Ukraina zmartwychwstanie- Ojciec Generał na Ukrainie, cz. III – KarmeliciBosi.pl\nUkraina zmartwychwstanie- Ojciec Generał na Ukrainie, cz. III\nNigdy nie zapomnę tej Niedzieli Zmartwychwstania. Nigdy. Wstaje życie. Szczególnie w taki dzień jak dziś, w Wielkanoc, ale to życie narodziło się w męczarniach Krzyża i stało się światłem w pustym grobie. O godz. 8.00 rano procesją z Najświętszym Sakramentem wokół kościoła rozpoczyna się celebracja Eucharystii w naszej parafii podwyższenia Krzyża Świętego w Kijowie. Jest bardzo zimno, ale mały kościół jest pełen. Procesja jest metaforą samego życia. Wyśpiewujemy radość i wiarę w Jego Zmartwychwstanie pośrodku śmierci. Na uroczystości jest kilku żołnierzy i policjantów w mundurach, którzy intensywnie przeżywają tę chwilę.\nPrzewodniczy Ojciec Benedykt, a głosi ksiądz Maciej, którego organizacja PRO SPE dostarcza niemal co tydzień na Ukrainę pomoc humanitarną. Jego słowa i jego obecność są także darem komunii eklezjalnej w dzisiejszych czasach. Na zakończenie Mszy św. wdzięczność ludzi jest bardzo odczuwalna. Dostaję bluzę z napisem „Niech żyje Ukraina” i żółte kwiaty. Dwaj świeccy z parafii dziękują mi za odwagę przybycia jako pasterz do zagrożonych owiec i doceniają posługę tych karmelitów, którzy zostali, aby towarzyszyć i troszczyć się o ludzi. Mówią nam, że oni również potrzebują troski i wsparcia wszystkich, aby nadal podtrzymywać i zachęcać innych. Śpiewają pełną emocji pieśń, która mówi „błogosławiony ten, kto przychodzi w imię Pana”. Bardzo doceniam ich szczere słowa i wyrażam dumę z moich braci, za ich oddanie, i za to, że tu jestem. Wymieniam z imienia każdego z nich i dziękuję za ich życie. Błogosławię życie wszystkich tam obecnych. Nigdy nie zapomnę tej Niedzieli Zmartwychwstania. Na zakończenie wręczam im prezent: relikwię św. Tereski i jej rodziców Zelii i Ludwika, a także relikwię św. Mariam z Betlejem, przyzywając dla nich wszystkich błogosławieństwa, dla ich rodzin i rodzin tych, którzy ponieśli ostatnio poważną stratę. Aby Tereska rozjaśniła noc naszych dni. I aby Mariam sprawiła, żebyśmy żyli dla Boga w pokorze i nicości pustego grobu, w pełni miłosierdzia. Cieszą się bardzo tym prezentem.\nPo Mszy jestem obdarzony błogosławieństwem ich uścisków i uśmiechów. Wszyscy wypowiadają wielkanocne powitanie po ukraińsku. Spożywamy śniadanie, które tutaj jest jak obiad. Właściwie następny posiłek przygotujemy dziś dopiero około godz. 18:00.\nI wyruszamy w drogę: Benedykt, Józef, Maciej, Bogdan (przyjaciel wolontariusz) i ja, do niezwykłych i wstrząsających miejsc. Odwiedziliśmy najpierw Wyższe Seminarium w Kijowie (Worzel), które znajduje się w lesie, na wsi, kilka kilometrów od miasta. Wita nas rektor, ojciec Rusłan, młody, szczupły, w sutannie i polarze oraz kilku wolontariuszy i ludzi, którzy z nim pracują w organizowaniu pomocy humanitarnej dla rodzin. Seminarium zostało splądrowane przez Rosjan, skąd zabrali wszystko, co chcieli. Na dziedziniec seminarium spadła bomba kasetowa, której efekty nas przeraziły. Część odłamków wleciała przez okna i uderzyła w figurę MB Fatimskiej, odrywając głowę. Widzieliśmy dziurę po pocisku w ogrodzie i jej niszczycielską moc.\nOjciec Rusłan i inni wolontariusze towarzyszą nam przez cały dzień do kolejnego miejsca, jakim jest obóz Rosjan w lesie, odpowiedzialnych za masakry w Buczy. Ostrożnie wchodzimy między drzewa. Znaleźliśmy wszystko tak, jak zostawili 15 dni temu, wykopane rowy w ziemi, tymczasowe instalacje. To wszystko czyni nas absolutnie bezradnymi i z duszą przenikaną pytaniami bez odpowiedzi: Jak człowiek może dojść do tylu okrucieństw w roku 2022? To nie jest film, nie jest to czarno-biały reportaż z roku 1942, nie jest to opowieść, która mówi o Auschwitz. Rosjanie wyjechali stąd 15 dni temu i na samą myśl o tym mam dreszcze. Owoce w pudełkach, ekspres do kawy, wiszące skarpetki, puste butelki po wódce, buty na ziemi, rosyjskie pudełka zawierające jedzenie, pigułki witaminowe itp. Stąpaliśmy ostrożnie po tej ziemi, na wypadek, gdyby zostawili jakieś miny. Ale chcemy widzieć i być świadkami, abyśmy mogli powiedzieć światu, co widzieliśmy. Prawdziwa historia, a nie science fiction. Skurczona dusza, oburzona, przewiercona jakby bombą kasetową od stóp do głów. O mój Boże! Jak to możliwe? Stąd jeździli do sąsiednich miast i dokonywali okrucieństw. Stąd otrzymali od swoich przełożonych rozkaz, aby robić z całą wolnością, co tylko chcą. Rozmawiam z Józefem myśląc głośno: oni też mają matkę i siostry, dziadków i dzieci. Więc jak można znieprawić życie do takiego stopnia…?\nMilczymy i modlimy się. Wyruszamy przerażającą ścieżką, ulicami Borodzianki, Buczy i Irpinu. Nie potrafię opisać słowami tego, co widzieliśmy… zobaczycie kilka zdjęć, i proszę was, abyście nie odwracali wzroku, ponieważ ten film jest prawdziwy i ofiary zasługują na to, abyśmy patrzyli, obudzili się i aby nasze życie stało się świadome. Zniszczone czołgi, spalone domy, ruiny budynków, opróżnione szpitale, złowieszcze, demoniczne przedstawienie… Zniszczone mosty, przewrócone samochody. I uczucie bycia uprzywilejowanymi ale i zdumionymi świadkami, że Hitlerowie i Stalinowie, Mussolini i Pinocheci, Kaddafi nie zniknęli z ludzkiej sceny, choć trudno nam w to uwierzyć. Równie ogromna masa rozentuzjazmowanych ludzi witała Hitlera i salutowała mu jako zbawcy. Ciężko znieść fakt, że ktoś usprawiedliwia to bestialstwo ideologicznymi tłumaczeniami.\nW samym sercu Buczy, gdzie porzucono ciała 98 osób zastrzelonych na ulicach, modliliśmy się w zadumie w miejscu masowego grobu. I właśnie stamtąd wysłaliśmy do całego Zakonu przesłanie z życzeniami Wielkanocnymi. W tym pustym i królewskim grobowcu Józef, Benedykt, także Marek, który został w parafii, i ja, wyrażamy komunię ukraińskiego Karmelu z całym Zakonem.\nObok drzwi znajdujących się na ziemi, na których leżało ciało starca, umieszczono żółte kwiaty. Modlimy się do Maryi za wszystkich. Chrystus pokonał śmierć. Chrystus zmartwychwstał. Nie ma ich tutaj, są już w domu życia. Cieszą się Bożym pokojem w nieprzemijającym domu.\nŚciskam Rusłana, młodego rektora, który nam towarzyszył z taką życzliwością i który był w kontakcie ze wszystkimi bohaterami i rodzinami ofiar. Zapewniamy się o wzajemnej modlitwie. Mówię mu, że Karmel będzie się modlił za 25 seminarzystów z Kijowa i za niego. Bardzo emocjonalny uścisk.\nWyruszamy w drogę do parafii księdza sercanina, Tadeusza, który pozostał w najtrudniejszych czasach w Irpinie, jednym ze zmasakrowanych miast. Pokazuje nam swoją kaplicę poświęconą Świętej Teresce. Dostarczyliśmy mu piecyk do ogrzewania parafii, który woziliśmy przez cały dzień w vanie Macieja.\nWracamy do domu. Odwiedziliśmy po drodze Weronikę i Aleksandra, członków kijowskiej wspólnoty Zakonu Świeckiego. Witają nas z niezwykłą życzliwością w ich skromnym domu, także zniszczonym bombą kasetową. Weronika opowiada nam z entuzjazmem o Świeckim Zakonie Karmelitańskim i obdarza nas prezentami oraz książką opublikowaną niedawno w języku ukraińskim z tekstami świętych Karmelu. Zarażają nas swoim entuzjazmem. Modlimy się za cały Świecki Karmel w Kijowie i na Ukrainie. Wróciliśmy do parafii. Robi się późno. Godzina policyjna jest o 22:00. Bardzo serdeczny uścisk z obu stron.\nCieszę się, że bracia są umocnieni. Bardzo się cieszę, że dotarłem do Kijowa i pozwoliłem się przeniknąć świadectwem braci oraz ich ojcowską i braterską obecnością pośród tych prostych ludzi. Bracia są żywym sakramentem bezwarunkowej bliskości Boga do każdego człowieka. Niech was Bóg błogosławi moi bracia. Czuję się dumny. I żegnam się życząc Wam, po polsku, otuchy i odwagi. Kijów opuściliśmy z trudem. GPS nie wie o barykadach i blokadach. Po chwili udało się nam wyjechać z miasta. Mamy mało paliwa, tylko na około 40 km. Zostało nam około 150. Józef modli się do Ducha Świętego i mówi, że nigdy go nie zawodzi. Minęliśmy wiele zamkniętych stacji benzynowych. Jest już późno. Wyobrażam sobie, że śpię w samochodzie. Ale gdy mijamy stację benzynową, widzimy małe światełko i dostajemy nie 20, ale 30 litrów. A Pan, który sprzedaje na stacji może otworzyć się wobec Józefa, opowiadając o swoich emocjach. W końcu składa ręce niczym do modlitwy.\nZanim dotarliśmy mijamy wiele wojskowych kontroli. Proszą o dokumenty. Modlimy się nieszporami i kompletą. Modlimy się za wszystkich ludzi, których spotkaliśmy i błagamy Boga o pokój i zakończenie tak wielkiego zła. Nasza droga do Gwozdawy zajmuje nam prawie cztery godziny; Znajdujemy tam spokojny dom na wsi, w którym bracia celebrują codziennie z mieszkańcami, których jest około stu. Wita nas Maksymilian, przełożony. Jest już bardzo późno. Minęła godz. 23.00. A dzień był wyczerpujący, niesamowity i przytłaczający.\nChryste Zmartwychwstały ulecz ziemię Ukrainy, ulecz jej rany! Ulecz nasz świat.\nPoniedziałek Wielkanocny, 18 kwietnia 2022Świt w Gwozdawie. Śpieszę się żeby zdążyć na medytację. Wcześniej odmawiamy jutrznię, a później Msza św. o godz. 7.20. Kościół napełnia się wspaniałymi ludźmi. Trochę dzieci w pierwszym rzędzie. Kobiety starsze, niektóre w średnim wieku. Grupa mężczyzn jest nieliczna. Celebruje Józef, a mnie zostawia głoszenie. Na początku Mszy Klementyna kieruje do mnie kilka słów, witając mnie z prostotą i radością, która mnie porusza. W jej słowach wyraża radość tej małej miejscowości z mojej obecności w czasach wojny i wdzięczność za obecność ojców Maksymiliana, Piotra i Józefa między nimi, radość z codziennej Mszy. Dają mi porcelanowe świąteczne jajko i czekoladki.Na koniec Mszy ściskamy się jak bylibyśmy rodziną od wielu lat. Błogosławię każdego jeden po drugim przez nałożenie rąk. Daję im różańce, które przywiozłem z Hiszpanii i które zrobił o. Santiago, dobry i prosty brat, który mieszka w Madrycie (90 lat). Doceniają ten szczegół. Kiedy ich błogosławię, biorą moje dłonie i całują jakby to była moja pierwsza Msza św. Czczą moje kapłaństwo z tak wielką miłością. Robię z nimi kilka zdjęć. Następnie wysyłam kilka tych zdjęć i mówię przyjaciołom, że zakochałem się w tych ludziach. To ja otrzymałem błogosławieństwo.Jemy śniadanie w klimacie święta i radości. Wraz z braćmi zwiedzam dom i otoczenie. Ciche i spokojne miejsce. Są częścią wspólnoty z Berdyczowa, służąc w tym miejscu ciszy i skupienia, dbając o pobożność w tej małej miejscowości, tak pełnej wiary i wypróbowanej w okresie komunizmu. Po zakończeniu wraz z Józefem ma miejsce wywiad z Anastasią (siostra Honoratka) do gazety Kościoła na Ukrainie. Pożegnaliśmy się z wzajemną wdzięcznością. Rano przyjechał na pożegnanie Rafał z Berdyczowa. Uściski i błogosławieństwo dla braci. Droga do granicy wynosi 7 godzin, z dwoma przystankami. Gdy wyjeżdżamy z centrum kraju, życie wygląda bardziej normalne, chociaż co jakiś czas pojawiają się punkty kontrolne. Coraz więcej samochodów i stacji benzynowych całych i nie zniszczonych. Dziwny widok po wizycie w Kijowie, obserwując miasta ze stojącymi budynkami i bez znaków wojny.\nDroga z Witalijem i Olkiem, którzy starają się umilić podróż, jest wypełniona przyjacielskim klimatem. Doceniam bardzo ich towarzystwo. Przyjeżdżamy na granicę… przykro mi pożegnać się z krajem, braćmi i Witalijem, ale obiecuję, że wrócę. Na granicy kolejka około 200 osób. Rodziny i dzieci. Zaczyna robić się dość zimno. Czekam około półtorej godziny w bardzo wolno przepływającej kolejce. W tym czasie wolontariusze i Czerwony Krzyż oferują wodę i koce, lalki dla dzieci, czekoladę i herbatę … przechodzą w tę i z powrotem poprzez rząd ludzi, pytając czego potrzebujemy. Jestem zachwycony tym ludzkim odruchem w stosunku do exodusu Ukraińców, przypominając sobie o braku miłości i barbarzyństwie, które rozważałem wczoraj. Wreszcie po długim czasie na nogach, przechodzę przez dwie kontrole policji, ukraińskiej i polskiej. Po drugiej stronie organizacje pozarządowe przyjmują ludzi i oferują dosłownie wszystko. Przyjmuję gorącą czekoladę od Hiszpanów i pozdrawiam innych wolontariuszy.\nAndrzej [Cekiera OCD] odbiera mnie z granicy i ruszamy w drogę do Częstochowy, nie zatrzymując się w Przemyślu. Zamierzam odwiedzić Karmelitanki Bose z Charkowa, które tam się zatrzymały w przygotowanym dla nich miejscu u sióstr św. Józefa. Chcę je uściskać. Przyjechaliśmy po północy. Czeka na nas Anna Maria, przeorysza i dwie inne siostry. Witamy się długo oczekiwanym uściskiem. Kolacja przygotowana. Długo rozmawiamy pomimo późnej godziny – zbliża się prawie 01.00 w nocy.\nJest tak wiele do powiedzenia, tak wiele słów pociechy w tym głębokimi prawdziwym braterstwie, które zwycięża każdy podział i tworzy komunię we wspólnym poczucia bycia JEDNO. Ileż ciepła pośrodku tak wielkiego chłodu naszego świata! Gdyby wszystkie osoby ludzkiej mogły skorzystać z tej czułości braterskiej, która jest mi ofiarowana. O gdyby zgwałcone dziewczęta lub ludzie zastrzeleni, gdyby zbombardowane rodziny lub ludzie pozbawione domu mogli poczuć w swoim wnętrzu to ciepło zmartwychwstania i ciepło tego, co najlepsze w człowieku… Ale to marzenie czeka na spełnienie na tej zranionej ziemi. I nie możemy sobie wyobrazić na razie sceny pojednania, ponieważ Rosja i Putin nadal podejmują działania na rzecz masakry Ukrainy, którą nazywają “faszystowską”… co za okrutna ironia! Ale modlimy się z pokojową siłą, aby dokonała się prawda i sprawiedliwość. I aby dokonało się przebaczenie, które uzdrowi i oswobodzi ofiary i dotknie okrutnych katów, a łaska, uleczy głęboki ból Krzyża naszych dni i wypełni pusty grób nowiną nowego niezwyciężonego Życia. Ale nadal jest to wojna i nadal nie ma śladów świadomości ze strony tych, którzy ją karmią i na nią przyzwalają. Nadal bomby świszczą w powietrzu i spadają na Lwów, podczas gdy przejeżdżamy południowymi jego obrzeżami w to popołudnie Poniedziałku Wielkanocnego. I nadal mamy tyle do omodlenia i tak wielu do przytulenia i pocieszenia bez poddawania się zniechęceniu.\nNie oszukujmy się. Przebaczenie Jezusa na krzyżu ma być także na naszych ustach i w naszym sercu. „Przebacz im ponieważ nie wiedzą co czynią”. A mówił to z krzyża. Ale korzenie zła i bestialstwa są ukryte i trwają na tej ziemi, do której wkraczamy, a buty żołnierzy gotowe do deptania bezbronnych istot ludzkich. Mamy moralny obowiązek zbrojenia się na tę wojnę. Zapraszam, aby wystawić na światło dzienne przemoc ludzi mieniących się „ludźmi pokoju”, przeciwstawiając się tylu politycznym hipokryzjom, tylu ideologicznym kłamstwom i tchórzliwemu milczeniu, aby stworzyć wspólny front odwagi ewangelicznej z modlitwą i życiem bez oglądania się wstecz.\nWybaczcie te wyrzuty. Denerwuje mnie tak bardzo polityka naszych dni. Szacunek dla polityków, którzy służą ludowi, którzy nie mówią kłamstw, którzy walczą nie będąc niewolnikami ideologii partii, polityków, którzy nie szukają przemocy i którzy nie są narcystyczni. Ci, którzy budują dla wspólnego dobra. Nie mogę znieść kontynuowania dyskusji, że jesteśmy za Rosją lub za USA, że jesteśmy za lewicą czy prawicą, że jesteśmy za papieżem Franciszkiem lub Benedyktem XVI … wpadając w głupią pułapkę, która nie pozwala nam widzieć rzeczywistości zła, które nas oślepia. I powoduje demencję pozbawionych skrupułów przywódców. Kończę dzień wyczerpany i szczęśliwy, że jestem z moimi siostrami.\nWtorek w oktawie Wielkanocy, 19 kwietnia 2022. Eucharystia z siostrami z Charkowa jest cennym momentem modlitwy, dziękczynienia i pieśni, która wyraża nadzieję i życie. Jestem bardzo poruszony spotkaniem z nimi. Rano wykorzystujemy czas do ostatniej sekundy. Siostry mają potrzebę wypowiedzieć co przeżyły. Panika, strach, dźwięk bomb, niepewność, opór wobec ewakuacji aż do ostatniej chwili, exodusu bez czasu na namysł, obecność pasterza-biskupa jadącego po niebezpiecznej drodze, aby dotrzeć do nich i celebrować Eucharystię, pocieszać i podnosić na duchu. Dialog wspólnoty w różnorodności opinii. Wątpliwości i modlitwa, aby poprosić o światło. Biskup wypowiedział słowo, które pozostawiło wszystkie siostry w szoku: „jutro rano musicie wyjechać, niebezpieczeństwo jest bliskie” (dzień wcześniej zdecydowały że pozostaną, pomimo niebezpieczeństwa). Ale krótko potem jeszcze większa presja i brak miejsca na dyskusję. “Za godzinę pod drzwi podjadą samochody i musicie jechać.” Spożyły Najświętszy Sakrament i wzięły tylko to, co niezbędne…Droga niepewna, starają się unikać miejsc niebezpiecznych. Ileż udręki, aby dostać się do bezpiecznej strefy. Nawet zagubienie się jednego z dwóch samochodów i niepokój. Godziny czekania na granicy i wreszcie zostawiają ziemię, która była domem przez całe życie dla 8 sióstr z Ukrainy i przez wiele lat dla trzech sióstr z Polski i jednej ze Słowacji. Wszystko potoczyło się w ten sposób, gdy dotarła wieść o okrucieństwach bez skrupułów ze strony Czeczenów i Armii Rosyjskiej. (W kronice tych dni pominąłem niepotrzebne szczegóły, których moje uszy i moje serce nie zapomną).Słucham poruszony do łez. W międzyczasie pozdrawiają mnie wielkanocnymi pieśniami i radością, która sprawia, że płaczę, bez możliwości zrozumienia, jak możliwe jest tyle bólu i życie tak nim przepełnione. Tyle radości, którą dostrzegam w nich z mojej wizyty, szczególnie ze względu na moją obecność w dniach tak wielkiej niepewności… i tyle mojej radości z powodu ich wdzięczności. Podczas opowiadania matce płyną łzy. Podobnie siostrom.\nPyta mnie jedna z nich, jakie słowo zostawię im w tym momencie. Mówię im, że najważniejsze „TAK” wypowiada się w tu i teraz i w miejscu w jakim się znajdujemy, jakie by ono nie było. Że Jan od Krzyża i Teresa od Jezusa przeżywali najbardziej duchowo płodny czas swojego życia w momentach najbardziej opresyjnych i trudnych, w ekstremalnej słabości. Że zanim dotrą do ziemi obiecanej, którą Bóg chce im ofiarować, to już ten moment w którym się znajdują jest uprzywilejowanym czasem przymierza i pełni. Przyszliśmy do Karmelu aby kroczyć przez życie. I nigdy sobie nie odkryjemy w pełni dokąd Pan nas zaprowadzi, jednak wiemy że gdzie byśmy nie szli On będzie naszym pokojem i naszą nieskończoną pociechą. Karmel rodzi się na nowo w godzinach największego ubóstwa.\nPojawia się przewodnicząca Federacji, która stała się matką dla sióstr, przygotowując dla nich wszystko… także przełożona Sióstr świętego Józefa, która przyjęła mniszki w tym miejscu, w którym miały miejsce przygotowane na przyjęcie rodzin uciekających z Ukrainy. Opatrzność Boża! Rozmawiamy o niektórych szczegółach i przede wszystkim wymieniamy uściski tak szczere, tak konieczne w tej godzinie chłodu niepewności. Mniszki ofiarowały mi niezwykłą ikonę Matki Bożej ukraińskiej, którą mam teraz przy moim łóżku. Żegnamy się błogosławieństwem – Błogosławię je ale też czuję się pobłogosławiony przez nie. Żegnają nas na ulicy grając na gitarze i tamburynie, tak pełne radości, że aż chciałoby się zostać. Cały Karmel rozradował się tą komunią i braterstwem. I cała Ukraina jest pewna, że Karmel trwa na modlitwie bez wytchnienia i spoczynku, aż zostanie osiągnięty pokój.\nPrzed wyjazdem z Częstochowy zatrzymujemy się na moment u Mniszek z tego miasta, które oczekują z wielkim entuzjazmem na błogosławieństwo Kościoła. Błyskawiczna i bardzo radosna wizyta. Kończy się moja podróż po ziemiach Ukrainy i Polski. Nigdy nie zapomnę tego, co przeżyłem. Otwarła się wewnątrz mnie rana i pragnę by ona się nie zagoiła. Wiele kosztuje mnie przetrawienie tego, co zobaczyłem i bezradność odbiera mi słowa.\nOdważyłem się przejść to doświadczenie bez strachu przed słuchaniem, patrzeniem, odczuwaniem, płaczem, … i pozwoliłem się objąć przez tych, których zamierzałem pocieszyć. Obejmowałem braci, którzy wydają się silni i pocieszają wielu… ale muszą być pocieszani i podtrzymywani i pozwoliłem im podziękować mi. Błogosławiłem młodą żołnierkę, która poprosiła mnie o modlitwę za nią przed wyjazdem na front. Rozbroił mnie także uśmiech młodej kobiety, która straciła wszystko, co miała w swoim domu w Mariupolu.\nDziękuję za wasze towarzyszenie mi na tej strasznej drodze do centrum wojny. Wszyscy jesteśmy na wojnie. I potrzebujemy być zjednoczeni. Musisz być przygotowany z bronią światła, aby nikt nie odebrał ci uśmiechu i nadziei – to największy skarb, jaki przywiozłem z Ukrainy. Nie są zmasakrowanymi biedakami, są ludźmi, którzy powstaną ze swoich popiołów, ponieważ mają wiarę, a ich rana budzi nas wszystkich do życia i powstania. Dziękuję za modlitwę. Moje ostatnie słowo jest słowem wdzięczności dla prostych ludzi, braci, mniszek i sióstr, za uśmiech dzieci i pocałunek babci ściskających moje ręce i całujących je. Moja wdzięczność dla was wszystkich. Wiedzcie, że będziemy po waszej stronie, co by się nie wydarzyło. I zwycięży dobro nad złem i okrucieństwem. Obiecuję to wam.\nNiech Bóg błogosławi nas wszystkich. “Pokój tobie, Ja jestem. Nie bójcie się” – mówi Jezus, “jestem z wami każdego dnia aż do końca”.


Piłkarki nożne I LO z brązem mistrzostw strefy legnickiej\nW dniu 6.02.2015 r. odbyły się Mistrzostwa Zagłębia Miedziowego Szkół Ponadgimnazjalnych w Halowej Piłce Nożnej Dziewcząt. Naszej szkole przypadł zaszczyt organizacji zawodów. Dzięki współpracy z Ośrodkiem Sportu i Rekreacji w Legnicy, turniej rozegraliśmy w największej w mieście hali widowiskowo-sportowej OSiR przy ulicy Lotniczej.\nW dniu 12 lutego odbyły się Mistrzostwa Legnicy w tenisie stołowym szkół ponadgimnazjalnych.\nDrużyna chłopców zajęła 2 miejsce i zdobyła tytuł wicemistrza Legnicy.\n1. Damian Świrski z 3A\n2. Konrad Markiewicz z 2C\n3. Maciej Dziadyk z 2A.\n3 miejsce w tenisie stołowym dziewcząt\nW dniu 13 lutego odbyły się Mistrzostwa Legnicy w tenisie stołowym szkół ponadgimnazjalnych.\nDrużyna dziewcząt zajęła 3 miejsce.\nSkład zespołu brązowych medalistek:\n1. Aleksandra Grabowiecka z 3D\n2. Martyna Mazur z 1B\n3. Malwina Pietras z 1B.\nKomitet Okręgowy LXVI Olimpiady Matematycznej poinformował szkołę o zakwalifikowaniu do zawodów okręgowych dwóch uczniów z klas matematyczno- informatycznych. Są to:\n1. Aleksander Czeszejko-Sochacki z II A\n2. Michał Górniak z I A.\nOpiekunem zdolnych matematyków jest mgr Barbara Obremska.\nGratulujemy uczniom i nauczycielowi!\nW październiku 2014 r. została podpisana umowa o współpracy między I LO a Politechniką Wrocławską. Jej konsekwencją są wykłady z fizyki, które dotyczą klas o profilu matematyczno-fizycznym.\nW dniu 10 lutego 2015 r. w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej im. Witelona w Legnicy odbyły się Legnickie Prezentacje Edukacyjne.\nOfertę naszej szkoły promowało całe Prezydium Parlamentu Uczniowskiego: Agnieszka Prawda, Michał Grabowiecki, Karol Kołodyński, Julia Silldorff.\nZ ofertą I LO można zapoznać się w dziale REKRUTACJA.\nMistrzynie Legnicy w koszykówce\nW dniu 11.02.2015 r. w hali sportowej ZSTiO rozegrano Finały Mistrzostw Legnicy w koszykówce dziewcząt.\nReprezentacja naszej szkoły zdobyła tytuł mistrzowski, wygrywając wszystkie mecze. W drodze do finałów pozostawiliśmy w fazie eliminacji: Zespół Szkół Budowlanych, V LO, II LO. W półfinale wyraźnie wygraliśmy z ubiegłorocznym mistrzem - ZSTiO. W meczu finałowym o I miejsce pokonaliśmy dziewczęta z Zespołu Szkół Ekonomicznych.\nSukcesy Piotra w łucznictwie\nPiotr Wiśniewski jest uczniem klasy II d matematyczno-fizycznej. Jego pasją jest łucznictwo. W tej dziedzinie odnosi duże sukcesy:\n I miejsce w Klubowych Mistrzostwach Polski w kategorii drużynowej – 06.09.2014 r.\n V miejsce w Klubowych Mistrzostwach Polski w kategorii indywidualnej – 07.09.2014r.\n III miejsce w Ogólnopolskim Turnieju Klasyfikacyjnym w kategorii indywidualnej – 20.09.2014 r.\n I miejsce w Ogólnopolskim Turnieju Klasyfikacyjnym w kategorii drużynowej – 20.09.2014 r.\n II miejsce w Mistrzostwach Dolnego Śląska w kategorii drużynowej – 21.09.2014 r.\n III miejsce podczas Mistrzostw Dolnego Śląska w kategorii mixtów – 21.09.2014 r.\n IV miejsce w Męskiej Ekstraklasie Mistrzostw Polski w kategorii drużynowej – 11.10.2014 r.\n III miejsce w Halowych Mistrzostwach Dolnego Śląska w kategorii OPEN drużynowo – 2015 r.\nKlaudia Dudzik jest uczennicą klasy I E ogólnej. Od 2006 r. trenuje łucznictwo, aktualnie w OKS „Strzelec” Legnica.\nMa już za sobą II i III miejsce podczas Mistrzostw Dolnego Śląska OPEN w Świebodzicach, pierwszy tytuł w kategorii drużynowej, drugi w kategorii mixów.\nW dniach od 7 do 8 lutego 2015 r. uczestniczyła w Międzynarodowym Halowym Memoriale Karola Hibnera w Teresinie. Zajęła II miejsce w kategorii juniorka młodsza.\nKlaudia została powołana do kadry narodowej łuczników na 2015 r.\nSpotkanie z prof. Henrykiem Goikiem\nW dniu 06.01.2015 r. uczniowie z klasy I C i I D spotkali się z prof. Henrykiem Goikiem - byłym ambasadorem RP w Laosie (1997-2001), prawnikiem, nauczycielem akademickim Uniwersytetu Śląskiego i innych uczelni, pisarzem, poetą, autorem wystaw fotograficznych.


USTAWA DLA DZIAŁKOWCÓW\nniedziela, 24 listopada 2013 16:34\nBędzie nowa ustawa dla ROD.\nPrzypomnę w wielkim skrócie:\n- wyrokiem z dnia 11 lipca 2012 r. Trybunał Konstytucyjny zakwestionował przeszło połowę artykułów ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych z dnia 8 lipca 2005 r.\n- wejście w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego odroczono o 18 miesięcy (do 20 stycznia 2014r.)\n- posłowie rozważali dwie możliwości: nowelizację tejże ustawy lub uchwalenie nowej. Ostatecznie uznano, że skala zastrzeżeń Trybunału wobec obowiązującej ustawy była tak duża, że nowelizacja jej jest praktycznie niemożliwa. Dlatego zdecydowano o ustanowieniu nowej\n- Sejm przyjął do rozpatrzenia cztery projekty ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych\n- Sejm w dniu 19 kwietnia 2013 r. skierował te projekty do Komisji Infrastruktury (przewodniczący – Stanisław Żmijan) oraz Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej (przewodniczący – Piotr Zgorzelski) w celu rozpatrzenia\n- wiodącym projektem został projekt obywatelski, pod którym podpisało się milion obywateli\n- odbyło się sześć posiedzeń Komisji: 9 i 10 maja, 28 sierpnia, 9 i 10 października oraz 19 listopada 2013r.\n- Sprawozdanie Komisji (sprawozdawca – Krystyna Sibińska) zostało złożone do Sejmu dnia 19 listopada 2013 r.\n- w Sprawozdaniu Komisje wnoszą:\n(cyt.) „Wysoki Sejm uchwalić raczy załączony projekt ustawy”.\n- w dniu 22 listopada 2013 r. Sejm pozytywnie odniósł się do projektu ustawy\n- ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2014R.\nDzisiaj z nieukrywaną radością patrzyłam, jak moja Kózka pracowała, a ciepełko od niej rozchodziło się we wszystkie zakątki altanki. Moje Koperkowo.\nczwartek, 21 listopada 2013 23:16\nSobota – 18:20. Na dworze przez cały dzień tylko 5°C. Pochmurno, ale bez deszczu. Chwilami zza chmur pokazywało się słońce.\nWykopałam pietruszkę (całe wiaderko – nawet nie przypuszczałam, że będzie taki plon), rozłożyłam torf kwaśny pod borówki i pod jagody (może odwdzięczą się lepszym plonem w przyszłym roku), ogarnęłam bałagan przy kominie (pozostał z budowy).\nJednak najwięcej czasu spędziłam dziś przy kominku. Mój kominek, właściwie koza (czytaj Kózka), dziś miała swój debiut/chrzest bojowy. Na pierwszy ogień o godz. 10:30 pochłonęła ścinki z desek z budowy dachu. Nie miała żadnego problemu z ogniem. Także dym natychmiast znalazł swoją drogę w kominie. Z radości wysłałam małżonkowi informacyjnego SMS-a. Oddzwonił z zapytaniem, czy dym był biały, czy siwy. Oczywiście, że biały.\nPo ośmiu godzinach grzania udało mi się osiągnąć w pomieszczeniach temperaturę pomiędzy 12 a 15°C. W międzyczasie ugotowałam sobie obiad i nagrzałam (prawie zagotowałam) duży garnek wody. Całkiem przyzwoity wynik jak na debiut. Koszt niewielki – 2 wiadra drewna.\nJak będzie przy większych mrozach – trudno przewidzieć. Będę zadowolona, gdy będzie powyżej zera.\nwtorek, 12 listopada 2013 23:16\nKoperkowo. 9 listopada. Sobota. Godz. 17:25. Temp. 11°C. Ciemno. Pada deszcz.\nAle cały dzień nie padało. Do południa było nawet słonecznie, dopiero po południu zachmurzyło się. Prognozowali, że będzie deszczowo w całej Polsce przez cały dzień, ale z koperkowego nieba nie spadła w ciągu dnia ani jedna deszczowa kropelka. I fajnie, bo prawie postawiliśmy komin.\nPomysł budowy kominka w mojej koperkowej altance powstał w ubiegłe wakacje, podczas przeglądu działek. Różne kominki widziałam u naszych działkowców. Najbardziej podobała mi się mini kuchnia wiejska na dwie fajerki - z kafli i z okapem. Tylko, że taką to musiałby wymurować prawdziwy zdun i pewnie dużo by mnie kosztowała i jeszcze do tego i roboty, i bałaganu sporo. Ostatecznie stanęło na cyganku. I tak powoli kolejne moje małe marzenie realizuje się. Jak wspomniałam wyżej – komin już prawie stoi. Zapewne w następną wolną sobotę będzie próba generalna i oficjalne otwarcie zimowego sezonu w Koperkowie. Bardzo się cieszę. Nawet nie dopuszczam sobie do głowy, że ciągle nie ma „ustawy działkowej”, a media straszą, że wszystko możemy stracić, że nas powyrzucają z naszych działek, że nawet odszkodowań nie dostaniemy.\nWyrzucić mnie z mojego Koperkowa? – to wprost niewiarygodne.\nW ubiegłym tygodniu działkowi złodzieje pokradli krany do wody. Nie ominęli mojej działki. Z tymi kranami to prawdziwa plaga. Dyskutujemy, że chyba trzeba będzie pozakładać plastykowe.\nBardzo krótkie są teraz dni. Dziś zabrałam z pola do piwniczki selery i pasternak. Gramaturą nie powalają, ale swoje. Zostały jeszcze pory i pietruszka, ale te poczekają do następnego weekendu. Dziś też zabrałam się za porządek przy oczku. Czeka mnie sporo pracy - może zdążę przed śniegiem i mrozem. Może także przed mrozami uda się postawić szklarenkę. U mojego sąsiada (pana Władysława) taka sałata – oczywiście spod folii.\nMoże i ja kiedyś taką będę miała.\nniedziela, 03 listopada 2013 17:22\nWczoraj kwestowałam przed południem - trzy godziny. To moja ósma kwesta. Po wadze puszki nie spodziewam się dobrego wyniku. Mało dostałam banknotów, mało też pięciozłotówek. Może inni nadrobią i uda się (jak co roku) pobić rekord zbiórki.\nA dziś od rana jestem na działeczce. W planie miałam zgrabienie liści w moich alejkach. Właśnie minęła godzina 18°°, a ja jestem już po pracy. Wszystko co zaplanowałam – wykonałam. To dzięki pogodzie, która mi dopisała. Grabiłam, przewoziłam liście na stosik moją fantastyczną taczką i na bieżąco paliłam. Ależ się dymiło. Z resztą nie tylko u mnie. Wielu działkowiczów wykorzystało dzisiejszą sobotę na sprzątanie liści.\nIlekroć zagrabiam ostatnie jesienne liście, przychodzą mi na myśl najbliżsi, których już nie ma przy mnie. Nie tylko ci co umarli, ale także ci co wyjechali w daleki świat i nie mam z nimi kontaktu. Również i ci, którzy nigdzie daleko nie wyjechali, ale drogi nasze rozeszły się z różnych powodów. Dziś także ich wspominałam. Niejedna łza się zakręciła, niejedna spłynęła po policzku, niejedna spadła w ogień. Takie Zaduszki.\nDziś odwiedziły mnie trzy kotki. Wszystkie przyszły w dzień. Pierwszy przyszedł Czarnuszek. Musiał być bardzo głodny, bo podszedł do mnie dość blisko, gdy grabiłam liście. Pokazał się, że jest, odwrócił się i poszedł w stronę werandki, gdzie jest jego miseczka. Zrozumiałam i zaraz napełniłam mu Kimbą, którą specjalnie dla niego kupiłam w Aldi. Wpałaszował ją w okamgnieniu. Nawet nałożyłam mu dokładkę, ale już nie przyszedł drugi raz. Po raz pierwszy zjawił się u mnie Burasek. Chyba wyczuł tę dokładkę, ale obawiał się wejść na werandkę. Zrobił nawet kilka podejść, lecz odszedł. Nieufny. Za to Czarnuch – ten nikogo się nie boi. Nie wiem kiedy zżarł tę dokładkę. Na pewno on, bo widziałam jak uciekał z mojej działki. Nawet psy go zoczyły i pobiegły za nim. Sprawdziłam miseczkę – była pusta. Nie lubię go odkąd napadł Pusię w kartoflisku i jeszcze wiele razy ją atakował. Bynajmniej jego nie zamierzam dokarmiać. Trudno, i tak wszystkich kotów nie nakarmię. Wystarczy Czarnuszek. Tylko jak go nauczyć jeść w mojej obecności?\nLicznik odwiedzin: 59 592


ze znalezieniem dobrego brukarza, ponieważ dziś młodzi ludzie rezygnują z prac fizycznych na rzecz studiów i pracy naukowej. Jest to duży błąd, ponieważ fach ten w\nBrukarstwo to w dzisiejszych czasach niezwykle pożądany zawód - firmy budowlane czy indywidualni klienci mają ogromne problemy ze znalezieniem dobrego brukarza, ponieważ dziś młodzi ludzie rezygnują z prac fizycznych na rzecz studiów i pracy naukowej. Jest to duży błąd, ponieważ fach ten w\nWartość tego jak uczyć bhp w 2020Odnośnie klimatyzacji słów kilkaKrótko o pracach wykończeniowych w ogrodzieCzy warto samodzielnie czyścić dywan?Od kiedy zmiany w tym jak wypożyczyć krzesła na imprezę?Czy znaleźć psychologa można tanio?Kto może uzyskać porady prawne?Kostka brukowa i jej kładzenieAutomatyzacja bram. Otwieranie na pilota?Krótko o maszynach budowlanychOrganizacja dużych imprezMasz firmę, potrzebujesz prawnika?Dowiedz się więcej o zawodzie geodety- kilka słów o ich pracyJak w 2020 szybciej wynająć podnośnik?Rehabilitacja dzieciZadbaj o siebie - fryzjer i kosmetyczkaOrganizacja imprezy firmowejJak bez problemu zyskać na fotowoltaiceCiekawe kto może bhp?Jak często serwisować urządzenia chłodnicze?Natura w kosmetykach - garść ciekawych informacjiNaprawić ekspres do kawy? Szybko!5 Sprawdzonych Sposobów Aby Kupić krem arganowyHigiena jest kluczowa - o odzieży medycznejAdres dla firmy - o wirtualnych biurachMaintenance of property in practiceElectricians in EnglandNawadnianie przydomowych ogrodówZnaleźć dobrego prawnika? Nie?Ogólnie o maszynach budowlanych


Klapa rewizyjna przeciwpożarowa EI 120\ndo ścian szybów instalacyjnych z płyt gipsowo-kartonowych / przedścianek\nUwaga: Klapa nie może być montowana w suficie\nZamówienia: realizujemy zamówienia od 1 szt, możliwe stany magazynowe.\nCzas produkcji:w zależności od wielkości zamówienia od 2 do ok. 30 dni roboczych.\nKlapy rewizyjne EI 120 przeznaczone są do montażu w nienośnych ścianach pionów instalacyjnych spełniających kryteria klasy odporności ogniowej EI 120.\n- z jednostronnymi obłożeniem 40 mm\n- z jednostronnym obłożeniem 45 mm\n- z jednostronnym obłożeniem 50 mm\nKlapa rewizyjna składa się z aluminiowych profili z wkładką z płyty gipsowo-kartonowej TYPU DF (GKF) 40mm, 45 mm lub 50 mm (F 120).\nObie ramy klapy rewizyjnej składają się z 4 części połączonych specjalną metodą spawania.\nTylne obłożenie przeciwpożarowe zapewnia żądane własności przeciwpożarowe.\nKlapa posiada dwa zabezpieczenia przed wypadnięciem w postaci łańcuszka. Aby zapobiec ewentualnym wypadkom należy zawiesić go po każdym otwarciu skrzydła drzwiowego.\nMiędzy ramą a skrzydłem drzwiowym jest szczelina szerokości 2 mm, wypełniona na całym obwodzie uszczelką przeciwpożarową (piankową). Dwa zakryte zamki zapadkowe otwierają klapę po jej naciśnięciu.\nWymiary w mm przeciwpożarowe klapy rewizyjnej EI 60- EI120 :\nUwaga: Na zamówienie możliwe jest wykonanie klap o dowolnych rozmiarach zgodnych z aprobatą ITB.\nStandardowe rozmiary skrzydła w mm: 200 x 200, 300 x 300, 400 x 400, 500 x 500, 600 x 600.\nŚwiatło dostępu jest mniejsze o 50 mm.\nPodane wymiary dotyczą wielkości skrzydła drzwiowego, gipsowy wieniec ma 5,5 cm grubości z każdej strony, więc do rozmiaru skrzydła drzwiowego np.: 20x20 doliczamy 11 cm co daje 31x31 cm (wym. zewnętrzny klapy, otwór montażowy). Skrzydło\nMogą być produkowane klapy o innych wymiarach, ale ich powierzchnia nie powinna być większa niż 1,5 m² .\nMaksymalny rozmiar klap rewizyjnych (światło otworu po montażu) wynosi1500 x 1000 mm lub powierzchnia klapy jest nie większa niż 1,5 m2.Najmniejszy rozmiar klap EI 120 wynosi 200 x 200 mm.\n1). Przeciwpożarowa klapa rewizyjna o odporności ogniowej EI 120 z wkładką 40 lub 50 mm przeznaczona do montażu w nienośnych ścianach pionów instalacyjnych spełniających kryteria klasy odporności ogniowej EI 120\n2) Klapa składa się z dwóch ram (zewnętrznej obudowanej kołnierzem wykonanym z płyt gipsowo-kartonowych typu DF lub F wg normy PN-EN 520+A1:2012 i wewnętrznej stanowiącej ramę skrzydła).\n3) Każda klapa wyposażona jest w 2 zamknięcia zatrzaskowo sprężynowe do ramy zewnętrznej oraz aluminiowe elementy zamykające przykręcane do wewnętrznej ramy za pomocą śrub.\n4.Dwa zakryte zamki zapadkowe otwierają klapę po jej naciśnięciu.\n5. Kołnierz gipsowy na ramie zewnętrznej wykonany jest z 2 x 4 płyt gipsowo-kartonowych typu DF lub F o grubości 12,5 mm i szerokości 53 mm, które przykręcono do ramy zewnętrznej za pomocą wkrętów samo wiercących.\nKołnierz obłożony jest pasami z płyt gipsowo-kartonowych typu DF o grubości 15 mm (lub więcej) zwiększającymi jego grubość z 25 do 40 mm (lub więcej).\n6. Rama zewnętrzna obłożona jest płytami Fireboard o grubości 25 mm, połączonymi ze sobą za pomocą klamer. Na obwodzie po wewnętrznej stronie osłony z płyt Fireboard zamocowane są za pomocą klamer pęczniejące, ogniochronne taśmy uszczelniające.\n7. Pomiędzy ramą zewnętrzną klapy a tylną osłoną wykonaną z płyt Fireboard przyklejona jest pęczniejąca, ogniochronna taśma uszczelniającą o przekroju 25 x 2 mm. Osłona wykonana z płyt Fireboard przykręcona jest do ramy zewnętrznej za pomocą wkrętów.\n8. Wypełnienie klap rewizyjnych stanowią stanowią płyty gipsowo-kartonowe typu DF lub F wg normy PN-EN 520+A1:2012, ogrubości 2 x 12,5 mm oraz płyta Fireboard grubości 25 mm przykręcona do tylnej strony skrzydła klapy. Wypełnienie mocowane jest do ramy wewnętrznej przy pomocy wkrętów.\n9. Pomiędzy ramą zewnętrzną i wewnętrzną, na obwodzie skrzydła klapy, umieszczona jest pęczniejąca, ogniochronna taśma uszczelniająca. W dolnej wewnętrznej części klapy znajdują się dwa aluminiowe trzpienie (na skrzydle klapy) oraz dwa, znajdujące się w ramie zewnętrznej, położone przeciwlegle do trzpieni, na których osadzone jest skrzydło drzwiowe.\n10. Każda klapa wyposażona jest w 2 zamknięcia zatrzaskowo sprężynowe do ramy zewnętrznej oraz aluminiowe elementy zamykające przykręcane do wewnętrznej ramy za pomocą śrub.\nKlapa zamykana na kluczyk (jako opcja dodatkowa). Istnieje możliwość zamontowania w niej zamka czworokątnego otwieranego niebieskim plastykowym kluczykiem.\nW przypadku kiedy klapa wyposażona jest (opcjonalnie) w zamek to jest obudowany jest on płytą FIREBOARD o grubości 25 mm.\nSą to skróty, które określają rodzaje płyt gipsowo-kartonowych. Pochodzą z Polskiej Normy PN-B-79405 Płyty gipsowo-kartonowe i oznaczają:\nGKB - płyta gipsowo-kartonowa zwykła,\nGKF - płyta gipsowo-kartonowa ogniochronna,\nGKBI - płyta gipsowo-kartonowa impregnowana,\nGKFI - płyta gipsowo-kartonowa ogniochronna impregnowana\ndo ścian szybów/ szachtów instalacyjnych z płyt gipsowo-kartonowych / przedścianek\nZamówienia dotyczące klap ściennych: realizujemy zamówienia od 1 szt, możliwe stany magazynowe.\nCzas produkcji:w zależności od wielkości zamówienia od 3 do ok. 20 dni roboczych.\nTerminy realizacji zamówień uzależnione są od obłożenia produkcji na dzień przesłania zlecenia i mogą ulec zmianie.\nKlapy otwierają się wyłącznie z góry na dół, otwieranie boczne jest niemożliwe.Skrzydło drzwiowe jest wyjmowane.\nOpisane klapy rewizyjne EI 120 przeznaczone są do montażu w nienośnych ścianach pionów instalacyjnych spełniających kryteria klasy odporności ogniowej EI 120.\nz jednostronnymi obłożeniem 40 mm\nz jednostronnym obłożeniem 45 mm\nz jednostronnym obłożeniem 50 mm\nWymiary w mm przeciwpożarowe klapy rewizyjnej EI 120 :\nUwaga: Na zamówienie możliwe jest wykonanie klap o dowolnych rozmiarach do 1,5 m2.\nStandardowe rozmiaryw mm: 200 x 200, 300 x 300, 400 x 400, 500 x 500, 600 x 600\nŚwiatło dostępu jest mniejsze o 50 mm\nW przypadku klapy o skrzydle 20x20cm, otrzymujemy klape EI 120 o świetle 15x15 cm,\nPodane wymiary dotyczą wielkości skrzydła drzwiowego, gipsowy wieniec ma 5,5 cm grubości z każdej strony, więc do rozmiaru skrzydła drzwiowego np.: 20x20 doliczamy 11 cm co daje 31x31 cm (wym. zewnętrzny klapy, otwór montażowy).\nMogą być produkowane klapy o innych wymiarach ale ich powierzchnia nie może być większa niż 1,5 m2.\nMaksymalny rozmiar klap rewizyjnych ( światło otworu po montażu ) wynosi 1500 x 1000 mm lub powierzchnia klapy nie jest większa niż 1,5 m2.\nPrzykładowe możliwe wymiary: 20 x 30 cm, 30 x 40 cm, 40 x 50 cm, 60 x 50 cm, 60 x 70 cm, 80 x 80 cm, 80 x 90 cm, 90 x 90 cm, 300X800 mm, 600X900 mm, 900X 900mm, 290X800 mm, 400X800 mm.\nPrzedstawione klapy rewizyjne montowane w przegrodach budowlanych o klasie odporności ogniowej nie większej niż odporność ogniowa klap, zachowują odporność ogniową równą odporności ogniowej przegrody\n( nie większą niż EI 120) .\n1) Przeciwpożarowa klapa rewizyjna o odporności ogniowej EI 120 z wkładką 40 lub 50 mm składa się z dwóch ram: zewnętrznej (obudowanej kołnierzem wykonanym z płyt DF lub F) – ościeżnicowej oraz wewnętrznej stanowiącej ramę konstrukcyjną skrzydła.\n2) Obie ramy klapy rewizyjnej wykonano z aluminiowych kątowników. Każda rama składa się z czterech pojedynczych części, trwale połączonych ze sobą specjalną metodą spawania\n3) Rama zewnętrzna obudowana jest gipsowym kołnierzem wykonanym z 2x4 płyt gipsowo-kartonowych typu DF lub F o grubości 12,5 mm i szerokości 53 mm. Dodatkowo kołnierz obłożony jest pasami z płyt gipsowo-kartonowych typu DF lub F o grubości 15 mm (lub więcej) zwiększającymi jego grubość z 25 do 40 mm (lub więcej).\n4) Rama zewnętrzna posiada na tylnej stronie osłonę wykonaną z płyt Fireboard. Na obwodzie, po wewnętrznej stronie osłony z płyt Fireboard zamocowano za pomocą klamer pęczniejące ogniochronne taśmy uszczelniające.\n3) Dodatkowo pomiędzy ramą zewnętrzną klapy a tylną osłoną z płyt Fireboard przyklejono pęczniejącą ogniochronną taśmę uszczelniającą o przekroju 25 x 2 mm.\n8) Wypełnienie klapy stanowią płyty gipsowo-kartonowe typu DF lub F grubości 2 x 12,5 mm oraz płyta Fireboard o grubości 25 mm przykręcona do tylnej strony klapy.\n9) Do klapy rewizyjnej zastosowano 2 szt. zamknięć zatrzaskowo sprężynowych typu MINI LATSCH.\n10) Pomiędzy ramą zewnętrzną i wewnętrzną, na obwodzie skrzydła klapy, umieszczono pęczniejącą taśmę uszczelniającą o przekroju\n11) Przy klapie rewizyjnej dodatkowo zastosowano zabezpieczenie przed wypadaniem skrzydła drzwiowego w postaci łańcuchów z karabińczykami.\nOpcja dodatkowa zabezpieczenia przed otwarciem:\nJako wyposażenie dodatkowe można zamontować różne rodzaje zamków:\nzamek czworokątny, okrągły cylindryczny lub PZ.\nW przypadku gdy klapa wyposażona jest (opcjonalnie) w zamek to powinien on być obudowany płytą Fireboard o grubości 25 mm.


Tatuaże Roze - Pomponik\nPlotki Pomponik » tatuaże roze\nArtykuły na temat: tatuaże roze\nPazura tłumaczy się z tatuażu\nEdyta Pazura (25 l.) pierwszy tatuaż zrobiła sobie tuż po 18. urodzinach. Teraz myśli o kolejnym, który upamiętni wielkie zmiany w jej życiu, takie jak narodziny drugiego dziecka.\n30-letnia Katie , która wychowuje ze starszym o 17 lat Cruise'em 3-letnią córkę Suri, chce za pośrednictwem tatuażu wyrazić swoją miłość do męża. Jednak jemu ten pomysł podobno nie przypadł do gustu.\nAleksandra Żuraw to charakterystyczna modelka, której ciało zdobią liczne tatuaże. Dziewczyna próbowała swoich sił w 4. edycji programu "Top Model". Udało jej się nawet polecieć na Fashion Week do Lizbony. Niestety, jej braki w języku angielskim oraz buntowniczy charakter doprowadziły do tego, że Anja Rubik zdecydowała o szybkim powrocie Oli do Polski. Po programie słuch o niej zaginął. Nie widać...\nJasiek obiecuje Ramonie, że jeśli zdecyduje się wrócić do Polski na stałe, to on szybko rozejrzy się za wspólnym mieszkaniem. Leopold zjawia się u Grażynki na przyjęciu imieninowym. Przy wszystkich...\nIrka zwierza się Joannie: Jurek najprawdopodobniej oszukuje i coś przed nią ukrywa.. Ma dowody, że kłamie. Karol za namową Jana proponuje z naciskiem Zuzi,...\nPo ostatniej decyzji prezydent Reynolds Michael i Lincoln wiedzą, że muszą jak najszybciej opuścić Stany Zjednoczone. Sara decyduje się popłynąć z nimi...\nWideo na temat: tatuaże roze


Październik 2015 - Zawsze piękna, zawsze zdrowa | Zawsze piękna, zawsze zdrowa\nMaczfit – catering dietetyczny, czyli odchudzanie dla leniwych\nPaź 26, 2015 No comments\nSposobów na odchudzanie się jest mnóstwo, ale każdy, kto chociaż raz próbował z nich korzystać, na pewno wie, że dążenie do ideału może być trudne. To nie tylko kwestia samozaparcia, ale również\nPaź 22, 2015 No comments\nWybielanie zębów jest jednym z najczęściej wykonywanych zabiegów stomatologii estetycznej. Dzieje się tak chociażby dlatego, że w mediach celebryci bez przerwy chwalą się zdrowym, ale przede wszystkim olśniewająco białym uśmiechem. Wielu ludzi\nPaź 1, 2015 No comments\nW dzisiejszych czasach na rynku dostępnych są setki gotowych kosmetyków i kremów niemalże na wszystko, jeżeli jednak ktoś poszukuje czegoś bardzo oryginalnego na prezent to mamy dla niego ciekawą propozycję. Ostatnio przeglądając


Gmina buduje dom dla 24 rodzin - PiasecznoNEWS\nStrona główna Lesznowola Gmina buduje dom dla 24 rodzin\nGmina buduje dom dla 24 rodzin\nLESZNOWOLA Przy ul. Bankowej w Lesznowoli powstaje budynek socjalny, który ma zostać oddany do użytku pod koniec tego roku\nNa budowie prace idą pełną parą. Zakończony został właśnie stan fundamentowy i trwa budowa ścian. Dom ma mieć trzy kondygnacje. Zostaną w nim wydzielone 24 lokale. Mieszkania będą 1- i 2-pokojowe. Każde będzie miało kuchnię i osobną łazienkę. Inwestycja ma kosztować około 3 mln zł.\n– Budynek zostanie zasiedlony najprawdopodobniej na początku przyszłego roku – informuje Agnieszka Adamus z wydziału promocji gminy Lesznowola. – O przydziale lokali zdecyduje Gminna Komisja Mieszkaniowa, w skład której wchodzą m.in. pracownicy Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej.\nJak udało się nam ustalić, w pierwszej kolejności nowe lokale otrzymają osoby mieszkające w dawnym dworku przy ul. Dworkowej. Kwalifikujący się do remontu obiekt gmina będzie chciała zrewitalizować. W przyszłości ma funkcjonować w nim Centrum Kultury.\nbudynek socjalny dla 24 rodzin\nPoprzedni artykułRemont mostka nad Perełką w zawieszeniu. Ta historia nigdy się nie skończy!!!\nNastępny artykułOd koncertu piosenek Wiery Gran po kabaret „Kłopoty faszerowane”\ndebeściak 20/02/2018 19:32 At 19:32\nWywalone pieniądze… Rewitalizacja dworku. “Miłościwie nam panującej” potrzebny pałacyk ???\nPiaseczno 16/06/2021 18:00


MASZ IMIĘ, KTÓRE MÓWI, ŻE ŻYJESZ… WEZWANA PO IMIENIU!\nREKOLEKCJE WEEKENDOWE 18-20 listopada 2016 r.\nSpotkanie nasze rozpoczęło się u stóp Matki Bożej Tuchowskiej, gdzie zgromadziła się młodzież na kolejnym czuwaniu modlitewnym DROGA WEWNĘTRZNA. Tematem przewodnim podczas tych godzin modlitwy byli ZWYCZAJNI – NIEZWYCZAJNI czyli Święci i Błogosławieni, których relikwie gościły pośród zgromadzonych. Kontynuacją tych treści były dni skupienia, przeżywane przez 12 dziewcząt w domu sióstr Tuchowie. Pochylając się nad tajemnicą imienia, jego znaczenia zarówno w Biblii jak i w osobistym życiu, dziewczęta odkrywały piękno Bożego wezwania, przyjaźni z Jezusem i Jego miłości.\nDuchowym przewodnikiem w czasie rekolekcji był o. Paweł Zyskowski CSsR. Za przebieg i organizację skupienia odpowiedzialne były: s. M. Urszula Kowal i s. M. Barbara Szeliga.\nWole chwile dziewczęta wypełniły zaangażowaniem w „robótki ręczne” na rzecz X Misyjnego Jarmarku z Aniołami, organizowanego przez Redemptorystowskie Stowarzyszenie Przyjaciół Misji. Wykonane dzieła artystyczne (choinki i aniołki) dziewczęta przekazały organizatorom jarmarku.


POWRÓT DO KORZENI, CZYLI O ŻYCIU PASTERZA – DOM W KADRZE\nStrona Główna » Bez kategorii » POWRÓT DO KORZENI, CZYLI O ŻYCIU PASTERZA\nPOWRÓT DO KORZENI, CZYLI O ŻYCIU PASTERZA 6\n„To moje życie, nie chce innego”\nDzisiejszy świat skupia się na pogoni za wszelkimi formami szczęścia. Marzeniem wielu z nas jest przeprowadzka do wielkiego miasta i praca za duże pieniądze. Dążymy do zasobności portfela, by potem zatracać się w luksusie. Sama tego doświadczam od wielu lat. Od zawsze zamieszkanie w miejscu urodzenia było dla mnie czymś passé, a marzeniem przeprowadzka do Warszawy. Ciągle wydaje mi się, że życie na wsi nie jest dla mnie. A gdyby tak spojrzeć na świat i rzeczywistość zupełnie inaczej? Gdyby tak uciec do korzeni i zacząć żyć w zgodzie z naturą, z większą pokorą patrzeć na życie?\nO tym właśnie jest książka „Życie pasterza” autorstwa James Rebanks, wyd. Znak. Ta opowieść z Krainy Jezior to pouczająca historia o życiu człowieka w zgodzie z naturą. To opowieść o człowieku powracającym do korzeni. James powraca na rodzinną farmę, by wieść spokojne życie, z dala od wielkomiejskiego zgiełku. To opowieść o tym, że w życiu najważniejsze jest, aby pozostać w zgodzie z samym sobą, nie podążać ślepo za modą i za tym co mówią inni. Oprócz moralnych opowieści, autor słowami przedstawia malownicze krajobrazy Krainy Jezior.\nKsiążka pokazała mi, że należy żyć w zgodzie ze sobą, realizować swoje marzenia i nie wstydzić się swojego pochodzenia. Książka uczy pokory i szacunku do życia. Pozwala spojrzeć na wieś i jej uroki całkiem inaczej. Autor doskonale pokazuje, że z pozoru bezwartościowe wiejskie życie, może stać się spełnieniem marzeń.\nDla mnie – książka zdecydowanie warta uwagi.\n6 komentarzy do “POWRÓT DO KORZENI, CZYLI O ŻYCIU PASTERZA”\nSylvia 29 marca 2017 o 13:49\nKsiążka do umieszczenia na mojej liście do przeczytania.\nAnna 30 marca 2017 o 15:41\nWydaje mi się, że zarówno życie w mieście jak i na wsi ma wiele zalet. Ważne jest to aby mieszkać tam gdzie najlepiej się czujemy. Nie da się ukryć, że mieszkanie na wsi pozwala na chwilę wytchnienia, której w mieście często brakuje.\nESP 4 kwietnia 2017 o 13:45\nBardzo mądre przemyślenia 🙂 Może i ja sięgnę po tę książkę? Pozdrawiam!\nP.S. Zdjęcia jak zawsze – piękne i stylowe. I, oczywiście,z przyjemnością napiłabym się tej kawy w Twoim towarzystwie 😉\ndomwkadrze Autor wpisu 5 lipca 2017 o 18:15\nNo Ewuś ja czekam na tę wspólną kawę:-)\nRozalia Fashion 4 kwietnia 2017 o 21:56\nCudowny klimat i wnętrze <3\ndomwkadrze Autor wpisu 5 lipca 2017 o 18:14\n← MUFFINKI NA KAŻDĄ OKAZJĘ\nURODZINY CHŁOPCA →


Strony związane z hasłem: prezenty - strona 1 - fajowy-katalog.pl\nTu kupisz prezent śubny i weselny »\nNasz portal jest najlepszym spisem firm w Polsce. Za pośrednictwem naszego portalu znajdziesz najlepszych fotografów, doświadczonych dekaratorów, czy sale na wesele. Nasza strona to także inne funkcje, na przykład suwaczki, które odliczają dni do twojego slubu - wstawić je możesz na przykład w sygnaturkę na forum, czy też do maila. Zapraszamy na nasz portal wszystkich zakochanych, które panują ślub, oraz firmy, które chcą zareklamować swoje usługi ślubne.Odszukasz u nas też całkowicie bezpłatne e-booki, z których dowiesz się między innymi tego jak urządzić doskonałe przyjęcie weselne. Wyszukasz też porady ślubne i inne weselne strony, które z całą pewnością przydadzą Ci się podczas twojego ślubu. Serdecznie zapraszamy na naszą stronę.\nLudziska mają różnorakie fascynujące hobby. Niektórzy zbierają wieczka, inni się przebierają. Fani militarystyki i strojów średniowiecznych mają nieraz kłopoty ze skompletowaniem wymyślonego rynsztunku. I tu naprzeciw ich oczekiwaniom wychodzi sklep Repliki.com sprzedający różnej maści bronie, ubrania i inne akcesoria. Atrakcyjne metody płatności, gigantyczna oferta, promocje, to wszystko sprawia, że jest to kapitalny sklep dla hobbystów. Warto zweryfikować samemu pełną ofertę. Nie tylko miecze i kołczugi tu są przecież, ale też np. replika kultowego Winchestera!


DEFRO SIGMA E 20 kW | Kocioł na ekogroszek 5 Klasa\n> Technika grzewcza>Kotły, Piece C.O.>Kotły węglowe, na ekogroszek>Z pojemnikiem ślimakowym na Ekogroszek>Kocioł DEFRO SIGMA E 20 kW 5 KLASA\nKocioł DEFRO SIGMA E 20 kW 5 KLASA\nPrzeznaczenie: Kocioł z podajnikiem retortowym (ślimakowym) posiada wysoką efektywność, spełnia restrykcyjne wymogi klasy 5 według normy PN-EN 303-5:2012. Powierzchnia pomieszczeń, którą jest w stanie ogrzać kocioł o mocy 20 kW wynosi do 290 m2. Paliwo obsługiwane przez kocioł automatyczny to ekogroszek o granulacji 5 - 25 mm.\n12 558,00 zł (brutto)\nNajtańsza dostawa: 277,50 zł\nKocioł na ekogroszek DEFRO SIGMA E o mocy 20 kW z podajnikiem ślimakowym\nKocioł DEFRO Sigma E o mocy 20 kW wyposażony jest w automatyczne palenisko retortowe (ślimakowe) na ekogroszek, dmuchawę, sterownik K1Pv4 z kolorowym panelem dotykowym oraz system mechanicznego czyszczenia wymiennika. Istnieje możliwość rozbudowy sterownika o moduł GSM lub INTERNET. Kocioł obsługuje dodatkowe komponenty instalacji c.o. Możliwe jest zamówienie wersji NZ do pracy w układzie zamkniętym z wbudowaną miedzianą wężownicą służącą do odprowadzania nadmiaru ciepła.\nPrzy zamówieniu kotła DEFRO SIGMA E należy wskazać po jakiej stronie ma zostać zamontowany zasobnik (lewej lub prawej stronie)!\nSystem wyrównania ciśnień zasobnika paliwa\nSystem mechanicznego czyszczenia wymiennika ciepła\nSystem gaszenia Strażak


Mazovia na koniec majowej oktawy - AKTUALNOŚCI\n2022-05-20 Mazur Karczew Aktualności\nMazovia na koniec majowej oktawy\nW sobotę o 16:00, zagramy u siebie z Mazovią. Goście z Mińska Mazowieckiego mimo, że zajmują w tabeli tylko jedno miejsce wyżej to są w zasadzie pewni utrzymania w IV Lidze.\nMazovia wiosną przywiozła dobre wyniki z wyjazdowych spotkań: 2-0 w Milanówku, 4-2 w Raszynie, 3-1 w Sokołowie i m.in. dlatego zajmuje obecnie bezpieczne 7.miejsce w tabeli. W środę wygrała u siebie 2-1 z Żyrardowianką. Jesienią po dramatycznym meczu wygraliśmy w Mińsku 3-2, po 2 golach Raszki i 1 Celińskiego.\nW Mazovii występuje 4 naszych byłych piłkarzy: skuteczni napastnicy Wojciech Wocial (2012r.) i Michał Bondara (2006-07), wieloletni kapitan bramkarz Dominik Pusek (2007-13) oraz Bartosz Malesa (2013-14). Trenerem jest Marcin Sasal, który także pracował w Karczewie (2005r.). Z kolei Bartosz Kozakiewicz jest byłym piłkarzem Mazovii.\nW sobotę musimy szukać punktów, aby uciekać od strefy spadkowej.\n2021/22 IV LIGA Mazur - Mazovia ?:?,3:2 (RELACJA).\n9 zwycięstw, 4 remisy, 2 porażki


Gwalt Bialystok - artykuły | Gazeta Współczesna\nprzestępstwa seksualne białystok\nZbiorowy gwałt w Białymstoku. Gwałciciele pójdą za kraty\nPijani napastnicy byli agresywni. Skali na jej głowę, przykładali ostrze siekiery do szyi. Następnie wszyscy po kolei gwałcili.\nzbiorowy gwałt Białystok\nul Bohaterów Getta Białystok\nZbiorowy gwałt w Białymstoku. Bili, kopali, szarpali za włosy. Prokurator domaga się surowszych kar\nByło ich trzech. Bili kobietę pięściami po twarzy i głowie, kopali, szarpali za włosy. Atakowana nie miała szans na ucieczkę. Pijani napastnicy byli agresywni. Skali na jej głowę, przykładali ostrze siekiery do szyi. Następnie wszyscy po kolei gwałcili.\nGwałciciele, mordercy, pedofile. Nie mieli litości nawet dla dzieci. Ofiary ginęły od ciosów zadanych siekierami, były duszone kablem, trute rtęcią. Ich błagań o życie nikt nie słyszał. Jednak sprawiedliwość upomniała się o sprawców. Nawet po wielu latach.\nZwyrodnialcy brutalnie zgwłacili 45-latkę. Sąd wydał wyrok\nPrzed sądem apelacyjnym zapadł prawomocny wyrok w sprawie niezwykle brutalnego gwałtu, jakiego ofiarą padła 45-letnia białostoczanka.\nMakabryczny gwałt w centrum miasta. Para maltretowała i gwałciła ofiarę przez kilkanaście godzin\nTa makabryczna wręcz historia wydarzyła się na jednym z osiedli. 31-latek i 27-latka zostali już nieprawomocnie skazani na karę wielu lat więzienia.\ngwalt na wyszynskiego bialystok


Tytuł: Re: Cyklamen ogrodowy - nasze doświadczenia\nNapisane: 21 wrz 2020, o 22:47\nU mnie skromniutko\nNapisane: 26 wrz 2020, o 07:40\nU mnie też zaczęło się od jednego kwiatu ? a teraz już jest cały dywanik kwiatowy?\nI jeszcze ten najciemniejszy do kompletu:\nLubię to jak obficie zawsze kwitną.\nNapisane: 5 lis 2020, o 19:53\nLoki, jaką masz glebę w ogrodzie?\nSzukam przyczyny mojej porażki w uprawie cyklamenów.\nNapisane: 7 lis 2020, o 09:19\nGlebę mam bardzo wapienną, miejscami skała macierzysta (kreda, którą można pisać) jest na głębokości ledwo 30 cm pod poziomem gruntu (i tak właśnie jest na rabacie gdzie rosną cyklameny).\nNapisane: 12 wrz 2021, o 10:28\nKolejny zwiastun jesieni?\n- 27 września 2021 -\nI odmiana biała?\nNapisane: 29 wrz 2021, o 00:52\nA to moje C.hederifolium posadzone wiosną\nNa początku września przyszly mi ze szkółki C.coum, ale miały liście i kwiaty. Trochę pora zła... postanowiłem przetrzymać je na parapecie, wymusić spoczynek ale nie na mrozie, następnie przetrzymać w stanie spoczynku do jesieni za rok i dopiero wtedy do gruntu.\nW jednej ze skrzynek na oknie mam 2 odmiany C.coum oraz C.pseudibericum - ta skrzynka pozostanie eksperymentalnie na stałe, ot taki dziwny kwiat zaokienny.\nNapisane: 30 wrz 2021, o 13:51\nQ-Storm, dziwny ale jaki ładny\nJa do tej pory miałem cyklameny bluszczolistne u rodziców pod jabłonią - ziemię przygotowywałem tam pod storczyki gruntowe ale ostatecznie trafiły tam cyklameny.\nTeraz już cyklameny wziąłem do swojego ogrodu - mam nadzieję, że w cieniu derenia jadalnego będzie im dobrze. Oczywiście przygotowałem im ziemię przepuszczalną, na zimę przysypię je liśćmi.\nNapisane: 30 wrz 2021, o 19:03\nPiękne. Miałam nieco kwaśną glebę, ale dobrze wapnowana plus podlewana florahumusem i świetnie sobie radzą moje cyklameny. Przepięknie wyglądają. (Choć mówią, że kwiatów nie wolno chwalić, bo zwiędną).\nNapisane: 23 paź 2021, o 16:11\nW pełni rozkwitu:\nNapisane: 26 sty 2022, o 23:06\nKochani! Jako, że w tym temacie wielokrotnie przewija się tematyka upraw cyklamenów powiem jedno: wszystko zależy od odpowiedniego podłoża.\nCyklameny w naturze rosną w górach i skalistych terenach śródziemnomorskich, często 90% podłoża to rumosz skalny z niewielką warstewką próchnicy. Często spotykałem rośliny, których bulwy były na ziemi (nie pod ziemią!) i pięknie rosły. Dobre podłoże jest kluczem do utrzymania cyklamenów bowiem musi być maksymalnie przepuszczalne, wilgoć jest wrogiem. A jakie jest dobre podłoże? Tutaj podaję mój sprawdzony przepis:\n1/3 żwirku (grysu) wapiennego (marmurowego)\nDo tego wszystkiego sypiemy jeszcze z 1-2 szklanki sproszkowanego dolomitu/wapienia (nie mylić z wapnem!)\nWszystko to mieszamy, podłoże może wydawać nam się bardzo kamieniste ale w takim właśnie rosną w naturze. Sproszkowanego dolomitu można tak naprawdę dawać bez ograniczeń, tu nie ma jak przedawkować bowiem w naturze często cyklameny rosną na niemal czystym dolomicie. Polecam sadzić rośliny w koszach np. dla roślin wodnych. To daje nam gwarancję, że bulwa nie zaginie nam na rabacie. Dodatkowo łatwiej będzie je ewentualnie przesadzić. Cyklameny nie znoszą przesadzania więc wykopanie je wraz z koszem zniweluje ryzyko padnięcia rośliny.\nJeśli chcemy im jeszcze dopieścić warto jesienią podsypać rośliny uschniętym listowiem bukowym. Jeśli mamy gdzieś w pobliżu buki (ewentualnie graby) nazbierajmy niewielką foliówkę liści i podsypmy nimi cyklameny. Nasz rodzimy cyklamen rośnie w nawapiennej buczynie storczykowej. To najlepszy wyznacznik w jakim środowisku lubią rosnąć.\nTu moje Cyklameny dyskowate, jedne z kilku gatunków w kolekcji\nTu natomiast zdjęcie cyklamenów z Gór Kaczawskich, widać w jakim siedlisku rosną. Sam kamień i odrobina próchnicy bukowej\nNapisane: 29 sty 2022, o 07:23\nNo to już wiem czemu u mnie się tak świetnie udają, rozsiewają i rozrastają… Wszak moja gleba to jedno wielkie wapienne rumowisko…\nNapisane: 29 sty 2022, o 21:34\n@Fibius - super szczegółowa instrukcja i piękne zdjęcia, dobra robota ja tylko musiałem dodać dolomitu i próchnicy liściowej, bo ziemia u mnie sucha i przepuszczalna.\n@Loki - w tym wypadku masz szczęście, gorzej gdyby zachciało Ci się uprawiać żurawinę\nCyklameny neapolitańskie mam w ogrodzie już od kilku lat (w końcu do czegoś przydają się suche miejsca pod krzewami liściastymi gdzie nic innego nie rośnie, polecam ).\nTej jesieni postanowiłem posadzić cyklamena dyskowatego, póki co wygląda obiecująco (zdjęcie z 16 stycznia) pod cienką warstwą liści przetrwał dotychczasowe mrozy\nNapisane: 10 kwi 2022, o 22:06\n[ Posty: 115 ] Idź do strony nr... 1 ... 3, 4, 5, 6, 7


Jej Portret – wystawa inaugurująca Marzec Kobiet w Galerii. | Centrum Kultury i Sportu w Krzeszowicach\n21 lutego 2017 aktualnosci główna, Latestadmin\n24 lutego, piątek, godz. 19.00\nOd 2005 roku Galeria w Pałacu Vauxhall realizuje projekt „Marzec Kobiet\nw Galerii”, zwracając Państwa uwagę na wiele problemów dotyczących kwestii kobiecej poprzez spotkania z niezwykłymi, nieprzeciętnymi kobietami, dyskusje, warsztaty, a także poprzez prezentacje artystycznego dorobku kobiet związanych ze sztuką – kobiet plastyków, muzyków, ludzi sceny. Uważamy za ważne, aby nie tylko 8. marca spektakularnie, lecz niestety szablonowo pamiętać o kobietach. Galeria w Pałacu Vauxhall poświęca im corocznie cały marzec, rozpoczynając w tym roku Ich Święto zbiorową wystawą „Jej portret”. To pokaz kobiecych portretów namalowanych przez kobiety – osiemnaście artystek, absolwentek krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, także członkiń Związku Polskich Artystów Plastyków. Dołączyli do nich, co miłe: nasza koleżanka Joanna Sokół, specjalista ds. kultury i komunikacji wizualnej, absolwentka Wydziału Malarstwa Krakowskiej Akademii im. A.F. Modrzewskiego oraz – co wyklucza posądzenie organizatorów o damski szowinizm – dwóch panów: artysta malarz Kazimierz Wilk oraz malarz i telewizyjny scenograf Józef Szwanc.\nWystawa jest pomysłem krakowskiej malarki Anny Bogdanowicz, która zgromadziła wokół siebie imponujące grono zaprzyjaźnionych artystek, nieprzeciętnych kobiet o barwnych, nietuzinkowych zawodowych życiorysach, pasjonatek sztuk wszelkich, uczestniczek i autorek licznych wystaw, realizujących się głównie w malarstwie olejnym, ale też prezentujących inne, własne techniki, akryl, a także rysunek, i w tych technikach portretujących inne, dla nich znaczące i ważne kobiety.\nAnna Bogdanowicz, Jadwiga Borcz-Przeworska, Wanda Fajferek, Wanda Fik-\nPałkowa, Ewa Kalinowska-Maćków, Anna Lewińska, Agnieszka Niżegorodcew,\nMonika Pałka, Joanna Potocka, Hanna Romańska-Tusiewicz, Anna Siek, Zofia\nSiek-Mlicka, Bożena Siewarga, Joanna Sokół, Karolina Szczepańska-\nSzczerba, Małgorzata Szubert-Radnicka, Małgorzata Turnau, Maria Zachwieja-\nWala, Ewa Żelewska-Wsiołkowska, oraz Józef Szwanc i Kazimierz Wilk.\nwystawa czynna do 23 marca 2017\n← „ZAJĘCIA WSPINACZKOWE – POSZERZAMY OFERTĘ!”\t„[IMS] Mini – piłka siatkowa chłopców, 21.02.2017” →


Nowości w Bibliotece lipiec 2015 | Powiatowa i Miejska Biblioteka Publiczna\nNowości w Bibliotece lipiec 2015\nPh. Bosmans : Nie zapomnij o szczęściu.\n“Dziś jest dniem dobrym na to, by być szczęśliwym! Dziś zostało Ci ofiarowane, abyś się nim cieszył, był radosny i zadowolony. Wczoraj masz już za sobą. Jutro dopiero nadejdzie. Dzisiaj: jedyny dzień, który trzymasz w dłoni. Uczyń go swym najlepszym dniem!”\nWilki i ludzie. Małe kompendium wilkologii.\nWszak zanim zaprzyjaźniliśmy się z psem, to najpierw mieliśmy do czynienia z wilkiem, który powoli zmieniał się w psa. Więc czy wybierając psie towarzystwo, weszliśmy także we wspólnotę z jego nieoswojonym przodkiem? Jeśli tak było, to jako ludzie jesteśmy z nim stowarzyszeni; przejęliśmy wilczą cząstkę, która pozostała w psim charakterze, nosimy jakieś “wilcze cechy, które od psich trudno odróżnić”…\nJ. Kaczkowski. Życie na pełnej petardzie.\nCeniony za swój autentyzm, odwagę i szczerość. Podziwiany zarówno przez katolików, jak i niewierzących. Sam o sobie mówi, że jest onkocelebrytą, czyli człowiekiem znanym głównie z tego, że ma raka. Zanim się o tym dowiedział, wybudował hospicjum w Pucku. W szkole nie chodził na religię. Gdy już zyskał pewność do swojego powołania – odrzucili go jezuici (Niech żałują!). Kłopoty ze wzrokiem prawie uniemożliwiły mu święcenia (- A pieniądze widzi? – Widzi! – To święcić!). W inspirującej rozmowie z Piotrem Żyłką ks. Jan zdradza źródła swojej niesamowitej energii i nieskończonych pokładów optymizmu. O swoim życiu i polskim Kościele mówi z odwagą i dystansem osoby, która pokonała własny strach. Wzruszające do łez świadectwo człowieka, który wie, że być może nie zostało mu wiele czasu. Kupując tę książkę, wspierasz Puckie Hospicjum pw. św. Ojca Pio prowadzone przez księdza Jana Kaczkowskiego.\nW. Szatkowski : Goralenvolk. Historia zdrady.\nKsiążka, która wypełnia “białą plamę” historii Polski czasu hitlerowskiej okupacji. Przedstawia nieznaną historię o największej zinstytucjonalizowanej kolaboracji na ziemiach okupowanej Polski. Porusza temat niewygodny, przemilczany, bulwersujący, emocjonujący szczególnie współczesnych górali, dotychczas “zamiatany pod dywan”. Temat o bolesnej hańbie Podhala. “Goralenvolk to piętno, które było i jest z nami”. Książka mocno oparta na zachowanych i nieznanych dotychczas dokumentach m.in. z IPN-u, Muzeum Tatrzańskiego, zbiorów prywatnych. Nieznane zdjęcia. “Żywe relacje”. Liczne cytaty z pamiętników, dzienników i przesłuchań.\nCzy znasz termin Goralenvolk? Czy wiesz coś o liczącym kilkadziesiąt tysięcy narodzie góralskim? Czy słyszałeś o Legionie Góralskim Waffen SS? Czy wiesz o góralskim klubie sportowym grającym mecze piłkarskie z klubem Gestapo? Jak to możliwe, że w czasie gdy okupant niemiecki dokonywał eksterminacji narodu polskiego, jego “honorna” część poszła z wrogiem na współpracę?\nH. Krzosek : Bóg znalazł mnie na ulicy i co z tego wynikło.\nHenryk Krzosek nie miał łatwego dzieciństwa. Ojciec alkoholik, zapracowana matka…\nWychowała go ulica. Zaczął kraść, pić, trafił do więzienia. Później było tylko gorzej: nieudane próby samobójcze, utrata szansy na własną rodzinę. Bolesne zderzenie z dnem. Wzruszająca autobiograficzna opowieść autora przenosi nas w świat utraconej nadziei i odnalezionego na nowo sensu życia. W “piekle na ziemi” bohater dostrzega płomień miłości. Bóg odnalazł go na ulicy?


Jesteś tutaj: Strona główna / Aktualności / Banki Spółdzielcze wdrażają Usługę AML\nZ Usługi AML (Anti-Money Laundering) korzystają już wszystkie Banki Spółdzielcze SGB, które przystąpiły do Zintegrowanego Rozwiązania Zrzeszeniowego i mają wdrożony system Def3000. Pierwszy etap wdrożenia zrealizowano w ekspresowym tempie, do końca 2020 roku sfinalizowany zostanie etap II – automatyzacja procesu Oceny Ryzyka Klienta oraz zapewnienie pełnej integracji z publicznymi rejestrami i bazami danych.\nUsługa AML zapewnia automatyczną weryfikację klientów przy nawiązywaniu stosunków gospodarczych, automatyczne monitorowanie relacji pomiędzy podmiotami gospodarczymi, zaawansowany sposób typowania transakcji podejrzanych z wykorzystaniem pakietu nowych reguł analitycznych a także automatyczną identyfikację i rejestrację transakcji ponadprogowych, podlegających raportowaniu do Generalnego Inspektora Informacji Finansowej.\nDzięki Usłudze AML możliwe jest automatyczne skanowanie transakcji, zarządzanie zespołami, kalendarzem pracy, sprawami, alertami i powiadomieniami, automatyczne profilowanie klientów i transakcji, dostęp do aktualnych list sankcyjnych oraz przygotowanie danych do Oceny Ryzyka Banku. System AML w bankach Spółdzielczej Grupy Bankowej do końca bieżącego roku będzie zintegrowany z tak dużymi publicznymi bazami, jak KRS, REGON, CEiDG, SWOZ i CRBR.\n– Dla banków takich jak nasz – mówi Elżbieta Nowakowska, Wiceprezes Zarządu Banku Spółdzielczego w Kowalu, nadzorująca obszar AML – liczy się przede wszystkim możliwość automatyzacji wielu działań związanych z raportowaniem, które zajmowały pracownikom czas i generowały wysokie koszty oraz spowalniały nasze działania. AML to cały pakiet usług upraszczających monitoring, dostęp do publicznych rejestrów i analizę transakcji. Weryfikujemy je błyskawicznie, korzystając z nowoczesnych narzędzi, bez potrzeby ręcznego wprowadzania danych.\nZ perspektywy banków spółdzielczych SGB ważny jest także aspekt finansowy. Świadczona przez SGB-Bank usługa AML została oparta o innowacyjny model abonamentowy – koszt przystąpienia do systemu to 0 złotych. Późniejsze koszty rozliczane są w formie miesięcznego abonamentu, uzależnionego od liczby rachunków i kartotek oraz kosztów stałych związanych z zakupem platformy technicznej, utrzymania i wsparcia platformy AML.\nNie zwalniamy tempa i pracujemy nad udostępnieniem Usługi AML dla Banków Spółdzielczych, które nie korzystają ze Zintegrowanego Rozwiązania Zrzeszeniowego.


Philae zapadł w głęboki sen | Urania - Postępy Astronomii\nAstronomia 02 gru 2014 / 0 Comments\nPhilae zapadł w głęboki sen\nW trakcie długiego środowego lądowania Philae (12 listopada 2014), w wyniku niezadziałania systemu harpunów, lądownik odbił się dwukrotnie od powierzchni komety 67P/Churyumov–Gerasimenko i ostatecznie znalazł się w bardzo niekorzystnym położeniu. Sąsiednia skała rzuca cień na panele słoneczne powodując, że w ciągu 12-godzinnego dnia panele są oświetlane zaledwie przez półtorej godziny.\nPhilae nawiązał połączenie z Rosettą w piątek oraz w sobotę (14 - 15.11) przesyłając wszystkie dane jakie udało mu się zebrać na powierzchni komety. Dzięki temu mamy informacje z instrumentów takich jak: ROLIS, COSAC, Ptolemy, SD2 oraz CONSERT. Niestety na tym lądownik zakończył swoje działanie, ponieważ jego bateria wystarczała na zasilanie przez 60 godzin. W wyniku niekorzystnego ułożenia bateria nie jest ładowana i Philae przeszedł w stan hibernacji, bez możliwości kontaktu.\nPróbowano jeszcze zmienić jego położenie uruchamiając niektóre z systemów instrumentu. Uzyskano jednak tylko zmianę o zaledwie 4 cm i zmianę kąta położenia o około 35 stopni. Manewr ten jednak nie poprawił znacznie jego oświetlenia i bateria Philae pozbawiona została zasilania.\nNaukowcy mają jednak nadzieję, że za jakiś czas sytuacja może się poprawić i bateria lądownika zacznie się ładować. Może się to stać za sprawą dwóch zjawisk: po pierwsze kometa aktualnie zbliża się do Słońca i 13 sierpnia przyszłego roku osiągnie swoje peryhelium. Oczywiście im bliżej Słońca tym efektywniej działają panele słoneczne. Z drugiej jednak strony, na komecie zachodzi wiele zjawisk powodujących zmianę jej struktury. Biorąc pod uwagę, że kometa zbliża się do Słońca to temperatura będzie się zwiększać, co wpłynie na większą intensywność tych zjawisk. Może dzięki temu położenie Philae względem Słońca się poprawi i lądownik odzyska siły.\nRosetta, na pokładzie której Philae odbył swoją długą podróż do komety, funkcjonuje prawidłowo i cierpliwie wyczekuje na jakiś sygnał z lądownika. Sonda będzie krążyć po orbicie wokół komety w odległości około 30 km, a 6 stycznia zbliży się na odległość 20 km. W najbliższych miesiącach planowane są również bliskie przeloty, tj. w odległości ok. 8 km. Rosetta oprócz wyczekiwania na kontakt kontynuuje swoje badania oraz wykonuje zdjęcia komety.\n17 listopada ESA opublikowała niesamowite zdjęcia wykonane z pokładu Rosetty przedstawiające Philae podchodzącego do swojego pierwszego lądowania. Zdjęcia wykonane zostały przez kamerę OSIRIS w odległości około 15 km od powierzchni komety. Rozdzielczość wynosiła ok. 28 cm/piksel, co pozwoliło na uchwycenie lądownika zmierzającego w stronę komety. Serię zdjęć wykonano w czasie 30 minut, na których widać jak lądownik odbija się za pierwszym razem i następnie leci w prawo. Niestety końcowe położenie Philae nadal nie jest znane.\nOpracowanie: Hubert Siejkowski\nNa ilustracji: Seria zdjęć Philae w trakcie lądowania i po pierwszym odbiciu. Źródło: ESA/Rosetta/MPS for OSIRIS Team MPS/UPD/LAM/IAA/SSO/INTA/UPM/DASP/IDA\nOdnaleziono lądownik Philae!\n30 września sonda Rosetta zakończy swoją kilkuletnią misję\nRosetta wykryła tlen cząsteczkowy na komecie 67P\nJądro komety 67P powstało z dwóch osobnych obiektów


Kaczątko w zalążku: lipca 2010\nAch, ten krzyż...\nNie, nie będzie to notka na temat tego, czy przed pałacem prezydenckim ma stać krzyż ku pamięci ofiar katastrofy z 10 kwietnia czy nie. :P Będzie o tym, co w końcu dopadło mnie z pełną mocą, a pewnie nie tylko mnie. O bólach w krzyżu.\nDziewiąty miesiąc jest pod tym względem niefajny. W ogóle jest zupełnie niefajny też z wielu innych, ale bóle krzyżowe akurat ostatnio u mnie przeważyły szalę na "nie". Bo nie mogę chodzić na dłuższe spacerki. Buuu! :( Kiedyś okrążałam Maltę, aż miło, łaziłam do centrum handlowego pieszo, pieszo do Rynku, moja kondycja była piękna i cudna. Była. Bo już nie jest. Po godzinie chodzenia czuję, że moje plecy w okolicach krzyża mają już dość. Że im ciężko. Boli. Najlepiej gdzieś usiąść. Najlepiej na dłużej. Najlepiej to w ogóle już nie iść, bo chodzenie męczy nóżki, plecki, a moje tempo marszu jest straszliwie żałosne. :P "Czemu tak biegniesz?" - pytam nieraz mojego męża, kiedy idziemy za rękę ulicami, a on się dziwi, o co mi chodzi. Przecież normalnie idzie, jak zawsze. No bo to ja po prostu już nie nadążam.\nAle ja CHCĘ chodzić na spacery. Naprawdę. Chcę i chodzę, ale widzę już po swoim umordowanym tymi spacerami ciałku, że to już "nie te czasy". Max. godzina, a najlepiej mniej, zanim zacznie boleć tak na serio-serio. Staram się wypychać miednicę do przodu, żeby nie powiększać tego wygięcia w odcinku krzyżowym (bo wtedy boli jeszcze bardziej), ale łatwiej powiedzieć, a trudniej zrobić, jak się niesie przed sobą taki bębenek. Więc krzyż boli, ja się snuję i radość spaceru zamienia się w myślenie o tym, jak daleko jeszcze do domu i jak to fajnie będzie jak już sobie usiądę na miękkiej kanapie i tak tam już zostanę. :P\nPerspektywa siedzenia całymi dniami w domu jednak nie przemawia do mnie. Tym bardziej teraz, gdy jest ciepło, ale nie duszno i upalnie, gdy nie ma takiego wielkiego słońca i spacer ma sens. Bo jak dawało czadu po 35 stopni w cieniu to żadna siła, ludzka czy boska, nie była mnie w stanie wygonić poza 4 chłodne mury mieszkania przez zachodem słońca. Ale teraz? No ale teraz strajkuje krzyż. Więc się zżymam trochę, że tak mi ciało psuje resztki planów letnio-wakacyjnych. Ono mi każe przystopować, a ja rzutem na taśmę chcę jeszcze poczuć się "fajna" i aktywna. Zgadnijcie, kto wygra to starcie? ;)\nAutor: dzieckoziemi o 19:25 16 komentarzy:\nPierwszy i, mam nadzieję, ostatni atak lekkiej paniki za mną. Przekonałam się, jakie ważne są mimo wszystko wszelkie rutyny dnia codziennego z bobasiątkiem w roli głównej. Ale do rzeczy...\n... poszliśmy spać z moim mężem. Buzi-buzi, tuli-tuli i dobranoc. Adam zasypia w 5 sekund, ja nie mam tak łatwo: muszę się pięć razy poprzekręcać. Bo albo noga mi cierpnie, albo biodro boli, albo brzuch ciągnie itd. Zresztą nawet bez ciąży kręciłam się wieczorami w łóżku, szukając najlepszej pozycji do spania. :P I tak leżę i czuję, że mi czegoś brak. Antoszek się nie rusza w brzuszku! A zawsze, powtarzam ZAWSZE, wieczorem wyczyniał jeszcze swoje harce. I tak mnie do tego wieczornego rytuału przyzwyczaił, że zaczęłam się niepokoić. No bo dlaczego on się nie rusza? Śpi? A może zawinął się w pępowinę i się tam poddusza czy co?? (na moje nieszczęście, Adam rano coś-tam gadał właśnie o tym, czy on może się tą pępowiną owinąć i widocznie mi zostało to w pamięci). Poleżałam tak parę minut, przekręciłam się na drugi bok, na trzeci, na wznak - nic. Zrobiło mi się naprawdę niefajnie na sercu, aż wstałam. Adam też od razu się przebudził z pytaniem, o co chodzi. "Bobas się nie rusza. A zawsze się ruszał. I ja się denerwuję." - mówię. I przez następne kilka minut usilnie staraliśmy się obudzić bobasa, pukaliśmy w brzuch, Adam do niego mówił, ja też. No pełen zestaw. Skończyło się na tym, że przekąsiłam dwie czekoladki na noc, bo po jedzonku on też zwykle brykał. Nic, nic... czekamy, pukamy, ja już nie na żarty wystraszona. Już się zastanawiam, czy jechać do szpitala i czy to nie jest przesada... ale jeśli coś... a jeśli nic i tylko bez sensu tam pojadę... i czekamy...\nPo jakichś 10 minutach coś się lekko zakręciło w brzuszku. Ale słabo. ZA SŁABO. Nie przekonuje mnie to, czekam dalej. Znów coś lekko zabulgotało. Potem drugi raz. Potem trochę mocniej. Uffff... Dopiero po długich minutach tulenia się do Adama i silniejszych kopniaczkach Antosia mogłam zasnąć. Bo wszystko ok, po prostu mały spał o takiej nietypowej dla siebie porze. I nas tym wystraszył, skubany. Widocznie wieczorny koncert nad Maltą, na który sobie poczłapaliśmy, go wymęczył hałasem i tyle. Ale jednak ten lęk... brzuchy ciężarnych powinny stawać się na życzenie przezroczyste, żeby można było zobaczyć, co tam z dzieckiem. A w ogóle to ja już chcę poród.\nAutor: dzieckoziemi o 13:21 18 komentarzy:\nPojawiały się już wcześniej, ale raz na ruski rok i kompletnie nie zawracałam sobie nimi głowy. Nie biegałam w panice na każde ukłucie w brzuchu, bo to ponoć normalne - macica się najpierw rozkurcza, a potem zaczyna się przygotowywać do porodu. Ale wczoraj miałam mały przedsmak skurczów jako takich, wielokrotnych, które w sumie ciągnęły się przez ponad godzinę, z różnym natężeniem i częstotliwością. Dziwne uczucie - siedzi sobie człowiek w kuchni, uskutecznia pogawędkę z babcią, a tu skurcz. I kolejny. I znów. O! Teraz jakiś mocniejszy. Tymczasem rozmowa leci sobie w najlepsze, pogryzam sobie brzoskwinkę i zupełnie nic po mnie nie widać. Rozdwojenie jaźni w takiej sytuacji to niesamowita sprawa: połowa mnie skupiona na konwersacji, a druga połowa świadoma każdego skurczu, obserwująca siebie samą i własne reakcje na te skurcze. Potęga psychiki zadziwia mnie w takich sytuacjach.\n- skurcze nie tyle bolą, ile kłują. Podobnie, jak przy miesiączce, tylko słabiej a częściej. Do przeżycia;\n- da się robić mnóstwo rzeczy w trakcie i między skurczami, choć cały czas ma się świadomość, że "one tam są";\n- jak się chodzi, to w ogóle nic nie czuć;\n- podobnie, jak się kołysze biodrami, np. na stojąco;\n- oddychanie pomaga (ja wiem, że oddychanie to żadna filozofia, ale jednak przy skurczu trochę się człowiek spina, skraca oddech, a to pogarsza sprawę);\n- ciepła kąpiel totalnie rozluźnia i skurcze idą sobie precz. Przynajmniej te przepowiadające. :P Ale mniej więcej o to chodziło. :)\nNawet sobie pomyślałam przez chwilę, że może się tak zdarzyć, że urodzę właśnie tego dnia. Pomyślałam i przyjęłam do wiadomości. Spokojnie. Co prawda byłaby to groteska, bo byliśmy z mężem z wizytą u rodziny, zero "wyprawki" ze sobą, żadnych podkładów, ubranek ani nic (choć kartę ciąży wzięłam ze sobą, bo a nóż-widelec...), nazajutrz rano (czyli dziś rano) mieliśmy wracać i to dość pilnie i taki poród trochę by nam popsuł plany. Na szczęście bobasek jeszcze nie chce się wykluwać, tak sobie tylko ćwiczy. :)\nW ten sposób kończymy 8 miesiąc. Ostatnia prosta. I tylko upał mnie znów morduje.\nAutor: dzieckoziemi o 19:09 9 komentarzy:\nDla równowagi w przyrodzie...\n... złapałam kolejną infekcję, tym razem dróg moczowych. Za dobrze pewnie by mi było, gdybym tak całkiem "lajtowo" sobie tą ciążę przeszła. :P Najśmieszniejsze w tym wszystkim jest to, że tak naprawdę nic mi nie jest: nie czuję żadnego dyskomfortu, pieczenia, bólu czy czegokolwiek. O infekcji wiem li i jedynie z wyników ostatnich dwóch badań moczu. Także do mojej apteczki dołączył kolejny specyfik, na szczęście tylko jeden, do jednorazowego zażycia i powinno być po sprawie. :) Nawet się jakoś szczególnie nie przejęłam. Wszędzie dookoła piszą o tym, że infekcje cewki i pęcherza zdarzają się w ciąży i nie ma co z tego robić dramatu, toteż stosuję się i dramatu nie robię.\nMyślę też, że dużo pozytywnego podejścia do całej sprawy zawdzięczam mojej pani ginekolog, która jest świetną babeczką. Kobietka już starsza niż młodsza, toteż doświadczenie ma i wiele ciąż i porodów w swoim życiu widziała - znaczy: można mieć jakieś zaufanie. Nastawiona jest na to, że ciąża jako taka jest super sprawą, której za bardzo nie trzeba "przeszkadzać", należy natomiast o siebie dbać (żywienie, ruch, ograniczenia stresu) i się cieszyć. :) Nie wyłudza kasy za byle co (np. za dzisiejszą wizytę konsultacyjną nic nie płaciłam, bo ona w sumie nic takiego mi nie robiła, tylko receptę wypisała), nie namawia do częstych wizyt u siebie, jeśli nie ma potrzeby, a ciąża jest zdrowa i przebiega normalnie. Dlatego kolejne spotkanie dopiero 10 sierpnia, chyba że kaczątko postanowi wykluć się wcześniej. Na początku trochę się dziwiłam i martwiłam, że ginka nie każe mi być u siebie co miesiąc na kontroli, wyznacza daty np. za 7 tygodni. Inne dziewczyny latają co chwila, co chwila nowe fotki mają swoich szkrabów w 3D/4D/20D (co to w ogóle jest to 4D? Czwarty wymiar, czyli co?), podglądają je na każdym kroku, śledzą wymiary i rozmiary. A ja nie.\nTrochę mi smutno było, ale z drugiej strony - to po co mi to? Swoich fotek USG mam i tak od groma i już nikt ich i tak nie ogląda. Że bobas rośnie, to widać gołym okiem po brzuchu i czuć po ruchach wewnątrz tegoż, bo z każdym tygodniem są silniejsze. Od paru dni to mi się tak rozpycha nogami, że czasem trochę boli, jak skóra jest taka naciągnięta do granic wytrzymałości. A mi, jak na przekór, mordka się śmieje, że dziecko mam takie ruchliwe i takie silne. A że chce nogi rozprostować... no chyba każdy by chciał, jakby miał miesiącami leżeć w takiej skulonej pozycji, jak on tam sobie wewnątrz mnie leży. :) Więc już się nie przejmują i nawet sobie myślę, że fajniej jest nie mieć takiej totalnej kontroli techniczno-medycznej nad tym wszystkim, tylko spokojnie delektować się ostatnimi tygodniami ciąży. Np. robiąc sobie chłodne kąpiele z muzyczką relaksacyjną w tle. Co właśnie idę czynić. :)\nAutor: dzieckoziemi o 23:39 13 komentarzy:\nO karmnikach, czyli biusty ciążowe\nCzy tylko ja mam taki problem ze znalezieniem pasującego i ŁADNEGO stanika na mój ciążowy biust? Mogłoby się wydawać, że rosnące w ciąży biusty to dość powszechnie znana prawda, znana także producentom bielizny damskiej, którzy powinni wyjść naprzeciw potrzebom kobiet. A tu lipa.\nNajpierw szukałam stanika po prostu na większy biust, czyli moje obecne 75DD. Dawno, dawno temu, kiedy jeszcze nie byłam w ciąży (tak, tak, były takie czasy, choć pamiętam je jak przez mgłę), nosiłam jak najbardziej standardowe 75B i był git - wybór staników w tym rozmiarze jest ogromny, powszechnie dostępny, nawet na bazarze u pani Kazi. Ale się trochę moim cycuszkom urosło i już za żadne skarby w miseczkę B nie wejdę. Więc poszłam na podbój sklepów z bielizną - a tu lipa. Na wieść o tym, że potrzebuję rozmiar 75DD panie ekspedientki trochę "ogłupły", więc postanowiłam sprawdzić na początek troszkę mniejsze 75D, bo a nóż-widelec. Ze wszystkich CZTERECH staników, jakie pani miała w sklepie w tym rozmiarze, jeden był dość ładny i go wzięłam, choć miseczka D jednak troszkę przymała była, ale lepszy rydz niż nic. W końcu biust tego kalibru, nie noszony w niczym, w końcu przegrałby z grawitacją. Więc go dzielnie noszę w 75D. Nic to, że pasek od obwodu już dawno rozciągnął się jak przysłowiowa guma od majtek i bez problemu zapinam się na najciaśniejszą haftkę, a nawet mogłabym jeszcze ciaśniej (ale nie ma haftek). Nic to, że w związku z tym biust niechybnie przechyla się ku ziemi - nic innego nie ma. Nawet znana marki typu "Triumph" i inne "Intimissimi" nie dały mi wyboru. Jak już nawet rozmiar się znajdzie, to znów fason jak dla starej baby. A ja mam 27 lat i chciałabym jeszcze być sexi czasem!\nNo nic - myślę sobie. - Drugi raz już się nie dam nabrać, kupię rozmiar odpowiedni, zwłaszcza, że nadszedł czas na zakup "karmnika", czyli biustonosza do karmienia piersią. Że wygoda i w ogóle. Sklep nr 1 - na wieszakach z bielizną lokalizuję 1 (słownie: JEDEN) stanik do karmienia, biały, bawełniany, beznadziejny. Zresztą rozmiar też nie ten. Pytam ekspedientki, czy to ostatni, czy będą inne? Ekspedientka potwierdza, że w całym sklepie jest tylko ten jeden, i wisi tam od niepamiętnych czasów, bo dostawy tych staników to oni nie mieli od daaaaawna, i nie wiadomo, czy jeszcze będą i kiedy. Grrr... Sklep nr 2 - mają nawet cały "dział" dla kobiet w ciąży (szumnie nazwany "dział" to dwa wieszaki z tunikami i spodniami ciążowymi), są też i "karmniki" i to w ilości większej, niż jedna sztuka. Są, ale wyłącznie w rozmiarach od 80 pod biustem wzwyż. A ja? Naprawdę nie produkują na szczuplejsze kobiety? Moje - do niedawna - standardowe wymiary podbiustowe nagle stały się niestandardowe po przyłożeniu do grupy docelowej ciężarnych. Czyżby ktoś założył, że jak baba z brzuchem dużym, to ogólnie się rozrasta wszerz, przybierając wagę i kształty wielorybka? No ja bardzo przepraszam, ale mi przybyło głównie na brzuchu (no dobra, tyłek i udka też, ale to do stanika nieistotne :P), ja mam dalej 75 pod biustem i chcę kupić sobie stanik! Przeglądam jeszcze, z resztkami nadziei, że może, może... ale nie ma. Dupa.\nSklep nr 3 - są! Są rozmiary od 75! Jestem tak podniecona, że już zapominam o mojej pierwotnej przysiędze (szukam tylko 75DD) i biorę miseczkę D. Mierzę - no niby ok, ale jednak trochę przyciasno. Ale materiał miękki (bawełna), może się "rozejdzie"? Biorę od razu dwa, w różnych kolorach, bo czort wie, czy jeszcze później będą. Prawda, że żaden szał te staniki: jeden jest szary, a drugi czarny, oba bawełniane, ale chociaż z fiszbinami. Z dostępnych "kolorów" były też białe, ale już kompletnie dramatyczne - biust w nich wyglądał jak oklapnięty, zero fiszbin= zero podtrzymania. I tak czuję się, jak zdobywca Mont Everest, że w ogóle COŚ udało mi się kupić. Choć nie do końca to, co chciałam. :/\nW necie można znaleźć wybór nieco większy, ale przez internet to nigdy nie wiadomo, bo nie przymierzysz. Po drugie - te CENY! 189zł za "karmnik" to jednak cena zaporowa jak dla mnie, choć faktycznie kolorystyka piękna, kobietki na zdjęciach wyglądają ponętnie, a nie jak zabiedzone Matki-Polki. (np. HOT MILK). I są to zwykle strony obcojęzyczne. A Polska to co? U nas nie ma młodych mam?\nAutor: dzieckoziemi o 11:38 31 komentarzy:\nSię wzięłam i piorę wszystko, co ma się stykać z bobasiątkiem, począwszy od ubranek, poprzez rożki, kocyki, prześcieradełka... W amoku zastanawiam się, czy ochraniacz łóżeczkowy też wyprać, bo logika podpowiada, że jak wsio to wsio, ale rozsądek już każe mi się pukać w czoło. Co, szczebelki łóżeczka też będę dezynfekować? Prać cały wózek? W sumie swoje rzeczy też, bo bobas się będzie do nich (w sensie - do mnie) tulił. Bezsens jakiś. A jak prać, to wiadomo, że nie w byleczym, tylko w produktach z napisem "dla bobasów": jakaś Lovela czy inne ustrojstwo, bo normalne detergenty podrażniają, uczulają i są w ogóle nie do przyjęcia. Dramat. Cud, że ród ludzki nie wyginął już wieki temu, kiedy nie było hypoalergicznych proszków dla niemowląt. Widać tamte dzieci (czytaj: nasi dziadkowie, ojcowie i wszelcy krewni) były jakieś inne, bardziej odporne, bardziej ludzkie, albo środowisko było takie mało zagrażające, bo do dziś wszyscy są zdrowi i normalni (na tyle, na ile się da). :P\nNo ale nic - załadowałam pierwszą pralkę, wrzuciłam tą niesławną Lovelę i piorę. Próbkę miałam bezpłatną z wizyt u gina, więc mi nie żal. Do czegoś to w końcu trzeba zużyć. Mam jeszcze takie dwie, ale wiem już z całkowitą pewnością, że na ogół rzeczy zdatnych do prania mi te saszetki nie starczą. Znaczy - trzeba zainwestować w coś nowego. Pytanie - w co? Pytanie jest do was: w czym pierzecie/prałyście/chcecie prać dziecięce ubranka?\nAutor: dzieckoziemi o 19:09 20 komentarzy:\nZeszły tydzień upłynął mi na dokańczaniu bobasowych zakupów. Po setnym stwierdzeniu: Adam, musimy kupić łóżeczko, bo tu nic nie ma - mąż mój poddał się i pojechaliśmy wybierać. :)\nŁóżeczko od paru dni jest już z nami. Idealnie wpasowało się między kanapę a lampę stojącą. Jest najzwyklejsze w świecie, z jasnego drewna sosnowego, nie ma baldachimku ani żadnych "wodotrysków", ale JEST. :D Dokupiliśmy do niego od razu materacyk i dwa prześcieradła (zielone), taki ochronny pas na szczebelki, kocyk (zielony), a dla mojego świętego spokoju też wanienkę (zieloną :P). Nie wiem, co mam z tym zielonym, ale blady błękit - "przeznaczony" dla wszystkiego, co chłopięce - odrzuca mnie od razu, bo jest taki stereotypowy, różowy odpada z założenia (nie lubię, poza tym chłopczyk w różowym to jednak jakiś dramat), a wybór innych kolorów jest straszliwie ograniczony, nad czym boleję. Zielony jest jednak zawsze. :D\nWe wtorek był mój ostatni dzień na jodze. Szkoła ma przerwę wakacyjną przez cały lipiec, a w sierpniu to już bardzo trudno powiedzieć, czy jeszcze uda mi się przyjść. Za to wynikła z tego ostatniego spotkania korzyść podwójna: dostałam gratisowy masaż (!!!) i odkupiłam od znajomej Magdy (która prowadzi jogę) chustę do noszenia dzieci Hoppediza. :) Jest zupełnie inna od większości znanych mi chust, jeśli chodzi o wzór: nie w paski, ale w takie esy-floresy, jakieś kwiaty czy cuś. I jest biało-czarna. Wiem, wiem, miała być żółta, słoneczna jakaś, ale ta urzekła mnie swoją niepowtarzalnością (do tego ma kieszonkę z jednej strony na jakieś drobiazgi, jak portfel, komórka czy klucze) i dobrą jakością. Dodatkowo Magda oddała mi za jakieś śmieszne pieniądze matę edukacyjną po swojej córeczce. Także ilość pierdułków dla Antosia znacznie wzrosła w ostatnich dniach. :D\nNo i wózek. Szaro-czerwony, gondolka + spacerówka + parasolka + torba. Ciężki jest jak diabli, ale jest bardzo ładny (a używany), wszystko ma skręcane i przekładane, normalnie tylko wagi brak i termometru. :P Zresztą kupiliśmy go głównie dla świętego spokoju sumień własnych i dla mojej mamy, która uważa chustowanie za poroniony pomysł i ona MUSI mieć wózek dla wnuczka. :P No to jest. Na razie jest w częściach, pochowany w różnych schowkach domowych, bo już kompletnie nie znajdujemy dla niego miejsca. A potem się pomyśli. :)\nChusta (oczywiście złożona)\nŁóżeczko, a pod nim wanienka i prześcieradła czekające na pranie:P\nWózka z przyczyn oczywistych "pstryknąć" nie mogę. Ale co się odwlecze...\nA czy pisałam już, że fotelik samochodowy też jest zielony? :P\nAutor: dzieckoziemi o 11:27 20 komentarzy:\nKaczątko czy słoniątko?\nPrzyleciał mój kochany, więc zaniedbuję bloga, ale zaniedbuję go celowo. :P Tak piękne (choć upalne) dni wolę spędzić z Adamem nad jeziorem czy też na zakupach niż przed komputerem. A ponieważ chwilowo nie ma Adama w domu, to ja hyc-hyc, do kompa, żeby czem prędzej donieść o ostatniej wizycie na USG. Bo bardzo dawno mnie tam nie było.\nW zasadzie mieliśmy iść dziś, ale Adam się uparł, żeby to troszkę przyspieszyć, bo on już chce zobaczyć bobaska. :D Na taki słodki argument w zasadzie nie ma mądrych kontrargumentów, więc poszliśmy we wtorek. Mam nową fotkę Antoszka, ale trzeba użyć sporo wyobraźni, żeby coś mądrego na niej zobaczyć, więc jej nie zamieszczę. ;)\nPo pierwsze - koniec z infekcjami wszelakimi! Ta-da! Nareszcie! I niech nam żyje Clotrimazol.\nPo drugie - moja waga osiągnęła już prawie 13kg dodatkowo i dostałam za to OPR od mojej pani ginekolog (sic!). Szczerze mnie to zdziwiło, bo się słonicą nie czuję i dodatkowej wagi prawie po mnie nie widać (pomijając brzuch), ale wg pani doktor dobiłam już do górnego limitu i mam pilnować jedzonka. Zero czekolady. Magnez wyłącznie w tabletkach albo w innym jedzonku. Niespecjalnie mnie ten czekoladowy zakaz zmartwił, bo w takie upały zupełnie nie mam ochoty na słodkie, zajadam się jogurtami: zimne, lekkie, owocowe. :) Ale i tak mi dziwnie z tą wagą. Co mają w takim razie powiedzieć dziewczyny z ponad 20kg na plusie? A z drugiej strony - czemu porównywać się w tą stronę? No nic, odstawiam czekoladę bez bólu i żyję dalej. :)\nPo trzecie - moje dziecko nie jest już takim "maleństwem", jak sugerują różne tabelki i statystyki. We wtorek jego waga została oszacowana na 2300g, a USG szybko "przeliczyło" termin porodu z 18 sierpnia na 2 sierpnia. Czyli że moje kaczątko stało się małym słoniątkiem i jego waga wyprzedza wiek rzeczywisty o 2 tygodnie. Tak wczesnego porodu się nie spodziewam, po prostu Antoś urodzi się duży (jak jego mama), co też po kościach przeczuwałam. Mam nadzieję, że moje przeczucia będą się dalej tak ładnie sprawdzały, np. co do terminu porodu. Oczekuję "wyklucia" pisklaczka około 15-18 sierpnia. Jeśli zechce wyskoczyć wcześniej, to nie mam z tym problemu, byle po 7 sierpnia, bo wtedy tatuś będzie miał już urlop i będzie na miejscu cały czas. W tej sprawie odbyliśmy z bobaskiem poważną rozmowę i on już wie, że do 7 sierpnia ma grzecznie czekać na tatusia. :)\nPo czwarte - faktycznie bobas bawi się już w małego nietoperza i wisi głową do dołu. Ułożony jest książkowo wręcz: plecki po lewej, a nóżki po prawej. I z tej prawej strony co jakiś czas taka nóżka mnie kopie i się tak śmiesznie wybrzusza pod skórą. :D Próbujemy go z Adamem za te nóżki chwytać, bawimy się też w "Idzie rak-nieborak": mówię wierszyk i maszeruję paluszkami jednej ręki po swoim brzuszku, z jednego końca na drugi. Kończę zwykle gdzieś w okolicach nóżek bobaska i wtedy on tymi nóżkami tam wymachuje, cały brzuch się rusza (bo wypina od razu też pupkę) i jest bardzo śmiesznie. :) Działa za każdym razem, więc wnioskujemy, że zabawa jest fajna i Antoś kojarzy już "raka-nieboraka". Ach, jakżeż mam zdolne dziecko, choć nadal dość wirtualne. :P\nAutor: dzieckoziemi o 11:54 8 komentarzy:


Kontynuacją strategii uszczelniania podatku od towarów i usług będącą jednym z flagowych działań aktualnego rządu, jest utworzenie jednej elektronicznej bazy podatników VAT. W jaki sposób będzie funkcjonować baza? Jakie informacje w niej znajdziemy?\nElektroniczna baza podatników VAT – ułatwienie życia przedsiębiorcom\nGłównym założeniem pomysłodawcy było ograniczenie ryzyka związanego z nieświadomym uczestnictwem w karuzelach podatkowych. Rozwiązanie ma umożliwić szybką weryfikację przedsiębiorców podających się za płatników VAT, lecz w istocie nieznajdujących się w rejestrze. W udział w procederze byli zamieszczani – często nie z własnej winy – przedsiębiorcy, którzy nie mieli pojęcia o tym, że ich kontrahent został wykreślony z rejestru płatników VAT. Aby zapobiec pojawianiu się tego typu sytuacji w przyszłości, rząd zdecydował się na utworzenie elektronicznej bazy podatników VAT.\nJakie informacje przedsiębiorca o swoim kontrahencie znajdzie w bazie podatników VAT?\nJedną z głównych zalet tego rozwiązania jest ogólnodostępność i szybkość weryfikacji danych płatnika. Korzystanie z bazy będzie bezpłatne. Wystarczy, że przedsiębiorca wejdzie na dedykowaną stronę, aby móc poznać pełne dane firmy, dzień jej rejestracji, informację o tym, czy jest ona czynnym płatnikiem VAT, a także poznać jej NIP, REGON i adres. Jak podaje Kancelaria Prezydenta, "w wykazie zostaną zamieszczone dane dotyczące numerów rachunków rozliczeniowych lub imiennych rachunków w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, otwartych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wykaz ten będzie prowadzony i aktualizowany na bieżąco, raz na dobę, w każdy dzień roboczy".\nNowelizacja ustawy wchodzi w życie 1 września 2019 roku. Utworzenie elektronicznej bazy podatników VAT to kolejny krok do realizacji rządowego planu uszczelnienia i większej ściągalności podatku od towarów i usług. Biuro rachunkowe Warszawa może pomóc w dokonaniu niezbędnych rozliczeń związanych z VAT.


BIELENDA IS Nailspiration Baroque Odżywczy krem do dłoni i paznokci 300 ml | sklep.ileopard.pl\nBIELENDA IS Nailspiration Baroque Odżywczy krem do dłoni i paznokci 300 ml\nCena 25,01 PLN / szt Poprzednia cena: PLN 25.01\nBielenda Professional Nailspiration Baroque\nOdżywczy krem do dłoni i paznokci Baroque zawiera składniki aktywne takie jak: masło shea, witamina e, olej babassu, masło kakaowe, olej arganowy, alantoina, d-panthenol, mocznik. Krem wyjątkowo odżywia, regeneruje i nawilża skórki. Uelastycznia i przeciwdziała starzeniu się skóry oraz działa wygładzająco. Zabezpiecza przed szkodliwymi czynnikami środowiska zewnętrznego.\nZapach kremu jest intensywny, elegancki i lekko słodki. Niezwykle zniewalający i kobiecy, zmysłowy i barokowy. Przywodzi na myśl weneckie bale kostiumowe, uwodzi mnogością nut zapachowych.


Nie brakuje pieniędzy na odbudowę domów po nawałnicach - RYNEK MIESZKANIOWY\nNie brakuje pieniędzy na odbudowę domów po nawałnicach\nhousemarket.pl - 25 października 2017 09:24\nNie brakuje pieniędzy na odbudowę domów po sierpniowych nawałnicach, a za ewentualne opóźnienia w wypłatach odpowiadają gminy - poinformowało we wtorek MSWiA. Zaznaczono, że niektóre samorządy wciąż nie rozdysponowały całości kwoty, o którą wnioskowały.\nMinisterstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji przypomniało, że województwu pomorskiemu na odbudowę zniszczeń rząd przekazał 20,5 mln. Tamtejsza gmina Brusy ma ciągle na koncie ponad 1,3 mln zł, gmina Chojnice - ponad 500 tys. zł, a gmina Sulęczyno - 360 tys. zł - podało ministerstwo.\nW przypadku woj. kujawsko-pomorskiego - poinformowało MSWiA - rząd przekazał ponad 52 mln zł, z czego gminy rozdysponowały wśród poszkodowanych niemal 38,5 mln zł, a prawie 14 mln zł pozostało na kontach samorządów. Rząd przekazał też ponad 34,5 mln zł do woj. wielkopolskiego - tamtejsze gminy ciągle mają na kontach ponad 9 mln zł (przekazały rodzinom 25 mln zł).\nMSWiA przypomniało, że to gminy po wydaniu decyzji o wysokości przyznanej pomocy finansowej rozdysponowują pieniądze między poszczególne rodziny i to samorządy szacowały wielkość strat po nawałnicach. "Z informacji przekazanych przez wojewodów wynika nawet, że niektóry gminy zwracają do wojewodów środki finansowe, o które same wnioskowały" - podano w komunikacie. "Sugerowanie, że to rząd zwleka z pomocą, jest nieprawdziwe i krzywdzące, ponieważ za opóźnienia odpowiadają gminy" - podkreśliło MSWiA.\nResort w komunikacie odniósł się do artykułu "Śmiechu warte, co przyznali", który ukazał się we wtorkowej "Gazecie Wyborczej". "Wyjaśniamy, że nie jest prawdą jakoby brakowało środków na odbudowę budynków zniszczonych w sierpniowych nawałnicach. +Gazeta Wyborcza+ po raz kolejny mija się z prawdą i wprowadza czytelników w błąd, sugerując, że rząd nie pomaga osobom poszkodowanym w nawałnicach" - podkreśliło MSWiA.\nW wyniku sierpniowych nawałnic zginęło 6 osób, w tym 2 harcerki z obozu w Suszku. Poszkodowane zostały 62 osoby, w tym 23 strażaków. Uszkodzonych zostało 4,8 tys. budynków, z czego 3,4 tys. to budynki mieszkalne. Ogromne szkody nawałnice wyrządziły w lasach. Z szacunków Lasów Państwowych wynika, że straty wyniosły 7,7 mln m sześc. powalonych drzew oraz 38 tys. ha zniszczonych lasów. W akcji ratunkowej i pomocowej brało udział 149 jednostek ratowniczo-gaśniczych PSP i 1534 jednostki Ochotniczej Straży Pożarnej.