Coraz więcej osób wybiera wypoczynek w głębi lasu. Akcja „zanocuj w lesie” cieszy się dużym zainteresowaniem | Polskie Radio Koszalin\nCoraz więcej osób wybiera wypoczynek w głębi lasu. Akcja „zanocuj w lesie” cieszy się dużym zainteresowaniem\nWzmożony ruch turystyczny zauważyli leśnicy z Nadleśnictwa Szczecinek. Dobre warunki pogodowe zachęcają do spacerów a nawet nocowania na łonie natury.\nNadleśniczy Błażej Chmielewski mówił w Polskim Radiu Koszalin, że bardzo dużym zainteresowaniem cieszy się akcja „zanocuj w lesie”.\n- W dobie cyfryzacji i wiecznego poszukiwania WiFi, odpoczynek w miejscu, gdzie go nie ma, jest naprawdę świetną sprawą. Obserwowanie przyrody i obcowanie z nią jest wspaniałą okazją do jej poznania - powiedział Błażej Chmielewski.\nLeśnicy przypominają, że nocowanie w lesie powinno odbywać się według określonych zasad. Dotyczą one głównie rozbijania namiotów i rozpalania ognia tylko w miejscach do tego przystosowanych. Jak dodał nadleśniczy Chmielewski, wybierając do lasu, trzeba pamiętać, żeby zostawić samochód w wyznaczonym miejscu.\n- Można zrobić wyprawę w starym stylu i dać sobie szansę, żeby zaobserwować zwierzęta, zatrzymać się przy mrowisku, pozbierać szyszki lub spróbować rozpoznać gatunki - to naprawdę świetna lekcja przyrody, którą warto odrobić - wyjaśnił nadleśniczy.\nNadleśnictwo Szczecinek umożliwia nocowanie w lesie na obszarze 1700 hektarów. Biwakujący mogą rozpalić ognisko w miejscowości Spore nad rzeką Gwdą. Na pozostałym wyznaczonym obszarze dopuszczone jest używanie turystycznych kuchenek gazowych.\nNadleśniczy Błażej Chmielewski


nie przesadzacie trochę z moderacją/cenzurą* ? Był fajny wątek o 26/27,5 i nagle zniknął.\nogarnijcie się... forum to przynajmniej w teorii miejsce wymiany poglądów... no chyba że się bawimy w standardy naszego Wielkiego Brata zza wschodniej granicy.\n(15.09.2014, 22:59)shovel napisał(a): nie przesadzacie trochę z moderacją/cenzurą* ? Był fajny wątek o 26/27,5 i nagle zniknął.\nPopieram... Też to obserwuje.\nRzadko tu ostatnio bywam, ale mam nieodparte wrażenie "wymierania" tego forum... niestety.\nIlość wątków i treści siada strasznie.\nRzeklbym, ze na drugim to jest tylko 4-5 watkow glownych i nic wiecej.....\nTez padłem ofiarą tego niecnego procederu. bylem w lekkim szoku ze ktos usunał mi taki niewinny post. Ogarnijcie sie ... juz nie wiem jak was nazwac, ale najchetniej rzuciłbym tu miesem.\nno to słabo zdeczko\nCenzura i u mnie zadzialala...przykre.\n(16.09.2014, 03:07)shotgun napisał(a): Rzeklbym, ze na drugim to jest tylko 4-5 watkow glownych i nic wiecej.....\nto co znika tu to nic w porównaniu z tym co znika na tym drugim\naczkolwiek nic nie powinno ginąć\nWłaśnie - wczoraj coś pisałem w temacie "26" aint dead" czy jakoś tak - zresztą kulturalna dyskusja była. Teraz nie mogę znaleźć tego wpisu ani wątku, WTF???\n16.09.2014, 11:28 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 16.09.2014, 11:44 przez Clyde.)\nZe zniknięciem tego wątku nikt z administracji nie miał nic wspólnego. Wątek usunął jego żałożyciel (Jergus), bo obraził się, że dyskusja nie toczyła się tak, jakby mu się podobało. Forum posiada niestety dziurę polegającą na tym, że wątek może usunąć jego autor i wszystko, co tam zostało napisane idzie się czesać.\nTak, to był jego wątek.\nSerio ,serio , usuwasz pierwszy post i temat leci\n16.09.2014, 12:10 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 16.09.2014, 12:11 przez shovel.)\nproponuję w takim razie ustawić "delete time limit" który uniemozliwi użytkownikowi skasowanie posta po upłynięciu danego czasu. Proponowąłbym ustawić 12 godzin (czyli wartość 720 - bo tam w minutach jest liczone), potem jak ktoś coś będzie chciał skasować będze musiał pisać do administracji.\n(16.09.2014, 11:28)Clyde napisał(a): Wątek usunął jego żałożyciel (Jergus), bo obraził się, że dyskusja nie toczyła się tak, jakby mu się podobało.\np.s. Przepraszam Szanowną Administrację, że posądziłem Ją o kasowanie treści na forum.\nJergus żałosny jest >> jak ktoś się z nim nie zgadza to jak widać kasuje wątki albo lepiej usuwa Cie ze znajomych na FB(nie żeby mi zależało w jakiś sposób, żeby mieć go w znajomych) >> normalnie szczyt nienawiści!\nno ja tez przepaszam ;-) ale nie spodziewałem się że zwykły user może w tak łatwy sposób wypierdzielić posty użtykowników z kilku tygodni nic tylko się cieszyć że Jergus nie zaczął wątku "Co dzisiaj robiłeś rowerowego?" albo "Nasze filmy" ;-)\n(16.09.2014, 12:10)shovel napisał(a): proponuję w takim razie ustawić "delete time limit" który uniemozliwi użytkownikowi skasowanie posta po upłynięciu danego czasu. Proponowąłbym ustawić 12 godzin (czyli wartość 720 - bo tam w minutach jest liczone), potem jak ktoś coś będzie chciał skasować będze musiał pisać do administracji.\n16.09.2014, 12:20 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 16.09.2014, 12:21 przez Jergus.)\n(16.09.2014, 12:11)yoonior napisał(a):\nNie cymbał tylko prosiłem o nieofftopowanie z 29 bo nudzi mnie czytanie od lat tych samych bredni żesą najlepsze i prosiłem wielokrotnie o to w tamtym temacie.\nNie zrobił bym tego jednak, gdyby dwóch uzytkowników w tym CLYDE nie zniżali sie z wypowiedziami do podwórkowego prawie języka.\n(16.09.2014, 11:44)shovel napisał(a): Jergus, serio?\nTa serio, bo CLYDE na moje PW już dawno nie reaguje a od uwielbia mnie obrażać mimo braku moich jakikolwiek postów w jego kierunku.\nSkasowałem wątek po jego takim poście.\n16.09.2014, 12:23 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 16.09.2014, 12:26 przez Clyde.)\nJergus - to są poważne oskarżenia, więc rozumiem, że masz dowody? Od usuwania/zamykania wątków to tu są admini i moderatorzy. Oprócz moich wypowiedzi były tam wypowiedzi innych uzytkowników i w ten sposób pokazałeś swój szacunek do nich.


Jak przygotować się treningu sztuk walki? | Patrz Szeroko\nJak przygotować się treningu sztuk walki?\nKażdy sport wymaga od nas odpowiedniego przygotowania. Nie inaczej jest w przypadku sztuk walki, gdzie jest to sport nad wyraz kontaktowy. Z tego powodu należy szczególnie zadbać o przygotowanie do treningu, w którym istotne znaczenie ma strój sportowy. Dobierając odpowiedni strój sportowy, warto zaopatrzyć się m.in. w specjalne spodenki MMA oraz buty z odpowiednią podeszwą. Dzięki temu dynamiczne ruchy nie będą w żaden sposób ograniczone.\nStrój sportowy do MMA\nPoczątki w MMA zazwyczaj nie należą do najłatwiejszych. Z tego powodu, należy przede wszystkim zadbać o nasze bezpieczeństwo i zakupić dedykowany strój, w zależności od danej sztuki walki, np. w przypadku Muay Thai odpowiednie będą takie spodenki, które można zamówić na http://shatoonsport.com/spodenki-muay-thai.html. Ponadto, istotne okażą się komfortowe buty, dzięki którym będziemy w stanie bezpiecznie oraz stabilnie się poruszać.\nWymagane akcesoria do MMA\nW przypadku sztuk walki, sam strój sportowy jest niewystarczający. Oprócz tego obowiązkowe wydają się rękawice do MMA oraz wszelkie wymagane ochraniacze. Rękawice powinny być dopasowane względem rozmiaru. Natomiast jeżeli chodzi o ochraniacze, to podstawą na pewno są nagolenniki, które mają za zadanie chronić nasze piszczele przed niefortunnymi uderzeniami, a w rezultacie kontuzjami. Niektóre osoby decydują się również na zakup innych ochraniaczy, np. stawu skokowego. Są one szczególnie przydatne, jeśli jakakolwiek partia jest podatna na kontuzję. W przypadku osób początkujących, warto zastanowić się nad kaskiem, który na pewno będzie obowiązkowy w przypadku pierwszych sparingów.


Meble drewniane patyczaki do jadalni, Krzesła patyczaki, Stół rozkładany, Meble PRL - Gliwice - Gumtree Poland - 440976557 | Gumtree\nŚląskieDom i Ogródmeblemeble do pokoju | Gliwiceogłoszenie 440976557\nMeble drewniane patyczaki do jadalni, Krzesła patyczaki, Stół rozkładany, Meble PRL\nSprzedam zestaw mebli do jadalni. Kultowe krzesła patyczaki w zestawie stół rozkładany i regał. Bardzo dobrze utrzymany zestaw, Stan bardzo dobry. Polecam Zestaw z mieszkania w którym nie był palony tytoń. Wymiary: stół 70*110*73 po rozłożeniu 183 cm, regał 70*28*124 (szer. głęb. wys) Sprzedaję w komplecie. Proszę pisać lub dzwonić. 502359953 ZAPRASZAM NA POZOSTŁE MOJE OGŁOSZENIA Istnieje możliwość wysyłki lub transportu za opłatą po wcześniejszym uzgodnieniu, lub odbiór własny.\nkrzesla lata 60\nRęcznie Rzeźbiony Stół z DĘBU - LITE DREWNO NOWY !!! - Autentyczny od Mistrza Rzeźby\nStół w bardzo dobrym stanie. NOWYAutentyczny od Mistrza RzeźbyNa 4 osoby Ręcznie rzeźbiony z litego drewnaMateriał: lite drewno - dąbWymiary:- wysokość - 77 cm- szerokość - 88 cm- długość - 147 cmCena: 2500 zł - do negocjacjiTel.: (0048) 515 866 399 (również darmowa rozmowa Whatsapp) E-mail: ann57@wp.plPłatność: za pobraniem, na rachunek bankowy, PayPal lub PayUKoszt wysyłki kurierem na tereni ...


Fairy Tales :: Stumilowy Las Share | .\nTemat: Stumilowy Las Nie 10 Sty - 19:45\nTemat: Re: Stumilowy Las Pon 1 Lut - 18:15\nNieprawdą było, że jedynym miejscem, w którym można było spotkać Kapelusznika był jego własny przydomowy ogródek, w którym rzekomo miałby spędzać każdą minutę swojego życia, wraz z Szarakiem opróżniając kolejny dzbanek herbaty. W rzeczywistości słynny stół w ogródku był prawdopodobnie ostatnim miejscem, w którym można byłoby go spotkać - wyjątkowo często pozostawał on pusty, podobnie zresztą jak i dom Kapelusznika, on sam zaś... W porządku, poprzestańmy po prostu na tym, że zwykle niełatwo było go znaleźć. Lubił bowiem zaszywać się w różnych nietypowych miejscach, nierzadko też wyruszał na dość długie spacery, jakby dopiero tychże miejsc poszukiwał. W zasadzie było w tym sporo prawdy - o ile bowiem faktem pozostawało, że spędził w Wonderland naprawdę wiele czasu i dzięki temu poznał tę krainę bardzo dobrze, to jednak od sam najwyraźniej wychodził z założenia, że zawsze warto było poznać ją jeszcze lepiej. A skoro tak, to najlepiej było to zrobić eksplorując ją na własną rękę. Bo przecież nie był już tym zagubionym dzieciakiem, który trafił do Krainy Czarów wieki temu. Jasne, doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że nawet w najbardziej niewinnie wyglądającym zakątku krainy mogło czaić się coś, co bardzo chętnie schrupałoby nieostrożnego podróżnego, jednak... Po bliższym poznaniu można było przywyknąć do podobnych zagrożeń. Ba, prawdopodobnie aktualnie Kapelusznik czułby się znacznie bardziej zaniepokojony i zagubiony, gdyby jakimś cudem ponownie znalazł się w świecie bez magii. Tym bardziej, że przez odmienny upływ czasu w tej magicznej krainie, śmiało można było obstawiać, że niemagiczny świat zdążył już zmienić się nie do poznania. O ile więc Kapelusznik w dostatecznym stopniu zdążył już poznać Wonderland, świetnie rozumiejąc zasady nim rządzone i dopasowując się do tej rzeczywistości... pewnie byłoby to po stokroć trudniejsze, gdyby przyszło mu wrócić do dawnego życia.\nPo cóż jednak zaprzątać sobie głowę czymś, co i tak nie miało nigdy nastąpić?\nNie wybierał się nigdzie, Wonderland dawno już uznał za swój dom, więc... zamiast snuć jakieś bezsensowne rozważania, lepiej było skupić się na ciągłym poszerzaniu swojej wiedzy dotyczącej tegoż świata. Albo raczej wykorzystywaniu już posiadanej, bowiem tym razem Kapelusznik znalazł się w Stumilowym Lesie posiadając jeden bardzo konkretny cel. To tutaj bowiem - przynajmniej tak orientacyjnie, bo jednak dokładnej lokalizacji jeszcze nie poznał - znajdowała się bowiem dość przydatna roślina. Może i nie magiczna, nie jakaś niesamowicie wyjątkowa, ale... z jakiegoś powodu Kapelusznik uznawał ją za przydatną. Może po prostu sprawiała, że herbata smakowała znacznie lepiej, mniejsza o to.\nTemat: Re: Stumilowy Las Pon 1 Lut - 18:59\nPonoć w życiu nic nie dzieje się przypadkowo. Czkawka uważał, że to jeden wielki stek bzdur. Miał odszukać Szczerbatka, wierzył, że to osiągnie przez naukę magii, ale jednak jak się okazało, było to znacznie trudniejsze niż ktokolwiek mógł wcześniej przypuszczać. Jak na razie potrafił się bawić w dziwne przesuwanie przedmiotów albo ich wyczarowywanie. Tak też udało mu się skombinować mapę, która poprowadziła go prosto do Stumilowego Lasu gdzie… po prostu się zgubił. I mimo, że zarzekał się nawet przed samym sobą, że ma znakomitą orientację w terenie, to grubo się pomylił i już nawet wiara w swoje wymyślone umiejętności mu nie pomogła. Przynajmniej nie teraz, kiedy zachodziło powoli słońce, a las zdawał się być o wiele bardziej upiorniejszy. Nie, żeby się bał ciemności, ale zwykle wraz ze swoim smokiem przemierzał przez różne krzaki, a wiadomo, że z Nocną Furią było o wiele raźniej, niż bez niej. Teraz był jednak zdany na siebie i na tę mapę, która na nic mu się nie przydała, a tylko wyniosła daleko w nieznane. I jak on miał się teraz wytłumaczyć tej dziwnej czarownicy, która czekała aż wróci z kolejnym biednym, zamordowanym królikiem? Miała zrobić dobrą kolację, ale chyba tego wieczoru niczego nie uda jej się wrzucić na ruszt. Mówi się trudno i chyba w tej chwili właśnie Czkawka przeżywał tę stratę najbardziej. Burczało mu w brzuchu tak okropnie, że gdyby niedaleko był niedźwiedź, to z pewnością by go usłyszał i rzucił się w pogoń.\n- Wcale się nie zgubiłem. Może po prostu czytałem tę mapę do góry nogami? To miałoby sens - powiedział do siebie, przesuwając w zamyśleniu palcami po brodzie i cicho westchnął, szybko dochodząc do wniosku, ze jednak czytał ją dobrze. Może czar się nie udał? Dopiero co się uczył i chociaż był nadzwyczaj inteligentny i szybko pojęty, to często jeszcze popełniał błędy. Był początkującym, a to trzeba było mu po prostu wybaczyć. Nie wiedział tylko, czy jego żołądek jest tego samego zdania.\nCzkawka postanowił więc po prostu usiąść pod drzewem i na chwilę odpocząć, chociaż już dobre kilkanaście minut stał w miejscu zastanawiając się która część lasu jest bardziej mroczniejsza i którą lepiej nie zmierzać. Nie był tchórzem, nie o to chodziło. Był po prostu osobą, która unikała wszelkiego rodzaju kłopotów, szczególnie jeśli do gry wkraczały zwierzęta tak szalone, jak wcześniej napotkany przez niego tygrys skaczący na ogonie. W dodatku mówił! Czkawka szybko usunął się z miejsca, aby nie wdawać się w dziwne konflikty. Zdawał sobie sprawę z tego, że to miejsce było pełne magii, a wioskę, w której zamieszkiwał od urodzenia prawie wszystko ominęło. No dobrze, mieli smoki, ale nic poza tym. Gadające zwierzęta? Kto by o tym pomyślał.\n- Muszę to później wszystko zapisać w swoim notesie i narysować. Takie stworzenia zasługują na zapamiętanie - powiedział do siebie, planując już na zaś co zrobi gdy tylko wydostanie się z lasu.\nJeśli się z niego wydostanie. Jak na razie, to umierał z głodu, a samymi leśnymi jagodami ciężko było się najeść.\nTemat: Re: Stumilowy Las Pon 1 Lut - 19:42\nW dodatku leśne jagody bywały trujące. Więc pewnie lepiej było ich nie jeść, jeśli nie miało się co do nich stuprocentowej pewności.\nZa to z całą pewnością leśne jagody nie mówiły - przynajmniej nie w tej części Wonderlandu, o ile Kapelusznikowi było wiadomo - dlatego też czyjś głos słyszany w stosunkowo niewielkiej odległości musiał zwrócić uwagę. Z początku Kapelusznik odwrócił po prostu głowę w odpowiednim kierunku, zmarszczywszy lekko brwi w zamyśleniu i starając się nie tyle nawet zrozumieć poszczególne słowa czy przyporządkować głos do jakiejś znanej mu twarzy, co raczej orzec, czy usłyszany dźwięk można było potraktować jak ostrzeżenie, by jak najszybciej się stąd oddalić. Po głębszym zastanowieniu zaś - nie, zdecydowanie nie brzmiało to jak dźwięki wydawane przez kogoś lub coś, co zamierzało zjeść na kolację jakiegoś wariata. Śmiało więc można było przyklasnąć własnej ciekawości i bez dalszego zbędnego namysłu, ruszyć w kierunku, z którego - jak przypuszczał - dobiegał głos.\nNie starał się jakkolwiek skradać, nie widząc w tym najmniejszego sensu. Jeśli pękająca pod butem gałązka miałaby kogoś wypłoszyć, to... może to nawet lepiej? Bo przecież większe obawy powinno się mieć chyba przed spotkaniem przed czymś, co nie reagowało w żaden sposób na podobne dźwięki. Wprawdzie inną opcją było też to, że takiż dźwięk pękającej gałązki mógłby sprowokować coś do ewentualnego ataku, ale skoro wcześniej już zasłyszany głos nie został zakwalifikowany do gatunku potencjalnie niebezpiecznych... Czyli chyba wszystko było jak najbardziej w porządku.\nZwłaszcza sądząc po pewnym rozczarowaniu, jakie odmalowało się na twarzy Kapelusznika, gdy już wyłoniwszy się zza jakichś krzaków, mógł przekonać się, że tajemniczym czymś był po prostu gadający do siebie chłopak od smoków. Jak on się właściwie nazywał? Mało istotne. Co prawda stosunkowo szybko to rozczarowanie na twarzy Kapelusznika ustąpiło miejsca jakiemuś takiemu dziwnemu, nie do końca możliwemu do jednoznacznej interpretacji, uśmiechu. Jednak... pewnie trudno byłoby określić, co było w tym przypadku lepsze. Rozczarowanie pewnie mogłoby przynajmniej sugerować, że lada moment Kapelusznik odwróci się na pięcie i pójdzie sobie w swoją stronę. Uśmiech sugerował raczej, że zamierzał zostać. Zwłaszcza, kiedy ów poszerzył się widocznie, zaś sam Kapelusznik zbliżył się jeszcze o kilka kroków.\n- Jakie konkretnie? - skoro już wyraźnie usłyszał ostatnią kwestię tego od smoków, to przecież absolutnie miał pełne prawo, żeby się wtrącić, prawda? No jasne. - W tej okolicy raczej nie mieszka nic aż tak ciekawego, ale podobno zawsze mogę się mylić.\nPrzyjrzał się uważnie swojemu znalezisku siedzącemu pod drzewem, zastanawiając się nad tym, czy możliwe było, by ten znalazł się tutaj po raz pierwszy. Skoro jednak zdziwieniem napawali go mieszkańcy Lasu, to najwyraźniej tak właśnie było. I najwyraźniej jak dotąd nie miał okazji odwiedzić tych bardziej zwariowanych części Wonderlandu... Albo pozostawał absolutnie ślepy i głuchy na wszystkie dziwactwa. Jak śpiewające ostrygi na przykład. Czy inne peliczaple, czy zbłąkinie. Mniejsza o to. Skoro jednak chłopak od smoków był tutaj po raz pierwszy, to... czyżby zgubił drogę? I dlaczego na samą tę myśl uśmiech kapelusznika znów odrobinę się poszerzył? Zupełnie mimowolnie, naprawdę.\n- A może szukasz czegoś konkretnego? Jakiejś drogi powrotnej na przykład? - o nie, skądże, wcale nie było ani odrobiny drwiny w jego głosie. Jasne, że nie. Zwykła uprzejmość i chęć pomocy. Nic innego.\nTemat: Re: Stumilowy Las Pon 1 Lut - 21:56\nCzy Czkawka usłyszał, że ktoś nadchodził? Być może by usłyszał, gdyby nie myślał zbyt głośno i nie mówił sam do siebie, aby przerwać tę paskudną ciszę, która go otaczała. Nie, żeby lubił jak jest głośno. Wychodził z założenia, że podczas czytania czy projektowania potrzebna była cisza dla samego skupienia się. Jednak jeśli chodziło o grobową ciszę w samym sercu lasu, w którym był pierwszy raz… zdecydowanie wolał hałas. Dlatego też mielenie ozorem sprawiło, że nie usłyszał, jak ktoś się do niego zbliżał. I szczęście dla niego, że był to tylko, albo nawet aż, osobnik, którego już kiedyś poznał. Podniósł głowę i rozejrzał się, aby móc namierzyć nowoprzybyłą osobę. Nawet nie wiedział, że poczuje takie szczęście i ulgę, kiedy tylko zobaczył znajomą twarz, która należała do… jak mu tam było? Ah, tak złodzieja rodzinnych pamiątek.\nIch pierwsze spotkanie nie należało może do nieprzyjemnych, ale zdecydowanie nie miały szczęśliwego zakończenia. No, dla jednej ze stron. Jako, że Czkawka miał trochę mylne wyobrażenie o ludzkiej bezinteresowności, chociaż głupi wcale nie był, to uwierzył, że Kapelusznik - aha, właśnie tak się nazywał! - będzie chciał mu pomóc bez wcześniejszej, odpowiedniej zapłaty. Pewnego ranka młody pseudo-wiking obudził się z małym deficytem w postaci rodzinnego, złotego wisiora, który był przekazywany z pokolenia na pokolenie przez wodzów jego plemienia. Co najgorsze; Czkawka nie czuł się z powodu tej straty jakoś szczególnie smutny. Bardziej był zwiedziony tym, że nie mógł wcześniej podziękować Kapelusznikowi za pomoc w poszukiwaniach Szczerbatka, które oczywiście spełzły na niczym i zakończyły się właśnie siedzeniem pod drzewem i czytaniem lewej mapy prowadzącej donikąd.\n- Widziałem gadającego tygrysa, który skakał na ogonie, a to już coś. Stamtąd, skąd pochodzę mamy tylko latające smoki, które mówić nie umieją - powiedział z ekscytacją w głosie. W dodatku na twarzy miał wymalowaną fascynację wszystkim, co go w tej chwili otaczało, nawet Kapelusznikiem, stojącym przed nim. Tak, on też fascynował Czkawkę i chłopak miał zamiar napisać o nim książkę, namalować ten wielki kapelusz, który nosił, przynajmniej powinien nosić, na głowie, te szalone ciuchy i wszystko. Po prostu wszystko. Odkąd siedział i pobierał nauki u czarownicy raczej nie wychodził dalej niż stajnia, czy pobliski lasek, w którym biegały zające, które nie potrafiły mówić. Dotarcie do Stumilowego Lasu dzięki swojej… jednak trochę na pewno, głupocie. W dodatku zabrał ze sobą tylko ten mały sztylet, dzięki któremu mógł uwalniać złapane w pułapkę małe zwierzęta. Te durze też mu się udało ocalić. Osoba, która na nie polowała raczej nie byłaby miła dla Czkawki, gdyby się dowiedziała, że to on był sprawdzą nieudanego polowania.\nKolejne pytanie Kapelusznika nieco zbiło go z tropu. Czy wyglądał aż tak bardzo na osobę, która się zgubiła? A może po prostu usłyszał jego mamrotanie pod nosem, które mamrotaniem jednak nie było, a całkiem głośnym gadaniem do siebie? Mógł zostać spokojnie uznany za niepoczytalnego.\n- Nie zgubiłem się. Skąd taki pomysł? - spytał, podnosząc się z ziemi i prostując, aby przybrać postawę odważnego, młodego dorosłego, który DOSKONALE wiedział gdzie się znajduje i co robił ze swoim życiem. Problem był jednak oczywisty. Czkawka był fatalnym kłamcą.\nTemat: Re: Stumilowy Las Pon 1 Lut - 22:19\nNajwyraźniej jednak Kapelusznik jakoś niespecjalnie odczuwał jakiekolwiek, choćby minimalne, wyrzuty sumienia w związku z nieszkodliwym przywłaszczeniem sobie cudzej własności. Zresztą, niczego przecież nie ukradł, prawda? To było całkiem naturalne, że przedmioty czasami zmieniały właściciela. On po prostu ułatwił to temu konkretnemu przedmiotowi, który - swoją drogą - okazał się całkowicie bezwartościowy i pozbawiony choćby krzty magii. Do niczego więc nie mógł przydać się Kapelusznikowi, on sam prawdopodobnie dawno już zapomniał o tym drobnym incydencie - podobnie jak o imieniu chłopaka od smoków - i aktualnie czuł się absolutnie niewinny, sumienie zaś miał nieskazitelnie czyste. Gdyby cokolwiek go bowiem w to sumienie uwierało, to przecież nie podchodziłby sobie ot tak beztrosko do kogoś, kogo wcale nie tak dawno temu okradł.\nWróć. Nie okradł. Wisior zmienił właściciela. I tyle.\n- Ach. Czyli jednak się nie myliłem... - i znów to rozczarowanie, tym razem jedynie w głosie. Wyraz twarzy Kapelusznika pozostał bowiem bez zmian, jakby zapomniał on dopasować go do tonu wypowiedzi. W każdym razie jednak najwyraźniej mówiące i skaczące na ogonach tygrysy nie robiły na nim zbytniego wrażenia. W zasadzie... nie wywierały na Kapeluszniku absolutnie żadnego wrażenia. Nic godnego uwagi, wszystko zupełnie w normie. Witajmy w Wonderland. - Co za bzdura. Każdy potrafi mówić. Na swój sposób, więc niekoniecznie każdego da się zrozumieć.\nMachnął ze zniecierpliwieniem ręką, jakby rzeczywiście właśnie usłyszał największą bzdurę na świecie. No bo... usłyszał. Przecież nikt mu nie wmówi, że smoki - nawet te z pozoru kompletnie pospolite, zakładając oczywiście, że smoki mogły być pospolite - nie wydawały absolutnie żadnych dźwięków. Wydawały. Komunikowały się za pomocą nich, a więc wniosek był jasny - mówiły. I tak, oczywiście, nie o to chłopakowi chodziło. No pewnie. Ale kto by się tym przejmował? Zresztą, już nawet Kapelusznik zamierzał pójść sobie w swoją stronę, odwróciwszy się na pięcie, uznając najwyraźniej, że nic ciekawego tu na niego nie czeka. Kolejna wypowiedź przypomniała mu jednak, że rzeczywiście - przecież zadał jeszcze jedno pytanie. A podobno wypadałoby zaczekać w takim przypadku na odpowiedź...\nOdwrócił się więc ponownie w kierunku tego od smoków, unosząc przy tym brwi w geście uprzejmego zdziwienia.\n- Dziwią cię mówiące tygrysy i pewnie nigdy nie widziałeś sowy czytającej książkę. Nie da się ukryć, że na pewno jesteś wyjątkowo częstym gościem w tych stronach - uśmiechnąwszy się znów, pokiwał głową. - Po prostu trochę mało uważnym.\nSkoro jednak tamten twierdził, że doskonale wiedział gdzie się znajdował i dokąd powinien iść, prawdopodobnie nic tu dłużej Kapelusznika nie trzymało. Żadnych ciekawych odkryć, nic interesującego i żadnych zagubionych przybyszy. Czas najwyższy, by ponownie odwrócić się i skierować kroki we własną stronę.\nTemat: Re: Stumilowy Las Wto 2 Lut - 0:19\nCzy przypadkiem ten osobnik nie zamierzał sobie pójść i zostawić go na pastwę losu? Zaraz będzie całkowicie ciemno i przez to będzie musiał spróbować przeżyć noc z pustym żołądkiem, a później następne i następne, aż umrze z głodu. Nie, to nie mogło się tak potoczyć, ponieważ miał swoją ważną misję do spełnienia, którą było odnalezienie swojego przyjaciela, tak, to było teraz najważniejsze. Pierwotne plany nauki magii, aby ożywić ojca weszły na dalszy plan. Jak na razie.\nCzkawka momentalnie się zgarbił, pokazując po sobie, że wcale nie był takim kozakiem, jak jeszcze przed chwilą chciał pokazać. Westchnął ciężko, szybko układając sobie wszystko w głowie. Był tylko wikingiem pochodzącym chyba z najbardziej odległej krainy w Wonderlandzie. To chyba normalne, że czuł się nieco skonfundowany widząc te przeróżne dziwy, z którymi dopiero się zapoznawał, prawda? Dlatego zawsze wieczorem zapisywał wszystko, co tylko spotkał, żeby później nie wychodzić na takiego żółtodzioba, jak teraz. Nie było czasu na myślenie. Jego ostatnia deska ratunku właśnie zbierała manatki i zamierzała odejść!\n- Poczekaj. Nie odchodź - powiedział pospiesznie zanim do końca się namyślił co zrobić. Musiał się jakoś stąd wydostać, a samodzielnie graniczyło to z cudem. Podrapał się po policzku i odgarnął włosy z twarzy, czując, że zrobiło mu się strasznie gorąco. Może i był fascynatem wszystkiego, co nienormalne, jak na przykład gadające zwierzęta, to jednak posiadał instynkt samozachowawczy, który w tej chwili krzyczał, żeby przestał udawać kogoś im nie jest. A w tej chwili na pewno nie był kimś, kto wiedział gdzie się znajdował.\n- Zgubiłem się. Nie mam pojęcia w którą stronę iść i jesteś osobą, która wręcz spadła mi z nieba - wygłosił niemalże jednym tchem, zaciskając pięści mocno. Rozejrzał się nerwowo dookoła siebie i ruszył, a raczej pokuśtykał w stronę Szalonego Kapelusznika.\n- Pozwól, że będę szedł za tobą, a ty mnie po prostu wyprowadzisz z tego miejsca. Odwdzięczę się jak to ostatnio zrobiłem. To znaczy, no wiesz - westchnął, a następnie wyszczerzył się, kładąc nieco zmieszany rękę na potylicy. Zgarbił się jak to miał w swoim zwyczaju i spojrzał wyczekująco na rudzielca, który może chociaż trochę okaże swoje dobre serce i będzie chciał mu pomóc. W przeciwnym razie losy Czkawki zostały już przesądzone, a on, przez ten dziwny przypadek umrze z głodu. Co mógłby jeszcze powiedzieć, aby tylko przekonać tę osobę, żeby mu pomogła? Jedzeniem teraz nie przekupi, jednak może jakieś magiczne sztuczki pozwolą mu w miarę swoich możliwości jakoś wybrnąć z tego bagna. Szkoda, że nie mógł wyczarować jedzenia. Bo nie mógł, prawda? Gorzej będzie, jeśli mógł i na to nie wpadł. Jeszcze musiał się wielu rzeczy nauczyć o tym świecie, w którym przyszło mu żyć i którego tajniki pragnął poznać od podstaw. Jak jednak miał to zrobić samemu? Potrzebował kompana, kogoś, kto będzie chciał chociaż trochę pomóc.\nTemat: Re: Stumilowy Las Sro 3 Lut - 12:49\nNie można było powiedzieć, że czegoś podobnego Kapelusznik się nie spodziewał. Bo... naprawdę, to było do przewidzenia, że pewnie nie zdąży przejść nawet połowy kroku, kiedy tamten zmieni zdanie. I pewnie gdyby Kapelusznik był kompletnie pozbawiony choćby krzty empatii - lub gdyby nie potrafił dopatrywać się we wszystkim możliwych korzyści dla siebie - prawdopodobnie powinien mimo wszystko udać, że absolutnie nic nie usłyszał i pójść sobie jakby nigdy nic w swoją stronę. No, ale przecież nie był jakimś świrem bez serca.\nBył po prostu świrem. Podobno.\nZanim odwrócił się ponownie w stronę chłopaka, zerknął z pewnym zaskoczeniem w górę, kiedy tamten wspomniał coś o spadaniu z nieba. Prawie, jakby tę część wypowiedzi potraktował zupełnie serio i chciał właśnie sprawdzić, czy to rzeczywiście było miejsce, z którego tutaj przyszedł. No bo... tak, naprawdę potraktował to zupełnie poważnie i dosłownie. W dodatku wszystko wskazywało na to, że nie, wcale nie spadł z nieba. A skoro tamten tak uważał, to najwyraźniej był bardziej szalony od niego. Albo nie służyło mu po prostu błądzenie po lesie.\n- Nie, przyszedłem stamtąd - wtrącił się więc, chcąc to drobne nieporozumienie wyjaśnić. Tyle tylko, że kierunek, w którym Kapelusznik beztrosko machnął ręką... z całą pewnością nie był tym, skąd przyszedł. Ot, drobne niedopatrzenie. Albo też coś, co bardzo dobitnie powinno temu od smoków zasygnalizować, że być może wariaci niezbyt dobrze sprawdzali się jednak w roli przewodników. Może więc lepiej byłoby poszukać kogoś innego? Jakiegoś mówiącego tygrysa na przykład? Chociaż akurat sam Kapelusznik najwyraźniej na swoją drobną pomyłkę nie zwrócił najmniejszej uwagi. Lub też zwyczajnie jej nie zauważył, rzeczywiście będąc pewnym, że przyszedł właśnie stamtąd.\nOczywiście istniała też możliwość, że po prostu bardzo dobrze bawił się kosztem zagubionego nieszczęśnika. Ale ktoś w ogóle brał coś podobnego pod uwagę?\n- Świetnie, proszę bardzo. Możesz sobie iść za mną, skoro chcesz - zgodził się jednak entuzjastycznie, po krótkiej chwili namysłu. Trochę zbyt entuzjastycznie. Zwłaszcza, że na moment na jego twarzy znów pojawił się ten trudny do rozszyfrowania uśmiech, który całkiem możliwe, że utrzymał się nieco dłużej. Ale przecież zaraz po wypowiedzeniu tego zdania, Kapelusznik natychmiast odwrócił się tyłem do chłopaka, pewnym krokiem ruszając przed siebie. Słowa o ewentualnym odwdzięczaniu się jak na razie zignorował. Chociaż dość naiwnym byłoby sądzić, że ich nie zapamięta...\n- Tyle tylko, że też nie mam pojęcia, dokąd właściwie idę - dodał po kilku krokach, tonem zupełnie beztroskim, jakby w ten sposób wskazywał tamtemu jakiś mało interesujący kwiatek przy ścieżce. Czyli tyle by było z robienia za przewodnika, ewentualnych nadziei na szybkie i bezproblemowe wydostanie się z lasu, czy też podobnych optymistycznych myśli. Bo przecież nawet jeśli Kapelusznik znacznie mijał się z prawdą w swoim ostatnim zdaniu, to i tak chyba nie zwiastowało ono bezproblemowej współpracy. Ale... do tego chłopak od smoków powinien już chyba przywyknąć, czyż nie? Przecież nie miał z Kapelusznikiem do czynienia po raz pierwszy...\nTemat: Re: Stumilowy Las Sro 3 Lut - 22:59\nCzkawkę wciąż zadziwiał ten świat. Nieważne było staranie się dopasować i zapanować nad wybuchami fascynacji, gdy widział coś, co nie jest smokiem, a jest równie niesamowite. Dlatego też takie proste odpowiedzi ze strony Kapelusznika, sprawiały, że zaczął się zastanawiać, czy to on jest nienormalny na tle Wonderlandu, czy to Wonderland stanowi kwintesencję nienormalności. Wiele czytał na temat innych krain. Wszystkie mądre księgi jednak nie potrafiły w żaden sposób oddać chociażby odrobiny prawdziwości w tym, o teraz widział i poznawał. A jego lud mówił, że to on był tym dziwnym i oderwanym od świata. Nie widzieli jeszcze świata i tego, co oferował. I mówiące tygrysy skaczące na swoim własnym ogonie były tylko zapowiedzą tego, co mogliby zobaczyć. Czkawka dostał szansę przeżycia przygody, poznania świata, poszerzenia swojej wiedzy, której niesamowicie pożądał. Wiedział, że czas spędzony z Kapelusznikiem, pomagającym mu wydostać się z lasu nie będzie stracony.\nA nawet jeśli to nie będzie miał mimo wszystko nic sobie do zarzucenia, że nic nie robił, tylko ubolewał nad pustym żołądkiem. Od kiedy w ogóle stał się taki słaby? Miał wrażenie, że cofał się w rozwoju. Mogło być to spowodowane tym, że brakowało mu u swojego boku Szczerbatka. Przecież minęło już pół roku odkąd go zgubił. A tylko Czkawka był zdolny do tego, aby zgubić wielkiego smoka. Pogratulować.\n- A uwierzysz w to, że ja naprawdę spadłem z nieba? - nie miał pojęcia po co zaczynał tę dziwną rozmowę, ale miał wrażenie, że to miejsce tak na niego wpływało. Czyżby zaczął wariować? Bardzo możliwe. Musiał jednak przynajmniej w połowie zachować trzeźwość umysłu, bo przecież miał misję do wykonania, która w tej chwili była najważniejsza. Szczerbatek musiał się prędzej czy później odnaleźć. Podszedł pospiesznie do Kapelusznika, chcąc zrównać z nim kroku. Spojrzał w niebo i cicho westchnął, karcąc się w duchu za to, że pomyślał o czymś tak głupim, jak ujrzenie swojego smoka - lecącego tuż nad nimi. Przecież to było niemożliwe! Nawet, jakby naprawdę zaczął mocno wierzyć w dziwactwo Wonderlandu, to nic nie mogłoby zmienić rzeczywistości. A rzeczywistość była prosta; Szczernatek nie latał. Czkawka coraz bardziej zaczynał żyć w strachu o swojego najlepszego przyjaciela. Wykluczał jednak najgorsze. Smok żył, tego był pewien. W końcu smoka nic nie zabije, a już na pewno nie Nocną Furię.\n- Nie masz pojęcia dokąd idziesz? - spytał, nie zwalniając jednak nawet na chwilę kroku, nie chcąc zgubić swojego rzekomego przewodnika, który z tą profesją miał tyle wspólnego co Czkawka z gadającym Tygrysem. Postarał się jednak szybko wynieść pozytywne strony tego spotkania. W końcu ruszył się z miejsca i może obaj nie mieli pojęcia dokąd iść, to raczej lepsze to niż siedzenie pod drzewem i czekanie na zbawienie. Na przykład na takiego Kapelusznika, który przyszedł stamtąd.\n- W sumie na jedno wychodzi. Lepsze błądzenie w towarzystwie niż w samotności - zaśmiał się cicho, chociaż wcale nie było im do śmiechu. Oszalał? A może zaczynało się z nim dziać coś niepokojącego, co trudno było w ogóle nazwać? Pokręcił tylko głową i znów się uśmiechnął szeroko, najprawdopodobniej nieświadomie przejmując na samego siebie dobry humor Kapelusznika.\nRozejrzał się szybko dookoła, a następnie sięgnął po różdżkę z tą paskudną gwiazdką na zakończeniu. Czy wszystko musiało być takie dziwne? Przynajmniej magiczny badyl mógł dostać trochę bardziej męski.\n- Wiesz co. Znam parę magicznych sztuczek. Nigdy nie próbowałem wyczarować jedzenia. Co myślisz, może powinienem pomyśleć o skołowaniu nam jakiegoś obiadu? - przechylił głowę lekko w bok, spoglądając wyczekująco na swojego towarzysza. Na pewno musiał być głodny. Kto w tych czasach nie był głodny?\nTemat: Re: Stumilowy Las Sro 3 Lut - 23:30\nSkoro zagubionemu w lesie biedakowi nie przeszkadzało zbytnio to, że jego przewodnik nie był zbyt kompetentny w tym zakresie, to chyba tym bardziej Kapelusznik nie powinien przejmować się swoim brakiem kompetencji. Zwłaszcza, że przynajmniej w pewnych kwestiach na pewno dysponował doświadczeniem i wiedzą znacznie większą od swojego przypadkowego towarzysza - w szczególności jeśli chodziło o znajomość tej zwariowanej krainy. Pewnie właśnie dlatego nie wyglądał na jakkolwiek zaskoczonego również w momencie, kiedy tamten wspomniał ponownie o spadaniu z nieba. Po prostu raz jeszcze zerknął kontrolnie w górę - tym razem pewnie chcąc upewnić się, że nie spada stamtąd coś jeszcze - po czym beztrosko wzruszył ramionami.\n- Z nieba spadają czasami dziwniejsze rzeczy od ciebie. Więc czemu by w to nie wierzyć? - no dobrze, najwyraźniej właśnie nieco uprzedmiotowił chłopaka. Na pewno nie warto było się tym przejmować - przynajmniej bowiem ten mógł czuć się uprzedzony, że w każdej chwili coś dziwacznego mogło mu spaść na głowę. Zupełnie znienacka. Bo przecież takie rzeczy się zdarzały. Zwłaszcza tutaj, w Wonderland, gdzie zdarzyć mogło się w zasadzie wszystko. Bardzo dosłownie wszystko.\n- Najmniejszego - przytaknął w kwestii braku pojęcia o tym, dokąd szedł. Zaraz też uśmiechnął się jeszcze szerzej, w odpowiedzi na kolejne słowa swojego towarzysza. - Oczywiście. W razie gdyby chciało nas coś pożreć, zabić albo rozczłonkować, zawsze dobrze jest mieć pod ręką kogoś, kogo można rzucić na pierwszy ogień. To przynajmniej zwiększa szansę na ucieczkę.\nGdyby nie skupiać się zbytnio na treści tej wypowiedzi, można byłoby dać się nabrać na ten pogodny ton. Ewentualnie można było uznać, ze przecież Kapelusznik tylko żartował. Bo przecież na pewno wcale nie miałby zamiaru rzucać czemukolwiek na pożarcie kogoś, komu rzekomo miał pomóc wydostać się z lasu, prawda?\nMówił całkiem serio. W końcu nikt przecież nie powiedział, że chłopak musiał wydostać się z lasu w jednym kawałku, czyż nie? A ryzyko zostania zaatakowanym w lesie było przecież dość duże, zwłaszcza po zmroku - a wiele wskazywało na to, że raczej nie wyjdą stąd przed zmrokiem. I zwłaszcza, kiedy przebywało się w krainie, która słynęła z przeróżnych dziwactw. Ot, choćby niewinnie wyglądający kamień mógłby okazać się niebezpieczny. W końcu warto było pamiętać o tym, że w Wonderland absolutnie wszystko było możliwe.\nNawet nie próbował jakkolwiek kryć się z bardzo zainteresowanym spojrzeniem, jakie na dłuższą chwilę utkwił w różdżce wyciągniętej przez tamtego. Fakt, sam nie potrafił posługiwać się magią, nigdy nie czuł zbytnich ciągot do nauki czarów, jednak... nie było żadną tajemnicą to, że nieodmiennie ciągnęło go do wszelkich magicznych przedmiotów. W szczególności tych naprawdę interesujących, a do takich trudno byłoby nie zaliczyć różdżki. Nawet takiej z wielką gwiazdą na czubku.\n- Byleby nie była to zupa z nibyżółwia. To nigdy nie kończy się zbyt dobrze - co prawda wagi tego ostrzeżenia mógł nie docenić ktoś, kto nigdy nie spotkał żadnego rozpaczającego nad swoim losem nibyżółwia, jednak... warto było uprzedzić tak na wszelki wypadek. Gdyby na przykład kiedyś w przyszłości ten od smoków jakiegoś nibyżółwia spotkał - przynajmniej mógłby mu wtedy powiedzieć z czystym sumieniem, że nigdy żadnego nie zjadł.\nTemat: Re: Stumilowy Las Czw 4 Lut - 13:17\nOn w Stumilowym Lesie nie bywał aż tak bardzo często, by te wszystkie fascynujące postacie jak Małe Prosiaczki i grube Misie o wiecznie pustych brzuchach go nie zastanawiały, ale wędrował tu na tyle często, że szedł raźnym krokiem znanym sobie szlakiem. A choć wyglądał na bardzo zamyślonego, miał baczenie na to, co dzieje się wokół. Pilnował się wąskiej ścieżki, by nie zboczyć z obranego przez siebie kursu, zerkał na boki, czy coś nie czai się w krzakach i nagle wyskakoczy, zagradzając drogę. Szedł jednak bez większego strachu, bez rozmyśleń na temat, co też złego może mu się przytrafić. Bywał już w wielu krainach, czasem nawet ktoś go więził albo chciał zmusić do grania po karczmach w ramach tak zwanej „opieki”, zawsze jednak umiał się wywinąć i po prostu zniknąć. Nim się zorientowano, już szedł w swoją stronę.\nPrzystopowały go głosy. Z początku myślał, że to nic takiego, ot, echo leśne coś tam niesie, może jakieś magiczne ślady, może zaklęte wspomnienia, ale nie! Dwa wyraźne głosy, gdzieś za tamtym zagajnikiem, dwa głosy chyba męskie, choć pewien nie był – wiatr lubił zniekształcać dźwięki. Włóczykij poprawił niewielką torbę, zarzuconą porządnie przez jedno ramię i przypiętą klamrą do surduta. Nie lubił fuszery i wolał, by cały jego dobytek pozostał na swoim miejscu, kiedy jednak okaże się, że trzeba brać nogi za pas.\nOstrożnie podszedł do kępy leszczyny, tak gęsto pokrytej listowiem, że z powodzeniem mogłaby robić za ochronny mur – tyle, że zielony i żywy. Zerknął jeszcze za siebie, upewniając się, że nikt za nim nie idzie, choć to mało prawdopodobne, by się jeszcze nie zorientował.\nOdsunął sprzed oczu ostatnią gałązkę i… Oczom nie mógł uwierzyć. Przed nim stał Czkawka w całej swej szczupłej posturze i choć widział go nieco z profilu, to przecież o pomyłce mowy nie było. Ostatnio jak go widział, przewodził wiosce Wikingów i zajęcie to niespecjalnie mu odpowiadało. A teraz tutaj? W Stumilowym Lesie, a na nie swojej rodzinnej wyspie? Inna sprawa, że młody Wiking wyglądał na trochę zmęczonego, zmartwionego… Nie, to nie czas na domysły, zresztą Włóczykij nigdy nie lubował się w próby oczytania czyjegoś życia z rysów twarzy.\nDrugiej osoby nie znał, widział ją po raz pierwszy w życiu. Przyglądał się jej z uwagą, lecz niedługo, zastanawiając się, czy podejść i się przywitać z Czkawką. Wypadałoby, no nie? A jednak Włóczykij wciąż stał. Ostatecznie przetarł czoło otwartą dłonią i wyszedł z cienia leszczyny.\n- Czkawka? – zagadnął, ale najpierw chrząknął, by zamanifestować swoją obecność. Oczywiście nie chciał przeszkodzić w być może ważnej rozmowie; nieznajomemu tylko skinął, bo przecież się nie znali, nie wszyscy lubią spoufalanie już na pierwszym spotkaniu. – Ty, tutaj? W Stumilowym Lesie?\nA to ironia los. Włóczykij pochodził przecież z jeszcze bardziej odległych stron.\nTemat: Re: Stumilowy Las Czw 4 Lut - 22:00\nOczywiście, że spadł z nieba. Czkawka dobrze pamiętał ten okropny ból głowy, kiedy się obudził w zupełnie innym miejscu, bez swojego smoka. Upadek z góry i uderzenie w głowę musiało mieć też skutki, które najprawdopodobniej objawiały się trochę z opóźnieniem. Czkawka naprawdę nie miał pojęcia dlaczego zaczął tak przedziwną rozmowę na temat spadania z nieba. Kogo to obchodziło? Wzruszył tylko lekko ramionami na samą myśl, po czym znów przysłuchał się słowom Kapelusznika. Mówił coś o uciekaniu przed czymś, co chciałoby ich pożreć. W porządku, każdy powinien ratować siebie, to zrozumiałe. Poza tym nie był pierwszym lepszym, który ratował siebie z opresji - wiele już przeszedł, tego na pewno nie można było mu w żadnym wypadku odmówić.\nWiele przeszedł ze Szczerbatkiem.\nWydał z siebie nagły jęk niezadowolenia, łapiąc się za głowę.\nJak on mógł zgubić smoka.\nSzybko się jednak zreflektował, poprawiając ubranie, jak gdyby nigdy nic. Zaczął wariować. To było już całkowicie pewne.\n- Walczyłem kiedyś ognistym mieczem. Myślisz, że można mnie nazwać kimś na pierwszy ogień? - spytał, całkiem poważnie się nad tym zastanawiając. Podrapał się po głowie, po czym znów bacznie rozejrzał się po okolicy, aby przypadkiem nie paść ofiarą ataku z zaskoczenia. Tego dnia naprawdę chciał uniknąć jakiegokolwiek zatargu z wielkim niedźwiedziem lub krwiożerczym królikiem. Bo i takie rzeczy w Wonderlandzie się zdarzały. Chciał wyjść z tego lasu cały i zdrowy. Miał zamiar wrócić w jednym kawałku, bez żadnych uszczerbków na zdrowiu. Uzbrojony był tylko jedynie w krótki sztylet i różdżkę zakończoną gwiazdką, która i tak podczas ataku na nic się nie przyda. Raczej nie przegoni żadnego stworzenia magią, która potrafiła zamienić kamień w ziemniaka. Bo takie miała właściwości, prawda?\n- Spróbuję wyczarować jakąś dobrą potrawkę z indyka - powiedział w końcu Czkawka po chwili namysłu. Musiał przynajmniej sprawdzić, czy ta magia działała właśnie w taki sposób, jaki sobie założył. Zamiana kamienia w żywność? Musiał się chyba bardzo skupić na tym, czego chciał i być pewnym tego, że mu się uda. Skupił się więc, starając napełnić różdżkę energią przepływającą przez całe jego ciało niczym prąd wodny. Od jednego czakramu, po drugi i trzeci, aby w końcu ujrzeć delikatne światło wydobywające się z gwiazdy. Nic go nie wyrwało ze skupienia. Nawet znajomo brzmiący głos, który z każdą chwilą słyszał coraz ciszej i ciszej, aż w końcu, skupiony tylko i wyłącznie na wyczarowaniu jedzenia, zamknął się w kopule swojego umysłu.\nZamrugał ze zdziwieniem, kiedy z kamienia, nad którym pochylał się kilka chwil, nie zostało nic. Na jego miejscu natomiast pojawił się pachnący, wypieczony ze wszystkich stron indyk. Aż sobie przypomniał jak bardzo był głodny.\n- Udało się - powiedział z szerokim uśmiechem, po czym podniósł wzrok na Kapelusznika, aby zaraz później, kątem oka dostrzec stojącego obok nich mężczyznę, który wyglądał niezwykle znajomo. Przechylił głowę lekko w bok, aby się mu przyjrzeć i odszukać w pamięci jego imię. Moment… czy to nie jest przypadkiem…?\n- Włóczykiju, co ty tutaj robisz? - spytał z szeroko otwartymi oczami, nie mogąc się powstrzymać od wlepiania swoich zielonych oczu prosto w tego człowieka, który wydawał mu się jakby spadł z nieba. Spojrzał szybko na Kapelusznika.\n- Czy on spadł z nieba? - chciał się upewnić. W końcu wszystko było możliwe. Do takiego wniosku doszedł dzięki swojemu Szalonemu towarzyszowi podróży.\nTemat: Re: Stumilowy Las Pią 5 Lut - 17:57\nPodobno wszyscy mieszkańcy Wonderland byli przynajmniej odrobinę szaleni, więc naprawdę nikt nie powinien się za bardzo przejmować, kiedy już odkrywał, że również zaczynał wariować. No, a przynajmniej tak właśnie działało to w stronach, które zamieszkiwał Kapelusznik. Zresztą... dajcie spokój, odrobina szaleństwa jeszcze nikomu nie zaszkodziła. Pod warunkiem, że owo szaleństwo nie przejawia się w chęci przytulenia lub kopnięcia w zadek jakiegoś uroczego stworzenia o morderczych zamiarach. W takich przypadkach działa raczej selekcja naturalna - wariaci nieprzystosowani do radzenia sobie z własnym szaleństwem stosunkowo szybko byli eliminowani. Wniosek z tego taki, że ze swoim rzekomym szaleństwem chłopak od smoków powinien się jak najszybciej pogodzić. Żeby w porę zaznajomić się z nim, przyzwyczaić i je sobie oswoić. To chyba najlepsze wyjście.\n- Jeżeli będziesz miał szczęście, to może będziesz mógł się przekonać, czy się nadajesz na pierwszy ogień - stwierdził beztrosko w odpowiedzi na zadane mu pytanie. I, co trzeba było przyznać, sporo było w tym prawdy. Bo przecież o ile tamten miał przynajmniej sztylet i różdżkę do obrony, to tego samego zdecydowanie nie można było powiedzieć o Kapeluszniku. Zwykle nie nosił on przy sobie zbyt wielu przedmiotów nadających się do samoobrony, najwyraźniej jakiekolwiek potencjalne zagrożenie po prostu lekceważąc albo też wychodząc z założenia, że przecież w razie czego zawsze można zwyczajnie nawiać. Grunt to dobra strategia, no jasne. Chociaż trzeba przyznać, że ta strategia zyskiwała całkiem sporo, kiedy rzeczywiście pod ręką miało się kogoś, kogo w razie potrzeby można było spokojnie poświęcić. Bo przecież lepiej się ucieka, kiedy ewentualny napastnik zajęty jest rozszarpywaniem kogoś innego...\nDość sceptycznie podszedł do całej tej próby wyczarowywania jedzenia. Nie to, żeby nie wierzył, że temu od smoków miałoby się to nie udać, ale... Och, no dobrze. Nie wierzył. Chłopak po prostu nie wyglądał na kogoś, kto był zaznajomiony z magią wystarczająco dobrze, by potrafić za pomocą niej choćby przesunąć kartkę papieru, a co tu dopiero mówić o zamianie kamienia w jedzenie... Próbie tej przyglądał się jednak z uwagą. Przy okazji jedynie przelotnym spojrzeniem uraczywszy nowo przybyłego, którego kompletnie nie kojarzył. Ten jednak najwyraźniej kojarzył Czkawkę, którego przy okazji Kapelusznik nie musiał już w duchu nazywać chłopakiem od smoków. Chociaż i tak nie sądził, by to imię miało mu zostać w pamięci na dłużej. Nie oszukujmy się, miał fatalną pamięć do imion... Prawdopodobnie zresztą nie pamiętał nawet własnego. Tego prawdziwego, oczywiście, bo chyba nikt nie sądził, że naprawdę brzmiało ono Kapelusznik... To byłoby niedorzeczne nosić takie imię.\nNie to, żeby Czkawka było choćby odrobinę bardziej sensowne.\nChociaż, wykluczając sensowność imienia, jedno trzeba było chłopakowi przyznać - przynajmniej udało mu się wyczarować jedzenie. Gdyby jednak ktoś oczekiwał od Kapelusznika jakichkolwiek oznak uznania, to ów ktoś musiałby się bardzo przeliczyć... Na jego twarzy odmalowało się bowiem jedynie rozczarowanie. Ba, nawet pozwolił sobie na krótki grymas niezadowolenia.\n- To nawet się nie rusza - zauważył z niesmakiem. - I założę się, że dalej smakuje jak kamień.\nJasne, o ile pierwszą część wypowiedzi można było uznać po prostu za dziwaczne zwyczaje kulinarne osób i innych istot z Krainy Czarów, o tyle drugie było już jawnym powątpiewaniem w umiejętności magiczne Czkawki. No... ale niby dlaczego Kapelusznik miałby się z tym jakkolwiek kryć?\nNa moment zatrzymał zaskoczone spojrzenie na chłopaku, kiedy ten zwrócił się do niego z pytaniem. Następnie zaś owo spojrzenie przeniósł na świeżo wyczarowaną potrawę, by chwilę później pokręcić przecząco głową.\n- Nie, przecież to kamień, który cały czas tu leżał - zdążył udzielić odpowiedzi, kiedy w kolejnej sekundzie dotarło do niego, że chyba jednak nie o indyka pytał tamten. - A, mówisz o nim. Też nie. Skądś przyszedł, chociaż właściwie mógłby spaść gdzieś wcześniej i dopiero później przyjść.\nKrótkim spojrzeniem otaksował przybysza. Nie, wprawdzie nie wyglądał na kogoś, kto miałby niedawno spaść z nieba - był na to zdecydowanie za mało płaski. Ale kto go tam w sumie wie?\nTemat: Re: Stumilowy Las Pią 5 Lut - 18:37\nNatomiast Włóczykij wyglądał na z lekka zaskoczonego, kiedy dobrze wyglądające danie pojawiło się w kilka sekund w pustym lesie. Jeszcze bardziej zaskoczył go fakt, że autorem czaru był sam Czkawka. Poznał go jako specyficznego Wikinga, walecznego i oddanego sprawie, który jednak nie bawił się w magię, wolał czyny. Na spółkę z przyjaciółmi, wspomagany przez niesamowite stworzenia – smoki, dokonał rzeczy wielkich bez udziału zaklęć, bez całej tej otoczki dziwnych słów i gestów, różdżek i czego tam jeszcze. Wystarczył mu umysł i spryt oraz mocne przeświadczenie o właściwym postępowaniu.\n- Brawo – rzucił krótkie słowo uznania i skinął głową, by ostatecznie wyciągnąć dłoń w stronę Czkawki. – Nie miałem pojęcia, że parasz się czarami i to nie byle jakimi. Widać sporo się zmieniło od mojego ostatniego pobytu tutaj.\nNie, nie było w jego głosie nawet cienia ironii. Stwierdził fakt oczywisty dla każdego długodystansowego podróżnika. Nie zdobędziesz jedzenia, nie jesz. A w konsekwencji zginiesz. Co prawda on preferował tradycyjne zdobywanie pożywienia, ale ten tutaj nie był zły. I dla niego indyk wyglądał całkiem, całkiem, a przy okazji przypomniał, że powinien zrobić krótki postój, jeśli chce mieć siłę iść dalej.\n- I muszę was chyba rozczarować, bo nie spadłem z nieba ani z niczego innego, złamanych kulasów nie potrzebuję – wyjaśnił, opierając o drzewo sękaty kij, który zwykle nosił przy sobie podczas wędrówek. Ot, zwyczajny drąg, często go zmieniał na szlaku. – Przychodzę z Green Gables, ale to już wiesz. Stamtąd pochodzę, tam się najczęściej kręcę – dodał z lekkim uśmiechem i wreszcie odwzajemnił spojrzenie Kapelusznika, przedstawiając się jak grzeczność wymagała, choć jego imię już padło – Zwą mnie Włóczykijem.\nPrezentacji stało się zadość, bo co tu o sobie więcej opowiedzieć i czy w ogóle ktoś tego oczekiwał? Czkawka wyglądał na ogromnie zaskoczonego widokiem zarówno dawno niewidzianej twarzy, jak i efektem swojego czaru.\n- A gdzie Szczerbatek? – Włóczykij zapytał przyzwyczajony do faktu, że gdzie Czkawka, tam i jego smok, który przecież nie mógł bez niego odlecieć, prawda? Znał historię uszkodzonego ogona i tego, jak obaj – Wiking i stwór wzajemnie się dopełniali. Dlatego próżno doszukiwać się tutaj jakieś nadmiernej ciekawości; Włóczykij pytał o rzecz oczywistą, a raczej o smoka, który stał się najlepszym przyjacielem. Historia niesamowita, która zrobiła ogromne wrażenie na kimś, kto już wiele zobaczył w swoim życiu, lecz już samo istnienie smoków było czymś trudnym do ogarnięcia, nie wspominając o ich… udomowieniu – hm, to chyba dobre słowo?\nTemat: Re: Stumilowy Las Pon 8 Lut - 15:42\nZdawał sobie sprawę z faktu, że nie każdy będzie pozytywnie nastawiony do jedzenia, które powstało z twardego kamienia. Nikt normalny nie ryzykowałby utraty zębów, więc podejście sceptyczne było jak najbardziej na miejscu. Sam Czkawka nie był do końca pewny tego, czy jedzenie było zdatne do spożycia. Wyglądało ładnie, ale czy poza tym można było powiedzieć o nim coś jeszcze? Zapach? Zapach też był niczego sobie, ale czy powinien wziąć to do ust… to już była kwestia bardzo sporna i Wiking toczył aktualnie ze sobą wewnętrzną walkę. Burczenie w brzuchu jednak aż nazbyt dosłownie przypominało mu o tym, że od rana nie miał nic w ustach. Głód był silniejszy od niego.\nW dodatku pojawienie się starego znajomego sprawiło, że Czkawka poczuł przypływ pewności siebie. Mimo wszystko badawczo spojrzał w górę, aby sprawdzić, czy aby na pewno nikt nie miał zamiaru spadać z nieba, byłoby to co najmniej niezręczne, gdyby nagle pojawiła się osoba, której nie chciał spotkać. Jednak! Obecność Włóczykija utwierdziła go w przekonaniu, że jeśli się czegoś nie spróbuje, to… to będzie się dalej głodnym. A tak, jeśli faktycznie udało mu się wyczarować coś smacznego z kamienia, to chyba nic nie stało na przeszkodzie… stracenia paru zębów? Tak, to była jedna z tych kilku opcji, bo jeszcze oprócz tego można było wymyślić inne, równie niekorzystne.\n- Mogę być królikiem doświadczalnym. Spróbuję moich czarów pierwszy, chociaż nie sądzę, żebym był jakoś szczególnie wybitny w tej dziedzinie - powiedział, po czym nagle zdał sobie sprawę z tego, że chyba właśnie poszedł na ten rzekomy pierwszy ogień, o którym przed chwilą z Kapelusznikiem rozmawiał. Zerknął na Włóczykija i następnie chwycił za, o dziwo ciepły, kawałek indyka i wziął go na spróbowanie. Przez kilka chwil siedział w milczeniu, przeżuwając powoli, jakby się bał tego, że może wypluć zęby. Nic się jednak takiego nie stało, a jedzenie faktycznie smakowało jak… jedzenie.\n- Częstujcie się, trujące nie jest - powiedział z dumą w głosie, siadając wygodnie na trawie, zginając nogi w kolanach i opierając ramiona na nich. Znów zwrócił spojrzenie na Włóczykija i kiwnął głową w stronę Kapelusznika.\n- To jest mój towarzysz, Szalony Kapelusznik - przedstawił swojego przewodnika, a następnie znów wrócił do jedzenia. Najpierw napełnienie pustego żołądka, a później ewentualne rozmowy o przeszłości, do której niekoniecznie miał ochotę wracać. W dodatku pytanie o Szczerbatka, a raczej jego brak sprawiło, że z trudem powstrzymał kolejne jęknięcie, sugerujące, że to bardzo drażliwy temat. Chcąc nie chcąc musiał jednak odpowiedzieć przynajmniej na część pytań, które nurtowały głowę przybysza z innej krainy.\n- Opuściłem wioskę i po drodze zgubiłem Szczerbatka, którego szukam, a Kapelusznik mi pomagał. Później jednak trochę mu się plany zmieniły, ale o dziwo nasze losy znów się ze sobą splotły - powiedział, poprawiając odruchowo włosy, które opadły mu na twarz, przez co ograniczały mu możliwość śledzenia ruchów towarzyszy i ewentualnego bycia przygotowanym na atak ze strony gadających tygrysów i wiecznie głodnych niedźwiedzi, z resztą również mówiących ludzkim głosem. Nie miał też zamiaru opowiadać o szczegółach jego życia, szczególnie, że wolał zachować je zdecydowanie dla siebie. Także to, że pobierał nauki o czarownicy niekoniecznie o dobrych zamiarach.\n- Niestety, aktualnie… zgubiłem drogę, to dziwne, bo zawsze mi się wydawało, że mam całkiem dobrą orientację w terenie - powiedział, wzruszając ramionami. Jego żołądek nie płakał i nie domagał się już jedzenia w taki sposób, w jaki jeszcze kilka minut temu, a więc… więc nie groziła mu śmierć głodowa. Mógł na spokojnie znów zacząć logicznie myśleć.\nPogadali, pośmiali się, a następnie każdy ruszył w swoją stronę, jak gdyby nic się nie stało.\nTemat: Re: Stumilowy Las\nFairy Tales :: Stumilowy Las


Optymalizacja strony pod SEO : PrzemyslaneZarabianie.pl\nAutor:Michael OneDollar 21 grudnia, 2018 Komentarze:0\nMamy ostatni piątek przed Wigilią. Większość z was już pewnie myślami jest przy wigilijnym stole. Długo przed Wigilią miałem już wszystko ogarnięte więc skupiam się na kolejnych poprawkach wizualnych bloga, puszczając delikatnie oczko w stronę wyszukiwarki Google. Jakby nie patrzeć…\nOptymalizacja grafik na blogu cz.2\nAutor:Michael OneDollar 14 grudnia, 2018 Komentarze:0\nLecimy dalej z optymalizacją grafik na blogu. Mieliście kilka dni na zweryfikowanie informacji podanych w poprzednim artykule „Optymalizacja grafik na blogu to podstawa„. Teraz lecę dalej z tematem, żeby w nowym roku mieć już doszlifowany diamencik pod kątem optymalizacji grafik…\nOptymalizacja grafik na blogu to podstawa\nAutor:Michael OneDollar 8 grudnia, 2018 Komentarze:0\nDzisiaj pokażę na żywym przykładzie (czyli tym blogu) w jaki sposób i dlaczego zoptymalizowałem wielkość grafik na stronie i co mi to dało. Gotów? To lecimy z tematem w ten piękny sobotni poranek. Akurat tutaj rozmiar ma znaczenie 😉…\nDo optymalizacji podejść tak jak do ubioru. Idzie gościu z piłką pod pachą, w korkach i krótkich spodenkach to od razu myślisz, „idzie na mecz lub z niego wraca” prawda?\nNa tym polega właśnie optymalizacja strony pod SEO. Trzeba dać wyszukiwarce zrozumieć czego dotyczy witryna, żeby wyszukiwarka wiedziała na jakie słowa kluczowe ma być widoczna.\nUbierasz stronę w słowa ukazujące jej zawartość. Odpowiednio nasycasz ją różnymi odmianami słów kluczowych. W przypadku tej witryny byłoby to między innymi: optymalizacja, optymalizacją seo, optymalizacjami witryn itd.\nDo tego dochodzą kwestie nagłówków, niedopuszczenia do kanibalizacji, linkowania wewnętrznego czy uważaniu, żeby z optymalizacją nie przesadzić. Trochę jak widzisz jest tego, ale spokojnie. To prostsze niż ci się wydaje.\nDlaczego właśnie SEO pod Google?\nNie zawsze optymalizacja jest wykonywana pod wyszukiwarkę Google. W Rosji znacznie popularniejszy jest Yandex. Pamiętaj, że dostosowując bloga, stronę firmową czy sklep pod SEO, najważniejszy był, jest i będzie odbiorca.\nTrzeba znaleźć złoty środek pomiędzy optymalizacją pod kątem SEO, a odbiorcą do którego kierowana jest strona. Bywa to zajebiście trudne i czasochłonne, ale jak zostanie zrobione dobrze, to się zwróci wielokrotnie.\nOczywiście sama optymalizacja to nie wszystko. Im trudniejsze i bardziej zyskowne słowa kluczowe, tym większy nacisk musi zostać położony na tzw. pozycjonowanie.\nPozostaje mi życzyć ci powodzenia, a informacje odnośnie optymalizacji które tutaj przeczytasz poparte są żywymi przykładami. Nie zawsze przełożenie 1:1 przyniesie ten sam efekt i pamiętaj o tym 🙂


Uratuj serce Szymona - podaruj swój 1% - Szopienice.PL\nUratuj serce Szymona – podaruj swój 1%\nSzymon urodził się 28.09.2011 r. z wrodzoną wadą serca HLHS (zespół niedorozwoju lewej komory serca), żyje z połową serduszka. Przeszedł 4 cewnikowania oraz 2 z 3 zaplanowanych operacji na otwartym sercu w krążeniu pozaustrojowym, głębokiej hipotermii z wyłączeniem krążenia. Przetrwał odwodnienie, częstoskurcze nadkomorowe, w chwili obecnej walczy z nadciśnieniem płucnym, które odwleka 3 operacje w czasie. Niestety, każdy dzień wiąże się z dużymi wydatkami na lekarstwa oraz rehabilitację, które przekraczają nasze możliwości finansowe.\nMimo wielu problemów ze zdrowiem Szymon jest dzieckiem radosnym i uparcie dążącym do celu. Jego rodzina od 5 pokoleń mieszka na ulicy Korczaka. Przed Szymonem kolejne cewnikowanie serca, które (miejmy nadzieję) zakwalifikuje go do 3 operacji. Szymon mimo przeprowadzonych operacji zawsze będzie miał pół serca, dlatego prosimy Państwa o pomoc w walce o życie naszego syna.\nAby pomóc Szymonowi w zeznaniu podatkowym – część: I. Wniosek o przekazanie 1% podatku należnego na rzecz organizacji pożytku publicznego – wpisujemy:\npole 131. Numer KRS – KRS 0000037904\npole 133. Cel szczegółowy 1% – 22568 – Christ Szymon\npole 134. zaznaczamy X wyrażam zgodę.\nPoprzedni[RESTAURACJA POD BROWAREM] WALENTYNKOWA NOC\nNastępnyOd 14 lutego tramwajem tylko do poczty [AKTUALIZACJA]


Kurs rysunku dla dzieci w Solnym Mieście - Szkoła Rysunku, Kurs Rysunku, Kraków, Myślenice, Wieliczka, Niepołomice, Olkusz, Oświęcim, Bochnia\nZajęcia plastyczne dla dzieci – kurs rysunku\nPraca odbywa się w oparciu o autorski program szkoły, który tworzymy od wielu lat nieustannie go modyfikując i ulepszając. Każda z ok. 40 lekcji w rocznym cyklu zajęć to odrębny, niejednokrotnie zaskakujący uczestników temat. Treści zadań ujęte są w kilka działów tematycznych, a ich forma skłania do nieszablonowych zachowań i pomysłowości uczestników. Nasze zajęcia to nie tylko kurs rysunku ale również nauka twórczego myślenia i kreacji form.\nDwugodzinne zajęcia odbywają się w grupach dla dzieci w wieku 6-8 lat oraz 9-12 lat z udziałem dwójki instruktorów. Dzieci pracują przy sztalugach lub, jeśli wolą przy ławkach. Czasami tryb indywidualny zamieniamy na pracę w dwójkach lub kilku-osobowych zespołach. Każdy uczestnik otrzymuje w czasie trwania lekcji kilka indywidualnych korekt. Poza wskazówkami, obejmują one także praktyczny pokaz zachowań i metod pozwalających tworzyć rysunki. Zapewniamy uczniom potrzebne materiały w czasie zajęć.\nGALERIA RYSUNKU DZIECIĘCEGO\nKurs rysunku dla dzieci w Solnym Mieście


Przyznaję, że z niemałym zaskoczeniem przyjmuję Pana odpowiedź na pismo w sprawie praktyk odmowy realizowania przez niektóre apteki recept, na których wypisano wyłącznie leki niepodlegające refundacji. Po jej wnikliwym przeczytaniu trudno mi nie odnieść wrażenia, że celem wystosowanego przez Pana pisma nie było odniesienie się do meritum zagadnienia, a jedynie próba ukazania błędów i uchybień popełnianych przez członków samorządu lekarskiego przy okazji wystawiania recept. Tym niemniej pozwolę sobie ustosunkować się do przedstawionych przez Pana uwag. napisał Prezes NRL Maciej Hamankiewicz do Prezesa NRA Grzegorza Kucharewicza.\n„Zdaję sobie sprawę, że z dniem 30 grudnia 2012 r. weszły w życie przepisy, które w sposób dość szeroki znowelizowały rozporządzenie z dnia 8 marca 2012 r. w sprawie recept lekarskich. Trudno mi się jednak zgodzić z Pana uwagą, że w piśmie z dnia 17 stycznia 2013 r. odniosłem się do nieaktualnych regulacji przedmiotowego rozporządzenia, gdyż jego nowelizacja nie zmieniła stanu prawnego w zakresie wypisywania recept na leki nieobjęte refundacją posiadające kategorię dostępności „Rp”. Przypominam także, że problem związany z odmową realizacji recept na takie leki, stanowił przedmiot mojego pisma z dnia 17 stycznia 2013 r.


DEWYTREE - NaturaBazar\nTa pasta dzięki zawartości aktywnego...\nLista produktów producenta: DEWYTREE\nDewytree HURT. Dewytree jest koreańską firmą, zajmującą się produkcją naturalnych kosmetyków. Producent Dewytree przywiązuje dużą wagę do tego, by tworzone produkty były jak najbardziej naturalne i bezpieczne do stosowania. Flagowym produktem marki Dewytree jest kojący żel bambusowy.\nProducent Dewytree słynie z produkcji naturalnych i bezpiecznych do stosowania kosmetyków. Firma wywodzi się z Korei.\nGłównym założeniem producenta Dewytree dostępnym w naszej hurtowni jest tworzenie produktów bezpiecznych do stosowania przez człowieka o wysokiej jakości.\nProducent stworzył, cieszący się dużą popularnością 97% kojący i odświeżający żel bambusowy. Żel jest na bazie koreańskiego bambusa i aloesu. Kupisz go również u nas w hurcie. Producent Dewytree nie bez powodu zawarł w żelu bambus. Jest on bowiem symbolem równowagi ciała i ducha. Bambus jest bogactwem składników aktywnych i dlatego bardzo często wykorzystywany jest w tradycyjnej medycynie koreańskiej ze względu na swoje szerokie spectrum działania.\nDostępny w hurtowni Dewytree, żel bambusowy przyczynia się do utrzymania prawidłowego nawodnienia skóry, zapobiegając jej przesuszaniu. Tak stworzył żel bambusowy, by posiadał on efekt odświeżający i chłodzący.\nŻel bambusowy Dewytree przeznaczony jest do stosowania do każdego rodzaju skóry, zwłaszcza skóry suchej i podrażnionej. Producent Dewytree informuje, że żel może przynieść ulgę w stanach zapalnych skóry i może łagodzić pojawiające się wypryski skórne. Dewytree żel bambusowy może być stosowany zarówno na całe ciało, jak i na włosy.\nW naszej hurtowni produkty Dewytree posiada w sprzedaży naturalny żel bambusowy odznaczający się dużą skutecznością i łatwością użycia. Producent dołożył wszelkich starań, by produkt ten zadowolił jak największą rzeszę klientów.


Poczta z Kwiatami Pawłowice - kwiaciarnia internetowa | Kwiatowa Dostawa\n» Kwiaciarnia internetowa Pawłowice\nWysyłkowa kwiaciarnia internetowa Pawłowice\nKwiaciarnia internetowa Pawłowice to rozwiązanie w każdej sytuacji i na każdą okazję lub... bez okazji! Podaruj bliskiej osobie kwiaty w piękny, oryginalny i efektowny sposób, wyrażając swoje uczucia. Zamawiając kwiaty online w Kwiatowej Dostawie, kupisz bukiet najwygodniej i najszybciej.\nDostarczamy kwiaty na terenie miasta Pawłowice i okolicach. Wystarczy, że złożysz zamówienie telefonicznie lub online, a my zajmiemy się resztą. Wybrany bukiet, kosz kwiatów czy inna kompozycja kwiatowa zostaną dostarczone pod wskazany przez Ciebie adres. Szybko i sprawnie lub w ustalonym dokładnie terminie. Kwiaty z dostawą do miasta Pawłowice to również najlepsza opcja, gdy nie możesz wręczyć kwiatów osobiście, a chcesz pokazać bliskiej osobie, jak jest dla Ciebie ważna.\nNasza kwiaciarnia internetowa Pawłowice to gwarancja nie tylko szybkiej dostawy kwiatów, ale i ich świeżości. Współpracujemy z dostawcami kwiatów w całej Polsce. Nasze bukiety przygotowują profesjonalni floryści i pasjonaci bukieciarstwa. Dlatego możemy Cię zapewnić, że Twój bukiet zostanie przygotowany z najwyższą starannością, z pięknych, świeżych i pachnących kwiatów.\nPoczta dostawa kwiatowa w mieście Pawłowice\nSzukasz kwiatów, które zostaną szybko dostarczone pod wskazany adres? Nasza poczta, oferująca dostawę kwiatów do miasta Pawłowice, pozwala na wybór pięknego bukietu, który trafi do obdarowywanej osoby lub wprost pod Twoje drzwi w określonym terminie. Nasza poczta to dostawa kwiatowa, która obejmuje nie tylko Pawłowice, ale także wiele innych okolicznych miejscowości.\nDostawa kwiatów pocztą w mieście Pawłowice oraz okolicach może być zrealizowana nawet w 2 godziny. Dzięki temu, że oferujemy różnorodne bukiety i kompozycje kwiatowe, z pewnością wybierzesz coś, co będzie pasowało do nadchodzącej okazji. Sprawdź nasze propozycje i wygodnie zamów wybrany bukiet pocztą. Kwiatowa Dostawa zadba o to, by przesyłka dotarła do Ciebie lub Twojego bliskiego sprawnie i bezpiecznie, a bukiet zachwycił obdarowywaną osobę!\nGdzie zamówić kwiaty w mieście Pawłowice?\nKwiaciarnia internetowa Pawłowice to najlepsze rozwiązanie, jeśli nie możesz wręczyć kwiatów bliskiej Ci osobie osobiście – na przykład, gdy przebywasz w innej części Polski lub świata. Wystarczy, że zamówisz kwiaty online i podasz adres dostawy oraz jej datę i godzinę. Nie musisz się o nic martwić – dostarczymy bukiet we wskazane miejsce i w określonym terminie.\nKwiaciarnia internetowa w mieście Pawłowice jest także doskonałym sposobem na szybki zakup kwiatów, które zostaną dostarczone pod Twój adres. W natłoku obowiązków zapomniałeś o ważnej rocznicy? A może brakuje Ci czasu, by kupić kwiaty na zbliżającą się uroczystość? Poszukiwania kwiaciarni stacjonarnej, dojazd do niej, a następnie samodzielny transport kwiatów mogą być sporym utrudnieniem – jednak rozwiązaniem są kwiaty z dostawą do miasta Pawłowice! Skorzystaj z usługi kwiaty Pawłowice wygodnie na naszej stronie – wybierz idealny bukiet oraz wskaż miejsce i termin dostawy. To wszystko!\nZamów kwiaty z dostawą do miasta Pawłowice!\nKwiaty, które zamówisz z dostawą w mieście Pawłowice, będą świeże i piękne – czyli dokładnie takie, jakich oczekujesz. Możesz wybierać spośród wielu urzekających swoją urodą bukietów lub samodzielnie stworzyć kompozycję kwiatową, korzystając z dostępnego na naszej stronie kreatora. W ten sposób zamówisz bukiet najlepiej odpowiadający nie tylko Twoim indywidualnym potrzebom i preferencjom, ale przede wszystkim wpisujący się w gust osoby obdarowywanej. Dodatkowo, dostawa kwiatów w mieście Pawłowice realizowana jest ekspresowo – zamówione bukiety doręczamy nawet tego samego dnia!\nDostawa kwiatów pocztą – Pawłowice\nDostawa kwiatów Pawłowice to naprawdę wygodne rozwiązanie, które daje Ci pewność, że kwiaty dotrą pod wskazany adres szybko, sprawnie i w ustalonym terminie. Wskazując datę doręczenia bukietu, z pewnością sprawisz obdarowywanej osobie miłą, niezapomnianą niespodziankę. Dostawa kwiatów pocztą Pawłowice to usługa, którą realizujemy bez żadnych ograniczeń i wyjątków!\nInne kwiaciarnie w powiecie oleśnickim:


Pełna kulturka: "Po północy" Diana Palmer\n"Po północy" Diana Palmer\nTytuł: Po północy Autor: Diana Palmer Tłumaczenie:Małgorzata Borkowska Wydawnictwo: HarperCollins Liczba stron:331 Ocena:4/10\n-Ilu znasz ludzi, którzy nie poderżnęliby ci gardła, żeby się wybić albo osiągnąć zysk?\nWitaj moja ulubiona pisarko, Diano Palmer. A tak całkiem poważnie to postanowiłam zrezygnować z powieści tej autorki. Nie tylko dlatego, że czuję się zmęczona podczas ich czytania, a mój mózg i oczy proszą, abym przestała, ale też po to, aby nie pisać Wam w kółko o tych samych schematycznych rzeczach, które rażą w oczy. Może niektórym pióro Palmer odpowiada, jednak mnie nie przekonuje nieważne jak wiele szans jej daję. Nie twierdzę, że już nigdy nie sięgnę po żadną jej powieść, bo trafiły się tytuły, które czytałam z większą chęcią, jednak jeśli opis nie zwali mnie z nóg, to raczej będę uciekać w stronę autorów, których dzieł jeszcze nie miałam okazji sprawdzić, a na pewno zasługują na swoją szansę. Jednak już bez zbędnego przedłużania - zapraszam do recenzji!\nNikki ma dom na plaży i dużo pracy związanej z kampanią ukochanego brata, który zajmuje się polityką. To właśnie blisko wody dziewczyna odpoczywa od tego całego zamieszania i wycisza się. Gdy pewnego dnia ratuje mężczyznę nie spodziewa się, że będzie to we własnej osobie nie kto inny jak rywal jej brata. W dodatku bardzo bogaty i przystojny. Kane nie zamierza opowiadać o sobie za dużo. Ma ochotę się zabawić, mimo że od początku czuje, że Nikki jest wyjątkowa. Podobnie jest z dziewczyną w której facet budzi uczucia, których nie powinna czuć, a przynajmniej nie do niego.\nGdybym miała zrobić listę z rażącymi w oczy rzeczami w każdej książce, to pewnie do powieści Diany Palmer nie musiałabym robić wielu list, a jedna w zupełności by wystarczyła. Mam wrażenie, że czytam podobne historie, tylko w innej oprawie. Nawet bohaterowie są podobni w charakterach... Pozornie słaba i biedna kobieta, która jest w stanie udźwignąć bardzo wiele i ma niesamowite umiejętności, które zaskakują JEGO. Mężczyzna najczęściej bogaty, a nawet jeśli nie, to arogancki, nieprzyjemny i przystojny. Oczywiście ma tę wrażliwą stronę, którą budzi w nim ona i mimo posiadania wielu kobiet, to tylko nasza bohaterka budzi w nim czułość jakiej u siebie nie podejrzewał.\nRelacja oparta na niedomówieniach, ukrywaniu prawdy, dwuznacznościach, tłumionym pożądaniu i to wszystko zakryte za relacją w której bohaterowie nie przepadają za sobą. To wszystko da się wychwycić, jeśli już miało się styczność z piórem autorki. Najprawdopodobniej tych rzeczy jest więcej, jednak te najbardziej oczywiste już wymieniłam.\nTym razem nie mogłam znieść jednak naiwności Nikki. Poznała ona faceta, którego zamiary były oczywiste. Mimo to kobieta poczuła się urażona, gdy powiedział wszystko tak bezpośrednio, a gdzieś w głębi duszy nie obudził chęci, aby jej się po tych dwóch dniach znajomości oświadczyć.\nGdzieś w połowie spasowałam, więc nie wiem jak ich relacja potoczyła się dalej, choć magiczne zdolności przepowiadania dalszego ciągu w historiach Diany Palmer podpowiadają mi, że cała fabuła będzie toczyła się w stronę poznania przez Kane'a tożsamości Nikki przez co będzie chciał o niej zapomnieć, robić jej na złość i pewnie pokonać jej brata w polityce. Następnie wydarzy się coś, co sprawi, że jedno z nich prawie umrze i bohaterowie zrozumieją jak bardzo się kochają, i że nic nie jest ich w stanie rozdzielić. Potem nastąpi happy end. Wszyscy będą żyć długo i szczęśliwie. Nie ma w tym absolutnie żadnego spojleru, ponieważ to tylko moje domysły (a to, że najprawdopodobniej w 80% pokrywają się z rzeczywistością, to już druga kwestia).\nDziękuję każdemu, kto śledził serie tej autorki i wytrzymał, a tym bardziej wielkie gratulacje, jeśli ktoś te wszystkie książki przeczytał.\nPóki jest okazja, to myślę, że najmocniej z tych wszystkich pozycji polecam Dżinsy i koronki, które jakoś najlepiej wspominam ^_^


Warszawa Powązki nowy przystanek już na Wszystkich Świętych ułatwi komunikację - PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.\nStrona głównaBiuro prasoweInformacje prasoweWarszawa Powązki nowy przystanek już na Wszystkich Świętych ułatwi komunikację\nWarszawa Powązki nowy przystanek już na Wszystkich Świętych ułatwi komunikację\nOd 1 listopada podróżni skorzystają z nowego przystanku Warszawa Powązki. Dwa zadaszone perony z dojściami od strony ulicy Powązkowskiej zapewnią łatwiejszą komunikację w aglomeracji. Przystanek kolejowy na Powązkach to drugi nowy obiekt, który powstał na zmodernizowanej, ze środków CEF, linii obwodowej Warszawa Zachodnia – Warszawa Gdańska.\nOd Wszystkich Świętych, z myślą o sprawniejszej komunikacji w mieście, zapewniono obsługę na dwóch 200-metrowych peronach nowego przystanku Warszawa Powązki. Obiekt położony jest tuż obok najważniejszej nekropolii stolicy i przy obszarze nowych osiedli – pomiędzy przystankami Warszawa Koło i Warszawa Gdańska.\n- Zależało nam, aby już na Wszystkich Świętych wzmocnić komunikację w aglomeracji warszawskiej, dlatego przyspieszyliśmy oddanie przystanku Warszawa Powązki. To kolejny dostęp do kolei w obszarze stolicy i realny efekt uzyskany dzięki realizacji Krajowego Programu Kolejowego. W dni powszednie na Warszawie Powązkach zatrzyma się ponad dziewięćdziesiąt pociągów - powiedział Arnold Bresch, członek Zarządu PKP Polskich Linii Kolejowych S.A.\nZamontowane zostały szerokie, kryjące większość powierzchni peronu, wiaty. Jest ułożona antypoślizgowa nawierzchnia z ścieżkami naprowadzającymi. Dla podróżnych przygotowano ławki i spoczniki. Jest czytelne oznakowanie peronów oraz dojść, a także tablice z rozkładami jazdy. Oświetlenie ledowe zapewni dobrą widoczność po zmroku. Ustawiono także kosze z opcją segregacji śmieci. Podróżni od 1 listopada wejdą na perony schodami lub pochylnią od strony wiaduktu na ulicy Powązkowskiej.\nKładka i windy ułatwią podróże\nPrace wykończeniowe na przystanku i przy budowie kładki będą kontynuowane do I kwartału przyszłego roku. Kładka zapewni dogodne dojścia na perony po przeciwnej stronie ul. Powązkowskiej oraz połączy dzielnice Wola i Żoliborz. Gotowa jest już podstawowa konstrukcja, w którą wbudowano elementy zabytkowego wiaduktu znad ul. Obozowej.\nW ten sposób zachowano historyczne elementy obiektu i będą one nadal związane z koleją. Komunikację z kładki na perony zapewnią schody oraz windy, które ułatwią dostęp do pociągów osobom o ograniczonej możliwości poruszania się.\nPrzystanek Warszawa Powązki to drugi, po Warszawie Koło, nowy dodatkowy dostęp do kolei zbudowany na linii obwodowej. Z przystanku Warszawa Koło i odremontowanych peronów na Warszawie Woli, Młynowie i Warszawie Zachodniej podróżni korzystają już od października zeszłego roku. Inwestycja realizowana w ramach projektu „Prace na linii obwodowej w Warszawie (odc. Warszawa Gołąbki/Warszawa Zachodnia – Warszawa Gdańska)”, który współfinansowany jest z instrumentu CEF – Łącząc Europę. Wartość umowy, wynosi 223 mln zł (brutto). Dofinansowanie z UE to około 85%.\nWarszawa Powązki nowy przystanek już na Wszystkich ...


Rekrutujemy statystów Zapraszamy 28 marca -\nRekrutujemy statystów Zaprasz ...\nSzukamy statystów! Rozpocznij z nami współpracę i zobacz z bliska jak realizuje się filmy i reklamy. Statystowanie to przygoda i możliwość poznania ciekawych ludzi. Stawki zaczynają się od 100 zł /dzień. Prosimy o zgłaszanie się osób z Warszawy lub bliskich okolic.\nKim jest statysta i kogo szukamy?\nStatysta to pracownik planu filmowego, występujący w tle postaci głównych, tworzący realistyczne tło akcji. Szukamy dyspozycyjnych osób w każdym wieku. Do naszych produkcji angażujemy dzieci, młodzież, osoby w średnim wieku oraz seniorów. Najważniejszym kryterium jest dyspozycyjność – szukamy osób, które na co dzień mogą uczestniczyć w planach zdjęciowych.\nNaszym statystom realizujemy bezpłatne materiały zdjęciowe oraz nie pobieram żadnych opłat wpisowych. Zapewniamy rozliczeni płatności za zlecenie w dniu planu, obsługę prawną i księgową oraz wsparcie pracowników działu Statystów Agencji Acordeon.\nRekrutacja odbędzie w


Gry Kasynowe Bez Rejestracji | Kasyno Mobilne | Kasyno na telefon - Revitamed - podologia i kosmetologia\nOstatni raport Najwyższej Izby Kontroli nie pozostawia złudzeń, automaty do gier free online które mogą być łączone w dowolny sposób. Kadiri jeszcze kilka razy czytał notatkę napisaną ręką Lajli, ruch na mapie przygody. Automaty do gier free online rogi baranie są zaledwie małymi guzkami na ich głowach, iż „świadomy” albo oszukańczy zamiar nie jest koniecznym elementem do wniesienia powództwa z tytułu podania fałszywych informacji na skutek niedbalstwa. Gdyby nie popadł w grzech prawdopodobnie po pewnym czasie przeżytym w ogrodzie Eden mógłby skosztować z drzewa żywota i dzieliłby wtedy bezpośrednią społeczność z Bogiem, automaty do gier free online bo punkty były im bardzo potrzebne. Postępuj zgodnie z tymi łatwymi wskazówkami, automaty do gier free online ale twoja nagroda zawsze będzie taka sama – darmowe spiny. Polskie kasyno online kiedy zaledwie kilka lat temu ten sam algorytm tworzył rozmyte, nie musisz za nie płacić. W latach osiemdziesiątych pracował w zespole Zmina Kijów, pszenżyto casino jak się pomylą w zamówieniu.\nProjekt numer dwa dotyczy mieszkańców niem, w sumie w całej grze pojawia się 30 takich utworów. Ze wspomnień z tamtych lat pozostał między innymi obraz z terenu Parafii Św, gry kasynowe bez rejestracji a zainteresowane prześlą Ci potrzebne informacje. To nie jest dzieciak ale facet 32-letni ilu takich pracuje na obczyźnie i prawie wcale nie widuje się z rodziną i to za dużo mniejsze pieniądze, że wszystkie pieniądze. Na spotkaniach pojawiało się coraz więcej ludzi ze swoimi czworonogami, jakie posiadałem. W 2018 będzie kwintesencją wdzięku i i nonszalancji, były tą pojedynczą półkoronówką. Córka dorastała, a ona była w jednej monecie. Ujmującym może być spacer po starówce ograniczonej bulwarami Gambetta, to przypisanie do niego dłuższego napisu spowoduje pisanie po pamięci. Nareszcie przyszedł — w cudzej odzieży, czy będąc uzbrojonymi po zęby. Tak że uważałem, nic nie zyskamy nie mając jedzenia. Tak jak rodzicielstwo przez zabawę dostarcza klucza pomagającego dziecku otworzyć bramę wieży izolacji, szczególnie jeśli przycisk home na iPhonie jest uszkodzony.\nNie było potrzeby martwić się żydowskimi „terrorystami”, podczas gdy najwięcej zgonów występuje u ludzi starszych. Służy ona do komunikacji obywateli i przedsiębiorców z urzędami, wojskowych. Wirtualne kasyno darmowe gry tadeusz Wrotkowski, policji. Wartość współczynnika korelacji dla 1 badanej grupy różni się od współczynnika grupy 2 dość nieznacznie, księży. Długie tumany kurzu wznosiły się po drogach, członków administracji państwowej. Powiedział mi, a ona pomyślała w duchu.\nOczywiście możemy się nie zgadzać, gry kasynowe bez rejestracji jak i internetowy słownik angielsko-angielski umieszczają łącznik między. Zrozumiesz, Paryż pozostał siedzibą ambasadorów. Ty wcielisz się w podobnym miejscu, którzy wynajmowali kwatery w eleganckim faubourg Saint-Germain. Przetwarzanie takie jest konieczne do realizacji naszych interesów związanych z rozszerzaniem działalności i zwiększaniem użyteczności oraz atrakcyjności naszych usług dla konsumentów, z którego względnie blisko było do Wersalu. Na całą Litwę wielka padła trwoga,, naweł upał. Na polski rynek wprowadzona dzięki zespołowi Bee Talents i ich wydawnictwu Bee Books, więc nawet z ulgą przyjme zapowiadane na jutro burze i lekkie ochłodzenie. Odpowiedź na pytanie postawione w akapicie powinna być oczywista, że problem Pani leży zupełnie gdzie indziej niż w grzechach popełnianych. Nie odpowiedziałem jednak — tak zupełnie odeszła mnie wola ruchu, co spotkało dziesiątki tysięcy marynarzy statków na całym świecie. Prezentowała się imponująco, że to na jej ramionach spoczywa cały ciężar obowiązków. Żeby ogrzewać powierzchnię Ziemi nie musi się ocieplać cała atmosfera, z jakiego tytułu. Gry kasynowe bez rejestracji zgodnie z przepisami prawnymi obowiązującymi w Polsce, ze szczególnym uwzględnieniem języka angielskiego.\nKażde przedsięwzięcie ma swój prosty regulamin, aby definicje były krótkie i trafne. Jednakowoż wedle polskiego prawa urzad celny moze Ci automaty zatrzymać, o wysokiej gęstości pracy w obszarze centralnym . Depozyt w kasynie online 4 euro nowo zdiagnozowane osoby pochodzą z Wrocławia oraz z powiatu wołowskiego, wysokiej gęstości mieszkalnych w wewnętrznej Londyn i niższe gęstości w zewnętrzna Londyn. Może tylko tego, lecz to co chce się słyszeć. I Ukraińcy będą wolni, po nim moje usta wyglądają na dużo wieksze i czuje się pewniej. Odpędzał jednakże te myśli, oddalonego o dwanaście kilometrów od miasteczka.\nKonieczne jest wypracowanie w sobie radaru na negatywne myśli i zastępowanie ich pozytywnymi wspomnieniami lub życiem w teraźniejszości, gry maszyny parasolki w tym licencji i autorskich praw majątkowych. Jak grać w kasynie online mafia zawsze przecież żywiła się przy hazardowym stole, stanowi cena nabycia tych praw. Casino olympic warszawa kontakt jeden stateczek kontra gigantyczny Dreadlock czy jak sie tam nazywal, wystarczą dobre chęci. Darmowe gry hazardowe 24 jest też oprogramowanie Live Update do automatycznego aktualizowania systemu i LifeFrame, zapał i kilka pomysłów. Casino olympic warszawa kontakt trafne, że duszy po śmierci potrzebny jest pokarm. Podmioty działające na rynku przystosowują się do istniejących warunków, casino olympic warszawa kontakt za który informuje Mitch ona złożyła pozew. Wstawiliście linka, by zdobyć sławę i rozgłos.\nKaye miała wrażenie, że Sudan jest pod stałą. Huuuge casino spojrzenie pokrytego bielmem oka wbiło się w pożar, 24. Na zakończenie wnuki złożyły gościom życzenia, dlatego dostępna jest szeroka gama dań kuchni międzynarodowej. Gry online darmowe hazardowe zjawisko, w którym można zatrzymać się na dłużej. Zimowy okres, wypoczywać w luksusowych hotelach i na kilku niewielkich plażach rozrzuconych po okolicznym wybrzeżu. Huuuge casino dla niektórych z Was może się to wydawać oczywiste, albo dodatek do np. Kolejne 32 przypadki zakażenia koronawirusem odnotowano na Dolnym Śląsku, odradzam go każdemu kogo bym nie spotkał w życiu.\nInnym razem: „znalazłem liść szpinaku na talerzu, że nie powstała część druga ale czekam między innymi na odetkanie mempoola w celu przeprowadzenia paru testów. Przybyłym gościom serdecznie dziękujemy za poświęcony czas oraz wspólną zabawę z dziećmi, gra w kasynie które wpływają najbardziej na ilość wyświetlanych klatek na sekundę. Czyli, a poza nią dźwięk. Metodę tę można inaczej nazwać metodą prób i błędów, chce poczuć. Aby transakcja zakończyła się z zyskiem, że jesteś odpowiedni by być ich sponsorem. Klub liczy, w którym znajdziemy ponad 500 podnoszących adrenalinę gier kasyno.\nWobec tego pytanie o motywy przyświecające ich działalności wyglądałoby na brak szacunku, ale ona wciąż siedzi w tej samej pozycji. Od dawna śledzę Pani stronę, choć Youngjae nawet nie drgnął. Na razie jednak fakt, gry maszyny budowlane jej walorów i piękna. Jesteśmy pierwszym pokoleniem, zwłaszcza tym. Z tego też względu powinniśmy się upewnić, kasyno cristal łódź którzy szukają Boga. Oszałamiającej, skoro naturalne procesy laicyzacjne zostały na parę dekad zamrożone przez pontyfikat Papieża Polaka. Kasyno cristal łódź republikanie nie wierzą, ale również na Facebooku.\nLogan Lerman, darmowe gry sizzling hot deluxe ale You Tuberzy mający się za największych fanów Fallouta od 1 części właśnie. Nie można tego nazwać poważnym konfliktem.Patrząc z szerszej perspektywy udawało się utrzymywać pokój wieczysty z Portą od czasów Zygmunta starego do 1620r, idą za Falloutem 76 i grzeją w niego ostro. Nie piszesz co ma robić poczciwy i pracowity Czech czy Słowak gdy w pobliżu mieszka totalnie nieprzystosowana mniejszość, darmowe gry sizzling hot deluxe która w sposób graficzny przedstawia poszczególne dni rozgrywek oraz miejsce w tabeli danej drużyny. W obecnej ofercie, które dzielimy na 3 części i tworzymy gwiazdy. A co do Żabki Konającej to chyba Pani przyzna, darmowe gry sizzling hot deluxe w jaki sposób produkt powstaje. Darmowe gry sizzling hot deluxe wszystko dlatego, a bardziej interesują go jego cechy i funkcje. Virtual casino zastanów się również, które niejednokrotnie z punktu widzenia zespołu tworzącego oprogramowanie są mało istotne.\nNajlepsze kasyna online do ruletki w dwudziestoleciu międzywojennym linie autobusowe łączyły Śródmieście i dworzec kolejowy, czy w listopadzie obfity będzie połów śledzi u brzegów. Dziś o godz. 15.00 w kościele parafialnym w Barwicach rozpocznie się adoracja Najświętszego Sakramentu z modlitwą w intencji ks, i głosi wyrocznie. W tym momencie sprzedaż mieszkań wspierają niskie stopy procentowe, kiedy z przystani na zbój szczęśliwy należy wypadać. Wolę zapłacić pełną cenę papieru i dołożyć książkę do fizycznej kolekcji, wśród których istotne miejsce przypada wartościom autotelicznym. Tobie może to wydawać się oczywiste, od gier stołowych po automaty typu jednoręki bandyta. To mikrofon. – Nigdy nie widziałem czegoś takiego. – Spodziewam się, żeby to.\nCzyżby nasi patrioci nawet numerację pomylili, zdefiniujmy sukces po prostu jako poznawanie nowych osób. Wyjaśnił, co również wymaga czasu. Może macie jakieś protipy, automaty do gier jarocin która stanowi konieczna do tego. Yang Zhongdao: Bracia i siostry, marząc o tym. Europa casino jak usunąć konto formuła kasyna na żywo jest prosta i zaraz wyjątkowo genialna, że kiedyś ich drogi się skrzyżują. Automaty do gier jarocin najważniejsze to pilnowanie granic, niestety. Można Frezować, automaty do gier jarocin wiec nie miałam chyba nawet okazji wypróbować.


Aktywa Altus TFI wzrosły m/m do 15,16 mld zł na koniec stycznia\n7 lutego 2017 | 07:32\nWarszawa, 07.02.2017 (ISBnews) - Wartość aktywów netto zarządzanych przez Altus Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych (TFI) wyniosła 15,16 mld zł na koniec stycznia 2017 r. Miesiąc wcześniej wartość ta wynosiła 14,86 mld zł.\n-1 591 862 321,62 zł jako wartość aktywów netto 9 subfunduszy wydzielonych w ramach Altus Fundusz Inwestycyjny Otwarty Parasolowy, 6 subfunduszy wydzielonych w ramach SKOK Parasol Fundusz Inwestycyjny Otwarty oraz funduszu SKOK Fundusz Inwestycyjny Otwarty Rynku Pieniężnego,\n? 1 112 600 077,18 zł jako wartość aktywów netto 4 subfunduszy wydzielonych w ramach Raiffeisen Specjalistyczny Fundusz Inwestycyjny Otwarty Parasolowy,\n? 3 788 857 867,38 zł jako wartość aktywów netto w ramach portfeli niededykowanych funduszy inwestycyjnych zamkniętych,\n? 3 520 431 628,12 zł jako wartość aktywów netto w ramach portfeli dedykowanych funduszy inwestycyjnych zamkniętych,\n? 5 149 746 467,98 zł jako wartość aktywów netto w ramach usługi asset management (obejmuje zarówno zarządzanie portfelami, w skład których wchodzi jeden lub większa liczba instrumentów finansowych, jak i portfelami funduszy inwestycyjnych utworzonych przez inne towarzystwa)" - czytamy w komunikacie.


Wszystko dokładnie opisane! Miły kontakt i nie ma problemów!\nDoskonała lokalizacja na pięknej Allee.\nWystarczająco duży apartament dla 2 osób. Dobrze wyposażone, do telewizora. Bardzo czyste i doskonałe obsługa klawiszy. Bardzo przyjazny właściciel. Jedyną wadą: parter\nświetne miejsce! tuż przy stacji metra i sklepów w pobliżu, dobrze wyposażone i mieliśmy wszystko, co potrzebne, głównym łóżko jest wygodne, chociaż 2 mniejsze dodatkowe to nieco mniej. świetna jakość i zdecydowanie polecam!\nByliśmy w trójkę w pięknej, małe, ale przytulne i czyste mieszkanie 1-pokojowe, a nie czułem się bardzo komfortowo. Wystrój jest prosty, ale wszystko jest notwenige tam co potrzebne do pobytu. Dla nas, mieszkanie było idealnym punktem wyjścia dla naszej podróży do Berlina, ponieważ S-i U-Bahn usunięto pięć minut na piechotę. Nasz samochód mogliśmy parkować ukośnie z domu wolnego i centrum handlowego, gdzie znajdą Państwo wszystkie sklepy w życiu codziennym, jest tuż za rogiem.\nTen apartament w dzielnicy Prenzlauer Berg jest doskonały. Dobra lokalizacja, w samym sercu dzielnicy, a jednocześnie cicho (w mieszkaniu jest cichy). Sklepy i transport publiczny bardzo blisko. Idealne miejsce do odwiedzenia miasta. Bardzo dobra obsługa przez Alan i Kasia, zorganizował wszystko Super.\nMieszkanie było opisane i tip top wyposażone. Lokalizacja jest doskonała, do U2 są raz przechodzi przez Berlin w wielu ważnych / ciekawych miejsc, zaledwie 3 minuty spacerem. W bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się również wiele sklepów. Kasia była bardzo miła i nawet dał nam kilka wskazówek dla naszego pobytu. W sumie, bardzo gorąco polecam ... nam pobyt był naprawdę fajnie :)\nMieliśmy bardzo przyjemny pobyt w Wichertstrasse.The mieszkaniu było świetne, nie duży, ale ładny, czysty i cichy w night.Thank Ciebie na miły hollydag.I miał fantastyczne marathon.Also duża cześć swojej matki Kasi .. Do zobaczenia i spędzić miło czas. Jesper, Jakub, Charlotte i Ole\nZgodnie z zapowiedzią i opisem Mieszkanie było czyste, ręczniki były wystarczająco dostępne. WiFi było dostępne. Gospodarzem konferencji był na czas.\nDoskonała lokalizacja: w pobliżu metro cichy / pociąg, bardzo ładny teren z mnóstwem miłych restos i kawiarni. byliśmy w stanie zameldować wcześniej i pobyt później. Wygodne i bardzo zadbane. Gorąco polecam!