Archiwum Historii Mówionej - Kazimierz Ryś\nKazimierz Ryś „Żyletka”\nKazimierz Ryś, urodzony 19 września 1923 roku w ziemi krakowskiej w miejscowości Minoga, pseudonim z okresu konspiracji, a także Powstania „Żyletka”. Byłem zwykłym żołnierzem bez stopnia, zgrupowanie „Baszta”. Właściwie pierwsze zgrupowanie, do którego należałem to był rejon IV, a „Baszta” dopiero z czasów Powstania. Rejon IV obejmował między innymi Ochotę i Okęcie. Myśmy zostali przydzieleni tuż przed wybuchem Powstania Warszawskiego do Pułku „Baszta”, który miał bronić, pilnować stanu generalnego, stąd „Baszta” – batalion sztabowy.\nPracowałem już w Warszawie na lotnisku, bowiem musiałem uciekać ze swojej miejscowości. Odbywał się tam dość szybki i gwałtowny pobór na wyjazd do Niemiec na roboty. Nie chciałem tam być. Ponieważ wujek mieszkał w Warszawie, po prostu zabrał mnie z sobą. Od 1942 roku mieszkam w Warszawie. Początkowo mieszkałem na Ochocie, na ulicy Siewierskiej 1. Byłem synem kowala dworskiego w majątku Minoga. Tam ukończyłem szkołę podstawową. Wystartowałem do szkoły podoficerów lotnictwa, niestety, zdyskwalifikowano mnie z uwagi na uszkodzenie przegrody nosa. Po roku można było po raz wtóry starać się [po zrobieniu] operacji. Był wrzesień 1939 roku i już do tej szkoły nie trafiłem.\nSamoloty, bombardowanie… Miałem siedmiu braci rodzonych. Dwóch zostało powołanych do wojska, wrócili, jeden ciężko ranny, drugi nie odniósł żadnych ran.\nPana bracia brali udział w kampanii wrześniowej?\nJak mieli na imię?\nJeden Wacław, drugi Jan. Ale z czasów Powstania już byli inni bracia, z uwagi na to, że w Warszawie mieszkałem u wuja, gdzie byli dwaj bracia Ryszard i Czesław, którzy byli razem ze mną w konspiracji i w czasie Powstania Warszawskiego.\nWróćmy jeszcze do lat okupacji, do pierwszych miesięcy 1939 roku, jak pan wspomina tamte czasy?\nPamiętam ucieczkę co niektórych. Sam nie [uciekłem], bo byłem chyba zbyt młody, albo nie było gdzie albo nie było z kim. Byłem chyba za młody, może dusza na to nie pozwalała, [byłem] zbyt szczupły, zbyt dziecinny i dlatego zostałem. Dorabiałem za pięćdziesiąt groszy dziennie we dworze przy pieleniu upraw zboża, czy innych. Lotnictwo, strzelanina w górze i na tym się kończyło.\nW 1942 roku pana rodzice zdecydowali, żeby pan uciekał do Warszawy?\nTak, bo odbywały się na wsi pobory młodzieży do prac w Niemczech. Wujo zdecydował: „Co ty będziesz w Niemczech robił, jedziesz ze mną do Warszawy.” W ten sposób trafiłem do Warszawy, a cała moja najbliższa rodzina została. […]\nNie, jeszcze trzech braci było po mnie. Z tym, że już nie żyją, zostałem tylko sam jeden. Jestem seniorem rodu. Krótko po tym, już nie pamiętam, w jaki sposób, trafiłem do pracy na lotnisku Okęcie, ot, taki sobie „przynieś, podaj”. Kiedy już szli Rosjanie, coraz bliżej, coraz bliżej, efekt był taki, że użyto nas do ładowania na wagony towarów, części zrabowanych na wschodzie. Przywozili do hal fabrycznych, Niemcy chwilowo tam przetrzymywali, a później ładowaliśmy to w towarowe pociągi i odwozili do Niemiec. Nie wszystko im się udało, bo Polacy część wyprowadzili, nie w tą stronę załadowali. Tak to wyglądało. Należałem do konspiracji.\nKiedy pan się zetknął z konspiracją, kto pana wprowadził?\nW fabryce, w której pracowałem, jeden z kolegów, magazynier Józio Zaleski, „roznosił” tę konspirację, namawiał i w ten sposób powstała drużyna, do której należałem ja, dwaj moi bracia Ryszard i Czesław Stankiewiczowie i jeszcze dwóch kolegów: Stefański, pseudonim „Kazik”, który zginął trzeciego dnia Powstania i też Kazik, ale myśmy nazywali go „Kulawy”, jeszcze chyba żyje, ale od bardzo dawna nie mamy już żadnego kontaktu. Dowódcą tej grupy był kapral już szkolony w czasie konspiracji, który nazywał się Kryspin Śmietanka, pseudonim „Dyngas”, Kawaler Orderu Virtuti Militari, w zeszłym roku zmarł w Niemczech.\nAle w tym magazynie przecież do wszystkich nie podchodził, nie pytał się, czy chcą należeć do konspiracji?\nPolacy są sprytni, wiedzieli, gdzie i jak dojść do tego, nie było żadnej wsypy. Od czasu do czasu pokazywali się żandarmi, był przegląd, kto Żydem, kto nie Żydem. To był początek 1943 roku.\nPamięta pan, jak składał przysięgę?\nWłaściwie tu mam dziurę, nie tylko jedną. Wiem, że odbyło się to dość uroczyście, że najpierw było przyrzeczenie przed drużynowym. Nie za wiele z tego pamiętam, muszę się przyznać.\nWujostwo wiedziało o tym?\nWujostwo wiedziało. Mieszkaliśmy na Siewierskiej. Od czasu do czasu znikaliśmy na parę godzin, bądź przychodził któryś z kolegów. Wuja najmniej to interesowało. Trochę wiedzieli, ale nie bardzo. Zresztą, myśmy też na ten temat w domu nie mogli rozmawiać. Wiadomo, pouczeni, że jest to konspiracja i buzia na kłódkę.\nAle nie przeszkadzali w tym?\nNie, nie, nikt. Było głodno, było chłodno. Wuja nie było, też był robotnikiem, gdzieś tam w którymś z zakładów w Warszawie. Tutaj nie mieliśmy przeszkód. Natomiast same zajęcia związane z konspiracją odbywały się bardzo różnie i w różnych miejscach. Na Zapiecku, gdzieś na Okręgu, byliśmy na ćwiczeniach w lesie poza Warszawą, były to ćwiczenia nocne. Albo Niemcy nie wiedzieli albo nie chcieli wiedzieć, bo przecież widzieli grupę, nie tylko moja drużyna brała udział w tych leśnych ćwiczeniach, ale i inne też. Chyba Niemcy widzieli, że rano w niedzielę jacyś mokrzy, pochlapani błotem, zmęczeni młodzi. W jednym wagonie siedział jeden, tak rozrzuceni, żeby nie rzucało się to bardzo w oczy. Nie udało się Niemcom nikogo z naszej grupy wcześniej ani ująć.\nCzy spotkania odbywały się w mieszkaniach prywatnych?\nZajęcia tak, w mieszkaniach prywatnych. Najczęściej w tej grupie, do której należeliśmy. Było nas pięciu i przychodził instruktor, kapral „Dyngas” i były to zajęcia teoretyczne. Jak stawiał na baczność, to już nie była teoria. Nie spotykaliśmy się z nikim więcej, tylko ta piątka i dowódca drużyny. Stąd z czasów konspiracji nie znam nikogo.\nCzy pana drużyna uczestniczyła w jakichś akcjach małego sabotażu?\nCzy przenosiliście państwo meldunki?\nRaczej nie. Trzech [z nas] pracowało na Okęciu. Jeden z moich braci był spawaczem i jeżeli się czymś zajmował, to produkowaniem beczek do robienia bimbru. Spawał z blachy kotły.\nCzy pensja, którą pan otrzymywał, wystarczała na normalne życie, żeby przeżyć?\nNiemcy dawali na kartki pracownikom fabryki ryby suszone, między innymi takie maleńkie, nie wiem, jak to się nazywało, w każdym razie brało się na maszynkę do mięsa i były z tego kotlety. Nie przelewało się. Od czasu do czasu moi rodzice parę kilogramów mąki, czy serek przysyłali do Warszawy, bądź wujo jeździł częściej. Ja wyjeżdżałem raz w roku, wtedy, kiedy dostałem z fabryki przepustkę. Też coś przywiozłem, parę jajeczek, i to było wszystko. Ponieważ jednak trójka nas, ja, Czesiek i wujo pracowaliśmy, to wujenka jakoś kombinowała. Głodny nigdy nie byłem, ale nie najadałem się.\nCzy w okresie przed Powstaniem Warszawskim wiedział pan, że cos się szykuje, że będzie Powstanie?\nŻe będzie walka z Niemcami, na pewno, bo już choćby nasz instruktor informował, że przygotowuje nas do walki z wrogiem. Naturalnie myślał o jednym wrogu. Chociaż pamiętam doskonale zbombardowanie Ochoty prze samoloty radzieckie. Uciekałem wtedy od bramy do bramy. Wystraszyli mnie mocno. Żyło się, bo inaczej nie można było, ale nie zupełnie tylko tym. Pamiętam doskonale taką wspaniałą dziewczynę, Wandę, która mieszkała we Włochach. Od czasu do czasu gdzieś odbywały się potańcówki.\nTo były czasy okupacji?\nTo był czas okupacji. Natomiast ostatnie dni przed wybuchem Powstania, już Niemcy opuścili fabrykę. Niektórzy robotnicy jeszcze zostali do ładowania zakładu, co się dało jeszcze wywieźć. Ja na przykład już nie mogłem trafić, bowiem wychodziłem ostatni i przyzwyczaiłem się do dużej suwmiarki i złapano mnie z tym, tak że na drugi dzień już się nie mogłem pokazać w fabryce. Później wezwano nas na Służew. Akurat w naszym przypadku przyszedł po nas nasz dowódca drużyny i nakazał, gdzie mamy dojść, gdzie się mamy pokazać, u kogo zameldować. Każdy szedł oddzielnie, nie grupą. To było chyba dwa dni [przed Powstaniem].\nPierwsze miejsce zbiórki było chyba na Żelaznej, następnie było na Służewcu, ale nawet nie pamiętam nazwy tej ulicy, coś z Zagłobą miało wspólnego. Stamtąd rozejście, rozwiązanie, bowiem nie zanosiło się na Powstanie. Ale szybko, niektórzy nawet nie zdążyli dojść do domu, wrócono z powrotem i cała moja drużyna i inni zostali zgromadzeni. Myśmy mieli początkowo bronić Woli, bo tam miało być dowództwo „Baszty”, [ale] zostaliśmy przetransportowani na własnych nogach na ulicę Narbutta na Mokotowie. Walkę rozpoczęliśmy od skrzyżowanie Alei Niepodległości i Rakowieckiej.\nMocno bardzo, [miałem] nożyce do cięcia drutu i jeden granat, filipinkę w kieszeni. To było całe moje uzbrojenie. Inni gorzej, bo i tego nie mieli. Pierwszy dzień walki [to był] atak na budynek więzienny, [który] naturalnie nie udał się. To była część tylko, połowa 1 Pluton Kompanii. Przed włączeniem nas do „Baszty” myśmy byli 1 Kompanią Szturmową IV Rejonu. Ta kompania została podzielona na dwie części. Jedna pod dowództwem dowódcy kompanii porucznika Antoniego Figury, pseudonim „Kot”, dowódcą drugiej części tejże kompanii, był dowódca 1 plutonu Kazimierz Grzybowski, podporucznik Wojska Polskiego. Jedna grupa z porucznikiem „Kotem” atakować miała budynek więzienny i budynek, który obecnie należy do wojska i wtedy też byli Niemcy. Były to podziemia sztabu generalnego. Z tym, że ta pierwsza grupa pod dowództwem „Kota” została rozbita prawie, że w pył, bowiem wyszli na ulicę Rakowiecką, na której obok tego budynku były postawione bunkry z karabinem maszynowym. Dowódca kompanii został ciężko ranny w obydwie nogi. Natomiast druga część kompanii, w której ja byłem, to jest 1 Pluton, doszliśmy pod budynek więzienny, [gdzie była] potężna brama, nie do ugryzienia. Usiłowanie wysadzenia tego w powietrze nie udało się, bowiem filipinką nic nie mógł zrobić. Trzeba się było wycofać. Wycofaliśmy się do mieszkalnego budynku więziennego. Tam się cała grupa, do której należałem, zatrzymała. Pierwszym rannym przed budynkiem więziennym był kolega, który miał już karabin. Miał pseudonim „Karp”, a nazywał się Karaś, czy coś w tym rodzaju. Został ciężko ranny, przejąłem jego broń i od tej pory stałem się już uzbrojony. Nożyce oddałem komuś innemu, bo nie będę się bawił w drobne rzeczy, mam karabin. Obok mnie Kazio Stefański, „Orlik”, który zginął dwa dni później, nosił amunicję za mną. To była paczka amunicji. W budynku mieszkalnym więziennym oddałem pierwsze strzały. Zresztą z dobrym wynikiem. Strzelałem do oficera, który stał w oknie budynku po drugiej stronie Rakowieckiej. Po jednej stronie było więzienie, a po drugiej ten budynek. Tam widziałem oficera, po mundurze można było poznać, który miał w ręku erkaem i też siał ogniem. Strzeliłem do niego i faceta przerzuciło przez okno i tak zawisł, jeszcze drgał, to poprawiłem, żeby był już spokojny, co się ma męczyć. To był mój pierwszy zabity. Całą noc byliśmy w tym mieszkalnym budynku. Niemcy jednak weszli na teren więzienia. Chyba słabo broniliśmy dojścia do nas. Myśmy byli na piętrze, a oni część ludzi przez podwórko wyprowadzili. Nie wiemy, co się stało dalej. Taka ciekawostka, że jednemu z kolegów na podwórko tego mieszkalnego budynku wypadł granat, właśnie filipinka, jakoś niechcący. Nie eksplodował. Poszedł nasz saper, do beretu pozbierał to wszystko, poskładał i znowu był granat, który mógł być używany do walki. Tak wyglądał pierwszy dzień, noc. Wczesnym rankiem wycofaliśmy się w głąb Alei Niepodległości w kierunku na Służewiec. Zatrzymaliśmy się w budynku na rogu Alei Niepodległości i Odyńca. Koło południa zaatakowała tyraliera niemiecka. Najpierw podszedł czołg, strzelił raz, drugi. Dowódca wezwał dwóch chętnych, żeby pójść i rozwalić ten czołg. Poszedł jeden z moich braci, pseudonim „Puchacz” z kolegą, który nazywał się Rysiek Korczak. Dwaj poszli, chcąc unieszkodliwić czołg. Chyba jednak zauważono ich. Wprawdzie nie mogli pokryć ich ogniem z broni maszynowej z czołgu, bo byli zbyt płasko, ale czołg się wycofał, tak że nie doszli do niego na rzut granatem. Wycofali się. W tym narożnym budynku zginął Kazik Stefański, pseudonim „Kazik”. Został trafiony w ramię i pocisk wyszedł pod pachą drugiej ręki. Jak mówiłem, miałem karabin, Kazik miał amunicję do tego karabinu. W pewnym momencie wystrzeliłem, chciałem amunicję i krzyknąłem: „Kazik, daj amunicję!” Nie odezwał się. Dopiero za chwilę zauważyłem, że on już nie żyje. Nie było ani kropli krwi, wszystko zostało chyba w nim wewnątrz. To był mój pierwszy zabity, którego widziałem. Był to mój bardzo serdeczny, bardzo sympatyczny kolega.\nIle lat miał Kazik?\nChyba był młodszy ode mnie, miał siedemnaście lub osiemnaście, najwyżej dziewiętnaście lat. Ja miałem już dwadzieścia jeden.\nPamięta pan, gdzie mieszkał w czasie okupacji?\nW czasie okupacji mieszkał na Rynku Starego Miasta, gdzieś w rejonie Kamiennych Schodków. U niego też odbywały się nasze teoretyczne zajęcia. Pochowany został tam, gdzie zginął. Nikogo z rodziny nie udało się [zawiadomić], przynajmniej ja nie wiedziałem, kogo odszukać. Niektórzy mówili, że zgłosił się jego brat, prawie że z pięściami, dlaczego Kazik zginął, że myśmy na to pozwolili, żeby on zginął. Nikt nie wybierał, nikt nie mógł pozwolić, bądź nie pozwolić… Został pochowany chyba w parku Dreszera, na szybko, bo nie było czasu, Niemcy atakowali nas po raz drugi. Ten atak został odparty, a nawet Niemcy musieli się wycofać, i to dość szybko. Uszkodziliśmy chyba dwa niemieckie samochody. W nocy poszedł patrol naszej kompanii zobaczyć, co jest w tych samochodach. [Było] trochę broni, trochę amunicji, trochę granatów, jakieś niewielkie ilości żywności. Przynieśli. Niemcy później w nocy, po naszym pobycie tam, podjechali czołgami, zaczepili samochody i odciągnęli wgłąb Mokotowa, w kierunku fortów mokotowskich. Tyleśmy ich widzieli. W budynku na rogu Alei Niepodległości i Odyńca podjechał od strony Racławickiej niemiecki motocykl, chyba z trzema Niemcami. Poszli koledzy. Jeden z Niemców został zabity przez naszych, a pozostali dwaj uciekli. Koledzy przyprowadzili do nas motocykl. Była to nasza pierwsza zdobycz wojenna, zresztą trzeba ją było naprawić, bo trochę postrzelany był. Tyle z tego, co pamiętam, zapewne byłoby jeszcze wiele innych elementów, ale człowiek żył w strachu. Muszę powiedzieć, że piekielnie się bałem. We mnie cos siedziało, co nie pozwalało mi przez pewien okres czasu wychylić się zza budynku. Bałem się, nie tego, że zginę, bałem się, że zostanę kaleką do końca życia, że nie będę chodził, że nie będę widział. Nie wiem, czego, ale piekielnie się bałem. Podobno nie boją się tylko ci, którzy giną.\nJak wyglądało życie codzienne, noclegi, wyżywienie?\nNocleg, zależy gdzie był. Wtedy, kiedy myśmy zajęli budynek na rogu Odyńca, to były tam wille. Dowódca drużyny, kapral Śmietana, rozdzielił, do jednej willi poszli ci, do innej ci. Tam były spania dość wygodne, bowiem wille należały raczej do ludzi bogatych, więc można było spokojnie spać. Strzelaninki trochę było, były rakiety, które nie pozwalały niektórym zasnąć, ale zmęczenie dawało o sobie [znać] i strach też, strach też… To nieprawda, nie widziałem bohatera, który się nie bał. Każdy strzał, to mimo woli człowiek pochylał głowę.\nProszę powiedzieć, jak radziliście sobie państwo z wyżywieniem?\nByło zaopatrzenie. Muszę powiedzieć, że w tej chwili nie potrafiłbym sobie przypomnieć, co było moim pierwszym wyżywieniem, w każdym razie później była już zorganizowana kuchnia, która dostarczała, początkowo dosyć dobrze wszystkiego, a później [była] soczewica, soczewica i jeszcze raz soczewica. Już więcej nie chcę widzieć tej soczewicy. Były trudności z wodą, bo później już przecież przestały działać wodociągi. Później, kiedy zostaliśmy przesunięci do przodu w kierunku Rakowieckiej, to tam chyba były dwie studnie głębinowe, gdzie się pompowało wodę. Trochę tej wody było, ale nie na tyle, żeby móc dobrze się umyć, a o kąpieli nie było mowy. Dawało się najbardziej we znaki, kiedy już doszliśmy, w efekcie przerzucania z dnia na dzień, stania w miejscu, bądź pójścia do przodu, w kierunku Rakowieckiej, patrole nasze ciągle krążyły. Pamiętam patrol na Wołoskiej. Wyszliśmy późnym wieczorem na dwadzieścia cztery godziny. Taka zasadzka, bo widzieliśmy, że Niemcy w jednej z tych willi urzędują, ba, założyli nawet opaski biało-czerwone, bo myśmy mieli opaski biało-czerwone, udając, że to też są nasi. Ponieważ dostaliśmy od nich trochę ognia, przyszedł rozkaz, że na Mokotowie opaski nosi się na prawym ręku, nie na lewym. Trochę nam dopiekli. Tam przesiedzieliśmy dwadzieścia cztery godziny. Niemcy w nocy nie przyszli, choć był taki zamiar, że oni wejdą i my ich tam nakryjemy. Tam [byli] młodzi ludzie, jeden spał, pięciu pilnowało. Kiedy jeden chrapał, „Niedźwiedź”, kapitan, to trzeba go było uspokoić. Gdzieś wsadził głowę pod poduszkę, strzelano dalej i zasnął. Trzeba było go odszukać, wyciągnąć. Wróciliśmy na drugi dzień, właściwie w nocy, wczesnym rankiem, poszli inni innego dnia. Myśmy powoli, powoli doszli do ulicy Madalińskiego, gdzie był budynek, [o którym] powszechnie mówiło się, że jest to „Pekin”. Był to drewniany budynek, gdzie w podwórku był dół kloaczny przykryty deskami. Powiedziano nam, że do tego dołu kloacznego w 1939 roku, u końca walk w Warszawie, żołnierze nasi wrzucali broń i amunicję. Dołączył do nas młody, dzieciak prawie, że, miał maksimum dwanaście lat, nazywał się Czesław Wydech, który powiada: „Ja tę broń i amunicję z tego dołu wydobędę.” Wskakiwał po drabinie, wchodził do tego dołu, będąc po ramiona w tym, co było w dole kloacznym sięgał i wyciągał. Wtedy wyciągnął dosyć sporo tej amunicji. Nasze dziewczęta, bo były przecież, po wyciągnięciu skrzynek taśm amunicyjnych, jakiegoś uszkodzonego karabinu, paru granatów, czyściły tę amunicję. To była przedwojenna amunicja (jedna piątka tej amunicji jest w Muzeum, przekazałem ją. Trzymałem ją w domu, oczyszczoną i jest tutaj przekazana Muzeum. Zresztą nożyce, o których wspominałem, też tutaj są). Dziewczęta czyściły amunicję i ona się nadawała nawet do strzelania. Granat obronny, siekaniec, też jakoś go oczyściły i odbyła się próba rzucenia granatem, czy on będzie eksplodować, czy nie, bo przecież on dosyć sporo przeleżał. Amunicja i granat były obrośnięte, wiadomo czym. To trzeba było skrobać. Ktoś znalazł gdzieś naftę, dziewczęta myły to wszystko. Nie były to dziewczęta do wąchania wtedy, kiedy odbywało się to czyszczenie. Z trzeciego czy czwartego piętra w Alei Niepodległości z budynku 120 rzuciliśmy przez okno w Aleje Niepodległości jeden z tych granatów po wyciągnięciu zawleczki, [żeby] sprawdzić, jak to działa. Granat upadł, stuknięcie było słychać, ale eksplozji nie. Czesio, ten dzieciak, wychylił się w momencie, kiedy ten granat jednak eksplodował. Gołębiarze, jak myśmy ich nazywali, strzelcy wyborowi niemieccy, wypatrzyli to. Strzelił ekrazytówką, to jest ta rozrywająca się amunicja i te drobne odcinki Czesia poraniły po nogach. Trzeba było zobaczyć, jak on podskakiwał, bo rany [miał] w kolanie, a kolano boli. Przeklinał i tańczył, podskakiwał. W Alei Niepodległości 120, budynku, który myśmy nazwali „Wajchsztajn”, nie wiem, dlaczego, siedziałem w oknie na trzecim piętrze, w którym były położone worki z piachem, z ziemią, z czym się dało i zrobiona strzelnica. Niemcy byli po drugiej stronie Alei Niepodległości za parkanem, gdzie [był] plac budowy, przed Powstaniem zaczęto tam stawiać niektóre budynki. Z góry widziałem niemiecki granatnik ustawiony za tym parkanem. Inaczej powiadają, że to jest działo stromego strzelania. Niemcy są, co i raz ręka kładzie granat do tej lufy i znowu, i co i raz gnębi po kolei. Postanowiłem, ponieważ w między czasie, w wielu strzelaniach, okazało się, że jestem prawie wyborowym strzelcem, że jemu tę łapkę odstrzelę. Przygotowałem karabin, załadowałem, czekam aż podniesie rękę z granatem, żeby wrzucić do lufy, pociągnąłem za język spustowy – niewypał... jedyny niewypał... Szybko odstawiłem karabin, a już wtedy byliśmy względnie dobrze uzbrojeni. Na kolanach miałem szmajsera, niemiecki pistolet maszynowy. Mój karabin nie wypalił, odstawiłem, oparłem go o ścianę, złapałem za ten pistolet, w tym momencie odpalił karabin. Dziura w suficie była, owszem, dobra.... Przecież ja ten karabin mogłem oprzeć o siebie... Byłbym poleciał razem. Tak, że nie wszystka ta amunicja nadawała się do użytku. Ale mieliśmy już trochę, część zdobyta, bo tu i ówdzie odstrzelono Niemca, część wyniesiona z samochodów. Trochę tej amunicji było, ale nie na tyle, żeby móc się bronić tylko tą amunicją.\nZna pan dalsze tego małego Czesia?\nTak, po wojnie jeszcze spotykaliśmy się nawet na kielichu. Z tym, że w jego ciele, lekko licząc, było co najmniej czterdzieści odłamków metalowych. Bo później w innym budynku znowu się rozerwał pocisk artyleryjski i znowu Czesia naszpikowała tym, ale lekarze nie usuwali, bowiem były to zbyt małe odcinki i otorbione już, tak, że nie można było kroić. Umarł. Cierpiał, bardzo cierpiał. Został pochowany na Bródnie z honorami wojskowymi jak można było wtedy to robić, to znaczy myśmy stanęli na baczność, bo przecież o strzelaniu [nie było mowy]. Była to Polska Ludowa, która nie tak bardzo chętnie patrzyła na tych, którzy brali udział w Powstaniu Warszawskim w Armii Krajowej.\nJaka atmosfera panowała u pana w drużynie?\nBardzo serdeczni koledzy i strasznie miłe dziewczęta. Dziewczęta naprawdę dbały o nas.\nTo były sanitariuszki, łączniczki?\nTo były łączniczki, to były sanitariuszki, to były pracownice szwalni, to były pracownice kuchni żołnierskiej, to były dziewczęta do wszystkiego. Wspomniałem miedzy innymi o Ewie Matuszewskiej. Była to studentka chyba trzeciego, czwartego roku medycyny w czasie okupacji u profesora, który prowadził wykłady, nie pamiętam w tej chwili nazwiska. Ta dziewczyna zajmowała się wszystkim, i chorymi, i praniem bielizny, i praniem zakrwawionych bandaży, ta dziewczyna robiła wszystko, była to córka przedwojennego ministra, bodajże, skarbu. W czasie okupacji chyba jej mama wyszła za mąż, Ewa była pasierbicą generała Rajskiego, dowódcy Lotnictwa Polskiego w Anglii. Wspaniała dziewczyna... W dniu wycofywania się po wydaniu rozkazu: „Wycofać się.”, zażądano od Ewy, pseudonim „Mewa”, żeby zostawiła pięciu ciężko rannych, którzy już nie nadawali się do niczego. Jeden z moich braci, właśnie „Puchacz”, miał dosłownie prawie urwaną nogę w biodrze. Tak że zostało [mu] jeszcze godzinę, dwie życia, ale nie opuściła tych chłopców.\nPrzecież miała rozkaz, żeby się wycofać.\nMiała rozkaz wycofania się. Powiedziała, że nie zostawi swoich rannych. Po wojnie, po wkroczeniu już Wojska Polskiego do Warszawy znaleziono ją, niektórzy mówią, że ze strzykawką w ręku, na klatce schodowej, a tych ciężko rannych wyciągnięto na ulicę i tam ich dostrzelili Niemcy. Ona była przykładem dziewczyny, która wszystkich lubiła, wszystkim coś dobrego świadczyła, wspaniała dziewczyna....\nPrzed nagraniem jeszcze opowiadał pan jak poznał swoją żonę.\nDojdziemy i do tego. Chcę powiedzieć, że nie wszyscy tracili w czasie Powstania i w czasie wojny. Ja zarobiłem, wyszedłem ze zdobyczą, późniejszą żoną. Ślub wzięliśmy w 1947 roku jak wróciłem z niewoli. Żonę poznałem wtedy, kiedy rozchorowałem się, mówiono, że to czerwonka.\nDlaczego pan się rozchorował?\nZjadłem kawałek surowego ogórka i popiłem wodą, bo mi się pić chciało potem. Zatrucie spowodowało, że parę dni leżałem na punkcie sanitarnym i tam poznałem swoją żonę.\nGdzie był ten punkt sanitarny?\nPunkt sanitarny był na ulicy Narbutta w willi, w której mieszkał znany przed wojną lekarz, chyba chirurg, Niemiec. Został zresztą, bodajże, rozstrzelany przez naszą żandarmerię za odmowę operacji. Proszę bardzo, będzie operował, ale tylko Niemców. To był volksdeutsch. Natomiast Polacy niech zdychają. On był pierwszy. W tej willi poznałem swoją wybrankę. Była to dziewczyna o nieco chińskiej urodzie. Początkowo jej cholernie nie lubiłem, nie pasowała mi jakoś, inne były, wydawało mi się, ładniejsze jakieś, ale to się zmieniło. Początkowo, jak wchodziła do pokoju, w którym leżałem, to kapciami we mnie rzucała, a później na kolanach chodziłem. Tak to jest z miłością podobno.\nTak, była sanitariuszką, opiekowała się mną. Kiedy wróciłem już do oddziału ciągle pamiętałem, że mam tam swoją sympatię, że [jestem] w niej zakochany. Jeżeli gdzieś, ktoś z kolegów, który będąc na patrolu, znalazł butelkę wina, to dzieliłem się ze swoją panią. Tak to trwało aż dostałem się do niewoli. Jak było wycofywanie się z Mokotowa z ulicy Bałuckiego kanałami krążyłem wkoło, chciałem, żeby ta dziewczyna szła razem ze mną. Nikt z nas się nie dostał do kanałów, Niemcy pokryli to ogniem, trzeba było zlikwidować. Ja ciągle, już w niewoli pamiętałem; „Dobrze, co się z moją Helą stało?” Miała pseudonim „Chinka”. Jeszcze w Niemczech w niewoli, już po kapitulacji Niemiec, słyszałem w radiu komunikat Czerwonego Krzyża, w którym teściowie, a więc rodzice mojej żony, poszukują swojego syna, Januarego. Dosłownie w tym samym dniu, miesiącu i roku urodzony, co ja, więc zastąpiłem im ich syna. Lata się zgadzały dokładnie. Usłyszałem, że jego poszukują, a nie jej, to znaczy, że ona żyje, to znaczy, że jest, to znaczy, że mam obowiązek wrócić do niej. Wróciłem. Wzbogacony o żonę, którą do tej pory mam pięćdziesiąt siedem lat po ślubie.\nPiękna historia. Ale wróćmy jeszcze do Powstania. Czy w pana otoczeniu uczestniczono w życiu religijnym?\nTak, nabożeństwa się odbywały, spowiedzi się odbywały, komunie się odbywały. Tu już każdy wierzył lub nie, to jego [sprawa]. W każdym razie rozkazem doprowadzeni do nabożeństwa w szeregu. Który i jak się modlił, to ani ja nie byłem uprawniony do sprawdzania tego, ani sam nie uważałem za właściwe wykazywanie tego. Nabożeństwa się odbywały, najczęściej na podwórku właśnie między innymi w willi Messinga.\nPowiedział pan, że on odmówił udzielania pomocy Polakom. Czy spotkał się pan z żołnierzami niemieckimi wziętymi do niewoli, czy na przykład rannymi?\nNie. Moi koledzy z mojego pułku, z mojej kompanii, wzięli Niemców do niewoli. Ja nie brałem udziału i nie spotkałem się. Spotkałem się wtedy, kiedy nastąpiło poddanie się, oddanie broni. To wtedy tak. Już w niewoli spotkałem się też z żołnierzami o różnych wspomnieniach. Byli to ludzie, ci starsi do wytrzymania, ale i byli wśród nich bandziory.\nCzy w czasie Powstania czytał pan podziemną prasę, czy słuchał pan radia?\nNie. Wiem, że krążyła podziemna prasa, ale do mnie to nie dotarło. Może gdzieś o piętro wyżej, nie u żołnierzy, tych, którzy mieli obowiązek stania z karabinem, pilnowania czy naprzeciwko nie ma Niemców, obowiązek pilnowania barykad. Nie było na to czasu. Jeżeli już trochę czasu się znalazło, to mimo wszystko człowiek chciał jakoś się odprężyć. […]\nJakie jest pana najlepsze wspomnienie z Powstania, oprócz tego, ze zdobył pan żonę?\nCóż można lepszego znaleźć od ładnej dziewczyny, która później jest moją żoną i matką mojego syna. Cóż piękniejszego może być.\nDlatego powiedziałam, że oprócz tego wspomnienia.\nOprócz tego, co można było jeszcze... Na pewno wielu przyjaciół. Z wieloma utrzymywałem kontakty do dnia ich śmierci, bo ja jestem, ale ich już nie ma. Ten, który mieszkał w Stanach Zjednoczonych, Andrzej Zwartyński, utrzymywałem z nim kontakty bez przerwy. Mało tego, nawet były momenty, że wspomagał mnie materialnie. Nie mogłem go zaprosić na wódkę, on natomiast jak tu przyjeżdżał, to mówiłem: „Zapłacę.” „Nie – mówi – ile ty masz?” Powiadam: „Dwa tysiące złotych.” Mówi: „Słuchaj, ja też mam dwa tysiące, tylko dolarów.”\nJakie jest pana najgorsze wspomnienie z Powstania? Czy ten moment wycofywania do Bałuckiego, kiedy pan się nie dostał z kolegami do kanałów?\nChyba to, że nie mogłem mieć obok siebie tej dziewczyny, w której byłem zakochany. To i głód. Jest taki moment, kiedy przygotowywaliśmy się już do wycofania się, ktoś przyniósł parę bochenków chleba. Nie wiem, skąd się wzięło. Ciepły chleb, świeżo upieczony. Jeden z tych bochenków chleba wziąłem do plecaka. Rozkaz wycofania się, potężny ogień niemiecki zmusił nas do szybkiego wycofania się. Plecak mój z aparatem fotograficznym „Kodak”, to był bardzo popularny aparat w owym czasie, i kilkudziesięcioma zdjęciami został w piwnicy. Nie mogłem sobie tego darować, że nie wziąłem tego chleba. Wszystko inne mogło zostać, ale ten chleb tak bardzo by się przydał wtedy, kiedy byłem w niewoli, kiedy byłem głodny, kiedy parę kopów dostałem na ulicy. Tego sobie nie mogłem darować. To było chyba jedno z tych bardziej przykrych wspomnień. Nie mówię o kolegach, o Kaziku, który zginął przy mnie. Był to jeden z moich najbliższych kumpli i przyjaciół. Kiedy zginął obok mnie, to dodało mi to tylko dodatkowo strachu przed tym, co może być innego.\nPana drużyna dostała przepustkę do kanału, żeby się wycofać ze Śródmieścia?\nMyśmy byli kompanią, która miała pilnować porządku do wejścia do kanału i mieliśmy zejść ostatni. Ciągle krążyłem wokół mojej pani, żeby szła z nami. Na szczęście nie doszło do tego, Niemcy paroma pociskami rozpędzili to wejście do kanału.\nTam były jakieś straszne sceny, ludność cywilna, która za wszelką cenę chciała tam zejść.\nMoja pani chciała wejść z uwagi na mnie Była zakochana tak jak ja. Niby dlaczego miałoby być inaczej. Nie spotkałem tych, którzy weszli. Nie wiem, czy wyszli, czy wrócili, nie wiem, bo trzeba było się szybko wycofać na ulicę Ursynowską. Tam zastał nas koniec Powstania. Tam oficerowie, dowództwo Pułku, po rozmowie z Niemcami, wrócili do nas, powiedzieli, że zostaliśmy uznani jako kombatanci. Taka była decyzja armii angielskiej i amerykańskiej, zwycięzców na zachodzie. Nie musieliśmy się bać, że będziemy rozstrzelani, chociaż pamiętam jedną z sanitariuszek, którą już uciekając, widziałem, że leży na poboczu obnażona od pocisku artyleryjskiego, który upadł bardzo blisko niej. Ta dziewczyna leżała martwa. Jedna z ładniejszych dziewcząt. […]\nNie powiedział pan jaki pseudonim miała ta sanitariuszka.\nJak wyglądało składanie broni?\nPo prostu stał dosyć duży kosz, gdzie trzeba było odpiąć pas, ci, którzy mieli, wrzucać tam. Co niektórzy, jak się zagapili, to żołnierze niemieccy, wyrywali szybko, odrzucali na bok, od czasu do czasu którego kopem poczęstowano. Po prostu tak jak z jeńcami każda armia prawdopodobnie w podobny sposób postępuje.\nNie było jakiegoś rozgoryczenia?\nByła grupka z dowódcą mojej kompanii, obecnie jeszcze żyjącym, porucznikiem Michniewiczem. Było nas chyba z dziesięciu. Zebraliśmy się w piwnicy w takie kółeczko, on wziął dwa granaty i powiada; „Chłopcy, wyciągnę zawleczkę i mamy spokój.” Nie umiem dzisiaj odpowiedzieć, kto i jak spowodował, że te zawleczki nie były wyciągnięte. W ten sposób uratowano, nie wiem, może niektórzy później zginęli, ale w ten sposób do samobójstwa nie doszło. Chociaż co niektórzy, wiem, że strzelali sami do siebie.\nWie pan, kto to był?\nNie potrafię tego powiedzieć, bo to nie było z mojego najbliższego otoczenia. Człowiek nie znał wszystkich, z nazwiska prawie nikogo, a pseudonim niewiele dawał. Jak to był z innej kompanii, z innej części Mokotowa niż Aleja Niepodległości, gdzie ja byłem, to ani go to interesowało, nie miał czasu, bo się bać musiał. Ten kolega ze Stanów Zjednoczonych, jak sobie przypominam, był dwu, chyba trzykrotnie ranny, nawet jako mężczyzna został ranny, ale dzieci później były, więc nie było takiej tragedii. W Alei Niepodległości leżeliśmy za barykadą, on obok mnie, próbowaliśmy udawać atak od naszej strony. Chodziło o to, żeby od strony Narbutta inne oddziały mogły wkroczyć na teren szkoły, która tam była. Myśmy strzelali. Już miałem taki ruski karabin, magazynek dziesięciostrzałowy, udawałem karabin maszynowy bach, bach, bach, bach! Andrzej miał dodatkowo dwa magazynki. To, że ja się bałem, to mówiłem, ale po raz pierwszy zobaczyłem, jak człowiek potrafi się bać. On próbował paznokciami wyrwać bruk, żeby się schować. Do tej pory nie spotkałem dziewcząt, które były z nami, było kilka dziewcząt, które bardzo lubiłem i przez pewien czas po Powstaniu utrzymywaliśmy kontakty. Wiele z nich umarło.\nJak wyglądała pana niewola, pójście do niewoli?\nTo było dwudziestego siódmego. Po trzech dniach potężnej nawały artyleryjskiej i broni maszynowej, które pokryły, całkowicie zrujnowały tę część Alei Niepodległości, a więc nasze posterunki, wycofywaliśmy się. Tam, już po złożeniu broni, odtransportowano nas na własnych nogach na Forty Mokotowskie. Na fortach, nie pamiętam, podobno przemawiał dowódca Niemców von dem Bach. Nie pamiętam tego, nie słyszałem, nie umiem nic powiedzieć. Tam podobno niemiecki Czerwony Krzyż rozdzielał zupę. Nie korzystałem z niej, zresztą nie było takich możliwości. W co tę zupę wziąć? Miałem furażerkę, ale to się nie nadawało na zupę. Żadnych innych możliwości nie było. Po czym poprowadzono nas, to był chyba już wieczór, poprzez Włochy do Ursusa. Stamtąd za dwa czy trzy dni załadowano nas w pociągi do wywiezienia poprzez między innymi Krzyż, Poznań do Berlina. Jednostki partyzanckie usiłowały między Skierniewicami a Poznaniem odbić nas, naturalnie nic z tego nie wyszło. Pociągiem dowieziono nas do Berlina. W Berlinie znowu niemiecki Czerwony Krzyż rozdzielał kawę i zupę, tam już się znalazło parę puszek, jakieś kubeczki, i po kawałku suchego chleba, ale takiego, że zęby połamiesz. Suchary, takie dobrze wyschnięte, które doprowadziły do tego, że wielu kolegów miało boleści, bo wypił, napęczniało, ale opróżnić się było trudniej. Tak dojechaliśmy do Berlina. W Berlinie rozpoczął się nalot, a wiec szybko odjechaliśmy dalej do Sandbostel, do obozu jenieckiego. To był jeden z tych wielkich obozów, w których był 1939 rok, i Włochów trochę było, cała mieszanina. Tam odbywała się rejestracja, już nie pamiętam, gdzie, w każdym razie należało rozebrać się tak, jak Bozia stworzyła. Ubranie, bielizna miała pójść [do dezynfekcji]. Wszy, było tego gęsto. Wymalowano nas, owłosione części ciała, za wyjątkiem chyba głowy, nie pamiętam, jakimś gęstym mlekiem, po czym pachy, włosy pociągnął człowiek ręką i został łysy pod pachą. Dano nam chyba jakieś ciuchy, nie pamiętam tego. Wyszedłem w gumowych butach. Moje buty i ubranie straciłem. Jak mieszkałem na Siewierskiej, tam zostało to zburzone, zniszczone, więc poza tym, co miałem w czasie Powstania na sobie, nic więcej nie [miałem]. Coś Niemcy dali, jakieś ciuchy z napisem na plecach KGF. Zamknięto nas chyba po dziesięciu, po piętnastu w sztubach, jak oni to nazywali, w izbach. Dostawaliśmy tam już jedzenie. Był kapuśniak na przykład, sto litrów wody i główka kapusty, ale było. Co niektórzy już chodzili tam do pracy, naturalnie pod eskortą żandarmów. Pozostali chodzili i sprzątali ten obóz na okrągło. Tam już byli też Włosi zamknięci w innym obozie obok nas. Byli to chyba jeszcze nie jeńcy, ale już nie żołnierze w służbie niemieckiej armii. Polacy nawiązywali kontakty, ja osobiście nie, należałem do tych „na wszelki wypadek wolę nie”. Trochę papierosów się znalazło. Dość szybko dotarły do nas paczki Czerwonego Krzyża amerykańskie czy angielskie. To już wtedy żyło się dobrze, bo tam już były papierosy. Wtedy jeszcze paliłem, teraz już nie. Tam była czekolada, była kawa, były śliwki suszone, był smalec, mleko skondensowane, mleko w proszku. Tam było dosyć sporo tych rzeczy. Ci, którzy nie palili, to wymieniali, handlowali papierosami. Już wtedy to chyba dwa razy w miesiącu otrzymywaliśmy te paczki, z tym, że nie można było mieć paczki u siebie, one szły do magazynu i Niemiec pilnował. Raz na tydzień, czy raz na dzień wydawano z tych paczek. Z tym, że Niemiec przebijał bagnetem puszkę konserwy, po to, żeby nie można było sprzedawać, bo u Niemców już wtedy było głodno trochę. Przychodzili po papierosy, po czekoladę, po kawę, prawdziwą kawę, nie zbożową. Utrudniali handel. Któregoś dnia wezwano na zbiórkę i wyczytywano, naturalnie numerami, bo każdy dostał numer w ich ewidencji. Na plecach było napisane KGF, więc wiadomo było, że to jest jeniec i blachę śmiertelną z numerem. Tymi numerami wyczytano chyba osiemdziesięciu. Nie wiedzieliśmy, do czego. Odstawiono nas na bok. Okazało się, że tych osiemdziesięciu pojedzie do Hamburga do pracy na komenderówkę. Wśród tych osiemdziesięciu znalazłem się i ja. Tutaj opowiem kawał, nie kawał, ale doskonale mówiący o tym, co potrafią Polacy zrobić. Kiedy nas wprowadzono, niedaleko dworca kolejowego rozładunku rozładowującego węgiel i inne rzeczy przywożone ze wszystkich stron Europy do innych magazynów, to myśmy to przeładowywali. Wchodząc do tego obozu, już staliśmy w dwuszeregu, komendant nas powitał, w pewnym momencie wrzasnął w sposób nieprzyzwoity, ktoś mu ukradł jego przydział tytoniu i skórę na zelówki do butów. Rewizja u wszystkich, bardzo dokładna, żandarmi szukali bardzo dokładnie. Myśmy tam stali, a przywieziono już wtedy zupę, postawiono ją, zupa stygła. Powiedział, że będziemy stali dotąd aż to się znajdzie. Istotnie zanosiło się nieładnie aż wreszcie wystąpił jeden z jeńców, nazywał się Kamiński, jąkający się trochę. Ciekawy typ, bo to [był] człowiek, który miał ręce, których palce sięgały poniżej kolan, czoło cofnięte, piekielnie silny. Myśmy mówili „człowiek małpa”. Podpierając się o biodra, brał stołeczek, na który, kładziono mu cztery worki cementu i szedł z tym na drugie piętro. Cholernie silny.\nTo był też żołnierz Powstania?\nNie, to był jeden z więźniów, który uciekł z mokotowskiego więzienia i do nas dołączył. To był podobno, tak przynajmniej sam o sobie mówił, znany złodziej warszawski. Mówi: „Jakbyś chciał poo-rtfel – zacinał się – to u mnie były półki nakradzione.” Więźniów z Mokotowa dołączono jako jeńców. Zresztą jeszcze [byli] inni, którzy nie mieli nic wspólnego z Powstaniem, gdzieś tam nałapali ludzi i wszystkich dołączono. Ten się zgłosił, wreszcie powiada: „Panie komendancie, ja to wziąłem.” Komendant zapowiedział, że nie będzie bił, nie będzie karał, jeżeli ktoś się przyzna do tego. Ten się przyznał. Istotnie nie pobił go. „Dobrze, ale coś z tym zrobił? Gdzie to jest? Oddaj to. Przecież żandarmi przeszukali cały obóz, gdzieś to schował?” On mówi: „Masz pan głupich żandarmów.” „To gdzie to jest?” „U pana w butach.” „Jak to?” „Jak przechodziliśmy przez bramę, otwarte było pana okno, to na wierzchu była ta skora i tytoń, to ja to [wziąłem] i wsadziłem w cholewy pana butów, bo któryś jeniec musiałby wyczyścić pana buty, to – mówi - zgłosiłbym się na ochotnika, że wyczyszczę pana buty i miałbym w ten sposób papierosy i skórę na buty.” Nie pobił nas. To był żołnierz niemiecki, względnie młody, który został ciężko ranny na froncie wschodnim. Wiedział, co to znaczy wojna, zachowywał się dość przyzwoicie w stosunku do jeńców. Nie było u nas bicia, nie było kopania, nie było żadnego nieludzkiego traktowania.\nNie pamięta pan jego nazwiska?\nNie pamiętam. W każdym razie to był jeden z przyzwoitszych ludzi. Tam też otrzymywaliśmy paczki UNRO-wskie, Czerwonego Krzyża. Mieliśmy męża zaufania, znającego dobrze język niemiecki, [to był] student któregoś roku Politechniki czy Uniwersytetu Warszawskiego. Komendant z nim rozmawia i mówi, że lubi zapalić amerykańskiego papierosa, że dzieci chętnie zobaczyłyby angielską czekoladę. Doszliśmy do wniosku wszyscy już, że ponieważ to się odbywa w jakichś ludzkich warunkach, to każdy ze swojego przydziału papierosów [dał] dwa dla niego. Było nas osiemdziesięciu czterech, bo czterech później dojechało, to miał już parę paczek papierosów. Każdy kostkę czekolady, nie połamane, otrzymywał wszystko zapakowane. 20 kwietnia, to chyba rocznica urodzin Hitlera, odbyła się ewakuacja z Hamburga do północnych Niemiec w okręg Schleswig-Holstein. Komendant, który od nas brał te łapówy musiał się dzielić ze swoim zwierzchnictwem. Wtedy pozwolono jemu, że osiemdziesięcioczteroosobową grupę jeńców będzie prowadził oddzielnie. Z Hamburga wyszło kilka tysięcy, po drodze bitych, strzelanych. U nas nie. U nas, powiedzmy, ze czterdzieści kilometrów trzeba było przejść. Najbliższa wioska, jakaś stodoła z sianem, ze zbożem, tam zostawaliśmy na noc. Nikt nie uciekał, bo gdzie ucieknie? Zresztą [byliśmy] zmordowani. Tylko on nas prowadził. Mało tego, komendant kazał żandarmom, którzy mieli rowery, wieźć na tych rowerach niektóre nasze plecaki, chlebaki. Później Niemiec uważał, że nie powinien, to nasz dostawał rower. Muszę powiedzieć, że ci Niemcy, na których tam się natknąłem, byli dość przyzwoici. To była większość inwalidów rannych na wschodzie. Wiedzieli, czym to [pachnie], wiedzieli też, że armia idzie do przodu, że trzeba będzie się jakoś rozliczyć. Bardzo niedobrze byłoby, gdybyśmy natknęli się na volksdeutsche’y. [To byli] bardzo często kaszubi, znający dobrze język niemiecki, ale znali bardzo dobrze język polski. Wykorzystywał to, że jak człowiek bluzgnął, to dostał w mordę, nie wiedział, o co chodzi. Nawet doszło do tego, że jednego z tych żandarmów z volksturmu Polacy zastrzelili po rozbiciu całej tej armii. W ten sposób go rozliczono za bicie, za kopanie naszych. W Hamburgu pracowałem w rzeźni. Znów taka ciekawostka, że w tej rzeźni dostawaliśmy takie brezentowe fartuchy z mięsem komendant powiada, że on bardzo lubi smalec, bardzo lubi słoninę. Udawał, że nie wie, że są kradzieże. Komendant nam pokazał, że takie torby należy zawiesić i pod ten fartuch. Po wyjściu z pracy, jak się wchodziło na teren obozu, to w pierwszym dniu każdy szarpnął kawałeczek tego mięsa, kazał wywalić wszystko na stół. Postawił uchylną wagę, jak było za dużo, to ukroił i jedna porcja szła do niego, a druga do tego, kto przyniósł. Jednym słowem z Niemców, na których natknąłem się w obozie jenieckim w Hamburgu, nie mogę wskazać jednego, którego należałoby powiesić. Nie dostałem i nie widziałem, żeby ktokolwiek był bity przez nich. Kiedy złapano, mnie między innymi, bo zbombardowano w Hamburgu magazyny zaopatrzenia niemieckich łodzi podwodnych, zapaliło się to wszystko. Po ugaszeniu myśmy ciągnikami przywozili opalone szynki, opalone kiełbasy do rzeźni do kotłów z gorąca wodą, obcinano, co się nie nadawało i do innych magazynów. Taką szyneczkę znalazłem, bardzo fajną, miałem na nią chęć. Złapali mnie żandarmi, doprowadzili do obozu. Naturalnie komendant powiedział, że mnie zastrzeli, powiesi, coś jeszcze, nie wiem, co. Odebrano mi tę szynkę i podzielili się. Komendant nie dotknął mnie i mówi: „Głupi, ty bierz większą, bo ta była za mała i jak będziecie wracali za dwie godziny, to będę czekał na ciebie i ja to wyniosę.” W ten sposób mieliśmy z tym komendantem Mainz do przodu. Na tyle mięsa, ile zjadłem w tym czasie, to w moim prywatnym życiu przed Powstaniem nie miałem tyle.\nWjechał czołg angielski do obozu jenieckiego. Później nas jeszcze z Hamburga przeniesiono do innego obozu. Na lotnisko, gdzie była awantura, jeden z Niemców zastrzelił jednego z naszych oficerów. Pierwsza grupa Anglików, która przyleciała samolotem na lotnisko powiedziała, żeby się zachowywać jak najbardziej przyzwoicie, bo jest ich tylko kilku, a za dwa dni wkroczy normalna armia: „To się będziecie rozliczać.” Za kilka dni, dwa, trzy, nie wiem, może więcej, po prostu na bramę wjazdową do obozu jenieckiego wjechał czołg, rozwalił to wszystko. Jeden czy dwóch mundurowych wychyliło się, wśród nich był jeden w polskim mundurze, bardzo dobrze po polsku mówił, Polak. Sięgali ciągle na dół, rzucali pośród jeńców papierosy, czekoladę. Niemcom, wartownikom odebrano broń. Już przekazano to nam, żeby pilnować obozu. Wartowników niemieckich jako jeńców armia angielska zabrała, nie wiem, gdzie.\nMówił pan, ze w tym obozie była jakaś awantura, że został zastrzelony jeden polski oficer. Co to była za awantura?\nPo prostu napluł na mundur jednego z oficerów SS czy gestapo. Niemiec miał go odprowadzić na lotnisko, gdzie byli Anglicy. W drodze na lotnisko zastrzelił go w lesie i tam od razu go pochował. Nie pamiętam, chyba nazywał się Trzaska.\nTo był oficer z Powstania Warszawskiego?\nTam była mieszanka. W obozie jenieckim byli i tacy, którzy pod Warszawą mieli gospodarstwa. Poskarżono się Anglikom, że Niemiec wziął jednego z naszych i do tej pory [nie wrócił]. Nasz tłumacz zapytał Anglika, czy ten jest u nich, bo [Niemiec] miał go tam odprowadzić. Stwierdzono, że go nie ma, wobec tego poszukiwania tego Niemca, żeby pokazał, gdzie go pochował. Podobno odbył się sąd polowy od razu tam i Anglicy podobno powiesili tego Niemca. Ale ja tego nie widziałem, to są opowieści, nie gwarantuję za nie. Ale to, że zginął [polski oficer], to [wiem] na pewno. Co zrobiono z Niemcem, nie umiem powiedzieć. W każdym razie tam przesiedzieliśmy. Później, ponieważ nasi koledzy nie zawsze zachowywali się właściwie, byli tacy, co nawet rabowali, wobec tego wywalono nas stamtąd na wyspę Sylt. Do kraju wróciłem z wyspy Sylt. Pamiętam taki obrazek z wyspy Sylt. Przyjechał do nas chyba prymas, czy też arcybiskup kardynał Gawlina. Mięsem rzucano naokrągło, tak jak to mężczyźni, młodzi szczególnie. Kiedy nabożeństwo się odbywało, była homilia, to arcybiskup Gawlina powiada, że: „Nie może tak być, bo ja idę w mundurze - chyba generalskim - i słyszę ach, ty taki, taki, taki a nie taki, tobie tu i tam.” Nie chciał mówić tego, co usłyszał. Pierwszy transport do Polski to byli ci, który mieli bliskie rodziny, to znaczy żonę, dzieci. W drugim transporcie już było lżej, musiałem odszukać swoja sympatię. Odszukałem w Warszawie.\nZdecydował się pan na pozostanie w Warszawie?\nNie, rozpocząłem pracę w Nowym Targu. Po likwidacji Ministerstwa Informacji i Propagandy, a już po ślubie, przyjechałem do żony do Warszawy.\nJak wrócił pan do Warszawy, to zastał pan swoje wujostwo w domu?\nNie, wuja i wujenkę wywieziono, z domu zostały tylko drzazgi i nic więcej, spalono wszystko. Osiedlili się we Wrocławiu. Wujo tam mieszkał. Jeden z braci ciotecznych, Rysiek, zginął w Powstaniu, właściwie dostrzelono go. A drugi wrócił razem ze mną,. Odszukał swoją rodzinę. Wróciłem do rodziców na wieś. [Wysiadłem na] stacji kolejowej na trasie z Warszawy do Krakowa, Słomniki. I pieszo już musiałem dojść, tam było chyba z dziesięć kilometrów. Po drodze spotkałem kolegę ze szkoły podstawowej. Ten udzielił mi „pokrzepiającej” informacji, że mój ojciec umarł. To było przyczyna, że wracałem do domu trzy razy tyle czasu, ile potrzebowałbym normalnie. Wróciłem w styczniu, a ojciec umarł w sierpniu. Jak mi mama mówiła ciągle pytał i prosił albo braci albo mamę, żeby wyglądali, czy ja już idę. „No, nie ma.” Krotko byłem w Nowym Targu. Ślub wziąłem w 1947 roku, 13 lutego ślub magistracki, i 16 lutego ślub kościelny. I od tej pory siedzę sobie w Warszawie.\nCzy miał pan jakieś nieprzyjemności z tego powodu, że uczestniczył pan w Powstaniu Warszawskim?\nW szkole oficerskiej w Czerwonym Borze był taki politruk tego plutonu, w którym byłem. Nie kryłem tego, że byłem żołnierzem Armii Krajowej. Przyczepiła się trochę informacja wojskowa, ale bez żadnych konsekwencji. Wiedzieli, że na mnie trzeba uważać, bo jestem z tych karłów akowskich, ale żadnych konsekwencji [nie było]. Ponieważ byłem dość sprytny zdałem egzamin w szkole oficerskiej jako prymus, stąd inni koledzy dostali stopnie podchorążych, sierżantów, a ja jako pierwszy dostałem stopień podporucznika, bowiem miałem pierwszą lokatę. Ale to sprytem wszystko da się w życiu załatwić.\nProszę powiedzieć, skąd pana pseudonim „Żyleta”?\nByłem dość ostry w języku.\nCzy pan sam wybrał pseudonim?\nKoledzy tak pana nazwali?\nTak jest. Po wielu spotkaniach koledzy doszli do [takiego] wniosku. Przy tym byłem dość szczupły, tak, że to impasowało, bo nie dałem sobie w kaszę dmuchać i byłem dość, nie agresywny, ale dość cięty i stąd się ten pseudonim u mnie znalazł.\nCzy na zakończenie chciałby pan cos powiedzieć na temat Powstania Warszawskiego? Poszedłby pan drugi raz?\nJakbym miał osiemnaście, dwadzieścia jeden lat, państwo tego nie wiedzą, ale inne było wychowanie w szkole podstawowej, w szkole średniej, tamto wychowanie, gdyby teraz coś takiego przyszło, z tamtym wychowaniem, to bym poszedł. Inaczej mi mówiono, co to jest Ojczyzna, inaczej mówiono mi, kto to jest człowiek starszy. Pamiętam, że jak przychodziłem do domu, nawet w tym czasie, kiedy mój ojciec żył, to tatę i mamę całowało się rękę. Na każde przyjście, przywitanie się i pożegnanie. Tak to wyglądało. Było to niemożliwe, żebym jeszcze powiedział, żebym do taty powiedział „ty”. Dzisiaj to jest powszechne. Podczas krojenia chleba, to na plecach chleba krzyż nożem się znaczyło. Każdy kęs, nawet najdrobniejszy, który znalazł się nagle na podłodze, to się podnosiło i całowało. Takie było moje wychowanie. Taki już zostałem. Nie usiądę w tramwaju, jak kobieta jest, bez względu na jej wiek, może być młodsza ode mnie. […]Gdyby przyszło mi stanąć w obronie tamtej Ojczyzny z tamtym wychowaniem, to bym to zrobił. Dzisiaj, nie będę uprawiał polityki, ale nikt by mnie do tego nie skłonił.\nWarszawa, 15 września 2005 roku\nKazimierz Ryś Pseudonim: „Żyletka” Stopień: strzelec Formacja: Pułk „Baszta” Dzielnica: Mokotów Zobacz biogram


Jogger zamyka się po 13 latach – Katarzyna Janoska - anoriell\nIT Girl Lifestyle\t 21 lutego 2016\nJogger zamyka się po 13 latach\nOstatni wpis na blogu Jogger.pl\nJogger.pl to w telegraficznym skrócie platforma blogowa dla geeków. Wiki joggerowe twierdzi, że wyróżnia się tym, iż można tam dodawać wpisy i otrzymywać powiadomienia o komentarzach za pomocą protokołu XMPP, ale to nieprawda… To czym Jogger zawsze wyróżniał się wśród innych platform blogowych to niepowtarzalna społeczność.\nPrzeniosłam się tutaj z Joggera już ładnych parę lat temu, a jednak kiedy dzisiaj dowiedziałam się o zamknięciu joggera (po 13 latach od powstania) w oku zakręciła się łezka.\nZnajomości zawarte na Joggerze trwają do dzisiaj. Pracuję w IT i gdzie się nie obejrzę, tam spotykam starego dobrego znajomego z Joggera. Również w knajpach miałam okazję usłyszeć: „Jejku! To Ty anoriell?! Łał! Spotykamy się na żywo po tylu latach!”, a spotkanie było zupełne przypadkowe. Takie planowane „schadzki” też nie są szczególną rzadkością… A czasami zdarza się tłumaczyć z: „Hej! byłaś tak niedaleko i nie dałaś znać?! Poszlibyśmy na piwo przecież!” – ludziom, z którymi ostatni raz rozmawiałam milion lat temu.\nMoim zdaniem to absolutnie jedyna platforma, która nigdy nie miała ściśle określonego spektrum użytkowników, a jednak każdy z blogujących miał w sobie TO COŚ. Każdy miał coś do powiedzenia, każdy był niesłychaną osobowością (trochę mniej lub trochę bardziej zakrawającą na internetowego trolla :D ).\n11 lat temu, kiedy byłam gdzieś na początku swojej przygody z Joggerem, spotykałam tam ludzi, o których myślałam: „Chcę nim zostać jak już będę duża”. I wiecie co? Udało się. Dzięki blogowym inspiracjom, niekończącym się rozmowom na jabberze, a potem nieśmiałym spotkaniom na żywo z joggerowcami jestem dokładnie tam gdzie chciałam i z rozrzewnieniem wspominam joggerowe wpisy Riddle’a rozprawiające o różnicach między gburowatym nerdem, a geekiem w radosnym sweterku (xD) przeplatane rozważaniami na temat tego, jak wygląda border: dashed w różnych przeglądarkach.\nO tym, że Jogger prędzej czy później zamknie się na dobre było wiadomo od dłuższego czasu, a jednak… Zrobiło się jakoś nostalgicznie.\nDisqus na WordPress – 7 argumentów za i przeciw\nNowy wygląd bloga – hejtuj tutaj ⇩\n21 lutego 2016 23:07\nW Joggerze zawsze mi się podobała społeczność. Platforma, która fajnie nakręcała wspólną interakcję pomiędzy blogami.\nW teorii mógł by powstać Wordger, który dzięki pingom mógł działać podobnie. Ale czy się uda?\n22 lutego 2016 08:30\nIMO co się stało to się nie odstanie. Platforma upadła pomimo świetnej społeczności chyba głównie dlatego, że technicznie „nie wyrabiała”.\nPamiętam problemy ze spamem, niewiele miejsca na obrazki, no i… nie był WordPressem ;)\nNiby żarcik, a jednak chyba wszyscy, którzy się wynieśli poszli właśnie na swojego WP.\n22 lutego 2016 09:21\nW sumie ciekawa może być taka analiza na co pouciekali ludzie w Joggera.\nBo na pewno, nie wszyscy pouciekali na własne WP, bo to jednak trochę więcej kosztuje (hosting + domena).\nW sumie, to w tej sytłacji, było by najlepiej jak by społeczność Joggera się zebrała, iż utrzymała chociaż domenę na wzór one.pl\n31 marca 2016 19:53\nTeż zaczynałem tam http://www.piercingandbeauty.pl/powiekszanie-ust-wypelnianie-zmarszczek-olsztyn/\n22 lutego 2016 10:12\nKurcze, pamiętam jak na któryms WordCampie (prawd w Gdańsku) podchodzę do Wikiyu i mówię do niego: wiesz co? tutaj jest spora Brać Joggerowa.\nI co? okazało się, ze choćby Ty, Kasia Ś., Wikyu czy ja miałem konto. I było kilka innych osób,\nJogger była świetną alternatywą wobec wszechobecnych blozków na Onecie czy WP. Tak jak zauważyłaś, zauważyło wielu innych exJoggerowiczów, to była świetna platforma o poglądach od lewej przez centrum az po prawej kończac. Mozna było podyskutować, nie tylko na tematy stricte techniczne ale tez totalnie lajtowo.\nCzy jogger ma przyszlość? raczej nie ma sensu, gdy ma sie do dyspozycji naprawdę proste w uzyciu WP, tanie hostingi czy darmowe konta w blogspocie czy wp.com. :)\nJeszcze Jenny, Marcin Kosedowski, Dziudek.\nJa w ogóle mam wrażenie, że Joggera udało się ominąć tylko Milczarkowi :D\n22 lutego 2016 12:13\nNo jakim cudem, to nie wiem ;]\n23 marca 2016 09:14\nTak to tylko zostawię tutaj. Ku pamięci


Diagnostyka prenatalna – Gabinety Lekarskie Salus\ndr n.med.Kornelia Tomaszewska\ndr Arkadiusz Styszyński\nCelem diagnostyki prenatalnej jest wczesne rozpoznanie wad chromosomowych i ciężkich chorób płodu. Metody diagnostyki dzielimy na nieinwazyjne i inwazyjne. Dzięki metodom nieinwazyjnym diagnostyka prenatalna stała się ogólnie dostępna, obecnie lekarze proponują takie badanie każdej ciężarnej. Wcześniej , kiedy do dyspozycji mieliśmy tylko techniki inwazyjne, badanie było ograniczone dla kobiet > 35 roku życia lub takich, które wcześniej urodziły dziecko z wadą chromosomową. Wiemy, że ryzyko aberracji chromosomowych rośnie wraz z wiekiem matki, ale z drugiej strony wiadomo, ze 75-80% dzieci chorych rodzą młode matki, które nie skończyły 35 lat i w szczególności u nich przeprowadzana jest nieinwazyjna diagnostyka prenatalna.\nUSG 11+0 – 13+6 tygodni ciąży\nBadanie wykonujemy między 11 tygodniem ciąży a 13 tygodniem + 6 dni. Składa się ono z 2 części: ultrasonograficznej i biochemicznej. Podczas badania usg lekarz bada tzw. markery wad płodu oraz ocenia szczegółowo budowę płodu, pępowinę, kosmówkę, ilość płynu owodniowego. Następnie ciężarna otrzymuje skierowanie do specjalistycznego laboratorium na pobranie krwi – typowe pobranie, jak np. w celu oznaczenia morfologii krwi.\nW Specjalistycznym Gabinecie Ginekologiczno – Położniczym dr Kornelii Tomaszewskiej takie badania wykonywane są od kilku lat wg standardów the FETAL MEDICINE FOUNDATION [FMF]. Część laboratoryjna testu wykonywana jest w laboratoriach DIAGNOSTYKI przy użyciu aparatu KRYPTOR firmy BRAHMS, wyniki są przesyłane mailowo bezpośrednio do Gabinetu, gdzie całość testu jest następnie opracowywana przy pomocy licencjonowanego oprogramowania FMF.\nUSG 18+0 – 22+0 tygodni ciąży\nKolejnym nieodzownym etapem diagnostyki rozwoju płodu jest USG prenatalne wykonywane pomiędzy 18 a 22 tygodniem ciąży (często potocznie określane przez pacjentki jako USG połówkowe). Jest ono odpowiednie dla pacjentek w każdym wieku. Badanie ocenia tzw. dobrostan płodu, szczegółowej ocenie poddane są wszystkie narządy płodu, w celu wykluczenia obecności specyficznych objawów, mogących świadczyć o ryzyku choroby płodu.\nPrzygotowanie pacjentek do badania – teoretycznie nie jest konieczne, jednak korzystnie wpływa spożycie posiłku 1-2h przed badaniem, nieopróżnianie pęcherza moczowego tuż przed badaniem. Zalecane jest zabranie ze sobą słodkiej przekąski, soku.\nCertyfikaty the Fetal Medicine Foundation:\nThe 11-13 weeks scan – Certificate of Competence,\nAntenatal surveillance – Certificate of attendance,\nCervical assessment – Certificate of Competence\nThe 20-22 weeks scan – Certificate of attendance\nFetal echocardiography – Certificate of attendance\nul.Starowiejska 1 i / 1 [ostatnie wejście] ,\nSPECJALISTYCZNY GABINET GINEKOLOGICZNO-POŁOŻNICZY dr n.med.Kornelia Tomaszewska\nSPECJALISTYCZNA INDYWIDUALNA PRAKTYKA LEKARSKA dr Arkadiusz Styszyński - GERIATRA\ntelefon do recepcji 694400277 pn-pt 9.00 - 19.00


Endodoncja - Wszystko o implantach\nprzez Implantolog · Published 31 sierpnia 2021\nTorbiel na dziąśle – jak leczyć?\nNasze zęby narażone są na wiele rożnych chorób, jedne dają objawy, większość jednak przebiega bezobjawowo. To właśnie dlatego tak ważne są regularne wizyty u stomatologa. Jedną z chorób, która rozwija się długo i podstępnie...\nprzez Implantolog · Published 10 sierpnia 2021 · Last modified 31 sierpnia 2021\nRopień zęba to komora zlokalizowana w tkankach okołowierzchołkowych, w której zbiera się ropa. Jest ściśle otoczona tkankami przyzębia. Dla pacjenta jest on nie tylko źródłem silnych dolegliwości bólowych, ale też bezpośrednim zagrożeniem dla jego...\nprzez Implantolog · Published 6 sierpnia 2021 · Last modified 27 lipca 2021\nŹle wyleczony ząb kanałowo – objawy złego leczenia\nŹle wyleczony ząb kanałowo – objawy złego leczenia Leczenie kanałowe to ostatni sposób na uratowanie zęba. Narosło wobec niego wiele mitów, które wywodzą się jeszcze sprzed kilkudziesięciu lat. Przede wszystkim kojarzone jest z dużym...\nprzez Implantolog · Published 3 sierpnia 2021 · Last modified 27 lipca 2021\nCzy po leczeniu kanałowym można pić alkohol?\nCzy po leczeniu kanałowym można pić alkohol? Odpowiadamy na pytanie. Ból zębów to jeden z najgorszych, jakiego możemy doświadczyć. Dzieje się tak dlatego, że nerwy obecne w kanale zęba są bardzo wrażliwe, a ból...\nprzez Implantolog · Published 31 lipca 2021 · Last modified 27 lipca 2021\nKtóry etap leczenia kanałowego boli najbardziej?\nKtóry etap leczenia kanałowego boli najbardziej? Bardzo wiele osób obawia się wizyty u dentysty, jednak gdy pojawia się silny ból zęba lub dodatkowo stan zapalny dziąsła, decydują się zgłosić do stomatologa. Warto pamiętać, że...\nprzez Implantolog · Published 27 lipca 2021\nBól zęba po leczeniu kanałowym – jak długo trwa?\nBól zęba po leczeniu kanałowym – jak długo trwa? Leczenie endodontyczne, inaczej zwane kanałowym, to jeden z najczęstszych zabiegów wykonywanych w gabinecie stomatologicznym. Konieczność leczenia powstaje w wyniku zaniedbań, przez które w kanale zęba...\nprzez Implantolog · Published 8 czerwca 2021 · Last modified 1 czerwca 2021\nLeczenie kanałowe pod mikroskopem – na czym polega\nLeczenie kanałowe pod mikroskopem jest jedną z najskuteczniejszych form endodoncji. Odpowiednio przeprowadzone leczenie kanałowe pod mikroskopem jest w stanie sprawić, że przeprowadzenie tzw. re-endo nie będzie konieczne. W internecie można spotkać się z opiniami,...


Palm Springs — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu Annenberg Theatre\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Palm Springs Atrakcje w pobliżu obiektu Annenberg Theatre\nStany Zjednoczone›Kalifornia›California Desert›Palm Springs›Atrakcje w Palm Springs› Annenberg Theatre\n73 recenzje(-i) Nr 37 wśród 114 atrakcji w lokalizacji Palm Springs Teatry, Koncerty i pokazy Przegląd informacji Recenzje (73)\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę Adres: 101 Museum Drive at Tahquitz, Palm Springs, CA 92262 Numer telefonu: 760 325 4490 Strona internetowa Popraw to ogłoszenie Dodaj zdjęcie Rekomendacje recenzenta serwisu TripAdvisor\nDziękujemy za przesłaną ocenę. Zrecenzowano: 20 kwietnia 2016 Desert2013, Palm Springs, Kalifornia\nThe Willows155 recenzji Palm Springs, California Desert0.1 km od następującego obiektu: Annenberg TheatreWyświetl ceny Palm Mountain Resort & Spa254 recenzji Palm Springs, California Desert0.1 km od następującego obiektu: Annenberg TheatreWyświetl ceny San Giuliano Hotel504 recenzji Palm Springs, California Desert0.2 km od następującego obiektu: Annenberg TheatreWyświetl ceny The Chase Hotel of Palm Springs365 recenzji Palm Springs, California Desert0.2 km od następującego obiektu: Annenberg TheatreWyświetl ceny Old Ranch Inn602 recenzji Palm Springs, California Desert0.3 km od następującego obiektu: Annenberg TheatreWyświetl ceny Park Innwg 1 podróżnegoPalm Springs, California Desert0.3 km od następującego obiektu: Annenberg TheatreWyświetl ceny Więcej Del Marcos Hotel773 recenzji Palm Springs, California Desert0.4 km od następującego obiektu: Annenberg TheatreWyświetl ceny Andreas Hotel & Spa1 147 recenzji Palm Springs, California Desert0.4 km od następującego obiektu: Annenberg TheatreWyświetl ceny Hyatt Palm Springs1 405 recenzji Palm Springs, California Desert0.4 km od następującego obiektu: Annenberg TheatreWyświetl ceny Mniej Hotele w pobliżu: Annenberg Theatre W których hotelach w lokalizacji Palm Springs obowiązują promocje?\nWyczyść wszystko Zacznij pisać recenzję lokalizacji Annenberg Theatre Kliknij, aby ocenić\nTrwa aktualizowanie listy... Annenberg Theatre — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nByłeś(-aś) w Annenberg Theatre? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\nPytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu Annenberg Theatre.\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy zapewniają Państwo transport z i do hotelu? Moja rodzina liczy 7 osób. Czy możemy się wybrać na wycieczkę wszyscy naraz? Jak się ubrać na wycieczkę? W pobliżu obiektu Annenberg Theatre Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 1 015 recenzje(-i) Palm Springs Art Museum\n1 045 recenzje(-i) VillageFest\n641 recenzje(-i) Le Vallauris


List gończy za mordercą z Parku Śląskiego. Kamil Żyła poszukiwany przez policję – Chorzowianin.pl portal mieszkańców miasta\nDokładnie wczoraj tj. 9 maja wydała list gończy za Kamilem Żyłą. To efekt postanowienia Sądu Rejonowego w Chorzowie, który zdecydował się tymczasowo aresztować 31-latka podejrzewanego o brutalne zabójstwo dziennikarza Pawła K., do którego doszło na terenie Parku Śląskiego.\nPolicja opublikowała wszystkie niezbędne dane, które mogą pomóc w zidentyfikowaniu i zatrzymaniu nożownika, który najprawdopodobniej uciekł już z kraju:\nData urodzenia: 02 sierpnia 1987\nOstatnie miejsce zamieszkania: ul. Podmiejska 10/13 Jastrzębie Zdrój\nSylwetka: szczupła, waga ok. 75 kg, wzrost 170 – 180 cm\nWłosy: ciemne z możliwością ufarbowania na jasny blond\nZnaki szczególne: tatuaż z herbem FC Barcelony\nWszystkie osoby mające informacje dotyczące Kamila Żyły proszone są o kontakt z chorzowską komendą policji osobiście, telefonicznie pod numerem 47 85 452 55 lub 112, a także za pośrednictwem adresu: dyzurny@chorzow.ka.policja.gov.pl\nZadał 50 ciosów nożem i najprawdopodobniej uciekł z kraju\nPrzypomnijmy, że w nocy z 26 na 27 marca w Parku Śląskim niedaleko stadionu GKS-u Katowice doszło do brutalnego morderstwa. Napastnik zakradł się do samochodu, w którym znajdował się Paweł K. oraz Ewelina Ż. Sprawca otworzył drzwi pojazdu od strony pasażera i zadał dziennikarzowi blisko 50 ciosów nożem kuchennym. Kobieta próbowała ratować mężczyznę zawożąc go do szpitala, ale niestety było już za późno.\nNatychmiast głównym podejrzanym w sprawie stał się Kamil Żyła. Jest on w trakcie rozwodu ze wspomnianą Eweliną, która od kilku miesięcy spotykała się z denatem. Żyła miał być zazdrosny o byłą partnerkę. Dodatkowo zamontował on najprawdopodobniej na karoserii samochodu kobiety urządzenie podające mu lokalizację pojazdu. W ten sposób wiedział gdzie w danej chwili przebywa.\nPodejrzany od momentu morderstwa przestał pojawiać się w pracy. Zarzuty zostały postawione mężczyźnie już miesiąc temu, ale Sąd Rejonowy w Chorzowie rozpatrzył wniosek o jego tymczasowe aresztowanie w trybie zwykłym zamiast pilnym. W efekcie wspomniany list gończy można było wystosować dopiero teraz. Wszystko wskazuje jednak na to, że sprawca dawno już uciekł z kraju.\nDodatkowo zatrzymany został 37-letni znajomy będącego w trakcie rozwodu małżeństwa, który miał pomagać Kamilowi w namierzeniu Eweliny Ż. i Pawła K.


Belgia i Holandia nie będzie wdrażać OOXML | OSnews.pl\nRządy Belgii i Holandii nie zamierzają wspierać nowego standardu ISO — Office Open XML, wynika z wypowiedzi ich przedstawicieli.\nPeter Strickx, architekt IT ciała doradczego Fedict przy belgijskim rządzie tak wytłumaczył reguły jakie będą stosowane podczas wyboru standardu we wdrożeniach publicznych:\nMusi być wiele implementacji [standardu], żeby nie uzależnić się od jednego dostawcy. [standard] Musi być też kompatybilny z aktualnie wykorzystywanymi otwartymi rozwiązaniami, czyli w naszym przypadku Open Document Format.\nTom Peelen z holenderskiego Ministerstwa Gospodarki stwierdził natomiast, że samo zatwierdzenie formatu jako standardu ISO nie sprawi, że będzie to standard stosowany w holenderskiej administracji. Taki standard musi być najpierw zatwierdzony przez państwową organizację, Forum Standaardisatie. Ostatnim standardem, który uzyskał aprobatę Forum był Open Document Format, który sam Peelen nazwał „bardzo istotnym standardem”.\nW podobnym tonie wypowiedział się niedawno przedstawiciel Niemiec, Rolf Theodor Schuster.\nJak widać aprobata OOXML w trybie fast-track w ISO to dopiero początek drogi tego nowego standardu do publicznej administracji. Drogi niekoniecznie łatwej i niekoniecznie uwieńczonej sukcesem.\nNastępny wpis W Norwegii demonstracja przeciwo OOXML, za otwartością\nPoprzedni wpis Photoshop Express już nie straszy


9 DZIAŁAŃ DLA CZYSTEJ ZIEMI - Jak dbać o Naszą Planetę | Gmina Żabia Wola\n9 DZIAŁAŃ DLA CZYSTEJ ZIEMI\nWytwarzaj mniej śmieci\nZanim coś stanie się śmieciem zastanów się, czy już nim jest. Przykłady: buty, może możesz oddać je do lokalnego szewca, doniczka – może możesz ja pomalować (oczywiście farbą mniej szkodliwą dla środowiska), by uzyskać ten kolor, który teraz chcesz mieć. Zanim coś kupisz, zastanów się, czy to, co masz nie da się naprawić albo przerobić. Jeśli naprawdę potrzebujesz nowej rzeczy – starą oddaj komuś, komu przyniesie pożytek. Jest wiele organizacji, domów opieki, sklepów charytatywnych, które chętnie przyjmą stare ubrania, meble i sprzęty. A może w pobliżu mieszka jakaś potrzebująca rodzina…? Rozejrzyj się, czy w Twojej okolicy nie ma dobrego second-handu lub sklepu vinatge. Można tam znaleźć prawdziwe perełki. W miarę możliwości kupuj lokalne produkty – im mniejszy dystans pokonały, tym mniej zanieczyściły atmosferę\nSegregując odpady, trzeba pamiętać o kilku ważnych kwestiach. Papier wrzucany do segregowanego pojemnika nie może być zatłuszczony – taki trafia do śmieci zmieszanych. Jeden tłusty ręcznik papierowy może zepsuć całą kadź z papierem do recyklingu! Wyrzucając plastikowe butelki, zawsze odkręcaj z nich nakrętki, są one wykonane z zupełnie innego tworzywa, cenniejszego i łatwiejszego w przetworzeniu. W naszej gminie akcje ich zbierania ma już na swoim koncie wiele sukcesów. Pojemnik na nakrętki znajduje się na parkingu przy Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w Żabiej Woli. Do pojemnika na szkło nie wrzucaj potłuczonych szklanek ani talerzy. To miejsce tylko na butelki i słoiki. I pamiętaj worki na śmieci – to też śmieci. Wyrzucaj śmieci bezpośrednio ze swojego domowego pojemnika.\nKupuj towary wielokrotnego użytku\nŚwiat produkuje ponad 2 miliardy ton odpadów rocznie. Statystyczny Polak zużywa rocznie nadal zbyt dużo reklamówek, aż około 60 kilogramów papieru i 50 puszek. Do śmieci wyrzucamy co roku około 250 kilogramów samych opakowań, które posłużyły nam JEDEN raz. To można bardzo prosto zmienić. Przykłady: zamiast wody w plastikowych butelkach, zainstaluj dobry filtr i używaj blaszanego bidonu. Ryż, kaszę i inne sypkie i długotrwałe produkty kupuj pakowane po kilka kilogramów. Warzywa kupuj na lokalnym ryneczku i oczywiście pakuj do toby wielorazowego użycia. Po prostu analizuj każdy zakup, a przed wyrzuceniem czegokolwiek zastanów się, czy nie da się tego wykorzystać w inny sposób.\nWody słodkie to zaledwie 3% wszystkich wód na naszej Planecie. Zamiast kąpać się w wannie, weź krótki prysznic. Myjąc zęby, zakręć kran i do płukania ust użyj kubka. Sprawdź, czy Twoje krany i spłuczki są szczelne. A jeśli została Ci woda po płukaniu warzyw, podlej nią kwiatki. Podlewaj z głową. Nie rób tego w upalny dzień. Poczekaj do zmierzchu. Dzięki temu mniej wody wyparuje, a rośliny więcej skorzystają na podlewaniu.\nPrzede wszystkim zwracaj uwagę, by nie niszczyć, nie wycinać jak nie potrzeba, dbać o jej różnorodność. Oszczędzaj jej zasoby np. drzewa. Nie drukuj e-maila, jeśli nie musisz tego robić, zrezygnuj z papierowych rachunków i przerzuć się na opłacanie faktur przez Internet. Kup bilet elektroniczny i noś ze sobą własny kubek do kawy – ten papierowy jest woskowany i nie nadaje się do przetworzenia. Bożonarodzeniowe drzewko kup w doniczce, a po świętach posadź je we własnym ogrodzie. No i jeden z tych elementów, który w naszej gminie możecie wdrożyć, bo mieszkacie w domach. Zaproście pszczoły murarki do swojego ogródka. Ten gatunek nie żądli, a jest najbardziej pracowitym ze wszystkich. Bez pszczół nie ma roślin. A bez roślin – nie ma nas.\nJedz więcej roślin\nChoroby cywilizacyjne takie jak schorzenia układu krążenia i cukrzyca niszczą nasze zdrowie. Powód? Dieta i tryb życia (aktywności) zupełnie inny niż te, które mieli nasi przodkowie, masowo korzystający z dobrodziejstwa roślin i dużo wyższego wydatku energetycznego. Domowe zwierzęta jadły kiedyś to, czego człowiek nie jada – trawę i resztki z ludzkiego stołu – by wyprodukować pożywienie dla ludzi, czyli mięso, mleko i jaja. Dziś przemysłowo-hodowane zwierzęta jedzą to, czym można wyżywić człowieka. Jedna trzecia światowych upraw przeznaczana jest na paszę dla zwierząt. Można by tym nakarmić ponad połowę ludzkości. O przykłady nietrudno. Z 13 kilogramów ziarna otrzymujemy 1 kilogram wołowiny. Jak to zmienić? Jeść więcej roślin. Zależność jest prosta. Jeśli będziemy kupować mniej mięsa, mniej się go będzie produkowało a i jego jakość będzie znacznie wyższa.\nW naszym kraju źródłem prądu jest nadal najczęściej węgiel. To on odpowiada w dużym stopniu za zanieczyszczenie atmosfery, a w konsekwencji prowadzi do efektu cieplarnianego, kwaśnych deszczy i skażonych wód gruntowych. By go mniej wytwarzać, musimy go mniej zużywać. Jak? Wyłączaj światło zawsze wtedy, gdy wychodzisz z pomieszczenia i odłączaj od prądu urządzenia, których nie używasz, w tym zwłaszcza ładowarki do telefonu. Zrezygnuj z czajnika elektrycznego, jeśli masz w domy np. kuchenkę na gaz. A jeśli nie masz w domu gazu, to pamiętaj, aby gotować tylko tyle wody, ile akurat potrzebujesz. Na zewnątrz zainstaluj oświetlenie z czujnikiem lub nawet zasilane bateriami słonecznymi. Niech włącza się tylko wtedy, kiedy ktoś jest na dworze. Wymień żarówki na energooszczędne, a kupując nowe sprzęty domowe, zwracaj uwagę na ich ekologiczne oznaczenia. Będziesz oszczędzać matkę ziemię, jak i swoje pieniądze.\nWybieraj transport przyjazny środowisku\nPrzeciętny Polak jest odpowiedzialny za około 8 tysięcy kilogramów CO2 rocznie. Żeby pochłonąć tyle dwutlenku węgla, trzeba zasadzić aż trzy hektary lasów. Przeciętne auto emituje 160 gramów dwutlenku węgla na kilometr jazdy. Najwięcej generuje go transport. Chcesz produkować mniej CO2? Podróżuj do pracy z sąsiadami. Jeśli tylko możesz korzystaj z transportu publicznego. Od wiosny do jesieni wsiądź na rower. Wybieraj najmniej szkodzące środowisku rodzaje transportu. Najbardziej szkodliwym środkiem transportu jest samolot.\nBądź przykładem, czyli zacznij od siebie.\nSukces w zakresie ochrony środowiska zależy od tego, ile osób się w nie zaangażuje. Skals zrobi swoje. Jednak trzeba zacząć od siebie i swoich najbliższych. Nie mów tylko rób, dawaj przykład. Sprzątaj po sobie – w lesie, na plaży, w parku, na pikniku. Segreguj, kupuj świadomie itd. Dziel wiedzą o tym co i jak robisz dla środowiska. Wymieniajcie się pomysłami na nowe życie dla starych rzeczy. To rozwija kreatywność i daje dużo radości.\nUmów się na sprzątanie okolicy. Ktoś, kto raz posprząta, nie będzie już śmiecił.\ndata publikacji: 2021-04-19 13:57\nostatnia modyfikacja: 2021-04-20 12:40


Straszenie w przedszkolu | Forum BabyBoom\nStraszenie w przedszkolu\nKochane maumsie poradźcie!\nMoja Emilka ostatnio nie chciała chodzić do przedszkola. Ostatnie 2 dni jak ją zaprowadzałam to rozstawałyśmy się z płaczem. Jest ona w grupie 3-latków jadnak po sąsiedzku w sali jest grupa żłobkowa. Zdarza się (ostatnio często) z powodów, których nie udało mi się ustalić, że Panie wychowawczynie łączą te dwie grupy. Moje dziecko nie chce być wśród rozwrzeszczanej grupie 2-latków. Jak mi powiedziała lubi chodzić do swojej grupy a do żłobkowej nie i dlatego płacze. To ja pociągnąłam temat i pytam "no a co Pani mówi jak ty tak płaczesz" ona mi na to "Pani mówi, że jak będę płakała to przyjdzie pan Janusz i mnie zabierze do ciemnego lasu" - SZOK!!! poprostu zamarłam. Zadzwoniłam do koleżanki, której synek chodzi do grupy z Emką i pytam jak to u niej jest. Ona po moim opowiedzeniu też podpytała Adriana i sytuacja jest identyczna - z panem Januszem "straszakiem" w roli głównej... Cały dzień dziś nad tym myślę i głowa mi puchnie. Wiem na 100% że o "metodach wychowawczych" wie dyrektorka. Ostatnio dyrektorce właśnie zrobiłam awanturę że dzieci w taką piękną pogodę zamiast wyjść na dwór to bite 8 godzin siedzą w sali i tarzają się po tej wykładzinie, na dodatek połączone z grupą żłobkową. Niemal jej nie wyzwałam tak mi ciśnienie podniosła. No i co ja mam teraz zrobić - w poniedziałek znów do przedszkola - posłać czy nie posłać - normalnie głowa mi puchnie... i weź tu bądź człowieku mądry...podpowiedzcie mi coś sensownego. W tym przedszkolu jest wiele uchybień i niedociągnięć więc noszę się z zamiarem napisania konkretnej skargi do Kuratorium i Ministerstwa Oświaty - nic nie stracę bo i tak się wyprowadzamy i Emilka będzie chodziła do przedszkola w Warszawie. Tutaj sytuacja jest taka że każdy widzi co się w tym rzedszkolu dzieje ale nikt nic nie powie bo boi się że mu dziecka do przedszkola nie przyjmą...a z tym problem w Łasku naprawdę duży...\nJedyne wyjście to chyba złączyć siły,czyli pogadać z innymi rodzicami. Jedna osoba niewiele zdziała, bo zawsze można powiedzieć, że się czepia i wymyśla cuda. Jeśli wszyscy rodzice (lub większość) zajmą się sprawą, to jest większa szansa na powodzenie. Jeśli przedszkolanki stosują takie "metody wychowawcze" i dyrektorka temu przyklaskuje, to piszcie skargę do kuratorium, to nie jest zabawne, kuratorium musi się zająć sprawą. Ale to musi wyjść od wszystkich rodziców, nie tylko od Ciebie jednej, bo wtedy raczej marne szanse.\nnormalnie jestem w szoku, choć chrześniak mojego M jak parę lat temu też przyniósł wieści że niegrzeczne dzieci w piwnicy są zamykane\nmoje dziecię co prawda żłobkowe ale w grupie starszaków, i też często ta grupa łączona jest z roczniakami,co też chyba nie jest na miejscu\ntakże ja myślę że najpierw trzebaby porozmawiać z innymi rodzicami i potwierdzić "metody" stosowane przez wychowawczynie a później jak najbardziej gdzieś wyżej pisać\nps nie wszytskie dwulatki są rozwrzeszczane ;-)\nAniu, oczywiście że nie... moja córeczka też niedawno miała dwa latka. Moim zdaniem te maluchy są też straszone przez te Panie...bidulki...\nChodziło mi o to że te mniejsze dzieci są w przedszkolu bardziej swobodne, biegają, pokrzykują... natomiast 3-latki już są za takie "szaleństwa" upominane.\nSytuacja jest w tej chwili taka że Pani z kuratorium przjęła moją skargę telefoniczną i ma jutro z zaskoczenia zjawić się w przedszkolu. W piątek mam do niej zadzwonić i powie mi co ustaliła...\nspoko spoko rozumiem;-)\nmam nadzieję,że uda Ci się coś załątwić bo taka sytuacja nie powinna mieć miejsca\nmoje dziecię od września idzie do przedszkola ale wydaje mi się że tam jest całkiem ok\nwogóle to wiecie co opiekunki zwłąszcza w żłobku chyba nie zdają sobie sprawy że są w tym wieku dzieci które wszystko powtórzą,Przemko czasem przynosi do domu różne sensacje, jak np. jakieś dziecko zaklęło a "ciocia" na to nie przeginaj pałki\nCórcia mojej siostry chodziłą jako 2 letnie dziecko do żłobka i po powrocie bawiła się w żłobek w domu usadzając lalki . podczas jednej z zabaw padła kwestia"Śpij, kur...,upiorny bachorze" - moja siostra zrobiła awanturę w żłobku i się uspokoiło.\nno tego to ja już nie komentuje


LancrOne Sunshade Minerals Make-Up Studio Professional - Zestaw 25 sztuk pędzli w zapinanym etui - Drogerium.pl\nzł 156,24 zł 156,24 zł\nSUNSHADE MINERALS Make-Up Studio Professional - Zestaw 25 sztuk pędzli w zapinanym etui\nDla kogo jest przeznaczony zestaw 25 pędzli Sunshade Minerals Make-Up Studio Professional?\nZajmujesz się profesjonalnie makijażem? A może dopiero odkrywasz tajniki makijażu i chciałabyś mieć profesjonalny zestaw do jego wykonania? Sunshade Minerals przygotował komplet, w skład którego wchodzi 25 pędzli. Za ich pomocą będziesz mogła prawidłowo nałożyć i rozprowadzić wszystkie kosmetyki, wykonując tym samym profesjonalny makijaż twarzy i oczu.\nJakie pędzle wchodzą w skład zestawu Sunshade Minerals Make-Up Studio Professional?\nW komplecie znajduje się pędzel do pudru, rozświetlacza i cieniowania oczu. Nie brakuje skośnie ściętego pędzla do różu i modelowania bronzerem. Fluid lub kosmetyki mineralne nałożysz za pomocą okrągłego pędzla. Komplet obejmuje również pędzel zaprojektowany z myślą o łączeniu cieniów do oczu oraz pędzle do cieniowania powiek.\nDlaczego warto wybrać zestaw Sunshade Minerals Make-Up Studio Professional?\nPoszczególne pędzle wchodzące w skład kompletu zostały zaprojektowane z myślą o profesjonalistach. Produkty wyróżniają się zarówno kształtem rączek, jak i strukturą włosia. Jeżeli prawidłowo o nie zadbasz, posłużą Ci niezawodnie przez wiele lat.\nDobre Pędzle, idealnie sprawdziły się na kursie makijażu. Pani prowadząca też potwierdziła fajną jakość tego produktu, cieszę się że je kupiłam.\nZapytaj o produkt LancrOne Sunshade Minerals Make-Up Studio Professional - Zestaw 25 sztuk pędzli w zapinanym etui


Ważniejsze wydarzenia tygodnia od 23 do 29 listopada 2020 r. | Straż Miejska Rumia\nutworzone przez SMRumia | Lis 30, 2020 | Aktualności |\nSezon grzewczy (niestety) rozpoczęty. Straż Miejska w Rumi w przypadkach podejrzenia o spalanie odpadów stosuje pobieranie próbek popiołu, które Urząd Miasta wysyła do Centralnego Laboratorium Pomiarowo-Badawczego w Jastrzębiu Zdroju. W tym tygodniu przyszły pierwsze wyniki. Poniżej przedstawiamy tabelę zawartości popiołu pewnego rumskiego pieca domowego. Strzałką oznaczono przekroczenia dopuszczalnych zawartości pierwiastków.\nPrzekroczenie zawartości baru o 44% co oznacza spalanie pigmentów farb, lakierów i (lub) tworzyw sztucznych,\nPrzekroczenie zawartości antymonu o 33% co oznacza spalanie tkanin poliestrowych, ubrań, żywic poliestrowych, laminatów, sklejek,\nPrzekroczenie zawartości cynku o 292% co oznacza spalanie pigmentów farb, lakierów i (lub) tworzyw sztucznych, drewna impregnowanego.\nWłaściciel tego pieca otrzymał maksymalny mandat karny. W przypadku ponownego stwierdzenia stosowania do spalania niedozwolonych odpadów – zostanie skierowany wniosek o ukaranie do sądu, gdzie grozi grzywna do 5 000 zł.\nStraż Miejska w Rumi odbyła w minionym tygodniu 30 patroli zmotoryzowanych i pieszych z psem służbowym oraz 1 z Policją, odbyło się też 5 służb w budynku Urzędu Miasta. Działania patroli pozwoliły ujawnić 50 wykroczeń, z których 14 zakończyło się mandatami karnymi, 20 pouczeniami lub innymi środkami oddziaływania wychowawczego, a 2 wnioskami o ukaranie do sądu. Wykonano 61 interwencji zleconych przez obywateli, 17 osób wylegitymowano. Dokonano też 85 sprawdzeń miejsc uznanych za zagrożone.\nWykroczenia w związku z alkoholem. Nie było żadnej interwencji w związku ze spożywaniem publicznym alkoholu. Dwóm leżącym w miejscach publicznych osobom udzielono pomocy, udali się w swoją stronę. Trzecia osoba, zachowując się w sposób nieobyczajny dobijała się do placówki gastronomicznej – zostanie przeciwko tej osobie skierowany wniosek do sądu.\nZwierzęta. Podjęto 9 interwencji. 4 psy, których właścicieli nie udało się ustalić trafiły do schroniska. Dwa zdarzenia z dzikami w tym jedno przykre: na ul. Towarowej – zderzenie z dzikiem zakończone jego śmiercią i znaczne uszkodzenie pojazdu wieczorem w dniu 23.11.2020 r. W drugim przypadku w okolicach ul. Sobieskiego – dzików nie było. Znaleziono 2 koty – jeden niestety martwy – zgłoszony do usunięcia przez służby komunalne. Drugi z numerem identyfikacyjnym powrócił do właścicielki. Znaleziono i schwytano też papugę, którą zabrał do lecznicy technik weterynarii.\nUtrzymanie czystości. Przyjęto 11 zgłoszeń w związku z wydobywaniem się nadmiernego dymu z kominów – ani jedno nie potwierdziło się – spalano dozwolone paliwa. Jedną osobę ukarano mandatem za zaśmiecanie.\nWykroczenia drogowe. Podjęto 33 interwencje zakończone w 8 przypadkach mandatami karnymi, dwoma wnioskami o ukaranie do sądu, a pozostałych sprawców pouczono.\nZa wykroczenie przeciwko spokojowi i porządkowi publicznemu pouczono 6 osób i 1 ukarano. 3 osoby ukarano za wykroczenia przeciwko urządzeniom użytku publicznego. Pouczono 1 osobę za wykroczenie przeciwko bezpieczeństwu osób i mienia i 1 osobę za palenie tytoniu w miejscu zabronionym. Udzielono pomocy kobiecie, która zapomniała gdzie mieszka – odwieziono ja do Komisariatu Policji w Rumi celem ustalenia tożsamości.


Wszelkie towary posiadające certyfikat oraz przyrzeczenie o ich ekologicznym pochodzeniu, nie były to kłopotliwe do tej pory dostępne dla zwyczajnego Kowalskiego. Powód zaistniałej sytuacji stanowiła nazbyt wygórowana cena detaliczna indywidualnych towarów. Tu na pewno zdrowa żywność kraków kraków nie jest też tania w chwili obecnej, bo wybitnie drogi, długotrwały oraz [ Read More ]\nComments Off\tRead Full\nIstnieje dużo firm na rynku, które dają zyski, jednak można odnotować, że jednymi z w najwyższym stopniu potrzebnych usług, jest wynajem wozów zastępczych. Wypadki na drodze zdarzają się na co dzień, wówczas niejednokrotnie wozy ulegają kolizjom i zniszczeniu. Najczęściej samochód potem nie nadaje się do jazdy a w sytuacji gdy [ Read More ]\nSztuka to z pewnością nie tylko takie dzieła, jak obrazy, rzeźby, dzieła literackie czy utwory muzyczne, niemniej jednak również ogromna ilość przedmiotów powszedniego użytku, które przez swój sposób wykonania lub też nietuzinkowy projekt, według jakiego zostały zrobione, zapracują również na miano dzieł sztuki. Nieraz takie przedmioty uzyskują takie same ceny, [ Read More ]\nPoszukujesz kosmetyków, jakie nie jedynie będą pielęgnowały twoją karnację, ale także dostarczały jej cennych witamin i minerałów? Jeżeli tak, to z całą pewnością należałoby ulokować finanse w śmiałe kosmetyki, oparte na specjalnej formule ekstraktów pochodzących prosto od natury. Dziś regenerum do rzęs cieszą się coraz większym zainteresowaniem, a to po [ Read More ]\nTrzeba zaznaczyć, że każdy z nas musi wykorzystywać się do reguł ochrony przeciwpożarowej. Dlatego powinniśmy dokładnie brać je pod uwagę, bo dzięki temu nie będziemy dopuszczać do żadnych pożarów. Zapewne żaden z nas nie pragnąłby spowodować jakiegokolwiek pożaru. Właśnie dlatego powinniśmy się do takich zasad szczegółowo stosować. Istotne są przy [ Read More ]\nChoć wymysł wyszukiwarki internetowej okazał się jednym z najistotniejszych w historii internetu, a egzystencja analogicznych narzędzi znacznie ułatwiło wyszukiwanie wartościowych informacji, to jednak nie zawsze ten sposób zdaje egzamin. Mowa tu zwłaszcza o sytuacji, kiedy pomocnych jest parę kontaktów do rozmaitych przedsiębiorstw działających w tej samej branży. Perfekcyjnym wyraźnie rozwiązaniem [ Read More ]\nDo kręgu tych z właściwościami zdrowotnymi zalicz się dużo. Zioła mają dużo właściwości, jednakowoż te są ich szczególną zaletą. W najwyższym stopniu znanym jest pewnie rumianek pospolity. Spotkać go można wszędzie, gdzie porasta trawa. Zazwyczaj na łąkach. O działaniu przede wszystkim na choroby układu pokarmowego oraz rozmaitego rodzaju alergie. Następne [ Read More ]\nKolekcjonerstwem zajmowano się już od czasów przedpotopowych, jednak tutaj o całkiem inny jego rodzaj chodzi. Jak wiadomo zioła są niezwykle użyteczne. Wolno dostać je w każdym punkcie sprzedaży, ale zebrane samemu dają gwarancję, że jest to dokumentnie tym, czego potrzebujemy. Zdarzają się, bo także zioła trujące, w związku z tym [ Read More ]\nJeśli jesteś przykładowo posiadaczem e-sklepu, musisz mieć na uwadze, że czymś niezmiernie ważnym jest to, aby zawsze umiejętnie dbać o swój magazyn. A przecież funkcjonowanie e-sklepu bez magazynu jest czymś niesłychanie trudnym. I właśnie z tego powodu warto zajrzeć pod adres http://meblestalowe.pl. To właśnie pod tym adresem ofertę zamieścił jeden [ Read More ]\nRollup, to cudownej jakości stojaki, jakie pozwalają w wspaniały sposób pokazać daną reklamę. Stojaki pełnią szczególnie ważną funkcję, dlatego że to od nich jest uzależnione tak naprawdę, jak bardzo dostępny będzie wybrany baner, lub też reklama. Rollup, wykonany został z myślą żeby zadowalać wszelkie oczekiwania klientów i jest to zdecydowanie [ Read More ]\nTo najzupełniej normalne, że każdy hydraulik, a właśnie o nich mowa, chce w ciągu dnia pozyskiwać bardzo dużą ilość klientów. Jednak prawda jest taka, iż często hydraulik Poznań w sumie siedzi pod telefonem i oczekuje na klientów. Cóż, jedną z najbardziej istotnych przyczyn tego typu stanu rzeczy jest to, że [ Read More ]\nWłaściciele domów, którzy nie mają kominka, lecz po prostu chcą coś odmienić u siebie, przede wszystkim powinni zwrócić uwagę, że niezmiernie ważne jest to by jak najszybciej podjąć decyzję, czyli zdecydować się na kominek. Przecież prawda jest taka, iż w dosłownie każdym przypadku kominki Szczecin powodują, że atmosfera w domu [ Read More ]\nBez wątpienia każdy z nas pragnie cieszyć się we własnym domu wodą cechującą się rzeczywiście dobrą jakością. Niestety bardzo często okazuje się, że to, co leci z naszych kranów najzwyczajniej nie może być pite bez wcześniejszego przegotowania. Różnego rodzaju bakterie jak i szkodliwe substancje jakimi nierzadko jest wypełniona woda pochodząca [ Read More ]\nNależy zwrócić uwagę, że choć woda, mowa w tym momencie o wodzie z naszych kranów, nie jest taka zła – chociaż nie jest to regułą, to tak czy siak musimy zadbać o to, aby w naprawdę każdym przypadku cechowała się fantastyczną jakością. Zwróćmy na to uwagę, a będziemy mogli użytkować [ Read More ]\nChciałbyś wyremontować własną łazienkę? Cóż, bez wątpienia musisz wiedzieć, że strzałem w dziesiątkę jest to by wymienić wannę. Czym musi charakteryzować się łazienka? Cóż, niezmiernie istotna jest jej jakość. To oczywistość, lecz w końcu raczej nie można powiedzieć, że zawsze chociażby wanny asymetryczne przypadają dla nas do gustu. Ciężko potem [ Read More ]\nŁazienka jest takim pomieszczeniem, które powinno być możliwie jak najbardziej zadbane. Co do tego trudno miewać nawet niewielkie wątpliwości. I dlatego kapitalnym rozwiązaniem jest to, aby co jakiś czas odmienić coś w swojej łazience. Weźmy chociażby w rachubę wymianę bidetu – obecnie model BDS 031M jest prawdziwym strzałem w dziesiątkę… [ Read More ]\nDla dużej grupy z nas surfing jest znamienitym sportem, dla innych ciekawą rozrywką. Bez wątpliwości jednak wymaga ogromnej sprawności fizycznej, gdyż niezbędne jest tutaj utrzymanie równowagi. Sporo słowników cytuje ten sport jako jazdę na fali. Potrzebna jest to tego umyślnie ukształtowana deska, która jeszcze wzmaga ten ślizg. Następnym potrzebnym czynnikiem [ Read More ]\nW laboratorium powstają nowatorskie urządzenia, które pomagają w pracy chemikom. Dziś rynek gospodarczy proponuje bogatą gamę urządzeń, do których wielokrotnie zaliczane są homogenizatory. Sprzęty te pozwalają na prędkie preparacja próbek do badań. To niesłychanie legendarne urządzenia, jakie wolno spotykać w szczególności w laboratoriach farmaceutycznych. Sprzęt rodzaju homogenizator cechuje przede wszystkim [ Read More ]\nDo asekuracji przed włamaniami i żeby chronić prywatność jesteśmy w stanie pokusić się o zainstalowanie w mieszkaniu rolet zewnętrznych. Różnią się one od wewnętrznych towarem zastosowanym na przesłonę. Rolety tego typu zbudowane są z aluminiowych profili o wielkości kilkudziesięciu milimetrów oraz grubości paru milimetrów. Zwijane są do wyjątkowych skrzynek przymocowanych [ Read More ]\nDecydując się na dłuższy pobyt na polskie wybrzeże, analizujemy zawsze kwestię noclegu. Sprawa jest tym bardziej ważna, jeżeli czas ten planujemy spędzić z rodziną, a szczególnie z małymi dziećmi. Morska baza noclegowa jest w Polsce niesłychanie szeroko rozbudowana oraz na pewno każdy odnajdzie coś dla siebie. Jedną z możliwości jest [ Read More ]\nEkologia to w głównej mierze dział, który zajmuje się obroną ... Kalendarz:


Minimalizm» Blog Archive » Mam poczucie winy, że nie konsumuję…\n« Co jest fajne\nLipiec 30th, 2020 at 23:29\nOd kiedy wybuchła, czy może nie wybuchła, ale pojawiła się, będę się upierać przy tym, że cała ta sytuacja wokół covid, to więcej szumu, niż to wszystko warte, zatem słowo wybuchła wydaje mi się zbyt mocne, a więc od kiedy mówi się o covidzie, rozprawia się również o tym, jakie ta niby pandemia będzie miała skutki dla gospodarki. I nie trzeba być ekspertem w dziedzinie ekonomii, a może nawet wręcz lepiej nim nie być, bo ekspert nie połknąłby haczyka (swoją drogą słowo ekspert wciąż mnie mierzi – nie wierzę w ekspertów, nie ufam nikomu, kogo nazywają ekspertem, a już najmniej tym, którzy sami siebie tak nazywają), żeby nie pomyśleć, że miliony ludzi stracą pracę, bo inne miliony (a często i nie inne, to się pewnie jakoś zazębia) przestały konsumować.\nKelnerka straci pracę, bo przestałam się stołować na mieście, sprzedawca nie spłaci kredytu, bo kupuję mniej ubrań niż przed covidem (teraz czas dzieli się na przed covidem i po covidzie, dawny podział na przed naszą erą i n.e. wydaje się dość śmieszny), bileterka w kinie straci pracę, bo oglądam filmy w necie, aktor zostanie z pustą lodówką, bo nie pójdę do teatru, a trenerka fitness – bo nie przyjdę na siłownię.\nWasza praca była widocznie nie tak potrzebna jak się wam zdawało, poszukajcie innej?\nCzy mam teraz kupować jak szalona, żeby nadrobić wasz stracony czas i napełnić wasze portfele?\nSiedzenie w domu przyzwyczaiło mnie do siedzenia w domu.\nWidzę, że wiele ruchów było zbędnych, wiele słów nadmiernych, nabraliście mnie, że potrzebuję zjeść wege ciasto na mieście, zamiast upiec własne, już wam nie wierzę, że moje mieszkanie musi wyglądać jak z serialu, a ubranie, jak z magazynu Twój Styl.\nPrzy tym wszystkim nie mówię do was – sprzedawcy, kelnerki, trenerzy, bileterki, nawet nie mówię do was artyści i artystki. Tak naprawdę mówię do właściciela sieci sklepów odzieżowych, do zarządzającej dyskontami, do tych, których covid dotknie na tyle, że zamiast stu milionów zarobią dziewięćdziesiąt dziewięć.\nA może właśnie mówię do was, bo wasi pracodawcy nawet nie zauważą, że im się jedna cyferka na koncie zamieniła z inną cyferką, dla nich i tak Malediwy, kawiory, jachty i co tam jeszcze, nie byłam milionerką, a moja wyobraźnia w tym temacie nieco szwankuje.\nSama nie wiem do kogo mówię.\nCzy mam was przepraszać, że przeze mnie nie macie zdolności kredytowej, a jeśli ją kiedyś mieliście, to tym gorzej dla was, bo teraz trzeba spłacać?\nJak to wszystko działa, że jeśli chcesz mieć mniej, nabywać mniej, gromadzić mniej, korzystać mniej, konsumować mniej słyszysz zewsząd, że doprowadzasz gospodarkę do zapaści?\nNie wprost, ale przecież nie jesteś głupia.\nZachciało ci się minimalizmu, to powiedz tym wszystkim ludziom, że niczego od nich nie chcesz, zostaw ich na pastwę kredytów, pustych portfeli i długów.\nFajnie się czujesz?\nSkoro masz, to może się podzielisz?\nKupując, korzystając, konsumując.\nNo właśnie, jak inaczej?\nOne Response to “Mam poczucie winy, że nie konsumuję…”\nSierpień 5th, 2020 at 08:52\nJeśli czas podzielił się na przed i po koronie, to zauważam, że z dużą (większą) przyjemnością czytam Twoje wpisy po – tak jakoś podobnie odczuwam, są takie roztropne (lubię to zapomniane, biblijne określenie).\nTo wspieranie gospodarki uznaję za kolejny mit, przymus wrzucany przez… nie wiem kogo? Nie ma sensu tu się wymądrzać, ale przypomina mi to historię “upadku” banków – szczególnie ten motyw dotowania ich przez rząd i wypasione urlopy prezesów (bo muszą się odstresować) – USA.\nTu będzie trochę egoistycznie (ale bez poczucia winy)- w jakiś sposób wszyscy tu na dole mamy przechlapane, mogę wesprzeć najbliższych, ale nie konsumując na siłę czy kredytując, żeby w ten sposób pomóc innym. Być może każdy z nas musi poszukać innej ścieżki (np.zarabiania), może większość powinna przemyśleć wydatki i wybory, żeby coraz rzadziej stawać się zakładnikiem ekonomicznego szantażu.\nPrzydługo, mimo to miłego dnia.\nWcale nie przydługo. Dziękuję:) Roztropny – ja też lubię takie zapomniane trochę słowa, w dużej mierze zapomniane, bo nie mają już zastosowania do rzeczywistości. Albo coraz rzadziej. A szkoda. Może dlatego, że jest nas coraz więcej na Ziemi i trzeba się rozpychać, żeby przetrwać, zatem niektóre cechy wymierają? Pocieszam się, że jednak tak nie jest. Co do wpisów – wydawało mi się, że są jakieś bezbarwne ostatnio, bo i ja tak się czuję. Zatem dziękuję podwójnie. Ekonomiczny szantaż – lepiej bym tego nie określiła. Pozdrawiam


Prawdziwy Świąteczny czas oczekiwania na Boże Narodzenie już się zaczął. To czas spełniania marzeń i okazywania sobie wzajemnie troski i miłości. Już niedługo wszyscy będziemy się grzać w cieple choinkowych światełek w naszych domach. Ale najpierw choinkowe światełka zabłysły w naszej szkole. W holu szkoły stanęła piękna, ogromna choinka, którą przywiozła Pani Wioletta Oleszak – Czuczwara.\nW środę 4 grudnia uczniowie klas 1-3 ubierali świąteczne drzewko. Do pomocy dołączyli rodzice klasy 1a: Panie Wioletta Oleszak – Czuczwara, Ewa Kochańska i Sylwia Wolska. Jesteśmy wdzięczni za zapach prawdziwej, żywej choinki, za blask płynący z kolorowych bombek. Wszystkim uczniom udzielił się piękny przedświąteczny nastrój.


Zimowe przygotowania. Co wiemy po obozie w Siedlcach? – Z perspektywy kominów\n20 stycznia 2021 20 stycznia 2021 Michał Wiśniewski\tBrak komentarzy\nPiłkarze Wisły Płock przez tydzień trenowali w Siedlcach, gdzie rozegrali dwa mecze sparingowe. Podopieczni Radosława Sobolewskiego wygrali z drugoligowymi Wigrami Suwałki i Motorem Lublin. Na jakie pytania odpowiedź uzyskał opiekun Wiślaków?\nNa boiskach leżał śnieg, w czasie treningów temperatura sięgała minus kilkunastu stopni Celsjusza. Trzeba przyznać, że wiele rzeczy trzeba oceniać z przymrużeniem oka, bo po prostu w takich warunkach nie można sprawdzić wszystkiego. Coś jednak wiadomo.\nPrzede wszystkim trzeba zaznaczyć, że pogoda zaskoczyła Wiślaków. W ostatnich latach zimy w Polsce było dość łagodne i można było zakładać, że i tym razem temperatura będzie w okolicach zera stopni Celsjusza. Tymczasem zima w ostatnich dniach przypominała te sprzed dekady, a kryzys pogodowy przypadł… akurat na obóz w Siedlcach.\nNa pewno Wisła Płock nie wraca do ustawienia z wahadłami Radosław Sobolewski wycofał się z tego pomysłu już pod koniec rundy, a teraz tylko to potwierdził.\nWyjściowy skład w meczu z Wigrami Suwałki może być tym, który zacznie spotkanie z Zagłębiem Lubin:\nKamiński – Angel, Rzeźniczak, Uryga, Tomasik – Lagator, Rasak, Lesniak – Szwoch, Kocyła, Tuszyński.\nRadosław Sobolewski w dwóch sparingach dał szansę zawodnikom walczącym o pierwszy skład lub wchodzących do dorosłej piłki. Nie wydaje się jednak, żeby ktoś zachwiał hierarchią. Przynajmniej na razie.\nRafał Wolski nie jest jeszcze gotowy do gry. Pomocnik trenował z zespołem, ale nie wystąpił w meczach kontrolnych.\nPozycja Krzysztofa Kamińskiego jest niepodważalna, choć nieźle zaprezentował się też Bartłomiej Gradecki.\nWisła ma dwóch solidnych zawodników do gry z lewej strony defensywy, ale Milan Obradović pokazał, że w razie konieczności może załatać tę dziurę. Braki techniczne go trochę ograniczają, zwłaszcza w ofensywie, ale z drugiej strony strzelił fantastyczną bramkę, warto podkreślić, prawą nogą.\nPrzed Wiślakami jeszcze jeden mecz sparingowy z Lechią Gdańsk, czyli ostatnia szansa żeby wskoczyć na wyjściowego składu na mecz z Zagłębiem Lubin. Jednostek treningowych też jest jeszcze sporo, ale wydaje się, że Radosław Sobolewski ma w głowie koncepcję na kilka pierwszych spotkań.\n← Porozmawiajmy o Wiśle #02: Paweł Magdoń\nPorozmawiajmy o Wiśle #03: Jak wyglądają finanse klubu? →


Jak można pozyskiwać własną energię? | O Co Ludzie Pytają\nRosnące ceny paliw wymuszają na inwestorach znalezienie alternatywnych źródeł taniej energii. Wśród nowoczesnych rozwiązań, które dostępne są dla wszystkich, dużą popularnością cieszą się instalacje fotowoltaiczne. Montaż paneli pozwala obniżyć zużycie energii, co daje odzwierciedlenie w niższych opłatach za ogrzewanie oraz za użytkowanie urządzeń elektronicznych. Fotowoltaika to rozwiązanie nie tylko dla mieszkańców domów, ale też dla firm oraz dla spółdzielni mieszkaniowych. Nowoczesne budownictwo stawia na odnawialne źródła energii, które są trwałe, wydajne oraz bezpieczne dla środowiska.\nKiedy zdecydować się na instalację fotowoltaiczną?\nMontaż paneli słonecznych jest zawsze dobrym rozwiązaniem. Pozwala obniżyć rachunki oraz uzyskać czyste powietrze w swoim otoczeniu. Panele montuje się przeważnie na dachach lub na specjalnych wysięgnikach. Przed montażem zaleca się wykonać audyt, który oceni niezbędną ilość paneli, porady w tym zakresie dostępne są pod wskazanym adresem internetowym https://mlsystem.pl/fotowoltaika-szczecin. Prawidłowo założona instalacja będzie bezpieczna dla użytkowników, wydajna oraz wytrzymała. To też świetny wybór dla firm, które chcą ograniczyć ilość zużywanej tradycyjnej energii elektrycznej. Fotowoltaika to wyraz troski o zrównoważony rozwój, czyste powietrze i naturalne zasoby planety.