczka przyjaciół, która stara się dotrzymać mu kroku – to mieszanka gwarantująca liczne wybuchy śmiechu. W wirze zabawy i flirtów twórcy sztuki skłaniają nas także do refleksji: nad kwestiami samotności, tożsamości i ceny sławy. Jak potoczą się losy Gary'ego będzie można przekonać się w Multikinie 22 października i 26 listopada o godz. 19.00.\nTo nie koniec październikowych teatralnych atrakcji. W środku jesieni Multikino przypomni także obie części bestellerowego Frankensteina. 27 października o godz. 19.00 w roli tytułowej zobaczymy Benedicta Cumberbatcha, a jako Monstrum Jonny'ego Lee Millera; 29 października o godz. 19.00 role się odwrócą – jako Frankensteina zobaczymy Millera, w Monstrum wcieli się Cumberbatch. Niepowtarzalna okazja, by na kinowym ekranie zobaczyć teatralny pojedynek dwóch Sherlocków – prosto z National Theatre w Londynie.\nLast but not least – „Bank Braci Lehman" – historia rodzinnej firmy, która zmieniła losy świata w reżyserii Sama Mendesa („American Beauty", „Droga do szczęścia", „Skyfall", „Spectre"). 1844 rok, zimny wrześniowy poranek. Trzech braci przybywa do Nowego Jorku, marząc o spełnieniu amerykańskiego snu. 163 lata później firma spektakularnie zbankrutuje, wywołując tym samym największy w historii kryzys finansowy. Historia, którą Mendes opowiada na deskach teatru skupia się jednak nie na ekonomicznych zawiłościach, lecz na losach rodziny, której dzieje śledzimy przez trzy pokolenia. Simon Russell Beale, Ben Miles i Adam Godley wcielają nie tylko w trzech braci – założycieli firmy, ale również ich dzieci i wnuki. Twórcom spektaklu udało się stworzyć świetnie psychologiczne portrety i wciągającą adaptację wielowątkowej historii. Scenografię przygotowała Es Devlin – ta sama, która powołała do życia mroczny świat w uwielbianym przez widzów „Hamlecie". I tym razem jej wizja zapada mocno w pamięć. Na „Bank Braci Lehman" będzie można zobaczyć w Multikinie 5 listopada o godz. 19.00.\n20 sierpnia, 19.00 - National Theatre Live: „Sen nocy letniej" z Gwendoline Christie\n8 września, 19.00 - National Theatre Live: „Wszyscy moi synowie" z Sally Field i Billem Pullmanem\n17 września, 19.00, National Theatre Live: „Wszystko o Ewie" z Gillian Anderson i Lily James\n22 września, 19.00 - National Theatre Live: „Sen nocy letniej z Gwendoline Christie" (powtórka)\n8 października, 19.00 - National Theatre Live: „Fleabag. Szmata"\n22 października, 19.00 - National Theatre Live: „Uśmiechnij się, póki czas" („Present Laughter")\n27 października, 19.00 - National Theatre Live: „Frankenstein II" (Jonny Lee Miller jako Monstrum)\n29 października, 19.00 - National Theatre Live: „Frankenstein" (Benedict Cumberbatch jako onstrum)\n5 listopada, 19.00 - National Theatre Live: „Bank Braci Lehman" z S. R. Beale'em, B. Milesem i A. Godleyem\n19 listopada, 19.00 - National Theatre Live: „Fleabag. Szmata" (powtórka)\n26 listopada, 19.00 - National Theatre Live: „Uśmiechnij się, póki czas" („Present Laughter") (powtórka)


Systemy energetyczne | Ergo Home Blog\nSystemy energetyczneergonomist 1 grudnia 2019\nZmiana dostawcy prądu najczęściej kojarzy się z czymś bardzo kłopotliwym. Jest to oczywiście mylne wrażenie, gdyż proces ten nie jest skomplikowany. Ponadto, podjęcie decyzji o zmianie dostawcy energii elektrycznej, często pozytywnie wpływa na bilans domowego budżetu. Obecne firmy elektryczne, kuszą atrakcyjnymi stawkami, dlatego też warto zastanowić się nad zmianą dostawcy energii.\nSystemy energetyczneergonomist 27 października 2019\nKorzystanie z uniwersalnej taryfy energii C11 nie zawsze jest najbardziej opłacalnym rozwiązaniem dla każdego przedsiębiorstwa. Jeśli możliwe jest dokonanie pewnych modyfikacji dotyczących godzin działania firmy, koszty związane ze zużyciem prądu mogą ulec niemałej redukcji. Bardzo opłacalna może okazać się taryfa dwustrefowa – C12a lub C12b. Znacząca oszczędność dla firmy dzięki zmianie taryfy energii Oszczędności dla…\nSystemy energetyczneergonomist 25 października 2019\nPowszechność urządzeń elektrycznych i sale rosnące ceny prądu sprawiają, że coraz więcej osób decyduje się na montaż instalacji fotowoltaicznych. W ten sposób możliwe jest produkowanie własnego i co najważniejsze darmowego prądu, który można wykorzystać w dowolny sposób i nawet odsprzedać w przypadku nadwyżek. Korzyści płynących z fotowoltaiki jest wiele. Fotowoltaika sposobem na niższe rachunki za…


O nas - Exception | Pozycjonowanie Stron Internerowych\nKilka słów o Pozycjonowaniu Bez Ryzyka\nAgencja Interaktywna Exception istnieje na rynku od 2006 roku.\nOd początku naszej działalności zajmujemy się tworzeniem serwisów, sklepów oraz portali internetowych dla czołowych firm w Polsce.\nOd 2007 roku rozszerzyliśmy nasz zespół o najlepszych specjalistów w dziedzinie pozycjonowania oraz promocji w Internecie co zaowocowało jeszcze lepszymi efektami pozycjonowania oraz stworzeniem specjalnego panelu dla naszych Klientów.\nWykonujemy kompleksowe usługi związane z audytem, optymalizacją, pozycjonowaniem oraz kampaniami Google AdWords.\nPołączenie tych czterech elementów da Państwu największą efektywność promocyjnych działań w Internecie.\nOd 2006 roku odkrywamy nowe horyzonty w dziedzinie pozycjonowania. Dla nas w zasięgu ręki znajduje się to, o czym marzą klienci – pozycja w TOP10 Google.\nSzybkie Osiąganie Efektów\nPołączenie doświadczenia oraz nowoczesnych technologii pozwala nam na szybkie osiągnięcie efektów – nawet w 3 miesiące.\nZaufało nam prawie 1000 serwisów, dla których wypozycjonowaliśmy około 4000 fraz – 77% z nich znajduje się w TOP10 Google, a 50% w TOP3.\nBudowanie pozytywnych relacji z Klientem jest dla nas priorytetem – to my dostosowujemy się do jego potrzeb.\nDzięki jasnym zasadom współpracy i naszej elastyczności 93% klientów postanawia z nami zostać na dłużej.\nTajemnicą naszej skuteczności jest ciągła chęć nauki – bezustannie czerpiemy wiedzę z samego źródła – nasz zespół uczestniczy w seminariach prowadzonych przez Google, dzięki czemu dostrzegamy wszystkie niuanse skutecznego pozycjonowania i owocnej kampanii Google AdWords.\nSpecjaliści z naszego Zespołu posiadają Certyfikaty Kwalifikowanych Specjalistów Google AdWords.


Poszukując informacji o wynikach polskich szachistek w rozgrywkach niemieckiej szachowej Bundesligi napotkałem na ciekawą rzecz (J.S.).\nOtóż w lidze regionalnej - Frauen-Regionalliga Ost w niedzielę 28 stycznia doszło do meczu USG Chemnitz - Seeblick.\nZespół z liczącego 941 mieszkańców Seeblick wygrał z zespołem z 250 tysięcznego Chemnitz 3,5-0,5.\nNa dodatek zwróciłem uwagę na skład zespołu z tej maleńkiej, niemieckiej miejscowości:\nWszystkie Panie nie dość że nie miały rankingu, to jeszcze nosiły jedno nazwisko.\nAle to nie koniec, zaciekawiony zajrzałem na stronę z informacjami o tym zespole. Okazało się, że do rozgrywek zgłoszono sześć zawodniczek i wszystkie noszą takie same nazwisko:\nA tak prezentuje się ten znakomity team


Strona główna - Centrum Szkoleniowe Trigger\nWitamy w Centrum Fizjoterapii\nKURSY MASAŻU MOŻNA POWTARZAĆ DO WOLI GRATIS\nPAKIETY SZKOLENIOWE LUB KURS INDYWIDUWALNY\nJesteśmy członkiem elitarnej organizacji World Massage Federation skupiającej 50 szkół masażu z USA, Australii, Indii, Rosji, Tajlandii i Europy. Jest to organizacja non-profit promująca masaż poprzez organizowanie wymian nauczycieli między szkołami oraz organizowaniem kongresów i szkoleń z nowych metod masażu i terapii. Dzięki temu ciągle dokształcamy się dla Was oraz wydajemy certyfikaty World Massage Federation naszym absolwentom, co podnosi ich prestiż na światowy poziom. Jesteśmy także członkiem International Alternative Medicine Association co dodatkowo zwiększa rangę szkoleń – stawiamy sobie najwyższe wymagania!\nZatrudniamy wyłącznie najwyższej klasy specjalistów-fizjoterapeutów, lekarzy, osteopatów-z wieloletnim doświadczeniem pedagogicznym i zawodowym aby zapewnić najwyższy poziom nauczania. Pracujemy dla WAS nieprzerwanie od 15 lat.\nOferta szkoleń jest przeznaczona zarówno dla osób POCZĄTKUJĄCYCH, jak i PROFESJONALISTÓW – masażystów i fizjoterapeutów.\nJeśli nigdy nie miałeś styczności z masażem nauczymy Cię wszystkiego OD PODSTAW w tak przystępny i praktyczny sposób, abyś mógł prowadzić swój gabinet OD RAZU po ukończeniu naszego kursu. Każdy uczestnik otrzymuje od nas międzynarodowe certyfikaty World Massage Federation w języku polskim i angielskim oraz Europejskie zaświadczenia MEN uprawniające do prowadzenia działalności w UE, materiały szkoleniowe zawierające skrypty, schematy, filmy i zdjęcia oraz PROFESJONALNY PRZENOŚNY STÓŁ DO MASAŻU W PREZENCIE a także pełne zakwaterowanie. Udzielamy również szkoleń marketingowych – powiemy Ci szczegółowo jak wykorzystać ten zawód abyś osiągnął sukces.\nNasza placówka może pochwalić się realizacją wielu kursów przeprowadzonych w ramach programów unijnych („Kapitał ludzki”) dla prywatnych oraz państwowych placówek i urzędów. Posiadamy bardzo duże doświadczenie we współpracy z Urzędami Pracy, placówkami szkoleniowymi, Miejskimi Ośrodkami Pomocy Społecznej, Powiatowymi Centrami Pomocy Rodzinie, Związkami Osób Niewidomych, Urzędami gmin i powiatów. Chętnie współdziałamy również z organizacjami użyteczności publicznej oraz fundacjami w realizacji szkoleń osób niepełnosprawnych. Jeśli zależy Państwu na profesjonalnym szkoleniu i odpowiedzialnym partnerze służymy 15-ma latami naszego doświadczenia.\nWieloletnia praca z pacjentami i studentami uświadomiła nam\njakie wspaniałe efekty można osiągnąć łącząc tradycyjne techniki masażu z nowoczesnymi metodami terapii manualnej tkanek. Postanowiliśmy stworzyć kursy dla każdego, kto pragnie pracować zarówno narzędziami nowoczesnej fizjoterapii, jak i proponować swoim klientom techniki lecznicze i relaksacyjne znane od tysięcy lat. Takie połączenie pozwala na bardzo wszechstronną pracę w gabinetach masażu, terapii manualnej, kosmetyki, kształtowania sylwetki, centrach sportowych oraz nowoczesnych SPA. Chcąc uzyskać uznanie klientów i pracodawców na wymagającym rynku fizjoterapii i masażu trzeba wciąż doskonalić i rozszerzać swoje umiejętności, proponując techniki, których nie znają inni. Nasze szkolenia pozwolą Tobie być dwa kroki przed konkurencją, niezależnie od tego czy dopiero rozpoczynasz swoją przygodę z masażem, czy chcesz poszerzyć swoją ofertę.\nKażdy kursant jest traktowany w indywidualny sposób\ni może liczyć na bezterminową pomoc oraz doradztwo z naszej strony.\nJako Szkoła Niepubliczna wystawiamy zaświadczenia na międzynarodowych drukach MEN\npozwalających na PROWADZENIE DZIAŁALNOŚCI ORAZ PRACĘ w całej UE.\nMożliwość odbycia wszystkich pakietów kursów BEZPŁATNIE oraz finansowania wyposażenia gabinetu – dofinansowanie z UP, PUP, PCPR, MOPR.\nNaszym celem jest nauczyć Cię masaży-nie prowadzimy szkoleń w celu sprzedaży akcesoriów, kładziemy nacisk na umiejętności praktyczne i manualne.


Układ rurek wlotu i wylotu wody w akwarium - Forum roslinyakwariowe.pl\n13 kwi 2011, 23:20 Układ rurek wlotu i wylotu wody w akwarium (#1)\nMam pytanie odnośnie rurki zasysającej wodę w akwarium i dostarczającej. Spotyka sie naogół dwa układy :\n1 - wylot z filtra z jednej strony akwa a wlot po przeciwnej stronie długości baniaka\n2- wylot i wlot po tej samej stronie boku akwarium (wylot oczywiście wyżej , wlot niżej)\nCo sądzicie na ten temat? Który układ jest bardziej przyjazny dla roślin lub ryb, i czy to wogóle ma znaczenie?\n13 kwi 2011, 23:29 (#2)\nMożna przyjąć zasadę, że wlot w najniższym miejscu w akwarium.\nWylot to raczej kwestia indywidualna, ale przy jednym filtrze powinien lekko poruszać taflą.\n13 kwi 2011, 23:34 Wylot rurek c.d. (#3)\nPytam bo przeglądając akwa galerii Pana Amano 90 % jest z jednej strony, kwestia gustu czy zamierzony sprawdzony sposób?\n14 kwi 2011, 00:41 (#4)\nbez większego znaczenia, nawet może być pod samym wylotem.\n14 kwi 2011, 07:01 (#5)\nJak wszyscy wiedzą konstrukcja filtrów wewnętrznych jest prosta wylot nad wlotem i wydaje mi sie te ten układ jest najodpowiedniejszy. Z tego powodu ze woda zatacza pełen cykl po baniaku robi jakby pełne koło co najlepiej wpływa na oczyszczanie dna i roslin..... to moje obserwacje i wnioski\n14 kwi 2011, 08:28 (#6)\nZ moich zaś obserwacji wynika, że największy wpływ na cyrkulację wody ma ustawienie wylotu z filtra.\nZwłaszcza w większych zbiornikach.\nDla każdego zbiornika będzie to z pewnością nieco inny kąt i kierunek.\nWystarczy poobserwować przez kilka dni.\nJeśli widać martwe strefy, w których osadzają się paprochy, to trochę zmieniamy ustawienie i obserwujemy dalej.\nJeśli mimo starań nie jesteśmy w stanie uzyskać optymalnego efektu, to znak że trzeba dołożyć drugi filterek.\nBez względu na ustawienie wlotu i wylotu statystyczna cząstka wody cyrkuluje w zbiorniku kilka razy zanim trafi znowu do filtra.\n17 kwi 2011, 22:22 (#7)\nZgodzie się z przedmówcą. Wiele zależy od rodzaju zbiornika a szczególnie od jego wymiarów, co w nim się znajduje (należy uwzględnić tu też faunę i florę zbiornika) i jakie jest w nim podłożę.\nW małym zbiorniku stosuje się wyloty skierowane ku górze, ball pipe, poppy glass... lub proste. Wyloty z kulką, skierowane w górę, lub prosto ograniczają prąd wody przy podłożu (szczególnie te pierwsze) i dzięki temu nie wzbija się zbyt wiele substancji z podłoża do lustra wody i nie przeszkadza rybą które preferują niewielki przepływ wody.\nW głębszych zbiornikach zaleca się raczej stosowanie wylotów skierowanych w dół by zapewnić prawidłową cyrkulacje wody w całym zbiorniku a nie tylko w górnych jego partiach.\nJeśli chodzi o rozmieszczenie wlotu i wylotu to z reguły najlepiej sprawdza się układ z dwoma rurkami bo brzegach krótszej ściany. Prąd płynący wtedy przez zbiornik układa się w taki kształt jak litera U a w wyższych zbiornikach potrafi przyjąć kształt spirali i okrąża parę razy zbiornik zanim znosu wpadnie do wlotu.\nWarto też zwrócić uwagę by wylot był zamocowany tak by eliminował błonę powierzchniową (szczególnie w zbiornikach bez pokrywy)\n18 kwi 2011, 00:47 (#8)\nA jakie ustawienie preferujecie przy dwóch filtrach? Gdzie wloty i gdzie wyloty?\n18 kwi 2011, 14:32 (#9)\nTak naprawdę gdzie zamontujemy wlot czy wylot nie ma aż tak ogromnego znaczenia dla samej filtracji. W wodzie i tak tworzą się wiry i cały czas ona się miesza a filtry z reguły mają zapas wydajności dla naszych zbiorników. Bardziej istotny jest dobór wylotów, to co mamy w zbiorniku i jak dbamy o estetykę.\nKtoś stwierdzi że on wolu ukryć rurki gdzieś z tyłu bo wtedy ich nie widać\nKtoś inny czyści rurki co tydzień a z tyłu ma wysoką trawę to spokojnie może zamontować wlot i wylot na bocznej ściance blisko przodu a jego traw nie znajdzie się we wlocie.\nJeśli podajemy CO2 to też dobrze by było aby woda zabierała bąbelki z dyfuzora w dół bo wtedy pokonują one większa drogę i w efekcie więcej gazu rozpuszcza się w wodę. Oczywiście znajdzie się też ktoś taki co woli dać więcej gazu a żeby dyfuzor był tam gdzie on chce na nie tam gdzie będzie działał najbardziej efektywnie.\nZbiornik ma nie tylko dobrze funkcjonować ale i ładnie wyglądać. Wiec czasami trzeba iść na jakieś kompromisy miedzy ekonomią a estetyką (np bardziej wydajny filtr ale rurki tam gdzie nam pasuje)\nCo do dwóch filtrów to jeśli zależy Ci na zwiększeniu pojemności filtra a nie na zwiększeniu przepływu wody a pompy w filtrach mają podobną wydajność to możesz je spiąć w szeregu i zaoszczędzisz na rurkach i oczywiście będzie mniej widocznego sprzętu.\nJeśli chcesz zwiększyć sporo przepływ to powyższa opcja odpada. Wtedy w mniejszym zbiorniku montujesz oba wyloty obok siebie (np na bocznej ściance bliżej przedniej szyby) i oba wloty obok siebie na tej samej ściance co wyloty. Jeśli jest to długi zbiornik to warto wtedy zamontować wloty po przeciwnej stronie jak wyloty. Ale tak jak pisałemwcześniej to nie są jakieś ścisłe reguły.\n20 kwi 2011, 01:45 (#10)\na ja mam 120 cm długości 50 cm wysokości i 40 cm szerokości , i gdzie tu rozmieścic wloty i wyloty dwóch filtrów ?na razie mam wlot po lewej stronie na dnie , deszczownia u góry przy tylnej ściance bliżej lewej strony, i drugi wlot po prawej stronie przy dnie akwarium a wylot u góry , stromień wody idzie na akwa na przednią szybe , woda jest czysta , ale mam wrażenie że słaba ta cyrkulacja\nDołączył: 31 maja 2009, 02:43\n20 kwi 2011, 08:18 (#11)\nW moim przypadku 120x50x50 oba wloty filtrów są po jednej stronie w rogu na tylnej ścianie, jeden wylot z deszczowni jest przy wlotach na bocznej ścianie i strumień wody ładnie obiega całe akwarium wszystkie roślinki falują. Natomiast drugi wylot jest po drugiej stronie akwarium w rogu i skierowany po przekątnej zakończony ball pipe. Nie narzekam na cyrkulację wody w akwarium.\n26 kwi 2011, 10:23 (#12)\nCzyli reasumując gdy chcemy podpiąć dwa filtry, które nie będą działały szeregowo najlepiej jest umieścić wyloty z nich na tej samej ściance akwarium? A co jeżeli do jednego filtra jest podpięty reaktor co2? Czy ustawiając tak wyloty co2 będzie docierało równomiernie w każdy kąt akwarium? Jeżeli nie to jakie rozmieszczenie wylotów jest wtedy optymalne?\n07 kwi 2013, 12:08 (#13)\nMam pytanko, może ktoś już kombinował w ten sposób. Mam filtr Eheima 2078 w akwarium 200l. Fltacja jest ok, wydajnościowo nie mam co narzekać. Problem jest z martwą strefą pod rurką wylotową. Widać to po słabszej kondycji roślin w tym miejscu. Nie bardzo mam gdzie wstawić drugi kubełek, wewnętrzny natomiast odpada ze względów estetycznych. Myślałem czy by może nie rozdzielić wylotu na dwie rurki umieszczone po przeciwnych stronach akwarium, skierowane pod skose tak zeby strumienie sie nie zderzały. Ne wiem czy to zda egzamin od strony...hydraulicznej. Czy filtr pociągnie taki układ. Wtedy wlot zostawiam 16/22 a wyloty po rozgałęzieniu zmieniam na 12/16. Czy to ma sens?\n10 maja 2013, 17:11 Układ rurek wlotu i wylotu wody w akwarium (#14)\na jak rozmiescic rurki gdy ma sie tylko wolna tylna sciane? w tej chwili mam deszczownie wychodziaca z tylnej sciany i przyklejona do krotszego boku akwarium, wylot jest skieowanny lekko ku gorze, roslinki faluja z co2 gorzej ale w dol nie moge bo nad wylotem mam rosliny wyskie.\nWracajac do pytania, chcialbym zmienic deszczownie na rurki, ale nie moge ich umiescie na krotszyk bokach zbiornika.\nczy jak umieszcze na tylniej scianie to mam skierowac wylot po skosie?\n13 maja 2013, 16:57 Układ rurek wlotu i wylotu wody w akwarium (#15)\nPytanie może z innej trochę beczki. Co jest lepsze na wylot deszczownia czy "zwykła" końcówka?\nDołączył: 09 lis 2012, 23:44\n13 maja 2013, 17:52 (#16)\nPoszumczum napisał(a): Tak naprawdę gdzie zamontujemy wlot czy wylot nie ma aż tak ogromnego znaczenia dla samej filtracji. W wodzie i tak tworzą się wiry i cały czas ona się miesza a filtry z reguły mają zapas wydajności dla naszych zbiorników. Bardziej istotny jest dobór wylotów, to co mamy w zbiorniku i jak dbamy o estetykę.\nTak jak piszesz większe znaczenie ma dobór wylotu.\nJa ma wlot i wylot z jednej strony.\n13 maja 2013, 20:09 Układ rurek wlotu i wylotu wody w akwarium (#17)\njak juz tak kombinujesz to kup sobie skiper do wywolywania fali i masz problem z glowy\n30 maja 2013, 21:18 Układ rurek wlotu i wylotu wody w akwarium (#18)\nA od kiedy skimer wywołuje falę? Możesz wkleić jakiś link do takiego skimera bo ja miałem kilka i żaden takiego efektu nie dawał wszystkie zaciągają milimetrową warstwę\nz powierzchni.Obecniei mam ADA i podczas jego pracy patrząc się na lustro wody nawet nie widać jak woda do niego spływa nie wspomnę o Twojej fali.\nWyświetlenia: 2680 | Odpowiedzi: 11 czytaj więcej...\nWyświetlenia: 7320 | Odpowiedzi: 37 czytaj więcej...\nWyświetlenia: 1362 | Odpowiedzi: 3 czytaj więcej...\nUżytkownicy przeglądający ten dział: akwaAmator, bidzis004, Mleko88, yano i 127 gości


Awarie pasa w pompach spalinowych – Portal motoryzacyjny\nHome /Awarie pasa w pompach spalinowych\nNa zakup pompy spalinowej decyduje się dziś wielu Polaków, co też w jakimś szczególnym stopniu nikogo dziwić nie może. Trzeba tutaj pamiętać bowiem o tym, że jest to produkt, dzięki któremu szybko nawodnimy ogrody czy trawniki. Na tym zalety takich urządzeń jednak się nie kończą. Nie zapominamy również o tym, że dzięki nim możemy w prosty i szybki sposób także osuszyć jakieś pomieszczenia, które zostały zalane podczas dużych deszczów czy też powodzi. Nie ulega jednak wątpliwości, że pompy spalinowe to produkty, które ulegają zużyciu i są pododawane ciągłej eksploatacji. Nic więc dziwnego, że również i ich części podlegają wymianie. Jednym z elementów, na który trzeba tutaj zwrócić szczególną uwagę jest pasek. Jakie zatem awarie związane z paskiem możemy wymienić? Postanowiliśmy przyjrzeć się im nieco bliżej.\nW pierwszej kolejności pod uwagę należy wziąć nadmierne napięcie pasa. Jeżeli pasek się zerwał i na kole pasowym widoczne są gumowe ślady, oznacza to, że przyczyną takiej awarii było nadmierne jego napięcie lub też zużycie. Zawinił tu więc sam użytkownik, który nie wymienił tego elementu na czas.\nNiewłaściwe ustawienie pasa\nPonadto możemy się też spotkać z nieodpowiednim ustawieniem pasa. Rezultatem takiego błędu może być oderwanie pierścienia regulującego czy też podkładki koła pasowego. Sprawdzić należy więc czy wszystkie obracające się części paska są właściwie nastawione. Nie jest bowiem wykluczone, że zostały one poluzowane. Ześlizgnięcie się paska może mieć natomiast daleko idące przykre konsekwencje. Lepiej wiec takiej sytuacji unikać.\nOczywiście awarie, które dotykają pompy spalinowe, nie wiążą się tylko i wyłącznie z paskami. W tym wpisie postanowiliśmy skupić się jednak właśnie na tych elementach, na które wielu użytkowników niestety nie zwraca należnej uwagi. Warto więc tego dopilnować i nie narażać się na usterki, które będą wynikiem naszego niedopatrzenia. Nie zajmie nam to wiele czasu, a jednocześnie pozwoli uniknąć usterek.\nWarto też regularnie serwisować sprzęt i wykorzystywać go zgodnie z przeznaczaniem. – twierdzi ekspert z firmy MSengine


Marek Chojnacki: Trudno mówić o zadowoleniu | Express Ilustrowany\nJan Hofman 26 marca 2015, 9:00\nTrudno mówić o udanej inauguracji wiosny w wykonaniu piłkarzy ŁKS...\nMarek Chojnacki, trener drużyny z al. Unii: – Remis z przedostatnim zespołem w tabeli III ligi, nawet na jego terenie, chwały naszej drużynie nie przynosi.\nCo przesądziło, że pański zespół nie zdołał wygrać?\n– Złożyło się na to wiele czynników. Jednak chyba najważniejsze było to, że nie potrafiliśmy znaleźć sposobu na styl gry prezentowany przez naszego przeciwnika.\n– Omega grała prostą, nieskomplikowaną piłkę, a niestety my się do tego dostroiliśmy. Stąd moi piłkarze nie zaprezentowali tego, czego od nich oczekiwałem.\nMoże styl gry drużyny z Kleszczowa zaskoczył ełkaesiaków?\n– Nic z tych rzeczy. Rywala mieliśmy dobrze rozpracowanego i moi zawodnicy wiedzieli, czego się mogą spodziewać na boisku. Okazało się jednak, że co innego teoria, a co innego praktyka. Z drugim elementem poszło nam kiepsko, stąd też mało ciekawy dla nas wynik. No, bo przecież nie będę udawał, że remis zaliczymy po stronie naszych sukcesów.\nKto zawiódł w niedzielę?\n– Rozmawiałem już z zespołem na ten temat i powiedziałem, że wszyscy, którzy byli tego dnia na boisku. Zaskoczony byłem, że drużyna sprawiała wrażenie wystraszonej. Przecież całą zimę trenowaliśmy zupełnie inne sposoby gry i zachowań na boisku. Po rozegraniu szeregu spotkań kontrolnych wydawało się, że wszyscy wiedzą o co chodzi, bo szło zespołowi dobrze. A tu proszę, nagle zaczęliśmy grać zupełnie inny futbol. Nie poznawałem ŁKS.\n– Musimy wrócić na właściwe tory. Pracujemy nad tym solidnie. Nie ma innego wyjścia, trzeba się prezentować na boisku znacznie lepiej. Winni to jesteśmy naszym wiernym kibicom.\nZespół zawiódł. Będą zmiany w wyjściowej jedenastce?\n– Na pewno, ale wymuszają je okoliczności. Za nadmiar kartek nie zagra Tomasz Kowalski. Z kolei na urazy narzekają Robert Sierant i Łukasz Staroń. Liczę jednak, że do meczu z WKS Wieluń zdołają się wykurować.\nkałes 26.03.2015 22:17:37\nzapomniał jak się wygrywa mecze.Trzeba sięgnąć po posiłki czyli Michała B.\njaro 26.03.2015 19:58:45\nzawodnik Omegi posiadał niedozwolony strój piłkarski czyli powinien być walkower i 3 pkt dla ŁKS ;)\nGość 26.03.2015 18:37:14\nprzystoją tylko żydokomunistom widzewskim\nLesiuM 26.03.2015 16:54:50\nZawodnik w czerwonym posiada strój niezgodny z przepisami gry w piłkę nożną - "spodenki mięśniowe" w tym wypadku czarne, nie są w kolorze spodenek, czyli powinny być czerwone. I to na zawodach III Ligi. A na niższych ligach obserwatorzy się czepiają sędziego, że dopuścił do takiego niedopatrzenia!!!


Uwolnienie Ognia | Naruciak Wiki | FANDOM powered by Wikia\nTa strona jest przetłumaczona z http://naruto.wikia.com. Została zbudowana przez użytkowników tej wiki. Zobacz Fire Release na tej wiki i jej historię edycji użytkowników.\nObito Uchiha przy użyciu techniki uwolnienie ognia.\nUwolnienie Ognia (火遁, Katon; "Styl Ognia") jest jednym z podstawowych elementarnych przemian natury. Jest to wykonywane przez formowanie przegrzanej czakry wewnątrz organizmu przed wypuszczeniem go przez płuca i usta. Istnieją również odmiany do tej w postaci niektórych mediów, takich jak korzystanie z prochu, jesion, wybuchowych notatek i przepływająca czakra przez broń.\nCzęsto powiązana z pieczęcią strony tygrysa, uwolnienie ognia składa się z połowowy do długo wahających ofensywnych technik, które powodują spalanie i obrażenia wybuchowe. Sztuka posiadania płomieni posłuszni woli użytkownika jest uważane szokująco trudne. Czakra natury jest powszechne wśród shinobich z Konohagakure w kraju Ognia, zwłaszcza z klanu Sarutobi i klanu Uchiha, drugi został zauważalnie posiadanie naturalne powinowactwo do niej. Amaterasu, siłą nabytego tylko poprzez władanie Mangekyō Sharingan jest określana jako najwyższy poziom przemiany natury ognia.\nSasuke używa czarnych płomieni.\nAmaterasu, moc nabyta tylko przez władających Mangekyō Sharingana, jest określona jako najwyższy poziom przemiany natury ognia. Ta technika składa się z czarnych płomieni (黒 炎, Kokuen), produkowane przez wyspecjalizowane formy oginia ukazania się, że Sasuke Uchiha nazywa uwolnienie płomieni (炎 遁, Enton), wykorzystywane przez niego i jego brata, Itachi Uchiha. Może być stosowana w różny sposób, chociaż Sasuke posunął się tak daleko, że dodanie przekształcenie kształtu do czarnych płomieni, kształtując je w różnych broni i obrony. Oprócz dodanego poprzez Amaterasu Sasuke mogą tworzyć tej czakry natury z jego Susanoo, a także, nawet we własnej dłoni. C stwierdził, że Sasuke manipuluje płomienie prawym Mangekyō Sharingana natomiast rzuca Amaterasu z jego lewej strony.


Erotyczne kostiumy damskie - przebrania do sypialni,\nPrzebrania erotyczne to świetna odskocznia od codzienności i rutyny w sypialni. Kostiumy policjantki czy pielęgniarki to najbardziej popularne rodzaje bielizny erotycznej. Bądźmy odważni w sypialni, nie popadajmy w rutynę i nudę. Nuda w sypialni skutecznie oddala od siebie nawet najbardziej kochającą się parę. Schowajmy wstyd i zakłopotanie, rozmawiajmy ze sobą, często partnerzy nie zdają sobie sprawy z naszych ukrytych fantazji, a sami mają podobne. Cieszcie się sobą. Przebrania erotyczne w sklepie Ekskluzywna.pl to zbiór najbardziej popularnych marek, cieszących się świetną jakością.\nKostium pokojówki Maidme od Obsessive składa się z 5 części, w jego skład wchodzi: czarny stanik z satynowymi kokardami, pas do pończoch z regulowanymi podwiązkami i białym fartuszkiem, gładkie stringi, opaska pokojówki na głowę oraz białe pończochy. Całość jest skomponowana w zmysłowym, dziewczęcym charakterze. Strój pokojówki to jedna z największych fantazji każdego mężczyzny, poczujesz się w nim wyjątkowo i seksownie.\nLolitta Good Girl Kostium Uczennicy to połączenie dziewczęcego oraz kobiecego, wyzywającego stroju. Będzie idealnym wyborem jeśli chcemy zaskoczyć naszego partnera czymś niespodziewanym. Strój uczennicy składa się ze spódniczki, topu wiązanego między biustem, stringów oraz opaski z kokardką. Bądź szalona!\nTrzy częściowy kostium stewardessy od Obsessive to hit roku 2020! Najczęściej wybierany kostium przez kobiety. W komplecie znajdziesz sukienkę, czapkę oraz stringi. Wybierz ten strój i zaskocz swoją drugą połówkę swoim nienagannym, seksownym wyglądem. Strój jest dopasowany i elastyczny, z przodu zapinany na guziki. Najlepszy wybór na nocne igraszki!\nSprawdź wszystkie nasze kostiumy erotyczne i poczuj się wyjątkowo we własnej sypialni!


` Nie jestem aspołeczna, to ludzie są irytujący `: leniuchowanie... ^.-\nDziś mam wolne i szczerze oprócz leniuchowania nic innego nie robię.Ale cóż , kiedyś trzeba odpocząć! W końcu słońce wyszło i można przed domem sobie posiedzieć. Właśnie ładuje aparat i zaraz lecę bawić się w fotografa, uwielbiam naaature <3\nzdjęcie z telefonu ;p\nA Wy dzisiaj aktywnie spędzacie czas czy leniuchujecie jak ja? ;)\nAutor: Wyimaginowanaaa o 7/18/2013\nnatala45 18 lipca 2013 15:58\nJa też cały dzień leniuchuję :)\ndruuuuuuugs 18 lipca 2013 16:06\nwerii 18 lipca 2013 16:15\npokaż efekty 'bawienia się w fotografa' :)\nMegalaska 18 lipca 2013 17:03\njak jest wolne to trzeba leniuchować:D A mnie wywalili z pracy i kelnerką nie jestem już bo w ciągu dnia dwa razy całą tace wywaliłam ze szklankami i kieliszkami hehe:D do kelnerstwa sie nie nadaje:D\nV I C T O R I A 18 lipca 2013 17:09\nwróciłam na bloga :) więc jak chcesz to zapraszam na wpis :*\nKasia C 18 lipca 2013 17:20\nmasz bardzo ładny wygląd bloga :) tak pozytywnie :P\nJa dzis też leniuchuję, w końcu czasami trzeba :D\nMasz śliczny naszyjnik na sobie, skąd jest? moge wiedzieć? :)\nRegebox.♥ 18 lipca 2013 17:51\njak zrobisz zdjecias pokaż :)\nzapraszam do mnie : http://regebox.blogspot.com/ :)\nVIOLET 18 lipca 2013 18:26\nVIOLET 18 lipca 2013 18:27\nLeniuchowanie- najlepsza opcja! :-)\nMiśka Grabowska 18 lipca 2013 18:30\nFajna fotka^^ ja tez lubię leniuchować^^ Zwłaszcza w takie dni^^ Pokarzesz nam później te zdjęcia?\nAsiuniiaa 18 lipca 2013 18:48\nJa też dzisiaj leniuchuję ;)\nAleksaa 18 lipca 2013 18:51\nkocham leniuchować, robię to kiedy tylko mogę :D\nTinaaa 18 lipca 2013 19:01\nTeż pobawiłabym się w fotografa, ale nadal nie mam aparatu. :(\nMargaret 18 lipca 2013 19:14\nTy leniuchujesz a ja pracuję, no! :D\nDorothy 18 lipca 2013 20:54\nTeż kocham fotografować naturę;)\nKajka 18 lipca 2013 22:47\nMoże pokażesz, jakie fotki zrobiłaś :)\nA przy okazji: obserwuję :)\ndibidibidab 19 lipca 2013 02:05\nja zajmowałam się kuzynem;D\nKathy Leonia 19 lipca 2013 09:39\nwybacz ale się gapię na Twe cycki xd\nDaga 19 lipca 2013 10:39\nja jestem na wakacjach więc leniuchować na pewno nie będę .\nInopportune . 19 lipca 2013 13:27\nJa też leniuchuję dzisiaj :DD\nJoe 19 lipca 2013 14:18\nZdecydowanie leniuchowanie. Przyjemny blog, Pozdrawiam ;)\njustice.bloog 19 lipca 2013 14:48\nDzisiaj leniuchowanie jak najbardziej ; ) Obserwuję :)\nSunny 19 lipca 2013 15:30\nTeż leniuchuje sobie ;D\ndakota 19 lipca 2013 18:59\na ja dziś wyjątkowo wyeksploatowana po pracy :)\nANNAISE 19 lipca 2013 21:33\nja wczoraj dzień spędziłam bardzo aktywnie :)\nzapraszam do mnie Kochana na nową notkę ! :***\nVermax 20 lipca 2013 09:37\nsue 20 lipca 2013 12:02\nja dzis tak;d\nNiki :) 20 lipca 2013 12:13\nTeż lubię leniuchować <3\nbecomingbeauty 20 lipca 2013 13:47\nu mnie totalne leniuchowanie ;DDD\nKasia 20 lipca 2013 13:49\nja leniuchuje na kanapie, pod kocem :)\nDżemik. 20 lipca 2013 14:08\nleniuchuję ;3 ;D\no tak lenistwo ;D\nnaturalna 20 lipca 2013 14:45\nśliczny naszyjnik i leniuchuję sobie :)\nwidzę, że nie tylko ja leniuchuję :)\nMartyś 20 lipca 2013 16:46\nja leniuchuję dzisiaj, mam taką leniwą sobotę jak nigdy... :(\nzuzia K. 20 lipca 2013 17:33\nJa też jak tylko mam wolny dzień to leniuchuję ;) Zazwyczaj jest to niedziela, bo tylko niedzielę mam wolne. Chociaż ostatnio nawet w niedzielę pracuje. ;)\nPaulina 20 lipca 2013 18:43\nJa spędzam czas bardzo aktywnie.Dzień w dzień nie ma mnie w domu,a wracam dopiero około 21.\nNoemi 20 lipca 2013 20:34\nWera z Kielc 20 lipca 2013 22:17\n♥ Patrycja ♥ 20 lipca 2013 23:06\nHahahhaha też uwielbiam bawić się w fotografa. Natura <3\nJa dzisiejszy cały dzień leniuchowałam xd ;3\nKathy Leonia 21 lipca 2013 09:30\nja też leniuchuje:D\nkotoholiczka 21 lipca 2013 10:03\nJa tam uwielbiam leniuchować,ale czasami też mam dość :D\nDaga 21 lipca 2013 10:38\nLubię sobie czasem poleniuchować <3.\nsue 21 lipca 2013 11:46\nPatrycja 21 lipca 2013 13:12\nO leniuchowaniu, to ja mogę tylko pomarzyć ;)\nMarta 21 lipca 2013 16:17\na ja dziś cały dzień leniuchuje ;D\nIlona Stejbach 21 lipca 2013 18:25\nA właśnie chciałam zapytać jaka pogoda jest nad morzem ;) bo szykuje sie juz niedługo\nMalinowa panna 21 lipca 2013 22:22\n♥ Patrycja ♥ 21 lipca 2013 23:11\nJa sobie ostatnio też leniuchowałam .\nTylko, że mało przydatnie :p (Przed telewizorem objadając się pysznościami), ale i tak jestem za chuda. Mogę jeść, i jeść hahaha :33 ;p\nKaRla 22 lipca 2013 14:27\nJa wczoraj cały dzień leniuchowałam :)\nDaga 22 lipca 2013 14:31\nO czekam na zdjęcia natury <3.


„Alicję w Krainie Czarów” zobaczymy w Teatrze Wielkim - Gloswielkopolski.pl\n„Alicję w Krainie Czarów” zobaczymy w Teatrze Wielkim\n13 września 2017 13.09.2017 Aktualizacja: 13 września 2017 16:38 13.09.2017 16:38\n"Alicję w Krainie czarów" zobaczymy we wtorek i w środę. ©Archiwum\nWidowisko "Alicja w Krainie Czarów" według pomysłu i w reżyserii Anny Niedźwieź zobaczymy we wtorek i w środę w Teatrze Wielkim w Poznaniu.\nZ kategorii Kultura King Crimson przyjedzie do Polski. Dwa koncerty w Poznaniu w czerwcu Piosenkarka Dorota R. zatrzymana przez policję trafiła do aresztu!\nW roli Alicji we wtorek wystąpi Kseniya Shaushyshvili, a w środę Marzena Fran-kowska. W roli Kapelusznika wystąpi Marcin Herman, a Królika zagra Viktor Davydiuk.\nTeatr Wieki Poznań\nAlicja w Karinie Czarów Poznań


kaszak za uchem – Strona 3 – gabinet okulistyczny\nW odniesieniu do artykułu Wanga i in. (22 listopada), coraz częściej uznaje się, że analizy podgrup w badaniach klinicznych są czasami niewłaściwie używane i wymagają odpowiedniej prezentacji i ostrożnej interpretacji.1,2 Jednak zalecamy jeden rodzaj analizy podgrup (w dużych pozytywnych badaniach lub meta-analizy) wykonywane częściej. Oznacza to, że na podstawie modelu prognostycznego kategoryzuje się pacjentów na kilka uporządkowanych grup ryzyka i szacuje bezwzględne zmniejszenie ryzyka w każdej grupie. Na przykład badanie trzeciej randomizowanej terapii interwencyjnej anginy (RITA-3), w której uczestniczyły 3 pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi, wykazało ogólne zmniejszenie ryzyka zawału mięśnia sercowego lub zgonu związanego ze strategią inwazyjną w porównaniu z zachowawczym. Taka analiza podgrup pod kątem ryzyka następnie użytecznie wyjaśniła, że korzyść ta była głównie u pacjentów wysokiego ryzyka zawału mięśnia sercowego lub zgonu. Continue reading „Więcej o analizach podgrup w badaniach klinicznych”\nDane pochodzą z US Census Bureau, 2004, oraz z Congressional Budget Office, 1999. Dane dotyczące wydatków są skorygowane o inflację od 2000 roku. W nadchodzących dekadach sprawy nie będą łatwiejsze. Nasza populacja się starzeje, a wydatki na długoterminową opiekę nad osobami starszymi w ciągu najbliższych 30 lat wzrosną ponad dwukrotnie (patrz wykres). Chociaż trendy demograficzne są szeroko komentowane w publicznej debacie na temat programów uprawnień, starzenie się społeczeństwa jest bodźcem do zmian, które wydają się zarówno przytłaczające, jak i łatwe do zignorowania. Continue reading „Planowanie przyszłości – opieka długoterminowa i wybory w 2008 roku ad”\nTagged ezosfera, kaszak za uchem, rotawirus ile trwa\nW sumie 25 505 kobiet w ciąży w 15 ośrodkach w dziewięciu krajach przeszło 75-g doustną kontrolę tolerancji glukozy w 24 do 32 tygodnia ciąży. Dane pozostały zaślepione, jeśli poziom glukozy w osoczu na czczo wyniósł 105 mg na decylitr (5,8 mmol na litr) lub mniej, a 2-godzinny poziom glukozy w osoczu wynosił 200 mg na decylitr (11,1 mmol na litr) lub mniej. Pierwotnymi wynikami były: masa urodzeniowa powyżej 90. percentyla dla wieku ciążowego, pierwotne cesarskie cięcie, klinicznie zdiagnozowana hipoglikemia noworodków oraz poziom peptydu C w surowicy krwi obwodowej powyżej 90. Continue reading „Hiperglikemia i niekorzystne wyniki w ciąży”\nNagłe zatrzymanie krążenia związane z wczesną repolaryzacją ad 5\nSkutki leków przeciwarytmicznych zestawiono w Tabeli 2. Ich nieskuteczność doprowadziła do prób ablacji ablacji przedwczesnych rytmów komorowych, które wywołały migotanie komór u niektórych osób. Pochodzenie ektopii we wczesnej repolaryzacji\nMapowanie przeprowadzono na ośmiu obiektach przypadku. W przypadku dwóch pacjentów, odwzorowanie obu komór nie wykazało wyników podczas depolaryzacji komór, które były zgodne z szeroką nieprawidłowością QRS, potwierdzając, że ta ostatnia była związana z repolaryzacją. Łącznie 26 wzorów ektopowych zostało zmapowanych do mięśnia sercowego komorowego (16 wzorów) lub do tkanki Purkinjego (10 wzorów). Continue reading „Nagłe zatrzymanie krążenia związane z wczesną repolaryzacją ad 5”\nTagged arsen sieradz, kaszak za uchem, lacidofil ulotka


Głoś to, co jest zgodne ze zdrową nauką: że starcy winni być ludźmi trzeźwymi, statecznymi, roztropnymi odznaczającymi się zdrową wiarą, miłością, cierpliwością. Podobnie starsze kobiety winny być w zewnętrznym ułożeniu jak najskromniejsze, winny unikać plotek i oszczerstw, nie upijać się winem, a uczyć innych dobrego.\nWtorek, XXXII Niedziela Zwykła, rok II, Tt 2,1-8.11-14\nNiech pouczają młode kobiety, jak mają kochać mężów, dzieci, jak mają być rozumne, czyste, gospodarne, dobre, poddane swym mężom - aby nie bluźniono słowu Bożemu. Młodzieńców również upominaj, aby byli umiarkowani; we wszystkim dawaj wzór dobrych uczynków własnym postępowaniem w nauczaniu okazuj prawość, powagę, mowę zdrową, wolną od zarzutu, ażeby przeciwnik ustąpił ze wstydem, nie mogąc nic złego o nas powiedzieć. Ukazała się bowiem łaska Boga, która niesie zbawienie wszystkim ludziom i poucza nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i żądz światowych, rozumnie i sprawiedliwie, i pobożnie żyli na tym świecie, oczekując błogosławionej nadziei i objawienia się chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa, który wydał samego siebie za nas, aby odkupić nas od wszelkiej nieprawości i oczyścić sobie lud wybrany na własność, gorliwy w spełnianiu dobrych uczynków.\nDzisiaj, kiedy świat zdaje się stawać na głowie, wielu poszukuje choćby jakiejś namiastki normalności... Szukamy w różnych miejscach, pośród różnych ludzi, a wystarczy sięgnąć do tego, co mamy najbliżej - Słowa Bożego! Ono zawsze weryfikuje rzeczywistość bez względu na czas, w którym żyjemy i ukazuje nie tylko to, co jest normalne, ale przede wszystkim to, co Boże!\nGłoś to, co jest zgodne ze zdrową nauką: że starcy winni być ludźmi trzeźwymi, statecznymi, roztropnymi odznaczającymi się zdrową wiarą, miłością, cierpliwością...\nKilka słów o Słowie 2014-11-11\nJezus powiedział do swoich apostołów: Kto z was, mając sługę, który orze lub pasie, powie mu, gdy on wróci z pola: Pójdź i siądź do stołu? Czy nie powie mu raczej: Przygotuj mi wieczerzę, przepasz się i usługuj mi, aż zjem i napiję się, a potem ty będziesz jadł i pił?\nZ przytoczonej przez Jezusa przypowieści istotny jest morał, jaki z niej wypływa. Wyrażenie „słudzy nieużyteczni jesteśmy” uświadamia tak naprawdę każdemu z nas, iż wszelką posługę we wspólnocie Kościoła należy spełniać z wielką pokorą, pomijając przy tym postawę wyższości i wynoszenia się ponad innych.\nW Ewangelii wg św. Łukasza, którą pragniemy dziś rozważyć, Jezus wskazuje na postawę służenia innym, nie oczekując przy tym pochwał czy nagrody. „Tak mówcie i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono: Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać”.


Wielu teologów, sceptycznie nastawionych do Faustyny, z czasem się „nawracało”\nSpal to wszystko\nWyobraźmy sobie, że nie ma „Dzienniczka” siostry Faustyny. Nie istnieje podstawa do dyskusji i teologicznych sporów, pozostają mgliste i sprzeczne wspomnienia o siostrze z drugiego chóru, którą jedni zapamiętali jako zakonnicę pobożną, drudzy – przeciętną, trzeci – histeryczną.\nPo śmierci szybko zapomniano o Faustynie. Pamięć o niej wróciła dzięki rozwijającemu się w okupowanym Wilnie kultowi Miłosierdzia. Po wojnie, gdy w kulcie zaczęto dopatrywać się herezji, „bitwę o Faustynę” można było stoczyć tylko dzięki temu, że spowiednik, ks. Michał Sopoćko, polecił jej pisać „Dzienniczek”.\nJezus wyznaczył na „sekretarkę Miłosierdzia” dziewczynę, która skończyła zaledwie trzy klasy wiejskiej szkoły i robiła błędy ortograficzne. Mniejsza o błędy, popełniali je i wielcy pisarze, ale jak to niewprawne pióro miało rejestrować splot rzeczywistości ziemskiej i nadprzyrodzonej? Faustyna rozpoczęła pierwszy brulionik od wyznania: „Mam spisać zetknięcia się duszy mojej z Tobą, Boże, w chwilach szczególnych nawiedzeń Twoich (...). O Boże, czyż może napisać pióro to, w czym nieraz słów nie ma? Ale każesz pisać, o Boże, to mi wystarcza”. A jednak okazała się sekretarką niezwykle sprawną, choć oprócz braku warsztatu pisarskiego były też i inne przeszkody w prowadzeniu „Dzienniczka”. Pisała w chwilach wolnych, w tajemnicy przed siostrami, czego śladem są liczne niedokończone zdania. Przewodnik duchowy kazał jej pisać bez skreśleń i poprawek. Ile osób, nawet na co dzień piszących, potrafi to robić?\nDo tego doszła przeszkoda najważniejsza – diabelska. W lecie 1934 r. ksiądz Sopoćko wyjechał do Ziemi Świętej i przez kilka tygodni nie było go w Wilnie. W tym czasie Faustyna nie zwierzała się innym spowiednikom ze swoich przeżyć. Zapisywała je w „Dzienniczku”. Pewnego dnia zjawił się szatan pod postacią Anioła i kazał jej wrzucić zapiski do pieca. „Głupstwo piszesz i narażasz tylko siebie i innych na wielkie przykrości – przekonywał. – Cóż ty masz z tego Miłosierdzia? Po co czas tracisz na pisanie jakichś urojeń! Spal to wszystko, a będziesz spokojniejsza i szczęśliwsza!”. Gdy widzenie się powtórzyło, Faustyna spełniła polecenie. Po powrocie ks. Sopoćko wytłumaczył jej, kogo w istocie posłuchała i nakazał jej odtworzyć spaloną część „Dzienniczka”. Strata była już jednak nie do nadrobienia.\nGdy po śmierci Faustyny udostępniono „Dzienniczek” siostrom, większość z nich była zaskoczona. Jedna z nich mówiła: „Wydawało mi się trochę dziwnym to, że s. Faustyna opisywała nieraz drobne zdarzenia z życia codziennego. Nie osądzam tego jako brak pokory, ale obraz s. Faustyny, jaki sobie wyrobiłam z bezpośredniego z nią kontaktu, był jakiś inny i bardziej prawdziwy, nie pasujący do tego drugiego obrazu z dzienniczka... Postać s. Faustyny, tak jak ją znałam dawniej, była jakaś ujmująca, bezpośrednia, prosta, a to, co w dzienniczku, wydaje mi się drobiazgowe i niepotrzebne”.\nMistyka, histeria czy herezja?\nLektura „Dzienniczka” prowadziła niektórych do przekonania o histerycznej, egzaltowanej osobowości autorki. Przykładem może być wybitny teolog ks. Wincenty Granat. Dopatrzył się w tekście szeregu błędów teologicznych: „Miłosierdzie Boga jest jednym z Bożych przymiotów i gdybyśmy je czcili za pomocą odrębnego święta, wypadałoby również ustanowić jeszcze inne święta w celu oddawania kultu poszczególnym przymiotom Bożym: takie stanowisko prowadziłoby do jakiegoś zaciemnienia jedności Boga i sprowadzałoby niebezpieczeństwo politeizmu”. Bardzo ostre były też jego zarzuty przeciw Koronce do Miłosierdzia Bożego, zwłaszcza przeciw fragmentowi: „Ojcze Przedwieczny, ofiaruję Ci Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo Najmilszego Syna Twojego, a Pana Naszego Jezusa Chrystusa, na przebłaganie za grzechy nasze i całego świata”. Ks. Granat twierdził, że te słowa także zawierają istotne błędy teologiczne: po pierwsze, Bóstwo Syna jest tym samym, co i Ojca, a więc nie może być ofiarowywane Ojcu Przedwiecznemu. Po drugie, w ogóle nie wolno składać na ofiarę Bóstwa. Po trzecie wreszcie, nie może być Ono przebłaganiem za grzechy – Bóg odpuszcza grzechy, lecz nie jest ofiarą przebłagania.\nKs. Sopoćko odpowiadał: „W Osobie Syna Bożego połączyły się przy wcieleniu dwie natury, boska i ludzka, a połączyły się istotnie i na wieki tak, że natura ludzka nie ma nawet własnego istnienia, a byt swój zawdzięcza Słowu Przedwiecznemu. Wobec tego we Mszy św. Zbawiciel ofiarowuje Ojcu swemu (a i my razem ofiarowujemy) całego siebie jako człowiek, a więc i człowieczeństwo i bóstwo”. Obrońcy Koronki wskazywali także, że bardzo podobną modlitwę przekazał Anioł dzieciom w Fatimie, a Kościół uznał te objawienia.\nWielu sceptycznie nastawionych do Faustyny teologów z czasem się „nawracało”. Przykładem może być ks. Ignacy Różycki. Przez ćwierć wieku był głęboko nieufny wobec jej objawień. Faustyna jego zdaniem „była ofiarą halucynacji na podłożu histerii i – zatem – nie tylko jej rzekome objawienia były pozbawione wszelkiej wartości religijnej, ale zarazem i tym samym – heroiczność jej życia – to sprawa przegrana”. Kategorycznie odmówił uczestniczenia jako teolog-ekspert w procesie beatyfikacyjnym. Stanowczość sądu ks. Różyckiego zachwiała się, gdy z ciekawości przeczytał „Dzienniczek”. Uznał wówczas, że „świętość Heleny-Faustyny jest prawdziwie heroiczna, a jej objawienia noszą wszelkie znamiona pochodzenia nadprzyrodzonego”. Potem ks. Różycki – na polecenie arcybiskupa Karola Wojtyły – skrupulatnie opracował „Dzienniczek”.\nPosłannictwo Miłosierdzia, które otrzymała Faustyna, nie powinno zaskakiwać w jej wspólnocie zakonnej. Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, zwanych potocznie magdalenkami, było przeniknięte atmosferą Miłosierdzia. Zakonnice modliły się, pracowały wśród osób ubogich i wykolejonych, zwłaszcza prostytutek. Konstytucje Zgromadzenia kładły akcent na naśladowanie Chrystusa w Jego Miłosierdziu wobec grzeszników. I Faustyna wpisywała się w ten charyzmat, dodając doń własną, niepowtarzalną cząstkę.\nKs. Michał Sopoćko zanotował we „Wspomnieniach”, że Faustyna 12 maja 1935 r. miała widzenie konającego w strasznych cierpieniach Marszałka Piłsudskiego. Pan Jezus miał jej powiedzieć: „Patrz, czym się kończy wielkość tego świata”. Widziała następnie sąd nad zmarłym, a gdy Sopoćko zapytał, jak się skończył, odpowiedziała: „Zdaje się Miłosierdzie Boże za sprawą Matki Bożej zwyciężyło”.\nW innym miejscu „Wspomnień” ks. Sopoćko zapisał: „Wprawdzie do nadprzyrodzonego działania w duszy s. Faustyny nieraz dołączało się działanie jej ludzkiej dość żywej wyobraźni, wskutek czego, pewne rzeczy zostały przez nią nieświadomie przeinaczone. Ale to się zdarzało u wszystkich ludzi tego rodzaju, jak świadczą życiorysy np. św. Brygidy, Katarzyny Emmerich...”.\nKsiądz Michał był kierownikiem bardzo roztropnym i praktycznym. Kiedy Faustyna wyjeżdżała z Wilna, nakazał jej podkreślać w „Dzienniczku” słowa, o których z absolutną pewnością będzie mogła powiedzieć, że usłyszała je od Pana Jezusa. Jednak czytelnik „Dzienniczka” i tak sam będzie musiał ocenić, co jest owocem „żywej wyobraźni” Faustyny, a co słowem usłyszanym od Jezusa. W „Dzienniczku” jest zresztą jeszcze trzecia warstwa – zapożyczenia. Choć niewiele można w nim znaleźć bezpośrednich odniesień do lektur, nie sposób zaprzeczyć, że Faustyna wpisywała swoje wizje w pewne schematy. Oto opis pobytu w piekle wypełnionym duszami dręczonymi „w straszny nie do opisania sposób”. Albo opis Eucharystii: „Kiedy poszłam na świat do spowiedzi, trafiłam, że mój spowiednik odprawiał Mszę św. Po chwili ujrzałam Dziecię Jezus na Ołtarzu, które pieszczotliwie i z radością wyciągało rączęta do niego, jednak ów kapłan po chwili wziął to piękne dziecię w ręce i połamał i żywcem zjadł. W pierwszej chwili uczułam niechęć do tego kapłana z powodu takiego postępowania z Jezusem, ale zaraz zostałam oświecona w tej sprawie i poznałam, że jest miły Bogu ów kapłan”.\nNa ile są to efekty tradycyjnych wyobrażeń, na ile własna wizja? Próbując zaszeregować jakiś fragment, możemy powtórzyć błąd matki Ksawery Olszamowskiej, która – działając w dobrej wierze – zaczęła „Dzienniczek” poprawiać po swojemu. W odpisach opuściła całe strony, pominęła wiele zdań, zmieniła sens wielu wyrazów. Te wypaczone odpisy były podstawą do tłumaczeń na języki obce, które z kolei stały się jednym z powodów wydania w 1958 r. dekretu o zakazie szerzenia kultu.\nAni wielebne, ani przewielebne\nNajtrudniejszym poleceniem Jezusa był nakaz dla Faustyny założenia nowego zgromadzenia. Żadnemu innemu zadaniu nie poświęciła w „Dzienniczku” tak wiele miejsca, żadne nie zrodziło w niej tylu pytań i wątpliwości. Faustyna nigdy nie wystąpiła z macierzystego zakonu. Jak rozumieć tę sprzeczność: Jezus kazał Faustynie wystąpić ze zgromadzenia i założyć nowe, a jednocześnie dał jej do zrozumienia, że Jego wolą jest, by została u magdalenek?\nPod datą 9 czerwca 1935 r. czytamy: „Wieczorem, jak szłam przez ogród, usłyszałam te słowa: »Będziesz wypraszać z towarzyszkami swymi miłosierdzie dla siebie i świata«. Zrozumiałam, że nie będę w Zgromadzeniu, w którym obecnie jestem. Widzę jasno, że jest względem mnie inna wola Boża; jednak nieustannie wymawiam się przed Bogiem, że ja jestem niezdolna do spełnienia tego dzieła. Jezu, przecież Ty najlepiej wiesz, czym jestem i zaczęłam niemoce swoje wyliczać przed Panem i zasłaniałam się nimi, aby wymawianie moje uznał, że jestem niezdolna do spełnienia zamiarów Jego. Wtem usłyszałam te słowa: »Nie lękaj się, Ja Sam uzupełnię wszystko, czego tobie nie dostawa«”.\nZmaganie się z tym poleceniem wypełni ostatnie cztery lata życia Faustyny, stanie się źródłem jej cierpień i radości. Cierpień – bo Jezus nakazał jej, by czyniła tylko to, co będą jej mówić spowiednicy, a ci będą ją wstrzymywać, a niektórzy wręcz oskarżać o herezję. Radości – bo Jezus da jej odczuć radość wspólnoty z siostrami zgromadzenia, które ma założyć.\nW listopadzie 1935 r. Faustyna zaczęła szkicować coś w rodzaju konstytucji nowego zgromadzenia. Jezus kazał jej wszystko urządzić tak, by najubożsi nie mieli jej czego zazdrościć. „Pomiędzy sobą nie będą się dzielić na żadne chóry, ani na żadne matki i mateczki, ani na wielebne, ani na przewielebne, wszystkie będą sobie równe, chociażby ich różniło pochodzenie bardzo wielkie...” – w tych słowach na pewno zawiera się ślad upokorzeń związanych z jej własnymi doświadczeniami. „Siostry będą mówiły do swej przełożonej w ten sposób: proszę Siostry Przełożonej. Nie będą jej nigdy całować w rękę, ale przy każdym spotkaniu na korytarzu, czy też kiedy się udadzą do celi przełożonej, będą mówić: niech będzie pochwalony Jezus Chrystus, skłaniając lekko głowę (...) Zakonnica powinna być wolna jak królowa”. Faustyna walczy o godność zakonnicy, „bo każda dusza to inny świat”. Jej personalistyczna wizja wyprzedza ducha czasu, a jednocześnie jest na wskroś ewangeliczna. To przecież zapowiedź zmian wprowadzonych przez Sobór Watykański II.\nW maju 1936 r. Faustyna przyjechała do Krakowa, gdzie spotkała ojca Józefa Andrasza. On zalecał roztropne czekanie na znak, ona rozwijała swoją wizję zgromadzenia.\nPoczątkowo myślała o zakonie klauzurowym – pewnie dlatego, że taka forma wydawała jej się najdoskonalsza. W czerwcu 1937 r. zanotowała: „Dał mi Pan poznać w trzech jakby odcieniach Swą wolę, lecz to jedno jest.\nPierwsze jest, gdzie dusze odosobnione od świata palić się będą w ofierze przed tronem Bożym i upraszać miłosierdzie dla świata całego... I wypraszać błogosławieństwo dla kapłanów i modlitwą swoją przygotowywać będą świat na ostateczne przyjście Jezusa.\nDrugie: – jest modlitwa połączona z czynem miłosierdzia. Szczególnie bronić będą duszy dziecka przed złym.\nTrzecie: – jest modlitwa i uczynność miłosierdzia nieobowiązująca żadnym ślubem, lecz za ich wykonanie będą mieli udział we wszystkich zasługach i przywilejach całości. Do tego odcienia mogą należeć wszyscy ludzie na świecie żyjący”.\nW lipcu 1936 r. Faustyna poinformowała listownie ks. Sopoćkę, że zamierza udać się do Rzymu, by prosić papieża o pozwolenie na wystąpienie z macierzystego zgromadzenia. Przewodnik duchowy stanowczo odradził. Faustyna przeżywała męczarnie. „Od dwóch lat – pisała – jestem na krzyżu, pomiędzy niebem a ziemią, to jest, że jestem związana ślubem posłuszeństwa, słuchać mam przełożonej jako samego Boga. A z drugiej strony Bóg daje mi sam, bezpośrednio, poznać swoją wolę i dlatego jest moja męka wewnętrzna tak wielka, której nikt nie pojmie i nie zrozumie tych cierpień duchowych”.\nFaustynie było tym trudniej, że nasiliła się ciągle nie zdiagnozowana, a pustosząca jej organizm już od końca lat 20. gruźlica. W dodatku część sióstr posądzała ją o pozorowanie choroby, gdyż mimo wycieńczenia garnęła się do praktyk religijnych. Wkrótce gruźlica nasiliła się jednak do tego stopnia, że stała się „krępująca dla otoczenia”. Oto jeden z charakterystycznych zapisków: „Od miesiąca czuję się gorzej, a przy każdym odkaszlaniu czuję rozkład w płucach. Nieraz zdarza się, że czuję zupełny rozkład własnego trupa”. Wyobraźmy sobie schorowaną siostrę drugiego chóru, która ma „ambicje” założenia nowego zgromadzenia. Mogła budzić co najwyżej współczucie, zażenowanie, a często po prostu szyderstwo i drwinę. Swoje klasztorne życie najlepiej skomentowała sama: „O, jak słodko żyć w klasztorze pomiędzy siostrami, ale trzeba nie zapominać, że te anioły są w ludzkim ciele”.\nTak naprawdę Faustynie nie udało się zrealizować żadnego z poleceń Jezusa: nie ona namalowała obraz, nie ona upowszechniła Koronkę, nie ona zabiegała o ustanowienie Święta Miłosierdzia. O wszystko starał się jej wileński spowiednik ks. Michał Sopoćko, o którym Chrystus powiedział jej: „Oto jest pomoc widzialna dla ciebie na ziemi”. Niektórzy sądzą, że Jezusowi nie chodziło o założenie nowego zgromadzenia, że chciał jedynie poddać Faustynę próbie – a ona, jak Abraham, zdała egzamin z zawierzenia Bogu, a potem „nie zabiła Izaaka”. „Całe to posłanie Miłosierdzia, obraz, Koronka, Święto, to wszystko ważne – powiedziała mi jedna z sióstr. – Ale tak naprawdę Faustyna do końca udźwignęła tylko swoja chorobę i cierpienie – ofiarę za grzeszników”. Z tej ofiary wyrosła głębia modlitwy, z którą biedzili się teologowie, a która dotarła do zwykłych zjadaczy chleba.\nZ rozmów, które ksiądz Michał przeprowadził z Faustyną przed jej śmiercią, wywnioskował, że ponaglenia Jezusa dotyczą jego osoby. „Powiedziałem, iż jak ten obraz namalował kto inny, nie ona, ale według jej wskazówek, tak i zgromadzenie założy chyba kto inny” – napisał we „Wspomnieniach”.\nPrzed śmiercią Faustyna obiecała po-magać księdzu Sopoćce z nieba. W lecie 1940 r. Jadwiga Osińska, jedna ze studentek wileńskich, którymi opiekował się ksiądz Michał, oświadczyła mu, że chce „poświęcić się służbie Najmiłosierniejszego Zbawiciela i założyć nowe zgromadzenie czy coś podobnego w celu uwielbienia Boga w Jego nieskończonym Miłosierdziu”. 15 października złożyła śluby prywatne, wybierając imię zakonne – Faustyna. W listopadzie 1942 r. w kaplicy sióstr karmelitanek Sopoćko przyjął śluby pierwszych sześciu faustynek. W 1945 r., gdy Wilno zostało wcielone do ZSSR, zakonnice wyjechały do Polski. 25 sierpnia dotarły do Myśliborza. Tutejszy kościółek zbudowano w 1905 r. – to rok urodzin Faustyny Kowalskiej. Przypadek? Być może, ale dla pierwszych faustynek był to znak Opatrzności. Wkrótce siostry Faustyna Osińska i Benigna Naborowska ściągnęły księdza Sopoćkę.\nZgromadzenie czekały jednak ciężkie próby. W 1955 r. umarła nagle matka Faustyna, a w 1958 r. Święte Oficjum ogłosiło notyfikację, zakazującą kultu Miłosierdzia wedle objawień siostry Faustyny Kowalskiej. Kongregacja uznała, że nie miały one źródła nadprzyrodzonego.\nKsiędza Michała podtrzymywał na duchu zapis z „Dzienniczka”: „Będzie chwila, w której dzieło to, które tak Bóg zaleca, będzie jakoby w zupełnym zniszczeniu i wtem nastąpi działanie Boże z wielką siłą, która da świadectwo prawdziwości”.\nNie można było otwarcie mówić o Faustynie. Sióstr nie przybywało, gdyż proboszczowie niechętnie kierowali kandydatki do „podejrzanego” zgromadzenia. Ale te, które były, trwały. „Żaden dekret nie mógł zakazać czynić miłosierdzia – wyznała jedna z pierwszych faustynek. – A mało to różnorakiej biedy było wokoło? Mało to biedaków było? Nawet ci, którym się wydawało, że teraz oni odmienią świat, potrzebowali pomocy. Był jeden taki zagorzały komunista, a przed śmiercią kazał wołać po księdza. Niektórzy na to krzywo patrzyli, że co, że do komunisty idziemy, a ja się cieszyłam z Miłosierdzia Bożego. Matka mówiła: »Wy mówcie różańce, a Pan Bóg sam rozliczy«”. Sopoćko pisał do pierwszych sześciu faustynek, że Bóg chce je postawić wśród „grzeszników, ateuszów, obojętnych, schizmatyków, opuszczonych, wśród pogan, wśród chorych i więźniów, bezdomnych, sierot, wśród rozpaczających”.\nSytuacja zmieniła się, gdy w połowie lat 60. rozpoczęto proces informacyjny siostry Faustyny. W 1978 r. Kongregacja odwołała notyfikację sprzed dwudziestu lat. Potem Karol Wojtyła został papieżem, a w 1980 r. napisał encyklikę „Bóg bogaty w miłosierdzie”. Beatyfikował, a następnie kanonizował Faustynę. Zgromadzenie zaczęło się dynamicznie rozwijać. Przybywa powołań i nowych placówek: w Polsce, w Niemczech, Kanadzie, Brazylii, Włoszech, Chorwacji i Wilnie.\nAutor jest redaktorem miesięcznika „W Drodze”, napisał książkę „Każda dusza to inny świat”, poświęconą Miłosierdziu Bożemu.


Idzie wiosna, czas na zmiany we wnętrzach! - Internauci\nIdzie wiosna, czas na zmiany we wnętrzach!\nKomunikat firmy 26-02-2018, 06:28\nZwykle jest tak, że pierwsze promienie wiosennego słońca skłaniają nas do zmian. I to nie tylko w życiu, w wyglądzie czy też w stylu życia – także we wnętrzach. Okazuje się jednak, że wcale nie trzeba wydawać ogromnych kwot na remont generalny całego domu bądź mieszkania. można to bowiem zrobić w znacznie prostszy sposób – dzięki zmianom wyglądającym na kosmetyczne, lecz w istocie będącymi bardzo istotnymi metamorfozami. W jaki sposób? Sprawdźmy, co na ten temat sądzą specjaliści z branży aranżacji wnętrz!\nInne ściany = świetne zmiany!\nOkazuje się, że nie trzeba wcale kupować nowych mebli czy tekstyliów, by nie do poznania zmienić wygląd wnętrza. Nudne, nijakie, pozbawione ozdób ściany aż proszą się o zastosowanie tapet (których szeroki wybór znajdziesz na https://www.fototap.pl/tapety). Ich wybór jest w dzisiejszych czasach imponujący, dzięki temu każdy Klient wie, że znajdzie dla siebie egzemplarz idealny, taki, który w stu procentach będzie mu odpowiadał pod względem stylu, kolorystyki oraz użytych zdobień.\nRozwiązania do różnych wnętrz!\nWydawać by się mogło, że dzięki tapetom na ścianę ozdobimy raczej tylko pokój dzienny (jako najbardziej reprezentacyjne wnętrze w całym domu czy mieszkaniu). Nie jest to jednak prawda, okazuje się bowiem, że tego typu naścienne ozdoby jak najbardziej komponują się świetnie na innych przestrzeniach. Polacy zaczęli z niemałym upodobaniem stosowane przedpokojach, pokoikach dziecięcych czy też sypialniach lub gabinetach przeznaczonych do pracy. Bez wahania możemy zatem zaryzykować stwierdzeniem, że jest to sposób szalenie uniwersalny. Tak naprawdę nadaje się nie tylko do prywatnych domów i mieszkań, bardzo dobrze będzie się sprawować w siedzibach firm, biurach, butikach czy też gabinetach kosmetycznych, SPA oraz fryzjerskich.\nWarto też wspomnieć, że dzisiejsze tapety na ścianę w bardzo dużej mierze różnią się do tych, z jakimi Polacy mieli do czynienia w latach siedemdziesiątych, osiemdziesiątych czy też dziewięćdziesiątych. Zapewne każdy, kto pamięta ówczesne ozdoby naścienne, doskonale zdaje sobie sprawę z tego, iż wzorów do wyboru było wtedy bardzo mało. Ponadto nie były to z całą pewnością dekoracyjne artykuły najwyższej jakości – szybko się niszczyły, ich kolory natomiast bladły i traciły intensywność kolorów. W rezultacie trzeba było zmieniać je bardzo często lub też pogodzić się z faktem, że ma się pro prostu kiepskie ozdoby na ścianach.\nDziś jednak sytuacja prezentuje się już zupełnie inaczej, aby stworzyć nowoczesne tapety na ścianę, używa się zawsze innowacyjnych technik oraz materiałów najwyższej jakości. Dzięki temu każdy zyskuje stuprocentową pewność tego, że może ozdobić swoje wnętrza w sposób stylowy i niebanalny zarazem. A czy Ty także planujesz jakieś zmiany na ścianach wraz z nadejściem wiosny?