Szpital przeprowadził nowatorski zabieg, teraz stara się o refundację\n19 maja 2022, godz. 12:00\n- Takie urządzenia to przyszłość m.in. dlatego, że liczba powikłań jest znacznie mniejsza - mówi prof. Grzegorz Raczak.\nfot. UCK w Gdańsku\nW Uniwersyteckim Centrum Klinicznym w Gdańsku pacjent otrzymał nowe życie - specjaliści wprowadzili do jego serca bezelektrodowy stymulator. To pierwszy taki zabieg wykonany w naszym regionie.\ntak, ćwiczę regularnie i dbam o dietę tak, chociaż powinienem to robić częściej nie, chociaż cały czas się do tego zbieram nie, nigdy o tym nie myślałe(a)m\ntak, ćwiczę regularnie i dbam o dietę 25%\ntak, chociaż powinienem to robić częściej 46%\nnie, chociaż cały czas się do tego zbieram 14%\nnie, nigdy o tym nie myślałe(a)m 15%\nPan Wieńczysław, 58-letni pacjent z Gdańska, trafił do II Kliniki Kardiologii i Elektroterapii Serca z problemem tzw. bloku przedsionkowo-komorowego, który w praktyce znacząco spowalniał akcję serca. Specjaliści podjęli decyzję o wszczepieniu stymulatora, który stałby na straży prawidłowego funkcjonowania organu. Niestety okazało się, ze sytuacja nie jest taka prosta - chory, ze względu na poważną niewydolność nerek, nie może otrzymać urządzenia zawierającego elektrody, które jest powszechnie stosowane przy tego typu leczeniu.\n- U pacjentów, u których nie można zrobić tego drogą klasyczną, zaleca się stosowanie stymulatorów bezelektrodowych - tłumaczy dr hab. n. med. Maciej Kempa, zastępca kierownika II Kliniki Kardiologii i Elektroterapii Serca, który przeprowadził zabieg. - W tym wypadku pacjent poddawany jest dializoterapii i przygotowywany do transplantacji nerek. To sprawia, że jego organizm i siły obronne są znacznie osłabione, przez co istniało ryzyko poważnej infekcji.\nStymulatory bez elektrod stosuje się m.in. również u chorych borykających się z zakrzepicą czy brakiem dostępu żylnego.\nCzytaj też: Badacze z PG pracują nad rewolucją w radioterapii\n- U pacjentów, u których nie można zrobić tego drogą klasyczną, zaleca się stosowanie stymulatorów bezelektrodowych - tłumaczy dr hab. n. med. Maciej Kempa.\nNFZ nie refunduje procedury\nZabieg odbył się na początku maja, a gdańskiemu zespołowi asystował prof. Przemysław Mitkowski z Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu, który posiada doświadczenie w tego typu procedurach. Stymulator został wprowadzony przez żyłę udową docelowo do prawej komory serca.\n- Jest on trochę trudniejszy od klasycznej implantacji, ale doświadczony lekarz poradzi sobie bez problemów. Należy upewnić się tylko, że stymulator w sercu jest dobrze umocowany. Takie urządzenia to przyszłość m.in. dlatego, że liczba powikłań jest znacznie mniejsza - mówi prof. Grzegorz Raczak, kierownik II Kliniki Kardiologii i Elektroterapii Serca w Uniwersyteckim Centrum Klinicznym w Gdańsku.\nCo ciekawe, szpital obecnie stara się o indywidualną zgodę na refundację w nadzwyczajnym trybie, bowiem stymulator bezeletrodowy nie jest objęty zniżką przez płatnika, a jego cena jest kilkanaście razy większa od standardowych rozwiązań.\nCzytaj też: "Pacjenci onkologiczni w trakcie leczenia często czuli się osamotnieni"\nW Wejherowie wprowadzono stymulator dwujamowy\nCo ciekawe, kilka dni temu w Pracowni Elektroterapii Kaszubskiego Centrum Chorób Serca i Naczyń w Wejherowie, specjaliści po raz pierwszy przeprowadzili również implantację bezelektrodowego stymulatora, jednak o charakterze dwujamowym.\n- Ten typ stymulatora, w okresie kilku tygodni, całkowicie pokrywa się wewnątrzsercowymi tkankami, co w znacznym stopniu redukuje ryzyko wystąpienia powikłań, przede wszystkim infekcyjnych i zakrzepowych. Koszt jest bardzo wysoki i dlatego w dzisiejszych czasach, takie urządzenia implantuje się przede wszystkim pacjentom, u których zastosowanie układu wewnątrznaczyniowego jest niemożliwe lub z różnych względów wysoce ryzykowne - mówi dr Roman Moroz, kierownik Pracowni Elektroterapii.\nMam najwyższy szacunek i respekt wobec lekarzy i strażaków. Obie grupy zawodowe zasługują na najwyższy prestiż społeczny. Personel medyczny i strażacy powinni świetnie zarabiać i czuć się przez państwo dopieszczeni (piszę szczerze bez złośliwości). Państwo, NFZ, samorządy powinny w nich inwestować: w warunki pracy, sprzęt, upraszczać procedury, aby\nMam najwyższy szacunek i respekt wobec lekarzy i strażaków. Obie grupy zawodowe zasługują na najwyższy prestiż społeczny. Personel medyczny i strażacy powinni świetnie zarabiać i czuć się przez państwo dopieszczeni (piszę szczerze bez złośliwości). Państwo, NFZ, samorządy powinny w nich inwestować: w warunki pracy, sprzęt, upraszczać procedury, aby Ci wybitni specjaliści mogli spokojnie wykonywać swój zawód. Jest to w naszym wspólnym interesie. Państwo, samorządy powinny przeszczególnie inwestować w ośrodki uniwersyteckiej jak UCK. Tacy ludzie jak megawybitny prof. Bartosz Karaszewski dokonują cudów, aby wyleczyć swoich pacjentów. Walczą jak lwy i lwice o swoje kliniki. Chyba wszyscy widzieliśmy film "Bogowie" o prof. Relidze. Takich ludzi nam potrzeba! A jak już są, to my - jako społeczeństwo - powinniśmy ich otoczyć opieką. Na służbie zdrowia i straży pożarnej nie wolno oszczędzać!\nWdzięczny wielo, wielo, wielokrotny pacjent\nIm mniej kontaktów z nimi tym zdrowsze i dłuższe życie.\nŚwietna zachęta do wprowadzania innowacyjnych procedur.\nPieniędzy na rozwój nauki i technologii w Polsce nie ma, a jak się komuś coś uda to jeszcze musi za to dopłacić. Ważne, że 14 emerytura i program dekoder+ mamy w kraju.\ni potem podsłuchowują. Twarde NIE dla wszczepień\nnie było jak z Da Vinci na Zaspie. Jak operację nie były refundowane ( 43 tys.za usunięcie prostaty) to wykonano ich ponad 60. Jak od 1.04.22 weszła refundacja to robota schowano do piwnicy .


soulbowl news | Soulbowl.pl - Soulbowl.pl\nSoulbowl chce Ciebie!\nDrogi czytelniku, jeśli tylko masz czas i chęci, możesz już dziś dołączyć do soulbowlowej ekipy. Jeżeli masz własne zdanie, interesujesz się muzyką (głównie tą czarną, choć niekoniecznie), lubisz i chcesz o niej pisać po polsku, masz teraz okazję sprawdzić to w praktyce. Wystarczy, że wyślesz do nas maila na adres redakcja@soulbowl.pl, a być może już wkrótce będziesz współtworzyć z nami Soulbowl.pl. W mailu, prosimy o napisanie co nieco o sobie i swoich muzycznych fascynacjach i o załączenie jednego przykładowego tekstu własnego autorstwa dotyczącego muzyki, jaki, według Ciebie, mógłby pojawić się w naszym serwisie. Pamiętaj: czekamy na Ciebie!\nCo to jest Gravatar i czemu chcemy żebyście go polubili?\nNasze mózgi pracują bezustannie i ciągle kombinują jak by tu uprzyjemnić wam korzystanie ze strony soulbowl. Niedawno podrzucono mi pomysł spersonalizowania sekcji użytkowników/komentatorów i obiecuję, że zastanawiam się nad tym bardzo poważnie. Zanim jednak w natłoku zadań znajdę czas by ten patent przełożyć jakoś na stronę mam dla was propozycję zastępczą. Na pewno zauważyliście, że niektórym udaje się wyświetlać przy swoim komentarzu avatar. Jak oni to robią? To naprawdę żadna filozofia. Wystarczy uzbroić się w tak zwany GRAvatar czyli Globalnie Rozpoznawalny Avatar. Ta ikonka będzie rozpoznawać wasz e-mail i podążać za wami do wszystkich miejsc, w których się logujecie. Zdobycie gravatara wymaga 3 prostych kroków; podania na stronie swojego e-maila, potwierdzenia go przez pocztę i załadowania obrazka. Wszystko to uczynicie na stronie GRAVATAR.COM, która jest tak kochana, że automatycznie wyświetla się po polsku.\nCzemu namawiam was do zainstalowania tego obrazka? Po pierwsze – łatwiej będzie odnaleźć się w długaśnych dysputach pod postami. Po drugie – skończymy z podszywaniem się pod stałych czytelników różnych anonimowych osobników. Każdy kto będzie posiadał własną ikonka, będzie tak zwanym pewniakiem. Pomoże nam zdecydować czy to wy – stali czytelnicy – upiliście się wczoraj w nocy i wypisywaliście straszne bzdety, czy też może to jakiś anonimowy hejter bawi się waszym nickiem.\nObiecujemy też, że to opcja tymczasowa i na pewno opracujemy coś bardziej personalnego bo chętnie poznamy bliżej naszych czytelników.\nTymczasem liczę, że poświęcicie chwilę na gravatar. To wynalazek przydatny zarówno dla nas jak i dla was.\nSoulbowl w III etapie konkursu\nKochani! Dzięki waszym głosom udało nam się przejść do III etapu konkursu na Blog Roku! Dziewczyny napisały, że się odwdzięczymy więc oto przed wami najbardziej obciachowe zdjęcie moje i eks-redaktora Illa. Również w okularach skoro już taką modę wprowadziły nasze panie. Przyznajcie, że ja się lepiej lansuję : )\nJesteśmy wniebowzięci dojściem do następnego etapu – już sam fakt, że nasz blog przeczyta Ważny Juror (Pozdrawiamy!) to jest dla nas COŚ. Nadal można na nas głosować wysyłając sms o treści E00120 (gdzie 0 to zero) pod numer 7144 – oczywiście tylko jeśli nie głosowaliście na nas już wcześniej. Może uda nam się wskoczyć na pierwsze miejsce w kategorii kultura. Czekamy teraz na wyniki głosowania jury – a to już 3 lutego.\nTymczasem chciałam was wszystkich przeprosić za spam. Wiem, że mieliście nas dosyć, bo reklamowaliśmy się wszystkimi dostępnymi kanałami. Już po wszystkim, oddajemy się ręce jurorów, a wam obiecujemy nie zawracać więcej głowy tylko pracować w pocie czoła nad dostarczaniem wam newsów w podzięce za wasze smsy.\nObserwujcie dalej nasze losy w konkursie na stronie http://blogroku.pl\nKampania trwa. W dzisiejszym odcinku specjalnie i osobiście na rzecz Soul Bowla agituje redaktorski duet Lejemm! (Lejdi K’ + emm!), choć w zasadzie to dziwne duo mogłoby równie dobrze uchodzić za Dwóch Biednych Rumunów Mówiących Po Polsku (ta sztuka wg. D. Masłowskiej już w poniedziałek w Teatrze Radia Tok Fm o godz. 20.00). Przejdźmy jednak do liczb i konkretów. Trwający obecnie II etap konkursu na Blog Roku 2008, w którym to etapie tak bardzo potrzebujemy Waszych smsowych głosów, kończy się w czwartek (22.01) w południe. Do tego czasu marzymy o jak największej liczbie głosów, która zagwarantuje nam przejście na następny poziom. Przypominamy, na kolanach i z tekturką, że smsy o treści E00120 (gdzie 0 to zero) należy wysyłać pod numer 7144 (koszt 1,22 zł brutto). Cały dochód z smsów zostanie przekazany na opłacenie turnusów rehabilitacyjnych dzieci z porażeniem mózgowym. Zatem nie tylko pomagacie nam, ale także możecie przez chwilę poczuć się prawdziwymi filantropami i wesprzeć bardzo szczytny cel. W ubiegłorocznej edycji plebiscytu organizatorom udało zgromadzić się imponującą sumę 58 255 zł. Z jednego numeru telefonu można oddać jeden głos. Ponowne zagłosowanie na ten sam blog nie jest możliwe. Jak będzie w tym roku ? Drodzy czytelnicy, WSZYSTKO, wliczając w to nasze miejsce w konkursie, w Waszych rękach. Szczegółowe informacje o konkursie i jego poszczególnych etapach (sprawdźcie, co dalej nas czeka!), znajdziecie tutaj. A teraz prosimy, prosimy – głosujcie ! Mówiliśmy już, że na pewno wyszukamy sposób, aby odwdzięczyć się? Ok, to powtórzę to – na pewno znajdziemy sposób, aby się odwdzięczyć : )\np.s. Okulary Lejdi do sesji oddane w wieczyste użytkowanie przez Raphaela SAAAAAdique’a. Gogle emm! użyczone na wieczną pamiątkę przez Pharrella The Żebrątko. Dedykowane Woody’emu Allenowi, wszelakim ,,nerdom” i wszystkim paniom świetliczankom. Foto by Q, nie mylić z Q-tipem.\nP.S.2. Moi drodzy! Koleżanki zapomniały wspomnieć o bardzo ważnej rzeczy. Organizatorzy konkursu rozlosują wśród głosujących smsowo 10 aparatów fotograficznych Casio Exilim EX-Z80 o wartości 499 zł każdy. Głosując na nas macie szansę wygrać jeden z nich. Pamiętajcie, że to IV edycja konkursu na Blog Roku, bo o to będą pytać zwycięzców. – Siostra\np.s.3. A jak ktoś lubi śmieszne rysunki to pragniemy zauważyć, że w kategorii ,,foto, video, komiks” startuje również nasz kolega i autor logo naszej strony Piotr – http://rysunki.bardzofajny.net/\nSoulbowl.pl blogiem roku?\nZnakomite wieści dla wszystkich tych, który nam kibicują i wspierają soulową miskę! Beznadziejne zaś dla naszych potencjalnych haterów (mam nadzieję, że takich mamy, gdyż bez Was zwłaszcza moja egzystencja straciłaby sens)! Soulbowl.pl ma bowiem realne szanse zostać się Blogiem Roku 2008. Aby jednak tak się stało, bardziej niż kiedykolwiek potrzebujemy WAS – naszych czytelników, ludzi, którzy codziennie klikają w soulbowl.pl czytają nas, chwalą, ganią, konsekwentnie się z nami nie zgadzają, albo wręcz odwrotnie – podpisują się pod naszymi czasem bardzo nietypowymi wnioskami. Nie da się ukryć – czasami jesteśmy jak stare, dobre małżeństwo i jesteśmy sobie przeznaczeni ! Tym bardziej nasz dalszy los w konkursie na Blog Roku 2008 zależy od Was. Przez najbliższy czas będziemy Was zatem usilnie prosić, namawiać, lobbować i inwigilować (ale tak pozytywnie!), abyście oddali na nas głos. Liczy się KAZDY sms. Ślijcie je zatem masowo i hurtowo ! Bardzo ważne – sms o treści E00120 należy wysyłać pod numer 7144. Koszt SMSa to 1,22 zł brutto (UWAGA! W numerze bloga znak 0 to cyfra zero. Pamiętajcie, aby nie wstawiać w nim żadnych spacji!). Z wysokiej góry wielkie dzięki ! Ah, zapomniałabym … Jak znajdziemy się na szczycie, na pewno nie zapomnimy o naszych dobroczyńcach i sowicie się Wam odwdzięczymy. Więcej informacji TUTAJ.\n,,Klapki na oczach są bardziej domeną słuchaczy niż artystów” – Andrzej Cała dla sb.pl\nPozycja „Dusza, rytm, ciało. Leksykon muzyki r&b i soul” autorstwa Andrzeja Cały, Radka Miszczaka i Hirka Wrony ukazała się 20 października. W najbliższych dniach (10-11 listopada) książka trafi także do sprzedaży ogólnopolskiej. Premiera wydawnictwa posłużyła jako pretekst do wymiany kilku interesujących piłek na temat tegoż właśnie dzieła i ogólnej kondycji soulu i R&B w Polsce pomiędzy emm!, reprezentującą soulbowlowy zakon, a Andrzejem Całą, współautorem ,,Duszy, rytmu, ciała…” Co wynikło z tego pionierskiego soulbowlowego wywiadu ? Czytajcie już po przerwie. (więcej…)\nDusza, rytm, ciało – pierwszy polski leksykon muzyki soul i rnb\nZ dumą zapowiadamy zaplanowaną na 20 października premierę książki „Dusza, rytm, ciało. Leksykon muzyki r&b i soul” autorstwa Andrzeja Cała, Radka Miszczaka i Hirka Wrony. Będzie to pierwsza w Polsce pozycja, traktująca o tych ważnych i popularnych gatunkach muzyki rozrywkowej.\nRobimy to z dumą, gdyż dla ekipy soulbowl.pl to pierwszy tej skali patronat medialny. Jesteśmy niezwykle zadowoleni, że nasza strona może w ten sposób uczestniczyć w promocji książki.\nBy dowiedzieć się o co dokładnie chodzi i dojrzeć jaki malutki udział w projekcie miałam ja sama, musicie koniecznie odwiedzić oficjalną stronę kompendium: www.leksykon.miszczak.pl\nDla leniwych garść szczegółowych informacji po skoku. (więcej…)\nKomentarze i działanie strony.\nZe względu na atak spamu komentarze od dziś muszą być akceptowane przez nas. Jeśli będziecie używać tego samego nicka do ich podpisywania, nie będziecie musieli czekać na akceptację. Przepraszam za skasowanie kilku komentów – zaplątały się w spam. Mam nadzieję, że się nie zniechęcicie i wciąż będziecie wyrażać swoje opinie, które bardzo lubimy czytać.\nEDIT: Po komentarzu Bahii muszę się trochę wytłumaczyć. Wiem, że strona chodzi fatalnie ale prosze o wyrozumiałość i cierpliwość. Dla mnie to wszystko czarna magia i uczę się wszystkiego od zera. Wszelkie nieoczekiwane błędy zwalają mnie z nóg. Szukam pomocy, i uwierzcie, że niedługo wszystko wróci do normy. Wierzycie? W końcu nie znamy się od wczoraj, prawda?\nEDIT 2: WRÓCILIŚMY. MAM NADZIEJĘ, ŻE NA DOBRE. JEŚLI CHODZI O ŁADOWANIE STRONY MUSICIE WYKAZAĆ CIERPLIWOŚĆ. MY NIE ONET.PL


TK Maxx i Michał Szulc łączą siły, by pomóc dzieciom z Akademii Przyszłości | Wizaż.pl\nStyl życia Czy nosić dziecko na rękach? Poznaj fakty!\nKażda mama po urodzeniu dziecka nie chce wypuszczać noworodka ze swojego czułego objęcia. Jednak niektóre obawiają się, że noszenie dziecka na rękach stanie się dla niego codziennością i trudno będzie mu się od tego odzwyczaić, kiedy dorośnie – dlatego ograniczają czułe kołysanie malca w ramionach. Czy słusznie?\nNoszenie dziecka na rękach – fakty Dziecko, będąc przez 9 miesięcy w brzuchu mamy, przyzwyczaiło się do tego, że ma ją bardzo blisko siebie. Trudno więc się dziwić, że po narodzinach często płacze – czuje się zagubione w nowej rzeczywistości i tęskni za matczyną bliskością i ciepłem jej ciała. Płacz niemowlaka to jego komunikat, że coś jest nie tak, jak być powinno. Nie jest to jego kaprys. Przecież niemowlę jest za małe, by manipulować ludźmi! Kiedy twój maluszek płacze zwykle myślisz, że może jest głodny, boli go brzuszek, albo potrzebuje zmiany pieluszki. Jednak, gdy bierzesz go na ręce i płacz ustaje, możesz być spokojna – maluch po prostu się za Tobą stęsknił i potrzebował twojego dotyku i bliskości. Nie wierz słowom, które prawdopodobnie często słyszysz: „nie noś dziecka na rękach, bo je rozpieścisz”, „unikaj noszenia, bo maluch się przyzwyczai i będziesz miała z nim problem”. To nieprawda! Dlaczego noszenie dziecka na rękach jest ważne? Dzieci, które są noszone na rękach są spokojniejsze. Bliskość mamy (ale również taty!) wywołuje u maluchów pozytywne emocje, uspokaja i pomaga umocnić więź z rodzicami. Ponadto, kontakt ze skórą rodzica jest zdrowy dla niemowlaka – ciało maluszka nie ma jeszcze wykształconej odporności, dlatego „obcowanie” z przyjaznymi drobnoustrojami, które znajdują się na ciele rodzica, pozwala wypracować u dziecka prawidłową mikroflorę. Zaowocuje to w przyszłości jego dobrym zdrowiem i odpornością na infekcje. Noszenie malca to również dobry sposób na uniknięcie kolki, rozwój zmysłu równowagi malca oraz jego koordynacji ruchowej i wzrokowej . Nosząc dziecko na rękach pamiętaj: Najważniejsze jest bezpieczeństwo – zarówno twoje, jak i maleństwa. Dbaj o to, żeby nosić malucha w pozycji właściwej dla jego wieku – asekuruj jego główkę jedną ręką, a drugą –...


"); }); Poszukiwanie pracy: Czy opinie w Internecie to dobre źródło wiedzy o potencjalnym pracodawcy? - Agencja pracy Interkadra\nW procesie rekrutacji bardzo ważny jest wybór odpowiedniego pracodawcy. Na podjęcie decyzji o zatrudnieniu w tej, a nie innej firmie, ma wpływ wiele czynników. Są nimi zarówno te związane z zakresem obowiązków i wynagrodzeniem, czy benefitami pozapłacowymi, jak również te, dotyczące opinii o przyszłym pracodawcy.\nPo przeczytaniu ciekawego ogłoszenia o pracę lub odebraniu telefonu od rekrutera bardzo rzadko mamy możliwość bezpośredniego poproszenia o opinię na temat danej firmy jej pracownika. Czyli osoby, którą znamy dobrze, której ufamy i może nam powiedzieć prawdę o tym, jak się w tej firmie pracuje. W tej sytuacji korzystamy więc z danych znalezionych w internecie. To naturalny proces. Ale tutaj czekają na nas różne pułapki.\nNa co zatem zwrócić uwagę, żeby tak uzyskane wiadomości były jak najbardziej wartościowe?\nPrzeszukując informacje w internecie chcemy jak najwięcej dowiedzieć się na temat atmosfery panującej w organizacji, relacji przełożony – podwładny, wysokości wynagrodzenia i benefitów pozapłacowych czy możliwości rozwoju. Skąd konkretnie czerpać tę wiedzę ale tez co istotne - jak ją weryfikować?\nZacznijmy od strony internetowej firmy\nStrona internetowa to wizytówka organizacji, co oczywiste - nie znajdziemy tu negatywnych opinii pracowników, jednak i tak warto się z nią zapoznać – da nam bowiem nieco szerszy obraz działalności danego przedsiębiorstwa na początek. Dzięki temu możemy się dowiedzieć jak rozbudowane są struktury firmy, ile ma profili działalności, czy zatrudnia na różne stanowiska i ile rekrutacji prowadzi. Strona internetowa to świetne źródło informacji, z którego koniecznie powinniśmy skorzystać przygotowując się do rozmowy kwalifikacyjnej.\nWarto zwrócić szczególną uwagę na zakładki na stronie, które związane z prezentacją oferty firmy, czyli z usługami czy produktami przedsiębiorstwa. Pozwoli nam to lepiej zrozumieć jego ofertę i profil działalności.\nPotem można przystąpić do kolejnego kroku: Sprawdźmy co myślą inni.\nDla wielu osób bardziej wiarygodne niż to, co firma napisze na swój temat sama, są opinie o niej wyrażane przez obecnych lub byłych pracowników. Jest to dość naturalne zachowanie. Osoby te poszukują więc informacji na forach dyskusyjnych czy w branżowych serwisach internetowych. Można wykorzystać do tego popularne portale społecznościowe. Poszukać w popularnych na nich grupach osób, które pracują, bądź jeszcze niedawno pracowały u danego pracodawcy i zapytać o opinię. Popularne portale społecznościowe, których celem jest rozwój zawodowy (GoldenLine, Linkedin) umożliwiają swoim użytkownikom opisanie plusów i minusów pracy w danej firmie. Posiadając w takim serwisie aktywne konto można nawet nawiązać kontakt z pracownikami danej firmy i bezpośrednio zadać im interesujące nas pytania. Większość kandydatów deklaruje, że opinie o pracodawcy umieszczone w Internecie są dobrym i bardzo wiarygodnym źródłem informacji o pracy w danej firmie. Ale czy na pewno? Co jednak zrobić w sytuacji, kiedy znajdujemy liczne nieprzychylne oceny – aplikować czy nie?\nMusicie pamiętać o kilku czynnikach:\nLudzie zdecydowanie chętniej dzielą się negatywnymi opiniami niż pozytywnymi. Jest to spowodowane tym, że nieprzyjemne sytuacje przeżywamy intensywniej niż te pozytywne.\nPozostawianiu negatywnych opinii sprzyja fakt, że na większości forów internetowych można anonimowo dodawać opinie.\nJeżeli wydźwięk opinii jest skrajnie negatywny, wręcz agresywny, przepełniony złością lub też w drugą stronę – aż nadto entuzjastyczny, zawierający tylko szereg pozytywnych epitetów – istnieje prawdopodobieństwo, że została ona sztucznie wygenerowana.\nOpinie prawdziwe to z reguły (choć nie zawsze) te zawierające konkrety. Jeśli osoba opiniująca poda konkretne powody swojego zadowolenia lub niezadowolenia z pracy w danej firmie, przytoczy konkretne fakty lub sytuacje – możemy tę opinię wziąć pod uwagę.\nZwracajmy uwagę na daty dodawania wpisów – jeżeli komentarze pojawiają się nagle, jeden po drugim, w podobnym czasie lub są pisane w jednym stylu, z użyciem podobnych zwrotów czy adresów IP to znak, że mogły zostać pisane przez tę samą osobę. Nawet jeśli użyte Nicki są różne.\nJeśli firma ma szeroki profil działalności warto się zastanowić czy ktoś piszący, że są złe warunki pracy i nie było herbaty … (tak, takie opinie lawinowo krążą w Internecie jako istotne) miał na myśli pracę w magazynie, w sklepie, w biurze, czy może w aucie – w przypadku zawodowych kierowców.\nJeśli pojawiają się opinie dotyczące stawek - tu również trzeba się zastanowić czy informacja o stawce godzinowej, którą uważamy za zbyt niską ma odniesienie do stanowiska, które nas interesuje, czy też zupełnie innego. Podobnie z formą umowy – inne warunki będą dla kasjera, inne dla pracownika produkcji, jeszcze inne dla stolarza czy opiekunki osób starszych w Niemczech.\nW przypadku pracowników delegowanych znaczenie ma nie tylko to, jakie podejście ma firma delegująca, ale też to – jakie warunki zastanie na miejscu. A na to firma delegująca nie zawsze ma wpływ. Gdyż pomimo najwyższej staranności w tym zakresie może zostać okłamana lub zwyczajnie niedoinformowana przez swoich partnerów biznesowych.\nOpinia o nieterminowej wypłacie wynagrodzenia może zasiać w zainteresowanym niepewność. I słusznie! Polecamy wtedy dokładnie dopytać na forum co dany opiniodawca miał konkretnie na myśli. Jak często taka sytuacja miała miejsce? Ile dni wynosiło opóźnienie. Może był to jednorazowy przypadek, a może permanentna sytuacja. Czy miał umowę o pracę czy inną formę zatrudnienia. Te kwestie są arcyważne dla oceny sytuacji. I równie ważne jest to, czy aby nie było tak, że termin faktycznej wypłaty był zgodny z zapisami podpisanej przez strony umowy? W przypadku nieotrzymania odpowiedzi możemy uznać, że nie była to prawdziwa opinia i szukać innych, bardziej wiarygodnych opiniodawców. Jeśli po tak przeprowadzonym rozeznaniu okaże się, że potencjalny pracodawca ma w zwyczaju często zwlekać z wypłatą wynagrodzenia bez żadnego powodu – prawdopodobnie nie warto w ogóle tracić czasu na rekrutację w tej firmie. Zanim jednak wydamy wyrok – przemyślmy to dobrze.\nSzukajcie informacji o przyszłych pracodawcach korzystając z dostępnych źródeł. Nie zapominajcie jednak, że internet żyje swoim życiem i niezależnie od tego, co uda nam się znaleźć w jego zasobach, nie należy ślepo wierzyć we wszystko, co stworzyli internauci. Warto zweryfikować te informacje. Nie bądźcie leniwi w tej kwestii – sprawdzajcie, nie powielajcie niesprawdzonych informacji.\nW tych poszukiwaniach niech przyświeca Wam jedna idea nadrzędna: nie ma organizacji skrajnie złych. Nie ma też takich, w których każdy z pracowników jest w 100 procentach zadowolony z panujących warunków. Ktoś mógł liczyć na awans i być sfrustrowanym, że go nie otrzymał, ktoś inny czuje się dotknięty tym, że Pani Zosia dostała podwyżkę, a on nie. Są osoby, które uważają, że pracownicy biurowi powinni zarabiać mniej od tych, którzy bezpośrednio mają wpływ na produkcję czy handel. Oczywiście są też asystentki, którym marzy się posada swojego szefa i jego pensja. Poziom frustracji, który wzrasta wraz z listą nieosiągniętych, nierealnych celów znajduje swoje ujście w Internecie. Ciśnie się na usta znane przysłowie: "Każdy medal ma dwie strony". Bierzcie na to poprawkę.\nPamiętajcie, że szczególnie w przypadku firm zatrudniających kilkadziesiąt, kilkaset czy kilka tysięcy osób trudno o to, aby wszyscy byli z pracy zadowoleni. Łatwiej o sielankową atmosferę w małych firmach zatrudniających kilka zgranych osób.\nJeśli jednak zostaliśmy zaproszeni na rozmowę kwalifikacyjną, a niepokoi nas liczba nieprzychylnych komentarzy, zapamiętajmy główne zarzuty i nie bójmy się zapytać o nie podczas spotkania z przedstawicielem pracodawcy. Uczciwy pracodawca na pewno wyjaśni nam nasze wątpliwości i odpowie na takie pytania. Wtedy mając pełniejszy ogląd sytuacji łatwiej Wam będzie podjąć właściwą decyzję.


Werbkowice: Niejasne powody zawieszenia referendum – ZDJECIA – lubiehrubie.pl\n7 grudnia 2020 roku Komisarz Wyborczy w Zamościu zawiesił termin referendum w gminie Werbkowice.\nJako uzasadnienie swojej decyzji Komisarz wskazał, że „nastąpiła istotna zmiana sytuacji sanitarno-epidemiologicznej na obszarze kraju, w tym gminy Werbkowice, wskazując jednocześnie, iż kierował się pismem Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 10 listopada 2020 r. (27 dni przed postanowieniem o zawieszeniu referendum), które jakoby bezwzględnie zakazuje przesunięcia daty referendów.\nMieszkańcy czują się rozczarowani i rozgoryczeni. Informację tą przyjęli z niedowierzaniem. 5 dni przed referendum? Wydrukowane karty, komisje przechodzą szkolenia, koszty poniesione przez mieszkańców na kampanię referendalną? W przestrzeni publicznej pojawiają się pytania bez odpowiedzi, a nawet formułowane są różne teorie m.in. o pogwałceniu demokracji, o kolejnych wyborach, które nie doszły do skutku, uchylmy bo przegramy. Mieszkańcy nie rozumieją również uzasadnienia Komisarza, które mówi o sytuacji sanitarno – epidemiologicznej.\nPrzyjrzałem się bliżej tej sprawie. Poprosiłem Komisarza o wgląd do dokumentacji referendum. Z treści opinii GIS wynika, że zasadne jest przesunięcie referendów przynajmniej na II połowę grudnia. Zgadzam się również z tą opinią. Nie widzę przeszkód, by Komisarz ustalił datę referendum na dzień 20 lub 27 grudnia i z takowym wnioskiem wystąpiłem do Komisarza.\nCo ciekawsze, w aktach znajduje się również opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Hrubieszowie. Z jej treści jednoznacznie wynika, że PPIS w Hrubieszowie cytuję: „nie widzi przeszkód w przeprowadzeniu referendum gminnego”. Dokument datowany jest na dzień 30 listopada (7 dni przed postanowieniem o zawieszeniu referendum).\nW świetle tych dokumentów decyzja Komisarza wydaje się być jeszcze bardziej niezrozumiała, tym bardziej, że po wydaniu obydwu opinii prowadził on nieprzerwanie wszystkie czynności związane z referendum. Mało tego, kilka godzin przed wydaniem postanowienia o wstrzymaniu referendum wydał również postanowienie o zmianie członka jednej z komisji. Świadczy to o tym, że jeszcze 7 grudnia do godz. 12 sytuacja sanitaro-epidemiologiczna była dobra?\nCo wydarzyło się przez kolejnych kilka godzin?\nLiczba zakażeń w skali kraju Liczba zakażeń w skali powiatu\nPostanowienie o przeprowadzeniu referendum 13 632 18\nPostanowienie o zawieszeniu referendum 4 423 9\nSpadek zachorowalności (w procentach). 68 % 50 %\nfot. Mirosław Szymczuk\n← Hrubieszów: Kuba Wezgraj stypendystą Fundacji Santander – ZDJĘCIA\nSzklarnia ogrodowa do uprawy rozsad – na co zwrócić uwagę? →


Stymulator - Epidural Stimulation Now\nWIELKI KROK NAPRZÓD - PRZEŁOM W LECZENIU URAZÓW RDZENIA KRĘGOWEGO\nSPECJALIŚCI I REHABILITANCI ZAJMUJĄCY SIĘ LECZENIEM URAZÓW RDZENIA KRĘGOWEGO TRAKTUJĄ TĘ METODĘ JAKO SZANSĘ LECZENIA CAŁKOWITYCH I CZĘŚCIOWYCH URAZÓW RDZENIA\nCentralnym elementem leczenia jest urządzenie do stymulacji zewnątrzoponowej. Nie jest to stymulator mięśni, ani metoda radzenia sobie z bólem. Urządzenie zostaje chirurgicznie połączone z układem nerwowym.\nPo operacji pacjent uczy się kontrolować urządzenie, dzięki czemu zaczyna ruszać kończynami.\nJAKIE SĄ MOŻLIWE REZULTATY?\nStymulacja zewnątrzoponowa polega na zastosowaniu prądu stałego na określonych odcinkach tylnych struktur lędźwiowego odcinka rdzenia kręgowego. Wszczepione chirurgicznie urządzenie umieszcza się na warstwie ochronnej rdzenia kręgowego, gdzie stymuluje aktywność podobną do ruchowej. Stymulacja zewnątrzoponowa jest możliwa zarówno u pacjentów z całkowitym, jak i częściowym uszkodzeniem rdzenia kręgowego.\nOśrodkowy generator wzorca oddechowego (CPG) to centrum kontrolne wewnątrz rdzenia kręgowego, odpowiadające za interpretację informacji sensorycznych. Stymulacja zewnątrzoponowa aktywuje obwody nerwowe w rdzeniu kręgowym przy pomocy impulsów, które normalnie pochodziłyby z mózgu.\nUrządzenie aktywuje układ przywspółczulny, który nie jest drogą normalnie łączącą mózg z kończynami, więc nawet jeśli rdzeń jest całkowicie uszkodzony, nadal istnieje alternatywna ścieżka kontaktu z dolnymi częściami ciała. Sygnał przewodzony przez układ przywspółczulny jest słaby, więc wymaga wzmocnienia i dodatkowej energii z urządzenia.\nMówiąc krótko, językiem niemedycznym: urządzenia wszczepia się i podłącza do rdzenia kręgowego. Stymulator jest sterowany przy pomocy pilota. Po włączeniu, komendy stymulatora pozwalają świadomie wykonywać ruchy. Można powiedzieć, że impulsy elektryczne “reaktywują” komórki nerwowe rdzenia kręgowego.\nRozbudowany plan obejmuje 50 lub więcej sesji fizjoterapeutycznych, w których pacjent, jego mózg, mięśnie oraz nerwy “uczą się” jak konsekwentne wywoływać ruch, gdy urządzenie jest włączone.\nUrządzenie może być wykorzystywane przez dowolny okres czasu, a bateria wystarcza na 9 lat. Mózg może się jednak nauczyć komunikacji przy pomocy innych ścieżek. Po pewnym czasie może się więc okazać, że pacjent jest w stanie kontrolować niektóre ruchy, nawet gdy urządzenie jest wyłączone.\nPOPRAWA WIDOCZNA U PACJENTÓW PO WSZCZEPIENIU URZĄDZENIA ORAZ PEŁNYM PROTOKOLE LECZENIA:\nŚwiadomy ruch bioder, nóg, kolan, kostek i palców, gdy stymulator jest włączony\nUmiejętność utrzymania własnej masy ciała, gdy stymulator jest włączony\nPo pewnym okresie czasu, zmniejszenie poziomu stymulacji\nPoprawa w zakresie funkcjonowania pęcherza, wypróżniania się i narządów płciowych\nKażde leczenie może mieć różne wyniki. Rezultaty mogą być odmienne w przypadku poszczególnych pacjentów.


baza revers » Only You - portal dla kobiet (uroda, moda, zdrowie)\nBy Kasia Kosmetyczne, Nowości 4 sierpnia 2019\nPomaga wyrównać koloryt cery, zmniejsza widoczność niedoskonałości i co najważniejsze utrwala makijaż na cały dzień. Baza pod makijaż to kosmetyk, który powinna posiadać każda z nas.\nMarka Revers Cosmetisc proponuje bazę rozświetlającą, która pomoże uzyskać najmodniejszy w tym roku naturalny efekt glow. Baza pod makijaż to jeden z kosmetyków, który po latach stosowania jedynie przez profesjonalistów skradł serca kobiet. Dziś wiele pań nie wyobraża sobie bez niej codziennego makijażu, a w tutorialach popularnych youtuberek oraz instagramerek jej stosowanie jest oczywistym krokiem w nakładaniu makeupu. Skąd taka popularność bazy? Ze względu na trwałość i perfekcyjny wygląd jakie zapewnia naszemu makijażowi przez cały dzień, co docenimy także w trakcie upalnego lata.\nbazabaza pod makijażkosmetykimakeupmakijażnowość kosmetycznaRevers\nPrevious articleWoda rozświetlająca Caudalie\nNext articleRoślinna moc od Eveline Cosmetics\nIwostin Solecrin® specjalistyczna ochrona przeciwsłoneczna dla całej rodziny\nSolecrin – linia na wakacje. Suchy olejek w sprayu SPF 30, który sprawia, że skóra…


Francja: Zgromadzenie Narodowe przegłosowało kontrowersyjną ustawę dotyczącą radykalnego islamu – EURACTIV.pl\nFrancja: Zgromadzenie Narodowe przegłosowało kontrowersyjną ustawę dotyczącą radykalnego islamu\nSala obrad Zgromadzenia Narodowego - niżej izby francuskiego parlamentu. [Twitter, @JeanCASTEX]\nWczoraj (16 lutego) Zgromadzenie Narodowe Francji przegłosowało ustawę, która ma przeciwdziałać islamskiemu ekstremizmowi oraz wzmocnić świeckie podstawy państwa. Przeciwnicy nowego prawa oskarżają rząd o próbę wprowadzenia regulacji utrwalających dyskryminację ze względu na wyznanie. Ustawa trafi teraz do Senatu.\nOficjalna nazwa dokumentu to “ustawa umacniająca zasady Republiki”. Jej twórcy chcą zagwarantować respektowanie neutralności religijnej w przestrzeni publicznej oraz zmniejszyć niebezpieczeństwo wynikające z radykalizmu.\nJeśli przepisy wejdą w życie, zostanie ograniczona m.in. możliwość edukacji domowej. Według rządu, w niektórych przypadkach rodzice decydują się na takie rozwiązanie, by ich dzieci mogły brać udział w spotkaniach tajnych szkół religijnych.\nZ kolei grupy religijne będą musiały ujawniać dane na temat środków finansowych otrzymywanych od podmiotów zagranicznych, a pobieranie dotacji od rządu będzie uzależnione od podpisania dokumentu zobowiązującego daną organizację do przestrzegania francuskich wartości.\nJako element przeciwdziałania przymusowym małżeństwom, zakazane zostanie również wystawianie tzw. “certyfikatów dziewictwa” – to część dokumentu poświęcona “godności” obywateli, a zwłaszcza kobiet.\nUstawa obejmuje także środki, które mają usprawnić zwalczanie mowy nienawiści. 45 tys. euro kary będzie można zapłacić za rozpowszechnianie prywatnych informacji o osobie z zamiarem sprowadzenia zagrożenia na jej życie.\nJedną z przyczyn stworzenia ustawy z takimi zapisami była sprawa Samuela Paty’ego – nauczyciela, który podczas lekcji na temat wolności słowa pokazywał uczniom karykatury Mahometa. W październiku 2020 r. Paty został brutalnie zamordowany przez 18-letniego imigranta pochodzenia czeczeńskiego.\nTydzień po tym wydarzeniu prezydent Francji Emmanuel Macron zaznaczył, że “islam przeżywa kryzys na całym świecie”, a jego państwo potrzebuje religii muzułmańskiej „wolnej od jakichkolwiek wpływów z zagranicy”.\nSłowa Macrona wywołały oburzenie w krajach muzułmańskich, gdzie nawoływano do bojkotu Francji, a prezydent Turcji Recep Tayyip Erdoğan namawiał do niekupowania francuskich produktów.\nW grudniu, gdy przedstawiono projekt ustawy, premier Francji Jean Castex stwierdził, że ustawa nie jest wymierzona “przeciwko religiom ani konkretnie przeciwko religii muzułmańskiej. To prawo emancypacji w obliczu religijnego fanatyzmu”.\nMimo tych zapewnień, procedowanie ustawy doprowadziło do protestów. Przeciwni jej Francuzi oskarżają polityków o stygmatyzację muzułmanów. Według nich państwo dysponuje już odpowiednimi środkami, by zapobiegać radykalizmowi, a nowe przepisy ograniczą wolność wyznania.\nIslam to druga – po chrześcijaństwie – najliczniej reprezentowana religia we Francji.\nFrancja: Rząd przedstawił założenia ustawy ws. przeciwdziałania radykalnemu islamowi\nZakaz organizowania tajnych szkół religijnych propagujących radykalną odmianę islamu, zakaz wystawiania certyfikatów dziewictwa dziewczętom oraz wzmocnienie walki z przymusowymi małżeństwami, jak również egzekwowanie obowiązku przedszkolnego od 3. roku życia to główne założenia nowego prawa, które będzie omawiane we francuskim parlamencie.\nZgromadzenie Narodowe Francji


Larendogra Eau de Perfum 100ml - ETERYCZNIE.PL\nStrona główna / Wyroby perfumeryjne / Larendogra Eau de Perfum 100ml\nLarendogra Eau de Perfum 100ml\n“Larendogra” ekscytuje, przyciąga i zniewala swoim erogennym zmysłowym zapachem. Wzbudza zainteresowanie, jest inna, egzotyczna, niepowtarzalna, jedyna w swoim rodzaju.\nSKU: 669f04cb3598 Kategorie: Dr Beta- Numer 1 Polskiej aromaterapii, Wyroby perfumeryjne Tagi: dr Beta, perfumy\nLarendogra- wieki perfumiarstwa we flakonie.\n“Larendogra” to spolszczona w XVI-XVII wieku nazwa “Eau de la Reine d`Hongrie” – francuskiej wersji słynnej “Wody Królowej Węgier”, której autorką była Elżbieta Łokietkówna, Królowa Węgier w XIV wieku. Ta cudowna woda była lekiem, perfumami, a przede wszystkim afrodyzjakiem. Frywolna do późnego wieku Elżbieta czarowała zapachem cesarzy, królów i dworzan.\nDominujący w zapachu Eau de Perfum naturalny olejek rozmarynowy, znany roślinny afrodyzjak, a także inne roślinne olejki eteryczne tworzą niepowtarzalną nutę zapachową ziół, egzotycznych kwiatów (Ylang-ylang) i żywic (Benzoe Siam), ambry i innych naturalnych składników.\n“Larendogra” ekscytuje, przyciąga i zniewala swoim erogennym zmysłowym zapachem. Wzbudza zainteresowanie, jest inna, egzotyczna, niepowtarzalna, jedyna w swoim rodzaju. I tym właśnie gwarantuje sukces.\nNaturalna oliwka B 150 ml\n25,00 zł brutto DO KOSZYKA\n39,90 zł 35,00 zł brutto DO KOSZYKA\n12,41 zł 11,00 zł brutto DO KOSZYKA\n33,00 zł brutto DO KOSZYKA


XXIV finał WOŚP. Gminna Biblioteka Publiczna w Wiązowie\nXXIV finał WOŚP.\nUtworzono: środa, 20, styczeń 2016 17:58\nW niedzielę 13.02.2016r w całej Polsce na różne sposoby obchodzony był XXIV finał WOŚP. Również Gminna Biblioteka Publiczna w Wiązowie wzięła udział w tym niezwykłym przedsięwzięciu, które od 24 lat ratuje życie i zdrowie tysiąca dzieci, a od kilku edycji również starszych ludzi poprzez udostępnianie im bardzo drogiego sprzętu medycznego.\nObchody Finału WOŚP w Wiązowie rozpoczęły się od przemówienia dyrektor Gminnej Biblioteki Publicznej w Wiązowie- Magdaleny Krupy oraz burmistrza miasta i gminy Wiązów- Jerzego Krochmalnego. Cała sala widowiskowa była wypełniona po brzegi publicznością, która przybyła aby wspierać akcję Jerzego Owsiaka. Czas umilany był przez występy uczniów Przedszkola Miejskiego „Bajkowy Ogród" z Wiązowa, z zespołu szkół publicznych w Wiązowie oraz szkoły podstawowej w Wawrzyszowie. Było na co popatrzeć: dzieci przedstawiały Jasełka, kolejna grupa zaprezentowała pokaz tańca oraz przedstawienie o królu. Pomiędzy występami odbywały się licytacje na rzecz WOŚP a także harcerze z puszkami zbierali cenne „złotówki" na tę inicjatywę.\nW sumie zebrano podczas XXIV Finału WOŚP w Wiązowie 7.774,43 zł. Ludzie przekazali nie tylko dużą sumę pieniędzy, ale przede wszystkim udowodnili, że mają ogromne serca, bo wrzucając pieniądze do puszki i licytując różne przedmioty, pomogli chorym dzieciom. Kolejny Finał WOŚP za rok, ale działania na rzecz Orkiestry trwają przez 365 dni w roku od 24 lat i należy o tym pamiętać, aby przy kolejnej akcji była ona uhonorowaniem tego roku wysiłku i napędem na kolejny oraz pobijanie nowych rekordów w uzbieranych pieniądzach na rzecz chorych dzieci.\nServer Time: 2019-02-16 05:06:51


Najczęstsze pytania zawodowych kierowców | Adwokat-cichowski.pl\nStart Biznes i ekonomia Adwokaci 23\nNajczęstsze pytania zawodowych kierowców\nZawodowa porada prawna za darmo.\nTa kompetentna strona pomoże Wam zamknąć kłopotliwe sprawy. Jako adwokat, działam społecznie, za udzieloną pomoc nie biorę pieniędzy.\nZapisy, wielokrotnie są do tego stopnia przedstawione, że trudno jest je zinterpretować, wskutek tego informację, oferuje w sposób zrozumiały oraz czytelny. Nie powinieneś mieć problemu ze zrozumieniem.\nJeśli na twojej drodze stanęła nierzetelna firma windykacyjna, pragnąca od Ciebie wyłudzić opłaty. Na mojej stronie odszukasz wszelakie przydatne informację do tego, ażeby sobie z tym poradzić. Ukończysz sprawy, ciągnące się od kilku lat. Moja specjalność to zarówno prawo pracy. Jeżeli pozostałeś oszukany poprzez pracodawcę, znajdziesz tu informację co uczynić. Przeczytaj i wygraj ze swoim pracodawcą.\nO ile wymagasz rady, tutaj dowiesz się wszystkiego. Zaoszczędzisz czas, finanse i co najistotniejsze doprowadzisz sprawy do końca.\nAdwokat gniezno Adwokat miłosław Adwokat pobiedziska Adwokat poznań Adwokat swarzędz Nierzetelna firma windykacyjna Prawnik gniezno Prawnik kórnik Prawnik nekla Prawnik pobiedziska Prawnik swarzędz Prawnik środa wielkopolska\nNumer ID strony: 2149/1545\nStatus strony: aktywna od 06/04/2016 06:09\nData dodania: 05/04/2016 12:32\nGoogle PR: N/A, Alexa Rank: 13931137


Histerie rodzinne [Izabela Pietrzyk] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00426 005737 20224600 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Izabela Pietrzyk Liczba stron: 640\nISBN: 9788379617425 Data wydania: 2014-07-02\nCopyright © Izabela Pietrzyk, 2014 Projekt okładki Luiza Kosmólska Zdjęcie na okładce Vizerskaya/istockphoto.com Maksim Toome/shutterstock.com Redaktor prowadzący Anna Derengowska Redakcja Adam Pluszka Korekta Anna Żółkiewska ISBN 978-83-7961-742-5 Warszawa 2014 Wydawca Prószyński Media Sp. z o.o. 02-697 Warszawa, Rzymowskiego 28 www.proszynski.pl\nI SĘP, CZYLI NIEDOCENIANY ŚCIERWOJAD Wielkość i duża masa ciała uzależniają go od prądów powietrznych umożliwiających długie szybowanie bez zbędnego wydatku energii. Z pewnością nie cieszy się powszechną sympatią. Już sam fakt żywienia się padliną budzi odrazę. Jeżeli dodamy do tego nagą szyję ubrudzoną krwią, nie dziwi, że sępowi zawsze przypisywano negatywne cechy.\nROZDZIAŁ 1 – Wiesz, jak długo kobieta jest bezbronna? – Wiktoria zakręciła krwistoczerwony lakier i zaczęła powoli machać dłońmi. – Dopóki jej paznokcie nie wyschną. Stercząca po drugiej stronie stołu gazeta nie zareagowała. – Słyszałeś, co mówiłam? – Wpatrywała się z determinacją w okładkę popularnego tygodnika tylko dla operatywnych biznesmenów. – Bo moje paznokcie właśnie wyschły i chciałabym z tobą porozmawiać. Gazeta wyjaśniająca ekonomiczno-polityczne zawiłości kryzysu gospodarczego pozostała głucha na ten apel, więc nie było innego wyjścia, niż wyrwać ją z rąk właściciela. – Co ty wyprawiasz? Kompletnie zgłupiałaś?! – Twarz Pawła, kiedyś piękna i delikatna, przypominała teraz pysk rozwścieczonego bulteriera. Chętnie by jej przyłożył albo przynajmniej szarpnąłby nią porządnie, ale szybko sobie uświadomił, że nie skończył się jeszcze „miesiąc miodowy”, czyli okres dobroci i fundowania Wiktorii kosztownych rekompensat, jaki obowiązywał po każdym ataku złości. Od dnia, kiedy podarował jej złoty naszyjnik, nie minęły przecież nawet dwa tygodnie… Nie chciał bić. Zawsze uważał się za niezwykle spokojnego człowieka i święcie wierzył, że z inną kobietą dożyłby sędziwej starości jako wzorowy dżentelmen. Gdyby chociaż Wiktoria umiała docenić jego ciężką pracę, w której bez przerwy balansował na granicy prawa. Gdyby wiedziała, ile nerwów kosztuje go utrzymanie się na zdziczałym polskim rynku. Gdyby starała się zrozumieć swoje miejsce w tym domu i w tym związku. Gdyby potrafiła milczeć, kiedy trzeba milczeć. Gdyby umiała mówić to, co trzeba i kiedy trzeba. Niestety – nie doceniała, nie wiedziała, nie starała się, nie rozumiała, nie milczała, nie mówiła… A tyle razy jej tłumaczył, co robi źle. I co? Grochem o ścianę! Minęły zaledwie dwa tygodnie, a ona znowu zachowała się niewłaściwie: wyszarpnęła mu gazetę z rąk i spojrzała z jakąś taką dzikością, bez śladu miłości w oczach. Ale nie może dać się sprowokować tej wariatce, bo znowu będzie musiał zostawić fortunę u jubilera. – Przepraszam. – Westchnął głęboko i trzepnął gazetą o blat. – Miałem dzisiaj koszmarny dzień. A do tego właśnie przeczytałem, że komunistom słupki idą w górę. Trzeba ich było wyrżnąć w pień, a nie się bawić w politykę grubej kreski. Bardziej by się przydał gruby sznur na szyję. Złodzieje cholerni! Był tak zdegustowany, jakby w jego ogromnej ogrodowej altanie rozsiedli się właśnie Stalin, Mao Zedong oraz Che Guevara, snujący plany rozkułaczenia kapitalisty Pawła. – Komunistom słupki idą w górę? To znaczy, że co? Zaczęli nosić wysokie obcasy? Bo nie rozumiem… – Wiktoria nie mogła odmówić sobie zdegustowania go jeszcze bardziej, a wiedziała, że jej głupie żarty zawsze idealnie się do tego nadawały. – Jakie obcasy?! O czym ty mówisz? – To nie ja mówię. To ty mówisz, że komunistom słupki idą w górę. A słupek to fason obcasa jest… Chciała jeszcze dodać, że nie wypada, by ktoś, kto sam prowadzi ciemne interesy, wyzywał innych od złodziei, ale bała się, że wystawi jego cierpliwość na zbyt ciężką próbę. Postanowiła, że ta rozmowa, do której szykowała się już od dawna, będzie właśnie rozmową, a nie tradycyjną – jedną z dziesiątek, a może i setek – awanturą. Poza tym nie była całkiem pewna, czy Paweł jest złodziejem. Nigdy nie informował jej o niczym i nie opowiadał, co dokładnie robi. Byli ze sobą osiem lat, a Wiktoria – jako ewentualny świadek – mogłaby zeznać tylko tyle, że jej partner prowadzi firmę pośredniczącą w handlu czym się tylko da i że wiecznie wraca z tej pracy skonany. Gdyby ewentualny śledczy dopytywał, dlaczego ma tak mętne pojęcie w tej kwestii, odpowiedziałaby, cytując Pawła: „Nie interesuj się tym, bo po pierwsze, to nie twoja sprawa, po drugie, i tak tego nie zrozumiesz, a po trzecie, im mniej wiesz, tym lepiej dla ciebie – niech przynajmniej jedno z nas sypia spokojnie”. Nie byłby to wierny cytat. Dosłowne przytoczenie słów Pawła mogłoby sprawić, że ewentualnemu śledczemu zwiędłyby uszy. Nie wiedziała zatem, czy jej facet na pewno jest hochsztaplerem, bardzo jednak wątpiła, by za słowami „im mniej wiesz, tym lepiej dla ciebie” kryła się wyłącznie troska o spokojny sen. Dużo dawały jej do myślenia rozmowy telefoniczne, prowadzone przez Pawła niemal całodobowo – zawsze za zamkniętymi drzwiami. Bała się ponurych mężczyzn, którzy czasami przychodzili do ich domu i znikali w jego gabinecie, burcząc tylko w kierunku Wiktorii zdawkowe powitalne lub pożegnalne formułki. Martwiło ją, że znikał na kilka dni, ostrzegając, żeby nie wydzwaniała z bezsensownymi informacjami typu „rodzice zapraszają na obiad”… Początkowo próbowała się czegoś dowiedzieć, dzielić z Pawłem jego problemy i zmartwienia. Szybko się jednak poddała i dostosowała do oczekiwań, a potem, nie wiadomo kiedy i nie wiadomo jak, stała się potulną ofiarą. Dzisiaj miało się to zmienić. Sytuacja była wystarczająco dramatyczna, więc nie chciała bez powodu denerwować Pawła. Dlatego sklęła się w duchu za ten kretyński tekst o słupkach i obcasach. Mogła sobie darować… – Za chwilę stuknie ci czterdziestka, a pozujesz na infantylną nastolatkę. Irytująca jesteś. – Spojrzenie i ton jego głosu potwierdziły obawy Wiktorii. – Mam tego serdecznie dość. – Ja też. To już koniec. – Ucieszyła się, że wyznanie tak szybko i tak gładko przeszło jej przez usta. Dodało jej to sił. – Chwała Bogu. – Uśmiechnął się nawet szczerze i sięgnął po odłożoną przed chwilą gazetę. – Przynieś mi kawę. – To już koniec – powtórzyła, nieco mniej pewnie. – Wyprowadzam się. Mam tego serdecznie dość. Podobnie jak ty, z tego co słyszę… – Tylko nie wlewaj do niej zimnego mleka. Podgrzej je. – Paweł! – Podniosła głos dużo bardziej, niż chciała. – Czy ty słyszysz, co mówię? To koniec! Wyprowadzam się!!! Najwidoczniej usłyszał, bo odłożył gazetę i wpatrywał się w nią ze zdumieniem. Milczenie zdawało się nie mieć końca, a dzwoniąca w uszach cisza wpędzała Wiktorię w coraz większy strach. Uderzy? Mimo lęku powtarzała sobie jednak, że nie może odwrócić wzroku i musi patrzeć mu prosto w oczy. Już nigdy więcej nie będzie spuszczać głowy i zerkać na boki. Trudno! Co ma być, to będzie! Spodziewała się wszystkiego, tylko nie tego, co nastąpiło po chwili. Paweł eksplodował niepohamowaną wesołością i w żaden sposób nie mógł jej powstrzymać. I nie był to wcale złośliwy rechot. Wręcz przeciwnie – zanosił się serdecznym radosnym śmiechem, wyciskającym z jego oczu łzy, które spływały powoli po zarumienionych policzkach. Wiktoria była zupełnie oszołomiona. Zdumiała ją ta reakcja, ale dużo silniej wstrząsnęła nią myśl, że nie potrafi sobie przypomnieć, kiedy ostatni raz widziała jego szczery wybuch radości. Taki jak teraz. Taki jak przed laty. Taki jak ten, w którym się kiedyś zakochała… Zakochała się w Pawle typowo po kobiecemu, czyli na śmierć i życie, w ułamku sekundy i po uszy. Był wieczór, w jednym ze szczecińskich lokali z licznym gronem przyjaciół świętowała swoje trzydzieste urodziny. Podszedł do ich stolika z pąsową różą i pochylił się w wiernopoddańczym ukłonie: – Wiktorio! Wszystkiego najlepszego. Zatańczysz ze mną? – Ale ja ciebie nie znam! – Odsunęła się od niego jak od wariata. – Kim ty… pan… Kim pan jest? Skąd wiesz… pan wie… że mam urodziny? – Wiem i już. Stara cyganka mi cię dzisiaj wywróżyła. No więc jak? Zatańczysz czy będziesz uciekać przed przeznaczeniem? Zatańczyła i uwierzyła w przeznaczenie, chociaż nie było ani żadnej starej cyganki, ani żadnych wróżb. To postrzelona Anka ustawiła w męskiej toalecie słoik z kwiatami opatrzony fotografią oraz informacją: DRODZY PANOWIE! NA ZDJĘCIU JEST NASZA PRZYJACIÓŁKA WIKTORIA, KTÓRA DZISIAJ OBCHODZI W TYM LOKALU SWOJE TRZYDZIESTE URODZINY. BARDZO PROSZĘ O WRĘCZENIE JEJ RÓŻY, ZŁOŻENIE ŻYCZEŃ I POPROSZENIE DO TAŃCA – NIECH SIĘ DZIEWCZYNA GODNIE POŻEGNA Z MŁODOŚCIĄ! DZIĘKUJEMY. KOLEŻANKI I KOLEDZY JUBILATKI. Paweł był pierwszym chętnym. Nie wyjaśnił, skąd wie o jej urodzinach, tylko wciąż plótł o cygance i przeznaczeniu. Dzięki temu po kilkunastu minutach ponownie wpadła w zdumienie, kiedy kolejny obcy mężczyzna podszedł do niej z różą, życzeniami i prośbą o taniec. A potem następny i następny… Dopiero szósty zdradził, skąd wie o trzydziestych urodzinach Wiktorii. Obsztorcowała Ankę za wywieszanie zdjęć po męskich kiblach, ale musiała przyznać, że żart się udał. W przeciwieństwie do pozostałych mężczyzn Paweł nie zniknął w bawiącym się tłumie. Przysiadł się do ich stolika, w kilka minut zaskarbił sobie sympatię całego towarzystwa, a serce Wiktorii zdobył szturmem i bez żadnych ceregieli. Był przystojny, zabawny, hojny, inteligentny, dowcipny… Która by się oparła? Która nie chciałaby księcia z bajki?! I to jeszcze takiego, który – jak wskazywały wszystkie znaki na niebie i ziemi – też zakochał się od pierwszego wejrzenia! Kiedy kilka minut po północy nasty mężczyzna podszedł do Wiktorii i poprosił ją do tańca, Paweł wziął od niego pąsową różę, przekazał ją jubilatce i powiedział stanowczym, nieznoszącym sprzeciwu tonem: „Żegnam uprzejmie! Ta pani ma z kim tańczyć!”. A potem poszedł do toalety i przyniósł słoik z nielicznymi już pozostałymi kwiatami. – Ty! Co się rządzisz naszymi różami? – burknęła Anka, wyraźnie niezadowolona z zakończenia zabawy w męsko-kwiatowy korowód. – Nie rządzę się waszymi różami. – Posłał jej przepraszający uśmiech. – Ja tylko dążę do… do… do zwycięstwa! – Puścił oko i spojrzał znacząco na Wiktorię. – Dąż, chłopie, dąż. – Kamil, mąż Anki, podniósł do góry palce ułożone w literę V, wywołując salwę śmiechu. Jego żona wciąż jednak zerkała na Pawła niechętnie, więc Wiktoria postanowiła osobiście stanąć w jego obronie. – Bardzo dobrze, że to się wreszcie skończyło. Pomysł miałaś fajny, tylko przegięłaś z ilością. – Chciałam, żeby było trzydzieści. To moja wina, że nie kończysz dzisiaj osiemnastu lat?! Cierpisz bardzo? – Raczej się cieszę, że nie kończę stu… Broniła go przed Anką, bo jego zachowanie wydawało jej się wtedy bardzo miłe. Takie męskie. Wręcz rycerskie. Naprawdę nie miała już ochoty na zabawę z nachlanymi i śmierdzącymi facetami, którzy z godziny na godzinę bełkotali życzenia urodzinowe z coraz większym trudem. Była zatem wdzięczna, że on – pachnący i prawie zupełnie trzeźwy – uwolnił ją od ich towarzystwa i od płacenia tańcem za każdy wręczony kwiat. Nie przypuszczała, że to był ostatni wieczór, kiedy mogła bawić się z innym mężczyzną. Potem z żadnym już nie tańczyła, a po kilku latach nawet z żadnym nie rozmawiała. Doszło do tego, że uciekała od nich jak od ognia i wpadała w panikę, kiedy jakiś – bez względu na wiek, wygląd i stan cywilny – zbliżał się do niej. Nieważne, czy chciał zapytać o drogę do łazienki, czy poprosić o wezwanie taksówki dla siebie i żony. Kiedyś odpowiedziała na taką prośbę kurtuazyjnym: „Ależ zostańcie. Przecież nie jest jeszcze tak późno”. Wtedy uderzył po raz pierwszy. Odczekał, aż wszyscy goście wyjdą, i łupnął bez żadnego ostrzeżenia prosto w policzek. Nie wiedziała za co, więc jej wykrzyczał, że uśmiechała się prowokacyjnie do tego palanta, kokietowała go i na siłę zatrzymywała, tylko po to, żeby pójść z nim do łóżka. Kiedy następnego dnia chciała się wyprowadzić, klęczał przed nią i płakał jak dziecko. Przysięgał, że to się nigdy nie powtórzy, że to wina alkoholu, który odebrał mu rozum, że kocha ją bezgranicznie i życia sobie bez niej nie wyobraża. Została. Przez ponad cztery lata nie podniósł na nią ręki, więc niemal zapomniała o tamtym zdarzeniu, uznając je za incydentalne, wywołane zgubnym działaniem alkoholu, od którego Paweł raczej stronił. To były cudowne cztery lata, kiedy wierzyła, że ich związek jest idealny. Dopiero z perspektywy czasu dostrzegła, że przez te cztery lata jej pozornie idealny partner cicho i niepostrzeżenie prządł wokół niej swoje sieci. Nie wiedząc nawet jak i kiedy, straciła kontakt ze wszystkimi znajomymi. Godziła się na to, bo Paweł zapewniał jej wystarczająco dużo rozrywki i był wystarczająco ciekawym towarzystwem. Dbał, żeby się nie nudziła. Spędzał z nią dużo czasu. Zwiedzali świat, urządzali najpierw mieszkanie, a potem ogromny dom, organizowali przyjęcia dla jego przyjaciół… Imponował jej swoją wiedzą, oczytaniem, umiejętnością zarabiania pieniędzy, swobodą bycia. Uznała zatem, że Paweł ma rację także w ocenie innych ludzi, i zdała się na jego opinie. Z coraz mniejszymi oporami przyznawała, że Anka jest rozpieszczoną babą i zrobiła ze swojego męża żałosnego pantoflarza, którym każdy normalny facet może tylko pogardzać. Nie umiała zaprzeczyć, gdy mówił, że jej rodzice są parą zgryźliwych tetryków, przy których człowiek traci chęć zarówno do życia, jak i do dożycia – starości. Amelię też powoli od siebie odsuwała, tym bardziej że Paweł powtarzał w nieskończoność: „To nieprawdopodobne, że jesteście siostrami”, „Jakie szczęście, że nie jesteś do niej podobna”. Przytakiwała, bo inni nieraz mówili to samo. Nawet rodzice podejrzewali, że Wiktoria trafiła do nich na skutek pomyłki pijanej położnej, która pozamieniała noworodki. Zanim się obejrzała, stała się jego bezwolną własnością: myślała jak on, słuchała go, podziwiała – i nie było jej z tym źle. W zamian rozpieszczał ją do granic rozsądku. Przez całe cztery lata. Potem znowu uderzył. Znowu bez powodu, czyli przez coś, co powstało w jego chorym umyśle. Znowu przepraszał i płakał, a ona znowu mu wybaczyła, licząc na kolejne cudowne lata. Poza tym dokąd miałaby uciec i co powiedzieć ludziom? Paweł odciął ją od życia i świata tak bardzo, że już dawno zwątpiła, czy zdoła samodzielnie się po tym świecie poruszać. Systematycznie i skutecznie podkopywał jej wiarę w siebie i życiową zaradność. Liczyła na kolejne cztery lata spokoju, a tymczasem stłukł ją już po czterech miesiącach. Podejrzewała, że to wina firmy i coraz większego stresu. Zaczynał zarabiać duże pieniądze dawno temu, kiedy nie trzeba było być biznesmenem z prawdziwego zdarzenia. Wtedy wystarczyło mieć kilka złotych, lubić ryzyko i znaleźć się we właściwym miejscu o właściwej porze. Udało mu się w to właściwe miejsce i porę wstrzelić i gruba kasa popłynęła nieprzerwanym strumieniem. Niejednokrotnie opowiadał Wiktorii, jak na początku lat dziewięćdziesiątych jeździł do banku z własną maszynką do liczenia pieniędzy, żeby nie korkować kolejki do okienka na kilkadziesiąt minut. Potem dziki rynek zaczął się oswajać i – jak się domyślała – przyduszać go coraz bardziej. Nie radził sobie z tym. Chciał dalej być panem świata, a świat powoli spychał go na boczny tor. Współczuła mu. Naprawdę i szczerze. Chciała go pocieszyć, zapewnić, że nie potrzebuje ani wielkich pieniędzy, ani tych wszystkich drogich prezentów, ale on przestał z nią rozmawiać. Nawet jej nie przytulał, nawet nie cmokał zdawkowo rano i wieczorem. Oddalił się do jakiegoś swojego niedostępnego królestwa, z którego wracał tylko po to, żeby odreagować na niej swoje niepowodzenia, lęki i frustracje. Może i dobrze się stało? Pozbawiona jego „opieki” Wiktoria powolutku odzyskiwała zdrowy rozsądek i trzeźwy ogląd rzeczywistości. Kiedy przyszło jej do głowy, że trzeba to raz na zawsze skończyć, sama się wystraszyła tego hardego pomysłu i mimowolnie skuliła ramiona. Ale decyzja kiełkowała niczym magiczna fasola i nie dawała spokoju. Coraz wyraźniej rysował się też pomysł na najbliższe życie, a przynajmniej na pierwsze dni i tygodnie po ucieczce od sępa, który już dawno uznał ją za padlinę. Może miałaby jakieś wątpliwości, gdyby jeszcze coś do niego czuła. Cokolwiek. Choćby złość albo nienawiść. Ale już nawet tego nie było. Długo szukała w sobie jakichś emocji, ale nic nie znalazła. Została czysta obojętność. Dlatego teraz, kiedy wreszcie zebrała w sobie całą odwagę i zdecydowała się powiedzieć mu, że odchodzi, była zszokowana nie tyle sytuacją, co jego szczerym śmiechem. Ile lat temu widziała go tak serdecznie rozbawionego? Cztery? Może pięć? Postanowiła, że da mu się śmiać do woli. Odważnie wpatrywała się w załzawione oczy, ledwo widoczne zza policzków, i cały czas powtarzała w myśli mantrę: „Nie uciekaj wzrokiem, nie odwracaj głowy. Nie uciekaj wzrokiem, nie odwracaj głowy!”. Uspokajał się bardzo powoli, a kiedy przestał się w końcu śmiać, wciąż patrzył na nią z życzliwą radością. – Chodź tu. – Wyciągnął do niej jedną rękę, drugą wycierał mokre policzki. – No chodź, kochanie. Starczy tych wygłupów. – To nie są wygłupy. Ja naprawdę odchodzę. – Stała nieruchomo, jakby ją ktoś przyspawał do grubego puchatego dywanu. – Melodramat jakiś obejrzałaś? Czy czytałaś kolejną głupią książkę? – Spojrzenie Pawła nie traciło pobłażliwej łagodności. – Chyba jakiegoś cenzora będę tu musiał zatrudnić. No chodźże! Przez ułamek sekundy chciała podejść i chwycić wciąż wyciągniętą rękę, bo zaświtało jej, że może jednak w końcu coś zrozumiał i zmieni się z powrotem w czułego rycerza sprzed lat. Ale na szczęście przerobiła taką wersję w wyobraźni i zakazała sobie w nią wierzyć. „Nie uciekaj wzrokiem, nie odwracaj głowy, nie daj się nabrać” – rozszerzyła swoją mantrę. Zdążyła powtórzyć ją chyba ze dwadzieścia razy, zanim się odezwał. – Słyszysz, co mówię? – Jego wzrok przestał być życzliwy i łagodny, z twarzy zniknęły wszelkie ślady niedawnego rozbawienia. – Przestań się zachowywać jak głupia idiotka i przestań mnie wkurzać! – Bo co? Uderzysz mnie? – Zaczepnie wysunęła głowę do przodu i wykrzywiła się złośliwie. – Nie. – Wzruszył ramionami. – Wywalę cię stąd na zbity pysk, po prostu! Chodź tu!!! – Zastukał w oparcie fotela gestem, jakim przywołuje się psa. – Nie musisz. Sama się stąd wywalę na zbity pysk. Mogłam to zrobić, kiedy byłeś poza domem, ale to nie byłoby fair. Chciałam ci przedtem powiedzieć, że kiedyś naprawdę cię kochałam i czułam się kochana. I chciałam ci za to podziękować, bo… – Jak ja uwielbiam to wasze babskie pieprzenie!!! Gdzie ty chcesz iść?! Pod most?! Zdychać z głodu?! – Pracuję i zarabiam. – No zaje-kurwa-bista praca! Z usmarkanymi bachorami za dwa tysiaki miesięcznie! To ja ci gratuluję z całego serca takiej przyszłości! Za co będziesz kupowała te wszystkie szmaty i świecidełka, bez których nie umiesz żyć?! Dupą zaczniesz zarabiać? A może już masz jakiegoś alfonsa?! – Nie dogadamy się. – Wiktoria wzruszyła ramionami i oderwała wreszcie stopy od puchatego dywanu. Ruszyła do przedpokoju, gdzie w ogromnej zabudowanej lustrami wnęce od rana stała spakowana mała czerwona walizka. Zanim przekroczyła próg salonu, poczuła stalowy uścisk dwóch rąk na swoich ramionach. Zalała ją fala panicznego strachu przed pięściami Pawła. – Chcesz?! To idź w cholerę! – Odwrócił ją tak, że widziała jego zionącą wściekłością twarz z odległości kilku centymetrów i poczuła na policzkach krople jego śliny. – Ale niczego stąd nie weźmiesz, rozumiesz? Niczego! Spalę te twoje szmaty! Biednym rozdam, a ty będziesz goła chodziła i żebrała o kawałek chleba!!! „Nie uciekaj wzrokiem, nie odwracaj głowy” – powtarzała w duchu. – Kim byś była, głupia pusta babo, gdyby nie ja?! Zerem! Zwykłym szarym zerem!!! Wszystko ci dałem! Wszystko miałaś, ale jak nie potrafisz tego docenić, to się wynoś! Tak jak stoisz! W jednych gaciach i w jednej sukience! – Dobrze. Wszystko ci zostawiam – szepnęła. – Puść mnie, to boli… Starała się uwolnić ramiona z imadeł jego wielkich łap, ale zacisnął je jeszcze mocniej. Była pewna, że zaraz zacznie bić. Pocieszała się, że to już ostatni raz. Nie uderzył, ale pchnął tak mocno, że ledwo zachowała równowagę. Odwróciła się i bez pośpiechu otworzyła szafę. – Zabieram tylko swoje osobiste rzeczy. – Wyjęła małą jaskrawą walizeczkę, postawiła ją przy wieszaku i sięgnęła po płaszcz. Starała się zachować spokój i nie prowokować go ani słowami, ani zbyt gwałtownymi ruchami. Bóg jeden wiedział, ile ten spokój ją kosztował. Modliła się teraz do Niego żarliwie, żeby Paweł pozwolił jej wyjść z domu i nie zabrał walizki. Celowo wybrała najmniejszą, jaką miała, taką, którą można było zabierać na pokład samolotu jako bagaż podręczny. Udało się. Wprawdzie obrzucił ją stekiem wyzwisk za wcześniejsze perfidne przygotowanie się do wyprowadzki i schowanie walizki w szafie, ale zawartość czerwonego maleństwa zupełnie go nie interesowała. Nabrała pewności siebie i nawet chciała coś powiedzieć, ale bała się, że wtedy w końcu się doigra. Poza tym co by jej dało to mówienie? Przecież nie miała zamiaru niczego naprawiać, chciała tylko uciec. – Wynocha!!! – krzyknął ile sił w płucach, stojąc w otwartych na oścież drzwiach i machając ponaglająco ręką. – Wynoś się, niewdzięczna suko! Życie mi zmarnowałaś! Jeszcze będziesz mnie przepraszać i błagać, żebym cię z powrotem wpuścił! Jeszcze będziesz skowyczała na wycieraczce!!! Zatrzaśnięte drzwi omal nie wypadły z futryny. Utrzymał je chyba tylko system sztab i przemyślnych bolców antywłamaniowych, w które zostały uzbrojone przez zapobiegliwego producenta. Wiktoria stała lekko oszołomiona pośrodku cichej podmiejskiej ulicy, zaciskając dłoń na uchwycie walizki. Czyli to już? Koniec? Już po wszystkim? Jeśli tak, to poszło dużo łatwiej, niż się spodziewała. Była pewna, że zanim ciężkie dębowe drzwi się za nią zatrzasną, dostanie kilka ciosów i dorobi się kilku siniaków, które będzie przynajmniej przez godzinę starannie pokrywać fluidem, a dopiero potem zadzwoni po taksówkę. Tymczasem była cała i zdrowa, a jedyne, co musiała zrobić, to uciec jak najszybciej i jak najdalej. Sięgnęła do torebki, wyciągnęła telefon i wybrała numer firmy, która znała ten adres na pamięć, bo obsługiwała wszystkich gości i znajomych Pawła. Kierowcy bili się o te zlecenia, wiedząc, że każdy zabierany stąd pasażer da napiwek równy kwocie z taksometru. – Oder-Taxi. Dobry wieczór. Czym możemy służyć? – Niczym. Przepraszam, pomyłka. – Szybko nacisnęła czerwoną słuchawkę, bo zdecydowała, że jak koniec, to koniec! Ze wszystkim! Z tą zaprzyjaźnioną firmą też! Długo szukała w pamięci namiaru na jakąkolwiek inną korporację. Nie dała rady, chociaż widziała tyle reklam taksówek. Wiedziała, że przewijają się w nich sekwencje cyfr: ósemki… dziewiątki… trójki…? Bezskutecznie próbowała dodzwonić się na wymyślane z tych cyfr numery i w końcu się poddała. Postanowiła, że skontaktuje się z siostrą. – Cześć Mela! – Starała się, żeby jej głos brzmiał beztrosko. – Możesz podać mi jakiś namiar na taryfę? Pustkę mam kompletną w głowie i lekko jestem jeszcze zszokowana. Odeszłam od niego… – Wika! Czyś ty zwariowała?! Ustaliłyśmy, że nie zrobisz tego sama. Czemu nie zadzwoniłaś po mnie?! Żyjesz? – Żyję. A w zasadzie dopiero mam zamiar zacząć żyć. I wolałam załatwić to sama… Różnie mogło być… Daj mi namiar na taryfę, to zaraz u ciebie będę i wszystko opowiem. – Wiktoria wciąż nie dowierzała, że za chwilę wtuli się w siostrę i wypłacze. – Ten świr mógł cię zabić… Głupia ryzykantka z ciebie. Kretynka skończona! – Byłoby miło, gdyby już nikt mnie nie wyzywał od głupich i od kretynek. Limit obelg na dziś został wyczerpany. Dasz mi wreszcie numer do jakiejś firmy taksówkowej czy mam pieszo iść na drugi koniec miasta?! – Przepraszam – powiedziała Amelia już dużo łagodniej. – Nie dzwoń po żadną taksówkę. Zaraz cię sama zabiorę, tylko powiedz, gdzie przyjechać. – Nie trzeba. Po co się będziesz tłukła taki kawał… – Bo lubię się tłuc! Gadam z tobą, ale już jestem w samochodzie, więc nie kłóć się z siostrą! Tym bardziej że jestem starsza. – Czekam zatem grzecznie na drodze wyjazdowej z osiedla. Będę siedziała na ławeczce z walizką na kolanach, jak Ania z Zielonego Wzgórza na peronie w Avonlea. – Czuła, że wpada w chorobliwą wesołość, zupełnie jak Paweł kilkanaście minut temu, kiedy powiedziała, że odchodzi. Może to zaraźliwe? – Słyszysz, jak łomoczę butami, pędząc do ciebie? Dobrze, że mam płaskie podeszwy, bo obcasy to bym na bank złamała. Mela, zabierz mnie stąd!!! – krzyknęła tak głośno, że kilka ptaków poderwało się z okolicznych zadbanych ogrodów, a kilka firanek w oknach odchyliło się dyskretnie. – Jadę, Wikuś, już jadę! Muszę się rozłączyć, bo mnie zaraz jakiś gliniarz złapie. Nie ruszaj się z wyjazdówki! A ten psychopata mi cię stamtąd nie zabierze? Może wyjdź gdzieś dalej… – Nie! – Wiktoria swoim głośnym śmiechem ponownie spłoszyła stado ptaków i uruchomiła firanki w oknach. – On teraz będzie siedział w domu i niecierpliwie oczekiwał mojego skomlenia na wycieraczce. – Jesteś pewna? – zapytała Amelia i posłała współużytkownikowi szczecińskich szos soczyste przekleństwo. – No słyszałaś?! Jakiś chłop mnie bezczelnie obtrąbił! – Pewnie pierwszeństwo wymusiłaś. Jak zwykle… – Co za czasy! Żeby facet miał pierwszeństwo! Oto jest cena, jaką płacimy za feminizm… – Rozłącz się, bo zaraz zapłacisz nie tylko za feminizm. – Dobra, no to dozo, jak mawia moje dziecko. Bez odbioru. – Dozo! – Wiktoria schowała telefon i żwawym krokiem ruszyła w kierunku drogi. Czekając na siostrę, smakowała z rozkoszą zapomniane już uczucia: radość, wolność i poczucie bezpieczeństwa. Wolała, przynajmniej chwilowo, nie zadręczać się pytaniami, dlaczego tak długo zwlekała z tą decyzją i dlaczego pozwalała się tak traktować. Fachowe podręczniki i poradniki psychologiczne mają na to swoje logiczne wyjaśnienia i jej motywy niewątpliwie idealnie się w nie wpasowywały. Objawy się w każdym razie zgadzały…\nII STRZYŻYK, CZYLI BEZTROSKI KOCZOWNIK Bardzo ruchliwy, zwinny i niespokojny. Zachowuje ostrożność, kryje się przed człowiekiem. W miejscach odsłoniętych pojawia się tylko na chwilę i zaraz z nich znika. Jego ruchy są nerwowe i gwałtowne. Lata nisko nad ziemią, wśród roślin. Ogon trzyma prawie cały czas zadarty. Bardzo aktywny o zmierzchu.\nIII ŁABĘDŹ, CZYLI NASTROSZONY OBROŃCA Jaja wysiaduje głównie samica, podczas gdy samiec pozostaje w pobliżu, by w razie potrzeby bronić gniazda - odstrasza intruzów groźną postawą, wyciągając głowę do tyłu i podnosząc skrzydła. W sytuacji zagrożenia rzuca się naprzód, odbijając się od powierzchni wody obiema łapami. Łabędzie z reguły dochowują sobie wierności, ale absolutna monogamia tych ptaków jest mitem. Obrączkowanie pozwoliło wykazać przypadki rozpadania się par.\nIV WOLIERA, CZYLI WYGODNE OBSERWATORIUM Woliera to zbudowane z siatki lub szkła pomieszczenie dla ptaków. Musi być na tyle duża, by mogły w niej swobodnie latać. Należy w niej umieścić konary drzew oraz inne przedmioty imitujące naturalne środowisko. Nie można jednak zapominać, że ptaki w wolierze bardzo często pozbawione są instynktów, które przejawiają na wolności.\nV KOLIBER, CZYLI LATAJACY KLEJNOT Najbardziej kolorowy ptak świata, choć jego piórka w rzeczywistości mają tylko dwa barwniki: czarny i brązowy. Potrafi unosić się pionowo, wykonywać zawisy, latać na boki i do tyłu. Przez większą część roku prowadzi samotny tryb życia. Źle znosi niskie temperatury. Większość czasu poświęca na poszukiwanie i spijanie nektaru...\nVI PUSZCZYK, CZYLI POTYKAJĄCE SIĘ PISKLĘ Puszczyki kojarzą się z dumą, mądrością, odwagą... I takie są. Ale dopiero kiedy wreszcie dorosną. Zanim to nastąpi, bardzo długo pozostają zależne od jedzenia przynoszonego przez rodziców. Opuszczają gniazdo dość wcześnie tylko dlatego, że przestają się w nim mieścić. Czekając na ojca lub matkę, spacerują po gałęziach i często im się zdarza spadać na ziemię. Chociaż mają już w pełni wykształcone skrzydła, nie korzystają z nich. Wdrapują się na drzewo na piechotę. We wspinaczce pomagają im ostre szpony i silne nogi.\nVII DROZD, CZYLI MONOGAMICZNY PODRÓŻNIK Drozdy na ogół nie żyją w stadach. Zaczynają wiosenne śpiewy tuż po powrocie do obszarów lęgowych. Mimo że łączą się w stałe pary, samice często przebywają osobno, nie tylko podczas zimowiska. To one budują gniazda w kształcie filiżanki i samodzielnie wysiadują w nich jaja. Samiec ma w repertuarze około stu zwrotów.\nVIII GOŁĄB, CZYLI PRZYJAZNY WSPÓŁTOWARZYSZ Preferuje zabudowę dużych aglomeracji. Tam, gdzie jest dokarmiany, zupełnie niepłochliwy. Zatrzymuje się rzadko i na krótko, ale za to wszędzie: na budynkach, drzewach i krzewach, jezdniach i chodnikach, balkonach i dachach. Towarzyski przez cały rok. Samica i samiec nie różnią się wyglądem. Bez względu na płeć słabsze osobniki ustępują silniejszym, nie tylko podczas żerowania, ale także przy wyborze lokalizacji gniazda czy miejsca odpoczynku.\nIX FENIKS, CZYLI ZWIASTUN NADZIEI Baśniowy ptak podobny do orła. Upierzenie ma złoto-czerwone, ogon żółty w purpurowe kropki, dziób biały o szmaragdowym połysku, oczy szafirowe, na nogach migoczące łuski. Kiedy czuje zbliżającą się śmierć, przygotowuje w swoim gnieździe stos ofiarny i spala się w promieniach słońca, a potem odradza z popiołów...\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Histerie_rodzinne-ebookRO/p86862i121224" target="_blank" title="Histerie rodzinne [Izabela Pietrzyk] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Histerie rodzinne [Izabela Pietrzyk] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Szkoła szachowa, nauka gry w szachy - Kings of Chess\nJesteśmy grupą szachistów z ponad dwudziestoletnim doświadczeniem. Szachami zajmujemy się od naszych najmłodszych lat.Naszą wiedzę oraz doświadczenie zdobywaliśmy latami na arenach ogólnopolskich oraz międzynarodowych. Każdy z nas jest multimedalistą Mistrzostw Polski oraz reprezentantem Polski na arenie międzynarodowej.Podczas naszej kariery zawodniczej wygrywaliśmy oraz zdobywaliśmy podium prestiżowych turniejów Open na arenie międzynarodowej na których rywalizowaliśmy z wieloma zawodnikami światowej klasy.Każdy z nas był uczestnikiem wielu zgrupowań Kadry Narodowej dlatego też praca zawodnika z trenerem jest nam znana od podstaw.\nKomunikatywność, wiedza teoretyczna oraz praktyczna sprawiają że jesteśmy idealnym wyborem dla Ciebie.\nNasze wieloletnie doświadczenie pomoże nam podnieść poziom Twojej gry.\nW skład naszego zespołu wchodzą trenerzy wyłącznie z tytułami międzynarodowymi.\nJan-Krzysztof Duda Wygrywa Speed Chess Championship Invitational\nPolski arcymistrz znowu deklasuje rywali. Kolejny sukces polskiego reprezentanta, tym razem wygrywa Speed Chess Championship Invitational. Turniej odbył się 25.10.2020 online i trwał ponad 6h! Janek w 1/8 finału zmierzył\nJan-Krzysztof Duda wygrywa z Magnusem Carlsenem w Altibox Norway Chess! Kiedy Iga Świątek w sobotę wygrała historyczny dla polskiego tenisa Wielki Szlem Roland Garros czego jej serdecznie gratulujemy mogło by\nProfesjonalna szkoła szachowa\nChcesz wygrywać ze swoimi przeciwnikami używając jedynie kilka ruchów lub mierzyć się z najlepszymi w najważniejszych turniejach w Polsce oraz na świecie? Nasza szkoła szachowa ma za zadanie sprawić, byś umiał przewidzieć kolejne pięć ruchów przeciwnika, a Twoja ofensywa i defensywa była złączona w jeden niepokonany styl. Choć nauka gry w szachy, zwane również królewską grą, nie należy do najprostszych, przygotujemy Cię do mierzenia się ze światowymi tytanami.\nNasza szkoła przygotuje Cię na wszystko – poznasz kontrę na najpopularniejsze początki wystawiane przez graczy siedzących naprzeciwko, a sam przygotujesz nieodpartą salwę, która zaskoczy Twojego przeciwnika. Z nami będziesz zawsze o jeden krok przed swoim oponentem. Skupiamy się zarówno na technicznych aspektach gry, jak i na walce psychologicznej, która odbywa podczas każdej partii. Nasze doświadczenia i pasja skierowana do opisywanej aktywności sprawi, że szybko przejmiesz bakcyla, a po pierwszej wygranej będziesz miał ochotę na więcej.