Jak usunąć Carambis Cleaner | Security Fixes\nWrzesień 7, 2019 0 Comments\nCo Carambis Cleaner\nCarambis Cleaner jest wątpliwa aplikacji, zapewni swoim użytkownikom, aby wyczyścić samochód i w dwóch słowach zwiększyć jego szybkość i wydajność. Zakłada się wykonać czyszczenie komputera i pliki tymczasowe, a także przeglądarki i czyszczenia rejestru. Biorąc pod uwagę jego planie i zatwierdziła usługi, oprogramowanie wygląda jak dobra aplikacja, warto zwracać szczególną uwagę. Tym nie mniej, Ita€™s krytycznej zauważyć, że takie programy, jak Carambis Cleaner w ogóle dostać bez userâ€™odwrócić zgodzie. Twórcy aplikacji, które zazwyczaj zwracają się do oszustwa praktyki znanej jako â€œbundlingâ€. Jest to podstawowy argument, dlaczego oprogramowanie jest sklasyfikowany jako pup (potencjalnie niechciane programy narzędziowe).\nWykrywanie Carambis Cleaner jak szczeniak potwierdzone informacje związane z dochodzeniem jego instalacji na VirusTotal. Na przykład, jak DrWeb zatwierdzenia go jako programu.Niepożądane.4320, podczas gdy programy antywirusowe miejsca jego instalacji, jak szczeniak.Nie jest konieczne.Programy Carambis. Termin â€œbundlingâ€ świadczy o tym, że niektóre potencjalnie niepożądane aplikacje mogą być dodane do instalatorów innych darmowych aplikacji. Jak zwykle szczegóły związane z dodatkowymi propozycję nie do końca rozpoznany przez instalatora. Dlatego zdarzają się przypadki, kiedy użytkownicy nie zauważają, kiedy podczas instalacji niektórych darmowych aplikacji, które właściwie ustawić wiele innych niechcianych aplikacji bez ich przekierować cel. Szczerze mówiąc, istnieją setki innych prawdziwych argumentów, dlaczego Carambis Cleaner muszą być całkowicie usunięte z urządzenia.\nPobierz za darmo narzędzie do usuwaniaAby usunąć Carambis Cleaner\nPodstawowe usługi Carambis Cleaner\nPo udanej instalacji, Carambis Cleaner wprowadza odpowiednie poprawki na niezwykle ważne, aby ustawienia urządzenia tak, aby być w trybie automatycznym zaczął za każdym razem, gdy system Windows zapakowany. Środki, rozpoczyna sprawdzanie i bardzo szybko oświadczenia określone problemy, pozornie dziwne z SYSTEMU operacyjnego. Jednak podczas próby rozwiązać tego typu problemy, aplikacje, które udowadniacie, że należy ją zakupić pełną lub skuteczny odmiana. Innymi słowy, próbna wersja programu tylko ujawnić różne błędy, ale nie dają ci możliwość je naprawić do bezpłatnego. Działa w ten sam sposób, bo wszystkie inne fałszywe systemem seo, które po prostu chcą peopleâ€zysku™s: wspólna opieka nad PC, MS ogólna stabilność, lub OneSafe czystego PC.\nNa ten fakt, chcielibyśmy podkreślić, że płacić za oficjalną wersję oryginalnych aplikacji jest absolutnie sprawiedliwy i całkiem znośne, podczas gdy program działa znacznie się różnią. Istnieją setki niezawodny gospodarki komunalnej dziś wydawcy których zainwestowali kilka prób i dochód przyniesie radość swojemu ludowi. Zgodnie z logiką, aby ocenić całą funkcjonalność tych programów, uzyskując ich skutecznych opcji jest obowiązkowe. Niestety, Carambis Cleaner nie wykonuje w uczciwej schemat. Wszystkie te pseudo programy do optymalizacji systemu, po prostu spędzać kłamliwe skanowanie KOMPUTERA, a następnie zapewnić użytkownikom fałszywych oświadczeń po prostu w szoku i oszustwo oszustwem użytkowników do zakupu ich skutecznych opcji. Jednak po tym, jak firma jest przekierowywany i licencja jest aktywna, mało ekskluzywnych się dzieje. Duża część tego oprogramowania po prostu usunąć je kłamliwy wykryć z kategorii i ogłosić, że infekcje zostały rozwiązane. Na ten argument, zalecamy nie wiara aplikacji, takich jak Carambis Cleaner i nie inwestować zyski na nich.\nJak mi rozwiązać Carambis Cleaner\nWcześniej kopać głęboko na problem pozbycia się Carambis Cleaner, niech na początku porozmawiajmy o metodach zapobiegania nielegalnej zabudowy na starcie. Na początku raportu stwierdzono, że oprogramowanie jest identyczne Carambis Cleaner są dystrybuowane za pośrednictwem opakowania z dodatkowych darmowych programów. Nawet gdy jesteś pewien, że zasób, dzięki której otrzymasz darmowe narzędzie pełnej ochrony, istnieje niezależnie od potrzeby zawsze dwa razy zbadać zasady określonej w jego instalator. Należy zachować ostrożność w eula (umowa umowy) i informacje zawarte w kreatorze instalacji. Jeśli wybieracie się na podłączeniu do niektórych dodatkowych aplikacji nie jest wymagane, upewnij się, że swap na â€œAdvancedâ€ czy â€œCustomâ€ ustawienia, w którym można od razu usunąć wszystkie dodatkowe aplikacje z domyślnej instalacji. Co Carambis Cleaner został stworzony na opakowaniu potwierdza, że urządzenie może być oprócz tego dotknąć innych, bardziej poważnych złośliwego oprogramowania, takich jak adware obsługą oprogramowania lub przeglądarki najeźdźców. Zachęcamy, aby na spokojnie analizować kategorii dostępnego oprogramowania i usunąć Carambis Cleaner pilnie, a także inne wątpliwe oprogramowania. Inny podstawowy krok dla ciebie, aby przeskanować komputer wraz z potwierdzonym anty-zagrożenie oprogramowania (elektroniczna.G anty-niebezpieczny program) dwa razy sprawdź, czy twój SYSTEM operacyjny nie jest manipulowane innych skorumpowanych oprogramowanie. W ten sposób urządzenie będzie również chronione przed dalszym najeżdża na składnik z potencjalnie niechcianych aplikacji lub zakażeń.\nPrzede wszystkim zalecamy, aby sprawdzić, rozszerzenia przeglądarki i usuń wszystko co związane z Carambis Cleaner. Wiele adware i inne potencjalnie niepożądane programy, użyj rozszerzenia przeglądarki, aby porywacz aplikacji internetowych.\nUsuń rozszerzenie Carambis Cleaner od Google Chrome\nSzukać Carambis Cleaner lub coś powiązanego z nią, i po znalezieniu go, kliknij „usuń”.\nRozszerzenie usuwanie Carambis Cleaner od Firefox\nRozszerzenie usunąć Carambis Cleaner od Safari\nSzukać Carambis Cleaner lub coś powiązanego z nią, i po znalezieniu go, kliknij przycisk ‚Odinstaluj’.\nJeśli Carambis Cleaner.safariextz pojawia się na liście, wybierz go i kliknij przycisk ‚wyczyść’.\nUsunąć Carambis Cleaner dodatków od Internet Explorer\nБередить Internet Explorer.W mało prawdopodobnym przypadku, że Carambis Cleaner nadal w przeglądarce, postępuj według instrukcji poniżej.\nProgram otworzy okno, gdzie można znaleźć program Carambis Cleaner.\nWybierz Carambis Cleaner lub wszelkie inne niedawno zainstalowany niepotrzebne wpisy i kliknij przycisk odinstaluj/zmień.\nAlternatywna metoda, aby wyczyścić przeglądarkę od Carambis Cleaner\nUżyj narzędzia Chrome wyczyść, aby usunąć Carambis Cleaner\nTa funkcja Google Chrome musi oczyścić komputer z dowolnego złośliwego oprogramowania. Jeśli nie wykrywa Carambis Cleaner, wrócimy do czyszczenia komputera i wykasowanie.\nJeśli jeszcze znaleźć Carambis Cleaner w przeglądarce Mozilla Firefox, powinieneś być w stanie pozbyć się go poprzez przywrócenie ustawień Firefox domyślnie. Podczas rozszerzenia i wtyczki zostaną usunięte, to nie będzie dotyczyć historii przeglądarki, zakładki, zapisane hasła i pliki cookie w Internet.\n← Jak usunąć Carambis\nJak usunąć Search.convertermastersearch.com →


czy da się przerobić obraz na pixel art?\nAutor Wątek: czy da się przerobić obraz na pixel art? (Przeczytany 9071 razy)\n# Styczeń 05, 2015, 15:06:50\ntworzę proste modele w Blender 3D, na koniec zapisuję sobie render mojego obiektu i chciałbym go przerobić na pixel art dla gier 2D.\nczy zna ktoś jakiś konwerter picture -> pixel art? szukałem na google ale mało satysfakcjonujące były propozycj\n# Styczeń 05, 2015, 15:13:14\nNa "pixel" da się przerobić bardzo prosto - wystarczy zmniejszyć rozdzielczość. Z "art" jednak będzie problem, bo bądź co bądź to pewien rodzaj sztuki i z automatu tego nie zrobisz. Tutaj liczy się pozycja/kolor każdego piksela, co często wpływa nawet na duże decyzje projektowe*.\n*) Sztandarowym przykładem jest oczywiście Mario, który otrzymał wąsy po tym jak nie udało się w rozdzielczości 16x16px zrobić sensownie ust postaci.\n# Styczeń 05, 2015, 16:28:12\nPixel art właśnie na tym polega. Rysujesz cały obraz piksel po pikselu. Może jakieś konwertery są, ale podejrzewam że efekt będzie... słaby.\n# Styczeń 05, 2015, 18:16:35\nCytat: kapustman w Styczeń 05, 2015, 16:28:12\nDokładnie tak. Pytanie OP jest tego samego gatunku, co "Czy da się namalować obraz olejny w GIMP-ie?" :)\n# Styczeń 06, 2015, 01:25:49\nCytat: Xion w Styczeń 05, 2015, 18:16:35\n# Styczeń 06, 2015, 13:46:59\nKomorra robił renderer modeli 3D na izometrię. To najbliższe, co znam.\n# Styczeń 06, 2015, 15:00:03\nCytat: JasonVoorhees w Styczeń 06, 2015, 01:25:49\n...co jest dokładnym odpowiednikiem zmniejszenia rozdzielczości, o którym wspominał Krzysiek.\n# Styczeń 06, 2015, 16:00:18\nŻe cały, to bez przesadyzmu. Zawsze można wyjść od takiego zmniejszenia rozdzielczości, szkiców, reference, itp. Ale na koniec przestawiania pojedynczych pikseli i tak raczej nie unikniesz.\n# Styczeń 06, 2015, 22:24:37\n# Styczeń 06, 2015, 23:26:59\nCytat: DMX w Styczeń 06, 2015, 22:24:37\nJeśli chcesz te pixel arty skalować w taki sposób aby jeden 'piksel' w pixelarcie zajmował np. 4 piksele na monitorze to zrób to w kodzie samej gry.\n# Styczeń 07, 2015, 06:52:24\nUwaga: skalowanie skalowaniu nierówne.\nWięc w praktyce da się trochę więcej zrobić niźli tylko obniżyć rozdzielczość.\n# Styczeń 07, 2015, 13:13:00\npewnie jeszcze zmniejszenie palety mogło by pomóc\n# Styczeń 07, 2015, 14:28:22


Wykaz lokalu mieszkalnego nr 45 w budynku położonym przy ul. Wroniej 47\nWykaz lokalu mieszkalnego nr 45 w budynku położonym przy ul. Wroniej 47, stanowiącym współwłasność Miasta Piotrkowa Trybunalskiego, przeznaczonego do sprzedaży wraz ze sprzedażą na własność ułamkowej części gruntu niezbędnego do racjonalnego korzystania z domu.\nWykaz lokalu mieszkalnego nr 30 w budynku położonym przy ul. Wroniej 47\nWykaz lokalu mieszkalnego nr 30 w budynku położonym przy ul. Wroniej 47, stanowiącym współwłasność Miasta Piotrkowa Trybunalskiego, przeznaczonego do sprzedaży wraz ze sprzedażą na własność ułamkowej części gruntu niezbędnego do racjonalnego korzystania z domu.\nWykaz lokalu mieszkalnego nr 17 w budynku położonym przy ul. Wroniej 47\nWykaz lokalu mieszkalnego nr 17 w budynku położonym przy ul. Wroniej 47, stanowiącym współwłasność Miasta Piotrkowa Trybunalskiego, przeznaczonego do sprzedaży wraz ze sprzedażą na własność ułamkowej części gruntu niezbędnego do racjonalnego korzystania z domu.\nWykaz lokalu mieszkalnego nr 12 w budynku położonym przy ul. Wroniej 47\nWykaz lokalu mieszkalnego nr 12 w budynku położonym przy ul. Wroniej 47, stanowiącym współwłasność Miasta Piotrkowa Trybunalskiego, przeznaczonego do sprzedaży wraz ze sprzedażą na własność ułamkowej części gruntu niezbędnego do racjonalnego korzystania z domu.\nWykaz lokalu mieszkalnego nr 9 w budynku położonym przy ul. Wroniej 47\nWykaz lokalu mieszkalnego nr 9 w budynku położonym przy ul. Wroniej 47, stanowiącym współwłasność Miasta Piotrkowa Trybunalskiego, przeznaczonego do sprzedaży wraz ze sprzedażą na własność ułamkowej części gruntu niezbędnego do racjonalnego korzystania z domu.


Greckie smaki: Grecki ser Feta\nCzym jest ser Feta?\nSer Feta to ser solankowy, biały, przygotowywany z mleka owczego, niekiedy z dodatkiem koziego. Najczęściej w proporcji 70% owczego i 30% koziego. Im więcej znajduje się w mieszance mleka koziego, tym ser jest twardszy i bardziej zwarty. Im mniej, tym ser jest bardziej miękki i kremowy.\nSwoją nazwę ser Feta zawdzięcza temu, że krojony jest w plastry, zwykle po to, by zmieścić się w beczkach lub metalowych pojemnikach, w których jest przechowywana. Niektórzy twierdzą, że tak się nazywa, ponieważ kroimy i podajemy ją w plastrach.\nNa mocy rozporządzenia 1107/96 z dnia 12 czerwca 1996 r. został uznany za ser objęty Chronioną Nazwą Pochodzenia, ale już od 1988 roku greckie ustawodawstwo określa specyfikację sera, który można nazwać fetą. A za taki uważa się ser, który zawiera mleko owcze, z domieszką koziego. Mleko powinno pochodzić wyłącznie od greckich ras owiec, które żywią się lokalną florą każdego obszaru, głównie na wolnym wybiegu. Ser produkowany jest sezonowo od października do połowy czerwca.\nPoza tym ser, aby był uznany za Fetę, musi pochodzić z całej Grecji kontynentalnej (Macedonia, Epir, Tracja, Peloponez), a z wysp tylko z wyspy Lesbos.\nJest to ser tłusty, a zawartość tłuszczu wynosi minimum 43% na sucho. Wilgotność sera wynosi maksymalnie 55%, białka 17%, a zawartość soli od 1,8 do 2,75%. Ser powinien dojrzewać przez minimum 2 miesiące w beczkach. Dojrzewanie odbywa się w pomieszczeniach o temperaturze nieprzekraczającej 2-4 °C i wilgotności około 98%. W miarę dojrzewania Feta traci część wilgotności i twardnieje. Każda beczka lub pojemnik, w którym przechowywana jest Feta, może ważyć od 20 do 50 kg.\nFeta zawiera witaminy: A, K, B2, B6, B12 oraz mikroelementy: sód, selen, cynk, żelazo i magnez. Zawiera też znaczne ilości kwasu foliowego oraz kwasu pantotenowego. Feta jest dobrym źródłem wapnia, fosforu i białka, które, jak wykazano, pomagają utrzymać gęstość kości i zapobiegają osteoporozie, a fosfor pomaga kościom wchłaniać wapń. Ponadto mleko owcze i kozie zawiera więcej składników mineralnych niż mleko krowie.\nWady sera Feta\nW procesie przygotowania fety sól dodaje się do skrzepu. Ponadto podczas przechowywania ser należy zanurzyć w solance do 7% soli.\nProduktem końcowym jest ser, który ma dużą zawartość sodu. Dobrym pomysłem na zmniejszenie zawartości soli w fecie jest przepłukanie jej wodą przed umieszczeniem na talerzu. Jednak i tak osoby mające problemy z ciśnieniem lub nerkami powinny ograniczać spożycie Fety.\nPonadto Feta ma wysoką zawartość laktozy, dlatego osoby uczulone lub nietolerujące laktozy powinny unikać spożywania świeżych serów, w tym Fety.\nTakże kobiety w ciąży powinny uważać z jedzeniem serów wytwarzanych z niepasteryzowanego mleka, a do takich należy Feta.\nBiały ser, czyli λευκό τυρί\nSer, który zawiera mleko krowie i nie został wyprodukowany w Grecji, nie może być nazywany Fetą! Nawet ten, który został wyprodukowany jak feta, ale z innego rodzaju mleka, w innych proporcjach mleka, w innym miejscu Grecji, lub dojrzewają w plastykowym pojemniku, nie mają prawa do nazwy Feta. Nazywany jest on λευκό τυρί (czytaj: lefko tiri), czyli biały ser.\nPrzepisy wykorzystujące ser Feta:\ntrachana zupa z serem Feta\npasta serowa - Tirokafteri\npożywna sałatka ze szpinakiem\nsałatka z fetą i sosem pomarańczowym\nTo tylko kilkanaście wybranych przepisów z wykorzystaniem sera Feta. Jednak jak spojrzycie na moja stronę, ser ten występuje w niemal co drugim przepisie, jako składnik lub dodatek.


Tylko chęci nic niewiem ale chcę - Harmonijka Ustna\nHarmonijka Ustna » Harmonijka » Artykuły, rady, noty i inne pomocne teksty » Tylko chęci nic niewiem ale chcę\nWysłany: 2009-05-03, 19:29 Tylko chęci nic niewiem ale chcę\nSłucham bluesa rocka ... i tak dalej jestem bardzo zajętym człowiekiem i chciałbym nauczyć się grać, gitara? perkusja? może bass? ale nie wezmę tego wszędzie a w wolnych chwilach chciałbym na czymś pobrzdąkać oglądając skazanego na bluesa mój ulubiony film postanowiłem chcę mieć harmonijkę przeszukałem neta znalazłem tą stronę i wiem już ile kosztują harmonijki, ale jaka tonacja wielkość firma kwota do wydania to ok. 100zł chcę harmonijkę "kieszeniową" i interesuje mnie brzmienie takie jak u Ryśka Riedla św. pamięci uczyć się będę głównie z internetu może kupie jakąś książkę a w lecie będą bluesowe warsztaty na które z pewności pójdę pomożecie??\nWysłany: 2009-05-03, 19:32 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\nKrótko i na temat. Harmonijka diatoniczna, 10 kanałowa (syst. Richtera), tonacja C. A firmy i modele najróżniejsze. Riedel grał na Hohner Marine Band, b. dobre są też inne Hohnery, np. Special 20, produkty firm Hering, Seydel, Suzuki... W dziale sprzęt masz opis niemal każdego modelu obecnego na polskim rynku.\nWysłany: 2009-05-03, 19:47 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\nhttp://www.bratpol.com.pl/?prod=1857&cat=120 to będzie dobre? i jeszcze mam aparat na zębach i będę jeszcze go nosił prawie pół roku nie będzie mi przeszkadzał?\nWysłany: 2009-05-03, 19:49 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\nTo będzie bardzo dobre, tylko pokazany egzemplarz jest w tonacji B. Baaardzo rzadko się jej używa. Na początek polecam C.\nWysłany: 2009-05-03, 20:00 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\n?http://www.bratpol.com.pl/?prod=1678&cat=120? czy może lepiej http://www.bratpol.com.pl/?prod=1669&cat=120? ???????????????\nWysłany: 2009-05-03, 22:20 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\nJak Cię stać to weź Deluksiaka, impregnowana i montowana na śruby przez co jest wygodniejsza.\nWysłany: 2009-05-04, 15:19 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\nNie chcę wprowadzać zamieszania ale chyba na początek trochę strach marine band deluxe, bo trzeba się jeszcze nauczyć panowania nad oddechem. Szkoda by było, jakby harmonijka za tyle kasy umarła. Wybrałeś świetną harmonijkę ale osobiście radziłbym coś tańszego na początek. Jak już masz kasę to special 20 w tonacji C albo big river harp. Ale jak kupisz MBDeluxe to nic się nie stanie, tylko na początku graj delikatnie, nigdy "ile fabryka dała".\nWysłany: 2009-05-04, 17:08 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\nTeż w tych sprawach jestem kompletnie zielony.\nPrzeglądając kilka tematów zauważyłem, że wiele osób na początek poleca Special'a 20 "C"\nMam zamiar ją kupić w tym sklepie: http://www.bratpol.com.pl/?prod=1693&cat=120\nJak długo na niej pogram? I co o tym sądzicie?\nWysłany: 2009-05-04, 17:52 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\nSpecjal 20 bardzo dobra harmoszka na początek (pisze to nie wiem który raz) ja na swojej gram juz z rok moze troszke ponad i narazie wszystko ok polecam i pozdrawiam\nWysłany: 2009-05-04, 17:54 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\nTo zależy jak będziesz ją użytkował. Ja na początek też kupiłem Special20 C. Za bardzo to jej nie szanowałem:) Po pół roku czułem że już coś z nią jest nie tak. Ale to sprawa indywidualna. Nigdy się nie przekonasz ile to warte jeśli nie spróbujesz. Special to dobry wybór na poczatek bo jest wygodna w graniu. To jest szczególnie ważne dla początkującego aby się zabardzo nie poranić i nie zrazić.\nWysłany: 2009-05-04, 20:59 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\nmimo wszystko, jedno mi nie pasuje Special 20C kształt i wygląd ujdzie ale plastik ;/ to nie w moim stylu chciałem marine band potem dowiedziałem się że to i tamto jest w niej nie takie deluxe lepszy i tak dalej cena chyba będę musiał przeboleć a możecie mi polecić jakieś inne harmonijki z uwagą na drewno i raczej prosty wygląd nie wygięty !lekko! zaokrąglony\nWysłany: 2009-05-04, 21:12 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\nNo to skoro ma być drewniana i klasyczna, to Marine Band 1896, czyli Klasyczna wersja. Prościej się nie da. A brzmi naprawdę słodko. A te historie o korpusie przesadzone są .\nWysłany: 2009-05-04, 21:18 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\ntylko jedno mnie męczy czy będzie drażnić usta i jeszcze te gwoździe a jak coś się zepsuje ? budzą we mnie wiele obaw\nWysłany: 2009-05-04, 21:23 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\nNo z tym grzebieniem, to baardzo subiektywna kwestia. Dlatego na początku lepiej wziąć plastik, bo z nim jest mniej problemów i jest wygodniejszy. Drewno, szczególnie na początku może drażnić. Ja już jestem do "deski" przyzwyczajony i większość z moich "użytkowych harpów" to drewno. Niestety, czasami może być szorstkie, innym razem pęcznieć (jak mój Seydel, ale wosk pszczeli rozwiązał problem). Co do gwoździ... No to może być ciężko, ale w swoim 16 filmie na YouTube Adam Gussow pokazuje jak rozmontować gwoździastego Marine Banda.\nOstatnio zmieniony przez Maciekdraheim 2009-05-04, 21:53, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2009-05-04, 21:31 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\njestem niestety bardzo uparty i wybieram drewno a możesz coś jeszcze napisać o tym wosku ? i jeszcze wspominałeś o jakiś możliwych nieszczelności proszę rozpisz się\nWysłany: 2009-05-04, 21:57 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\nCzasem drewniane harmoszki mają nie do końca równo zeszlifowany grzebień i powietrze może uciekać między płytką, a korpusem. Ale pod wpływem wilgoci drewno nieco pęcznieje i się uszczelnia. Ale czasem pęcznieje za mocno i może wychodzić poza ramy płytek, a w efekcie drażnić usta. Wtedy korzystamy z pomocy papieru ściernego, wyrównujemy ostre krawędzie i inne nieprawidłowości. Roztapiamy pszczeli wosk, moczymy w nim pędzelek i smarujemy grzebień. Odstawiamy na 24 godziny, polerujemy i składamy. Wtedy harmonijka jest niemal wodoodporna.\nWysłany: 2009-05-05, 08:27 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\nmyślałem że będzie trudniej ale jak tak to jestem przekonany na marine band i czy to konieczne żeby brać w tonacji C wolał bym A lub B\nWysłany: 2009-05-05, 08:53 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\n[quote="Tomash"]czy to konieczne żeby brać w tonacji C wolał bym A lub B[/quote]\nOgólnie tonacja C jest polecana początkującym jako standardowa i pośrednia w wysokości (ani nie za wysoka ani nie za niska). Jak chcesz zacząć od innej to raczej A bo jest to bardzo często użwyana tonacja, szczególnie w bluesie (gitarnicy grają zazwyczaj w E). Jest to jednak dość niska tonacja i może być trudniejsza do opanowania ze względu na konieczną większą ilość powietrza ale dobry harp w A jest lżejszy w grze niż słaby w C, myślę że jak kupisz MB albo MBDx w A to nie będzie tak ciężko.\nWysłany: 2009-05-05, 14:35 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\nCzyli to będzie dla mnie odpowiednie i czym zwykła marine band różni się od marine band 1896\nWysłany: 2009-05-05, 18:55 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\n[quote="Tomash"]czym zwykła marine band różni się od marine band 1896[/quote]\nMarine Band 1896 to po prostu pełniejsza nazwa klasycznej Marine Band (czasem nazywanej notabene Classic), wywodzi się od roku w którym model ten został wprowadzony.\nWysłany: 2009-05-05, 19:14 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\n[quote="Tomash"]myślałem że będzie trudniej ale jak tak to jestem przekonany na marine band i czy to konieczne żeby brać w tonacji C wolał bym A lub B[/quote]\nNa początku przygody z harmonijką adepci zwykle mają problemy z dobrym zassaniem na kanale nr 2. Harmonijka jest w pełni sprawna, lecz oni nie mogą wydobyć dźwięku. Im tonacja zaś niższa, tym te problemy większe. Tak na dobrą sprawę dopiero od D problem przestaje występować (stąd Adam Gussow poleca, żeby zaopatrzyć się od razu i w C, i w D). Na początek to nieco wyższe C wydaje mi się odpowiedniejsze niż A. Po pierwsze zużywa się mniej powietrza, a kiedy się zaczyna nie ma się wyrobionego oddechu. Po drugie, większość materiałów jest pod tę tonację, stąd łatwiej znaleźć materiał dźwiękowy do porównań. Trochę wbrew tej zasadzie robi wcześniej wspomniany pan Gussow, który przez pierwsze 40 lekcji, albo i więcej używał niemal wyłącznie tonacji Bb.\nWysłany: 2009-05-05, 20:23 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\ndzisiaj poszperałem troszkę na forum i dowiedziałem się jaki ten duleskiak jest cudowny i że marine band nie jest dobrze oceniana przez niektórych forumowiczów czy na pewno warto kupować marine choć z drugiej strony dulesiak jest dla mnie za drogi i nie umiem jeszcze grać więc nieważne jaka wspaniała harmoszka tylko jak ja gram? potrafię dbać o przedmioty za które sam zapłaciłem i chciałbym żeby marinka grała bez zarzutu przez okres około rok a nawet więcej\nWysłany: 2009-05-05, 23:18 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\nSkoro nie umiesz jeszcze grać, to ja obstaje przy plastikowym harpie. Marine Band 1896 to znakomita harmonijka, ale trzeba umieć do niej podejść. Do tego zdarzają się też niestety felerne egzemplarze. Z kolei Deluxe jest drogi, nawet za drogi w stosunku do tego, czym różni się od podstawki. Dlatego na początek taki Special 20 to chyba najrozsądniejszy wybór.\nWysłany: 2009-05-06, 10:27 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\n[quote="Maciekdraheim"]swoim 16 filmie na YouTube Adam Gussow pokazuje jak rozmontować gwoździastego Marine Banda[/quote]A tu mam pytanie pewne do Ciebie Z tego co pamiętam to Adam zdejmuje tam pokrywy - a czy idzie rozmontować Marine w całości? I później złożyć (zakładając, że mam nowy zestaw gwoździ, bo pewnie część może się pogiąć przy wyjmowaniu)? Sam akurat nie mam jeszcze tego modelu i ciekawi mnie jak wyglądają tam te sprawy\nWysłany: 2009-05-06, 12:08 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\n[quote="Landerw"]Z tego co pamiętam to Adam zdejmuje tam pokrywy - a czy idzie rozmontować Marine w całości? I później złożyć (zakładając, że mam nowy zestaw gwoździ, bo pewnie część może się pogiąć przy wyjmowaniu)? Sam akurat nie mam jeszcze tego modelu i ciekawi mnie jak wyglądają tam te sprawy [/quote]\nOczywiście że można rozmontować MB w całości, po zdjęciu pokryw analogicznie zdejmujemy płytki stroikowe z tym że trzeba to robić delikatniej żeby nie połamać grzebienia. Ja to robię tak że wsuwam cienki nożyk między płytkę a grzebień tak żeby podważyć ją z milimetr, potem wysuwam żeby płytka wróciła na miejsce i dwoma nożykami podważam wystającą o ten milimetr główkę gwoździka i tak do końca, z obu stron. Tą metodą można rozebrać MB nie niszcząc gwoździ. Żeby złożyć harpa z powrotem po prostu deikatnie wciskamy gwoździe z powrotem (nie wbijamy). Żeby ciaśniej weszły można je trochę rozpłaszczyć kombinerkami, ew. posmarować minimalną ilością jakiegoś kleju.\nWysłany: 2009-05-06, 12:47 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\n[quote="Maciekdraheim"]Skoro nie umiesz jeszcze grać, to ja obstaje przy plastikowym harpie. Marine Band 1896 to znakomita harmonijka, ale trzeba umieć do niej podejść. Do tego zdarzają się też niestety felerne egzemplarze. Z kolei Deluxe jest drogi, nawet za drogi w stosunku do tego, czym różni się od podstawki. Dlatego na początek taki Special 20 to chyba najrozsądniejszy wybór.[/quote]\nale nie drewniany więc bardziej ciągnie mnie do marine band\nWysłany: 2009-05-06, 14:20 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\nNo albo klasyka, albo pewność, że z grzebieniem będzie wszystko w porządku. Ja drewno uwielbiam, ale wśród takich grzebieni łatwiej trafić na taki, który ma jakieś usterki. Krótko, wóz, lub przewóz...\nWysłany: 2009-05-06, 15:03 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\n[b]Pulatom[/b], czy wtedy nie traci się np. na szczelności? Bo chodzi mi po myśli, żeby kupić kiedyś marine band classic i zaimpregnować korpus, ale dalej montować na gwoździe Czy to nie idzie tak łatwo zrobic?\nWysłany: 2009-05-06, 16:07 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\n[quote="Landerw"]Pulatom, czy wtedy nie traci się np. na szczelności? Bo chodzi mi po myśli, żeby kupić kiedyś marine band classic i zaimpregnować korpus, ale dalej montować na gwoździe Czy to nie idzie tak łatwo zrobic?[/quote]\nJak złożysz ją dobrze i dociśniesz wszystkie gwoździe do końca to wszystko powinno być ok, a jak dodatkowo zaimpregnujesz ją woskiem i zostawisz cienką warstewkę za powierzchniach styku z płytkami to harp zyska na szczelności. Na temat impregnacji jest wątek w dziale Naprawa, Czyszczenie Oraz Tuning. Ogólnie zaimpregnować beż dawania śrub jest łatwiej bo nie trzeba rźnąć korpusu, płytek i pokryw, harp będzie szczelny i niepęczniejący ale dalej będą problemy np. z czyszczeniem (raz na jakiś czas dobrze jednak harpa rozmontować na czynniki pierwsze w celu gruntownego przemycia).\nWysłany: 2009-05-06, 21:15 Odp: Tylko chęci nic niewiem ale chcę\ndziękuję wszystkim za rady jestem zdecydowany i jutro zamawiam marinke pozdrawiam grajcie


Na jakiś czas powinnam zrezygnować z prowadzenia blooga. Smutne wydarzenia które wdarły się w mój dom,nie pozwalają mi normalnie funkcjonować.Moi drodzy,nie mam zamiaru karmić Was swoimi problemami,ponieważ to niczego nie zmieni.Uważam,że z pewnymi sprawami człowiek musi pozostać sam bez względu na to,czy sobie poradzi czy nie.Odwiedzając wasze bloogi,stwierdzam,a może mi się tylko wydaję,że u Was zbyt szczęśliwie,poukładanie i dlatego nie chcę zakłócać waszego spokoju. Co nie znaczy,że Was kochani Przyjaciele nie potrzebuję. Potrzebuję i to bardzo. Przyjaciół nie wybiera się lekkomyślnie,tym bardziej nie rezygnuje z nich. Przyjaciół się oszczędza i to jest trzeci powód dla którego swoje smuty postanowiłam przetrawić sama. Bardzo Was kocham,szanuję,a każde zniknięcie,bo i tak się zdarza,boleśnie przeżywam. Tak już mam.Jak zwykle,proszę,ślijcie w moją stronę pozytywne myśli. To ogromnie pomaga i jest natychmiast odczuwalne. Zbliża się długi weekend - czas zasłużonego odpoczynku - odpoczywajcie zdrowo i radośnie,czego wam z całego serduszka życzę...Pozdrawiam majem...\nGdyby nie było Maja\nkto rozkołysałby dzwony\nw pieśni po górach dolinach\norszakom białych Aniołów\nw zieleni najzieleńszej\nwysp kaczeńców złoconych\nsadów różowej wiśni\nkto rozbujałby serce\nW kąciku cichutko\nDam znać że jestem\nIskrami z kominka\nObejmę Cię w tańcu\nBoję się że otworzysz\nMucha ma znowu musze kłopoty.\nMusi odwalić masę roboty.\nW muszej łazience ogromny ruch.\nRano do pracy spieszy się"Much".\nMucha się stale po kuchni krząta.\nMusi obudzić małe muszątka.\nZnoszą codziennie musze katusze,\nKiedy iść muszą do szkoły muszej\nMuszą nałożyć czyste ubranko,\nMuszą zjeść małe musze śniadanko\nMuszą nałożyć cieplutkie czapki,\nW drodze uważać na muchołapki!\nMusze zabawki leżą po kątach.\nMucha po muszkach musi posprzątać\nChoć już nie może dać sobie rady\nMusi gotować musze obiady.\nMusi pozmywać,wziąć się za ścierkę\nMusi odkurzyć,zrobić przepierkę.\nTylko wieczorem nim mucha uśnie\nMuch muchę czasem dyskretnie muśnie.\nZ tego wierszyka sami widzicie:\nSmutne być musi to musze życie.\nMusze nie ujdzie tu nic na sucho.\nMusi się zmuszać,musi być muchą!\nMagia i Miłość...\nJej imię to Wiosna\nW dzisiejszym tak bardzo zabieganym świecie, ludzie rzadko mają czas aby choć na chwilę przystanąć, nabrać w płuca głęboko powietrza i nadziwić się otaczającym nas światem. Normalne dla wszystkich stało się to, że zawsze na wiosnę w każdym ogrodzie zaczynają kwitnąć kwiaty a drzewa się zielenią. Oczywiście naukowcy znaleźli logiczny sposób aby wytłumaczyć te zjawiska, które od wieków spędzały sen z powiek badaczom. Nie wierzcie im jednak moi kochani! Nie ufajcie naukowcom, którzy sądzą, że wszystko są w stanie wyjaśnić w jasny i klarowny sposób. Oni się mylą i to mylą się bardzo! To wcale nie jakaś tam fotosynteza sprawia, że mogą rosnąć piękne, kolorowe kwiaty. To jest Magia! Tak moi drodzy. Magia przez duże M! Pozwólcie mi wyjaśnić...\nZ początkiem każdego roku, gdy tylko zaczynają topnieć śniegi z głębokiego snu budzi się pewna bardzo piękna kobieta o długich, sięgających jej aż do pięt złotych włosach. Jej imię to Wiosna. Jest tak bardzo wesoła i szczęśliwa z faktu swego przebudzenia, że zaczyna nucić piękną piosenkę, a jej nogi same zaczynają tańczyć. Tam gdzie Wiosna postawi swą delikatną stópkę zawsze wyrośnie piękny kwiat, a gdy przypadkiem mija obok jakieś drzewo podchodzi do niego i z czułością całuje je na powitanie. A musicie wiedzieć moi drodzy, że drzewa, są ze swojej strony bardzo nieśmiałe i zawsze gdy Wiosna obdarowuje je swoim buziakiem cała ich korona zaczyna się rumienić... Teraz pewnie powiecie, że przecież liście wcale nie są różowe tylko zielone... Cóż... Macie rację... Hmm.. Wiecie co? Zdradzę Wam pewien sekret, ale musicie mi obiecać, że nigdy nikomu go nie powtórzycie! Umowa stoi..? A więc słuchajcie uważnie... Dawno temu również często zastanawiałam się dlaczego liście nie są różowe a właśnie zielone. Problem ten nie dawał mi spokoju, więc postanowiłam w końcu wybrać się do parku i po prostu zapytać same drzewa. Tak, tak moi drodzy... po prostu zapytać. Pamiętajcie o tym, że zawsze gdy tylko czegoś nie rozumiecie wystarczy, że po prostu zapytacie odpowiednią osobę. A więc wracając do naszego problemu... Początkowo drzewa były niechętne udzieleniu odpowiedzi, bo — jak już wspomniałam, — są bardzo nieśmiałe. Po pewnym czasie udało mi się jednak znaleźć bardzo stare drzewo, które nie raz już doświadczyło pocałunku Wiosny, dlatego z każdym kolejnym rokiem rumieniło się coraz mniej. Na moje pytanie odpowiedziało po chwili z westchnieniem.\n— Bo widzisz... My tak naprawdę nie wiemy jak wygląda kolor różowy, gdyż wszyscy jesteśmy daltonistami. Kiedyś... dawno, dawno temu, drzewo które Wiosna pocałowała jako pierwsze bardzo się zawstydziło, ale nie wiedziało na jaki kolor ma się zarumienić. Po chwili spojrzało pod swoje konary i ujrzała tam trawę, a ponieważ nie miało żadnego innego pomysłu, więc zarumieniło się na kolor trawy. Wszystkie kolejne drzewa, które ujrzały to pierwsze, zarumienione już drzewo, pomyślały, że tak właśnie wygląda kolor różowy i w krótkim czasie, wszystkie już tak myślały.\nPrzyznam się, że bardzo się uśmiałam słuchając tej odpowiedzi, ale staremu drzewu obiecałam, że nikomu tego nie powtórzę więc ponawiam do Was prośbę, abyście zachowali ten sekret dla siebie.\nHmm? Chcielibyście wiedzieć dlaczego trawa jest zielona? Wybaczcie, ale nie chcę już marnować więcej miejsca, gdyż jest to odrobinę bardziej skomplikowane, dlatego o tym nie napiszę... ale jeżeli chcecie wiedzieć to nie ma nic prostszego! Wyjdźcie na dwór i sami zapytajcie się trawy! Tylko pamiętajcie o tym, żeby chodzić na bosaka, gdyż trawa bardzo nie lubi jak ktoś stąpa po niej w butach.\nTak moi drodzy... To właśnie Magia sprawia, że cały otaczający nas świat na wiosnę budzi się do życia. Magia i Miłość... Nigdy nie zapominajcie o tych dwóch słowach! Niestety w dzisiejszych czasach mało jest ludzi skłonnych uwierzyć w Magię oraz prawdziwą bezinteresowną Miłość. Wszystko wokół nas dzieje się w tak oszałamiającym tempie, że rzadko kiedy możemy przystanąć, aby choć na chwilę nacieszyć się Magią tego świata oraz poświęcić więcej czasu na Miłość.\nZagubiłam się w gąszczu melancholii\nbo za smutek mój,a Twój wdzięk\nofiarowałam Ci pęk czerwonych melancholii\ni nieopatrznie dałam słowo,\nże kwiat ich kwitnie kiężycowo,\na liście mrą srebrzyście...\nistnieją wiedźmy , duchy i czarodzieje\nsą w ciemności kształty nieznane\nco znikają swiatła wywoływaniem\nsą za Tobą jakieś ręce cudze\nsą sny , co nie znikają zanim się obudzisz\nwstań i krzycz\nmiej strach , poczuj beznadzieję\nwalcz z duchem , skryj się przed czarodziejem\nstawiaj kroki ostrożne\nzabij ciemność strugą tęczy groźną\nnie lekceważ cienia\non zmusza Cię do bólu istnienia\nktóry cisza wykrzyczy\nmoja dusza się rwie\nwięc usłysz je\njakbyś miał niebo wyleczyć\nBabcia Lodzia z marzeniami za milion cd.\nZ jednej strony było to całkiem niezłe, gdyż szybciej przybliżało ją do osiągnięcia upragnionego celu, z drugiej jednak odbierało pokaźną część przyjemności z posiadania miliona dolców. Zawsze była zrzędząca i niezadowolona, zawsze jej było mało.\nTrzeba czekać i robić swoje. – tak myślała. „Oszczędnością i pracą uczniowie się bogacą” - ten zapamiętany jeszcze z podstawówki slogan obijał jej się non stop po łepetynie, chociaż od momentu ukończenia szkoły minęło już ładnych parędziesiąt wiosenek. Każda, najmniejsza nawet, cząstka, jej fantastycznej egzystencji podporządkowana była owej naczelnej zasadzie. Trzeba jednak przyznać że Babcia Leokadia, pomimo wszystkich swoich przywar, miała poczucie godności osobistej oraz swoiście pojmowany - Kodeks Honorowy Starego Sępa. Dążąc do zrealizowania swojej tajnej misji, nigdy nie poszła na łatwiznę i nie zhańbiła się infantylną grą w „Totolotka”, lub też jakąkolwiek inną formą plugawego hazardu. Otwarcie gardziła i plwała z odrazą, na tak banalne i wyzute ze wszelkich wartości, próby szybkiego wzbogacenia się. Do wszystkiego chciała dojść sama, wykorzystując swoją pomysłowość, wiedzę oraz pracowitość i upór. Jednym słowem, kombinowała, zdzierała, dusigrosiła, ciułała, kantowała, liczykrupiła, łupiła i sępiła jak tylko mogła - należała bowiem do typu ludzi ambitnych i z aspiracjami, takich którzy chcą coś w życiu osiągnąć, a nie tylko leżeć, jęczeć, narzekać oraz psioczyć na parszywy los. Nie, taka nie była.\nWreszcie nadszedł ów wymarzony w snach i upragniony od lat dzień – dzień w którym zgromadziła całą sumę. Przeliczywszy wysępione tego cudownego popołudnia pieniądze, odkryła z radością że dopięła swego! Tak! MIAŁA MILION DOLCÓW! Trzeba było jeszcze tylko podskoczyć do kantoru i zamienić złotówki na zielone. Czekała na to całe życie i doczekała się. Pędząc ile sił w obładowanych walutą łapach dopadła do drzwi kantoru i osłupiała. Kurs dolara podskoczył od rana o 0,01 złotego! A niech to licho! – zaklęła. Zabraknie jej dziesięciu groszy. Niestety nie było rady. Sprzedawca znając już dobrze Babcię Leokadię, nie nabrał się na jej stare bajery i nie zgodził się sprzedać brakujących dziesięciu baksów po porannej cenie.\n- Niech by cię zwyrozdzirało. Obyś zdechł ty sępie! – huknęła i wyskoczyła na chodnik trzaskając drzwiami tak że szyba pękła.\n- Co za ludzie, co za sknery! Jeszcze pożałują – odgrażała się całemu światu. Pędząc niczym rozpalony meteoryt, klęła i rozpychała wszystkich na swojej drodze. W końcu postanowiła wrócić na peron i tam wykołować brakującą sumę. Był tylko jeden problem, zanim uda jej się wrócić zamkną kantory i wszystko szlag trafi. Nie będzie już dzisiaj milionerką. To koszmar! Gdy tak rozmyślała, jej wyczulone oko starego sępa wyczaiło połyskującą na chodniku monetę. Tak, ni mniej ni więcej, a brakujące dziesięć grosików. Jednak szczęście nie odwróciło się od niej. Oj nie!\nZapadał listopadowy wieczór, ciemność gęstniała nad światem niczym kożuch na stygnącym żurku. Nie było czasu do stracenia. Jednym susem przesadziła niski płotek który oddzielał ją od chodnika i rzuciła się na zdobycz. Była już tuż tuż, gdy nagle zza rogu wyłonił się kulawy, merdający przyjaźnie ogonkiem, czarno biały kundelek i z niewiadomych przyczyn (chcąc się widocznie połasić do miłej staruszki), skoczył jej prosto pod obładowane szmalem kulasy.\n- Ty wstrętny kundlu ! Spadaj stąd zdechlaku bo łeb ukręcę! – zaryczała i gruchnęła jak długa do kałuży. Przerażony piesek uskoczył i pobiegł popiskując jak gumowa kaczuszka. Dziesięć groszy wyskoczyło nagle z chciwego łapska i poturlało się na ulicę.\n- Mój milionik, moje dolaresy – sapała czołgając się w ich kierunku. Wyglądała przy tym niczym wielki, łypiący podbitym okiem, pająk Tarantulla w brązowym płaszczu i czerwonej chuście. Łokieć po łokciu, dopełzła do lśniącej w świetle latarni monety i zakrzywionym szponem wyskrobała ją ze spękanej nawierzchni. Serie błysków rozpromieniły nagle jej zamglone ślepia.\n- MAM MILIONA!!! – zapiała na cały ryj. W tej samej chwili, zza wzniesienia wyłoniła się rozpędzona i dudniąca muzyką ciężarówka. Dokładniej „Jelcz”, jadący z ładunkiem buraków cukrowych, do Cukrowni Ropczyce. Snop świateł oświetlił szamoczącą się na jezdni Babcię. Tego dnia, kierowca miał smaki na browar, więc w pobliskim zajeździe „U Zbycha” obalił kilka mocnych „Leżajsków”, a że było mu mało, poprawił jeszcze gorzałą z mety. Czekała go długa droga, dlatego chcąc nie chcąc, dla podniesienia koncentracji oraz dodania sobie animuszu, pociągnął dodatkowo końską dawkę, zaprawionego „Klonazepamem”, cudownego specyfiku. Bardzo mu to pomogło, za to Babci Leokadii nie za bardzo. Miała pecha. Pisk sypiących się hamulców starego gruchota, rozdarł ciszę wieczoru, a uderzenie zderzaka rozpruło wypchaną kapotę.\nZ przelatującej w powietrzu Babci sypały się zachomikowane dolary. Siła z jaką wyfrunęła w przestrzeń była tak wielka, że rozrzuciła zapasy waluty w promieniu kilkudziesięciu metrów. Deszcz banknotów zaszeleścił na oszronionej jezdni. Był to bardzo ciężki i gęsty kapuśniak. Kierowca wyskoczył z szoferki i widząc co się dzieje, od razu podjął jedyną, słuszną w tej sytuacji decyzję, a mianowicie - zaczął zbierać fruwającą kasiorę do ściągniętego z grzbietu, przepoconego swetra.\nZ odfulowanego radia dochodził ryk znanego przeboju pt: ”Daj mi tę noc”.\n- Ale się starucha nachapała, chyba milion dolców z niej wyskoczyło. Ciekawe gdzie to takie emeryturki serwują? Trza brać jak jest, nie ma co - jakaś nadziana mi się trafiła. Jej i tak już nic nie pomoże, a mi? Szkoda gadać... Milion dolców to nie gumka od kaleson, niech mnie jasny szlag trafi, a pierdolą że taki szmalec piechotą nie chodzi. Mieć miliona to potęga!\nTak rycząc do siebie oraz pogwizdując super-szlagier, zbierał i upychał pieniądze nie tylko do swetra, ale także do spodni, a później prosto do kabiny samochodu.\nMój milionik, mój milionik – charczała w takt muzyczki rozpromieniona Babcia Leokadia.\n- Co tam kraczesz babciu? Pokarało za sępienie, co? – zagaił rubasznie pan kierowca.\n- Oszczędnością i pracą uczniowie się bogacą – skrzeczała w spazmatycznej ekstazie zdemolowana starsza pani.\n- Kto jeździ po pijaku ten ma, che che, nie? Buźka! Ja lecę. – podsumował żartobliwie pan szofer, trzasnął drzwiami „Jelcza”, wdepnął w gaz i pomknął w siną dal, gubiąc sypiące się z paki i podskakujące na asfalcie buraki cukrowe. Tyle go widziano, a słyszano jeszcze mniej.\nNie wiedział biedak że do miliona brakuje mu owych dziesięciu groszy, które niebawem i w jego sercu miały zasiać zgubne ziarno sępienia ...\nBabcia Leokadia dogorywała z uśmiechem: Mój milionik, moje dolarki kochane.\nW zaciśniętej dłoni ściskała zapoconą dziesięciogroszówkę.\nJednak czasem marzenia się spełniają. Trzeba tylko chcieć...\nW razie potrzeby udawała kulawą, ślepą, garbatą, głuchą, a w skrajnych przypadkach szpotawą. Każdy z wariantów miała obcykany do perfekcji. I jak tu jej było nie dać za darmo? Nie dało rady. Smęcąc w ten sposób po całym mieście, codziennie „organizowała”, dwie pokaźne siaty wszelakich towarów. Raz dostała mikrofalówkę, toster, a nawet „Playstation”. Wszystko oczywiście spieniężała na bazarze.\nSztuka kamuflażu przydawała się jej nie tylko w tym wypadku. Przebrana za kontrolera, siała istny terror wśród pasażerów komunikacji miejskiej. Wpadała jak torpeda do autobusu i zastawiając wyjście opasłym łapskiem, grzmiała od progu:\n- Bileciki do kontroli, cwaniaczki! Taaa jest, psia krew! I spokój ma być, bo wszystkich zara na zbity pysk wysadzę! Nie ma zmiłuj dla złodziejstwa! Skończyło się kombinowanie i takie tam hocki-klocki!\nTrzeba przyznać że w jej ustach brzmiało to doprawdy przerażająco. Doskonała charakteryzacja, fachowe słownictwo, a także zaciekły pysk starego kanara, przydawały jej majestatu i władczej potęgi, przed którą drżały całe zastępy, podróżujących na gapę, przebiegłych kombinatorów. Jednym rzutem bezwzględnej źrenicy, prześwietlała cały autobus i z przerażonego stadka pasażerów, bez problemu, wyłuskiwała wszystkie, pokrewne jej, „zaradne” duszyczki. Swój zawsze wyczai swego, nie ma siły. Mandaty sypały się jak należy. Oczywizda wzorowej „pracowniczce” MPK, najbardziej pasiła wypłacana na poczekaniu gotowizna, ale jak jeden z drugim się uparł, lub co gorsza nie śmierdział złamanym groszem, ze zniechęceniem i bólem zatwardziałego serca, wypisywała delikwentowi tak zwany - „kredytowy”. Nie byłoby w tym znowu nic takiego dziwnego, gdyby nie fakt że gryzmoliła na czym tylko popadło - kawałku starej gazety, skasowanym bilecie, etykietce od mineralnej, kwicie z magla, raz nabazgrała nawet na zdartym ze słupa nekrologu. Wszystko to nie miało jednak znaczenia, najważniejsze było to, że numer konta się zgadzał i chyba tylko naiwny mógłby sądzić, iż nie był to numer konta bankowego, naszej sprytnej Pani Rewizorki.\nW swych tajemniczych machlojach, osiągnęła istną wirtuozerię, zdobywając w niewyjaśnionych okolicznościach, zaszczytny tytuł - Kontrolera Roku. Oprócz należnego splendoru spłynęła na nią, ma się rozumieć, sowita gratyfikacja pieniężna. A jakże, co by nie. Jak udało jej się dokonać owego przekrętu, lepiej już tradycyjnie nie dochodzić.\nSłowo genialna, nawet w najmniejszym stopniu nie jest w stanie oddać jej wielkości. Nawet w tak oklepaną profesję, jak żebranie, potrafiła tchnąć nowego, zaprawionego szczyptą wigoru, ducha. Tradycyjnie, każdej niedzieli, wybierała się na żebry pod kościół, gdzie wkrótce stała się lokalną atrakcją i na trwałe wrosła w architekturę parafii. Zaopatrzona w podziurawiony widelcem mundur, garść kapsli po piwie, oraz złamaną nogę od fotela, w mgnieniu jej „podbitego” oka, przemieniała się w potrzaskanego przez szkwał historii, kombatanta-inwalidę.\nPotrząsając, przypiętymi do bohaterskiej klaty, „orderami”, przytupując poskrzypującym kulasem, z chwacką werwą odstawiała, całe recitale, pieśni o tematyce patriotyczno-religijno-partyzanckiej. Zawodziła przy tym, tak rzewnie i z takim zaangażowaniem, że momentami sama dawała wiarę temu, co dobywało się z jej natchnionej paszczęki i dreszcz przeszywał na wylot, jej nieczułe ciało, od czubka wyrachowanego pyska, aż po koniuszek zrogowaciałej pięty. Dla podniesienia wartości artystycznych, akompaniowała sobie ochoczo, na rozklekotanej i wykonanej we własnym zakresie, mandolinie. Zaprawdę, trzeba przyznać, że choć bardziej niż na zasłużonego weterana, wyglądała na rubasznego wodza bandy, skacowanych piratów-alkoholików, nie było takiego oka z którego na głos jej pieśni, nie popłynęłaby łza prawdziwego wzruszenia. „Stary wiarus”, nie zadowalał się jedynie jałmużną. Za standardowe, „co łaska”, można było nabyć u niego, słoiczek ziemi z Ziemi Świętej, a także garstkę gleby, z pól bitewnych, zroszonych krwią żołnierza polskiego. Od Grunwaldu po Monte Cassino, od Tobruku do Lenino, do wyboru do koloru. Hojność parafian, tak jak i łebskość Babci Leokadii, nie znała granic, a błotko z pobliskich działek, schodziło w takim tempie, że niekiedy nie nadążała nataszczyć go na czas, we wiadrze.\nOgólnie rzecz biorąc, nie było źle. Dało radę wytrzymać. Czasem tylko, przechodząc obok Kantoru Wymiany Walut, spoglądała pochmurnie na tablicę kursów i klęła cichaczem:\n- Kuźwa, ale te dolarki lecą, albo: Ale słabe te dolaresy, nie to co kiedyś.\nBabcia Lodzia z marzeniami za milion.\nBabcia Leokadia sępiła od samego poczęcia. Już jako embrion oszczędzała, chomikując na potem, dostarczane jej pępowiną jedzonko. Tuż po urodzeniu okazała się tak chytrym noworodkiem, że zamiast zapłakać na całą mordkę, jak należy, zasępiła się i siedziała cichutko jak myszka. Buzia na kłódeczkę. Cel jaki sobie postawiła wymagał wyrzeczeń. Choć na pierwszy rzut oka wyglądała jak inne dzieci, to jednak po nieco bardziej wnikliwej analizie, łatwo można było zauważyć, że bardziej przypominała zgrzybiałą babcię, niż małą dziewczynkę. Od zawsze była stara.\nJak już powiedziano, ta właśnie rezolutna babuszka, od samego poczęcia miała jedno marzenie, a mianowicie: Usępić milion dolców.\nTak to już jest, że aby dopiąć swego i odnieść jakikolwiek sukces w życiu, należy mieć albo talent, albo szczęście, lub przynajmniej porządne zacięcie. Do sępienia także. Babcię Leokadię los hojnie obdarzył i jednym i drugim, a nawet, żeby było weselej - trzecim.\nJuż w szkole podstawowej, jako najlepsza w oszczędzaniu w Szkolnej Kasie Oszczędności, co roku wygrywała flamastry, które następnie sprzedawała swoim kolegom i koleżankom, a kasiorkę zapobiegliwie deponowała na książeczce SKO - ma się oczywiście rozumieć. Miała na tym niezłą przebitkę. Swoją edukację zakończyła jednak na Ochotniczym Hufcu Pracy, bo jak mawiała: „Szkoda czasu i atłasu na takie srali muchy - nic z tego nie bedzie i tak.”\nNastępnie, by zachować swobodę ruchów i nie krępować zbytnio rozwoju drzemiącej w niej przedsiębiorczości, zatrudniła się w Cukrowni Ropczyce, na stanowisku magazyniera, w kosmicznym wymiarze dwóch godzin dziennie, czyli innymi słowy, na legendarne ćwierć etatu. (To przedsiębiorstwo, jak się później okaże, odegra jeszcze znaczącą rolę w jej życiu).\nPrecyzyjny plan i dobra strategia to podstawa sukcesu. Wykorzystując wrodzony spryt oraz swoje niesamowite chody w magazynach, Babcia Leokadia wyciągała na kreskę cukier i jako towar deficytowy, opychała z niezłym zyskiem na czarnym rynku.\nKiedy w Stanie Wojennym wprowadzono prohibicję, pędziła bimber na sacharynie, a mając do niej nieograniczony dostęp, w krótkim czasie opanowała lokalny rynek samogonu - stając się miejscowym potentatem w branży. Era tej wspaniałej prosperity trwała aż do początku lat dziewięćdziesiątych, kiedy to bardziej opłacalne stało się majenie wódy z przemycanego zza granicy spirytusu. Nie ma co, zawsze była na czasie, a jej wszechstronność nie znała granic. Meta działała dwadzieścia cztery godziny na dobę. Strumień majonki, omijając szerokim łukiem państwowe ograniczenia, lał się wartko w spragnione gardziele, tak proletarjatu jak i inteligencji. Nie było litości. Babcia Leokadia bez mrugnięcia okiem wciskała wszystkim jak leci, najbardziej parszywy i zaprawiony metylem zajzajer, inkasując sukcesywnie upragnioną mamonę. Taką już miała naturę, że kiedy przewąchała możliwość wyciągnięcia choćby kilku groszy, nie zasnęła, dopóki nie wylądowały one w jej pocerowanej skarpecie. Pomimo wszystko złego słowa nie dała na swój temat powiedzieć. Po prostu była czysta jak czterdziestoprocentowa łza.\nZmieniały się czasy i ustroje, padały rządy i zmieniały się ekipy, lecz ona trwała nieprzerwanie na swym posterunku. Oczywiście samotnie, gdyż jak można się łatwo domyślić, jakiekolwiek małżeństwo, nie wspominając już o macierzyństwie, było dla niej sakramencko cieniutkim biznesem i nie wchodziło w ogóle w rachubę. Zresztą kto wytrzymałby z takim sępem? Nikt.\nDo upadku komunizmu dorabiała sobie spekulując walutą pod „Pewexem”. Nigdy jednak dolarkami. Te hołubiła czule i pieszczotliwie składała na wymarzoną kupkę. Taka już z niej była dziwna i ekscentryczna cinkciara. Jakby tego było mało, kręciła też watę cukrową, dmuchała ryż i poiła gawiedź wodą z saturatora. Tutaj również miała pole do popisu, wykazując się niezwykłą pomysłowością w rozwoju i utrwalaniu prywatnej inicjatywy.\nPo latach, swoje bogate doświadczenia oraz nietuzinkowe przemyślenia z tamtego okresu, zawarła w rozchodzącym się jak ciepłe bułeczki, hicie wydawniczym pt.: „Moja walka z podłością komuny - 1945 - 1989”, oraz dorównującym mu poczytnością bestsellerze o tematyce ekonomiczno-socjologicznej: „Symptomy sukcesu w meandrach biznesu”. Zawsze w porę potrafiła trafnie ocenić rozwój sytuacji i złapać wiatr w żagle.\nJej zasługi w rozbiciu zbrodniczego systemu, były niewątpliwe, nieocenione i wielkie. Niewiele brakowało, a zrobiłaby karierę na salonach krajowej, a kto wie, może i międzynarodowej polityki. Za swą bohaterską i nieugiętą postawę, sam Pan Prezydent odznaczył ją potrójnym, Złotym Krzyżem Zasługi i Orderem Orła Białego, nie wspominając już o kilku pomniejszych odznaczeniach, dyplomach, laurkach, capstrzykach i wszelkiego rodzaju odczytach organizowanych na jej cześć, a także paru ulicach i szkołach nazwanych jej imieniem, na pamiątkę wszystkich wiekopomnych czynów jakich raczyła się w życiu dopuścić. Idąc za ciosem, włóczyła się po Europie z serią wykładów, na temat transformacji gospodarczo-ustrojowej w Polsce, zamieniając niniejszym, pięć minut medialnego jazgotu, na o wiele bardziej miłe w odbiorze, pobrzękiwanie pełnej sakiewki. Od czasu do czasu, rozległe koneksje i znajomości w świecie finansjery oraz szeroko rozumianych kręgach rządowych, pozwalały jej dopomóc temu lub owemu, w załatwieniu tego lub owego, za ma się rozumieć, to i owo.\nNie trzeba chyba dodawać, że nie był to ładny uśmiech i dobre słowo. Oczywiście, jednocześnie nie zaniedbywała swojego skromnego „kramiku”. To jej wystarczało. Nad próżność i ulotną chwilę sławy, przedkładała bowiem działanie i solidną pracę dnia powszedniego.\nNiebawem natrafiła na prawdziwą żyłę złota, kręcąc kasę swojego życia, na handlu amfetaminą. Mając wrodzoną i nieśmiertelną smykałkę do interesu, szybko wyczaiła rosnący popyt na ten specyfik i weszła w przedsięwzięcie bez zbędnych wątpliwości oraz niepotrzebnych przemyśleń. Nikt nie był w stanie wyczaić faktu, że taka miła, starsza pani, opycha proszek na lewo i prawo bez skrupułów wciskając go komu popadnie. Zachwalała go przy tym jak tylko mogła: A to paniusiu kochana na bolącą głowę, a to panie złoty na korzonki, reumatyzm, rwę kulszową, podagrę, tudzież nadkwasotę, zgagę, a nawet katar i łupież. Żeby zwiększyć rentowność przedsięwzięcia, rozrabiała towar z wyłudzanym z Poradni Zdrowia Psychicznego, pokruszonym „Klonazepamem”*, co miało również niewątpliwie, wydatny wpływ na podniesienie, tak walorów leczniczych, jak i uniwersalnie zbawczej mocy owej cudownej substancji.\nZastępy zatwardziałych amatorów tego panaceum, pod niebiosa wychwalały i nabożnie czciły imię swojej dobrodziejki, nigdy nie zwracając się do niej inaczej niż per: Najjaśniejsza Pani Lodziu Złota.\nJednak nic co dobre nie trwa wiecznie i w każdym szczęściu musi kiedyś zabruździć jakieś nieszczęście. Szkoda, bo przecież proceder nosił wszelakie znamiona sukcesu i trwałby zapewne do dziś, gdyby nie podstępne machinacje konkurencji. Na dodatek, nieszczęścia, jak powszechnie wiadomo, lubią chadzać parami. Nie inaczej było i w tym przypadku. Na nic zdały się wszystkie chody oraz niesamowite wtyki „w mieście”. Ochronny parasol, jaki do tej pory roztaczali nad babcinym interesem miejscowi notable, zdmuchnął bowiem nagle, nieprzewidywalny wicher politycznych roszad i personalnych przetasowań. Namierzona przez policję, nie bez żalu, zarzuciła intratną działalność i przechodząc w stan dealerskiej anabiozy, czekała na powrót starych, dobrych czasów. Myliłby się jednak ten, co sądziłby że przestała sępić. Co to, to nie. Cudów nie ma.\nWiatr raz w tą, raz w tamtą, a żyć jakoś trzeba, dlatego zaczęła kombinować z innej beczki, wchodząc tym razem w „zdrową żywność”, a dokładnie rzecz ujmując - nabiał i warzywnictwo. Tak jak wcześniej truła wszystkich bez wyjątku, tak teraz, dla odmiany, postanowiła za wszelką cenę nawrócić ich na zdrową dietę i higieniczny tryb życia. Kupowała w hurcie najbardziej parszywe jajka z fermy, a następnie zmywając z nich gąbką pieczątki oraz obtaczając w kurzych kupkach, przemieniała w ten „cudowny” sposób na rumiane, swojskie i w pełni ekologiczne jaja, tak zwane - „od baby”. Nie trzeba chyba dodawać że szły jak woda, przynosząc obrotnej babuleńce przysłowiowe kokosy. To samo wyczyniała z naszprycowanymi całą tablicą Mendelejewa, radioaktywnymi: pomidorkami, marcheweczką, pietruszeczką, rzodkieweczką, bobikiem, kalarepką i ziemniaczkami, szmuglowanymi prosto spod Czarnobyla. Jednocześnie, niespodziewanie obudziła, drzemiące w niej do tej pory, demony wielkiej poezji. Wychodziła na środek targu, po czym stając na taborecie ryczała na cały regulator, jak opętana:\n- Pyszne jajeczka rumianeee, warzywka niepryskaneee! Rzodkiew, bobik i ziemniaczki, chrupcie, żujcie czereśniaczki! Kit bajera dla frajera, niech go rtęcią sponiewiera! Chyba głupi, kto nie kupi! A jak łżę to daj mi Boże, niech tu sztywna się wyłożę, hej! Takie rymy sadziła skubana, a kończyła zawsze owym góralskim – hej, co jasno i dobitnie zaświadczało o tym jakiej krzepy i witalności, dostarczają organizmowi, oferowane przez nią produkty. Bogaty wybór swych niebanalnych utworów, zawarła w genialnym tomie poetyckim pt.: „Zbilansowane rozterki - czyli wszystko na pic i nie bój nic”. Niebawem, ów nietuzinkowy twór myśli ludzkiej, zgodnie okrzyknięto – najbardziej doniosłym i wytyczającym nowe kierunki w sztuce, wydarzeniem poetycko-kulturalnym od czasu napisania „Stepów akermańskich”. Dlaczego akurat od tamtego czasu, nikt akurat nie wiedział, ale najważniejsze jest to że wszystkim się podobało i nie było takiego dyletanta, co by śmiał coś przy jej legendzie majstrować. Za pieśniami pochwalnymi krytyki, nadciągały sowite dotacje, subsydia i gratyfikacje, dzięki którym zarzewie przyszłego kultu, w mgnieniu oka trafiło pod łatwopalne strzechy, złaknionych prawdziwej sztuki, obywateli, zaś ubogiej poetce pozwoliły związać osławiony koniec z końcem.\nJednak zostać milionerem to nie jest takie hop-siup. Pomimo daleko idących wyrzeczeń, do upragnionego celu było wciąż daleko, ale to tylko jeszcze bardziej utwierdzało ją w przekonaniu że trzeba wzmóc sępienie i zacisnąć mocniej rajtuzy. Tego wymagała sytuacja. Postanowiła nie wydawać na nic. Jadła raz na tydzień, bo nawet to co dostała w Schronisku Brata Alberta opylała na lewo wygłodniałym menelom. Zimą wyżerała sikorkom słoninkę, którą dzieci z pobliskiego przedszkola wywieszały w karmnikach, na zajęciach o przyrodzie. Nigdy wcześniej nie widziały takiej dużej, starej i wygłodniałej sikorki. Czasem jechała na gapę PKS-em do lasu i podkradała dzikom żołędzie, a sarnom kasowała lizawki, które oczywiście wciskała wszystkim jako słone lizaczki. Jakby mogła to żarłaby siano z paśników. Swego czasu, próbowała nawet trutki na szczury i nic. Nie było na nią bata. Czepiała się wszystkiego. Z żołędzi gotowała zupkę od której dostawała potężnej sraczki i chciało jej się najnormalniej w świecie rzygać, lecz pomimo wszystko wcinała ją aż jej się uszy trzęsły. Na pewno zhandlowałaby komuś tę lurę, ale była tak ohydna że nie dało rady.\nSwoją postawą, łamała wszelkie konwenanse i obalała utarte stereotypy. Zamiast jak inne babcie, siedzieć w domu i słuchać radyjka, albo dokarmiać wróbelki, z uporem maniaka, przeczesywała okoliczne knieje, bory i bagna w poszukiwaniu poroży i runa leśnego, a także granatów, bomb, pocisków i wszelkich innych niewypałów. (Po co jej to było?). Przy okazji kłusowała ile wlezie, kopiąc wilcze doły, zastawiając na lewo i prawo, sidła i wnyki na wiewiórki, łasice, kuny, bażanty, lisy, a nawet jelenie i dziki. Wszelka zwierzyna, miała się przed nią na baczności. Czasem ubiła coś drobniejszego ze skoblówki, po czym całą tę lewą menażerię odstawiała do Przedsiębiorstwa Produkcji Leśnej „Las”, krzycząc sobie tak horrendalnie wysokie ceny, że sama nie mogła się nadziwić jak to w ogóle się jeszcze wszystko kupy trzyma. Miała taki dar przekonywania, że w ciemno brali od niej nawet purchawki i muchomory sromotnikowe. Niewiele jej było trzeba, w końcu doświadczenie jakie zdobyła w handlu jajami i zieleniną robiło swoje. Wystarczyło tylko, że na bezczelnego rzuciła coś w rodzaju:\n- Eleganckie grzybki, pierwszorzędne proszę ja kogo – samo zdrówko.\nMechanizmu tego genialnego w swej prostocie procederu, nie byłby w stanie rozszyfrować sam diabeł, ale jedno jest pewne – grosiwo sypało jej się w kabzę aż miło.\nNie traciła czasu na głupoty. Jakby tylko mogła wywiozłaby do skupu cały las, razem z leśniczym. Na chama podbierała miód z pasiek i dziupli, wysiadały przy niej nawet niedźwiedzie, nie wspominając już o pszczelarzach. Jej czerwony i napuchnięty nochal naprowadzał ją na ślad wszelakiej zdobyczy lepiej niż najnowszy GPS. Po prostu rządziła.\nZbieractwo było jej powołaniem. Kultywując jego tradycyjne odmiany, kolekcjonowała puszki i butelki po browarze oraz bełtach, jak też makulaturę, złom i wszystko inne co przedstawiało jakąkolwiek wartość. Trzeba przyznać że łeb miała obrotowy. Nie było takiej, najbardziej nawet pogniecionej puszki, lub zapuszczonej butelki, której nie wypatrzyłby jej czujny wzrok sępa. Wyczaiła wszystko. Kiedy znalazła choćby jedno-groszówkę, chuchała na nią na szczęście przez godzinę. Nurkowała w śmietnikach i zsypach. Patrolowała piwnice, strychy i wysypiska. W niewiadomym celu zbierała zdechłe koty i psy, wykopywała z ziemi krety i dżdżownice. Podobno pichciła z tej padliny jakieś podejrzanie chodliwe mikstury, ale co tam dokładniej kombinowała, nie wiadomo było nic, i niech tak lepiej pozostanie.\nNa wigilię szabrowała karpie ze stawów i zdzierała z pni jemiołę, gramoląc się na czubki najwyższych drzew. Czatowała na mole w szafie, robiła włamska do kiosków i samochodów, obrabiała skarbonki w kościołach. Wyłudzała i sprzedawała ubrania z PCK. W atakach szału, napadała na dzieci pod szkołą i odbierała im kanapki, a jak któreś nie chciało oddać śniadanka, musiało za karę wąchać przez godzinę jej śmierdzące onuce. Wszystkie oddawały bez pyskowania, a kiedy później zgłodniały koło południa, Babcia Leokadia puszczała im to papu, po znajomości, za pół ceny - którą sama oczywiście ustalała.\nJak widać z „gangsterką” była za pan brat. W przypływie zbójeckiej fantazji, jej rozzuchwalenie graniczyło wręcz z bohaterstwem, pchając ją do czynów o których i za lat sto, lud prosty wiersze plótł będzie i rzewne pieśni zawodził. W brawurowych, nocnych atakach na okoliczne wioski, plądrowała kurniki, uprowadzając na rzeź całe stada przerażonego drobiu. Siała bezlitosne spustoszenie w chlewikach, doprowadzając do zbiorowej histerii i fali samobójstw wśród hodowców trzody chlewnej i ptactwa domowego. Dla niepoznaki wyła przy tym jak stado oszalałych wilków, zdychających w sidłach śmiercią głodową.\nChyba nie trzeba nikomu tłumaczyć, że wszystkie te haniebne zbrodnie, uchodziły jej zawsze całkowicie na sucho. I tak trzymać.\nDla zachowania równowagi ducha i podreperowania budżetu, w wolnych chwilach dziergała chusty dla powracającej z woja „Rezerwy”.\nW sępieniu była bezwzględna, niezniszczalna i nieobliczalna. Nie oszczędziła nawet swojego pieska – Filusia. Najpierw z wiadomych powodów zaprzestała go karmić, a kiedy biedaczek wyciągnął z głodu łapki, wypchała ukradzioną spod drzwi sąsiada wycieraczką i wystawiła na „Allegro”.\nNie liczyła się z niczym i z nikim. Nawet ze sobą. Doszło do tego że wynajęła całe mieszkanie studentom, a sama waletowała w przedpokoju. Za pomocą przepierzeń z boazerki i płyty pilśniowej, porobiła w trzech pokojach siedem ciasnych klitek, w których gnieździło się coś szesnaście osób. Całe to towarzycho, oczywiście słono buliło za „wygody” na kwaterze. Przez chwilę myślała że więcej ich tam nie upcha, ale tym razem, pomyliła się. W krótkim czasie znalazła i chętnego na ów przedpokój - dziadka menela, po czym wyprowadziła się do ubikacji. Taka była pomysłowa. Nawet w tym sraczu prowadziła interes, pobierając opłatę za papier toaletowy, który odmierzała na łokciu. Sikanie pięćdziesiąt groszy, kupka z papierem – „Złotóweczkę poproszę”. Nie trwało to jednak za długo, bo wreszcie, ku własnemu zdziwieniu i do klozetu udało jej się pozyskać lokatora – emerytowanego szaleciarza-psychopatę. Od tej pory kimała na dworcu PKP. Interes się kręcił. Kapuchy przybywało. Upychając ją pod spódnicą często gderała do siebie zadowolona jak nie wiadomo co:\n- Jak się chce to wszystko można, tylko trzeba chcieć hi hi hi.\nŻycie należy brać za rogi jak mówi przysłowie. Babcia Leokadia znała je doskonale. Zgromadzona pod kiecką waluta, którą przywiązywała sznurkami do opuchniętych nóg, urosła do takich rozmiarów że łapska miała prawie jak mamut, a w przychodni wcisnęła lekarzowi taki kit, że ten od ręki wypisał jej papiery na słoniowaciznę. Oczywiście później załatwiła sobie na nie rentę. Miało to jeszcze jedną dobrą stronę, otóż w najtęższe nawet mrozy nigdy nie odczuwała chłodu, gdyż jak wiadomo, nic tak nie grzeje ciała i duszy jak kilka kilogramów zielonych pod kapotą. To jednak nic. Potrafiła okantować nawet najbardziej wytrawnych i przebiegłych skąpców. Aby mocniej uwypuklić swoje nieszczęście, rozcierała pod okiem starty na proszek rysik z ołówka, który podwędziła ze sklepu gdy tylko sprzedawczyni odwróciła się od lady. Schorowana babuleńka z podbitym okiem, brała na litość każdego. Przychodziła na przykład do cukierni i mówiła:\n- Szczęść Boże po ile ta bułeczka ? Złotóweczkę? Olaboga, pani ale drogo, ojojoj taka drożyzna teraz. A ten pączuś? 80 groszy? Fiu fiu, no no no. Tak mnie to oczko boli, chuligani podzelowali, oj ojojoj.\nNastępnie grzebała w biedniutkim portfeliku – podkówce, z lichej i powycieranej skórki.\n- Niestety, nie mam pieniążków, nie stać mnie ... – dodawała ,chlipiąc\nLicznik odwiedzin: 423 838


PUEBLO MENORQUIN (Ciudadela, Hiszpania) - opinie o hotel oraz porównanie cen - TripAdvisor\nHotele w pobliżu Pueblo Menorquin\nHotele w pobliżu Amigo's Boat Trips\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Pueblo Menorquin\nAtrakcje w pobliżu obiektu Pueblo Menorquin\nPueblo Menorquin opinie, Ciudadela\nNr 22 wśród 51 hoteli w lokalizacji Menorca\nC/ Rosa dels Vents s/n, 07760 Ciudadela, Menorca Hiszpania\nZobacz wszystkie hotele (51) w lokalizacji Menorca\n#22 z 51 hoteli w lokalizacji: Menorca\nApartamenty są bardzo stare. Bardzo zabrudzone w częściach szczególnie po stronie lodówki. Bardzo brudny. Lodówki były zardzewiałe, ale zostały pomalowane. . . . . Zarezerwowałem dla 3 z nas, aby być w pokoju i były 2 pojedyncze łóżka i sofa (nie jest rozkładana sofa) bardzo niewygodne Klimatyzacja nie działa Małe, stare ręczniki. Bardzo nieprzyjazny personel Generalnie nie jest to wspaniałe doświadczenie…\nUżytkownik Lucy M napisał recenzję sie 2018\nNie pod wrażeniem ...\nJa i mój przyjaciel mieszkaliśmy w dwóch mieszkaniach tutaj, każdy z dziećmi. Byliśmy bardzo rozczarowani. Mieszkania wymagają aktualizacji, klimatyzacja nie działała w sypialni, a kiedy w końcu ją uruchomiłem, przez całą noc brzmiało to jak ciągnik. To nie jest tanie zakwaterowanie za 272 € za noc, (które zostały lekko obniżone do 200 € przy rezerwacji przez booking. Com) i naprawdę nie jest to, czego można się spodziewać za tego rodzaju pieniądze. Również bardzo skąpy na ręczniki. Recepcjonistka była prawdopodobnie najbardziej nieprzyjazny, z jakim się zetknąłem i dużo podróżuję.…\nUżytkownik Gill L napisał recenzję cze 2018\nJest to piękne otoczenie, bungalowy są zbudowane w kręgu wokół basenu i są tam piękne krzewy, pełne pszczół i mnóstwo uroczych ptaszków. Większość zakwaterowania jest w spokojnej okolicy, ale jest kilka, które są tuż przy recepcji i głośny hotel po drugiej stronie ulicy i, oczywiście, przydzielono nam jeden z nich. Po kilku godzinach, to moja 31-letnia córka zdecydowała, że jest zbyt głośno (nie ja, w moich 50 s!) I poszła do recepcji zapytać, czy możemy się przenieść. Kierownik powiedział, że może przenieść nas do bungalowu, który został przydzielony dla kogoś, kto przyjeżdża następnego dnia, ale będziemy musieli zapłacić 30 euro, ponieważ "nie jego wina", że hotel po drugiej stronie ulicy było głośno. Byliśmy na nogach od 3 nad ranem i byliśmy zbyt usiłowani kłócić się, ale to rzuciło kwaśną nutę na nasze wakacje. W bardzo dziwnej sytuacji, w której prosiłem o przeniesienie pokoju w przeszłości, nigdy nie byłem obciążony dodatkowymi opłatami, a ponieważ nie było strat poniesionych przez kierownictwo, nie widzę powodu dla obciążenia. Przeniesiono nas do ładnej spokojnej okolicy i podobało nam się nasze wakacje, ale nie wrócimy z powodu tej opłaty. Inne punkty: było dużo leżaków przy basenie, ale nie wystarczająco dużo parasoli - czuliśmy, że musimy dostać się do basenu wcześnie, aby upewnić się, że mamy jeden. Było dużo niemowląt i małych dzieci, ale niektóre dni były jeszcze spokojne. Istnieją dwie ładne plaże i wiele supermarketów w pobliżu. Zakwaterowanie było proste, ale bardzo czyste i wygodne łóżka. Zgadzamy się z poprzednią opinią, że jedzenie w restauracjach na przystani nie było na wysokim poziomie i większość menu była taka sama.…\nWskazówka dotycząca pokojów: Ask for a room away from the front road\nUżytkownik Barbara S napisał recenzję cze 2018\nReading, Wielka Brytania99 przesłanych treści33 podziękowania\nTo był nasz drugi raz tutaj i po raz kolejny nie zawiedliśmy się. Zameldowanie było łatwe z pomocnym recepcjonistą z informacjami na temat okolicy. Przygotuj się na podatek lokalny - nie poinformował mnie o tym mój agent biura podróży, ale nie był on nadmierny. Tym razem mieliśmy jeden z bungalowów i było bardzo wygodne. Tak, zakwaterowanie wymaga aktualizacji w niektórych obszarach, ale było czyste i dobrze utrzymane. Obszary patio są usytuowane w taki sposób, że nie są pomijane przez sąsiadów. Jest to idealne miejsce dla par z małymi dziećmi, ponieważ obszar ten jest odpowiedni dla małych dzieci z wydzieloną częścią basenu dla najmłodszych. Komentarze na temat hałaśliwych dzieci - cóż, nie mieli nas oboje, a my dobrze spędziliśmy czas na emeryturę - więc jeśli nie lubisz dzieci, udaj się do ośrodka dla dorosłych. Tereny są dobrze utrzymane, a odgłosy śpiewu ptaków od rana są cudowne. Czekamy na ponowną wizytę.…\nUżytkownik LeighCumbria napisał recenzję cze 2018\nCumbria4 przesłane treści1 podziękowanie\nŚwietne, jeśli chcesz być cały dzień w otoczeniu małych dzieci i małych dzieci\nZarezerwowaliśmy tygodniowy pobyt tutaj na moje 60 urodziny męża i miałem nadzieję na miły relaksujący tydzień przy basenie. Niestety, to nie miało być - miejsce było pełne rodzin z niemowlętami i małymi dziećmi, które krzyczały cały dzień, nie sądzę, żebym kiedykolwiek był w ośrodku z tak wieloma wózkami i wózkami (oczywiście właśnie wybrał zły ośrodek dla pary). Same apartamenty są bardzo przestarzałe i wymagają reorganizacji. Pogoda nie była genialna w ciągu tygodnia, w którym się zatrzymaliśmy. Marina ok, ale jakość jedzenia nie jest tak dobra jak w Turcji - nie wrócimy obawiam się.…\n85 USD - 310 USD (na podstawie średniej ceny za pokój standardowy)


Junkers Henryk Borycki - Instalacja i serwis ogrzewania Wrocław woj. dolnośląskie | Panorama Firm\nNaprawiamy i instalujemy urządzenia grzewcze\nul. Braniborska 7, 53-680 Wrocław Stare Miasto, dolnośląskie\n601 783 172\nw Firmie Junkers zajmujemy się naprawą i instalacją urządzeń grzewczych już od 1996 roku. Nasza siedziba znajduje się we Wrocławiu, a założycielem jest Henryk Borycki. Zapraszamy do kontaktu.\nW Firmie Junkers działamy na rynku już od niemal dwóch i pół dekady. Zajmujemy się kompleksowymi naprawami gwarancyjnymi i pogwarancyjnymi urządzeń grzewczych. Dzięki naszemu wieloletniemu doświadczeniu jesteśmy w stanie wykonywać szybkie oraz rzetelne naprawy. Zaopatrujemy serwis marki Junkers w części zamienne. Podejmujemy się również ścisłej współpracy z autoryzowanymi Instalatorami Junkersa, a także dbamy o koordynacje pracy autoryzowanego serwisu w województwie dolnośląskim. Dzięki temu mamy pewność, że instalacje są wykonane profesjonalnie oraz starannie.\n- pierwsze uruchomienia,\n- konserwacje i przeglądy.\nDoskonale wiemy, że zadbanie o urządzenia grzewcze gwarantuje zarówno ciepło, jak i bezpieczeństwo, dlatego świadczymy swoje usługi na najwyższym poziomie. Oferujemy fachową pomoc techniczną oraz doradztwo w zakresie urządzeń grzewczych. Gwarantujemy solidność oraz profesjonalizm świadczonych usług.\nnaprawa kotłów Junkers,\nnaprawy pogwarancyjne Junkers,\nkonserwacja kotłów Junkers,\nnaprawy gwarancyjne Junkers,\ninstalacja pieców gazowych,\ncentrum serwisowe Junkers,\nreperacja pieców gazowych Junkers,\nregulację parametrów grzewczych junkers,\nMontaż urządzeń grzewczych Junkers,


Fallout: New Vegas - E3 2010 | GRYOnline.pl\nPrzed premierą 16 czerwca 2010, 13:42\nFallout: New Vegas - E3 2010\nJedną z gier prezentowanych na targach E3 przez firmę Bethesda Softworks był nowy Fallout, który aktualnie tworzy studio Obsidian Entertainment. Jak zapowiada się ponowna wizyta na pustkowiu? Zobaczcie sami.\nJeszcze więcej Fallouta 3? Ci, którzy wymęczyli się z DLC do tej gry mogą kręcić nosem, ale tym razem za zabawę odpowiada studio Obsidian – które nagle wydaje się robić co drugą grę RPG na rynku. Fallout: New Vegas to pełnoprawna produkcja zbudowana na fundamencie stworzonym przez Bethesdę. Główny wątek fabularny ma w niej trwać około 20 godzin, a zadania poboczne być dużo bardziej rozczłonkowane niż w trzecim Falloucie. W sumie, co kto lubi, ja na E3 miałem okazję przejść jedną z misji i oto, co zobaczyłem.\nBomby atomowe nie zniszczyły Las Vegas – miasto ma się całkiem nieźle w porównaniu ze Stołecznymi Pustkowiami. Jest prąd, to najważniejsze. Zapytany o powiązania z New Reno, jeden z producentów gry odpowiada, że związek z jaskinią hazardu z Fallouta 2 wcale nie jest taki oczywisty. Inspiracja była dość luźna.\nWizyty na pustkowiach ciąg dalszy.\nWkraczam do świata gry i od razu wiem, na czym stoję – ładne otoczenia, paskudne postacie, koszmarna animacja chodzenia. Po staremu. Rozpoczynamy w tytułowym New Vegas i udajemy się do kasyna. Po drodze zaczepia nas jakiś koleś, który oferuje pomoc w przemyceniu broni przez bramkę bezpieczeństwa na wejściu. Nie widzę powodów, by to robić, więc odmawiam.\nGrzecznie oddaję broń strażnikom, po czym wkraczam do środka. Mamy tu do dyspozycji kilka gier hazardowych – oczko, ruletkę i jednorękiego bandytę. Na potrzeby prezentacji przygotowano postać z maksymalnie rozwiniętym Szczęściem, więc wygrywanie przychodzi bardzo łatwo. Nad gierkami nie ma się co specjalnie rozwodzić, nie wzbudziły we mnie takich emocji jak analogiczne przerywniki z Red Dead Redemption. Wygrywam za dużo pieniędzy, więc manager grzecznie oznajmia, że powinienem sobie pójść, bo ewidentnie oszukuję. Niech mu tam będzie.\nPrzeskakujemy do dalszego punktu misji – znajdujemy się w obozie New California Republic. To jedna z dwóch głównych frakcji w grze, przeciwstawiona tzw. Ceasar’s Legion, czyli grupie fanatyków w strojach stylizowanych na starożytny Rzym. W trakcie rozgrywki możemy wybrać, które ze stronnictw chcemy poprzeć albo też po prostu pozabijać wszystkich dookoła. Dosłownie. Producent mówi mi, że możliwe jest pomyślne ukończenie gry przy zabiciu każdego NPC na świecie – co interpretowane jest jako podążanie drogą „independent Vegas”, hi, hi. Na potrzeby prezentacji popieramy w każdym razie NCR.\nPolecaneNews 124Poradniki 2RecenzjaArtykuły 18Oceń gręKolekcja gier\nWedług naszych czytelników gra Fallout: New Vegas w wersji X360 jest rozczarowaniem – oczekiwania przed premierą były wyższe niż aktualna średnia ocena użytkowników.\n301 ocen czytelników


Mireczki dzwonił do mnie przed chwilą jakiś... - vLeg3nd - Wykop.pl\n@vLeg3nd poszukaj numeru w google\n@harpiowata: szukałem, to było pierwsze co zrobiłem ale nic nie ma\n@vLeg3nd: Masz ochotę oddzwonić????\n@dzieju41: nie, przecież mogłem odebrać ale ostatnio mówi się o tych oszustach co dzwonią więc wolałem nie ryzykować\n@vLeg3nd: Nie żartuj odebranie telefonu niczym nie skutkuje. Co innego gdy ty oddzwaniasz, na tym polegają wszelkiego rodzaju oszustwa.\n@dzieju41: O to chodzi, że nie. Ostatnio były przypadki tych telefonów na przykład z Somalii, gdzie za samo odebranie płaciło się grubą kasę. Zresztą z Somalii też do mnie dzwonili, też nie odebrałem.\n@vLeg3nd: Czy ty wiesz na czym polega roaming?\n+: Jelen_Szlachetny, erysipelothrix\n@dzieju41: Jeśli chodzi o zasadę działania to nie wiem jak to działa i dlaczego miałbym nie zapłacić za odebranie. Piszę tylko to co jeszcze nie tak dawno temu czytałem. Sugerujesz, że zapłaciłbym dopiero gdybym oddzwonił?\n@vLeg3nd: Tak, gdybyś oddzwonił wtedy byś zapłacił.\nrysiekryszard 12 godz. temu


Polubiłam siebie | Kafeteria.pl\nSiadamy na kanapie. Anna Korcz, ubrana w czerwono - piaskową piżamę z flaneli w misie, całuje starszą córkę, robi jej znak krzyża na czole. Układa się wygodnie na kanapie, nogi składa po turecku. W salonie palą się świece. Jest bardzo przytulnie. Dzieci śpią, można teraz o wszystkim porozmawiać.\nDzieci – dzięki nim żyję\nDzieciństwo – zielone i pachnące\nMoje ciało – uśmiech\nKuchnia – włoska, japońska i chińska\nSport – tenis, pływanie, narty\nMężczyźni – dla nich żyję\nPrzyszłość – mam nadzieję, że szczęśliwa\nPrzeszłość – niczego nie żałuję\nPora roku – lato, choć podobno jestem kobietą zimy\nMama – zawdzięczam jej życie\nTata – obecny tylko w świadomości\nDobro – umiejętność dzielenia się z innymi\nUwielbiam – ludzi\nNienawidzę – chamstwa, zakłamania, zawiści, złodziejstwa, bandytyzmu, korupcji\nKocham – świat\nZasypiam – źle\nŚmieję się – rzadko\nWypoczywać – nie umiem\nUbieram się – prostolinijnie\nTańczę – zawsze i wszędzie sama\nŚpiewam – gdy nikt nie słyszy\nJestem dumna – często z moich dzieci\nPiję – źle się czuję po alkoholu\nGdy tęskni za szumiącym, pięćdziesięcioletnim klonem sprzed jej rodzinnego domu w Falenicy i niewydarzonym wilczurem, Dianą, idzie na spacer do lasu i marzy o spokoju. W nowym mieszkaniu znajdzie się miejsce dla psa. Razem z dziewczynkami marzymy o dużym psie. Jesteśmy stuprocentowymi kobietami. Żaden tam z kokardką, kanapowiec, tylko prawdziwy pies.\nCzęstuje mnie kawą, prosi o ciszę i sprawdza w swojej sypialni, czy mała śpi. Po własnoręcznie postawionych bańkach i czosnku zasnęła. Śmieje się, że są jak rumuńska rodzina — w nocy dziewczynki przychodzą do jej sypialni i pakują się do jej łóżka. Na szczęście mieszczą się tam swobodnie, jest duże.\nNie można powiedzieć, że dużo w życiu zrobiłam\n— ukończyła Warszawską Szkołę Teatralną,\n— za rolę matki w „Pelikanie” Strindberga otrzymała nagrodę Grand Prix,\n— otrzymała wiele nagród na Przeglądzie Dyplomów Szkół Teatralnych w Łodzi,\n— współpracowała z warszawskim Teatrem Współczesnym.\nCały czas jestem aktorką niewykorzystaną\n— grała m.in. w „Nocnym gościu”, „Napoleonie”, „Operacji Samum”, w „Szopenie. Pragnieniu miłości”,\n— wcieliła się w Lady Makbet w Teatrze Dramatycznym w Białymstoku,\n— można ją było zobaczyć w Teatrze Komedia w farsach „Stosunki na szczycie” oraz w „Łóżku pełnym cudzoziemców”,\n— aktualnie gra jedną z głównych ról, w telewizyjnym serialu „Na Wspólnej”, gdzie wciela się w Izabelę.Wojtek Jagielski w swoim „Wieczorze z Wampirem” powitał ją utworem do ekranizacji „Nocy i dni”, choć Barbary Niechcic, o czym marzy, jeszcze nie zagrała.\nNie wstydzę się tego, że ojciec nas zostawił. Mojej mamie było bardzo ciężko, bo byłyśmy tylko we dwie. W dzieciństwie z ojcem spotykałam się sporadycznie, raz na kilka lat. Teraz widujemy się tylko formalnie. Nigdy nie tęskniłam za nim, bo jego nieobecność była od dziecka naturalną rzeczą. Nie znałam go i nie znam do dnia dzisiejszego. Myślę, że mogłabym być kimś innym, gdyby ojciec był w domu — mocniej stałabym na nogach i lepiej dawałabym sobie radę w dorosłym życiu. Nie byłabym teraz histerycznie poszukującą szczęścia kobietą, bo wiedziałabym, że cokolwiek się stanie, poradzę sobie w życiu. Ojcowską miłość chciał mi zastąpić mój dziadunio, ojciec mojej matki. Rozpieszczał mnie. Choć wtedy wciąż mu to wytykano, uważam, że zrobił kawał dobrej roboty. Mimo jego wielkich starań, dziś z pozoru wyglądam na osobę bardzo silną, umiejącą ze wszystkim sobie poradzić. Mam temperament, gest, silny głos. Ale tylko ja wiem, ile ta pokrywa mnie kosztuje. W środku jestem krucha, wrażliwa, delikatna. Ukrywam te cechy, żeby nikt mnie nie zranił. Swoje córki staram się dowartościowywać, żeby w zetknięciu z brutalnością tego świata wiedziały, że nic ich nie przerośnie, ze wszystkim dadzą sobie radę. Będę głosiła ten pogląd z pełną premedytacją, że mężczyzna w wychowaniu dzieci jest niezbędny.\nRozstałam się z mężem. Na pewno jest to moja porażka. Moja przyjaciółka wciąż mi powtarza, że jeśli wstając rano mogę spojrzeć sobie w oczy, to znaczy, że wszystko jest w porządku. A ja robię to codziennie. Nie twierdzę, że jestem święta. Prawda zawsze leży gdzieś po środku. To małżeństwo, to dla mnie sprawdzian. Zdałam egzamin. Jestem kobietą monogamiczną i nie umiem swego życia dzielić na kilka domów. Jestem wdzięczna swojej opatrzności, że stało się tak, a nie inaczej, ponieważ w moim życiu dzieją się teraz nowe rzeczy, których w tamtym stanie nie mogłabym przeżywać, bo jedno determinowałoby drugie. Moje córki nadal mają tatę. Widzą się bardzo często, wyjeżdżają razem na wakacje, na narty, chodzą na konie, na spacery, do wesołego miasteczka. Mają świetny kontakt z ojcem, bardzo się kochają. Ich tata zna moje życie, więc nie popełnia tego samego błędu, który popełnił mój ojciec.\nKiedyś mówiłam, że dzieci z rozbitych rodzin nigdy emocjonalnie nie są do końca normalne. Mówiłam także, że lepiej jest grać przed dziećmi, być ze sobą dla nich. Tego związku nie można było już dłużej dyplomatycznie prowadzić. Musiały chcieć dwie strony, a nie tylko jedna. Przyszedł taki moment w życiu, że zabrakło sił. Nie daliśmy rady grać. Już nam nie wychodziło. Zdałam sobie sprawę, że czas ucieka, a jest tyle fantastycznych rzeczy, które mogłabym przeżyć, gdyby nie ciążyły nade mną ograniczenia wynikające z zawarcia związku małżeńskiego. Dopiero teraz mogę zrobić coś wyłącznie dla siebie.\nKiedyś uważałam, że mężczyzna idealny dla mnie powinien być starszy o piętnaście lat. Już w liceum wolałam starszych chłopców. W moim wieku ta różnica się zaciera, teraz mógłby być starszy o sześć lat. Udowodniono medycznie, że kobiety, które nie miały ojców, tęsknią za dojrzałym mężczyzną. To nieświadoma chęć posiadania opiekuna. Młodsi mężczyźni są dla mnie dziecinni. Łaknęłam towarzystwa bardziej dojrzałych. Mój mąż nie był ode mnie wiele starszy. Myślę, że między innymi tu był pies pogrzebany.\nPo tych wszystkich doświadczeniach nadal mam wiarę w życie. Zmądrzałam, nie mówiąc już o pokorze, której mam aż nadto. Bardziej doceniam i kocham ludzi. Liczę się z ich potrzebami, z ich zdaniem. Jestem otwarta na drugiego człowieka. Rozstanie z mężem uskrzydliło mnie. Nie byłabym tym, kim jestem teraz. A ja teraz lubię siebie, bo wiem, ile jestem warta.\nNie wyobrażam sobie samotnego życia. Jest w nim miejsce dla mężczyzny. A poza tym chcę mieć jeszcze jedno dziecko, najlepiej chłopca. Nie z chęci posiadania syna, ale raczej z ciekawości, żeby zobaczyć, jak to jest mieć syna. A od mojej wróżki i terapeutki wiem, że będę go mieć.\nNie powinno się zawierać związków małżeńskich przed trzydziestym piątym rokiem życia. Mam wielu znajomych, którzy postanowili się pobrać, gdy mieli dorosłe dzieci. Dzieci były świadkami ich miłości. To kapitalne! Że też nie wpadłam na to wcześniej. Ale nie można być alfą i omegą. Gdy brałam ślub, byłam dwudziestojednoletnią dziewczyną i coś mi w środku mówiło, że to nie będzie to. Ale powtarzałam sobie wtedy: Jak to, mnie się nie uda? No i się nie udało. Dzięki temu małżeństwu moja mama została całkiem fajną, młodą babcią. Na szczęście mam już, w miarę, odchowane dzieci, więc mogę się rzucać w wir pracy, miłości.\nLubię swoje miejsce w szeregu. Feministki to zakompleksione kobiety, ale nie mówię o tych feministkach, które walczą o prawa obrzezanych, bitych, gwałconych, poniżanych kobiet na świecie. Mam na myśli te feministki, które rzekomo tak bardzo nienawidzą mężczyzn. Jak chcą walczyć z mężczyznami, to niech walczą. Ja w kopalni pracować nie będę, do wojska też nie pójdę, mam chory kręgosłup, więc walizek też nie chcę dźwigać. Lubię sprzątać, kocham rodzić dzieci, lubię domową atmosferę. Na szczęście przez swoich mężczyzn byłam traktowana jak kobieta.\nIdeału mężczyzny oczywiście nie ma. Lubię mężczyzn z tajemnicą, którzy mało mówią. Choć łatwo też kupić mnie słowami, o ile jestem ciekawa tego, co kto ma do powiedzenia. Muszę wiedzieć, że mu się podobam i jest mną zainteresowany. Jestem kobietą, którą trudno rozbawić, bo nie umiem się śmiać z byle czego. Mam bardzo wysublimowany dowcip. A o taki dowcip może się pokusić tylko inteligentna głowa. Wniosek z tego, że mój mężczyzna musi być inteligentny. Niekoniecznie intelektualista. W sztuce „Semiramida”, w której miałam przyjemność grać z Zapasiewiczem i Szczepkowską, padły słowa: „kobieta rozbawiona, to kobieta zdobyta.” To ja.\nTo nie tajemnica, że kuchnia nie jest moim królestwem. Zawsze sobie obiecuję, że jak będę miała dla kogo, to nauczę się gotować. Internautki pewnie się ze mną zgodzą, że jak coś kochamy, to robimy to dobrze. Nie mam do tego duszy. Nie wiem, kiedy dodać soli, majeranku, czy vegety. Najczęściej wsypuję wszystkie przyprawy i przedobrzę. Marzę o mężczyźnie, który będzie pięknie grał na fortepianie i pysznie gotował. Może jakiś Włoch, bo ze wszystkich najbardziej kocham kuchnię włoską. Dziewczynki jedzą w przedszkolu i szkole. Czasami staram się gotować zupy – nie muszę się wysilać, bo w ich jadłospisie jest miejsce tylko na cztery rodzaje zup. Nie będę ich wymieniała, wszystkie matki wiedzą, o jakie zupy chodzi. Ulubionym drugim daniem są naleśniki z serem. Na okrągło mogłyby jeść kluski, kopytka i pierogi – zresztą tak samo jak ja. Im są starsze, tym łatwiej z ich karmieniem, zaczynają jeść wszelkie nowinki, których kiedyś w sklepach nie było – łososia, węgorza, troć wędzoną, pasty. W domu zawsze jest świeże pieczywo, masło, wędlina, sery, owoce i warzywa. Wiosną, latem, na dużym półmisku układam im ser żółty i biały, polany konfiturami, kiełbaskę, wędlinę, winogrona, mandarynki, pomarańcze, gruszki. Śniadanie na tarasie lub w patio trwa wtedy godzinami.\nWszystko jedno, łysy, gruby, mały, bez zębów… Jeśli moje dzieci będą szczęśliwe ze swojego wyboru, to ja też. Jest tylko jeden warunek — mężowie moich córek muszą być uczciwi i dobrzy dla nich. Pewnie, że wolałabym, żeby byli mądrzy, przystojni i bogaci. Ale nie można mieć wszystkiego.\nChciałabym, żeby moje dzieci były zdrowe. Nie muszą być bogate. Pieniądze dają tylko to, że wspomnienia ma się bardziej kolorowe. Chciałabym też, żeby były w życiu uśmiechnięte. Ja, umiem się uśmiechać w różnych sytuacjach, tego uczono nas na studiach. Choć nie zawsze mam na to ochotę. Chciałabym, żeby moje córki uśmiechały się ze szczęścia. Moja chora od sześćdziesięciu lat na stwardnienie rozsiane babunia marzyła o tym, żeby kiedyś zobaczyć mnie w jakimś towarzystwie z dziećmi i żebym była uśmiechnięta, uśmiechem szczęścia.\nJestem prezesem stworzonej dla dzieci i młodzieży fundacji, założonej przez pallotyna, księdza Pawła Rosika. Zadaniem jej jest tworzenie centrum niwelowania agresji. Na zbudowanie takiego ośrodka potrzebnych jest dużo pieniędzy, które w obecnej ekonomicznej sytuacji kraju są trudne do zdobycia. Na razie wspomagam więc czterdzieści istniejących już ośrodków socjoterapeutycznych i antynarkotykowych utworzonych podczas kilkunastu lat działalności fundacji. Uczestniczę we wszystkich akcjach wspomagających działalność księdza. Organizowałam koncerty w Teatrze Buffo, w Warszawiance, aukcje w Hotelu Sobieskim. Wszystkich moich znajomych po fachu proszę, żeby wystawili jakąś drobnostkę na aukcji. A potem, dzięki ich znanym nazwiskom i twarzom, sprzedaję je za duże pieniądze. Nie zawsze spotykam się z aprobatą i zrozumieniem.\nProwadzenie fundacji to dla mnie ogromna lekcja pokory. Mówię o sobie, że jestem ladacznicą – zakładam szpilki i idę żebrać. Jest to bardzo upokarzające, szczególnie dla zodiakalnej lwicy. Dla siebie w ogóle nie umiem prosić. Dużo łatwiej prosi się dla kogoś. Może dlatego na razie mi to jakoś wychodzi. Ale nie mogę zajmować się cały czas fundacją, bo sama mam dwójkę dzieci, na które muszę zarabiać.\nZnajomi aktorzy wiedzą, że jeśli przyjdą na moją prośbę na koncerty, aukcje, coś zaśpiewają, zagrają, przemówią, to przyjdą także dziennikarze, którzy rozpropagują imprezę w mediach i zachęcą bogatych ludzi do podzielenia się pieniędzmi z tymi, którzy często nie mają na obiad. To takie proste. Są jednorazowi sponsorzy, którzy użyczają teatru, basenu, sali, kupują prezenty dla dzieci, jedzenie, słodycze, drukują za darmo ogłoszenia. Jednak najciężej wyciąga się z kieszeni pieniądze.\nJestem tak samo zmęczona, jak inne kobiety. Widzisz mnie po całym dniu pracy, z kremem pod oczami. Przed twoim przyjściem zdążyłam tylko wziąć prysznic i uczesać włosy. Tak samo, jak inne kobiety, mam kłopoty z cerą, z pękającą od zmywania i mycia podłogi skórą na palcach. Nie leżę na łożu i nikt nie wachluje mnie strusimi piórami.\nWszystkie zodiakalne lwy powinny być mężczyznami. Mam w sobie wiele męskich cech. Uwielbiam zdobywać – to fascynujące. Nigdy nie zaryzykowałabym stwierdzenia, że to, do czego doszłam, nie było warte czekania. Jeśli wyznaczyłam sobie jakiś cel, to musiał być mnie godzien. Może nie zawsze przynosił tyle splendoru, ile się spodziewałam, ale zawsze był godny moich wysiłków. Dotyczy to zarówno zdobywania mężczyzn, jak i ról, do których się przygotowywałam, a także wychowywania dzieci.\nBez chęci czekania na nowe w ogóle nie wyobrażam sobie życia. Mam nadzieję, że w moim życiu coś ciekawego się jeszcze wydarzy. Coraz częściej umiem cieszyć się drobiazgami. To zadowolenie z prozaicznych rzeczy dnia codziennego wynika z świadomości, że życie trwa krótko, jak bańka mydlana. Trzeba się cieszyć każdą chwilą: że mamy dach nad głową, że mamy co zjeść, pięćdziesiąt złotych w portfelu, że dzieci są zdrowe, że mamy przyjaciół, że świeci słońce, że leży śnieg. To trudne, ale trzeba się tego nauczyć.\nPierzaste ryby i szalony hotelarz, czyli odpoczynek w Dahab Zakochany czy głodny. Miłość wampira Seks od piętnastego roku życia ale tabletki antykoncepcyjne od osiemnastego Va banque Podziel się szczęściem Czy wiesz, ile pije twoje dziecko? Mój chłopak mnie lekceważy! Miłosna terapia Pod maską ideału… Polka jest zadłużona Książka cenniejsza niż miłość? Odcinek 1. Trzy oblicza miłości


Praca ochroniarza, zarobki, L4: Najgorzej mają się osoby na śmieciówkach | Prawo pracy | pulshr.pl\nPraca ochroniarza, zarobki, L4: Najgorzej mają się osoby na śmieciówkach\nPracownik ochrony złapał złodzieja. Wylądował na zwolnieniu lekarskim – przez dwanaście dni nie mógł pracować i zarabiać. Dostał... niecałe 86 zł zasiłku. – Niestety, w przypadku pracowników zatrudnionych w oparciu o umowy cywilnoprawne – ich wypłata jest uzależniona od przepracowanych godzin, a jeśli „lądują” na chorobowym, mogą liczyć na zasiłek chorobowy lub na zasiłek wypadkowy, a ten jest z reguły niski, ponieważ zależy od sumy przychodów z ostatnich dwunastu miesięcy – wyjaśnia Agnieszka Głuszko, ekspert Grant Thornton.\n•16 maj 2016 16:41\nOsoba, która jest zatrudniona w oparciu o umowę o pracę i ulega wypadkowi w pracy, albo w drodze do niej – i w efekcie musi iść na chorobowe – otrzyma 100 proc. zasiłku liczonego z uzyskanego przychodu w okresie ostatnich dwunastu miesięcy. Niestety, w przypadku osób pracujących na śmieciówkach – tak nie jest. (fot. pixabay)\nPraca w ochronie może być niebezpieczna... i nieopłacalna. Przekonał się o tym jeden z ochroniarzy zatrudniony przez dużą firmę ochroniarską w Warszawie, który łapiąc złodzieja w jednym ze sklepów naraził swoje zdrowie na szwank – wylądował na ostrym dyżurze. Miał wstrząs mózgu i przez dwanaście dni musiał przebywać na zwolnieniu lekarskim.\nPrzez ten czas nie mógł pracować, a tym samym zarabiać. Jedynym jego dochodem był zasiłek w wysokości 85,92 zł (7,16 zł za dzień na chorobowym). Dlaczego tak mało? Ponieważ jest on uzależniony od sumy przychodów z ostatnich dwunastu miesięcy, i mimo, iż pracodawca od pierwszego stycznia tego roku ma obowiązek odprowadzać składki na ZUS od umów cywilnoprawnych (od najniższej krajowej, tj. od kwoty 1850 zł brutto), poszkodowanemu nie przysługiwało więcej, m.in. dlatego, że wcześniej jedna z jego umów opiewała na 50 zł.\nŁapać złodzieja czy nie łapać?\nTo paradoksalna sytuacja. Nie dość, że pracownik się wykazał wykonując swoje obowiązki służbowe i odpowiednio reagując, to tak naprawdę na tym stracił – nie tylko zdrowie, ale i możliwość zarabiania, ponieważ musiał przebywać na zwolnieniu lekarskim. Gdyby miał umowę o pracę, jego sytuacja wyglądałaby zupełnie inaczej.\nCzytaj też: 12 zł za godzinę to za dużo? Ochroniarze proszą o 9 zł\n– Osoba, która jest zatrudniona w oparciu o umowę o pracę i ulega wypadkowi w pracy, albo w drodze do niej – i w efekcie musi iść na chorobowe – otrzyma 100 proc. zasiłku liczonego z uzyskanego przychodu w okresie ostatnich dwunastu miesięcy. Jeśli chorobowe wynika z innych przyczyn – pracownik może liczyć na 80 proc. zasiłku. Tak czy inaczej, jest zabezpieczony – nawet jeśli przez jakiś czas nie będzie zdolny do pracy, będzie otrzymywał wynagrodzenie lub zasiłek chorobowy – wyjaśnia Agnieszka Głuszko, ekspert Grant Thornton.\n– Niestety, tak nie jest w przypadku pracowników zatrudnionych w oparciu o umowy cywilnoprawne – ich wypłata jest uzależniona od przepracowanych godzin, a jeśli „lądują” na chorobowym, mogą liczyć na zasiłek chorobowy lub na zasiłek wypadkowy, a ten jest z reguły niski, ponieważ zależy od sumy przychodów z ostatnich dwunastu miesięcy. Dopóki pracownicy zatrudnieni na umowach cywilnoprawnych nie będą mieli ustalonej minimalnej stawki godzinowej, ich sytuacja się nie poprawi – dodaje.\nMoże lepiej się nie narażać?\nIdąc tym tropem może się okazać, że ochroniarzowi zatrudnionemu na śmieciówce, najzwyczajniej w świecie nie opłaca się „nadstawiać karku” w pracy, bo może być na tym stratny.\n– Chociaż prawo tego nie reguluje, w mojej opinii, w takich przypadkach firmy powinny nie tylko we własnym zakresie oferować pracownikowi wyrównanie, za dni, które spędził na chorobowym, ale i premię – przecież się zasłużył – mówi Beniamin Krasicki, prezes City Security i wiceprezes Polskiej Izby Ochrony. – Być może ten przypadek został „przegapiony” przez pracodawcę – dodaje.\nJak przyznaje, w City Security pracuje 6,6 tys. osób, z czego ok. 30-40 proc. w oparciu o umowy o pracę. Firma korzysta jednak ze specjalnego systemu IT, w którym odnotowywane są wszelkie zdarzenia na ochranianych przez pracowników obiektach.\n– To jest system nie tylko dla nas, ale i dla naszych klientów, m.in. sieci handlowych. Dzięki niemu wiemy, ile było prób kradzieży, ilu złodziei udało się złapać. W efekcie możemy reagować, jeśli jakiś pracownik szczególnie się zachował i zasługuje na nagrodę. Czasem nawet jest tak, że sam nasz klient chce zapłacić za pracę danej osoby więcej, bo dobrze się spisała – wyjaśnia Krasicki.\nJak podkreśla jednak – prawo tego nie reguluje. To bardziej niepisana zasada firm ochroniarskich. Funkcjonuje ona m.in. w RR Security.\n– Nasi pracownicy, którzy poniosą fizyczną szkodę przy wypełnianiu swoich obowiązków służbowych, mogą liczyć na zasiłek wynikający z obowiązujących od 1 stycznia tego roku przepisów (ozusowanie umów cywilnoprawnych – przyp.red.). Ponadto, w zależności od sytuacji, zwłaszcza, jeśli wykazali się szczególną ofiarnością, otrzymać mogą nagrodę pieniężną i wyrównanie – jeśli przebywać muszą na zwolnieniu, a zasiłek byłby dla nich zbyt niski – mówi Bogdan Skwira, dyrektor zarządzający RR Security.\n– Dodatkowo, nasi pracownicy posiadają specjalne ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej i nieszczęśliwych wypadków. Dzięki niemu, ewentualne negatywne skutki działań naszych pracowników objęte są polisą – dodaje.\nDo artykułu: Praca ochroniarza, zarobki, L4: Najgorzej mają się osoby na śmieciówkach


DST Dąbrowski Szewczyk-Tomasiak Kancelaria Radców Prawnych - Stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 może stanowić podstawę do zmiany warunków umów najmu powierzchni handlowych\nZgodnie z przepisem art. 3571 §1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. - Kodeks cywilny „Jeżeli z powodu nadzwyczajnej zmiany stosunków spełnienie świadczenia byłoby połączone z nadmiernymi trudnościami albo groziłoby jednej ze stron rażącą stratą, czego strony nie przewidywały przy zawarciu umowy, sąd może po rozważeniu interesów stron, zgodnie z zasadami współżycia społecznego, oznaczyć sposób wykonania zobowiązania, wysokość świadczenia lub nawet orzec o rozwiązaniu umowy. Rozwiązując umowę sąd może w miarę potrzeby orzec o rozliczeniach stron, kierując się zasadami określonymi w zdaniu poprzedzającym.”.\nSąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 marca 2018r. (II CSK 303/17) orzekł, że nadzwyczajna zmiana stosunków rozumiana jest jako zdarzenie rzadko zachodzące, niezwykłe, wyjątkowe, normalnie niespotykane. Do przyczyn zaistnienia takiego stanu zaliczane są zdarzenia natury przyrodniczej (nieurodzaj), społecznej (epidemia, klęski żywiołowe, kryzys gospodarczy), powszechnie występujące.\nZgodnie z przepisem §5 ust. 1 pkt 1 rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (dalej „Rozporządzenie”) w okresie od dnia 14 marca 2020r. do odwołania ustanowiono czasowe ograniczenie prowadzenia przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawyz dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców oraz przez inne podmioty działalności:\nPonadto, w okresie od dnia 14 marca 2020r. do odwołania odpowiednio do przepisu §5 ust. 2 Rozporządzenia w obiektach handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2.000 m2 ustanowiono czasowe ograniczenie:\nWprowadzone ograniczenia polegają na całkowitym zakazie prowadzenia rodzajów działalności wymienionych w przepisie §5 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 Rozporządzenia.\nW zaistniałej sytuacji najemcy powierzchni handlowych prowadzący działalność gospodarczą objętą ww. ograniczeniem mogą występować do wynajmujących o zmianę warunków wiążących ich umów najmu.\nW razie braku porozumienia w drodze negocjacji, możliwe jest wystąpienie na drogę sądową z odwołaniem się do przepisu art. 3571 Kodeksu cywilnego z jednoczesnym wnioskiem o udzielenie przez sąd zabezpieczenia poprzez zawieszenie płatności czynszu najmu i opłat towarzyszących do czasu wydania orzeczenia.


Zapowiedzi nowych projektów – Projekt K7 M&A\nZapowiedzi nowych projektów\npt., 19 czerwca 2009 K7Manga\nMangi, tak łatwo się je tłumaczy… Taa =_= Ale do rzeczy. Uznałem, że za mało jest tu atrakcji. Sprawa animu wlecze się w nieskończoność, choć padały wielkie słowa, jako to w maju miał być pierwszy odcinek. Jak wiadomo lipiec za pasem. Dla Was (większości) czas wakacji, dla mnie – ciągła praca. Mimo że czasu jak na lekarstwo, postanowiłem wziąć się poważnie za kolejne tytuły. A na chwilę obecną jest ich aż trzy, no chyba że nagle jakaś fajna mandziocha wyjdzie, to ta cyfra wzrośnie.\nJako pierwszy pod nóż idzie „Shinigami Trilogy”! Pytacie cóż to za cudo? Nie jest to perełka, jak „Drifters”, ale chyba będzie się z czego pośmiać. W końcu niecodziennie kobieta rządzi Światem! (feministki mnie zabiją ^^).\nPozycja nr 2 to „Blame!²”. Oneshot, którego miałem przygotować na sam start wraz z „Hyakko”, ale coś nie wyszło.\nTrzecia pozycja, to prawdziwy rarytas. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, a mogą pojawić się komplikacje z przyczyn ode mnie niezależnych, to ten tytuł może być kolejną atrakcją tej strony! Niestety, nazwy nie zdradzę. W sekrecie napiszę, że jest to seria dobrze znana fanom M&A i jedna z najbardziej gorących ostatnich lat! Uzbroicie się w cierpliwość. Następna porcja mang już wkrótce!\nOton rozdział 03