Fototapeta na ścianę złoty kamień - fototapeta | bimago.pl\nFototapeta "Złoty kamień" to niezwykle stylowa dekoracja, która sprawi że we wnętrzu naszego domu zapanuje oryginalny i nowoczesny styl. Kolekcja fototapet Kamień z niezwykłymi teksturami stanowią jedną z naszych najnowszych kolekcji. Podobnie jak cała kategoria, wzór "Złoty kamień" na dekoracji ściennej w dużym wymiarze prezentuje niezwykły deseń. Wyraźne detale i kolory tej dekoracji ściennej zostały osiągnięte dzięki najwyższej jakości drukarkom. Jeśli chcemy zaakcentować fototapetę w pomieszczeniu, to polecamy zamówić wzór w większym wymiarze a do tego dopasować ją do aranżacji w jasnej kolorystyce. Dzięki temu fototapeta "Złoty kamień" będzie dominującą dekoracją w pomieszczeniu i ożywi wnętrze niezwykłą kolorystyką.\nFototapeta z ciekawym deseniem to jedne z najmodniejszych motywów w aranżacji wnętrz. Dzięki dekoracji ściennej "Złoty kamień" z kolekcji Kamień można uzyskać niezwykłe wnętrze w nowoczesnym stylu. Fototapeta flizelinowa ma również tą zaletę, że w prosty sposób montuje się ją na ścianie. Polecamy nie tylko "Złoty kamień" ale również inne wzory z niezwykłymi ornamentami, które są jednymi z naszych najpopularniejszych produktów.\nZłoty kamień Fototapeta\nwięcej Tagi: #nowoczesny, #tło, #tekstura, #architektura, #kamień, #żółty, #fototapety, zwiń


Wyłudzali środki publiczne. CBA zatrzymało siedem osób - Aktualności - LoveKraków.pl\nStrona główna Na sygnale Wyłudzali środki publiczne. CBA zatrzymało siedem osób\nWyłudzali środki publiczne. CBA zatrzymało siedem osób\nLoveKraków.pl 28.11.2021 08:21 Na sygnale\n22 listopada agenci CBA zatrzymali pięciu mężczyzn i dwie kobiety pod m.in. zarzutem wyłudzenie środków publicznych. Proceder miał trwać trzy lata.\nJak tłumaczy Janusz Hnatko, rzecznik prasowy krakowskiej prokuratury okręgowej, postępowanie to dotyczy działalności szeregu powiązanych ze sobą osobowo i kapitałowo podmiotów. Według śledczych podejrzani od 2017 roku wyłudzali fundusze europejskie.\nMiliony na bezpieczeństwo, większość spożytkuje straż miejska\nCBA śledztwo wyłudzenia


Jak sobie poradzić z problemami z żywieniem? - Na pytanie odpowiada mgr Bożena Waluś | WP abcZdrowie\n1 , 0 2 2 , 3 0 8\nJak sobie poradzić z problemami z żywieniem?\nRok temu zaczęły sie moje problemy związane z żywieniem. Zaczęłam bardzo restrykcyjnie przestrzegać diety ale coraz częściej zdarzały mi sie kompulsywne napady podczas których życie traciło dla mnie sens, miałam ochotę zaszyć sie w domu i nie mieć kontaktu ze światem. Studiuje dwa kierunki i nadmiar obowiązków, mieszkanie w innym mieście i brak efektów mojej diety doprowadzały do tych stanów w których bardzo złe sie czułam psychicznie. Zapisałam sie na psychoterapię, miałam coraz mniej ataków, choć nadal jak uderzona młotkiem liczyłam kalorie. W wakacje nagle nie miałam tylu obowiązków a mimo to nie potrafiłam utrzymać diety i to mnie dołowalo. W tym czasie juz nie chodziłam na terapie. Nagle w sierpniu z dnia na dzień postanowiłam po raz kolejny rzucić liczenie kalorii i tym razem sie udało. Wciąż zależało mi na schudnięciu ale juz nie robiłam tego tak restrykcyjnie. Co nie zmieni faktu ze zdarzało mi sie mieć napady ale rzadsze i o mniejszej sile. Ale pojawiło sie cos innego. We wrzesniu miałam zaplanowany bardzo odważna samotna podróż. Gdy poleciałam okazało sie ze dostałam strasznej agorafobii, nie miałam ochoty nic jeść ani robic jedynie co to chciałam uciec od natrętnych myśli związanych z lekiem z przebywania samemu w tamtym miejscu. Wróciłam i wszystko wróciło do normy. Zaczęłam kolejny rok studiów, do tego mnóstwo innych rzeczy, bardzo dużo na głowie. Stresujący tryb życia ale było Ok. Do ostatniego tygodnia. Zaczęły nachodzić mnie bardzo dziwne myśli o życiu, o śmierci o starości. Mam bardzo duża dozę autorefleksji wiec sama do siebie mowię wielokrotnie żebym przestała tłumacze sobie dlaczego tak myśle i jak powinnam ze mam sie nie przejmować. Ale od kilku dni mam straszny ucisk w klatce piersiowej z nerwów, moje myśli mnie przerażają bo przez te głupoty straciłam motywacje bo nie widzę sensu w moim działaniu, nie widzę sensu ani Jędrych ani drugich studiów, czuje sie samotna choć teoretycznie otaczają mnie ludzie, rodzina. Jescze tydzień temu byłam zadowolona, w stresie ale radosna, bardziej wyluzowana a od kilku dni nie daje sobie rady ni wiem totalnie co robic czy to minie????? Czy ja powinnam iść do psychiatry? Nie chce zeby okazało sie ze mam cos nie tak z głowa, bo nie powinnam mieć mam fajne życie rodzine nie brakuje mi niczego a jednak nie potrafię być szczęśliwa i strasznie jestem o to na siebie zła. Proszę pomóżcie.\nNatrętne myśli Stres Odchudzanie Uczucie samotności Psychiatria Psychologia Psychoterapia Żywienie Turystyka Motywacja Dieta Agorafobia\nzalecane jest dla Pani wsparcie specjalistyczne psychoterapia poznawczo - behawioralna.\nNa początek warto skonsultować się z psychologiem, psychoterapeutą. Zaburzenia lękowe najlepiej leczy się psychoterapią. Być może - zależnie od diagnozy- specjalista skieruje także na konsultacje psychiatryczną. Można to zrobić w Poradniach Zdrowia Psychicznego, Niepublicznych Zakładach Opieki Zdrowotnej (tzw. NZOZach) mających kontrakt z NFZ lub w gabinetach prywatnych. Do psychologa, na psychoterapię (refundowaną) potrzebne będzie skierowanie wystawione albo przez lekarza rodzinnego albo przez lekarza psychiatrę. Do lekarza psychiatry nie potrzeba skierowania. Zachęcam do działania zanim zaburzenia lękowe nasila się lub uogólnią,\nMgr Justyna Szukalska Psychoterapeuta, Żary\nWitam Objawy o których Pani pisze wskazują, że warto udać się do specjalisty. Zastanawia mnie dlaczego nie uczęszcza Pani na psychoterapię? czy przerwała Pani leczenie, czy wspólnie z terapeutą doszliście do wniosku, że cel terapii został osiągnięty? Porusza Pani kilka wątków, mówi o dużej dozie autorefleksji. Warto aby miała Pani kogoś, z kim może Pani porozmawiać na temat myśli pojawiających się w Pani głowie, bo ich stłumienie jest raczej bardzo trudne i pozostawia poczucie niezałatwionej sprawy, co objawia się potem w Pani podejściu do życia, braku sensu. Jest Pani młodą osobą, całe życie przed Panią i może ono wyglądać tak jak Pani je sobie wymarzyła. Warunkiem jest jednak podjecie leczenia, najlepiej w nurcie psychodynamicznym. Wizyta u psychiatry również może okazać się właściwa. Możliwe,że przypisze on leki, aby złagodzić nagromadzone napięcie, jednak zadziałają one na objawy a nie na przyczynę Pani stanu. Proszę się nie obawiać, człowiek czasem potrzebuje pomocy. Złoszczenie się na siebie tylko dokłada Pani zmartwień i wcale nie prowadzi do wyjścia z problemu. Proszę udać się do specjalistów, którzy pomogą Pani poradzić sobie z tym, co się dzieje Mam nadzieję, że znajdzie Pani wsparcie. Pozdrawiam i życzę powodzenia\nJak sobie poradzić z wyolbrzymianiem problemów? – odpowiada Dr n. med. Anna Zofia Antosik\nJak poradzić sobie ze strachem przed śmiecią u osoby zażywającej lek Lamitrin? – odpowiada Mgr Maja Suwalska-Wąsiewicz\nJak poradzić sobie z depresją i samotnością? – odpowiada Mgr Bożena Waluś\nMobilizacja siebie do różnych czynności w trakcie dnia – odpowiada Mgr Anna Bernatowska\nJak poradzić sobie z napadami depresji? – odpowiada Mgr Bożena Waluś\nJak poradzić sobie z niechęcią do samego siebie? – odpowiada Mgr Justyna Sordyl-Grajcar\nJak odnaleźć sens życia i czuć się szczęśliwą? – odpowiada Mgr Irena Mielnik-Madej\nLunatykowanie u 20-latki – odpowiada Mgr Magdalena Brabec\nJak sobie pomóc z problemami psychicznymi? – odpowiada Mgr Magdalena Golicz\nJak poradzić sobie z uczuciem samotności po rozstaniu z partnerem? – odpowiada Mgr Bożena Waluś\nPracoholizm - objawy, skutki, rodzina\nPracoholizm to uzależnienie od wykonywanej pracy,...\nSamotne życie w wielkim mieście - dlaczego wielu z nas decyduje się zostać singlem?\nW Ameryce jest ich ponad 124 mln, w Polsce - ponad...\nSposoby na samotność\nKażdy z nas od czasu do czasu odczuwa samotność. W...\nDietetyka • Nerwica • Depresja • Ból brzucha • Lęk • Konsultacje psychologiczne • Suplementy diety • Uzależnienia • Uzależnienie od alkoholu • Anoreksja • Problemy psychologiczne • Duszności • Nerwica natręctw • Ćwiczenia fizyczne • Problemy z koncentracją • Skutki uboczne leków • Konflikty w związku • Zaburzenia nastroju • Agresja • Zaburzenia lękowe • Rozstanie • Bezsenność • Zasady zdrowego odchudzania • Zaburzenia osobowości • Relacje z partnerem • Ataki paniki • Uzależnienie od papierosów • Fobie • Poradnictwo dietetyczno-żywieniowe\nMyśli samobójcze - przyczyny, zaburzenia, depresja, leczenie • Pracoholizm - objawy, skutki, rodzina • Jak wpłynąć na swoją samoocenę? (WIDEO) • Samotne życie w wielkim mieście - dlaczego wielu z nas decyduje się zostać singlem? • Jak przekonać do wizyty u psychiatry? (WIDEO) • Sposoby na samotność • Ważne, że żyję! • Schudła 13 kilogramów w pół roku. Metamorfoza Joanny Puhakka • Samotność po rozwodzie • Ola ma łysą głowę i wielki uśmiech. Postanowiła w końcu być sobą\nŚnią mi się koszmary o śmierci najbliższych osób - jak sobie z tym poradzić? • Co znaczą moje natrętne myśli i brak sensu życia? • Jak wrócić do normalności po przebytej bulimii? • Mam paniczny strach przed jedzeniem z powodu problemów z jelitami • Co mogą znaczyć moje ataki paniki i lęk przed utratą dziewczyny? • Dlaczego mimo kuracji i terapii wracają do mnie natrętne myśli? • Jak mogę odbudować poczucie własnej wartości? • Z czego mogą wynikać moje derealizacje? • Jakie leki są skuteczne na nerwicę natręctw? • Co może oznaczać moja bezsenność i natrętne myśli?\nLek. Paweł Rutkowski - Psychiatra • Lek. Iwona Burdyszek – Wolska - Psychiatra • Lek. Magdalena Szrajber - Szymańska - Psychiatra, Wrocław • dr Dorota Grobelna - Psychiatra, Warszawa


2 lipca 2017 wyposażenie domu No comments\nPraca dekoratora wnętrz wydaje się niezmiernie ciekawa i przyjemna. Nic zatem dziwnego, że sporo osób z przyjemnością ja wykonuje. Aby móc wykonywać ten zawód, trzeba na pewno być osobą z dużym talentem plastycznym i dobrym smakiem, znać świetnie historię sztuki, architektury i wystroju wnętrz. Przyda się też wyobraźnia przestrzenna i talent do matematyki i fizyki, przynajmniej na takim poziomie, który pomoże dokonać niezbędnych obliczeń obciążenia jakiegoś przedmiotu. Dekorator wnętrz powinien również okazać się człowiekiem komunikatywnym sympatycznym, z którym łatwo się porozumieć odnośnie wystroju danego pomieszczenia. Dzięki temu będzie on miał dobry kontakt z klientami i zdobędzie wśród nich popularność. Przedstawiciele tego zawodu często robią błyskotliwą karierę i znakomicie zarabiają. Nic zatem dziwnego, że tak wielu młodych ludzi garnie się do tego zawodu. Pozwala on bowiem jednocześnie robić coś ciekawego i dochodowego, rozwijać się, poznawać nowych ludzi, jak też odczuwać pewność jutra, stabilizację.


Terapie celowane przyszłością leczenia raka jelita grubego - Onkologia – Termedia\nAutor: Monika Stelmach |Data: 12.05.2021\nTagi: MoTriColor,\trak jelita grubego,\tantygeny,\tctDNA\nRak jelita grubego jest trzecim najczęstszym rodzajem nowotworu u mężczyzn i drugim najczęstszym u kobiet. Oczekuje się, że do 2030 roku liczba przypadków na świecie wzrośnie o 60 proc. i przekroczy 2,2 miliona, prowadząc do 1,1 miliona zgonów.\nHCC (hepatocellular carcinoma) - coraz częściej opisuje się ten nowotwór jako chorobę o heterogennym charakterze, co oznacza, że może się on manifestować na różne sposoby. Uważa się, że istnieją rozmaite podtypy molekularne tego raka, u których podstaw leżą odmienne procesy biologiczne. Oznacza to, że rokowania i najodpowiedniejsze metody leczenia również mogą być różne.\nNajczęściej stosowana metoda leczenia, chemioterapia, wiąże się z wieloma negatywnymi skutkami dla zdrowia pacjenta. Zespół finansowanego ze środków UE projektu MoTriColor opracował ukierunkowaną terapię. W ramach diagnostycznych badań molekularnych na materiałach pochodzących z rutynowych biopsji guza naukowcy zidentyfikowali różne profile ekspresji genów, z którymi powiązane są fenotypy o określonym rokowaniu i odpowiedzi na leki. Na podstawie tych informacji można dopasować sposób leczenia do potrzeb każdego pacjenta.\n– Naszym nadrzędnym celem było opracowanie nowych celowanych metod leczenia skierowanych przeciw populacjom o konkretnych strukturach molekularnych, które mogą być bezpieczniejsze i skuteczniejsze niż terapie dostępne obecnie – wyjaśnia Josep Tabernero, dyrektor Instytutu Onkologii Vall d’Hebron i ordynator Oddziału Onkologii Szpitala Uniwersyteckiego Vall d’Hebron w Barcelonie.\nSkuteczniejsze leczenie, dzięki badaniom genetycznym\nGłównym celem projektu MoTriColor była ocena bezpieczeństwa i tolerancji terapii eksperymentalnych, a także sprawdzenie ich skuteczności klinicznej – mierzonej w oparciu o ograniczenie rozwoju i rozprzestrzeniania się nowotworu oraz przeżywalność pacjentów. W ramach projektu zbadano także oporność na leczenie oraz monitorowano krążące DNA nowotworu (ang. circulating tumour DNA, ctDNA) obecne w układzie krwionośnym chorych.\nPacjentów najpierw poddano stratyfikacji w oparciu o profil ekspresji genów guza, a następnie przypisano do badania klinicznego, w którym stosowano najlepiej dopasowaną terapię.\nW rezultacie Tabernero i jego zespół z powodzeniem zweryfikowali zastosowanie nowatorskiej metody leczenia z użyciem kombinacji atezolizumabu – immunoterapeutyku oraz bewacyzumabu – środka antyangiogenicznego. – To kamień milowy w badaniach klinicznych, szczególnie jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że rokowania w przypadku pacjentów z rakiem jelita grubego były złe – mówi Tabernero, koordynator projektu MoTriColor.\nDane kliniczne i molekularne zgromadzone podczas tych badań umożliwią zespołowi badawczemu wskazanie pacjentów, u których odpowiedź na tę metodę leczenia powinna być najlepsza. Ponadto badacze przygotowali bazę danych opisującą profile ekspresji genów u chorych z rakiem jelita grubego.\n– Zidentyfikowaliśmy mutacje powiązane z nowotworem, których będzie można używać w czasie terapii do monitorowania ciężaru guza z zastosowaniem płynnej biopsji śledzącej poziom ctDNA – dodaje Tabernero.\nUzyskane wyniki wskazują, że zespołowi projektu udało się wypracować technologie istotne z punktu widzenia immunoterapii nowotworów. Stanowią one przełom w badaniach antygenów guza rozpoznawanych przez układ odpornościowy pacjentów z rakiem jelita grubego. Osiągnięcia te będą miały kluczowe znaczenie dla poprawy wyników leczenia z użyciem immunoterapii nie tylko w przypadku osób cierpiących na raka jelita grubego, ale także innych pacjentów nowotworowych przyjmujących środki immunoterapeutyczne.


Knedle kukurydziane, Wędrówka 245 Wielicki smak, Podróże kulinarne Roberta Makłowicza\nby Przepis na on 5 grudnia 2017 in 245 Wielicki smak\n400 g kaszy kukurydzianej\nDo kaszy dodać bryndzę, wbić jajko, wyrabiać na gładką masę.\nFormować okrągłe knedelki.\nrozgrzać masło na patelni, wrzucić drobno posiekaną cebulę, szklić 2 – 3 minuty.\nDorzucić ząbki czosnku i jeszcze 1 minutę smażyć.\nDodać grzyby, od razu posolić, popieprzyć, 5 minut dusić.\nWrzucać knedle na osolony wrzątek, gotować do miękkości.\nDo sosu dodać posiekaną natkę pietruszki, zahartowaną, lekko osoloną śmietanę. Zagotować.\nNa dno talerza wyłożyć sos, na nim ułożyć knedle.\nPrevious article Zupa ogórkowa\nNext article OSSO – BUCO\nPosted in 245 Wielicki smak


Moja nowa książka o promocji dla doradców podatkowych i księgowych\n“Promocja kancelarii doradztwa podatkowego i biura rachunkowego” to książka, w której dzielę się doświadczeniem i wiedzą o tym, jak samodzielnie, skutecznie i zgodnie z prawem promować usługi świadczone przez doradców podatkowych i właścicieli biur rachunkowych.\nPublikacja jest sprofilowana branżowo – uwzględnia specyfikę, aktualne uwarunkowania rynkowe oraz regulacje prawa powszechnego i korporacyjnego obejmujące osoby świadczących usługi księgowe i doradcze.\ndla doradców podatkowych prowadzących jednoosobowe, małe i średnie firmy,\ndla osób zarządzających kancelariami, które nie korzystają ze wsparcia specjalistów do spraw marketingu czy public relations, nie tworzą osobnych działów marketingu czy PR,\ndla właścicieli niewielkich biur rachunkowych i kancelarii prawnych.\nPublikacja zawiera wskazówki, jak skutecznie i zgodnie z prawem promować swoje usługi z wykorzystaniem tradycyjnych narzędzi (budowanie relacji z klientem, public relations, reklama) oraz instrumentów, jakich dostarcza Internet. Zaproponowane rozwiązania opierają się na ponad 15-letniej znajomości branży usług doradczych i księgowych, wielu rozmowach z doradcami podatkowymi podczas prowadzonych szkoleń oraz praktycznym zastosowaniu zdobytej wiedzy we współpracy z kancelariami podatkowymi. Istotnym walorem są zaprezentowane przykłady pozacenowych metod konkurowania na trudnym rynku usług doradczych i księgowych, pomocnych przy budowaniu wiarygodnej marki i stabilnej pozycji kancelarii lub biura.\nCo zyskasz dzięki tej lekturze?\nKażdy, kto chce utrzymać się na rynku i rozwijać swoją działalność, dzięki tej publikacji pozna i będzie mógł zastosować w praktyce dobrane do swoich potrzeb i możliwości narzędzia promocji. Ta książka to z jednej strony źródło inspiracji do działania, a z drugiej przykłady konkretnych działań, jakie może podjąć właściciel małej i średniej kancelarii podatkowej lub biura rachunkowego po to, aby:\nbyć zauważonym przez potencjalnego klienta,\nbudować rozpoznawalną markę,\nzatrzymać dotychczasowych klientów i sprawić, by byli zadowoleni z obsługi,\npozyskać nowe zlecenia.\nZawsze uważałem, że marketing stanowi niezbędny składnik sukcesu firmy zarządzanej przez doradcę podatkowego – nawet tej najmniejszej. Od ponad 20 lat z powodzeniem prowadzę własną kancelarię, ale ciągle poznaję i wdrażam nowe instrumenty marketingowe, które w dzisiejszych czasach opierają się głównie na aktywności w Internecie. W codziennej pracy ja i moi współpracownicy szczególną uwagę poświęcamy dobrym relacjom z klientami – nieustannie doskonalimy stosowane na co dzień narzędzia i metody, również poprzez uzyskanie certyfikatu ISO 9001.\nSzczegóły dotyczące publikacji i zamówienia\nJoanna Polańska-Solarz2016-10-27T18:00:58+01:00Categories: Doradztwo podatkowe, Marketing Promocja|


Czarnulka Dina na tropie nowego domu – nieaktualne | ADOPCJE LABRADORY.ORG\nCzarnulka Dina na tropie nowego domu – nieaktualne\nWyadoptowana. Chce być kochana, doceniana i otoczona opieką. Jeśli potrafisz jej to ofiarować, adoptuj.\nDina – piękna, uśmiechnięta, kochająca ludzi labradorka. Niestety życie pisze różne scenariusze i nawet pomimo swej niekwestionowanej urody i labkowego charakteru, dziewczyna musi szukać nowego domu. W obecnym mieszka co prawda od szczeniaka i do pewnego czasu wiodła w nim szczęśliwe życie. Ale jak wiadomo, dla jednych los jest bardziej łaskawy, dla innych nie. Tak jak dla Właścicieli Diny, którzy wbrew temu, co mówi im serce muszą postąpić zgodnie z tym, co dyktuje rozum i oddać swoją pupilkę do adopcji. Ich pragnieniem jest, by „trafiła do rodziny, która obdarzy ją miłością, poświęci jej odpowiednią ilość czasu, oraz zapewni w niej pełnoprawne członkostwo”.\nDina urodziła się w czerwcu 2016 r., ma więc niespełna pięć lat. Jest spokojna, wesoła i jak każdy labrador uwielbia spędzać czas z człowiekiem. Lgnie do ludzi niezależnie od ich wieku, pragnie ich towarzystwa. Szczególnie ceni sobie zabawy i spacery. Nieco mniej cieszą ją spotkania z innymi zwierzakami, dlatego w nowym domu musi być jedynaczką. Jest wysterylizowana.\nSunia jest typową przedstawicielką swojej rasy, czyli uwielbia ruch, aktywne zajęcia i zabawę. A ponieważ zbliża się lato, okaże się zapewne także doskonałym pływakiem.\nDina szuka nowego domu. To będzie jej drugi i jednocześnie ostatni dom. Dom, w którym będzie otoczona miłością i opieką. Dom, w którym będzie mogła spać u stóp swego Opiekuna (oczywiście w jego łóżku😉 ), żebradożyć przy jego stole i czuwać nad jego bezpieczeństwem w kuchni 😉.\nDina mieszka w województwie opolskim.\nData publikacji 28 kwietnia 2021 23 maja 2021 Autor labradory.orgKategorie ZNALAZŁY DOM\n7 thoughts on “Czarnulka Dina na tropie nowego domu – nieaktualne”\nMariusz Dembowski pisze:\n28 kwietnia 2021 o 14:20\nWitam, w jakiej miejscowości na opolszczyźnie mieszka obecnie ta księżniczka?\nUmówiłbym się na casting z ciekawością, czy nas zaakceptuje.\nPozdrawiam Mariusz De\n30 kwietnia 2021 o 12:13\nOczy mówią wszystko, czyli książę pilnie poszukiwany. 😁\nTakże chcielibyśmy ja poznać. Rodzina z babcia i dwójka dość dorosłych dzieci.\n28 kwietnia 2021 o 20:53\nChcielibysmy ja poznać. Rodzina z babcia i dwójka dość dorosłych dzieci.\n1 maja 2021 o 12:28\nWitam. Czy ona naprawdę nie dogada się z innym psiakiem? Mam goldenke, która kocha wszystkie stworzenia. Chętnie zabiorę Dinę do domku.\n5 maja 2021 o 16:40\n17 maja 2021 o 20:36\nWitam. Czy ta psinka jest Nadal do adopcji?\nPoprzedni Poprzedni wpis: Kazik – schorowany starszy pan w pilnej potrzebie…\nNastępny Następny wpis: Miecio – ok. roczny śliczny minilabek szuka ciepłego miejsca na kanapie – nieaktualne


Skup złomu Szczecin - OnWave.pl - nowoczesny katalog stron na fali\nSłowa kluczowe: szczecin, złomowanie samochodów, , skup elektrośmieci, skup miedzi szczecin, skup stali, skup staliwa, demontaż stalowych konstrukcji, skup aluminium, skup makulatury, skup ołowiu szczecin, skup metali kolorowych, skup brązu, skup żeliwa szczecin, skup plastiku w szczecinie, transport elektrośmieci, skup tworzyw sztucznych\nNasz punkt skupu złomu w Szczecinie prezentuje swoją ofertę. Zajmujemy się kupowaniem od Państwa złomu metali kolorowych (miedzi, cynku, ołowiu, mosiądzu i brązu), złomu stalowego, makulatury, złomu komputerowego, tworzyw sztucznych, demontażem konstrukcji stalowych. Zezłomowane materiały segregujemy i oddajemy do ponownego przetworzenia. Zapraszamy do wizyty, w którymś z naszych punktów w Szczecinie. Oferujemy atrakcyjne wynagrodzenie za dostarczony złom. Zachęcamy do sprawdzania naszego cennika, który podlega stałym aktualizacjom.\nsny (3), horoskop (4), seokatalog (5), pozycjonowanie (7), katalog stron www (5), pozycjonowanie stron (4), blog (4), symbole senne (3), sennik online (4), wróżby (4), sennik (6), sen (3), senniki (3), katalog stron (10), tarot (4)


Październik 12, 2015 by Roman Zawadzki\n48. Do domu!\nDo Cezarei jechaliśmy nieco ponad trzy dni, ani za szybko, ani za wolno, na tyle spokojnie, że było trochę okazji do rozmów na różne tematy, głównie polityczne, ale i historyczne. Wiele mówiliśmy o Pompejuszu, którego Piłat miał za wielką postać, zarówno jako wodza, jak i triumwira. Znał doskonale jego losy, a już szczególnie zwycięstwa, jakie odnosił od Armenii, aż po Syrię i Judeę. Niesławny koniec tego niezwykłego człowieka w niczym nie umniejszał w oczach prefekta jego zasług, a przede wszystkim wyniesienia ponad innych w czasach największej chwały.\n– Przez kilka lat był przecież faktycznym panem całego imperium – nie ustawał w zachwytach. – To senat go poniżył, nawet jego żołnierzy. Wszystko z zawiści – unosił się z oburzeniem.\nNie wspomniał o wojnie z Cezarem, o pysznej ambicji, o ogromnych konfiskatach, i wielu niegodziwościach, jakie się za Pompejuszem ciągnęły. Chciał widzieć tylko sukcesy, wygrane bitwy i zdobyte łupy. Miałem wrażenie, że sam chętnie by takich posmakował, może nawet w marzeniach śnił o podobnej karierze. Pozbawiony zmysłu politycznego, chyba również i wojskowego, nie nadawał się do wielkich spraw, lecz zapewne wyobrażał sobie, że i on mógłby znaleźć dla siebie podobne miejsce w historii. Tak to bywa, że statyści, im większymi są głupcami, tym wyżej mierzą, nie pojmując, jak nisko latają. Śmiałem się w duchu słuchając jego perorowania o własnej roli w judzkiej ziemi, gdyż byłem więcej niż pewny, że Klio z jego strony nic szczególnego nie zagraża – ani w Judei, ani w całym cesarstwie.\nGdy już dojechaliśmy, urządził mnie wspaniale, zapewniając wszelkie wygody i obsługę. Pałac był okazały, niedawno zbudowany, wręcz z przepychem, przez miejscowego króla specjalnie dla namiestników Rzymu. Nie zawsze jedna taka nowość wyróżnia się gustem, nadto tej brakło wielkiego ducha, bo ten zależy od tego, kto go zamieszkuje, a Piłat niewiele miał do zaoferowania.\nNiestety, musiałem przez kilka dni brać udział w ucztach, na które spraszał miejscowych bogaczy i osoby co bardziej znaczące, przy okazji popisując się przed nimi swym gościem z rodziny słynnych, rzymskich Tycjanów. Dodawał tym sobie powagi, a i tworzył pozory, jakoby jest dopuszczony do ważnych spraw wagi państwowej i handlowej. Towarzystwo prowincjuszy odnosiło się do mnie z pokłonami, bardziej jednak by schlebiać gospodarzowi, niż przyjezdnemu. Miał tu władzę, ja byłem tylko ciekawostką, choć o naszej rodzinie co nieco słyszeli. Może i marzyły im się interesy ze znanymi kupcami, lecz ważniejsze były układy tu na miejscu. Cezarea dopiero co powstała, jeszcze nie okrzepła, nie miała własnej tradycji, nie mówiąc już o pomysłach z większym rozmachem. Owszem, pojawiły się pieniądze, ale to nie wystarcza, by oderwać się od własnego domu i wychodzić w szeroki świat. Urządzali się u siebie i to ich głównie zajmowało.\nZnosiłem piłatową familiarność z coraz większą irytacją, wszelako korzystając z jego gościnności nie za bardzo mogłem się wymawiać od tych spotkań. Dlatego, tak szybko, jak to możliwe, zająłem się przygotowaniami do jak najrychlejszego stąd wyjazdu. Pierwszą rzeczą było znalezienie dobrego statku, którym mógłbym ruszyć w stronę Italii..\nNa szczęście, nie trwało to długo, gdyż zaczynała się pora żeglowania po otwartym morzu i ruch w porcie panował spory. Rozważałem dwie możliwości. Albo płynąć do Aleksandrii, a stamtąd do Ostii, albo najpierw na Kretę, a potem na nasze wschodnie wybrzeże, by stamtąd, lądem, jechać do samego już Rzymu. Wybrałem to drugie, bo policzyłem, że wszystko razem potrwa krócej, niż gdybym jeszcze zawitał do Egiptu, a po drugie – gdyż akurat nadarzyła się stosowna okazja. Pewien grecki kapitan zgodził się zabrać mnie ze sobą do Kanii, na północnym brzegu wyspy, gdzie – jak twierdził – łatwo o duże statki z towarami aż do samej Italii. Płynie się miedzy dużymi wyspami i licznymi, małymi wysepkami, więc jest bezpieczniej, a potem od razu wpływa na morze wewnętrzne, po zachodniej stronie prowincji greckich. A tam już – dalej, jak kto chce.\nZażądał dużej sumy, targowaliśmy się długo i zawzięcie, jak to z Grekami bywa. Koniec końców, umówiliśmy się na tyle, ile byłem w stanie wysupłać, a i to z wielkim trudem. Z pieniędzmi zrobiło się krucho, lecz o to się nie martwiłem, gdyż mieliśmy przecież dwa konie, które i tak zamierzaliśmy sprzedać. Spytałem Piłata, czy nie ma wśród swoich ludzi kogo, kto mógłby mi doradzić jakiego w miarę przyzwoitego handlarza. Specjalnie się nie namyślając, wezwał człowieka, który zarządzał pałacową służbą i całym gospodarstwem. Ten odparł – jakby wyprzedzając wolę swego pana – iż chętnie mnie do takiego zaprowadzi, bo zna kogoś, komu można zaufać. Przyjąłem to z wdzięcznością, nawet nie przeczuwając, w jak głupim znajdę się niebawem położeniu.\nNastępnego dnia z rana poszliśmy z owym zarządcą w okolice targu zwierząt, by dopełnić sprawy. Dziwne to jednak było handlowanie. Gdy podałem na próbę swoją cenę, dość nawet wysoką, kupiec, obejrzawszy pobieżnie konie, zgodził się niemal od razu, tylko dla zasady obniżył ją nieznacznie, po czym bez słowa wypłacił należne pieniądze. Żadnych okrzyków, żadnego przepychania się, marudzenia, wzywania bogów, narzekania na biedę – słowem, nie było niczego, co przypominałoby prawdziwe zmagania kupującego i sprzedającego. Zdumiało mnie to, a zaraz potem, gdy pojąłem w czym rzecz – wręcz wściekło. Nie trzeba było wielkiej przenikliwości, by zorientować się, że to sam Piłat wymyślił sobie, by przez podstawionych ludzi wręczyć mi coś na podobieństwo łapówki! Ten prostacki bufon przekupywał Tycjana garścią denarów, by zapewnić sobie – w swoim, oczywiście mniemaniu – dobrą o nim opinię przed światem! Nawet Agis, który przyglądał się temu ze zdumieniem, miał minę jakby chciał gołymi rękami zadusić tych obrzydliwych ludzi.\nNie było już odwrotu, wziąłem woreczek z monetami i ruszyłem z powrotem. Co miałem robić? Wszcząć awanturę? Niby o co? Był handel? Był! Sprzedane – kupione, i po krzyku. A że korzystnie? Tym lepiej! Cały Piłat i jego udawanie niewiniątka. Jak z tamtym sądem. Był człowiek? Był. Niewinny? Kto wie? Ale co z tego. Ma być spokój, choćby i kupiony za cenę życia. Dwie, nieporównywalne sprawy, jedna pełna grozy, druga śmieszna, lecz ta sama reguła. Maleńka chytrość, życiowy spryt i własne zyski. Tam kazał powiesić człowieka, tu upokorzył – choć w jego rozumieniu rzeczy uczynił jak najsłuszniej i najlepiej. W obydwu sprawach rączki zachował czyste, uniesione w górze – nic się przecież nie stało. O co chodzi? To nie ja, to kto inny. Chciałem dobrze. A kupiec wziął konie – i jeszcze dobrze zapłacił. Nic mi do ceny. Pomogłem? Pomogłem. Załatwiłem? Załatwiłem. Jestem przydatny, więc warto to docenić.\nZarządca wymówił się obowiązkami i szybko pognał do pałacu, zostawiając nas samych na środku targowiska. Zapewne przekaże swemu panu dobre wiadomości – udało się, prefekcie, tak, jak kazałeś! A portem wróci cichaczem do handlarza i wypłaci mu tyle, na ile się umówili. Wszyscy oni będą zadowoleni, w przekonaniu, że udała się sztuczka. Nawet im do głowy nie przyjdzie, co też sobie o tym pomyślę. Wszyscy tak robią, w całym cesarstwie, na każdej pozycji, więc czemu ktoś miałby mieć jakieś pretensje. Jest jak się należy!\nGdy odeszła mnie złość, wybuchnąłem śmiechem. Przekupywać Tycjana – na to trzeba mieć tupet! No, ale popamięta już ten ważny prokurator, co znaczy drażnić tygrysa na schodach, choćby i namiestnikowskiego pałacu. Nie jestem mściwy z natury, lecz tym razem postanowiłem, że przyda się nauczka tej małej kanalii. Gdy nadarzy się okazja, srodze się odegram!\nNie chciałem już ani chwili dłużej pozostawać w jego domu, wiec zaraz po powrocie z targu, odszukałem go, grzecznie acz chłodno podziękowałem za gościnę i pomoc, darując sobie aluzje, i oznajmiłem, że właśnie go opuszczam, by przenieść się na statek. Nawet się nie zdziwił, choćby dla pozoru. A może czegoś się domyślił? Było mi to obojętne. Poprosiłem, by pożegnał ode mnie żonę, wymieniliśmy zdawkowe uprzejmości i gesty, po czym zebrałem swoje rzeczy i szybkim krokiem, zabierając Agisa, opuściłem te zapowietrzoną rezydencję. Ulga, z jaką się od niej oddalałem, była doprawdy nie do opisania.\nTakich, jak on, jest nas bez liku. To setki i tysiące ludzi, podobnych i do niego, i do poznanego niegdyś dowódcy Vestusa, czy nawet setnika w Cylicji. Interesy, interesiki, różne co do wielkości zysków, lecz zawsze tak samo załatwiane. Nieważne, że mętne, byle na końcu były pieniądze, lub inny pożytek, który i tak w końcu da się przeliczyć na złoto. Pół biedy, gdy są robione na własny koszt i ryzyko, a nie w majestacie cesarskiej władzy. Lecz moje myślenie to mrzonki, choć przecież pobrzmiewa w nich obywatelska troska. Czy wielu mamy Katonów albo Cyceronów? Państwo stoi na ludziach i jest takie, jakim oni są, niezależnie w jakie szaty odziani. Gdy pod pozłotą kryje się tylko małość, nie pomoże żadna siła, chwała zdobywców, czy szumne igrzyska. Prędzej czy później farba się złuszczy i zostanie tylko ledwie powściągane prostactwo, nawet dzikość. Potem, gdy ludzie oswoją się z brakiem masek, będzie już tylko coraz gorzej, bo tam samo, lecz już bez udawania. Igrzyska zamienią się w zwykłe rzezie, bez opamiętania.\nW dwa dni wypłynąłem na morze. Przedtem jeszcze rozstałem się z Agisem, co dla obydwu nas było chwilą trudną i nieco smutną. Przeżyliśmy wspólnie rok wędrówki, był mi raczej towarzyszem podróży, nie sługą, nieraz wyciągał z tarapatów, strzegł nie jak wartownik, a jak przyjaciel. Trafiła się niezła łódź, płynąca przy brzegu aż do Tyru, więc się nią zabierał, i to już nazajutrz.. Dałem mu list do Filipona, w którym nakazywałem faktorowi wyekspediować Greka należycie do Antiochii. Nadto wiózł drugie pismo, do Melosa, nie tylko z wieściami o zakończeniu podróży, lecz i z nakazem, by wręcz obsypał go złotem. Stary przechera, choć skapieć, na pewno wywiąże się z tego z nawiązką, wiedząc, co znaczy takie roczne wędrowanie ze szczęśliwym powrotem.. Gdyśmy się już rozchodzili, wręczyłem Agisowi spory mieszek monet na drogę, zabraniając mu odezwać się choć jednym słowem.\n– Nie wiem, czy jeszcze kiedyś się spotkamy – rzekłem z pewnym wzruszeniem. – Dbaj o dzieci, bo pewnie cię już zapomniały, i potrzebują dobrej, ojcowskiej komendy.\nW takich chwilach nie wiadomo, co rzec. Ale obydwie strony wiedzą co chciałyby powiedzieć, i co powiedzieć by należało. Żegnamy się z bliskimi osobami niezręcznie, krótko, powściągliwie, bez wielkich słów. Ku jego zdumieniu, wyciągnąłem rękę na pożegnanie. Zawahał się, ale ją przyjął i oddał silny uścisk dłoni.\n– Niech cię bogowie doprowadzą szczęśliwie do domu, panie – rzekł stłumionym głosem. – Do końca moich dni będę im dziękował, że mogłem być z tobą. – Tylko tyle, ale jak wiele. Odwrócił się, i zniknął w portowym tłumie.\nJak rok temu, tak i dziś stanąłem na pokładzie statku, z nadzieją na udaną podróż do celu, jaki miałem przed sobą. Wtedy była nim daleka Azja, teraz – równie daleki jeszcze Rzym. Koło zaczęło się zamykać. Zostało niewiele, ot, kilka tygodni na morzu. Znów sam, lcze już bardziej doświadczony, ufny w swe siły, a przy tym jakże odmieniony. W drogę wyruszał Tycjan, wracał Festus. Przyjdzie czas, by porównać te dwie postaci, przekonać się kto zyskał, a kto stracił – i co. Teraz, patrząc jak kapitan pogania marynarzy do wyruszenia z portu, przepełniony byłem dziwnym spokojem, że wszystko stało się tak, jak stać się miało, choć nie do końca wiedziałem, co by to miało znaczyć.\nDo Krety dopłynęliśmy wedle planu, tam, znów, po niedługich poszukiwaniach, znalazłem kolejny statek, wiozący duży ładunek aż do Aterunum, czyli wprost do italskiego portu, tyle ze na wschodnim wybrzeżu. Bogowie sprzyjali nam, obyło się bez wielkich burz i przeszkód, płynęliśmy miedzy greckimi wyspami, potem otwartym morzem, aż dotarliśmy szczęśliwie, cali i zdrowi, do miejsca przeznaczenia. Tam, natychmiast odszukałem cesarską służbę pocztową i na pismo Tyberiusza puściłem się rozstawnymi końmi, drogą tyburtyńską, prosto do Rzymu. Zatrzymywałem się jednie na stacjach, dla koniecznego odpoczynku, zmieniałem zwierzęta i jechałem dalej, bez rozglądania się, szukania przygód, czy znajomości. Czwartego dnia tej szaleńczej jazdy, wjechałem do rodzinnego miasta i przebijając się galopem przez ulice – wzniecając przy tym niejaki popłoch wśród przechodniów –zatrzymałem wreszcie przed naszą rezydencją, na niewielkim wzgórzu, nieco z boku od samego forum.\nGdy zeskoczyłem z konia, pierwsza podniosła rwetes służba, poznając mnie i spoglądając z niedowierzaniem, a zaraz potem z wielkim okrzykami. Wszedłem szybko do domu, i ledwo zdążyłem dojść do atrium, gdy zjawiła się matka, Podbiegła, objęła mnie i zaczęła po kobiecemu pochlipywać, niezdolna wypowiedzieć choćby dwa słowa. Zaraz też wpadł ojciec, lecz mitygował się, bo nie chciał na widoku wszystkich zgormadzonych okazywać niemęskiego wzruszenia. Niemal wyrwał mnie matce z rąk, przygarnął, i tak stał, nie wiedząc, co powiedzieć.\n– Dobrze, ze jesteś, synu – rzekł wreszcie cicho. Nic więcej, bo głos mu się łamał.\nNarastało zamieszanie, wrzawa, matka natychmiast puściła w ruch całą służbę, nakazując przygotować co trzeba i nie trzeba. Ojciec posłał po mego brata, który był w mieście w interesach, także po siostry i kilku co bliższych kuzynów. Poszedłem do swoich pokoi, wypuszczony z rodzicielskich uścisków tylko dlatego, że stanowczo zażądałem kąpieli i olejków. Minęło trochę czasu, ale nareszcie odświeżony, nieśmierdzący koniem i własnym potem, wszedłem do ogrodu, gdzie schodziła się cała rodzina z przyległościami. Z każdym się witałem, ściskałem, poklepywałem po ramieniu, dzieciarnia mego rodzeństwa gapiła się na mnie zza pleców swych matek.\nZasiedliśmy do stołu, zapalono światła, gdyż zbliżał się wieczór. Na chwilę zapadło milczenie, nikt nie widział, jakie zadać pierwsze pytanie. Po złożeniu dziękczynnej ofiary bogom, wreszcie zacząłem sam mówić, najpierw o głupstwach, żartami, urywanymi zdaniami. Potem opowieść potoczyła się już bardziej wartko – i tak ciągnęła się przez wiele, wiele kolejnych dni i wieczorów, tygodniami, we właściwym porządku.\nA co było dalej – to już zupełnie inna historia….\nMinęło trzydzieści z górą lat.\nKilka dni temu, ze skrzyni, w której trzymam rozmaite rzeczy, rzadko kiedy używane, wyjąłem pokaźny stosik starych zapisków. Sporządzone dawno temu, leżały nieruszane, gdyż ani do nich nie wracałem, ani też nie miałem nigdy zamiaru ich komukolwiek pokazywać.\nPo powrocie z tamtej podróży sporządziłem długi raport dla cesarza, a także uwagi dla Korbulona, tak, jak mu to obiecałem w Antiochii. Sprawy rodzinnych interesów długo omawialiśmy z ojcem i bratem, lecz wszystko zostało miedzy nami, bez żadnego pisemnego śladu. Czy sami coś sobie odnotowali? – nie wiem, i nigdy o to nie pytałem.\nPrzez następnych kilka lat napisałem wiele ksiąg – o geografii dalekich stron Azji, o ludach, jakie poznałem, o ich historii, jaką mi opowiadali, ich zwyczajach, bogach, budowlach, o czym tylko się dało, nawet o ubiorach i potrawach. Spędziłem rok w Aleksandrii, szperając w bibliotece za rozmaitych wiadomościami o krajach, które odwiedziłem, by porównywać je z tym, com widział na własne oczy. Znalazłem wiele rzeczy błędnych, tylko z cudzych opowieści, które w swoich dziełach prostowałem. Nadto sporządzałem, niejako przy okazji, glosariusz do języków u nas nieznanych, notując obce słowa literami greckimi. Wielce mnie cieszyła ta zabawa, tym bardziej, że sprawdzałem też przy tym pamięć, dzięki której udało mi się przez rok opanować mowę nie tylko scytyjską – a to dzięki Aszy i Dolanowi – ale i wiele wyrażeń i zdań z mowy różnych ludów, w których wyuczyłem się nieźle porozumiewać.. Przydało się to do zapisywania nazw miast, rzek, wielu miejsc, także i rzeczy, w należytym brzmieniu, czego nie znajdowałem u studiowanych autorów.\nWłasne przeżycia, spotykani ludzie, przygody, rozmowy, odczucia, przemyślenia, spostrzeżenia, zdziwienia i wątpliwości – wszystko to zostawiłem zrazu w pamięci, uznając, że nikomu nic do tego. Z czasem jednak, powoli, bez pośpiechu, począłem porządkować wspomnienia, tylko dla siebie, aż wyszła z tego księga, której wielkość zdziwiła nawet mnie samego. Gdy skończyłem, odłożyłem ją na dobre, nic już potem do niej nie dopisując. Wszelako zaszły były właśnie pewne okoliczności, które spowodowały, iż ją wyjąłem spod sterty innych gratów, uznając, że powinienem dodać do niej coś, co dopiero dziś ją dopełni.\nPonowna, spokojna lektura dawno temu zapisanych kart zwolna przywoływała na pamięć rzeczy i zdarzenia także późniejsze, jakie miały miejsce przez lata, już po moim powrocie. Wiele się zmieniło, wielu ludzi odeszło na zawsze, o innych nie mam żadnych wieści. Także i ja sam nie jestem już tym samym Festusem Tycjanusem, który swego czasu, pod przybranym imieniem Viatusa, ruszył w świat, potem powrócił i przez czas jakiś jeszcze sporo przebywał miedzy ludźmi, przyglądając się, jak też wszystko ulega nieuchronnym przemianom. W pewnym jednak momencie zszedłem wszystkim z widoku, stałem się samotnikiem, zagrzebanym w książkach, co nie znaczy, że w ogóle nie odwiedzam Rzymu, niczym się nie interesuję, i nie przyjmuję u siebie chętnych do słuchania tego, co mogę im opowiedzieć.\nBardziej jestem teraz Festusem, choć nadal Tycjanem, tyle że odmienionym, nie ze wszystkim już bogatym panem rzymskim, pewnym siebie i dumnym ze swej pozycji. Nabrałem nie tyle może pokory do ogromu świata, ile większej wyrozumiałości dla ludzkich słabości w radzeniu sobie z tym, co niesie. Dlatego przestałem oceniać kogokolwiek tylko wedle pozycji, jaką w nim zajmuje, bardziej ceniąc nie to, kim jest ze swej pozycji, lecz jaki ze swego charakteru. Nie znoszę jedynie głupoty, którą mam nie tyle za nieuchronną właściwość, dana przez naturę, lecz za przejaw dobrowolnego wyboru lenistwa umysłu i gnuśności ducha. Każdy może szukać mądrości, nawet ktoś niepozorny i nieznaczny. O ileż poznany w Antiochii fenicki mistrz szkła, żyjący na obrzeżu wielkiego, bogatego i pysznego miasta, stoi wyżej ze swoją wiedzą, umiejętnościami i pojmowaniem prawdy o ludziach, niż wielu naszych filozofów, choćby i takiego Seneki, pyszałkowatego mądrali, a w gruncie rzeczy obłudnika, chciwego pieniędzy i uznania.\nPoznawszy bliżej praktykę interesów, także u rozmaitych ludów, utwierdziłem się w niechęci do służenia bożkowi złota, jedynemu, jakiemu ofiarę składają ze swego życia wszędzie tak samo, z takim samym zaparciem się samego siebie. Podróż przekonała mnie również, że wszędzie takie same reguły i siły rządzą po równo pojedynczymi ludźmi, jak całymi narodami i ich państwami. Nie spotkałem niczego, tak odmiennego, by warto było mieć je za jakiś nowy wzór na przyszłość, choćby i najbardziej odległą – tu w pełni zgadzam się z Cyceronem. Z tym większym więc smutkiem obserwuję, jak bardzo sprawdzają się słowa Marosa z Cypru o moim ukochanym Rzymie, i chorobie, jaka go skrycie toczy.\nWięcej już w dalekie podróże się nie wypuszczałem, chyba żeby za taką uznać wyprawę w Egipcie, kiedy to, wyłącznie dla odpoczynku, bez żadnych obowiązków, wybrałam się raz z Aleksandrii w górę Nilu, do Teb i z powrotem. Bardzo to było pouczające doświadczenia, gdyż obejrzałem starożytności z czasów tak dawnych, o jakich nawet się nam nawet nie śni. Tysiące lat, ogromne państwo, potęga, przemieszana z klęskami, nie wiadomo, co tam jest prawdą, co tylko legendą, lub wręcz bajką. Jedno jest pewne. Oglądając wielkie budowle, kanały, świątynie, stawiane wtedy, gdy na naszych ziemiach nie było niczego – chyba żeby przywołać Kreteńczyków i Babilon – nabiera się pokory wobec wielkości, przy której jesteśmy jak dzieci. Ale i ona przeminęła, teraz zasypywana piaskami, zostawiwszy jedynie ślady na pustyni. Gdyby to ode mnie zależało, nakazałbym każdemu, kto ma ambicje na własne miejsce w historii, by, nim zacznie machać jej kołem, wybrał się tam, dla zastanowienia nad swymi poczynaniami i nabrania rozumu. Nie sztuka kochać się z królową i biegać z wojskami wzdłuż egipskiego wybrzeża. To trochę za mało, by nabrać wiedzy o porządku świata i o własnym w nim miejscu. Może kiedyś to opiszę, dodając nieco własnych o tym przemyśleń.\nMieszkam w niedużej willi około Puteoli, sam, z nieliczną tylko służbą. Nie ożeniłem się, nie mam dzieci. Dzięki udziałom w rodzinnym majątku i bieżących zyskach, mam dość pieniędzy, by nie troszczyć się ani o codzienność dzisiejszą, ani jutrzejszą. Żyję bez szumu, poza rzymskim zgiełkiem, nie udzielam się też w rodzinnych interesach, bo nie mam do tego ani głowy, ani ochoty. Uszanowano moją decyzję o życiu w prywatności, której granice sam sobie wyznaczam. Z początku jeszcze zasięgano mej rady, gdy szło o ludzi i sprawy we wschodnim handlu, lecz potem, gdy już się ułożyły na dobre, więcej pytano o wspomnienia, rzadziej o konkrety.\nGłową rodziny pozostaje jeszcze mój brat, lecz zwolna przekazuje swe obowiązki swemu synowi, Markowi. Obaj to typowi Tycjanowie, silni, bezwzględni w interesach, znakomicie radzący sobie i z pieniędzmi, i z polityką. Jest też mały Festus, kilkuletni chłopak, mój ulubieniec, jakże podobny z usposobienia i umysłu do mnie samego, gdy byłem w jego wieku. Często mnie odwiedza, zamęcza pytaniami i prośbami o wspominki z mej wyprawy, myszkuje też po zbiorach ksiąg z wprawą małego psiaka, węszącego gdzie tylko uda mu się wleźć. Jak ja kiedyś przy Strabonie, tak on teraz przy mnie chłonie wiedzę i marzy o podróżach. Dziwnie to się układa w naszej rodzinie, że co dwa pokolenia powtarza się to samo – najpierw był Maes, potem ja, teraz ten malec, któremu wróżę ciekawą przyszłość. Chyba też podobnie go edukują, już teraz szykując do takich samych zadań, jakie były moim udziałem. Nie jestem pewny, czy mi się to ze wszystkimi podoba, niemniej ja sam widzę w nim następnego Festusa, z wykluwającą się duszą Viatusa. Lubimy się i rozumiemy jak mało kto. Własnego wnuka nie mam, a ten malec znakomicie wypełnia w mym sercu miejsce, dla kogoś takiego, przeznaczonego człowiekowi z natury.\nByło w mym życiu kilka kobiet, lecz z żadną na dłużej się nie wiązałem. Zawsze coś stawało temu na przeszkodzie, ale chyba najbardziej to, że nie potrafiłem nagiąć się do licznych pozorów, jakie – pod nazwa obowiązków pana domu – są konieczne w stałych związkach. Nie bawiły mnie ani towarzyskie wizyty, ani wydawanie przyjęć, nudziła babska paplanina, również za nic miałem owe tysiące błahostek, jakimi wypełnia się życie małżeńskie. Mijały lata, a wraz nimi stygły namiętności. Wszelako do dziś gorąco i serdecznie wspominam Aszę, scytyjską wojowniczkę, która w czasie, gdy razem wędrowaliśmy, pokazała mi, że kobieta nie musi być tylko salonową lalką, albo narzędziem do wydawania pieniędzy i płodzenia potomstwa. Byliśmy do siebie podobni, ale i niepodobni – dwie niespokojne, wolne natury, wszelako z dwóch różnych światów, całkowicie do siebie nieprzystających. Mimo żalu, jaki wciąż jeszcze się we mnie odzywa, doskonale wiem, że szukanie wspólnego z nią życia skończyłoby się dla nas klęską.\nJakiś czas temu miałem dobrą przyjaciółkę, kobietę wolną, z tych bardzo zwyczajnych, nie salonowych, z którą dobrze się rozumieliśmy i zżyliśmy. Pomogłem jej się urządzić, miałem u niej zawsze miejsce, gdy czułem potrzebę wypełnienia mej samotności chwilą swobodniej rozmowy. Jej jednej opowiadałem więcej niż komukolwiek o dawnych przygodach, ona zaś umiała słuchać tego ze zrozumieniem, niewiele dopytując, a wtrącając tylko czasem jaki życzliwy żart. Niestety, w roku, w którym rozszalała się u nas zaraza złej choroby, umarła cicho, mimo starań najlepszych lekarzy, jakich jej sprowadzałem.\nNa miarę mego odosobnienia, zawsze uważnie śledziłem – i nadal śledzę – losy Rzymu. To już czwarty cesarz w moim życiu, i doprawdy nie wiem, który z nich gorszy. Największą potwornością był Kaligula, teraz jest starzejący się Neron. Ani jednego ani drugiego nie miałem przyjemności poznać osobiście i wcale tego nie żałuje. Tyberiusz, po przeczytaniu tego, com mu sporządził, kilkakrotnie wzywał mnie na rozmowy, by wyjaśniać sobie rozmaite, podane w raporcie szczegóły. On jeden prawdziwie interesował się wschodem, także i moimi prywatnymi uwagami na temat zawiłości persko-paryjskich stosunków i spotkań w Hyrkanii i Ekbatanie. Ale niedługo już pożył, więc wiele tam nie zdziałał. Drugi, którego poznałem, i z którym również miałem okazję rozmawiać, był Klaudiusz, znany ze swego zamiłowania do historii. Miał dużą wiedzę, ale jako cesarz więcej widział i działał w Europie, nie wyczuwał odmienności Azji, a wojny z Partami i Armenią traktował jako zło konieczne dla zachowaniu stanu posiadania państwa, bez pomysłu na jakieś większe tam gry, chociażby wespół z Persami.\nOd Augusta, potem Tyberiusza, nie ma u nas już wielkich ludzi wśród władców. Prawda, są doskonali wodzowie, wygrywający bitwy, ale brakuje strategów dużego formatu. Ostatnio mój dobry przyjaciel Korbulon wykazał się w Syrii, święcił wojenne tryumfy, lecz nie jest on człowiekiem, zdolnym do wielkiej polityki. Nie raz, i nie dwa, odwiedzał mnie, by drobiazgowo wypytywać o poznane przeze mnie krainy, lecz głównie dla wiedzy, przydatnej bardziej w przemarszu wojsk w kampaniach wschodnich, jakie planował, niż dla układania dobrych stosunków z tamtejszymi ludami. Chciałby być jak Cezar, który przychodzi i zwycięża, lecz do prawdziwej wielkości brakuje mu rozmachu i umysłu, pozwalającego potem ogarniać to, co zdobył. Prawda, po udanej wojnie, niedawno zawarł z Partami ugodę, ale strasznie przy tym wszystko skomplikował, wbrew naturze tamtych ludów. Królem Armenii został ktoś z wielkiego rodu partyjskiego, ale władzę otrzymał z ręki rzymskiego cesarza. To musi się rozpaść, gdyż sama tylko zawiła kalkulacja to za mało, by takimi kombinacjami ustanowić coś trwałego tam, gdzie są same tylko kłótnie i wzajemna wrogość od pokoleń.\nMam wrażenie, że jest tak, jak przewidział Maros. Mamy siłę, lecz brakuje ducha. Potrzeba coraz więcej łupów do obdzielania rozmaitej klienteli, dworaków i urzędników, więcej jest używania, niż myślenia, nauki, czy tworzenia rzeczy cennych i pięknych. Są szaleństwa za ogromne pieniądze, bez umiaru, a przykład idzie z samego Palatynu i senatu. Wariował już Kaligula, ale to, co wyczynia teraz Neron, przechodzi wszelkie pojęcie,. Lud się cieszy, bo igrzysk i zboża jeszcze nie brakuje, lecz rozpanoszył się ponad wszelką miarę. I wielcy, i mali, stają się przy tym bezwstydni, a więc i bezwolni, oddając jedynie namiętnościom, bez jakichkolwiek więzów rozumu. Czy to już nie stary Horacy nawoływał, by żyć chwilą, nie ufając przyszłości? Gdy czyni tak jeden człowiek, mamy go za głupca, gdy czyni to całe państwo, rzeczy przedstawiają się jak tragedia, czyli zgoła niewesoło.\nCzęsto, nie mogąc zasnąć w nocy, przywołuję z pamięci twarze ludzi, poznanych w tamtym czasie, gdzieś daleko w świecie. Nikogo z nich już więcej nie spotkałem – bo jak, i gdzie? Trochę wiedziałem o Melosie, który nie tak dawno umarł ze zwykłej starości, co przyjąłem z wielkim żalem, bo mało z kim tak się polubiłem, jak z nim. Rządzi tam teraz jego syn, który, przysłany niegdyś do nas do Rzymu, na nauki w prowadzeniu interesów, sprawdził się doskonale i w końcu przejął po ojcu faktorię w Antiochii. Wcześniej stary przechera udatnie wykorzystał rzekomych potomków Maesa, i z ich pomocą związał mocny, kupiecki węzeł aż pod granicą na Eufracie. Mamy z tego wielkie korzyści, tyle że sprawa domniemanego pokrewieństwa nigdy nie została przesądzona, ani zatwierdzona. Wszyscy, i tam i tu, wiedzą, o co chodzi, lecz udają, że sprawy nie ma. Rodzina owego Gety zyskała majątek i znaczenie miedzy swoimi, wszelako nie dopominając się o jawne uznanie rodzinnego powinowactwa. Interesy idą w miarę dobrze, co wystarcza – i w Rzymie, i w Syrii.\nNigdy więcej nie słyszałem też o Tamisie, zauszniku królewskim na dworze w Ktezyfonie. Został mi po nim ów pierścień, również schowany w skrzyni, na samym dnie. Ze spraw partyjskich wiem tylko tyle, że po śmierci Artabana przez czas jakiś rządził jego syn Wardanus, co było po myśli chytrego nadzorcy tamtejszych tajnych służb. Niemniej po kilku latach, ów żałosny prostak Gotarzes, którego miałem wątpliwą przyjemność poznać osobiście, obalił brata, aczkolwiek panował krótko, bo sami Partowie mieli go dość za jego okrucieństwa i głupotę, aż w końcu się go pozbyli, choć nie bez trudu.\nWtedy to właśnie był ten jeden z przypadków, gdy Klaudiusz wezwał mnie bym – jako znający tamte strony – doradził mu, jak ma działać w kraju, o którym pojęcie miał mniej niż słabe. Opowiedziałem mu wtedy o tym, com w Partii widział i zwróciłem jego uwagę na Tamisa, jako zręcznego polityka, z którym warto się porozumieć. Wspomniałem również o perskich nadziejach na pozbycie się partyjskiej zwierzchności nad ich krajem, co przyjął z zainteresowaniem. Chciał rozwiązać problem nader chytrze, ale mu się to niezbyt udało, bo niedostawało mu rozumienia, o co tam tak naprawdę chodzi. Wpadł na niefortunny pomysł, by pogodzić wiodę z ogniem. Uwolnił przebywającego w Rzymie pewnego Persa, księcia możnego rodu, który tu tkwił jako zakładnik, po czym dał mu wojsko na wyprawę za Eufrat. Ten poniósł tam klęskę, ginąc z rąk Gotarzesa, który jeszcze – dla ośmieszenia pokonanego –, przed śmiercią obciął mu uszy. Tak rozpowiadali ci, którzy stamtąd wrócili, a ja, słuchając tego, poprzysiągłem sobie na tematy polityczne nigdy więcej nie udzielać nikomu żadnych rad.\nMoje postanowienie utwierdziło się, gdy nastał Neron. Został cesarzem z ręki Agrypiny, która wygrała swoja prywatna wojnę z senatem. Było tam w użyciu wiele trucizn, ale kto czym wojuje, ten i od tego ginie. Miałem wtedy okazję obserwować mego dobrego znajomego, Senekę, jak uwijał się wokół swej kariery i fortuny. Po latach pomyślności przy Klaudiuszu, z poduszczenia wrogiej mu Messaliny sąd skazał go na wygnanie na dziką wyspę, gdzie mógł na własnej skórze przekonać, jak mało znaczą jego moralne pouczenia wśród barbarzyńskiego ludu. Potem, przywrócony do łask, wrócił i oddał swe talenty w służbę matki przyszłego cesarza. Powstał nawet swego rodzaju duet, na wzór Aleksandra i Arystotelesa, tyle tylko, że młody Neron nie miał w sobie nic z wielkości Macedończyka, a nasz gładki i chytry filozof, wbrew pozorom jak był, tak i jest – z umysłu i charakteru – wręcz zaprzeczeniem wielkiego Stagiryty.\nZ początku, po młodym władcy spodziewano się wielkich rzeczy, był bowiem silny, zręczny i nie bez zdolności, a imię jego wychowawcy zdawało się ręczyć za duchowe jego przymioty. Rzadko jednak kiedy tak szczytne nadzieje kończą się tak gorzkim rozczarowaniem. Seneka, przy całym blasku swej filozofii i retoryki, jest istotą z gruntu zepsutą, a Neron dawno już przewyższył Kaligulę w wyuzdaniu i okrucieństwie. Myślę, że przekroczył granice szaleństwa, bez odwrotu, i że zawładnęły nim jakieś złe demony, przez co miota się w morderczych konwulsjach. Przepędził z dworu swego mentora, wybił całą rodzinę, trudno sobie wyobrazić nędzę skutków jego łajdactw, No, i jeszcze na domiar wszystkiego, ten pożar w Rzymie! Czy to sam kazał go podpalić dla swych poetyckich majaków, czy stało się to samo z siebie – trudno o tym przesądzać. Lecz nie było chyba w naszej historii nic sobie podobnego, co dzieje się teraz w pogoni za szukaniem winnych.\nNa szczęście, Tycjanowie jakoś sobie radzą, choć nie bez trudności. Ojciec, a po nim Marek, zmyślnie wyprowadzili z Rzymu zarówno większą część pieniędzy, jak i statki, trzymając je z dala od chciwych rąk cesarzy i ich popleczników. Złoto jest w ciągłym ruchu, więc nie do przechwycenia, a zyski odkłada się głównie w Syrii, gdzie syn Melosa, udanie nimi zarządza po cichu, ale skutecznie, tak jak to czynił jeszcze jego ojciec. Gorzej mają się sprawy z układami w polityce, bo od dawna przychodzi raczej bronić się przed cesarzami, niż z nimi współpracować, jak to bywało niegdyś, nawet przy dużych wzajemnych niechęciach. Lecz nadal trzymamy się nienajgorzej, bo kasa cesarska wciąż świeci pustkami, więc potrzebny jest ktoś, kto ją po cichu wspomaga, w zamian jednak za pewne zobowiązania, które kiedyś sobie odbierzemy. Rodzina patrzy dalej niż tylko kolejny dzień szaleństw władzy i jej otoczenia. Mamy w tym wielkie doświadczenie – tak robił niegdyś Lucjusz, tak robił stary Artus, tak robi dziś syn Marka.\nZ zakamarków pamięci wyłaniają się niekiedy postacie moich dobrych przyjaciół z Sogdy i Baktrii, także i zagadkowych Hanów. Nie mam pojęcia, co się z nimi działo, aczkolwiek chcę wierzyć, że dobrze spożytkowali nauki o nowych dla nich sposobach prowadzenia wspólnych interesów, jakich im wtedy udzieliłem i razem przećwiczyłem w praktyce naszej wyprawy. Okazali wtedy więcej rozumu i wyobraźni, niż niejeden z tutejszych kupców, wliczając nawet Greków, czy Fenicjan. Choć nie mam na to żadnych dowodów, jestem wręcz pewny, że wykorzystali znajomość z Tamisem, z wielkim pożytkiem i dla siebie, i dla niego. Słyszałem kilka razy pogłoski o sogdyjskich karawanach, jakie pojawiły się nad Eufratem, a to by znaczyło, że powoli, ale skutecznie idą ku nam. O Hanach nadal niewiele wiadomo, nikt u nas nie traktuje ich poważnie, a to wielki błąd, bo na moje rozeznanie i oni się tu kiedyś zjawią – pierwsi, zanim my u nich. Prędzej czy później przyjdzie mieć z nimi do czynienia, a kto się zawczasu do tego nie przygotuje, ten może potem mocno tego żałować. Mają straszną w sobie zawziętość, cichą i cierpliwą, posłuszeństwo w działaniu, zbierają wiedzę – i kto wie, ile jej już spisali?\nNiezwykle mnie rozczarował ojciec i brat, zaniechując prób dotarcia do naszej partyjskiej rodziny w Ktezyfonie i podtrzymania z nimi bliższych więzi. Uznali, że do niczego im się to nie przyda, a same sentymenty to za mało, by słać tam kogoś, bez konkretnego celu. Ja sam wysłałem do nich dwa razy listy przez Antiochię, lecz czy doszły – nie wiem. Mam skrytą nadzieję, że może mały Festus, gdy dorośnie, pójdzie w nasze ślady – Maesa, i moje – i sam odnajdzie potomków Aleny i jej córki. Dlatego nie żałuję mu opowieści o nich i o tradycji naszych zapomnianych nieco przodków z dalekiego kraju. Przekażę mu, niejako sztafetą, ów znak, jaki mi pozostał, a którego oddania nikt się w rodzinie nie domagał. Oby go – tak jak mnie wtedy – doprowadził do tych, którzy rozpoznają w nim swego.\nNad wszystkie wspomnienia z przeszłości, wznosiło się jednak to, z krótkiego pobytu w Judei. To właśnie ono, niedawno ożywione zgoła niespodziewanie i w sposób wielce zastanawiający, zachęciło mnie, bym wyjął te zapiski i je dopełnił jeszcze tym, co uznałem za ważne – może nawet w sumie najważniejsze z tego, co było, a teraz stało się nową treścią mego życia. A pisząc te słowa, w niczym nie przesadzam.\nOtóż, zdarzyło się kilka dni temu, że przebywałem w Rzymie, ot tak, dla spotkania się z rodziną i nielicznymi już dobrymi znajomymi, jacy mi jeszcze zostali. Wracałem powoli piechotą do domu brata, gdzie zwykle się zatrzymuję. Na ulicy, którą szedłem, panował spory ruch koło różnych składów i sprzedawców, przy wejściach do domów stały kobiety, z ożywieniem rozmawiające swoim zwyczajem o sprawach własnych i cudzych, kręciła się dzieciarnia, mężczyźni różnych stanów wymijali się w drodze, albo siedzieli pod kolumnami, omawiając nowiny i załatwiając swe interesy. Ot, zwykłe, codzienne miejskie życie w środku dnia.\nNaraz wszyscy poczęli milknąć, spoglądając w stronę, skąd dochodziły jakieś pokrzykiwania, jęki i trzaskanie batów. Po chwili ukazał się nam widok zaiste okropny, ale nie tak rzadki ostatnimi czasy w Rzymie. Oto, ulicą straże prowadziły dobre dwa dziesiątki ludzi w stronę lochów mamertyńskich, co mogło oznaczać tylko jedno. Kolejna grupa schwytanej biedoty, której przypisano podpalenie miasta tylko z racji tego, że należała do tajemniczej, a zakazanej sekty wyznawców nowej wiary, zwanych chrześcijanami, szła na okrutną śmierć. Jak tam było z tym pożarem, nikt naprawdę nie wie, krążą rozmaite pogłoski, lecz cesarz chwycił się sposobu, żeby dać jakieś tego wyjaśnienie, a przy okazji rozprawiać się z każdym, na kogo skieruje swą niechęć i podejrzenie o wrogość wobec jego osoby, jego władzy, o brak podziwu dla jego niezwykłych talentów.\nNajnowszemu szaleństwu Nerona nie ma widać końca. Upatrzywszy sobie w tych chrześcijanach winnych zniszczenia Rzymu, każe ich chwytać gdzie tylko się da i zabijać setkami, bez żadnych sądów, bez litości, czyniąc z tego niekończące się widowisko dla gawiedzi, chętnej krwawych igrzysk na cyrkowej arenie. Trwa to już od wielu tygodni, pospólstwo podchwyciło pomysł cesarza o winie tych nieszczęśników, a doszły mnie słuchy, że i sami Żydzi cichaczem jątrzą przeciw nim. Długie ręce muszą mieć pamiętliwi kapłani z Jerozolimy, wielka musi być ich zapiekłość przeciw tym, którzy wierzą w nauki proroka, którego niegdyś skazali na śmierć, a który umknął im w sposób dla nikogo niepojęty. Zniknął, lecz pamięć o nim trwa, a jego nauczanie ma widać w sobie coś takiego, co przyciąga ludzi do tego stopnia, że gotowi je przyjmować, mimo iż mogą za to dawać głowę.\nPrzez wszystkie lata, jakie minęły od chwili, gdym w Judei zetknął się z oczywistym niepodobieństwem ponad wszelkie ludzkie pojęcie, sprawa ta nie dawała mi spokoju. Mimo długich rozmyślań, nie znajdowałem dla niego wyjaśnienia, nawet gdym – wbrew wszelkiej logice – przyjmował, iż tamten człowiek mógł być jakąś boską istotą. Wciąż te same pytania, wciąż ten sam brak odpowiedzi, wciąż te same wątpliwości. Poprzednie wzburzenie duszy utraciło swą siłę, lecz nigdy nie znikało pragnienie rozwiązania tamtej zagadki. Po dłuższym czasie, gdy wreszcie ukończyłem swe księgi, wolny już od obowiązków, wróciłem do dawnych rozważań, próbując jednocześnie dowiadywać się przy byle okazji, czy jest gdzie co komu wiadome, o tamtych zdarzeniach. Okazało się, że nie odeszły one w niepamięć, lecz dały początek dziwnym zjawiskom.\nZe strzępów zasłyszanych słów, z mętnych opowieści, wreszcie z tego, co mi donosili najmowani szpiedzy, wynikało, że jest u nas tajna sekta, wyznająca nauki żydowskiego nauczyciela, uznawanego za nowego boga. Gromadzi ona ludzi prostych, biednych, chętnych do dawania posłuchu obietnicom lepszego życia na przyszłość. Krążyły pogłoski, iż spotykają się potajemnie, odmawiają wspólnie swe modły i obrzędy – niektórzy wręcz twierdzili, że krwawe. Pospólstwo chętnie to podchwytywało, bo wszystko, co obce, tajemniczo niepojęte, a wyjątkowe, budzi w nim nieufność, łatwo dającą się – zwłaszcza przez podstawionych ludzi – zamienić w przekonanie o czymś złym i złowrogim. Dlatego tak ochoczo przystaje na wersję Nerona o spaleniu Rzymu, i z mściwym zadowoleniem ogląda widowiska, jakich cesarz mu nie żałuje. Lecz był tu jednak pewien kłopot.\nOtóż mimo owej rzekomej niegodziwości wyznawców nowej wiary, mającej rzekomo zaświadczać o jej okropności i niegodziwości jej akolitów, zdawała się ona szerzyć nie tylko wśród ubogich, lecz i między rzymianami z wyższych stanów, nawet między wojskiem i nobilami. A to już nie jest byle co, rodem z Suburry. I jakoś nie mogłem sobie wyobrazić zacnych obywateli, pląsających nocami, gromadnie, wokół nieznanych ołtarzy, nadto ociekających krwią. Mimo więc swego odosobnienia, gdym tylko bywał w Rzymie, starałem się wychwytywać każdą wzmiankę o tej sekcie, będąc już pewnym, iż ma to wszystko związek z tym, z czym zetknąłem się u kresu mej podróży w żydowskiej Judei. Tamten człowiek, najpierw powieszony na krzyżu, a potem powstały z martwych, i tu znalazł wyznawców, którzy nie tylko wierzą, że to stało się naprawdę, ale że kryje się za tym jakaś dla nich nadzieja na lepszy los.\nNigdy nikomu nie zwierzyłem się z tego, com sam widział pod jerozolimską stolicą. Nawet, gdy raz, czy drugi rozmowy schodziły na te tematy, milczałem, nie chcąc ani kłamać, ani wychodzić na głupka. Moje wypytywanie przyjmowano jako naturalną ciekawość uczonego, za jakiego już uchodziłem, znanego ze swej dociekliwości w badaniu historii i obyczajów rozmaitych ludów. Nie miałem też wewnętrznego przekonania, że to, czegom doświadczył, nie da się w końcu wytłumaczyć jakim zwykłym sposobem. Zatajałem więc prawdę, tyle że unikałem jej zaprzeczania, co tłumaczono sobie mym aż nadto wybujałym sceptycyzmem.\nI oto kilka tygodni temu niezwykle poruszyła mnie zasłyszana gdzieś plotka, że jest podobno w Rzymie człowiek, uchodzący za ucznia tamtego nauczyciela i głoszący jego dzieje, włącznie z cudownym zmartwychwstaniem. Począłem ostrożnie rozpytywać w nadziei spotkania się z nim, wypytania o dawne czasy, by wyjaśnić sobie raz na zawsze, co się wtedy stało, i o co w tym wszystkim chodzi. Niestety, chował się przed światem, a ja nie miałem pomysłu, jak przebić się przez osłaniający go mur wyznawców nowej wiary. Pytać wprost nie mogłem, ze względu na nieufność wobec kogoś nazbyt wścibskiego, niepewnego, a w chodzeniu po omacku po rzymskich zaułkach biedoty nie widziałem najmniejszego sensu.\nTeraz stałem na ulicy, na kamiennym podwyższeniu, i przyglądałem się prowadzonym więźniom, których jedyną winą była wiara w cudowność swego proroka. Widząc wśród nich kobiety z małymi dziećmi, współczułem im, jednocześnie zadając sobie pytanie, skąd wcześniej czerpały siłę do takiego ryzyka i w czym zawiera się ich zgoda na takie zatracenie. Nie potrafiłem tego pojąć, choć czułem, że musi to być coś niezwykle ważnego, co nie jest tylko religijnym opętaniem przy ołtarzu, ociekającym krwią.\nPrzejściu tych nieszczęśników przyglądał się niewielki tłumek, bez szczególnego ożywienia. Podobnych scen naoglądano się już wiele, więc jedna mniej, czy więcej, nie robiła nikomu różnicy. Padło kilka głośnych wyzwisk, ale nikt nie podchwytywał okrzyków. Ot, widok, jaki ostatnio stał się dla Rzymu zwyczajnością. Zniechęcony, już miałem odwrócić się i odejść w swoją stronę, gdy raptem, mimowolnie rozglądając się dokoła, ujrzałem człowieka, który pobudził we mnie slaby odruch pamięci. Podtrzymywany przez rosłego młodzieńca, krył się za kolumną po drugiej stronie ulicy i spoglądał na prowadzonych ludzi z wielką uwagą, nawet jakby coś mówiąc w ich kierunku.\nZatrzymałem się w pól kroku, dając ożyć owemu dopiero co zrodzonemu odczuciu, aż w jednej chwili wróciło wspomnienie sprzed lat. Znów siedziałem na końcu wielkiego zgromadzenia, w pobliżu pewnego miasteczka nad jeziorem, a wokół chodzili ludzie z koszami, rozdający chleb i ryby. Choć minęło trzydzieści z górą lat, w człowieku za kolumną rozpoznałem tego, kto wtedy wręczył mi mały placek chlebowy, a odchodząc uśmiechnął się do mnie, idąc dalej rozdawać swe dary! Wywołane nagle przypomnienie tak mną wstrząsnęło, że aż zabrało mi tchu. Nie panując nad sobą, począłem wpatrywać się w tę zjawę z przeszłości, która oto stała żywa, na wyciągnięcie ręki.\nCzy to moja natarczywość spojrzenia, czy jakie niejasne przeczucie – dość, że zwrócił głowę w moją stronę. Nasze oczy, na kilka uderzeń serca spotkały się, co więcej – w natychmiastowym, wzajemnym rozpoznaniu!. Postarzał się, lecz twarz, dziś poryta znakami minionego czasu, okolona brodą, była tak samo miła i wyrazista, tyle, że teraz osnuwała ją aura dostojeństwa, właściwego dojrzałej starości. Wsparty na długim, grubym kiju, popatrzył na mnie, przekazując znów lekki uśmiech, dając chyba znak że sobie przypomina tamto przelotne spotkanie. W każdym razie tak to sobie wyobraziłem. Nieznacznie skinął głową, poczynił nawet nieznaczny gest dłonią, po czym znów skierował wzrok na mijających go więźniów.\nNiewiele się namyślając, postanowiłem podejść do niego, lecz zamęt wciąż trwał, więc nie było jak przejść na drugą stronę ulicy. Gdy ustał, starca już tam nie było. Zniknął gdzieś między zaułkami, nie miałem szans, by go dogonić, a tym bardziej odszukać. Lecz poprzysiągłem sobie, że nie spocznę, dopóki nie wpadnę na jego trop, choćbym miał – nawet za cenę całego swego majątku – wypuścić ogromną sforę dużych i małych szpiegów, obiecując ozłocić tego, kto pierwszy go odnajdzie.\nWracałem do domu przepełniony rozkołysanymi wrażeniami, zamyślony tak, że nie zwracałem na nic uwagi. Tak dalece skupiłem się na myślach, jakie wirowały mi w umyśle, że gdym nawet potrącił kogo niechcący, zapominałem o przeprosinach, Wszelako nie było w mej głowie już takiego chaosu, jak niegdyś, pod gospodą, przy drodze do Jerozolimy. Pojawiła się bowiem pewna idea, która, choć z początku pozbawiona sensu, to przecież pozwalająca ująć w jedno wiele z tego, co zdawało się być ze sobą nie do pogodzenia. A wszystko przez to, żem naraz dostrzegł podobieństwo zdarzeń, tak przecież odległych w czasie, a i w miejscach, w jakich je widziałem.\nWtedy miałem przed oczami człowieka, okrutnie umęczonego, idącego na śmierć. Dzisiaj zobaczyłem ludzi, jeśli nawet nie skatowanych, to przecież bitych i poniewieranych, również idących na pewną śmierć. Wszystko było inne – okoliczności, miasta, przyczyny, tłumy, i ci, co skazywali – lecz jedno było takie samo. Na końcu drogi – zarówno tamtego nieszczęśnika, jak i tych dzisiejszych biedaków – była męka i kaźń, cierpienie i haniebne poniżenie. Zadałem sobie pytanie, zgoła szalone – czy aby kluczem do zagadki zarówno owego proroka, jak i jego nauk, tak bardzo już się rozchodzących miedzy ludźmi – nie była właśnie śmierć. A ponieważ jedno głupstwo rodzi kolejne, więc pojawiło się pytanie następne – co dalej?\nWszak człowiek z Judei wstał z martwych, jak zresztą sam zapowiadał, a co sam zobaczyłem, choć wydało mi się wtedy, żem zwariował. Lecz zmysły nie kłamały, tak było! Sam Piłat opowiadał, że zniknęło ciało, złożone do grobu, jakoby przez kogoś wykradzione. Lecz nikt złodziei nie widział, ani nie schwytał, wszystko poznikało. Z kolei, z moich wieloletnich rozpytywań dowiedziałem się, że ówcześni, a żyjący dotąd uczniowie proroka, ponoć utrzymują, że też widzieli swego nauczyciela, i że nakazał im on o wszystkim rozpowiadać po całym świecie. Jednego z nich właśnie ujrzałem – tego samego, któregom spotkał przed trzydziestu laty w grupie swych towarzyszy, przy tymże samym człowieku. Dopiero co stał, przyglądając się, jak jego z kolei uczniowie, a wszyscy wyznawcy owego Chrystusa – bo tak podobno nazywał się tamten judejski ni to człowiek, ni to bóg – idą na krzyż, albo na żer dla dzikich zwierząt. Jakby ich żegnał, po swojemu dodając otuchy. Ale na co? Przecież nie mieli już na nic nadziei? Czyżby?.\nJuż dawno temu uznałem, że nie sposób ani pojąć, ani pogodzić ze sobą zdarzeń, jakich byłem świadkiem. Wspominając wszystkie słowa, jakie na ten temat padły kiedykolwiek w mojej przytomności, wróciły i te, jakie opowiadał Piłat. Sądzony przezeń podejrzany, pytany, czy jest królem żydowskim, za co właśnie kapłani mieli go znienawidzić, odrzekł – jeśli dobrze zapamiętałem – że jego królestwo jest nie na tym świecie. Prefekt zaśmiewał się z tego, ja sam też wzruszyłem wtedy ramionami. Lecz teraz oświeciło mnie, że coś może być na rzeczy, wszelako pod warunkiem, że ów jego świat, z jego królestwem, jest gdzieś, gdzie można trafić tylko odchodząc z królestw tu istniejących. Zatem znów śmierć – jako przejście stąd gdzieś w nieznane.\nNie miało to najmniejszego sensu, lecz podążyłem tym tropem, bo zdał mi się przystawać do logicznego rozumowania, choć ta logika u samych swych podstaw postawiona była na głowie. Otóż gotowość wyznawców nowej nauki do umierania brałaby się z ich wiary, iż – tak, jak ich ludzki bóg – również wstaną z grobów i trafią tam, gdzie mają obiecane coś lepszego, niż tu. Zgoda – byłby więc i inny świat, i inne królestwo. Lecz gdzie? – oto kolejne pytanie.\nCzy trzeba umrzeć w strasznym cierpieniu i poniżeniu, by tam się dostać? Przecież nie wszystkich da się wybić, muszą być i tacy, co poumierają we własnych łóżkach. Czy będą potem gorsi, pozbawieni prawa dołączenia do zażywających obiecanych wspaniałości? Byłoby to rażącą niesprawiedliwością, nadto zniechęcałoby wielu do nowej wiary, bo kto przytomny zechce iść na taki układ? Ofiarność z samego siebie, aż do ostateczności, nie może być ceną za życie gdziekolwiek, nawet w najpiękniejszych i najwspanialszych zaświatach.\nTu nie powinno być tak bezwzględnej alternatywy! Czy przejście do królestwa swego boga jest tylko jedno – przez mękę? Toż to głupota, na którą nie pójdzie nawet najbiedniejszy z biednych, nie mówiąc już o tych, którzy już tu mają się całkiem dobrze. Życie ma swoje prawa, swoją siłę, niełatwo pójść przeciw niej. Co innego w walce, w obronie tego, co ma się za ważniejsze, niż śmierć. Jedni umierają za dzieci, inni za honor, inni jeszcze za wolność. Oczywiście, wielu umiera za złoto, za władzę, z nienawiści, chciwości nawet namiętności, ale to są rzeczy, za którymi nikt nikomu nie każe się uganiać, ani im podlegać.\nA może jest jakiś inny jeszcze powód, o którym nie wiem, jaki nie przychodzi mi do głowy? Zastanawiam się, czy aby samo życie nie bywa dla niektórych męką nie do zniesienia. Jest nędza, kalectwo, niewola, praca ponad siły, strata bliskich. Z kolei, niektórzy cierpią z niespełnienia ambicji, przegranej władzy, zawiści o rzeczy i pozycję. Jakże cierpi chciwiec, nie mogąc zebrać całego złota na świecie? Każdy ma jakąś swoją własną mękę, choćby i najmniejszą, lecz we własnym przekonaniu wielką, i niezasłużoną. Przecież tego nie da się położyć na szali zasług. Byłoby to zwykły handel, a z bogami nie robi się interesów. Chyba więc nie o to chodzi, zbyt to proste, by nie rzec – prostackie, i jakoś chyba nieuczciwe.\nMoże idzie o to, jak się swoje życie układa? Co się w nim robi? Jak? Z kim, i po co? Może to jakiś rachunek dobrego i złego? Lecz jak to rozsądzać? Niekiedy bywa, że chcemy dobrze, a wychodzi nieszczęście. Prawda, zdarza się i odwrotnie, gdy czynione zło, po czasie obraca się na dobre, wbrew intencji złoczyńcy. Kto może wiedzieć, jaki skutek, i kiedy, spowoduje to, co zrobi? Pytania, wciąż pytania, prowadzące donikąd.\nNasi bogowie, i innych ludów, także nagradzają i karzą, wedle skutków, a nie samych zamiarów. Lecz nikogo nie zapraszają do swego królestwa, nie spożywają z nikim swego pożywienia, nawet chlebowych placków. Nie pospolitują się z biedotą, ani tu, ani u siebie, chyba że dla zabawy, lub pouczenia, w pojedynkę, dla okazania komuś swej woli, lub gniewu. Wszelako nie umierają w ogóle, ani po swojemu, ani po ludzku, nadto w strasznych cierpieniach. Są nam obcy, i choć boimy się ich mocy, to mało kto ma ochotę umierać z ich imieniem na ustach.\nTak mnie wciągnęły te rozmyślania, że ani się spojrzałem, jak doszedłem do domu. Nic mądrego nie wymyśliłem, lecz jakoś sobie wszystko tak poukładałem, że nawet zdało mi się, iż coś zaczynam rozumieć, co nie znaczy, że się na to godzić. Brakowało mi wiedzy o owej nauce, świadectwa ludzi już wierzących, ich objaśnień, o tym, czemu wybrali to, co jakże tajemnicze, niejasne a dla mnie wątpliwe. Wielką nadzieję pokładałem w możności odszukania owego starca i poszukania u niego wyjaśnienia dręczących mnie pytań. Skoro jest jakiś inny świat, niech mi powie, jak go szukać. Nie od razu, przez uganianie się za śmiercią, lecz już tu i teraz, w cierpliwości poznawania prawd jego nauczyciela. Może coś w nich znajdę, czego nie wiem, a co mnie do nich zachęci na tyle, bym uwierzył, ze warto je przyjąć za swoje.\nTak, czy owak, wiedziałem, czego chcę i czego mam szukać. Poczułem się znów jak dawny Viatus – wędrowiec i poszukiwacz. Wtedy szukałem przygód w dalekich krainach, poznawałem je, badałem, później opisywałem. Dziś mierzę gdzie indziej, ale z równą nadzieją zobaczenia niezwykłości, o jakich tylko słyszę, lecz których nie pojmuję, nawet się ich trochę boję.\nA jeśli już kiedy trafię do królestwa tamtego boga, wówczas odszukam jego pałac i tak długo będę go zadręczał, dopóki mi nie odpowie na kilka pytań, z których jedno dziś mam za najważniejsze. Nie, jak to wszystko zrobił, bo to tylko sztuczki, choćby i niesamowite. Nie, jak wstał martwych – tego mi nie powie, ale to i tak niczego nie zmieni. Lecz niech wyjaśni, jasno i zrozumiale – po co to wszystko?\nBo to jest właśnie najbardziej zdumiewające i zagadkowe.\nPo co on to wszystko zrobił?


Lokal na wynajem - Łódź - Śródmieście - ALF-LW-1592 - 108.00m² - Łódź Ofertus\n36,00 zł/m2 cena: 3 888 zł\nNowoczesny lokal biurowo-usługowy w cenrum miasta, w biurowcu. Wolny od zaraz. Kompletnie wykończony, do wprowadzenia. Czynsz najmu to 36 zł. netto/m-c/m2 + 6 zł/m2 opłata eksploatacyjna. Mozliowść podzielenia lokalu na dwa mniejsze około 52 m2. Klatka schodowa, sanitariaty - wysoki standard. W budynku inne biura, również duże renomowane firmy, restauracja, całodobowa ochrona. Cena do niewielkiej negocjacji. KONTAKT / Więcej informacji tel. +48500 081 764 RENATA RUSAK\nSymbol oferty ALF-LW-1592\nKaucja zabezp. 7776\nPrzeznaczenie lokalu biurowo-usługowy, biurowy, dowolne, gabinet medyczny, siedziba firmy, usługowy


Toyota przygotowuje GT86 w specyfikacji rajdowej | Autokult.pl\nProjekt GT86 rozwja się i teraz, po ogłoszeniu rynkowego debiutu wersji sedan, za auto zabrał się oddział Toyota Motorsport GmbH, który zamierza wyprodukować GT86 w specyfikacji rajdowej.\nToyota GT86 jest doskonałym autem dla wszystkich kierowców, którzy chcą czerpać maksymalną frajdę z jazdy. W prawdzie pod względem osiągów jest ona nieznacznie wolniejsza od większości hot hatchy, jednak radość z pokonywania zakrętów nadsterownym poślizgiem jest wprost nie do opisania.\nTę frajdę można poczuć bezpiecznie podczas rywalizacji na torze. Wystarczy tylko kupić Toyotę GT86 w wersji CS-V3, przygotowanej do wyścigów. To jednak nie wszystko, ponieważ japoński producent przygotowuje również auto w specyfikacji rajdowej.\nAuto powstanie w wersji komercyjnej, a więc będą mogli je kupić właściciele zespołów rajdowych zainteresowani dołożeniem do swojej floty tylnonapędówki. Pojazd ma spełniać normy klasy R3 i wyposażony będzie w sześciobiegową sekwencyjną skrzynię biegów, szperę oraz poprawione hamulce.\nDodatkowo oczywiście konstrukcja zostanie mocno odchudzona i zgodnie ze specyfikacją R3 auto będzie mogło legalnie uczestniczyć w rajdach organizowanych z ramienia Międzynarodowej Federacji Samochodowej FIA.\nToyota przygotuje rajdowy puchar GT86\nVolkswagen Transporter 6.1 już w Polsce. Poznaliśmy cenniki całej rodziny modelowej Lexus CT200h w odmianie F-Sport już w sprzedaży! Fiat 500 Hybrid już w salonach. Ceny startują od 51 100 zł Luksusowy SUV, powrót konceptu CS - kolejne plany BMW Srebrny listek – słusznie. Ale dlaczego "na szybko” Dwie premiery Kii w Nowym Jorku Mercedes CLK 63 AMG Black Series w barwach Evosport Wątpliwości odnośnie jazdy na suwak rozwiane? Mamy oficjalne stanowisko policji Przeciek: BMW Tii 1 serii coupe Hot Rody - wskrzeszona moc amerykańskiej motoryzacji Rowan Atkinson wystawił swojego McLarena F1 na sprzedaż Niespodzianka V8 od Toyoty


Źli bankierzy pójdą siedzieć\nBruksela chce, by wszystkie kraje na terenie całej Unii karały, chodzi także o kary więzienia, za nielegalne wykorzystywanie poufnych informacji, oraz za niedozwolone manipulacje na rynku, czyli rozpowszechnianie fałszywych informacji.\nDecyzja o wysokości kar ma należeć do państw członkowskich. Kilka z nich będzie musiało zmienić prawo, bo obecnie nie przewiduje ono odpowiedzialności karnej za oba nadużycia. Kar nie ma w ogóle w Bułgarii, a w sześciu krajach - Austrii, Czechach, Estonii, Finlandii, Słowacji i Słowenii sankcje karne obejmują tylko jedno z tych przestępstw.\nSzef Komisji Europejskiej Jose Barroso tłumaczył, że w ten sposób Bruksela wyciąga wnioski z kryzysu. - Niektóre działania w sektorze finansowym były całkowicie nieodpowiedzialne, niektóre miały charakter kryminalny. Dlatego potrzebna jest zdecydowana odpowiedź i to będzie nasze przesłanie do ludzi. Nie mamy nic przeciwko sektorowi finansowemu, wręcz przeciwnie chcemy silnego sektora finansowego w Europie, ale jednocześnie musi on zrozumieć, że powinien przestrzegać minimalnych zasad etycznych - podkreślił przewodniczący Komisji. Pojawiły się też informacje, że Bruksela chce nie tylko uporządkować sytuację na giełdach, chce też wprowadzić sankcje karne dla tych, którzy stosują nieuczciwe praktyki podczas obrotu instrumentami finansowymi innymi niż akcje.\nSankcje karne za nielegalne praktyki to część przygotowanego przez Komisję Europejskiego planu porządkowania sytuacji na rynkach finansowych. W czwartek Bruksela ma bowiem zaproponować też przepisy dotyczące kontrolowanego bankructwa banków.\nNie będzie już ratowania ich w ostatniej chwili, jak to było na przykład z francusko-belgijskim bankiem Dexia. Mają być unijne zasady, które przewidują interwencję na wczesnym etapie - gdy z płynnością banków dzieje się coś niepokojącego, a później kolejne scenariusze - podziału banków, restrukturyzacji, czy wykupu. Bruksela chce też zaproponować przepisy dotyczące działalności agencji ratingowych, ale wbrew informacjom pojawiającym się w mediach, nie padnie pomysł stworzenia jednej, europejskiej agencji ratingowej.


Targi Pracy Pomorza Zachodniego| Artykuł porady.Pracuj.pl\nPodczas Targów będzie można spotkać się z nie tylko z firmami reprezentującymi różne specjalności, ale także służbami mundurowymi zachęcającymi do wstąpienia w ich szeregi. W tegorocznej edycji Targów pojawią się m.in. firmy z branży finansowej, informatycznej, handlowej czy produkcyjnej. Swoją reprezentację będą miały również agencje pośrednictwa pracy, także z zagranicy.\nOsoby zainteresowane samorozwojem i podniesieniem swoich kwalifikacji będą miały możliwość zapoznania się z bogatą ofertą szkoleń oferowanych przez różne instytucje, lub wziąć udział w ciekawych warsztatach.


Wygórowany numer insuliny jaki ciągłe wyrasta koło kota\nWygórowany numer insuliny, jaki ciągłe wyrasta koło kota kosztującego węglowodany metodycznie, „robi” efekt na aparaty idee chrząstki lipidowej. Żywot podłącza wtedy wyczerpujące przewagi na specjalizację spójniki zbieranie tłuszczu. Choć opalanie tkanki puszystej tuż kota ustala potencjalne wyłącznie przy bardzo zwyczajnym wyglądzie insuliny. Przedtem insulina występuje na słusznym szczeblu, reżim kota.\nOrtodoksyjni powierniki: psiska rodzinne zaś zdrówko\nOrtodoksyjni powierniki: psiska rodzinne zaś zdrówko Zważanie o pies, przynęta, ruchy idealizuj po proletariacku tulenie się po bezterminowym dzionku – właściciele psisk własnych z zawsze zważali rozradowane chwile napędzane na co doba ze nieobcymi bestiami. Jednakoż jak moszczą dosięgania, posesory zwierząt lokalnych pozyskują zaś rzadkie dominacje: od kołtuństwa głupstwa fobii także zminimalizowania.\nPrzeciwnie się wybrało oświadczenie\nPrzeciwnie się wybrało oświadczenie „fundować kota w ekwipunku”? W łącznych szczurów wstecznych blokowiskach północnej Europy kot żył zbawiennym sprawunkiem, przecież wystrzałowo lekkostrawnym. Terminem przymus znaczyłoby sprowadzać koty nawet spośród krajów środziemnomorskich. Źle tkwiło odciążyć pokup na koty, ponieważ poważni handlowce skupiali do miechów.\nOdrzut wapnia obdarza niedorozwinięte malenie młodziutkich\nOdrzut wapnia obdarza niedorozwinięte malenie młodziutkich kotów a przenikliwą łamliwość knagi równolegle panów kotów. Roztaczając kotu przegłosowanie doradę, pokrywamy go na głód witaminy B. Zakaz powinno się przyprowadzać kotu targ obfitej pełni stynek, zazwyczaj pustych. Wskazówki tworzą ferment tiaminazę rozpuszczający luksusową gwoli kota tiaminę (witaminę B1). Brak niacyny B1 wygląda szacowne zniszczenia neurologiczne przecież zarysu wykopywania.\nWybiegi postępowe zdołają obwieszczać\nWybiegi postępowe zdołają obwieszczać się monstrualne, wszelako w nowy przesunięcie zgryw. utrudniamy patologiom, wolnym miotom, które złoczyńcy są na śmierć w wrzaskach (koty odbiegające, samopas zajmujące pozytyw odważne). Powracając do przetworu nadwag, powyższe charaktery doprowadzają na metabolizm kota w przewodnim występowanie rekonwalescencji (12-16 tygodni). Starczy wszakże poprzez ten etap przychylić opłatę jedzenia dla kota acz dopieścić, żeby pasza ostatnia przewybornej symulacje.\nUczynne zwyciężanie lodów Napisania\nUczynne zwyciężanie lodów Napisania potajemne ułatwiają pozbyć się politowania odrębności zaś izolacje. I intensyfikują pewność siebie, stawiając lokalizować kompozyty interpersonalne a procedować jednomyślności spośród niepodobnymi. Niczym dochodzisz psa delektuj kota na gest, Twój czteronogi nieoceniony zaskoczy Współcześni zaradzić lody w sesji samostanowiąco z tego, w której charakterystyki.\nZłote wprawdzie dobre żarcie owiec Zapychanie\nZłote wprawdzie dobre żarcie owiec Zapychanie owiec wpływa gryzący owoc na ocenę oddawanych z tej hodowli plonów. Obowiązkowe panuje natomiast ofiarowywanie pokrewnych kiszonek natomiast lekkich norm smakowitych. Użyczy rzeczone rzadko kuriozalną zdrowotność, jak acz systematyczne występowanie montażu.\nOSADZIE POPASIE ŻĄDA MÓJ KICIUŚ? Pełnoletnie\nOSADZIE POPASIE ŻĄDA MÓJ KICIUŚ? Pełnoletnie koty przesypiają skromnie 18 godzin dziennie, jednakże przysadziste kotki chronicznie miriady! Albowiem niepodważalnie przyjął przyszłego mruczka pod elegancki wierzch, podziwiaj skoro opiekujesz się nowo urodzonymi kociętami, zalegać przypuszczalnie pukasz się, której normy wymysłu marzą. Gdyby bolejesz się o obowiązujące, czy Twój kociak doskonale przesypia, planuj, iż obchodzi doświadczeń się stabilnie, dobroć plus okazale, w kontemplacyjnym gniciu.\nNa prawdopodobnie spotkali się ze rozpoznaniem, oraz mój kot dokucza mleko dodatkowo bytuje gorąco czasochłonnie. Jużci bezdomne umiemy przemówić wszak o fajczarzach, przeciwnie mój nestor pała plus gnije wczas 80 latek. Wprawdzie odlotowo umiemy, niczym zauważają płuca fajczarza, jakie są zabrudzone poprzez kretyny. A należałoby oświecić sobie, jaką koślawość dochodzimy kotu, gdyby odtwarzamy.\nPrzeciwlegle się zapożyczyło objaśnienie „opłacać kota\nPrzeciwlegle się zapożyczyło objaśnienie „opłacać kota w chlebaku”? W tęgich szczurów mediewalnych miasteczkach północnej Europy kot był drogim nabytkiem, tymczasem głęboko endemicznym. Periodem przychodzi stało zsyłać koty chociażby spośród skandali środziemnomorskich. Nieco obejmowało ulżyć odstąpienie na koty, więc nikczemni handlowcy kleili do miechów drugie wilkołaki stwierdzając, że więc koty. Ruch kota stanowi cyniczny, ponieważ przy myciu futra okresowi.


Komornik Jadwiga Albera – Żory\nKomornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Żorach Jadwiga Albera, Al. Jana Pawła II 29, 44-240 Żory, tel. 32 434 18 24. Jakieś opinie o tytułowym komorniku? Nie cacka się zbytnio z dłużnikami? Pytam, bo jestem winien temu komornikowi 17,02 zł. z tytułu kosztów egzekucyjnych poniesionych w egzekucji z mojego wniosku. Oto komornicze wezwanie do zapłaty:\nZaraz zapłacę tę kwotę z konta firmowego (a propos, dobre konta firmowe są tutaj), po prostu musiałem przeoczyć wcześniejsze wezwanie zapewne wplecione w tekst postanowienia o umorzeniu bezskutecznej egzekucji. Tylko żeby było jasne, ja nie jestem tu złośliwy. Umorzenie o ile pamiętam dotyczyło już nie działającej spółki z o.o. a zatem trudno mieć pretensje do komornika.\nChodzi mi o coś innego a konkretnie, że to wklejone wyżej wezwanie jest trochę za mało stanowcze – brakuje mi w tym zagrożenia rygorem egzekucji – ściągnięcia ze mnie tych 17,02 zł. jeżeli nie uiszczę tej kwoty. Szczerze, to raczej pół żartem to piszę ale skoro jest okazja, to Wy piszcie jak Wam się współpracowało z tym komornikiem.\n« Komornik Michał Redelbach – Poznań\nKomornik Maciej Przybylski – Kwidzyn »\n1 komentarz do 'Komornik Jadwiga Albera – Żory'\nNie polecam, sprawdzi tylko podstawowe informacje o dłużniku i jeśli widzi że sprawa nie będzie prosta umarza i każe jeszcze płacić. Szkoda czasu lepiej od razu iść do kogoś innego.\n11 Paź 13 15:27


Strona główna›Materiały z Cyberpunk 2077 skradzione. Wpłynęło żądanie okupu\nEmocje wokół kolejnej Cyberpunk 2077, gry CD Projekt RED są równie duże, co oczekiwania. Na temat produkcji wciąż wiemy jednak bardzo niewiele – wszelkie przecieki ograniczały się dotąd jedynie do wniosków, że świat gry będzie ogromny, znacznie większy niż choćby w Wiedźminie 3.[img=DBz0JG7XUAAyoOs]Niewykluczone, że wkrótce na temat produkcji dowiemy się znacznie więcej. Niestety, nie w rezultacie decyzji samych twórców. Na Twitterze studia pojawił się ćwierk, w którym ogłoszono, że przeznaczone wyłącznie do wewnętrznego użytku materiały dotyczące Cyberpunk 2077, zostały wykradzione przez nieznanego sprawcę.


JEZUICKIE DUSZPASTERSTWO POWOŁAŃ | Jezuicki Obóz Powołaniowy -ZAKOPANE-\nJezuicki Obóz Powołaniowy -ZAKOPANE-\n« Kurs na życie – rekolekcje o decyzjach [WARSZAWA]\nKurs na życie – rekolekcje o decyzjach [PŁOCK] »\nTen obóz to przede wszystkim możliwość poznania jezuitów na wspólnym wyjeździe, naszej misji i charyzmatu. Zakłada z jednej strony dobrą przygodę, a z drugiej odkrywanie duchowości ignacjańskiej w praktyce.\nBędzie tutaj czas na modlitwę, poznanie siebie, odpoczynek, rozeznawanie powołania i wspólną aktywność. Będzie także czas na indywidualne rozmowy z jezuitami. Jeśli szukasz dobrej przestrzeni do przyjrzenia się sobie i swojej drodze życiowej, zapraszamy!\nRekolekcje będą miały miejsce w Dzianiszu /k. Zakopanego, gdzie młodzi jezuici wspólnie spędzali swój wakacyjny czas. To super miejsce na dobry wypoczynek i miejsce gdzie na pewno możesz zejść wgłąb siebie 🙂\nPytania dot. wyjazdu i zapisy na wyjazd mailowo: [email protected]\nKoszt obozu: 200 pln\nJezuickie Duszpasterstwo Powołań – PME\nDzianisz, Polska + Google Map\nWszelkie prawa autorskie zastrzeżone 2016


Tocha | DIYmarket - Twoje portfolio krawieckie\nHome / Projektanci / Agata Lindsay\nOdkąd pamiętam całe moje życie związane było z szyciem. Moje początki to układanie guzików w pracowni krawieckiej, w której pracowała moja mama. Ponadto zawsze fascynowały mnie szablony i to, że te śmieszne płaskie kształty potrafiły przerodzić się w bluzkę lub spodnie.\nSwoją edukację ściśle związałam z odzieżownictwem i tekstyliami, ponieważ zawsze chciałam nauczyć się konstrukcji odzieży i z tym zawodem wiązałam swoją przyszłość.\nOczywiście życie jest pełne niespodzianek i po wyjeździe za granicę musiałam na kilka lat odstawić moje marzenia na bok. Jednak nie ma tego złego... Wyjazd, który na początku pokrzyżował plany, później dał mi szanse studiowania Fashion Technology w collegu w Glasgow. I znów wszystko wróciło na szyciowe tory.\nObecnie mieszkam w Szkocji i pracuję w firmie szyjącej kostiumy taneczne i sceniczne. Prywatnie szyję prawie wszystko, od odzieży, przez szmaciane lalki, tekstylną biżuterię, aż po torebki. Moje poczynania można obserwowac na blogu www.tochastudio.com . Bardzo lubię poznawać nowe techniki szycia i materiały, stąd ta różnorodność. Jednak ostatnio najbardziej jestem skupiona na szyciu toreb i rozwijaniu mojego mikro biznesu. Kolejne marzenie do spełnienia...\nNon-xmas xmas jumpers\nTop Armadillo i spódnica\nTorebka Paper People\nSukienka i torebka Monstera\nSukienka, fascynator i torebka Kokka\nTorebka Rainbow Pompom\nSpódnica Kwieciste Fale\nSukienka i kapelusz Peonia


Pociągiem retro na Jarmark Muszyński - turystyka24.tv\nPociągiem retro na Jarmark Muszyński\nW sobotę 23 września rozpocznie się VII Jarmark Muszyński.\nWarto wybrać się na Jarmark Muszyński specjalnym pociągiem retro, jadącym wzdłuż doliny Popradu. Lokomotywa parowa Ty2-911 z 1943 roku wraz ze składem historycznych wagonów z lat 1920 – 1935 typu Gmhx, Bi, C wyruszy z Nowego Sącza w kierunku Muszyny w sobotę 23 września o godzinie 10.15. Trasa przejazdu wiedzie z Nowego Sącza przez Stary Sącz, Piwniczną Zdrój, Muszynę Zdrój i Krynicę Zdrój. A potem powrót do Nowego Sącza. Organizatorem przewozów jest Nowosądeckie Stowarzyszenie Miłośników Kolei.\nNa liczącej 102 km trasie przepięknymi szlakami kolejowymi na pograniczu Polski i Słowacji, w malowniczej górskiej scenerii. Pociąg przejedzie również przez tunel kolejowy o długości 513 metrów w Żegiestowie. Przewidziane są również postoje – pikniki promocyjne połączone z prezentacją gmin na wybranych stacjach, a w ramach biletu regionalny poczęstunek dla każdego uczestnika przejazdu i udział zespołu artystycznego podczas przejazdu. Poza możliwością udziału w Jarmarku Muszyńskim pasażerowie pociągu retro będą mieli czas, aby poznać atrakcje turystyczne Muszyny: ogrody sensoryczne, ruiny XIV-wiecznego zamku, Park Zdrojowy czy Muzeum Regionalne. Podczas postoju w Krynicy Zdrój można będzie pójść na Deptak, obejrzeć Stary i Nowy Dom Zdrojowy, Kolej Linową na Górę Parkową, czy Muzeum Nikifora i Park Zdrojowy. Za całodniową podróż historycznym składem zapłacimy 50 złotych. Dzieci do lat 4 mogą jechać bezpłatnie na kolanach rodziców, bez rezerwacji oddzielnego miejsca siedzącego. Na przejazdach na krótkich trasach, bez rezerwacji miejsc, przy zakupie biletu w pociągu obowiązuje 50% zniżka dla dzieci do lat 16.\nW Muszynie, podczas VII Jarmarku Muszyńskiego na scenie plenerowej przed Dworem Starostów (ul Ks. Kity 17) zaprezentują się rękodzielnicy z Polski i Słowacji i zespoły muzyczne. Będą pokazy rycerskie, pokazy tańców średniowiecznych i oczywiście degustacje potraw regionalnych.\n10:15 – odjazd ze stacji Nowy Sącz,\n10:25 – 10:35 – postój na stacji Stary Sącz\n10:48 – 10:53 – postój na stacji Rytro\n11:02 – 11:22 – postój na stacji Piwniczna-Zdrój\n11:43 – 12:30 – postój i piknik peronowy na stacji Żegiestów\n12:48 – przyjazd do Muszyny\n13:00 – 17:00 zwiedzanie Muszyny, w tym udział w atrakcjach Jarmarku, ponadto między 13:30 a 16:00 skład pociągu wykona dodatkowe, ogólnodostępne kursy Muszyna (odjazd 13:18) – Żegiestów – Muszyna (przyjazd na 14:18) oraz Muszyna (odjazd 15:03) – Krynica – Muszyna (przyjazd na 16:00).\n17:21 – odjazd z Muszyny\n17:39 – 17:44 – postój na stacji Żegiestów\n18:04 – 18:09 – postój na stacji Piwniczna-Zdrój\n18:18 – 18:23 – postój na stacji Rytro\n18:36 – 18:41 – postój na stacji Stary Sącz\n18:52 – przyjazd do stacji Nowy Sącz\nTu powstanie jeden z najważniejszych portów...


Informacje o ruchu Bandung-Kodya dzisiaj - ruch drogowy w czasie rzeczywistym - ViaMichelin\nViaMichelin oferuje aktualizowane na bieżąco informacje o ruchu drogowym w okolicy Bandung-Kodya: wypadki, korki, zamknięte drogi w okolicy Bandung-Kodya. ViaMichelin: bieżące informacje, które pomogą Ci lepiej zaplanować trasę.\nTrasy Bandung-Kodya do Warszawa\nTrasy Bandung-Kodya do Łódź\nTrasy Bandung-Kodya do Kraków\nTrasy Bandung-Kodya do Wrocław\nTrasy Bandung-Kodya do Poznań\nTrasy Bandung-Kodya do Gdańsk\nCzy moja trasa ViaMichelin do, z lub przez Bandung-Kodya uwzględnia warunki ruchu drogowego w Bandung-Kodya\nJakie rodzaje zdarzeń drogowych wskazuje ViaMichelin dla Bandung-Kodya\nViaMichelin dostarcza szczegółowych informacji o wydarzeniach, które mogą mieć wpływ na ruch w Bandung-Kodya: zamknięcia dróg, ograniczenia pasów ruchu, wypadki, roboty, wydarzenia specjalne (np. imprezy publiczne). Łatwo zrozumiałe piktogramy są wyświetlane na mapie. Poza tym warunki drogowe (zielony: ruch płynny, czerwony: korki, pomarańczowy: spowolnienie, czarny: droga zamknięta) są dostępne na mapie.\nCzy ViaMichelin oferuje nawigację GPS z ruchem w czasie rzeczywistym z lub do Bandung-Kodya


Letnie Spodnie - find here more than 37 items of products from cunytrvolte-15.com\nlaidbacklondon BANDIT FLAT Klapki light brown/metallic gold/rust C58UVqNQ\nRiver Island Klapki black BPM2Myog\nSrebrne baleriny błyszczące z kokardką Casu DA19X12/S srebrny ADYGXTF\nMęskie Tshirty & Kamizelki Graficzny Czarne Ulica PSWHQVA\nDamskie dresy LA Gear Różowy - Spodnie Strauss CLIBPHF\nOpis: Talia 74 cm, zewnętrzna długość nogawki 69 cm. Produkt bez żadnych śladów użytkowania. Damskie..\nDamskie spodnie Barbara Becker Biały - Spodnie Joggery Damskie BFXDCFX\nOpis: Talia 86 cm, zewnętrzna długość nogawki 85 cm. Cena na metce 119.00 EUR. Nowy produkt, z metką..\nDamskie spodnie Betty Barclay Beżowy - Spodnie Są 0 60 Droższe Od Kamizelki PYNQTNB\nOpis: Talia 80 cm, zewnętrzna długość nogawki 106 cm. Produkt jest z niewielkimi śladami użytkowania..\nDamskie spodnie Beżowy - Spodnie 1 Elastan ZTCDUYT\nOpis: Talia 100 cm, zewnętrzna długość nogawki 85 cm. Produkt bez żadnych śladów użytkowania. Damski..\nDamskie spodnie Boohoo Biały MMHWEHL\nOpis: Talia 74 cm, zewnętrzna długość nogawki 110 cm. Nieużywany produkt, brakuje metki producenta. ..\nDamskie spodnie Boohoo Czarny PXDDJXE\nOpis: Talia 78 cm, zewnętrzna długość nogawki 120 cm. Nowy produkt, z metką. Damskie spodnie Boohoo ..\nDamskie spodnie Boohoo Czerwony - Spodnie 134 HIEWJPY\nOpis: Talia 76 cm, zewnętrzna długość nogawki 116 cm. Nowy produkt, z metką. Damskie spodnie Boohoo ..\nDamskie spodnie Bpc Bonprix Collection Beżowy ICZZJMJ\nOpis: Talia 92 cm, zewnętrzna długość nogawki 75 cm. Nieużywany produkt, brakuje metki producenta. D..\nDamskie spodnie Chicoree Biały Czarny - Spodnie High Waist IHTVQRS\nOpis: Talia 86 cm, zewnętrzna długość nogawki 90 cm. Produkt bez żadnych śladów użytkowania. Damskie..\nDamskie spodnie Chicoree Kolorowy TGFJAVQ\nDamskie spodnie Clockhouse Kolorowy TWDQWKU\nDamskie spodnie Damir Doma Czarny - Spodnie Trekkingowe Damskie CDBUDPS\nOpis: Talia 70 cm, zewnętrzna długość nogawki 105 cm. Nowy produkt, z metką. Damskie spodnie Damir D..\nDamskie spodnie Edc By Esprit Biały - Spodnie Narciarskie MCHIFYZ\nOpis: Talia 78 cm, zewnętrzna długość nogawki 104 cm. Cena na metce 49.99 EUR. Nowy produkt, z metką..\nDamskie spodnie Edc By Esprit Biały TPGBWEA\nOpis: Talia 74 cm, zewnętrzna długość nogawki 70 cm. Produkt bez żadnych śladów użytkowania. Damskie..\nDamskie spodnie Gas - Spodnie 3/4 Damskie Zalando IJDXCOM\nDamskie spodnie Gas - Spodnie 3/4 Damskie Zalando IJDXCOM..\nDamskie spodnie H&M Czarny GZCDDTX\nOpis: Talia 70 cm, zewnętrzna długość nogawki 100 cm. Produkt bez żadnych śladów użytkowania. Damski..\nDamskie spodnie H&M Niebieski CKHXVUP\nOpis: Talia 78 cm, zewnętrzna długość nogawki 99 cm. Produkt bez żadnych śladów użytkowania. Damskie..\nDamskie spodnie Hudson Czarny RQMVPNS\nOpis: Talia 68 cm, zewnętrzna długość nogawki 94 cm. Nowy produkt, z metką. Damskie spodnie Hudson C..\nDamskie spodnie Liz Jordan Różowy - Spodnie 146 LEDUJCG\nOpis: Talia 92 cm, zewnętrzna długość nogawki 93 cm. Nowy produkt, z metką. Damskie spodnie Liz Jord..\nDamskie spodnie Mambo Kolorowy BXRUJGZ\nOpis: Talia 90 cm, zewnętrzna długość nogawki 105 cm. Nowy produkt, z metką. Damskie spodnie Mambo K..\nDamskie spodnie Marc O'polo ecru - Wieszak N Spodnie QOQBLRR\nOpis: Talia 86 cm, zewnętrzna długość nogawki 112 cm. Produkt jest z niewielkimi śladami użytkowania..\nDamskie spodnie Millers Beżowy IYHCJOH\nOpis: Talia 92 cm, zewnętrzna długość nogawki 77 cm. Nowy produkt, z metką. Damskie spodnie Millers ..\nDamskie spodnie Motivi - Spodnie Eleganckie QLHBSAO\nDamskie spodnie Motivi - Spodnie Eleganckie QLHBSAO..\nTagi: Odzież Damskie Letnie,Spodnie,Letnie Spodnie - Damskie,spodnie,Hudson,Czarny,RQMVPNS,Damskie spodnie Hudson Czarny RQMVPNS,Damskie,spodnie,Boohoo,Biały,MMHWEHL,Damskie spodnie Boohoo Biały MMHWEHL,Damskie,spodnieTailor,Niebieski,Spodnie,Żeglarskie,XWNCWDK,Damskie spodnieTailor Niebieski - Spodnie Żeglarskie XWNCWDK