Piotr, Biblioteka Kiwa\nOpublikował Piotr Data: Luty 11, 2017 Dział: Firma\nDlaczego jednym się udaje prowadzenie własnego biznesu, a innym nie. Na czym polega tajemnica? Praktyczne zarządzanie ryzykiem biznesowym Ta magia bierze się najczęściej z ogromnej pracowitości, pełnego profesjonalizmu, doświadczenia i pomysłowości. Warto rozejrzeć się po okolicy i sprawdzić, jakiego rodzaju działalności jeszcze nie ma, a potem połączyć to z naszym doświadczeniem, umiejętnościami i możliwościami\nOpublikował Piotr Data: Luty 3, 2017 Dział: Inwestycje\nBudujesz dom, ale całkiem nie znasz się na budowlance? Prowadzisz firmę i masz zamiar budować nieruchomość? To sytuacja, gdy bardzo pożądany wydaje się nadzór inwestorski. Inspektor działa w imieniu inwestora, pilnuje, by wszystkie sprawy szły zgodnie z założeniami i oczekiwaniami. Przed zatrudnieniem odpowiedniej osoby należy sprawdzić jej uprawnienia. Inspektorzy nadzoru inwestorskiego Inspektor ma za\nOpublikował Piotr Data: Styczeń 17, 2017 Dział: Firma\nGry są metodą edukacyjną przewidzianą nie tylko dla młodzieży szkolnej. Znakomicie sprawdzają się też wśród menedżerów i na szkoleniach dla pracowników firm o różnym profilu. Platformy elektroniczne stanowią znakomite narzędzie w podnoszeniu kwalifikacji menedżerskich. Instytucja otoczenia biznesu czyli gra Symulacja biznesowa jest oparta o rzeczywisty model ekonomiczny, funkcjonujący w danej strukturze organizacyjnej i zakłada\nJak zapewnić sobie godny byt, gdy już nie będzie można pracować? Nasze społeczeństwo się starzeje i bez uzdrowienia systemu emerytalnego oczekiwanie, że na starość będzie nam się dobrze powodziło, dzięki funduszom odkładanym w poczciwym ZUSie, jest mocno przesadzone. Młodzi coraz częściej zdają sobie sprawę, że wysokość ich emerytury zależy tylko i wyłącznie od ich


Przyjaźń czymś ważnym w życiu? - ..::: www.bonanza.fora.pl :::..\nPrzyjaźń czymś ważnym w życiu?\nWysłany: Czw 23:09, 31 Maj 2007 Temat postu: Przyjaźń czymś ważnym w życiu?\nNo właśnie jak uważacie, czy prawdziwa przyjaźń może być czymś ważnym w życiu? Macie takiego prawdziwego przyjaciela na dobre i na złe?\nOsobiście uważam że przyjażń jest czymś ważnym w życiu (jeśli oczywiście ma sie odpowiedniego przyjaciela/przyjaciół). Przyjażń dla mnie to coś pięknego zwłaszcza przyjażń z dziewczyną (hehe nie nie jestem les ). Mam jedną najważniejszą w moim życiu osóbkę, ma na imię Kasia (zupełnie jak ja ) nawet urodziłysmy się w tym samym roku, miesiącu, obchodzimy tego samego dnia imieniny, mieszkamy na jednym osiedlu, chodziłysmy razem do szkoły i wiele innych... Znamy sie 7 lat i możemy gadac ze sobą o wszystkim :)Naszą wspólną pasją są konie I choć jesteśmy inne pod względem stylu czy słuchania muzyki, jesteśmy stworzone dla siebie, pomagamy sobie wzajemnie, pocieszamy się a kiedy trzeba płaczemy razem... Mimo licznych konfliktów przeżyłyśmy wiele wspaniałych chwil i przygód za co jje dziękuje :* Mam nadzieje że na zawsze pozostaniemy razem\nWysłany: Pią 14:34, 01 Cze 2007 Temat postu:\nmoim zdaniem przyjazn jest bardzo wazna w zyciu no tez zalezy czy to prawdziwa czy nie .\nPrzyjaźń... chyba istnieje coś takiego... jednak trudno jest znaleźć osobe która naprawde rozumie znaczenie słowa przyjaźń i która potrafi być prawdziwym przyjacielem. Ponad to przyjacielem nie można zostać z dnia na dzień... na przyjaźń trzeba sobie zasłużyć. Bynajmniej takie jest moje zdanie. Osobiście, na chwile obecną nie jestem w stanie stwierdzić czy mam jakiegoś prawdziwego przyjaciela... chyba jeszcze w nikim go nie odkryłam... Mimo to są ludzie którym mogę powiedzieć o wszystkim co mnie boli.. a oni bedą w stanie zachować to dla siebie.\nA pod stopami strzapki słów....\nRybcia jestes moim przyjacielem... na seriomam malo osób w lubsku ktore sa moimi przyjaciółmi a gdy zobaczylem cie pierwszy raz odrazu wiedziałem z ejestes spox i bedziesz super kumpela a nawet przyjaciółka\nMam dużo przyjaciół, ale tylko przy ludziach zbulina nie musze niczego udawac. Wole was niz moją rodzine ^^'\nhehe napewno w myslach tak nei sadzisz .... choziaz ja tez tak sadze xD<lol2>\nWysłany: Nie 14:30, 30 Wrz 2007 Temat postu:\nwole takiego seksuologa Edzia niż moją zrzędliwą babcie ;p\nWysłany: Nie 15:01, 30 Wrz 2007 Temat postu:\nbardoz smieszne i nei jestem SEKSUALNY!!!\nxD za to oboje jesteście patologicznymi zdziczałymi Mudydami. Edziu, ty też fajny fumfel jesteś. Tęsknie :*\nja jestem Mudydem??\nno widzisz jestes a ty sie tak zamartwiales ze wszyscy z bulina o tobie zapomnieli i wogole ale tak nie jest bo bulin to jedna wielka rodzina czasami sa kryzysy ale wszyscy w rodzinie sa dla sibie mili uczciwi i wogole tacy super\nWysłany: Pią 19:15, 26 Paź 2007 Temat postu:\nojej... jak ambitnie powiedziane a ja coś odkryłam! mam przyjaciół xD a nie wiedziałam nawet o tym xD hehe i nawet rodzina mi sie powiększyła ( nie nie urodziłam dziecka ani nie wyszłam za mąż )\na myślalam... Czasami mam takie sny, że wszyscy mieszkamy razem w bulinie.. ach i ejst tak super ;p\nWysłany: Pią 19:41, 26 Paź 2007 Temat postu:\nNapewno... ale wiesz... chyba nie wytrzymalibyśmy ze sobą na dłuższą mete xD tyle wariatów w jednym domu? ojojoj... co by to było\nhm.. my to tam bysmy wytrzymali, ale dom raczej nie xd od razu mowie ze jakby sie bulinowa chata rozwalila to ja spie w stajni na strychu ;p\nciekawi kto trafi na krowy. xd


Elixir: Manga Anime - Ghost in the Shell: S.A.C. Solid State Society - Nycek.\nSłyszeliście o stradivariusach? To legendarne skrzypce, skonstruowane w XVII w. przez włoskiego lutnika. Skrzypce cudowne, o niezwykłym, pięknym i charakterystycznym brzmieniu. Oczywiście, stradivariusów do naszych czasów dotrwało tylko kilka, więc ktoś wpadł na pomysł, żeby je skopiować. Przeanalizowano wszystko, instrumenty poddano wszystkim możliwym badaniom. Na ich podstawie skonstruowano identyczne skrzypce, niczym nieodbiegające od oryginału. I co? Ano nic. Skrzypce grały dobrze, ale oryginałowi nie sięgały nawet do pięt... Zabrakło odrobiny magii i ręki mistrza Stradivariego...\nPrzypadek stradivariusów sprawdza się również w wielu innych dziedzinach. Ile znacie dzieł, które niby są te same, ale nie takie same? Którym brakuje „czegoś”, czego nikt nie potrafi nazwać, ale wszyscy to czują, szczególnie, gdy tego brakuje...\nRecepta na kultowy obraz w cyberpunkowych klimatach wydaje się prosta: bierzemy bohaterów z mętną przeszłością i mrokiem w duszy, opętanych jakąś idee fixe, osadzamy ich w odhumanizowanym, zimnym świecie, każemy rozwiązywać moralnie wątpliwe problemy i miksujemy to z szybką akcją i kosmiczną technologią. I proszę: dostajemy takie perełki jak np.: G.I.T.S : Innocence, czy Neuromancera (nie, to nie manga/anime). Ale w przypadku ostatniej produkcji spod znaku G.I.T.S ta sprawdzona recepta nie zadziała. A przecież twórcy dostali „do zabawy” te same klocki, co w poprzednich Ghostach: wyrazistych (i ciekawych) bohaterów, spójny, logiczny i przeraźliwie realny świat, który niedługo może się spełnić, moralne dylematy, towarzyszące każdemu z nas...\nZnów spotykamy się z Sekcją 9, nadal bez Major, za to pod dowództwem Togusy. Teraz, dwa lata po wydarzeniach z 2nd GIG, Sekcja nie jest tylko rządową komórką skupiającą wojskowych cyngli i wykonującą szemrane operacje na granicy prawa. To dwudziestoosobowa, dobrze wyszkolona i wyposażona służba, oficjalnie zajmująca się bezpieczeństwem państwa. Odmieniły się nie tylko warunki pracy; również agenci Sekcji zmienili się nieco po tych wszystkich wydarzeniach, których byli dotychczas świadkami. Togusa „okrzepł” nieco, i choć nie porzucił swych ideałów, poszedł bardziej w stronę Szefa Aramakiego. To już nie młody zapaleniec, gotów rzucać na szalę wszystko, by „sprawiedliwości stało się zadość”. Teraz, po odejściu Major, to on dźwiga na swoich barkach trud kierowania agentami Sekcji i odpowiedzialność nie tylko za siebie, ale też za życie innych ludzi. I chyba ten ciężar sprawił, że dokonała się przemiana idealisty w zmęczonego życiem profesjonalistę, tak samo wymagającego dla siebie, jak i dla innych. A przecież odejście Major nie było dla niego aż tak potężna stratą. To Batou, ten zimnokrwisty cynik, dowcipniś i złośliwiec najbardziej „przygasł” po tym jak Sekcja straciła swojego poprzedniego dowódcę. Zamknięty w sobie, zgorzkniały i wypalony, snuje się od sprawy do sprawy, nie przykładając do niczego więcej serca, niż trzeba. A jednak, mimo demonstrowanej co krok pogardy wobec innych, ten wojskowy cyborg nie umarł jeszcze jako człowiek, i gotów jest poświęcić naprawdę wiele, byle tylko chronić tych, których kocha.\nGdy policja staje bezradna przed tajemniczymi samobójstwami byłych notabli jakiegoś azjatyckiego państewka, którzy znaleźli azyl w Japonii, Aramaki wyznacza Togusę i Batou do śledztwa, które zaprowadzi naszych bohaterów daleko, o wiele dalej, niż im się na początku wydaje...Obaj, wgryzając się w dziwne przypadki, z których samobójstwa to tylko wierzchołek góry lodowej, zmuszeni będą wybierać między dobrem śledztwa, a własnym sumieniem i uczuciami, bo niewidzialny przeciwnik jest gotów wykorzystać każdą ludzką słabość, by w imię „większego dobra” ustawić świat po swojemu. Czy obydwaj z tej próby wyjdą zwycięsko, nie zdradzę. Powiem tylko tyle, że zakończenie niestety zawiedzie miłośników „twardego” cybera. Bo choć nie wszystkie wątki zostają wyjaśnione, happy end wygląda na naciągany, jak gdyby autorom zabrakło determinacji, by na koniec pogrążyć świat (i widza) w mroku.\nA przecież, mimo eleganckiego (lecz mało logicznego) wyjścia z komplikacji fabuły, widzowi zostaje jakiś niedosyt, jakieś trzymające się tyłu głowy pytanie, wątpliwość, że przecież to nie tak, że mogłoby być inaczej. I, że wbrew pozorom (i zapewne wbrew intencjom autorów) zakończenie tylko gmatwa jasność przekazu tego filmu, bo co inteligentniejsi widzowie będą doszukiwali się drugiego dna tam, gdzie go po prostu nie ma. Goniąc wraz z Sekcją 9 nieuchwytnego Lalkarza, czujemy, że idzie to jakoś podejrzanie gładko, dziwnie sprawnie, nienormalnie szybko. Żadnych fałszywych tropów, niesprawdzonych poszlak, błędów, nieudanych prób – napinamy więc nerwy, szykując się na zakończenie szokujące i przewracające wszystko na opak, a otrzymujemy... miłą bajeczkę, kończącą się morałem: „nie ufajcie sieci, bo nie wiadomo co z niej wyleci” i jest to mniej więcej wszystko. Już więcej (nienachalnego) dydaktyzmu i głębi miał Cowboy Bebop: The Movie, choć to zupełnie inna kategoria „ciężkości” gatunku.\nJeśli oglądamy ten film „osobno”, nie znając poprzednich GITS'ów, możemy odebrać go jako porządny thriller w klimatach s-f, kładący większy nacisk na fabułę, niż na akcję. Jednak w porównaniu z innymi produkcji spod tego znaku, film wiele traci. Wydaje się bowiem, że nowy-stary (nadzorujący anime) reżyser (Kenji Kamiyama) przestraszył się barokowego „rozdmuchania” GITS'ów, i uczynił wszystko, by mniej uważny, czy też nieznający specyfiki gatunku widz nie zgubił się w Solid State. Nie ma tu ani artystycznie wysmakowanych dłużyzn, ani zbyt szybkiej (a przez to nieczytelnej) akcji, zagubiły się gdzieś długie i pokręcone dialogi o „życiu i całej reszcie”, przez co film jest (w porównaniu z poprzednikami) niezwykle „klarowny” i spokojny, niemal zwalniający widza z karkołomnej umysłowej gonitwy, by nie zgubić sensu tego wszystkiego, do czego przyzwyczaiły nas poprzednie produkcje. I o ile nie jest to wadą w przypadku każdego innego filmu, to ja od GITS oczekuję właśnie „walnięcia w łeb” metafizyczno-filozoficznym obuchem, zrównania swojego światopoglądu z ziemią i zadania setki ważnych pytań, na które nikt nie udzieli mi odpowiedzi. Zamiast tego Solid State daje nam tylko delikatnego prztyczka w nos, a całość wygląda jak trailer przed kolejną seria anime.\nZresztą, prócz „serialowej” fabuły, również forma bardziej nawiązuje do anime, niż do swojego wielkiego poprzednika - Innocence. Klasyczna animacja, z charakterystyczną dla serialu kanciastą kreską, stonowane operowanie efektami specjalnymi i światłocieniem – to wszystko przywodzi na myśl 2nd GIG. Troska o klarowność, o której wspominałem w odniesieniu do fabuły, jest niejako „wzmocniona” formą Solid State. Komputer został użyty bardzo oszczędnie i subtelnie, próżno doszukiwać się tu całkowicie renderowanych sekwencji. Kreska też podkreśla ascetyzm formy: bardziej kanciaste, mocne linie, mało zabawy światłem i cieniem, troska o każdy szczegół – czyli nie porywająca, lecz porządna i staranna rzemieślnicza robota od pierwszego do ostatniego kadru., której i tak stawia ten film ponad większość animowanych produkcji. Niestety, zagubił się gdzieś mrok poprzednich części. Nie chodzi nawet o cienie, które w jasnym świetle i lekkiej kolorystyce po prostu giną, lecz sam design.\nTo co widzimy za plecami bohaterów: domy, ulice, fragmenty miast, nawet pojazdy, jest jakieś dziwnie znajome. Tak, to nasz świat, nieróżniący się zbytnio od tego, co oglądamy na co dzień, wyglądając przez okno (zakładając, rzecz jasna, że mieszkamy w Tokio, Hongkongu czy innym Singapurze). Wszystko pięknie-ładnie, tylko gdzie się podział ten gotycki klimat poprzednich Ghostów? Gdzie te ponure ulice, pełne ludzkich wraków, gdzie rządzi przemoc i narkotyki? Gdzie zatłoczone, brudne miasta, molochy rozrastające się jak jakiś obleśny, niepowstrzymany rak? Gdzie ta psychodeliczna mieszanka popkultury z techniką i szarą rzeczywistością? Gdzie? Ano nigdzie. W zaproponowanych przez twórców lokacjach można spokojnie kręcić jakąś historię miłosną, względnie leciutkie sci-fi, a nie „twardego” cybera, jakim jest niewątpliwie Ghost.\nW odczuwaniu takich wrażeń „pomaga” muzyka, która jest po prostu... nijaka. Jest bo jest, przelatuje nam raz na jakiś czas przez uszka i tyle. Nie wywołuje ani dreszczy, ani niesmaku, po prostu zapominamy ją w momencie, kiedy się kończy. Za to, jak we wszystkich pozostałych produkcjach, „tło” dźwiękowe jest naprawdę dobre i bogate, za co twórcom należą się szczególne brawa – w niewielu filmach (nawet aktorskich) taką uwagę i staranność przykłada się do szczegółów, które nomen omen mają największy wpływ na komfort oglądania.\nZasadniczo, prócz tego nieuchwytnego „maźnięcia geniuszu” (znaku firmowego Mamoru Oshii) i zupełnie odmiennego „klimatu”, filmowi jako filmowi nic nie brakuje. Jeśli ktoś chce obejrzeć dobry kryminał/thriller w para-cyberpunkowych klimatach, i nie nadwyrężyć przy tym umysłu, to polecam z czystym sumieniem - Solid State solidnością warsztatu i rzemieślniczą biegłością w opowiadaniu historii dystansuje na mile konkurencje. Tych jednak, którzy oglądali poprzednie GITS'y, i którzy zakochali się w Innocence muszę ostrzec – ten film więcej obiecuje, niż daje. Miał potencjał, by doścignąć dwa poprzednie, kultowe już dzieła, lecz „troska o widza” (a może o szerszą dystrybucję?), skutecznie osłabiła w nim siłę do zadawania pytań drążących nam mózg na wylot. Szkoda czasu, chyba że chcemy wiedzieć, co dalej wydarzyło się z Sekcją 9... Czekałem na kolejne Innocenence - niestety na darmo... W zamian za to dostałem dobrą porcję lekkiej rozrywki, w której ktoś do opowiedzenia niezbyt pasjonującej historii użył (zupełnie niepotrzebnie) bohaterów z G.I.T.S, zupełnie przy tym gubiąc sens i wydźwięk tej serii.\nCóż, może te skrzypce z zewnątrz wyglądają równie pięknie jak stradivariusy. Ja jednak wolę dźwięk oryginału...\nAutor oryginału Masamune Shirow\nReżyseria Kenji Kamiyama\nScenariusz Masamune Shirow, Kenji Kamiyama\nMuzyka Yoshimoto Ishikawa\nWięcej o anime:\nKomentarze do "Ghost in the Shell: S.A.C. Solid State Society"\nStrona wygenerowana w 0.022865 sek. pg:


Moje TOP10 instagramowych miejsc w Warszawie – BeforeAnkaDies\n4 czerwca 2018 9 kwietnia 2020 beforeankadies\nPokazywałam Wam już na blogu instagramowe miejsca z Krakowa, Poznania czy Wrocławia. Z racji faktu, że swój ostatni weekend spędziłam w Warszawie, postanowiłam tym razem skupić się na pięknych, inspirujących, fotogenicznych miejscach z naszej stolicy- a jest ich sporo. Ze znanych mi lokalizacji, wybrałam dziesięć, które, moim zdaniem, idealnie wpisują się w instagramowe trendy. Jeśli tylko więc jesteście zainteresowanie tą tematyką, albo po prostu szukacie fajnych miejsc do odwiedzenia w Warszawie- serdecznie zapraszam na poniższy ranking.\nWpadnijcie też koniecznie na drugi wpis z tej serii: Instagramowe miejsca w Warszawie\nPałac Kultury i Nauki to chyba najbardziej rozpoznawalny i najczęściej fotografowany budynek w Warszawie. Znajduje się on w ścisłym centrum, przy Placu Defilad 1. Powstał w połowie XX wieku i, na chwilę obecną, jest najwyższym budynkiem w Polsce- łącznie ze wspornikiem antenowym ma 237 metrów. Dużą atrakcje stanowi tutaj taras widokowy, znajdujący się na 30. piętrze budynku, na wysokości 114 metrów. Jest on czynny codziennie od 10 do 20, ceny wstępu wahają się pomiędzy 12 a 22 zł.\nKiedy natknęłam się na tę kawiarnię w Internecie, wiedziałam, że muszę do niej zawitać, będąc w Warszawie. Znajduje się ona przy ulicy Hożej i w jej ofercie znajdziemy gofry, ciasta oraz frikszejki. Te ostatnie mogą być wyzwaniem nawet dla miłośników słodyczy- połączenie lodów, dużej ilości bitej śmietany oraz pączka zdecydowanie nie należy do mało kalorycznych deserów. Dużym plusem jest samo wnętrze- słodkie, różowe, z huśtawkami może ucieszyć, zarówno małych, jak i dużych klientów.\nCharlotte- chleb i wino\nW Warszawie, podobnie jak w Krakowie czy we Wrocławiu, znajduje się znane bistro: „Charlotte- chleb i wino”. Jak tylko macie okazję, to gorąco polecam Wam wybrać się tam na śniadanie. Chleb, który jest tam wypiekany, nie tylko pięknie pachnie, ale również wyśmienicie smakuje! W stolicy, Charlotte możemy spotkać w dwóch lokalizacjach: na Placu Grzybowskim i Placu Zbawiciela. Będąc pod tym pierwszym adresem, polecam Wam przespacerować się po samym placu- oprócz Charlotte znajduje się przy nim wiele modnych knajp, a dodatkowym plusem jest niesamowity widok na Pałac Kultury.\nWarszawska Starówka naprawdę robi wrażenie- kolorowe kamienice, piękne kościoły, pozostałości Murów Obronnych i okazały Zamek Królewski zdecydowanie trzeba zobaczyć! Do miejsc, które warto odwiedzić zaliczają się: Plac Zamkowy z Zamkiem Królewskim oraz kolumną Zygmunta III, Zespół murów miejskich z barbakanem, Pomnik Małego Powstańca, dzwonnica św. Anny, na której znajduje się taras widokowy, Katedra św. Jana, Kościół św. Krzyża, w którym znajdują się Epitafia Fryderyka Chopina i Władysława Reymota z wmurowanym sercem kompozytora i poety.\nKolejne miejsce, nie dość, że znajduje się blisko centrum, to jeszcze pięknie prezentuje się na zdjęciach w mediach społecznościowych. Mowa tutaj o ciekawym ogrodzie ulokowanym na dachu Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie. Rozciąga się na powierzchni ponad 1 ha i jest jednym z największych i najpiękniejszych ogrodów dachowych w Europie. Zdecydowanie polecam się tam wybrać na spacer!\nSpacerując ulicami Warszawy w poszukiwaniu ładnych kadrów, zdecydowanie warto wybrać się do, znajdującej się blisko Dworca Centralnego, Hali Mirowskiej. Składa się ona z dwóch pięknych budynków oraz licznych straganów, na których zakupimy świeże owoce, warzywa czy kwiaty.\nKolejnym miejscem jest ostatnio bardzo znana, znajdująca się przy ulicy Koszykowej, Hala Koszyki. Jest to wybudowana na początku XX wieku hala targowa, która kilka lat temu przeszła całkowitą przemianę i została przekształcona w modne miejsce pełne różnych restauracji, barów oraz sklepów. Znajduje się tam m.in. Bar Centralny Koszyki, Ćma by Mateusz Gessler, Kreperia czy Bazar Koszyki STREET Food.\nBędąc w Warszawie, warto przespacerować się na pl. Małachowskiego 3, gdzie znajduje się Narodowa Galeria Sztuki Zachęta. Warto ją odwiedzić, nie tylko ze względu na ciekawe, białe wnętrza, ale także na różne interesujące wystawy, które są tam przedstawiane. Ceny biletów do galerii wahają się pomiędzy 1 a 15zł, warto jednak pamiętać, że czwartek jest dniem wolnego wstępu.\nNatrafiłam na zdjęcie tego miejsca na Instagramie przez przypadek, ale od razu się zakochałam. Biały dziedziniec z kolorowym witrażem robi bardzo pozytywne wrażenie. Znajdziecie go w głównym budynku Politechniki Warszawskiej znajdującej się przy placu Politechniki 1. Zdecydowanie warto go odwiedzić, będąc w okolicy. Niestety w miniony weekend uczelnia była zamknięta i nie udało mi się wejść do środka, natomiast poniżej zamieszczam Wam zdjęcie tego niesamowitego miejsca, które udało mi się znaleźć na stronie polibuda.info:\nW mediach społecznościowych można znaleźć liczne zdjęcia gwiazd, influencerów, którzy tworzyli swoje sesje zdjęciowe właśnie w tym najbardziej znanym, warszawskim parku. Łazienki Królewskie znajdują się około 2km od Dworca Centralnego- dojechać do nich można autobusem w około 10minut. Na ich terenie, oprócz parku i pięknych ogrodów, znajduje się wiele ciekawych, wartych odwiedzenia budowli, które nie tylko, są bardzo ciekawe, pod względem historycznym czy architektonicznym, ale także pięknie prezentują się na zdjęciach.\nDajcie znać, czy kojarzycie powyższe miejsca? Może macie jakieś swoje ulubione, ale mało znane miejscówki w Warszawie? Jeśli tak, napiszcie proszę w komentarzach, postaram się je odwiedzić podczas mojej kolejnej wizyty w stolicy 😉\nciekawe miejsca instafriendly instagram warszawa\nPoprzedni wpis Filmowo-książkowy Kraków.\nNastępny wpis IN LAST MONTH- MAJ\n5 myśli na temat “Moje TOP10 instagramowych miejsc w Warszawie”\nJak widzę niektóre z tych miejsc na instagramie, to nie potrafię o nich myśleć inaczej niż jako o czymś kiczowatym. Bo, serio, zdjęć Pałacu Kultury jest już na instagramie tyle, że można to spokojnie porównać do mody na jelenia na rykowisku z poprzedniego stulecia. Ale już taki dziedziniec Politechniki na przykład nie budzi we mnie negatywnych skojarzeń. Może dlatego, że jeszcze nie został tak wyeksploatowany 🙂\nTo miejmy nadzieję, że takich, nieco nieznanych miejsc, pozostanie, jak najwięcej 😉 Pozdrawiam serdecznie!\nNiestety nie bywam w Warszawie także nie mam swoich top instagramowych miejsc:) Prowadzę ig tylko dla znajomych także nie pojawia się tam aż tyle zdjęć;)\nPs. Obserwuje i zapraszam również do mnie:)\nPingback: Instagramowe miejsca w Warszawie


Wielki mecz hokeistów Cracovii. To jest drużyna na złoto! | Gazeta Krakowska\nWielki mecz hokeistów Cracovii. To jest drużyna na złoto!\nCracovia dokonała wielkiej rzeczy. Pokonała GKS Tychy drugi raz z rzędu i w finale play-off doprowadziła do remisu 3:3. Decydujący o złocie mecz odbędzie się w niedzielę w Tychach. Czy krakowianie sięgną po swój dwunasty tytuł mistrzowski?\nBramki: 0:1 Bepierszcz (Wietecki, Galant) 9, 1:1 Sykora (Kalus) 24, 2:1 Kalus (Dąbkowski, Dziubiński) 30, 2:2 Makrov (Bryk) 42, 3:2 Kalus (Sykora) 37, 4:2 Kapica (Navojovsky) 46.\nSędziowali: Paweł Meszyński (Warszawa) i Zbigniew Wolas (Oświęcim). Kary: 10 – 18 min. Widzów: 2600. Stan play-off: 3:3.\nCracovia: Radziszewski – Zib, Dąbkowski, Kalus, McPherson, Sykora – Novajovsky, Kapica, Dziubiński, Sinagl – Kruczek, Wajda, Drzewiecki, Słaboń, Urbanowicz – Noworyta, Dutka, Domogała, Chovan, Kisielewski.\nGKS: Żigardy – Ciura, Kolarz, Bepierszcz, Galant, Witecki – Kotlorz, Bryk, Kolusz, Semorad, Jeziorski – Górny, Zatko, Vitek, Komorski, Makrov – Pociecha, Kubos, Horzelski, Rzeszutko, Woźnica.\nTrener GKS Jirzi Szejba całkowicie przemeblował ataku, szkoleniowec „Pasów” Rudolf Rohaczek, który kilka godzin przed meczem przedłużył kontrakt z krakowskim klubem do 2020 roku, postawił na tych samych zawodników.\nOd pierwszych minut obserwowaliśmy bardzo szybki, widowiskowy mecz, ostro grano z obu stron. Akcje przenosiły się spod jednej bramki pod drugą. W 5 minucie dwóch graczy Cracovii powędrowała na ławkę kar i goście przez 84 sekundy grali z przewagą dwóch hokeistów. Trwał ostrzał bramki gospodarzy, ale krakowianie bronili się bohatersko, Rafał Radziszewski był zawsze na posterunku i „Pasy” nie dały sobie strzelić gola. Ale parę minut później goście wyszli z szybką kontrą i nieobstawiony Mateusz Bepierszcz z bliska trafił do siatki. Po tej bramce lepiej prezentowali się tyszanie, byli szybsi, grali składniej, mieli dwie znakomite sytuacje, ale zmarnowali je Radosław Galant i Josef Vitek. Ze strony krakowian bliski zdobycia gola był Maciej Urbanowicz.\nW drugiej tercji zrobił się wielki mecz, a inicjatywę przejęła Cracovia. Gospodarze z każdą minutą grali coraz lepiej i szybko wyrównali. Kapitalnym strzałem z paru metrów pod poprzeczkę Tomas Sykora pokonał Stefana Żigardyego. „Pasy” poszły za ciosem, w połowie tercji, kiedy na ławce kar siedział Marcin Kolusz, strzelał Krystian Dziubiński, krążek trafił w słupek, ale dobitka Petra Kalusa była celna. Ale wystarczył moment nieuwagi w obronie gospodarzy i 37-letni reprezentant Estonii Andrei Makrov po samotnym rajdzie doprowadził do remisu. Po koniec tercji znowu dała o sobie znać para Sykora – Kalus, przeprowadzili błyskawiczną kontrę i ten drugi z bliska pokonał Żigardyego. To była popisowa tercja pierwszego ataku Cracovii.\nTrzecia tercja była popisowa pod względem taktycznym w wykonaniu Cracovii. Byli świetni zorganizowani w obronie, ale co chwilę wyprowadzali groźne kontry. I mieli dwie „setki”, najpierw Petr Sinagl z jednego metra nie trafił do bramki, potem „bomba” Lukasa Ziby odbiła się od słupka. W 46 min gospodarze dopięli wreszcie celu, po podaniu Petra Novajovskyego Damian Kapica pojechał sam na bramkę i pod parkanami Żigardyego ulokował krążek w bramce. Goście z każdą minutą grali coraz bardzo nerwowo, chaotycznie.\nAle potem dwóch graczy Cracovii zarobiło po dwie karne minuty i znowu goście stanęli przed wielką szansą. Przez 64 sekundy wgrali w piątkę na trzech, ale „Pasy” przetrwały ten napór. krążek w siatce. Pod koniec meczu gra zaostrzyła się, w ostatnich dwóch minutach po faulu Bepierszcza krakowianie grali z przewagą jednego zawodnik, ale bardziej myśleli o spokojnym rozgrywaniu krążka niż o strzelaniu dalszych goli.\nŚwietny mecz Cracovii. Rafał Radziszewski był prawdziwą podporą swego zespołu, dobrze grała defensywa, a w ataku brylowała słowacka para Kalus – Sykora. Ostatnie minuty toczyły się przy ogromnym aplauzie ponad 2,6-tysięcznej widowni. – To był popisowy mecz Cracovii, chyba najlepszy w play off. Teraz „Pasy” mają przewagę psychologiczną – komentował olimpijczyk Roman Steblecki.\nKibic 02.04.2017 13:41:18\nas 31.03.2017 22:49:07\nzupełnie jak w NHL! UŁOŻONE "ZAROBKI"! JAK NAJWIĘCEJ MECZY I FORSY! OT UKŁADANKA!


Archiwa: barcelona - Sportowa Książka Roku\nAutobiografia Xaviego Dlaczego toster pełnił tak ważną rolę w jego życiu? Dlaczego oferta Milanu o mały włos nie doprowadziła do rozłamu w rodzinie? Któremu trenerowi poradził, by nie podpisywał kontraktu z Barceloną? Z którym kolegą chciał się bić? Który piłkarz fascynował go najbardziej? O co chodziło Louisowi...[CZYTAJ WIĘCEJ]\nbarcelona Javier Miguel piłka nożna Piłka nożna - katalog xavi Xavier Hernández Creus\nNajlepsza książka o FC Barcelonie jaka kiedykolwiek powstała! Nieomal rozszarpana siatka w bramce Sampdorii Genua. Piłkarz, który miał stać się legendą, podpisujący po pijanemu kontrakt, w swoim mniemaniu – z Realem Madryt. Bramkarz uciekający z Hiszpanii w przebraniu i prezydent klubu rozstrzelany przez frankistów. Zmiażdżone i stopione trofe...[CZYTAJ WIĘCEJ]\nbarcelona jimmy burns Piłka nożna - katalog życie pasja ludzie\nPowstali, by wzajemnie rywalizować. Nie mogą bez siebie żyć. Real Madryt założony przez Katalończyka. FC Barcelona zawieszona za wygwizdanie hymnu Hiszpanii. Zażarte boje o Alfredo Di Stéfano i Ladislao Kubalę z reżimem generała Franco w tle. Kontrowersyjny transfer Luísa Figo i świński łeb rzucony na Camp Nou. Palec José Mourinho w oku Tito V...[CZYTAJ WIĘCEJ]\nbarcelona Piłka nożna - katalog real relano wrogowie\nReal Madryt założony przez Katalończyka. FC Barcelona zawieszona za wygwizdanie hymnu Hiszpanii. Zażarte boje o Alfredo Di Stéfano i Ladislao Kubalę z reżimem generała Franco w tle. Kontrowersyjny transfer Luísa Figo i świński łeb rzucony na Camp Nou. Palec José Mourinho w oku Tito Vilanovy… Piłkarska rywalizacja pomiędzy Madrytem a Katalonią trwa ...[CZYTAJ WIĘCEJ]\n2015 barcelona non qua real sierpień sine sqn wrogowie\nJedyna na świecie oficjalna książka Leo Messiego! Szansa na spotkanie z najlepszym piłkarzem świata! Nie ma słów, które potrafią oddać magię, geniusz i wyjątkowość „Atomowej Pchły”. Nie ma wyrażeń, które mogłyby opisać radość i szczęście, jaką Messi obdarowuje kibiców FC Barcelony, reprezentacji Argentyny i wszystkich tych, którzy po pr...[CZYTAJ WIĘCEJ]\nbarcelona biografia hiszpania messi non qua sine sqn\n„Najlepsza książka o Barcelonie, jaka kiedykolwiek powstała”. Tak pozycję „Barça. Życie, pasja, ludzie” ocenił „Sunday Times”. Nie była to opinia na wyrost, gdyż dzieło Jimmy’ego Burnsa, które 22 października miało swoją premierę w Polsce, to kapitalna publikacja, która powinna przypaść do gustu każdemu kibicowi, niezależnie od jego klubowych ...[CZYTAJ WIĘCEJ]


Kiedy cię poznałam [Cecelia Ahern] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00435 009097 20261947 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Cecelia Ahern Liczba stron: 298\nISBN: 978-8-3287-0021-5 Data wydania:\nja-ksiazkoholik.blogspot.com ... bo miłość do książek jest zaraźliwa ;): 102. Cecelia Ahern - "Kiedy cię poznałam"\nkorcimnieczytanie.blogspot.com Korci mnie czytanie...: Cecelia Ahern "Kiedy cię poznałam"\nwww.recenzjapisanaemocjami.pl Recenzja pisana emocjami: Cecelia Ahern, KIEDY CIĘ POZNAŁAM\nTytuł oryginału: The Year I Met You Projekt okładki: Irina Pozniak Redakcja: Dorota Kielczyk Redakcja techniczna: Anna Sawicka-Banaszkiewicz Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski Korekta: Marzena Cieśla, Iwona Szustowicz Copyright © Cecelia Ahern 2014 All rights reserved. Zdjęcie na okładce © Corbis/Profimedia © for this edition by MUZA SA, Warszawa 2015 © for the Polish translation by Agata Kowalczyk ISBN 978-83-287-0021-5 Wydawnictwo Akurat Warszawa 2015 Wydanie I FRAGMENT\nMojej przyjaciółce Lucy Stack Kiedy gąsienica myślała już, że świat się skończył, stała się motylem…\nNajwiększa chwała nie w tym, żeby nigdy nie upaść, ale w tym, żeby się podnieść za każdym razem. Konfucjusz\nSpis treści ZIMA 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 WIOSNA 14 15 16 17 18 19 LATO 20 21 22 23 24 25 26 JESIEŃ 27 28 Podziękowania Przypisy\nZIMA Pora roku między jesienią a wiosną, na półkuli północnej obejmuje najzimniejsze miesiące: grudzień, styczeń i luty. Okres braku aktywności, zamierania życia.\n1 Miałam pięć lat, kiedy dowiedziałam się, że umrę. Do tej pory nie przyszło mi do głowy, że nie będę żyć wiecznie. Dlaczego miałoby przyjść? Nikt nie wspominał mimochodem o mojej śmierci. Moja wiedza na jej temat wcale nie była taka mała: złote rybki umierały, o czym przekonałam się osobiście. Umierały, kiedy się ich nie karmiło, ale umierały też, kiedy się je przekarmiło. Psy umierały, kiedy wbiegły pod pędzący samochód; myszy umierały, kiedy skusiły się na czekoladowe ciasteczka w łapce ustawionej w naszej szatni pod schodami; króliki umierały, kiedy uciekały z klatek i padały ofiarą złych lisów. Odkrywanie ich śmierci nie budziło we mnie żadnego osobistego niepokoju; już jako pięciolatka wiedziałam, że to tylko futrzaste zwierzątka, które popełniają głupstwa – głupstwa, jakich ja nie miałam zamiaru popełniać. Bardzo więc mną wstrząsnęła informacja, że śmierć znajdzie też mnie. Według mojego źródła, jeśli będę miała „farta”, umrę tak jak dziadek. Stary. Śmierdzący fajkowym dymem i bąkami, ze strzępkami chusteczki higienicznej przyklejonymi do szczeciny nad górną wargą od wydmuchiwania nosa. Z czarnymi kreskami brudu pod paznokciami od pracy w ogrodzie; z oczami żółknącymi w kącikach, podobnymi do szklanej kulki z kolekcji wujka; moja siostra lubiła ssać taką kulkę i czasami ją połykała, wtedy tata pędził do niej, obejmował ją od tyłu i ściskał jej brzuch, dopóki kulka nie wyskoczyła z powrotem. Stary. W brązowych spodniach podciągniętych grubo powyżej pasa, aż po obwisłą pierś; z miękkim brzuchem i jajkami ściśniętymi po jednej stronie szwu, rysującymi się pod materiałem. Stary. O nie, nie chciałam umrzeć tak jak dziadek, ale śmierć ze starości, jak twierdziło moje źródło, była najlepszą opcją. O mojej nieuchronnej śmierci dowiedziałam się od starszego kuzyna, Kevina, w dniu pogrzebu dziadka. Siedzieliśmy na trawie na końcu długiego dziadkowego ogrodu, z plastikowymi kubkami czerwonej lemoniady w dłoniach, możliwie daleko od naszych smutnych rodziców, którzy wyglądali jak żuczki gnojarki w ten chyba najgorętszy dzień lata. Trawa była pełna dmuchawców i stokrotek i o wiele wyższa niż zwykle – choroba nie pozwoliła dziadkowi dopieszczać ogrodu przez ostatnie tygodnie. Pamiętam, że zrobiło mi się smutno z tego powodu, żal dziadka, że właśnie tego dnia, kiedy miał najlepszą okazję pochwalić się swoim pięknym dziełem przed sąsiadami i znajomymi, ogród nie wyglądał idealnie. Dziadek dążył do ideału. Nie przejmowałby się tym, że jego samego tu nie ma – nie lubił dużo mówić – ale na pewno zależałoby mu na tej wielkiej prezentacji. Zaszyłby się gdzieś, żeby po kryjomu słuchać pochwał, może na górze, przy otwartym oknie. Udawałby, że to go nie obchodzi, ale obchodziłoby; na twarzy miałby ten swój oszczędny uśmiech, miałby kolana zielone od trawy i czarne paznokcie. Ktoś, jakaś starsza pani z różańcem ciasno owiniętym na kostkach palców, powiedziała, że czuje w ogrodzie obecność dziadka, ale ja nie czułam. Byłam pewna, że jego tu nie ma. Wygląd tego miejsca by go denerwował, nie mógłby tego znieść. Babcia przerywała długie chwile ciszy zdaniami: – Jego słoneczniki wspaniale rosną, niech spoczywa w spokoju. – Albo: – Nie zobaczył, jak kwitną jego petunie. Na co mój pyskaty kuzyn Kevin wymamrotał: – No, teraz on sam jest nawozem. Wszyscy zachichotali. Wszyscy zawsze się śmiali z tego, co mówi Kevin, bo Kevin to fajny chłopak, bo Kevin jest najstarszy, pięć lat starszy ode mnie, i jako dziesięcioletni dorosły wygadywał wredne, okrutne rzeczy, jakich żadne z nas nie ośmieliłoby się powiedzieć. Nawet jeśli nas nie śmieszyły, wiedzieliśmy, że trzeba się śmiać, bo inaczej sami natychmiast stalibyśmy się obiektem jego okrucieństwa – i właśnie tak się stało ze mną tamtego dnia. Akurat tym razem nie wydało mi się zabawne, że martwe ciało dziadka pod ziemią pomaga rosnąć jego petuniom, i nie uważałam, że to okrutne. Widziałam w tym pewne piękno. Urocze dopełnienie i harmonię. Właśnie to podobałoby się dziadkowi teraz, kiedy jego grube jak kiełbaski palce nie mogły już przyczynić się do kwitnienia w długim, ślicznym ogrodzie – centrum jego wszechświata. To przez zamiłowanie dziadka do ogrodnictwa dostałam imię Jasmine. Bo właśnie jaśmin przyniósł mamie, kiedy odwiedził ją w szpitalu w dniu moich narodzin: pęk kwiatów zerwanych z drewnianej kraty, którą sam zrobił, pomalował na czerwono i zamocował na cienistej, tylnej ścianie domu. Pęk kwiatów owinięty gazetą i przewiązany sizalowym sznurkiem, z tuszem z niedokończonej krzyżówki z „Irish Timesa” rozpuszczonym od wody z łodyżek. To nie był letni jaśmin, który wszyscy znamy z drogich zapachowych świec i wymyślnych odświeżaczy powietrza; urodziłam się zimą, więc dostał mi się zimowy jaśmin z małymi gwiazdkami kwiatów – bujnie kwitł w ogrodzie i rozświetlał burą zimę. Nie wydaje mi się, żeby dziadek się zastanawiał nad znaczeniem tego gestu, i nie wiem, czy czuł się jakoś szczególnie uhonorowany tym, że mama dała mi imię kwiatów, które przyniósł. Pewnie uważał, że to dziwne imię dla dziecka – odpowiednie dla roślin w jego ogrodzie, ale nigdy dla osoby. Sam miał na imię Adalbert po świętym misjonarzu w Irlandii, a na drugie – Mary, więc na pewno nie przywykł do imion nie z Biblii. Poprzedniej zimy, kiedy urodziła się moja siostra, przyniósł liliowy wrzos, dlatego dostała imię Heather – Wrzos. Wtedy to był po prostu bukiet w prezencie, ale zastanawiam się, czy w moim przypadku dziadek nie wybrał kwiatów celowo. Kiedy bliżej przyjrzałam się sprawie, odkryłam, że zimowy jaśmin jest bliskim krewnym kwitnącego zimą wrzosu – kolejnego barwnego akcentu zimowych ogrodów. Nie wiem, czy to przez to, jaki był dziadek, ale chyba zawsze miałam nadzieję, że milczący ludzie są strażnikami magii i wiedzy, której brak mniej powściągliwym osobom; że nie mówią, bo w ich głowach dzieją się ważniejsze rzeczy. Że ta pozorna prostota skrywa mozaikę dziwacznych myśli, wśród których znalazła się również intencja dziadka Adalberta, żebym dostała imię Jasmine. Wtedy w ogrodzie Kevin wziął mój brak rozbawienia jego żartem o śmierci za dezaprobatę, a tej nie cierpiał i bał się najbardziej na świecie, więc zwrócił na mnie swoje dzikie spojrzenie i oznajmił: – Ty też umrzesz, Jasmine. Siedzieliśmy w kółeczku. Parę kroków dalej moja siostra wirowała szczęśliwa aż do zawrotów głowy i upadku. A ja, najmłodsza z całej szóstki, z wiankiem ze stokrotek na kostce, czułam tak ogromną gulę w gardle, jakbym połknęła jednego z wielkich trzmieli ucztujących w kwiatowym bufecie, i usiłowałam pomieścić w głowie swój przyszły zgon. Pozostali byli zszokowani, że Kevin to powiedział, ale zamiast stanąć w mojej obronie i zaprzeczyć temu strasznemu stwierdzeniu, które brzmiało jak przepowiednia, wbili we mnie smutne spojrzenia i pokiwali głowami. Tak, to prawda, potwierdzili tym jednym spojrzeniem. Umrzesz, Jasmine. Kevin wykorzystał moje długie milczenie i rozwinął temat, żeby mnie dobić. Nie tylko umrę, ale wcześniej dostanę czegoś, co się nazywa okres i do końca życia co miesiąc powoduje koszmarny ból i nieziemskie cierpienie. Potem oświecił mnie, jak się robi dzieci: podał dokładny opis, który wydał mi się tak wstrętny i zbereźny, że przez tydzień ledwie mogłam spojrzeć rodzicom w oczy. A na koniec, żeby nasypać soli na moje otwarte rany, oznajmił, że Święty Mikołaj nie istnieje. Człowiek stara się zapomnieć, ale tego zapomnieć się nie da. Dlaczego opowiadam ten epizod ze swojego życia? Bo wtedy powstałam Ja. Wtedy uformowałam się Ja, taka, jaką znam siebie i jaką znają mnie wszyscy inni. Moje życie zaczęło się, kiedy miałam pięć lat. Wiedza, że umrę, obudziła we mnie coś, co noszę w sobie do dziś: świadomość, że choć czas jest nieskończony, to mój czas, owszem – mój czas ucieka. Zdałam sobie sprawę, że moja godzina i godzina kogokolwiek innego nie są sobie równe. Nie możemy jej spędzić tak samo, nie możemy o niej myśleć tak samo. Wy róbcie ze swoimi, co wam się podoba, ale mnie w to nie wciągajcie; ja nie mam godzin do stracenia. Jeśli chcesz coś zrobić, musisz to zrobić teraz. Jeśli chcesz coś powiedzieć, musisz to powiedzieć teraz. A co ważniejsze, musisz to zrobić osobiście. To twoje życie, to ty umrzesz, to ty stracisz wszystko. Moim sposobem bycia stało się działanie, wprowadzanie myśli w czyn. Zawrotne tempo czasami pozbawiało mnie tchu; ledwie udawało mi się nadążyć za samą sobą. Często goniłam samą siebie, może rzadko doganiałam; byłam szybka. Tamtego wieczoru po spotkaniu na trawie, kiedy wracaliśmy do domu za spalonymi słońcem żałobnikami, zabrałam ze sobą bardzo wiele, i to nie były tylko wianki na nadgarstkach, kostkach i we włosach. Wtedy czułam w sercu ogromny lęk, ale niedługo potem, kiedy już przetrawiłam wszystko, na ile potrafi to zrobić pięciolatka, lęk mnie opuścił. Odtąd zawsze myślałam o śmierci jako o dziadku Adalbercie Mary pod ziemią, który wciąż dba o swój ogród, choć go w nim nie ma, i czułam nadzieję. Zbierasz to, co zasiejesz, i dotyczy to nawet śmierci. Więc zabrałam się za sianie.\n2 Zostałam zwolniona z pracy – wylana – sześć tygodni przed Bożym Narodzeniem, a to według mnie jest bardzo niegodna pora, żeby zwalniać kogokolwiek. Wynajęli kobietę, która wyrzuciła mnie w ich imieniu. Wzięli ją z jednej z tych zewnętrznych agencji od pozbywania się niechcianych pracowników w odpowiedni sposób, żeby uniknąć sceny, pozwu czy też własnego zażenowania. Zabrała mnie na lunch do cichej knajpki, pozwoliła zamówić sałatkę cesarską, choć sama poprosiła tylko o czarną kawę, i patrzyła, jak niemal dławię się grzanką na wiadomość o mojej nowej sytuacji zawodowej. Larry na pewno zdawał sobie sprawę, że nie przyjmę tej nowiny od niego ani od nikogo innego, że będę go próbowała przekonać, by zmienił zdanie, że trzasnę mu o stół pozwem sądowym albo po prostu trzasnę jego. Dał mi szansę polec z godnością, ale nie czułam się zbyt godnie, kiedy odchodziłam. Zwolnienie z pracy to sprawa publiczna, musiałam powiedzieć ludziom. A jeśli nie musiałam, to tylko dlatego, że już wiedzieli. Czułam się zażenowana. Wciąż się tak czuję. Karierę zawodową zaczęłam jako księgowa. Dość wcześnie, bo w wieku dwudziestu czterech lat, podjęłam pracę w Trent&Bogle, dużej korporacji, w której zostałam przez rok, a potem niemal z dnia na dzień przeniosłam się do Start It Up, gdzie zajmowałam się doradztwem finansowym; pomagałam osobom, które chciały założyć firmę. Nauczyłam się wtedy, że każda historia ma dwie wersje: oficjalną i prawdziwą. Moja oficjalna wersja brzmi: odeszłam, żeby rozkręcić własny interes, ludzie przewijający się przez moje biuro tak mnie zainspirowali, że zapragnęłam zrealizować swoje pomysły. A naprawdę: irytowało mnie oglądanie nieudaczników, a że zawsze miałam parcie na efektywność, założyłam własną firmę. Odniosła duży sukces i ktoś zaproponował mi, że ją kupi. Więc mu sprzedałam. Potem założyłam drugą i znów sprzedałam. Natychmiast wpadłam na kolejny pomysł. Tym razem nie miałam nawet czasu go rozwinąć, bo komuś spodobała się sama koncepcja, a raczej nie spodobało się to, że byłaby silną konkurencją dla jego przedsięwzięcia, więc wykupił ją na pniu. To doprowadziło mnie do spółki z Larrym, do najnowszego start-upu i jedynej pracy, z której zostałam wylana. Pomysł na biznes był jego, nie mój, ale rozwijaliśmy go razem i dbałam o tę nową firmę jak o rodzone dziecko. Pomagałam mu rosnąć. Patrzyłam, jak dojrzewa, jak się rozwija ponad nasze najśmielsze oczekiwania, a potem zaczęłam je przygotowywać do chwili, kiedy je sprzedamy. Ale tego się nie doczekałam. Zostałam wywalona. Nasz biznes nazywał się Idea Factory – Fabryka Pomysłów. Pomagaliśmy firmom wprowadzać innowacje. Nie świadczyliśmy usług konsultingowych. My braliśmy czyjś pomysł i ulepszaliśmy albo wymyślaliśmy własny, rozwijaliśmy go, wdrażaliśmy i pilotowaliśmy od początku do końca. Pracowaliśmy nad różnymi rzeczami: od „Daily Fix”, kawiarnianej gazetki z lokalnymi newsami, która wspiera miejscowych przedsiębiorców, pisarzy i artystów, po sex shop, gdzie sprzedaje się lody, co – jako mój własny projekt – okazało się wielkim sukcesem i osobistym, i zawodowym. W czasie kryzysu nie walczyliśmy o przetrwanie, byliśmy na topie. Bo jeśli cokolwiek mogło pomóc firmom utrzymać się przy takiej koniunkturze, to tylko wyobraźnia. Sprzedawaliśmy naszą wyobraźnię i ja to uwielbiałam. Teraz, kiedy nie mam co robić, analizuję to wszystko i widzę, że nasza relacja z Larrym zaczęła się sypać już jakiś czas temu. Ja, może na ślepo, parłam drogą „sprzedać firmę”, tak jak robiłam to już trzy razy, a Larry zamierzał ją zatrzymać. Spory problem, jak tak spojrzeć z perspektywy. Zdaje się, że za mocno naciskałam, szukałam ewentualnych kupców, choć w głębi duszy wiedziałam, że on nie jest zainteresowany sprzedażą. Czuł zbyt dużą presję. Chciał ciągle rozwijać firmę, a dla mnie liczyło się tylko, żeby doprowadzić ją do pewnego momentu, sprzedać i zacząć coś nowego. Ja dbałam o firmę z myślą, że kiedyś się z nią pożegnam, on – że ją zatrzyma. Gdybyście widzieli, jak zachowywał się wobec żony i nastoletniej córki, rozumielibyście, że w zasadzie do wszystkiego stosował tę filozofię. Trzymać, nie dawać, moje. Niczego nie wolno wypuszczać z rąk. Ale do rzeczy. Mam trzydzieści trzy lata, w Idea Factory pracowałam od czterech. Nigdy nie wzięłam zwolnienia, nigdy nie było żadnej skargi, żadnego zażalenia, upomnienia, nigdy nie pozwoliłam sobie na niewłaściwy romans – a w każdym razie nie na taki, który mógłby przynieść szkodę firmie. Oddałam pracy wszystko. Owszem, dla własnego zysku i z własnej woli, ale spodziewałam się, że machina, dla której się poświęcam, jakoś mi się odwdzięczy, odpowie troską na troskę. Moje wcześniejsze przekonanie, że w zwolnieniu pracownika nie ma nic osobistego, wynikało z faktu, że do tej pory sama nigdy nie znalazłam się w takiej sytuacji. To ja zwalniałam innych. Teraz rozumiem, że to jest osobiste, bo praca była moim życiem. Przyjaciele i koledzy okazali mi niesamowite wsparcie, w pewnym sensie; teraz już wiem, że jak kiedyś zachoruję na raka, podejmę leczenie sama, nikomu nic nie powiem. Przez nich czułam się jak ofiara. Patrzyli na mnie tak, jakby się spodziewali, że zaraz wskoczę do samolotu do Australii i zostanę jeszcze jedną zbyt wysoko kwalifikowaną pracownicą na plantacji melonów. Minęły zaledwie dwa miesiące, a ja już kwestionuję swoją wartość. Nie mam celu, nie mam niczego, czemu mogłabym się poświęcić każdego kolejnego dnia. Czuję się tak, jakbym tylko brała od świata. Wiem, że to tymczasowe, że niedługo znów wskoczę w swoją rolę, ale w tej chwili nic z siebie nie daję. Mówiąc krótko, minęły prawie dwa miesiące, a ja się nudzę. Jestem człowiekiem czynu, a ostatnio nie działałam zbyt wiele. Zrobiłam już wszystko, o czym marzyłam podczas wypełnionych pracą, stresujących dni. A większość tych marzeń zrealizowałam w pierwszym miesiącu. Tuż przed świętami wybrałam się w tropiki, więc teraz jestem opalona i zmarznięta. Spotkałam się z koleżankami – świeżo upieczonymi matkami na urlopach macierzyńskich, wychowawczych, śmawczych i jakichkolwiek, byle tylko nie musiały wracać do pracy. Umówiłam się z nimi na kawę o takiej porze, o jakiej nigdy dotąd nie piłam kawy w miejscu publicznym. To przypominało całodniowe wagary, było cudowne – kilka razy. Potem czar prysł, więc zaczęłam się skupiać na osobach, które podają kawę, myją stoliki, nakładają pieczywo. Na pracownikach. Wszyscy pracowali. Polubiłam słodkie dzieciaki swoich przyjaciółek, chociaż większość to bobasy – leżą na kolorowych matach i jedyne, co robią, to unoszą tłuste nóżki, łapią za palce stóp, turlają się na boki i wysilają, żeby przeturlać się z powrotem. To jest zabawne, jak się na to patrzy pierwszych dziesięć razy. Dwa razy w ciągu siedmiu tygodni poproszono mnie na matkę chrzestną: rola w sam raz dla niepracującej koleżanki. Cóż, miłe propozycje, byłam wzruszona, ale gdybym pracowała, nikt by do mnie z tym nie zadzwonił, bo nikogo nie odwiedzałabym tak często i pewnie w ogóle nie poznałabym tych dzieci. Tym sposobem, koniec końców, wszystko sprowadza się do faktu, że nie mam pracy. Teraz więc to do mnie przyjaciółki dzwonią, kiedy już dostają szału z dzieciakiem, kiedy mają tłuste strąki na głowie, śmierdzą potem i niemowlęcymi wymiotami, i przyciszonym głosem, od którego dostaję gęsiej skórki, mówią mi, że boją się, co za chwilę zrobią. No to pędzę do nich i zajmuję się dzieckiem, dzięki czemu mogą wziąć dziesięciominutowy prysznic. Przekonałam się, że dziesięciominutowy prysznic i możliwość posiedzenia w toalecie bez tykającej bomby przywraca młodym matkom coś więcej niż świeżość ciała. Spontanicznie wpadam do siostry, czego nigdy wcześniej nie mogłam robić. To ją strasznie wytrąca z równowagi, dlatego kiedy z nią jestem, bez przerwy pyta, która godzina, tak jakbym popsuła jej zegar wewnętrzny. Świąteczne zakupy robiłam bez najmniejszego pośpiechu. Kupiłam prawdziwe kartki świąteczne i wysłałam je na czas – wszystkie dwieście. Wzięłam nawet na siebie zakupy dla taty. Jestem ultraefektywna, jak zawsze. Oczywiście potrafię też siedzieć bezczynnie – uwielbiam dwutygodniowe wakacje, ubóstwiam leżeć na plaży i nic nie robić – ale tylko wtedy, kiedy ja chcę, na moich warunkach, kiedy wiem, że coś na mnie czeka. Po urlopie potrzebuję celu. Potrzebuję kierunku. Potrzebuję wyzwania. Potrzebuję sensu. Muszę dawać coś z siebie. Muszę coś robić. Kochałam swoją pracę, ale skoro nie mogę jej wykonywać, dla poprawy samopoczucia staram się skupić na tym, za czym nie będę tęsknić. Pracowałam głównie z mężczyznami. W większości palantami, niektórzy byli zabawni, paru wydawało się całkiem miłych. Nie lubiłam spędzać z nimi czasu poza godzinami pracy i wiem, że w tym kontekście kolejne zdanie nie powinno mieć sensu, ale ma. Z dziesięcioosobowego zespołu poszłam do łóżka z trzema facetami. Z tych trzech żałuję, że przespałam się z dwoma; ten, z którym seksu nie żałuję, bardzo żałuje, że uprawiał seks ze mną. Dość niefortunna sytuacja. Za ludźmi z pracy tęsknić nie będę. Ludzie to coś, co najbardziej mi w życiu przeszkadza. Przeszkadza mi, że tak wielu z nich jest pozbawionych zdrowego rozsądku, że potrafią być tak niesamowicie rozczarowujący, zacofani, niedoinformowani, a ich poglądy bywają tak błędne, pełne uprzedzeń i niebezpieczne, że nie mogę ich słuchać. Nie, nie jestem po prostu wredna. Lubię niepoprawne politycznie żarty w kontrolowanym środowisku, gdzie takie rzeczy są na miejscu i kiedy jest oczywiste, że śmiejemy się z ignoranta, który wygaduje głupstwa. Kiedy niepoprawną politycznie puentę wygłasza ktoś, kto szczerze wierzy w jej słuszność, wtedy nie jest dowcipna – jest obraźliwa. Nie lubię zdrowej dyskusji o tym, co ma być dobre, a co złe; wolałabym, żeby wszyscy to wiedzieli od urodzenia. Test Guthriego, potem szczepionka z rozumu. Brak pracy zmusił mnie do konfrontacji z tym, czego najbardziej nie lubię w świecie i w samej sobie. W pracy mogłam się schować, myśleć o czymś innym. Bez pracy muszę stawiać czoło sprawom, myśleć o sprawach, rozpatrywać sprawy, szukać sposobu, jak podejść do spraw, których od dawna unikałam. Te sprawy to na przykład sąsiedzi – moi od czterech lat, z którymi do tej pory nie miałam prawie nic wspólnego. Te sprawy obejmują również to, co się dzieje w nocy. Nie wiem, czy wcześniej jakimś cudem potrafiłam nie zwracać na to uwagi, czy jednak nastąpiła eskalacja, czy też może moja bezczynność doprowadziła mnie do niemal obsesyjnej fascynacji tym zjawiskiem. Tak czy inaczej, jest dziesiąta wieczorem i na swoją nocną rozrywkę muszę poczekać jeszcze parę godzin. Sylwester. Po raz pierwszy w życiu spędzam go sama. Zdecydowałam się na to z kilku powodów: po pierwsze, pogoda jest tak okropna, że za nic bym nie wyszła; wystarczy, że omal nie zabiły mnie własne drzwi, kiedy je otworzyłam, żeby odebrać chińszczyznę od dzielnego człowieka, który walczył z żywiołami, by dostarczyć mi jedzenie. Chipsy krewetkowe prawie się rozpłynęły, a sos do pierożków rozlał się na dnie torby, ale nie miałam serca narzekać. Długie, tęskne spojrzenie dostawcy w głąb bezpiecznego, ciepłego domu powstrzymało mnie od komentarza na temat stanu mojego zamówienia. Na dworze szaleją huraganowe podmuchy, aż strach, czy nie zerwą dachu. Furtka sąsiada bez przerwy trzaska, zastanawiam się, czy nie wyjść i jej nie zamknąć, ale wiatr pewnie zacząłby mną miotać tak, jak miota kubłami na śmieci, które tłuką się o siebie w przejściu między domami. To najpotężniejsza wichura, jaką ten kraj – Irlandia – widział od kto wie jak dawna. W Anglii to samo, a i Stanom nieźle się dostaje. W Kansas minus czterdzieści, wodospad Niagara zamarzł, na Nowy Jork natarła lodowata masa powietrza, zwana wirem polarnym, przyczepy kempingowe lądują na szczytach klifów w Kerry, a owce, które zwykle pewnie trzymają się na stromych urwiskach, przegrywają walkę i lądują na plażach obok wielorybów wyrzuconych na brzeg. Wydano ostrzeżenia przed powodzią; nieszczęśni przemoczeni reporterzy z sinymi wargami, nadający z wybrzeża, doradzają mieszkańcom nadmorskich terenów, żeby nie wychodzili z domów. Droga, którą dojeżdżam w większość ważnych dla mnie miejsc, jest zalana od dwóch dni. W ten dzień, kiedy chciałam – bardzo chciałam – być zajęta, Matka Natura dała mi szlaban. Wiem, co robi: próbuje mnie zmusić do zastanowienia się i wygrywa. Dlatego wszystkie refleksje na swój temat zaczynam od „być może”… bo teraz myślę o sobie tak, jak nie myślałam nigdy do tej pory, i wcale nie jestem pewna, czy obrałam właściwy kierunek. Szczekanie psa po drugiej stronie ulicy ledwie słychać w wyjącym wietrze; zdaje się, że doktor Jameson znów zapomniał go wpuścić. Robi się trochę roztrzepany, a może się na niego rozzłościł. Nie wiem, jak pies ma na imię, ale to terier jack russel. Widuję go, jak gania po moim ogrodzie, czasami wali kupę; parę razy wpadł do mojego domu i musiałam ganiać małego drania, żeby odnieść go na drugą stronę ulicy szacownemu dżentelmenowi. Nazywam doktora „szacownym dżentelmenem”, bo to nobliwy pan po siedemdziesiątce, emerytowany lekarz, który dla rozrywki został prezesem wszystkich możliwych klubów: szachowego, brydżowego, golfowego, krykietowego, a teraz prezesuje naszej wspólnocie osiedlowej, odpowiedzialnej za sprzątanie liści, wymianę żarówek w latarniach, straż sąsiedzką i tak dalej. Zawsze wygląda nieskazitelnie: idealnie odprasowane spodnie i koszule, pulowery w serek, wypucowane buty i uczesane włosy. Mówi do mnie tak, jakby wygłaszał zdania ponad moją głową, z uniesionym podbródkiem i rozdętymi nozdrzami, niczym aktor w teatrze amatorskim, ale nigdy nie jest nieuprzejmy, więc i ja nie mam powodu być nieuprzejma; po prostu zachowuję dystans. To jedyne, co mogę zrobić wobec kogoś, kogo nie potrafię rozgryźć. Jeszcze miesiąc temu nie wiedziałam nawet, że doktor Jameson ma psa, ale ostatnio zaczynam wiedzieć stanowczo za dużo o swoich sąsiadach. Im głośniej terier szczeka na wietrze, tym bardziej się martwię, że doktor Jameson się przewrócił albo został zwiany do czyjegoś ogrodu za domem, tak jak trampoliny, które w czasie burzy przeskakują z ogródka do ogródka. Słyszałam, że jakaś dziewczynka rano znalazła w ogrodzie huśtawkę i zjeżdżalnię i myślała, że Święty Mikołaj przyszedł jeszcze raz, ale okazało się, że to rzeczy porwane przez sztormowe podmuchy i należą do ludzi, którzy mieszkają pięć domów dalej. Nie słyszę przyjęcia przy naszej ulicy, choć je widzę. Państwo Murphy’owie jak co roku urządzili wielki rodzinny spęd. Przyjęcie zawsze zaczyna się i kończy irlandzkimi pieśniami ludowymi: pan Murphy gra na bodhránie, a pani Murphy śpiewa z takim smutkiem, jakby siedziała pośrodku pola pełnego czarnych, zgniłych ziemniaków. Goście dołączają do nich, jak gdyby bujali się z boku na bok na burzliwym morzu, na statku głodujących w drodze do Ameryki. Nie narzekam, że wiatr zabiera te dźwięki w inną stronę, słyszę za to imprezę, której nie widzę, prawdopodobnie parę ulic dalej; oderwane słowa szaleńców, którzy zdecydowali się zapalić na dworze, wpadają mi przez komin wraz z odległym rytmem tanecznej muzyki, a potem wiatr znów porywa wszystko w dal. Dźwięki i liście wirują jak obłąkane na moim progu. Byłam zaproszona na trzy imprezy, ale trudno mi sobie wyobrazić coś gorszego niż przemieszczanie się z jednej na drugą, szukanie taksówek w sylwestra, w taką pogodę, w takim humorze. Poza tym w telewizji mają lecieć fajne rzeczy, a ja po raz pierwszy w życiu chcę je oglądać. Opatulam się szczelniej kaszmirowym kocem, wypijam łyczek czerwonego wina, zadowolona ze swojej decyzji, żeby siedzieć samotnie, i myślę, że wszyscy tam na dworze, na tej zawierusze, są nienormalni. Wiatr znów zrywa się z rykiem, więc sięgam po pilot, żeby zrobić głośniej, ale w tej chwili wszędzie gasną światła. Obraz z telewizora znika. Połyka mnie ciemność, w której gniewnie piszczy domowy alarm. Szybkie rozpoznanie, co się dzieje za oknem, i już wiem, że cała ulica nie ma prądu. W odróżnieniu od sąsiadów nie zawracam sobie głowy świeczkami. To kolejny powód, żeby po omacku wejść po schodach i położyć się do łóżka o dziesiątej. Oczywiście wychwytuję ironię tej sytuacji – wysiadło mi zasilanie, dosłownie i w przenośni. Oglądam sylwestrowy program na iPodzie; ikonka pokazuje zatrważająco niski stan baterii, a energii ubywa tak szybko, że nie mam prawie żadnej przyjemności ze słuchania piosenek. Przełączam się na laptop, a kiedy on też zdycha, mam ochotę się rozpłakać. Słyszę samochód – tak, zaczyna się akcja. Wstaję z łóżka, rozsuwam zasłony. Na całej ulicy gęsty mrok; tylko migotanie świeczek w paru domach, ale poza tym czarno – większość moich sąsiadów jest po siedemdziesiątce i leży już w łóżkach. Mogę stać w oknie bez zasłon i bez żenady oglądać spektakl, który zaraz się zacznie. Wyglądam na dwór. I widzę ciebie.\n3 Nie jestem podglądaczką, ale zachowujesz się tak, że trudno cię nie podglądać. Jesteś jak jednoosobowy cyrk i nie mogę nie być twoją publicznością. Mieszkamy dokładnie naprzeciwko siebie w tej podmiejskiej ślepej uliczce w Sutton, w północnym Dublinie. Ulicę zabudowano w latach siedemdziesiątych, wzorując się na amerykańskich przedmieściach. Mamy duże ogródki od frontu, bez żadnych żywopłotów czy innych krzaków, które oddzielałyby nas od chodnika, żadnych furtek, nic, co przeszkodziłoby człowiekowi z ulicy podejść pod nasze okna. Ogródki przed domem są większe niż te z tyłu, więc tutejsi mieszkańcy postawili sobie za punkt honoru jak najlepiej je utrzymać, dlatego są wystrzyżone, wyczesane, nawiezione i podlane niemal na śmierć. Wszyscy na naszej ulicy z wyjątkiem mieszkańców twojego i mojego domu są emerytami. Spędzają w ogródkach długie godziny, więc doskonale wiedzą, kto wchodzi, kto wychodzi i o której godzinie. Tylko my nie jesteśmy ogrodnikami ani emerytami. Ty jesteś chyba z dziesięć lat starszy ode mnie, ale i tak obniżyliśmy średnią wieku w sąsiedztwie o jakieś trzy dekady. Masz troje dzieci. Nie wiem dokładnie, w jakim wieku, ale jedno jest chyba nastolatkiem, a dwoje pozostałych nie skończyło jeszcze dziesięciu lat. Nie wydajesz się dobrym ojcem, nigdy cię z nimi nie widuję. Mieszkałeś naprzeciwko od zawsze, od kiedy się tu wprowadziłam, i zawsze okropnie mi przeszkadzałeś, ale praca i wszystko, co się z nią wiązało – brak czasu oraz świadomość, że na świecie są ważniejsze rzeczy – pozwalały mi się nie przejmować, nie uskarżać; inaczej pewnie bym tam pomaszerowała i dała ci w zęby, aż byś się nogami nakrył. Teraz czuję się tak, jakbym mieszkała w akwarium: jedyne, co widzę i słyszę z każdego okna domu, to ty. Ty, ty, ty. Więc dziś, o wpół do trzeciej w nocy, co jak na ciebie jest całkiem przyzwoitą godziną powrotu do domu, sterczę w oknie z łokciami na parapecie, z podbródkiem opartym na dłoniach i czekam na kolejną chryję. Wiem, że będzie niezła, bo to sylwester, a ty jesteś Matt Marshall, prezenter w największej irlandzkiej stacji radiowej, i choć wcale nie chciałam, słuchałam twojej audycji na telefonie, zanim on też mi padł. Okazała się tak samo nachalna, niesmaczna, obrzydliwa, niestrawna, ohydna, wstrętna i wymiotna jak wszystkie. Mikrofon Matta Marshalla, nadawany od jedenastej do pierwszej w nocy, ma więcej słuchaczy niż jakakolwiek inna audycja w Irlandii. Prowadzisz ten nocny talk-show od dziesięciu lat. Kiedy się wprowadzałam, nie miałam pojęcia, że mieszkasz naprzeciwko, ale pewnego dnia z drugiej strony ulicy dobiegł mnie twój głos i natychmiast się zorientowałam, że to ty. Każdy się orientuje, kiedy cię słyszy, i zwykle tym się jara, ale mnie odrzuciło. Reprezentujesz wszystko, czego nie lubię w ludziach. Wkurzają mnie twoje poglądy, opinie, dyskusje, które w żaden sposób nie łagodzą problemów – choć rzekomo starasz się im zaradzić – wręcz przeciwnie, tylko rozkręcają szał prymitywnego tłumu. Jesteś tubą dla rasizmu i wściekłości, ale przedstawiasz to jako wolność wypowiedzi. Z tych powodów cię nie lubię. Z osobistych powodów gardzę tobą, ale o nich później. Zajechałeś pod dom jak zwykle, pędząc sześćdziesiąt na godzinę naszą cichą, zamieszkaną przez seniorów ulicą. Ty kupiłeś dom od starszego małżeństwa – chcieli zmienić lokum na mniejsze. Ja kupiłam swój od zmarłej wdowy, a raczej od jej dzieci, które potrzebowały zastrzyku gotówki. Nieźle na tym wyszłam, bo wtedy akurat nieruchomości stały najniżej, ludzie brali, ile się dało, a potem ceny znowu poszły w górę. Teraz mój cel to spłata hipoteki – od piątego roku życia miałam ambicję, żeby wszystko, co jest moje, naprawdę było moje, żebym nie musiała być na łasce innych ludzi i ich błędów. Nasze domy wyglądają jak z Cudownych lat. Oboje zarządziliśmy sporo przeróbek, o każdą wykłócaliśmy się ze wspólnotą, która nas oskarżała, że psujemy wygląd ulicy. Udało nam się wynegocjować kompromis. Nasze domy wyglądają jak z Cudownych lat, ale w środku zostały mocno przebudowane. Ja złamałam umowę w kwestii ogródka od frontu, za co wciąż jeszcze płacę. Ale o tym później. Podjeżdżasz niebezpiecznie blisko pod bramę swojego garażu, jak zwykle, i wysiadasz z samochodu, zostawiasz kluczyki w stacyjce, drące się radio i silnik na chodzie. Nie wiem, czy zapomniałeś wyłączyć, czy nie zamierzasz tu zostać. Reflektory oczywiście też włączone – teraz to jedyne światło na ulicy. To jeszcze bardziej podkreśla teatralność tej sceny, niemal jakbyś stał w świetle jupiterów. Mimo wiatru, który trochę przycichł, słyszę z auta każde słowo Paradise City Guns N’ Roses; tysiąc dziewięćset osiemdziesiąty ósmy to musiał być dla ciebie dobry rok. Ja miałam wtedy osiem lat, ty pewnie z osiemnaście. Założę się, że nosiłeś koszulki z Gunsami i miałeś ich wizerunek na szkolnej torbie. Założę się, że ryłeś ich nazwę na zeszytach, chodziłeś do The Grove, paliłeś i tańczyłeś całą noc, i wykrzykiwałeś w nocne niebo każde słowo ich piosenek. Musiałeś się wtedy czuć wolny i szczęśliwy, bo puszczasz to zawsze, kiedy przyjeżdżasz do domu. Widzę światło w sypialni doktora Jamesona; to latarka, bo jasny punkt skacze po pokoju, jakby trzymał ją ktoś mocno zdezorientowany. Pies szczeka teraz jak oszalały; ciekawe, czy doktor zdąży go wpuścić, zanim jakaś dziewczynka obudzi się rano i ucieszy, że Święty Mikołaj podrzucił jej do ogródka ogłupiałego jacka russela. Patrzę, jak snop światła wędruje po pokojach na piętrze. Doktor Jameson podobno lubi mieć nad wszystkim kontrolę. Wiem to od sąsiada obok, pana Malone’a, który zapukał kiedyś do moich drzwi, żeby powiedzieć, że zaraz przyjedzie śmieciarka, a on zauważył, że zapomniałam wystawić kubły. Wyczuwam, że pan Malone i doktor Jameson rywalizują ze sobą o to, kto powinien stać na czele wspólnoty. Zapomniałam wystawić kubły, bo przez to niechodzenie do pracy często mylę dni, ale najście sąsiada, żeby mi o tym przypomnieć, zirytowało mnie. Siedem tygodni później już by mi nie przeszkadzało. Uznałabym to za uczynność. Wtedy jednak działało mi na nerwy wszystko, co sąsiedzkie i uczynne. Nie czułam w sobie ducha wspólnoty. I nie dlatego, że odwróciłam się od swojej lokalnej społeczności – po prostu nie miałam czasu. Nie wiedziałam, że istnieje, i nie była mi do niczego potrzebna. Chwytasz za klamkę swoich drzwi i wydajesz się bezgranicznie zdumiony, że są zamknięte na klucz, żebyś nie mógł wejść do domu. Ty lub jakiś zamaskowany, uzbrojony bandzior. Wciskasz guzik dzwonka. Twoje dzwonienie nigdy nie zaczyna się grzecznie. Zawsze jest chamskie, natarczywe. Liczba dzwonków, ich długość – to brzmi jak seria z karabinu. Twoja żona nigdy nie otwiera od razu. Dzieci też nie lecą natychmiast. Ciekawe, czy są już tak przyzwyczajeni, że po prostu ich to nie budzi, czy może ona kuli się z nimi w którymś z pokoi i mówi szlochającym pociechom, żeby nie zwracały uwagi na przerażające odgłosy za progiem. Tak czy inaczej, nikt nie otwiera. Zaczynasz łomotać. Lubisz łomotać, łomoczesz przez większość nocy, dajesz upust napięciu i gniewowi. Obchodzisz cały dom, pukając i tłukąc w każde okno, którego możesz dosięgnąć. Wołasz żonę drwiącym, śpiewnym głosem: „Wiem, że tam jesteś”, tak jakby udawała, że jej nie ma. Moim zdaniem nie udaje; raczej wysyła ci całkiem jasny sygnał. Zastanawiam się, czy śpi, czy leży z otwartymi oczami i ma nadzieję, że sobie pójdziesz. Obstawiam to drugie. Potem wrzeszczysz głośniej. Wiem, że ona nie cierpi wrzasków, bo są dla niej żenujące bardziej niż wszystko inne, może dlatego, że każdy rozpoznaje twój głos – choć i tak nie pomyślelibyśmy, że jakakolwiek inna para na naszej ulicy zachowuje się w ten sposób. Nie rozumiem, dlaczego jeszcze na to nie wpadłeś i nie zaczynasz od krzyków. Ona pozostaje nieugięta po raz pierwszy, od kiedy jestem świadkiem podobnych scen. Więc robisz coś nowego. Wracasz do samochodu i zaczynasz trąbić. Widzę, jak latarka Jamesona schodzi z piętra do salonu, i mam nadzieję, że starszy pan nie zamierza wyjść i próbować cię uspokoić. Z pewnością posunąłby się do jakichś drastycznych czynów. Frontowe drzwi doktora otwierają się; zakrywam twarz dłońmi, szybko rozważam, czy pobiec tam i go powstrzymać, czy jednak się nie mieszać. Postanawiam patrzeć i wkroczyć dopiero, kiedy dojdzie do przemocy, choć nie mam pojęcia, co zrobię. Jameson się nie pokazuje. Terier pędzi wokół domu jak szalony, omal nie potyka się o własne nogi na mokrej trawie, tak mu się spieszy, żeby dostać się do środka. Wbiega do domu i drzwi się zamykają. Wybucham śmiechem z zaskoczenia. Musiałeś usłyszeć trzaśnięcie drzwi i pomyśleć, że to twoja żona, bo przestajesz trąbić i słychać już tylko Guns N’ Roses. Oddycham z ulgą. To trąbienie pobiło wszelkie twoje najbardziej wkurzające zachowania. Ona jakby czekała, aż się uspokoisz; doprowadzona do szału wychodzi na dwór w szlafroku. Widzę czyjś czarny cień za jej plecami. Przez chwilę martwię się, że poznała kogoś innego, i poważnie się niepokoję, co się teraz stanie, ale potem załapuję, że to twój najstarszy syn. Wygląda poważnie jak na swoje lata, opiekuńczo – mężczyzna w domu. Ona mówi mu, żeby został w środku, więc chłopiec posłusznie zostaje. To dobrze. Ostatnia rzecz, jakiej ci trzeba, to jeszcze bardziej pogorszyć sytuację. Kiedy tylko dostrzegasz żonę, wyskakujesz z samochodu i zaczynasz na nią wrzeszczeć, że zamknęła przed tobą dom. Zawsze jej to wykrzykujesz. Próbuje cię uspokoić i idzie do otwartych drzwiczek twojego jeepa, po czym wyciąga kluczyk, co ucisza muzykę, gasi silnik i reflektory. Potrząsa przed tobą kluczykami i tłumaczy, że masz klucz do domu w swoim komplecie. Mówiła ci to już wcześniej. No jasne. Ale ja wiem, tak jak i ona wie, że praktyczne myślenie idzie u ciebie w parze z trzeźwością, a teraz twoje miejsce zajął ten oszalały desperat. Zawsze ci się wydaje, że zostałeś odcięty, że ktoś z rozmysłem zamknął przed tobą drzwi. To twoja walka z całym światem, a raczej z domem: musisz się dostać do środka przy użyciu wszelkich możliwych sposobów. Milkniesz na chwilę i gapisz się na klucze dyndające ci przed nosem. Potem zataczasz się, gdy sięgasz po żonę, przyciągasz do siebie i dusisz objęciami i pocałunkami. Nie widzę twojej twarzy, ale widzę jej twarz. To żywy obraz rozdarcia, wewnętrznego milczącego cierpienia. Mijasz syna, czochrasz mu włosy i śmiejesz się, jakby ta cała akcja była żartem, a ja nienawidzę cię jeszcze bardziej, bo nie potrafisz przeprosić. Nigdy nie przepraszasz – a przynajmniej ja tego nie kojarzę. W chwili, kiedy wchodzisz do domu, z powrotem włącza się prąd. Odwracasz się i dostrzegasz mnie w oknie, w świetle pozapalnych lamp sypialni, które zdemaskowały mnie w całej mojej zdradzieckiej chwale. Patrzysz gniewnie, sekundę później z hukiem zatrzaskujesz drzwi, i po tym wszystkim, co dzisiaj nawyrabiałeś, to ja się czuję nienormalna. * * * koniec darmowego fragmentu zapraszamy do zakupu pełnej wersji\n Test pozwalający wykryć fenyloketonurię u noworodków, wprowadzony na szeroką skalę w latach 60. XX wieku w Europie i Ameryce Północnej (wszystkie przypisy pochodzą od redakcji).  Bodhrán – irlandzki bęben, bardzo popularny w muzyce celtyckiej.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Kiedy_cie_poznalam-ebookRO/p0062497i006" target="_blank" title="Kiedy cię poznałam [Cecelia Ahern] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Kiedy cię poznałam [Cecelia Ahern] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


http://igv.pl/d7b-elzab-k10Elzab K10 - kasa fiskalna Polkas\nKiedy rozpoczynamy pracę z enova system, zawsze mamy już o nim jakieś wiedze oraz wyrobione zdanie. Jednak jak więc obcuje z każdym nowym badaniem, mamy kilka faz poznania. Poczynając od nieświadomej nieumiejętności, jak na ślepo staramy się dojść do punkcie, błądząc w zakamarkach struktury, o jakiej nie mamy pojęcia. Wpadamy w coraz nowe sieci i zanurzamy się w ścisłe i naturalne zaułki.\nZbieranie wiedzy Kiedy dość się porozbijamy na ślepo i realizujemy rozpoznawać zagrożenia, cierpimy na etap świadomej nieumiejętności. Szukamy poradników czy wyjątkowego przewodnictwa. Zbieramy wiedzę i krok po kroku, staramy się zaczynać ją w bycie. Bardzo przyjemny etap. Przemieszczamy się utartymi ścieżkami, razem z opisanymi wzorami. Pasmo niedokonujących się sukcesów. Ciągle zdobywamy kolejną teorię oraz od czasu do momentu jest próba zastosowania jej. Zaliczamy wpadki i znowu trzeba wrócić do tutorialu. Czasem grzebać dość mocno w pogoni za informacją. Powtarzamy często te same błędy, nabieramy poznania oraz przeskakujemy na nowy poziom. Przez ciągłe powtarzanie spotykamy w wprawę i wykorzystujemy nieświadomej umiejętności. Wszystko w tymże terminie idzie jak po maśle. Nasza umiejętność jest coraz popularniejsza. Nie boimy się dużych wyzwań. Bywa, że i łatwą radą możemy być maluczkim. Taka wiara w nas rośnie. Jednak są takie obszary, białe plamy, gdzie nasza noga dotąd nie stąpała. Obszary mistrzostwa zarezerwowane dla świadomej umiejętności. Nauce w doskonałej postaci. Sztuk i pewności absolutnej. Tak przebiegają całe procesy poznawcze niepowiązane z bliskimi umiejętnościami. Procesy, których nie tworzy się z żadną dziedziną.\nPoznawanie struktur systemu Tak i się dzieje z systemem. Jak każdą strukturę trzeba poznać. Trzeba zwiedzić miejsca ładne również też nudne też. Również gdy z jakiegoś narzędzia nabawić się "odcisków". Atutem jest niewątpliwie to, że potrafimy dzielić na zasilenie zespołu technicznego. Użyteczność systemu zaliczana jest wciąż nowymi wdrożeniami. O innowacyjności zaświadczają naoczni świadkowie. Niektórzy w euforii używają takich określeń jak "rewolucja". Cokolwiek narzekają na nauki, dowiemy się, biorąc organizm w posiadanie także używając go, aż do kupienia mistrzostwa.


Micheliny do Porsche 911\nStrona główna » AKTUALNOŚCI » Wydarzenia » Micheliny do Porsche 911\nMichelin został dostawcą ogumienia do najnowszej wersji kultowego Porsche. Pilot Sport Cup będą jednymi z opon montowanych jako element oryginalnego wyposażenia w siódmej generacji Porsche 911 GT3 (992). Dodatkowo opony Pilot Sport Cup 2 R Connect będą dostępne jako opcja oferowana przez dealera kierowcom, którzy chcą podnieść osiągi na torze do granic możliwości.\nOpony Michelin Pilot Sport Cup 2 montowane jako oryginalne wyposażenie zostały zaprojektowane specjalnie do ostatniej generacji Porsche 911 GT3. Wykonano je z nowo opracowanej podwójnej mieszanki gumy oraz zastosowano w nich najbardziej zaawansowane technologie stworzone na potrzeby sportów motorowych, co jest zgodne z filozofią firmy Michelin zakładającą przenoszenie innowacji z toru wyścigowego na drogi. Dzięki temu technologie te są dostępne dla każdego kierowcy, umożliwiając mu czerpanie korzyści z najwyższej trwałości, przyczepności, sterowności i bezpieczeństwa, zarówno podczas codziennej jazdy, jak i w bardzo wymagających warunkach na torze wyścigowym.\nPorsche 911 GT3 (992) będzie miało następujące fabryczne wyposażenie: przednie opony w rozmiarze 255/35 ZR 20 Pilot Sport Cup 2 oraz tylne 315/30 ZR 21 Pilot Sport Cup 2. Dostępne będzie też dodatkowe opcjonalne wyposażenie przez dealerów: opony przednie 255/35 ZR 20 Pilot Sport Cup 2 R Connect oraz tylne 315/30 ZR 21 Pilot Sport Cup 2 R Connect.\nPodczas testów na 20,8-kilometrowym torze Nürburgring Nordschleife w Niemczech samochód wyposażony w opony Pilot Sport Cup 2 R Connect osiągnął czas okrążenia 6 minut i 59,927 sekund. W czasie przygotowań do próby na tym obiekcie Porsche przetestowało opony trzech różnych producentów na torze wyścigowym w Hockenheim, a następnie wybrało Pilot Sport Cup 2 R Connect, ponieważ opony zapewniały najlepsze osiągi.


359 249 zł\nCena: 359 249 zł ( 5889 zł za m² )\nNa sprzedaż ustawne i bardzo przestronne 3-pokojowe mieszkanie z tarasem i przynależnym ogródkiem, znajdujące się na parterze V-piętrowego bloku (z windą) na os. Glinki w powstającym właśnie kompleksie Horyzont II. To nowoczesne osiedle mieszkaniowe usytuowane jest na granicy dwóch dobrze rozwiniętych dzielnic Bydgoszczy ? Kapuścisk i Glinek. Wokół znajdziemy całą niezbędną infrastrukturę miejską, doskonałe zaplecze szkół, przedszkoli i sklepów. Doskonała komunikacja z miastem, z drugiej strony natomiast zielona otulina lasu i Parku Leśnego na Kapuściskach. To doskonała lokalizacja dla ludzi ceniących połączenie miejskich wygód z perspektywą wypoczynku w cieniu sosnowych lasów, przedzielonych licznymi ścieżkami pieszymi i rowerowymi.\nW przypadku kontaktu telefonicznego, prosimy o powołanie się na serwis nieruchomosci.2222.pl oraz podanie numeru oferty: 13582/4455/OMS Dziękujemy !


PIONKI. Areszt dla 21-latka\nPolicjanci z Komisariatu Policji w Pionkach zatrzymali 21-letniego mężczyznę podejrzanego o rozbój w salonie prasowym. Usłyszał zarzut i decyzją sądu najbliższe 3 miesiące spędzi w areszcie. Za przestępstwo, którego się dopuścił grozi kara do 12 lat pobawienia wolności.\nW sobotę w Pionkach do jednego z salonów prasowych wszedł zamaskowany mężczyzna i zażądał wydania gotówki od ekspedientek. Następnie wyjął pojemnik aerozolu i rozpylił jakąś substancję, wszedł za ladę i zabrał z kasetki pieniądze. Gdy uciekał jedna z pracownic próbowała go jeszcze zatrzymać ale ją odepchnął.\nGdy policjanci z Pionek otrzymali sygnał o tym zdarzeniu natychmiast rozpoczęli ustalanie napastnika. Dzięki czynnościom operacyjnym krótko po tym zatrzymali 21-latka podejrzanego o to przestępstwo. Mężczyzna trafił do policyjnego aresztu, a następnie został doprowadzony do Prokuratury Rejonowej w Zwoleniu gdzie usłyszał zarzut rozboju. Śledczy wnioskowali o zastosowanie wobec zatrzymanego środka zapobiegawczego i sąd przychylił się do tego wniosku. 21-latek najbliższe 3 miesiące spędzi w areszcie.\nMężczyzna odpowie również za kradzież sklepową. Jak ustalili policjanci, mężczyzna w maju dwukrotnie ukradł z jednego ze sklepów w sumie kilkanaście suszarek i suszarko – lokówek, które później sprzedał na targu.\n„Cygańskie czary” na Ustroniu\n~ Mus się pomascić może przejdzie?


HP Pavilion Gaming Backpack 400 15,6" - Plecaki na laptopy - Sklep komputerowy - x-kom.pl\nPavilion Gaming Backpack 400 15,6"\nTargus Octave Backpack 15.6" Black\nAcer Slim Backpack Three in One 14"\nHP Pavilion Gaming Backpack 500 17,3"\nAcer Predator Rolltop Junior\nHP Pavilion Gaming Backpack 400 15,6"\nod: HP|kod producenta: 6EU57AA|kod x-kom: 524846\nDodatkowe informacje:Ochrona przed deszczem\nPlecak na laptopa HP Pavilion Gaming Backpack 400\nPlecak na laptopa HP Pavilion Gaming Backpack 400 został zaprojektowany z myślą o zagorzałych graczach. Ten wygodnie wyprofilowany plecak wykonano z wodoodpornego materiału zewnętrznego i wyposażono w przestronne przegródki. HP Pavilion Gaming Backpack 400 mieści cały sprzęt do gier, w tym komputery przenośne o przekątnej do 15,6 cala (39,62 cm).\nWnętrze plecaka HP Pavilion Gaming Backpack 400 zostało doskonale zorganizowane. Dzięki oznaczeniom poszczególnych przegródek, bez problemu zmieścisz cały swój sprzęt. Na wyposażeniu plecaka znalazł się pasek zabezpieczający zestaw słuchawkowy oraz zapinana na zamek błyskawiczny kieszeń na inne akcesoria. Co więcej, przednia kieszeń pozwala na szybki i łatwy dostęp do często używanych przedmiotów, takich jak telefon, klucze i portfel.


Zmagasz się z cellulitem, cieniami pod oczami, lub żylakami? Kosmetyki i standardowe zabiegi nie przynoszą upragnionych efektów? Zdecyduj się na karboksyterapię!\nKarboksyterapia to krótko mówiąc leczenie dwutlenkiem węgla. Zabieg ten wpisany jest w działania medycyny estetycznej i polega na kontrolowanym podawaniu dwutlenku węgla w sposób śródskórny i podskórny i skutkuje wzmożonym krążeniem tlenu w miejscach objętych zabiegiem. Stan ten utrzymuje się do 7 dni od wykonania czynności. W rezultacie mikrokrążenie zostaje pobudzone i zwiększone, dzięki czemu obrzęki mogą ulec znacznemu zmniejszeniu.\nDla kogo przeznaczona jest karboksyterapia? Najczęściej na tego typu zabieg decydują się osoby chcące pozbyć się nadmiaru tkanki tłuszczowej, cellulitu lub rozstępów. Zabieg okazać się może równie pomocny w przypadku osób chcących zneutralizować blizny, zlikwidować zmarszczki lub cienie pod oczami. Niekiedy karboksyterapia stosowana jest w celach leczniczych- działanie dwutlenkiem węgla pomaga bowiem w walce z żylakami oraz w zwalczaniu niewydolności żylnej i zaburzeń krążenia.\nMimo, iż zabieg ten jest nadal mało popularny, jednak bardzo skuteczny, cena wykonania nie jest zbyt wygórowana. Najczęściej kwota za przeprowadzenie karboksyterapii waha się w granicach od 150 do 300 zł


Urodzony : 2.09.1939r\nDługoletni zacny mieszkaniec\nWielki miłośnik i pasjonat gry w Skata, wieloletni działacz w PZSkat, zawodnik-gracz\nzasłużony działacz Ochotniczej Straży Pożarnej w Rogoźnej,\nprezes OSP w latach osiemdziesiątych\nSpoczywa na cmentarzu w Rogoźnej.\nSKAT W PIGUŁCE\nROGOJSKI TURNIEJ SKATA\nim. KONRADA BRODY 2015 rok\njeśli chcesz słuchać nagrania w czasie oglądania zdjęć załącz przycisk albo w/g potrzeby wyłącz!\n28.03.2015r odbył się\nim. Konrada Brody\nZorganizowany przez Zarząd Dzielnicy.\nTurniej poprowadził i nad całością czuwał\nPrzewodniczący Zarządu - Michał Michalik.\nTurniej zaczął się o godz. 9.00, a zakończył w godzinach popołudniowych.\nW turnieju brało udział 27 graczy.\nZapewniono ciepły posiłek oraz były dostępne również napoje chłodzące.\nZwycięzcy tegorocznego turnieju to :\n1 miejsce – Władysław Gidlecki\n2 miejsce – Andrzej Kąsek\n3 miejsce – Alfons Buchalik\nZwycięzcom ufundowano puchary i nagrody rzeczowe tj.\nza 1- miejsce zwycięzca otrzymał :150zł, szlifierkę kątową oraz puchar,\nza 2- miejsce : 100zł, wiertarkę oraz puchar,\n3 - miejsce: 80zł, prostownik oraz puchar, kolejne : 4-5 i 6 miejsca to nagroda pieniężna kolejno 70,50 i 40zł.\nNagrodę ostatniego miejsca ufundował zwycięzca 1 miejsca, a były to wiśnie w spirytusie i owoce.\ni zapraszamy znowu za rok!\nPo rozdaniu kart osoba znajdująca się po prawej stronie od rozdającego rozpoczyna licytację. Jej przeciwnikiem w licytacji jest osoba po jej prawej stronie. Jeżeli wycofuje się z licytacji, następną osobą, która podejmuje licytację jest rozdający w tej rozgrywce. Licytacja polega na deklarowaniu wyniku gry jaki może dana osoba uzyskać w rozgrywce. Licytacja zawsze zaczyna się od liczby 18, która jest najniższym wynikiem punktowym jaki można uzyskać w skacie. Jeżeli pierwsza osoba rezygnuje z licytacji, mówi pas, ramsz lub 17. Jeżeli decyduje się na licytację, osoba przeciw której licytuje potwierdza (mówiąc mam) dalszy swój udział w licytacji lub wycofuje się, ale nie może podwyższać liczby. Gracz, który wygrywa licytację, podnosi dwie karty ze stołu i wymienia z własnymi lub deklaruje rozgrywkę z ręki. W danej rozgrywce osoba wygrywająca licytację jest nazywana grającą, osobą, która w danej rozgrywce gra.\nKarty, które jako dodatkowe leżą na stole są kartami osoby grającej i wliczają się w wynik końcowy rozgrywki i punktację gry.\nNiezależnie od deklarowanego przez grającego zaraz po licytacji typu rozgrywki, osobą, która wychodzi, czyli rzuca na stół pierwszą kartę, jest gracz znajdujący się po lewej stronie od rozdającego (w języku śląskim, jest na tzw. przodku). W każdym typie rozgrywki gra polega na tym, że (poza pierwszą kolejką) osoba wygrywająca poprzednią kolejkę jest wychodzącą, czyli jako pierwsza rzuca kartę, następnie kartę rzuca osoba po jej lewej stronie i w końcu ostatni uczestnik. Z trzech kart rzuconych na stół określa się, która w danym typie rozgrywki jest najsilniejsza i cała lewa zabierana jest przez właściciela najsilniejszej karty. Zbierane w ten sposób karty układane są w stos koszulkami do góry przy graczach wygrywających kolejne lewy. Kolorem wiążącym jest kolor karty rzuconej na stół przez pierwszego gracza w danej turze rozgrywki, co oznacza że każdy następny gracz musi rzucić kartę z tego koloru, jeżeli taką posiada na ręce. czytaj więcej na wikipedia.


Począwszy od nowego roku poszczególne rozgrywki prowadzone przez MZPN i podokręgi będą nosiły nazwę:\n• „KEEZA” IV liga\n• „KEEZA” Klasa Okręgowa\n• „KEEZA” Klasa A\n• „KEEZA” Klasa B\n• „KEEZA” Klasa C\nW ramach umowy wszystkie drużyny seniorskie w Małopolsce otrzymają vouchery, które można w całości wymienić na produkty marki KEEZA, wg cen katalogowych.\nWartość voucherów zależna jest od klasy rozgrywkowej, w której uczestniczy dana drużyna:\n* „KEEZA” IV liga - voucher 1500 zł\n* „KEEZA” Klasa Okręgowa - voucher 1000 zł\n* „KEEZA” Klasa A - voucher 500 zł\n* „KEEZA” Klasa B - voucher 300 zł\n* „KEEZA” Klasa C - voucher 300 zł\nDodatkowo wszystkie kluby będą miały rabat 50% na zakupy produktów KEEZA (wg cen katalogowych).\nUmowa zostaje zawarta od 1 stycznia do 31 grudnia 2021 roku. Aktualnie w rozgrywkach seniorskich MZPN - od IV ligi do C klasy - uczestniczą 642 drużyny. Dotrą do nich vouchery KEEZA o łącznej wartości 377 100 zł!!!\nO dalszych szczegółach dotyczących realizacji voucherów przez kluby poinformujemy wkrótce.\nZałożona w 2004 r. firma TOMADEX s.c. jest największym producentem akcesoriów kibicowskich w Unii Europejskiej. Współpracuje z licencjonowanymi podmiotami uprawnionymi do dystrybucji pamiątek Champions League i Europa League.\nMieszcząca się w Aleksandrowie Łódzkim firma TOMADEX jest także właścicielem i producentem marki odzieży sportowej KEEZA, która w ostatnim czasie podbija rodzimy rynek sportowy.\n22 grudzień 2020r


Tablice reklamowe poznań\nReklama a bezpieczeństwo na drodze 30 czerwca 2014\nJadąc samochodem, szczególnie w obrębie miast i na ich obrzeżach mijamy setki bilbordów reklamowych. Przydrożne firmy, przedsiębiorstwa ustawiają swoje reklamy, a wraz z nimi stoją plansze reklamowe dotyczące różnorodnych towarów …\nMedia komercyjne i niekomercyjne 8 lipca 2014\nMedia jak większość wie dzielimy na komercyjne i niekomercyjne. Podział ten jest zrobiony głównie ze względu finansowania tych mediów. Media komercyjne utrzymują się głównie dzięki wpływom z reklam. Dlatego też …\nRozwój w Polsce telewizyjnych programów informacyjnych 13 czerwca 2014\nWielu z nas pamięta czasy, kiedy to o godz. 19.300 zasiadaliśmy przed telewizorami, by obejrzeć główne wydanie wiadomości telewizyjnych. Poza prasą codzienna i radiem nie było innej możliwości zdobycia najnowszych …\n« Litery 3d łódź\nDruk ulotek na papierze reklamowym »\nReklama firmy. Bez reklamy żadna firma nie może istnieć. A przynajmniej nie może się właściwie rozwijać. Dobra reklama to gwarancja sukcesu. Wiedzą o tym właściciele firm i starają się w różny sposób reklamować swe firmy. Większość z nich tworzy własną stronę internetową i stara się pozycjonować ją w najpopularniejszych wyszukiwarkach. Część z nich stosuje metody bardziej tradycyjne. Najczęściej wykonują ulotki i różne gadżety reklamowe. Stawiają też duże tablice reklamowe przy bardziej uczęszczanych ulicach. Taką reklamę zauważy każdy, zwłaszcza gdy stoi w korku i ma dużo czasu na rozglądanie się po okolicy. Tablice reklamowe Poznań proponuje wiele firm zajmujących się szeroko pojętą reklamą. Zazwyczaj oferują je w różnych wymiarach, a co za tym idzie, w różnych cenach. Znając ten rynek, potrafią też doradzić w jakim miejscu najlepiej taką reklamę umieścić, by przysporzyła firmie najwięcej klientów. Warto w tej kwestii im zaufać, gdyż z pewnością dysponują większym doświadczeniem niż większość z nas.\nReklama wykorzystuje możliwości Internetu\nRamki owz wielkopolskie\nDruk ulotek na papierze reklamowym\nKampanie reklamowe Jeśli chce się stworzyć reklamę z prawdziwego zdarzenia, która naprawdę...\nNajnowsze trendy w projektach logo i grafice komputerowej Logo firmy. Zakładając firmę musimy też zadbać o jej rozpoznawalność...\nProjektowanie stron poznań Projektowanie stron internetowych. Obecnie Internet to podstawowe źródło informacji dla...\nTorby reklamowe producent Sekret dobrej torby reklamowej. Mało jest gadżetów reklamowych tak przydatnych...\nPosted in Reklama wirusowa


Dzięki aplikacji Pulpit zdalny ze Sklepu Windows możesz połączyć swój komputer z komputerem w innej lokalizacji (komputerem zdalnym). Na przykład możesz z komputera domowego łączyć się z komputerem w pracy i używać wszystkich swoich aplikacji, plików i zasobów sieciowych tak samo, jak siedząc przed komputerem w pracy.\nJak nawiązać połączenie z innym komputerem za pomocą aplikacji Pulpit zdalny?\nKonfigurowanie komputera zdalnego\nUpewnij się, że znasz pełną nazwę tego komputera. Nazwę tę trzeba podać w aplikacji Pulpit zdalny, jeśli chcesz połączyć się zdalnie z tym komputerem. Aby znaleźć pełną nazwę swojego komputera:\nAby połączyć się z komputerem zdalnym za pomocą aplikacji Pulpit zdalny\nNa komputerze lokalnym otwórz aplikację Pulpit zdalny. (Jeśli nie możesz znaleźć tej aplikacji, możesz ją zainstalować ze Sklepu Windows).\nWprowadź pełną nazwę komputera zdalnego, a następnie naciśnij lub kliknij pozycję Połącz.\nMożesz zezwolić tylko na połączenia zdalne z komputerami z konkretnymi wersjami systemu operacyjnego Windows. Aby uzyskać więcej informacji, zobacz Z jakimi komputerami mogę się łączyć za pomocą aplikacji Pulpit zdalny?\nZ jakimi komputerami mogę się łączyć za pomocą aplikacji Pulpit zdalny?\nPołączenie możesz zainicjować przy użyciu komputera z systemem Windows 8, Windows RT, Windows 8.1 lub Windows RT 8.1. Łączyć się możesz jednak tylko z komputerami z następującymi wersjami systemu Windows:\nDlaczego nie mogę połączyć się z komputerem zdalnym?\nOto możliwe rozwiązania typowych problemów, które można napotkać, próbując połączyć się z komputerem zdalnym. Jeśli te rozwiązania nie zadziałają, dodatkowej pomocy należy szukać w witrynie internetowej Microsoft Community.\nNie można znaleźć komputera zdalnego. Jeśli widzisz ten błąd, porozmawiaj z administratorem systemu zdalnego komputera, aby upewnić się, że masz właściwą nazwę komputera, a następnie sprawdź, czy nazwa ta została wprowadzona poprawnie. Jeśli nadal nie będziesz w stanie nawiązać połączenia, spróbuj wprowadzić adres IP komputera zdalnego zamiast jego nazwy.\nWystąpił problem ze ścieżką sieciową Upewnij się, że:\nrouter jest włączony (tylko w przypadku sieci domowych),\nkabel sieci Ethernet jest podłączony do karty sieciowej (tylko w przypadku sieci przewodowych),\nprzełącznik sieci bezprzewodowej komputera jest włączony (tylko w przypadku komputerów przenośnych i sieci bezprzewodowych),\nkarta sieciowa działa.\nJeśli problem będzie nadal występować, porozmawiaj z osobą odpowiedzialną za konfigurację sieci.\nPort Pulpitu zdalnego może być blokowany przez zaporę na komputerze lokalnym lub zdalnym. Aby zezwolić aplikacji Pulpit zdalny na łączenie się przez Zaporę systemu Windows, wykonaj następujące czynności na obu komputerach:\nOtwórz Zaporę systemu Windows, szybko przesuwając do środka od prawej krawędzi ekranu, naciskając pozycję Wyszukiwanie (jeśli używasz myszy, wskaż prawy górny róg ekranu, przesuń wskaźnik myszy w dół i kliknij pozycję Wyszukiwanie), wpisując ciąg Zapora w polu wyszukiwania, naciskając lub klikając pozycję Ustawienia, a następnie naciskając lub klikając pozycję Zapora systemu Windows.\nNaciśnij lub kliknij pozycję Zezwalaj aplikacji lub funkcji na dostęp przez Zaporę systemu Windows.\nNaciśnij lub kliknij pozycję Zmień ustawienia.\nW obszarze Dozwolone aplikacje i funkcje wybierz pozycję Pulpit zdalny, a następnie naciśnij lub kliknij pozycję OK.\nPołączenia zdalne mogą nie być dozwolone na komputerze zdalnym. Aby rozwiązać ten problem, zobacz pytanie „Jak nawiązać połączenie z innym komputerem za pomocą aplikacji Pulpit zdalny?” w tym temacie.\nKomputer zdalny może zezwalać na łączenie się tylko komputerom z włączonym uwierzytelnianiem na poziomie sieci. Aby uzyskać więcej informacji, zobacz pytanie „Na jakie rodzaje połączeń pulpitu zdalnego można zezwolić?” w tym temacie.\nKomputer zdalny może być wyłączony. Nie można połączyć się z komputerem, który jest wyłączony albo w stanie uśpienia lub hibernacji (jeśli hibernacja jest obsługiwana na tym komputerze), dlatego upewnij się, że ustawienia przechodzenia w tryb uśpienia i hibernacji na komputerze zdalnym są ustawione na opcję Nigdy.\nJeśli widzisz ekran logowania komputera zdalnego, ale nie możesz się zalogować, być może nie ma Ciebie w grupie Użytkownicy pulpitu zdalnego lub innej grupie z prawami administratora na komputerze zdalnym. Poproś administratora systemu, aby dodał Cię do takiej grupy.\nJak zmienić ustawienia aplikacji Pulpit zdalny?\nMożesz zmienić różne ustawienia połączenia zdalnego, na przykład dotyczące używania zdalnych urządzeń, takich jak drukarki, schowki i urządzenia audio, a także zmienić szybkość reakcji wskaźnika dotykowego.\nAby zmienić ustawienia dla wszystkich komputerów zdalnych\nNaciśnij lub kliknij pozycję Ustawienia połączenia.\nAby zmienić ustawienia dla określonego komputera zdalnego\nNa ekranie głównym aplikacji wybierz przez szybkie przesunięcie palcem lub kliknij prawym przyciskiem myszy miniaturę odpowiedniego komputera.\nNaciśnij lub kliknij pozycję Edytuj, a następnie wyłącz opcję Użyj tych samych ustawień dla wszystkich komputerów zdalnych.\nZmień odpowiednie ustawienia.\nJak otworzyć ekran startowy, panele funkcji lub klawiaturę dotykową na komputerze zdalnym?\nIstnieje kilka sposobów wywoływania poleceń aplikacji komputera zdalnego w aplikacji Pulpit zdalny, gdzie są wyświetlane ikony ekranu startowego, paneli funkcji i klawiatury dotykowej.\nKliknięcie prawym przyciskiem myszy w górnej części ekranu.\nSzybkie przesunięcie od górnej lub dolnej krawędzi do środka ekranu (gdy sesja zdalna jest w trybie pełnoekranowym).\nNaciśnięcie lub kliknięcie paska połączenia.\nNaciśnięcie klawiszy logo Windows + Z.\nNa jakie rodzaje połączeń pulpitu zdalnego można pozwolić?\nAby można było łączyć się z komputerem zdalnym, trzeba na nim wybrać odpowiednie ustawienie połączeń. Aby zmienić ustawienia zdalne, wykonaj następujące czynności:\nIstnieją dwie opcje ustawień zdalnych:\nNie zezwalaj na połączenia zdalne z tym komputerem. Uniemożliwi to wszystkim nawiązanie zdalnego połączenia z tym komputerem.\nZezwalaj na połączenia zdalne z tym komputerem. Umożliwi to nawiązywanie zdalnych połączeń z tym komputerem.\nJeśli wiesz, że osoby, które będą łączyć się z danym komputerem, używają na swoich komputerach systemu Windows 7, Windows 8 lub Windows 8.1, zaznacz pole Zezwalaj na połączenia tylko z komputerów, na których Pulpit zdalny jest uruchomiony z uwierzytelnianiem na poziomie sieci (zalecane). W tych wersjach systemu Windows jest stosowane uwierzytelnianie na poziomie sieci — metoda uwierzytelniania, w której uwierzytelnianie jest wykonywane przed pełnym ustanowieniem połączenia i pojawieniem się ekranu logowania. Może to pomóc w ochronie komputera zdalnego przed hakerami i złośliwym oprogramowaniem.\nCzy mogę używać aplikacji Pulpit zdalny na wielu monitorach?\nNie. Pojedynczej sesji zdalnej nie można wyświetlać na wielu monitorach, a ekran startowy i aplikacje ze Sklepu Windows (takie jak aplikacja Pulpit zdalny) mogą być otwarte jednocześnie tylko na jednym ekranie, a więc nie można wyświetlać więcej niż jednej sesji naraz.


Ekstremalna Droga Krzyżowa w naszym regionie - Lubaczów, powiat lubaczowski, elubaczow.com - aktualne informacje z regionu każdego dnia!\nPo raz pierwszy w naszym regionie ruszy Ekstremalna Droga Krzyżowa. Uczestnicy 5 kwietnia będą mieć do pokonania nocą 43-kilometrową trasę z Lubaczowa do Horyńca-Zdroju.\nDroga Krzyżowa ma pomóc w duchowym przygotowaniu się do Świąt Wielkanocnych, ale także pozwolić wiernym na „spotkanie się” z Bogiem i odkrycie swojej tożsamości. Można ją przeżyć w kościele, siedząc w ławce i słuchając rozważań. Można też w samotności i zaciszu domowym. Niektórzy wolą uczestniczyć w Ekstremalnej Drodze Krzyżowej. Każdy sposób jest inny, nie ma lepszych czy gorszych.\nW tym roku Region Lubaczów znalazł się na oficjalnej liście tras EDK. Ekstremalna Droga Krzyżowa zainaugurowana zostanie ona Mszą Świętą o godz. 20.00 w kościele św. Karola Boromeusza w Lubaczowie. Po niej uczestnicy wyruszą w 43-kilometrową trasę św. Brata Alberta, która będzie biegła przez Lubaczów, Młodów, Borową Górę, Czerwoną Figurę, Hutę Kryształową, Kuczery, Radruż, Horyniec-Zdrój, Świdnicę, Nowiny Horynieckie. Rozważania zakończą się w Klasztorze Franciszkanów w Horyńcu-Zdroju. Zapisy na EDK odbywają się za pośrednictwem strony www.edk.org.pl , gdzie znaleźć można szczegółową mapę trasy i teksty rozważań do Drogi Krzyżowej.\nPonadto franciszkanie zachęcają do udziału w „Mini Ekstremalnej Drodze Krzyżowej”, która ruszy 22 marca. Rozpocznie się przy kapliczce przy Jeleniu o godz. 19.00, a zakończy o godz. 21.00 w kaplicy Matki Bożej w Nowinach Horynieckich.\nPrzypominamy, że w lubaczowskiej Konkatedrze nabożeństwo Drogi Krzyżowej odprawiane jest w piątki o godz. 7.00 (dla dorosłych), o godz. 16.30 (dla dzieci) i o godz. 17.30 (dla młodzieży i dorosłych). Droga Krzyżowa ulicami Lubaczowa ruszy 12 kwietnia o godz. 19:00.\nbartek wojciechowski (IP: 5.173.**.***) · 16 marca 2019 ~ 09:52\nBogata oferta dróg krzyzowych 🙂


Autokarowa pielgrzymka Śladami Jana Pawła II do Starego Sącza, Wadowic i Zakopanego\nW przedostatni weekend października (21 ? 22.X.2006) odbyła się parafialna pielgrzymka "Szlakiem Jana Pawła II". Organizatorem pielgrzymki był o. Serafin. Pielgrzymi w liczbie 100 osób wyjechali dwoma autokarami o godz. 6:30 w sobotę, a powrócili w niedzielę około godz. 20:00.\nPierwszego dnia pielgrzymki, w sobotę, pierwszym miejscem, które odwiedziliśmy były Wadowice ? rodzinne miasto Ojca Świętego Jana Pawła II. Tam zwiedziliśmy dom, w którym urodził się i dorastał nasz papież oraz nawiedziliśmy bazylikę Wniebowzięcia N.M.P., w której został ochrzczony. Można było także skosztować słynnych papieskich kremówek.\nZ Wadowic udaliśmy się do Starego Sącza, gdzie uczestniczyliśmy we Mszy św. w kościele przy klasztorze sióstr klarysek, gdzie żyła św. Kinga. Następnie zebraliśmy się pod ołtarzem papieskim, gdzie o godz. 15:00 odmówiliśmy Koronkę do Miłosierdzia Bożego.\nStamtąd udaliśmy się do Białego Dunajca na smaczną obiadokolację. Tam też wieczorem o godz. 20:00 zebraliśmy się wszyscy razem na wspólnym "pogodnym wieczorze". Była okazja do porozmawiania, podzielenia się wrażeniami minionego dnia oraz do pośpiewania biesiadnych piosenek. Po Apelu Jasnogórskim udaliśmy się na spoczynek.\nDrugi dzień naszej wspaniałej pielgrzymki, niedziela, zaczął się od jutrzni. Potem zjedliśmy śniadanie, pożegnaliśmy się z gospodarzami, którzy tak ciepło nas przyjęli i odjechaliśmy w kierunku Ludźmierza. Tam nawiedziliśmy sanktuarium Matki Bożej Królowej Podhala, a na malowniczych dróżkach różańcowych odmówiliśmy część chwalebną Różańca Św. Mieliśmy również okazję przyjrzeć się z bliska ufundowanemu przez polonię amerykańską pomnikowi Jana Pawła II, a także stanąć w miejscu, z którego w 1997 roku nasz papież prowadził Różaniec Św. transmitowany na cały świat.\nZ Ludźmierza udaliśmy się do Zakopanego na do sanktuarium na Krzeptówkach, gdzie uczestniczyliśmy we Mszy św. Po Mszy poszliśmy obejrzeć piękny ołtarz, przy którym Ojciec Święty odprawił Mszę św. na stadionie pod Wielką Krokwią w 1997 roku.\nPóźniej godzina czasu wolnego, aby pospacerować sobie po Krupówkach i dalej w drogę. Ruszyliśmy, niestety już w ostatnie miejsce podczas tej pielgrzymki, na Bachledówkę do sanktuarium Matki Bożej Częstochowskiej. W tym przepięknym kościółku zbudowanym z różnych odcieni drewna odmówiliśmy około godz. 15:00 Koronkę do Miłosierdzia Bożego. Na koniec słowami pieśni "Czarna Madonna" powierzyliśmy się naszej Matce, Maryi. Jeszcze ostatnie spojrzenie na szczyty Tatr i ruszyliśmy w drogę do domu.