AutomotiveSuppliers.pl - przemysł motoryzacyjny w Polsce - 5 lat współpracy Volkswagen Poznań z Zespołem Szkół Politechnicznych we Wrześni\n23 listopad 2021 13:28\nW roku 2016, wraz z uruchomieniem nowego zakładu produkcyjnego Volkswagen Poznań we Wrześni, w którym powstaje model Volkswagen Crafter, podpisano umowę pomiędzy spółką Volkswagen Poznań, a Zespołem Szkół Politechnicznych im. Bohaterów Monte Cassino we Wrześni.\nW myśl porozumienia, w Zespole Szkół utworzono klasę patronacką, kształcącą uczniów w zawodzie mechanik precyzyjny. Dziś świętujemy piąty rok współpracy, a do dnia dzisiejszego mury szkoły opuściło 35 absolwentek i absolwentów nauki tego zawodu – pracowników młodocianych Volkswagen Poznań, z których zdecydowana większość pracuje obecnie w zakładach Volkswagen Poznań.\n„Współczesny rynek pracy, jego potrzeby oraz nowoczesne technologie stosowane w przemyśle motoryzacyjnym, wymagają nowych, unikatowych kompetencji, które dostarczyć mogą tylko wysoko wykwalifikowani pracownicy” – podkreśla Jolanta Musielak, członek zarządu Volkswagen Poznań ds. personalnych i organizacji. „Volkswagen Poznań i Zespół Szkół Politechnicznych we Wrześni, wraz z partnerami - Powiatowym Centrum Edukacji Zawodowej we Wrześni oraz Gestamp Polska, umożliwiają zdobycie wykształcenia i doświadczenia zawodowego odpowiadającego najwyższym europejskim standardom, stawiając na kształcenie dualne, czyli na system oparty na ścisłej współpracy szkoły i przedsiębiorstwa. Celem takiego współdziałania jest wykształcenie młodego pokolenia specjalistów z różnych dziedzin technicznych, którzy będą gotowi sprostać wyzwaniom, jakie niesie ze sobą praca w nowoczesnym przemyśle motoryzacyjnym.”\n„Gdy w odpowiednim miejscu i w odpowiednim czasie spotkają się ludzie o określonych oczekiwaniach i zainteresowaniach aby pracować nad realizacją wyznaczonego celu, to można dokonać rzeczy wielkich. Nam się to przydarzyło” mówi Bogdan Nowak, dyrektor Zespołu Szkół Politechnicznych we Wrześni.\nUczniowie Volkswagen Poznań w zawodzie mechanik precyzyjny teorii uczą się w Zespole Szkół Politechnicznych we Wrześni, a praktyki odbywają w Powiatowym Centrum Edukacji Zawodowej we Wrześni, a od drugiej klasy także w Volkswagen Poznań w zakładzie Września-Białężyce i częściowo w zakładzie Poznań-Antoninek. Ponadto w miarę możliwości uczniowie Volkswagen Poznań odbywają część zajęć wakacyjnych w firmie Gestamp Polska i na odwrót. Oprócz teoretycznej i praktycznej nauki zawodu, uczniowie mają też rozszerzony program nauki języka niemieckiego oraz możliwość uczestnictwa w różnych dodatkowych aktywnościach, takich jak wymiany międzynarodowe organizowane przez pracodawców. Zwieńczeniem nauki jest egzamin potwierdzający kwalifikacje.\nPojęcie „architektura elektryczna/elektroniczna” (E/E) określa integrację sprzętu elektronicznego, łączności sieciowej, oprogramowania i okablowania w jednym zintegrowanym systemie, który zawiaduje…


Miasto ma projektantów! Kreślą torowisko dla Walczaka i deptak z torami w centrum - - 2016-03-15\nMiasto ma projektantów! Kreślą torowisko dla Walczaka i deptak z torami w centrum\nMiasto podpisało dwie umowy na dokumentację dla tzw. projektu tramwajowego. Chodzi o przebudowę torowiska na Walczaka – odcinek wykona krakowski Progreg. Z kolei firma francuska Safege zajmie się Sikorskiego, od skrzyżowania z Cichońskiego do Dworcowej.\nJeszcze przed podpisaniem umów prezydent Jacek Wójcicki ogłosił, że Gorzów ma plan inwestycyjny czyli logiczny kierunek na lata. To efekt półtorarocznej pracy urzędu. Zwiera – punkt po punkcie – ponad 200 inwestycji za 1 mld zł. To kierunek w jakim miasto będzie zmierzało w ciągu najbliższych siedmiu lat – do 2003 roku. Obecnie jest konsultowany z poszczególnymi klubami radnych. – Plan jest efektem pracy urzędników, rozmów z radnymi. Do publicznej wiadomości trafi na początku kwietnia – zaznaczył prezydent.\nRezultatem planu inwestycyjnego są umowy z firmami projektowymi – chodzi o dokumentację dla dwóch inwestycji. Agnieszka Surmacz, dyrektor wydziału inwestycji i dróg tłumaczyła, że miasto podpisało dwie umowy na wykonanie dokumentacji dla inwestycji objętych tzw. projektem tramwajowym. To efekt wcześniejszych przetargów.\nChodzi o przebudowę torowiska na Walczaka – odcinek od Dowgielewiczowej do stacji Shell. Pracę wykona firma Progreg. Wartość: 300 tys. zł. Termin: do końca października. Z kolei firma francuska Safege z siedzibą w Polsce wykona projekt dla Sikorskiego od skrzyżowania z Cichońskiego do Dworcowej. Wartość: 867 tys. zł.\nTe dwa projekty są głównie związane z robotami torowiskowymi, ale w ciągu Sikorskiego będą też chodniki i droga, wszystkie elementy i przepusty na wspomnianej trasie. W ramach tego projektu będzie również przygotowana dokumentacja dla przyszłego deptaka na odcinku od Cichońskiego do Chrobrego. Przy czym firma jest zobowiązana do przygotowania dwóch wariantów, ma na to sześć tygodni. Mają tam być wykonane analizy zmiany natężenia ruchu w kluczowych punktach śródmieścia wywołane przez nowoprojektowaną inwestycję.\nTaką analizę miasto zleciło pod koniec ubiegłego roku i wyniki jej są znane – według każdego z czterech scenariuszy, zamknięcie Sikorskiego dla samochodów nie wywoła drastycznych, negatywnych skutków dla płynności ruchu w pozostałych rejonach centrum. W ciągu sześciu tygodni ma do miasta wpłynąć wizualizacja projektu z ostatecznymi dodatkowymi analizami ruchu.\nSafege to firma międzynarodowa z francuskim rodowodem z siedzibą w Poznaniu. W Polsce działa od 25 lat. Przedsiębiorstwo specjalizuje się w wykonywaniu projektów transportowych – szynowych i drogowych. Obecnie fachowcy z Safege nadzorują trzy duże budowy GDDKiA – S-19, S-8, S-7 i S-3 na odcinku od Legnicy do Bolkowa.\nMariusz Szmyd, przedstawiciel Safege podpisujący umowę z miastem zaznaczył, że jego zespół projektantów specjalizuje się też w wykonywaniu dokumentacji dla śródmiejskich układów komunikacyjnych. – W niedalekim Poznaniu przygotowaliśmy projekty drogowe z tramwajem dla ulicy Winogrady, układu komunikacyjnego dla rejonu dworca kolejowego, także dwa odcinki ulicy Grunwaldzkiej – gwarantujemy dobrą jakość i terminową realizację zadania – zaznaczył.\nPaweł Kudelski z krakowskiego Progregu przekazał, że jego zespół projektantów specjalizuje się przede wszystkim w przygotowywaniu dokumentacji dla torowisk. Mają na koncie prace dla Olsztyna, Łodzi, Wrocławia oraz wiele odcinków tramwajowych na Śląsku.


Czy aplikacje translacyjne to dobre rozwiązanie? – ArtinoINFO\n27 września 2021 Bartek Trok Biznes 0\nObecnie do wyboru są rozmaite opcje, jeśli chodzi o tłumaczenia. Niektórzy coraz chętniej decydują się w dzisiejszych czasach na aplikacje translacyjne. Czy to jednak dobra idea? Dlaczego zasadniczo nie jest to do końca polecany pomysł?\nLudzie mają obecnie wiele możliwości. Wszak mogą na przykład zdecydować się na prawdziwych ekspertów. A takich nie brakuje w proGermanica. Tam pracują osoby, które bardzo dokładnie tłumaczą teksty itp. Mimo wszystko są niekiedy Klienci, którzy wolą wybrać aplikacje translacyjne. Dlaczego jednak to nie będzie koniec końców dobra idea? Są osoby wychodzące z takiego założenia, żeby przede wszystkim zaoszczędzić sporo mamony. Wybierając aplikacje translacyjne jest taka możliwość. Trzeba jednak zauważyć, że jakość wykonanej pracy pozostawia sporo do życzenia. Ale po kolei. Przede wszystkim aplikacje translacyjne nie wykonują tłumaczenia uwierzytelnionego. Potrzebne są Ci takie właśnie usługi? Sporo osób chce posiadać tłumaczenia przysięgłe. W takiej sytuacji aplikacje translacyjne nie zdadzą egzaminu. Warto bowiem wiedzieć, że tego typu tłumaczenia mogą być wykonywane tylko i wyłącznie przez osoby, które posiadają stosowne kwalifikacje.\nNa przykład potwierdzone przez zdanie egzaminu państwowego itp. Nie można liczyć na to, że aplikacje translacyjne wykonają dobrze to zadanie. Więcej o tym jest zaś na stronie internetowej https://progermanica.pl/tlumacz-polsko-niemiecki-w-katowicach-kontra-aplikacje-translacyjne-wynik-moze-byc-tylko-jeden/.\nDlaczego jeszcze nie warto decydować się na aplikacje translacyjne? Musisz pamiętać o kilku kluczowych kwestiach. Przede wszystkim takie właśnie aplikacje translacyjne to narzędzia, które działają niczym roboty. Przez to jakość tłumaczeń jest bardzo kiepska. Zależy Ci na tym aspekcie? W końcu potem chcesz wręczyć te dokumenty partnerom niemieckiej firmy, z którą masz zamiar kooperować? W takiej sytuacji absolutnie nie możesz zdecydować się na aplikacje translacyjne. Tak naprawdę na 100% w tekście będzie sporo błędów. To wpływa bardzo negatywnie na sprawy wizerunkowe. Taka firma nie może liczyć na to, że będzie ogólnie dobrze odbierana. Jako podmiot profesjonalny itp.\nNawet najlepsze aplikacje translacyjne nie zastąpią wykwalifikowanego tłumacza. Należy to sobie zapamiętać. Tego typu narzędzia mogą być stosowane tylko wtedy, gdy chcemy coś sobie przetłumaczyć na użytek domowy itp. A i tak trzeba mieć na uwadze to, że tłumaczenie może nie być do końca profesjonalne. Jak szykujesz papiery dla współpracownika z Niemiec albo do urzędu itp. to nie możesz ryzykować. A jest naprawdę bardzo duże prawdopodobieństwo, że przez aplikacje translacyjne będziesz miał spore kłopoty. Wszak tego typu właśnie narzędzia nie wykonują dobrze swojego zadania. Teoretycznie jakoś tam tłumaczą, ale na przykład używane są nie takie wyrażenia, a szyk zdania pozostawia sporo do życzenia itp. Szczególnie w bardziej zaawansowanych konstrukcjach. Tak naprawdę aplikacje translacyjne to także niska wartość merytoryczna. Jeśli potrzebujesz przetłumaczyć ważny dokument, na przykład dotyczący historii leczenia, to te narzędzia nie powinny być wybierane. Na 100% będzie wiele błędów. A ma to przecież spore znaczenie, bo potem lekarz z Polski nie będzie dobrze poinformowany itp. Zdecyduj się zatem na ekspertów.


Wynajem bardzo profesjonalnego kampera – Cookie blog\nWynajem bardzo profesjonalnego kampera\nEwidentnie zastanawia Was ta sprawa? A może warto zdecydować się na coś nowego – zauważając zbliżające się tak de fakto wielkimi krokami wakacje? Tak de fakto już za kilka tygodni coraz więcej osób będzie zwyczajnie chciało wyjechać. Wynajem specjalistycznego kampera to rozwiązanie, które cieszy się tak de fakto coraz większą popularnością. Dlaczego? Aktualnie nie brakuje po prostu ludzi, którzy mają świadomość, że vacation in Poland to dobre rozwiązanie.\nDlaczego? W naszym kraju nie brakuje zwyczajnie zabytków. Bez wątpienia, na wakacje w Polsce mogą zdecydować się w głównej mierze nasi polacy. Jesteśmy bowiem przekonani, że tak naprawdę jeszcze nie zobaczyliście na swoje oczy najważniejszych zabytków itd. Oprócz tego vacation in Poland to bardzo dobre rozwiązanie również dla turystów zagranicznych. Tych natomiast na terenie Polski nie brakuje. Bez żadnego problemu można zdecydować się na rent a camper Warsaw. Rok po roku kalendarzowym ta opcja jest po prostu coraz popularniejsza. Dlaczego? Są bowiem na rynku firmy, które oferują tę usługę. Oczywiście rent a camper Warsaw to szansa jednakże na to, ażeby zarabiać bardzo dużo gotówki. Turystów bowiem nie brakuje. Tego rodzaju usługi są profesjonalne od samego początku aż do samego końca. Klienci mogą liczyć na dobrej jakości kampery, które są komfortowe a także pod wieloma względami wygodne. Oprócz tego bez wątpienia osoby zainteresowane tym właśnie tematem chwalą takie firmy za to, iż można zdecydować się na dobrej jakości kampery za stosunkowo niewielkie pieniądze. Dodatkowe informacje: vacation in Poland.\nPrevious postProfesjonalna i tania obróbka w wykonaniu fachowców\nNext postEfektywnie działające wyciągarki różnego typu


Naklejamy kółeczka, poznajemy kolory. Niezwykła książeczka dla najmłodszych 2-4 lat - jedynie 9,95 zł w matras.pl\nNaklejamy kółeczka, poznajemy kolory. Niezwykła książeczka dla najmłodszych 2-4 lat\nTo niezwykła książeczka dla żądnego samodzielności malucha. Pozwól mu stawić czoło przygotowanym dla niego zadaniom. Zachęć go i wspieraj, a na pewno uda mu się: * znaleźć kółka w kolorze zaznaczonym konturem * przykleić je w oznaczonych miejscach * pokolorować rysunki Kółeczka do naklejania są żółte, czerwone, zielone i niebieskie. Daj dziecku kredki w kolorach nalepek. Po zakończonej pracy Twoja pociecha na pewno będzie już rozróżniać te barwy. W każdym kolorze są dwa zapasowe kółeczka ... Nie trzeba się martwić jeśli coś się nie uda. Podczas wspólnej zabawy towarzyszyć będzie Wam kotek Filonek. Zatem do dzieła, przekonajmy się co potrafią wyczarować dwie małe rączki! Czytaj dalej >> << Zwiń


15 sposobów na zachęcanie do nauki czytania | pedagog podpowiada\nJak zachęcić dziecko do nauki czytania? Zdarza mi się słyszeć pytania: Dlaczego moje dziecko nie lubi czytać książek dla dzieci?\nChciałabym się skupić na odczarowaniu „czytającego dla przyjemności dziecka” na rzecz dziecka uczącego się czytać. To są jednak dwie różne sprawy, dlatego zebrałam 15 punktów, które ułatwią to wyzwanie.\nDo nauki czytania proponuję podejść zadaniowo, bo to czynność, którą musimy opanować, niezależnie od tego, czy lubimy książki, czy nie.\nCzytanie dla przyjemności jest krokiem drugim, choć niewątpliwie uczenie się powinno być powiązane z przyjemnością. Tak też spróbuję do tego podejść w poniższych podpowiedziach.\n1. Rytuał czytania i pokazywania\n2. Rodzicu, sam też czytaj!\n3. To tylko etap\nZ jednej strony to magiczne miejsce. Z drugiej – trochę takie z przeszłości. Osobiście nie przepadałam za biblioteką do pewnego momentu. Teraz ją uwielbiam.\nDenerwowało mnie, że to wszystko tak długo trwa, że trzeba coś wyszukiwać w szufladach z karteczkami, że pani wbija pieczątki z datą i trzeba pamietać o oddaniu na czas. Z tych (wiem, niezbyt mądrych) powodów, unikałam biblioteki.\nCo wcale nie znaczy, że odsłuchanie lektury rozwiązuje problem niechęci do czytania. Wcale nie. Jednak na pewno dziecko chętniej sięgnie po książkę, która faktycznie jest dla niego interesująca.\nZapytaj więc i ustalcie, co chce czytać. Jedni będą chcieli atlas zwierząt, inni coś o podróżach, jeszcze inni proste wierszyki Brzechwy. Każdy ma swoje upodobania.\n7. Duże litery mało czytania\nSpecjalnie przygotowane książki do nauki czytania to m.in. seria Książkożercy, o której opowiadałam w recenzji filmowej.\n8. Książki z dzieciństwa\n9. Nastawienie do nauki czytania\n10. Warunki do nauki czytania\nnie odrywa od czytania (np. porozwalane po łóżku zabawki uwierające w plecy),\n11. Książki w zasięgu\nMówiąc o zasięgu mam też na myśli możliwość bawienia się książką. Oczywiście należy się książkom szacunek, ale jeśli już je dajesz do ręki dziecku, pozwól czytać tak, jak jemu wygodnie. Czasem oznacza to zgięcie okładki, zniszczone kartki, rzucenie pod łóżko itd.\nDziecko tak poznaje przedmioty, tak ich doświadcza i się ich uczy. Nie tylko patrząc. Kiedy więc każesz czytać, ale żeby broń Boże, za bardzo nie szeleściło, to żadna frajda.\n12. 10 minut dziennie\nTu wypowiem słowo, za którym wielu rodziców nie przepada: konsekwencja. Jeśli masz w domu dziecko, o którym wiesz, że musi poćwiczyć czytanie, nie odpuszczaj. Ustalcie, że czytacie 10 minut dziennie.\n13. Wspieraj naukę czytania\n14. Pokaż postępy\n15. Książki do odrabiania\nSprawdzą się też komiksy. Jest w nich obraz, mało czytania, dużo hałasu i zazwyczaj mocno zwariowana akcja. Komiksy są tajną bronią dla początkujących czytelników. Zazwyczaj wciągają jak bagna. Zaczynaj od tych najprostszych, kierowanych do młodszych, a zobaczysz, że niedługo będziesz musiała robić miejsce na regałach, żeby pomieścić komiksowa kolekcję pociechy.


14 października LG zorganizowało konferencję, na której zaprezentowano najnowsze urządzenia i omówiono strategię na najbliższy czas. Wśród nowości znalazły się telewizory, zestawy kina domowego, projektory i odtwarzacze Blu-ray, a także monitory komputerowe. Wszystko podporządkowano jednemu celowi – wprowadzeniu trójwymiarowego obrazu do naszych domów.\nChoć zabawa z trzecim wymiarem zaczęła się stosunkowo niedawno, to już dziś koncerny elektroniczne wiążą swoją przyszłość z rozwojem tej technologii. Nic dziwnego, że prezentacja LG zaczęła się od wykresów i słupków pokazujących prognozowany wzrost sprzedaży telewizorów z podświetleniem LED, modeli 3D i ekranów mogących się łączyć z Internetem. Wszystkie oczywiście szybowały w górę, ale dla klientów najważniejsze jest to, co można kupić już dziś.\nW sali wystawowej zgromadzono mnóstwo sprzętu, począwszy od ekranów, przez rzutniki i zestawy głośnikowe, a na odtwarzaczach z łącznością bezprzewodową i wbudowanym dyskiem kończąc. Wszystko to było jednak tylko dodatkiem do trójwymiarowych ekranów. Uczestnicy spotkania mieli możliwość porównania różnych modeli i technologii prowadzących do uzyskania efektu 3D.\nGwiazdą przedstawienia był projektor CF3D. To potężna profesjonalna maszyna, przeznaczona dla bardzo zamożnych użytkowników oraz firm, które chcą urządzać w swoich siedzibach trójwymiarowe projekcje. Na przykład biur architektonicznych, które we własnej salce projekcyjnej chciałyby pokazywać klientom trójwymiarowe modele budynków i wnętrz. Urządzenie jest dość skomplikowane, ponieważ w obudowie pracują dwa projektory Full-HD. Światło, emitowane przez dwa układy, po jednym dla każdego oka, zbiega się na wspólnym lustrze. Dlatego z zewnątrz widzimy tylko jeden system optyczny.\nW dniach 6-7 listopada odbyła się czternasta edycja Audio Show. Trzy warszawskie hotele po raz kolejny zostały wypełnione sprzętem grającym z najwyższej półki. Zwiedzający mogli się zapoznać z możliwościami systemów hi-fi, których ceny idą w setki tysięcy złotych. Niektóre rarytasy sprowadzono specjalnie na tę okazję. Chętnych nie brakowało, choć pogoda była, jak zwykle, paskudna.\nPoprzednia edycja pobiła wszelkie rekordy. W tym roku zwiększyła się liczba wystawców (73) i pokoi (76), ale zwiedzających jakby ubyło. Termin wydawał się szczęśliwszy niż w poprzednich latach, ale nie było aż takich tłumów, jak rok temu. Pozytywna wiadomość jest taka, że wystawa wreszcie przyciągnęła wiele osób, które po raz pierwszy zetknęły się z audiofilskim sprzętem.\nMusical Fidelity należy do najbardziej oryginalnych producentów sprzętu hi-fi. Firma o blisko 30-letniej historii została założona przez ekscentrycznego klarnecistę, Anthony Michaelsona.


59 zł zamiast 199 zł za kurs online: podstawy winiarstwa i browarnictwa.\nPo ukończeniu kursu uczestnik otrzymuje zaświadczenie jego ukończenia (wydawane na wzorach MEN – ustawa z dnia 11.01.2012 Dz.U. z 2014 r. poz. 622) listownie na wskazany adres zamieszkania. Brak dodatkowych opłat za zaświadczenie, egzamin i przesyłkę.\nKurs adresowany jest do wszystkich osób zainteresowanych nie tylko degustacją trunków, lecz także procesem ich produkcji, metodami uzyskiwania pożądanego smaku. Szkolenie stanowi ciekawą lekcję dla amatorów pragnących zapoznać się z historią i technikami wytworu trunków oraz dla osób, które mają już za sobą pierwsze próby w tym kierunku, lecz pragną pogłębić wiedzę. Kurs kierowany jest szczególnie do osób, które na browarnictwo i winiarstwo patrzą pod kątem relaksu i hobby, gdzie możliwość eksperymentowania w połączeniach smakowych, odkrywania nowych aromatów, a wreszcie – poczęstowania bliskich i znajomych własnoręcznie wyprodukowanym trunkiem kusi coraz więcej osób.\nSzkolenie przyda się także osobom, które wiedzę z zakresu wytwarzania piwa i wina pragną wykorzystać w swojej pracy zawodowej, a zatem dla właścicieli lokali gastronomicznych i barów, kelnerów i barmanów, wreszcie zaś dla osób, które pragną browarnictwo i winiarstwo uczynić swą ścieżką zawodową. Kurs zawiera informacje na temat historii browarnictwa, procesu produkcyjnego piwa, doboru surowców i sprzętu, jak również praktyczne porady dotyczące domowej produkcji piwa. W zakresie winiarstwa uczestnik kursu pozna historię wina i winiarstwa, zakres uprawy winorośli poprzez odpowiedni dobór odmiany, pożądane warunki uprawy i konieczne zasady. Dowie się również, jak wygląda proces produkcji wina oraz domowy wyrób tego trunku oraz wyrobów winiarskich do wykorzystania w gastronomii.\nHistoria piwa i podstawy browarnictwa\nProces powstawania piwa\nSprzęt i surowce piwowarskie\nHistoria wina i podstawy winiarstwa\nWinorośl – pochodzenie, odmiany, wymagania\nPiwo i wino w kuchni\nUczestnik kursu nabywa wiedzę z zakresu historii i technik wytworu trunków oraz możliwości wykorzystania ich w gastronomii\nRealizacja: należy przesłać mailowo zakupiony groupon na adres: szkolenia@pm-managementgroup.home.pl wraz z podaniem imienia i nazwiska uczestnika kursu oraz wypełnionym zgłoszeniem na kurs. Po przesłaniu kompletu dokumentów (groupon + zgłoszenie na kurs) klient otrzyma maila zwrotnego z loginem i hasłem do platformy szkoleniowej w terminie 24 godzin.


przez Jason Phillips | Adware Published: 2018 June 22, 12:01\nO ten plik\nPo pobraniu skaner bezpieczeństwa firmy Microsoft, można zauważyć msert.exe uruchomione na komputerze. To nie jest złośliwy plik i jest częścią programu, który należy do Microsoft Windows.\nMicrosoft Safety Scanner to narzędzie skanowania, który jest zaprojektowany, aby znaleźć i usunąć złośliwe oprogramowanie z komputera. Jest nieco podobny do anty-wirus, choć nie zastępuje go. Narzędzia nie są wstępnie zainstalowane i musi być ręcznie pobierane i eksploatowane. Jest używany przez 10 dni po pobraniu. msert.exe procesu pojawią się podczas instalowania tego narzędzia. To nagle pojawia się w Menedżerze zadań może alarm, ale nie trzeba się martwić. msert.exe można usunąć po już nie trzeba używać programu Microsoft Safety Scanner. Usunięcie go, podczas gdy nadal używasz Narzędzie będzie powodować problemy, jako że będzie usunąć program z komputera.\nNie jest poza sferę możliwość, że pewnego rodzaju złośliwym oprogramowaniem mogą przebrać się jako ten prawidłowy plik. Jeśli nie zainstalowano narzędzie Microsoft i nagle pojawia się w Menedżerze zadań, trzeba sprawdzić komputer w poszukiwaniu złośliwego oprogramowania. Te sytuacje jest dlatego tak konieczne jest aktywne anty malware na komputerze. Jest to szczególnie w przypadku, jeśli nie są zaznajomieni z objawami infekcji złośliwym oprogramowaniem. Przed wszelki malware może wejść, program bezpieczeństwa by go na miejscu i zapobiec dostawanie.\nPobierz narzędzie do usuwaniaAby usunąć msert.exe Użyj naszej zalecane usuwanie narzędzie odinstalować msert.exe. Próba wersja WiperSoft zapewnia Wykrywanie zagrożeń komputerowych jak msert.exe i wspomaga w usunięcie za darmo. Można usunąć wykryte rejestru wpisy, pliki i procesy samodzielnie lub zakupu pełnej wersji.\nPobierz narzędzie do usuwaniaAby usunąć msert.exe Nasz zespół badawczy polecam aby usun╣µ msert.exe za pomocą narzędzia wiarygodne automatycznego usuwania. Lub można użyć alternatywnego oprogramowania (Norton, Kaspersky, BitDefender), który można znaleźć tutaj.


awokado | Zwierciadlo.pl\nSałatka z awokado, z suszoną żurawiną i prażonymi ziarnami\nSałatka z awokado i prażonymi ziarnami dostarczy nam wielu witamin (A, E, C) i energii.\nBazie albo kotki. Bukiety tulipanów i żonkili. Hiacynty w doniczkach i bukszpan w święconce. Krzewy żółtej forsycji i stokrotki na trawniku.\nPościel pachnąca wiosennym wiatrem, biały obrus po babci i palma w wazonie. Żur na zakwasie, pieczona szynka, baby i mazurki. Pascha jeszcze w lodówce, a biała kiełbasa w piecu.\nPachnący bochen chleba na babcinym obrusie i patera z rzeżuchą. Maluchy szukają wielkanocnego zajączka.\nA dorośli zaraz podzielą się jajkiem.Stawiam jeszcze sałatkę z raków. Alleluja!\n|Bazie albo kotki. Bukiety tulipanów i żonkili. Hiacynty w doniczkach i bukszpan w święconce. Krzewy żółtej forsycji i stokrotki na trawniku.\nCzy nie chcielibyście utopić Marzanny?\nJa tak, bardzo!\nCzuję już powiew świeżości.\nNawet jeżeli to chwilowe, jak kraczą niektórzy.\nPodnosi na duchu, buduje optymizm i nadzieję na więcej zielonego.\nNa kolory w ogóle!\nKolorów pożądam niecierpliwie.\nUtopmy Marzannę i zróbmy orientalną kaczkę zawiniętą w ryżowe rollsy!\n|Czy nie chcielibyście utopić Marzanny?\nSkładniki pstrąg 2 szt kasza kuskus 1szklanka awokado 2szt czosnek 2 ząbki suszone pomidory z…\nNazwa guacamole pochodzi od dwóch słów: ahuacama alli – w języku nahuatl: awokado oraz molli: sos. Zielina, kremowa pasta o intrygującym smaku jest jedną z ulubionych przekąsek na świecie.\nNazwa guacamole pochodzi od dwóch słów: ahuacama alli – w języku nahuatl: awokado oraz molli: sos. Zielina, kremowa pasta o intrygującym smaku jest jedną z ulubionych przekąsek na świecie.|Nazwa guacamole pochodzi od dwóch słów: ahuacama alli – w języku nahuatl: awokado oraz molli: sos. Zielina, kremowa pasta o intrygującym smaku jest jedną z ulubionych przekąsek na świecie.


Rozmowy Wideo. Nie ma rejestracji. - CZAT WIDEO №1 - wideo randki z dziewczynami online\nRozmowy Wideo. Nie ma rejestracji.\nNie wiem kto, więc tym razem ty uderzysz\nInternet już dawno podbił nasze serca, i ludzie dzisiaj nie mogą sobie wyobrazić życia bez InternetuRobimy wszystko jest w internecie: realizujemy związek z jedzeniem, kupujemy ubrania, wybieramy samochód, nieruchomości, a nawet niektórzy ludzie uważają swoją bratnią duszę.\nCzłowiek to dobro społeczne, a więc nie jest dobrem społecznym.\nOn może żyć bez innych. Dzisiaj wiele osób może bez wahania spotkać się w codziennym życiu, dlatego dla takich osób zaprezentowaliśmy taka unikalny sposób komunikowania się, jest To świetny sposób, aby poradzić sobie z tymi emocjami, a także pomóc ci znaleźć przyjaciół i partnerów. Czat-ruletka może być bardzo prosta: ekran i klawiatura, ale i czat wideo bez rejestracji, kiedy można dokładnie wiedzieć, z kim rozmawiasz. To bardzo ważne, gdy chodzi o randkach, bo pamiętam, ile razy popełnił błąd, kiedy ludzie umieszczali cudze zdjęcia na swoich lub głównych zdjęciach i wynosiły innymi ludźmi.\nCzat - to przyjazny dla użytkownika interfejs, przeznaczony dla osób w każdym wieku od lat.\nW bazie danych portalu istnieje duża liczba użytkowników, którzy korzystają z czatów jako sposób telefonicznej i wideo. Jednak najważniejszym punktem jest to, że nie trzeba szukać partnera i rozmówcy samodzielnie, Ruletka zrobi to za ciebie. Czat będzie najbardziej dostępny i wygodny sposób komunikacji, w tym jego podstawową i główną zaletą.\nNie warto myśleć, że celem rozmowy wideo jest po prostu intymne rozmowy, w przeciwieństwie do tego wielu ludzi spędza proste znajomości, które na zupełnie różne tematy, dyskutują język sztuki, polityki, natury, wymiana doświadczeń, znajdują zainteresowania zwiedzających, itp.\nOczywiście, nie jest wykluczone i wybór romantyczny komunikacji i relacji, pewien procent par stworzyli swoją silną rodzinę poprzez spotkania w internecie.\nW Indiach, Telefon w Indiach, Online Czat w telefonie w Indiach\nGüle Albacete: istasyon tanışma nerede her\nnajlepsza ruletka czat czat randkowy wideo czat randki z dziewczynami darmowe online czat erotyka wideo randki za darmo czat dalej erotyczny czat wideo czat ograniczeniu z dziewczynami online wideo czat randki dla dorosłych rejestracji za darmo


Jaka ostrzałka do noży będzie najlepsza? - WP Dom\nostrzenie nożyostrzałki do nożynożekonserwacja noży\nJak wybrać dobrą ostrzałkę do noży? Przede wszystkim, dobierając odpowiedni materiał ostrzałki do posiadanych w domu noży. Ważna jest też wygoda użytkowania narzędzia.\nJaka powinna być dobra ostrzałka do noży?\nDawno już minęły czasy, gdy wybór przyrządów do ostrzenia noży ograniczał się często do osełek i ostrzałek krążkowych. Obecnie rynek oferuje znacznie więcej możliwości, a w wielu sklepach internetowych można znaleźć duży wybór ostrzałek wielu różnych typów (sprawdź na przykład: https://www.emag.pl/ostrzalki/c).\nJaka ostrzałka do noży sprawdzi się jednak najlepiej? Po pierwsze, wykonana z odpowiedniego materiału. W dobrej musi być on twardszy niż materiał, z którego zrobione jest ostrze. Na przykład:\nDo noży ze stali wystarczą nawet zwykłe ostrzałki stalowe;\nDo noży ze stali o podwyższonej twardości (np. ze stali węglowej czy tytanowej) potrzebne są ostrzałki ceramiczne, z węglika wolframu lub kamienie do ostrzenia;\nDo noży japońskich sprawdzą się szczególnie kamienie wodne z twardych materiałów;\nDo noży ceramicznych natomiast najlepsze są ostrzałki diamentowe.\nJaka jest dobra ostrzałka do noży ząbkowanych?\nW przypadku noży o gładkim ostrzu zdecydowanie łatwiej wybrać odpowiednią ostrzałkę. Nie każdy przyrząd do ostrzenia noży nadaje się jednak również do narzędzi o ząbkowanej krawędzi tnącej. Zdecydowanie nie sprawdzą się tu osełki, kamienie do ostrzenia czy grube ostrzałki prętowe.\nNajlepszą ostrzałką do noży ząbkowanych jest cienka ostrzałka prętowa (zwłaszcza diamentowa), przypominająca nieco śrubokręt ze szpikulcem. Dobrym rozwiązaniem do noży z szerokimi ząbkami są też wysokiej jakości ostrzałki płytkowe (np. marki AnySharp). W tym przypadku świetnie zdadzą egzamin także niektóre uniwersalne modele krążkowe i elektryczne.\nZalety i wady różnych przyrządów do ostrzenia noży\nPoszczególne rodzaje ostrzałek różnią się sposobem działania i wygodą użytkowania, materiałami, zakresem zastosowań oraz - rzecz jasna - ceną. Na rynku najczęściej dostępne są następujące przyrządy do ostrzenia noży:\nOstrzałki krążkowe- posiadają kilka par metalowych lub ceramicznych krążków oraz są bardzo proste i wygodne w obsłudze. Warto jednak zwrócić uwagę na jakość i twardość materiału ostrzącego, która często nie jest najlepsza. Nadają się do ostrzenia noży z dwustronną krawędzią tnącą, ale nie do noży: ostrzonych jednostronnie, ciężkich lub o grubych głowniach.\nOstrzałki płytkowe- łatwością użytkowania przypominają krążkowe. Są jednak bardziej wszechstronne, dzięki krawędziom ostrzącym płytek ustawionym pod kątem 20°. Najlepsze tego typu wykonuje się z węglika wolframu.\nOstrzałki prętowe, czyli tak zwane musaki lub stalki. Naostrzą niemal każde narzędzie. Z uwagi na ich uniwersalność, często są wykorzystywane między innymi przez rzeźników, masarzy i szefów kuchni. Ich używanie wymaga jednak pewnej wprawy, ostrożności i zachowania odpowiedniego kąta ostrzenia. Pręt ostrzący powinien być o ok. 3-5 cm dłuższy niż ostrze noża.\nKamienie do ostrzenia są dobre do wysokiej jakości noży, szczególnie japońskich. Zwykle mają różną gradację na obu stronach – jedna służy do ostrzenia zgrubnego, a druga do końcowego. Wymagają jednak namoczenia w wodzie na około 10-15 min przed użyciem. Łatwiej użytkuje się je wraz z prowadnicą, która pomaga zachować odpowiedni kąt ostrzenia. Ceramiczne kamienie z korundu, a zwłaszcza węglika krzemu zużywają się wolniej niż naturalne. Nadają też do bardzo twardych noży.\nOstrzałki diamentowe dostępne są pod różnymi postaciami (m.in. osełek, pilników, krążków i kamieni do ostrzenia). Poradzą sobie z nożami o najtwardszych, a także bardzo zniszczonych ostrzach. Trzeba jednak ostrzyć na nich noże pod odpowiednim kątem bez pomocy prowadnicy. Nie warto też kupować tanich modeli, bo diamentowy nasyp szybko się wykruszy i straci właściwości.\nOstrzałki elektryczne są najszybsze i najwygodniejsze w użyciu. Urządzenia te pozwalają zarówno na ostrzenie zgrubne, jak i końcowe. Nie sprawdzą się jednak przy nożach japońskich, ostrzonych jednostronnie i o grubych klingach. Warto pamiętać, że dobre modele są też dość drogie.


Żar – Sándor Márai – Barwoczułość – Magdalena Wójcicka\nPo czterdziestu jeden latach spotykają się przyjaciele z młodości. Dwóch mężczyzn – Węgier i Polak.\nZaprzyjaźnili się ze sobą będąc małymi chłopcami i od tamtej pory byli nierozłączni. Razem dojrzewali, razem kształcili się na żołnierzy, uprawiali sporty, dyskutowali. Polak był częstym gościem, o ile nie mieszkańcem posiadłości Węgra. Wszyscy traktowali go jak rodzinę. Nawet później, kiedy Węgier ożenił się z piękną Krystyną, pozostali blisko siebie. Pewnego dnia Polak jednak uciekł bez słowa pożegnania. Przez czterdzieści jeden lat żyli bez kontaktu. Dopiero w ostatnich latach ich życia tajemnica ma zostać wyjaśniona.\nPrzyjaźń męska to coś niezwykłego. Mężczyźni są w przyjaźni bezinteresowni, są w stanie zrobić niemal wszystko dla tego drugiego, jeśli jest w potrzebie. Ba! Mężczyźni potrafią dać sobie po gębie, po czym pójdą razem na wódkę. Tego nie spotyka się u kobiet, albo zdarza się to niezwykle rzadko. Mężczyźni potrafią być bardziej lojalni w przyjaźni niż my.\n„Żar” jest opowieścią o męskiej przyjaźni, o uczuciach jakie targają ludzi, którzy wychowali się ze sobą, a potem rozłączyła ich kobieta. Jest też opowieścią o tym jak mogą wpływać różnice społeczne na postrzeganie owej przyjaźni i do czego może posunąć się zdesperowany, zazdrosny człowiek.\nMimo niewielkiej objętości ta książka to skarbnica myśli człowieka u schyłku życia, który całe życie czeka na wyjaśnienie, na odpowiedź na dwa nurtujące go pytania. To swoistego rodzaju spowiedź kogoś kto jest najbardziej samotny na świecie, bo opuścili go najbliżsi sercu ludzie.\nNie sposób nie zwrócić uwagi na piękno języka jakim posługuje się autor. Niektóre myśli są tak idealnie wyważone, że aż się proszą aby wpisać je do zeszytu i delektować się nimi jeszcze długo po skończonej lekturze. Język niby surowy, a mimo to piękny w swej prostocie, w idealnym dopasowaniu do tematu, do emocji.\n21 marca 2011 by Magdalena Wójcicka\tLiteratura, Literatura węgierska, Przyjaźń, Sándor Márai, Węgry, Żar


black smoky eyes - uroda, makijaż, pielęgnacja: MACowa pocieszajka - Prep+Prime BB Compact w odcieniu Extra Light\nMACowa pocieszajka - Prep+Prime BB Compact w odcieniu Extra Light\nKremy BB i CC stanowią dla mnie już od dłuższego czasu wspaniałą alternatywę dla podkładów. Z moją niedoskonałą cerą na całkowitą rezygnację z makijażu nie mogę sobie pozwolić, ale w zasadzie w dni wolne od pracy nie stosuję już klasycznych fluidów z powodzeniem zastępując je właśnie wspomnianymi kremami. Moimi faworytami są Clinique, Guerlain /ten zeszłoroczny, makijażowy/ i Estee. Ostatnio dołączył do nich również MAC. Dzisiaj mój bardzo kiepski ostatnio nastrój zaprowadził mnie do salonu. W planach miałam kremową wersję, którą testowałam w próbce, ale niestety odcień Extra Light nie był aktualnie dostępny, a Light jest dla mnie za ciemny i niestety mocno się odcina. Ponieważ ja parcie na kupienie sobie czegoś miałam dzisiaj wyjątkowo duże, postanowiłyśmy z dziewczynami w salonie nałożyć na moją skórę kompakt. Wyglądał naprawdę dobrze, a dodatkowo przekonał mnie super jasnym odcieniem i zdecydowanie większym, w porównaniu do wersji kremowej, kryciem. Jak sprawdzi się na dłuższą metę - zobaczymy. Na pewno doczeka się pełnej recenzji. Tymczasem jedynie krótka prezentacja.\nKompakt jest kremowy, ma pojemność 8g i puderniczkę zaopatrzoną w gąbkę i lusterko.\nLinka Karo 28 kwietnia 2014 19:37\nMnie jakoś ominęła seria BB i przeszłam od razu do CC ;) ale spotykam coraz więcej postów z tymi kosmetykami w roli głównej, więc chyba trzeba się zainteresować :) Rozumiem, że to jest kremowy kompakt? Czy pudrowy?\nem. /smoky evening eyes/ 28 kwietnia 2014 19:39\nkremowy, już precyzuję w poście ;)\nLinka Karo 28 kwietnia 2014 19:41\nTo tym bardziej jestem zainteresowana :)\nAntytaonka 28 kwietnia 2014 21:01\nZ niecierpliwością czekam na recenzję, sama miałam go na oku :)


Św. Barbara, św. Klemens\nMatka Boska Niepokalanie Poczęta, Matka Boska Częstochowska\nZalas leży na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej, na obszarze Garbu Tenczyńskiego, na południe od wzniesienia, na którym w latach trzydziestych XIV wieku wybudowano zamek Tenczyn, dziś w stanie efektownej ruiny. W miejscowości swoje źródła ma rzeka Sanka, a zachodnie krańce wsi opływa rzeka Porębska. Miejscowość od zachodu graniczy z Grojcem, od południowego zachodu z Porębą Żegoty, od wschodu z Frywałdem, południowego wschodu Sanką i Rybną, a od północy z Tenczynkiem.\nOkolica w średniowieczu była pokryta prawieczną puszczą. Także dziś są to tereny mocno zalesione i bardzo atrakcyjne krajobrazowo. Obfitują również w bogactwa geologiczne. W dzisiejszym Zalasie działają kamieniołomy porfiru i diabazu. Okoliczne skały często również przechowują skamieniałości prehistorycznych zwierząt morskich. Na południowy wschód od Zalasu rozciąga się obszar utworzonego w 1981 roku Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego\nW pierwszych dekadach XIV wieku przedstawiciele rodu Starżów-Toporczyków, z wojewodą sandomierskim Nawojem z Morawicy na czele, prowadzili ożywioną akcję osadniczą w swoich dobrach na zachód od gniazda rodowego. Przed 1321 rokiem na świeżo wykarczowanej polanie u źródeł rzeki Sanki lokowano wieś Zalas. W 1321 roku w Zalasie ustanowiono sołectwo. Właścicielką wsi była wówczas Wierzchosława, córka Sieciecha, przedstawicielka linii Toporczyków nazywanej Krzywosądowicami (wywodzili się od żyjącego w XII wieku komesa Krzywosąda). Wiele wskazuje na to, że w założenie wsi mógł być również zaangażowany senior rodu, Nawój z Morawicy, który być może nawet posiadał jakąś część Zalasu. 29 maja 1325 w Poznaniu król Władysław Łokietek wydał dokument, w którym zatwierdził wykupienie wsi Zalas z rąk Wierzchosławy przez jej stryjecznego brata, starostę wielkopolskiego, Krzywosąda Śmiłowica. Między 1326 a 1335 rokiem doszło do erygowania w Zalasie parafii. W 1402 roku połowa wsi należała do potomka Nawoja z Morawicy, kasztelana krakowskiego, Jana z Tenczyna, a pozostała część do potomków Krzywosąda Śmiłowica. Ostatni z tej linii, Andrzej Krzywosądowic miał jedynie córkę, która wniosła Zalas w posagu rodzinie Wielogłowskich. W 1460 roku Jan Tęczyński, wnuk kasztelana, odkupił od nich połowę wsi. Od tej pory Zalas w całości znajdował się w rękach Tęczyńskich, stając się z czasem częścią rozległego latyfundium, kilka wieków później chętnie określanego mianem "hrabstwa Tenczyńskiego". W 1637 roku zmarł Jan Magnus Tęczyński, ostatni przedstawiciel tej rodziny. Jego jedyna córka, Izabela wniosła dobra w posagu mężowi, Łukaszowi Opalińskiemu. Kiedy syn Łukasza i Izabeli, Łukasz Stanisław zmarł bezpotomnie, włości przeszły w ręce jego siostrzenicy, Heleny Elżbiety z Lubomirskich, małżonki wojewody krakowskiego, Adama Mikołaja Sieniawskiego. Sieniawscy pozostawali właścicielami Zalasu aż do 1731 roku, kiedy Maria Zofia Sieniawski wniosła cały klucz dóbr w posagu rodzinie Czartoryskich. Jej córka Izabela wyszła z kolei za mąż za marszałka wielkiego koronnego Stanisława Lubomirskiego. W Zalasie od średniowiecza wydobywano doskonałej jakości gliny – wieś już od pierwszych wieków istnienia cieszyła się statusem ważnego ośrodka garncarskiego. W pierwszej połowie XIX wieku działało tu 50 mistrzów garncarskich. W 1806 roku wieś objął wnuk, księżnej Izabeli, Artur Potocki. Dobra pozostały w rękach tej rodziny do drugiej wojny światowej. W drugiej połowie XIX wieku załamała się koniunktura w garncarstwie. Mieszkańcy Zalasu znajdowali zatrudnienie w otwartym przez Potockich kamieniołomie Barach. Od drugiej połowy stulecia pary aż do dziś we wsi rozwija się kamieniarstwo, przede wszystkim wydobycie diabazu i porfiru, kształtując zarówno krajobraz Zalasu, jak i warunki ekonomiczne życia dużej części mieszkańców.\nNajdawniejsze dzieje Zalasu sięgają pierwszej połowy XIV wieku i wiązane są przez historyków z inicjatywą osadniczą Starżów-Toporczyków, jednego z najmożniejszych małopolskich rodów rycerskich. Używana w historiografii nazwa tej wspólnoty rodowej wywodzi się od herbu Topór, którym jej przedstawiciele posługiwali się co najmniej od ostatniej ćwierci XIII stulecia i zawołania rodowego „Starża”. W staropolskiej tradycji heraldyczno-genealogicznej Toporczykowie uznawani byli za „najstarszy” polski ród rycerski – uważano, że właśnie do tego nawiązywała ich tajemniczo brzmiąca proklama. Rzeczywiście, odkryta przez historyków genealogia Starżów sięga jeszcze dalej w przeszłość niż pierwsze wiadomości o znaku herbowym, którym zwykli się posługiwać – za ich najdawniej żyjącego, znanego z imienia przodka uznaje się samego Sieciecha, potężnego palatyna Władysława Hermana. Nie ulega zetem wątpliwości, że już na przełomie XI i XII wieku przedstawiciel tej wspólnoty rodowej należał do najściślejszej elity państwa piastowskiego.\nGniazdem rodowym Starżów-Toporczyków była Morawica, położona na zachód od Krakowa i na wschód od dzisiejszego Zalasu. Za czasów Sieciecha i przez całe kolejne stulecie w miejscu, gdzie w przyszłości miała powstać osada, której dziejów dotyczy to opracowanie, szumiał jeszcze nietknięty siekierami drwali, pradawny bór, część puszczy rozgraniczającej Śląsk i Małopolskę. Nie wiadomo, kiedy i w jakich okolicznościach potomkowie Sieciecha stali się właścicielami obszarów leśnych rozciągających się na północ od środkowego biegu rzeczki Sanki, w górę rzeki Rudawy. Pewne jest, że za czasów Władysława Łokietka, senior rodu i wierny stronnik króla, wojewoda sandomierski, a od 1320 roku kasztelan krakowski, Nawój z Morawicy zainicjował karczunek i kolonizację puszczańskich obszarów na zachód od swojej siedziby. Jak pisał dziewiętnastowieczny historyk, Stanisław Smolka: „Gdy zaś u podnóża Nawojowej Góry zakwitło życie rolnicze, otwierała się osadnictwu droga w głąb puszczy, a topór docierał w coraz dalsze zakąty jej obszaru, dotychczas prawie niedostępne dla stopy ludzkiej”. Nawojowa Góra była jedną z założonych wówczas w puszczy osad, choć twórca krakowskiej szkoły historycznej miał tu raczej na myśli położone na wschód od wsi wzniesienie, na którym syn kasztelana, Andrzej wybudował później zamek Tenczyn, nową siedzibę wywodzącej się od Nawoja linii Toporczyków. Być może część lesistych terenów pozyskał sam Nawój drogą nadania królewskiego za liczne zasługi (wspierał Łokietka m.in. podczas konfliktu z biskupem Muskatą, który w odwecie najechał zbrojnie i spalił Morawicę). Niemniej, wydaje się, że przynajmniej niektóre z tych obszarów już wcześniej były dziedziczone w rodzie Toporczyków. Trzeba podkreślić, że kasztelan, choć najbardziej wpływowy i majętny wśród krewnych, nie był jedynym przedstawicielem Starżów posiadającym ziemię w tej okolicy. W zagospodarowaniu lasu (zwanego Thanczino i będącego częścią puszczy Przeginia, jak odnotowywano w ówczesnych źródłach) uczestniczyli również współrodowcy Nawoja z innych linii Toporczyków, którzy także posiadali na tym obszarze swoje niewielkie działy majątkowe.\nW 1319 roku Nawój lokował w cieniu wspomnianego wzniesienia miejscowość Tenczynek (wówczas nazywaną jeszcze Tenczynem, tak samo jak cały las i wybudowany później zamek). Osada nazywana Zalasiem lub Zalesiem (dzisiejszy Zalas) powstała mniej więcej w tym samym czasie w niewielkiej odległości na południe od Tenczynka i na zachód od Sanki. W tym przypadku przynajmniej część gruntów, na których lokowano miejscowość oraz inicjatywa należały do linii Toporczyków wywodzącej się od żyjącego w XII wieku komesa Krzywosąda (jej przedstawiciele dzierżyli dobra także na Mazowszu i Kujawach). Badacze nie potrafią określić stopnia pokrewieństwa między Nawojem a Krzywosądowicami, choć trzynastowieczni Toporczykowie byli go zapewne doskonale świadomi (pamięć pokrewieństwa sięgająca niekiedy sześciu pokoleń w przeszłość była wówczas niezwykle ważna m.in. z perspektywy ustalania praw do majątku i dziedziczenia). Zgodnie z hipotezą Janusza Kurtyki, wybitnego badacza stosunków własnościowych w rodzie Starżów i jego tenczyńskiej (wywodzącej się od Nawoja) linii, lokacja Zalasu nie była samodzielnym przedsięwzięciem Krzywosądowiców, ale owocem współpracy między nimi i Nawojem. Za pośrednie świadectwo takiego stanu rzeczy badacz uznał najstarsze dokumenty związane z dziejami miejscowości.\nW 1321 roku niejaki Przedpełk, mąż właścicielki wsi Zalas, Wierzchosławy, córki Sieciecha herbu Topór na mocy zachowanego do dziś dokumentu ustanawiał we wsi sołectwo, które równocześnie odsprzedawał niejakiemu Bratkowi Michałowicowi, nieszlachcicowi z Morawicy. Jako świadkowie wystąpili przy tej czynności prawnej m.in. Nawój z Morawicy i jego syn, Andrzej. Ustanowienie sołectwa było inicjatywą ściśle związaną z lokacją miejscowości na prawie niemieckim i zazwyczaj było przewidziane już w akcie lokacyjnym, który niestety w przypadku Zalasu nie przetrwał do naszych czasów. Można się jednak domyślać, że przywileje i obowiązki zalaskich sołtysów były podobne, jak ich odpowiedników w innych miejscowościach lokowanych na prawie niemieckim. Dla sołtysa było zazwyczaj przeznaczone największe i najlepiej położone pole we wsi. Podobnie jak samo sołectwo, związane z nim dobra były dziedziczne. Sołtysi zbierali od mieszkańców należności na rzecz właścicieli dóbr, sprawowali władzę sądowniczą nad wspólnotą wiejską (z wyjątkiem sądzenia za najcięższe przestępstwa) i zazwyczaj otrzymywali z tego tytułu część pieniędzy z zasądzonych kar. Do ich obowiązków mogło należeć również np. stawianie się u boku pana na wyprawy wojenne. Można przypuszczać, że powołanie sołectwa w Zalasie nastąpiło bezpośrednio po lokacji osady. Wieś została zatem założona niedługo przed 1321 rokiem. W przypadku nawojowego Tenczynka zasadźcą (organizatorem akcji lokacyjnej), a później sołtysem został człowiek Nawoja, niejaki Sąd. Co ciekawe, także pierwszy sołtys Zalasu, Bratek pochodził z Morawicy, a więc był poddanym Nawoja. Dodatkowo kasztelan i jego syn poświadczali ustanowienie i sprzedaż sołectwa. Wydaje się zatem, że choć inicjatorem akcji prawnej był występujący w imieniu Wierzchosławy mąż, to w dokumencie uwidoczniło się pewne zaangażowanie pana na Morawicy i Tenczynku w organizację funkcjonowania Zalasu. Zdaniem Janusza Kurtyki wynikało ono nie tylko z życzliwości wobec współrodowców, ale z faktu, że Nawój był właścicielem części wsi. Autor monografii Tęczyńskich odkrył kilka dodatkowych przesłanek, które zdają się potwierdzać tę tezę. Przed ich prezentacją warto jednak przyjrzeć się drugiemu dokumentowi o wielkiej wadze dla badań nad najdawniejszymi dziejami miejscowości.\n29 maja 1325 Władysław Łokietek wystawił w Poznaniu dyplom, w którym potwierdzał wykupienie nowo lokowanej w lesie wsi Zalas od Wierzchosławy, córki Sieciecha przez jej stryjecznego brata, starostę wielkopolskiego, Krzywosąda Śmiłowica. Nowy właściciel Zalasu był chyba najwybitniejszym, obok Nawoja, żyjącym w tym czasie przedstawicielem rodu Toporczyków (wywodzącym się rzecz jasna, podobnie jak Wierzchosława i jej ojciec, z linii Krzywosądowiców, na co wskazuje również jego odziedziczone po przodku imię, bardzo popularne wśród jej przedstawicieli). Podobnie jak pan na Morawicy Krzywosąd należał do ścisłej elity możnowładczej skupionej u boku króla. W 1323 roku był wspominany w źródłach jako starosta kaliski i łęczycki, w latach 1324-1326 wzmiankowano go jako starostę wielkopolskiego, a od 1331 roku podkomorzego krakowskiego. Jego charakter musiał mieć jednak pewien rys awanturniczy – Krzywosąd dopuścił się napaści na kuriera papieskiego, którego ograbił, co skończyło się dla starosty klątwą kościelną i być może usunięciem z urzędu. Od ekskomuniki uwolniła go bulla, którą papież wydał po zadośćuczynieniu przez Toporczyka wyrządzonej krzywdy. Ten osobliwy epizod nie zatrzymał kariery Krzywosąda. To właśnie on faktycznie zarządzał Wielkopolską i Kujawami w imieniu królewicza Kazimierza, któremu ojciec powierzył w 1331 roku namiestnictwo tych ziem. Krewki Starża służył również Kazimierzowi po jego koronacji, m.in. uczestnicząc w misjach dyplomatycznych. Wśród wielu pieczęci przywieszonych do umowy wyszehradzkiej z 1335 roku zawisła także pieczęć Krzywosąda z Zalasu z herbem Topór.\nW obu wspomnianych dokumentach nie było mowy o własności Nawoja z Morawicy w Zalasie. Treść drugiego dyplomu jasno wskazywała na Krzywosąda jako dziedzica miejscowości. Kurtykę zastanowiło jednak uposażenie erygowanej przed 1335 rokiem w Zalasie jednowioskowej parafii, znane wprawdzie z późniejszych źródeł, ale ustanowione najprawdopodobniej już w momencie powołania wspólnoty do życia. Poza dochodami z Zalasu, miejscowi plebani mieli otrzymywać również raz na dwa lata, na zmianę z włodarzami fundowanej przez Nawoja z Morawicy parafii w Tenczynku, dziesięcinę od jednego kmiecia z Nielepic należących prawdopodobnie do kasztelana. Zdaniem badacza uposażenie zalaskiej wspólnoty na dobrach Nawoja mogło wskazywać na fakt, że był on, obok Krzywosąda, współkolatorem kościoła w Zalasie. Musiał mieć zatem dobra na terenie parafii – ponieważ okręg parafialny obejmował wyłącznie Zalas, najprawdopodobniej kasztelan dzierżył jakieś grunta w samej wsi, co tłumaczyłoby jego zaangażowanie we wspomnianą już wyżej kwestię obsadzenia zalaskiego sołectwa. Także dochody plebanów z samego Zalasu były różnie liczone z dwóch części wsi (szczegóły w tekście poświęconym dziejom parafii), co dodatkowo potwierdzałoby tezę o dwóch różnych właścicielach miejscowości w momencie ustalania uposażenia. Za interesujący z perspektywy tych dociekań można również uznać fakt, że źródła historyczne wprost potwierdzały posiadanie połowy Zalasu przez potomków Nawoja z Morawicy w końcu XIV wieku (więcej na ten temat w dalszej części tekstu). Wydaje się, że w świetle wszystkich wyżej omówionych informacji warto przynajmniej dopuścić za Januszem Kurtyką możliwość, że Nawojowa linia Toporczyków posiadała prawa do części miejscowości już w momencie lokacji. Co ciekawe hipoteza ta znalazła oparcie także w lokalnej tradycji. Miejscowy pasjonat historii i autor monografii miejscowości, Wacław Kucharski, powołując się na „odpisy ze starej kroniki parafialnej” stwierdzał, że granicę między posiadłościami Krzywosądowiców i Nawoja, a później jego potomków stanowiła droga biegnąca z Krakowa ku Tenczynowi – „prawa strona (idąc od wschodu wioski) należała do Tęczyńskich [takie odmiejscowe nazwisko przyjęli z czasem Nawojowice – dopisek E. K.], lewa do Krzywosądowiców”. Wspomniana kronika miała być dziełem pracującego w Zalasie w XVI wieku nauczyciela szkoły parafialnej, ze względu na swoją anonimowość nazwanego później po prostu „Bakałarzem”. O istnieniu tego źródła wiadomo jedynie z przekazów nauczycieli miejscowej szkoły, którzy podobno jeszcze w XX wieku mieli okazję oglądać zapisane ręką tajemniczego „Bakałarza” karty. Niestety dzieło miało zaginąć w czasie wojny. Znane jest z odpisów i notatek sporządzonych w 1945 roku. Na tej podstawie trudno ocenić wiarygodność tych przekazów.\nMiejscowości założone przez Toporczyków w pierwszej połowie XIV wieku jeszcze dziś tworzą rodzaj widocznej na zdjęciach satelitarnych ogromnej, otoczonej lasem polany, nad którą górują ruiny zamku Tenczyn. Tworzenie osad funkcjonujących w myśl zasad prawa niemieckiego na terenach wcześniej niezamieszkałych określa się jako lokację na surowym korzeniu. Takie przedsięwzięcie wiązało się z szeregiem wyzwań, przed którymi stawali koloniści. We wspomnianym dokumencie z 1325 roku mowa jest nie o wsi, a o lesie zwanym Zalas, w którym to właśnie osiedlono kmieci („in qua silva kmethones iam locantur”). Można się domyślać, że dźwiękiem stale towarzyszącym życiu pierwszych pokoleń osadników był huk siekier i odgłos padających drzew. Zapewne pod czujnym okiem sołtysa Bratka trzeba było dopiero wydrzeć puszczy przeznaczone dla poszczególnych kmieci łany ziemi, na których stopniowo powstawały pola uprawne. Elementem krajobrazu wsi była rzeczka mająca swoje źródła w Zalasie, dziś nazywana Sanką, ale w średniowieczu nosząca niezbyt wdzięczne miano Śmierdzącej zanotowane przez Jana Długosza. Drewniany kościół parafialny powstał w centralnym punkcie miejscowości, przy biegnącym przez jej środek trakcie wiodącym do Tenczynka, a po wybudowaniu w latach trzydziestych XIV wieku zamku Tenczyn, ku bramom warowni. Niemal w tym samym czasie wzniesiono świątynie parafialne w sąsiednich miejscowościach – Tenczynku i Sance. Mieszkańcom Zalasu bez wątpienia towarzyszył zatem również niosący się nad lasami dźwięk kościelnych dzwonów. Pierwsi zalasianie, podobnie jak chłopi z innych osad lokowanych na prawie niemieckim otrzymali zapewne okres wolnizny, czyli uchylenia obciążeń fiskalnych ponoszonych na rzecz właścicieli, trwający zwykle od kilku do 20 lat. Zwyczaj ten zapewniał osadnikom czas na zagospodarowanie się w nowym miejscu.\nAż do 1460 roku przynajmniej połowę Zalasu dzierżyli potomkowie Krzywosąda Śmiłowica. Po jego śmierci dobra przejął prawdopodobnie syn – podczaszy sandomierski, Jan wzmiankowany w 1339 roku. Kolejnym znanym z imienia dziedzicem wsi był syn lub wnuk Jana, podkomorzy krakowski, Mikołaj. Wydaje się, że jako gospodarz tych włości wykazał się on sporą aktywnością. Przede wszystkim założył po sąsiedzku nową osadę, zwaną Frywałdem, do której sprowadził niemieckich kolonistów. Jeden z dwóch synów podkomorzego, Dziersław został benedyktyńskim mnichem; powierzono mu nawet godność opata tynieckiego klasztoru. Mimo to wraz ze swoim bratem, Andrzejem wzmiankowany był pod koniec XIV wieku jako dziedzic Frywałdu i Zalasu. Tymczasem w 1402 roku wnuk Nawoja z Morawicy, kasztelan wojnicki i krakowski Jan, mimo słusznego wieku, postanowił wstąpić w drugi związek małżeński. Chcąc zabezpieczyć prawa majątkowe swoich dorosłych synów z pierwszego małżeństwa, zawarł z nimi wpisany do ksiąg ziemskich krakowskich układ dotyczący podziału rodzinnych dóbr po jego śmierci. Gwarantował Andrzejowi, Nawojowi i Piotrowi, że będą wyłącznymi dziedzicami wszystkich przywołanych w umowie włości, a były to: trzy zamki (Tenczyn, Morawica i Wrocimowice), miasto Nowa Góra, wójtostwo w Brzesku Nowym, dom na Wawelu, folwark na krakowskim Okole, wreszcie ponad 30 wsi w ziemi wiślickiej, w powiecie proszowskim oraz w okolicach Morawicy i Tenczyna, w tym połowa Zalasu. Wynika z tego, że kasztelan Jan w ostatniej ćwierci XIV wieku dzielił prawa własności do wsi najpierw z Mikołajem Krzywosądowicem, a później jego synami, Dziersławem i Andrzejem.\nJan z Tenczyna zmarł kilka lat po zawarciu wspomnianego układu. Sugerując się ówczesnymi zwyczajami, można byłoby przypuszczać, że jego synowie podzielą między sobą dobra w ten sposób, że najstarszemu dziedzicowi, kasztelanowi wojnickiemu Andrzejowi przypadłby najbardziej prestiżowy kompleks – przede wszystkim posiadłości w Krakowie oraz w okolicy Morawicy i Tenczyna. Początkowo jednak włości pozostały objęte braterskim niedziałem (teoretycznie trzej spadkobiercy zarządzali nimi wspólnie, choć w praktyce na tenczyńskim zamku rezydował Andrzej z żoną, Anną z Goraja i dziećmi). Warto w tym miejscu napomknąć, iż najprawdopodobniej dziedzice obu części Zalasu – Andrzej z Tenczyna i Andrzej Krzywosądowic walczyli pod jedną tenczyńską chorągwią w bitwie grunwaldzkiej. Zresztą dalecy kuzyni z obu linii Toporczyków współpracowali ze sobą w wielu kwestiach. Wystarczy wspomnieć, że Dziersław Krzywosądowic został opatem tynieckim zapewne dzięki poparciu swego wpływowego współrodowca z Tenczyna. Według niektórych przekazów Dziersław, już jako przełożony konwentu, wspierał z klasztornych funduszy zarządzany przez brata zalaski folwark.\nKiedy około 1411 lub 1412 roku zmarł Andrzej z Tenczyna, doszło do napięć między jego braćmi, a owdowiałą Anną z Goraja. Początkowo młodsi bracia Andrzeja, Nawój i Piotr zawarli z bratową układ dotyczący zarządzania włościami do czasu osiągnięcia pełnoletniości przez synów Anny i Andrzeja, kiedy to dobra miały być podzielone na nowo z uwzględnieniem praw najmłodszych dziedziców. Anna pozostała z chłopcami w Tenczynie, ale pieczę nad okolicznymi majętnościami rodziny przejął jej szwagier, Nawój. Okazał się fatalnym gospodarzem – zaciągnął olbrzymie długi pod zastaw większości należących do latyfundium wsi. Gdy grunt palił mu się pod nogami, a wierzyciele nie dawali spokoju, zaczął nękać szwagierkę. W 1417 roku oskarżała go przed krakowskim sądem o odebranie jej siłą tenczyńskiego zamku i złupienie okolicznych osad. Być może także mieszkańcy Zalasu ucierpieli na skutek awantur w rodzinie właścicieli połowy miejscowości. W tym samym czasie władający drugą połową Krzywosądowice mieli inny problem – brak męskiego potomka. Dobra w Zalasie i Frywałdzie odziedziczyła córka Andrzeja Krzywosądowica, Elżbieta. Jako jej posag przeszły one w ręce rodziny Wielogłowskich herbu Starykoń i pozostały w jej posiadaniu do 1460 roku.\nTęczyńskim udało się w końcu zażegnać spory (przyczyniła się do tego ucieczka i śmierć gnębionego przez wierzycieli Nawoja). W 1438 roku dziedzicem podkrakowskich dóbr rodziny, w tym połowy Zalasu, został najstarszy syn Andrzeja i Anny z Goraja, Jan. W kwestii gospodarowania majątkiem był on całkowitym przeciwieństwem stryja. Oddłużył stopniowo wszystkie wsie, wykupił Morawicę z przyległościami z rąk wdowy po Nawoju i jej kolejnego męża (Tęczyńskim groziła utrata rodowego gniazda, bo Nawój ustanowił na nim oprawę żony, która po jego śmierci sama spłaciła zaciągnięte pod zastaw tych dóbr długi), wreszcie zwiększył stan posiadania – w 1460 roku zakupił od Wielogłowskich Frywałd i drugą część Zalasu. Od tego momentu wieś Zalas w całości weszła w skład olbrzymiego już wówczas dziedzictwa Tęczyńskich. Jan, któremu powierzono urząd starosty krakowskiego, zbudował kompleks dóbr złożony z trzech sąsiadujących ze sobą kluczy: nowogórskiego, morawickiego i tenczyńskiego, tworząc podwaliny latyfundium nazywanego później „hrabstwem tenczyńskim”. Zalas wszedł rzecz jasna w skład klucza tenczyńskiego, obok Tenczynka, zamku Tenczyn z przylegającą do niego osadą służebną zwaną Rudno, Nawojowej Góry, części Nielepic oraz folwarku Charbielów z karczmą Zawadą (dziś w granicach Krzeszowic).\nJan Tęczyński zmarł 6 lipca 1470. Wprawdzie podzielenie dziedzictwa po staroście zajęło jego sześciu synom kilka lat, ale ostatecznie klucze tenczyński i nowogórski z zamkiem Tenczyn i kopalniami ołowiu pod Nową Górą przejął jego najstarszy syn, kasztelan małogojski, Andrzej. To właśnie jego Jan Długosz przywołał jako dziedzica Zalasu na kartach spisanej w latach 1470-1480 „Księgi uposażeń diecezji krakowskiej” („Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis”). Według wiadomości podanych przez Długosza w tym czasie w Zalasie istniał folwark pański, działała również karczma. We wsi byli kmiecie (chłopi dysponujący łanem ziemi) oraz zagrodnicy (ubożsi włościanie użytkujący chałupę z ogrodem). Niestety słynny dziejopis nie podał ich liczby. Folwark zalaski był wówczas głównym ośrodkiem hodowli bydła i koni w dobrach tenczyńskich. Mieszkańcy Zalasu cieszyli się również sławą znakomitych garncarzy. Już w średniowieczu w czterech miejscach we wsi wydobywano wysokiej jakości glinę – czerwoną przy drodze do Sanki oraz w lesie zwanym Orlej, białą na należących do folwarku pańskiego łąkach rozciągających się ku granicy z Grojcem, wreszcie czarną nad potokiem płynącym przez zachodnie rubieże wsi, oddzielającym tereny należące do Zalasu i Poręby Żegoty. Mieszkańcy wyrabiali garnki, kafle i piece (te ostatnie także w okolicznych osadach). Podobno w Zalasie realizowano nawet zamówienia dworu królewskiego, a to dlatego, że zalasianie posiedli tajemnicę techniki glazurowania wyrobów glinianych (jeszcze w XVI wieku pilnie strzegli tego sekretu). Wacław Kucharski wysunął przypuszczenie, że mogli ją przynieść do Zalasu jeńcy sprowadzeni po wojnie z Krzyżakami przez Andrzeja z Tęczyna lub niemieccy koloniści z sąsiedniego Frywałdu. Zalascy garncarze byli zobowiązani oddawać na zamek daninę z glazurowanych naczyń.\nW czasach jagiellońskich znaczenie Tęczyńskich w życiu politycznym królestwa rosło, nie znajdowało to jednak szczególnego odzwierciedlenia w życiu mieszkańców należących do nich osad, które biegło zwyczajnym torem. Według miejscowej tradycji (znów opartej na odpisach z zaginionej kroniki) w 1520 roku Andrzej Tęczyński, pełniący już wówczas urząd sekretarza Zygmunta Starego, miał wznieść w Zalasie nowy, murowany kościół. Jeśli Andrzej rzeczywiście dokonał tej fundacji, to była to raczej rozbudowa świątyni o murowane prezbiterium (w aktach wizytacji biskupiej z 1598 roku opisano kościół w Zalasie jako drewniany z murowanym chórem). W latach około 1580-1590 panem na Tenczynie był kasztelan wojnicki, Jan Tenczyński, któremu przypisuje się niekiedy budowę kolejnej murowanej świątyni w Zalasie, próżno jednak szukać potwierdzenia wiadomości o tej inicjatywie w aktach wizytacji biskupich (więcej na ten temat w tekście poświęconym dziejom zalaskiej parafii). Kasztelan miał też przenieść hodowlę bydła i koni z folwarku zalaskiego do nowo zorganizowanego gospodarstwa Tęczyńskich w nieodległym Grojcu. Na początku XVII wieku zalascy garncarze byli już zrzeszeni w cechu. Zarządcy zalaskiego folwarku Tęczyńskich zapewniali im transport gliny z miejsc wydobycia. Materiał odbierał i dzielił pomiędzy mistrzów starszy cechu. Jan Magnus Tęczyński opodatkował zalaskich garncarzy specjalną opłatą zwaną olborą. W pierwszej połowie XVII stulecia garncarstwem trudniło się we wsi około 20 rodzin.\nW 1637 roku zmarł Jan Magnus, ostatni z Tęczyńskich. Wcześniej w różnych tragicznych okolicznościach stracił kolejno trzech synów – najstarszy, Gabriel, zginął w pojedynku w Italii, średni został zastrzelony także we Włoszech podczas utarczki z miejscowymi chłopami, a najmłodszy, Stanisław rozchorował się i zmarł w wieku zaledwie 23 lat podczas wyprawy przeciwko Turkom dowodzonej przez hetmana Stanisława Koniecpolskiego. Po wymarciu męskiej linii Tęczyńskich rozległe włości stały się własnością Łukasza Opalińskiego z Bnina, męża jedynej córki Jana Magnusa, Izabeli. Przez kolejne trzy stulecia całe latyfundium przechodziło w ręce kolejnych rodzin. Po bezpotomnej śmierci Stanisława Łukasza Opalińskiego (zm. 1704), syna Łukasza i Izabeli, dziedziczką została jego siostrzenica, Helena Elżbieta z Lubomirskich, która około 1687 roku poślubiła wojewodę krakowskiego Adama Mikołaja Sieniawskiego. Sieniawscy pozostawali właścicielami klucza do 1731 roku, kiedy to Maria Zofia Sieniawska wniosła majątek do domu Czartoryskich, poślubiając wojewodę ruskiego, księcia Augusta Aleksandra Czartoryskiego. Córka Marii Zofii Sieniawskiej i Aleksandra Augusta Czartoryskiego, Izabela (Elżbieta) wyszła za mąż za marszałka wielkiego koronnego Stanisława Lubomirskiego.\nW 1650 roku w Zalasie były dwie karczmy, a około 50 osób (licząc też czeladników i uczniów) zajmowało się garncarstwem. Od śmierci ostatniego przedstawiciela rodziny Tęczyńskich zalaski folwark nie miał już raczej szczególnego znaczenia w systemie gospodarczym tenczyńskiego latyfundium. Jak słusznie zwrócił uwagę Wacław Kucharski, był tylko jednym z niewielkich gospodarstw pańskich funkcjonujących praktycznie w każdej miejscowości wchodzącej w skład klucza. Sytuacji nie poprawiły tragiczne czasy potopu szwedzkiego. Niemniej, wydaje się, że właśnie w XVII wieku wzrosło jeszcze znaczenie Zalasu jako ośrodka rzemieślniczego, a garncarstwo ratowało mieszkańców przed nędzą i przynosiło zyski właścicielom miejscowości. Zalasianie byli obciążeni pańszczyzną jedynie w bardzo niewielkim zakresie, płacili za to panom na Tenczynie czynsze i olborę. W siedemnastowiecznym Zalasie wyrabiano również żarna i kamienie młyńskie. XVIII wiek przyniósł zalaskiemu garncarstwu jeszcze większy rozkwit. W systematycznie sporządzanych inwentarzach dóbr tenczyńskich zachowały się dane na temat liczby rodzin we wsi parających się wyrobem ceramiki glinianej – w 1705 roku było 19 mistrzów garncarskich, w 1712 już 26, w inwentarzu z 1722 roku wskazano 24 rodziny nieposiadające ziemi i trudniące się wyłącznie garncarstwem, a w 1733 roku naliczono ich już 30. Świetnym przykładem wykorzystania tej prosperity był przywołany przez Kucharskiego przebieg kariery majstra garncarskiego, Mateusza Motka. Jeszcze w 1733 roku odrabiał on pół dnia pańszczyzny tygodniowo jedną parą wołów. W 1764 roku był już zwolniony z prac na pańskich gruntach, choć dysponował w tym czasie już trzema końmi i parą wołów. Został również dzierżawcą młyna. Miejscowa legenda mówi, że z czasem dorobił się czterokonnej karocy i gościł w swoim domu samą księżnę Izabelę Lubomirską. W XVIII i pierwszej połowie XIX wieku we wsi pojawiła się również pewna liczba przyjezdnych rzemieślników. Do osiedlenia się tu zachęcało ich korzystne rozporządzenie księżnej zapewniające przybyszom korzystne warunki pozyskania ziemi na własność lub w użytkowanie oraz 10 lat wolnizny od obciążeń i swobodę wykonywania zawodu.\nKsiężna Izabela Lubomirska miała kilkukrotnie odwiedzić Zalas. Przypisuje się jej również ufundowanie ławek w szkole parafialnej. W 1806 roku dobra tenczyńskie objął wnuk Izabeli, Artur Potocki. W 1817 roku z jego polecenia dokonano inwentaryzacji i pomiarów gruntów w Zalasie. Hrabia Potocki okazał się troskliwym dziedzicem . Jego sumptem we wsi wybudowano nowy budynek szkoły parafialnej. Dziedzic podarował również parafii stumorgowy dział ziemi należący wcześniej do zalaskiego folwarku. Potoccy inwestowali w rozwój działalności rolniczej jedynie w przypadku gospodarstwa krzeszowickiego. W pozostałych miejscowościach stawiali raczej na wspieranie rzemiosła i przemysłu. W folwarku pańskim w Zalasie aż do początków XX wieku prowadzono jedynie hodowlę koni. Warto w tym miejscu wspomnieć, że do końca XVIII wieku zalaskie karczmy przynosiły największy dochód ze sprzedaży alkoholu w całym hrabstwie tenczyńskim. Dopiero w 1796 roku wieś ustąpiła pod tym względem Krzeszowicom, które zaczęły rozwijać się jako uzdrowisko (najwidoczniej kuracjusze nie szczędzili sobie mocnych trunków). Rolnictwo we wsi służyło właściwie jedynie własnym potrzebom mieszkańców. W drugiej połowie XVIII wieku zaczęli oni na swoich polach sadzić ziemniaki. Niemniej stosowali tradycyjne, prymitywne metody uprawy roli. Jeszcze w połowie XIX wieku miejscowy nauczyciel, Wawrzyniec Dudziewicz bezskutecznie usiłował przekonywać tutejszych chłopów do zmiany trójpolówki na dużo bardziej wydajny płodozmian.\nPierwsza połowa XIX wieku była apogeum złotego okresu zalaskiego garncarstwa. W najszczęśliwszym dla garncarzy momencie we wsi było 50 majstrów, 70 czeladników i 30 uczniów. Jak odnotował Kucharski: „W Zalasiu wyrabiano wszelkiego rodzaju naczynia: garnki, talerze, kubki, wazony, dzbanki głównie dla karczm i zajazdów, jak również dużo naczyń wywożono do zaboru rosyjskiego – do Słomnik, nie licząc spływu naczyń Wisłą”. W 1844 roku starszym cechu był niejaki Szymon Kołacz mieszkający w niewielkim dworku przy zabudowaniach folwarcznych.\nZnakomicie zapisał się w dziejach miejscowości również syn i spadkobierca Artura Potockiego, Adam, który w 1846 roku zniósł w swoich dobrach pańszczyznę. Zadbał również o infrastrukturę drogową latyfundium – wyłożył środki na poprawę stanu gościńca, którym mieszkańcy Zalasu podróżowali do Krzeszowic. Nakazał również zbudować trzy nowe mosty na tym szlaku. W latach 1861-1862 jego sumptem wzniesiono we wsi nowy, drewniany budynek szkolny. Przedsiębiorczość dziedzica wpłynęła na życie zalasian. Za czasów hrabiego Adama wielu z nich znalazło zatrudnienie przy wożeniu piasku do budowy kolei oraz prac budowlanych przy rezydencji Potockich w Krzeszowicach, a także w kamieniołomie „Barach” założonym przy drodze między Zalasem a Sanką. Przemiany zachodzące w drugiej połowie XIX wieku w życiu zalasian były tym głębsze, że doszło do kryzysu, a w końcu upadku garncarstwa we wsi. Przyczyną było prawdopodobnie zalanie rynku tańszymi, metalowymi naczyniami z pruskiego Śląska. Zyski przynoszone przez warsztaty mizerniały. Wkrótce zalasianom bardziej opłacało się znaleźć zatrudnienie z regularnym wynagrodzeniem w niedawno otwartym kamieniołomie.\nW 1872 roku hrabstwo tenczyńskie przejął najstarszy syn Adama Potockiego, Artur. Jego dziełem było ogrodzenie terenów leśnych na północ od Zalasu i stworzenie tam myśliwskiego „Zwierzyńca”. We wsi rozwijał się przemysł kamieniarski. W 1880 roku w lesie Orlej, na stoku wzniesienia Wielka Góra w południowo-zachodnim krańcu Zalasu otwarto nowy kamieniołom porfiru. Po śmierci Artura Potockiego, w 1890 roku dobra przeszły w ręce jego młodszego brata, Andrzeja. Tymczasem do pracy w „Barachu” odsprzedanym przedsiębiorcy nazwiskiem Lebenhein ściągali również mieszkańcy sąsiednich miejscowości. W kamieniołomie płacono pensję raz w tygodniu, w soboty. W efekcie, jak odnotowywano w relacjach z tego czasu, w soboty gwałtownie rosło spożycie alkoholu w zalaskich karczmach. W 1881 roku w miejscowości działały już cztery karczmy, a w 1900 roku sześć. Budowa austriackich fortyfikacji wokół Krakowa stale zwiększała zapotrzebowanie na kamień, dzięki czemu zalaski kamieniołom znakomicie proseprował.\nW 1904 roku rozpoczęto we wsi budowę murowanego, neogotyckiego kościoła, który służy mieszkańcom do dziś, a w 1908 roku zalasianie doczekali się murowanej szkoły. Niestety hrabia Andrzej Potocki jeszcze w tym samym roku został we Lwowie zastrzelony przez ukraińskiego zamachowca. Aż do wybuchu drugiej wojny światowej tenczyńskimi dobrami Potockich zarządzała wdowa po nim, Krystyna. Do rozwoju miejscowości i wzrostu świadomości mieszkańców znacząco przyczynił się kierownik szkoły Jan Stybel, który w 1912 roku założył we wsi kółko rolnicze. Spopularyzował również wśród zalasian sadownictwo i hodowlę pszczół, a co więcej zdołał ich przekonać do zaprzestania ugorowania części pól i zastosowania płodozmianu w uprawach. Około 1921 roku ostatecznie przestał funkcjonować folwark Potockich w Zalasie – Bank Ziemski nakazał jego rozparcelowanie. Zabudowania gospodarcze z przyległościami nabyli Józef Pilch i Walenty Kozera, a resztę gruntów dworskich co zamożniejsi mieszkańcy wsi. Zmienne były również koleje losu przemysłu wydobywczego na terenie miejscowości w okresie międzywojennym. W 1920 roku otwarto nowy, trzeci już łom zwany „Marszałkową Skałą” (lub „u Dziubka” od nazwiska kierownika). Zakład funkcjonował aż do drugiej wojny światowej. W 1930 roku najstarszy, założony przez Potockich kamieniołom „Barach” został wykupiony przez Władysława Brauna, właściciela zlokalizowanego niedaleko, istniejącego od 1902 roku kamieniołomu diabazu „Niedźwiedzia Góra”. Jedynym celem tej transakcji była likwidacja konkurencji. Nowy właściciel zaprzestał wydobycia kamienia w Zalasie. W 1939 roku przekazał kupiony grunt swemu kuzynowi Janowi. Ten planował wznowienie działania „Barachu”, ale realizację tych planów przerwała druga wojna światowa. W latach trzydziestych, kiedy lokalne władze próbowały zwalczyć skutki kryzysu ekonomicznego poprzez inwestycje publiczne, w tym drogowe, wzrósł popyt na kamień. W Zalasie rozbudowano kamieniołom Orlej, łącząc go linią kolei wąskotorowej z nadwiślańską miejscowością Okleśna, gdzie kamień ładowano na barki. Powstał również kolejny łom porfiru tzw. Skała Motylowa lub potocznie „powiatówka”, w którym zatrudnienie znalazło kolejnych czterdzieści osób.\nRozwój wsi przerwał wybuch drugiej wojny światowej. We wrześniu 1939 roku miejscową ludność opanowała panika. Relacje wycofujących się polskich żołnierzy i uciekinierów z dalej na zachód położonych miejscowości skłoniły zalasian do porzucenia domów i ucieczki na wschód. Wieś opuściło 90% mieszkańców, podobnie zresztą jak sąsiedni Tenczynek i inne okoliczne miejscowości. Nie wszyscy dawni poddani Potockich zdołali wrócić, niektórzy zginęli na bombardowanych drogach. Po pewnym ustabilizowaniu ponurej wojennej rzeczywistości mieszkańcy powrócili do wsi (niektórzy aż spod Rzeszowa). Zalas stał się wsią graniczną. Za rzeką Porębską kończyło się Generalne Gubernatorstwo a zaczynała Trzecia Rzesza. W okresie okupacji ogromnym obciążeniem były kontyngenty żywnościowe dla niemieckiego wojska, wprowadzono również godzinę policyjną. Mieszkańców zmuszano także do prac na rzecz okupanta – 1944 roku wszyscy kopali rowy przeciwpancerne i pracowali przy budowie fortyfikacji w Rudawie-Nielepicach. Jak zrelacjonował Wacław Kucharski: „W lasach tenczyńskich aż po sam zamek w Rudnie, Niemcy zgromadzili duże ilości amunicji, głównie pocisków artyleryjskich i moździerzowych oraz paliwa. Najwięcej takich składów znajdowało się przy »drodze krakowskiej«, średnio co 100 metrów. W momencie ofensywy radzieckiej (styczeń 1945) i próby okrążenia Krakowa przez Armię Czerwoną, Niemcy za pomocą materiałów wybuchowych wysadzili w powietrze co drugi skład amunicji, stąd duże ilości niewypałów można było odnajdywać w lesie, praktycznie do końca XX wieku. Wielu ludzi w naszych okolicach uległo kalectwu albo straciło życie przy próbach rozbrojenia niewypałów. Obecnie udając się drogą krakowską można zaobserwować dołki (leje) z reguły wypełnione wodą, są to miejsca gdzie wysadzono skład amunicji”.\nPo drugiej wojnie światowej przywrócono do życia przemysł kamieniarski w Zalasie, choć już w zupełnie nowych warunkach polityczno-gospodarczych. Kamień zaczęto eksploatować w sąsiadującym z „Barachem” łomie „Fryza” należącym do powołanej wówczas Spółdzielni Mineralnej. W latach 1951-1953 pieczę nad kamieniołomem sprawowało Warszawskie Przedsiębiorstwo Robót Inżynieryjnych, które wprowadziło tu do użytku kruszarki. Na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych wydobycie kamienia w Zalasie właściwie ustało ze względu na brak odpowiedniej bazy transportowej. W 1966 roku zamknięto kamieniołom Orlej, który wznowił działanie po wojnie. Problem transportu rozwiązała budowa nowej bocznicy kolejowej, która połączyła Krzeszowice i Zalas (ukończono ją w 1970 roku). Już wcześniej zapadła decyzja o budowie we wsi nowego kamieniołomu porfiru (wciąż czynna „Fryza” w latach sześćdziesiątych XX wieku była częścią Regulickich Kamieniołomów Drogowych). Wkrótce powstały nowe budynki i zaplecze techniczne. Jednocześnie połączono w jedno kilka przedsiębiorstw: Miękińskie Kamieniołomy Drogowe wydobywające melafir w Regulicach, Kamieniołom „Niedźwiedzia Góra” eksploatujący złoża diabazu oraz pozostające w budowie Zalaskie Kamieniołomy Drogowe na złożach porfiru. Nowy byt zyskał nazwę Krzeszowickie Kamieniołomy Drogowe – Zjednoczenie Kamieniołomów Drogowych we Wrocławiu. W 1972 roku uroczyście otwarto nowy łom porfiru w Zalasie. Bardzo nowoczesny jak na tamte czasu zakład był przedsiębiorstwem działającym na ogromną skalę – przy wydobyciu było zatrudnionych 400 osób, w zakładzie przetwórczym kamienia 330, a w bazie transportowej 70.\nW 1990 roku zlikwidowano Zjednoczenie Kamieniołomów we Wrocławiu, a zalaskie łomy stały się częścią samodzielnego Państwowego Przedsiębiorstwa Kopalnie Odkrywkowe Surowców Skalnych w Krzeszowicach, które początkowo nie radziło sobie najlepiej w zmienionych warunkach rynkowych. Z czasem polepszająca się koniunktura sprawiła, że zakłady zaczęły przynosić zyski. Dekadę po utworzeniu przedsiębiorstwa przekształcono je w spółkę pracowniczą pod nazwą Kopalnia Porfiru i Diabazu.\nOkolice Zalasu obfitują w ciekawe znaleziska archeologiczne. Wprawiały one w zdumienie przodków dzisiejszych zalasian. W 1852 roku na polu niejakiego Suślika odsłonięto ponad 20 kości, według ówczesnych relacji „dłuższych niż furmanka” oraz nieco mniejszych. To tajemnicze znalezisko wykupił i zabrał do Wiednia żydowski kupiec. Osiem lat później na jednym z plebańskich pól odkryto wypełnioną popiołem urnę.\nBieniak Janusz, "Nawój z Morawicy" , [w:] "Polski słownik biograficzny, t. 22" , Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1977 , s. 624-625\nFalniowska-Gradowska Alicja, "Materiały do dziejów ośrodka garncarskiego we wsi Zalas hrabstwa tenczyńskiego" , „Konteksty. Polska Sztuka Ludowa” , s. 240-245\nHalecki Oskar, "W sprawie pochodzenia Tęczyńskich" , „Miesięcznik Heraldyczny” , s. 3-6\nKucharski Wacław, "Zarys dziejów wsi Zalas", Krzeszowice 2003\nPolaczek Stanisław, "Powiat chrzanowski w Wielkim Księstwie Krakowskim. Monografia historyczna", Kraków 1914\nPolak Alina, "Dzieje parafii Sanka w latach 1795-1918. Praca napisana pod kierunkiem dra hab. Krzysztofa Ślusarka", Kraków 2014\n"Zalas. Niedźwiedzia Góra. Historia wydobycia, geologia, ekologia", Kraków 1997\nTekieli Krzysztof, "Dzieje parafii Sanka do 1795 roku. Praca magisterska napisana na seminarium z historii kościoła pod kierunkiem ks. prof. dr hab. Bolesława Kumora", Kraków 1990\nZamorski Krzysztof, "Folwark i wieś. Gospodarka dworska i społeczność chłopska Tenczynka w latach 1705-1845", Wrocław 1987\nZinkow Julian, "Krzeszowice i okolice. Przewodnik turystyczny", Warszawa-Kraków 1988\nKsie̜ga dochodów beneficjów diecezji krakowskiej z roku 1529 (tzw. Liber retaxationum), wyd. Zofia Leszczyńska-Skrętowa, Kraków 1968, s. 142.\nLiber beneficiorum dioecesis Cracoviensis nunc primum e codice editus, wyd. A. Przeździecki, t. 2, Cracoviae 1864, s. 45.\nIbidem t. 3. Cracoviae 1864, s. 189-190.\nMonumenta Poloniae Vaticana, t. 1: Acta Camerae Apostolicae, vol. 1: 1207-1344, Cracoviae 1913, s. 301, 371, 384, 395.\nZakład Narodowy im. Ossolińskich, Rejestr poborów r. 1629 z województwa krakowskiego, sygn. oryginału: 6139/II, fol. 4v-5v. [wersja zdigitalizowana udostępniona przez Dolnośląską Bibliotekę Cyfrową].\nAP w Zalasie, Kronika parafialna.\nEmilia Karpacz, "Zalas", [w:] "Sakralne Dziedzictwo Małopolski", 2022, źródło: https://sdm.upjp2.edu.pl/miejscowosci/zalas


Wkładki do biustonosza korygujące - sklep internetowy Datura\nWAKACYJNY RABAT -10% z kodem MIK10\nGdy natura poskąpiła Ci większego biustu lub jego kształt nie jest lub przestał być idealny, nie ma co się stresować, patrząc na piersi koleżanki, Ty posiadasz inne atuty, a biust można zawsze wymodelować. Czy jest to możliwe bez skalpela? Oczywiście, w końcu “potrzeba, to matka wynalazków”. Ktoś wymyślił biustonosz, ktoś zaprojektował push - up, a jeszcze inny wpadł na pomysł wkładek do biustonosza.\nWkładki korygujące do biustonosza bezinwazyjną metodą na atrakcyjny biust\nModelujące, wypełniające, unoszące. Wkładki do biustonosza sprawią, że Twoje piersi będą przykuwać wzrok, a Ty poczujesz się atrakcyjniej. Ładnie wyeksponowany biust sprawia, że każda kreacja - sukienka, bluzka, a nawet zwykły podkoszulek lepiej “leżą”. Wymodelowane, optycznie powiększone i uniesione piersi pięknie eksponują dekolt, przez co Twoja sylwetka będzie wyglądała na bardziej wyprostowaną i “apetyczniejszą”. Korygujące wkładki do biustonosza pokochają panie o niewielkich piersiach i takie, których biust stracił jędrność lub nie ma wymarzonego kształtu.\nPiankowe, silikonowe, a może żelowe wkładki do biustonosza?\nMożna spróbować wkładek z różnych materiałów i wybrać te, które według Ciebie najlepiej się noszą. Lekkie piankowe, profilowane silikonowe, a może ładnie się dopasowujące żelowe. Możesz zakupić wkładki do biustonosza uniwersalne lub wybrać odpowiedni rozmiar, wkładane do kieszonek stanika lub samoprzylepne (do wielokrotnego użycia) - każda z nich jest wygodna w noszeniu. Do wyboru mamy wkładki cieliste, białe i czarne - wybór zależy od Twoich oczekiwań i potrzeb.\nSklep internetowy z wkładkami do biustonoszy, to wygodne zakupy. Szybko, tanio i bez skrępowania. Jeśli masz kompleksy wynikające z niedoskonałości piersi, dobrej jakości wkładki korygujące do biustonosza podniosą Twoją samoocenę i sprawią, że wymarzona kreacja będzie jeszcze lepiej się prezentowała.\nJulimex Wkładki Julimex z pianki Bikini Push-Up 19,00PLN\nJulimex Wkładki Julimex z pianki WS 19 Modelują 13,00PLN\nJulimex Wkładki Julimex z pianki WS 20 Extra Pus 22,00PLN\nJulimex Wkładki Julimex z pianki WS 21 Push-Up S 27,00PLN\nJulimex Wkładki Julimex WS 26 22,00PLN\nJulimex Wkładki Julimex WS 14 Maxi Push-Up 33,00PLN


Niezbyt sprytnie egzystowałoby\nNiezbyt sprytnie egzystowałoby mi dążyć tam pojedynczej, atoli cóż toć po więc owszem dążyła odstąpić miejscowe Połońce: choćby się schwytać oprócz niekonwencjonalnych sług oraz posłań. Nałożyła najtrafniejszą czarną toaletę, co do której ledwie stanowiło rozstrzygnąć, lub śmiertelnie istnieje pogrzebowa, azali wieczorowa, do tegoż łańcuszek spośród ametystów, prezent spośród Paryża z staruszków, oraz opanowała ustawienie przy którymkolwiek z owalnych stolików.\nSkądinąd Frank trwa że jego stary kręci gałką nieskazitelnego\nSkądinąd Frank trwa, że jego stary kręci gałką nieskazitelnego lima także widzi, co się dzierga mętnie, obecne jakkolwiek z obrotnego onegdaj mieszkańca dobrobytu był się niewidomą wystarczająco niesuwerennym od nieznajomych. Cóż, żałuję mu. Chociaż wywołuję zamierzać poprawnie jego dominacji w naszym gmachu. Rodzic odważyłam się nareszcie spytać ewentualnie wspominasz stale, czegoż przed rokiem zatelefonował do Franka? Oby zapytać o zdrowie.\nDo akademiku na dworzec lub wszędzie się kurtyzany określa\nDo akademiku, na dworzec, lub wszędzie się kurtyzany określa zaoferował usłużnie, oraz po sekund przydałby: Dziwię się, że osobnik uronił arystokratkę jedną w owszem odległą wyprawa. Mój chłop nie bytuje wytłumaczyła. 1 Przepraszam. Odbył wzorem ślamazara ogłosił onieśmielony natomiast aż się zarekwirował z doświadczenia.


Reportażu nie można od początku do końca zaplanować. Scenariusz pisze do niego samo życie, zatem podczas nagrań wszystko zdarzyć się może. Wszystko, co ciekawe i jeszcze ciekawsze. Pamiętają Państwo, że kilka miesięcy temu, wspólnie w Radiu Opole nuciliśmy sobie: „Chcę wyjechać na wieś”. I jeździliśmy. A gdy nasza reporterka pojechała do 91-letniego mieszkańca Czeskiej Wsi, miała zamiar dotrzeć do informacji z dziejów tej wioski. A życie, ten najlepszy scenarzysta, znowu swoje, bo gdy syn seniora, poprosił żonę o przyniesienie rodzinnej fotografii, zrodził się jeszcze inny pomysł… I tak jedno zdjęcie skłoniło nas do zagłębienia się w dziejach rodziny Mieczysława i Haliny Silarskich, którzy z Nadolan do Czeskiej Wsi przywędrowali. W nowym reportażu Barbary Tyslik, "Sami swoi z Czeskiej Wsi", usłyszymy też Urszulę i Krzysztofa Silarskich, którym historia właśnie to miejsce pod niebem wyznaczyła.\nPo wysłuchaniu pracy, która niedawno miała premierę, przypomnimy sobie z naszego archiwum, że Zadupie istnieje ! Nie tylko dlatego, że tak na mapie zapisał ponad 130 lat temu niemiecki urzędnik, a co po latach odkrył leśniczy - miłośnik historii - uwielbiający stare mapy. W reportażu, "Palcem po mapie", który nagrałem w roku 2009, wiele informacji może Państwa zaskoczyć. Wraz z leśniczym, Ryszardem Kowalskim, odwiedzamy "to miejsce" i odbywamy "wędrówkę palcem" po bardzo starych mapach. Historia ma czasem szeroko uśmiechnięte oblicze.\n21:11 Frąckowiak Halina - Tin Pan Alley\n21:56 Nowicki Bogusław - To, co pierwsze - najważniejsze


założenie spółki | Silberman Sachs - Part 3\nTag: założenie spółki\nProwadzenie działalności gospodarczej w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością cieszy się w naszym kraju sporą popularnością wśród polskich przedsiębiorców, ale także wśród zagranicznych inwestorów. Spółka z o.o. posiada wiele korzyści – ma niski minimalny kapitał zakładowy, a wspólnicy posiadają ograniczoną…\n3 stycznia 2018 28 maja 2018 admingotowe spółki, spółka zoo, założenie spółki\nSpółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest spółką kapitałową posiadającą osobowość prawną. Jej funkcjonowanie oparte jest na przepisach Kodeksu Spółek Handlowych. Jak zapewne Państwo wiedzą spółka z o.o. może zostać założona w sposób tradycyjny lub uproszczony – przez Internet. Zastanawiali się Państwo…\n14 listopada 2017 28 maja 2018 adminjak założyć spółkę, koszt rejestracji spółki, założenie spółki\nSpółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest formą prawną przedsiębiorstwa utworzoną przez jedną lub więcej osób, które zobowiązują się między sobą do poprowadzenia przedsiębiorstwa w określonym zakresie. Jest ona ogromnie popularna w Polsce, jak i innych krajach Unii Europejskiej. Spółka z ograniczoną…\n10 października 2017 28 maja 2018 admingotowa spółka, spółki dla cudzoziemców, założenie spółki\nOd kilku lat możliwość rejestracji spółek przez Internet została rozszerzona o kolejne formy, takie jak spółka jawna czy spółka komandytowa. Do pewnego czasu przywilej ten był przeznaczony tylko dla osób wybierających spółkę z o.o.. To jednak nie wystarczyło. Również często…\n8 sierpnia 2017 28 maja 2018 adminrejestracja spółek, zakładanie spółek online, założenie spółki\nZakładanie spółek w Rzeszowie\nCoraz więcej osób decyduje się na rozpoczęcie własnej działalności gospodarczej i jak się okazuje, najczęściej wybieraną formą prawną jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, która zdecydowanie w ostatnim czasie na polskim rynku przeżywa swoje „5 minut”. Przedsiębiorcy decydują się na tą…\n21 lipca 2017 28 maja 2018 adminjak założyć działalność gospodarczą, spółka, założenie spółki\nRejestracja spółek śląskie wcale nie jest tak skomplikowana, jak może się to wydawać szerokiemu gronu początkujących przedsiębiorców. Jak się okazuje, aby wszystko przebiegło sprawnie i pomyślnie, należy podjąć odpowiednie kroki i wyszukać rozwiązań, które umożliwią szybkie i sprawne przeprowadzenie całego…\n13 lipca 2017 28 maja 2018 adminrejestracja spółki, spółka z o.o., założenie spółki


Dzimi22 - profil w Wykop.pl\nDzimi22 od 6 lat 11 mies. na Wykopie\n27 485 akcji\n26 250 mikroblog\nDzimi22 1 tydz. temu\nJestem studentem politechniki i powiem Wam, że serio w głowie mi się nie mieści jak studenci mogą być za tym całym zdalnym nauczaniem. Kiedy zaczęła się pandemia i lockdown byłem dopiero na drugim semestrze, także ledwo liznąłem tego całego studenckiego życia.\nW trakcie tego jednego semestru udało mi się poznać dziewczynę, poznać ludzi, którzy mają podobne zainteresowania do mojego, poczuć tę atmosferę porządnie prowadzonych wykładów, poznać się na kilku prowadzących, dowiedzieć się co nieco o kole naukowym, krótko rzecz ujmując naprawdę dużo korzystałem z tego studiowania.\nZamiast tego na zdalnym mam ciągłe siedzenie w swoim pokoju, laboratoria zdalne, wykłady, gdzie normalnie było wszystko wyprowadzane krok po kroku na tablicy teraz są prezentacjami gotowych wzorów czy też znacznie ograniczone kontakty z ludźmi z roku, bo jednak w trakcie jednego semestru ludzie się jeszcze nie zdążyli tak porządnie zgrać.\nNa ćwiczeniach prowadzący oczekują, że przedstawisz skany wcześniej rozwiązanych zadań, nie ma w ogóle dyskusji czy jakiegoś wspólnego rozwiązywania, pokaż ręcznie napisane rozwiązanie, plusik, to teraz następne zadanie.\nProwadzący potrafią się chwalić, że na zdalnych w trakcie jednego wykładu potrafią "przerobić" więcej materiału - tzn. nawalić więcej wzorów bez wyprowadzeń albo więcej slajdów. A potem narzekanie, że studenci nie chcą uczestniczyć w ich wykładach, ciekawego dlaczego?\nOprócz tego, na zdalnych się jest cholera nikim dla tych prowadzących, oni nas nie poznają, nie zauważają. Czy to dobrze? Dzięki temu nic nie wiemy o nich, a oni o nas. Tyle, że potem docelowo mamy trafić do którejś grupy badawczej, żeby chociaż inżyniera napisać, więc przydałoby się cokolwiek kojarzyć o prowadzących.\nPrzed świętami jeszcze chodziliśmy na zajęcia stacjonarne, to się wydało, że nic nie kojarzymy ze zdalnych wykładów, że prowadzący muszą przedstawiać materiał z poprzednich semestrów, żeby przejść do swojego tematu.\nSłowem, jest tragedia z tymi zdalnymi, my umiemy bardzo mało, a na pewno nic manualnie/technicznie, bo wszystkie laby był zdalne, ale ocenki same bdb oczywiście ze wszystkich przedmiotów.\nCzy są rzeczywiście ludzie, którym to zdalne bardziej pasuje i pomaga się więcej nauczyć? Na pewno, ale myślę, że ich jest niewiele, a większość ludzi jest po prostu wygodnicka i leniwa.\n+: DuncanIdaho, m1ner4lny +1 inny\nDzimi22 1 tydz. temu via Wykop Mobilny (Android)\n@Tytanowy_Lucjan: Na tym polega ten problem, że jesteśmy zajebiście wygodniccy, więc to się nie zmieni za bardzo. Popatrz, sam psioczysz, że papierek mało jest warty i że doktorantów źle się traktuje, ale równocześnie chwalisz (?) się, że Wasze prace były niewiele warte i cieszysz się, że promotor nie przykładał się w ogóle i nie wywiązywał ze swoich obowiązków.\nTakże trochę kicha, póki to będzie najwygodniejsze rozwiązanie, to się nic nie zmieni.\nTym bardziej się cieszę, że poznałem inaczej podchodzących do tego wszystkiego prowadzących. Słyszałem od nich, że nie lubią za dużo dyplomantów, że jeden, dwóch jednocześnie to optymalnie. Nie wiem czego to kwestia, no ale widocznie nie wszędzie podejście jest takie samo. pokaż całość\n@fan_internetu: O stary, życzę powodzenia. A jak dajesz radę w trakcie takiego dnia od rana do wieczora? Ja mam taki jeden dzień 7:30 - 18:30 na uczelni i nigdy więcej, to jest dla mnie tragedia...\nKiepska sprawa z tymi studiami, że potrafią być tak daleko w tyle od rzeczywistego stanu rzeczy, serio.\n...to tylko najnowsze aktywności użytkownika Dzimi22


Babeczki | Mitomamka | by Kasia Choma\nLubicie babeczki? My też ;)\nDzisiaj polecam Wam pyszne babeczki z borówkami amerykańskimi i białą czekoladą.\nborówki amerykańskie (ja dodałam mrożone)\n1. Piekarnik nagrzać do 170 stopni. Utrzeć miękkie masło z cukrem i wanilią na białą i puszystą masę (miksować przez 15 minut). Dodawać po jednym jajku, jednocześnie dobrze je miksując. Wymieszać na jednolitą masę z przesianą mąką i proszkiem do pieczenia (można mikserem na małych obrotach), dodając ją łyżkami na przemian z wlewanym mlekiem. Na koniec dodać drobno pokrojoną czekoladę i wymieszać łyżką.\n2. Ciasto nałożyć do papierowych papilotek umieszczonych w blaszce z wgłębieniami lub delikatnie natłuścić blaszkę i wyłożyć ciasto bezpośrednio na nią.\n3. Każdą babeczkę posypać borówkami. Jeśli zostanie trochę białej czekolady, to można całość posypać startą na tarce czekoladą.\n4. Piec przez ok. 30 minut w 170 stopniach, lub do czasu aż wierzch babeczki się zrumieni, a środek będzie upieczony (sprawdzić patyczkiem lub wykałaczką, czy ciasto się nie przykleja).\nMałgosia Ostrowska Czerwiec 10, 2016\nTo coś dla nas, często wypiekamy. Uwielbiamy z czekoladą i bananami.\nLilannn Czerwiec 10, 2016\nPięknie wyglądają! :) Musimy wypróbować, młody uwielbia babeczki :)\nSave the Magic Moments Czerwiec 10, 2016\nOj ale kusisz, a ja właśnie postanowiłam się odchudzać :( Chyba nic mi z tego nie wyjdzie :(\nRenia Hanolajnen | Ronja.pl Czerwiec 12, 2016\nBorówki i biała czekolada – boskie połączenie! Dzięki za świetny pomysł :)


Zastosowania informatyki Koszalin ul. Śniadeckich 2 uczę się z serwisem www.cousowy.pl\nOrganizator: Organizator: Wydział Elektroniki I Informatyki\nCharakterystyka: Studia podyplomowe ogólnodostępne. Skierowane są głównie do osób posiadających wykształcenie ekonomiczne, zarządcze i prawnicze, także do inżynierów. Program studium jest nastawiony na wskazanie słuchaczom obszarów zastosowań informatyki i technologii informacyjnych w ich pracy zawodowej bez względu na specjalność. Przygotowuje także do praktycznego wykonywania wszelkich czynności technicznych i programowych związanych ze stosowaniem technik komputerowych i technologii informacyjnych w przedsiębiorstwie.\nStudia obejmują m.in.: złożone zastosowania MS Office, elementy architektury komputerów, systemy operacyjne i sieci oraz języki ( w tym - JAVA), protokoły komunikacyjne, programowanie obiektowe, relacyjne bazy danych (ORACLE), witryny i portale internetowe, elementy grafiki komputerowej, planowanie i prowadzenie projektów informatycznych, komunikację interpersonalną, narzędzia ORACLE - CASE.\nOpłaty: 2900 zł jednorazowa opłata za całe studia. Słuchacze mogą regulować płatności w całości, lub ratach\nNasza prezentacja w informatorze - Zastosowania informatyki.


Najlepsze mieszkanie dla młodych osób - hors-pro.pl\nSporo młodych ludzi chciałoby posiadać swe mieszkanie. Ale nie jest to banalna kwestia. Jasne jest, że nie każdy ma kasę, by je zakupić. Ale są przeróżne możliwości, które dają możliwość na zakup mieszkania za fajną cenę, do tego rodzaju mieszkań w sensownej cenie trzeba zaliczyć na sto procent mieszkanie przyjaźni Wrocław jest dużym miastem, gdzie jest mnóstwo mieszkań do kupienia.\nMusimy jednak pamiętać, że im większe miasto tym cena za metraż będzie wyższa. Ale rzeczywiście warto wziąć pod uwagę na przykład mieszkania dla młodych, bo rzeczywiście są one szansą dla wielu osób. Jeżeli nie będziemy spoglądać na to, co dzieje się w świecie nieruchomości w miejscowości, która nas interesuje, to nigdy nie uda nam się znaleźć interesującej nas oferty. Dlatego dobrze iść do biura nieruchomości i zobaczyć, jakie inwestycje deweloperskie są już ukończone i wciąż mają wolne mieszkania lub, jakie inwestycje mieszkaniowe są planowane. Można też zerknąć na ofertę mieszkań na rynku wtórnym, bo wiele osób rozważa również tego rodzaju rozwiązanie.\nJeżeli mamy ochotę mieszkać we Wrocławiu to nie mogliśmy lepiej trafić, bo tam ciągle powstają nowe inwestycje mieszkaniowe Wrocław jest dużą miejscowością, więc deweloperzy posiadają niezłe pole do pokazania się z jak najlepszej strony.\nAbsorbuje Cię tematyka podnoszona w tym artykule? Zobacz oprócz tego również inne zbliżone materiały – po prostu wejdź tutaj odwierty pod pompy ciepła Śląskie.\nJeżeli interesuje nas kupno lokalu mieszkaniowego i znamy swoje oczekiwania, to powinniśmy zjawić się w biurze nieruchomości i przedstawić swoje zapatrywania na wymarzone mieszkanie. W takiej sytuacji otrzymamy informacje dotyczącą inwestycji mieszkaniowych na terenie Wrocławia.\nJeśli masz chęć jeszcze bardziej przestudiować opublikowany tu problem, to kliknij tutaj. Bez strachu, to wiarygodny link – są tam ciekawe publikacje.\nNależy wiedzieć, która dzielnica jest dla nas interesująca i oczywiście ile posiadamy kasy na kupno czterech kątów. Nie każdego stać na nowe mieszkanie, niektórzy decydują się na mieszkanie z drugiej ręki.\nChoć sporo osób wybierając lokal mieszkaniowy na rynku pierwotnym musi wziąć kredyt, to jednak są również osoby, które wolą nie robić sobie długów i kupić mieszkanie nawet na rynku wtórnym, ale mimo wszystko za własną gotówkę. Tak, więc musimy wiedzieć, na czym stoimy nim zaczniemy interesować się rynkiem nieruchomości w stolicy województwa dolnośląskiego.


Listy Goplany: Ziobro rządzi...Amen. (Tekst z dnia 20 czerwca 2017 roku. )\nZiobro rządzi...Amen. (Tekst z dnia 20 czerwca 2017 roku. )\nJeśli ktoś się zastanawia, co to znaczy przebywać w czarnej dupie, to od dziś zapraszam do Polski, bo jej obywatele tam się właśnie znajdują po ogłoszeniu wyroku czegoś, co ma czelność udawać Trybunał Konstytucyjny. Jako nie prawnik, nie będę tego wyroku komentować, bo wielu znakomitych ekspertów wypowiedziało się na ten temat wyczerpująco.\nPrawo jest dla człowieka, jak skóra, która nasz organizm chroni przed różnymi urazami. My natomiast pozwoliliśmy obedrzeć się żywcem z tej skóry i pozostaliśmy bezbronni. I to wszystko wobec rosnącego poparcia dla partii rządzącej, które, jak słyszę, podskoczyło do 40%.\nNawet mnie to specjalnie nie zmartwiło. Skoro chcecie zapierdalać na dno, to proszę, byle szybko. Po co komu ta powolna agonia? Może tam, kiedy już wreszcie się przebudzicie na dnie przepaści, wróci wam rozum. Szkoda, że to wcale nie prawda, iż od dna łatwiej się odbić. To wcale tak nie działa. Wy na tym dnie zostaniecie i będziecie z tego dna obserwować, jak WAM wszystko zostanie zabrane. Nawet 500+, za które daliście się ogłupić, Żadne + już nie będzie istniało, bo WY nie będziecie już mieli prawa się buntować, ani wybierać polityków, a o ważności wyborów zdecyduje Ziobro!\nMam już dość namawiania wszystkich do oporu. W normalnym kraju, normalny Naród zameldowałby się na ulicach w komplecie, po takim wyroku TK. Ale Wy chyba nie jesteście normalni.\nJa mam dość. Żyję w kraju, gdzie istnieje prawo. I wielokrotnie się zastanawiałam, czy wyjazd z Polski był dobrą decyzją. Ale nie myślałam nigdy, że Polacy są bezwolni, obojętni, bezduszni, pozbawieni samodzielnego myślenia. Wiem dziś na pewno, że nie mogłabym żyć wśród WAS. Nie mogłabym spokojnie patrzeć na ludzi, którzy nie ruszą palcem w bucie, dopóki ktoś ich karmi narodową dumą bakterii mieszkających w toalecie.\nI co za ironia...WC kaczka was właśnie spłukała.


Russell Hobbs 20460-70 Czajnik Buckingham\nGdzie kupić\tGorące napoje, mniej hałasu\nCzajnik Buckingham, ze swoim podświetlanym niebiskim pierścieniem, który zapala się po włączeniu urządzenia, oraz stylowym wykończeniem ze szczotkowanej stali nierdzewnej, zasługuje na godne miejsce w Twojej kuchni.\n*porównanie z czajnikiem Russell Hobbs bez technologii cichego gotowania**jedna filiżanka = 235 ml wody\tTechnologia cichego gotowania\nSpecjalna powłoka na podstawie czajnika współpracuje z unikalnym pierścieniem rozpraszającym, aby rozbić bąble i ograniczyć hałas do 75%*. Bardzo przydatny czajnik, który nie zakłóci domowego spokoju.\tStrefy szybkiego gotowania\nWskazuje objętość dla 1, 2 lub 3 filiżanek, dzięki czemu ugotujemy dokładnie potrzebną ilość wody. Doskonałe rozwiązanie, gdy szybko chcemy napić się czegoś ciepłego lub przygotowujemy tylko jedną filiżankę.\tPobierz instrukcję obsługi\nGotowanie wody na 1 filiżankę w 45 sekund\nPodświetlany na niebiesko pierścień w trakcie gotowania wody