SIGN: października 2012\n- Wcale nie. Wcale nie. - Przedrzeźniała Aleca, kierując się w stronę wielkiego, diabelskiego koła. Kiedy już miała wciskać bordowy guzik, odwróciła się na moment, żeby zobaczyć, gdzie tak naprawdę jest, ale nic nie przychodziło jej do głowy. Żadne konkretne miejsce, które mogłoby się z czymś kojarzyć. Żadne wspomnienie, żadna myśl. Totalna pustka w głowie. Kiedy wpatrywała się w stoiska, zobaczyła, że przy jednym stoi Alec i opiera się o wielkie drzewo. Trzymał ręce w kieszeniach i miał irytująco seksowny wzrok. Chłopak, który byłby spełnieniem marzeniem każdej dziewczyny wpatrywał się w Jaye z uśmiechem na twarzy. Gdyby nie fakt, że Alec był kompletnie obcy dla dziewczyny i ją denerwował, mógłby się wydawać miły i atrakcyjny.\n- Przycisk. - Otrząsnęła się i mocno wcisnęła guzik.\nOtworzyła oczy i ujrzała Artura, który właśnie pakował ją do szkoły. Przetarła delikatnie oczy i jedyne, co zdołała powiedzieć to krótkie:\nJaye rzuciła się na Eleanor w tym samy momencie, w którym ona zamykała swoją szafkę. Od dziecka uczono ją, że nie można skakać przeciwnikowi na plecy, bo jest to wtedy niesprawiedliwa walka, ale mało ją ta zasada obchodziła w momencie zaczęcia kłótni. Rzuciła jej ciałem o ziemię z niewyobrażalną siłą, która nagle w nią wstąpiła. Być może rozwaliłaby jej głowę, gdyby się za nią nie chwyciła, ale przygwoździła jej ręce kolanami, żeby nie mogła uciec.\n- Nigdy więcej nie nazwiesz mojej babci starą wiedźmą! - Krzyknęła i uderzyła ją pięścią w twarz. Usłyszała pęknięcie kości, a następnie prysnął na nią spory strumień krwi. Spojrzała na swoją białą bluzkę, która teraz była cała obryzgana czerwoną cieczą i wściekła rzuciła się z pięściami na Eleanor.\n- Przepraszam, Jaye. - Blondynka zeszła z dziewczyny, w momencie, w którym wyrywała się, aby pobiec prosto do toalety, trzymając się za nos. Po chwili podbiegł do Jaye Artur i powiedział:\n- Myślałem, że nienawidzimy twojej babci.\n- Tak, ale to nie zmienia faktu, że należy do rodziny. - Strzepnęła jego rękę z ramienia i ruszyła w stronę stołówki, chwytając po drodze swoją torbę.\nWróciła do domu przed osiemnastą, więc szybko się ogarnęła i założyła dres. Włączyła soundtrack Grease i zaczęła śpiewać pod nosem. Od dziecka uwielbiała ten musical, więc znała wszystkie teksty piosenek na pamięć. Nagle usłyszała cichy śmiech i odwróciła się z wycelowaną suszarką. Naprzeciw niej stanął uśmiechnięty Alec, który od razu położył się na łóżku.\n- Naprawdę? Chciałaś bronić się suszarką? - Zadrwił blondyn i rozłożył się na pościeli. Jego marchewkowy podkoszulek opinał ramiona, a czarne szorty w całej okazałości ukazywały umięśnione nogi.\n- Nie gap się tak. - Powiedział z uśmiechem na twarzy i zarzucił włosy na bok. Jego włosy w świetle padającym przez jedno, duże okno w pokoju Jaye miały kolor złocisty, a jego oczy były granatowe, a ie czarne.\nDziewczyna odwróciła się w stronę lustra i zaczęła nucić pod nosem You're the only that i want. Jaye udawała, ze wcale a wcale nie czuje na sobie wzroku blondyna, ale po chwili stało się to uprzykrzające. Nie powiedziała jednak nic, bo bała się, ze może się wygłupić, bo Alec wcale nie wpatrywał się w nią.\n- Masz ładne włosy. - Usłyszała jego głos i zaśmiała się głośno.\n- Nie gap się tak. - Powiedziała i zamknęła za sobą drzwi łazienki.\nWyszła z toalety uczesana w wysokiego kucyka i uśmiechnęła się do Aleca, który siedział przy laptopie.\n- Skąd znałeś hasło?! - Krzyknęła oburzona, a Alec uśmiechnął się drwiąco i powiedział:\n- No wiesz, twoje imię to nie jest zbyt skomplikowana blokada. - Dziewczyna prychnęła i w duchu obiecała sobie, że w najbliższym czasie zmieni hasło na coś bardziej skomplikowanego. Nie chce przecież, żeby każdy przystojny i bystry chłopak miał łatwe wejście do jej komputera. Żadna dziewczyna tego nie chciała. Nie wiadomo co każdy trzyma w swoim komputerze...\n- Słyszałem o twojej dzisiejszej bójce. - Mruknął i wyłączył laptopa, obracając się na obrotowym krześle. Zatrzymał się na wprost dziewczyny i z uśmiechem na twarzy, powiedział:\n- Złamałaś jej nos, musisz mieć niezły cios. - Dziewczyna odtańczyła w duchu taniec zwycięstwa i pogratulowałam sobie 5 lat treningów boksu. Wzięła książkę do ręki i zaczęła czytać, ale nie potrafiła się skupić na literkach, które według niej nie układały się w żadną logiczną całość.\n- A, więc teraz nie będziesz na mnie patrzyła? - Spytał Alec i usiadł koło niej na łóżku. Osłupiała z wrażenia, ze taki arogancki i bezczelny chłopak może mieć uczucia. To znaczy, wiedziała, ze je ma, bo każdy człowiek je posiada, ale nie sądziła, że może być czuły albo coś w ten deseń.\n- Ha! Podobam ci się! - Krzyknął zadowolony z siebie Alec. No i czar prysł skarciła go wzrokiem i powiedziała:\n- Tępak. - Alec zaśmiał się pod nosem i położył się wygodniej obok blondynki.\n- Tylko na tyle cię stać? Wiem, ze masz w zanadrzu jeszcze kilka określeń. masz 20 sekund. - Dziewczyna spojrzała się na niego jak na idiotę i zaczęła mówić:\n- Piękniś, narcyz, wygodnicki i wszędobylski ponurak, który uważa się za Boga...\n- Hej! - Przerwał jej nieco urażony chłopak, który wydawał się nieco zszokowany faktem, że dziewczyna naprawdę miała zamiar przez najbliższe dwadzieścia sekund go obrażać.\n- Mam jeszcze 15 sekund. - Powiedziała i zaczęła wymieniać dalej:\n- Arogant, chamidło, prostak, osioł, gałgan, kutafon, chwalipięta, przylepa, tuman, tupeciarz.\n- KONIEC! - Krzyknął Alec, a dziewczyna sarkastycznie mruknęła:\n- Nie spodziewałeś się, ze blondynka może mieć taki zasób słów? - Alec zaczerwienił się, a Jaye odłożyła książkę i położyła się plecami do niego. Po chwili odpłynęła, nawet nie zdając sobie sprawy z tego, ze została opatulona przez Aleca.\n- Nie możesz się w niej zakochać! - Usłyszała donośny krzyk Erica i głośny trzask. - To jest nasza ofiara, Alec. - żałosny głos Erica potrafił wzbudzić żal i współczucie w innym człowieku, ale wystarczyło, zrobić coś nie po jego myśli i objawiała się jego prawdziwa natura.\nPrzebudziła się gwałtownie i ujrzała pusty pokój. Spojrzała za okno - było już jasno, a więc Jaye domyśliła się, że niedługo przyjdzie Artur i po raz ostatni wspólnie skierują się w stronę liceum. Zadzwonił budzik, więc szybko wcisnęła odpowiedni guzik i ruszyłam w stronę łazienki. Spojrzała w lustro, na którym przylepiona była karteczka z napisem:\nMiło było słyszeć swoje imię od śpiącej osoby :)\nZawstydziła się i wyrzuciła kartkę do śmietnika. Uczesała się w wysokiego kucyka i założyła letnią sukienkę i czarne, zakryte buty na koturnie. Wyszła z toalety w tym samym momencie, kiedy do jej pokoju wchodził Artur w białej koszuli, zapinanym sweterku indygo oraz w spodnie od garnituru. Chwyciła czarną torebkę i razem z Arturem ruszyli do szkoły po odbiór dyplomów.\n-Nareszcie koniec! - Krzyknęła, a Artur głośno się zaśmiał. Odebrała dyplom i zostawiła za sobą cała przeszłość. Zaczynała nowe życie z cudowną osobą u boku. W sumie pewnego dnia mogłaby zatęsknić za murami tej szkoły, ale na tę chwilę czuła jedynie ulgę, że nareszcie wszystko się skończyło. Mogła cieszyć się wakacjami dopóty nie znajdzie kolejnej zawieszki - jeżeli takowa jest. W ostatnim czasie nie dostawała żadnych dreszczy ani innych ataków, więc miała nadzieję, że nie powrócą.\nPo dziesięciu minutach spaceru doszli pod dom dziewczyny i pożegnała się ze swoim chłopakiem. Oczywiście nie było nikogo w domu, więc puściła głośno muzykę i rzuciła się na łóżko, żeby trochę odpocząć przed imprezą na plaży. Usłyszała skrzypienie drzwi i czyjeś kroki. Jaye zawsze miała cichą nadzieję, że złodziej po prostu wejdzie, zabierze co jest cenne i wyjdzie, nie zabierając jej kosmetyków. Nie miała ochoty reagować, bo mogłoby się to źle skończyć, ktoś jednak miał dziwne poczucie humoru i z głośnym krzykiem rzucił się na łóżko, z którego natychmiast wyskoczyła. Kiedy spojrzała po raz drugi ujrzała roześmianego Aleca.\n- Znowu ty. - Mruknęła i westchnęła głośno na znak dezaprobaty jego niespodziewanej wizyty. Alec uśmiechnął się szeroko i po chwili zmarszczył czoło. Podszedł do niej i przyblokował przy ścianie.\n- Dlaczego się mnie boisz? - Szepnął i pogłaskał Jaye po policzku.\n- Nie boję się... Ciebie. - Odpowiedziała, choć czuła coś kompletnie innego.\n- To dlaczego trzęsą ci się ręce? - Spytał głośniej i wrócił na łóżko. Spojrzała na niego i poczuła jak fala gorąca zalewa jej ciało. Miała przeogromną ochotę położyć się obok niego i zasnąć w jego umięśnionych ramionach, ale dobrze wiedziała, że nie jest to możliwe, a na pewno nie teraz, gdy jest po prostu szczęśliwa z Arturem, a Alec wydawał jej się trochę przerażający i niebezpieczny zarazem.\n- Dobra, twój wzrok robi się nieco przerażający. - Powiedział Alec i spojrzał na blondynkę tymi swoimi czarnymi oczami, które teraz wydawały się nieco granatowe. Kiedy blondyn spostrzegł, ze dziewczyna przygląda się jego oczom, zamknął je i głęboko odetchnął kilka razy. Jego oczy zrobiły się na powrót czarne jak dwa kawałki węgla.\n- Gdzie się wybierasz? - Spytał, kiedy Jaye wyjmowała z szafki turkusowy strój kąpielowy.\n- Nigdy nie byłeś na plaży, żeby się poopalać? - Alec wydawał się nieco speszony pytaniem, na co wskazywały jego lekko zaróżowione policzki.\n- Nigdy nie byłeś na plaży!! - Krzyknęła zaskoczona, na co Alec odburknął:\n- Byłem.... Z resztą, co w tym wielkiego?!\n- Co wielkiego!? - Spytała oburzona i dopowiedziała - To, że Lazurowe Wybrzeże to najpiękniejsze miejsce na świecie! I ty musisz tam ze mną iść! - Alec zaśmiał się, widząc entuzjazm nabuzowanej pozytywną energią blondynki, a dziewczyna pobiegła do łazienki, żeby się przebrać, ale kiedy założyła strój uświadomiła sobie, że zapomniała wziąć sukienkę. Wyszła, więc w samym stroju i kiedy spojrzała na Aleca, ten zarumienił się i zakrył swoje krocze poduszką. Zaśmiała się i założyła na siebie sukienkę, mówiąc:\n- Jeśli już przestałeś się umm... wstydzić to przydaj się na coś i zapnij mi zamek. - Alec wstał z zaścielonego łóżka, strzepując niewidzialny kurz ze swoich spodni i zapiął zamek od sukienki lekko dotykając dłońmi nagich łopatek dziewczyny, którą przeszedł dreszcz, za co natychmiast skarciła się w duchu. nie mogła przecież dopuścić, żeby każdy dotyk obcego dla niej chłopaka wywoływał u niej takie emocje i zachowanie. Jego zimne dłonie delikatnie przejechały po talii Jaye i opadły wzdłuż jego tułowia. Uśmiechnęła się lekko i wykorzystując moment nieuwagi, spytała:\n- Dlaczego Eric wybiera sobie ofiary i dlaczego nią jestem? - Alec spojrzał na dziewczynę bardzo uważnie, jakby badając, czy da radę przyjąć do siebie prawdę i powiedział:\n- Eric raz do roku losuje imię i państwo. To jego ofiara, ale jedynym haczykiem jest to, że ofiarą zawsze jest kobieta z zielonymi oczami. Więcej nie wiem, przykro mi. - Powiedział i wzruszył lekko ramionami.\n- A mógłbyś się dowiedzieć? - Spytała, zapinając łańcuszek na szyi. Alec przejął pałeczkę i jednym zgrabnym ruchem zawiesił jej łańcuszek na szyi.\n- No, nic. - Westchnęła żałośnie i nagle krzyknęła:\n- Idziemy na plażę!!\nAutor: Oliwia aka Liv o 08:16 4 komentarze:\nAutor: Oliwia aka Liv o 10:05 4 komentarze:\n- Co z nią? - Dziewczyna usłyszała zatroskany głos Artura. Otworzyła delikatnie oczy i nagle usłyszała przerażenie w głosie Artura, kiedy krzyknął:\n- O, mój Boże! Ona nie ma tęczówek! -Po chwili znowu zobaczyła ciemność, ale tym razem nie była sama. Naprzeciwko niej stanął umięśniony mężczyzna w bieli. Usta miał ułożone w drwiącym uśmiechu, kiedy mówił:\n- Zostałaś wybrana. Uratuj ich. - Usłyszała cichy śmiech i nagle wszystko zniknęło, a ona na powrót znalazłam się w szpitalnej sali. Siedział lekko przerażony Artur, który wybełkotał tylko:\n- Co to do cholery było? - Wpatrywał się w jej groszkowe oczy, dopóki nie pojawiły się w nich łzy. Jego pociągła twarz wydawała się teraz smutna, a jego bujne włosy zbyt ciemne i suche. Szorstkie dłonie delikatnie gładziły jej policzek. Po chwili jego czarne włosy zrobiły się złociste, a jego niebieskie oczy, czarne; jego usta zmieniły się w szeroki uśmiech. Dziewczyna zamknęła szybko oczy i kiedy je otworzyła, przed nią znów siedział Artur. Uśmiechnęła się delikatnie i brunet powiedział:\n- Twoi rodzice już tu jadą. - Po chwili sięgnął do kieszeni i wyciągnął z niej srebrną przywieszkę w kształcie śnieżynki. - Znalazłem ją obok szafki zanim wstałaś. - Włożył zawieszkę w dłoń dziewczyny i mocno ją ucałował. Jaye położyła śnieżynkę na szafce i spojrzała na Artura. Wpatrywał się w okno, nic nie mówiąc.\n- Adam i Damien przyjadą?- Spytała przez zęby. Znała odpowiedź, ale chciała to usłyszeć od kogoś innego.\n- Nie. Wyjechali w Alpy. Zdobywają La Meige (3983m.) - Uśmiechnął się pokrzepiająco, kiedy dziewczyna nagle poczuła dotkliwy ból w miejscu zapięcia bransoletki, która jakimś cudem znalazła się na jej nadgarstku.\n- Wyjdź. - Wysyczała w stronę Artura, który lekko zdziwiony jej zachowaniem, mruknął:\n- Pójdę po kawę. - Nie wiedziała dlaczego go wyprosiła, ale czuła, że teraz chce być sama. Zaszlochała cicho i od razu otarła pojedyncze łzy, które spłynęły jej po policzku. Czuła jak krew pulsuje jej w żyłach, a włoski na rękach stają dęba. Nagle targnął nią ból i kręgosłup wygiął się w niecodziennej pozycji. Po chwili wszystko się ustatkowało, a ona próbowała uspokoić oddech. Spojrzała na szafkę i chwyciła szybko zawieszkę, jakby to, co robiła było przestępstwem. Przypięła śnieżynkę do łańcuszka i poczuła dziwny przypływ energii, a jej ciało oblał gorąc. Niespodziewanie zaczęła się krztusić i przez chwilę myślała, że straciła władzę nad swoim ciałem. Po chwili rozpoczęły się drgawki, a Jaye nie wiedziała co się dzieje.\nPiętnaście dni minie całych\nnim o tragedii dowie się świat cały.\nRatuj się ktokolwiek może,\nbo wyrok śmierci nie ukorze.\nDrgawki ustały, lecz jeszcze przez chwilę widziała wszystko jakby przez mgłę. Nie mogła się poruszyć, już w ogóle nie mówiąc o płakaniu. Kiedy wszystko ustało, a dziewczyna odzyskałam władzę nad swoim ciałem spojrzała na drzwi, w których stał przerażony Artur. Przy jego stopach leżały kubki i rozlana kawa. Wybiegł przestraszony z sali, a dziewczyna żałośnie się zaśmiała. Nie wiedziała dlaczego, może dlatego, ze czuła się bezsilna, a może dlatego, ze w ciągu jednego dnia widziała przerażonego Artura więcej razy niż w ciągu całego swojego życia.\nNi stąd ni zowąd w drzwiach pojawił się przerażony Artur, a za nim stał lekko znudzony lekarz, który widząc uśmiech dziewczyny, spytał:\n- Mogę zrobić kilka badań?- Jego żylaste dłonie ledwo trzymały kartę pacjentki, a jego usta były już sine od ciągłego zagryzania warg. Kiedy dziewczyna pokiwała twierdząco głową, smukła sylwetka lekarza i Artura zniknęły za drzwiami. Została sama i nie wiedziała, co ze sobą zrobić.\n- Istnieje racjonalne wytłumaczenie mojego zachowania. Stres. - Mruknęła sama do siebie i uśmiechnęła się szeroko do pielęgniarek, które nagle wparowały do pokoju. Szybko przemieszczały się po sali i odłączały ją od najróżniejszych aparatur, których dziwnym trafem wcześniej nie zauważyła. Przyglądała się zestresowanym siostrom, które zaczęły nerwowo krzątać się bez celu po sali. Nagle jedna z nich - niewysoka rudowłosa, niechcący szarpnęła lekko za wenflon.\n- Przepraszam! - Krzyknęła przerażona, jakby miała do czynienia z jakimś kryminalistą.\n- Hej, hej! Spokojnie, nic się nie stało. - Powiedziała Jaye, a pielęgniarka niespokojnie umilkła i zmierzyła wzrokiem drugą kobietę. Wyprowadziły z sali łóżko wraz z dziewczyną, która spytała:\n- Dlaczego nie mogę tam po prostu iść? A tak właściwie to gdzie idziemy? - Zaakcentowała ostatnie słowo pierwszego zdania, dając dosadnie do zrozumienia, ze ma nogi, a do tego sprawne... Pielęgniarki spojrzały się na siebie nerwowo i najnormalniej w świecie ją zignorowały, jak to miała w zwyczaju jej pani z biologii, gdy pytała się o różne niestosowne rzeczy. Westchnęła głośno i rozpoczęła swoje baczne rozglądanie się po szpitalu, jednak po chwili uznała, że szpital jak szpital i nie ma w nim nic nadzwyczajnego. Spojrzała na rudowłosą, która kilka minut temu wręcz błagała ją o wybaczenie. Teraz jej twarz nie wyrażała żadnych emocji, a jej brązowe oczy były wręcz przerażające. Takie puste i ciemne... Bursztynowe włosy kobiety spięte były w ciasnego koka, praktycznie na czubku głowy. Od zawsze koczki kojarzyły jej się z drobnymi dziewczynkami w różowych tiulach, które krążyły po scenie robiąc piruety i uśmiechając się szeroko do widowni. Druga pielęgniarka była młodą blondynką z dużymi niebieskimi oczami. Jej długie włosy były spięte w luźnego kucyka, który opadał jej na plecy. Ta wydawała się o wiele młodsza od rudowłosej, jak i o wiele milsza, choć też wcale dużo nie mówiła. Ba! w ogóle się nie odzywała! Najwyraźniej się bały, co było same w sobie przekomiczne, ze względu na to, ze dziewczyna nie mogła wstać z łóżka, no chyba, że polubiłaby obnażanie się przed całym szpitalem. Te piżamki szpitalne zdecydowanie powinny mieć zasłonięty tył. Zaśmiała się cicho na myśl siebie na środku szpitalnego korytarza w takowej piżamce. Blondynka spojrzała się na nią z zaciekawieniem i pytająco spojrzała na rudowłosą, która tylko wzruszyła ramionami:\n- Też bym wzruszyła ramionami, ale tak się składa, że jedno jest lekko stłuczone. - mruknęła Jaye, a blondynka z ledwością pohamowała śmiech. Do końca drogi szła uśmiechnięta od ucha do ucha, za co została skarcona przez starszą stażem kobietę. Kiedy stanęły przed drzwiami z tabliczką "TOMOGRAFIA" Jaye spojrzała z wyrzutem na dwie pielęgniarki i powiedziała:\n- Nie jestem wariatką. - Ruda weszła do środka, a blondynka nerwowo spojrzała na Jaye i szybko powiedziała:\n- Lekarze nie pozwalają nam się do ciebie odzywać i kazali nam cię tu przywieźć, ponieważ sądzą, ze możesz mieć złośliwego guza, który powoduje.. - Nie skończyła mówić, gdy zza drzwi wychyliła się cała postać neurochirurga, a za nim postać rudowłosej kobiety, która jak się okazało także była lekarzem, a nie pielęgniarką. Blondynka uśmiechnęła się do Jaye pokrzepiająco, kiedy przejeżdżała przez drzwi. Nie wiedziała, czy jej to pomogło, ale poczuła niezwykłą ulgę, że nie siedzi w tym sama.\n- Znaleźliście coś? - Usłyszała donośny głos swojego ojca, a później ledwo słyszalny głos matki. Otworzyła delikatnie jedno oko - wszyscy byli skupieni na osobie lekarza, więc nikt nic nie zauważył. Cała trójka wraz z Arturem stała przy drzwiach i całkiem głośno lamentowali o sprawie mózgu, który jest całkowicie zdrowy i nie muszą w nim grzebać.\nNajwyraźniej wszyscy myśleli, że dziewczyna śpi, a ona nie miała ochoty wyprowadzać ich z błędu.\n- Chcieliśmy przenieść ją na psychiatrę, ale nie mamy ku temu podstaw. Tomografia nie wykazała żadnych niewłaściwości. - Powiedział spokojnie lekarz, lecz po chwili Artur wybuchnął i krzyknął wściekły:\n- To jak wytłumaczycie jej dziwne zachowanie?!\n-Arturze John! Lekarze wiedzą co robią. - Krzyknęła oburzona do szpiku kości matka, która karcącym wzrokiem wpatrywała się w lekarza, który nawet nie zainterweniował.\n- Najwyraźniej nie. - Mruknęli równocześnie ojciec Jaye i Artur. Dziewczyna otworzyła oczy i spojrzała niespokojnie na Artura, który to zauważył i poprosił niemo o zamknięcie oczu. Spełniła jego prośbę i po chwili usłyszała:\n- A co jeśli chodzi o bransoletkę? - Ciało dziewczyny od razu zareagowało i już po chwili zaczęły się drgawki. Oczy zaszły jej mgłą i już po minucie widziała tylko kolorowe plamki, które z szybkością lamparta przesuwały się w tę i z powrotem ustępując miejsca lekarzom. Kiedy jej stan wrócił do normy zobaczyła osłupiałych rodziców, zirytowanego już lekarza oraz nieco uradowanego sadystę - Artura. Wiedział dokładnie, że to się zacznie i był dumny, że udało mu się coś udowodnić. Lekarz poprosił go o ponowienie pytania, lecz ten zignorował go i schylił się do dziewczyny\n- Przepraszam, chciałem coś sprawdzić. - Pocałował ją czule w usta, a ona wyszeptała:\n- Drań. - Artur uśmiechnął się nonszalancko i zwrócił się do lekarza:\n- Jaye nie chce więcej badań. Pragnie tylko wrócić do domu. - Dziewczyna spojrzała na rodziców - ojciec jak gdyby nigdy nic nie słyszał wystukiwał wiadomość na swoim telefonie, a matka? Jej przerażone oczy mówiły wszystko. Nagle jej usta zacisnęły się w wąską kreskę i zaciskając zęby, powiedziała:\n- Nie możesz... - Dziewczyna nie dała jej skończyć, gdyż miała już dość ciągłego podejmowania decyzji za nią. Nie była już w końcu dzieckiem. Mogła sama decydować o swoim losie i co zrobi w danej chwili.\n- Mogę, mamo i chcę. - Powiedziała w stronę matki, po czym zwróciła się do lekarza, mówiąc:\n- Proszę mnie stąd wypisać, doktorze. - Lekarz pokiwał głową na znak zgody i wyszedł zirytowany, że taka medyczna zagadka ucieka mu właśnie ze szpitala. Rodzice skierowali się w stronę recepcji, żeby podpisać jakieś papiery, a Jaye poszła do łazienki, żeby przebrać się w swoje ciuchy, które przysłaniają tyłek. Kiedy wróciła do sali na łóżku leżała spakowana torba, a Artur stał przy oknie. Podeszła do niego i mocno wtuliła się w jego tors. Artur pocałował ją delikatnie w czoło i powiedział:\n- Cokolwiek się teraz dzieje, Jaye Parsons jestem przy tobie i nigdy cię nie zostawię. - Podziękowała cicho i delikatnie musnęła jego wargi.\nAutor: Oliwia aka Liv o 10:14 4 komentarze:


GDZIE BIEGAĆ JESIENIĄ? - Bliżej Źródeł\n13 września 2016 11:50\nChoć ta astronomiczna jeszcze nie nadeszła, meteorologiczna (trwająca od 1 września) póki co nas rozpieszcza, zachęcając do aktywności, np. biegowej. Dlatego pozbieraliśmy dla Was ciekawe jesienne trasy, które warto sprawdzić , póki pogoda dopisuje 🙂\nW sieci można natknąć się na sporo wskazówek, które pomogą odnaleźć ścieżkę idealną! Specjalnie dla Was skumulowaliśmy je na blogu! Od której zaczniecie?\nWiosną tego roku Gazeta Wyborcza wystartowała z bardzo ciekawą akcją „Biegiem do zwiedzania”, w ramach której internauci nadsyłali swoje najciekawsze trasy. Warto przyjrzeć się im z bliska, samemu wyruszając jedną z nich:) Oprócz czytelników, trasy opracowali także dziennikarze GW. Obejmowały one uwielbiane przez nas nadmorskie tereny m.in. Park Jelitkowski do Molo w Brzeźnie, ścieżkę wzdłuż falochronu aż do latarni morskiej, a także Park Reagana. SPRAWDŹ JE >>>\nDla mieszkańców Przymorza ciekawa będzie też bardziej miejska, ale dająca satysfakcję i możliwość poznania okolicy trasa, wiodąca przez Al. Rzeczpospolitej, Obrońców Wybrzeża i Czarny Dwór. POBIEGNIJ NIĄ >>>\nCi, którzy wolą bardziej zalesione tereny, mogą wybrać np. trasę wokół zbiorników retencyjnych i wzdłuż Doliny Strzyży. Zachęcamy szczególnie mieszkańców Moreny czy Jasienia. DO BIEGU, GOTOWI… >>>\nPełna zapierających dech w piersiach widoków jest też trasa, która wiedzie przez Lasy Oliwskie – od Złotej Karczmy, przez tzw. „Małe Bieszczady”, aż do Starej Oliwy. PRZETESTUJ JĄ >>>\nBardzo ciekawa i pełna inspirujących krajobrazów jest z pewnością trasa zaproponowana przez Jakuba Krzyżaka, cenionego trenera personalnego, która zaczyna się i kończy na gdańskiej Górze Gradowej. Po drodze piękna panorama miasta. Nie tylko czysta natura, ale także tereny przemysłowe, a nawet farmy wiatrowe na Żuławach (przy dobrej widoczności). ZOBACZCIE NA WŁASNE OCZY (I NOGI) >>>\nTeraz, gdy sezon wakacyjny się już skończył, idealnym miejscem do biegania jest także Wyspa Sobieszewska (po drodze warto odwiedzić Zbiornik Wody Kazimierz, który – przypominamy – można jeszcze zwiedzać do 2.10 – zapisz się na wycieczkę). POBIEGAJ PO SOBIESZEWIE >>>\nGdańsk to ciekawe biegowe ścieżki zarówno dla długo-, jak i krótkodystansowców. Ci pierwsi polubią np. 16-kilometrową trasę zróżnicowaną pod kątem nawierzchni, która zaczyna się przy Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu. Ci drudzy mogą zainteresować się jej krótszą wersją, która prowadzi do położonej w lesie oliwskim Wiaty Borodziej. KTÓRĄ WYBIERZESZ? >>>\nGdańskie okolice to pełne biegowe zróżnicowanie. Każdy znajdzie tu coś dla siebie. To tereny niemal górzyste i te bardziej płaskie. Zaciszne lasy, piaszczyste plaże, ale również typowe ścieżki miejskie. Nie bez powodu nasz rejon śmiało może nosić miano „mekki dla biegaczy”.\nKTÓRĄ Z TRAS WYBIERZESZ NA NAJBLIŻSZY TRENING? A MOŻE PODZIELISZ SIĘ KTÓRĄ ZE SWOICH JUŻ SPRAWDZONYCH I ULUBIONYCH?\nJESIENNIE – FOREMNIE


Grabarczyk – człowiek ze srebrnym pistoletem cz. II zarzuty – Gazeta Trybunalska\nGrabarczyk – człowiek ze srebrnym pistoletem cz. II zarzuty\n12/03/2018 12/03/2018 admin\tBrak komentarzy afera, broń, grabarczyk, minister, po, pozwolenie, prokuratura\n27 kwietnia 2015 r., a więc za rządów Platformy Obywatelskiej, portal „fakt.pl” poinformował, że minister sprawiedliwości, mieszkaniec Piotrkowa Trybunalskiego, Cezary Grabarczyk nielegalnie wszedł w posiadanie broni krótkiej.\nWyszło na jaw, iż nie przeszedł on całej procedury wynikającej z przepisów o dostępie do broni, uzyskując na nią pozwolenie bez odbycia testów na strzelnicy. Sprawa trafiła do organów ścigania. Pisaliśmy o tym w artykule pt. „Grabarczyk – człowiek ze srebrnym pistoletem”.\nDziś na stronie Prokuratury Krajowej ukazała się informacja o następującej treści:\nZarzuty dla posła PO Cezarego Grabarczyka\n12 marca 2018 roku prokurator Prokuratury Regionalnej w Katowicach ogłosił zarzuty postawione posłowi na Sejm Rzeczpospolitej Polskiej Cezaremu Grabarczykowi – wiceprzewodniczącemu klubu Platformy Obywatelskiej. Dotyczą one poświadczenia nieprawdy w toku postępowania o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej. Po stawieniu się w prokuraturze poseł został przesłuchany w charakterze podejrzanego. W przesłuchaniu uczestniczył jego obrońca.\nCo prokurator zarzucił podejrzanemu\nW toku postępowania przygotowawczego prowadzonego w Prokuraturze Regionalnej w Katowicach ustalono, że poseł Cezary Grabarczyk 19 marca 2012 roku, w związku z prowadzonym na jego wniosek postępowaniem o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej, poświadczył nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne w dokumentach wystawionych w toku tego postępowania w postaci:\nPoświadczenie nieprawdy polegało na potwierdzeniu w tych dokumentach odbycia i przebiegu egzaminu, który faktycznie nie został przeprowadzony.\nSwojego czynu poseł PO dopuścił się w celu osiągnięcia korzyści osobistej i w porozumieniu z ustalonymi funkcjonariuszami Komendy Wojewódzkiej Policji Wydziału Postępowań Administracyjnych w Łodzi, którzy byli uprawnieni do wystawienia dokumentów. Funkcjonariusze ci przekroczyli przysługujące im uprawnienia, poprzez wystawienie tych dokumentów i potwierdzenie odbycia i przebiegu egzaminu, który faktycznie nie został przeprowadzony.\nNa skutek tego czynu 19 marca 2012 roku doszło do wydania, z rażącym naruszeniem prawa, decyzji pozwalającej na posiadanie przez Cezarego Grabarczyka, mimo niespełnienia przewidzianych przepisami wymogów, dwóch jednostek broni palnej bojowej. Tego dnia doszło także do wydania zaświadczenia uprawniającego do nabycia przez Cezarego Grabarczyka broni palnej.\nProkurator ogłosił posłowi na Sejm Rzeczpospolitej Polskiej zarzut popełnienia przestępstwa z art. 271 par. 1 i 3 kodeksu karnego i art. 231 par. 1 i 2 kodeksu karnego przy zastosowaniu art. 21 par. 2 kodeksu karnego.\nPodejrzany poseł nie uczestniczył w egzaminie\nW śledztwie ustalono, że 19 marca 2012 roku, przed Komisją powołaną przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi, odbył się egzamin teoretyczny i praktyczny dla osób ubiegających się o wydanie im pozwolenia na posiadanie broni palnej. Z zabezpieczonych dokumentów wynikało, że w egzaminach tych uczestniczył i zdał je między innymi Cezary Grabarczyk, który 19 marca 2012 roku uzyskał decyzję o wydaniu mu pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej.\nZgodnie z przepisami ustawy z 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (Dz.U. Nr 53, poz. 549) osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni zobowiązana jest zdać egzamin, którego przebieg i zakres jest ściśle regulowany obowiązującymi przepisami. Szczegółowe kwestie w tym zakresie reguluje rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 marca 2000 roku (Dz. U. z 2000 r., Nr 19, poz. 241).\nDodatkowo, przed przystąpieniem do egzaminu, osoba ubiegająca się o wydanie jej pozwolenia na broń w celu ochrony osobistej zobowiązana jest uiścić opłatę w wysokości 500 złotych.\nEgzamin organizują organy właściwe w sprawach wydania pozwolenia na broń, tj. Komendant Wojewódzki Policji, który w tym celu powołuje komisję składającą się z co najmniej trzech członków. Osoby te posiadają imienne upoważnienie do przeprowadzenia egzaminu. Pracami takiej komisji kieruje przewodniczący wybrany spośród członków komisji. Przebieg egzaminu oraz jego wyniki dokumentowane są w protokole, którego integralnymi częściami są karty egzaminacyjne z teoretycznej i praktycznej części egzaminu.\nPonieważ część praktyczna egzaminu musi zostać przeprowadzona na strzelnicy, miejscem prowadzenia tego typu egzaminów są obiekty strzelnic. W przypadku Komendy Wojewódzkiej Policji w Łodzi w 2012 roku był to obiekt Centrum Szkolenia Strzeleckiego „Strzelmistrz”.\nTeoretyczną część egzaminu przeprowadza się w formie testu składającego się z 10 pytań, którego wyniki wpisuje się na karcie egzaminacyjnej. Warunkiem zdania teoretycznej części egzaminu jest udzielenie przez zdającego prawidłowej odpowiedzi na wszystkie pytania. W przypadku niezaliczenia części teoretycznej egzaminu, zdającego nie dopuszcza się do części praktycznej egzaminu (par. 6 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia). Przepisy nie przewidują możliwości przeprowadzenia części praktycznej egzaminu przed częścią teoretyczną.\nW praktyce Wydziału Postępowania Administracyjnego KWP w Łodzi egzamin teoretyczny zawsze odbywał się tuż przed egzaminem praktycznym, w jednym z pomieszczeń Strzelnicy „Strzelmistrz”.\nPraktyczną część egzaminu przeprowadzała komisja, w której co najmniej jeden członek posiadał uprawnienia instruktora strzelań policyjnych lub instruktora wyszkolenia strzeleckiego (par. 2 ust. 5 Rozporządzenia). Część praktyczną egzaminu przeprowadzało się na strzelnicy, a wyniki wpisywało na karcie egzaminacyjnej. Obejmowała ona między innymi sprawdzenie przestrzegania szczegółowych zasad zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy, umiejętności prawidłowego rozkładania, składania, a także ładowania i rozładowywania danej broni oraz przeprowadzenie sprawdzianu strzeleckiego z użycia danego rodzaju broni. Część praktyczną uważało się za zdaną, gdy zdający wykazał się znajomością wyżej opisanych zagadnień oraz uzyskał ze sprawdzianu strzeleckiego wyniki przewidziane dla danego rodzaju broni. Sprawdzian strzelecki był prowadzony na podstawie szczegółowych kryteriów dotyczących m.in. ilości oddanych strzałów, odległości ich oddania i tarczy (celu), do której się strzelało (par. 5 ust. 5 Rozporządzenia).\nPo zakończeniu egzaminu protokół był podpisywany przez członków komisji oraz przez zdającego (par. 2-8 Rozporządzenia).\nW śledztwie ustalono, że procedura egzaminacyjna 19 marca 2012 roku została dochowana i prawidłowo przeprowadzona w stosunku do 3 ustalonych osób ubiegających się tego dnia o wydanie im pozwolenia na posiadanie broni. Osoby te, zgodnie z przepisami prawa, przystąpiły przed pełną Komisją egzaminacyjną do egzaminu teoretycznego, a 1 z nich, po pozytywnym jego zaliczeniu, została przez Komisję dopuszczona do egzaminu praktycznego. Wszystkie te osoby zostały w śledztwie przesłuchane w charakterze świadków i kategorycznie zaprzeczyły, aby Cezary Grabarczyk 19 marca 2012 roku wraz z nimi przystąpił do tych egzaminów. Tymczasem, jak wynika z analizy dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, Cezary Grabarczyk potwierdził, że 19 marca 2012 roku uczestniczył w egzaminach teoretycznych i praktycznych, które zdał. Z list wyników strzelań, podpisanych przez Cezarego Grabarczyka, wynikało na przykład, że w trakcie egzaminu praktycznego wystrzelił on 5 sztuk amunicji uzyskując 39 punktów.\nKompleksowa analiza zebranego w śledztwie materiału dowodowego wykazała, że Cezary Grabarczyk w toku postępowania administracyjnego o wydanie pozwolenia na broń poświadczył nieprawdę w protokole z egzaminu, w kartach egzaminacyjnych z części teoretycznej i praktycznej, na listach obecności na egzaminach oraz liście strzelań. Ustalono ponadto, że podejrzany Cezary Grabarczyk, przed przystąpieniem do egzaminów związanych z ubieganiem się o wydanie pozwolenia na broń, nie uiścił wymaganej przepisami prawa opłaty w kwocie 500 złotych. Opłata ta została uiszczona przelewem w placówce pocztowej dopiero 16 maja 2012 roku, a więc prawie dwa miesiące po formalnej dacie egzaminu.\nPoseł nie dawał gwarancji bezpiecznego dysponowania bronią\nZgodnie z art. 21 par. 2 kodeksu karnego jeżeli okoliczność osobista dotycząca sprawcy, wpływająca chociażby tylko na wyższą karalność, stanowi znamię czynu zabronionego, współdziałający podlega odpowiedzialności karnej przewidzianej za ten czyn zabroniony, gdy o tej okoliczności wiedział, chociażby go nie dotyczyła. W toku postępowania ustalono, że poseł Cezary Grabarczyk wiedział, iż funkcjonariusze Policji, prowadzący na jego wniosek postępowanie o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej, przekroczyli swoje uprawnienia i wystawili dokumenty potwierdzające odbycie i przebieg egzaminu, który faktycznie nie został przeprowadzony.\nW ocenie Prokuratury Regionalnej w Katowicach w wyniku przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy z Komendy Wojewódzkiej Policji Wydziału Postępowań Administracyjnych w Łodzi, z którymi współdziałał poseł Cezary Grabarczyk, uzyskał on, poza wymaganą procedurą, decyzję o pozwoleniu na posiadanie broni palnej, a następnie zakupił dwie jednostki broni palnej bojowej. Działanie to skierowane było przeciwko interesowi publicznemu. Posiadaczem broni palnej stała się bowiem osoba, która nie przeszła prawidłowej procedury przewidzianej prawem do jej uzyskania. Restrykcyjna procedura uzyskania pozwolenia na posiadanie broni palnej została zaś stworzona przez ustawodawcę po to, by zapewnić i zagwarantować społeczeństwu, że osoby, które uzyskają prawo do posiadania broni palnej, będą dawały pełną gwarancję należytego dysponowania niebezpiecznym przedmiotem, którego użycie zawsze niesie za sobą szczególne ryzyko dla życia i zdrowia innych osób.\nW przypadku posła Cezarego Grabarczyka w sposób bezprawny procedury te nie zostały dopełnione. W konsekwencji poseł Cezary Grabarczyk, posiadając dwie jednostki broni palnej bojowej, nie dawał gwarancji należytego i bezpiecznego dysponowania nimi. Co znamienne poseł Cezary Grabarczyk 7 grudnia 2015 roku, podczas ponownie przeprowadzonego egzaminu już zgodnie ze wszystkimi wymogami prawa, nie zaliczył pozytywnie jego części teoretycznej i nie został dopuszczony do części praktycznej.\nW rozmowie z reporterem „tvn24.pl” Grabarczyk powiedział: – Moim zdaniem to jest decyzja o charakterze politycznym. Odbyłem strzelanie, wypełniłem test, inaczej są oceniane przez prokuratorów te fakty. Będę dowodził swojej niewinności przed sądem.\nSerwis zwraca uwagę, że były minister infrastruktury i sprawiedliwości nie przyznał się do stawianych mu zarzutów i przypomina, że w listopadzie ubiegłego roku obecny poseł PO zrzekł się immunitetu w związku z prowadzonym w jego sprawie śledztwem dotyczące legalności zdobycia pozwolenia na broń. O uchylenie immunitetu byłemu ministrowi – wobec zamiaru przedstawienia mu zarzutu – wystąpiła wówczas do Sejmu Prokuratura Regionalna w Katowicach.\n• więcej o Grabarczyku czytaj: > tutaj\n← Macierewicz trafił na udo\nSędzia do aplikantki: Ty kurwo uliczna! Wyrok Sądu Dyscyplinarnego w Łodzi →\nBaryła kontra MOK 2015 – wyrok\nKantar Public: 38 proc. poparcia dla PiS; 16 proc. dla PO\nSokalski lansuje się z Rzeplińskim\nNowy festiwal opolski


2/6 | ceri blog\ni’m free, free ! »\nmatura jest nudna. najpierw pojawiają się fałszywe wieści, że trzeba być na miejscu godzinę przed nią, później trzeba czekać tą godzinę, zanudzając się na śmierć. gdyby chociaż jakieś stresy, to rozumiem, ale w przypadku moim [i Carneramiel - chyba za długo się znamy, skoro bezwiednie obie się niestresujemy] sztresu nie było. oczywiście trwała wymiana przecieków, które i tak się nie sprawdziły, niektórzy jeszcze cośtam powtarzali, co zdawało mi się nieco paranoiczne. w sali zanim jeszcze zdążyłam skończyć kodowanie własnej pracy [te kody to jakaś paranoja] już dobiegł mnie głos, że wypracowanie jest z ‚chłopów’. prawie padłam z wrażenia, bo to jedna z tych niewielu lektur, których nie przeczytałam i na dodatek była na próbnej, ale szybki rzut okiem na tematy wypracowań wyjaśnił, że jest jeszcze charakterystyka makbeta, czyli raczej rzecz lekka łatwa i przyjemna. czytanie ze zrozumieniem dotyczyło patryjotyzmu i nacyjonalyzmu. w sumie pisanie skończyłam jakieś 15 min przed czasem, więc do części rozszerzonej zostało… 45 minut. 45 minut nudy i wymiany, co się gdzie napisało/zaznaczyło. oczywiście okazało się, że Carneramiel pisała ten sam temat, co ja [my się chyba naprawdę za długo znamy], natomiast znaczna większość maturzystów wybrała temat o chłopach, co było dla mnie drastycznym zaskoczeniem, bo zdawało mi się, że większość tej książki nawet nie miała w rękach, no ale cóż, może za to mieli dobre opracowania. na rozszerzeniu tematy były boskie – jeden o wojnie [m. białoszewski i a. świrszczyńska albo jakoś tak], drugi o facecie, którego wiewiórka odwiodła od samobójstwa [j. iwaszkiewicz]. padło na temat pierwszy, chociaż był nudniejszy od drugiego, ale za to więcej mogłam o nim napisać – chociaż pewnie większość i tak niezgodna z kluczem.\nbonusem tego dnia było spotkanie rano w autobusie M [znajoma z czasów gimnazjum, kiedyś dość często chyba o niej pisałam], pogadanie z nią [właściwie bardziej jakieś zbiorowe śmichy-hihy niż rozmowa :|] i obserwacja, jak prawie zapomniała wysiąść na swoim przystanku.\nna maturę z angielskiego uczyłam się oglądając monty pythona i przez 15 minut przeglądając książkę do wyżej wymienionego przedmiotu. ze względu na to, że matura z języka obcego jest podzielona na 3 części – podstawa + 2 x rozszerzenie – to za każdym razem pojawiała się przerwa półgodzinna, a jeżeli wyszło się wcześniej, to i dłuższa. przerwy w zasadzie były najgorszą częścią matury, bo były nudne. podczas standardowych wymian odpowiedzi okazało się, że było kilka wersji testu, tzn odpowiedzi były w nich w różnej kolejności zapisane – więc ci, którzy ściągali, mają bardzo nikłe szanse na to, że zdadzą. z tego powodu na korytarzu rozległ się jakiś dramatyczny płacz, bo ktoś z innej klasy wszystko ściągnął. pech, chociaż zastanawiam się, jak można zdawać podstawę z anglika nie umiejąc rozwiązać samemu nawet jednego zadania. z kolei rozszerzenie wydawało mi się o niebo prostsze niż na próbnej, pomijając jedynie wypracowanie, które pewnie poszło mi marnie, bo jakoś nigdy nie ćwiczyłam długich wypowiedzi pisemnych w żadnym obcym języku, a, niestety, nie było szans pisać opowiadania, więc wybrałam rozprawkę o tym, że teraz ludzie się hajtają po 30tce.\npodsumowując: największą wadą matury jest to, że 1) przerwy są długie i nudne; 2) lektor z płyty dołączonej do matury z anglika [no, to słuchanie ze zrozumieniem] gada, jakby miał kluchy w gębie i nie umiał szerzej swojej jamy ustnej rozewrzeć; 3) na rozszerzeniu ma się ogromną chęć pójścia spać; 4) długo trwa; 5) każdy inaczej interpretuje zalecenia CKE dotyczące niewnoszenia do sali telefonów komórkowych, toreb, ołówków etc.\njeszcze 4 egzaminy i wakacje.\nMaj 6th, 2006 | Kategorie: Bez kategorii\n3c komentarze/y do 2/6\n6 maja 2006 o 15:42 · Odpowiedz\nJak to; nie było nerwów?Mój Boże,jak babkę kocham,Wy i Naczelna należycie do grupy androidów,które nie obawiają się tego,na myśl o czym ja dostaję skurczu analnego (a to jeszcze dwa lata)!).Pozazdrościć.\n7 maja 2006 o 12:32 · Odpowiedz\nTemat z Chłopów to jakaś paranoja, przecież wiadomo, że nikt nie czytał :p\n7 maja 2006 o 15:19 · Odpowiedz\nach, matura. jak przeżyję jutro zwykły sprawdzian z chemii, to matura to dla mnie bajka.\nlektorów z płyt nie cierpię.


Akustyka w biurze - o co chodzi? - pozyczajrozsadnie.pl\nStrona główna / Artykuły biurowe / Akustyka w biurze - o co chodzi?\nDuże biura na planie otwartym, a nawet duże współczesne pomieszczenia biurowe, w których pracuje kilka osób, mogą być od czasu do czasu bardzo głośne. Nawet jeśli robisz wszystko, co w Twojej mocy, aby ograniczyć hałas, miejsce to może być rozpraszające, jeśli próbujesz pracować w ciszy.\nOdpowiedź? Panele akustyczne do biura!\nTe dość pomysłowe panele ścienne pomagają pochłaniać dźwięk i tworzą bardziej harmonijną atmosferę. Hałas pochodzący z mowy i ogólnej pracy może łatwo odbijać się od twardych powierzchni i rozchodzić się po pomieszczeniu. W przypadku wydzielenia stref, np. strefy cichej z dużymi biurkami do pracy przy biurku oraz strefy pracy zespołowej, panele akustyczne mogą okazać się prawdziwym wybawieniem i sprawić, że produktywność wzrośnie, a nie drastycznie spadnie. Kolejną korzyścią może być zachowanie prywatności, ponieważ gdy głosy nie rozchodzą się po pomieszczeniu, poufność nie jest już tak istotnym problemem.\nZobacz film, aby dowiedzieć się więcej na temat działania paneli akustycznych.\nPanele dźwiękochłonne mogą naprawdę dobrze wyglądać obok luksusowych biurek biurowych, ponieważ są dostępne w różnych kolorach i wzorach (np. panele montowane na ścianie, na suficie, wolnostojące). Jeśli uda Ci się w przemyślany sposób zaaranżować biurka, możesz również zwiększyć wydajność pracy na poziomie gruntu.\nPanele akustyczne to świetny dodatek do każdego biura, to prawda. Czy już je wypróbowałeś?


Miley Cyrus przeżyła chwilę grozy. Psychofan odpowie za to, co chciał jej zrobić - WP Gwiazdy\nMiley Cyrus nie ma ostatnio najlepszej passy. Ostatnio zakończył się jej związek z Kaitlynn Carter. Tym razem ledwo zdołała uniknąć tragedii, do której o mały włos doszło podczas jej występu w Las Vegas. Wszystko dzięki czujnym ochroniarzom wokalistki.\nSerwis TMZ podaje, że ochrona Miley Cyrus dostrzegła wśród publiczności 42-letniego Davida Rumseya. Mężczyzna był na ich “czarnej liście” już od dłuższego czasu, gdyż w przeszłości niejednokrotnie groził wobec piosenkarki.\nZ ustaleń TMZ wynika, że Rumsey miał konkretne plany względem Cyrus. Twierdził bowiem, że jego misją życiową jest zapłodnienie wokalistki. Mówił również o wskrzeszeniu Michaela Jacksona i Prince’a, by ci mogli razem z nim imprezować.\n42-latek został aresztowany na miejscu, aktualnie przebywa w zakładzie karnym w Clark County. Mężczyzna został oskarżony o kierowanie gróźb karalnych.\nZOBACZE TAKŻE: Miley Cyrus z nową sympatią spędza bajeczne wakacje


Poznajmy się - czyli zakładka "O Nas" | Polska na Rowerze\nul. Gwardyjska 22; 33-300 Nowy Sącz\nFundacja jest organizatorem turystyki, wpisanym do rejestru organizatorów turystyki o numerze Z/27/2018.\n👉WESPRZYJ NAS 👈\nZ pasji do roweru i pozdróży\nFundacja „Polska na rowerze” powstała, aby:\n– promować turystykę rowerową, jako formę turystyki zrównoważonej i najlepszy rodzaj turystyki aktywnej 😉\n– szerzyć ideę aktywnego i zdrowego trybu życia\n– edukować młodzież i dorosłych o bezpieczeństwie na rowerze\n– promować Polskie Trasy Rowerowe\n– wypromowanie najlepszych szlaków i miejscówek rowerowych w Polsce wśród polskich, a później zagranicznych rowerzystów.\n– chcemy, aby polscy turyści byli świadomymi rowerzystami i zaczynamy nad tym pracować już z najmłodszymi.\n– stworzymy jednolity system planowania szlaków rowerowych, którym będziemy mogli się pochwalić w innych krajach.\n– jednak najważniejszy nasz cel, to dzielenie się pasją i wiedzą o rowerowych wyjazdach.\nCześć! Jestem Marcin, kocham podróże i jazdę na rowerze. Od wielu lat łączę te dwie pasje i zachęcam do tego innych. Przez te kilkanaście lat odwiedziłem ponad 40 krajów na świecie, a turystyka rowerowa została moją pracą.\nWspólnie z moimi współpracownikami stworzyłem Projekt 80 Rowerów, o którym mogłeś słyszeć. Od wielu lat organizujemy wyprawy rowerowe po całym świecie. Teraz przyszła pora na promocję Polski na rowerze. To własnie dlatego powstała Fundacja.\nPosłuchaj podcastu z nami o tym, czym się zajmujemy na co dzień 👇👇👇\nPodcast wykonany przez Podkast Rowerowy.\nNa początek tworzymy portal dla polskich i zagranicznych rowerzystów, na którym znajdziesz najlepsze szlaki i miejscówki rowerowe w Polsce. Pobierzesz ślad gpx z tych miejsc, przeczytasz o rowerowych aktualnościach oraz znajdziesz świetne, rowerowe wydarzenia.\nW ramach naszej dzialalności promujemy Polskę zagranicą jako nowy kierunek rowerowych podróży, który koniecznie trzeba odwiedzić. Jeździmy na zagraniczne targi turystyczne i opowiadamy o naszym, pięknym kraju.\nW ramach naszej działalności statutowej, prowadzimy zajęcia w szkołach na temat bezpiecznej jazdy na rowerze oraz podróży bliskich i dalekich. Zapraszamy do kontaktu, aby nas do siebie zaprosić.\nOrganizujemy rajdy i wyjazdy\nW rakach promocji Polski, organizujemy weekendowe rajdy rowerowe po najpiękniejszych szlakach rowerowych w Polsce oraz wyjazdy krótsze i dłuższe dla polskich i zagranicznych rowerzystów. W ten sposób pokazujemy piękno Polski i zdobywamy środki na bieżące funkcjonowanie.\nWspólnie z Projektem 80 Rowerów prowadzi szkolenia na Instruktora Turystyki Rowerowej. W ten sposób promujemy i dzielimy się swoim doświadczeniem w organizacji wyjazdów rowerowych dla różnych grup wiekowych.\nKochamy, to co robimy ❤\nWięcej o naszych działaniach znajdziesz tutaj (link)


Stacja Meteo Pi\nOd września w szkole działa już grupa projektowa Meteo Pi. Grupę tworzy 5 uczniów klasy 2b gimnazjum i 1 uczeń klasy 7 szkoły podstawowej. Są to Gabriela Merklinger, Martyna Zapała, Jakub Czech, Mateusz Giza, Jakub Kaciczak i Maciej Smreczak. Opiekunem grupy jest Marian Talar.\nGrupa realizuje projekt finansowany przez Fundację mBanku w ramach programu mPotęga. Do chwili obecnej zajmowaliśmy się planowaniem stacji meteorologicznej, kompletowaniem jej wyposażenia, jej konstrukcją i oprogramowaniem.\nProjektowanie usytuowania klatki Stevensona\nMontowanie elementów stacji i ich programowanie\nWyposażenie naszej stacji\nNasza stacja Meteo Pi\nDzisiaj, t. j. w środę 18 października 2017 r. stacja zaczęła pracować. Na razie jest to faza testowa, ale dane już są zbierane. Oprócz takich danych jak ciśnienie atmosferyczne, temperatura powietrza i wilgotność w stacji meteo znajduje się również urządzenie do pomiaru zawartości pyłu PM1, PM2.5 i PM10 w powietrzu. Mamy więc informację o stanie jakości powietrza w centrum Niedźwiedzia.\nDane te można znaleźć pod następującymi linkami:


3 pokoje, mieszkanie na wynajem - Wrocław, Stare Miasto - Stare Miasto - 56443632 • www.otodom.pl\n3-pokojowy apartament w Atal Towers\nMieszkanie na wynajem, dolnośląskie, Wrocław, Stare Miasto, gen. Władysława Sikorskiego - Zobacz na mapie\nTo mieszkanie na wynajem (ID w Otodom 56443632) wydaje mi się interesujące. Chętnie poznam więcej szczegółów przed umówieniem wizyty. Pozdrawiam.\nMieszkanie na wynajem, dolnośląskie, Wrocław, Stare Miasto, gen. Władysława Sikorskiego\n3-pokojowy apartament w Atal Towers, Stare Miasto, ul. Sikorskiego\nApartament o powierzchni 62m2 znajduje się na 14-piętrze z północno-wschodnią ekspozycją we wschodniej wierzy. Nieruchomość wykończona w wysokim standardzie przy użyciu wysokiej jakości materiałów oraz sprzętów. W salonie stylowa kanapa z funkcją spania, telewizor, stół oraz 4 krzesła. W kuchni wszystkie sprzęty w zabudowie, lodówko-zamrażarka, zmywarka, piekarnik, płyta indukcyjna, okap. W łazience duża bezbrodzikowa kabina natryskowa wraz z deszczownicą oraz pralka, w głównej sypialni 2-osobowe łóżko z materacem, szafa i komoda. W drugiej sypialni szafa, komoda oraz sofa z funkcją spania.\nDo mieszkania przynależy narożny taras w stylu loggia(zadaszony) o wielkości 30m2.\nW garażu podziemnym znajduje się 2-stanowiskowe miejsce postojowe przynależne do apartamentu oraz komórka lokatorska.\n300 PLN - opłata za miejsca postojowe oraz komórkę lokatorską\n2 pokoje śr. 2 504 zł\n4 pokoje śr. 6 692 zł\n573 781 zł\nNr oferty w Otodom: 56443632\nNr oferty w biurze nieruchomości: 29256/2089/OMW


Z rubryki kryminalnej: Studio Sex Studio Sex to film pierwszej klasy. Kiedy po raz pierwszy obejrzałem ten film w kinie od razu chciałem kupić bilet na ponowny seans. W zasadzie cały film to mistrzowstwo. Obraz nie byłby tak doskonały, gdyby nie świetna gra aktorów. Każda postać jest dobrze rozpisana, ale to wyśmienita obsada daje im prawdziwe życie. Różnorodność dialogów, która jest kwintesencją tej produkcji, budzi szacunek widza, szczególnie na tle dzisiejszych filmów, które są wyraźnie słabe Powtórnie twórca dowiódł, że jego produkcja, może skupić na sobie uwagę widowni i nie ustawać w kreowaniu napięcia. To film, który każdy sympatyk kina musi obejrzeć ponieważ jest wybitny. Długo szukałem strony na której nie ma fałszywych wstawek jak na chomikuj dlatego pomyślałem, że dodam go na 123filmy. A więc przygotujcie sobie coś do jedzenia, siadajcie wygodnie i oglądajcie, Z rubryki kryminalnej: Studio Sex Studio Sex na pewno was nie zawiedzie.


Tauron: Mieszkańcy poszkodowani przez orkan Ksawery mają już prąd - Gospodarka komunalna\nTauron: Mieszkańcy poszkodowani przez orkan Ksawery mają już prąd\nPAP/AT • 10 października 2017 - 09:35\nW sumie Tauron Dystrybucja zanotował ponad 4,7 tys. zgłoszeń dotyczących uszkodzonej infrastruktury (fot.twitter.com/TauronPE)\nPrzywrócono zasilanie blisko 320 tys. klientom Tauron Dystrybucja poszkodowanym przez orkan Ksawery.\n• Tauron Dystrybucja przywrócił zasilanie klientom poszkodowanym przez orkan Ksawery - poinformowała spółka.\n• Przy odbudowie zniszczonych linii energetycznych pracowało w ostatnich dniach ponad 2 tys. energetyków.\n• W sumie Tauron Dystrybucja zanotował ponad 4,7 tys. zgłoszeń dotyczących uszkodzonej infrastruktury.\n"Pełna mobilizacja ludzi i sprzętu spowodowała, że w ciągu pierwszych 12 godzin po wystąpieniu orkanu, energia elektryczna została przywrócona do 220 tys., a po 24 godzinach do ponad 300 tys. odbiorców, czyli 95 proc. poszkodowanych przez wichurę" - czytamy w komunikacie Taurona.\nSpółka podkreśliła, że w kolejnych godzinach energetycy walczyli z tymi najtrudniejszymi i najbardziej czasochłonnymi awariami. Do tego sytuacja pogodowa była trudna i w wielu miejscach nie poprawiała się. Padający, ulewny deszcz i nadal wiejący wiatr powodował rozmiękczanie terenu i dalsze przewracanie drzew.\n"Tak było w okolicach Oleśnicy i Milicza w województwie dolnośląskim, gdzie na naprawioną kilka godzin wcześniej linię energetyczną runęło 17 drzew, po raz kolejny doszczętnie ją niszcząc. Ciężki sprzęt niezbędny do naprawy infrastruktury grzązł z błocie, a energetycy co kilka godzin musieli zmieniać całkowicie przemoczoną odzież. W okolicach Częstochowy ulewy były tak silne, że trzeba było na kilka godzin przerwać prace" - podała firma.\nCzytaj też: Orkan Ksawery: Bilans wichur nad Polską\nZdaniem przedstawicieli Taurona żywioł był katastrofalny w skutkach dla linii energetycznych. Przewracające się pod naporem silnego wiatru drzewa uszkodziły ponad 130 słupów energetycznych i zerwały blisko 500 przewodów. Wyłączono ponad 400 ciągów linii energetycznych i uszkodzonych osiem stacji transformatorowych. W wielu miejscach na krótkich odcinkach linii energetycznych leżało nawet kilkanaście drzew.\nW sumie Tauron Dystrybucja zanotował ponad 4,7 tys. zgłoszeń dotyczących uszkodzonej infrastruktury.\nJak podkreśliła spółka, przywrócenie zasilania do wszystkich klientów nie kończy pracy energetyków związanej z przejściem orkanu Ksawery. W najbliższych dniach będą nadal trwały prace związane z naprawą słupów energetycznych i zerwanych przewodów. Trwa także szacowanie strat.\nTauron Polska Energia SA jest spółką holdingową w grupie kapitałowej, która zajmuje się wydobyciem węgla, wytwarzaniem, dystrybucją i sprzedażą energii. Grupa Tauron swoim działaniem obejmuje 18 proc. powierzchni kraju i jest jednym z największych podmiotów gospodarczych w Polsce, w tym największym dystrybutorem oraz drugim sprzedawcą i wytwórcą energii elektrycznej.


Polski-Dubbing.pl • Zobacz wątek - Kapitan Marvel (Captain Marvel); 2019\nRe: Kapitan Marvel (Captain Marvel); 2019\nprzez misiek73169 » 8 mar 2019, o 22:49\nStar-Lord napisał(a): mam dziwne przeczucie że Reczka to tu nikt nie pochwali xd to akurat nie ma prawa wyjść\nA ja tam ocenię jak zobaczę film i usłyszę dubbing . Miłogost Reczek to doświadczony i dobry aktor więc nie rozumiem skąd ten brak wiary.\nprzez Star-Lord » 9 mar 2019, o 22:33\nNo po krótce to niestety jest to chyba najgorszy dubbing jakim uświadczył nas do tej pory modestowicz w tym uniwersum... Dębska i stelmaszyk super cieszę się że brie larson dostała trafiony polski głos ale na tym koniec. Stippa i reczek byli fatalnie dobrani i sluchajac ich postaci cały seans miałem tak straszny dyskomfort że nie mogłem się zaangażować w film a nigdy tak nie miałem nawet przy słabszych dubbibgach. Jude Law z głosem adama cywki to byl idealnie dobrany casting i miod dla uszu a tu jest typowy kreskówkowy Stippa jakiego każdy z tego forum zna bardzo dobrze i się kompletnie nie klei jest za delikatny i młody, reczek nie pokazał absolutnie nic nowego i ok przez większość czasu jest w swojej zielonej formie ale jako Mendelsohn aktor już w pełnej krasie to porównałbym to odczucie do skrobania nożem po talerzu no jest tragicznie, Sadowski nie byl modulowany i mamy w ten sposób 4 raz ten sam głos identyczny jak crossbones z kapitana ameryki. No widać od razu że modestowicz już pracuje przy avengers i szybko niechetnie zajął się tym filmem i dostaliśmy dubbing o poziomie może trochę wyższym od Batman V Superman ode mnie to 5-/10 i to tylko za dębską i stelmaszyka robiących co w ich mocy\nprzez misiek73169 » 10 mar 2019, o 21:05\nSeans na godzinę 14stą , na sali około 100 osób. Ja dla odmiany nie będę taki krytyczny jak niektóre osoby. Maria Dębska pod Brie Larson sprawdziła się znakomicie , Krzysztof Stelmaszyk mimo moich małych obaw odnośnie głosu pod odmłodzonego cyfrowo Samuela Jacksona też wypadł bardzo dobrze. W ogóle nie czułem jakiegoś dyskomfortu że głos jest jak by starszy od postaci która nim przemawia. Marii Pakulnis bym nawet nie poznał gdybym nie wiedział ze to ona. Brzmiała inaczej niż pod Glenn Close w "Strażnikach Galaktyki" z 2014 roku. Bałem się trochę o Przemysława Stippę pod Juda Law ale ja się okazało nie potrzebnie. Nie wiem czemu Przemysław Sadowski pod postać Ronana nie był modulowany bo pewnie wtedy brzmiał by lepiej ale widocznie w oryginale Lee Pace też mówił swoim naturalnym głosem. Natomiast niechętnie aczkolwiek muszę zgodzić się co do Miłogosta Reczka. Tego aktora dalej cenię i szanuję za pracę w dubbingu ale uważam że jak do tej pory to był najsłabszy głos który został obsadzony pod Bena Mendelsohna w dotychczasowych filmach. Jeszcze nie widziałem "Robin Hooda". A sam film ? Przyjemnie się oglądało ale myślę że to jest tylko wstęp do prawdziwych emocji jakie zapewne czekają nas pod koniec kwietnia w "Avengers-Koniec Gry".\nPs:Ze zwiastunów puszczane były tylko polski film "Kurier" oraz zdubbingowane "Artemis Fowl" oraz "Dumbo".\nprzez Michal1994 » 10 mar 2019, o 23:25\nSeans na godz 10:40. Na sali myślałem, że będzie bardzo mało ludzi, ale w trakcie reklam się namnożyło. Sporo dzieciaków, ale osoby dorosłe też. Jeśli chodzi o dubbing, też nie będę specjalnie narzekał. Może tylko Ronan. Maria Dębska świetna, Krzysztof Stelmaszyk również. Szczerze powiem, że do tej pory głos Przemysława Stipppy kojarzył mi się w zasadzie tylko z właścicielem Garfielda i oglądając film starałem się go wyłapać, Na szczęście był inny. Dla mnie to nie pierwszy raz. To samo miałem z Janem Fryczem jako Thanosem. Nie oglądałem innych filmów z głosem tego aktora i cały czas starałem się usłyszeć rekina z "Gdzie jest Nemo" Sam film dobry, pierwszy akt trochę nużący, ale od rozbicia się Carol na Ziemi i spotkania z Furym i Coulsonem -moim zdaniem super. Jeśli chodzi o przyszłość to biorąc pod uwagę jej łobuzerski charakter liczę na fajną relację Carol Danvers np. z Thorem.\nZe zwiastunów, oprócz filmów wymienionych powyżej jeszcze zdubbingowany "Shazam".\nprzez kamillox18 » 14 mar 2019, o 21:55\nSeans na godz. 18:05. Sala tak na oko do połowy wypełniona, większość to dorośli z dziećmi. W porównaniu do wcześniejszych wypowiedzi, ja nie będę narzekał na nic. Według mnie wszystko było idealnie dopasowane i zgrane. Pan Modestowicz odwalił kawał dobrej roboty. Maria Dębska idealnie pasuje jako Brie Larson, czyli tytułowa Kapitan Marvel. Reżyser poprowadził ją tak świetnie, że zasługuje na wszelkie wyrazy uznania. Krzysztof Stelmaszyk jako Nick Fury, co tu dużo mówić - klasa sama w sobie.Gdy pierwszy raz zobaczyłem nazwiska w obsadzie polskiego dubbingu, byłem trochę niepewny co do ról: Stippy, Reczka i Sadowskiego. Po obejrzeniu filmu mogę śmiało stwierdzić, że moje obawy były niepotrzebne. Pan Przemek pod Jude Law'a był świetny, nadał tej postaci odpowiedni ton. Nie wiem czy pan Ireneusz Czop, który grał już Ronana w SG nie mógł wziąć udziału w nagraniach, czy po prostu nie był brany pod uwagę, ale wiem, że pan Przemek Sadowski idealnie go zastąpił w tej roli, nawet mimo to, że głos nie był zmodulowany ani przerobiony. Pan Reczek w tym filmie po raz kolejny udowodnił, że potrafi pokazać swój wielki talent dubbingowy. We wcześniejszych komentarzach wyczytałem, że większość raczej krytycznie oceniła pana Miłogosta pod Bena Mendelsohna. Ja natomiast nie widziałbym na tym miejscu innego aktora niż pan Reczek. Do pozostałych aktorów takich jak: Perchuć, Pakulnis, Trawczyńska-Szymańska, Zbrojewicz, Soliman również nie mam żadnych zastrzeżeń. Dubbing Kapitan Marvel jest genialny we wszystkich aspektach. Ode mnie 10/10.\nNie zgodze się tutaj z liczną krytyką skierowaną w strone pana Modestowicza oraz ogólnych odczuć po obejrzeniu polskiej wersji. Ci którzy jeszcze nie obejrzeli filmu, a mają zamiar wybrać się w najbliższym czasie, pragnę dla nich zdementować kilka uwag, które dostrzegli inni użytkownicy:\n-Stippa nie brzmiał kreskówkowo, był jak najbardziej idealnie dopasowany ( Cywka fajnie brzmiał jako Jude Law, ale Yon-Rogg i Dumbledore to dwa różne typy charakterów .)\n-Reczek jako Mendelsohn był świetny. Idealnie zagrał zarówno jego osobę w ludzkiej skórze jak i tą w skórze Skrulla. Wcześniejsi aktorzy którzy podkładali głos pod tego aktora raczej by tu nie pasowali.\n-Co z tego, że Sadowski gra już 4 rolę w uniwersum Marvela? Według mnie jest to tylko dowód na to, że reżyser ufa mu i wie, że potrafi zagrać każdą rolę w dubbingu, jaką dostanie.\nprzez Star-Lord » 14 mar 2019, o 22:33\nMoże fajnie zagrali ale nie o to w dubbingu aktorskim tylko chodzi niestety, Batman v Superman też uważasz za dobrą polską wersję? Dopasowanie głosu pod aktora jest kluczowe i nie ważne, że Reczek się starał skoro zwyczajnie kompletnie się nie klei, równie dobrze można go obsadzić jako młodego Spider Mana i też znajdą się tacy co powiedzą, że się starał i zagrał xd Jak dubbing jest źle zrobiony i ewidentnie na szybko to mimo wszystko warto to zaznaczyć i przyznać, a nie chwalić wszystko bo Modestowicz i SDI xd Ja tego reżysera uwielbiam i chylę czoła za polskie wersje Przebudzenia Mocy, Czarnej Pantery, Wojny bez Granic czy Hana Solo nawet. Niestety nawet pan Modestowicz nie jest nieomylny i ja wiem że opinie itp ale tu musiałem się wtrącić bo za nic bym nie powiedział i to obiektywnie, że Kapitan Marvel ma dobry dubbing bo niestety ale jest on zrobiony źle, a zwłaszcza jak się go zestawi z poprzednimi wymienionymi przeze mnie produkcjami. Ja jestem mega fanem dubbingu i jest to mój ulubuiony rodzaj oglądania filmu i umiem docenić polską wersję (wystarczy poczytać moje poprzednie wpisy o filmach na forum) ale na Kapitan Marvel chyba pierwszy raz w życiu (poza wspomnianym batman v superman) seryjnie chciałem wyjść z kina właśnie przez dubbing bo nie dawałem rady się wczuć i zostać wchłonięty przez sam film. Więc za nic w świecie się nie zgodzę iż ten dubbing zasługuje na 10/10\nprzez kamillox18 » 16 mar 2019, o 15:41\nSzanuję twoje zdanie, więc i ty uszanuj moje.\nOstatnio edytowano 16 mar 2019, o 15:43 przez kamillox18, łącznie edytowano 1 raz\nStar-Lord napisał(a): Może fajnie zagrali ale nie o to w dubbingu aktorskim tylko chodzi niestety, Batman v Superman też uważasz za dobrą polską wersję? Dopasowanie głosu pod aktora jest kluczowe i nie ważne, że Reczek się starał skoro zwyczajnie kompletnie się nie klei, równie dobrze można go obsadzić jako młodego Spider Mana i też znajdą się tacy co powiedzą, że się starał i zagrał xd Jak dubbing jest źle zrobiony i ewidentnie na szybko to mimo wszystko warto to zaznaczyć i przyznać, a nie chwalić wszystko bo Modestowicz i SDI xd Ja tego reżysera uwielbiam i chylę czoła za polskie wersje Przebudzenia Mocy, Czarnej Pantery, Wojny bez Granic czy Hana Solo nawet. Niestety nawet pan Modestowicz nie jest nieomylny i ja wiem że opinie itp ale tu musiałem się wtrącić bo za nic bym nie powiedział i to obiektywnie, że Kapitan Marvel ma dobry dubbing bo niestety ale jest on zrobiony źle, a zwłaszcza jak się go zestawi z poprzednimi wymienionymi przeze mnie produkcjami. Ja jestem mega fanem dubbingu i jest to mój ulubuiony rodzaj oglądania filmu i umiem docenić polską wersję (wystarczy poczytać moje poprzednie wpisy o filmach na forum) ale na Kapitan Marvel chyba pierwszy raz w życiu (poza wspomnianym batman v superman) seryjnie chciałem wyjść z kina właśnie przez dubbing bo nie dawałem rady się wczuć i zostać wchłonięty przez sam film. Więc za nic w świecie się nie zgodzę iż ten dubbing zasługuje na 10/10\nPosłuchaj, nikt ci nie każe chodzić na filmy z polskim dubbingiem. Nikt ci też nie każe krytykować błędów jakie popełnili twórcy polskiej wersji językowej. Nie wiem jak inni ale ja chodzę do kina przede wszystkim żeby obejrzeć film na który tak długo czekałem. Przed seansem tylko sprawdziłem twórców polskiej wersji językowej, a później podczas oglądania filmu zwróciłem tylko uwagę jak aktorzy zagrali swoje role i czy zostali dobrze poprowadzeni przez reżysera. Wspomniałeś o dubbingu BvS. Przyznam szczerze, że filmu jeszcze nie zdążyłem obejrzeć w całości, ale zdążyłem zauważyć jak duże błędy popełnił pan Zduń. W Kapitan Marvel nie dostrzegłem żadnych błędów, wszystko było super. Dubbing oceniłem na 10 i zdania nie zmienię. Jeśli ktoś się z tym nie zgadza to trudno, jego sprawa. Szanuję twoje zdanie i mam nadzieję, że ty zrobisz to samo. Jeśli uważasz, że ten dubbing powstał na szybko i jest niestety słaby, to spróbuj zrozumieć pana reżysera, który w ciągu kilku miesięcy musi stworzyć polskie wersje językowe dla dwóch filmów, których premiery są w odstępie 1,5 miesiąca. I na koniec taka mała rada, jeśli podczas seansu chcesz wyjść z sali bo nie dajesz rady wczuć się w dubbing, to wczuj się w fabułę, i dalej oglądaj film, albo idź na wersje z napisami. Pozdrawiam.\nprzez Star-Lord » 16 mar 2019, o 22:46\nNapisałeś żeby nie winić reżysera bo w małym odstępie czasu musi zrobić dużo filmów i tu się pojawia największy mankament bo czy serio musi? Jest jeszcze np Artur Tyszkiewicz który przez ostatnie lata dał nam Piękną i Bestię czy Spider Mana i obydwa te dubbingi były super więc czemu tego nie porozdzielać chociaż na tą dwójkę? Po cichu liczę że Tyszkiewicz dostanie Aladyna a Modestowiczowi po Avengers będzie się należał odpoczynek\nprzez Spinogiptikus » 17 mar 2019, o 23:36\nMultikino Elbląg godzina 11:45 na sali 30 osób . Maria Dębska świetnie pasowała pod Brie Larson . Krzysztof Stelmaszyk po mimo odlodzenia nadal świetnie pasuję pod Jackson i na spokojnie można by go zachować w filmach z tego okresu . Stippa przypadł mi do gustu już w zwiastunie i tak samo było w filmię .Będąc szczerym kiedy pierwszy raz zobaczyłem Reczka pod Mendelsohna to byłem wściekły z braku Kuśmidra, ale po seansie jestem pozytywnie zaskoczony , Pan Reczek świetnie pasował pod ucharakteryzowanego Mendelsohna a pod ludzkiego kleił mi się lepiej niż Bonaszewski . Pomimo ze wiem ze Sadowski grał już trzy postacie z żadna mi się nie kojarzył. Ogólnie nie mam za bardzo do czego się przyczepić


Izerkowe opowieści, czyli życie z golden retrieverem: "Wielkanocny brudas"\nJak była pod względem pogodowym Wielkanoc, każdy wie. Jednak gdy w niedzielę, po porannym deszczu ze śniegiem wyjrzało słonko, natychmiast ruszyliśmy nad morze. Cel obraliśmy częściowo pod własne gusta, ale tak naprawdę, aby Izerek miał trochę radości. Przez nieustające cieczki suczek na osiedlu ostatnio psina spaceruje na smyczy. Jest z tego powodu bardzo nieszczęśliwy. Gdy więc znalazł się na plaży szalał jak zwykle. Wiało, huczało, gwizdało, wszyscy opatulali się i przyspieszali, aby tylko łyknąć trochę powietrza i wrócić do zacisznych domów.\nDla naszego pieska pogoda nie miała znaczenia. Pysio brykał jak szczeniak. Był zachwycony. Poławiał, skakał, zafascynowała go wielka góra pisaku, ale pływać nie miał ochoty.\nNawet kantarek nie przeszkadzał mu w radosnym odczuwaniu świata.\nW drodze powrotnej brykał w lesie i nadmorskim parku. I wszystko byłoby dobrze, gdyby pan miał do pieska nieco mniejsze zaufanie. Ale Izerek, który poczuł smak wolności był głuchy na pana wołania, ponieważ na równi z cieczkami suczek ceni sobie kąpiele błotne. Wskoczył do jakiegoś kanału i wyszedł lekko odmieniony.\nNie pozostało nic innego, jak wrócić nad morze, aby chłopaka wykąpać. Śmierdział nieziemsko, ale jemu to pasowało, bo tarzał się w młodej trawce. Piesek jest cwany, wiedział, że w ten sposób przedłuży spacerek.\nAutor: Anita o 21:03\nCamilla 10 czerwca 2017 00:06\nPiękne zdjęcia! Zazdrościmy tych pięknych plaży i morza. Co do błotnych kąpieli - to chyba pozycja obowiązkowa, Panowie też w końcu muszą dbać o swój wygląd i zdrowie, a nic tak dobrze jak błoto nie działa. Pozdrawiamy razem z braciszkiem Kaizerem!\nAnita 11 czerwca 2017 15:32\nCamillo, masz rację, że błotko i woda, to dla naszych chłopaków obowiązkowe punkty programu. Jeśli tylko jest okazja, skorzystają.\nCzytałam wpis na Twoim blogu i aż nie mogłam uwierzyć w podobieństwa naszych chłopaków. Geny? Wychowanie przez ojca i matkę oraz dziadków? Możliwe. Ale chlebek jako przysmak - raz. Odkurzacz jako wróg śmiertelny, przed którym trzeba zwiewać w najdalszy kąt - dwa. Tarzanie, identyczne - trzy. Pozycja do snu - cztery. I tak dalej, i tak dalej. Niesamowite.


W pompach ciepła przedstawiają się odpowiednie zalety, które w dużym stopniu decydują o ich popularności, jak i skuteczności działania. Po pierwsze stanowi najtańszy sposób ogrzewania mieszkania. Następna zaleta, to jej wielofunkcyjność. W okresie letnim jest w stanie chłodzić mieszkanie, natomiast w okresie zimowym je ogrzewać. Jest w stanie działać jako tak zwany rekuperator, w systemie klimatyzacji. Ma możliwość jeszcze osuszania powietrza. Takie urządzenie jest w pełni bezobsługowe, zautomatyzowane. Takie rozwiązanie proekologiczne jest uwzględniane przy wielu projektach budowlanych. Jest ono w stanie zastępować brudne ogrzewanie olejowe, takim czystym ogrzewaniem elektrycznym. Umożliwia dodatkowo zmniejszenie emisji dwutlenku węgla. Oczywiście to nie jedyne urządzenia, systemy, które jest w stanie przedstawiać nam rynek budowlany. Jesteśmy w stanie wyszukać na nim także wielu innych możliwości, za pomocą których ogrzewanie będzie przedstawiało się na wysokim poziomie. Na początek należy wspomnieć o kolektorach słonecznych. Dawniej ogrzewanie za ich pomocą przedstawiało się na średnim poziomie, ponieważ nie były one w stanie odpowiednio działać przez cały rok. Ten problem został odpowiednio zniwelowany poprzez kolektory próżniowe. Są one w stanie zbierać energię słoneczną również w pochmurne dni.


Dodatek do gry The Sims 4 Zestaw 3 (Zjedzmy na mieście, Kino Domowe, Romantyczny ogród) The Sims 4 – Zestaw 3 ELECTRONIC ARTS - sprawdź produkt na Redcoon.pl\nDodatek do gry The Sims 4 Zestaw 3 (Zjedzmy na mieście, Kino Domowe, Romantyczny ogród)\nKod produktu: 1306909\nOpis produktu Dodatek do gry The Sims 4 Zestaw 3 (Zjedzmy na mieście, Kino Domowe, Romantyczny ogród)\nThe Sims 4 stanowi kontynuację topowej serii wydawnictwa EA - świetna gra symulacyjna, w której gracz wciela się w swojego wirtualnego bohatera i steruje jego życiem. By urozmaicić rozrywkę, w czwartej wersji Simowie mogą przeżywać emocje takie jak złość czy radość. Co więcej, mają one wpływ na rozwój psychiczny i fizyczny stworzonej przez gracza postaci. Zestaw 3 dostarcza natomiast dodatkowej zabawy do podstawowej wersji gry, poprzez pakiet rozgrywki i dwa pakiety akcesoriów.\nPakiet rozgrywki „Zjedzmy na mieście” umożliwi Ci wcielenie się w rolę restauratora i poprowadzenie własnego kulinarnego królestwa. Procedura nie odbiega od realiów – sam skompletuj zespół pracowników i stwórz menu, według własnych upodobań. Skup się na dobrym zarządzaniu swoim biznesem, a możesz być pewien, że zacznie on przynosić niemałe zyski! Pakiet oferuje także możliwość zabierania Simów na obiady czy kolacje, odbywające się poza domem. Wybierz wykwintną restaurację wraz ze swoją wirtualną rodziną i zamów ulubione dania lub zorganizuj romantyczną randkę przy świecach, by cieszyć się nowymi możliwościami, dzięki dodatkowemu pakietowi rozgrywki „zjedzmy na mieście”.\nPakiet „Romantyczny ogród” pozwoli Ci przenieść swoich Simów w świat tajemnicy i romansów wśród bujnych róż czy wiktoriańskiej, doniosłej architektury i marmurowych wykończeń. Powierzaj ich najskrytsze pragnienia szeptanej studni życzeń i spędzaj z nimi relaksujące chwile przy pięknych fontannach. Kiedy Twoich bohaterów najdzie ochota na figlarne psoty, możesz wrzucić do wody nieco mydła, by okryć ogród pianą i bąbelkami. Drewniane altany porośnięte bluszczem z pewnością będą idealnym miejscem do zawierania przez Twoich Simów nowych, ekscytujących znajomości. W pakiecie znajdziesz nie tylko akcesoria i rośliny, ale także odpowiednie ubrania, które doskonale nadadzą się naspędzanie przez Simów romantycznych chwil w pięknych okolicznościach przyrody. Pakiet „Kino domowe” pozwoli Ci na stworzenie świetnej przestrzeni rozrywkowej dla Twoich Simów. Znajdziesz w nim, między innymi, olbrzymi ekran, dzięki któremu zaaranżujesz prawdziwe kino w domu czy w ogrodzie. Telewizor posiada dodatkowo 10 różnych filmów: przez komedie i kino akcji, aż do prawdziwych horrorów! Dobry film potrzebuje odpowiedniej oprawy, w akcesoriach znajdziesz zatemtakże maszynkę do popcornu, nowe meble i dekoracyjne dodatki.\njest uśmiech :)...\njest uśmiech :)\nsuper gra !!!!!!...\nsuper gra !!!!!!


Uczniowie opuszczają budynek dawnego Gimnazjum nr 3, teraz będzie tu przedszkole | Police Nasze Miasto\nUczniowie opuszczają budynek dawnego Gimnazjum nr 3, teraz będzie tu przedszkole\nWcześniej było tu Gimnazjum nr 3, po jego likwidacji w murach przy ulicy Traugutta rozgościła się Szkoła Podstawowa nr 1. Od nowego roku szkolnego czekają nas kolejne zmiany.\n- Szkoła funkcjonowała w dwóch budynkach przez trzy lata. W związku z tym, że uczniów jest mniej: było dziewięć roczników, a będzie osiem, do tego budynku nie było uczniów. Gdybyśmy nie podjęli działań to w dużym budynku szkolnym, od września 2019 roku, byłyby prawdopodobnie trzy, może cztery klasy. Wspólnie z dyrekcją szkoły uznaliśmy, że to nie ma sensu -wyjaśnia powody zamknięcia budynku szkolnego Witold Stefański, naczelnik Wydziału Oświaty i Kultury Urzędu Miejskiego w Policach. - Wspomniani uczniowie zmieszczą się w podstawowym budynku szkoły. W dalszym ciągu do dyspozycji uczniów będzie sala gimnastyczna.\nWiadomo już, kto pojawi się w budynku po wakacjach. To maluchy z przedszkola, które będą miały sale na parterze.\n- Co do całości budynku to nie ma jeszcze pomysłu, mam tu na myśli 2 i 3 kondygnację. Jesteśmy przed decyzją, co z tym zrobić - mówi Witold Stefański.\ngimnazjum nr 3 polic...


„Misjonarki piszą…”- Listy Misjonarek 2014/7\nPapua Nowa Gwinea 23.12.2014\nWiem, że gdy się dostaje takie listy ogólnie zaadresowane, czyli dostępne dla wszystkich, to się i może nie chce czytać...Jeśli jednak masz ochotę i chwilę, by się zatrzymać, i usłyszeć, co nowego z naszej misji w Papui Nowej Gwinei, to zapraszam!\nFizyczną i techniczną niemożliwością jest dla mnie, by napisać do każdego osobiście. A pragnę by w moich misyjnych wędrówkach uwzględnić każdego z Was, którzy w różny sposób, czy to finansowy, czy duchowy, czy choćby poprzez fakt, ze kiedyś nasze drogi się spotkały, wspieracie mnie i za to jestem ogromnie wdzięczna Wam i Bogu. Niech, więc tych kilka słów, które dzielę, będą wyrazem mojej wdzięczności i jedności w Bogu, który stal się Człowiekiem.\nMoi Drodzy, pragnę podzielić sie ogromna radością Bożonarodzeniową. Maleńki Jezus przyszedł do mnie w tym roku w radości dzieci – 13 sierot i dzieci opuszczonych przez rodziców, które mogły zamieszkać w normalnym, ładnym domu. Już wcześniej dzieliłam się z Wami, iż tu w PNG sieroty czy dzieci opuszczone, to nowe wyzwanie dla społeczeństwa. Nie istnieją instytucje, a sporadycznie można spotkać kogoś, kto tak z miłości przygarnie sieroty i da im dobre, godne wychowanie. Oczywiście dalsza rodzina jakoś do tej pory zaopiekowała się sie takimi dziećmi, ale teraz często staje się to problemem.\nOd prawie 3 lat mam kontakt z grupą dzieci opuszczonych, którymi zajęła się Miriam, kobieta o wielkim sercu. Na swojej posiadłości, bardzo skromnej, bez zabezpieczeń na przyszłość, bez sponsorów, zaoferowała 13 dzieciom schronienie i coś do zjedzenia. Dzieci często trafiały do niej, jako maleńkie, gdy były podrzucone lub zostawione na ulicy. Najmłodsza dziewczynka, imię, Faith, czyli wiara, urodziła się w jej domu. Matka dziewczynki, 16 letnia dziewczyna, chciała dokonać aborcji, ale było już za późno, wiec w ostatnim miesiącu oczekiwania, jej rodzicie przywieźli ja do domu Miriam, by urodziła dziecko i je tam zostawiła. Rozmawiając z nią próbowałam ja przekonać, by to jeszcze wtedy nienarodzone dzieciątko wzięła do siebie. Faith urodziła sie 31 grudnia 2012, a 1 stycznia jej mama wyjechała, zostawiając to jednodniowe maleństwo Miriam i nigdy więcej się nie pokazała. (Dołączam zdjęcie Faith, obchodzimy jej urodziny juz teraz, gdyż w tym świątecznym czasie nie będzie możliwe). To tylko jedna historia, a takich jest 13, a na całym świecie pewnie setki tysięcy, dzieci niczyich, niechcianych. Jednak miłość jest silniejsza i dlatego tych 13 dzieci znalazło ciepło i miłość, i dobroć innych ludzi. Miriam mogła dzieciom zapewnić tylko minimum, często nie było wystarczająco jedzenia czy ubrań. Od kiedy ją spotkałam, Bóg okazał się bardzo hojny, posyłając mi tylu dobrych ludzi, którzy często ze swoich skromnych dóbr dawali cos dla tych istot. Życie w PNG jest bardzo proste, w ogrodzie zawsze cos urośnie, czy słodkie ziemniaki, czy jakieś jarzyny, i to często ludziom starczy do życia. O piękne ubrania tez się nikt specjalnie nie troszczy, wiec można jakoś przetrwać. Ale dzieci potrzebowały domu, miejsca gdzie mogłyby normalnie żyć, spać, rozwijać się. Często aż mnie serce ściskało, gdy widziałam jak śpią byle gdzie w jakimś słomianym, małym domu, a czasem na zewnątrz, bez koca, a w górach jest nocą bardzo zimno, nie mają miejsca na zabawę, na naukę, na ugotowanie posiłku. Gdy przychodziły silne deszcze nocami, moje myśli były przy nich, wyobrażając sobie jak im przecieka ten słomiany dach. Moim marzeniem było, by widzieć je w nowym domu, na czystej pościeli, uśmiechnięte i zdrowe. I to marzenie spełniło się kilka dni temu.\nBudowa domu tu w PNG, szczególnie na terenie czyimś, jest automatycznym zrozumieniem, że budynek w pełni należy do właściciela i całego klanu. Mieliśmy obawy, że dom wybudowany dla dzieci, może przejść w ręce całej rozległej rodziny Miriam. Nie wystarczy mieć tylko słowne potwierdzenia, a nawet spisane kontrakty niczego nie zapewniają. Tu panują prawa kraju i kultury, i mentalności. Jednak podjęliśmy to ryzyko i dzięki ofiarności wielu ludzi, dom dla dzieci istnieje.\nJest to bardzo skromne mieszkanie, a raczej 2 sypialnie, jedna dla dziewczynek – jest ich 6 i druga dla chłopców – ich jest 7. Dom jest zbudowany po części z materiału lokalnego, czyli tzw. Bind, ale solidny, z mocnym dachem, co można zobaczyć na dołączonych zdjęciach.\nDuża weranda na zewnątrz i ławeczki, to miejsce, by dzieci mogły spędzać czas w ciągu dnia, czy chronić sie przed deszczem. Zbudowana została tez kuchnia, w stylu wiejskim, z paleniskiem na środku, bardzo duża i praktyczna, bo można tam siedzieć, jeść, ogrzać się. Wiec teraz dzieci maja wszystko, co im potrzeba. Nawet jest bieżąca woda – deszczówka ze zbiornika, która ułatwi im codzienną higienę i zapewni czystą wodę do picia.\nNie zapomnę radości sprzed kilku dni, gdy przyjechałam z nowymi materacami, pościelą, i tym, czego potrzebowały do codziennej higieny jak szczoteczka do zębów, pasta, mydło, ręcznik, itp. Każdy dostał wiaderko, by mieć , w czym się myć i radość była ogrom. Choć nie było jeszcze lóżek, dzieci pierwszą noc w swoim życiu spały na miękkich materacach, przykryte ciepłym puszystym kocem. Szyłam im sama całą pościel, wiec moja radość była tym większa, wiedząc, ile też serca włożyłam w to, by czuły sie dobrze. Ostatnio kupowałam im ubrania – tu aż uśmiecham się - panie w sklepie były bardzo zainteresowane, bo szukałam ubranek dla dzieci w różnym wieku, wiec i dużo mi pomogły, dobrać też rozmiary butów i ubrać. Stwierdziłam, że właściwie po takim doświadczeniu pewnie jakoś bym dala radę mieć swoich 13 dzieci – tu skłaniam głowę przed Mamami, które tak cudownie umieją wychować dzieci i zatroszczyć się, by miały wszystko, co potrzebują.\nOj nie jest to łatwe.\nOficjalne poświęcenie domu odbędzie sie 20 stycznia 2015, ale juz to Boże Narodzenie będzie radosnym czasem dla dzieci. Razem z pielęgniarkami z naszej klinki, a spora to grupa, odwiedziliśmy dzieci w ubiegły poniedziałek, przywożąc im prezenty choinkowe, urodzinowe ciasto dla Faith i dużo radości, i wspólnych kolęd. To było bardzo ujmujące spotkanie, niejedna łza zakręciła nam się w oczach. To jest bardzo realne Boże Narodzenie, bo dobroć i miłość okazała sie tak widzialna. Słowo stało się Ciałem i zamieszkało miedzy nami... Miłość stała sie czynem i inni mogli jej doświadczyć.\nKochani, to moja ogromna radość, dzielę sie tym wszystkim, by wyrazić Wam moją wdzięczność. Byście i Wy mieli udział w tej malej radości dzieci papuaskich, które tak szczególnie odczuły, że są kochane. Dziękuję za każde dobro, za wasze ofiary materialne a szczególnie za modlitwę. To jest siłą i mocą naszej misyjnej posługi i źródłem dobrych myśli, inspiracji i działania. By inni mogli godniej żyć, i odczuć, że są dziećmi kochającego Boga.\nModlę się sie, by Pan tak hojny i bogaty w swoje łaski, obficie Wam błogosławił i wynagrodził wszelkie dobro. Niech napełni Was radością i prostotą jak serduszka tych dzieci, dla których ciepły koc, cukierek, nowe buty, są pełnia szczęścia. Niech i nas cieszą rzeczy małe, proste, i niech radość dzielenia i dawania, będzie większa, niż radość otrzymywania. Niech ta Miłość, która narodziła sie w Betlejem, umocni nasza wiarę i nadzieję w sens życia, i istnienia każdego ludzkiego bytu.\nKochani, życzę Wam błogosławionego i szczęśliwego Nowego Roku 2015.\nWdzięczna, z darem modlitwy – S. Davida Strojek z Papui Nowej Gwinei\nPozdrawiam Was bardzo serdecznie z gorącej Zambii, choć według kalendarza powinno już się ochłodzić i obficie padać. Deszcz sie opóźnia, a ludzie zaczynają sie martwić, że posadzone już ziarna wyschną w piaszczystej ziemi. Niemniej jednak spoglądamy w niebo z nadzieją.\nTutaj dzieje sie wiele, a dni wydaja sie zbyt krótkie. Zambia liczy sobie 12 milionów mieszkańców a 70 % tej populacji to młodzież i dzieci, tak wiec na brak zajęć nie narzekam. Moim głównym zajęciem jest nadal Apostolat Biblijny w Diecezji Livingstone wśród dzieci, młodzieży i dorosłych (robie to od ostatnich 10 lat). Staram się sie docierać z Biblią również do tych dalekich zakątków naszej rozleglej Diecezji, do miejsc prawie że zapomnianych, gdzie kapłan dociera raz na rok albo raz na kilka lat, bo i takie mamy tutaj osady. Zawsze wracam stamtąd ubogacona wiara, wytrwałością i otwarciem na Boga wśród naszych wiernych katolików. Ostatnio prowadziliśmy biblijne warsztaty w jednej z tych odległych wiosek. Wszyscy uczestnicy w wieku od 20-21 lat to młodzi animatorzy w swoich własnych oraz sąsiednich wioskach. Kościół istnieje tam tylko dzięki zaangażowaniu i aktywności tych młodych ludzi. Jedna z uczestniczek spędziła cztery dni idąc piaszczystymi drogami buszu, zupełnie sama, z małym tobołkiem i wielkim pragnieniem Boga. Kiedy zapytałam, co umotywowało ją do przebycia takiej drogi, odpowiedziała, że chce się dowiedzieć więcej o Bogu i nauce Kościoła i potem umocnić wspólnotę Kościoła w jej własnej wiosce. Wiele podobnych przykładów można by przywołać z rożnych miejsc zambijskiej ziemi.\nWłaśnie dziś, dzień po naszej Jubileuszowej uroczystości w Niepokalane Poczęcie NMP, świętowałyśmy z dziewczynkami z “Lushomo”, przy nieco lepiej zastawionym stole. Lushomo to taki wyjątkowy dom-schronisko dla małoletnich dziewczynek, którym biologiczni ojcowie, wujkowie czy też nawet dziadkowie brutalnie odebrali dzieciństwo. To dzieci w wieku 5 do 15 lat, które doświadczyły agresji swoich najbliższych w najohydniejszej postaci. Dzięki ofiarności wielu z Was możemy pomóc tym dzieciom, stwarzając im bezpieczny dom.\nKończąc, życzę każdej i każdemu z Was błogosławionego Adwentu oraz Radosnych Świat Narodzenia Pańskiego.\nZ modlitwą - wdzięczna s. Ewa Piegdoń - Zambia\n„Misjonarki piszą…”- Listy Misjonarek 2014/5\nEtiopia - Październik 2014r\nDrodzy Dobrodzieje i Przyjaciele Misji !\nW tym roku w listopadzie minie 20 lat od przyjazdu SSpS do Etiopii. Ten kraj juz w połowie czwartego wieku zetknął sie z chrześcijaństwem. Obecnie chrześcijanie obok muzułmanów cieszą sie największa liczba wyznawców. Największa grupę wśród chrześcijan stanowią chrześcijanie z etiopskiego kościoła ortodoksyjnego. Katolicy to tylko około 1 % społeczeństwa. Etiopia to jeden z najuboższych krajów Afryki I świata. Właśnie tam zostałam posłana na misje ponad 15 lat temu. Etiopia stała się moja drugą ojczyzną z jej mieszkańcami, z całą różnorodnością grup etnicznych i kultur, wędrujemy razem do domu Ojca. Jest też ze wspólnotą sióstr, bez której trudno by było służyć i kochać. Pochodzimy z rożnych krajów i kultur, i już sam ten fakt jest znakiem powszechności kościoła dla ludzi, wśród których żyjemy. Przyjechałyśmy do Etiopii z Argentyny, Brazylii, Angoli, Indii, Filipin, Korei, Indonezji i Polski. Jest nas siedemnaście. Nasza praca misyjna to zaangażowanie wszędzie tam gdzie możemy się przyczynić do integralnego rozwoju człowieka, społeczeństwa, zwłaszcza tych najbardziej pokrzywdzonych. W codziennym życiu wygląda to bardzo prosto. Tak prosto, że, gdy zadawane mi jest pytanie – jak tam jest na tych misjach – nie wiem, co powiedzieć.\nStaje przede mną, człowiek, mały człowiek, dziecko, lub chory czy szukający zatrudnienia na jeden przynajmniej dzien. Staje przede mną rodząca kobieta lub inna, która ma dwoje małych dzieci. Wychowuje je sama, a gdy spytać o ojca dzieci, każdemu opowiada inna historie. Ma problemy psychiczne. Kto by nie, miał. Od czasu do czasu grozi, że zabije młodszego synka, to czterolatek o łobuzerskim uśmiechu i psotnych oczach. Starsza córka chodzi do naszego przedszkola. Ma 8 lat. Przyjęliśmy ją w drodze wyjątku by pomoc Emu. Emu to imię jej mamy. Jedna z sióstr nauczyła ja jak sie podpisać. Teraz mówi nam – ja może jestem głupia, ale moje dzieci nauczą sie czytać i będą miały lepsze życie. Przychodzą do mnie ludzie, którzy mają swoje pragnienia, potrzeby, oczekiwania. Można zaspokoić niektóre z nich. Na pewno nie wszystkie. Obecnie w Etiopii angażujemy sie w służbę zdrowia – mamy 2 ośrodki zdrowia, w których zapewniamy opiekę około 16 000 pacjentom rocznie. Jest wśród nich duża grupa nosicieli wirusa HIV i chorzy na AIDS. Prowadzimy 3 przedszkola, szkołę podstawową i edukacja nieformalna dla dzieci i dorosłych, którzy nie mają możliwości uczęszczania do szkoły. Pracujemy też z kobietami organizując rożnego rodzaju programy edukacyjne, pomoc w znalezieniu zatrudnienia. Najczęściej jest to pomoc w ukończeniu szkoły przygotowującej do zawodu lub pomoc w formie pożyczki na rozkręcenie własnego interesu, jak wypiek chleba czy własny sklepik. Od dwóch lat prowadzimy apostolstwo wśród kobiet trudniących sie prostytucją by pomoc im zmienić sposób zarabiania na życie. Z 200 kobiet, które uczestniczyły w programach organizowanych przez nas - 4 zmieniły swoje życie. Niektórzy mówią – tylko cztery. Ale skoro każdy człowiek ma tak nieskończona wartość w oczach Boga że wart jest śmierci na krzyżu Bożego Syna, to aż cztery.\nKolejną formą apostolatu są rożnego rodzaju projekty związane z ochroną środowiska, chronimy glebę przed erozją oraz pomagamy w dostarczeniu do wiosek wody pitnej, kopiemy studnie głębinowe i budujemy nowe ujęci wodne. Jest nas tylko 17 sióstr wiec przygotowujemy sobie pomocników i współpracowników spośród ludności lokalnej dając im możliwość wykształcenia i zapewniając tym samym kontynuacje rozpoczętych projektów, gdy my odejdziemy tam, gdzie potrzeby są większe.\nWśród rożnych zajęć staramy się sie znaleźć czas na to by być z ludźmi, by modlić sie z nimi i to nie tylko, w kościele. Także w ich domach, w miejscu pracy. Zwłaszcza w miejscu pracy modlimy się sie razem z chrześcijanami rożnych denominacji. Są wśród nich chrześcijanie ortodoksyjni, protestanci, katolicy, a także świadkowie Jehowy czy nawet muzułmanie. Przynależność do innej religii nie jest przeszkodą do bycia zatrudnionym w naszej misji. Pisze o tym, bo nie jest to takie powszechne w Etiopii. Panuje raczej tendencja by zatrudniać wyznawców swojej religii, a nawet niekiedy zmiana religii jest warunkiem zatrudnienia.\nOd kilku lat prowadzimy też apostolstwo powołań. To, oraz jak wierze, modlitwy wszystkich, którzy wypraszają powołania, zaowocowało iż jest pierwsza Etiopska postulantka, która w listopadzie tego roku rozpocznie nowicjat. Jest to dla nas ogromną radością. Powołania rodzime są nadzieją dla tego kraju.\nJestem pielęgniarką. Praca tutaj jednak nie ogranicza sie do wykonywania własnego zawodu. Nie ma też wymiaru godzin. Życie i potrzeby stawiają wciąż nowe wyzwania, ale to dobrze. Można sie wiele nauczyć. W ten sposób jest się nie tylko kimś, kto daje, ale i tym, kto otrzymuje i tak spełnia się już teraz obietnica Pana Jezusa, że ten, kto dla Jego imienia opuści dom, ojca i matkę, stokroć tyle otrzyma. Że wśród prześladowań - bo i te sie zdarzają - to nic. Nie mieszkamy tu, przecież na stałe. Pielgrzymujemy do Domu Ojca.\ns. Anna Trzepacz / Etiopia - Październik 2014r\n„Misjonarki piszą…”- Listy Misjonarek 2014/8\nKochani Dobrodzieje Misji\nPozdrawiam Was serdecznie i dziękuję za wszelkie wyrazy pamięci, modlitwę, listy i wszelkie wsparcie dla naszej misji w Helocie.\nZ okazji przepięknych świat Bożego Narodzenia życzę Wam radości i pokoju, które przynosi ze Sobą Nowonarodzony Jezus, Książę Pokoju. Wraz ze Wspólnotą, łączymy sie modlitwą z Wami i prosimy, aby tajemnica Bożej Miłości przenikała coraz bardziej nasze serca i cale nasze życie w służbie Bogu i ludziom. Szczęść Boże i wszelkiej pomyślności w Nowym Roku. Pozdrawiamy serdecznie naszych Dobrodziejów i współpracowników.\nDrodzy, juz ponad rok jestem na mojej nowej placówce w Helocie na północy Togo. Z wdzięcznością patrzę na miniony rok i marzenia, które z Boża pomocą, krok po kroku, staja sie rzeczywistością. W minioną sobotę była Msza św. pod apatamem w Szpitalu. To wielkie zadaszenie przeznaczone do szczepień niemowląt, znajduje sie przy wejściu na teren szpitala. Widać stad doskonale domy naszych pracowników. Kiedy przyjechałam do Heloty, na każdej Mszy św., patrzyłam na te budynki znajdujące się w opłakanym stanie, wymagające remontu: zmiany dachów, okien i drzwi i składałam je na ołtarzu? Marzyły mi sie dachy z czerwonej blachy aluminiowej, naprawione budynki gospodarcze, fundamenty podmywane, co roku w okresie pory deszczowej- porządnie podsypane żwirem. W zeszłą sobotę podczas Mszy św. składałam na ołtarzu na nowo, lecz tym razem moje dziękczynienie za to że budynki są naprawione. Co prawda nie ma czerwonych dachów, bo to za drogo, ale za to nowa, blacha błyszczy w słońcu i wyremontowane domy patrzą jakby na świat zadowolone ze swego stanu.\nTeraz około Świąt, świat kręci sie wokół przygotowań na Boże Narodzenie. Na spotkaniu rady parafialnej, zaskoczyła mnie propozycja, aby po Mszy św. w pierwszy dzień. świąt zorganizować piknik przy kościele: Każda rodzina przynosi coś do jedzenia i trochę piwa lokalnego (bez tego nie ma świętowania). Będzie muzyka, dzieci przygotowują przedstawienia. Ponieważ na Boże Narodzenie zejdzie sie wieś i okolica, z dziećmi Misyjnymi robimy wielkie gotowanie oddzielnie dla dzieciaków.\nW zeszłą niedziele na rekolekcjach dzieci było lekko ponad setka, w święta będzie na pewno dwa razy tyle. Kobiety ze wspólnoty chętnie zgodziły sie na gotowanie dla dzieci, jak to sie mówi u nas: najlepsze święto jest w przeddzień swieta. Pewnie chodzi o to krzątaninę wokoło wielkich garów i zapachy…\nCieszę się że coś siś dzieje we wspólnocie. Ale marzy mi sie dużo więcej. Od 25 lat naszej misji tutaj, ciągle jesteśmy na etapie pierwszej ewangelizacji. Nasza wspólnota składa sie z kilku rodzin, garstki młodzieży, która jest w Helocie w Gimnazjum, naszych dziewczyn z internatu i chmary dzieci. Wydaje się, że ludzie są ciągle bardzo przywiązani do tradycji, i że chrześcijaństwo wymaga od nich zbyt wiele. Ludzie żyją z uprawy lichej ziemi, co pochłania ich czas w stu procentach. Na kościół nie maja czasu-tak twierdzą. Zresztą na życie rodzinne i wychowanie dzieci też nie majaą. Rok temu, przeżyłam prawdziwy szok, kiedy jeden z naszych katechetów w Boże Narodzenie nie był na Mszy św., ponieważ w sąsiedniej wiosce był odbiór bawełny i on musiał asystować przy tym.\nInnym trudnym elementem tego świata jest to, że kobieta ma jakiekolwiek znaczenie tylko, kiedy rodzi dzieci. I to jak najwięcej. A ich «wychowaniem» zajmuje się cała rodzina, tzn. nikt konkretny. I tak oto my, siostry, mamy bardzo dużo dzieciaków do leczenia, wysyłania do szkoły i wychowywania. Trudność w wychowaniu stanowi też fakt, że dzieci rozumieją tylko jeden argument : kij. Nawet w szkole, niektóre uczą sie tylko, dlatego żeby ich nauczyciel nie bił. W Helocie są już postępy w tej materii, bo dzięki interwencjom sióstr, dzieci bije się po tylnej części ciała a nie po głowie i gdzie popadnie.\nWiec leży mi najbardziej na sercu to żeby Ewangelia w końcu « przyjęła się, » choć trochę na tym gruncie… Z ludźmi znamy się już trochę i myślę, że ponieważ oni widzą że siostrom zależy na nich, próbują coś tam. Ja z kolei zapraszam zawsze serdecznie i dodaję na koniec że : «obecność obowiązkowa » i że wiem gdzie ich znaleźć w razie nieobecności….\nKochani dobrodzieje Misji proszę o modlitwę, aby Bóg w Trójcy św. Jedyny był « znany, uwielbiany i miłowany » również tutaj na północy Togo.\nW Miłości Ducha św.,\ns. Aldona SSpS – Helota Togo 2014/15r/\nBenin październik 2012 r.\n„Misjonarki piszą…”- Listy Misjonarek 2012/7\nOuake/ Benin - Racibórz, 08/10/2012 r.\nPragnę podziękować za wszelkie ofiary nadesłane dla rodziny Biliban z wioski Kik-Kim, jednej z wiosek naszej parafii w Beninie. Rodzinę tę znam od roku, od czasu, kiedy to przeniesiona zostałam na naszą misję na północy Beninu, do parafii Sonaholou, na terenie, której leży wioska, Kim-Kim. Według statystyk, Wybrzeże Kości Słoniowej nad Zatoką Gwinejską, ma najwyższy procent urodzeń bliźniąt na świecie, bo aż 12 na 100. Rodzina Biliban jest szczególnym przypadkiem, gdyż wszystkie porody, a było ich pięć, wydały w rezultacie bliźnięta. Państwo ci posiadają, więc dziesięcioro swoich dzieci, pięć razy bliźnięta, i od kilku lat stali się rodziną adopcyjną dla siódemki dzieci zmarłego brata pana Biliban. Według miejscowego zwyczaju, matka dzieci, wdowa po mężu, opuszcza jego dom i wraca do domu rodzinnego, ich ojcem staje się któryś z braci Ojca. Rodzina Biliban utrzymuje się z uprawy ziemi, której nie posiada wiele, która jest uboga i nie wydaje dobrych plonów. Oprócz tego hoduje trochę zwierząt, kozy, świnie i drób, które się sprzedaje i w ten sposób uzyskuje pieniądze na utrzymanie rodziny. Obecnie wszystkie dzieci, które są w wieku szkolnym, chodzą do szkoły lub uczą się zawodu. Podczas wakacji dzieci z rodzicami uprawiają ich własne pola, ale też szukają dodatkowych zajęć, aby zarobić na zeszyty i potrzebną wyprawkę do szkół. Oto imiona i etap ich szkolnej edukacji:\n• David i Samson lat 20. David jest w ostatniej klasie Gimnazjum, Samson uczy się zawodu, ślusarz- spawacz\n• Jacques i Jacqueline, lat 17, w drugiej klasie Gimnazjum,\n• Paul i Pauline lat 13, w 5 klasie szkoły podstawowej\n• Victor i Victorine lat 7, w zerówce,\n• Clement i Clementine lat 4, jeszcze w domu z rodzicami\n• Rodzice: Ojciec –Rolnik, Matka- zajmuje się liczna rodziną\nDzieci zmarłego brata są następujące:\n• Celine lat 13, w piątej klasie szkoły Podstawowej,\n• Titimnayi lat 12, w 1 klasie szkoły Podstawowej,\n• Thiery lat 7, w zerówce.\n• Pozostała czwórka dzieci jest starsza i obecnie przebywa poza domem, pracuje tymczasowo przed rozpoczęciem roku szkolnego, który rozpoczyna się w Beninie w Polowie października. Kochani Dobrodzieje, dzięki waszej ofiarności możemy wspomóc tych ludzi i ulżyć ich biedzie. Kochani, pragnę Was poinformować, ze siostra Bożena Borucka, która zachęciła Was do wspierania tejże Rodziny została przeniesiona na inną placówkę i obecnie przebywa w Ghanie. Przed swoim wyjazdem powierzyła mi troskę nad rodzina, Biliban. (Już wróciła do Togo). Ja obecnie przebywam w Polsce na urlopie, do Beninu wracam 16 listopada. Po moim powrocie spotkam te rodzinę, aby porozmawiać o ich potrzebach i pomoc im dobrze zagospodarować Wasze ofiary, pieniądze dla nich przeznaczone. Postaram się poinformować Was o naszych przedsięwzięciach. Pozdrawiam Was wszystkich serdecznie i zapewniam o modlitewnej pamięci.\nSzczęść Boże, S. Aldona Wysocka SSpS, Benin\nBenin czerwiec 2013 r.\n„Misjonarki piszą…”- Listy Misjonarek 2013/2,\nOuaké, 04 czerwca 2013\nDrodzy Dobordzieje !\nMoc pozdrowień z Beninu i serdeczne podziekowania za Wasze stałe wsparcie dla Rodziny Billiban. Pragnę was poinformaować że wszyscy mają się dobrze : rodzice, wszystkie dzieci i Babcia która mieszka wraz z Nimi. Wszystkie dzieci kontynuują naukę. Dwóch chłopców uczy sie już zawodu. Najstarsi bliźniacy Państwa Billiban , Samson i Dawid maja juz po 20 lat. Samson uczy sie zawodu ślusarz-spawacz w Natitingou, mieście oddalonym o 150 km od Kim-Kim rodzinnej wioski. Dawid jest w ostatniej klasie Gimnazjum. Żak i Żaklin maja po 17 lat i są w czwartej klasie gimnazjum. Paul i Paulinę –lat 15, są w szóstej klasie (ostatniej) szkoły podstawowej. Wiktor i Wiktorin maja po 7 lat i kończą pierwsza klasę szkoły podstawowej. Najmłodsze z Bliźniąt Klemens i Klementyna maja po 5 lat I kończą przedszkole.\nYwes, najstarszy syn zmarłego brata lat 19, uczy sie murarstwa w Djougou (50 km od domu). Saleme ma 18 lat I jest w ostatniej klasie Gimnazjum. Celina, lat 15 kończy podstawówkę w tym roku. Titimney, lat 14 i Joel lat 12 także są w ostatniej klasie szkoły podstawowej. Tieri lat 10 kończy trzecia klasę w Podstawówce i ostatni - Krystian , 6 lat jest w Przedszkolu.\nZawsze, kiedy pojawiam się sie w rodzinie, na podwórku robi sie ruch. Wszyscy “organizują” przyjęcie siostry w domu. Ostatnio, kiedy tam byłam, na drzewie przed domem były jeszcze owoce. (mówią na nie :ser lokalny). Chłopcy szybko wspięli się na drzewo żeby ich narwać, wysoko po tej najdorodniejsze. Potem położyli je przede mną na ziemi i zaprosili żeby się częstować. Dziewczynki pobiegły po krzesło, w domu są dwa plastikowe krzesła dla gości i wszyscy zasiedliśmy pod wielkim drzewem. Ja i ojciec na krzesłach, reszta na stołeczkach lub ziemi, najmłodsze Klemens i Klementyna –na kolanach u rodziców, (co jest dosyć rzadkim widokiem na wioskach). Pod drzewem jest najlepiej, bo cień daje uczucie chłodu. Rodzice mówili o zasiewach, które już rozpoczęli w połowie maja: kukurydza, fasola, ryż, papryka i pomidory. Posadzili również jam, który daje byliny- przypominające nieco ziemniaki, tyle ze dużo większe. Potem rozmowa zeszła na budowę domu, która rozpoczęli w marcu. Pustaki zrobili wspólnymi siłami z gliny. Pracowała przy tym cala rodzina. Mama z dziewczynkami nosiła wodę, chłopcy mieszali glinę z woda i miesili nogami, najstarsi z ojcem ubijali ja w foremkach i układali pustaki w równych rzędach na ziemi. Do stawiania budynku kupili cementu, tłumaczyli że wówczas budynek wytrzymuje dużo dłużej niż stawiany tylko z gliny. Część drewna na więźbę dachową kupili u stolarza, część sami wykonali z konarów drzew. Wszyscy byli zadowoleni i dumni ze budują dom. Potem powiedzieli że blachę na dach będą mogli kupić po zbiorze papryki, potem pomyślą o drzwiach i oknach, może o tynkowaniu domu, ale na razie nie maja na to pieniędzy.\nWówczas zaproponowałam że, ponieważ zostały jeszcze pieniądze na ich koncie, możemy pomoc w wykańczaniu domu. Obecnie budynek ma już dach, drzwi, okna i w najbliższym czasie zostanie w całości wytynkowany. Również zostanie wylany cement w pomieszczeniach. Parę dni temu, przyjechała do nas, do sióstr delegacja Billibanów. Rodzice z kilkorgiem dzieci. Przyszli podziękować za pomoc w stawianiu domu. Takim podziękowaniom towarzyszy zawsze jakiś podarunek, który musi być cenny. Prezentem był młody, piękny kogut. ( zasilił nowo powstały siostrzany kurnik, bo szkoda go zabijać).\nMyślę, że takie gesty, świadczące o wdzięczności są bardzo piękne, a tego koguta powinnam przywieźć do Polski i podarować Wam, Kochani Dobrodzieje, którym należy się to podziękowanie.\nW imieniu własnym i rodziny Billiban pragnę bardzo podziękować za Wasze wsparcie, modlitwę i ofiary pieniężne, które są dla nich wielką pomocą, zwłaszcza w edukacji dzieci. Bez Waszych ofiar, również budowa domu dla tej licznej rodziny, byłaby bardzo trudnym przedsięwzięciem. Z mojej strony, z serca dziękuje za Wasz udział w naszej pracy na froncie misyjnym i zapewniam Was o łączności modlitewnej i ogromnej wdzięczności.\nPozdrawiam serdecznie, i życzę obfitości łask Bożych dla Każdej i Każdego z Was i Waszych Rodzin. Niech Pan obdarza Was pokojem i radością serca. Szczęść Boże!\ns. Aldona Wysocka, misjonarka z Beninu\nList s. Iwony Szatkowskiej\nList z Etiopii