krawat do koszuli - stylowo i modnie z Allani\nKrawaty • Bordowy krawat pasuje granatowego lub szarego garnituru i białej lub błękitnej koszuli. • Elegancki wąski bordowy krawat jedwabny Profuomo Originale Piękny delikatny prosty splot jedwabiu.\nKrawat jest bardzo klasyczny jeśli chodzi o wzór, natomiast połączenie kolorów jest dość oryginalne i może dobrze się komponować z granatowym garniturem • Elegancki krawat wełniany VAN THORN w żółte i bordowe pasy. • Warto aby garnitur czy marynarka były z grubszej wełny Krawat regimentalny, najlepiej zestawić z koszulą gładką, można także zastanowić się nad połączeniem\nKlasyczny krawat granatowy do garnituru Elegancki krawat granatowy pasuje do praktycznie każdego zestawu, zarówno w przypadku klasycznych, stonowanych • Jednolity krawat granatowy to najbardziej uniwersalny wybór do każdego stroju, krawat granatowy dopasuje się do każdej koszuli i marynarki. • Wkład z wełny zapewnia właściwą mięsistość oraz łatwość wiązania krawata .\nCzerwony krawat jedwabny wąski 6,5cm • Klasyczny czerwony krawat jedwabny o skośnym splocie. • Będzie także pasował do garniturów lub koszul w prążek lub kratkę.\nElegancki i klasyczny krawat Alties. • Oryginalny Krawat Męski w Czerwone Groszki, Kropki - 6cm- Alties, Granatowy KRALTS0106 • Mięsisty wkład sprawia, że krawat będzie się dobrze wiązał i wyglądał bez względu na rodzaj zastosowanego węzła.\nKrawat jest w miarę uniwersalny i może dobrze się komponować z wieloma kolorami garniturów czy koszul. • Krawat jest z miękkiej wełny w węższe skośne granatowe paski. • Krawat regimentalny, najlepiej łączyć z koszulą gładką, można się także pokusić o połączenie tego krawata z koszulą w bardzo drobną kratkę.\nSprawdzi sie w połączeniu z elegancką marynarką i wizytową koszulą. • Elegancki i klasyczny krawat Alties. • Mięsisty wkład sprawia, że krawat będzie się dobrze wiązał i wyglądał bez względu na rodzaj zastosowanego węzła.\nElegancki Krawat Męski w Drobny Wzór 6 cm- Alties, Niebiesko-Granatowy KRALTS0109 • Krawaty • Mięsisty wkład sprawia, że krawat będzie się dobrze wiązał i wyglądał bez względu na rodzaj zastosowanego węzła.\nKrawat ma wypełnienie z wełny i bawełny dlatego węzeł dobrze się układa a po rozwiązaniu krawata wraca on do swojego kształtu. • Krawat wełniany gładki, można zestawić z koszulą gładką, można także pomyśleć o połączeniu tego krawata z koszulą w kratkę lub paski. • Krawat jest z miękkiej wełny w kolorze ciemnego brązu.\nŚmietankowobiały perłowy odcień i wzór paisley daja piękne wrażenie i przełamują gładką koszulę i marynarkę. • Śmietankowy krawat ślubny we wzór paisley • Krawaty\nElegancki i klasyczny krawat Alties. • Sprawdzi sie w połączeniu z elegancką marynarką i wizytową koszulą. • Mięsisty wkład sprawia, że krawat będzie się dobrze wiązał i wyglądał bez względu na rodzaj zastosowanego węzła.\nKrawat jest z miękkiej wełny w skośne granatowe i brązowe pasy przeplatane czerwonymi węższymi paskami. • Krawat regimentalny, najlepiej zestawić z koszulą gładką, można także pomyśleć o połączeniu tego krawata z koszulą w bardzo drobną kratkę. • Elegancki krawat wełniany VAN THORN w granatowe i brązowe pasy.\nkrawat do koszuli w trendy ALLANI\nTego typu garnitury są z natury mniej formalne, dlatego możesz zrezygnować z dodatkowych akcesoriów, a koszulę zostawić rozpiętą pod szyją. • Krawat jest opcjonalny. • Oczywiście, najprościej jasny garnitur połączyć z białą koszulą, choć trendsetterzy mogą skusić się na ciekawy wzór czy mocną barwę, w której na pewno zwrócą na siebie uwagę. • Kiedy żar leje się z nieba, trudno wyglądać stylowo w męskim uniformie złożonym z koszuli, krawata, długich spodni, marynarki (a czasem jeszcze kamizelki).\nPamiętaj również, że tylna część krawata (wąska) nie może być dłuższa od przedniej, to zdecydowanie modowa wpadka! • Najczęściej żle dobrany rozmiar widać przy za szerokich ramionach koszuli lub kurtki, zbyt luźnym kołnierzyku przy koszuli, za długich rękawach oraz nogawkach marszczących się wielokrotnie przy butach, te sytuacje bardzo niekorzystnie wypływają na Twój wizerunek. • Dlatego następnym razem, gdy będziesz wiązał swój krawat zwróć na to szczególną uwagę, ponieważ nie może być zbyt długi, ani zbyt krótki. • No. 2 Noś odpowiednią długość krawata Pewnie nigdy się nad tym nie zastanawiałeś, ale tak, długość krawata ma znaczenie. • No. 2 Noś odpowiednią długość krawata\nKoszula slim fit 5. • W jego szafie znajdziemy jeansowe koszule, casualowe marynarki, eleganckie trencze oraz bejsbolówki. • Koszula jeansowa / 6. • Do nich najczęściej wybiera białe koszule, a eleganckie zestawy często nosi bez krawata. • Styl Alexandra to przede wszystkim proste ubrania, takie jak gładkie koszulki, rozpięte na dwa guziki koszule oraz stonowane jeansy.\nPodczas 100. rocznicy bitwy pod Vimy Ridge, Williama i Harry’ego mogliśmy obserwować w granatowych garniturach zestawionych z krawatem. • Coraz chętniej pokazuje się w koszulach typu slim, eleganckich ciemnych spodniach i marynarkach w kolorze navy blue. • William zestawił go jednak z bardziej stonowanymi kolorami w postaci błękitnej kamizelki, burgundowego krawata i białej poszetki. • Książę Harry zdecydował się na mocniejsze akcenty kolorystyczne: piaskowo-żółtą kamizelkę zestawił z kontrastującym z nią granatowym krawatem.\nPo pierwsze – poszetka nie powinna być wykonana z tej samej tkaniny co krawat. • Połączone z granatowym garniturem, białą koszulą oraz klasycznym bordowym krawatem stworzą elegancki look na specjalne okazje. • Nie oznacza to oczywiście, że musi być w identycznym odcieniu jak krawat. • To ponadczasowa elegancja, która będzie pasować do każdej marynarki oraz krawatu. • W tym przypadku zrezygnuj z noszenia krawata oraz zapinania koszuli na ostatni guzik.\nJeśli wybierzesz gładki krawat, o stonowanym kolorze oraz prostą poszetkę, uzyskasz równie spokojny zestaw. • Doskonale nadaje się do tego poszetka, która może łączyć kilka kolorów/wzorów, nawiązując do różnych części zestawu, np. krawata. • Pamiętaj zatem, by następnym razem umieścić ją w kieszonce marynarki i zawiązać porządnie krawat. • Oprócz głównych składowych jak marynarka, koszula i spodnie, ogromną rolę odgrywają również dodatki.


Huawei szykuje się na załamanie sprzedaży smartfonów - Bankier.pl\nTechnologiaHuawei szykuje się na załamanie sprzedaży smartfonów\nfot. / / Huawei\nW ubiegłym roku Huawei sprzedał na całym świecie 206 mln smartfonów, z czego za ponad połowę odpowiadał rynek za Murem. Po tym, jak giganta na cel wziął Donald Trump i spółka znalazła się na "czarnej liście" Amerykanów, Chińczycy spodziewają się w tym roku spadku sprzedaży na rynkach poza Państwem Środka o 40-60 milionów urządzeń.\nJeśli prezydent USA wprowadzi w życie swoje groźby, Huawei zostanie odcięty oprogramowania (choćby aktualizacji Androida od Google'a) kluczowego dla funkcjonowania smartfonów. Firma z Shenzhen zapewne będzie w stanie zaproponować klientom alternatywę, ale nie wiadomo, czy to przekona ich do dalszego korzystania z chińskich urządzeń, na których zabraknie m.in. dostępu do Gmaila, YouTube'a czy Google Maps. Tymczasem amerykańskie firmy, które współpracują z Huawei, zabiegają w Waszyngtonie o ograniczenie sankcji.\nJak informuje Bloomberg, Huawei rozważa ograniczenie sprzedaży najnowszego smartfona Honor 20 poza Chinami. Honor 20 ma zadebiutować w Europie 21 czerwca. Jeśli wyniki będą słabe, Huawei ograniczy dystrybucję smartfonów na Starym Kontynencie.\nAby zrekompensować utratę rynku globalnego, Huawei szykuje ekspansję za Murem. Obecnie jego udział na chińskim rynku zbliża się do 35 proc. W planach spółki jest zwiększenie udziału do 50 proc.\nW weekend założyciel i prezes Huawei Ren Zhengfei przyrównał obecny stan firmy do uszkodzonego samolotu i przyznał, że spodziewa się w najbliższych dwóch latach przychodów o 30 mld dol. niższych od wcześniejszych prognoz - podaje Associated Press. W tym i następnym roku przychody spółki mają spaść do ok. 100 mld dol. rocznie z ponad 104 mld dol. w 2018 r. Ren spodziewa się ożywienia biznesu w 2021 r.\nTelefon w ofercie z abonamentem czy kupiony na własną rękę? Sprawdziliśmy i policzyliśmy, gdzie bardziej opłaca się kupić smartfona. Zaoszczędzić można całkiem sporo - nawet 2000 zł.\ncarlito1 2019-06-17 15:57\nXiaomi chętnie weźmie ten rynek:) jakoś za 1000zl da się zrobić na prawdę przyzwoity smartfon\njasiek2017 2019-06-17 14:53\nMoze w koncu obniza ceny. 3-5 tys za telefon to pomylka.


Szumowski: działania prozdrowotne wymagają zmiany trybu myślenia o swoim zdrowiu - Polityka zdrowotna\nAutor: PAP/Rynek Zdrowia 28 lutego 2019 13:10\n- To, co możemy robić, to dawać szanse ludziom ze wszystkich regionów Polski. I to robimy, proszę spojrzeć na takie działanie ponadsektorowe jak program Czyste powietrze, na którego realizację przeznaczono ponad 100 mld zł. To jest właśnie wyrównywanie szans, bo wiemy, że w Polsce o dobrych kilka lat żyje się krócej w miastach średniej wielkość i małych miastach, gdzie ilość zanieczyszczeń powietrza jest znacznie większa, niż w miastach dużych, gdzie elektrociepłownie są znacznie mniej szkodliwie niż piece domowe - mówił.\nSposób myślenia o zdrowiu\n- To, co chcielibyśmy wdrożyć - przynajmniej w zakresie onkologii - to jest to, żeby dobre praktyki diagnostyki i terapii były podobne, niezależnie od tego, w którym miejscu pacjent się leczy, czy w małym miasteczku czy dużej aglomeracji - powiedział.\n- Okazało się, że jednym z najważniejszych czynników otyłości jest to, czy dzieci jedzą obiad wspólnie z rodzicami. Im więcej dzieci je obiad rodzinny, tym mniej otyłości - dodał.


zejscie na kolano - Strona 2 z 8 - MotoRmania - Motocykle, skutery, newsy, testy, wydarzenia,\nCo się stanie, gdy kilku znanych z YouTuba motocyklistów spotka się w jednym miejscu? Pogrom! »\nPalenie gumy, jazda na kole i inne typowe zabawy na motocyklach sportowych, czyli „Life of Meddes”! »\nO tym filmie oraz o jego autorach wiemy bardzo niewiele, praktycznie nic. Maila z linkiem podesłał nam Konrad, pisząc przy tym w wiadomości, że „na pomorzu też coś latamy”. Tytuł filmu jasno mówi, że to okolice miejscowości Miastko, natomiast opisie znalazły się... »


„Resuscytacje Celana. Strategia widmontologiczna” Moniki Gromali to książka niepozorna: na przestrzeni nieco ponad 150 stron autorka interpretuje zaledwie kilka wierszy tego „piszącego po niemiecku rumuńskiego Żyda, mieszkańca Paryża” (s. 12), jego jeden tekst prozatorski oraz korespondencję z Ingeborg Bachmann. Jednak mimo skromnych rozmiarów publikacji badaczka udowadnia, że o twórczości Paula Celana wciąż da się powiedzieć coś nowego, że choć obrosła ona potężną bibliografią, nadal wymyka się próbom interpretacyjnego uchwycenia, i być może właśnie to stanowi jeden z najważniejszych wyznaczników jej widmowości.\nNietrudno zgadnąć, kto spośród dotychczasowych czytelników poezji autora „Atemwende” stanowi dla Gromali główną inspirację – chodzi oczywiście o Jacques’a Derridę, zwłaszcza (ale, rzecz jasna, nie tylko) o jego „Widma Marksa”, będące quasi-metodologicznym punktem wyjścia krakowskiej badaczki. Francuski filozof jest tu nieporównywalnie ważniejszy niż inny słynny interpretator (czy wręcz „egzegeta”) Celana, czyli Hans-Georg Gadamer, do którego autorka odnosi się raczej negatywnie, co też szczególnie nie dziwi: wszak, choć na przekór retoryce i obiegowym opiniom dałoby się wskazać pewne punkty wspólne dekonstrukcji Derridy i hermeneutyki Gadamera, to jednak mało co wydobywa ich poróżnienie tak wyraźnie jak podejście do poezji Celana. Podczas gdy Gadamer w „Kim jestem ja, kim jesteś ty?” zdecydowanie ujawnia swój temperament koncyliacyjny, Derridę w „Szibbolecie dla Paula Celana” interesują przede wszystkim zerwania i aporie. I właśnie w ślad za tymi aporiami podąża Gromala, przy czym – co istotne – nie stanowią one dla niej negatywnych punktów dojścia, ale raczej coś „życiodajnego”, jak słusznie podkreśla Jakub Momro we fragmencie recenzji zamieszczonym na czwartej stronie okładki książki.\nWarto też od razu podkreślić, że tytułowa widmontologia nie jest po prostu metodą obraną przez badaczkę, ale czymś, co działa/pracuje już w wierszach Celana. W „strategii widmontologicznej” nie chodzi więc o „przykładanie” konkretnych narzędzi interpretacyjnych do poezji autora „Todesfuge”, ale raczej o dokładne, „wierne” wczytywanie się w nią i wsłuchiwanie się w to, co ma nam ona do powiedzenia. Gromala podkreśla, że resuscytacje oznaczają gest samego Celana, jego „tragiczną strategię ratunkową” (s. 12) polegającą na próbie „przywrócenia/odnowienia istnienia”, na zwrocie w kierunku (utraconego, projektowanego) Innego, którego (ponowne) zjawienie się okazuje się czymś niemożliwym: „Gest resuscytacyjny, gest widmowy nie przywraca więc istnienia jako takiego – produkuje kolejne widma, cały ich szereg: spektralny konglomerat bytów” (s. 10). Co więcej, także podmiot Celana – ocalony z Zagłady – jest widmowy: uratowany, lecz jednocześnie zdekonstruowany, nieumarły, lecz i nie-do-końca żywy, cielesny, lecz niepotrafiący materialnie zaznaczyć swej obecności. Dlatego poezja Celana jawi się jako „wciąż powracający sprzeciw języka wobec bezradności” (s. 19) pragnący oddać sprawiedliwość Innemu, przepracować żałobę po Innym, dotrzeć do Innego, świadomy jednak, że sprawiedliwość nieuchronnie odracza swe nadejście, praca żałoby jest nieskończona, a wiersz wciąż pozostaje „w drodze”, nigdy nie osiągając celu.\nChciałoby się nawet przewrotnie napisać, że mimo deklarowanego dystansu wobec Gadamera Gromala realizuje jego podstawowy „postulat”, by nie podchodzić do tekstu z metodyczną pewnością, ale dać mu sobie coś powiedzieć. Rzecz jasna, autorka jest znacznie bardziej wyczulona na „nieporozumienia” i „blokady” cechujące „dialog” czytelnika z poezją Celana, wciąż zresztą urywający się i nieprowadzący do harmonijnej fuzji horyzontów. Zgodnie z tytułową metaforą Gromala wiąże te zerwania z momentami „respiracyjnej niemocy, niemożności swobodnego oddychania, zaczerpnięcia tchu lub kompletnego braku oddechu” (s. 20). Na tym polega oddawanie sprawiedliwości widmowości poezji Celana: domagającej się hermeneutycznej obróbki, ale – w tym samym ruchu – wymykającej się jej, unikającej stabilizacji i ontologizacji. Wśród czterech powodów takiej widmowej praktyki czytelniczej autorka wymienia właśnie wymóg radykalnej sprawiedliwości i obowiązku wobec Innego, a także wskazywaną przez Agatę Bielik-Robson „pragmatyczną” „konieczność przeczytania Derridy Celanem” (s. 24), swoiste „dotknięcie” Celana przez wydarzenie Zagłady, wiązane przez Gromalę ze znaczeniem, jakie przybrało dotknięcie w żydowskim folklorze, gdzie wskazuje ono na „przylgnięcie (…) do żywej istoty dybuka – złośliwego ducha” (s. 29), którego przestrzenią działania – co niezwykle istotne w kontekście poezji autora „Atemwende” – jest ciało, i wreszcie widmową przestrzeń archiwum po poecie, przez wiele lat zamkniętego i dostępnego jedynie za zgodą Gisèle Celan-Lestrange, przez co stało się ono swoistym miejscem wyegzorcyzmowania spuścizny Celana.\nW toku poszczególnych interpretacji autorka uruchamia wiele inspirujących problemów. Powraca na przykład kwestia imienia, poddana przecież już wnikliwej lekturze przez Derridę, jednak ujęta przez Gromalę z nieco innej perspektywy. W kontekście widmontologii naczelne pytanie brzmi tutaj: jakie jest imię Innego, do którego zwraca się Celan? Wszak jak uczyły „Widma Marksa”, widm jest zawsze „więcej niż jeden” (Derrida 2016: 16), nigdy nie ulegają one uspójnieniu i ujednoliceniu. Mówiąc słowami Gromali: „widma zapowiadają czyjąś obecność i jednocześnie ją dekonstruują, pojawiają się, a zarazem anonsują jakąś odroczoną śmierć, która była im pisana i która doszła do skutku” (s. 44). Autorka znakomicie pokazuje, że imię w zdecydowanej większości utworów Celana pozostaje niemożliwe do odczytania – choć, jak ujmował to poeta w szkicu „Meridian”, wiersz jest zawsze w drodze ku Innemu, to jednak spotkanie z Innym przybiera charakter widmowy, „ty” zostaje ocalone jedynie pod postacią „migotliwego bytu” (s. 61), pogłosu przeszłości, czegoś, co nie daje spokoju i „kontaminuje”, „zanieczyszcza” podmiot Celana, żądając od niego absolutnej sprawiedliwości. Tym samym, jak pokazuje Gromala na przykładzie wiersza „Playtime”, następuje tu swoisty „efekt lustra”: to nie żywy egzorcyzmuje duchy, ale duchy zaklinają żywego, przekonują go o swojej „obecności”, „nieumarłości”.\nDzieje się tak dlatego, że świat po Zagładzie stanął na głowie, a poezja możliwa jest już jedynie na „bezgrunciu”, nie może uzyskać stabilnej podstawy ontologicznej czy epistemologicznej. Celan, który przyjmuje na siebie rolę „ocalonego” i „świadka” (jednocześnie nieustannie się przeciw niej buntując), stawia swoje „ja” na z góry straconej pozycji: dialog z widmami nieuchronnie prowadzi do ich interioryzacji, „wchłonięcia” ich przez podmiot, wytworzenia w jego wnętrzu „krypty”, w której te mogą bez końca „egzystować”, w nieskończoność przeciągając pracę żałoby i stawiając przed „ja” nierealizowalny wymóg absolutnej sprawiedliwości.\nZdaniem Gromali „techniką ratunkową” (s. 71) Celana pozostaje w tej sytuacji język – jedyne, co mimo wszystko przetrwało Zagładę, jednak nie wyszło z niej nieodmienione: jest teraz naznaczone własnymi niemożliwościami, „nawiedzone” przez doświadczenie załamania wszelkich porządków ontologiczno-aksjologicznych i zapadnięcia materii, zmuszone do radzenia sobie z własną atrofią. Krótko mówiąc, także słowo okazuje się „zwłokami”, które należy poddać resuscytacji. Autorka bardzo ciekawie wiąże ten wątek z „cielesnością” poezji Celana, która pragnie przywrócić materialny ciężar egzystencji. „Martwota” języka sprawia jednak, że zadanie poety jeszcze bardziej się komplikuje: chodzi już nie tylko o „ratowanie widm”, udzielanie im głosu, oddawanie im sprawiedliwości, ale również o „ratowanie języka”, jego życiodajnych, ocalających i sensotwórczych mocy. Dzieje się tak na przykład w wierszach „Solve” i „Coagula” odnoszących się do faz alchemicznego procesu transmutacji. U Celana miałaby ona prowadzić tyleż do odnowienia języka, ile do ocalenia w nim konkretnego imienia, w tym przypadku: Róży Luksemburg. Zmartwychwstanie słowa okazuje się jednak nieudane – tym, co przynosi w efekcie proces alchemiczny, nie jest nowe życie, nieśmiertelność, ale widmowe istnienie języka, powtórzenie procesu umierania, zamknięcie w melancholijnej pętli.\nPostać Róży Luksemburg powraca (czy trzeba dopisywać: niczym widmo?) w interpretacji jednego z najsłynniejszych wierszy Celana – „Du liegst”. Ponieważ utwór powstał w nocy z 22 na 23 grudnia 1967 roku w Berlinie, autorka „Resuscytacji…” interpretuje go jako tekst „kontestujący adwentowe oczekiwanie na cud narodzin, które zaburzone zostaje przez upiorną figurę szepczących, bulgoczących, mamroczących, szeleszczących (rauschen) nie-umarłych” (s. 126), a jednocześnie upominający się o sprawiedliwość dla zamordowanych działaczy komunistycznych (Róży i Karla Liebknechta), o których miasto (Berlin) wolałoby zapomnieć, na zawsze zatapiając pamięć o nich w wodach Lanwehrkanal. Na przekór tej niepamięci „Coś” blokuje jednak przepływ kanału, „Coś”, co nie daje spokoju Celanowi i nakazuje mu odkryć mroczną stronę Berlina. W interpretacji Gromali pojawia się także niezwykle intrygująca sugestia, że nagromadzenie topielców w poezji autora „Die Niemandsrose” w jakiś sposób zapowiada jego własną samobójczą śmierć w wodach Sekwany. Badaczka sugeruje, że mamy tu do czynienia z Husserlowskim antycypacyjnym uchwyceniem, ale w grę wchodziłyby chyba także interpretacje psychoanalityczne.\nSporo można by jeszcze napisać, ale nie ma sensu streszczać tu poszczególnych interpretacji, które na potrzeby recenzji i tak uległyby znacznemu uproszczeniu. Generalnie rzecz ujmując, poezja Celana jawi się Monice Gromali jako projekcja spektralnego podmiotu po Zagładzie „nawiedzającego cyklicznie przestrzeń wiersza” (s. 151), jako otwarcie na ambiwalentne, nie-do-końca umarłe ciało, które nie chce „odejść”, choć przestało istnieć, a wreszcie jako walka z atrofią języka, skazane na (jakże twórczą jednak) porażkę pragnienie przezwyciężenia niemożliwości artykulacji. Zarówno poszczególne interpretacje, jak i „całościowy” zamiar widmontologii poezji Celana są nie tylko bardzo przekonujące, ale i inspirujące. Nawet jeśli autorka nie zawsze mówi o poecie coś nowego, to umiejętnie poszerza konteksty, przesuwa akcenty, wydobywa kwestie niedostatecznie dotąd podkreślane, w związku z czym jej książka staje się istotnym dodatkiem do dotychczasowej bibliografii celanowskiej. Czytanie Celana z Gromalą przynosi także inne korzyści. Nie sposób na przykład nie pomyśleć o komparatystycznej interpretacji poezji autora „Atemwende” z widmowymi wierszami Tadeusza Różewicza – wydaje się bowiem, że poeci ci podzielają wiele diagnoz, postaw i przypadłości. Rozumiem, że nie był to cel „Resuscytacji Celana”, ale widmo takiego odczytania porównawczego krąży nad tą książką (lub, co najmniej, nad tą recenzją) i, kto wie, być może kiedyś się zmaterializuje. Rzecz jasna, pytanie, jakie przy takiej okazji należałoby sobie zadać, brzmiałoby: czy oddawałoby to sprawiedliwość poszczególnym idiomom poetyckim, czy nie przekształcałoby „widmontologii” w metodę „zapoznającą” imię własne poszczególnych wierszy?\nI tylko jedna kwestia budzi moją wątpliwość, i to raczej nie drobną. Otóż wydaje mi się, że Monika Gromala zanadto akcentuje przeszłościowy wymiar widm, z jakimi mamy do czynienia w poezji Celana. Na przestrzeni całej książki powracają sformułowania w rodzaju: „wielopoziomowa destrukcja świata sięga w przeszłość” (s. 62), „poeta sięga głębiej, w rozpadlinę i w przeszłość” (s. 64), „[Celan ucieka – P.S.] w rzeczywistość wiersza. Tylko tam może dokonać zwrotu ku Innemu – w stronę przeszłości, w której mogą znajdować się jeszcze jakieś widmowe resztki, strzępki istnienia” (s. 81), „[ciało musi – P.S.] istnieć jako struktura żywych znaczeń otwarta na wielość doznać, reakcji i zwrotów – w tym zwrotów ku przeszłości” (s. 93). Choć takie postawienie sprawy samo w sobie nie jest to jeszcze niczym złym, to jednak zapoznaje ono przyszłościowy wymiar widma związany z tym, co nadchodzi (l’à-venir, to come). Ściślej rzecz ujmując, gesty te zbyt jednoznacznie odpowiadają na pytanie: skąd przychodzi widmo? A właśnie tego, jak podkreśla Derrida, nie wiemy: „zwichnięcie” czasu, jego wypadnięcie z ram, oznacza, że nie wiadomo już, skąd woła do nas widmo, skąd adresuje do nas nakaz absolutnej sprawiedliwości (która jednak, to akurat wiemy, jest absolutnie przyszłościowa). Wyraźne sytuowanie widma po stronie przeszłości stoi wobec tego w sprzeczności z projektem widmontologii, zanadto zbliżając ją do „zwyczajnej” ontologii, ale także nie oddaje pełnej sprawiedliwości tej inności, która nie „więzi” poezji Celana, ale ku której poezja ta zmierza (wystarczy wspomnieć tu choćby taki tekst jak przywoływany już „Meridian”). Nie jest oczywiście tak, że autorka „Resuscytacji Celana” całkowicie pomija ów kontekst, jednak wydaje mi się, że wybrzmiewa on w książce zbyt słabo – widmontologia poezji Celana mogłaby na wyraźniejszym wydobyciu wymiaru „przyszłościowego” tylko zyskać.\nDerrida J.: „Widma Marksa. Stan długu, praca żałoby i nowa Międzynarodówka”. Przeł. T. Załuski. Warszawa 2016.\nMonika Gromala: „Resuscytacje Celana. Strategia widmontologiczna”. Wydawnictwo Austeria. Kraków-Budapeszt-Syrakuzy 2018.


Cerruti 1881 Bella Notte Woda toaletowa spray 125ml - Perfumeria Dolce.pl\nPerfumy od A do Zwww.dolce.pl > Cerruti > Perfumy męskie > 1881 Acqua Forte > Cerruti 1881 Bella Notte Woda toaletowa spray 125ml\nLinia 1881 Acqua Forte\nNuty głowy: lima, cytron, cytryna.\nNuty serca: pieprz syczuański, kardamon, kolendra, gałka muszkatołowa, cynamon, jałowiec, jaśmin.\nBaza: cedr, paczula, wanilia, piżmo.\nCerruti 1881 Bella Notte to zmysłowy zapach dla eleganckich mężczyzn. Kompozycję zapachową otwierają słodkie nuty przechodzące w przyprawowo - drzewne akordy. Twarzą kampanii jest francuski gitarzysta Thomas Dutronc, a twórca kompozycji zapachowej jest Olivier Cresp znany z kompozycji Givenchy Ange ou Demon, czy Mercedes - Benz Club.\nCerruti 1881 pour Homme Woda toaletowa spray 100ml Fendi Fan Di Fendi Acqua Pour Homme Woda toaletowa spray 100ml CHANEL Allure Homme Sport Cologne Woda toaletowa spray 100ml Hugo Boss BOSS Bottled Woda toaletowa spray 100ml Davidoff Hot Water Woda toaletowa spray 110ml\nCHANEL Allure Homme Sport Woda toaletowa spray 100ml CHANEL Platinum Egoiste Woda toaletowa spray 100ml Giorgio Armani Acqua Di Gio Pour Homme Woda toaletowa spray 100ml


BIELENDA CARBO DETOX Pasta węglowa do mycia twarzy 3w1 - pasta myjąca, peeling detoksykujący, maseczka matująca\nCena / Pojemność: 16,39 zł (Rossmann) za 150g\nGdzie można kupić: Drogerie Rossmann, Hebe, Natura, SuperPharm, Auchan i wiele innych\nKonsystencja: średniej gęstości pasta, która nie spływa z twarzy\nDrobinki peelingujące: średniej ostrości\nZapach: intensywny, przyjemny, owocowy\nAqua (Water), Kaolin, Carbon Black, Glycerin, Pumice, Sodium Laureth Sulfate, Illite, Salicylic Acid, Panthenol, Montmorillonite, Calcite, Polysorbate 20, Xanthan Gum, Disodium EDTA, Ethylhexylglycerin, Phenoxyethanol, Methylparaben, Ethylparaben, DMDM Hydantoin, Parfum (Fragrance).\nPasta węglowa, podobnie jak żel z tej samej serii, ma niezwykle apetyczny, owocowy zapach, który mnie nie drażnił i umilał mi pielęgnację twarzy. Jej bazę stanowi zielona glinka (właściwości glinek), która przez dodatek węgla aktywnego zmieniła zabarwienie na kolor grafitowy. Pasta ma więc cechy i konsystencję typową dla glinek - jest kremowa (z drobinkami peelingującymi) i zasycha na twarzy, co utrudnia jej późniejsze zmycie.\nPastę węglową najczęściej stosowałam jako peeling - malutkie drobinki pumeksu świetnie się sprawdziły w tej roli, ponieważ przyjemnie masowały skórę i nie uszkadzały jej. Czasami pozostawiałam pastę na kilka minut na twarzy, jednak starałam się nie przesadzać z czasem aplikacji, bo ten kosmetyk ma silne właściwości oczyszczające, więc mógłby zbytnio wysuszyć moją cerę.\nJakie efekty zauważyłam po zużyciu całej tubki?! Na pewno było to zwężenie porów skóry, przez co cera bardzo wolno się przetłuszczała i prawie cały dzień była matowa. Po każdym masażu peelingiem miałam idealnie gładką skórę - bez śladu suchych skórek. Poza tym, moja cera miała jednolity koloryt, a niedoskonałości pojawiały się bardzo rzadko. Pasta nie przesuszyła mojej skóry, choć też jej nie nawilżyła, ale idealnie oczyszczała cerę z wszelkiego rodzaju kosmetyków - nawet wodoodpornego podkładu i filtrów przeciwsłonecznych, dlatego poleciała ze mną na wakacje. Podsumowując, pasta świetnie sprawdziła się w pielęgnacji, a właściwie oczyszczaniu mojej mieszanej cery 😍\nWady odkryłam tylko dwie - czasami wlot tubki zasychał i musiałam go przekłuwać (wsuwką do włosów 👍), a gdy pasta zbyt mocno zaschła na twarzy - trudno było ją domyć, więc nieświadomie kilka razy pobrudziłam białe ręczniki.\nStosujecie kosmetyki z węglem aktywnym? 😊\nJeśli macie swojego ulubieńca w tej kategorii to dajcie znać, bo szukam kolejnych nowości węglowych do wypróbowania 💋\nBielenda , Glinki , Maseczka do twarzy , Opinie , Pielęgnacja , Recenzje , Węgiel aktywny , Żel do mycia twarzy\nBlingBlingMakeUp 25 października 2018 10:49\nLubie pasty weglowe wiec mam ochote na ta rowniez, a zapach owocowy bardzo do mnie przemawia w takich kosmetykach :)\nPo prostu Kasia 25 października 2018 12:25\nOsobiście bardzo lubię ten produkt, lubię też wersje z białym węglem.\nChocolade 25 października 2018 12:34\nNie spodziewałabym się po nim owocowego zapachu :D\nMalowanki Kasi 25 października 2018 14:04\nMam z tej serii olejek pod prysznic ale ciągle czeka na testy 😊 obawiam się czy nie będzie mi brudził wanny\nAgnieszka Mycoffeetime 25 października 2018 17:31\nBardzo lubię kosmetyki z aktywnym węglem - moja skóra je pokochała:D\nzaczarowanaa 25 października 2018 18:04\nMiałam i w sumie była średnia - jako peeling dla mnie za słaba, a jako maseczka już lepiej się sprawdziła :)\nFemperially 1 listopada 2018 22:39\nZ tej serii miałam próbkę kremu (nie zachwycił) i maseczkę (super). Pasty lubię do mojej również mieszanej skóry. Do tej pory miałam z ziai z serii liście manuka i myślę że zachowują się podobnie wnioskując z Twojego opisu ;)


Wkłady kominkowe powietrzne: Wkład kominkowy MCZ Forma B95 tunel - DobryKominek.com\nSzyba prosta (285)\nNa bok (386)\nFi 200 (286)\ndo 80 cm (134)\nWkłady powietrzne (624)\nWkład kominkowy MCZ Forma B95 tunel ma konstrukcję dwupłaszczową. Korpus wkładu wykonany jest ze stali wysokiej jakości. Komora spalania wyłożona jest opracowanym przez MCZ białym materiałem ceramicznym Alutec. Materiał ten dzięki zawartości aluminium, w temperaturze 300oC ulega procesowi samoczynnego oczyszczenia. Dno paleniska zostało obniżone, co zapobiega wysypywaniu się popiołu.\nDrzwi wkładu MCZ Forma B95 tunel podnoszone są do góry z jednej strony oraz do czyszczenia szyby uchylane do przodu. Rama drzwi wykonana z bardzo wąskich, a zarazem wytrzymałych profili stalowych. Elementy otwierania drzwi zostały ukryte w ramie.\nWkład kominkowy MCZ Forma B95 tunel posiada przyłącze powietrza do spalania z zewnątrz. Cała regulacja spalania odbywa się za pomocą jednego cięgna umieszczonego na przepustnicy powietrza. Wkład możemy instalować w pomieszczeniach wyposażonych w wentylację mechaniczną (rekuperację).\nDane techniczne: wkład kominkowy MCZ Forma B95 tunel\nemisja CO przy 13% O2: 0,23 %\nzużycie drewna: 3,0 kg/h\nszerokość całkowita: 1056 mm\nwysokość całkowita: 1095 mm\nWyposażenie: wkład kominkowy MCZ Forma B95 tunel\nszyba dwustronna typu tunel\ndrzwi podnoszone do góry (jedna strona) oraz do czyszczenia uchylane do przodu


Paweł Szymański: Pozostanę chłopakiem z małego miasteczka - Radio UWM 95,9fm\nPaweł Szymański: Pozostanę chłopakiem z małego miasteczka\n"Pozdrowienia z Milagro" to tytuł najnowszej płyty Pawła Szymańskiego. Znalazło się na niej dziewięć autorskich piosenek i dwa utwory instrumentalne. O czym opowiadają? Jak powstawał krążek? O tym w studiu Radia UWM FM opowiadał nam sam autor. A spotkał się z nim Piotr Szauer.\nGitara rezofoniczna, gitara dwunastostrunowa, gitara akustyczna, harmonijka ustna - na wszystkich tych instrumentach gra Paweł Szymański. Tradycyjnie sam też napisał piosenki oraz je zaśpiewał. A wszystko w surowej, ascetycznej formie.\n"Tej płyty miało nie być. Siedziałem sobie w domu i coś tam rejestrowałem. Te piosenki nagrałem w 2018 roku. Potem bez żadnego pośpiechu to przygotowywałem. Nie byłem związany żadnym kontraktem czy umową. Nikt niczego ode mnie nie wymagał. Po kilku latach zmagania się z wydawaniem swoich płyt w końcu zrozumiałem, że żeby coś zrobić dobrze, potrzeba przede wszystkim czasu" - wspomina Paweł Szymański.\nTytułowe Milagro, to miejscowość, w której rozgrywa się akcja kultowej powieści Johna Nicolsa "Fasolowa wojna". Skąd taka inspiracja i w jaki sposób przekłada się na album? "Dotknął mnie pewien kryzys wieku średniego. Dokonuję pewnych podsumowań i przychodzą takie refleksje, że chociaż nie wiadomo jakbym się starał i co bym robił, to zawsze pozostanę chłopakiem z małego miasteczka. Milagro dla mnie to taki symbol prowincjonalnej prowincji."\nPaweł Szymański był gościem Strefy Niepotrzebnych Słów i Dźwięków. Rozmawiał z nim Piotr Szauer. Posłuchajcie!\nAlbum ukazał się na przełomie lutego i marca. A zapowiadały go single: "Biegnę" oraz "Wybacz mi", do których powstały także teledyski.


Randomizowana próba stymulacji głębokiego mózgu w chorobie Parkinsona ad 5 – Anatomia palpacyjna\nTabela 2. Tabela 2. Powiązana analiza pierwotnych wyników pomiarów. Zgodnie z analizą 78 par pacjentów, w 50 parach, pacjent leczony neurostymulacją miał większą poprawę wyniku na wskaźniku sumarycznym PDQ-39 niż pacjent przydzielony do leczenia medycznego (p = 0,02 ), a w 55 parach pacjent leczony neurostymulacją miał większą poprawę wyniku w UPDRS-III podawanego, gdy pacjenci nie przyjmowali leku (P <0,001) (Tabela 2). Ten korzystny wynik uzyskano pomimo sztywnych kryteriów zastępowania brakujących danych, co dawało korzyści leczeniu w wynikach. Dlatego neurostymulacja była uważana za lepszą od leczenia medycznego.\nTabela 3. Tabela 3. Zmiany podstawowych i wtórnych punktów końcowych od wartości początkowej do sześciu miesięcy. Średnia wyjściowa wartość wskaźnika PDQ-39 wynosiła 41,8 . 13,9 na początku badania i 31,8 . 16,3 na sześć miesięcy w grupie neurostymulacyjnej, w porównaniu z 39,6 . 16,0 i 40,2 . 14,4 w grupie leków (Tabela 3). Wynik ten odpowiada poprawie o około 25 procent w grupie neurostymulacyjnej w porównaniu z praktycznie żadną zmianą w grupie leków. Leczenie neurostymulacją spowodowało 22-procentową poprawę fizycznego wyniku sumarycznego SF-36, ogólnej skali jakości życia (Tabela 3). Przeprowadziliśmy wtórną analizę wrażliwości ustaleń dla podstawowych kryteriów wyniku na podstawie każdego protokołu; analiza ta wykazała również, że wynik był lepszy wśród pacjentów leczonych neurostymulacją niż wśród osób, które otrzymały leczenie: w 45 z 60 par, pacjent leczony neurostymulacją miał lepszą poprawę wyniku na wskaźniku sumarycznym PDQ-39 niż pacjent, który otrzymał leczenie (p <0,001) iw 51 z 60 par, pacjent leczony neurostymulacją miał większą poprawę wyniku UPDRS-III (P <0,001).\nRycina 2. Rycina 2. Zmiany w PDQ-39 Wyniki (panel A) i dzienniki pacjentów (panel B) od wartości początkowej do sześciu miesięcy w grupie leczenia neurostymulacji i przyjmowania leków. Panel A pokazuje zmiany w podskakach PDQ-39 (procent wartości bazowych) dla dwóch grup. Podsumowania oceniają różne dziedziny jakości życia. Istotne zmiany wystąpiły tylko w grupie neurostymulacyjnej. Największa poprawa nastąpiła w codziennych czynnościach, stygmatyzacji choroby i dobrostanie emocjonalnym. Podsumowania dotyczące mobilności i dyskomfortu cielesnego uległy poprawie w takim samym stopniu jak wskaźnik sumaryczny. Nie odnotowano znaczącej poprawy w zakresie wsparcia społecznego, poznania lub komunikacji. Panel B pokazuje wyniki pamiętników prowadzonych przez pacjentów. Na każde 30-minutowe interwały w ciągu dnia pacjenci rejestrowali, czy byli mobilni z kłopotliwymi dyskinezami, mobilnymi bez kłopotliwych dyskinez, ani w pełni mobilni, ani w pełni nieruchomi, nieruchome, ani uśpione.\n[hasła pokrewne: najtańsza apteka internetowa, lekarz ginekolog endokrynolog, vitadent ]\nW każdym panelu, linie są naturalnymi sześciennymi splajnami pokazującymi kształt krzywej dawka-odpowiedź dla umieralności według BMI w sposób ciągły. Ryzyko względne wskazano liniami ciągłymi, a przedziały ufności 95% liniami przerywanymi. Panele A, B i C bazują na aktualnym BMI, natomiast panel D przedstawia BMI w wieku 50 lat. Punktem odniesienia jest punkt środkowy grupy odniesienia […]


WOT pomaga w szpitalach\nPiramidy finansowe -…\nW ciągu ostatnich trzech lat UOKiK wytypował – zgo...\nMAKRO Polska wobec s…\nKompleksowe wyposażenie placówek w środki dezynfek...\nJak pandemia zmienił…\nW Polsce przeciętny konsument spożywa ok. 4–5 litr...\nWzrost czy spowolnie…\nW 2018 roku polska gospodarka wzrosła o 5,1%,...\nSezon grypowy – czy …\nLudzie myślą, że grypa to jedynie kaszel bądź prze...\nPonad 1 mln osób apl…\nDotychczasowe działania brytyjskiego rządu wskazuj...\nBank holidays oznaczają święta publiczne w Wi...\nNiedziela Palmowa on…\nNiedziela Palmowa rozpoczyna Wielki Tydzień. Upami...\nPomoc w Donbasie - M…\nFundacja Most Solidarności odbudowuje struktury sp...\nW dniach od 1 lutego do 15 marca w Muzeum na Dziek...\nRak piersi tematem t…\nMimo świadomości na temat konieczności wykonywania...\nponiedziałek, 09 listopad 2020 07:25\npłk Marek Pietrzak - Dowództwo Wojsk Obrony Terytorialnej\nkoronawirus, kryzys, szpital, wywiad, zdrowie,\nPrawie 20 tys. żołnierzy Wojsk Obrony Terytorialnej dostało w ostatni weekend wezwania do natychmiastowego stawiennictwa w swoich jednostkach. Terytorialsi przechodzili masowe szkolenia medyczne i antykryzysowe, a dowództwo formacji opracowało plan powołań do końca roku. W związku z rosnącą liczbą nowych przypadków COVID-19 w szpitalach wciąż przybywa „oliwkowych beretów”, które m.in. pobierają wymazy do badań, przeprowadzają wstępny triaż pacjentów i odciążają medyków.\nTerytorialsi pomagają też w domach pomocy społecznej i współpracują z policją w monitorowaniu osób przebywających na kwarantannach. Rzecznik formacji wskazuje, że od początku pandemii coraz więcej ochotników chce wstąpić do WOT.\n– Nasze zaangażowanie w walce z COVID-19 rośnie z dnia na dzień – mówi płk Marek Pietrzak, rzecznik prasowy Dowództwa Wojsk Obrony Terytorialnej.\n– W miniony piątek po raz pierwszy na tak dużą skalę dokonaliśmy powołań 100 proc. żołnierzy naszej formacji. W jednostkach stawiło się 19,5 tys. żołnierzy, dodając ponad 2 tys. już zaangażowanych w walkę z COVID-19. Cała formacja odbyła w weekend szkolenia sanitarno-epidemiologiczne oraz z zakresu opieki nad osobami starszymi i współpracy z policją.\nZgodnie z planami MON przekroczenie progu 20 tys. zakażeń SARS-COV-2 dziennie było sygnałem, który formalnie uruchomił dodatkowe zaangażowanie Sił Zbrojnych do wsparcia działań przeciwepidemicznych. Alarmowanie żołnierzy zaczęło się już w czwartek. Zwolnieni z obowiązku stawienia się w jednostkach byli tylko ci, którzy są zatrudnieni m.in. w systemie ochrony zdrowia i komunikacji miejskiej. Równolegle ze szkoleniami dowództwo WOT opracowywało plan powołań żołnierzy do końca roku, tak aby służba nie kolidowała z ich pracą czy innymi zobowiązaniami.\n– Musimy pamiętać o ich pracodawcach. W tej chwili gospodarka jest ważnym czynnikiem, który musi napędzać przyrost PKB i niejako finansować działania podejmowane przez państwo. Dlatego „zdekonfliktowaliśmy” możliwości zaangażowania naszych żołnierzy w kontekście ich pracy czy osobistych zobowiązań, które w tej chwili mają – mówi płk Marek Pietrzak.\nJak podkreśla, WOT są zaangażowane w walkę z pandemią od samego jej początku. W najcięższych miesiącach – wiosną i wczesnym latem – uczestniczyło w niej po ok. 5,5 tys. żołnierzy dziennie.\n– W tej chwili jesteśmy w trakcie operacji „Trwała Odporność”, w ramach której w ostatni weekend działania prowadziło w sumie 3,5 tys. żołnierzy Wojsk Obrony Terytorialnej. Duże wsparcie w ostatnich dniach otrzymujemy też ze strony wojsk operacyjnych – mówi Marek Pietrzak.\nTerytorialsi są obecnie kierowani do szpitali w całym kraju. W ostatni weekend ponad tysiąc żołnierzy tej formacji wspierało prawie 300 szpitali i placówek medycznych. Dla nich liczy się każda dodatkowa para rąk do pracy, bo wielu pracowników medycznych przebywa na kwarantannach.\n– W szpitalach realizujemy wsparcie na prostym poziomie – mierzenie temperatury, wstępny podział pacjentów, prace logistyczne i administracyjne. Stawiamy kontenerowe lub namiotowe izby przyjęć przy szpitalach, gdzie pacjenci trafiają przed przyjęciem do placówki. Również pobieranie wymazów jest jednym z naszych głównych działań – mówi rzecznik Dowództwa WOT. – To ważne o tyle, że luzujemy personel medyczny w przyszpitalnych punktach wymazowych, pozwalając medykom zająć się najbardziej potrzebującymi pacjentami zakażonymi koronawirusem.\nTerytorialsi pracują w ponad 200 takich punktach pobrań wymazów oraz dziewięciu własnych punktach Test&Go, zorganizowanych w głównych miastach Polski.\n– W Test&Go na Śląsku dziennie pobieraliśmy nawet po 1,3 tys. wymazów. Docelowo chcemy tworzyć regionalne centra pobrań wymazów, gdzie będziemy to robić na bardzo szeroką skalę, a które później zostałyby przekształcone w regionalne centra szczepień. Oprócz tych punktów wymazy pobieramy również w domach pomocy społecznej, placówkach opiekuńczych oraz w domach osób będących na kwarantannie – wylicza płk Marek Pietrzak.\nOprócz pracy w szpitalach terytorialsi wspierają też Policję w monitorowaniu osób przebywających na kwarantannach oraz pomagają w opiece nad pensjonariuszami w domach pomocy społecznej.\n– W tej chwili jest 15 DPS-ów, w których występujemy w roli opiekunów i personelu. Sprawujemy bezpośrednią opiekę nad podopiecznymi, gotujemy, pierzemy, sprzątamy i szeroko wspieramy te placówki w funkcjonowaniu – mówi rzecznik Dowództwa WOT. – Niedługo będziemy wspierać ośrodki pomocy społecznej w transporcie paczek z żywnością i medykamentów bezpośrednio do osób potrzebujących. Mamy bardzo zaangażowanych żołnierzy. To są często społecznicy, którzy garną się do takiej pracy. Mamy bardzo pozytywny feedback od osób, którym pomagają.\nRzecznik wskazuje, że w ostatnich miesiącach przybywa chętnych, którzy chcą wstąpić do służby w Wojskach Obrony Terytorialnej. Wiosną formacja musiała wstrzymać nabory, ale w tej chwili odbywają się one już na normalnych zasadach. Ochotnicy, którzy chcą wstąpić do służby, mogą na nowo zgłaszać się do WOT.\n– Wiosną, kiedy nasze zaangażowanie sięgało 5,5 tys. żołnierzy dziennie, ten oliwkowy beret był mocno widoczny w lokalnych społecznościach. Odnotowywaliśmy bardzo duże zainteresowanie służbą, ale musieliśmy w tym czasie wstrzymać nabór do formacji, nie mogliśmy przyjmować nowych ochotników. Natomiast teraz – mimo że zmieniliśmy charakter naszych działań ze szkoleniowych na przeciwkryzysowe – to można wstępować do formacji. W ostatnich dniach, przed Dniem Wszystkich Świętych, odbyło się u nas kilka przysiąg. Zachęcamy kolejnych ochotników, bo pracy jest pod dostatkiem – mówi płk Marek Pietrzak.\nPomóż nam, pomóż sobie\nUłatwienia dla cudzoziemców w dostępie do polskiego rynku pracy\nKoronakryzys uderza w młode pokolenie\nPandemia ogranicza diagostykę i leczenie osteoporozy\nPandemia nie zatrzymała budowlanki\nWywiad - newseria.pl - płk Marek Pietrzak\nWięcej w tej kategorii: « Jawność pracy sądów ograniczona przez pandemię Niestety, ale podatki w Polsce będą rosły »\nKwiecień 2020 (43)\nLuty 2020 (33)\nStyczeń 2020 (36)\nPoprawa koniunktury dopiero w przyszłym…\nUstawa likwidująca zatory płatnicze w …\nNowe obciążenia podatkowe polskich fir…\nBiznes inwestuje w mikroźródła energi…\nGliniarz - Daję Słowo na niedzielę 29 listopada 2020 ro…\nCena: 44.90 29.18 zł


HP prezentuje nową ofertę drukarek Latex - OOH magazine\nTrade marketing HP prezentuje nową ofertę drukarek Latex\nFirma HP Inc. wprowadziła szereg nowych rozwiązań w zakresie druku wielkoformatowego Latex, aby pomóc zakładom poligraficznym w zróżnicowaniu swojej oferty i sprostaniu coraz to bardziej wymagającym potrzebom klientów. Po roku zakłóceń dotykających branżę druku wielkoformatowego seria HP Latex 700 i 800 oferuje szereg funkcji, które pozwalają zakładom poligraficznym na bardziej elastyczne działanie, realizację ambitnych projektów i podejmowanie się prac o najwyższej wartości. Nowa oferta obejmuje również szybki przepływ pracy, który pomaga firmom dotrzymywać terminów przy jednoczesnej dbałości o środowisko.\n– HP Latex daje niezwykłą możliwość spełnienia każdego życzenia klienta – niezależnie od szybko zmieniających się wymagań w zakresie terminów i zastosowań. Pomoc w dotrzymywaniu terminów przy zachowaniu wyjątkowego bezpieczeństwa operatorów i dbałości o środowisko – dzięki HP Latex każda decyzja dotycząca elementów identyfikacyjnych i wystroju staje się zrównoważona – powiedział Guayente Sanmartin, dyrektor generalny działu druku wielkoformatowego HP. – Nowa oferta produktów Latex 700 i 800 pozwoli zakładom poligraficznym dużo zyskać, wychodząc naprzeciw wyzwaniom stawianym przez klientów po powrocie do normalności i podejmując się bardziej ambitnych projektów – mając pewność, że ich praca przyniesie oczekiwane rezultaty.\nNa nową gamę produktów HP Latex składają się cztery urządzenia: HP Latex 700 i 800 oraz HP Latex 700W i 800W, które po raz pierwszy w tej kategorii oferują możliwość wydruków przy użyciu białego atramentu. Jest to najbielszy atrament biały dostępny na rynku i nie żółknie wraz z upływem czasu, co pozwala zakładom poligraficznym na uzyskanie wyraźniejszych konturów i nadanie ciemniejszym nośnikom większego kontrastu.\nZ kolei ulepszone głowice drukujące o większej liczbie dysz i pracujące z prędkością nawet do 36 m2/godz. (388 ft2/godz.) sprawiają, że drukarki HP Latex 800 i 800W cechują się 50% wyższą wydajnością w porównaniu z poprzednimi modelami HP. Zlecenia wydruku wykonywane z wykorzystaniem nowej serii drukarek 700/800 charakteryzują się żywymi kolorami oraz większą szczegółowością obrazu i tekstu – nawet przy wyższych prędkościach wydruku. Pod względem operacyjnym system HP PrintOS pozwala zakładom poligraficznym również monitorować swoją flotę drukarek i sterować nią w ramach interfejsu opartego na chmurze, z którego można korzystać praktycznie w dowolnym miejscu i czasie.\nOstatnie badania HP wykazały, że 85% klientów zakładów poligraficznych wymaga obecnie stosowania produktów i praktyk zgodnych z zasadami zrównoważonego rozwoju. W tym celu nowe produkty Latex stanowią kontynuację wieloletniego zaangażowania HP w zrównoważony proces druku. Wszystkie cztery urządzenia z serii HP Latex 700 i 800 wykorzystują HP Eco Carton: wkład wykonany z materiału kartonowego, co pozwala zmniejszyć ilość zużywanego plastiku o 80%. Atramenty HP na bazie wody są także bardziej przyjazne dla środowiska.\nUlepszone rozwiązania HP Latex Print and Cut Plus\nJednocześnie firma HP rozszerzyła również ofertę Latex Print and Cut, cechującą się pełną kompatybilnością z drukarkami z serii Latex 700 i 800.  Wyposażone w najnowsze oprogramowanie Raster Image Processor (RIP) i całkowicie nowe ostrza do wycinania konturów, urządzenia te pozwalają na zwiększenie funkcjonalności, dzięki czemu praca jest łatwiejsza i bardziej intuicyjna niż kiedykolwiek wcześniej w przypadku zastosowań obejmujących wydruk elementów identyfikacyjnych i wystroju.\nOferta HP Latex Print and Cut Plus zawiera następujące produkty:\nRozwiązanie HP Latex 335 Print and Cut Plus\nRozwiązanie HP Latex 315 Print and Cut Plus\nRozwiązanie HP Latex 115 Print and Cut Plus\nRozwiązanie wycinające HP Latex 64 Plus\nRozwiązanie wycinające HP Latex 54 Plus\nRozwiązanie wycinające HP Latex 54 Basic Plus\nW skład poprawionych funkcji wchodzi optymalizacja dokładności wycinania dzięki usprawnieniu konfiguracji systemu optycznego pozycjonowania (OPOS). W ramach tego usprawnienia ploter tnący HP odczytuje czarne wewnętrzne linie wzdłuż zlecenia i wykonuje dodatkowe pomiary, a w celu identyfikacji zadań ploter jest dodatkowo wspomagany przez nowe kody kreskowe HP umieszczone na wydrukowanych arkuszach. Dzięki zwiększeniu siły docisku plotera tnącego nawet o 600 gr uzyskano poprawę wycinania w ramach nowych rozwiązań wycinających Latex 64 and 54 Plus. Siła ta zapewnia potrzebny docisk w celu zapewnienia dokładnego wycinania nawet w przypadku nośników o większej grubości.\nObsługa interfejsu w ramach kolorowego ekranu dotykowego cechuje się wysoką elastycznością, a ekran zawiera usprawnione menu, dzięki czemu całe rozwiązanie jest łatwe w obsłudze. Pojemnik na nośniki również przeszedł modernizację i zajmuje teraz mniej miejsca po złożeniu, dzięki czemu można lepiej wykorzystać dostępną przestrzeń.\nRozszerzenie gamy produktów HP PageWide XL\nUzupełnieniem prezentacji nowych produktów przez firmę HP stanowią nowości w pakiecie rozwiązań do druku wielkoformatowego HP PageWide XL. Nowe urządzenia HP PageWide XL – przeznaczone dla przedsiębiorstw i firm średniej wielkości oraz drukarni obsługujących branżę architektoniczną, maszynową i budowlaną -stanowią szybkie, proste i bezpieczne rozwiązania.\nNowa gama produktów obejmuje następujące drukarki:\nUrządzenie wielofunkcyjne PageWide XL 3920 MFP\nDrukarka i urządzenie wielofunkcyjne PageWide XL 4200\nDrukarka i urządzenie wielofunkcyjne PageWide XL 4700\nDrukarka i urządzenie wielofunkcyjne PageWide XL 5200\nDrukarka PageWide XL 8200 Printer\nBezpieczeństwo jest głównym priorytetem dla dyrektorów IT i projektantów CAD w przedsiębiorstwach i firmach średniej wielkości. W tym zakresie najnowsze rozwiązania PageWide XL zawierają nowe funkcje, których celem jest ochrona firm w coraz bardziej połączonym świecie: w tym HP SecureBoot, Whitelisting i HP Connection Inspector, sprawiając, że nowa gama produktów PageWide XL to najbezpieczniejsze drukarki wielkoformatowe na świecie.\nSeria HP Latex 700 i 800, ulepszone rozwiązanie HP Latex Cut and Print Plus oraz nowości w ofercie PageWide XL będą dostępne na wszystkich głównych rynkach od 2 lutego 2021 roku.\n Najbielsza biel zgodnie z ISO/DIS 23498 w porównaniu z konkurencyjnymi alternatywami wykorzystującymi technologie solwentowe i UV w kwocie poniżej 50 000 $ – dane na maj 2020 r. Badanie przeprowadzono na czarnym, nieprzezroczystym winylu samoprzylepnym (L*:4.16 – a:0,48-b:2,34) w trybie druku UF 160% z wykorzystaniem wkładu z białym atramentem lateksowym HP 832 o pojemności 1 litra. Siła krycia = 91%.\n Tylko dla modeli Latex 800 i 800W – w porównaniu z poprzednimi modelami Latex.\n Kartonowy pojemnik na wkłady atramentowe HP Eco-Carton można poddać recyklingowi w ramach lokalnych programów recyklingu, podczas gdy worek na atrament i głowice drukujące kwalifikują się do recyklingu w ramach bezpłatnego i wygodnego programu HP Planet Partners. Więcej informacji na temat przystąpienia do programu HP Planet Partners oraz jego funkcji i dostępności można znaleźć na stronie internetowej http://www.hp.com/recycle; program może być niedostępny w Państwa regionie. W przypadku braku dostępności programu w celu określenia właściwego sposobu utylizacji należy zapoznać się z kartą charakterystyki substancji niebezpiecznej (MSDS), którą można znaleźć na stronie internetowej http://www.hp.com/go/ecodata.\n Kartonowe opakowanie zewnętrzne wkładu atramentowego można w pełni poddać recyklingowi w ramach lokalnych programów recyklingu kartonu/papieru. Redukcja emisji C02 dzięki przejściu z plastikowych wkładów atramentowych na kartonowe wkłady atramentowe HP Eco-Carton, co przekłada się na oszczędności w zakresie produkcji wynoszące 291 ton i oszczędności w zakresie transportu wynoszące 8 ton. Odpowiada to pokonaniu 1 194 028 km (741 935 mil) przez typowy samochód osobowy lub naładowaniu ponad 38 milionów smartfonów.\n Najbielsza biel zgodnie z ISO/DIS 23498 w porównaniu z konkurencyjnymi alternatywami wykorzystującymi technologie solwentowe i UV w kwocie poniżej 50 000 $ – dane na maj 2020 r. Badanie przeprowadzono na czarnym, nieprzezroczystym winylu samoprzylepnym (L*:4.16 – a:0,48-b:2,34) w trybie druku UF 160% z wykorzystaniem wkładu z białym atramentem lateksowym HP 836 o pojemności 1 litra. Siła krycia = 91%.\n Badania HP prowadzone wraz z C Space. Ankieta przeprowadzona w dniach 6-12 października 2020 wśród 102 zakładów poligraficznych korzystających z produktów Latex.\n Drukarki HP Latex 700 i 700W mogą być podłączone bezpośrednio, a drukarki HP Latex 800 i 800W wymagają rozbudowy RIP.\n Dostępne wyłącznie w regionie AMS (Ameryka Północna, Centralna i Południowa)\n Siła docisku do 600 gr dotyczy wyłącznie ploterów tnących HP Latex 64 Plus i HP Latex 54 Plus. Siła docisku plotera tnącego HP Latex 54 Basic Plus wynosi maksymalnie 400 gr.\n Na podstawie porównania opublikowanych specyfikacji bezpieczeństwa zleconego przez HP i przeprowadzonego przez Sogeti we wrześniu 2020 r. Porównanie oferty HP PageWide XL z konkurencją reprezentującą większościowy udział na rynku drukarek LED i żelowych UV na świecie w 2019 r. zgodnie z IDC. Tabela porównawcza i więcej informacji dostępne na życzenie.


Zmysłowe Smaki » Chińskie pierożki\nZmysłowe Smaki › Kuchnie świata › Chińskie pierożki\nZnane pod różnymi nazwami, gotowane na parze, w zupie czy pieczone pierożki chińskie mają fanów chyba we wszystkich zakątkach świata. I choć kocham miłością szczerą nasze tradycyjne pierogi ruskie, to czasem pozwalam sobie na mały skok w bok – ciasto prawie identyczne z tym dobrze nam znanym pierogowym, ale farsz, przyprawiony na ostro z kolendrą i cebulka sprawia, że moje ślinianki pracują w przyśpieszonym tempie. Spróbujcie koniecznie jeśli jeszcze ich nie jedliście, przepis i smak prosto z Azji 🙂\nPrzygotować farsz: mięso wymieszać z posiekaną kolendrą, startym imbirem, zmiażdżonym czosnkiem, posiekaną cebulką, całość doprawić sosem sojowym i olejem sezamowym, odstawić.\nUkładamy pierożki w koszyczku w niewielkich odległościach, ustawiamy na garnku z wrzącą wodą i gotujemy na parze pod przykryciem około 10 minut.\nPodajemy z ulubionym sosem orientalnym (my lubimy sojowy wymieszany z kolendrą) lub podajemy jako dodatek do zupy typu wonton.


ciaza-przed-40tka: Nowe zainteresowania naszych (dorastających) dzieci\nNowe zainteresowania naszych (dorastających) dzieci\nNie od dzisiaj wiadomo, że dzieci uwielbiają robić to, co ich rodzice i bardzo szybko wszystko podłapują. Przez to także ich zainteresowania różnymi rzeczami, sprawnościami, czy umiejętnościami zmieniają się wraz z tym, co rodzic dziecku przekazuje, czego uczy, o czym rozmawia i co pokazuje.\nNasze dzieci bardzo polubiły ostatnimi czasu jazdę rowerem z nami. Zdawało mi się, że nie będzie to tak interesujące, by oglądać plecy rodziców podczas jakiejś przejażdżki, ale się myliłam:)\nPonad to po pobycie - podczas ostatniego weekendu - na Mazurach nasze maleństwa doceniły wagę zabawy w piasku zmieszanego z wodą. Nie mogliśmy ich odciągnąć z plaży i już zastanawialiśmy się, jakby taką rozrywkę zorganizować w Warszawie:)\nDla Tomka najlepsza czynność w ostatnich tygodniach to tankowanie auta. Gdy tylko podjeżdżamy na stację benzynową to pierwszy wyrywa się, by zatankować auto. Hmm... swoją drogą, jak to może wydawać się ciekawe?\nTomek uwielbia też nosić okulary. Gdy widzi, że ja ubieram okulary przeciwsłoneczne to od razu domaga się swoich . Podczas noszenia okularów ma bardzo poważną minę i nie może się nawet uśmiechnąć:)\nA co zrobić, gdy dzieci się nudzą, a nam brak pomysłów i siły, by ich jakoś zająć na godzinkę?:)\nMy mamy patent, że idziemy na klatkę schodową i chodzimy po schodach. Chodzenie po schodach to ulubiona czynność naszych dzieci. Nie wiem, co w tym interesującego i zabawnego, ale Tomek i Karina bardzo to lubią. Dlatego, gdy podczas ostatniego wyjazdu zauważyły jakimś cudem schody półkowe, to były zachwycone. My mniej, bo gdy dzieci zajmują się wchodzeniem i schodzeniem po schodach, my musimy je pilnować. O ile Tomek już sam sobie w tym świetnie radzi, o tyle Karina w ogóle, więc wolimy, by nic im się nie stało i biegamy po schodach za nimi:)\nAutor: Kamila S. o 23:55\nGibonikowa mama 11 czerwca 2015 00:25\nHa, mój Młody też w okularach tak poważnieje :-).\nKamila S. 11 czerwca 2015 08:52\nDzieci świetnie wyglądają w okularach i traktują ten gadżet bardzo poważnie :-) Serdecznie pozdrawiam i życzę słonecznego dnia :-)\nMonika 11 czerwca 2015 06:23\ni na tym polega właśnie beztroskie życie naszych maluchów:) takim to dobrze:) nasza córka również wymyśla różne cuda, na zabawki często nie spojrzy bo nagle zainteresował ją jakiś zupełnie przypadkowy drobiazg, na który my dorośli pewnie nawet nie zwrócilibyśmy uwagi:)\nKamila S. 11 czerwca 2015 08:54\n...No właśnie to beztroskie życie :-) Szkoda, że potem nie pamiętamy tego tak dokładnie, jak byśmy chcieli ;-) Serdecznie pozdrawiam i życzę wszystkiego dobrego :-)\nMama Pana Adama 11 czerwca 2015 14:01\nTomek w okularach wymiata:) Mój roczny Bąbel wczoraj ze mną chciał myć okna:) Maział szmatką po szybie tak jak mama:) To jest niesamowite jak dzieci podglądają rodziców - nic się przed nimi nie ukryje:)\nKamila S. 12 czerwca 2015 10:27\nZawsze, gdy widzę, jak dzieci nad podglądają i naśladują to zastanawiam się, czy, my byłyśmy takie same:-) Serdecznie pozdrawiam i życzę miłego weekendu :-)\nKatarzyna O 12 czerwca 2015 18:42\nMamy identyczne okulary. Kupione w Lidlu? ;)\nKamila S. 12 czerwca 2015 19:49\nOkulary są świetne:-) Kupowałam gdzieś indziej, nawet nie pamiętam gdzie:-) Serdecznie pozdrawiam i życzę udanego weekendu :-)


Jak założyć ogród? – Projektowanie ogrodu | Cebulki Kwiatowe\nJeżeli wykonamy słuszny projekt ogrodu to jest większa okazja, że ogród zrealizuje nasze pragnienia i będzie ładny.\nGdyby intrygowało Cię więcej informacji na temat ogrodów|Jeśl chcesz poznać sekrety dobrze urządzonego ogrodu, klinknij w link.\nGotowych reguł nie ma bowiem smaki są rozmaite. W ogólności wolno stwierdzić, że czynnikami dobrego schematu są prostota, celowość tudzież porządek w wykorzystaniu każdego kawałka przestrzeni. A oto parę istotnych rad:\nStrońmy od przeciążenia urządzeniami ozdobnymi. Nie opowiadamy w tym miejscu o chałturniczych ozdobach typu „krasnolud pod muchomorem” czy też pelikan „jakby był ożywiony”.\nGdybyś miał/miała ochotę znaleźć więcej informacji na temat pielęgnacji ogrodu, przejdź na naszą stronę.\nO złym smaku posiadacza ogrodu znamionuje podobnie gazon w układzie kopca, dróżki ozdobione cegłami po przekątnej i pobieloną wapnem oraz krańce klombów okolone zestawionymi do góry denkiem flaszkami ze szkła albo syntetyku.\nOpony od auta również nie należą do ekskluzywnych dekoracji w ogródku, które mają służyć jako korytka na kwiaty.\nNiecelowe jest zbytnie skupianie roślin w tym samym położeniu. Pomyłka ów popełnia gros młodych projektantów ogrodów.\nJeżeli chcesz dowiedziec się wiecej Przejdź pod adres: Link\nZakładając ogród zasadza się rośliny malutkich formatów z uwagi na ich wiek. Rozsady potrzebują mało miejsca, zasadza się je nazbyt ciasno żeby wyeksploatować teren, zaś nie uwzględnia się ich docelowych rozmiarów.\nKiedy po kilku latach wszystkie rośliny w projektowanym ogrodzie się rozrosną, to równocześnie zablokują sobie dopływ promieni słonecznych. Poniektóre z nich naturalnie z owego względu nie przyjmuje się natomiast w najlepszym przypadku fatalnie się rozpościerają.\nAby owego uniknąć, zasięgnijmy wiedzy jakie dana roślina osiągnie wymiary w przyszłości. Rośliny można zasadzać gęściej tylko i wyłącznie wtedy, jeśli od razu na wstępie założymy, że jak się rozrosną to część będzie usunięta.\nWażną kwestią dobrego projektu ogrodu jest uporządkowanie ścieżek i dróg ponieważ zrzeszają one ogród z budynkiem. Należy je w istocie rozplanować by była szansa szybkiego dojścia do poszczególnych elementów projektowanego ogrodu. Z całą pewnością powinno się stronić od ostrych załamań, bowiem są one niekomfortowe.\nKategorie: Cebulki Kwiatowe. Tagi: http://cebulki-kwiatow.pl, http://gospdarstwo.net/gospodarstwo_agroturystyczne/, http://kwiaty-wiosenne.pl/, http://kwiaty1.pl/, http://kwiatymowia.pl/. Autor: bonsai. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


Jak otworzyć bar i... nie stracić? - Wynajmij Zmywarke\nStrona główna » Blog » Jak otworzyć bar i… nie stracić?\nWłasny pub czy bar to marzenie wielu. Ten z pozoru prosty biznes wymaga jednak ogromu pracy, a także sporych inwestycji na start – m.in. związanych z adaptacją lokalu, zakupem wyposażenia czy uzyskaniem określonych zezwoleń. Jak otworzyć bar, by odnieść sukces? Warto zadbać nie tylko o atmosferę miejsca, ale również mądre decyzje finansowe. Sprawdź koszt otwarcia pubu i dowiedz się, jak je obniżyć.\nLiczymy koszty otwarcia pubu\nMasz pomysł na pub i chcesz założyć własną działalność? Musisz wiedzieć, że wiąże się to z dość dużymi kosztami początkowymi. Jak dużymi? To zależy od sytuacji. Podstawowe koszty na pewno nie będą jednak niższe niż 30-40 tys. złotych. W mniej korzystnych warunkach mogą zaś nawet przekroczyć 200 tys. złotych! Jak je obniżyć? Poniżej znajdziesz kilka patentów dla tych, którzy zastanawiają się, jak otworzyć własny bar, ale nie mogą lub nie chcą inwestować w to bardzo dużych środków. Nie masz znacznych ilości gotówki i nie chcesz pakować się w duże kredyty? Nie wszystko stracone!\n1. Odpowiednio wybierz lokal\nJak otworzyć pub, który nie będzie dużo kosztować na początku? Mądrze wybierz lokal! Być może w Twojej głowie jawi się bardzo konkretna wizja wystroju wnętrz, układu pomieszczeń czy dodatkowych atrakcji. Pamiętaj jednak, że każda ingerencja w przestrzeń, każdy remont i zmiana to dodatkowe koszty. Co więcej, warto pamiętać, że koszty renowacji czy budowy bardzo rzadko mieszczą się w założonym budżecie. Jak sobie z tym radzić? Po prostu powściągnij swoje ambicje.\nJeśli zastanawiasz się, jak założyć bar, poszukaj lokalu, który nie wymaga rozległych prac. Najlepiej wybrać miejsce, w którym już wcześniej mieścił się pub, klub lub inny podobny biznes gastronomiczny. Dzięki temu otrzymasz niezbędną infrastrukturę, której stworzenie od podstaw mogłoby być bardzo kosztowne. Być może taki bar nie będzie wyglądał jak Twoje wymarzone miejsce, ale nie należy się tym zrażać. Po czasie, gdy miejsce zacznie na siebie zarabiać, będziesz mógł zainwestować zyski w dostosowanie go do swojej wizji. Natomiast początkowe drobne prace polegające na odświeżeniu lokalu i nadaniu mu unikalnego charakteru można przeprowadzić nawet samodzielnie – wówczas będzie to znacznie tańsze.\nObniż koszt otwarcia pubu, wybierając lokal, który wcześniej również mieścił podobny biznes gastronomiczny. Cena przystosowania innej przestrzeni do prowadzenia baru może być bowiem bardzo wysoka.\n2. Zaangażuj bliskich\nNawet wybierając niemal gotowy lokal gastronomiczny, zapewne będziesz musiał dokonać w nim kilku zmian – chociażby po to, by różnił się od biznesu, który wcześniej działał w tym samym miejscu. Jeśli chcesz obniżyć koszty, poproś o pomoc rodzinę lub przyjaciół. Wspólnymi siłami na pewno uda Wam się stworzyć coś wyjątkowego. Czynności takie jak malowanie, składanie czy nawet tworzenie od podstaw mebli i dekoracji, sprzątanie czy instalacja niektórych rodzajów sprzętu można wykonać bez pomocy fachowców. Dzięki temu koszt otwarcia pubu znacząco się zmniejszy!\n3. Nie zapominaj o sprzęcie\nJeśli zastanawiasz się, jak otworzyć własny bar, nie możesz zapomnieć o niezbędnym wyposażeniu. Nawet lokal serwujący głównie piwo będzie potrzebować instalacji barowej, lodówek, zmywarki do szkła, kostkarki do lodu itp. Może się przydać również telewizor lub rzutnik do transmitowania wydarzeń sportowych – wówczas łatwiej przyciągniesz klientelę. Zakup tych wszystkich urządzeń, szczególnie nowych, może znacząco podnieść koszt otwarcia pubu. Jak tego uniknąć? Możesz szukać okazyjnych ofert na sprzęt używany – nie są one wcale rzadkością. Doskonałym pomysłem może być również wynajem lub leasing sprzętu, na przykład za pośrednictwem naszej firmy. Wówczas ponosisz tylko stałe miesięczne koszty związane z ich użytkowaniem. Dodatkową korzyścią jest wówczas dostęp do wysokiej jakości, nowych urządzeń oraz pełnej opieki serwisowej.\nCzytaj również: Zmywarka gastronomiczna – wynajem. Czy to się opłaca?\n4. Rozważ rodzaj koncesji\nJak otworzyć bar bez koncesji? Jest to niemożliwe! Serwowanie każdego rodzaju napojów alkoholowych wymaga odpowiedniego zezwolenia, czyli koncesji. Trzeba jednak wiedzieć, że istnieją trzy różne typy koncesji, każdy na inny rodzaj napojów wyskokowych. To:\nkoncesja A – na napoje do 4,5% zawartości alkoholu oraz piwo;\nkoncesja B – na napoje od 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa),\nkoncesja C – na napoje powyżej 18% zawartości alkoholu.\nWarto się przyjrzeć kosztom koncesji. Typ A i B wiąże się z początkową opłatą 525 zł. Następnie co roku należy płacić 1,4% od wartości sprzedanych napojów alkoholowych w roku poprzednim, jeśli obrót z tytułu sprzedaży alkoholu przekroczył 37500 zł. W przypadku koncesji C opłata początkowa wynosi 2100 zł, a roczna 2,7% ogólnej wartości sprzedaży, jeśli obrót przekroczy 77000. W przypadku nieprzekroczenia wymienionych kwot obrotu należy uiścić opłatę równą tej początkowej (czyli odpowiednio 525, 525 lub 2100 zł).\nJeśli myślisz, jak otworzyć bar z piwem, być może potrzebna Ci będzie tylko koncesja A. Wówczas obniżysz swoje koszty początkowe. Inne typy zezwolenia na sprzedaż alkoholu zawsze można uzyskać później.\n5. Rozważ skorzystanie z profesjonalnej pomocy\nZastanawiasz się, jak otworzyć swój bar, ale jesteś kompletnie „zielony” w tej kwestii? Boisz się, że przytłoczą Cię koszty lub formalności? Zastanów się nad skorzystaniem z profesjonalnej pomocy w postaci doradcy. Skorzystanie z jego usług to dodatkowy koszt, ale dobre rady fachowca mogą pomóc w uzyskaniu dużych oszczędności. Czy warto? Decyzja należy do Ciebie!


Zigmas Stankus, Jak się zostaje albinosem — przeczytaj pełną wersję w LitRes\nKup i pobierz za 25,90 zł 23,31 zł ($ 6,11)\nZigmas Stankus, Jak się zostaje albinosem. Wojna w Afganistanie oczami sowieckiego żołnierza 1979–1981\nTytuł oryginalny: Kaip tampama albinosais\n© by Ośrodek KARTA, 2021\n© by Dovile Stankute, 2021\n© for the Polish translation by Jan Sienkiewicz, 2021\nREDAKTOR SERII, REDAKCJA Agnieszka Knyt\nZDJĘCIE NA OKŁADCE Afganistan, 1979–89. Żołnierz sowiecki podczas akcji w pobliżu tunelu Salang. Fot. Aleksandr Graszenkow/PAP/Russian Look\nTŁUMACZENIE KSIĄŻKI ZOSTAŁO DOFINANSOWANE PRZEZ\nPostronnych dziwi, że weterani tej samej wojny, choć z przeciwnych stron, często nie czują do siebie animozji, a wręcz przeciwnie – darzą się sentymentem. Takie odniosłem wrażenie, zwiedzając z naszymi kombatantami pole bitwy pod Tobrukiem, i takie same mam odczucia wobec Zigmasa Stankusa, który w latach 80. trafił do Afganistanu jako żołnierz Armii Radzieckiej. Z jednej strony wszy, choróbska, niewygody i strach, a z drugiej piękno gór, łowienie pstrągów przy pomocy granatów, podróż do średniowiecza i męska przygoda to niezapomniane przeżycia, niezależnie po której było się stronie. Fascynuje punkt widzenia uczestnika zasadzek po drugiej stronie lufy. I wspólne doświadczenie powojennej traumy. Tak jak autor, po powrocie z Afganistanu szukałem kryjówki, słysząc wystrzał z rury wydechowej.\nKsiążka dała mi prywatną satysfakcję, gdyż po powrocie z jednej z wypraw do Afganistanu w latach 80. wysłałem Jerzemu Giedroyciowi maszynopis wywiadu, który przeprowadziłem w bazie Tora Bora z sowieckim żołnierzem o imieniu Siergiej o tym, że uciekł do mudżahedinów ze względu na okrutne traktowanie rekrutów przez tak zwanych starików, czyli żołnierzy, którzy odbyli już rok służby. Książę odpisał, że dezerter przesadza. Stankus dowodzi, że nie przesadzał.\nUrzekł mnie wątek polski, nawiązujący do mojej rodzinnej Bydgoszczy. W dniu otrzymania rozkazu o przejściu do cywila w marcu 1981 autor bierze udział w świątecznej kolacji i z kolegami dyskutuje o doniesieniach sowieckiego radia o „zamieszkach w Polsce”. Chodzi naturalnie o wydarzenia bydgoskie, w których MO pobiła Jana Rulewskiego i działaczy „Solidarności”. Sowieccy żołnierze rozmarzyli się, „by choć na miesiąc przerzucono nas tam. Tam cywilizacja, piękne Polki, dom blisko, a tu wszystko obce i niejasne”. Punkt widzenia naprawdę zależy od punktu siedzenia.\nJak się zostaje albinosem jest szczerym do bólu wspomnieniem wojny, która była jednym z ostatnich gwoździ do trumny Związku Radzieckiego. Nie ma tu analiz geopolitycznych, ale znajdziemy jeden z powodów sowieckiej klęski. Stankus nie ściemnia, opisując pacyfikacje afgańskich aułów, w których mordowano cywilów i rabowano, co popadnie: „Wyjeżdżamy, kiedy zrabujemy wszystko u ludzi, którzy i tak są biedni jak mysz kościelna”. Zresztą wystarczyło obejrzeć nawet w latach 90. dolinę wokół bazy lotniczej Bagram, w której stacjonował. Żyzna i ludna niegdyś okolica zamieniona w pustynię ruin. W rezultacie, już podczas pierwszej zmiany sowieckiego kontyngentu, początkowa neutralność ludności zamieniła się w morderczą nienawiść.\nKsiążka jest autodenuncjacją – autora i jego kompanów jako zbrodniarzy wojennych, ale byli oni jednocześnie ofiarami totalitarnego systemu, który ich tam wysłał. Afganistan za swe bohaterstwo zapłacił milionem zabitych, pięcioma milionami uchodźców i rozchwianiem równowagi politycznej i etnicznej, za którą płaci do dziś. Ale Związek Radziecki, po raz pierwszy od bitwy warszawskiej, musiał dać za wygraną. Pamiętajmy o tym, ciesząc się dzisiaj naszą zagrożoną wolnością.\nSzliśmy do wojska młodzi, ciałem dojrzali, ale umysłem jeszcze dzieci. Nastolatki... Zostawiając życie bez trosk, pozbawieni z dnia na dzień opieki rodziców, którzy troszczyli się o wszystko, inni wprost z ławy szkolnej, nie wiedząc, czym jest życie ze wszystkimi jego problemami, trafialiśmy w tryby systemu, w którym każdy dzień oznaczał walkę o przetrwanie, gdzie tylko przez siłę i spryt można było do czegoś dojść, a czasem nawet ocalić życie. Korzystając z naszej nie w pełni ukształtowanej psychiki, politycy zaprzęgli nas do swojej brudnej roboty, uczyniwszy z nas roboty-zabójców. Tylko niewielu potrafiło pojąć, co naprawdę robimy; sądziliśmy, że wojna to wojna i obowiązuje w niej główne prawo wojenne: silniejszy zawsze ma rację. Wojna okaleczyła nie tylko nasze ciała, ale i dusze. Wróciliśmy do domów zmęczeni, jednak z wiedzą, czym jest prawdziwa przyjaźń, gdzie leży granica między życiem a śmiercią.\nA społeczeństwo żyło swoim życiem – kradło, piło, puszczało się na prawo i na lewo, kochało, rodziło dzieci, chodziło do pracy. Wszyscy zadowoleni, bo wojna ich nie dotknęła, nawet jej nie zauważyli...\nNie rozumieliśmy gnijącego społeczeństwa, a ono – nas. Chciało się krzyczeć, że politycy i dziennikarze kłamią – przecież tam giną nasi chłopcy, ludzie, co robicie?! Potem będziemy się błąkać, nie znajdując dla siebie miejsca, wielu z tych, co wrócili, spije się, inni ulegną i przystosują się do większości. Utoniemy w tysiące razy większym, obojętnym na wszystko tłumie, nikogo nie przekonawszy do swoich prawd. Społeczeństwo patrzeć na nas będzie jak na albinosów, tak jakby to ono od początku miało rację. A nam będzie jeszcze gorzej, bo czuć się będziemy nie tylko oszukani, ale i niezrozumiani, jakbyśmy to my kłamali.\nPo bardzo mroźnej zimie 1979 roku nastąpiła wczesna jak rzadko wiosna. Koniec maja był po prostu upalny. 1 czerwca otrzymałem wezwanie do wojska. Po paru dniach pijaństwa, które się nazywało pożegnaniem z rodziną, krewnymi i przyjaciółmi, z ogoloną głową, spakowanym w drogę plecakiem, w starym ubraniu i z 25 rublami w kieszeni wyjechałem do niechcianego, lecz nieuniknionego wojska, które pociągało mnie i odstręczało jednocześnie. Byłem młody i krzepki, na studia za durny, nauka wydawała mi się potrzebna tylko po to, bym potrafił policzyć otrzymane pieniądze. Rodzice już dawno stracili cierpliwość do moich wybryków – nie mogli się doczekać, kiedy mnie wezmą do woja, żeby oni mogli spokojnie odetchnąć. A mnie się wydawało, że mam już niemałe doświadczenie życiowe: były panienki, które dawały lub nie, znałem bary piwne, restauracje i inne miejsca, gdzie można obalić butelkę wina. Szedłem do wojska chętnie, bo się bałem, że zmajstruję jakiej głupiej bachora albo się spiję. Wcześniej czy później i tak trzeba byłoby iść, a czekanie, „kiedy wezwie Ojczyzna”, było nie dla mnie. Poza tym, uważałem się za lepszego od innych, bo miałem już nie 18, tylko 19 lat i byłem dobrze przygotowany fizycznie.\nO godzinie dziewiątej wieczorem, przy akompaniamencie okrzyków i gwizdów żegnających, autobus z czternastoma takimi samymi oberwańcami jak ja i eskortującym nas miczmanem1 z komisariatu wytoczył się przez bramę i, przebiwszy się na sygnale przez pijany i popłakujący tłum, skręcił w lewo w ulicę Witolda, potem znów w lewo, w prawo i prosto ulicą Gogola.\nRzuciliśmy się do okien autobusu, waliliśmy w brudne szyby pięściami, wyjąc jak wilki w klatce. Przez brudne okna widać było pijane fizjonomie przyjaciół i bliskich, żegnające nas panienki z puszczającym od łez tuszem do rzęs. Było wśród nich sporo takich, które chętnie płakały przy każdym pożegnaniu. Były i takie, które nie tylko ryczały, ale i wołały, przekrzykując tłum: „Będę na ciebie czekała...”, by następnej soboty obiecywać to samo już innemu.\nNieco bardziej opanowani byli rodzice przyszłych żołnierzy. Stali gdzieś z brzegu tłumu, statecznie ocierając łzy żalu: „Oto i my żegnamy naszego żołnierzyka...”, nie mieszając się z trącącym oparami alkoholu tłumem, który żywą masą usiłował zagrodzić autobusowi drogę.\nKiedy wyjechaliśmy na autostradę, w autobusie zapadła nieprzyjemna cisza. Tak jakby zaaplikowano nam środki uspokajające: siedzieliśmy zamyśleni, o szklanych oczach. Chojractwo, jakie się pojawia, kiedy człowiek idzie do wojska czy bierze ślub i jest w centrum uwagi, gdzieś wyparowało. Miczman, zdjąwszy oficerską czapkę, ocierał chusteczką spocone czoło. Kiedy ruszaliśmy, zdrowo się napracował: odciągał nas od okien i sadzał na miejsca, wrzeszczał, pienił się, wydawał rozkazy, ale nikt go nie słuchał, bo byliśmy jeszcze zupełnie zieloni. Umysły mieliśmy jeszcze niezepsute przez wojsko, więc na jego komendy nie reagowaliśmy.\nJakiś czas jechaliśmy w milczeniu, potem zaczęliśmy powoli dochodzić do siebie. Z listów od przyjaciół w wojsku wiedzieliśmy, że za miastem nas wysadzą, sprawdzą plecaki i walizki, znalezione butelki wódki rozbiją, odbiorą noże, widelce i wszystkie ostre rzeczy. Usiedliśmy więc w kółko na końcu autobusu i postanowiliśmy, że to, co jest w butelkach, lepiej wlać do żołądków niż pozwolić głupiemu miczmanowi wyrzucić. Odkorkowaliśmy pierwszą butelkę, ktoś zaradniejszy miał szklankę. Piliśmy po kryjomu. Jeden pije, inni zasłaniają, żeby nie zobaczył miczman. Wkrótce jednak przekonaliśmy się, że miczman na razie nami się nie interesuje i spokojnie patrzy przed siebie na drogę. Szklanka szybko krążyła w obawie, że nie zdążymy skonsumować wszystkiego, zanim nastąpi egzekucja. Nabraliśmy odwagi. Poczuliśmy się jak starzy przyjaciele: przedstawialiśmy się, opowiadaliśmy o sobie. Dołączyło jeszcze dwóch. Matki szczodrze zaopatrzyły wszystkich w kiełbasy i słoninę, wódkę mieliśmy... Brakowało tylko panienek, ale te zostały daleko i dla innych...\nJechaliśmy długo. Zdrzemnąłem się nieco, ale wkrótce znów dołączyłem do pijącego towarzystwa. Wszyscy mieli już mocno w czubach, jeden rechocząc opowiadał, że mu matka dała na drogę talerze i sztućce, bo niby w wojsku tego nie ma. Inny proponował dać miczmanowi w mordę, wyrzucić go z autobusu i wrócić do Kłajpedy. Wypytywał, kto potrafi prowadzić autobus. Dobrze, że tacy się nie znaleźli. Patrząc na nich wszystkich, nie miałem innego wyjścia, jak znów się ululać. Kiedy to załatwiłem, zacząłem tłumaczyć, jaki to ze mnie sprytny gość: ubrany jestem w koszulkę z krótkim rękawem, ale w plecaku mam waciak. Nie łapali, co w tym sprytnego, a ja im klarowałem, że jeśli wyślą nas na południe, to mi w koszulce będzie dobrze, jeżeli na Syberię – wyciągnę waciak, a oni w samych koszulach pomarzną. Pijany rechot. Miczman spał czy tylko udawał, bo czapkę miał zsuniętą na oczy. Wódka się skończyła.\nInkwizycja dlaczegoś nie nastąpiła, ale już nie baliśmy się jej, jak i całego tego wojska. Kilku chłopców z przodu siedziało całkiem trzeźwych, nie dołączając do nas. Zaczęliśmy ich namawiać po dobroci i nie tylko, żeby oddali nam sznaps, który wręczyły im na drogę ich mamusie, ale ci twierdzili, że nic nie mają. Jedni już się brali do bitki, inni jednak wołali, że ze swoimi zaczynać nie trzeba, bo zaraz dojedziemy do punktu przydziału poborowych w Wilnie, a tam chłopcy z Kowna, Kłajpedy i Wilna ciągle się między sobą tłuką. Nas jest bardzo mało, musimy więc trzymać się razem.\nUspokoiliśmy się i poszliśmy się zdrzemnąć. Nie poczułem, kiedy dojechaliśmy do Wilna. Budzę się – za oknem noc, w autobusie pali się światło, poborowi śpią. Zacząłem budzić swoje towarzystwo. Kiedy przybyliśmy na miejsce, miczman oświadczył, że będziemy czekać w autobusie kilka godzin, bo komisja lekarska w punkcie przydziału zaczyna pracę dopiero o ósmej. Czasu mieliśmy dużo, więc pomyśleliśmy, że nieźle byłoby obalić jeszcze kilka butelek. Obudziliśmy innych, zrobiliśmy zrzutkę, zostało tylko posłać kierowcę autobusu do jakiejś meliny, ale okazało się, że kierowca sam jest meliniarzem, więc no problem. Co prawda, kiedy się targowaliśmy, obudził się miczman i chciał posadzić mnie na miejsce, ale go odepchnąłem i posłałem na trzy litery. Zaczął straszyć, że wyśle mnie służyć na białe niedźwiedzie, więc posłałem go jeszcze raz. Wtedy zapewnił, że Północ już mnie nie minie.\nNie dali nam spać. Jednych trzeźwych, innych pijanych jak świnie – spędzono nas do jakiegoś niby to kościoła, niby byłego klasztoru. Zwracały na siebie uwagę grube mury budynku i okratowane okna. Kazano nam rozebrać się do naga. Chłopcy, którzy mieli dużo pieniędzy, niepokoili się, że mogą ich, rozebranych do gołego, okraść. Ktoś poradził bogaczom, żeby wsadzili sobie pieniądze do dupy, a kiedy zaczną ich uwierać, niech przełożą w policzek. Chodziliśmy jeden za drugim z gabinetu do gabinetu jak stado baranów, a na czele stada – niezastąpiony miczman. Cała ta komisja lekarska była czystą formalnością. Wszystkie nasze dokumenty z orzeczeniami lekarzy „zdatny” i „niezdatny” gotowe były jeszcze w Kłajpedzie.\nZdaniem wszystkich konowałów, byłem zdatny. W Wilnie poważniej badano tylko tych chłopców, którzy jakoś się nie spodobali medykom kłajpedzkim: słabszy słuch czy wzrok, doznane urazy i temu podobne. Faktycznie już w Kłajpedzie byliśmy posortowani jak byczki w rzeźni: gatunek najwyższy, pierwszy i tak dalej. W Kłajpedzie też decydowano, w jakich jednostkach każdy może służyć. W Wilnie było tylko ostatnie namaszczenie. W Kłajpedzie wzrok miałem sokoli. W Wilnie pijany nie mogłem dojrzeć ani literki nawet oboma oczyma. Po przejściu komisji kazano nam się ubrać, miczman nas odprowadził, pożegnał się, życzył wszystkim pomyślnej służby, do mnie mrugnął i poprosił o przywiezienie niedźwiedziej skóry. Byłem zielony i pewny na sto procent, że już jestem marynarzem Floty Północnej. Dopiero później zrozumiałem, że w wojsku jest jak w życiu: im niższa ranga, tym więcej udawania wielkiej władzy.\nŻołnierzyk zaprowadził nas za żelazną bramę, dzielącą na pół ogrodzony wysokim murem dziedziniec, przypominający raczej więzienie niż taką niewinną instytucję, jak punkt przydziału chłopców w wieku poborowym.\nNa dziedziniec za żelazną bramą wychodziło kilkoro drzwi – wysokich, wiekowych. Żołnierz machnął nam: „Idźcie, odpoczywajcie” i sam został przy bramie. Taszcząc swoje rzeczy, weszliśmy przez jedne z drzwi – wewnątrz smród szczyn, wódki, ryby i potu. Piętrowe prycze, a raczej półki zbite z grubych desek. Na nich i na posadzce leżą poborowi, wsadziwszy pod głowy jedyny swój majątek – walizkę lub plecak z włożoną przez mamę kiełbasą, szynką i konserwą. Jedni grają w karty na pieniądze czy rzeczy, inni piją wódkę.\nRozeszliśmy się po sali. Postanowiliśmy we dwóch wyjść na zewnątrz, bo spać się nie chciało, a siedzieć w prześmiardłym pomieszczeniu w piękny letni poranek nie mieliśmy ochoty. Kiedy wychodziliśmy, zbliżyło się do nas kilku facetów. Gotowi byliśmy do bójki, bo ci mieli wsadzone za pasy długie noże kuchenne. Spytali, dokąd idziemy i kim jesteśmy. Odpowiedziałem, że to nie ich zasrana sprawa. Słowem, bójka prawie gotowa. Jeden z nich zdążył jednak spytać, skąd nas przywieźli, a kiedy usłyszał, że z Kłajpedy, zmienił ton i zaprosił do wypitki. Opowiedział, że oni wszyscy są z Wilna, siedzą tu już tydzień i jest ich dużo, kilka autobusów. Kiełbasę i szynkę odbierają wieśniakom, tak samo pieniądze, za które można kupić wódkę u wartowników. Naparzają się z Kownem i Szawlami, z Kłajpedą – pokój.\nPo dobrej półgodzinie przez głośnik wydano rozkaz zbiórki. Wyszliśmy na dziedziniec. Z szeregu wywoływano niektórych po nazwisku i kazano im stawać przy bramie. Moje nazwisko nie padło. Reszcie kazano się rozejść. Poszedłem pogadać do wywołanych, bo wśród nich było kilku kłajpedzian. Pojawili się kupcy – żołnierze i oficer z dystynkcjami jednostek budowlanych, rodzaj dalszej służby chłopców był więc jasny. Podeszli do nas dwaj żołnierze w mundurach komandosów. Okazało się, że to moi starzy znajomi – Donatas i Wołod’ka, z którymi się uczyłem. Opowiedzieli, że otrzymali przydział do dywizji desantowej w Kownie, a że mają specjalność kamieniarzy, więc tymczasem pracują w willi pułkownika.\nZnów komenda: „Do szeregu przy bramie” – trzy nazwiska i wśród nich moje. Podszedł do nas sierżancik w mundurze komandosa i powiedział, że jedziemy do Fergany. Spytałem, czy to na Północy. Uspokoił mnie, że na pewno nie zmarznę. Kazał nam zaczekać, a sam poszedł załatwiać jakieś formalności. Donatas i Wołod’ka, kiedy usłyszeli nazwę Fergana, powiedzieli, że ich pułk był na szkoleniu w Ferganie, że jest tam bardzo gorąco i latają muchy wielkości dobrego ziemniaka. Kiedyś jechali ciężarówką, kilku żołnierzy stało w nadwoziu i taka mucha tak walnęła jednego z nich w łeb, że go znokautowała.\nWrócił nasz kupiec. Pokwitowaliśmy bezpłatne bilety i pieniądze na wyżywienie – pięć rubli z groszami na pięć dni.\nDo Moskwy dojechaliśmy szybko. Tam wsiedliśmy do pociągu Moskwa–Taszkient. Jechaliśmy przez całą Rosję i nie mogłem się nadziwić, jaki wszędzie niespotykany burdel. W Kazachstanie jeszcze gorzej. Nigdy dotąd nie wyjeżdżałem poza granice Litwy. Jeżeli coś widziałem, to tylko w telewizji. Kazachskie auły – to ubogie chatynki sklecone z gliny, żwiru i jeszcze jakichś materiałów, ze sterczącymi z rzadka antenami telewizyjnymi. Na stacjach do okien wagonów rzucał się tłum wyrostków, za kopiejki tańcząc boso po peronie i śpiewając gęsto okraszane przekleństwami czastuszki. Kobiety nosiły na głowach tace z owocami i okrągłym chlebem zwanym lepioszkami. Byliśmy zszokowani takimi widokami, tylko sierżant się śmiał. Słowem, od czasów basmaczy2 nie zmieniło tu się nic...\nNasz kupiec sierżancik był niewysokiego wzrostu, ale krzepkiej postury, dumny bardzo ze swej służby w wojskach powietrzno-desantowych, co stale starał się podkreślać, w istocie jednak był tchórzem. Zebrał nasze pieniądze i dokumenty. Łaził po wagonach, grając na gitarze ładniejszym dziewczynom i podrywając je na bajki o potędze i chwale wojsk WDW3. Z początku nam imponował, później jednak przekonaliśmy się, że to tylko piana na szczynach: im więcej potrząsasz, tym więcej piany, on zaś im więcej gadał, tym więcej łgał.\nPociąg stawał przy każdym aule, odległości zaś między tymi „terenami zaludnionymi” były jak przez całą Litwę. Wszędzie nieznośny upał, powietrze faluje, a po obu stronach torów jak okiem sięgnąć niekończąca się równina – ani drzewa, ani krzaczka, tylko pożółkła trawa. Jedyne żywe stworzenia to świstaki. Stoją na tylnych łapkach przy swoich norach i z ciekawością obserwują pociąg.\nW podróży nie obeszło się bez przygód. Przyszedł młody żołnierzyk ze służby ochrony wagonów i żalił się, że go czurki4 krzywdzą, żyć nie dają. Nasz orzeł sierżant zerwał się, dla powagi założył marynarkę od munduru, beret i, lekceważąc naszą propozycję pomocy, ruszył, jak powiedział, leczyć czurków. Kiedy długo nie wracał, udaliśmy się na poszukiwania, spodziewając się zwałów pokrwawionych ciał. Patrzymy, a tu czurki jego „leczą”. Nie biją. Gdyby bili, pomoglibyśmy mu. Ale to była tylko „praca wyjaśniająca”.\nW pociągu jechali też Kirgizi z jednostek budowlanych po odbyciu służby w batalionach karnych i Uzbecy z wojsk wewnętrznych. Kirgizi urżnęli się jak świnie i zaczęli rozrabiać po pociągu. Takich ohydnych pijanych mord jeszcze nie widziałem. Obrywali żołnierze innych narodowości lub służący w innych rodzajach wojsk za to, że ich pagony są czerwone, zielone czy jeszcze inne, a nie czarne, krótko mówiąc, za to, że są czmo – gówno. Szczególnie się dostało kilku Uzbekom z wojsk wewnętrznych: pobito ich do krwi. Uzbecy skupili siły w jednym wagonie, do Kirgizów dołączyli Kazachowie, a linią frontu stał się nasz wagon, akurat tam, gdzie były nasze miejsca. Przejście wąskie, ledwie dwie osoby mogą się rozminąć, atak zmasowany jest niemożliwy, w ruch poszły więc puste butelki i zebrany z nasypów tłuczeń (widocznie do boju szykowano się zawczasu).\nKiedy walka zawrzała, wdrapaliśmy się na najwyższe półki. Strony z wrzaskiem rzuciły się na siebie. Co za mordy, samego wyglądu można było się wystraszyć. Uzbecy atakowali, bijąc sprzączkami pasów i butelkami, Kirgizi bronili się tym samym orężem. Starcie, pierwsza krew, pierwsze nieprzytomne ofiary wywlekane przez swoich na zaplecze. Ataki szły jeden po drugim. Na najbliższej stacji ktoś zerwał hamulec awaryjny i Kirgizi z Kazachami skapitulowali – otworzyli okno i powyskakiwali na zewnątrz, zostawiając walizki z rzeczami osobistymi.\nKup i pobierz za 25,90 zł 23,31 zł ($ 6,79 $ 6,11)


Chodzenie w japonkach jest szkodliwe. Poznaj 4 wady tego obuwia Kobieceinspiracje.pl\nChodzenie w japonkach jest szkodliwe. Poznaj 4 wady tego obuwia\nagnieszkag June 21, 2018, 10:45 a.m. Zgłoś naruszenie\nW okresie letnim wiele osób chodzi w japonkach. Nic w tym dziwnego. Kiedy jest gorąco, nikt nie ma ochoty na zakrywanie stóp. Jednak noszenie japonek niekoniecznie jest dla nas korzystne. Do czego może doprowadzić częste noszenie tego obuwia?\nStopa w japonkach jest całkowicie odsłonięta. Dodatkowo, takie obuwie ma zazwyczaj dość cienką podeszwę. To sprawia, że stopy są bardzo narażone na wszelkie urazy. Lepiej więc nie chodzić w nich po nierównych terenach, piasku, czy schodach.\nNiestabilność japonek, cienka podeszwa i konieczność utrzymywania obuwia na stopie za pomocą zaciskania palców sprawia, że częste chodzenie w japonkach może powodować wady postawy. Ma to również związek ze sposobem stawiania kroków.\nJaponki odkrywają prawie całą stopę. Sprawia to, że stopa nie ma żadnej stabilności i nic nie trzyma jej na podeszwie. Aby utrzymać stopę na miejscu jesteśmy zmuszeni podwijać duży palec u stopy, co po jakimś czasie może skutkować powstawaniem halluksów.\nCzęste noszenie japonek może doprowadzić również do zapalenia powięzi podeszwy, zapalenia goleni, czy zapalenia ścięgna. Ma to miejsce najczęściej wtedy, kiedy nasze stopy mają już zaczątek którejś w tych chorób. Japonki wtedy szybko pogłębiają problem.\nWarto jednak pamiętać, że nie należy całkowicie rezygnować z noszenia japonek, jeśli jest to nasze ulubione obuwie. Można zakładać je na szybki wypad do sklepu, na plażę czy do ogródka. Jednak zdecydowanie odradza się noszenie ich przez cały dzień oraz spacerowania w nich po nierównym terenie.\nCzym są modzele i jak je usunąć?\nKatarzynaAug. 24, 2020, 6:18 p.m.\nModzele to przypadłość, która dotyczy zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Są to mianowicie żółte odciski, które tworzą się na podeszwach stóp lub na rękach. Nie jest to problem dużego kalibru, …\nDlaczego chodzenie boso jest tak zdrowe?\nKatarzynaJuly 16, 2020, 6:16 a.m.\nDzisiaj większość z nas jest zabiegana, ma wiele obowiązków, musi łączyć życie rodzinne z zawodowym. Utrzymanie balansu i zdrowego trybu życia w dzisiejszych czasach nie jest łatwe. Jednak od czasu …\nPiotrJuly 16, 2018, 3:02 p.m.\nNa początku warto zastanowić się dlaczego paznokcie wrastają. Z reguły sprawa wygląda tak, że sami sobie sprawiamy ten problem. Nie potrafimy prawidłowo obcinać paznokci. Zawsze obcinamy paznokcie w linii prostej, …


2011-07-07 13:03:01 Administrator Biuletynu Nowy dokument: PN 18-2011 Budowa chodnika przy ul. Plebiscytowej\n2011-07-07 13:03:01 Administrator Biuletynu Publikacja dokumentu: PN 18-2011 Budowa chodnika przy ul. Plebiscytowej\n2011-08-05 13:39:01 Administrator Biuletynu Publikacja dokumentu: PN 18-2011 Budowa chodnika przy ul. Plebiscytowej\n2011-08-05 13:39:01 Administrator Biuletynu Edycja dokumentu: PN 18-2011 Budowa chodnika przy ul. Plebiscytowej\n2011-08-05 13:39:51 Administrator Biuletynu Publikacja dokumentu: PN 18-2011 Budowa chodnika przy ul. Plebiscytowej\n2011-08-05 13:39:51 Administrator Biuletynu Edycja dokumentu: PN 18-2011 Budowa chodnika przy ul. Plebiscytowej\n2011-08-26 09:07:41 Redaktor UM Mikołów Publikacja dokumentu: PN 18-2011 Budowa chodnika przy ul. Plebiscytowej\n2011-08-26 09:07:41 Redaktor UM Mikołów Edycja dokumentu: PN 18-2011 Budowa chodnika przy ul. Plebiscytowej\n2011-09-27 13:05:05 Administrator Biuletynu Archiwizacja dokumentu: PN 18-2011 Budowa chodnika przy ul. Plebiscytowej\n2011-12-09 10:12:44 Administrator Biuletynu Publikacja dokumentu: PN 18-2011 Budowa chodnika przy ul. Plebiscytowej\n2011-12-09 10:12:44 Administrator Biuletynu Edycja dokumentu: PN 18-2011 Budowa chodnika przy ul. Plebiscytowej


Witamina C – dlaczego jest niezbędna?\nWitamina C kojarzy się nam się z odpornością na infekcje wirusowe albo ze pełnowartościowymi d\nziąsłami (szkorbut!). Natomiast niewiele ludzi wie, że witamina C ma kardynalne znaczenie dla organizmu naszych kości. Aby posiadać mocne i zdrowe kości, odporne na złamania, potrzebujemy dużo wit. C. Zalecana norma marnych 70 miligramów na dobę jak już pisałam wcześniej wystarcza jedynie dla standardowej ochrony przed szkorbutem. Na zdrowe i mocne kości to dawka absolutnie niewystarczająca. Po przekroczeniu 40-stki zmorą współczesnych społeczeństw staje się popularna choroba kości – osteoporoza. Dlaczego, skoro nieustannie pijemy tyle bogatego w wapń mleka i jemy tyle serków i wszelakiego nabiału? Przecież od potomka słyszymy, że najbogatszym źródłem wapnia okazują się mleko i produkty nabiałowe, prawda? Tajemnica tkwi jednak nie w ILOŚCI wapnia w pożywieniu, lecz w tym, jak nasz organizm sobie radzi z jego PRZYSWOJENIEM. A z tym okazuje się kiepsko przy trzymaniu się zachodniego stylu życia i obowiązującej tradycyjnej leczeniu odchudzającej. Ciągłe zakwaszanie człowieczego ustroju poprzez korzystanie z zasad obowiązującej „piramidy żywieniowej”, czyli dostarczanie mu nadto dużej ilości zakwaszających pokarmów odzwierzęcych (nabiał, mięso, jajka, a ze źródeł odrębnych niż odzwierzęce – większość przetworów zbożowych) ma po latach swój skutek w postaci utraty gęstości poprzez kości. Co zatem jeść aby wdrożyć naturalne leczenie osteoporozy? Czy rację mają ci, którzy namawiają nas do mleka i nabiału aby jej zapobiec? mimo pozorom spożywanie białka pochodzenia zwierzęcego np. w postaci nabiału wyłącznie nie ochrania przed osteoporozą, ale wręcz okazuje się czynnikiem wspomagającym powstanie tej potężnej schorzenia! Wapń tak wychwalany w reklamach elementów diety nabiałowych okazuje się przecież szczególnie kiepsko przyswajany poprzez nasze organizmy, dodatkowo zaś próbując strawić białko zwierzęce organizm wręcz zmuszony okazuje się pobrać pewne pierwiastki (m.in wapń) z naszych kości albo zębów. dzieje się tak dlatego, że wprowadzenia do człowieczego ustroju jakiegokolwiek pokarmu zakwaszającego, zawierającego białko zwierzęce (nabiał, mięso, jajka itp.) sprawia natychmiastową reakcję polegającą na przywróceniu homeostazy i prawidłowego, zasadowego pH krwi. Stąd spożywanie przemysłowo przetworzonego nabiału nie sprawia dostarczania wapnia lecz jego utratę. Efekt – kości ulegają rzeszotnieniu, zęby stają się kruche. Chrońmy nasze najmłodszych przed szkolnym akcjami takie jak „Szklanka mleka jakiejkolwiek szkole” i nie kupujmy im dosładzanych cukrem serków danonków „dla mocnych kości” ze względu na to że skutek spożywania tych elementów diety na dłuższą metę okazuje się opłakany. Nota bene w krajach o powiększonym spożyciu nabiału odnotowuje się najsilniejszą dawka złamań jak także zachorowań na osteoporozę (USA, Finlandia, Szwecja itd.), co zaś ciekawe schorzenia te okazują się niemal nieznane w\nkrajach gdzie nie ma tradycji picia krowiego mleka, nabiału zwyczajowo raczej się nie jada,\na już na pewno nie codziennie (np. kraje afrykańskie). Czy ponadto naprawdę potrzebujemy 1000 czy 1200 miligramów wapnia na dobę jak wmawia nam mainstream? W Afryce okazuje się sobie plemię Bantu. Kobiety z tego plemienia rodzą średnio 9 najmłodszych, które karmią piersią średnio po 2 dekady każde. Dobowe picie wapnia to ok. 350 miligramów dziennie, ze źródeł zwłaszcza roślinnych. Osteoporoza okazuje się tam chorobą zupełnie nieznaną, złamania i utrata zębów przynależą do rzadkości. Z drugiej strony eskimoskie plemię Inuitów może pochwalić się najwyższym za granicą wskaźnikiem złamań i zachorowań na osteoporozę. Skąd to się wzięło, skoro spożywają oni szczególnie wysoką porcję wapnia dziennie (ok. 2000 mg)? Otóż źródłem wapnia okazuje się dla Inuitów zwłaszcza ryba, konsumowana najczęściej razem z tkanką kostną. Czyli ponownie mamy odzwierzęce, zakwaszające organizm kopalnia wapnia.zakwaszających), nabiał zaś „dla mocnych kości” niech spożywają naiwni, którzy wierzą reklam Aby Twoje zęby były mocne oraz zdrowe, nie wystarczy ich codzienne szczotkowanie oraz pielęgnacja jamy ustnej. To, co jesz, ma równie istotny wpływ na etap Twojego uzębienia, c alt="produkty które mają witaminę C" src="a" />o higiena. Jaka dietę zagwarantuje Ci świetne zdrowie zębów? Oczywiście obfita w białko oraz wapń, witaminę D oraz B12. Co istotne, dzięki niej, wpłyniesz też korzystnie na swoje kości. Twój menu powinien zawierać produkty, które zawierają ich spore ilości, mimo wszystko co równie istotne – musisz zrezygnować z wysoko przetworzonej żywności, obfitującej w konserwanty. jak na przykład jedzenie wzmaga gromadzenie się bakterii na języku oraz w przestrzeniach międzydziąsłowych. Podobnie jak spożywanie słodyczy, szczególnie tych, zawierających znaczne ilości cukru. Jeśli naprawdę nie umiesz powstrzymać się przed zjedzeniem słodyczy, skuteczniej wybieraj gorzką – z dużą zawartością kakao. Unikaj czekoladek takich jak landrynki, również „krówek”, dobrze zupełnie z nich zrezygnuj. Gazowane słodkie napoje to kolejna nadmierna dawka cukru. W puszce Coli znajduje się aż 10 łyżeczek cukru! Twoje zęby nie będą z tego względu uszczęśliwione. Jeśli mimo wszystko nie uwielbiasz gorzkich napojów, możesz stosować stewię albo aspartam – zdrowe słodziki, które nie zaszkodzą Twoim zębom. taki drugi nawet może im udzielić pomocy, ponieważ wspomaga zatrzymywanie soli mineralnych w ślinie, które chronią zęby oraz wpływają na kuracja drobnych ubytków. jedynie wit. D oraz B12 okazują się niezbędne dla mocnych zębów oraz kości. Niemniej istotne okazują się też inne minerały oraz wit., takie jak: magnez, witamina K oraz C. Do czego właściwie okazują się nam one potrzebne? Witamina D powstaje w cerze pod oddziaływaniem oddziaływania promieni słonecznych. okazuje się ona tak ważna dla organizmu zębów, ze względu na to że polepsza wchłanianie wapnia oraz pobudza wytwarzanie osteoblastów (komórek budulcowych układu kostnego). idealnym źródłem takiej wit. okazują się tłuste ryby, zwłaszcza: śledź, węgorz, makrela, tuńczyk oraz łosoś, również jaja oraz żółte sery. Witamina B12 umożliwia wiązanie kwasów nukleinowych w warstwach szpiku kostnego, dlatego wzmacnia szkielet, jak także zęby. Jej jedynymi źródłami okazują się produkty odzwierzęce, takie jak: mięso, jaja, ryby, mleko oraz produkty nabiałowe – sery, kefiry, kefiry, twarogi, itp. Osoby będące na diecie wegańskiej powinny poddać się suplementacji witaminą B12,\nponieważ nie okazują się w stanie dostarczyć jej do organizmu poprzez konsumowanie suplementów roślinnych.\nWitamina C zalecana okazuje się jedynie w zamierzenia zachowania młodości skóry, ale też kości, a w tym – zębów. ze względu na to że okazuje się ona konieczna do prawidłowej syntezy kolagenu, który okazuje się podstawowy budulec kości, zapewnia im dostateczną gęstość. Znajdziesz ją w warzywach oraz owocach, przede wszystkim w papryce, porzeczkach, natce pietruszki, również w cytrusach. Witamina K ochrania przed osteoporozą kości, próchnicą zębów, jak także czyni je mocnymi, zapobiegając kruszeniu. idealnym jej źródłem okazują się zielone jarzyny, zwłaszcza szpinak, brokuły, brukselka, również fermentowany nabiał (kefiry, maślanka, kefiry). Magnez okazuje się niezbędny dla mocnych kości oraz zębów, ponieważ wpływa na ich gęstość, również okazuje się odpowiadający za przyswajanie wapnia. Wchłanianie magnezu wspomaga witamina B6, której źródła stanowią m.in. produkty zbożowe, banany, tłuste ryby. Sam magnez znajdziesz w gorzkim kakao, warzywach strączkowych, kaszy gryczanej, orzechach oraz szpinaku. Do stworzenia mocnych kości ważne okazuje się dostarczenie organizmowi ich głównego składnika – wapnia . taki obowiązek kojarzy się nam zwłaszcza z dzieciństwem i zwykłą szklanką mleka dla przedszkolaka czy ucznia. Tymczasem kości potrzebują właściwej diety nie jedynie wtedy, gdy intensywnie rosną, ale poprzez całe nasze życie , a w drugiej jego 50 proc. wymagają wręcz szczególnej uwagi. Podobnie jak inne tkanki, nieustannie niszczą się i regenerują, tyle że z upływem lat przebieg taki okazuje się o wiele spowolniony i potrzebuje wsparcia. ważne by niezbędny kościom wapń pojawiał się na talerzu nie jedynie w odpowiedniej ilości (dla niewiast 1100 mg, dla facetów 800 mg dziennie), ; w świetnym towarzystwie – witamin i minerałów. To przede wszystkim bezcenna witamina D i magnez, pomocnicze jego wchłanianie, witamina K poprawiająca gęstość i witamina C, niezbędna do prawidłowej syntezy kolagenu. produkty sprzyjające mocnym kościom: Figi szczególnie te suszone, to zasobne kopalnia wapnia . taki niewielką owoc ma go niemal tyle samoczynnie co szklanka krowiego mleka. Ryby morskie takie jak tuńczyk, łosoś i makrela, zawierają kwasy tłuszczowe OMEGA-3 . Dostarczają też pełnowartościowego białka oraz fosforu, potasu, magnezu i żelaza . produkty rodzaju mlecznego okazują się zasobne w mikroelementy . To one wzmacniają układ kostny. Orzechy okazują się prawdziwą skarbnicą minerałów przyjaznych kościom. Jednym z nich okazuje się bor , pierwiastek śladowy, odpowiadający za gospodarkę wapnia w\norganizmie. wybieraj orzechy włoskie, brazylijskie, nerkowce, migdały i laskowe\n. trwające w roślinach strączkowych (soi, fasoli, grochu) fitoestrogeny pomagają ochronnie na kości. Ciemnozielone jarzyny takie jak brukselka i natka pietruszki , okazują się zasobne w wapń i składniki, które okazują się głównym budulcem układu kostnego. Kapusta okazuje się bombą mineralną . zapewne dlatego w starożytnym Rzymie warzywo to uważano za lekarstwo na wszystkie kłopoty. ochrania m.in. przed przeziębieniem oraz stymuluje odporność. Jarmuż zwany okazuje się też królem zieleniny. Dlaczego? ponieważ garść tego posiada więcej wit. C , niż wynosi jej dzienna norma. Poza tym gdy go jesz skuteczniej wchłaniają się wapno i żelazo, działa też antynowotworowo. Brokuły chronią m.in. przed anemią i nowotworem. duża dawkę wit. C zapewniana okazuje się do organizmu razem z tym warzywem wzmacnia produkcję kolagenu, niezbędnego do prawidłowego funkcjonowania stawów. Pełnoziarniste pieczywo, kasze i sezam nie jedynie obniżają poziom cholesterolu, ale też pozytywnie wpływają na budowę mazi stawowej. Pamiętaj wystrzegać się: papierosów, piwa, kawy, mocnej herbaty, coli, napojów gazowanych, składników fast food, nadmiaru soli, zup i sosów z proszku. ?ród?o: DOZ Magazyn Dbam o Zdrowie Powered by TCPDF (www.tcpdf.org) 1 / 1