Cesarstwo popiołów - Anthony Ryan - ebook - Legimi online\nbez abonamentu 41,50 zł\nCesarstwo popiołów ebook\nArmia Białego smoka na całym świecie zbiera krwawe żniwo. Po jej przejściu zostają zgliszcza. Od jej ostrzy zginęły tysiące niewinnych, a na tym z pewnością nie koniec. Tylko dawny drobny złodziejaszek Claydon Torcreek, znakomita tajna agentka Lizanne Lethridge i garstka ich przypadkowo dobranych sprzymierzeńców stoją pomiędzy furią Białego i końcem świata. Aby ocalić przyszłość, muszą zagłębić się w przeszłość i rozwikłać prastarą tajemnicę, która - być może - na dobre odwróci losy wojny.\nWielkie armie spotkają się w licznych bitwach, a wiekowe sekrety zostaną ujawnione w "Cesarstwie popiołów", ekscytującym zakończeniu cyklu Anthony'ego Ryana Draconis Memoria.\n4,5 (67 ocen)\nTytuł oryginału: The Empire of Ashes. The Book Three of Draconis Memoria\nCopyright © 2018 by Anthony Ryan Copyright for the Polish translation © 2018 by Wydawnictwo MAG\nRedakcja: Urszula Okrzeja Korekta: Magdalena Górnicka Ilustracja na okładce: Jeff Read Opracowanie graficzne okładki: Piotr Chyliński Projekt typograficzny, skład i łamanie: Tomek Laisar Fruń\nISBN 978-83-66065-41-3 Wydanie II\nWydawca: Wydawnictwo MAG ul. Krypska 21 m. 63, 04-082 Warszawa tel./fax 228134743 e-mail: [email protected] www.mag.com.pl\nWyłączny dystrybutor: Firma Księgarska Olesiejuk Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A.\nDedykowane pamięci mojego wuja Billa, niegdysiejszego sierżanta Williama McNamary zKrólewskiego Pułku Dragonów Szkockich, wuznaniu ceny, jaką zapłacił za walkę w\nCorrick Hilemore – kapitan OŻP Pierwszorzędny.\nSteelfine – pochodzący z Wysp Barierowych pierwszy oficer na OŻP Pierwszorzędny.\nDravin Talmant – podporucznik na OŻP Pierwszorzędny.\nNaytanil Bozware – pierwszy mechanik na OŻP Pierwszorzędny.\nMyratis Lek Sigoral – podporucznik Cesarskiej Piechoty Morskiej, p.o. kapitana na OFC Pierwszorzędny.\nScrimshine – skazany przemytnik i więzień osadzony w Lossermark, później sternik na OŻP Pierwszorzędny.\nClaydon Torcreek – niezarejestrowany Błogosławiony, zatrudniony w Niezależnej Kompanii Pracowników Najemnych „Długie Karabiny”.\nKrizelle „Kriz” – członkini starożytnej kasty Philosów.\nBraddon Torcreek – stryj Claydona Torcreeka. Kapitan i główny Udziałowiec w Niezależnej Kompanii Pracowników Najemnych „Długie Karabiny”.\nLoriabeth Torcreek – córka Fredabel i Braddona, młodszy strzelec w Niezależnej Kompanii Pracowników Najemnych „Długie Karabiny”.\nCwentun Skaggerhill – główny żniwiarz w Niezależnej Kompanii Pracowników Najemnych „Długie Karabiny”.\nKaznodzieja – pozbawiony święceń duchowny Kościoła Proroka i snajper w Niezależnej Kompanii Pracowników Najemnych „Długie Karabiny”.\nZenida Okanas – Błogosławiona, była kapitan pirackiego statku Królowa Wiatru. Zakontraktowana Błogosławiona i nawigator na OŻP Pierwszorzędny.\nAkina Okanas – córka Zenidy.\nLizanne Lethridge – Błogosławiona. Była tajna agentka Wydziału Inicjatyw Nadzwyczajnych Żelaznego Syndykatu Handlowego. Jedna z dyrektorów Spółki Produkcyjnej Fabryka pod Górą.\nJermayah Tollermine – technik, pracownik Spółki Produkcyjnej Fabryka pod Górą.\nProfesor Graysen Lethridge – niezależny technik. Syn Darusa Lethridge’a, wynalazca mikroskopu i współwynalazca napędu termoplazmowego. Ojciec Lizanne Lethridge.\nTekela Akiv Artonin – osierocona córka corvuskiego burgrabiego Artonina. Wychowanica Lizanne. Główny pilot aerostatów w Spółce Produkcyjnej Fabryka pod Górą.\nMadame Hakugen – były rewident Konglomeratu Wschodniego w porcie Lossermark. Później jedna z dyrektorów Spółki Produkcyjnej Fabryka pod Górą.\nMakario Bovosan – kompozytor, muzyk grający na pianoli i były więzień w Scorazinie, cesarskim mieście więziennym. Przyjaciel Lizanne.\nGarrit Verricks – kapitan OŻP Zyskowna Wyprawa.\nBenric Thriftmor – członek Zarządu Żelaznego Syndykatu i dyrektor Spraw Pozakorporacyjnych.\nZakaeus Griffan – Błogosławiony zatrudniony na kontrakcie na OŻP Zyskowna Wyprawa, mąż Sofiyi.\nSofiya Griffan – Błogosławiona zatrudniona na kontrakcie na OŻP Zyskowna Wyprawa, żona Zakaeusa.\nWulfcot Trumane – kapitan OŻP Dobra Okazja.\nChorąży Tollver – członek załogi OŻP Dobra Okazja.\nDr Weygrand – oficer medyczny OŻP Dobra Okazja.\nAlzar Lokaras – pretendent do roli przywódcy klanu Okanasów i Strażnik Wysokiego Muru.\nMorva Lokaras – Błogosławiona, wychowanica Alzara.\nArshav Okanas – współprzewodniczący Varestiackiej Rady Rządowej, pretendent do roli przywódcy klanu Okanasów i przyrodni brat Zenidy Okanas.\nEthilda Okanas – współprzewodnicząca Varestiackiej Rady Rządowej, matka Arshava.\nLewella Tythencroft – p.o. redaktor naczelna gazety Głos Wyborcy, wysokiej rangi członkini Stronnictwa Walki o Prawo Głosu.\nFredabel Torcreek – żona Braddona Torcreeka i współwłaścicielka Niezależnej Kompanii Pracowników Najemnych „Długie Karabiny”. Przywódczyni uchodźców z Carvenportu w Sanorah.\nSigmend Talwick – główny korespondent Wywiadowcy Sanoryjskiego.\nMolly Pins – była mieszkanka Carvenportu.\nJillett – Błogosławiona, członkini Stronnictwa Walki o Prawo Głosu i Komitetu Zarządzającego Wolnego Stockcombe.\nColl – członek Komitetu Zarządzającego Wolnego Stockcombe.\nPułkownik Ethany Kulvetch – dowódca sił korporacyjnych w Stockcombe.\nARMIA BIAŁEGO SMOKA\nCatheline Dewsmine – Błogosławiona, dawna członkini mandinorskiej socjety. Sługa Białego Smoka.\nSirus Akiv Kapazin – generał, były kurator Cesarskiego Muzeum w Morsvale.\nHenris Lek Morradin – były Marszałek Wielki Corvuskich Legionów Cesarskich. Generał armii Białego, rywal Sirusa.\nVeilmist – Wyspiarka i główny statystyk w armii Białego.\nLeśny Oścień – plemienny wojownik z Arradsii.\nArberus Lek Hakimas – generał Corvuskiej Ludowej Armii Wyzwoleńczej.\nHyran – Błogosławiony, prawa ręką Arberusa.\nJelna – Błogosławiona, dawna rewolucjonistka i prawa ręka Pierwszej Obywatelki.\nVarkash – były pirat i więzień w Scorazinie, cesarskim mieście więziennym. Admirał Corvuskiej Ludowej Floty Wyzwoleńczej.\nAttcus Tidelow – kapitan ŻMP Brzask.\nZ pamiętnika panny Lewelli Tythencroft Sanorah, 27 termestera 1600 roku (211 roku Kompanii)\nZnów śnił mi się Corrick. Często mi się to zdarza wdzisiejszych trudnych czasach. Jeżeli– jak zuporem powtarza Protektorat Morski wnieczęstych odpowiedziach na moje listy– podporucznik Corrick Hilemore rzeczywiście nie żyje, anie jest po prostu zaginiony, to zostawił po sobie bardzo zapracowanego ducha.\nWiem, to makabryczny żart, wręcz okrutny– chociażby wobec mnie samej, jeśli nie wstosunku do wspomnienia człowieka, którego kochałam. (Którego nadal kochasz, Lewello; nie okłamuj samej siebie). Wolę to jednak od płaczów ilamentów, jakich oczekuje się po przedstawicielkach mojej płci.\nSen znów był inny od poprzedniego. Nocnym odwiedzinom mojego byłego narzeczonego można zarzucić niejasność iniewyrazistość, lecz zpewnością nie brak różnorodności. Oczywiście dawniej też onim śniłam, chociażby podczas tych okropnych długich miesięcy rozstania wymuszonych jego niewolniczą służbą ukorporacyjnych panów. Jeszcze częściej śnił mi się podczas okrutnej rzezi, którą Syndykat upiera się nazywać „Kryzysem Dalcyjskim”. Wtedy były to jednak bardziej wspomnienia niż sny; mój umysł szukał we śnie towarzystwa Corricka, którego odmówiono mi na jawie. Spacery wparku, kradzione chwile bliskości zdala od wścibskich spojrzeń moich rodziców, niezliczone cudowne kłótnie. Kiedyś uwielbiałam onim śnić, zczasem jednak zaczęłam się bać tych snów, bo za każdym razem grozi mu wnich niebezpieczeństwo.\nTym razem znajdował się wjakimś bardzo zimnym ibardzo odległym miejscu. Obraz zawsze jest trochę mętny, tylko jego twarz pozostaje wyraźna– awostatnim czasie jest to twarz człowieka przygniecionego brzemieniem wyrzutów sumienia. Corrick nigdy nie miał przesadnych skłonności do introspekcji, ale mimo swojej szczególnej profesji jest człowiekiem bardziej uczuciowym, niż wielu byłoby skłonnych przypuszczać.\nZnowu to samo, cała ja: piszę onim wczasie teraźniejszym. Ajednak nic nie mogę na to poradzić– tak jak nic nie mogę poradzić na swój wisielczy humor. Dusza– umysł może nie, ale dusza zpewnością– podpowiada mi, że on wciąż żyje... gdzieś, gdzie jest bardzo zimno.\nJakoś zniosłam kolejne śniadanie zmatką iojcem: on jak zwykle schował się za egzemplarzem Wywiadowcy, ona wypełniała ciszę powtarzaniem bzdurnych plotek. Ostatnio, wobliczu coraz bardziej niewesołych wieści zkraju izagranicy, wychwyciłam wjej paplaninie nutę desperacji: doniesienia otym, kto się komu oświadczył, historie błahych skandalików izjadliwe komentarze na temat moich mizernych perspektyw matrymonialnych wygłasza coraz bardziej piskliwym głosem, znienaturalnym błyskiem woku. Chwilami mam takie wrażenie, jakby próbowała utkać magiczne zaklęcie; jakby dzięki jej gadaninie nieuchronne zagrożenie miało ugiąć się przed niezłomną, przyziemną zwyczajnością. Ale zagrożenie ani myśli ustąpić. Jest najzupełniej rzeczywiste.\n„Feros zamilkło”, obwieszcza Wywiadowca typowym dla siebie krzykliwym nagłówkiem. Powody milczenia miasta pozostają nieznane, co otwiera szerokie pole do domysłów. Na stronach wewnętrznych znajdziemy drastyczne szczegóły ostatniej Rewolucji Corvuskiej– tym razem, wszystko na to wskazuje, udanej: „Cała corvuska arystokracja wymordowana wciągu jednej nocy”; „Setki skazanych na śmierć wsfingowanych procesach”; „Niesławna dyktatorka-kryminalistka na czele samozwańczego rządu tymczasowego” itak dalej. Wielu moich przyjaciół ze Stronnictwa utrzymuje, że te doniesienia to kłamstwa rozpowszechnianie wuległej wobec korporacji prasie wcelu wzbudzenia lęku przed słusznym buntem ludu. Osobiście wcale nie jestem przekonana, że wszystkie te potworności zostały zmyślone. Czy naprawdę należy się dziwić Corvusyjczykom, że po stuleciach okrutnej, krwawej regnarchii zapałali żądzą zemsty?\nSą też doniesienia ozamieszkach wmiastach imiasteczkach na północy Mandinoru, coraz częstszych dezercjach zszeregów armii Protektoratu, atakże– chyba najbardziej niepokojące– okrachu na rynku korporacyjnych akcji iobligacji. Zauważyłam, że ojcu zaczęły się trząść ręce, gdy doszedł do tej części gazety. Zastanawiam się, jak znaczną część rodzinnej fortuny utopił na przestrzeni lat wspekulacjach papierami wartościowymi. Oczywiście wszelkie moje ewentualne pytania osprawy finansowe spotkałyby się albo zchłodną obojętnością, albo zsugestią, żebym– skoro tak się tym interesuję– porzuciła swoje radykalne hobby iznalazła zatrudnienie wkorporacji. Dlatego nic nie powiedziałam, łykiem herbaty spłukałam grzankę zjajkiem na twardo, cmoknęłam matkę wpoliczek iposzłam do redakcji Głosu Wyborcy.\nPoranne kolegium redakcyjne tradycyjnie już przerodziło się najpierw wdyskusję polityczną, anastępnie wregularną pyskówkę. Pan Mantleprop, fotostatyk, niemal pobił się zpanem Mityardem, korespondentem zagranicznym, zarzuciwszy mu „skrajną stronniczość wrelacjonowaniu mściwego bestialstwa” wdoniesieniach na temat Rewolucji Corvuskiej. Wostatnim czasie jako p.o. redaktor naczelna odczuwam coraz silniejszą pokusę zwolnienia wszystkich naszych reporterów. Zważywszy na fakt, że itak muszę sama wyprodukować mniej więcej dwie trzecie zawartości każdego numeru, podczas gdy moi domniemani podwładni tracą czas na bezowocne spory, prowadzenie czasopisma wpojedynkę nie byłoby dla mnie dużo większym obciążeniem– aprzynajmniej miałabym zapewniony święty spokój wmiejscu pracy. Ponieważ jednak nasz periodyk– oficjalny organ Stronnictwa Walki oPrawo Głosu– zzałożenia ma być dziełem kolektywnym, nie mam dostatecznej władzy, by wyrzucić kogokolwiek bez zgody większości członków redakcji.\nWnormalnych okolicznościach próbowałabym załagodzić spór, uspokoić atmosferę izaprowadzić jakąś namiastkę porządku, dzisiaj jednak– po kiepsko przespanej nocy– zupełnie nie miałam na to siły. Wzięłam więc pióro inotatnik i– zostawiwszy swoich redakcyjnych kolegów pogrążonych wkłótni– poszłam do Dzielnicy Portowej. Każdy doświadczony reporter dobrze wie, że port jest doskonałym źródłem informacji, szczególnie wtrudnych czasach. Wkażdej portowej tawernie można spotkać żeglarzy ze wszystkich zakątków świata, którzy są znatury gadatliwi, zwłaszcza gdy do rozmowy zachęci ich młoda, niebrzydka kobieta gotowa postawić im kolejkę albo dwie.\nDzisiaj jednak okazało się, że takie zabiegi nie będą konieczne. Wporcie panowało powszechne ożywienie. Kilka tygodni temu kobieta zwana Błogosławionym Demonem porzuciła swoje królestwo zgrozy na Płaskowyżu Bagiennym, spopieliła Dzielnicę Portową, po czym zniknęła wniewyjaśnionych okolicznościach. Od tamtej pory dzielnica została tylko częściowo odbudowana; poczerniałe zgliszcza wielu magazynów straszą po dziś dzień. Jednakże dzięki staraniom Syndykatu na nabrzeżu szybko stanęły nowe dźwigi iodbudowanych zostało wiele drewnianych pomostów cumowniczych, które pożar strawił aż do linii wody.\nNa nabrzeżu zastałam mrowie policjantów iżołnierzy Protektoratu, dowodzonych przez kilku oficerów. Za szeroko rozlanymi wodami portu widziałam dym buchający zkominów potężnych machin obsługujących wrota wfalochronie. Zwykle zrana otwiera się tylko jedne wrota, dzisiaj jednak otwarto wszystkie troje jednocześnie.\nOczywiście moje pytania kierowane do oficerów Protektoratu spotykały się albo zbeznamiętnie uprzejmym „Bez komentarza”, albo zoschłą sugestią, żebym gdzie indziej szukała skandalizujących kąsków dla „wyborczej propagandy”. Wtej sytuacji zmuszona byłam zdobyć informacje zinnych, bardziej skorych do współpracy źródeł, co też uczyniłam– choć bez szczególnego entuzjazmu.\nSigmenda Talwicka znalazłam wpołowie długości nabrzeża: chudy, źle ubrany przycupnął na jednej ze skrzyń igryzmolił coś wnotatniku.\n– Panna Tythencroft– odezwał się na mój widok. Jego szeroki uśmiech mógłby uchodzić za przyjazny iserdeczny, gdyby nie pożądliwe spojrzenie, którym jednocześnie zmierzył mnie od stóp do głów.– Co słychać w Głosie Wyborcy? Nakład rośnie podobno wniesłychanym tempie, mówi się, że wzeszłym miesiącu niewiele wam brakowało do osiągnięcia liczby czterocyfrowej.\n– Pięciocyfrowej– skłamałam, tak jak często zdarza mi się to robić wobecności pana Talwicka. Moje sumienie pozostaje niesplamione.– Za to pańska gazeta przeszła dziś samą siebie, nawet jak na szmatławiec żyjący zniesmacznych iwulgarnych doniesień. Wygląda na to, że corvuscy buntownicy pieką na rożnie ipożerają dzieci arystokratów.\nZesztywniał lekko, jego uśmiech zbladł.\n– Jestem tylko reporterem, proszę pani, nie wydawcą.\n– Istotnie, mój panie.– Odwróciłam się iruchem głowy wskazałam otwierające się wrota portu.– Mogę zapytać, czy któryś zpańskich znajomych zProtektoratu uznał za stosowne objaśnić panu, co tu się właściwie dzieje?\n– Nie– odparł lekko wyniosłym tonem.– Nikt mi niczego nie objaśnił. Nie otwiera się jednak trojga wrót jednocześnie, żeby przepuścić tylko jeden statek, prawda?\n– Czyli spodziewamy się przybycia jakiejś floty, ito bynajmniej nie wrogiej.\n– Na to wygląda. Pytanie brzmi: skąd rzeczona flota przybywa? Ma pani ochotę na mały zakładzik, panno Tythencroft? Stawiam na dalcyjskich najemników, zatrudnionych przez Protektorat wcelu wzmocnienia Floty Północnej.\n– Spekulacje finansowe zostawiam ojcu, mój panie. Wątpię wszakże, by po Kryzysie Dalcyjskim znalazło się wielu Dalcyjczyków gotowych przyjąć zapłatę wsyndykatowych obligach.\n– Wtakim razie Varestiacy. Wepoce prekolonialnej byli gotowi walczyć dla każdego, kto odpowiednio zapłaci.\nWtej samej chwili portowe wrota podniosły się na pełną wysokość, co zasygnalizował chór zainstalowanych na szczycie falochronu parowych gwizdków. Niedługo potem wśrodkowych wrotach sanoryjskiego portu zamajaczyła powolna, ciemna sylwetka statku, wktórym natychmiast rozpoznałam niewielki prom parowy, zwykle używany do przewozów pasażerskich wrejonie przybrzeżnym. Sądząc jednak po wyglądzie, ten egzemplarz miał za sobą długi rejs. Ciemne plamy sadzy upstrzyły kadłub, awkołach napędowych brakowało części łopatek, przez co prom bardzo ociężale przemieszczał się wkierunku pobliskiego pomostu.\nPodążyliśmy zpanem Talwickiem na pomost, gdzie prom właśnie cumował. Na przednim pokładzie kłębił się tłum wprzeważającej mierze złożony zkobiet idzieci, milczących iposzarzałych na twarzach jak ofiary długotrwałego niedostatku. Zbliska dostrzegłam, że wiele znich płacze– nie wiedziałam jednak, czy zżalu, czy też zulgi.\n– Flota, bez dwóch zdań.– Pan Talwick skinieniem głowy wskazał otwarte wrota, przez które wpływały właśnie dalsze podobnie sfatygowane jednostki.– Tyle że jest to flota uchodźców, nie najemników.\nZtej odległości widzieliśmy już wyraźnie napis na kadłubie: SŻP Informator – Feros, 03/06/177.\n– Przybyli zWysp Tyrrelskich na trzydziestoletnim promie do żeglugi przybrzeżnej– skonstatował Talwick znutą podziwu wgłosie.\nUstawiono trap ipasażerowie zaczęli schodzić na ląd: przygarbieni, na chwiejnych nogach, skrajnie wyczerpani; młodsi pomagali starszym, wielu wciąż płakało. Kiedy zaczęli się gromadzić na nabrzeżu, moją uwagę zwróciła pewna postać wtłumie, wyższa od innych, dumnie wyprostowana kobieta, pochodząca zapewne– gdyby oceniać po kolorze skóry– zpołudnia Mandinoru. Sądząc po tym, jak odnosili się do niej inni pasażerowie, musiała mieć wśród nich pewien autorytet.\n– Joya!– zawołała do smukłej dziewczyny, która wspólnie zjasnoskórą kobietą wosobliwie jaskrawym makijażu prowadziła po trapie mężczyznę zzabandażowanymi oczami.– Przyprowadźcie go tutaj. Musimy zebrać pacjentów wjednym miejscu. Molly? Kiedy już pan Adderman będzie bezpieczny, wróć na pokład iprzynieś wszystkie lekarstwa, jakie tylko uda ci się znaleźć. Nie wiemy, jak bardzo hojni okażą się nasi gospodarze.\n– Dzień dobry pani.– Talwick, który jak zwykle bezbłędnie wyczuł najlepsze źródło informacji, podszedł iukłonił się wysokiej kobiecie.– Sigmend Talwick, główny reporter Wywiadowcy Sanoryjskiego. Mogę zapytać, zkim mam przyjemność?\n– Naturalnie– odparła kobieta, odsuwając się od niego.– Zpanią Niepański Interes.\nTalwick prychnął zurazą, ale ponieważ niełatwo go zniechęcić, gdy zwietrzy zapowiedź dobrej historii, natychmiast zaczął wypytywać innych uchodźców. Ja jednak uznałam, że więcej dowiem się od pani Niepański Interes. Kilka minut szłam za nią przez ciżbę, zanim łaskawie zgodziła się zauważyć moją obecność.\n– Pani też jest reporterem?– spytała, podnosząc na mnie wzrok znad dziecka zrozcięciem na ręce, któremu się przyglądała.\nDziewczynka nie miała już nawet siły płakać: siedziała wmilczeniu na rękach matki iszeroko otwartymi, wyzutymi zwszelkiej ciekawości oczami gapiła się na czerwono-siną zszytą ranę.\n– Poniekąd– odparłam.– Reprezentuję Stronnictwo Walki oPrawo Głosu.\nRozejrzałam się. Tłum wynędzniałych nieszczęśników gęstniał zkażdą chwilą. Ścisnęło mnie wgardle. Musiałam odkaszlnąć, żeby odzyskać głos.\n– Zapewniam panią– dodałam– że chcę tylko pomóc.\nPrzewiązała rączkę dziecka świeżym bandażem iszczypnęła je wpodbródek. Dziewczynka tylko zamrugała izapadła się głębiej wobjęcia matki.\n– Ci ludzie wymagają opieki lekarskiej– podjęła nieznajoma, wstając. Odwróciła się do mnie.– Atym zinnych statków trzeba znaleźć dach nad głową icoś do jedzenia. Czy wasze stronnictwo może nam wtym pomóc?\n– Tak– przytaknęłam zprzekonaniem.– Natychmiast wrócę do biura, zacznę organizować pomoc.– Podałam jej rękę.– Lewella Tythencroft.\n– Fredabel Torcreek.\nUścisnęłyśmy sobie dłonie. Posłała mi niewesoły uśmiech, jakby zmojej twarzy wyczytała, co czuję.\n– To dla pani nowość, prawda?\n– Owszem.– Jeszcze raz odkaszlnęłam. Wyprostowałam się.– Jedna sprawa, zanim pójdę... Byliście wFeros, prawda?\n– Zgadza się. Miasto jest stracone. Smoki iSplugawieni napadli je zwody ipowietrza. Zajęli je, zabiwszy przy okazji mnóstwo ludzi. Nam, byłym mieszkańcom Carvenportu, udało się uciec. Trochę ludzi zabraliśmy ze sobą, ale wielu zostało.\n– Mam... przyjaciela– wykrztusiłam. Byłam na siebie zła za to, jak nieporadnie składam słowa.– To mój były narzeczony, ściśle rzecz biorąc. Podporucznik Hilemore. Zaginął bez śladu, domniemywa się nawet, że nie żyje. Pomyślałam...\n– Hilemore?– Pani Torcreek zmierzyła mnie przeciągłym spojrzeniem. Roześmiała się.– Po pierwsze: teraz to już jest kapitan Hilemore, jeśli się nie mylę. Po drugie: kiedy ostatni raz onim słyszałam, był cały izdrowy, chociaż najprawdopodobniej odmrażał sobie tyłek wtowarzystwie moich krewnych.\nJakby się napił płynnego ognia. Rozjarzona do białości błyskawica bólu przeszyła go na wskroś, gdy krew z serca dotknęła jego języka. Tylko cudem nie wypuścił fiolki z ręki i zdołał przytrzymać ją przy ustach dostatecznie długo, żeby cała jej paląca zawartość spłynęła mu do żołądka. Szarpał się spazmatycznie i miotał w wodzie, gdy ból rozkwitał, narastał, przyćmiewał wszystkie inne doznania. Przed oczami najpierw zrobiło mu się szaro, a potem świat poczerniał. Zastanawiał się, czy ból zabije go, zanim Jack Tokoniec zionie ogniem i ugotuje go żywcem – ale tak czy inaczej, miał świadomość, że zostało mu ledwie kilka sekund życia.\nNagle wszystko zniknęło. Ból ulotnił się w mgnieniu oka. Clay zamrugał, czerń zalewająca mu pole widzenia odpłynęła. Nadal znajdował się w wodzie, unosił się jak nieważki tuż pod jej migotliwą powierzchnią. Była zimna, ale chłód ten był dziwnie złagodzony, odległy, nie tykał jego ciała, które – jak po chwili zdał sobie sprawę – urosło do gigantycznych rozmiarów. Przed sobą miał mieszaninę barw, chłodne lazury przeszywane plamami pomarańczu i – gdzieniegdzie – trzepotaniem głębokiej czerwieni. „One widzą raczej ciepło niż światło”, powiedziała Ethelynne Drystone, dzieląc się z nim wspomnieniami na widowni zrujnowanej areny.\nZnów oglądał świat oczami smoka.\nKolory nie były tak jaskrawe jak to, co przekazał mu Czarny sprzed stuleci, ale ograniczone wrażenia wzrokowe z nawiązką wynagradzał dźwięk wypełniający mu uszy, natarczywie wibrujący, niosący się echem i stale zmieniający wysokość. Dla niego dźwięk ten nic nie znaczył, lecz wiedział, że gdzieś w głębi jego umysłu kryje się instynktowne zrozumienie jego sensu. Ktokolwiek podsunął mu to wspomnienie, wiedział, co ów dźwięk oznacza.\nWniosek był nieuchronny i przerażający jednocześnie.\nWszedłem w trans z Jackiem Tokońcem, domyślił się Clay.\nPunkt widzenia się zmienił, a wraz z nim zmianie uległ także podkład dźwiękowy: rozległ się łyszeć przenikliwy, rozdzierający krzyk. Migotliwa powierzchnia rozmazała się, gdy Clay ruszył przez wodę z prędkością nieosiągalną dla wszelkich ludzkich napędów. Tętno smoka przyśpieszyło i zamiast miarowego, głębokiego pulsowania Clay czuł teraz szybki rytm bębna. Znów rozległ się ten przeszywający wrzask; musiało to być wołanie o pomoc, tak wyraźnie było w nim słychać przerażenie i zgrozę. Odczuwał narastający w Jacku lęk, gdy razem cięli wodę, lęk, w którym – dzięki właściwościom transu – rozpoznał rodzicielską troskę. Jego dziecku działa się krzywda.\nRozpaczliwy zew wzbił się w tak przenikliwe tony, że Clay odczuł go jako fizyczny ból w umyśle... a potem nagle ucichł jak ucięty nożem. Echo krzyku jeszcze dogasało w dali, gdy do jego świadomości przesączyło się kolejne wrażenie zmysłowe, tym razem nie dźwięk, lecz zapach, woń, która w normalnych okolicznościach wzbudziłaby głód w trzewiach tego monstrualnego drapieżnika, lecz w tej chwili budziła tylko rozpacz. Krew – ale nie była to krew zwierzyny, którą można upolować, ani wielorybiego truchła dryfującego na falach i czekającego na pożarcie. To był zapach krwi Niebieskiego.\nW tej samej chwili Jack Tokoniec wydał z siebie basowy, gardłowy ryk żalu, od którego zatrzęsło się morze. Jego prędkość nie uległa jednak najmniejszej zmianie, zmagazynowana w potężnym cielsku energia napędzała go wcale nie wolniej niż wcześniej. Zapach krwi nasilał się do chwili, gdy Clay ujrzał przed sobą rozdymającą się chmurę ciemnoczerwonej mgły, która stopniowo przechodziła w róż, w miarę jak krew rozrzedzała się i stygła. Zbliżywszy się do chmury, Jack zwolnił, Clay zaś wśród obłoku ciepła rozeznał ciemne, regularne oka sieci opiętej na czymś dużym i bezwładnym. Z ciała zabitego Niebieskiego – młodocianego osobnika, sądząc po jego rozmiarach – sterczały opatrzone zadziorami ciemne ostrza kilkunastu harpunów. Krew buchnęła z nową siłą, gdy siecią szarpnęło i wyciągane na powierzchnie truchło obróciło się w więzach. Jack powiódł wzrokiem wzdłuż czarnych lin i dostrzegł dwa podłużne kształty na powierzchni. Znał te sylwetki, wiedział, że niosą zagrożenie, i w innych okolicznościach zanurkowałby jak najgłębiej w poszukiwaniu bezpiecznego schronienia. Ale nie dzisiaj.\nNajpierw rozerwał sieć. Trójkątne, ostre jak brzytwa zęby rozdarły ją na strzępy, uwalniając zabitego młodego smoka. Jack znieruchomiał na chwilę i odprowadził wzrokiem opadające powoli ciało, otulone krwawym całunem i niknące w ciemnej, zimnej otchłani. Nowe wspomnienie wypełniło umysł Claya. Mała Niebieska smoczyca wyrywała się z łona matki i tuliła do potężnego cielska ojca, który opiekuńczym gestem obejmował je obie i nucił cichą, kojącą pieśń.\nWspomnienie zblakło i spojrzenie Jacka znów spoczęło na dwóch podłużnych sylwetkach w górze. Ryknął ponownie i tym razem w jego ryku rozpacz płynnie połączyła się z gniewem – odczuciem rzadkim u Niebieskich, zarezerwowanym na porę godową, kiedy trzeba było bronić terytorium przed agresywnymi młodymi samcami. Teraz jednak gniew eksplodował w Jacku, osiągnął niespotykane natężenie, wypełnił każde włókno jego ciała. Coś w jego umyśle pękło i ustąpiło; Clay poczuł wstrząs, który zmiótł resztki zdrowego rozsądku. Olbrzymi Niebieski zaryczał. Nie musiał już wyrażać w ten sposób swojego gniewu. Cały był gniewem.\nPodłużne kształty na powierzchni zaczęły się poruszać. Woda po ich obu stronach spieniła się, rytmiczne dudnienie poniosło się po morzu. W centrum każdej z ciemnych sylwetek Clay dostrzegł jarzącą się żółto kulę: maszyniści smokowców rozgrzewali silniki na pełną moc. Zaniepokojeni niespodziewaną stratą zdobyczy łowcy smoków zamierzali pośpiesznie się ulotnić.\nNie mieli szans.\nJack wybrał sylwetkę po lewej stronie i nieśpiesznie, lecz systematycznie się do niej przybliżał. Pałający w nim gniew nie był w stanie przytłumić instynktu drapieżnika, który podpowiadał mu, że powinien oszczędzać siły na ostateczny zryw. Znajdował się jakieś pięćdziesiąt jardów od prawego koła napędowego, kiedy zaatakował. Jedno uderzenie potężnego ogona zdruzgotało łopatki koła, smokowiec przechylił się i zaczął zataczać nierówny krąg na powierzchni morza. Dookoła niego małe ciemne sylwetki wpadały do wody: marynarze zrzuceni z pokładu uszkodzonego statku. Jack się nie śpieszył: przegryzał każdą szarpiącą się postać na dwoje i wypluwał resztki. Małe potworki nie przypadły mu do gustu, miały gorzką krew i zbyt kościste ciała. Zresztą nie przypłynął tu na żer.\nKolejne smagnięcie potężnego ogona wyrzuciło go ponad wodę. Masywne cielsko poszybowało w powietrzu, z przesuwającego się pod nim smokowca marynarze najpierw przyglądali mu się ze zgrozą, rozdziawiwszy szeroko usta, a potem zaczęli krzyczeć, gdy rozwarł szczęki i uwolnił wzburzony potok ognia. Płomienie ogarnęły statek od dziobu po rufę, załoga i osprzęt stanęli w ogniu, a pożoga sięgnęła aż do ładowni, spopielając wszystko, co tylko chciało się palić.\nJack zanurkował z powrotem w przyjemny chłód morza, po czym zaczął zataczać kręgi wokół tonącego statku, dobijając unoszących się na wodzie osmolonych, półżywych marynarzy. Woda zawibrowała od nagłego grzmotu, gdy coś w trzewiach statku eksplodowało – najprawdopodobniej prochownia, sądząc po sile wybuchu. Smok patrzył, jak statek pęka na dwoje i powoli pogrąża się w głębinach, wlokąc za sobą ciemną chmurę posoki z rozprutych ładowni. Zapach bratniej krwi jeszcze bardziej rozjuszył Jacka. Clay wyraźnie czuł postępujący rozpad jego umysłu, który i tak już trwał w stanie kruchej równowagi.\nNiebieski olbrzym wynurzył się, wzniósł łeb wysoko ponad fale i dostrzegł drugi statek: znajdował się kilka mil na północ od niego, z jego kominów buchały kłęby dymu, koła łopatkowe wściekle burzyły wodę.\nW tym momencie trans zaczął się rwać. Clay poczuł ukłucie bólu, gdy wspólne wspomnienia pędziły mu przez głowę w kalejdoskopie wizji zniszczonych statków i zabitych marynarzy. Życie Jacka stało się nieustanną kampanią zemsty, całe dnie i noce spędzał na łowach, na wiecznym tropieniu kolejnych potworów do zabicia. Żerował na wielorybach i gigantycznych kałamarnicach tylko wtedy, gdy głód stawał się tak dokuczliwy, że przeradzał się w ból – ale poza tym wyszukiwał coraz to nowe statki na morzach i oceanach i niszczył je bez litości. Stale jednak pojawiały się nowe.\nNagle nastąpił jakiś przeskok w niestrudzonym rytmie łowów, gwałtowna zmiana nurtu rwącej rzeki gniewu. Jack przez lata stronił od towarzystwa pobratymców. Ilekroć zbliżał się do stada, ignorował jego powitalne pieśni. W głębi swej natury, na jakimś podstawowym, prymitywnym poziomie pojmował, że nie jest już jednym z nich; że ich zachęty do spotkań i wspólnej zabawy są tylko echem czegoś, co na zawsze utracił. Dla Jacka istniała tylko jedna pieśń: pieśń gniewu. Nastał jednak dzień, w którym usłyszał coś nowego, innego niż niosący się wśród głębin żałosny zew. Usłyszał pieśń w swojej głowie.\nNa jej dźwięk Clay poczuł kolejny bolesny wstrząs. Brzmiała obco, dezorientująco, a zarazem znajomo. Biały, domyślił się. Tego natężenia zła nie dało się z niczym pomylić. Clay nie był w stanie w pełni ogarnąć skomplikowanych procesów myślowych bestii, ale wyraźnie czuł nieznaną wcześniej determinację, która przesączała się w głąb umysłu Jacka i łączyła z rozpierającą go furią. Czuł również, że Niebieski próbuje się bronić przed tym wtargnięciem; miał własny cel w życiu i nie potrzebował cudzego.\nAle Białemu nie sposób było się oprzeć. Wkrótce pojawiła się nowa skłębiona fala obrazów, a wśród nich kolejny statek, oglądany oczami innego Niebieskiego. Właściwie nie statek, lecz okręt wojenny, sądząc po tym, jak był uzbrojony. Nie miał również kół łopatkowych.\nTo Pierwszorzędny, zdał sobie sprawę Clay.\nMłoda kobieta na pokładzie celowała do niego z rewolwerów.\nA to Loriabeth w dniu, w którym zaatakował nas Niebieski, domyślił się.\nGdy wystrzelone przez Loriabeth kule dosięgły celu obraz się zmienił. Czerwona mgła przesłoniła prawie całe pole widzenia. Clay zarejestrował jednak nagłe znieruchomienie smoka: to była ta chwila, gdy wspólnie z varestiacką Błogosławioną sparaliżowali smoka za pomocą Czarnej. Kapitan Hilemore i porucznik Steelfine w tym czasie ładowali działo. Pośrodku czerwonej mgły coś błysnęło i obraz poczerniał.\nPrzepełniająca Jacka determinacja zmieniła się w nieodparty rozkaz. W polu widzenia znowu pojawił się Pierwszorzędny. Tym razem Clay wychwycił w myślach Białego niedwuznaczne polecenie:\n– Płyń na południe. Zabij ich.\nWstrząśnięty Clay dał się znowu porwać wirowi wspomnień Jacka.\nNasłał go na nas, zrozumiał. Wiedział, dokąd płyniemy! Jakim cudem?\nOdpowiedź objawiła mu się błyskawicznie. Właściwie miał do siebie pretensje, że wcześniej na to nie wpadł.\nSzczątkowy ślad jej świadomości przetrwał w jego umyśle od czasu jej zdrady i śmierci pod górą.\nKierując się jej tropem, Biały zmusił nieszczęsnego, obłąkanego Jacka, żeby na nich zapolował.\nNastępny kłąb wspomnień: Jack znowu należy do stada, chociaż Niebieskie, z którymi płynie, nie śpiewają pieśni. Zniszczenie Stacji Kraghurst; tłumiona, lecz wyraźna przyjemność na widok mrowia płonących żywcem małych potworków. Jack ścigający Pierwszorzędnego kanałem oddzielającym Gardziele od Szelfu. Przygniatający ciężar klinowatego odłamka góry lodowej spychający go w otchłań, w najgłębszą toń, ciśnienie miażdżące jego potężne ciało jak papier. Nie zginął jednak, jakoś zdołał uwolnić się spod bryły lodu i wytężywszy poharatane mięśnie, wyrwał się na powierzchnię. Wyczerpanie wkrótce dało o sobie znać, długo dryfował bezwładnie, niesiony morskim prądem, i byłby znów zatonął, gdyby stado się na niego nie natknęło: wspólnymi siłami Niebieskie podźwignęły go i wyniosły ku powierzchni, powietrzu i wybawieniu. Był jednak ranny, potrzebował czasu i pożywienia, żeby wrócić do sił. Niebieskie znosiły mu mięso morsów i wielorybów; same głodowały, byle tylko on mógł się należycie odżywiać. Byłby zaśpiewał im pieśń dziękczynną, gdyby jeszcze potrafił to robić – ale to nie było jego stado, a z takich pieśni zostało ledwie słyszalne echo tego, kim był dawniej.\nJadł, wracał do sił i czekał, aż pewnego dnia potężna fala gorąca uderzyła od spodu i rozsadziła lody, co pozwoliło mu znów zapolować na potwory, które go zraniły. Zwołał swoje nieme stado i posłał pomiędzy potrzaskany lód, aż jeden ze smoków znalazł zwierzynę: nowy statek, pozbawiony ognistego kwiatu we wnętrzu kadłuba, ale z potworami na pokładzie. Jack mógł być obłąkany, ale z pewnością nie był głupi. Mając świeżo w pamięci cierpienia, jakich przysporzyły mu te istoty, postanowił działać bardziej przebiegle i posłał stado przodem, żeby wzięło na siebie główny impet działania ich nadprzyrodzonych systemów obronnych. Patrzył, jak miotające się, rozszarpywane na kawałki Niebieskie padają jeden za drugim, i tłumił swój gniew. Zmusił okaleczony umysł do cierpliwości. Dopiero kiedy ostatni smok ze stada przepadł w głębinach, wlokąc za sobą obłok krwi buchającej z rozprutej szyi, Jack ruszył do ataku.\nWtem – jakieś nowe zjawisko, eksplozja ciepła w dole połączona z wielką chmurą pęcherzyków powietrza. Coś pędziło ku powierzchni. Jack nie miał pojęcia, co to takiego, nie mógł przebić wzrokiem kadłuba i rozeznać znajdujących się w jego wnętrzu źródeł ciepła, ale kiedy patrzył, jak obcy obiekt się wynurza i kołysze na falach, a ze środka gramolą się cztery potwory, wiedział już, że po raz pierwszy od bardzo dawna trafiła mu się łatwa zdobycz. Jedno płytkie nurkowanie, jedno gwałtowne wynurzenie i stworzenia miotały się bezradnie w wodzie. Skierował się w stronę najbliższego. Stęknął z bólu, gdy jeden z potworów na statku czymś w niego rzucił, czymś małym, lecz dostatecznie szybkim, żeby wyszarpało mu dziurę w łuskach. Było to jednak znajome ukłucie, nosił na ciele liczne ślady takich irytujących niegodności – a zresztą, znalazłszy się tak blisko zdobyczy, nie zwracał na ból uwagi.\nStwór miotający się w wodzie wpatrywał się w niego malutkimi, paciorkowatymi oczami, rozpaczliwie szukając czegoś zawieszonego na szyi – być może broni. Tak jakby coś tak małego mogło Jackowi zagrozić...\nClay patrzył na samego siebie, jak nagle zamiera w wodzie bez ruchu, a potem rozpada się i zmienia w bezkształtną wielobarwną mgłę. Opar skłębił się wokół niego, tężejąc w gęste, jaskrawe, wielobarwne obłoki, a potem rozpadł się na kawałki. Tu i ówdzie Clay wychwytywał większe, spójniejsze strzępy wspomnień: dryfujące po morzu ciała Niebieskich, rozczłonkowane zwłoki marynarzy, płonące statki. A więc tak wyglądał myślobraz Jacka Tokońca. Pod całunem zgrozy Clay wyczuwał dezorientację, napierającą na jego świadomość niczym bezwładny ciężar, i towarzyszący jej gniew.\n– Wyczuwasz mnie, prawda? – zapytał.\nMiał nadzieję, że smok wyłowi jakiś sens z jego myśli. Otulająca go mgła zamigotała przeszyta czerwonawymi błyskawicami narastającej furii Jacka.\n– Nic na to nie poradzisz, chwilowo jesteśmy na siebie skazani – dodał Clay. – Porozmawiajmy więc.\nUderzyła kolejna błyskawica, jej czerwone jak krew macki wystrzeliły z mgły, dosięgły Claya i poraziły go poczuciem bezwzględnego, nieprzejednanego odrzucenia. Natężył umysł i stawił czoło temu odczuciu i towarzyszącym mu nudnościom i dezorientacji, które groziły przerwaniem transu.\n– Wiem, że miałeś aż nadto powodów, by znienawidzić mnie icały mój rodzaj – nalegał Clay. Nudności rozkwitły w fizyczny ból. – Ale Biały...\nZadławił się, gdy ból eksplodował przeszywającą na wskroś falą bezbrzeżnego cierpienia. Myślobraz znów zamigotał i Clay wyczuł bliski i nieuchronny koniec transu. Jack wytężał wszystkie siły, żeby pozbyć się intruza.\nNic u niego nie wytarguję, uświadomił sobie Clay, wzmocniwszy swoją wolę. Zbyt daleko popadł w obłęd.\nMyślobraz wokół niego rozjarzył się kolejnymi scenami pożogi i zagłady.\nPróbował na gwałt przypomnieć sobie wszystko, co Ethelynne powiedziała mu o skutkach wypicia krwi serdecznej. W jakiś sposób mogła dzięki niej rozkazywać Lutharonowi.\nNie, poprawił się w myślach. Ona mu nie rozkazywała. Nazwała to „wzajemnym zrozumieniem”.\nJak jednak ma się zrodzić zrozumienie w umyśle zniszczonym taką masą potwornych wspomnień? Przypomniały mu się kolejne słowa Ethelynne:\n– Smocza pamięć nie umiera wraz z jednostką, ale gromadzi się w rodzie na przestrzeni wielu pokoleń.\nPowiódł wzrokiem po otaczającym go chaosie. Ledwie wytrzymywał pod naporem woli rozjuszonego Jacka, który cały czas usiłował pozbyć się go ze swojego umysłu.\nLutharon pamiętał Białego, przypomniał sobie Clay. Mimo że nigdy się nie spotkali.\nMoże jeden z przodków Jacka również go widział? Tylko co z tego? Doświadczenia protoplastów na pewno nie wystarczą do przywrócenia mu zdrowych zmysłów.\nNagle przyszło mu do głowy coś, co powiedział duch Silverpin, wyjątkowo celne spostrzeżenie, które dowodziło, że była czymś więcej niż tylko naczyniem dla jaźni Białego: „Czymże w końcu są ludzie, jeśli nie zbiorem wspomnień?”.\nPrzywołał całą swoją wolę i wyzwolił ją w jednym potężnym impulsie, który rozproszył otaczającą go mgłę. Jack zadrżał pod impetem tego uderzenia, a jego furia chwilowo przygasła stłumiona surową mocą umysłu.\nTo chyba ta krew z serca, domyślił się Clay. Daje dodatkowego kopa w transie.\nSkoncentrował się na resztkach wspomnień unoszących się wokół niego w czarnej pustce, wyszukując kolejne strzępy ognistej i krwawej zemsty. Pochwycił jeden z nich – ciasno splątaną kulę zawierającą wizję ataku na Stację Kraghurst – i jeszcze raz natężył wolę. Zmiażdżył wspomnienie do rozmiarów maleńkiego paciorka, po czym roztrzaskał je na kawałki i ruszył dalej. Wędrował przez myślobraz Jacka i unicestwiał wszystkie napotkane w nim traumatyczne wspomnienia. Jack próbował z nim walczyć, czerwone błyskawice uderzały raz za razem, ale w miarę jak jego wspomnienia umierały, siła tych ataków słabła. Clay nie był w stanie zniszczyć wszystkich złych wspomnień; niektóre były zbyt bezkształtne, by dało się je pochwycić, z innych rzezi zostały zaś ledwie okruchy anonimowych scen. Od czasu do czasu napotykał osobliwe oazy spokoju, nawet radości, w większości pochodzące sprzed fazy mściwej furii Jacka – tych wspomnień nie tykał, nawet jeśli były rzadkie, nieliczne i z pewnością niewystarczające, żeby uleczyć umysł smoka.\nW myślobrazie zapanował chaos, gdy Clay zniszczył ostatnie potworności – przedśmiertne drgawki smokowca, którego Jack dręczył przez wiele dni: co kilka godzin wynurzał się z morskiej toni, by upiec żywcem jednego lub dwóch marynarzy, po czym nurkował z powrotem, zostawiając reszcie załogi rozważania nad czekającym ich nieuchronnym losem. Wyglądało na to, że od ludzi nauczył się, na czym polega sadystyczna przyjemność. W miarę unicestwiania kolejnych wspomnień opór słabł, a wraz z nim zanikało poczucie tożsamości: Jack ledwie zdawał sobie sprawę z tego, kim – lub czym – jest.\nMógłbym odejść w tej chwili, zdał sobie sprawę Clay. Mógłbym zakończyć trans i zostawić go zabłąkanego na lodzie, z nieodwracalnie strzaskanym umysłem. Mógłbym – tylko po co?\nPrzekonajmy się, co zostawili ci przodkowie, pomyślał.\nSięgnął w głąb swojej pamięci i przywołał z niej najbardziej wyrazisty obraz Białego, jaki był w stanie znaleźć – chwilę, gdy widział go po raz ostatni pod górą, szalejącego w otoczeniu świeżo wyklutych młodych.\n– Coś ci to przypomina? – zagadnął Jacka.\nSmok nie odpowiedział. Clay rozszerzył wspomnienie, wypełnił nim otaczającą go pustkę.\n– No dalej, coś tam przecież musi być – nie ustępował. – Coś głęboko ukrytego.\nI wtedy rzeczywiście coś zobaczył, słabiutką poświatę w próżni. Wysiłkiem woli przyciągnął ją do siebie, karmiąc ją wspomnieniem Białego, aż rozkwitła w widok rozległego nieba nad wzburzonym szarym morzem. Ze wszystkich stron otaczały go Niebieskie, woda burzyła się wokół przecinających fale smukłych ciał. Nad ich głowami trwała bitwa: Czerwone i Czarne kołowały poniżej szarobiałych chmur i ziały ogniem albo wczepiały się w siebie nawzajem w okrutnym kłębowisku kłapiących szczęk i smagających powietrze ogonów. Smoki z posępną regularnością spadały do wody: jedne od razu szły na dno, inne szamotały się bezradnie na powierzchni, krwawiąc z licznych ran. Nie zwracając uwagi na ranne Czerwone, Niebieskie dopadały poranionych Czarnych smoków, plując ogniem i szarpiąc kłami. Clay wyraźnie czuł specyficzną pustkę w umyśle, który zarejestrował to wspomnienie: nie było w nim żadnych świadomych myśli, w całości wypełniały go obca wola i determinacja.\n– Zabij je – brzmiał niemy rozkaz.\nPunkt widzenia się zmienił, gdy właściciel prastarych ślepi utkwił wzrok w okaleczonym Czarnym, który nieopodal desperacko próbował zerwać się do lotu, mając tylko jedno sprawne skrzydło.\n– Zabij je wszys...\nNagle wszystko zniknęło – wola intruza, jego determinacja, rozkazujący ton – i do umysłu Niebieskiego napłynęły nowe wrażenia. Wola walki osłabła w nim, wstrzymał atak i zaczął zataczać w wodzie kręgi wokół rannego Czarnego, który, śpiewając niezwykłą pieśń powitalną, stopniowo tracił siły i zapadał się pod powierzchnię. Niebieski spojrzał w niebo: dwie smocze frakcje, do niedawna zwarte w zajadłej walce, odstąpiły od ataku. Czerwone w luźnym szyku oddalały się na północny wschód, ocalałe Czarne kierowały się na zachód. Clay zdołał dostrzec charakterystyczną, choć ledwie widoczną postać ludzkiego jeźdźca na grzbiecie jednego z Czarnych, zanim smoki przepadły w chmurze i zniknęły mu z oczu.\nKoniec wojny, zdał sobie sprawę. Tej pierwszej. Biały już wcześniej powstał, a one zdołały go jakoś pokonać. Tylko jak?\nOdsunął to pytanie na bok, było bowiem oczywiste, że nie znajdzie na nie odpowiedzi w umyśle dawno nieżyjącego Niebieskiego. Przejrzał jego wspomnienia i stwierdził, że ma do czynienia z istotą znacznie mniej skomplikowaną niż Jack; jego pieśni brzmiały radośnie i miały zaledwie śladowe zabarwienie gniewem.\nProsta dusza, pomyślał Clay, tłumiący wyrzuty sumienia. Nie jestem pewien, czy spodoba ci się twój nowy dom.\nLedwie trans dobiegł końca, ziąb pochwycił Claya niczym stalowa pięść. Zaparło mu dech w piersi; byłby jęknął z bólu, gdyby miał choć krztynę powietrza w płucach. Unosił się na wodzie. Tuż obok potężny Niebieski zanurzył się i czujnie łypiąc na Claya jednym okiem, zachowywał bezpieczny dystans. Clay czuł w wodzie wibrowanie jego pieśni. Wyrażała cierpienie.\nWyglądało na to, że ten trans przyniósł mu zdolność rozumienia smoczych pieśni.\nJego uwagę zwróciło chlapanie z lewej strony, gdzie Kriz i Loriabeth z wysiłkiem podtrzymywały nad powierzchnią głowę porucznika Sigorala. Twarz Corvusyjczyka pobladła, jedyne zdrowe oko się zamgliło. Gdzieś z prawej dobiegła cała seria raptownych plusków, którym towarzyszył wizg kul w powietrzu i odległy huk karabinowych wystrzałów. Bolesna pieśń Niebieskiego, który niegdyś był Jackiem Tokońcem, wzbiła się na wyższe rejestry, gdy smok cofnął się przed gradem kul i pogrążył głębiej w wodzie.\n– Wstrzymać...! – zawołał Clay, zwróciwszy się w stronę statku, ale tak bardzo szczękał z zimna zębami, że dalsze słowa utknęły mu w gardle.\nPo raz kolejny dziękuję mojej amerykańskiej redaktorce Jessice Wade, mojemu brytyjskiemu wydawcy Jamesowi Longowi oraz mojemu agentowi Paulowi Lucasowi za wsparcie i dobre rady, jakimi służyli mi podczas tworzenia trzech długich i skomplikowanych książek. Dziękuję także mojemu korektorowi Paulowi Fieldowi, który wciąż nie chce, żebym mu zapłacił, a także – nade wszystko – czytelnikom, którzy dołączyli do mnie podczas tej podróży. Pożegnania zawsze są przykre, ale każda historia musi kiedyś dobiec końca.\nAnthony Ryan mieszka w Londynie i jest autorem bestsellerowej trylogii Raven’s Shadow wg New York Timesa. Wcześniej pracował na różnych stanowiskach dla brytyjskiego rządu, ale teraz pisze na cały etat. Interesuje się sztuką, nauką i niekończącym się poszukiwaniem idealnego kufla prawdziwego ale.\nWięcej na temat Anthony’ego Ryana oraz pozostałych pisarzy wydawnictwa Orbit dowiecie się z bezpłatnego comiesięcznego biuletynu. Wystarczy zarejestrować się na stronie:


Według badaczy, którzy od lat obserwują stale powiększające się pęknięcie lodowca szelfowego Larsen C, niemalże nieuniknione jest to, że u wybrzeża Antarktydy wkrótce powstanie jedna z największych gór lodowych w historii.\nNaukowcy od wielu lat obserwują gigantyczne pęknięcie znajdującego się na Antarktydzie lodowca szelfowego Larsen C. W grudniu minionego roku ta szczelina znacznie się powiększyła, wywołując obawy o to, że lodowiec może się wkrótce rozpaść. Góra lodowa, która powstałaby w wyniku tego zdarzenia byłaby jedną z największych w historii.\nJak twierdzą geologowie pracujący przy projekcie MIDAS, około 20 kilometrów dzieli teraz najbardziej wysunięty na zachód punkt pęknięcia od oceanu. W ciągu kilku ostatnich miesięcy wyrwa stale się powiększała, ale podczas drugiej połowy grudnia wydłużyła się aż o 18 kilometrów. To, że od lodowca szelfowego Larsen C oddzieli się góra lodowa o powierzchni wynoszącej 5000 kilometrów kwadratowych jest niemalże nieuniknione i może się to stać nawet w tym roku.\n„Gdy lodowiec Larsen C się ocieli, straci więcej niż 10 procent swojej powierzchni, a jego krawędź szelfowa znajdzie się w najbardziej wycofanej pozycji w historii.” – zwracają uwagę geologowie projektu MIDAS – „To wydarzenie całkowicie odmieni krajobraz Półwyspu Antarktycznego”. Lider projektu – Adrian Luckman, wypowiedział się na ten temat w rozmowie z BBC. Stwierdził w niej, że byłby zaskoczony, gdyby góra lodowa się nie uwolniła. – „Uważam, że to nieuchronne.” – powiedział.\nOczekuje się, że owa bryła lodu, której grubość ma wynosić około 350 metrów, będzie latami unosić się na powierzchni morza w pobliżu Antarktydy Zachodniej, gdzie w końcu zacznie rozpadać się na coraz mniejsze fragmenty. Wszystko wskazuje na to, że ta góra lodowa znajdzie się wśród 10 największych, jakie do tej pory zaobserwowano.\nJeżeli góra lodowa oddzieli się od lodowca Larsen C, jego pozostała część może stać się podatna na kolejne pęknięcia, które w przyszłości mają szansę doprowadzić do rozpadu całego lodowca. W takiej sytuacji poziom wód na świecie mógłby podnieść się nawet o 10 centymetrów. Mimo wszystko naukowcy zaznaczają, że zmiany klimatyczne wcale nie muszą mieć związku z nadchodzącym wydarzeniem (należy przeprowadzić więcej badań w tym kierunku), bowiem cielenie się lodowców jest naturalnym, cyklicznym procesem.\nTagi: nauka ciekawostki klimat


Fotel obrotowy Astra\nAby korzystać z przywilejów, jakie daje posiadanie konta w naszym serwisie, należy się zarejestrować. Aby wejść do panelu rejestracji, prosimy kliknąć przycisk Moje konto, znajdujący się u góry strony. Następnie prosimy o wpisanie w formularzu odpowiednich danych i zatwierdzenie. Jeżeli dane będą poprawne, zostaną Państwo poinformowani o poprawnym zakończeniu procesu rejestracji. Na podany w procesie rejestracji e-mail zostanie wysłane hasło, które należy zmienić przy pierwszym logowaniu.\nW przypadku pomyłki przy wpisywaniu danych, system ponownie poprosi o ich podanie. Prosimy o staranne wpisanie adresu e-mail i hasła, zwracając uwagę na wielkość liter (czy nie jest wciśnięty klawisz Caps Lock). W razie kolejnych niepowodzeń prosimy o kontakt.\nAby wejść do panelu logowania, prosimy kliknąć przycisk Moje konto, znajdujący się u góry strony. Następnie prosimy o wpisanie w formularzu odpowiednich danych, które zostały podane w procesie rejestracji, e-maila oraz hasło i zatwierdzenie wciskając klawisz Logowanie. Aby zakończyć sesję na naszej witrynie, wystarczy kliknąć przycisk Wyloguj. Użytkownik jest automatycznie wylogowywany po zamknięciu okna przeglądarki, albo po dłuższym czasie nieaktywności na witrynie.\nZgodnie z przepisami prawa, mają Państwo możliwość zmiany lub aktualizacji swoich danych osobowych zapisanych w naszym systemie komputerowym.\nW celu zmiany danych, prosimy zalogować się, a następnie wcisnąć link Zmień informacje o koncie, który przekieruje Państwa na podstronie w której będą mogli Państwo dokonać zmian. Prosimy o wprowadzenie aktualnych danych.\nPo zalogowaniu się na swoje konto mają Państwo możliwość zmiany hasła. W tym celu należy kliknąć na link Zmień hasło, który przekieruje Państwa na podstronę w której będą mogli Państwo dokonać zmian.\nKażdy z użytkowników ma w każdej chwili prawo do usunięcia swoich danych z naszego systemu komputerowego.\nAby usunąć swoje konto, prosimy skontaktować się z nami telefonicznie lub za pomocą poczty elektronicznej.\nW przypadku kontaktu telefonicznego, zostaną Państwo poproszeni o podanie swoich danych osobowych, w celu zweryfikowania Państwa tożsamości. Po potwierdzeniu chęci usunięcia konta, zostanie ono skasowane.\nJeżeli zdecydują się Państwo na wysłanie e-maila, również prosimy o podanie w nim takich samych danych osobowych, jak te zapisane w naszej bazie danych. O usunięciu konta zostaną Państwo poinformowani pocztą elektroniczną.\nW przypadku problemów z Państwa kontem w naszej witrynie sofyifotele.pl prosimy skorzystać z poniższych wskazówek.\nJeżeli założyli Państwo konto, i nie mogą się na nie zalogować używając podanego adresu i hasła, prosimy o sprawdzenie stanu klawisza Caps Lock, który włącza wpisywanie wielkich liter. System rozróżnia, bowiem małe i wielkie litery, co jest ważne szczególnie przy wpisywaniu hasła, w którym wprowadzane znaki zastępowane są kropkami.\nJeżeli przekonani są Państwo, że wpisywane w panelu logowania dane są prawidłowe, a mimo to nie można się zalogować na naszą witrynę, prosimy o kontakt e-mailowy pod adresem biuro@sofyifotele.pl lub telefoniczny. Nasi pracownicy pomogą Państwu w rozwiązaniu tego problemu.


Przelot Helikopterem - wycieczka w Himalaje\nKathmandu: 11:57 pm\nWarszawa: 08:12 pm\nWycieczka w Himalaje to podróż, która od lat spędza Ci sen z powiek, ale targają Tobą wątpliwości? Być może nie masz zbyt dobrej kondycji i obawiasz się, że nawet kilkunastodniowy trekking nie będzie odpowiadał Twojej sprawności i aspiracjom. Mamy dla Ciebie inną propozycję, która może Cię zaciekawić, a jest nią wyjątkowy i niezwykle malowniczy przelot helikopterem.\nDzięki temu możesz cieszyć się niesamowitym pięknem ośnieżonych szczytów i spełnić swoje marzenie, aby znaleźć się wśród mistycyzmu tych majestatycznych gór. Wystarczy tylko, że skorzystasz z naszej oferty!\nWybierając się na taką wycieczkę w Himalaje, masz okazję podziwiać z zupełnie nowej perspektywy niebywale piękne widoki na najwyższe góry świata oraz rozległe tereny Nepalu. Dzięki temu, nawet jeżeli nie jesteś w stanie iść na jeden z naszych niezwykle atrakcyjnych trekkingów, możesz zobaczyć to, co tak tłumnie przyciąga do siebie turystów. Będzie to himalajski urok i astmosfera nie z tej ziemi!\nTen rodzaj wycieczki w Himalaje jest niezapomnianym przeżyciem, którego warto doświadczyć. Uzyskujemy niesamowite wspomnienia, a monumentalne góry będą zapierać dech w piersi, nawet kiedy znajdujemy się na wysokościach. Jest to również świetne rozwiązanie dla tych, którzy chcieliby przeżyć więcej przygód podczas swojej wizyty w Nepalu, poza górskimi wędrówkami, zwiedzaniem miast i świątyń.\nLot helikopterem obejmujący panoramę himalajskich szczytów to niezapomniane przeżycie.


EX LIBRIS: "W niebie na agrafce" - Iwona Grodzka-Górnik\nDo przeczytania książki Iwony Grodzkiej-Górnik „ W niebie na agrafce” namówiła mnie moja ciocia, której książka się bardzo spodobała. Ponadto zadecydował fakt, że autorka związana była przez wiele lat ze Szczecinem, moim rodzinnym miastem – i nie ważne, że obecnie mieszka gdzieś pod Warszawą, jakaś więź tam istnieje i tego będę się trzymać. Opis na okładce też mnie zaintrygował – samotna matka pracująca w banku i parająca się w wolnym czasie malarstwem niespodziewanie odkrywa, że jej ukochany tata nie jest jej biologicznym ojcem. Postanawia więc odnaleźć swojego prawdziwego ojca, po którym odziedziczyła talent. Do tego pojawiły się wzmianki o miłości i szajce fałszerzy obrazów, o podróży do Włoch - jednym słowem liczyłam na dobrą zabawę. Ale książka spodobała mi się chyba mniej, niż mojej cioci...\nWłaściwie nie było źle – autorka „W niebie na agrafce” miała dobry pomysł na fabułę, nieco schematyczny, ale nieźle poprowadzony. Na pewno wiele z was (wiele, bo nie sądzę, żeby wśród czytających podobne książki znaleźli się panowie) zna podobne powieści. Dla mnie synonimem dobrego romansu z domieszką sensacji są książki Nory Roberts, które wciąż od czasu do czasu z przyjemnością czytam. Myślę, że Iwonie Grodzkiej-Górnik udało się napisać niezły romans sensacyjny w podobnym stylu. Znalazło się więc w tej książce miejsce na interesujący wątek kryminalny, dotyczący fałszowania obrazów, a także (przede wszystkim) romans. Jak zwykle w tym wypadku pojawia się dwóch kandydatów do serca głównej bohaterki – wprawne czytelniczki na pewno domyślą się szybko, że kobieta zwiąże się z tym panem, który ją będzie bardziej na początku denerwował. Na dokładkę główna bohaterka, Zuzanna, musi uporać się z własnymi problemami – nie tylko tajemnicą, otaczająca jej biologicznego ojca, ale tez śmiercią ukochanej cioci-przyjaciółki, własną emocjonalną barierą, jaką powstrzymuje ją przed jakimikolwiek związkami. Do tego autorka dorzuciła nam też trochę humoru, a także nieco egzotyki w postaci podróży do Włoch. Jednym słowem – romans, akurat w takim stylu, jaki lubię.\nA jednak – nie obyło się bez problemów. Nie porwała mnie ta książka, nie miałam wrażenia tej lekkości, jaka zwykle towarzyszy mi przy czytaniu podobnych powieści. Niektóre fragmenty były świetnie napisane, inne znacznie słabsze. Zbyt wiele miejsca poświęcono nudnym, chociaż dobrze napisanym scenkom bankowym – to dobrze, gdy debiutujący pisarz bądź pisarka pisze o tym, co dobrze zna, ale mnie bankowość nudzi, zwłaszcza, gdy ma niewiele wspólnego z akcją powieści. Nie spodobały mi się też humorystyczne wstawki – a to dialogi z synkiem, a to scenki z samochodem – niby fajne, ale niezbyt śmieszne i zupełnie nie pasujące mi do tej książki i jej tonu. Ale chyba najbardziej nie spodobały mi się sceny, w których autorka nie wyjaśniła, kim były występujące w nich postacie. Podobny zabieg, w którym czytelnik śledzi na przykład dialog, którego rozmówcy są mu nieznani, a którego sens wyjaśnia się dopiero potem, pojawia się też i w innych książkach, na przykład kryminałach. Niestety, w tej książce wydał mi się zupełnie nie na miejscu. Za to spodobał mi się wątek poszukiwania ojca, odkrywania kim jest, poznawania nowej rodziny. Te fragmenty wydawały mi się najciekawsze, najlepiej napisane, najprawdziwsze.\nMuszę więc przyznać, że chociaż zaczęłam czytać „W niebie na agrafce” z zainteresowaniem, moja ciekawość zaczęła z czasem zanikać. Zabrakło mi w pewnych miejscach tego, dzięki czemu książki Nory Roberts potrafię pochłonąć w jeden wieczór – lekkości pióra i tej umiejętności porwania czytelnika od pierwszych stron. Mam jednak nadzieję, że Iwona Grodzka-Górnik w kolejnych książkach poprawi swój warsztat, bo przecież „W niebie na agrafce” to jej pierwsza książka. Gdzieś słyszałam, że planuje kontynuację tej powieści, więc życzę autorce sukcesów pisarskich i mam nadzieję, że będę miała okazje się przekonać, czy kolejna powieść spodoba mi się bardziej.\nAutor: Dabarai o 22:06\nCzytająca 28 stycznia 2013 07:00\nOpisy bankowości po prostu kartkowałam dalej, czego strasznie nie lubię, ale no... nie dało się inaczej. Nie przypadła mi do gustu ta książka...\nDabarai 28 stycznia 2013 20:21\nMnie najbardziej niepodobało się to, że te fragmenty nic właściwie nie wniosły do książki.\nSezon Literacki 28 stycznia 2013 08:34\nKsiążki nie czytałam, a i jej fabuła jakoś wybitnie mnie nie zachęca. Ale jeśli wpadnie mi w ręce, to nie będę się opierać! :-)\nDabarai 28 stycznia 2013 20:24\nMnie się wydaje, że każdy powinien sobie wyrobić o książkach właną opinię...


Nasturcje i ćwoki - Marcin Szczygielski • BookLikes (ISBN:9788360000601)\nNasturcje i ćwoki, czyli kryminał romantyczny to humorystyczna historia sercowych perypetii stylistki jednego z popularnych kobiecych magazynów. Rozczarowana ostatnim nieudanym związkiem bohaterka postanawia od tej pory kierować się w miłości rozumem, a nie sercem i starannie wybiera kolejnego... show more\nNasturcje i ćwoki, czyli kryminał romantyczny to humorystyczna historia sercowych perypetii stylistki jednego z popularnych kobiecych magazynów. Rozczarowana ostatnim nieudanym związkiem bohaterka postanawia od tej pory kierować się w miłości rozumem, a nie sercem i starannie wybiera kolejnego kandydata. Jej wybór pada na mieszkającego za ścianą sąsiada. Dziewczyna razem ze swoją przyjaciółką starannie "rozpracowują" nieświadomego ich planów chłopaka, śledząc każdy jego krok. Pech w tym, ż..e kiedy już główna bohaterka dochodzi do wniosku, że jej wybór jest słuszny i przystępuje do działania, kandydat nie przejawia najmniejszych chęci do zawarcia bliższej znajomości. W dodatku na horyzoncie pojawia się poprzedni narzeczony, który usiłuje odzyskać serce dziewczyny. Jej życie zaczyna się komplikować, a jakby tego wszystkiego było mało przypadkowo wplątuje się w sensacyjną aferę, w której niebagatelną rolę odgrywa tajemniczy pustostan oraz pewien hydraulik. Jak znaleźć na to wszystko czas i siły, kiedy praca zajmuje dwanaście godzin na dobę, a despotyczna szefowa zmusza do coraz bardziej karkołomnych wysiłków w zdobywaniu kolejnych "prezentów dla czytelniczek" dołączanych do pisma?\nPublisher: Instytut Wydawniczy „Latarnik”


Wolsztyn: Od piątku parowozy znów na liniach - Wszystko na temat branży kolejowej: PKP, Intercity, przewozy regionalne, koleje mazowieckie, rozkłady jazdy PKP, Kolej\n| Roman Czubiński ⚫ 08.08.2018 ⚫ 69\nParowóz w Wolsztynie (2017 r.)fot. Roman Czubiński\nZawieszenie kursów parowozów z pociągami rozkładowymi nastąpiło 1 lipca. Decyzji tej od początku towarzyszył chaos informacyjny. Dyrektor parowozowni argumentowały wstrzymanie ruchu zarówno zagrożeniem pożarowym związanym z upałami i trwającymi w pobliżu torów żniwami, jak i wcześniejszymi ustaleniami z Kolejami Wielkopolskimi i przewidzianym w umowie z przewoźnikiem limitem pracy przewozowej. Rodzi się jednak pytanie o racjonalność zawieszania ruchu planowego akurat w sezonie wakacyjnym, w którym siłą rzeczy można byłoby przyciągnąć najwięcej pasażerów.\nRównocześnie parowozownia poinformowała o uruchamianiu zwiększonej liczby pociągów komercyjnych na innych trasach, na których zagrożenie pożarowe miało nie być przeszkodą. Co więcej, PKP Cargo poinformowało nas pod koniec czerwca, że wstrzymanie ruchu wynika z przyczyn technicznych, a parowozy wymagają konserwacji. Dyrekcja wielkopolskiej placówki zdementowała wtedy tę informację, twierdząc, że maszyny są sprawne.\nWstrzymanie ruchu parowozów miało początkowo trwać do końca lipca, potem jednak przedłużono je także na pierwszy tydzień sierpnia, a następnie do dziewiątego dnia tego miesiąca włącznie. Pierwszym dniem ich kursowania będzie zatem piątek 10 sierpnia. Informację tę zamieściły 8 sierpnia na swojej stronie Koleje Wielkopolskie. Przez cały dzień nie pojawiła się ona natomiast na stronie Parowozowni Wolsztyn.\nW wypowiedzi dla Polskiej Agencji Prasowej naczelnik parowozowni Wojciech Marszałkiewicz przyznał się do błędu, jakim było wyznaczenie przerwy w wakacje. Zadeklarował też, że w przyszłym roku wystawianie parowozów do pociągów liniowych zostanie zawieszone w innym terminie. Skąd jednak wiadomo, czy za rok podczas żniw nie powtórzą się podobne warunki pogodowe? Czy zostaną zastosowane jakieś środki techniczne zmniejszające zagrożenie wybuchu pożaru? W sobotę 11 sierpnia opublikujemy stanowisko władz Parowozowni.\nNa razie jednak ruch zostanie wznowiony według rozkładu jazdy sprzed zawieszenia. W najbliższą sobotę pociągi parowe do Poznania odjadą z Wolsztyna o 7.52 i 13.35, a w kierunku przeciwnym – o 11.02 i 17.08. W dni powszednie trakcją parową będą obsługiwane dwie pary pociągów Wolsztyn (odj. 6.17 i 11.27) – Leszno (odj. 8.06 i 13.37).\nPociągi parowe (3)\nLinia 357 (4)\nLinia 359 (3)\nParowozownia Wolsztyn: Więcej letnich przerw w ruchu być nie powinno [AKTUALIZACJA] 63\nPociągi retro z dofinansowaniem małopolskiego marszałka 64


Pogoda w Jurkach na weekend. Prognoza pogody w Jurkach -METEOPROG.PL\nPrognoza pogody w Jurkach na 19 01 - 23 01\nPogoda w Jurkach: Bez istotnych opadów - 0, 0-0, 3 mm/12 h. Pochmurnie z przejaśnieniami - od 8-10\nPogoda w Jurkach: Niewielki śnieg - 0, 0-2 mm/12 h. Pochmurnie - 7-10 stopni piętra niskiego.\nPogoda w Jurkach: Bez istotnych opadów - 0, 0-0, 3 mm/12 h. Niebo niewidoczne - 10 stopni chmur piętra niskiego.


Niż Polski - Sciaga.pl\nPolska jest krajem wybitnie nizinnym, ponad 70% powierzchni zajmuje Niż Polski. Sięga on od wybrzeża Bałtyku i Pojezierza Mazurskiego aż po Sudety i pas wyżyn. Niż Polski dzieli się na trzy części: pas pobrzeży (Pobrzeża: Szczecińskie, Koszalińskie, Gdańskie oraz Żuławy Wiślane i Nizina Staropruska), pas pojezierzy (Pojezierza: Wielkopolskie, Mazurskie, Pomorskie i Chełmińsko-Dobrzyńskie) oraz pas nizin środkowopolskich (Niziny: Mazowiecka, Wielkopolska, Śląska, Podlaska oraz Polesie Lubelskie). Pas pobrzeży i pas pojezierzy tworzą krajobraz młodoglacjalny, a pas nizin środkowopolskich - krajobraz staroglacjalny. W północnej Polsce występują dwie główne formy ukształtowania powierzchni Ziemi: w wyniku przeważającej akumulacji materiałów skalnych oraz w wyniku przeważającej erozji i denduacji. Najbardziej rozpowszechnione wśród form akumulacji są wysoczyzny moreny dennej (faliste lub płaskie), wały moren czołowych, równiny sandrowe i wytopiska. Fale morskie oraz prądy przybrzeżne utworzyły mierzeje. Na nich zostały utworzone przez wiatr wydmy. Dzięki przewagi erozji zostały utworzone doliny, rynny jeziorne oraz klify nadmorskie.\nNad Morzem Bałtyckim ukształtowały sie różne typy wybrzeży, tam gdzie morze styka się z wysoczyznami moreny dennej, utwarzyły się klify - strome ściany brzegu morskiego. Ich powstanie jest wynikiem abrazji.\nPolskie Wybrzeże Morza Batyckiego jest nieustannie wyrównywane. Przyczyniają się do tego prądy przybrzeżne i falowanie. Najintensywniej są niszczone klify. Materiał ze zniszczonych klifów - dzięki prądom przybrzeżnym i falowaniu - akumuluje się na załamaniach linii brzegowej, tworząc mierzeje (np. Mierzeja Wiślana i Mierzeja Helska). Gromadzi się on również na wybrzeżu niskim, w miejscach, gdzie do morza dochodzą zatorfowione pradoliny. Wybrzeże takie jest podobne do wybrzeża mierzejowego - budują je piaszczyste wydmy. Jego przykładem jest tzw. Mierzeja Kaszubska, ciągnąca się od jeziora Sarbsko poprzez Karwię, aż do Jastrzębiej Góry. Niektóre odcinki wybrzeża, np. między Osłoninem, a Rewą, są zatorfowione.\nCiekawa jest geneza Żuław Wiślanych. Przed tysiącami lat znajdowała się tu płytka zatoka morska. Stopniowo wypełniały ją mady - osady niesione przez Wisłę. Powstała delta. Więcej materiału, głównie piaszczystego, gromadziło się w pobliżu rozgałęzionych ramion ujściowych rzeki. Stopniowo uformowały się wzdłuż nich naturalne wały, często przerywane w czasie powodzi. Wody powodziowe osadzały niesiony materiał , który był tym drobniejszy, im dalej się gromadził koryta. Na podłożu złożonym z najdrobniejszego materiału - tzw. madów tłustych - ukształtowały się bardzo żyzne gleby.\nNajwiększe miasta Pobrzeży Południowobałtyckich to: Gdańsk, Szczecin, Gdynia i Elbląg.\nW pasie pojezierzy poszczególne krainy geograficzne znacznie się różnią od siebie. Około 18 tys. lat temu ustępujący lądolód zatrzymał się przez dłuższy czas w środkowej części Mazur i Pomorza. Dlatego też formy terenu są tu niezwykle wyraźne. Z Wielkopolski ustąpił on znacznie wcześniej, więc formy terenu na tym obszarze są znacznie przekształcone.\nPojezierze Mazurskie zajmuje wschodnią część omawianego pasa. Występują tu największe w Polsce jeziora - Mamry i Śniardwy. Klimat jest stosunkowo ostry, zwłaszcza zimą. Okres wegetacji, pomojając obszary górskie jest tu najkrótszy w Polsce.\nOkolice Suwałk nazywa się polskim biegunem zimna. Zanieczyszczenie środowiska jest tu niewielkie ze względu na znaczną lesistość (Puszcza Piska, Augustowska, Romincka). Duże obszary są chronione, a przemysł - słabo rozwinięty. Wraz z terytorium całej północne- wschodniej części kraju Pojezierze Mazurskie należy do tzw. płuc Polski.\nPojezierze Chełmińsko-Dobrzyńskie zajmuje najmniejszy obszar w obrębie omawianego pasa. Jeziora są tu niewielkie, krajobraz dość monotonny, z wyjątkiem doliny Drwęcy oraz wschodniej części regionu - Garbu Lubawskiego z kulminacją Dylewskiej Góry (312 m n.p.m.), drugiej pod względem wysokości w pasie wybrzeży.\nPojezierze Wielkopolskie lądolód opuścił znacznie wcześniej, niż Pomorze i Mazury. Wskutek działania procesów niszczących polodowcowe formy terenu są tu łagodniejsze: wyniosłości niższe, rynny płytsze, bardziej zaawansowany jest proces zarastania jezior. Występują tu szerokie pradoliny i łączące je doliny rzeczne. Klimat Pojezierza Wielkopolskiego jest najłagodniejszy w całym rozpartywanym pasie. Ponadto charakteryzuje się małymi sumami opadów w środkowej i wschodniej części obszaru. Tak jak we wszystkich regionach, najsłabsze gleby bielicowe porastają bory sosnowe (Puszcza Notecka, Puszcza Rzepińska). Wilgotne doliny rzeczne zajmują łąki i pastwiska. Rozległe obszary żyznych gleb w środkowej i wschodniej częsci regionu wykorzystuje się pod uprawy różnorodnych roślin.\nZagospodarowanie poszczególnych częsci pasa pojezierzy jest zróżnicowane. Pojezierze Mazurskie, Pojezierze Chełmińsko-Dobrzyńskie, Pojezierze Pomorskie oraz zachodnia część Pojezierza Wielkopolskiego to regiony, w których dominuje rolnictwo. Gęstość zaludnienia jest na ogół niewielka. Powstało tam niewiele ośrodków przemysłowych, nie mają one większego znaczenia w skali kraju. Znaczny obszar zajmują lasy. Przyczyną tego stanu rzeczy są przede wszystkim warunki przyrodnicze: słaba jakość gleb i niewielka ilość surowców mineralnych. Pewnien wpływ wywierają także czynniki historyczne- - przez setki lat tereny te stanowiły pogranicze Polski i państw Ościennych.\nWysokim poziomem gospodarki chrakteryzują się natomiast środkowa i wschodnia część Pojezierza Wielkopolskiego. Podstawą rozwoju przemysłu jest baza surowcowa (węgiel brunatny, sól kamienna i potasowo-magnezowa). Duży wpływ mają również czynniki historyczne - od dawna rozwijały się tu duże miasta, w których mieszkało wielu wykwalifikowanych pracowników. Na tym obszarze rozwija się zarówno przemysł wydobywczy (kopalnie węgla brunatnego na północ od Konina i soli kamiennej na Kujawach) jak i przetwórczy: elektromaszynowy (głownie Poznań i Bydgoszcz), petrochemiczny (Płock), chemiczny (Włocławek, Toruń, Poznań). Urodzajne gleby w połączeniu z tradycją dobrego gospodarowania umożliwiają uzyskiwanie w Wielkopolsce wysokich plonów.\nW rozmieszczeniu i wielkości miast regionu występują wyraźne dyspozycje. Na Pojezierzu Pomorskim miasta są niewielkie. Na Pojezierzu Mazurskim jest tylko jedno misato liczące ponad 100 tys. mieszkańców - Olsztyn. Na gospodarczo rozwiniętym Pojezierzu Wielkopolskim takich miast jest aż pięć. Największe znaczenie w pasie pojezierzy mają: Poznań, Bydgoszcz, Toruń i Olsztyn.\nJAK UKSZTAŁTOWAŁ SIĘ KRAJOBRAZ NIZIN ŚRODKOWOPOLSKICH\nObserwując mapę geologiczną, można zauważyć, że na obszarze Nizin Środkowopolskich występują takie same formy terenu jak w poznanych dotychczas regionach. Są to utworzone w czwartorzędzie:\n- pradoliny i doliny rzeczne (wypełnione głównie współczesnymi osadami wodnymi - madami, iłami i piaskami, a także osadami organicznymi - torfami).\nNowymi elementami geologicznymi w krajobrazie są lessy oraz mezozoiczne (kredowe) wapienie.\nNa Nizinach Środkowopolskich przeważają równiny z rzadko występującymi wzgórzami, rozcięte przez płytkie, szerokie doliny oraz płaskie i rozległe kotliny. Obserwując odkrywki glebowe, ściany żwirowni, czy wykopy pod budynki, łatwo zauważyć, że są to formy pochodzenia polodowcowego. Dlaczego te formy są tak słabo zarysowane w krajobrazie? Prawie nigdzie nie widać jezior i pagórków, tak charakterystycznych dla pojezierzy. Jakie jest pochodzenie lessów i wapieni, nie spotykanych na powierzchni w północnej Polsce?\nOtóż obszar Nizin Środkowopolskich nie był pokryty lądolodem w czasie ostatniego zlodowacenia, lecz znacznie wcześniej. Podczas zlodowacenia Wisły panował tu klimat subpolarny, charakterystyczny dla dzisiejszej tundry. W czasie "krótkiego" lata grunt odmarzał tylko na powierzchni, pod spodem zaś pozostawała trwała marzłość. Nasycony wodą grunt spełzywał po zamarzniętym podłożu. W wyniku tego procesu dawne wysoczyzny polodowcowe się obniżyły. Równocześnie zostały zasypane dawne rynny jeziorne, a zatorfowione niecki jeziorne wypełniły się materiałem denudacyjnym osuwającym się ze zboczy. Ponadto pierwotnie głębokie doliny i kotliny wypełniły się materiałem rzecznym (np. piaskiem i żwirem) i organicznym (np. torfami).\nW ten oto sposób na Nizinach Środkowopolskich ukształtował się tzw. krajobraz staroglacjalny, czyli starolodowcowy.\nNowym elementem kształtującym krajobraz południowo-zachodniej części omawianego obszaru są lessy - drobne utwory pylaste złożone z ziaren kwarcu i węglanu wapnia. Pod koniec plejstocenu zostały one przeniesione przez silne, zimne wiatry wiejące od lądolodów. Na lessach wykształciły się żyzne gleby.\nW bezpośrednim sąsiedztwie lądolodu, z powodu panującego tam zimna, było niewiele roślinności. Dlatego też wiatry mogły tu swobodnie przemieszczać piaszczysty materiał, formując z niego wydmy. Występują one w wielu miejscach na Niżu Polskim, trudno je jednak obecnie dostrzec, gdyż są porośnięte lasami. Największy zespół wydm śródlądowych znajduje się na Pojezierzu Wielkopolskim - między Wartą, a Notecią, a w pasie Nizin Środkowopolskich - w Puszczy Kurpiowskiej i Puszczy Kempinowskiej.\nRÓŻNICE KRAJOBRAZOWE W OBRĘBIE NIZIN ŚRODKOWOPOLSKICH.\nChciaż wszystkie regiony omawianego pasa mają wiele cech wspólnych, można jednak wymienić elementy charakterystyczne dla każdego z nich.\nNizina Śląska wyróżnia się znakomitymi przyrodniczymi warunkami rozwoju rolnictwa. Występują tu duże obszary żyznych gleb, ukształtowanych na podłożu lessowym, ilość opadów jest wystarczająca, a okres wegetacji roślin (ponad 220 dni) jest najdłuższy w Polsce\nNizina Wielkopolska ma charakter wybitnie równinny.\nNizina Mazowiecka jest najrozleglejszą krainą omawianego pasa. Z okalających ją wyżej wzniesionych obszarów rzeki płyną ku centrum-Kotlinie Warszawskiej. Wszystkie wody zbiera Wisła i odprowadza je w kierunku północno-zachodnim. W regionie zachowały się pozostałości dawniej rozległych lasów: Puszcza Kempinowska i Puszcza Kurpiowska.\nNa Nizinie Podlaskiej zachowały się wspaniałe, naturalne lasy Puszczy Białowieskiej i Puszczy Knyszyńskiej. W Puszczy Białowieskiej, wśród licznych zwierząt żyją żubry - gatunek uratowany w Polsce przed wygninięciem. W północnej częsci regionu, nad Biebrzą, występują rozległe bagna.\nPolesie Lubelskie jest jedyną krainą w pasie Nizin Środkowopolskich, na której obszarze występują w większej liczbie jeziora. Ich niecki nie są jednak pochodzenia polodowcowego. W podłożu, pod cienką warstwą utworów czwartorzędowych, występują wapienie kredowe. Podlegają one procesowi krasowienia. W miejscach, gdzie wapień został rozpuszczony, powstają naturalne zagłebienia. Ponieważ podłoże zagłębień jest słabo przepuszczalne, gromadzi się tam woda.\nTak jak w dotychczas poznanych krainach, również na Nizinach Środkowopolskich użytkowanie gruntów jest związane z warunkami naturalnymi oraz zapotrzebowaniem rynku. Na najlepszych glebach uprawia się przede wszystkim pszenicę, jęczmień i buraki cukrowe, na słabszych - żyto i ziemniaki. Tereny wilgotne wykorzystuje się na łąki i pastwiska, a tereny o najsłabszych glebach porastają lasy. Wokól dużych miast - zwłaszcza, gdy na tych terenach występują żyzne gleby - rozwija się warzywnictwo i ogrodnictwo. Ogrody i sady produkujące na potrzeby rynku zajnajdują się przede wszystkim w pobliżu dużych miast: Warszawy, Łodzi i Wrocławia. Rozległe sady, w których dominują jabłonie (w produkcji jabłek nasz kraj zajmuje jedno z czołowych miejsc na świecie), ciągną się na południe od Warszawy w okolicach Grójca i Warki oraz na zachód od stolicy, w rejonie Sochaczewa. Wiele tu szklarni, tuneli foliowych i pól warzywnych. Okolice Łęczycy słyną z uprawy cebuli.\nNa Nizinie Śląskiej, Nizinie Wielkopolskiej i w zachodniej części Niziny Mazowieckiej poziom rolnictwa jest znacznie wyższy, niż w pozostałej części pasa nizin.W dużym stopniu jednak przyczyniają się do tego warunki naturalne, szczególnie niekorzystne na dużych obszarach północnego Mazowsza, Podlasia i Polesia Lubelskiego.\nNa Nizinach Środkowopolskich występują różnorodne bogactwa mineralne. Na Nizinie Śląskiej, w rejonie Lubina i Głogowa, są bogate złoża rudy miedzi, a w rejonie Legnicy - węgla brunatnego (nieeksploatowane). Na Nizinie Wielkopolskiej odkryto złoża gazu ziemnego i ropy naftowej. Głównym surowcem jest tu jednak węgiel brunatny, występujący w okolicach Bełchatowa. W zachodniej części Polesia Lubelskiego (od Radzynia Podlaskiego po Chełm, z kulmunacją w okolicach Łącznej), na znacznych głębokościch, występują duże pokłady węgla kamiennego.\nPrzemysł na obszarze Nizin Środkowopolskich jest dość dobrze rozwinięty. Ukształtowały się tu ważne okręgi przemysłowe: warszawski, łódzki i wrocławski oraz ośrodki znacznej wielkości takie jak Radom, Białystok, Kalisz, i Legnica. Na ich powstanie wpłynęły czynniki historyczne i polityczne, a także duże zasoby siły roboczej. Na przykład fabryki Warszawy, Łodzi, Białegostoku i Kalisza już w ubiegłym stuleciu produkowały dla ogromnego rynku rosyjskiego. Przemesł Radomia rozwinął się w okresie międzywojennym, kiedy miasto stało się jednym z ośrodków Centralnego Okręgu Przemysłowego (produkującego m.in. broń na potrzeby kraju). Odkryte po wojnie surowce mineralne stały się podstawą rozwoju przemysłu wydobywczego i przetwórczego. W Bełchatowie powstała odkrywkowa kopalnia węgla brunatnego i opalana nim olbrzymia elektrownia cieplna, w Lubinie i Polkowicach - kopalnie i zakłady wzbogacania rud miedzi, w Bogdance- kopalnia węgla kamiennego, w Legnicy i Głogowie - huty miedzi, w Malińcu pod Koninem - huta aluminium.\nW związku z silnym rozwojem miejscowego przemysłu ukształtowały się duże aglomeracje miejskie: Warszawski Zespół Miejski, Łódzki Zespół Miejski i Wrocław.\nW skład Warszawskiego Zespołu Miejskiego oprócz Warszawy (największe miasto w Polsce - 1632 tys. mieszkańców) wchodzi kilkanaście miast (np. Pruszków, Legionowo, Otwock, Wołomin), w których mieszka około 500 tys. ludzi.\n79% Cechy klimatu Polski\n74% Położenie geograficzne Polski.\n85% Ludność Polski . Podstawowe informacje o rozwoju demograficznym Polski\n85% Beskid Zachodni\nNiż Polski Ukształtowanie powierzchni polski niziny środkowopolskie Wybrzeże Morza Bałtyckiego Pojezierza Polskie środowisko przyrodnicze Polski Krainy geograficzne Polski środowisko geograficzne Pojezierzy Polskich ludność Pojezierzy Polskich\nPomocy Oblicz wysokości górowania slońca w dniach równonocy w skrajnych


Bluza króliczki 86 - 116 - Sklep Online Artyferia\nBluza z kapturem dla dziewczynki i chłopca w kolorze ecru z miętowymi króliczkami.\nŚciągacze i kaptur od strony wewnętrznej w kolorze miętowym.\nModel szeroki na dole zamiast ściągacza miętowy sznurek, można ściągnąć w chłodny dzień. Wykonana z bardzo dobrej jakości, miękkiej dresówki, pochodzącej od polskich producentów.\nTagi: #bluza króliczki dlachłopca dladziewczynki dresówka rozmiar86 rozmiar 92 Rozmiar 98 turkus mięta 104 110 116\nBluza dwustronna z kotkiem (122 cm)


PODSUMOWANIE XXXV sesji Rady Miasta Krakowa - PDF\nDownload "PODSUMOWANIE XXXV sesji Rady Miasta Krakowa"\n1 PODSUMOWANIE XXXV sesji Rady Miasta Krakowa zwołanej na środę 13 stycznia 2016 r. godz w Sali Obrad Rady Miasta Krakowa im. Stanisława Wyspiańskiego przy Placu Wszystkich Świętych Otwarcie sesji, przedstawienie porządku obrad, ewentualne zmiany. 2. Interpelacje Radnych. 3. Odpowiedzi na interpelacje Radnych. 4. Wyrażenie zgody na wyznaczenie dodatkowego terminu zakończenia zagospodarowania nieruchomości położonych w Krakowie przy ul. Praskiej, będących własnością Miasta Kraków miasta na prawach powiatu, pozostających w użytkowaniu wieczystym International Police Association (Międzynarodowe Stowarzyszenie Policji) Sekcja Polska Region IPA Kraków /projekt Prezydenta Miasta Krakowa druk nr 237/. Rada odrzuciła projekt uchwały 5. Wyrażenie zgody na sprzedaż w drodze przetargu ustnego nieograniczonego udziału Gminy Miejskiej Kraków wynoszącego 1/5 części nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkami użytkowymi położonej przy ul. Kazimierza Wielkiego w Krakowie /projekt Prezydenta Miasta Krakowa druk nr 624/. Nr XXXV/583/16 6. Wyrażenie zgody na sprzedaż w drodze przetargu ustnego nieograniczonego nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Gminy Miejskiej Kraków, zabudowanej budynkiem mieszkalnym, położonej w Krakowie przy ul. Bieżanowskiej Nr 32A /projekt Prezydenta Miasta Krakowa druk nr 625/. Nr XXXV/584/16 7. Wyrażenie zgody na odstąpienie od żądania zwrotu ½ części bonifikaty udzielonej z tytułu nabycia lokalu mieszkalnego nr ( )* usytuowanego w budynku położonym przy ulicy Teligi 12 w Krakowie /projekt Prezydenta Miasta Krakowa druk nr 639/. Nr XXXV/585/16\n2 8. Zamiar rozwiązania Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 6 w Krakowie, os. Kolorowe 29a oraz zamiaru likwidacji III Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych, wchodzącego w skład Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 6 w Krakowie /projekt Prezydenta Miasta Krakowa druk nr 584/. Nr XXXV/586/16 9. Zamiar rozwiązania Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 2 w Krakowie, os. Teatralne 33 oraz zamiaru likwidacji I Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych, wchodzącego w skład Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 2 w Krakowie /projekt Prezydenta Miasta Krakowa druk nr 585/. Nr XXXV/587/ Zamiar rozwiązania Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 4 w Krakowie, ul. Krzemionki 11 oraz zamiaru likwidacji II Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych, wchodzącego w skład Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 4 w Krakowie /projekt Prezydenta Miasta Krakowa druk nr 586/. Nr XXXV/588/ Przyjęcie Programu wspierania działalności kulturalnej prowadzonej w księgarniach stacjonarnych funkcjonujących na obszarze Gminy Miejskiej Kraków /projekt Prezydenta Miasta Krakowa druk nr 601/. Nr XXXV/589/ Ogłoszenie zamiaru połączenia dwóch filii Krowoderskiej Biblioteki Publicznej w Krakowie: filii nr 5 oraz filii nr 15 w jedną filię nr 5 oraz ogłoszenia zamiaru wprowadzenia zmiany w statucie Krowoderskiej Biblioteki Publicznej w Krakowie /projekt Prezydenta Miasta Krakowa druk nr 631/. Nr XXXV/590/ Ustalenie opłat za usunięcie i przechowywanie statków lub innych obiektów pływających w roku 2016 /projekt Prezydenta Miasta Krakowa druk nr 613/. Nr XXXV/591/16\n3 14. Przystąpienie do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Rejon ulic Tuchowskiej Cechowej Łużyckiej /projekt Prezydenta Miasta Krakowa druk nr 640/. Nr XXXV/592/ Przystąpienie do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Bulwary Wisły II /projekt Grupy Radnych druk nr 649/. Rada odrzuciła projekt uchwały 16. Skarga na działania Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Krakowie /projekt Komisji Rewizyjnej druk nr 648/. Nr XXXV/593/ Zmiana nazwy Krakowskiego Ośrodka Terapii na Specjalistyczną Poradnię Psychologiczno-Pedagogiczną Krakowski Ośrodek Terapii z siedzibą w Krakowie, ul. Helclów 23A /projekt Prezydenta Miasta Krakowa druk nr 650/. Nr XXXV/594/ Wysokość i zasady ustalania oraz rozliczania dotacji celowych dla podmiotów prowadzących żłobki lub kluby dziecięce lub zatrudniających dziennych opiekunów na obszarze Gminy Miejskiej Kraków w roku kalendarzowym 2016 /projekt Prezydenta Miasta Krakowa druk nr 660/. Nr XXXV/595/ Ustalenie kierunków działania dla Prezydenta Miasta Krakowa w zakresie Ochrony zabytkowego zespołu dawnego hangaru lotniczego przy ul. Stella- Sawickiego w Krakowie oraz uruchomienia na jego terenie filii Muzeum Inżynierii Miejskiej /projekt Grupy Radnych druk nr 642/. Nr XXXV/596/16\n4 20. Wyrażenie zgody na zbycie w trybie bezprzetargowym lokalu mieszkalnego nr ( )* usytuowanego w budynku na os. Zgody 7 w Krakowie na rzecz najemcy z zastosowaniem 70% bonifikaty /projekt Prezydenta Miasta Krakowa druk nr 651/. 21. Zmieniająca uchwałę Nr XXXI/513/15 w sprawie określenia wzorów formularzy oraz warunków i trybu składania deklaracji na podatek od nieruchomości, podatek rolny i podatek leśny za pomocą środków komunikacji elektronicznej /projekt Prezydenta Miasta Krakowa druk nr 652/. 22. Wyrażenie zgody na odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty udzielonej od ceny sprzedaży udziału 5771/ części w nieruchomości gruntowej związanego z lokalem mieszkalnym nr ( )* położonym na os. Bohaterów Września 32 w Krakowie stanowiącym poprzednio własność wnioskodawców /projekt Prezydenta Miasta Krakowa druk nr 653/. 23. Wyrażenie zgody na sprzedaż w drodze przetargu ustnego nieograniczonego lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne - strychu oznaczonego symbolem S1 położonego w budynku wielomieszkaniowym przy ul. Czystej Nr 15 w Krakowie stanowiącego własność Gminy Miejskiej Kraków wraz ze sprzedażą udziału w nieruchomości wspólnej /projekt Prezydenta Miasta Krakowa druk nr 654/.\n5 24. Wyrażenie zgody na oddanie w użytkowanie wieczyste na 99 lat niezabudowanej nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Gminy Miejskiej Kraków, położonej w Krakowie przy ul. Ludwinowskiej, w drodze przetargu ustnego nieograniczonego /projekt Prezydenta Miasta Krakowa druk nr 655/. 25. Wyrażenie zgody na odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty udzielonej od ceny sprzedaży lokalu mieszkalnego nr ( )* położonego w budynku nr 3 na osiedlu Sportowym w Krakowie /projekt Prezydenta Miasta Krakowa druk nr 656/. 26. Wyrażenie zgody na odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty udzielonej od ceny sprzedaży lokalu mieszkalnego nr ( )* położonego w budynku nr 20 przy ul. Żywieckiej w Krakowie /projekt Prezydenta Miasta Krakowa druk nr 657/. 27. Wyrażenie zgody na odstąpienie od żądania zwrotu ½ części kwoty bonifikaty udzielonej od ceny sprzedaży udziału 5995/ części w nieruchomości gruntowej związanego z lokalem mieszkalnym nr ( )* położonym na os. Piastów 57 w Krakowie stanowiącym poprzednio własność wnioskodawcy /projekt Prezydenta Miasta Krakowa druk nr 658/. 28. Wyrażenie zgody na sprzedaż w drodze bezprzetargowej udziału Gminy Miejskiej Kraków ¼ części w spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego nr ( )*, położonego w budynku mieszkalnym przy ul. Wlotowej 10 w Krakowie /projekt Prezydenta Miasta Krakowa druk nr 659/.\n6 29. Utworzenie przez Gminę Miejską Kraków jednoosobowej spółki Trasa Łagiewnicka spółka akcyjna /projekt Prezydenta Miasta Krakowa druk nr 661/. Termin wprowadzania autopoprawek r. godz Ostateczny termin zgłaszania poprawek r. godz Zmiana uchwały Nr LXX/1013/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 27 marca 2013 r. w sprawie Wieloletniej Prognozy Finansowej Miasta Krakowa (z późn. zm.) /projekt Prezydenta Miasta Krakowa druk nr 662/. Termin wprowadzania autopoprawek r. godz Ostateczny termin zgłaszania poprawek r. godz Apel do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Pana Andrzeja Dudy, Prezes Rady Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej Pani Beaty Szydło o sfinansowanie budowy na terenie Stołeczno-Królewskiego Miasta Krakowa pomnika Armii Krajowej oraz pomnika płk. Ryszarda Kuklińskiego /projekt Grupy Radnych druk nr 620-R/. Rada podjęła rezolucję Nr 27/XXXV/ Rezolucja w sprawie konieczności wprowadzenia w systemie podatkowym zmian rekompensujących samorządom zmniejszenie dochodów, które powstanie w konsekwencji ewentualnego podniesienia kwoty wolnej od podatku /projekt Klubu Radnych PO druk nr 641-R/. 33. Oświadczenia, komunikaty. 34. Zamknięcie sesji. Rada podjęła rezolucję Nr 28/XXXV/16\nXXXV sesja Rady Miasta Krakowa. 13 styczeń 2016 r.\nXXXV sesja Rady Miasta Krakowa 13 styczeń 2016 r. Spis treści Przystąpienie do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Rejon ulic Tuchowskiej Cechowej Łużyckiej... 7 Odpowiedzi\nXXXI SESJA RADY MIASTA KRAKOWA\nSTENOGRAM XXXI SESJI RADY MIASTA KRAKOWA VII KADENCJI odbytej w dniu SPIS TREŚCI Lp. Temat Numer strony 1. Otwarcie sesji, przedstawienie porządku obrad, ewentualne zmiany 10-15 2. Interpelacje Radnych\nUchwały Rady Miasta 2009 Uchwała Nr XXII/290/2009 (Download/get/id,15643.html) z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie zmian w budżecie miasta Sopotu na rok 2009 Uchwała Nr XXII/291/2009 (Download/get/id,15644.html)\nSTENOGRAM LXV SESJI RADY MIASTA KRAKOWA VII KADENCJI odbytej w dniu 01 marca 2017 roku 1 SPIS TREŚCI Lp. Tytuł Numer strony 1. Otwarcie sesji, przedstawienie porządku obrad, ewentualne zmiany 14 19 i 58


Szmajdziński: Rosati wpisał się na listę moralizatorów\ndżek 26.02.2009 09:11\nRosati wpisał się na listę moralizatorów - Kazimierza Marcinkiewicz, Kamila Durczoka, Jacka Kurskiego, Jarosława Kaczyńskiego - Ojej, jaka fajna lista - wyrwało się Monice Olejnik, prowadzącej program w Radiu Zet\nDariusz Rosati nie będzie na wspólnej liście z SLD, ani nie będzie na wspólnej liście z Włodzimierzem Cimoszewiczem, który powiedział "nie" dla SLD. To był jeden z głównych tematów programu "Gość Radia Zet".\nSprawa dotyczyła wspólnych list do europarlamentu, jakie chciało zrobić SLD. W głosowaniu pomysł przepadł. Szmajdziński udziału w nim nie brał i nie chciał odpowiedzieć, jakby zagłosował.\nZdaniem marszałka sejmu połączenie m.in. z PD nie mogło się udać "jeśli warunkiem tej jednej listy była obecność Partii Demokratycznej, która jest częścią frakcji liberalnej PE". - Nie da się w czasach kryzysu iść z jedną listą pod dwom a sztandarami - neoliberalnym i socjaldemokratycznym. Nie można czegoś takiego robić, kiedy wyborcy potrzebują jednoznaczności - mówił Szmajdziński.\nOlejnik przypomniała, że "niemoralna jest wg Dariusza Rosatiego propozycja Napieralskiego, że zaprasza wszystkich na listy". - Rosati wpisał się na listę moralizatorów - Kazimierza Marcinkiewicz, Kamila Durczoka, Jacka Kurskiego, Jarosława Kaczyńskiego - odpowiedział Szmajdziński.\n- Ojej, jaka fajna lista - wyrwało się prowadzącej program Monice Olejnik.