Wentylacja Warszawa - Katalog polskich firm - chuN.pl\nStrona WWW: www.coolsystem.pl Skontaktuj się z właścicielem tego wpisu\nLink nie działa/spam ? Dodano: 24 01 2011 Wyświetleń: 725\nFirma Cool System świadczy usługi w zakresie sprzedaży, montażu oraz serwisowania urządzeń chłodniczych, systemów wentylacji i innych. Oferta klimatyzacja Warszawa tyczy się przede wszystkim dystrybucji urządzeń chłodniczych, klimatyzatorów, urządzeń zamrażalniczych, systemów wentylacyjnych itp. Poza tym, usytuowana na witrynie oferta obejmuje dodatkowo usługi z zakresu poradnictwa technicznego jak również montażu systemów wentylacji. Na stronie internetowej znajduje się bieżący cennik usług jak również szczegółowe informacje tyczące się oferty wentylacja Warszawa. Firma oferuje dogodne terminy realizacji oraz wysoką jakość usług.\nwentylacja, klimatyzatory, urządzenia chłodnicze, chłodnictwo\nKlimatyzacja to nasza pasja. Zajmujemy się urządzeniami klimatyzacyjnymi, ogrzewnictwem, pompami ciepła. Na rynku jesteśmy już od ponad 6-u lat. Nie tylko zajmujemy się składaniem, ale też serwisem ww...\nRzeczy takie jak naprawdę dobre ogrzewanie lub klimatyzacja z całą pewnością są bardzo istotne właściwie w każdym domu. W naszej strefie klimatycznej korzystanie z nich jest zwyczajnie nieuniknione, p...\nTapety Trudne pytania Baseny Gry online Buty adidas Restauracje w Elblągu Domy drewniene - informacje, projekty Oświetlenie wnętrz autokary warszawa Materace - materac


Inteligentne rozwiązanie firmy Lars zakwalifikowane do kolejnego etapu GreenEvo\nStrona główna » Aktualności » Inteligentne rozwiązanie firmy Lars zakwalifikowane do kolejnego etapu GreenEvo\nInnowacyjny system zarządzania LMS firmy LARS zakwalifikowany został do drugiego etapu trzeciej już edycji konkursu GreenEvo, czyli Akcelerator Zielonych Technologii. Pomysłodawcą i realizatorem tej prestiżowej inicjatywy jest Ministerstwo Środowiska, które wspiera polski eksport oraz polską myśli techniczną w zakresie rozwiązań służących ochronie środowiska.\nFirmy zgłoszone do udziału w inicjatywie GreenEvo to przedsiębiorstwa, które wyróżniają się przede wszystkim ciekawymi pomysłami na działalność proekologiczną, prezentują zaangażowaną postawę wobec zagadnień środowiskowych, a także chcą dzielić się swoimi rozwiązaniami ze społecznością międzynarodową.\nNależy zwrócić uwagę na fakt, iż w projekcie GreenEvo nie biorą udziału pomysły czy koncepcje. Na miano polskiej zielonej technologii wspieranej przez Akcelerator mogą liczyć jedynie istniejące rozwiązania, skomercjalizowane i wdrożone w rzeczywistych realizacjach.\nDo podmiotów rywalizujących w obecnej edycji GreenEvo należy m.in. firma LARS Andrzeja Szymańskiego, która zgłosiła do konkursu innowacyjny system zarządzania LMS, w oparciu o który działa już większość produktów marki AURATON (marka produktów techniki grzewczej i automatyki domowej firmy LARS). W drugim etapie trzeciej edycji GreenEvo walczy już tylko 15 firm. Laureatów poznamy w czerwcu br.\nLMS, czyli tzw. "system logicznego zarządzania", to zupełnie nowy standard w komunikacji radiowej, o bardzo szerokim zastosowaniu i ogromnym potencjale. System jest otwarty, charakteryzuje się silnym kodowaniem i dużym zasięgiem. Elementy systemu LMS komunikują się bezprzewodowo na częstotliwości 868 MHz niezwykle krótkimi (4ms), zaszyfrowanymi transmisjami danych. Dzięki optymalizacji toru radiowego, osiągnięto bardzo niski poziom zużycia energii oraz bezawaryjność urządzeń.\nSystem LMS firmy Lars otwiera przed użytkownikami okno na świat inteligentnej, energooszczędnej i ekologicznej automatyki domowej, opartej w 100% na polskich produktach najwyższej jakości. Zasadniczą wartością systemu jest możliwość jego ciągłego rozwoju. Wiąże się to ze stałym udoskonalaniem oprogramowania oraz tworzeniem nowych elementów w zależności od obszaru zastosowania oraz indywidualnych potrzeb klientów.\nSzczęśliwa trzynastka projektu GreenEvo\nKolejni laureaci GreenEvo - Akcelerator Zielonych Technologii\nLakier i podkład w jednym\nOgrodzenie z cegły klinkierowej i sztachet olchowych\nMAR & PARTNER


2014-04-01 · Gazeta Miasta\nPunkt Informacji Europejskiej Europe Direct oraz Wyższa Szkoła Zarządzania i Administracji w Zamościu zapraszają do udziału w spotkaniu poświęconym wyborom do Parlamentu Europejskiego. Odbędzie się 3 kwietnia 2014 roku, o godz. 12.00, w sali nr 5 przy ul. Akademickiej 4 w Zamościu /Rektorat WSZiA/.\nCelem spotkania jest wymiana poglądów nt. wpływu wyborców na jakość reprezentacji w PE oraz jej wpływu na jakość stanowionego prawa a tym samym na warunki życia obywateli. Spotkanie ma charakter apolityczny i nie służy kampaniom wyborczym partii politycznych. Jest jedynie próbą wypracowania wspólnych poglądów na temat celowości udziału w wyborach do PE , które wyłonią się w wyniku starcia argumentów za i przeciw. Przedsięwzięcie organizowane jest w ramach mikroprojektu „Azymut na wybory".


Verona Kod rabatowy | Promocje Maj 2022\nKod rabatowy Verona maj 2022\nAktualne kody rabatowe marki Verona:\nArchiwalne promocje marki Verona\nKod rabatowy -25% na drugi produkt w Verona!\nPrzy zakupie dwóch produktów otrzymasz zniżkę -25%! Sprawdź ofertę w Verona!\nRabat -35% na drugą tańszą sztukę biżuterii Verona!\nSuper okazja! Odbierz 35% zniżki na drugi produkt w Verona. Sprawdź ofertę.\nKod rabatowy -35% na drugą tańszą sztukę biżuterii Verona!\nOdbierz 35% zniżki na drugą tańszą sztukę biżuterii w sklepie Verona! Sprawdź ofertę sklepu. ...\nKod rabatowy Verona - najczęściej zadawane pytania\nKod rabatowy Verona - najczęściej zadawane pytania:\nJakie kody rabatowe do Verona znaleźć można na stronie?\nPoniżej przedstawiamy przykładowe kody rabatowe do Verona:\n- Kod rabatowy -40% na biżuterię w outlecie Verona!\nCzy kupony rabatowe Verona są darmowe?\nWszystkie kupony Verona są darmowe, żaden z 1 kupon nie wymaga rejestracji na stronie.\nIle promocji do Verona znajdę na Państwa stronie?\nIle można zaoszczędzić na aktualnych kuponach Verona?\nObecnie w Verona zaoszczędzić możesz do 40%.


Dziwne odruchy, nad którymi nie da się zapanować - ✔ Marcin "Kamyk" Kamiński\nOdruchy to taki głupi wynalazek w głowie nad którym nie masz kontroli. Kiedy twoje ciało i zmysły są poza zasięgiem tego, co robisz, wydarza się coś irracjonalnego. Potem kiedy to zrobiłeś, uświadamiasz sobie jak bardzo nieodgadnięte są odruchy ludzkie.\nKażdy takich odruchów ma sporo. Poznajcie kilka, na których najczęściej się przyłapuję.\nLiczenie wagonów przejeżdżających pociągów\nCzęsto jeżdżę pociągami. Gdy inni gapią się w ekrany smartfonów, drudzy na tabliczki ze stacjami, jeszcze inni na cycki, a ja oprócz gapienia się na cycki za każdym razem gdy przejeżdża jakiś pociąg, podnoszę głowę i zaczynam liczyć wagony. Nie jest mi ta liczba do niczego potrzebna, ale robię to odruchowo. Po policzeniu nie zapamiętuję tej liczby. Nigdy nie pamiętam ile wagonów miał pociąg, którego ostatnio liczyłem. To po co to robię? Pytaj się mnie, a ja ciebie 🙂\nNalewanie do szklanki, by potem napić się z butelki\nGdy nalewam sobie wody lub soku do szklanki, zanim odłożę butelkę lub karton, najpierw z nich się napiję. Nawet wtedy, gdy napoju do szklanki nalałem do pełna. Tak, jak bym czuł, że muszę wziąć na zapas łyka z butelki, gdyż zabraknie mi tego, co mam w szklance. Choćby nie wiem jak wielka szklanka była.\nWielokrotne wychodzenie z mieszkania\nWychodząc z domu, gdy już zamknę drzwi na klucz, chcę dla pewności sprawdzić czy wszystko spakowałem. Kiedyś jeszcze sprawdzałem, czy mam pozamykane okna, ale od kiedy mieszkam na parterze, mogę sprawdzić to zaraz po wyjściu z klatki schodowej. Elektroniki, dzięki automatyce też już nie sprawdzam, ale sama świadomość, że czegoś się nie zrobiło przed wyjściem powoduje, że zanim wyjdę z domu, muszę wielokrotnie otwierać i zamykać mieszkanie w celu sprawdzenia nie wiadomo czego.\nRobienie zakupów na zapas\nIdziesz sobie do sklepu po zwykły makaron, Świeżaki, sos do spaghetti, bazylię, wino, ser i parę innych rzeczy, a wracasz z całym plecakiem artykułów, których nie planowałeś kupić. Nawet aplikacja Listonic wtedy ci nie pomoże. “Tak na wszelki wypadek gdyby zabrakło” – tłumaczysz się tak, jak by miała nadejść wojna z Czechosłowacją lub cały tydzień miała zapanować na świecie niedziela niehandlowa. Jest to taka obawa przez zabraknięciem czegoś w środku nocy. A potem lodówka singla jest pełna, jak by mieszkał tu cały zespół Kelly Family.\nMówienie “dzień dobry” kilka razy dziennie tej samej osobie\nW pracy jadąc windą mijam kilka razy dziennie te same osoby pracujące w tym samym budynku. Za każdym razem mówię im “dzień dobry”. Zanim zdążę niepowiedzieć – mówię te słowa. A tego się nie da oddzieńdobrzyć. I tak co chwilę.\nJeszcze do niedawna miałem taki zwyczaj chodzić wszędzie ze smartfonem, żeby nie przegapić żadnego powiadomienia. Byle piknięcie z jakiejś aplikacji, a ja już musiałem sprawdzić dokładnie w tej samej sekundzie co do mnie przyszło. Nieważne czy to poczta, messenger, SMS, Asystent Google, Tinder czy inne wiadomości push z iksdyliona apek. Szybko się tego odzwyczaiłem kiedy zauważyłem, że tego samego odruchu nie lubię u osób, z którymi właśnie stoję w cztery oczy i rozmawiamy, a ona w tym czasie wyciąga smartfona i traci uwagę na rozmowie.\nTo tylko kilka odruchów, które jako pierwsze przychodzą mi do głowy. Jest ich znacznie więcej, ale nie będe robił sobie wstydu. Mam nadzieję, że nie mam jakichś dziwnych odruchów kiedy śpię i o tym nie wiem 🙂\nDziwne odruchy, nad którymi nie da się zapanować?\nMarcin KAMYK Kamiński | 30.07.2018 | Psychologia\nZbygniew 31.07.2018 godz. 20:11\nFajnie, że piszesz. Ja mam ciekawy odruch. Przychodzę do pracy, zaczynam pracować, coś mnie załamuje lub wkurza, a później odruchowo narzekam na robotę 😀\nKotana 01.08.2018 godz. 08:38\nJam mam taki odruch, że zanim usnę, sprawdzam co chwilę zegarek.\nKasia 01.08.2018 godz. 16:42\nJa mam taki odruch ze budze sie w nocy i patrze na telefon 🙂\nKa Ewa 02.08.2018 godz. 10:41\nZawsze mieszam kawę tysiąc razy. Najpierw samą kawę, potem dodaję cukier – mieszam dokładnie, potem mleko – mieszam dokładnie. Tak jakbym nie mogła po wszystkim. to silniejsze ode mnie 🙂 Jak wracam skądś do domu zawsze zaglądam do lodówki, nawet jak nie jestem głodna i oczywiście przed wyjściem siuku na zapas 🙂\nMaria 02.08.2018 godz. 13:29\nJa też liczę: wagony, schody, kafelki itp. Ale za to pamiętam daty, numery telefonów i wiele niepotrzebnych szczegółów. A matematyki nienawidziłam.\nNie sprawdzam drzwi, bo ważnych rzeczy nie robię na autopilocie, ale mąż sprawdza, wchodzi jeszcze do domu kilka razy, więc na jedno wychodzi, bo czekam:)\nAneta 02.08.2018 godz. 19:07\nz tym siku na zapas cos jest bo tez tak robie :)))\nObey 14.08.2018 godz. 13:08\nJa mam dziwny odruch jak piję na siedząco coś z butelki. Po odkręceniu, ręka z korkiem (zawsze prawa) wędruje za moją głowę tak jakbym się przeciągał 😛\nAda 23.08.2018 godz. 15:34\nz tym witaniem się to masakra jakaś, mam tak cały czas\nDelia 24.08.2018 godz. 11:27\nZa każdym razem kiedy przejeżdża pociąg liczę te wagony 😀\nMarko 27.08.2018 godz. 08:06\nOj czasem się po prostu zapomni, że komuś się już powiedziało “dzień dobry”…\nLeva 27.08.2018 godz. 13:51\nO tak, ja często tak robię, że nalewam do szklanki, a piję z butelki 😀\nLuiza 30.08.2018 godz. 16:06\nhahah ja mam poodbnie szklanka pelna a biore butelke


A.E. Peters - film online, zalukaj, chomikuj\nPrzegląd filmów, w które zaangażowany/a jest A.E. Peters. Posiadamy w swoich zasobach 1 filmów w których udziała bierze a.e. peters. Możesz obejrzeć najlepsze filmy produkcji a.e. peters z 2022 lub 2021 roku. Znaczna część filmów jest dostępna za darmo lub za drobną opłatą. Nie szukaj filmów na zalukaj czy też na filiser. Wspieraj legalną kulturę!\nPo bardzo nowoczesnym odrzutowcu amerykańskich sił powietrznych, który rozbija się o morze na południe od Malty, malownicza wyspa staje się centrum zimnej wojny. Zostało niewiele czasu dla dwóch supermocarstw. Każdy chce najpierw nabyć nową technologię na pokładzie samolotu bojowego, zwłaszcza nowy ...


PRL miał być drugim Kuwejtem. Ropa w Karlinie - TVP Tygodnik – Magazyn widzów i czytelników\nPolska należała do pionierów wydobycia ropy naftowej i przed II wojną światową była poważnym jej eksporterem. W pewnym momencie można było nawet mówić, że ropę wydobywało się w Polsce i Pensylwanii.\nWe wtorek 22 czerwca o 22.40 TVP Dokument pokaże reportaż „Erupcja nadziei” o straconych polskich marzeniach na własne złoża ropy.\nTa historia zaczęła się 9 grudnia 1980 roku w dawnym województwie koszalińskim. W Karlinie zapadł już wczesnowieczorny zmierzch, charakterystyczny dla tej pory roku. Na ulicach kilkutysięcznego miasteczka było jeszcze trochę ludzi. W pewnym momencie, chwilę po 17.00 dostrzegli oni coś w rodzaju zorzy. Nie słyszeli wybuchu, zagłuszył go wiatr.\nDo eksplozji mieszanki ropy naftowej i gazu doszło niespełna pięć kilometrów dalej w okolicy wsi Krzywopłoty. Właśnie tam kilka lat wcześniej państwowe przedsiębiorstwo wydobywcze o nazwie Zjednoczenie Górnictwa Naftowego rozpoczęło poszukiwania ropy naftowej.\nKilka minut przed wybuchem pracujący przy odwiertach zauważyli, że ciśnienie ropy naftowej i gazu ziemnego niebezpiecznie wzrosło. Po chwili doszło do erupcji i będącego jej konsekwencją pożaru. Na szczęście znajdującym się w pobliżu kilkunastu pracownikom ZGN nic poważnego się nie stało.\nNatychmiast przystąpiono do akcji gaszenia płonącego szybu, początkowo wykorzystując przede wszystkim lokalne siły Ochotnicznej Straży Pożarnej z Karlina. Trochę później dotarły trzy wozy strażackie z Państwowej Straży Pożarnej z Białogardu. Zaczęła się trwająca miesiąc akcja gaszenia pożaru, która do historii przeszła nie tylko jako największy pożar szybu naftowego w Europie, ale też jako wydarzenie niezwykle emocjonujące ówczesnych Polaków, budujących wokół tego zdarzenia pewne nadzieje i pewien mit.\nAndrzej Fąfara, wtedy dziennikarz „Życia Warszawy”, pamięta, że Karlino było tematem czołówkowym. Ludzie oczekiwali wiadomości na ten temat, więc informowano i spekulowano co zrobić z karlińską ropy. – Mieliśmy takie uczucie, że zaraz podniesiemy się z kolan – mówi Fąfara.\n9 grudnia 1980 roku wybuchł pożar szybu naftowego w okolicy Karlina. Fot. PAP/Bogdan Różyc\nTę atmosferę potwierdza historyk Grzegorz Majchrzak. – Mówiło się wtedy dużo o Polsce jako o „drugim Kuwejcie” i marzeniach, oczekiwaniach z tym związanych – dodaje.\nW Polsce i w Pensylwanii\nSkąd się wzięły te marzenia, szczególnie związane z ewentualnym uniezależnieniem energetycznym od Związku Sowieckiego? Trzeba wiedzieć, że wówczas ZSRS dostarczał około 80 procent potrzebnej PRL ropy naftowej. Symbolem tych dostaw jest rurociąg „Przyjaźń”, który łączył wtedy sowieckie, a dziś rosyjskie złoża na Syberii z odbiorcami w Europie Środkowo-Wschodniej.\nMoże to się wydawać dziwne, szczególnie z perspektywy 40 lat od tamtych wydarzeń, że mówiło się o Polsce jako „drugim Kuwejcie”. Jednak z perspektywy roku 1980 nie było to wcale takie zdumiewające.\nPolska należała do pionierów wydobycia ropy naftowej i przed II wojną światową była poważnym jej eksporterem. W pewnym momencie można było nawet mówić, że ropę wydobywało się w Polsce i Pensylwanii. O takiej korzystnej sytuacji decydowały złożą z terenów ówczesnej Małopolski Wschodniej (dzisiaj to tereny zachodniej Ukrainy), szczególnie roponośnymi były okolice Borysławia i Drohobycza.\nKiedy pod koniec II wojny decydował się kształt polskich granic, Winston Churchill, premier Wielkiej Brytanii proponował, żeby właśnie te tereny zostały przyznane Rzeczypospolitej. Linia Curzona miała być decydująca jedynie na odcinku północno-wschodnim. Sowiecki satrapa stanowczo jednak przeciw temu oponował i Wielka Trójka postąpiła zgodnie z wolą Stalina.\nRoponośne złoża przypadły Związkowi Sowieckiemu, przy Polsce zostały będące na wyczerpaniu złoża w okolicach Jasła. Kilka lat później okazało się, że na południowo-wschodniej granicy z ZSRS są jednak jeszcze jakieś złoża ropy i węgla kamiennego, więc w 1951 roku dokonano „przyjacielskiej” korekty granic i te tereny stały się częścią państwa rządzonego przez Józefa Wissarionowicza. Jak mawiano przyjaźń nie zna granic, szczególnie jeśli jest to przyjaźń polsko-radziecka.\nPonieważ tradycje polskiego nafciarstwa były obecne także w PRL, więc nadal szukano nowych złóż. Krajowe stanowiły niewielką, minimalną wręcz cząstkę potrzeb. Blisko 20 procent trzeba było kupować za twarde dewizy. Za dolary.\nMaluchy pożerają ropę\nNa dodatek w latach 70. XX wieku doszło do kryzysu energetycznego, który wywindował ceny ropy. Z kolei zima stulecia 1979 roku wywołała dodatkowy kryzys i ogromne straty w przemyśle. A potrzeby okazywały się też coraz większe.\nZe względu na koszt infrastruktury ograniczano od dłuższego czasu rozwój szynowego transportu publicznego, opierając go tańszych autobusach, ale korzystających z napędu opartego na produktach z ropy naftowej. Dodatkowo zapóźniona motoryzacyjnie Polska, choć ciągle daleka od standardów i rzeczywistości Europy Zachodniej, nareszcie zaczęła się zmieniać. Coraz więcej Polaków nie tylko marzyło o własnym samochodzie, ale też go już miało. Fiaty 125p i 126p znajdujące się w posiadaniu Kowalskich (to ulubione określenie mediów w tamtym czasie) także bezlitośnie pożerały radziecką i arabską ropę. Robiły to nawet małolitrażowe maluchy.\nPod koniec lat 70. sytuacja była naprawdę poważna w całej peerelowskiej energetyce. Wyłączano na przykład prąd w miastach i całych dzielnicach, nie patrząc na to, jakie to może przynieść skutki. Wyłączenia były niespodziewane. W dużych miastach były krótsze (trwały pół godziny, godzinę, a czasami nawet dwie). W mniejszych miejscowościach i na wsiach potrafiły trwać kilka godzin, blokując na przykład pracę zautomatyzowanych dojarni. Mówiło się też, że pękające nagminnie noże w zestawach sztućców to efekt tych wyłączeń. A one naprawdę pękały przy jedzeniu, czego sam doświadczyłem.\nProblemy z benzyną były do końca istnienia PRL. Na zdjęciu: kolejka do stacji benzynowej w 1989 roku. Fot. PAP/Adam Hawałej\nSłynne telewizyjne Studio 2 zorganizowało kiedyś akcję: ludzie mieli w jednym czasie wyłączyć w domach wszystkie żarówki, a główny energetyk kraju powiedział z ekranu, jak bardzo spadło zużycie energii. I rzeczywiście w miastach zrobiło się ciemno. Po jakimś czasie w programie ponowiono apel. Ale tym razem ludzie nie posłuchali, kto mógł, ten zapalał wszystkie możliwe żarówki. W miastach zrobiło się jasno. Każdy chciał sprawdzić, czy energetyk będzie kłamał. Nie kłamał, ale więcej takich zabaw w telewizji nie proponowano.\n„Lewy” rynek benzyny\nZaczęto też ograniczać sprzedaż paliw. Przedsiębiorstwa dostały limity, ich przekroczenie oznaczało wysokie kary. I te kary płacono, bo drożejąca benzyna nie była wykorzystywana jedynie do rozwoju socjalistycznej gospodarki, ale trafiała też nielegalnie do prywatnych kierowców. Zaczynał powstawać rynek handlu „na lewo” benzyną, który dotrwał do końca PRL.\nKryzys gospodarczy się powiększał, paliwo stawało się i produktem strategicznym, i dobrem bardzo pożądanym. Zanim wprowadzono kartki na benzynę wprowadzano różne ograniczenia, w których ludzie szybko znajdowali różne luki i je obchodzili przy pomocy łapówki lub własnego sprytu, który stawał się sprytem powszechnym. Tak było z pieczętowaniem kart. Odpowiednio podane pieniądze potrafiły spowodować, że pieczątka trafiała obok dokumentu, a delikatne posmarowanie karty woskiem umożliwiało samodzielne usunięcie niechcianego stempla.\nTakim między innymi praktykom przeciwdziałać miały kartki na benzynę wprowadzone w 1984 roku. I szybko stały się one najbardziej fałszowanym dokumentem w PRL.\nKiedy zaczął się palić szyb pod Karlinem, przyciągnął uwagę wszystkich. Bo na benzynie zależało wszystkim. Dla zwykłych obywateli była to nadzieja, że paliwo będzie i tańsze, i łatwiej dostępne. Władze PRL liczyły, że będą mogły zrezygnować z importu ropy z krajów arabskich lub przynajmniej go ograniczyć. A ewentualne nadwyżki korzystnie sprzedać. O rezygnacji z „przyjacielskich” dostaw ze Związku Sowieckiego raczej mowy być nie mogło, bo to Kreml decydował, co kto mógł zrobić w krajach ściśniętych przyjacielskim węzłem.\nOczywiście, były też uzasadnione obawy. Ugasimy pożar, ale eksploatować będą towarzysze radzieccy. A my nic nie będziemy mieli do powiedzenia. Sporo osób uważało, że to wariant najbardziej prawdopodobny.\nAle emocje były wielkie. Popatrzeć i poradzić, jak trzeba gasić pożar przyjechał nowy I sekretarz Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej towarzysz Stanisław Kania. Nie wiadomo, jak jego wizyta pomogła w akcji gaśniczej, ale wszyscy byli pewni, że władza wszystko, co się dzieje w Karlinie, traktuje poważnie.\nSzef NSZZ Solidarność Lech Wałęsa w Karlinie. Fot. Chuck Fishman/Getty Images\nHelikopterem marynarki wojennej przyleciał też przewodniczący NSZZ „Solidarność” Lech Wałęsa, co było wyraźnym sygnałem – społeczeństwo i niezależne związki będą władzy w tej sprawie patrzeć na ręce. Później, już po wygaszeniu pożaru, i po tym, jak został premierem, karlińską ropą interesował się towarzysz Wojciech Jaruzelski. O to, co dzieje się z tą ropą pytał jeszcze w stanie wojennym, kiedy szczególnie potrzebował sukcesów, by wizerunkowo i ekonomiczne łagodzić skutki wywołanych przez własne działania sankcji.\nEntuzjazm wygaszony, kurek zakręcony\nSamo gaszenia pożaru w Karlinie było wielką operacją, w której brało ponad tysiąc osób. Najpierw jak gasić pożar radzili Węgrzy i specjaliści sowieccy. Władze PRL stanowczo odrzuciły ofertę amerykańskiej pomocy.\nAkcja gaszenia odbywała się podczas mroźnej zimy, co było dodatkowym utrudnieniem. Trzeba było zbudować specjalne drogi. Uszkodzone elementy, które utrudniały dostęp do szybu odstrzeliło Ludowe Wojsko Polskie. Użyto do tego haubicy 152 mm. Po oczyszczeniu terenu przyjechała znowu epika radzieckich specjalistów ze specjalnymi agregatami zbudowanymi na bazie silników wojskowych samolotów odrzutowych, które wytwarzały ciąg powietrza gaszący ogień. Były one wspomagane działkami wodnymi i pianą.\nPo raz pierwszy udało się ugasić pożar 8 stycznia 1981 roku, ale ponieważ nie dotarł jeszcze z Rumunii specjalny jedenastotonowy prewenter, to złoże podpalono ponownie. Dwa dni później prewenter już był i o wpół do piątej po południu pożar został ostatecznie wygaszony. Do 10 stycznia spłonęło około 30 tysięcy ton ropy naftowej.\nSześć dni po ugaszeniu pożaru odjechały z Karlina pierwsze cysterny z ropą, która okazała się średniej jakości. Złoża też nie były wielkie, więc ich eksploatację zaprzestano w 1983 roku. Andrzej Zawistowski w programie Cezarego Gmyza „Taśmy bezpieki” opowiadał, że natychmiast pojawiły się pogłoski, iż to Związek Sowiecki uniemożliwił eksploatację karlińskiej ropy, bo to złoże było tak rozległe, że miało miejsce poboru po ich stronie granicy.\n– [Ludzie uważali, że] Po prostu Polacy odciągali ropę, która należała się Sowietom, dlatego ten wielki entuzjazm został wygaszony, a kurek został zakręcony – powiedział Andrzej Zawistowski, który dodał, iż ta pogłoska dobrze oddawała panujące nastroje i rzeczywiste problemy Polski z ropą.\nZdjęcie główne: Karlino 12.12.1980. Pożar wiertni Daszewo 1. Fot. PAP/Jerzy Undro


Bielizna duże rozmiary - Katalog stron wszechdostępny\nSklepy » Bielizna damska » Bielizna duże rozmiary\nNiezależnie od pory roku istnieją produkty, które są chętnie poszukiwane przez wszystkie kobiety. Czy to będzie wiosna, lato, jesień, czy zima nie można się obejść bez bielizny. Każdy producent ma swoje 5 minut, bowiem sezonowość występuje w każdej branży. Jedno jest jednak pewne, iż bielizna duże rozmiary potrzebna jest kobietom puszystym cały rok. Czasy jednak się zmieniają i panie oczekują, że kupując na przykład rajstopy w dużych rozmiarach, czy bawełniane koszule nocne dla puszystych będę one przede wszystkim trwałe. Wszystkie kobiety doskonale dziś wiedzą, że bielizna xxxl sprowadzana z krajów Dalekiego Wschodu jest po prostu słabej jakości. Dlatego zdecydowanie wolą kupować bieliznę wyprodukowaną w Polsce, bowiem w większości przypadków oznacza to zwyczajnie doskonałą jakość. Wprawdzie rodzima bielizna jest nieco droższa, gdyż w naszym kraju nikt nie pracuje za miseczkę ryżu, lecz długofalowo okazuje się, iż można zaoszczędzić. Zamiast po pierwszym praniu wyrzucać nienadające się do użytkowania halki w dużych rozmiarach, figi xxxl, czy piżamy duże rozmiary korzystniej jest kupić produkty trwałe, które posłużą nawet kilka sezonów.\nOpublikowano dnia: 10 06 2015\nWyświetleń: 156 Kliknięć: 2 CTR: 1.28%\nbielizna duże rozmiary, polska bielizna, koszule nocne dla puszystych, bielizna xxxl, rajstopy w dużych rozmiarach


AF Zoa Food - Aquaforest\nAquaforest / Produkty / Suplementy dla koralowców / AF Zoa Food\nPokarm w proszku przeznaczony głównie dla zoanthusów, a także ricordei, rhodactisów i innych grzybowieńców. Starannie dobrana mieszanka roślinna opracowana w celu zaspokojenia wszystkich potrzeb żywieniowych zaonthusów i grzybowieńców. AF Zoa Food wzbogacono o specjalny zestaw witamin idealnie dobranych do potrzeb tych koralowców. Dzięki uzupełnieniu kompozycji o mieszankę witaminową, AF Zoa Food wspiera zdrowy i intensywny wzrost. AF Zoa Food dostarcza najistotniejszych składników odżywczych przez co poprawia wybarwienie koralowców i przyspiesza ich rozwój.\nDozowanie: 1 łyżeczka na 100 l wody w akwarium.


Marka.com.pl - Katalog stron internetowych - Top-strony.com.pl\nWyświetleń: 12169 · ID: 5239\nStrona główna » Sklepy internetowe » AGD i RTV » Marka.com.pl\nData dodania: 14.03.2014r. godz.: 14:28\nAkt.: 14.03.2014r. godz.: 14:28\nNazwa firmy: Marka.com.pl\nTelefon: 22 532 69 69\nPowieszenie telewizora na odpowiednim uchwycie posiada wiele zalet. Nie można jednak decydować się na pierwsze lepsze rozwiązanie, bowiem ryzykujemy uszkodzeniem naszego TV. Jeżeli chcemy mieć pewność, że uchwyt, którego użyliśmy jest wykonany w najwyższym standardzie, warto postawić na rozwiązania sklepu Marka.com.pl\nakcesoria rtv, mocowania rzutnik, uchwyt, mocowania\nZareklamuj stronę marka.com.pl:\nFiltry kuchenne, filtry do wod\nPowszechna dostępność internetu wiąże się z możliwością zdobywania wiedzy, w tym równ ...\nWszystkodokawy-sklep.pl Anna Kalinin. Zapraszamy do nowego sklepu, który znajduje się ...


Czerwiec 2018 - Głos Elbląga\nZastanawiasz się kto do Ciebie dzwonił z nieznanego numeru?. Sprawdź poniżej jak możesz się tego dowiedzieć Widzisz na ekranie kilka nieodebranych połączeń od niezidentyfikowanego numeru. Nie wiesz co robić, bo\nWczoraj przed godziną 17.00 rozpoczęto poszukiwania mężczyzny, który wcześniej pływał w jeziorze w miejscowości Jelenia Dolina koło Elbląga. Po około 3 godzinach odnaleziono jego ciało. Finał kąpieli był śmiertelny. Do


Sypialnia na poddaszu — pomysły na sypialnie ze skosem - sklep bihome.pl\nKategorie: Sypialnia, Pomieszczenia małe\nSypialnia potrzebuje nastrojowego światła, byśmy mogli spokojnie przygotować się do nocnego wypoczynku. Usytuowanie jej na poddaszu, gdzie są małe okna, sprzyja dobremu snu, gdyż mała podaż promieni słonecznych pozwala dobrze spać także w trakcie dnia. Aranżując sypialniany pokój na strychu ze spadzistym dachem, należy zwracać uwagę na prawidłowe usytuowanie łóżka, aby podczas podnoszenia się z niego nie uderzyć się w głowę o skośny sufit. Warto też przystosować poddasze nie tylko jako pokój do nocnego odpoczynku, ale także jako miejsce, do którego chętnie zajrzymy w ciągu dnia, by w razie potrzeby móc pobyć tam w ciszy i samotności. Dlatego ważne jest odpowiednie dobranie oświetlenia, aby rozświetlić sypialnię maksymalnie, gdy zaistnieje chęć np. poczytania tam książki lub zajęcia się dzierganiem na szydełku lub inną kreatywną pracą. Udowodnimy, że mała sypialnia na poddaszu ze skosem może być praktyczna, ustawna i elegancka!\nJak zaaranżować małą sypialnię na poddaszu ze skosu?\nTradycyjne ustawianie łóżka przy samej ścianie, po stronie dachowego skosu, często kończy się uderzeniem w głowę osoby wstającej z łóżka. Musimy zatem sprawić, aby mała sypialnia na poddaszu ze skosem była nie tylko ładnie urządzona, ale także miała dobrze rozstawione meble. Należy odejść od tradycji podsuwania łóżka pod samą ścianę przy spadzistym dachu. Szafka, którą stawia się standardowo przy łóżku od środka pokoju, powinna znaleźć się od ściany. Wówczas dajemy sobie przestrzeń i siadając na łóżku, nie uderzymy się o zbyt niski sufit. Na szafce nocnej od ściany postawmy specjalne oświetlenie do sypialni w postaci nastrojowej lampki nocnej, która nada pokojowi romantyczności. Taki nastrój sprzyja poczuciu bezpieczeństwa i spokoju.\nOprócz oświetlenia płynącego z lampki nocnej warto zawiesić skandynawski żyrandol do sypialni, aby w czasie czuwania rozświetlić pomieszczenie najbardziej, jak tylko się da. To konieczność, zwłaszcza gdy sypialnia ma służyć także jako pokój dzienny. Na poddaszu doskonale zdają egzamin lampy mające odsłonięte żarówki. Dzięki temu idealnie górne światło rozproszy cienie. Przemyślana oświetleniowa aranżacja sypialni na poddaszu to sukces uzyskania odpowiedniego w niej nastroju.\nMała sypialnia na poddaszu ze skosu pomieści niewiele mebli. Musimy zatem zadowolić się stylem minimalistycznym. W zupełności wystarczy mała biała komoda Zuiver na najpotrzebniejsze przedmioty i ubranie nocne.\nKonieczne jest górne oświetlenie do sypialni, lampka na nocnej szafce i wygodne łóżko (pojedyncze lub podwójne). Na podłodze warto rozłożyć miękki dywan z długim lub krótkim włosem albo pozostawić pusty parkiet, jeżeli tak lubimy.\nMożna też postawić stylowy stołek lub krzesło albo fotel z niskim oparciem oraz niewielki stolik blisko okna. Jeżeli okno jest na suficie, wymaga założenia rolet, by zasłonić szybę podczas silnych upałów. Gdy okno jest w pionie, może mieć firanki i zasłony lub żaluzje.\nDuża sypialnia na poddaszu z małym oknem — jakie oświetlenie?\nSypialnia na poddaszu bez dużego okna, za to z dużym metrażem używana wyłącznie do snu, może mieć zainstalowane tylko kinkiety na ścianie i ustawioną lampkę nocną np. podłogową lub biurkową. U sufitu możemy zawiesić niewielką lampę. Taka aranżacja sypialni na poddaszu dla powyższego celu w zupełności nam wystarczy. Gdy sypialnia ma być jednak użytkowana także w ciągu dnia, będziemy potrzebować nieco więcej żarówek. Należy zapewnić wnętrzu wystarczającą ilość światła, aby zapobiegać męczeniu się wzroku, szczególnie podczas czytania i pracy przy komputerze oraz innych czynnościach wymagających dobrej widoczności.\nGdy poddasze jest wysokie i podłużne, a sufit ścina ściany po obu stronach, warto pomyśleć o lampach zwisających z długim sznurem. Można zamontować ich kilka w równej odległości od siebie wzdłuż sufitu. Do takiego rozmieszczenia górnego oświetlenia świetnie będzie pasować lampa typu golden smoke ze złoceniem w górnej części klosza i nasadki. Długi kabel, mający 2 metry długości obniży światło, które będzie skutecznie oświetlało miejsce pracy.\nBardzo dobrze będzie także pasować skandynawski żyrandol do sypialni, który ma jeszcze dłuższy kabel, co sprawia, że jest bardzo praktyczny i możliwy do zastosowania w różnych wnętrzach. Optymalna długość kabla to gwarancja oświetlenia pokoju na poddaszu o wysokim zadaszeniu. Dla przykładu żyrandol nordlux raito odnajdzie się doskonale w minimalistycznych wnętrzach z klasą. Taka lampa może zawisnąć na środku sypialni lub może wystąpić w kilku egzemplarzach w zależności od wielkości użytkowego strychu oraz zapotrzebowania na światło.\nJeżeli mamy w swoim domu strych i jeszcze stoi surowy, zaadaptujmy go na dodatkowe pomieszczenie użytkowe. Aranżując w nim sypialnię, zyskujemy więcej miejsca na parterze lub piętrze domu, gdzie będzie można przygotować dodatkowy pokój np. gościnny. Możemy też uszykować sobie tam biuro do pracy zdalnej albo gabinet bądź mini salę gimnastyczną, siłownię itp. Sypialnia zaś, którą przeniesiemy na poddasze, stanie się miejscem cichym i przytulnym, w którym będzie się można zrelaksować i odpocząć.\nŹródła zdjęć: hkliving.com, ebbandflow.com, societyoflifestyle.com, hubsch-interior.com, qeeboo.com halodesign.dk\nOświetlenie w minimalistycznych wnętrzach\nSypialnia w stylu minimalistycznym - jak odpowiednio zaaranżować?


Firmy zaczynają płacić pracownikom za szczepienia przeciwko COVID - Paszport do Wall Street\nMichael Mooney 21.01.2021\nAby zapewnić pracownikom ochronę przed rozprzestrzeniającym się koronawirusem, niektóre firmy z sektora sprzedaży detalicznej oferują jednorazowe premie pracownikom, którzy otrzymali szczepionkę. Dollar General (DG ), Trader Joe's i Instacart to pierwsze duże firmy, które zapewniają takie premie.\nDollar General był pierwszym sprzedawcą detalicznym, który zaoferował pracownikom wynagrodzenie za otrzymanie szczepionki, oferując im kwotę o równowartości czterech godzin pracy. Jak podał Dollar General w komunikacie prasowym, firma chciała zapłacić pracownikom, aby ci mogli wziąć wolne i udać się na szczepienie.\n"Nie chcemy, aby nasi pracownicy musieli wybierać między otrzymaniem szczepionki a przyjściem do pracy, dlatego pracujemy nad usunięciem przeszkód (np. czasu podróży i odległości do punktu szczepień, potrzeby zapewnienia opieki nad dziećmi itp.), wypłacając pracownikom godzinowym jednorazową płatność odpowiadającą kwocie za cztery godziny pracy po otrzymaniu pełnego szczepienia przeciwko COVID-19, a pracownikom etatowym zapewniając dodatkowe godziny pracy w sklepie, aby uwzględnić czas spędzony poza pracą"- powiedział Dollar General.\nInstacart i Trader Joe's dołączyli do Dollar General w oferowaniu premii pracownikom. Trader Joe's oferuje pracownikom kwotę odpowiadającą dwóm godzinom pracy w zamian za otrzymanie szczepionki, podczas gdy Instacart oferuje swoim pracownikom jednorazową premię w wysokości 25 USD.\nWysiłki mające na celu zrekompensowanie pracownikom czasu potrzebnego na zaszczepienie się mają miejsce, gdy w Stanach Zjednoczonych trwają prace związane z dystrybucją szczepionki. Wysiłki te są nieco utrudnione przez brak konkretnej organizacji na szczeblu federalnym. Eksperci zrzucili winę na odchodzącą administrację Trumpa, którą wielu krytykowało jako "przede wszystkim nigdy nie mającą planu". Administracja Bidena planuje rozszerzyć wysiłki w zakresie szczepień, co może pomóc usprawnić obecnie trudny proces dystrybucji.\nObecne federalne wytyczne umieszczają pracowników pierwszej linii w sklepach takich jak Dollar General i Trader Joe's oraz wielu sieci, z którymi współpracuje Instacart, w drugiej grupie odbiorców po pracownikach służby zdrowia, mieszkańcach domów opieki, pacjentach ze chorobami (takimi jak astma) i obywatelach powyżej 65. roku życia. Jeśli administracja Bidena będzie przestrzegać tych wytycznych, wysiłki Dollar General, Trader Joe's i Instacart wydają się wprowadzone w odpowiednim momencie, aby przyspieszyć proces szczepienia pracowników pierwszej linii w nadchodzących miesiącach.


James Bond 007: On Her Majesty\_'s Secret Service, Sensacyjne/Przygodowe - opinie, cena - sklep saturn.pl\nnr kat.: 1287749\nAgent 007 (George Lazenby) i szukająca przygód Tracy Di Vicenzo (Diana Rigg) łączą swe siły, by zniszczyć zagrażającą ludzkości organizację WIDMO. Ernst Stavro Blofeld (Telly Savalas) stworzył bowiem w swoim tajnym laboratorium w Alpach Szwajcarskich śmiertelnego wirusa, który powoduje bezpłodność wszystkich żywych organizmów. Steelbook™ Wydanie Kolekcjonerskie zawiera na froncie okładki grafikę inspirowaną tytułową sekwencją otwierającą film.\n, Rigg Diana\n, Savalas Telly\nKomentarze: reżyser Peter Hunt oraz członkowie obsady i ekipy\nOdtajniony skarbiec MI6 - casting do filmu; Dzień prasowy w Portugalii; George Lazenby: We własnych słowach; materiały o realizacji; i więcej\nDossier misji - oryginalny materiał dokumentalny o filmie; w labolatorium Q; egzotyczne lokacje\nMinisterstwo propagandy - zwiastuny i reklamy


Indonezja – Strona 2. – Skutki w Podróży\nPublished on 24 września 2014 13 lipca 2016 przez Skutki w podróży2 Komentarze\nA u Was jak dziś wygląda śniadanie? :)\nCategories Indonezja•Tags Gili Meno, Indonezja, raj na ziemi, Wyspy Indonezji\nPublished on 23 września 2014 13 lipca 2016 przez Skutki w podróżyDodaj komentarz\nO 7:00 mieliśmy być pod umówionym miejscem by zabrał nas bus na prom.\nJesteśmy przed czasem, wiec siedzimy i obserwujemy jak kobiety wynoszą dary dla bogów – ryż i kwiaty na liściu bananowca, kadzidła, dekoracje.\nCzytaj dalej „Bali cd…” →\nCategories Indonezja•Tags Bali, Indonezja\nBorobudur i Prambanan\nPublished on 16 września 2014 13 lipca 2016 przez Skutki w podróży2 Komentarze\nW okolicy Yogyakarty znajdują się dwie przepiękne świątynie – Borobudur która jest jednym z największych obiektów kultu w religii buddyjskiej na świecie; oraz Prambanan – największy kompleks świątyń hinduistycznych poza Indiami.\nCzytaj dalej „Borobudur i Prambanan” →\nCategories Indonezja•Tags borobudur, buddyjska swiatynia, Indonezja, Jawa, prambanan, swiatynie, yogyakarta\nPublished on 16 września 2014 13 lipca 2016 przez Skutki w podróżyDodaj komentarz\nPo brudnej, głośnej i śmierdzącej Dżakarcie oraz nudnym Bandung, trafiliśmy do Yogyakarty (Jawa centralna). Miasto teoretycznie nie ma nic do zaoferowania, ale bardzo nas urzekło. Ma jakiś taki sympatyczny klimat, niską kolorową zabudowę, liczne riksze i sympatyczne jadłodajnie które stwarzają bardzo miłą atmosferę.\nCzytaj dalej „Yogyakarta” →\nCategories Indonezja•Tags Bandung, borobudur, Dżakarta, Indonezja, Jawa, kraton, pałac sułtana, prambanan, sułtan, water palace, yogyakarta


Millefiori Olejek Zapachowy Natural Legni E Fiori D'Arancio Kwiaty ...\nWyrafinowana i ekskluzywna kompozycja zapachowa olejku Natural Legni E Fiori D'Arancio stworzona przez włoską markę Millefiori Milano to zapach kwiatów pomarańczy, bergamotki i konwalii połączony z paczulą i piżmem. Olejek eteryczny Millefiori jest elegancki, trwały i luksusowy. Jego aromat rozpościera się na całe pomieszczenia, a on nie traci swej mocy przez długi czas. Olejek Millefiori Natural Legni E Fiori D'Arancio ma specjalną formule dzięki której może być stosowany z każdym typem nawilżacza, czy dyfuzora, a kilka kropel rozpuszczonych w wodzie, nałożonych na rośliny lub ulubione przedmioty przez długi czas będą obecne w otoczeniu nie pozostawiając tłustego filmu. Jest również idealny do kominka zapachowego i aromaterapii. Olejek Millefiori to sama natura!\nMillefiori Olejek Zapachowy Natural Legni E Fiori D'Arancio Kwiaty Piżmo\nGórne nuty: olejek neroli, bergamotka, liście pomarańczy, konwalia\nŚrodkowe nuty: kwiaty pomarańczy, eukaliptus\nDolne nuty: bursztyn, kumaryna, paczula, piżmo\nMillefiori Olejek Zapachowy Natural Mediterranean Bergamot\nWyrafinowana i ekskluzywna kompozycja zapachowa olejku Natural Mediterranean Bergamot stworzona przez włoską markę Millefiori Milano to intensywne nuty kwiatowe połączone z aromatami różnych owoców oraz piżma. Olejek eteryczny Millefiori jest elegancki, trwały i luksusowy. Jego aromat rozpościera się na całe pomieszczenia, a on nie traci swej mocy przez długi czas. Olejek Millefiori Natural Mediterranean Bergamot ma specjalną formule dzięki której może być stosowany z każdym typem...\nWyrafinowana i ekskluzywna kompozycja zapachowa olejku Natural White Mint & Tonka stworzona przez włoską markę Millefiori Milano to zapach mięty, zielonej herbaty i drzewa cedrowego. Aromat jest świeży, otulający i uwodzicielski. Olejek eteryczny Millefiori jest elegancki, trwały i luksusowy. Jego aromat rozpościera się na całe pomieszczenia, a on nie traci swej mocy przez długi czas. Olejek Millefiori Natural White & Tonka ma specjalną formułę dzięki której może być stosowany z...\nINTENSIVE COLLECTION Wosk zapachowy naturalny - Chocolate Dream Czekoladowy Sen 135 ml\nPiękny aromat w mgnieniu oka? Wypróbuj wosk zapachowy Intensive Chocolate Dream (Czekoladowy Sen) ! Cudowny radosny zapach czekolady dla wszystkich wielbicieli czekolady. Ten zapach uspokaja, odprężą i nastraja do snucia pięknych marzeń. Wosk Intensive to mieszanka najwyższej jakości wosku sojowego i naturalnych olejków eterycznych, które szybko i długotrwale przenikają przestrzeń i co najważniejsze zapewniają zdrowy i bezpieczny aromat. Wosk zapachowy Chocolate Dream łatwo wyjmuje...\nMillefiori Olejek Zapachowy Natural Nero\nWyrafinowana i ekskluzywna kompozycja zapachowa olejku Natural Nero stworzona przez włoską markę Millefiori Milano to elegancki zapach, w którym poczujesz drewniane nuty i nasycone, egzotyczne aromaty. Aromat jest głęboki iuwodzicielski. Olejek eteryczny Millefiori jest elegancki, trwały i luksusowy. Jego aromat rozpościera się na całe pomieszczenia, a on nie traci swej mocy przez długi czas. Olejek Millefiori Natural Nero ma specjalną formułę dzięki której może być stosowany z każdym typem...


Laboratorium mechaniki Ścigacze: 2 modele - Księgarnia Legolas\n» Laboratorium mechaniki Ścigacze: 2 modele\nFormat: 28.0x19.0cm, Ciężar: 0,46 kg\nCicha noc, święta noc!: Modlitwy przy wigilijnym stole\nWieczerza wigilijna w domu chrześcijanina jest wydarzeniem religijnym. Trzeba ją dobrze przygotować nie tylko od strony kulinarnej, ale i duchowej. Pomoże ci w tym ta niewielka broszurka....\nMagiczna wieża firmy Dabo to prosta, wciągająca i zabawna gra! Gra składa się z drewnianych klocków ułożonych w wieżę. Gracze na przemian wyciągają jeden klocek z dowolnego piętra...\nNasza encyklopedia udzieli wyczerpujących odpowiedzi na pytania ważne dla młodego czytelnika. Zapozna go z najstarszymi cywilizacjami, opowie o najważniejszych wydarzeniach w historii ludzkości,...


Pukka Elderberry Syrop – dla układu oddechowego | Kosmetyki naturalne - Sklep Organeo\nPukka Elderberry Syrop – dla układu oddechowego\nNaturalnie słodka mieszanka bzu, miodu manuka, imbiru i tymianku skutecznie wspomaga układ oddechowy, szczególnie w okresie jesienno-zimowym. Bez sztucznych aromatów i substancji słodzących. Odpowiedni dla dzieci i dorosłych.\nOpis: Ekologiczna formuła z czarnym bzem, miodem manuka, imbirem i tymiankiem skutecznie wspomaga układ oddechowy, szczególnie w okresie jesienno-zimowym. Bez sztucznych aromatów i substancji słodzących. Odpowiedni dla dzieci i dorosłych.\nEkologiczne składniki: Sok z czarnego bzu, miód manuka, trikatu oraz inne zioła, które skutecznie wspomagają układ oddechowy.


Bluza z kolekcji Twinset. Model zapinany na suwak wykonany z cienkiej, lekko elastycznej dzianiny. - Długość rękawa(mierzona od dekoltu): 72 cm. - Luźny fason. - Obniżona linia ramion. - Wsuwane ki...\n389.9 zł849.9 zł\nBluza z kolekcji Puma. Model zapinany na suwak wykonany z cienkiej, lekko elastycznej dzianiny. - Prosty fason. - Raglanowy rękaw. - Zapięcie na suwak. - Wsuwane kieszenie. - Wykończenie ze ściągac...\nDuże rozmiary Sweter, damska, biały, rozmiar: 42/44, poliester/wiskoza, Ulla Popken\nSweter, przytulnie miękka dzianina w kwiaty. Mały kołnierzyk, dekolt w szpic, zapięcie na suwak. Długie rękawy. Zaokrąglony dół, przedłużony z tyłu.\nDuże rozmiary Kardigan, damska, biały, rozmiar: 54/56, poliester/wiskoza, Ulla Popken\nKardigan z przyjemnej melanżowej włóczki, szalowy kołnierz ozdobiony prawdziwymi perełkami. Długi otwarty fason z długimi rękawami.


500+: wnioski, przelewy, wypłaty – autyzmwszkole.com\nJak złożyć wniosek? Jak podaje Gazeta Wyborcza z dnia 03.02.2016: „Rząd chce wypłacać rodzinom co miesiąc po 500 zł na drugie i kolejne dziecko. Uboższe rodziny, których dochody na osobę […]\nJak podaje Gazeta Wyborcza z dnia 03.02.2016: „Rząd chce wypłacać rodzinom co miesiąc po 500 zł na drugie i kolejne dziecko. Uboższe rodziny, których dochody na osobę nie przekraczają 800 zł (1200 zł w przypadku niepełnosprawnego dziecka), dostaną pieniądze również na pierwsze dziecko)”. Nie wiem czy pamiętacie, że wcześniejsza ustalona kwota na niepełnosprawne dziecko wynosiła 1300 zł (?)\n„Wniosek (ma być bardzo prosty) o świadczenie będzie można składać od momentu uruchomienia programu, czyli od 1 kwietnia, w gminie, w której mieszkamy. Będzie można go złożyć osobiście, wysłać listem poleconym albo za pomocą Internetu (w tym ostatnim przypadku trzeba mieć jednak bezpieczny podpis elektroniczny bądź założone konto na portalu e – PUAP). Dokumenty będzie trzeba składać raz w roku.\nUrząd będzie miał 3 miesiące na wydanie decyzji i wypłatę świadczenia. Jeśli wniosek złożymy do końca czerwca 2016 r., wtedy otrzymamy świadczenie z wyrównaniem do kwietnia.\nPrzelew lub przekaz\nPieniądze mają być wypłacane przelewem na konto bądź za pomocą przekazu pocztowego. Świadczenie 500 zł nie będzie wliczane do dochodu przy ubieganiu się o inne świadczenia: rodzinne, alimentacyjne czy zasiłki z pomocy społecznej. Wsparciem objęte zostaną także rodziny zastępcze.\nJeśli rodzice mają tzw. naprzemienną opiekę nad dzieckiem, dostaną świadczenie po połowie (jeżeli dzielą się wychowaniem po równo, w innym przypadku 500 zł będzie dzielone proporcjonalnie w stosunku do opieki nad dzieckiem).\nWypełniamy wzór wniosku o 500 zł. Film dzień dobry tvn:\nJeśli rodzina oprócz dzieci z poprzednich związków będzie miała jeszcze wspólne dziecko, do składu rodzin wliczane będą wszystkie dzieci.\nRodzina, która przebywa poza granicami, otrzyma 500 zł, jeśli nie pobiera tam podobnego świadczenia.\nA co z dziećmi które ukończyły 18 lat i dalej się uczą?\nPieniądze będą wypłacane tylko do 18. roku życia bez względu na to, czy dziecko się uczy czy nie […]\nResort pracy zapewnia, że będzie prowadzić wśród samorządowców szkolenia. Każda gmina dostanie także podręcznik z instrukcją, jak wypłacać pieniądze. Gminy otrzymają też środki na obsługę wypłat: w 2016 r. będzie to 2% wartości wypłaconych świadczeń (ponad 340 mln zł), a w kolejnych latach – 1,5% (ok. 345 mln zł).\nW tym roku na program 500+ ma być przeznaczone z budżetu 17 mld zł, a w ciągu 10 lat – ponad 245 mld zł. Minister Rafalska zapewnia, że budżet państwa na to stać” (Leszek Kostrzewski, Piotr Miączyński: „Komu się należą Nowe świadczenia rodzinne”, GW NR 27. 8664, środa 3 lutego 2016).\nOpublikowane 3 lutego 2016 0 By sylwiaiwan\t500+: wnioski, przelewy, wypłaty Napisane w 500+: wnioski, przelewy, wypłaty, Bez kategorii Tagged ##500+wnioski\nNext Post Siła nawyku\nPrevious Post Dziurawiec jak Prozac\n5 550 791


Fahrenheit nr 60: Marta Makieła - Niezapominajka\nWszystko zaczęło się w dniu moich sześćdziesiątych urodzin. Obudziłem się o świcie i chociaż usilnie próbowałem ponownie usnąć, sen nie przychodził. Przyszły za to wspomnienia o mojej żonie, Sonii. O dniu, w którym odeszła. Zamknąłem powieki i oczyma wyobraźni odtwarzałem scenę naszego pożegnania, chwila po chwili, sekunda po sekundzie, jakby to był film. Kiedy wszedłem do sali, Sonia leżała na łóżku pod ogromnym oknem. Podłączona do dziwacznej aparatury, z tymi wszystkimi rurkami i kablami wyglądała bardziej jak robot niż człowiek, tak przynajmniej to wtedy wyglądało. Cicho podszedłem do łóżka i usiadłem na jego krawędzi. „To nie moja żona, to jakiś cyborg”, chodziło mi po głowie i chociaż od razu zganiłem się za taką myśl, nie byłem w stanie pozbyć się jakiegoś takiego uczucia obcości. Może dlatego, że Sonia, która była przepiękną kobietą, nie wyglądała już nawet jak kobieta. Nakryłem dłonią jej delikatne palce, chyba po to, aby upewnić się, że to na pewno moja Sońka. W tym momencie otworzyła oczy.\n– Nie chcę umrzeć... – powiedziała, a jej głos był jak szelest liści za oknem.\n– Nie pleć głupstw, mała – odpowiedziałem, starając się ukryć drżenie głosu. – Przed nami wiele szczęśliwych dni...\n– Niezapominajki... proszę... – wyszeptała z trudem.\nTak, niezapominajki... Sonia uwielbiała niezapominajki, to dzięki nim poznaliśmy się dwa lata wcześniej. Szedłem ulicą, zatopiony we własnych myślach, kiedy zobaczyłem naprzeciwko siebie TE oczy – ogromne, hipnotyzujące i aż nieludzko niebieskie. Nigdy wcześniej ani później nie spotkałem nikogo z takimi oczami. Te dwa „zwierciadła duszy” zupełnie mną zawładnęły. Ocknąłem się dopiero wtedy, kiedy ich właścicielka zniknęła za rogiem. Wyrwany z letargu porwałem bukiecik niezapominajek od staruszki siedzącej obok płotu i pognałem za dziewczyną.\n– Niezapominajki... – wybąkałem zmieszany, wręczając jej kwiaty barwy jej tęczówek i zobaczyłem, jak te oczy uśmiechają się do mnie.\nDlatego wtedy, tam w szpitalu, chociaż czułem, że to nasze ostatnie wspólnie spędzone chwile, nie miałem serca jej odmówić. Ile sił w nogach pobiegłem do szpitalnego parku. Był koniec kwietnia, w każdą cząsteczkę świata wstępowało życie, podczas gdy z niej uchodziło. Rośliny wypuszczały kolorowe pąki, skóra Sonii coraz bardziej szarzała. Ptaki z ferworem ćwiczyły swoje trele, jej głos coraz bardziej wiązł w gardle. Wszystko pięło się w górę, ona zapadała się w sobie. Cały świat radośnie wirował, Sońka nie mogła się ruszyć. Jakże niesprawiedliwe mi się to wydawało. Wchodząc do szpitala, żałowałem, że to nie zima. Wtedy na pewno łatwiej byłoby mi to znieść. Kiedy wróciłem na salę, zastałem puste łóżko. Dokładnie pamiętam to uczucie – nie mogłem złapać oddechu, jakby w powietrzu nie było ani cząsteczki tlenu. Gdy otrząsnąłem się z pierwszego szoku, miałem ochotę wydrzeć się na całe gardło. Niewiele pamiętam z tego, co działo się potem. Jedyne, co utkwiło mi w pamięci, to słowa księdza na pogrzebie:\n– Odeszła z tego świata, lecz żyć będzie w naszych sercach, póki żyją ci, co ją znali.\nGówno prawda. Wkrótce wszyscy zapomnieli. Nikt nie chciał o Sonii pamiętać, za bardzo ich to bolało. Po śmierci Sońki starałem się ze wszystkich sił żyć normalnie. Niestety, w moim wydaniu ta normalność sprowadzała się do pakowania w kolejne nieudane związki. Żadna kobieta nie wydawała mi się godną następczynią mojej Sonii, żadna nie była wystarczająco piękna, inteligentna, zabawna. I tak mijały kolejne lata i kolejne kobiety. Ale nie martwiłem się tym za bardzo. Aż to tego dnia. Dnia moich sześćdziesiątych urodzin. Dnia, w którym zrozumiałem, że prawdopodobnie czeka mnie to, czego się najbardziej obawiałem – samotna starość i śmierć bez bliskiej osoby u boku. To chyba właśnie od tego zaczęło się wspominanie lat spędzonych wspólnie z Sonią. Z każdym kolejnym dniem coraz mocniej, coraz intensywniej o niej myślałem. Przeglądałem albumy ze zdjęciami, czytałem listy, oglądałem nagranie ze ślubu. Wstawałem i zasypiałem, wspominając Sońkę. Niedługo potem zacząłem czuć się tak, jakby ktoś mnie śledził. Muszę przyznać, że cholernie mnie to przestraszyło. Byłem przecież zamożnym facetem, na podjeździe stał nowiutki chevrolet, w salonie najwyższej klasy sprzęt audio, więc od razu pomyślałem, że obserwują mnie jakieś zbiry i tylko czekają na dogodny moment, żeby ograbić mnie z dobytku. Po kilku dniach nieprzerwanej nerwówki i ciągłego spoglądania na podwórko zza firanek stwierdziłem, że dłużej tego nie wytrzymam i, chcąc nie chcąc, wynająłem detektywa, myśląc, że ten rozwiąże problem w ciągu kilku dni. Jednak kiedy po tygodniu detektyw nie zwietrzył niczego poza gromadzoną przez lata gotówką, pożegnałem się z nim w lodowatej atmosferze. I chociaż wszystko wskazywało na to, że nikt mnie nie obserwuje, nadal czułem się tak, jakby ktoś ciągle czaił się za moimi plecami. Po pewnym czasie nawet do tego uczucia przywykłem. Wtedy jednak zacząłem dostrzegać kątem oka jakiś mglisty kształt, ale ilekroć się obracałem, kształt znikał, jakby rozwiany podmuchem wiatru. Dobrze pamiętam dzień, w którym puściły mi nerwy z tego powodu. Oglądałem wtedy jakiś serial w telewizji. „Cholera. To pewnie początki zaćmy”, przyszło mi do głowy w pewnym momencie. „Trzeba było jeszcze bardziej chwalić się sokolim wzrokiem. Teraz mam nauczkę.” Chyba jeszcze tego samego dnia pojechałem do okulistki i zrobiłem wszelkie możliwe badania.\n– Panie Teodorze, wzrok jak zwykle doskonały, nie ma powodów do obaw – oznajmiła mi dosyć kształtna pani doktor, zerkając to na mnie, to na wyniki.\nWydaje mi się, że wpadłem jej w oko, ale nie romanse były mi wtedy w głowie, a poza tym wyglądała na niezłą heterę. Wykończony wróciłem do domu i powlokłem się prosto na kanapę. Byłem szczęśliwy, że to nie zaćma i że nie oślepnę tak szybko, jak mi się wcześniej wydawało, ale z drugiej strony omamy nie zniknęły. I kiedy tak leżałem na kanapie z zimnym kompresem na czole, doznałem nagłego olśnienia. „Teodor, ty debilu”, skarciłem się w duchu, zrywając mokrą ściereczkę z czoła. „Przecież to oczywiste. Guz mózgu. Mały, wredny sukinsyn, który uciska nerw wzrokowy. Przez to te wszystkie halucynacje.” Drogo mnie to kosztowało, ale udało mi się załatwić tomograf na następny dzień. A potem kilka piekielnych dni oczekiwania na wyniki, podczas których z nerwów prawie chodziłem po ścianach. Wyraźnie pamiętam, że chwilę po tym, jak zadzwonili ze szpitala, już dociskałem pedał gazu w samochodzie i o mały włos w ogóle bym nie dojechał, prawie powodując dwie kolizje ze zdenerwowania i pośpiechu. I to uczucie, jakbym brał udział w maratonie, kiedy już znalazłem się na miejscu.\n– Pan Teodor Malinowski? – zagadnął całkiem młody lekarz w dużych okularach i zaprosił mnie do gabinetu. – A więc, Panie Teodorze, pana wyniki są absolutnie w porządku, nie wykryliśmy żadnych zmian w mózgu – powiedział dziwnie wesoło.\n– Na pewno nie pomyliliście wyników? – spytałem zaniepokojony, bo nie ukrywam, że przez swój wiek lekarz nie wzbudził mojego zaufania.\n– Na pewno, nie ma powodów do obaw – powiedział uspakajająco, ale dla mnie było jasne, że starał się delikatnie mnie spławić.\nZe szpitala wyszedłem krokiem osoby zrezygnowanej i tym razem jechałem tak ostrożnie i powoli, że inni kierowcy, tracąc cierpliwość, trąbili jak oszalali, a wyprzedzając pokazywali środkowy palec. Pomimo tego, że fizycznie nic mi nie dolegało, czułem się jak wrak człowieka. Uczucie czyjejś obecności ciągle narastało, a i mglisty kształt w kącie oka nadal się pojawiał. Byłem na granicy załamania nerwowego i czułem, że niewiele dzieli mnie od jej przekroczenia. Moje ówczesne życie przypominało horror klasy D, więc coraz częściej wracałem do szczęśliwej przeszłości. Koniec końców stwierdziłem, że nie mam innego wyboru, jak zaakceptować zaistniałą sytuację i po prostu przestać się przejmować. Ale to chyba wtedy pojawił się zapach. I to nie byle jaki zapach, ale wyraźny, intensywny zapach niezapominajek. W pewnej chwili po prostu otoczył mnie delikatną mgiełką, jak kokon otacza gąsienicę. Dzisiaj wiem, że o mały włos nie popadłbym tamtego dnia w obłęd.\n– Nieee!!! – wydarłem się na całe gardło. – Dosyć tego, dosyć!!! – krzyczałem przez łzy.\nChwyciłem kluczyki od samochodu i już miałem jechać po księdza, kiedy usłyszałem cichy szept tuż obok siebie:\n– Teoś, nie jedź, nie wsiadaj do samochodu.\nI wtedy wszystko zrozumiałem. Tylko jedna osoba tak do mnie mówiła, tylko jedna pachniała niezapominajkami. Przez następne dni przypominałem sobie każdy najdrobniejszy szczegół dotyczący wyglądu Sonii, co wymagało czasami wielkiej koncentracji. W końcu którejś nocy, wyrwany ze snu, ujrzałem tuż przed sobą te niesamowicie niebieskie oczy.\n– Sonia?! O Boże! Sońka! Malutka... – nie mogłem uwierzyć w to, co widzę.\nNie do końca wiem, jak to się stało, niewiele pamiętam. Ludzie, którzy przeżyli śmierć kliniczną, mówią o tunelu z białym światłem na końcu. Ja nie wiem, co było po mojej śmierci, nie pamiętam momentu oderwania duszy od ciała ani tunelu, ani światła. Przypominam sobie jedynie ten moment wyrwania z błogostanu. Jakby ktoś gwałtownie obudził mnie z przyjemnego snu. I moje ogromne przerażenie, gdy w postaci samej świadomości znalazłam się ponownie na ziemi. Byłam całkiem zdezorientowana i na początku zupełnie nie rozumiałam, dlaczego po tylu latach ponownie się tutaj znalazłam. W jednej chwili przypomniałam sobie wszystkie te historie o duchach, które błąkają się po ziemi, dopóki nie załatwią zaległych spraw. Ale przecież ja nie miałam żadnych zaległych spraw. I bardzo nie chciałam być duchem. Wszelkie moje wątpliwości rozwiały się, kiedy zobaczyłam Teodora. Początkowo nie poznałam go w tym starym, zmęczonym człowieku i nie wiedziałam, dlaczego pojawiłam się akurat u niego. Ale kiedy zaczął przeglądać stary album ze zdjęciami, rozpoznałam w nim moją pierwszą i jedyną miłość. I dotarło do mnie, że to on jakimś cudem ściągnął mnie z powrotem. Wkrótce zrozumiałam, że im częściej on o mnie myśli, tym bardziej cielesna się staję. Próbowałam więc jakoś nawiązać kontakt, dać mu znać, że to ja, ale kolejne próby tylko go przerażały. Zaczęłam obawiać się, że Teodor zwariuje, a ja wrócę tam, skąd przybyłam – a im dłużej byłam na ziemi, tym mniej chciałam wracać – postanowiłam więc biernie czekać. Na szczęście kiedy poczuł mój zapach i usłyszał mój szept, Teo zrozumiał, co się dzieje, i mogłam być spokojna, że wkrótce będę człowiekiem z krwi i kości. Jakże cudowny był moment odzyskania ciała . I jak olbrzymie zdziwienie Teodora, kiedy ujrzał mnie przed sobą. Wyskoczył z łóżka, jakby zobaczył ducha. A potem przegadaliśmy całą noc. Teodor opowiedział mi o tym, co się wydarzyło w jego życiu po mojej śmierci, o nieudanych związkach, zawiedzionych nadziejach, o coraz większym rozgoryczeniu i rozczarowaniu życiem. Z jednej strony było mi przykro, że mu się nie poukładało, ale z drugiej cieszyłam się, że jego obecne życie wepchnęło go w objęcia wspomnień – w końcu gdyby był szczęśliwy, nie zacząłby o mnie myśleć. Ja mówiłam niewiele, zresztą o czym miałabym gadać – nie pamiętałam prawie nic z tego, co było po śmierci. A o przyszłości nie chciałam mówić. Co prawda miałam jakieś tam mgliste plany, ale uważałam, że byłoby nietaktem o nich mówić, gdy Teodor miał już wszystko, co najlepsze, za sobą.\nPierwszy miesiąc spędziłam wyłącznie w domu. Świat, który opuściłam, nie był już tym samym światem, do którego ponownie wróciłam. Wiele rzeczy całkowicie się zmieniło, wiele rzeczy stało się mi zupełnie obce. Czas spędzałam na oglądaniu telewizji, czytaniu książek i przeglądaniu Internetu. No i na opiekowaniu się Teodorem. Krok po kroku oswajałam się z nową rzeczywistością. A kiedy poczułam, że jestem w stanie stawić czoła tej rzeczywistości, namówiłam Teodora na zakupy. W końcu nie miałam nic poza tą staroświecka sukienką, którą tak dobrze zapamiętał i w której wyglądałam jak własna babcia. Pojechaliśmy do dużego centrum handlowego. Od tych wszystkich neonów, świateł i wystaw kręciło mi się w głowie, ale czułam się wspaniale – jak małe dziecko w sklepie z zabawkami. A że w kwestii ubioru zawsze byłam wybredna, przymierzaniu i wybieraniu nie było końca. Teodor na początku podzielał mój zapał i nawet doradzał mi, co kupić, ale po pewnym czasie jego entuzjazm mocno przygasł i zamienił się w obojętność.\n– Sonia, na litość boską, ileż można przebierać w ciuchach – skwitował w końcu. – Jedźmy już do domu, jestem zmęczony.\nByło mi przykro, że przerywa mi taką świetną zabawę, ale kiedy zobaczyłam, jak zgarbiony włóczy się do samochodu, zrobiło mi się głupio. Zupełnie zapomniałam, że ma na karku trzydzieści lat więcej niż ja. Następnego dnia postanowiłam więc jakoś mu te cierpienia wynagrodzić i zaproponowałam, żebyśmy poszli na spacer po okolicy. Teodor wydawał się być zachwycony moim pomysłem. Założyłam śliczną zieloną sukienkę i buty na wysokim obcasie. Znowu poczułam się atrakcyjna. Wzięłam Teosia pod rękę i powoli ruszyliśmy w stronę najbliższego parku. Niestety, nigdy tam nie doszliśmy. Na końcu ulicy, na której mieszkał Teo, syn sąsiada akurat kosił trawę i kiedy tylko nas zobaczył, wyłączył kosiarkę i podszedł do płotu.\n– No, panie Teodorze, nie wiedziałem, że chowa pan taki skarb. To grzech chować takie cudo w domu. Chyba nie chce pan córki zmarnować? – zapytał, wyraźnie błaznując.\n– Nie twoja sprawa – odwarknął Teo, mocniej ściskając mnie za ramię i robiąc szybki zwrot.\nPo chwili byliśmy z powrotem w domu. Przez resztę dnia Teodor był wyraźnie nie w sosie, ale kiedy zapytałam go, o co chodzi, udawał, że wszystko w porządku i że nic się nie stało. Ale wiedziałam, że to nie była prawda. Nie wiedziałam tylko, że ta sytuacja spowoduje taką lawinę wydarzeń. Kolejny miesiąc także upłynął pod znakiem siedzenia w domu. Teodor nie był zbyt skory do wychodzenia gdziekolwiek. W końcu udało mi się go namówić na kolację w restauracji. Przy okazji chciałam też porozmawiać o tym, jak sobie wyobrażamy nasze przyszłe życie. Przygotowania do wyjścia zajęły mi trochę więcej czasu, niż przypuszczałam, i Teo chyba lekko się zirytował.\n– Sońka, wyjdź już w końcu z tej łazienki. Pindrzysz się już tam ze dwie godziny, a ja nie mam pęcherza z gumy – mówił podniesionym głosem przez drzwi.\nKiedy w końcu udało mi się wyszykować i zaprezentowałam swoją kreację, nadal był naburmuszony, ale efekt końcowy chyba zrobił na nim wrażenie, bo trochę mu przeszło. A mówiąc szczerze, wyglądałam olśniewająco w dopasowanej czerwonej sukience przed kolano i wysokich szpilkach. Na szczęście zanim dojechaliśmy na miejsce, Teodor dał się już całkiem udobruchać kilkoma czułymi słówkami. Restauracja była bardzo modna, bardzo droga i Teodorowi ledwo udało się zarezerwować stolik. Wysoki, przystojny kelner poprowadził nas w głąb sali, co chwilę strzelając oczami w moją stronę, przez co o mało nie zderzył się ze swoim kolegą, wywołując tym uśmiech na mojej twarzy i grymas zdegustowania na twarzy Teodora. Kiedy znaleźliśmy się na miejscu, zobaczyłam mały bukiecik niezapominajek w wazoniku na środku śnieżnobiałego obrusu. Ten widok tak mnie rozczulił, że rzuciłam się Teodorowi na szyję i już chciałam wpić się w jego usta, kiedy zobaczyłam tuż przed sobą jego pomarszczoną twarz i spękane wargi. Dosłownie w ostatniej chwili niezdarnie skierowałam usta w stronę policzka. Oboje dość zmieszani i zażenowani tą sytuacją szybko usiedliśmy na miejscach, zatapiając nosy w kartach dań. Bałam się, że gdy tylko odłożymy je na bok, zapanuje krępujące milczenie, ale na szczęście zaraz pojawił się kelner.\n– Czy mogę przyjąć zamówienie? – zapytał, patrząc wymownie na mój dekolt.\n– Kieliszek wermutu, francuską zupę cebulową i befsztyka... krwistego – szybko wyrecytował Teodor, kładąc nacisk na słowo „krwisty”.\n– A dla córki? – zapytał przymilnie kelner, co spowodowało, że Teo gwałtownie poczerwieniał na twarzy, a ja już wiedziałam, że zaraz wybuchnie.\n– Dla mnie to samo, dziękujemy panu – wyrzuciłam z siebie szybko, spławiając tym samym kelnera. – Teoś, nie przejmuj się... – dodałam po chwili, próbując ratować resztki nastroju.\n– Daruj sobie, OK? – wysyczał.\nStwierdziłam więc, że lepiej dać mu trochę czasu na ochłonięcie, i poszłam poprawić makijaż, ale i ten manewr nie przyniósł zamierzonego skutku. Kiedy wróciłam do stolika, Teodor był jeszcze bardziej zdenerwowany.\n– Na Boga, coś ty tam tyle czasu wyprawiała? – zapytał z wyrzutem. – Zupa już dawno wystygła. Ileż można się pindrzyć przed lustrem? – W jego głosie dało się wyczuć narastającą złość.\n– Myślałam, że potrzebujesz chwili samotności. – Postanowiłam zagrać w otwarte karty.\n– Tak, jasne. Widzę przecież, jaką przyjemność sprawia ci paradowanie przed tymi wszystkimi facetami. Widzę, jak ci schlebia, że wodzą za tobą maślanymi oczami.\n– Teodor, proszę cię... Dobrze wiesz, że to nie tak – próbowałam oponować.\n– Słuchaj, może jestem stary, ale z pewnością nie ślepy. – Teodor nie dawał za wygraną, a ja robiłam się coraz bardziej czerwona ze wstydu, czując na sobie spojrzenia innych ludzi.\nNie chciałam dalej ciągnąć tej kłótni. Sięgnęłam po łyżkę i zajęłam się zupą cebulową. Reszta kolacji upłynęła w ponurym milczeniu, przerywanym zdawkowymi grzecznościami.\nPo incydencie w restauracji, a także po kilku innych starałem się, żeby Sonia spędzała czas wyłącznie w domu. Ilekroć wychodziliśmy, zawsze pojawiał się jakiś fagas, który dosłownie pożerał ją wzrokiem. Na dodatek sama Sońka ubierała się tak, żeby zwracać na siebie uwagę. Strasznie mnie to wszystko irytowało. Do cholery, przecież była ze mną, więc po co się tak ubierać? A ja nie po to ją odzyskałem, żeby za chwilę zniknęła za horyzontem z pierwszym lepszym gogusiem. O nie, nie. Nie miałem zamiaru znowu być sam, znowu zabijać czas i myśli oglądaniem telewizji. Dlatego starałem się trzymać ją na krótkiej smyczy. Niestety, po kolejnych dwóch miesiącach udało jej się namówić mnie na wypad do kręgielni. Sam nie wiem, jakim cudem mnie przekabaciła. Może dlatego, że po tak pysznym obiedzie, jaki mi przygotowała, było mi głupio powiedzieć „nie”. Ledwo przekroczyliśmy próg lokalu, a już podskórnie czułem, że będę żałował mojej ustępliwości. Kiedy Sonia rzucała kulą, opięte szorty wręcz nieprzyzwoicie obnażały kształtne pośladki, co wzbudzało niemy zachwyt wszystkich facetów w lokalu. Jestem pewien, że robiła to celowo. A te wszystkie nabuzowane testosteronem samce zachowywały się tak, jakby w całej kręgielni nie było żadnej innej kobiety. „Wygląda jak dziwka”, przyszło mi na myśl. W tym momencie Sonia strąciła kulą wszystkie kręgle i kołysząc biodrami, podeszła do mnie z triumfalnym wyrazem twarzy.\n– Teoś, teraz twoja kolej – powiedziała, uśmiechając się promiennie, a mnie powoli zalewała krew.\n– Nie mam ochoty na dalszą grę. Pakuj się, jedziemy do domu – oświadczyłem, bo dość już miałem całych tych kręgli.\n– Ale Teodor... o co znowu chodzi? – Sonia udawała zdezorientowaną.\n– Dosyć mam oglądania, jak mizdrzysz się do innych facetów na moich oczach – rzuciłem jej prosto w twarz.\n– O co ci chodzi, do cholery! – po raz pierwszy puściły jej nerwy. – Jeżeli ty nazywasz mizdrzeniem się to, że się na mnie gapią, to...\n– Nie gapiliby się, gdybyś miała normalne ubranie! – nie dałem sobie nadal wciskać tego kitu.\n– Normalne, czyli jak zakonnica! – krzyczała.\nNiesamowicie mnie ta rozmowa wkurzyła. Nie miałem ochoty wysłuchiwać bzdur, które plotła Sonia. W końcu pokazała, na co ją stać. Zdenerwowany wziąłem kulę, nachyliłem się do rzutu i w tym momencie poczułem, jak coś strzyka mi w kręgosłupie. Co gorsza, nie mogłem wrócić do pionu. Sonia widząc, co się stało, wzięła mnie pod rękę i pomogła zejść z toru. Jakbym oczekiwał pomocy! „Kurwa”, pomyślałem, „już bardziej mnie nie mogła upokorzyć! Zrobiła ze mnie jakiegoś starego, zniedołężniałego grzyba.”\n– Jedziemy do szpitala – powiedziała cicho zmartwionym tonem, równie sztucznym, co moja szczęka. – Siedź spokojnie i nie ruszaj się – dodała, wpakowując mnie na tylne siedzenie samochodu.\n„Co za cenna uwaga, co za idiotka”, przyszło mi na myśl. „Zupełnie jakbym mógł się ruszyć.” W szpitalu nastąpił dalszy ciąg upokorzenia. Nie chciałem, żeby Sonia brała mnie pod rękę, więc siłą wepchnęła mnie na wózek. Poczułem się tak, jakbym miał sto lat. I wszystkie te zachwycone miny mijających nas lekarzy, kiedy spoglądali na Sonię, i które zamieniały się w grymas obrzydzenia, kiedy w końcu dostrzegali mnie. Gdy dotarliśmy na chirurgię, zleciało się całe stadko lekarzy, każdy chętny, żeby udzielić nam pomocy. Przez tę głupią krowę zrobił się straszny harmider. Wyglądało to tak, jakby lekarze zaraz mieli skoczyć sobie do gardeł jak wściekłe psy. Wywiązała się ostra dyskusja o to, kto weźmie mnie pod opiekę, ale dobrze wiedziałem, że ta rozgrywka dotyczy Sonii, tego, kto się nią zajmie i wyjaśni wszystkie zawiłości dotyczące mojego stanu . Ku mojej krótkiej uciesze wkrótce przyszedł ordynator, rozpędzając całą tę hałastrę.\n– Pielęgniarz zabierze pani ojca na prześwietlenie – ten największy z nich wszystkich dupek puszył się jak jakiś cietrzew, zwracając się do Sonii w taki sposób, jakbym był bezrozumną roślinką. – A panią proszę za mną, wypełni pani kartę pacjenta – kontynuował, prezentując lśniąco biały uśmiech i patrząc na Sonię tak, jakby miał rentgen w oczach.\nA ta, odwzajemniając uśmiech, poszła za nim, zupełnie zapominając o moim istnieniu. Jak ona, do cholery, tak mogła?! Po tym wszystkim, co dla niej zrobiłem!!!\nTeodorowi wypadł dysk i przez następnych kilka tygodni musiał ograniczyć chodzenie. W szpitalu przepisali mu jakieś proszki i dali skierowanie na rehabilitację. Dla mnie oznaczało to więcej obowiązków domowych oraz znoszenie jego nieustannych humorów. Starałam się wytrzymywać to z cierpliwością i spokojem, ale z dnia na dzień było coraz gorzej. A już prawdziwe piekło rozpętało się wtedy, kiedy poruszyłam temat przyszłości. Teodor siedział przed telewizorem i oglądał ulubiony serial.\n– Teodor, możemy porozmawiać? – zapytałam cicho.\nTeatralnym gestem wyłączył telewizor i spojrzał wyczekująco w moją stronę.\n– Słuchaj, Teoś, pomyślałam sobie, że pójdę do pracy i zacznę studia – oznajmiłam jak najdelikatniej.\nTeodor wstał z fotela, ostentacyjnie milcząc. Ja jednak czułam, że jest wściekły i że zaraz wyrzuci z siebie lawinę słów.\n– Najwyraźniej myślenie nie jest twoją mocną stroną – stwierdził oschle.\n– Ale tak właściwie to ja już znalazłam pracę... – dodałam cicho.\n– Co?! – wrzasnął, jakbym wylała na niego kubeł wrzątku. – Co ty sobie, do jasnej cholery, wyobrażasz?! Że będziesz pracować, studiować i balangować, a ja znowu będę siedział sam w tych czterech ścianach? – kontynuował tyradę.\n– Ale przecież po pracy spędzałabym czas z tobą... – próbowałam wtrącić.\n– Nie wciskaj mi takich głodnych kawałków! Na pewno zaraz przygruchałabyś sobie jakiegoś fajansiarza i tyle bym cię widział! Zapomnij o pracy. I o studiach też – wycedził na koniec.\n– Nie, Teodor. Nie dam ci zniszczyć mojego życia tylko dlatego, że ty zniszczyłeś swoje – oświadczyłam całkiem spokojnie, chociaż byłam zupełnie roztrzęsiona.\nWtedy podszedł i popchnął mnie z całej siły. Łzy naszły mi do oczu, ale nie dałam mu tej satysfakcji i nie rozpłakałam się.\n– Ty niewdzięcznico! Co ty sobie myślisz! – wydzierał się, machając rękoma. – Już za długo byłem cierpliwy, miarka się przebrała – syknął.\nI wtedy nagle całkowicie się uspokoił i spojrzał na mnie jakoś tak dziwnie i przenikliwie. Nie za bardzo wiedziałam, co robi, ale dzisiaj myślę, że zaczął wyobrażać sobie mnie za trzydzieści czy czterdzieści lat – przerzedzone siwe włosy, bezzębne dziąsła, zmarszczki wyryte na twarzy. Poczułam pieczenie i pobiegłam do lustra. A tam, po drugiej stronie, stała odpychająca starucha.\n– Teodor! – krzyknęłam histerycznie. – Teodor, proszę! Błagam! Ja już nigdy...\nStałam przed lustrem i zasłaniałam twarz, słysząc donośny śmiech Teodora zza ściany.\nSytuacja z dnia na dzień stawała się coraz gorsza. Po tym, jak pokazałem Sonii, że jest ode mnie całkowicie zależna, stała się potulna jak myszka. Ale wiedziałem, że to tylko pozory. Na zewnątrz może i była opanowana, ale w środku na pewno drzemały niewyczerpane pokłady nienawiści do mnie. Na dodatek zupełnie straciłem do niej serce. Zawsze starałem się jej nieba przychylić, a ta cwaniara miała zamiar dać dyla i zostawić mnie całkiem samego. Tak się odpłacać za moją dobroć! Któregoś dnia jak zwykle wysłałem ją na zakupy. Dałem jej tak jak zawsze dziesięć minut, miała tylko kupić gazety i zaraz wracać do domu. Patrząc ze zniecierpliwieniem na zegarek, zobaczyłem, że spóźnia się już pięć minut. Na pewno robiła to specjalnie. Dobrze wiedziała, że lubię rano pić gorącą herbatę, czytając gazety. Herbata dawno ostygła. Czułem napływającą falę złości. „Głupia cipa”, pomyślałem. Ale po tym przyszło mi do głowy, że aby się na mnie odegrać, na pewno obściskuje jakiegoś typka tuż pod moim nosem. Kiedy usłyszałem szczęk zamka i ciche stąpanie w kierunku kuchni, od razu podążyłem w tamtym kierunku.\n– Była kolejka... – zdążyła wybąkać, kiedy mnie zauważyła.\n– Taaa, kolejka. A jak miała na imię ta kolejka? – zapytałem, patrząc na jej minę zbitego psiaka.\nDobrze wiedziałem, że z jej strony to zwykła gra pozorów. Narozrabiała, a potem próbowała udawać niewiniątko.\n– Ale Teo, przecież ja... – usilnie chciała się wytłumaczyć.\n– Słuchaj, maleńka, za stary jestem na takie numery – przerwałem jej szybko. – I lepiej pamiętaj, że to dzięki mnie istniejesz, że to moja pamięć i miłość trzymają cię na tym świecie. Nie chcesz więc chyba, żebym stracił cierpliwość. Jeden nieuważny ruch i już cię nie ma. A teraz wymasuj mi plecy. Cholernie mnie bolą – dodałem, kończąc temat.\n– Ale... – próbowała oponować.\n– Żadnego ale. Bierz się do roboty – powiedziałem zupełnie już uspokojony.\nTeodor z każdym dniem robił się coraz bardziej zaborczy i zazdrosny. Każde, nawet kilkusekundowe spóźnienie traktował jako pewną oznakę zdrady. Dostał obsesji na tym punkcie, na moim punkcie. A ja czułam się ubezwłasnowolniona. Mogłam zapomnieć o wszystkich planach i nadziejach, Teodora nie interesowało, co myślę i co czuję, miało być tak, jak on chce. Natomiast świat, który było mi dane poznawać, ograniczał się do osiedla, na którym mieszkał. Gdy jego rehabilitacja dobiegła końca i znów mógł normalnie funkcjonować, doszło to tego, że nie mogłam się nigdzie bez niego ruszyć. A kiedy wychodził sam, zamykał mnie w łazience. W łazience z ręcznikami wyszywanymi w niezapominajki. Zresztą niezapominajki wyzierały z każdego kąta tego domu – a to z kubka w kuchni, a to z obrazka w salonie czy też z poduszki w sypialni. Znienawidziłam te kwiatki całym moim sercem. Tak jak znienawidziłam Teodora. Miałam ochotę go zabić, ale dobrze wiedziałam, że jeśli to zrobię, to zabiję również siebie. A ja nie chciałam znowu umierać.\n– Teodor, chcesz herbaty? – zapytała mnie Sonia słodkim głosem kilka tygodni po naszej ostatniej kłótni.\nTeraz wiem, że powinienem był się domyślić, że coś jest nie tak, bo przez te tygodnie zachowywała się wręcz wzorowo – punktualna co do sekundy, spełniała każdą moją zachciankę z anielską wręcz cierpliwością i nie próbowała oponować. Niestety, pewność, że stoję na wygranej pozycji, uśpiła moją czujność.\n– Tak, poproszę – odpowiedziałem zadowolony. – Tylko pamiętaj: trzy czubate łyżeczki cukru i ani drobinki mniej.\nWypiłem bez zastanowienia. Jeszcze zdążyłem pomyśleć, jak to miło, że ukroiła mi ciasta. Którego nie zdążyłem już zjeść. Na początku poczułem falę gorąca, a potem wszechogarniającą senność. Zamknąłem oczy. Kiedy je ponownie otworzyłem, nadal siedziałem na fotelu, ale nie mogłem się ruszyć, nie mogłem też powiedzieć ani słowa. Sonia siedziała naprzeciwko z promiennym uśmiechem na twarzy.\n– Role się odwróciły, Teodorze. Myślałeś, że pozwolę ci tak mnie traktować? – powiedziała ostrym tonem. – Mogliśmy żyć normalnie obok siebie, ale ty chciałeś, żeby było tak jak trzydzieści lat temu. Mówią, że na starość człowiek mądrzeje, ale ty całkowicie zdurniałeś. Przecież kochałam cię jak nikogo na świecie, gdybyś dał nam szansę, mogłoby się to skończyć zupełnie inaczej – kontynuowała już bardziej spokojnie.\nSonia wygłaszała swój patetyczny monolog, podczas gdy mój mózg pracował na zwiększonych obrotach. „Nie mogę się ruszać, nie mogę mówić, ale przecież mogę myśleć.” Zebrałem wszystkie swoje siły. „Już ja ci pokażę, nie przeżyjesz tego, małpo!”, myślałem wściekły, czując, jak ogrania mnie furia. Starałem się wyobrazić sobie, jak Sonia umiera.\n– Nawet nie próbuj, Teo – jej głos wyrwał mnie z zamyślenia. – Zabijesz mnie i co? Kto ci przyjdzie z pomocą? Będziesz zdany sam na siebie, na powolne umieranie w tym fotelu z głodu i pragnienia, a jedynym twoim towarzystwem będą twoje własne ekskrementy. Naprawdę tego chcesz? – uśmiechnęła się szeroko, bo wiedziała, że wygrała tę bitwę.\nAle czy wygrała wojnę? Odkąd jestem na jej łasce, analizuję każdy dzień, który spędziliśmy razem. Zastanawiam się, gdzie popełniłem błąd. A kiedy już będę wiedział, co zrobiłem nie tak, na pewno uda mi się odwrócić role. A wtedy poczuje, co znaczy mój gniew.\nTeodor myślał, że ze mną wygrał. Jakże się mylił. Kiedy był już przekonany, że mnie złamał, znalazłam sposób na pozbycie się problemu. Mógł odciąć mnie od ludzi, od świata, ale nie odciął mnie od książek, a w nich znalazłam proste rozwiązanie. Zdobycie medykamentu było trochę trudniejsze, ale do zrobienia – od czego ma się ten urok osobisty? Teraz Teodor jest sparaliżowany i całkowicie ode mnie zależny. A ja dbam o to, aby myślał o mnie codziennie, i to myślał dobrze. Jego ciało wytrzyma jeszcze ze dwadzieścia lat. Ale nie martwi mnie to. Medycyna prze do przodu. Niedługo będą w stanie odseparować mózg od ciała i utrzymać jego funkcjonowanie. Czeka mnie bardzo długie życie, życie bez piętna starości. Ach, ta niedoceniana siła miłości.


The Galleries at Sunset Center (Amarillo, Teksas) - opinie\nHotele InterContinental w Amarillo\nHilton Hotels w Amarillo\nHotele Days Inn w Amarillo\nHotele Baymont Inn And Suites w Amarillo\nHotele w pobliżu The Galleries at Sunset Center\nHotele w pobliżu Amarillo Civic Center Complex\nHotele w pobliżu Helium Monument\nHotele w pobliżu Second Amendment Cowboy\nHotele w pobliżu Kwahadi Museum of the American Indian\nHotele w pobliżu Amarillo Museum of Art\nHotele w pobliżu Huge Pair of Legs\nHotele w pobliżu Harrington House\nHotele w pobliżu Wildcat Bluff Nature Center\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: The Galleries at Sunset Center\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Amarillo\nAtrakcje w pobliżu obiektu The Galleries at Sunset Center\nKanał o podróżach: Amarillo\nThe Galleries at Sunset Center opinie, Amarillo\nAtrakcje w Amarillo\nNr 12 wśród 43 atrakcji w lokalizacji Amarillo\nPo raz pierwszy piątek Art spacer\nŚwietny sposób na spędzenie wieczoru z radości, widząc na wyświetlaczu, odwiedzając z przyjaciółmi nie widziałem na jakiś czas. Jest kilka miejsc, jakieś napoje i przekąski, ale mieć kilka restauracji w centrum handlowym będzie wisienką. Nie może być znacznie więcej dzieje się z muzyką, zespoły, piosenkarze...etc. Szkoła talentów, ect💖but nadal jest to fajne miejsce na spędzenie zimny wieczór.Więcej\nTen obiekt jest najlepsze miejsce na ranczo rodeo i targach. . wszystko pod jednym dachem. Byliśmy tu wcześniej i planuję powrót.\nNajlepsze centrum sztuki\nJest to niesamowite centrum sztuki współczesnej. Otwarte 7 dni w tygodniu i przyjazny personel. włączyłem i wszyscy byli bardzo pomocni. Opłaty są dobre, mają świetne wychowawców, mnóstwo atrakcji,\nWspaniałe galerie sztuki\nUwielbiam galerie o zachodzie słońca. W pierwszy piątek każdego miesiąca jest to pierwszy piątek Art. Czas na spacer i zobaczyć różne galerie i artystów. Darmowe jedzenie i napoje i mnóstwo zabawy!\nlokalnych artystów. Kolekcja Galerii. Pierwszy piątek każdego miesiąca od 5 do 9. Wszystkie Galerie otwarte. tu spotkanie z przyjaciółmi i cieszyć się wielkiej sztuki.\nKażdy jest tak przyjazny i pomocny. Można wędrować wokół i sprawdzić wszystkie lokalne działa od lokalnych artystów. Bardzo relaksujące miejsce i warte odwiedzenia\nTo miejsce jest niesamowite. Sztuka na wyświetlaczu wykonane głównie przez miejscowych amatorów jest po prostu super. Jest tak wiele do zobaczenia. Obszar znajduje się w centrum handlowym więc pokój za dużo pokoi z różnych artystów wyświetlanie ich pracy i zawsze przyjazny i chce rozmawiać z...Tobą. piękną okolicę rzeźbami. Jest to więc warto odwiedzić znajdziesz coś co spodoba ci się.Więcej\nZrecenzowano: 13 lutego 2015 z urządzeń przenośnych\nPierwszy piątek Art spacer\nByłem naprawdę pod wrażeniem sztuki w Amarillo! Prawie wszystkich artystów były tam! Gorąco polecam! Są przekąski i wino dostępne bez żadnych kosztów. Będziemy wracać!\nZobacz 73 hotele w pobliżu.Zobacz 576 restauracji w pobliżu.Zobacz 105 atrakcji w pobliżu.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu The Galleries at Sunset Center.


Dąż do tego co w oddali, zachwycaj się codziennością: lipca 2010\nNasz ogród wciąż nie przypomina ogrodu – to tylko kawał ziemi z obietnicą na kwitnącą oazę. Najszybciej rosną w nim chwasty. Czy susza i upał czy deszcz jak nie wiem co – one wciąż bujne w swym wzroście. Gdzieniegdzie wzeszła trawa – ale marne to połacie, oj marne. Zasiałam słoneczniki, które nawet dość licznie zakwitły. Wstaję rano, oczka przecieram, otwieram pachnące drewnem żaluzje i co widzę? Czarno–biała mućka sterczy tuż za moim płotem i w najlepsze wpiernicza co??? Tak! Żółte kwiaty słonecznika!!! Mojego słonecznika!\n– A sio! Poszła! – wołam do niej i macham łapami, a ta się patrzy tymi krowimi, wielkimi oczami i dalej mieli i mieli w gębie słoneczniki. Totalnie ignoruje moje próby zastraszenia jej. Gdy zżarła co zaplanowała, odwróciła się powoli swym krowim zadkiem, pacnęła nawozem ekologicznym tuż przy wyjściu na pastwisko –naszej najkrótszej drodze nad rzekę i wreszcie zostawiła w spokoju do połowy obżarte kikuty. Wrr...\nWciąż powstaje ogrodzenie frontowe. Ale już jest w stanie jakby bardziej zaawansowanym. Panowie twierdzą, że jutro finiszują. No super. Bo kończy mi się kolejne kilo kawy, a w sklepie podejrzanie na mnie patrzą gdy tak dzień w dzień zakupuję pokaźne ilości piwa.\nMiędzyczasie przestaliśmy mieszkać na budowie, w dodatku nielegalnie, że tak po fakcie zdradzę. Nasz domek otrzymał status domku mieszkalnego i adresik. Marek z chłopakami przyczepili wczoraj numer i już normalnie w dżipiesa można nas wstukiwać. I tylko listonosz będzie miał przerypane – na samiuśki koniec wsi pomykać z pocztą dla nas.\nAutor: agpela o 16:40 2 komentarze: Linki do tego posta\nAutor: agpela o 13:38 1 komentarz: Linki do tego posta\nJuż prawie planowałam przeprowadzkę do lodówki, gdy nieoczekiwanie przyszedł upragniony chłodniejszy front i zdmuchnął bezlitosny upał. Woda w rzece ciepła, nie czuć wcale różnicy temperatur gdy się do niej wchodzi.\nKotleciory powrócili z wywczasów z północnej Anglii, konkretnie z hrabstwa Yorkshire. Spędziliśmy wieczór na oglądaniu tysięcy fotek cykniętych przez Tomasza. Doprawdy trudno się oprzeć urokowi krajobrazów, w które wpisane są rozległe wrzosowiska, ruiny średniowiecznych zamków, klasztorów – klimaty wprost z powieści sióstr Bronte.\nTymczasem nas los kusi, oj kusi... Rano zadzwonił kolega, że od niedzieli może nam udostępnić przyczepę zakotwiczoną na okres wakacji na campingu nad samiuśkim Bałtykiem z całym dobrodziejstwem inwentarza. Propozyszyn kusząca jak skurczybyk, ale Mareckiemu kończy się akurat urlop. Hm... międzyczasie pijąc kawkę w zaciszu tarasu, dowiadujemy się, że mąż_pan był oto otrzymał 3 dni nagrodowego urlopu. Plus weekenddzior i można wypad nad morze robić.\nTylko właśnie – iść na całość, raz się żyje, pieprzyć różne zobowiązania i jechać posłuchać szumu fal, poczuć ten piasek pod stopami? Czy zdroworozsądkowo zostać i biegać nad rzekę?\nOj czuję, że będzie trudna narada rodzinna.\nKiedy lato wchodzi w fazę upałów tropikalnych, zawsze chodzi za mną piosenka BREAKOUT’ów:\n„Spiekotą lata pachną dłonie jej,\nspiekotą lata pachną piersi jej.\nKiedy jest zimno idę do niej\ni ona daje mi lata żar.\nSpiekotą lata pachną usta jej,\nspiekotą lata pachną włosy jej...”\ndo posłuchania tutaj –––» Spiekota\nTak się czuję... pachnąca spiekotą lata, dojrzałą, rozgrzaną łąką, ukołysana cykaniem świerszczy...\nWieczorami, gdy słońce opadnie nad horyzontem chodzimy nad rzekę. Siadam na pomoście, macham nogami nad wodą i nawet komary nie są w stanie zepsuć mi dobrego nastroju.\nJestem tu gdzie jestem i dobrze mi tak\nNiby fasolka, co nie. Ale to tylko pozory. To jest NAJWSPANIALSZA fasolka szparagowa pod słońcem. A dlaczego? A dlatego, że wyrosła na MOJEJ ziemi, własnoręcznie przeze mnie zasiana. W głowę zachodzę, jak mogłam mając 10 lat działkę nic na niej nie siać? Oprócz astrów i maciejki rzecz oczywista???\nTo teraz nadrabiam. Nie ma nic smaczniejszego i bardziej aromatycznego od sałatki z własnej grządki: pomidorków, szczypiorku, koperku i sałaty rukoli – dziękuję Eluś za nasionka :*\nA wczoraj gdy tę fasolkę zerwałam z krzaczków, usiadłam na tarasowych schodkach, obrywałam końcówki i z każdą chwilką nabierałam pewności , że dobrze się stało, że jestem tu gdzie jestem i nigdzie indziej iść nie chcę.\nLipcowe dni... cudne słońce, zapach lata... upał może i dokuczliwy, ale po doświadczonej zimie i wiośnie nie narzekam. Cieszę się ciepłem.\nAutor: agpela o 09:13 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: lato, ogródek, szczęśliwie mi\nBilans ostatnich dni:\nNa wadze: minus 2 kg – bo wte i wewte rowerem zapierdzielam z 5 razy dziennie – a wszystko przez nabrane dodatkowe prace. Chciałam biznesu stulecia to mam :| ku niezrozumiałej prześmiewczej uciesze męża wredoty. Kilogramów tych akurat mi nie żal – proszę bardzo i więcej – a co mi tam! Ale pozostałych strat żal, jakby ciut_ciut więcej:\nZapas kawy – minus 2 kg.\nZapas cukru – minus 1 kg.\nKasa na koncie – minus kilka dooobrych tysiaków. Te akurat straty pozostają w ścisłym związku z powstałymi alejkami i płytkami na schodkach – fachowiec_budowlaniec_maści_wszelakiej nie tylko piwkiem okazuje się żyje :P Kawkę i owszem, poproszę.\nTak więc, o tak – tyle mej radości co se wyszarpię z dnia kilkanaście minut aby na tarasie nogi myk na poduchę i paznokcie wypiłować, kawę dopić. A książkę, którą normalnie połykam w dzień – czytam już tydzień, buuu, bo czasu wiecznie brak, a nie, że książka do bani.\nAutor: agpela o 22:40 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nUpalne lato i bardzo dobrze. Niech wreszcie będzie normalnie, a nie zima w środku jesieni, wiosna zimą, zima latem czy jakoś tak.\nWokół domu wciąż szaleją panowie_alejkowcy_płytkowcy, a wszystko robi się takie poukładane. Na tarasie zawiesiłam dzwoneczki, bo czuję się już tutaj bezpiecznie i wieczorny hałas nie wzbudza we mnie odruchów antyterrorystycznych.\nMogę bezczynnie siedzieć na foteliku, pić kawę z mleczną pianką i czerpać niewypowiedzianą radość z tego jak włosy łaskoczą mi nagie ramiona. Zamykam oczy i cieszę się tą chwilą, oddycham głęboko, bo chcę jak najwięcej tego uczucia wtłoczyć w swoje żyły. Zapamiętać na inny, gorszy czas...\nWiatr na tarasie w czasie upałów to taki bonus od natury.\nZaczęłam też wyciągać pudło z moimi artystycznymi skarbami do plecenia obrazków i takich tam :) Wraca wena! Hm... właściwie to była cały czas tylko spełniała się w innym zakamarku moich pomysłów na życie. We mnie też dużo poukładania :)\ndzyń... dzyń... dzyń...\nW ramach integrowania się z lokalnym środowiskiem wiejskim, poszliśmy na „wianki” organizowane corocznie przez naszą wieś_nie_wieś, bo tak naprawdę to osiedle (!!!), a nie żadna wieś.\nNo dobra. Ja tam swoje wiem – jak za miedzą mam konie, krowy, kury i koguta co napitala codziennie kukuryku o 4.22 to jest wieś, a nie osiedle!\nWięc poszliśmy na rzeczone wianki, a tam TAAAAAAAAAAAKIE ognicho uszykowane. A z czego? A z moich_nie_moich wierzb :]\nI wiem, że to wredne, ale dzika satysfakcja mnię była ogarnęła, gdy się ów stos olbrzymi za nic rozpalić nie chciał. Musiano podlać ze 3 kanistry benzyny, by wreszcie zapłonęło. Bo te wierzby powinny nadal rosnąć pod moim płotem i pysznić się w moim zachwycie, a nie spopielać ku uciesze zaprawionej piwem gawiedzi :) Nie powiem – ja tyż lekko zaprawiona byłam, a co!\nA skoro o wierzbach mowa:\nPo tej awanturze w czasie wycinki, pozostawiono trzy wierzby. Jedna padła pewnej nocy powalona przez wiatr podczas burzy, gdy na tarasie rozświetlonym świecami świętowaliśmy z Kotletami czterdziechę Marka. A dwie stoją i według wyliczeń naszego geodety – są w granicach naszej ziemi!!! Teraz ruch po stronie wspólnoty od pastwiska :) Mówiąc krótko – sprawa nadal otwarta.\nAutor: agpela o 11:20 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: autoportret, dom


Pomysły na świąteczny prezent z Ceneo - TerazRaciborz.pl\n03.12.2021 | 17:45 Komentarze (0)\nŚwięta Bożego Narodzenia zbliżają się wielkimi krokami, a to oznacza, że pora pomyśleć już o zakupie prezentu dla najbliższych. Za niecały miesiąc spotkamy się z rodziną przy wigilijnym stole, a pod choinką powinny leżeć podarunki, które ucieszą adresatów. W dzisiejszym tekście podpowiadamy, co warto kupić i gdzie można zaopatrzyć się w prezenty. Zachęcamy do lektury!\nPoszukując świątecznych prezentów warto postawić na sprawdzone platformy zakupowe takie jak m.in. Ceneo, gdzie znajdziemy szeroki asortyment oraz prawdziwe okazje cenowe! To właśnie przy wyborze prezentów pod choinkę niezwykle pomocna okazuje się porównywarka ofert z różnych sklepów, dzięki czemu można sporo zaoszczędzić i mieć pewność, że dokonuje się zakupu u sprawdzonego sprzedawcy.\nZarówno jeśli chodzi o prezenty dla kobiet, jak i świąteczny podarunek dla mężczyzny od wielu już lat niesłabnącą popularnością cieszy się kilka kategorii tematycznych, w tym przede wszystkim kosmetyki i perfumy i to niezależnie od płci, odzież, biżuteria czy różnego rodzaju sprzęt RTV oraz AGD. Często zdarza się, że pary robią sobie wspólny prezent nabywając np. nowy telewizor, ekspres do kawy czy różnego typu sprzęt kuchenny i nie tylko. Popularne w kontekście świątecznych zakupów są obecnie także elementy wyposażenia wnętrz.\nWiele osób kupując prezent na Święta bierze pod uwagę nie tylko to, aby był w miarę uniwersalny i przydatny w codziennym życiu, ale także odpowiadał zainteresowaniom obdarowanej lub obdarowanego. Patrząc na to z takiego punktu widzenia dobrym zakupem może okazać się konsola do gier nowej generacji.\nPamiętajmy jednak, że w prezentach świątecznych liczy się przede wszystkim gest. Często nawet drobne, ale odpowiednio dobrane do konkretnej osoby podarunki mogą sprawić maksymalną radość.\nZ wyborem i zakupem prezentu nie warto czekać na ostatni moment, szczególnie jeśli trafi się na okazję cenową. Szeroka gama możliwości sprawia, że z pewnością każdy znajdzie coś dla siebie. Nie pozostaje więc nic innego, jak zachęcić do sprawnych, ale w pełni przemyślanych zakupów.


Ubezpieczenie budynku online przez internet | Broker4u.eu\nUbezpieczenie nieruchomości od ognia i innych zdarzeń losowych to jeden z pierwszych kroków, jakie należałoby podjąć gdy stajemy się właścicielami danego obiektu. W chwili zakupu nieruchomości nie jesteśmy w stanie przewidzieć, co dokładnie przyniesie nam przyszłość, natomiast możemy podjąć odpowiednie działania zapobiegawcze.\nBudynek czy nieruchomość to słowa o szerokim znaczeniu, które obejmują między innymi takie obiekty jak:\nbudynki gospodarstwa rolnego.\nOdpowiednie ubezpieczenie budynku mieszkalnego jest tak samo ważne jak ubezpieczenie budynku gospodarczego. W takim przypadku budynek mieszkalny znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie , pomieszczeń przeznaczonych na składowanie płodów rolnych, czy narzędzi rolniczych czy budynków, w których trzymane są zwierzęta.\nZgrany team: odpowiedzialny Klient i doświadczony broker\nJako specjaliści w dziedzinie pośrednictwa ubezpieczeniowego zdajemy sobie sprawę z tego, jak wielka odpowiedzialność znajduje się w rękach naszych Klientów, którzy w przypadku niespodziewanego pożaru, czy innego wypadku, niejednokrotnie ryzykują utratą całego dobytku. Odbudowa i naprawa strat to ogromny koszt, dlatego warto zwrócić się do Nas po pomoc w wyborze najlepszej oferty ubezpieczeniowej. Działamy przede wszystkim w interesie Klienta, dlatego naszym priorytetem jest udzielanie szybkich i rzetelnych porad, po które można zwrócić się do nas zarówno bezpośrednio, jak i przez Internet. Jasno i klarownie przedstawiamy istotne informacje związane z konkretną ofertą ubezpieczenia budynku, prezentując zarówno zakres usług wynikających z danej oferty, jak i jej szczegółowy cennik.


PIŁKA NOŻNA: Lechia połączy się z UKP! Co dalej z piłką w naszym mieście? - wZielonej.pl\nHome/Sport/PIŁKA NOŻNA:/Lechia połączy się z UKP! Co dalej z piłką w naszym mieście?\nLechia połączy się z UKP! Co dalej z piłką w naszym mieście?\nW ubiegłym tygodniu na zebraniu najlepszych zielonogórskich klubów czyli Lechii, UKP i LSPM zorganizowanym przez dyrektora MOSiR-u doszło do porozumienia o fuzji.\nNa temat tej idei rozmawialiśmy z wiceprezesem Lechii Zielona Góra – Krzysztofem Stacewiczem. Włodarz zdradził nam, że 9 marca br zostaną wybrane nowe władze klubu, który przystąpi do rundy wiosennej III ligi jako Lechia UKP lub UKP Lechia.\nNa tą chwilę największe szanse na zostanie nowym prezesem ma sternik UKP, Tomasz Zawistowski.\nLatem, podczas przerwy między rozgrywkami ma dojść do oficjalnego połączenia obu klubów.\nAutor: Bartosz Jędraś


Treningi - Forum Częstochowskiej Drużyny Rugby\nForum Forum Częstochowskiej Drużyny Rugby Strona Główna -> 101 PYTAŃ\nWysłany: Śro 19:40, 29 Gru 2010\nJak, gdzie i kiedy aktualnie trenujecie gdybym chciał was obejrzeć albo wstąpić do drużyny ?\nWysłany: Czw 12:50, 30 Gru 2010\nTreningi zaczynają się od stycznia na bieżni, "normalne" treningi na murawie pewnie gdzieś w marcu ( w międzyczasie jeszcze sala). Jeśli chcesz dołączyć do drużyny, polecam zacząć właśnie od bieżni, bo te treningi są po to żeby nie brakło później kondycji na boisku na stronie jest rozpiska co i jak: [link widoczny dla zalogowanych] .\nWysłany: Pon 19:25, 17 Paź 2011\nWitam chciałbym się do was zapisać i mam pytanie czy w ten piątek jest trening? Mam 16 lat i czy bede potrzebował jakieś korki czy jakiś inny sprzęt czy na pierwszym treningu poznam jakieś zasady??\nWysłany: Pon 21:04, 17 Paź 2011\nW piątek jest trening młyna na opornicy\nWpadnij na trening w sobotę o godz. 13:00 na Miejski Stadion Lekkoatletyczny. Nie bierz sprzętu sportowego, na pierwszy raz porozmawiamy chwilę, będziesz miał okazję zobaczyć jak wygląda trening i dowiesz się wszystkich szczegółów żeby móc zacząć normalnie trenować.\nWysłany: Nie 15:48, 23 Paź 2011\nKiedy wypada następny wasz trening? Tak jak kolega wczesniej chce zobaczyc jak to wszystko wyglada i się zapisać.\nWysłany: Pon 19:09, 24 Paź 2011\nZapraszamy do obejrzenia treningu w sobotę o 13:00 na stadionie przy ul. Dąbrowskiego.\nPo treningu będzie okazja żeby porozmawiać na spokojnie o tym kiedy i jak można dołączyć do drużyny.\nWysłany: Śro 18:03, 26 Paź 2011\nsory trener ze nie bylem dzisiaj na treningu nie moglem przyjsc w sobote normlanie o 13??\nWysłany: Sob 18:25, 12 Lis 2011\nTak samo jak koledzy powyżej jestem zainteresowany treningiem i możliwością zapisu do drużyny.\nKiedy ewentualnie mógłbym podejść na jakiś Wasz trening, aby wszystko zobaczyć i pogadać?\nWysłany: Sob 19:07, 12 Lis 2011\nZapraszamy jutro o 11.\nWysłany: Sob 22:31, 12 Lis 2011\nNa stadion lekkoatletyczny ?\nWysłany: Wto 19:58, 15 Lis 2011\nOstatnio nie przyszedłem na trening bo nie byłem pewny czy odbywa się na Dąbrowskiego, więc jeśli ktoś odpisał by mi kiedy trenujecie kolejny raz to byłbym wdzięczny\nWysłany: Wto 20:04, 15 Lis 2011\nTrening odbywa się jutro o godzinie 17 na siłowni przy stadnionie CKS na ul. Dąbrowskiego\nWysłany: Czw 12:18, 10 Maj 2012\nWitam wszystkich! Jestem z Nowego Sączą (RCBCNS), chciałbym zapytać was jak wygląda u Was sprawa z ludźmi do grania w lidze, a konkretnie czy macie odpowiednią ilość osób do grania. Pytam, bo jest u nas 3-4 osoby które chciały by powalczyć w 15. wiemy od Kefasa że panuje u was dobra atmosfera, więc moglibyśmy z wami pograć. Ludzie, którzy zgłosili ewentualną chęć grania i wyjazdów do Częstochowy to nie zupełni nowicjusze tylko zawodnicy z kilkuletnim doświadczeniem- także w 15i bardzo dobrymi wynikami w 7.\nBędę wdzięczny za opinię na poruszony temat.\nForum Forum Częstochowskiej Drużyny Rugby Strona Główna -> 101 PYTAŃ Wszystkie czasy w strefie EET (Europa)