"Nie chcesz tego wiedzieć"\n6. Na dnie\nKelner dopiero postawił przed Różą kawę, kiedy zjawił się Bohater. Nauczyła się już radzić sobie z jego spóźnieniami. Sama, z premedytacją, przychodziła przynajmniej trzydzieści minut po czasie, dzięki czemu nie musiała na niego długo czekać.\n- Cześć. – Pocałował ją, po czym ciężko opadł na krzesło po przeciwnej stronie okrągłego stolika.\n- Cześć. Co ci zamówić?\n- Nic. – Skrzywił się. – Nie mam kasy na kawę.\n- Czego nie masz? – Przyglądała mu się szeroko rozwartymi oczami. Nie wierzyła mu? A może tylko upewniała się, czy dobrze go zrozumiała?\n- Jest źle. – Westchnął. – Gorzej niż myślałem. Udało mi się sprzedać dwie gitary i to paskudne biurko...\n- W komisie. Zapłaciłem zaległe rachunki za mieszkanie. Ale nie mam z czego żyć. Chyba muszę wrócić do matki. Albo znajdę jakąś robotę...\nPrzez chwilę milczała patrząc na niego trochę zaskoczona, ale bardziej poruszona.\nJego druga solowa płyta, „Migawki”, tak jak pierwsza, miała dobre recenzje, ale się nie sprzedawała. Nie tak dawno siedzący przed nią chłopak, który teraz skubał dolną wargę, był gwiazdorem. Młode dziewczyny darły się i płakały na jego widok. Trzy lata temu cały kraj szalał na jego punkcie. I jeszcze potem, kiedy się poznali, wciąż cieszył się splendorem gwiazdy. A teraz myślał o szukaniu pracy. Czy w ogóle cokolwiek potrafił? Był inteligentny, więc pewnie wielu rzeczy mógł się jeszcze nauczyć. Ale czy naprawdę był w stanie zrezygnować z muzyki? Sprzedał gitary, a gitary były jego wielką miłością. To był gest zrozpaczonego człowieka, ale jeszcze nie ostateczne złożenie broni. Chyba.\n- Zamówię ci kawę i zapłacę za nią – zadecydowała. – A teraz posłuchaj. Jesteśmy parą już dość długo. Nie będzie w tym nic dziwnego, jeśli zamieszkamy razem. Możesz więc na razie wprowadzić się do mnie.\n- Ale... – Chyba chciał powiedzieć coś na temat męskiej dumy, ale to nie były słowa, które mogłyby do niego pasować i sam to zrozumiał, zanim jeszcze Róża powiedziała:\n- Nie wygłupiaj się. Potem się zobaczy, co będzie. Może niedługo napiszesz kolejny hit. A potem zarobisz na dom dla nas.\nDom nad morzem. To było jego marzenie. Teraz zupełnie nierealne.\nNastępnego dnia sprowadził się do jej obszernego apartamentu z widokiem na rzekę i cumujące przed zamkiem smukłe żaglowce. Nie miał wiele: ciuchy, gitary, płyty i stary, zielony samochód.\nJedyna z trudem powstrzymywała łzy, gdy potężnym, wzbijającym się ku niebu głosem, śpiewała „Ku nieznanym morzom”. Choć drzemiąca w niej mała dziewczynka, chciała zwinąć się w kłębek i płakać, wiedziała, że musi udźwignąć zadanie, jakie jej powierzono.\nZostała zaproszona do specjalnego wydania programu „Witaj, Zimny Kraju”, żeby swoim śpiewem uczcić śmierć Wojownika Drzewo. To co się wydarzyło, było tak straszne, że aż nie mieściło się w głowie. Namiestnik został zastrzelony wieczorem, niedaleko swojego domu, kiedy razem z żoną wracali z kina. Takie rzeczy na świecie się zdarzały. Ale nie u nich, nie w Zimnym Kraju, gdzie nawet król chodził po ulicach bez ochrony. Zawsze szczycili się, że są spokojniejsi i rozsądniejsi, niż reszta ludzkości, ale może wcale tacy nie byli.\nJedyna dowiedziała się o wszystkim po pierwszym koncercie swojej pierwszej solowej trasy. Wtedy się rozpłakała. Pamiętała jeszcze, jak wielkie podniecenie czuła, gdy przed laty namiestnik uścisnął jej rękę. To był ktoś. To był mężczyzna z klasą, obrońca słabych. Jej rodzice nigdy nie opływali w gotówkę, a ona przez lata była bezrobotna. Doskonale wiedziała, że żyłoby im się znacznie gorzej, gdyby nie reformy wprowadzone właśnie przez Wojownika Drzewo.\n- Niech cię otchłań pochłonie, czerwona suko! – krzyknął ktoś w słuchającym jej tłumie.\nCzerwień stanowiła symbol proludowych reform. A więc mieszkańcy Zimnego Kraju naprawdę nie byli lepsi, niż inny! Mimo tej konkluzji zdołała się nie rozpłakać.\nBohater siedział sam w tanim pokoju hotelowym w Mieście Blichtru w Ważnym Kraju i brzdąkał na gitarze. Nie wiedział jednak, po co to jeszcze robił.\nNa piosenkarza się nie nadawał. Wiele razy słyszał, że nie umie śpiewać i musiał się z tym zgodzić. Nie był też wirtuozem. Mógłby pisań piosenki dla innych, albo zostać producentem. Pewnie dałoby się z tego utrzymać. Ale... Jakoś nikt nie chciał jego piosenek.\nWciąż miał studio. Razem z Druhem wyprodukowali wiele demówek. Rozesłali je niemal po całym świecie. Tylko kilka z nich ktoś kupił i to do tego nikt ważny.\nChoć oczywiście były momenty, kiedy myślał, że szczęście znów się do niego uśmiecha. Raz spotkał się w restauracji z Inną Ptasią, wielką gwiazdą Mocarstwa Pierwszego Kontynentu. Ktoś taki, jak ona, zdobył się na podróż do Zimnego Kraju w poszukiwaniu nowych współpracowników. Potraktowała go naprawdę poważnie. Ale w końcu nic z tego nie wyszło. Nie był dość dobry. Tak to odebrał. Nie potrafił spojrzeć na sprawę obiektywnie i zrozumieć, że po prostu do siebie nie pasowali.\nZdarzało się też, że różni artyści zamawiali u niego teksty piosenek. W pisaniu był najlepszy. Ale pisanie dla innych było trudne i niezbyt przyjemne. Nawet sukcesy w tej dziedzinie niezbyt go cieszyły. Gdy na Festiwalu Melodii wymyślono, żeby po nagrodę za najlepszy utwór wyszedł nie tylko wykonawca, ale także jego autorzy, czuł się tym upokorzony. Owszem, stał na scenie, ale nie miał nawet nic sensownego do powiedzenia. A najgorsze było to, że nikt tego od niego oczekiwał.\nRolę producenta zaproponowano mu raz. Jednak do podpisania kontraktu nie doszło. Zażądał za dużej gaży. Tak było lepiej, niż przyznać się wprost, że musiałby się tego dopiero nauczyć. Zresztą... Czy on naprawdę chciałby tak pracować? Chyba nie. Równie dobrze mógłby wrócić do warzywniaka, albo nauczyć się projektować meble. To w końcu też jakiś rodzaj twórczości. Ale nie, nie chciał robić żadnej z tych rzeczy. Chciał urzeczywistniać swoje sny, pisać piosenki i być gwiazdą muzyki rozrywkowej. Był zupełnym głupcem.\nPrzyjechał do Miasta Blichtru za pieniądze Róży. Miała tu sesję zdjęciową. Pracowała i zarabiała. On pisał swoje nikomu niepotrzebne piosenki.\nMoże powinienem się zabić – przebiegło mu przez głowę. – Owszem, chciałem odpocząć. Miałem czasem dość tras koncertowych, kręcących się wszędzie fanów i reporterów, ale żeby tak nigdy już tego nie zaznać? Tak nie da się żyć!\nWracający powiedział mu, że muszą zakończyć współpracę.\n- Już nie wiem, czy to, co piszesz, jest dobre, czy złe. Wydaje mi się, że wszystko, co mi puszczasz, napisałeś kiedyś dawno i słuchałem tego milion razy. Może problem polega na tym, że nie wierzę, że mógłbyś być kimś innym, niż tylko chłopcem z Momentu Chwały.\nCo mógł na to odpowiedzieć? Może tak naprawdę było?\nMusiał przecież przyznać, że Wracający z początku naprawdę mu pomagał. Kiedy wszyscy zgodnie uznali, że jego czas minął i przestano zapraszać go na jakiekolwiek gale, on jeszcze prosił go o współpracę. Bohater i Druh byli w trasie razem z Wracającym i Jedyną jako Fascynujące Sery, grając akustyczne wersje utworów Momentu Chwały i wykonywanych wcześniej przez Wracającego, a także nowe kompozycje Bohatera. Ale jakoś nie podobali się razem publiczności.\nChyba tylko jego doradca finansowy, Pierwszy, jeszcze w niego wierzył.\n- Nie martw się – powiedział. – Jeszcze będziesz kiedyś sławny. Jesteś inteligentnym, kreatywnym człowiekiem. Musi ci się udać.\nTłumaczył mu też, że jego sytuacja materialna niedługo zacznie wyglądać lepiej. Był kompozytorem i autorem tekstów prawie wszystkich utworów Momentu Chwały i pieniądze za tantiemy będą musiały kiedyś znowu zacząć spływać do jego kieszeni. Oby. Jakby nie było, chciał więcej.\nRóża otworzyła drzwi i zatrzymała się w progu. Słyszała, że Bohater gra coś zupełnie nowego i nie chciała mu przeszkadzać. Zdjęła płaszcz i buty najciszej, jak tylko mogła. A potem na palcach podeszła do drzwi pokoju. Zobaczyła jego szerokie plecy. Pochylał się nad gitarą. Włosy miał w nieładzie.\nDlaczego przyciągnęła go tu ze sobą? Chciała, żeby poczuł się lepiej, żeby na moment zapomniał, o tym, że ostatnio nic nie szło po jego myśli.\nAle dlaczego w ogóle się nim zajmowała? Dlaczego z nim była? Bohater był nieudacznikiem. Chłopcem, który nie chciał dorosnąć, który marzył, choć wiedział, że marzeń nie da się spełnić. Ale chyba za to właśnie go kochała, za to, że był inny, niż wszyscy. Bo kochała go, tego była pewna.\nPrzestał grać. Wyprostował się. Obejrzał.\n- Już? – Uśmiechnęła się. – Nie było mnie cały dzień. Pora wyjść coś zjeść.\nBohater odłożył gitarę na łóżko.\n- Muszę się ogarnąć – powiedział lekko zmieszany.\nWstał i ruszył w stronę łazienki.\n- Co grałeś? – spytała, jakby od niechcenia.\n- Napisałem to dzisiaj. Roboczo zatytułowałem ten utwór „Czarne Szkło”.\n- Brzmi nieźle. Chyba nadaje się na przebój.\n- Podobno powiedziałeś, że nie będziesz już produkować płyt Bohatera. – Jedyna musiała się upewnić, czy przyjaciel nie wprowadzał jej w błąd.\nWracający spojrzał na nią z wyrzutem. Dopiero co przyszedł do studia i to na pewno nie było to, o czym chciał rozmawiać.\n- Jakie to ma znaczenie, kochanie? – spytał. Wciąż tak ją nazywał, choć ich wzajemne stosunki nie były już tak gorące, jak kiedyś.\n- No… - zająknęła się. – Wiesz, chciałabym, żeby Bohaterowi powodziło się jak najlepiej. A on ma ostatnio sporo problemów. Jesteśmy w końcu przyjaciółmi, więc to zrozumiałe.\n- Kochanie – Wracający uśmiechnął się z pobłażaniem – Bohater jest skończony. Świat rozrywki jest okrutny. Trzeba nauczyć się zostawiać ludzi po drodze.\nSiedzieli w małej restauracyjce: Róża, Bohater i dwoje jej znajomych. Ostatnio Bohater znacznie bardziej wolał spędzać czas ze znajomymi Róży, niż ze swoimi. Owszem, nie było chyba człowieka, który nie wiedział, kim kiedyś był. Ale ci bliżsi wiedzieli to znacznie lepiej. Wiedzieli, jak kiedyś żył i na co było go stać. Nieraz już zdarzyło mu się słyszeć kąśliwe uwagi. Zwłaszcza, gdy chciał pożyczyć kasę. Albo gdy wyruszał gdzieś autobusem, bo brakowało mu na benzynę.\n- Czy mogę prosić autograf?\nJak dawno tego nie słyszał?\nZaskoczony spojrzał w bok. Zobaczył bardzo speszoną, skośnooką nastolatkę, walczącą z wypływającym jej na twarz rozanielonym uśmiechem.\n- Oczywiście – odpowiedział biorąc od niej notesik.\n- Ty jesteś Cytrus?\nRóża z trudem powstrzymała wybuch śmiechu. Jej znajomym się to jednak nie udało.\nNa policzki Bohatera wypłynął rumieniec zakłopotania.\nCytrus był wokalistą z Ważnej Wyspy. Ostatnimi czasy zasłynął piosenką do ekranizacji książki dla dzieci, która dzięki całkiem niezłym efektom specjalnym i niebanalnemu, choć do bólu oklepanemu przesłaniu, zrobiła furorę na całym świecie. Z Bohaterem miał tyle wspólnego, że obaj stawiali pół długie włosy na lakier do góry.\n- Nie jestem Cytrusem – powiedział Bohater, próbując zachować zimną krew. - Ale też jestem sławny.\nOddał dziewczynie notesik ze swoim autografem, a ta dygnęła, wybełkotała coś, z miną jeszcze głupszą, niż on i czym prędzej się wycofała.\nKoleżanka Róży wciąż jeszcze chichotała. Jej chłopak spojrzał na Bohatera.\n- Myślisz, że kiedyś będziesz tak sławny, jak on?\n- Mam nadzieję – skłamał.\nNie tylko Pierwszy w niego wierzył. Niecodzienny Zręcznoręki także. Dlatego Bohater jeszcze raz pojechał do stolicy zaprezentować mu swoje taśmy z nagraniami demo.\n- To naprawdę mógłby być przebój – stwierdził Kudłaty Ciemny, jeden ze współpracowników Niecodziennego, po wysłuchaniu „Czarnego Szkła”. – Ale ta piosenka chyba najlepiej brzmiałaby śpiewana przez kobietę.\n- Albo przez duet. Mógłbyś zaśpiewać ją z Jedyną – podsunął Niecodzienny. – Czy nie chcieliście kiedyś nagrać czegoś razem?\nBohater potarł dłonią brodę. Tak, nie raz o tym rozmawiali. Dla niego to było marzenie, coś, co mogłoby się urzeczywistnić. Jedyna lubiła o tym słuchać, ale nie wierzyła, by to było realne. A teraz... Wszyscy znali jej twarz i jej głos. Pisały o niej gazety, radio bez przerwy puszczało jej piosenki, a i w programach telewizyjnych nierzadko się pojawiała. Teraz to ona była kimś, a on był skończony. Czemu jeszcze miałaby chcieć z nim śpiewać? I... To mogłoby nie być dla niej bezpieczne. Mógłby pociągnąć ją za sobą na dno.\n- Chyba już na to za późno – powiedział ze smutkiem. – Mógłbym jej tym zaszkodzić.\n- Może tak, może nie. To murowany hit – stwierdził Kudłaty.\n- Ale nie w jej stylu.\n- Przemyśl to jednak.\n- Dzień dobry. Nazywam się Bohater Tułacz i chciałem zapytać, czy Bohaterka przesłuchała już moją taśmę? – Jeszcze parę lat, a nawet tylko parę miesięcy wcześniej, rozmówca zmiękłby słysząc jego nazwisko. Teraz nikogo nie obchodził. Nikogo też nie obchodziły jego umiejętności. Które przecież miał. Kiedy Moment Chwały jeszcze istniał, jego kompozycję spośród setek innych wybrała sama Piękna, która kiedyś śpiewała z Rybkami. Teraz był zwykłym petentem. Nie mógł być jednak zły. Wiedział, jak jest. Tylko, że samo wydawnictwo Bohaterki prosiło go, żeby coś dla niej napisał. Czy o tym zapomnieli?\n- Nie miała jeszcze czasu, żeby się zastanowić, ale po pierwszym przesłuchaniu stwierdziła, że raczej nie nagra „Czarnego Szkła” – odpowiedział zimny męski głos. – Nie podoba jej się.\n- Trudno. – Co innego mógł powiedzieć?\n- Tak, to naprawdę dobra piosenka. – Stwierdziła Jedyna ściągając wargi po wysłuchaniu jego taśmy. – Ale...\nByło ale. Bohater wiedział, że tak będzie.\n- To nie jest utwór dla mnie. Jest zbyt w klimatach muzyki popularnej. – Westchnęła. – Wiele razy mówiłam, że nie pasuje mi to, co piszesz.\nJedyna w końcu znalazła swój styl. Jej druga płyta zawierała głównie utwory, które sama skomponowała, stonowane piosenki o uczuciach, o wietrze i morzu. Jedyna wyśpiewywała swoją duszę, a to pasowało ludziom z Zimnego Kraju. Nie jeden czuł dokładnie to, co ona, choć nie umiał ubrać tego w tak piękne słowa.\n- A gdybyśmy zaśpiewali to razem? – Podniósł głowę i spojrzał na nią. Jego ogromne oczy płonęły z podniecenia. – Gdybym napisał do tego teks w języku Ważnej Wyspy? Może moglibyśmy spróbować podbić tym świat?\nJedyna zagryzła wargi. Nie raz o tym mówili. To były marzenia, nierealne plany, może tylko żarty. Czy mogło im się udać? Czy mogłoby coś wyjść ze współpracy z kolesiem, który w branży muzycznej był już skończonym? W jej głowie brzmiały słowa Wracającego: „Trzeba nauczyć się zostawiać ludzi po drodze”.\nWracający był zimny i wyrachowany, niewiele wiedział o ludzkich uczuciach. To chyba dlatego im ze sobą nie wyszło. Tak teraz go oceniała, choć jeszcze niedawno opisywała go w samych superlatywach. Nie umiała spojrzeć na Wracającego obiektywnie, niezależnie od tego, czy rozważanie dotyczyło jej uczuć, czy spraw Bohatera. Pomagał mu przecież tak długo, jak uważał, że ma to sens. W tym momencie jednak tego nie pamiętała.\n- W porządku – powiedziała. – Zaśpiewam z tobą. Ale wydamy to tylko za granicą.\nBardzo liczył, że Jedyna się zgodzi, ale kiedy już to zrobiła, poczuł, że go zaskoczyła. Zrozumiał, że bardzo dużo od niej wymagał. Być może więcej, niż sam byłby w stanie dla kogoś zrobić.\nSprawy potoczyły się inaczej, niż Jedyna tego chciała. Właściwie, chyba nie było się co łudzić, że tym razem, z niewiadomych przyczyn, zdarzy się cud.\n- Widzisz, mamo, nie wiem co robić. – Jedyna, jak zwykle, gdy miała problem, zawisła na telefonie po kolei wyżalając się rodzinie i znajomym. – Pamiętasz, mówiłam ci, że mam wydać z Bohaterem singla za granicą? Problem w tym, że nikt nie chce nagrania nieznanego zespołu. – Z braku innych pomysłów nazwali się Supernowa, była to dobra nazwa i prawie nieużywana. – W WMFF zaproponowali nam, żebyśmy wydali go jednak u nas. To naprawdę dobra piosenka i naprawdę może być hitem. Ale ja się boję. Bohater powiedział co prawda, że nie musimy umieszczać na singlu naszych zdjęć, ani podpisywać go naszymi nazwiskami, tylko nazwą zespołu. Mówił, że jeśli to nie wypali, nie musimy się do tej płyty w ogóle przyznawać. Ale ja myślę, że ludzie poznają nasze głosy. I boję się – powtórzyła to już któryś raz.\n- Córeczko, ja się na tym zupełnie nie znam.\n- Wiem. Ale... Ty wiesz, co jest w życiu ważne.\n- A czy w tej sprawie jest ważne jeszcze coś, oprócz twojej kariery?\n- Chyba właśnie jest. – Jedyna milczała przez chwilę. – Gdyby chodziło o kogoś obcego, odmówiłabym bez wahania. Bohater może pociągnąć mnie w dół. Wiele osób już mnie przed tym ostrzegało. I jestem przekonana, że mają rację. Tylko, że to chodzi o niego.\n- Kochasz go? – spytała matka rzeczowo.\nJedyną na moment zatkało.\n- Ależ nie – zaprotestowała. – Mamo... Co za pomysł! To mój przyjaciel. Wiele razy mi pomógł. Wiele mu zawdzięczam.\n- A więc chodzi o wdzięczność?\n- Chyba nie. – Jedyna znów przez moment biła się z myślami. – To nie jest tak, że mam wrażenie, że muszę, że powinnam, że mu się to należy. Ja... Boję się, ale chcę to zrobić dla niego. Tak po prostu.\n- Wiesz, niektóre rzeczy nie są oczywiste same przez się. Ale ludzie powinni robić to, co wydaje się im słuszne. Najważniejsze, żeby potem nie żałować.\nTak. Jej matka była bardzo mądrą kobietą.\n- Ty wiesz, jaką dostałem propozycję z WMFF? – powiedział nagle Jaśniejący, gdy po dniu spędzonym na nartach na lodowcu siedział z przyjacielem przy piwie, grzejąc się w słońcu. Nie był jeszcze stary, ale wysokie czoło sugerowało, że w najbliższym czasie straci potargane loczki. Jego towarzysz, Bohater, przez wszystkich nazywany Bochnem, był przystojnym mężczyzną o długich, ciemnych włosach zebranych w kucyk. – Chcieliby, żebym został producentem tego kolesia, któremu nagrywałem singla.\n- Bohatera? – upewnił jego towarzysz.\n- Tak. Sądzę, że im odmówię.\n- Dlaczego? – zdziwił się Bochen. – Przecież to niezła fucha.\n- Ale może ja nie chcę zostać producentem. – Jaśniejący wziął solidny łyk piwa.\n- Myślałem, że już wgryzłeś się w to na poważnie.\n- Właśnie nie wiem. – Jaśniejący skrzywił się.\n- Co więc planujesz?\n- Chciałbym mieć więcej czasu dla naszego zespołu.\n- No nie. – Bochen potrząsnął głową i wyszczerzył wielkie, równe zęby. – Chłopie, ty chyba nie wiesz, o czym mówisz. Jesteśmy dobrymi muzykami i możemy z tego żyć. Ale jeśli do tej pory nie udało nam się zasłynąć, to gwiazdami już nie zostaniemy. Powinieneś brać tę fuchę i tyle.\n- Ale mam produkować właśnie jego? – oburzył się Jaśniejący.\n- Koleś był całkiem niezły w czasach Momentu Chwały.\n- Na pierwszej płycie – sprecyzował Jaśniejący. – Wtedy mi się wydawało...\n- A kto prosił go o teksty, jak się bawił w kompozytora?\n- No ja. – Jaśniejący uśmiechnął się z zakłopotaniem. – Ale on nie panuje nad głosem, piszczy i wyje. Kiedy to już nie ma być lamerska muzyka, jest po prostu żałosny.\n- Może wokalista z niego żaden – przyznał Bochen. - Ale to przede wszystkim kompozytor. Przecież to wiesz. Wszystko, co grał Moment Chwały, było Bohatera. Jeśli się za niego weźmiesz, a znasz się na rzeczy, może wyciśniesz z niego jeszcze naprawdę dobre piosenki.\n- Mówisz? – Jaśniejący zamyślił się.\n- Przecież sam ich kiedyś słuchałeś – przypomniał Bochen.\n- On co prawda chciał teraz automat perkusyjny, ale... Wszedłbyś w ten projekt jako perkusista?\n- Teraz to gadasz z sensem – rozpromienił się Bochen. – Oczywiście, że bym wszedł.\n- Moglibyśmy też wziąć Wieloryba.\n- To będzie już prawie jak nasz zespół. – Bochen zaśmiał się radośnie.\nPiosenka Supernowej okazała się przebojem i to nie tylko dlatego, że na prośbę Bohatera głosowali na nią wszyscy znajomi i rodzina. Była po prostu dobra, choć nie wszystko odbyło się po jego myśli. Chciał nagrać coś naprawdę nowoczesnego i zastąpić żywych muzyków elektronicznymi sprzętami. Na to nie zgodził się Jaśniejący. Przy dyskusji o żywych muzykach, znów mieli inne zdania. Bohater chciał w projekt wkręcić Druha, Jaśniejący myślał o swoich kumplach. W końcu Bohater musiał ustąpić. Już nie był kimś, kto mógłby stawiać warunki.\nKiedy zaczęli rozmawiać o płycie, sytuacja się powtórzyła i Bohater znów uległ. Chyba był egoistą. Przyszło mu coś takiego do głowy. Czuł się winny wobec Druha, który przecież sporo pracy włożył w nagrywanie wersji demo jego piosenek. Godzinami zamęczał Różę, tłumacząc jej, a tak naprawdę sobie, że nie miał wyboru.\n- To się więcej nie powtórzy – obiecał Druhowi obejmując go na powitanie, gdy spotkali się po raz pierwszy od podjęcia decyzji, kto zagra na płycie Supernowej.\nW chwilę potem Róża objęła ich obu. Druh nie mógł więc się obrazić, choć faktycznie czuł się zawiedziony. Miał ochotę wygarnąć przyjacielowi:\n- Mogłeś mu się postawić! Kurcze, to, że ostatnio ci się nie wiodło, to nie powód, żeby tak podkulać ogon. Cały czas trzymałem twoją stronę. Nagrywałem z tobą te dema, komponowałem, a ty tak mi się odwdzięczasz?!\nJednak żadne z tych słów nie padło. Druh czuł się nieszczęśliwy, jak chyba jeszcze nigdy w życiu, ale smutek w oczach Bohatera i jego gest skutecznie zamknęły mu usta.\nPłyta długogrająca, zatytułowana „Cuda namiętności”, którą wypełniły głównie utwory pisane przez Bohatera z myślą o jego trzecim solowym krążku, a także te, które bez powodzenia próbował wcisnąć innym artystom, może nie sprzedawała się oszałamiająco dobrze, ale nie była też klapą. Kiedy podpisywali ją w sklepach muzycznych, nie waliły tłumy, ale nie siedzieli też tam sami patrząc w sufit.\nA potem uśmiechnęło się do nich szczęście. Dostali propozycję wzięcia udziału w programie muzycznym Dumnego Kraju. Wszystko zostało przeprowadzone trochę na wariata. Zapytano ich, czy mogą wystąpić za dwa dni! Nie tylko mogli, ale musieli. Po raz pierwszy ktoś chciał ich za granicą. Może dlatego, że większa gwiazda zrezygnowała z występu, ale zawsze.\nNa miejscu okazało się, że sprawa nie wygląda tak dobrze, jak by chcieli.\n„Róż”, program, w którym mieli wystąpić, był nagrywany z różnych miejsc takich jak parki, hale fabryczne czy ZOO. Im przyszło wystąpić w odcinku realizowanym w szpitalu. Brzmiało to dziwnie, rzeczywistość jednak przerosła ich najśmielsze wyobrażenia.\nCo ta kobieta mi zrobiła? – myślała Jedyna przyglądając się w lustrze po spotkaniu z wizażystką. Intensywne, niebieskie cienie na powiekach przeraziły ją. Zresztą, wolała malować się sama.\n- Proszę mnie nie dotykać – zaprotestował Bohater, kiedy ta sama kobieta spróbowała go uczesać.\n- Ale muszę przecież poprawić panu włosy.\n- Nie musi pani. Zrobię to sam. – Bohater mógł wiele poświęcić dla sławy, ale jego włosy były dla niego świętością. Miały wyglądać dokładnie tak, jak on tego chciał.\n- Ależ oczywiście, że można!\nJedynej chciało się śmiać.\nMniej do śmiechu było jej, gdy zobaczyła członków Niezmiennego Stanu Rzeczy, udających tylko, że śpiewają i wywijających z pielęgniarkami, gdy ich przebój leciał w tle z taśmy. Pomyślała, że trafili do domu wariatów.\nKiedy przyszła pora ich występu, było jeszcze gorzej. Kazano im usiąść na łóżkach obok ofiar wypadków zbyt poszkodowanych, by mogły wstać.\nW umyśle Bohatera ożyło wspomnienie z bardzo dawnych czasów. Przypomniał sobie, jak razem z Głazem grali piosenki ludowe w domach starców i szpitalach. Czyżby to wszystko, co kiedyś osiągnął, nie miało już znaczenia? Znów musiał zaczynać od początku z samego dna?\n- Przyniosłam koszulę z prasowania – oznajmiła młoda kobieta, wchodząc do garderoby Jedynej. Jej akcent świadczył, że nie była biegła w posługiwaniu się językiem Ważnej Wyspy.\nZnaleźli się w Mieście Blichtru. W ramach promocji płyty mieli wystąpić w telewizyjnej gali.\n- Jaką koszulę? – zdziwiła się Jedyna. Jej także posługiwanie się tym językiem przychodziło z trudem.\n- Dla Supernowej.\n- Ale... – Przez chwilę szukała w umyśle właściwych słów. Nie znalazła. Jednak, dzięki tej przerwie w rozmowie, dotarło do niej, o co chodzi. - A... To koszula Bohatera. On jest w garderobie dla zespołu.\n- Nie prasujemy ubrań zespołu. – Młoda kobieta potrząsnęła głową. – To dla Supernowej. Ty jesteś Supernowa.\nJedyna westchnęła głośno. Mimo nalegań ich menadżerki – Jedynej Dzwon nazywanej przez wszystkich Dzwoneczkiem – nie udało im się wytłumaczyć organizatorom gali, że Supernowa to duet i że Bohater także powinien dostać garderobę. Po burzliwej wymianie zdań, musieli się poddać i Bohater poszedł do garderoby dla zespołu. W sprawie koszuli też musiała skapitulować.\n- Dobrze. Wezmę ją – oznajmiła wyjmując wieszak z ręki młodej kobiety. – Dziękuję.\nZerknęła jeszcze szybko w lustro. Wyglądała całkiem nieźle. Mogła więc wyjść i zanieść koszulę Bohaterowi. Zostawiła za sobą młodą kobietę z lekko wybałuszonymi oczami.\n- Dobrze, że rzadko mnie filmowano – stwierdził Bohater po obejrzeniu teledysku do „Wrażliwej duszy”.\n- A co? – spytał Jedyna zaczepnie.\n- Doszedłem do wniosku, że kiepsko wyglądam z czerwonymi włosami.\nJedyna parsknęła radośnie. Ostatnio oboje spróbowali się ufarbować na ten sam kolor i zgodnie uznali, że była to pomyłka. Ale przecież naprawdę nie chodziło o włosy. Teledysk był po prostu okropny. Nie mieli na niego ani dużych funduszy, ani czasu. O nic w nim też nie chodziło. Miotali się do muzyki, tak jak i cała orkiestra, którą zagoniono na plan zdjęciowy. Ujęcia były ciemne, a wszystko zalewało czerwone światło. Zawsze jednak mogło być gorzej. W ich pierwszym teledysku, nakręconym w Kraju Mieście, ubrano ich w sztywne stroje ze sztucznej skóry z ogromnymi poduszkami i nałożono na kiczowate czarnobiałe zdjęcie samotnego drzewa. Dało to efekt tak okropny, że sama WMFF, tylko po delikatnych namowach Bohatera, postanowiła zastąpić ten teledysk innym.\nZimny Kraj nie nadążał za zmianami w świecie rozrywki i nowoczesnymi metodami promocji. Dobrze jednak, że wszyscy zdawali sobie z tego sprawę.\nKrążył po scenie ustawionej w ruinach zamku z dawnych, zapomnianych wieków, gdy przez krótki czas ich naród stanowił potęgę trzęsącą sporym kawałkiem kontynentu. Było to klimatyczne miejsce, ze wspaniałą akustyką, a do tego ważne na muzycznej scenie Zimnego Kraju. Powinien więc cieszyć się, że tu gra i że w końcu zaproszono go do udziału w jakimś festiwalu. Ale co on tu właściwie robił?\nPrzemykał od jednego mikrofonu do drugiego w różnych układach przewidzianych dla chórków. Dlaczego? Bo stanowił część Supernowej. To ze względu na Jedyną go tu zaproszono. Tylko czy stanowili prawdziwy zespół?\nOwszem, kiedy nagrywali „Cuda namiętności”, to była naprawdę praca zbiorowa. Jedyna, Jaśniejący i on, każde dołożyło coś od siebie i trochę pociągnęło w swoją stronę. Nikt chyba jednak nie myślał o Supernowej, jak o prawdziwym zespole, a raczej o projekcie, bardzo możliwe, że jednorazowym.\nTo znaczy, on sam marzył, by zrobić coś więcej, by temu właśnie projektowi się poświęcić. Naprawdę coś z tego mogło być. Nigdy jednak nie powiedział Jedynej „rzuć wszystko i zajmijmy się Supernową na poważnie”. Wiedział, że nie przyjęłaby tego dobrze. Po cichu jednak liczył, że sama na to wpadnie.\nW planie koncertu przewidziano, że wykonają jeden wspólny utwór, jeden solowy Jedynej i wezmą udział w śpiewaniu kilku klasyków.\nNo tak, miał być też jego moment i on teraz nadszedł. Wyszedł na środek sceny sam, ze swoją zupełnie zbędną gitarą. Miał przecież za plecami kompletny, profesjonalny zespół. Dziwnie jednak by się czuł bez instrumentu. Co on by zrobił z rękami?\nPodszedł do mikrofonu i zaczął jeden z większych przebojów Momentu Chwały – piosenkę o wakacyjnej miłości. Był już chyba za stary, żeby śpiewać takie rzeczy. Ale nie miał wyboru. Dla równowagi on też miał zaśpiewać coś swojego, nie było jednak niczego stricte jego, co ktokolwiek chciałby usłyszeć.\nZ wciąż lekko czerwonymi włosami, w łaciatej marynarce z poduszkami jakoś nie pasował do reszty, naprawdę sławnych wykonawców gibających się teraz za jego plecami. Ubrał się jak pajac. Był inny. Był skończony. Tylko on tutaj odcinał kupony od czegoś, co już dawno temu przebrzmiało. Powinien zrozumieć to wcześniej.\nPrzy nagrywaniu „Cudów namiętności” Jaśniejący kazał mu śpiewać niżej, niż zwykle to robił. Tak, musiał przyznać, że brzmiało to dużo lepiej. Ale to nie był on. Jego nikt już nie chciałby słuchać.\nByli w trasie z dwoma innymi zespołami. Ludzie przychodzili na koncerty i nie wychodzili, gdy zaczynali grać, a byli zawsze ostatni. Publiczność może nawet dobrze się bawiła, choć czasem wyglądała na lekko skonsternowaną, jakby nie wiedziała, kto dla nich gra. Może naprawdę nie wiedziała?\nNikt specjalnie się nimi nie interesował. Zagraniczne wydawnictwa wciąż nie chciały słyszeć o Supernowej, choć ich menedżerce udało się ściągnąć na występy parę grubych ryb. Widownia także lepiej przyjmowała poprzedników. Mieli za mało piosenek, a na scenie brakowało im pewności siebie.\nA przecież... Bohater umiał kiedyś panować nad tłumem. Gdy śpiewał z Momentem Chwały wszystko było tak, jak powinno, potrafił doprowadzić publiczność do ekstazy. Potrafił, mimo, że zżerała go trema i śpiewał gorzej, niż w tej chwili. Brakowało mu obycia, dlaczego to więc wychodziło? Czy za sprawą pchającej go w przód wiary w cuda? Teraz, wciąż marzył o sławie, wciąż o nią walczył, ale już chyba w nią nie wierzył. A Jedyna? Co jej przeszkadzało błyszczeć tak, jak potrafiła w swoim repertuarze? Może jeszcze nie zgrali się ze sobą? Może brakowało im tylko doświadczenia w byciu duetem? Może miało być lepiej, kiedyś, w przyszłości?\nBył późny wieczór, kolejne miasto. Siedzieli w pokoju hotelowym Wieloryba, pijąc wino z plastikowych kubków. Mężczyzna z rudym kucykiem wyglądał na starszego, niż był w istocie. To Jaśniejący uparł się, żeby wziął udział w pracy nad płytą. I słusznie zrobił. Wieloryb okazał się perfekcyjnym gitarzystą i miłym człowiekiem. Teraz chyba wszyscy żałowali, że w czasie trasy grał z występującymi przed Supernową Trębaczami.\n- Musimy coś zrobić, żeby zwrócono na nas uwagę – głośno myślał Bohater.\n- Może wystarczy, żebyście zmienili kolejność piosenek – zaproponował Wieloryb. – Dobrze by było, żebyście zaczynali od hitu, żeby publiczność wiedziała, kim jesteście.\n- Może i tak. – Bohater oparł brodę na dłoni i przez chwilę nad czymś dumał. – Ale na końcu też wypada mieć przebój – dodał po chwili.\n- A my mamy tylko jeden – przypomniała mu Jedyna.\n- Tak nie powinna wyglądać trasa - rzucił Bohater prostując się gwałtownie. Jego oczy zapłonęły nagle, jakby znalazł rozwiązanie wszystkich ich problemów. - Powinniśmy wywołać skandal. Wtedy zrobi się wokół nas głośno.\n- Wyrzućcie telewizor przez okno – palnął Wieloryb.\n- No to już! – Bohater poderwał się z miejsca i chciał pochwycić w objęcia telewizor Wieloryba, gdy ten zapytał:\n- Ale czemu mój?\n- A czemu nie? – Bohater zmarszczył czoło.\n- Tchórz – wycedziła przez zęby Jedyna. - Przecież to wszystko jedno, czyj telewizor wyrzucimy i tak problem będziemy mieć wszyscy. - Mówiąc to podniosła się z miejsca i stała teraz z jedną ręką opartą na biodrze, w drugiej trzymała kubek z winem. Półdługie, tlenione włosy, spalone trwałą, spadały jej na ramiona. Alkohol ubarwił twarz lekkim różem. Zbyt potężna dolna szczęka powędrowała dalej do przodu, niż zwykle. – Dawaj, Bohaterze, ten telewizor. To był jego pomysł i jego wyleci.\n- A może twój, co?! – Wieloryb też wstał. – Ja nawet z wami nie gram!\n- Może być Jedynej! – Bohater po prostu chciał działać. – Ale idziesz z nami – spojrzał na Wieloryba. – Jakby nie było realizujemy twój pomysł.\nPopędzili więc przez hotelowy korytarz do pokoju Jedynej. Oczywiście, zabrali z sobą wino. Młoda kobieta szybko otworzyła drzwi i weszła do środka, zapalając światło. Wtedy ujrzeli jej telewizor. Mały odbiornik przycupnięty na stoliku wyglądał, jakby chciał się przed nimi ukryć, skulony i bezbronny. Jedyną obleciał strach.\n- Ten telewizor jest za mały – powiedziała. – Powinniśmy wyrzucić większy. Tego przecież nikt nie zauważy.\n- Bohater ma największy telewizor – powiedział tonem odkrywcy Wieloryb i oboje z Jedyną zachichotali.\n- A pewnie! Mam to zastrzeżone w kontrakcie!\n- Wyrzućmy zatem telewizor Bohatera – postawiła kropkę nad i Jedyna.\n- Może być! – Machnął ręką. Potrzebował skandalu, i będzie miał skandal.\nPobiegli czym prędzej do jego pokoju. Tak, ten odbiornik naprawdę był duży, kineskop miał jak pół szafy. Nadawał się do spuszczenia na ulicę.\n- Wyrzucamy przez otwarte, czy zamknięte okno? – zapytał Wieloryb.\n- Przez zamknięte – zaproponował Bohater.\n- Czy wy jesteście chorzy? – rzuciła gniewnie Jedyna. – Oczywiście, że przez otwarte. Chcecie mieć jeszcze więcej problemów?\nZgodzili się z nią i otworzyli okno. Potem podeszli do telewizora, Bohater z jednej, a Wieloryb z drugiej strony. Podnieśli odbiornik na parę centymetrów w górę i tak już zostali.\nBohater nawet nie drgnął. Zaczął się zastanawiać, czy naprawdę jest taki, jak ci, którzy wyrzucają telewizory. Czy chce taki być? Co innego mógł zrobić, żeby było o nim głośno? Nie wiedział. Godził się nawet z możliwością, że nie tylko nie zna takiego sposobu, ale że on po prostu nie istnieje. Może nie był dość dobry. Lub nie miał dość szczęścia.\nPodjął decyzję. Kariera to jedna sprawa, drugą jest to, że był, kim był. Nikim innym nie chciał i nie mógł być. Opuścił telewizor. Wieloryb zrobił to samo, mało nie przygniatając sobie palców. Pytająco spojrzał na Bohatera, a ten położył rękę na krzyżu i oznajmił:\n- Wiecie, ten telewizor jest za ciężki.\nJedyna odwróciła się w stronę okna. Już się nie śmiała. Posmutniała nagle, bo i ona zrozumiała, że żaden telewizor im nie pomoże. Wystawiła za parapet rękę z plastikowym kubkiem. Wzięła go w dwa palce, przechyliła w lewo, a potem w prawo, przelewając po dnie resztkę wina. Stwierdziła, że wypiła już wystarczająco dużo. Nagle wypuściła kubek z ręki. Poleciał w dół, ginąc w mroku, a ona stała wpatrzona w obraz wilgotnego miasta, rozświetlonego neonami odbijającymi się w kałużach.\nBohater podszedł do niej. Nie powiedział niczego. Po prostu stał obok. Również wystawił swój kubek za parapet i spuścił go w dół. Wieloryb poszedł za ich przykładem.\n– Uh! – rzucił Bohater. – To mieliśmy akcję.\nJedyna roześmiała się krótko i nerwowym ruchem odgarnęła włosy z twarzy. Potem dalej stali bez ruchu. Za plecami mieli jasny pokój i ogromny, złowrogi telewizor, przed sobą uśpione miasto. Nikt ich nie zauważył. Niczego nie osiągnęli. Może tylko wypłoszyli parę kotów. Chłodny wiatr uderzał w ich twarze, rozwiewał włosy, przynosił zapach wilgoci i rozlanego wina. W sercach pojawił się lęk.\nOkrągły Krótki uśmiechnął się pod nosem. Miło było być obserwowanym przez tak piękną kobietą, jak Róża. Podejrzewał dlaczego mu się przyglądała. Doskonale wiedziała kim był. A on wiedział, kim ona była. Ktoś taki jak Róża, nie nadawał się na szpiega, dlatego cała sytuacja bawiła go jeszcze bardziej.\nWMFF ściągnęła go do Zimnego Kraju do Miasta Tuńczyków, żeby zobaczył Supernową na żywo, i się zastanowił, czy warto ich nagrania puścić na zachodnią część Pierwszego Kontynentu. Jakoś nie wierzył, że może usłyszeć coś naprawdę dobrego. Poprawnie grających zespołów była cała masa. Ale te naprawdę dobre spotykało się raz na kilka lat. Dlaczego to miałoby być akurat teraz? Zwłaszcza, że Bohater był już trochę przechodzonym, byłym idolem.\nTo zapewne on kazał swojej dziewczynie obserwować Krótkiego i z jego zachowania wyczytać, co myśli o występie.\nSupernowa była naprawdę świetna. Gdyby jakoś sensowniej się ubrali, mogliby się pokazać na światowych scenach. Trzeba będzie o nich pamiętać.\nOkrągły uniósł głowę i przesłał Róży uśmiech. Niech wie, że jest dobrze. Jedyna i Bohater mogą być z siebie dumni, są profesjonalnymi artystami.\nKobieta chyba się zaczerwieniła. Ona? Taka znana piękność? Okrągły był w coraz lepszym nastroju.\nJedyna stała za mikrofonem w studiu nagrań. Jej potężny głos wypełniał pomieszczenie. Wracający zapewne był zadowolony z tego, co słyszał. Znowu był jej producentem, choć po tym, jak mu się postawiła i choć jej odradzał, wzięła udział w projekcie Bohatera, trochę się na nią boczył. Usłyszała nawet plotkę, że sam też chciał nagrać z nią płytę w języku Ważnej Wyspy. Nie zdążył i dlatego tak denerwowało go to, co zrobiła. Ale teraz te sprawy należały do przeszłości. Pracowała nad trzecią solową płytą. Dlaczego z nim? Dlaczego w ogóle?\n- Plan był inny, ale nie poszło nam źle – podsumował ich wspólną przygodę Bohater. – Może z następną płytą uda się w końcu zaistnieć na rynku międzynarodowym.\n- Może, ale... Teraz musisz trochę na mnie poczekać.\nJego ogromne, brązowo-zielone oczy patrzyły na nią z żalem.\n- Mam swoją publiczność i znowu chciałabym zrobić coś dla nich.\nBohater nie lubił czekać, ale nie miał wyboru.\nA ona? O co jej chodziło? Czy chciała trochę pograć na jego uczuciach? Czy naprawdę odczuwała potrzebę zrobienia czegoś na własną rękę? A może po prostu bała się poświęcić jego wizjom? Mogła się w nich zatracić. Mogły okazać się zbyt wielkie.\nKiedy ich wspólna płyta osiągnęła status złotej, piszczała z radości powtarzając „udało nam się”, a na twarzy Bohatera wykwitł promienny uśmiech.\n- Dziś podbiliśmy Zimny Kraj, jutro podbijemy cały świat – zapewnił. – Jesteśmy przecież najlepsi.\nObjął ją wtedy. Przytuliła twarz do jego ramienia. Czuła, jak jego klatka piersiowa unosi się przy każdym oddechu. Dobrze było dzielić z kimś chwilę tryumfu, z kimś kto niczego nie oczekiwał, poza tym, że za mikrofonem da z siebie wszystko. A jednak nie była jeszcze gotowa, żeby na poważnie wziąć udział w wymyślonym przez niego projekcie.\nI teraz była w studiu z Wracającym. Nagrywała piosenki o rozstaniach. Już od dawna nie byli parą. A ona miała za sobą także epizod z perkusistą Bohaterem Zręcznorękim. Teraz czuła, że jej relacja z Wracającym jako producentem także się wypalała. Mogli nagrać jeszcze tę jedną płytę, ale już więcej nie byli w stanie sobie dać. Więc może powinna na poważnie pomyśleć o Supernowej? Może powinna.\nPo jej twarzy płynęły łzy. Śpiewała o stracie i myślała o ojcu, który już nigdy nie usłyszy jej głosu i nie zobaczy, kim się stała. Dlaczego teraz o tym myślała, choć od jego śmierci minęło już parę lat? Chyba dopiero teraz rozumiała, ile w życiu przeszedł.\nSama nie miała wspomnień z gospodarstwa, które ojciec stracił. Brat opowiadał jednak kiedyś, jak było mu smutno, kiedy zabierano im krowy. A Akuratna pamiętała stuk młotka, w czasie licytacji ich rzeczy. Stracić wszystko, to już był spory cios. Ale Romantyk zdołał raz jeszcze zacząć od początku. Tylko, że potem zginęła Szalona.\nJedyna wiedziała już, że dorośli nie zawsze są tak mądrzy i silni, jak według dzieci być powinni. Sama zupełnie się teraz pogubiła, a przecież miała więcej szczęścia, niż ojciec.\nPowinna wziąć się w garść. Powinna zaplanować swoją przyszłość.\nNiecodzienny Zręcznoręki słuchał nagrań demo Bohatera ze zmarszczonym czołem i ściągniętymi ustami.\n- A więc chciałbyś wydać płytę solową?\nBohater skinął głową.\n- Mam czas. Jedyna nagrywa swoją, więc ja też bym mógł. Może na fali popularności Supernowej...\n- No właśnie. – Niecodzienny wycelował w niego palec wskazujący. – Priorytetem dla ciebie powinno być przygotowanie materiału na waszą kolejną wspólną płytę. I to musi być naprawdę dobry materiał, coś wyjątkowego. A to, co mi przedstawiłeś... Może, z niektórych z tych piosenek, dałoby się coś zrobić. Nie są jednak warte twojej i mojej uwagi w tym momencie.\n- Rozumiem, że potrzebujesz czasu, żeby to przemyśleć.\nNie! Bohater potrzebował czasu, żeby ochłonąć. Dlaczego wciąż go tak traktowano?! A przecież Niezwykły nie zawsze miał rację. To on wymyślił, żeby wypuścić na rynek płytę zatytułowaną „Taneczna namiętność”. Krążek zawierał utwory z wcześniejszej płyty zmiksowane tak, by można było przy nich tańczyć w dyskotekach. Nie sprzedawał się dobrze, czemu Bohater się zresztą nie dziwił. To, co pisał, po prostu nie nadawało się do dyskotek, bo te nigdy nie stanowiły części jego muzycznego świata. Na dodatek, zarzucono zespołowi brak oryginalności. Także pochodzący z Zimnego Kraju chłopcy z Księżniczki zrobili coś takiego przed nimi. Im też to niewiele pomogło. Może sporo w życiu zarobili, ale dla masowego odbiorcy pozostali zespołem jednego przeboju.\n- Ja naprawdę nie chcę zaniedbać Supernowej – powiedział cicho.\n- No właśnie. – Niezwykły roześmiał się tak jakoś protekcjonalnie. – Tak trzymaj. I weź się za komponowanie tego, na co wszyscy czekamy.


Portfolio2 – TUBA\nPortfolio2michal8 sierpnia 2017 13 czerwca 2022\n#socialmedia #video #zdjęcia #e-commerce #ads\nDealer samochodowy chciał rozpocząć sprzedaż aut w Internecie.\nRozpoczęliśmy prowadzenie komunikacji w social mediach dla dwóch salonów: w Białymstoku i Warszawie. Oprócz obsługi wszystkich kanałów social media, moderowania i tworzenia contentu, intensywnie zajęliśmy się pozyskiwaniem klientów.\nSkonfigurowaliśmy reklamy kontaktowe Facebook LeadAds, dzięki którym salon dostaje dane do klientów zainteresowanych kupnem auta. Do salonu spływają uzupełnione formularze kontaktowe co oznacza, że salon nie musi poświęcać czasu na poszukiwanie klientów, a mógł zająć się tymi, którzy są autentycznie zainteresowani kupnem auta.\n#e-commerce #socialmedia #reklama #ads #allegro #copywriting #grafika\nKlient chciał rozpocząć sprzedaż mebli, tkanin i materacy w internecie. W momencie pierwszego kontaktu posiadał tylko kilkanaście aukcji na allegro i nie miał sklepu internetowego.\nPrace rozpoczęliśmy od wdrożenia sklepu internetowego, zaproponowaliśmy zastosowanie funkcji, które ułatwią zarządzanie stroną. Od podstaw zaprojektowaliśmy ścieżkę podróży produktu (zamówienie, magazyn, wysyłka oraz ewentualne reklamacje i zwroty). Wprowadziliśmy do sklepu ponad 10 000 produktów – zajęliśmy się tym kompleksowo. Stworzyliśmy grafiki, opisy, wprowadziliśmy kategoryzację produktów oraz możliwość ich filtrowania i sortowania.\nKolejnym etapem było opracowanie i koordynowanie działań marketingowych. Wprowadziliśmy sklep na homebook oraz ceneo. Dodatkowo sukcesywnie zwiększyliśmy budżet na reklamy na Facebooku oraz Google. Nadzorowaliśmy kampanie reklamowe sklepu w ramach sieci reklamowych. Zdecydowaliśmy się na użycie Criteo, które sprawdza się w retargetingu dynamicznym. Jego zadaniem jest wyświetlanie użytkownikom, którzy porzucili sklep internetowy reklam display. Oprócz reklam internetowych aktywnie promowaliśmy sklep w outdoor. Jego reklamy znalazły się m.in.: na rowerach miejskich w Białymstoku oraz na Paczkomatach.\n#e-commerce #socialmedia #grafika #FacebookAds\nFirma potrzebowała rozpocząć sprzedaż internetową, jednak decyzja o wejściu w cyfrową rzeczywistość jest dla wielu przedsiębiorstw trudna, a sam proces stresujący.\nKompleksowe wprowadzenie firmy do świata internetu podzieliliśmy na dwa etapy: sklep internetowy oraz social media. Na każdym zapewniliśmy również pełne doradztwo. Stworzyliśmy rozbudowany, profesjonalny sklep internetowy, zapewniając marce rozwój gałęzi e-commerce. Zajęliśmy się także produkcją copy oraz grafik. Stworzyliśmy identyfikację wizualna i strategię marketingową, które były fundamentami działalności w social mediach – skupiliśmy się na dwóch platformach. Ze względu na rozbudowane możliwości reklamowe wybraliśmy Facebooka. LinkedIn przekonał nas profesjonalnym charakterem oraz możliwością zdobywania biznesowych kontaktów, na których zależało klientowi.\n#video #zdjęcia #www\nFundacja KAN VISION, powstała przy firmie KAN-therm potrzebowała strony internetowej oraz stałego wsparcia w kwestii produkcji foto i video.\nStworzyliśmy nową stronę internetową fundacji na podstawie materiałów przygotowanych przed Drukarnię Koncept. Na stałe, na zasadach współpracy abonamentowej, jesteśmy też odpowiedzialni za produkcję foto i video z życia fundacji oraz relacje z wydarzeń przez nią organizowanych.\n#socialmedia #zdjęcia #FacebookAds #www\nOgólnopolska firma z 30-letnim doświadczeniem na rynku nie działała w marketingu online. Brakowało również aktualnych materiałów wizerunkowych.\nZorganizowaliśmy profesjonalną sesję zdjęciową, która ukazywała charakter działalności przedsiębiorstwa w rzeczywistości. Do sesji zaangażowanych było ponad 15 osób łącznie z modelami oraz obsługą planu. W trakcie sesji uchwyciliśmy najważniejsze dywizje firmy, między innymi pracowników ochrony fizycznej, patroli interwencyjnych czy też konwojentów mienia. Zdjęcia powstawały w kilkunastu lokacjach na terenie Warszawy oraz Białegostoku. Docelowo materiały zostały wykorzystane na nowej stronie internetowej oraz do ofert i broszur informacyjnych.\nW ramach Akademii Leona Koźmińskiego działał klub sportowy, który nie posiadał spójnego wizerunku.\nPrzygotowaliśmy koncepcję wizerunku klubu. Dodatkowo wyprodukowaliśmy materiały filmowe oraz zrealizowaliśmy sesję zdjęciową. Efekty pracy były wykorzystane w działaniach PRowych i promocyjnych klubu.\nFirma fortum mimo rozbudowanej struktury i silnej pozycji na rynku nie posiadała aktualnych zdjęć personelu.\nZrealizowaliśmy profesjonalną sesję zdjęciową na pracowników warszawskiego biura oraz osób zarządzających regionem. Dzięki temu firma mogła uzupełnić stronę www oraz social media o brakujące treści, a co za tym idzie polepszyć swój wizerunek w sieci.\n#socialmedia #FacebookAds #GoogleAds #www\nW połowie listopada 2019 klient poprosił nas o pomoc w promocji wypożyczalni, aby zapełnić grafik na zbliżający się sezon.\nZaczęliśmy prowadzić profil na Facebooku, który miał na celu przede wszystkim zwiększenie świadomości marki wśród przyszłych i obecnych klientów. Chcieliśmy dotrzeć do nowych osób, a z dotychczasowymi klientami nawiązać bliższą relację. Działania organiczne wspieraliśmy reklamami płatnymi. Dodatkowo uruchomiliśmy GoogleAds. Odświeżyliśmy stronę internetową, tak aby była jeszcze wygodniejsza dla użytkowników i odpowiadała na aktualne trendy UX.\n#e-commerce #copywriting #grafika\nKlient zamówił dostawę nowych produktów, które miały być hitem sprzedażowym na Boże Narodzenia. Niestety nie posiadał w firmie wystarczającej ilości osób, które mogłyby zająć się wstawianiem produktów do sklepu, napisaniem opisów zabawek oraz tworzeniem grafik.\nKlient postanowił zlecić przygotowanie produktów w sklepie internetowym. Publikowaliśmy je na dwóch platformach: Redcart i Idosell.\nStworzyliśmy także rozbudowane opisy, które nie tylko informują o technicznych aspektach zabawek, ale są przede wszystkim kreatywne, chwytliwe i łatwe w przyswojeniu.\nKlient postanowił zlecić nam sesję produktowo lifestylową hulajnóg, które sprzedaje w sklepie internetowym.\nSpełniliśmy wszystkie wymagania klientów dotyczące m.in. modeli, którzy mieli reprezentować różne typy urody. W ciągu dwóch dni zdjęciowych ujęliśmy w kadrach kilkanaście produktów, a sama sesja odbyła się w ponad 12 lokalizacjach. Sesję zoragnizowaliśmy holistycznie od zaplecza, po obróbkę zdjęć.\n#zdjęcia #video #e-learning\nFirma realizowała przetarg dla Państwowej Straży Pożarnej. Częścią przetargu było wyprodukowanie materiałów e learningowych do nowo powstałej platformy PSP.\nFirma BIT wybrała nas na podwykonawcę do wyprodukowania 50 filmów e-learningowych. Byliśmy odpowiedzialni za stworzenie scenariuszy do filmów na podstawie materiałów przekazanych przez strażaków. W ciągu 3 miesięcy skoordynowaliśmy nasze prace ze strażakami, którzy występowali w poszczególnych filmach. Największym wyzwaniem tej współpracy był fakt, iż w filmie brali udział prawdziwi strażacy, którzy nie mieli oni wcześniej doświadczenia z pracą przed kamerą. Mimo to realizacja przebiegła wzorowo!\nFirma Bonano poprosiła nas o realizację ogólnopolskiej kampanii promocyjnej.\nZaprojektowaliśmy zintegrowaną kampanię, której kluczowymi elementami były dwa spoty reklamowe, prezentowane w ogólnopolskiej telewizji. Dodatkowo koordynowaliśmy działania związane z zakupem mediów oraz pomiarem skuteczności kampanii. Łączny budżet kampanii wyniósł ok 1 mln złotych.\nPonieważ kampania okazała się sukcesem, firma zaprosiła nas do współpracy w kolejnym roku. Wyprodukowaliśmy drugi spot reklamowy, który tym razem prezentowany był zarówno w telewizji jak i w Internecie.\n#e-commerce #ads #allegro\nPo zamknięciu salonu samochodowego AutoBreczko właścicielom zostało mnóstwo gadżetów i części, z którymi nie wiedzieli co zrobić.\nZaproponowaliśmy zintegrowaną sprzedaż internetową – połączenie allegro ze sklepem www, gdzie wystawiliśmy wszystkie zalegające klientom produkty. Każdy z nich miał kompleksowy opis i zdjęcia. Próbą naszych sił było logistyczne zaprojektowanie procesu sprzedaży, gdyż część produktów znajdowała się w salonie w Bielsku Białej.\nW zależności od lokalizacji towaru, wysyłka oraz zaksięgowanie następowała w różnych miastach. W ciągu roku sprzedaliśmy ponad połowę produktów, co było dużym sukcesem, ponieważ produkty były sprzedawane detalicznie i w wielu przypadkach posiadaliśmy pojedyncze egzemplarze danego towaru.\nFirma G-SHOCK potrzebowała organizacji eventu promującego otwarcie pierwszego w Polsce sklepu stacjonarnego.\nKompleksowo wsparliśmy firmę w logistyce – zaplanowaniu i przeprowadzeniu wydarzenia. Dodatkowo byliśmy odpowiedzialni za przygotowanie materiałów filmowych, nagranych podczas eventu.\n#video #zdjęcia #grafika\nFirma Choretn obchodziła 10-lecie istnienia firmy i potrzebowała multimedialnej prezentacji swoich działań.\nWyprodukowaliśmy materiały filmowe, zdjęciowe oraz graficzne, które wykorzystaliśmy do realizacji filmu podsumowującego 10-lecie. Finalny efekt był pokazany podczas eventu urodzinowego w Operze i Filharmonii Podlaskiej.\n#www #socialmedia #ads #video #zdjęcia #grafika\nWarszawska klinika medycyny estetycznej mieszcząca się na Złotej 44 nie prowadziła komunikacji marketingowej w Internecie.\nStworzyliśmy i zarządzamy stroną internetową kliniki. Kompleksowo odpowiadaliśmy za prowadzenie kanałów social media. Odpowiadamy za produkcję tekstów, materiałów grafi cznych, filmowych i zdjęciowych, obsługujemy reklamy płatne o budżecie 10 tys. miesięcznie i współprace z influencerami. Aktualnie klinika zmieniła swoją nazwę i została przeniesiona w inne miejsce.\n#video #zdjęcia #oświetlenie #nagłośnienie\nFremantle Media potrzebowała wsparcia w organizacji castingu do telewizyjnego programu Mam Talent, który odbył się w Białymstoku.\nOdpowiadaliśmy za technikę nagłośnieniową i oświetleniową. Dodatkowo kompleksowo zajęliśmy się obsługą filmową i fotograficzną.\nProducent seriali Hotel 52 oraz Przyjaciółki poprosił nas o zrealizowanie materiałów o charakterze “making-of” z obydwu seriali.\nPrzez miesiąc uczestniczyliśmy w planie zdjęciowym seriali. Nagrywaliśmy produkcję programów “od kuchni”. Finalnie zrealizowaliśmy 15 pięciominutowych odcinków, które publikowane były na oficjalnych kanałach seriali na Facebooku.\nSony zwróciło się do nas ze zleceniem nagrania teledysków z koncertów zespołu Lady Pank oraz nagrania koncetowego DVD piosenkarza Grzegoża Hyżego.\nStworzyliśmy scenariusze i wyprodukowaliśmy cztery teledyski dla zespołu Lady Pank. W przypadku drugiego z artystów nagraliśmy teledysk do przeboju “Zagadka” oraz byliśmy odpowiedzialna także za realizację materiału do DVD z całej trasy koncertowej.\nOrganizacja eventu Red Bull Kontrowersy.\nKompleksowo wsparliśmy firmę w organizacji wydarzenia na kampusie Politechniki Białostockiej. Byliśmy odpowiedzialni za produkcję materiałów filmowych, zdjęć, rejestrację materiału dźwiękowego oraz relację live z wydarzenia.\nPrzestarzały wizerunek PSP w internecie i prasie.\nZrealizowaliśmy profesjonalną sesję zdjęciową podczas pracy strażaków. Wyprodukowane materiały zostały wykorzystane w działaniach PRowych.\n#video #live #stream\nOrganizatorzy UTD Festival potrzebowali pomocy przy udokumentowaniu działań brandingowych w 2015 roku oraz produkcji live streamingu koncertów w 2020.\nPrzygotowaliśmy wieloczęściową dokumentację foto i video z eventu, która była wymagana w celu potwierdzenia wywiązania się organizatorów z zaoferowanych partnerom i sponsorom świadczeń. Realizacja streamingu z koncertów odbyła się w 2020. Zapewniliśmy kompleksową obsługę w logistyce streamingu, zapleczu technicznym oraz udostępnianiu nagrań na żywo do sieci.\nFilm typu „backstage” pokazujący powstawanie sceny i przygotowanie techniczne przed koncertem. W ujęciach mieliśmy pokazać jak wygląda życie firmy od wewnątrz.\nFilm stworzyły dwie składowe: nagrany timelapse z montażu i demontażu sceny oraz przebitki z pracy ludzi. Musieliśmy się dostosować do rytmu pracy agencji. Chcieliśmy nakręcić jak najlepsze sceny, jednocześnie nie zaburzając tempa pracy Uniona. Udało nam się nie tylko utrzymać wszystko w profesjonalnej i ciepłej atmosferze, ale również ostatecznie zmontować naprawdę dobry film.\nLokalna firma gastronomiczna, która zajmuje się cateringiem zbiorowym oraz wynajmem sali bankietowej przez pandemię znalazła się w trudnej sytuacji.\nRazem z właścicielem przeanalizowaliśmy szanse oraz możliwe kolejne zagrożenia. Zasugerowaliśmy decyzję o rozwoju dowozów obiadów do biur i mieszkań w formie dziennej i abonamentowej. Zajęliśmy się rozwojem profilu na Facebooku i reklam sponsorowanych, co pomogło utrzymać się firmie na rynku w niesprzyjających czasach.\nJeśli któraś z powyższych historii Cię zainteresowała i/lub potrzebujesz dodatkowych informacji na temat danego projektu, serdecznie zapraszamy do kontaktu.\n@ Agencja TUBA 2022. Wszelkie prawa zastrzeżone.


Malezja zamawia lekkie śmigłowce bojowe - Defence24\nMalezja zamawia lekkie śmigłowce bojowe\n5 lutego 2016, 07:17\nFot. MD Helicopters Inc. / mdhelicopters.com\nśmigłowiec MD 500\nAmerykańska firma MD Helicopters Inc. poinformowała o uzyskaniu zamówienia na dostawę lekkich śmigłowców bojowo-rozpoznawczych dla malezyjskich sił zbrojnych. Wyłoniona oferta zakłada dostarczenie 6 egzemplarzy nowej wersji śmigłowca MD 530G. Dostawa ma zostać zrealizowana do końca pierwszego kwartału 2017 roku.\nMalezyjskie zamówienie to komercyjny debiut nowej wersji lekkich śmigłowców bojowo-rozpoznawczych firmy MD Helicopters. Wyłoniona oferta zakłada dostarczenie siłom zbrojnym Malezji 6 egzemplarzy śmigłowca MD 530G. Pierwsze mają trafić do odbiorcy jeszcze w czwartym kwartale 2016 roku. Dostawa ma zostać w pełni zrealizowana do końca marca 2017 roku.\nMD530 w wersji G pozostawały jeszcze do niedawna w fazie testowej, choć sam typ maszyny i koncepcja rozwojowa należą do sprawdzonych i sięgają swoją genezą blisko 50 lat wstecz do początków produkcji modeli OH-6. Pierwsze loty aktualnej wersji śmigłowca przeprowadzono w 2013 roku. Na 2014 rok przypadły z kolei pomyślne testy systemu uzbrojenia i próby ogniowe z jego użyciem.\nPomimo swoich niewielkich gabarytów, śmigłowiec MD 530G dysponuje wyposażeniem i uzbrojeniem przeznaczonym do wykonywania zadań bojowych. W jego skład wchodzi między innymi zintegrowany system obserwacji w podczerwieni, zestaw kierowanych i niekierowanych rakiet oraz karabin maszynowy kalibru 12,7 mm. Potencjalni nabywcy dysponują również szerokimi możliwościami dostosowania konfiguracji załadunku. Zgodnie z oficjalnym komunikatem śmigłowce dla Malezji zostały dostosowane do potrzeb użytkownika, m.in. poprzez instalację systemów łączności czy obserwacji w podczerwieni.\nUzbrojone wiropłaty MD 530F są używane przez siły zbrojne Afganistanu.\npiątek, 5 lutego 2016, 11:48\ndlaczego w końcu nie wymienią u nas MI2 na SW4 po lekkiej modernizacji na bardziej bojowe\nsobota, 6 lutego 2016, 12:23\na w Polsce ani jednego takiego... SW-4 się nie nadaje - zbyt słaby i zbyt mały... Trzeba kupić Airbusa w wersji UH-72A Lakota... kilkanaście sztuk byłoby już wielkim wsparciem... Za czasów zimnej wojny Niemcy mieli ponad setkę uzbrojonych w PPK lekkich BO-105 i sowieci bardzo się ich obawiali (przyznali to po latach).\npiątek, 5 lutego 2016, 13:34\na p[ropo naszych SW-4... Nie dłąoby rade zrobić szybko wersji bojowej i zaoferować np. takiej Malezji zamiast czekać na zmiłowanie "zaspanych misiów" z MON?\npiątek, 5 lutego 2016, 16:58\nMD530 ma mocniejszy silnik C30 ,ale nie byłby to za duży problem przy SW4 .Jeśli o Malezję chodzi to można by było iść krok dalej i zaoferować SW-4 SOLO ,uzbrojony bezzałogowy/opcjonalnie załogowy wariant wprowadzający Malezję w XXI wiek.;] PS.Dla wojska polskiego jednak warunkiem koniecznym uzbrojenia SW-4 było opracowanie jego wersji dwusilnikowej,gdyby ktoś dalej pytał czemu nie ma u nas uzbrojonej wersji..W związku z zarzuceniem w 1997 roku planu zbudowania wersji dwusilnikowej, wojsko nie wykazało zainteresowania uzbrojeniem śmigłowca. Jeszcze zanim to nastąpiło, planowano dojście do wersji dwusilnikowej etapami - początkowo poprzez wersję z pojedynczą turbiną Pratt&Whitney Canada PW200/90 o mocy 410 kW (550 KM), co pozwalało na powiększenie maksymalnej masy startowej do ponad 1800 kg, dopiero później miała zostać opracowana docelowa wersja z dwoma silnikami, umożliwiająca dostosowanie SW-4 do operacji OEI (One Engine Inoperative), np. policyjnych nad miastami. Z uwagi na brak środków skupiono się wyłącznie na dopracowaniu podstawowej najsłabszej jednosilnikowej wersji SW-4.


Wysłany: 2018-05-20, 21:39:54\nPrawdę mówiąc, zainspirowany chyba Twoim postem, Tereso, czuję, że znowu nachodzi mnie do tego ochota.\nJa na pewno za jakiś czas przeczytam ponownie Teraz wezmę się za inne przedsamochodzikowe dziełka.\nOczywiście książka ma swoje wady, Zenobię też rozpoznałam od pierwszego pistoletu, ale to mnie ubawiło. Co do potencjalnego zabójcy- nie było specjalnego wyboru, bo trup ścielił się gęsto .\nBardzo lubię takie retro kryminałki (w których z reguły nie ma rozbudowanych psychologicznie postaci ), a tu dodatkowo można prześledzić, jak pan Tomasz się rodził\nWysłany: 2018-07-06, 14:07:07\nDzień dobry szanownemu Gronu. Jestem właśnie na wakacjach, które pod względem fantastyczności plasują się w czołówce. Byłem już w Jerzwałdzie i kilku innych miejscowościach znanych z powieści Nienackiego, ale o tym w innym miejscu.\nDodatkową niespodzianką okazała się czechosłowacka wersja "Laseczki...", którą zakupiłem kilka tygodni temu i która czekała w Polsce na odbiór. Na stronie tytułowej widnieje zdjęcie i dedykacja, z tego co się orientuję - pana Dohnala, czyli tłumacza. Ale dla kogo! Jeśli dobrze widzę, jest to egzemplarz podarowany samemu Nienackiemu. Spróbuję przypiąć załącznik, może będziecie mieli coś więcej do powiedzenia.\nPlik ściągnięto 71 raz(y) 2,96 MB\nWysłany: 2018-07-06, 16:56:18\nByłby to rzeczywiście zabytek klasy zerowej w kategorii nienackianów.\nWysłany: 2018-07-06, 18:44:36\nAle miałeś szczęście! Życzę przyjemnego urlopu.\nWysłany: 2018-07-07, 17:24:49\nJeśli dobrze widzę, jest to egzemplarz podarowany samemu Nienackiemu.\nJeśli tak, to ciekawe jakie były jego losy, jak to się stało, że znalazł się w Twoich rękach. Może warto podpytać poprzedniego właściciela, może coś wie.\nWysłany: 2018-07-07, 18:51:52\nTo zdjęcie jest tam przyklejone?\nWysłany: 2018-07-07, 23:54:54\nNabyłem na allegro i odkąd to zobaczyłem noszę się z zamiarem napisania do sprzedającego. Niech tylko zjadę z urlopu, bo nawet nie mam dostępu do porządnego internetu Mimo że to był zdaje się jakiś antykwariat to może będą coś wiedzieć.\nPrzyznam, że również kilka tygodni temu musiałem odpuścić pierwsze wydanie "Uroczyska", bo ceny zbliżającej się do tysiąca już nie dałbym rady zataić przed małżonką i nie spodziewałem się takiego trafu.\nTak, zdjęcie jest przyklejone, ewidentnie po wpisaniu dedykacji. Może nie widać wyraźnie, ale przykryte jest kwadratowym kawałkiem folii założonej pod okładkę. Widać wyjątkową dbałość o to, aby fotografia była zabezpieczona przed ewentualnym odbiciem się na papierze, z biegiem czasu.\nMożliwe (choć to słaby trop), że ten egzemplarz nie musiał być podarowany panu Nienackiemu, a był już w jego posiadaniu, i tylko podczas spotkania obu dżentelmenów pan Dohnal wpisał dedykację i przykleił fotografię. Tylko z drugiej strony taką operację łatwiej wykonać u siebie w domu i gotową książkę przynieść na spotkanie.\nByć może jest to jedna z pamiątek po pisarzu, po jego śmierci "puszczona do ludzi"?\nOstatnio zmieniony przez Bóbr Mniejszy 2018-07-17, 04:56, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 2018-07-17, 04:57:02\nNapisałem dziś do sprzedającego. Odpowiedź dostałem dość szybko - okazuje się, że do pewnego stopnia miałem rację, egzemplarz pochodzi z księgobioru Pisarza. Sprzedający odkupił ów księgozbiór, lub jego część po śmierci pani Nowickiej ok. trzech lat temu.\nWysłany: 2018-07-17, 08:48:21\nOczywiście gratuluję zakupu książki, jednakże szkoda całego księgozbioru. Taki księgozbiór To super pamiątka po ZN. Wspaniała rzecz w ewentualnej izbie pamięci Wielka szkoda\nZ tego wynika, że był jeszcze drugi księgozbiór oprócz tego przy którym w 2002 roku siedział Mietek Moczyński: "W czasie pogawędki miałem przyjemność siedzieć przy biblioteczce Nienackiego, na Jego krześle-fotelu wyciętym z jednego pnia drzewa. Właściciel domu to człowiek bardzo otwarty i życzliwy".\nCzyli nie wszystko po ZN pozostało w rękach ludzi odpowiedzialnych.\nSorry, że nurtują mnie takie nieścisłości, ale wstyd powiedzieć. Podczas swoich dotychczasowych - nielicznych, pobytów na Warmii i Mazurach, jakoś nigdy nie było po drodze do Jerzwałdu, aby osobiście zgromadzić jakiekolwiek informacje o ZN i jego domu.\nWysłany: 2018-07-17, 15:02:11\nSprzedający napisał, że ów księgozbiór zakupił w Łodzi...\nWychodzi na to, że niechcący stałem się jednym z tych, których Pan Samochodzik ścigał - wywiozłem za granicę unikatowy zabytek Ale skoro, jak piszesz, nie wszystko po Nienackim zostało w rękach ludzi odpowiedzialnych, to może i tak lepiej? Przynajmniej przetrwają w niepogorszonym stanie. A niewykluczone, że kiedyś i wrócą do ojczyzny\nA jeżeli w naszych (forowiczów) rękach jest więcej takich pamiątek, to może stworzyć izbę pamięci wirtualną, skoro z prawdziwą nic nie wyszło? Z czasem trafialiby na nią inni posiadacze pamiątek, niezrzeszeni na forum (przypuszczam, że tacy istnieją ) i mogliby przekazywać zdjęcia eksponatów, nie pozbywając się oryginałów. Co Wy na to?\nOstatnio zmieniony przez Bóbr Mniejszy 2018-07-17, 15:06, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 2018-07-17, 15:40:08\nAle skoro, jak piszesz, nie wszystko po Nienackim zostało w rękach ludzi odpowiedzialnych, to może i tak lepiej? Przynajmniej przetrwają w niepogorszonym stanie. A niewykluczone, że kiedyś i wrócą do ojczyzny\nNie bierz tego do siebie. Pisząc o ludziach odpowiedzialnych miałem na myśli tych, którzy dysponowali pamiątkami po ZN od chwili jego śmierci, a teraz nie wiadomo co z nimi zrobili.\nNo wiadomo tylko tyle, że jakieś książki pojawiły się w sprzedaży. Przynajmniej nie trzeba się martwieć o te książki, które trafiają w ręce ludzi podobnych do ciebie.\nMnie się ten pomysł podoba. Brak rzeczywistej Izby Pamięci można zastąpić wirtualną Dlaczego nie Ja na przykład mam kolorowe zdjęcie ZN z jego autentycznym autografem, o czym zapewnił w odręcznym liście z 1995 roku przedstawiciel Oficyny Wydawniczej WARNIA.\nWysłany: 2018-07-17, 17:15:08\nniechcący stałem się jednym z tych, których Pan Samochodzik ścigał - wywiozłem za granicę unikatowy zabytek\nSpoko, Bobrze, nawet sam Pan Samochodzik rozróżniał pomiędzy przemytem a legalną formą handlu z zagranicą. Należy Ci się nawet pochwała, bo książkę zapewne uratowałeś dla przyszłych pokoleń.\nDla Twojego pomysłu z wirtualną izbą pamięci nie widzę jednak większych szans, co najmniej nie w ramach tego forum. Ciesz się po prostu ciekawym nabytkiem.\nPisząc o ludziach odpowiedzialnych miałem na myśli tych, którzy dysponowali pamiątkami po ZN od chwili jego śmierci, a teraz nie wiadomo co z nimi zrobili.\nNajważniejsze eksponaty i manuskrypty zostały zabezpieczone w MWiM, i to jest w moim przekonaniu sto razy lepiej, niż gdyby były przechowywane w jakiejś tam słabo zabezpieczonej izbie wspomnień.\nNieco mniej ważne trafiły w ręce rodziny, a co oni z nimi zrobili i robię, o tym raczej nie będą nikogo informować.\nA reszta? Kto to tam wie. Memorabilia po Nienackim nie mają zbyt wielkiej wartości kolekcjonerskiej…\nWysłany: 2018-07-18, 09:36:36\nNajważniejsze eksponaty i manuskrypty zostały zabezpieczone w MWiM ....\nNo to super, że zabezpieczono, tylko co dalej?\n... i to jest w moim przekonaniu sto razy lepiej, niż gdyby były przechowywane w jakiejś tam słabo zabezpieczonej izbie wspomnień.\nNo nie do końca. Zapewne nie są to jakieś bezcenne eksponaty, które należy przechowywać w zabezpieczonych gablotach i dodatkowo chronić przez wartownika.\nJasne, że rodzina nie musi się nikomu tłumaczyć. Szkoda jedynie wszelkich pamiątek po ZN.\nA reszta? Kto to tam wie. Memorabilia po Nienackim nie mają zbyt wielkiej wartości kolekcjonerskiej\nBardzo mnie zaskoczyłeś Nie mają wartości?\nPonoć Bóbr Mniejszy odpuścił sobie zakup pierwszego wydania "Uroczyska", ponieważ cena dochodziła do tysiąca złotych Dla wielu to sporo kasy. Bóbr M. prawdopodobnie też nie kupił czechosłowackiej wersji "Laseczki..." za przysłowiową złotówkę.\nWysłany: 2018-07-18, 10:26:36\nNie rozumiem pytanie: co ma być dalej? Stała wystawa? Już widzę te tłumy podjeżdżające autobusami, by ją zwiedzić…\nWysłany: 2018-07-18, 11:25:16\nA co tutaj rozumieć? Dlaczego taki sarkazm? A obecnie muzea w Olsztynie są oblegane? Wręcz potrzebne są zapisy, aby zwiedzić ekspozycje? W sezonie letnim wystawa pamiątek po ZN, autorze Pana Samochodzika, zapewne cieszyłaby się powodzeniem.\nJest to idealne rozwiązane, ale z twojej wypowiedzi wynika, że zabezpieczono jedynie maszynopisy powieści ZN\nWysłany: 2018-07-18, 14:47:41\nMaszynopisy, część korespondencji i zdjęć, dzieła sztuki i przedmioty pamiątkowe. Wystawa w MWiM byłaby oczywiście fajna rzecz, przechowywanie spuścizny autora w muzeum w Jerzwałdzie nie. Wystarczy sobie przypomnieć losy zbiorów sztuki ludowej Wojciecha Siemiona, wspomnianych w “Złotej rękawicy”, by zrozumieć mój sceptycyzm.\nWysłany: 2018-07-18, 16:58:26\nMaszynopisy, część korespondencji i zdjęć, dzieła sztuki i przedmioty pamiątkowe. Wystawa w MWiM byłaby oczywiście fajna rzecz, przechowywanie spuścizny autora w muzeum w Jerzwałdzie nie.\nSuper. Czyli sporo dobroci jest po ZN. Wystawa byłaby kapitalna.\nWystarczy sobie przypomnieć losy zbiorów sztuki ludowej Wojciecha Siemiona, wspomnianych w “Złotej rękawicy”, by zrozumieć mój sceptycyzm.\nBez przesady. Ile spłonęło zamków, pałaców, dworków, kamienic, bloków, mieszkań, kościołów, itp.? Tak się zdarza. Nie można wykluczyć, że pożar wybuchnie w muzeum, czy też w innym budynku użyteczności publicznej.\nOstatnio zmieniony przez Kozak 2018-07-18, 17:02, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 2018-07-19, 06:05:06\nPany, nie ma się o co spierać. Zbiory są w muzeum, tego się nie zmieni, a poza tym i dobrze. W muzeum jednak mniej są narażone na różne żywioły. Mam tylko nadzieję, że jednak nie trzeba być koniecznie naukowcem, żeby je obejrzeć.\nTak... śledzę czasem Allegro, różne tytuły w różnych wydaniach się zdarzają, ale ta pierwsza edycja "Uroczyska" to musi jakiś Święty Graal był...\nWysłany: 2018-07-19, 07:10:06\nPrzecież nikt się nie spiera Dyskusja dotyczy pamiątek związanych z ZN, a także możliwości ich wyeksponowania dla rzeszy wielbicieli jego twórczości.\nOdkąd pochwaliłeś się "Laseczką..." też częściej zaglądam na Olx i Allegro\nWysłany: 2018-07-21, 19:25:00


Łagodna zima obniża rachunki za ogrzewanie : aleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów\naleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów Bankowość Łagodna zima obniża rachunki za ogrzewanie\nPóki co, do ogrzania domów zużyliśmy o ponad 18% mniej energii niż w standardowych warunkach. Jeśli zima pozostanie łagodna, to w domowym budżecie może zostać od kilkuset do nawet ponad tysiąca złotych - wynika z szacunków Lion’s Banku.\nPolacy co piątą wydaną złotówkę przeznaczają na utrzymanie dachu nad głową. Połowę z tej kwoty pochłaniają wydatki na nośniki energii (opał, gaz, energię elektryczną czy cieplną). W tym sezonie łagodna zima pozwoli sporo zaoszczędzić. Cieplejsza aura za oknem oznacza bowiem niższe zapotrzebowanie na ciepło, czyli niższe rachunki za ogrzewanie. Jak wynika z szacunków Lion’s Banku, w Warszawie dotychczasowe zapotrzebowanie na energię cieplną było o ponad 18,1% niższe niż średnio w latach 1980 – 2004.\nPrzeczytaj więcej na ten temat: Bartosz TurekGłówny Urząd Statystyczny / GUSIdea BankLion's BankOszczędzanie


Co słychać u… CIO Roku 2015? - CXO\tCXO\nWybór Nikodema Bończa Tomaszewskiego na CIO Roku 2015 był sensacją, ale sprawił wielu osobom z branży dużo radości. Byliśmy zaskoczeni, kiedy okazało się, że nie będzie mu dane realizować spójnej i ciekawej wizji w COI podległym już minister Streżyńskiej. Wtedy CIO Roku 2015 został powołany przez radę nadzorczą Exatela na stanowisko prezesa. Podobnie jak w poprzednich instytucjach wysoko podniósł sztandar misji marki: w NAC była to cyfryzacja dostępu do archiwów, w COI budowa państwa usługowego. W Exatelu jest to cybersuwerenność.\nSzymon Augustyniak\t10.02.2017, godz. 17:28\nJakie masz wrażenia z tegorocznego konkursu CIO Roku?Z pewnością cała finałowa ósemka to menedżerowie wysokiej klasy, ze świetnym dorobkiem. O przewadze decydowały cechy osobowości i umiejętność przekonania jury do wagi swoich dokonań. Taki konkurs jest także przeglądem najnowszych trendów w różnych branżach, to bardzo ciekawe. Dla mnie był to konkurs niespodzianek. Moi faworyci ze zgłoszeń pisemnych wypadali w trakcie przesłuchań słabiej, niż się spodziewałem.Bardzo widoczna była różnica pomiędzy osobowością i sposobem myślenia menedżerów z dużych korporacji, o zdepersonalizowanej strukturze właścicielskiej, a menedżerami z firm z kapitałem skoncentrowanym w rękach konkretnych osób, często właścicieli-założycieli. Te organizacje mają całkiem różny sposób prowadzenia biznesu, mimo że skala może być podobna. Menedżerowie z pierwszej grupy zarządzają procesami i procedurami, prowadzą dużo działań abstrakcyjnych, ich zarządzanie jest mniej relacyjne i spersonalizowane. Natomiast w drugiej grupie podejście jest bardziej relacyjne i ukierunkowane na konkret i działanie, często widać płynne przechodzenie od skali makro do mikro. Przy czym efektywność osiągania celów w obu przypadkach jest podobna.Zobacz również:Co wiemy o emocjach?Nikodem Bończa Tomaszewski prezesem Exatela\nCzy w dokonaniach uczestników konkursu CIO Roku 2016 były widoczne trendy zmiany cyfrowej?W tym gronie nie mówimy już o „strategii cyfryzacji”, a raczej „strategii w cyfrowym świecie”. Cyfryzacja przestała być odrębnym czynnikiem życia społecznego i stała się jego naturalną częścią. CIO przestał być dysponentem „cudownych” technologii i szafarzem nowinek. Za pomocą narzędzi cyfrowych CIO ma za zadanie zorganizować życie firmy. Nie musi go wymyślać, ale musi je zrozumieć i przetłumaczyć na narzędzia, które będą używalne, przydatne ludziom. Epoka ekscytacji informatyzacją jest już za nami.I nikt nie oczekuje przełomu innowacyjnego po cyfryzacji biznesu?Są oczywiście nowe pomysły wykorzystania technologii cyfrowych. Ale sprawny CIO nie musi już być rewolucjonistą i innowatorem. Ważniejsze jest rozumienie biznesu i psychologii organizacji, które pozwala prawidłowo dobrać narzędzia i metodykę ich wdrożenia. Osiągnięcia CIO Roku 2016 to dobry przykład, jak cyfryzacja porządkuje i wyznacza rytm procesów w firmie.Co przesądziło o zwycięstwie Tomasza Krawczuka?Dynamizm CIO, który wiele lat wzrasta z firmą, żyje jej problemami, ale zachowuje przy tym świeżość, walczy o to, aby utrzymać tempo biznesu i wygrywać na rynku. Wygrywa także pasja, choć tej nikomu z finalistów nie można odmówić. Osobiście zawsze cenię szybkość działania i bezkompromisowość w dążeniu do strategicznego celu. Tomasz Krawczuk to w mojej ocenie prawdziwy CIO XXI wieku, czyli menedżer procesów biznesowychi organizacji pracy, dla którego narzędzia cyfrowe są środkiem do celu, a nie CIO stróż zaplecza technicznego. W Forte udało się znaleźć odpowiednią osobę i dobrze sformułować jej rolę. Nie jako głównego technologa, bo narzędzia są dojrzałe, ale kompozytora i dyrygenta cyfrowej transformacji.A jak zmieniła się Twoja sytuacja? Szybko po konkursie CIO Roku 2015 okazało się, że to, co zyskało uznanie środowiska i co przyjęto za realną wizję i fundament pozytywnej zmiany sytuacji w państwowej informatyce zostało przekreślone. Czy idea państwa usługowego jeszcze żyje?To był rok dynamicznej zmiany, której zupełnie się nie spodziewałem, odbierają nagrodę. Ale te doświadczenia, choć czasem przykre, są bardzo pouczające. Mimo początkowych nadziei wymyślona przeze mnie i moich współpracowników w COI wizja transformacji państwa za pomocą narzędzi cyfrowych pod hasłem „Państwa usługowego” uległa wyhamowaniu, ale stanąłem przed nowymi wyzwaniami.Wiesz, ile e-usług pojawiło się w roku 2016?Nie chcę tego komentować. Plany były inne. Czas pokazał, że idea państwa usługowego za bardzo wyprzedziła swoją epokę.Dlaczego?Ten wniosek wynika z późniejszych doświadczeń. Od maja 2016 r. jestem prezesem Exatela. To ostatni operator telekomunikacyjny kontrolowany przez państwo, który intensywnie rozbudowuje komponent bezpieczeństwa. Działa na rynku krajowym prywatnym, publicznym i za granicą. Przekrojowo jest zwornikiem wielu procesów cyfryzacji. Z tej perspektywy uważam, że pierwszym wyzwaniem dla państwa jest poważna rozmowa o cybersuwerenności. To kategoria porządkująca.Państwo usługowe jest jej elementem, ale nie można zawęzić myślenia o cyfryzacji Polski do jednego elementu. Teraz mówi się wiele o cyberbezpieczeństwie, a to tylko jeden z czynników cybersuwerenności.Pomysł na Exatela jest prosty: Firma ma pogłębiać swoją rolę jako narodowy operator telekomunikacyjny, szczególnie dla infrastruktury krytycznej, a także zapewniać zaawansowane usługi i rozwiązania w dziedzinie cyberbezpieczeństwa. Wpisuje się to w koncepcję cybersuwerenności.Twój manifest cybersuwerenności odbił się szerokim echem.Sześć warunków cybersuwerenności pokazuje cały cyfrowy ekosystem, zależność pomiędzy państwem i biznesem, bezpieczeństwem państwa i jego usługowością, kadrami i infrastrukturą. To wszystko powiązane elementy. Na przykład państwo bez zaplecza w postaci narodowego prywatnego sektora IT nigdy nie będzie cybersuwerenne.O cyberbezpieczeństwie mówi się chętnie i dużo. Postępuje uzależnienie życia od internetu, sytuacja geopolityczna jest napięta...Temat cyberbezpieczeństwa stał się marketingowym „buzzword”, ale na pewno wywołał szerszą i głębszą reakcje, niż było to intencją globalnych firm technologicznych, które go nagłaśniają. Duże i średnie państwa zorientowały się, że bez własnych rozwiązań IT będą w wielu obszarach bezbronne.Wchodzimy w okres cybernetycznego wyścigu zbrojeń?Wszyscy będą starali się infiltrować infrastrukturę obcą i chronić własną. Kluczem nie jest innowacyjna technologia, ale zaufanie. Gospodarka światowa tak funkcjonuje, że kiedy dochodzi do geopolitycznego czy finansowego kryzysu, to największe zaufanie ma się do własnego państwa oraz do krajowych firm, technologii i organizacji.Pytanie, czy na takie decyzje nie jest już z późno. Nikt na przykład nie ma skutecznego pomysłu na wymuszenie czegokolwiek na właścicielach portali społecznościowych.Niedawny spór o cenzurę treści przez Facebooka pokazuje, że państwo i społeczeństwo nie mają wpływu na pewne obszary, które są ważne. Jeśli 30% obywateli korzysta z jakiegoś portalu, to w wymiarze społecznym przestaje on mieć charakter prywatny, a staje się częścią przestrzeni publicznej. Decyzje dziś podejmowane będą miały fundamentalne znaczenie dla funkcjonowania społeczeństw do końca wieku. Trzeba rozstrzygnąć pewne kwestie, między innymi: Czy portal społecznościowy powinien być regulowany, tak jak telewizja? Jaką ilość informacji mogą gromadzić firmy i państwo? Gdzie przebiega nowa granica prywatności?Cybersuwerenność jest dobrym pojęciem organizującym wszystkie dziedziny. To główny pomysł na Exatela?Pomysł na Exatela jest prosty. Firma ma pogłębiać swoją rolę jako narodowy operator telekomunikacyjny, szczególnie dla infrastruktury krytycznej, a także zapewniać zaawansowane usługi i rozwiązania w dziedzinie cyberbezpieczeństwa. W oczywisty sposób wpisuje się to w koncepcję cybersuwerenności. Jesteśmy ostatnią firmą telko pod kontrolą państwa, dlatego uważam, że Exatel powinien uzyskać ustawowy status narodowego operatora sieci strategicznych dla państwa przy jednoczesnym wzmocnieniu biznesowej pozycji jako ważnego dostawcy najwyższej jakości usług telekomunikacyjnych dla prywatnych firm i innych operatorów na rynku krajowym oraz zagranicznym.Drugi filar to budowa silnych kompetencji cyberbezpieczeństwa nie tylko poprzez dostarczanie usług, ale także rozwój nowych rozwiązań oraz prowadzenie prac badawczo-rozwojowych. Tu konieczna będzie współpraca z uczelniami, strat-upami i innymi firmami państwowymi oraz prywatnymi. W jej toku nie tylko powstaną nowe produkty, ale także rodzimy gospodarczy ekosystem, zdolny samodzielnie konkurować na rynku.Dziękuję za rozmowę.Nikodem Bończa TomaszewskiMenedżer, ekspert IT, publicysta, historyk, twórca Narodowego Archiwum Cyfrowego. Absolwent historii (2000) na Uniwersytecie Warszawskim. W 2005 r. obronił doktorat na tym samym wydziale. Równolegle podjął studia indywidualne w dziedzinie filozofii nauki w Collegium Invisibile (1997-2000). Od lipca 2007 do marca 2008 r. był dyrektorem Archiwum Dokumentacji Mechanicznej. Przygotował i zrealizował koncepcję budowy Narodowego Archiwum Cyfrowego. W marcu 2008 r. został mianowany pierwszym dyrektorem tej instytucji. Funkcję sprawował do 2012 roku. W NAC zbudował od podstaw zespół łączący kompetencje archiwistyczne, digitalizacyjne, analityczne, programistyczne i utrzymaniowe, który pozwalał na samodzielną realizację projektów z zakresu archiwistyki cyfrowej.Nikodem Bończa Tomaszewski zwyciężył w znakomitym stylu w zaciętej konkurencji konkursu CIO Roku 2015. . W styczniu br. został nieoczekiwanie odwołany ze stanowiska szefa Centralnego Ośrodka Informatyki. W maju 2016 r. został powołany przez radę nadzorczą Exatela na stanowisko prezesa zarządu firmy - operatora telekomunikacyjnego wchodzącego w skład GK PGE.\tZapraszamy na konferencje i warsztaty »


Biura pod wynajem z Wrocławia – w jaki sposób wybrać współcześnie dla siebie rzeczywiście odpowiedni lokal? - Magiczna moc modnych zakupów\nHome / Biura pod wynajem z Wrocławia – w jaki sposób wybrać współcześnie dla siebie rzeczywiście odpowiedni lokal?\nWrocław jest jednym z najciekawszych miast Polski, które charakteryzuje się obecnie ogromną popularnością. Do aglomeracji stale przyjeżdżają kolejne osoby, które pragną szukać lepszej pracy, szans edukacyjnych czy wolą żyć w większym mieście. W dodatku, Wrocław jest idealnym miejscem dla przedsiębiorców, ze względu na bliskość zachodnich sąsiadów Polski.\nNie można się wobec tego dziwić, że powierzchnie biurowe (inoffice – wirtualne biura warszawa) do wynajęcia kliknij tutaj we Wrocławiu są współcześnie tak popularne. Na szczęście, ich oferta jest dość bogata i bezustannie budowane są nowe biurowce, które nie tylko gwarantują znakomite warunki do pracy, ale są na dodatek miejscem wyjątkowo reprezentacyjnym. Jak w takim razie wybrać dla siebie odpowiednie biuro? Jakie lokale faktycznie warto mieć na względzie?\nPierwszym krokiem jest określenie własnych możliwości finansowych. Nie warto decydować się na wynajęcie biura w ścisłym centrum miasta, mimo ogromnych zalet takiego rozwiązania, jeśli ma się świadomość tego, że opłata za biuro będzie dla firmy zbyt dużym obciążeniem finansowym. Zaoszczędzone pieniądze można by było przeznaczyć na rozwijające inwestycje, które są potrzebne, szczególnie w początkach funkcjonowania firmy, kiedy tworzyw ona swoją markę i pozycję na rynku.\nDochodzisz do przekonania, że dobrze by było pogłębić swoją wiedzę na opisywany tu problem? Wejdź zatem na ten link i przeczytaj więcej w opracowaniu (https://www.sitodruk-maszyny.com/maszyna/tunel-suszacy-drylight/).\nPo określeniu kwoty, którą miesięcznie jest się w stanie przeznaczyć na wynajęcie biura, można przystąpić do poszukiwania lokalu. Zasada jest prosta, identycznie jak w innych większych metropoliach, im bliżej centrum tym drożej. Jednocześnie jednak biura do wynajęcia w centrum charakteryzują się dużą popularnością, jako że zapewniają bezproblemowy dojazd do pracy i są zdecydowanie bardziej prestiżowe. Klientom, którzy są w biurze firmy umówieni na spotkanie, też wygodniej jest dotrzeć, co wpływa na ich opinię o ewentualnym współpracowniku.\nW dodatku, koniecznie trzeba pamiętać, że biuro ma być schludne, estetyczne, a jego okolica powinna być odpowiednio zadbana. Nawet obszerne i świetnie urządzone biuro mieszczące się w sąsiedztwie odrapanych i opuszczonych budynków nie będzie stanowiło dla danej firmy reprezentacyjnej wizytówki. Zbyt duża oszczędność na wynajmie biura jest absolutnie niewskazana. Reasumując, poszukiwanie biura dobrze jest zacząć od skonkretyzowania jaką kwotę można wydać na wynajem. Na względzie należy mieć również jego dogodną lokalizację.


Newsy - Detektyw\nKolejny odcinek na kanale YouTube "Wykrywanie aplikacji szpiegujących w telefonie"\nPojawił się kolejny odcinek w cyklu filmów o wykrywaniu podsłuchów na naszym kanale YOUTUBE pod tytułem: "Wykrywanie aplikacji szpiegujących w telefonie". Zapraszamy wszystkich zainteresowanych do obejrzenia szóstego już odcinka o wykrywaniu technik podsłuchiwania i śledzenia. Dowiecie się w nim, jak wykryć nienaturalne zachowanie Waszego telefonu, co może być objawem zainstalowania w nim aplikacji podsłuchującej.\nKolejny odcinek o wykrywaniu podsłuchu pojawił się na naszym kanale YouTube\nPojawił się kolejny odcinek w cyklu filmów o wykrywaniu podsłuchów na naszym kanale YOUTUBE pod tytułem: "Wykrywanie nadajników GSM cz. 2". Zapraszamy wszystkich zainteresowanych do obejrzenia piątego odcinka o wykrywaniu urządzeń podsłuchowych. Dowiecie się w nim, jak poradzić sobie z nadajnikiem GSM pozostającym w stanie czuwania.\nJest następny odcinek na temat wykrywania podsłuchu na YouTube\nPojawił się kolejny odcinek w cyklu filmów o wykrywaniu podsłuchów na naszym kanale YOUTUBE pod tytułem: "Wykrywanie nadajników GSM". Zapraszamy wszystkich zainteresowanych do obejrzenia czwartego odcinka o wykrywaniu urządzeń podsłuchowych. Można się dużo dowiedzieć na ten temat. Wystarczy kliknąć na przycisk YouTube na naszej stronie. Zapraszamy!\nKolejny cykl filmów już dostępny na naszym kanale YouTube\nPojawił się na naszym kanale YouTube "Leszek Suchecki na podsłuchu" kolejny cykl krótkich filmów pod wspólnym tytułem "Hit czy kit, prawda czy mit?" Cykl poświęcony jest obalaniu mitów na temat profesjonalnego wykrywania podsłuchu i podglądu. Podpowiada też, czego wymagać od wykonawców płatnej usługi wykrywania. Cykl otwiera pierwszy odcinek zatytułowany: "Jakim sprzętem do wykrywania podsłuchów dysponują fachowcy". Warto go obejrzeć, żeby wybrać właściwego wykonawcę i nie narazić się na wydanie pieniędzy na darmo.\nKolejny odcinek pojawił się na naszym kanale YouTube\nPojawił się nowy nowy odcinek w cyklu filmów o wykrywaniu podsłuchów na naszym kanale YOUTUBE pod tytułem: "Wykrywanie nadajników podsłuchowych zasilanych z sieci 230 V". Zapraszamy wszystkich zainteresowanych do obejrzenia trzeciego odcinka o wykrywaniu urządzeń podsłuchowych. Odwiedźcie nasz kanał YouTube klikając na przycisk.\nPojawił się nowy odcinek na naszym kanale YouTube\nPojawił się nowy nowy odcinek w cyklu filmów o wykrywaniu podsłuchów na naszym kanale YOUTUBE pod tytułem: "Wykrywanie nadajników podsłuchowych aktywowanych głosem lub zdalnie". Zapraszamy wszystkich zainteresowanych do obejrzenia drugiego odcinka o wykrywaniu urządzeń podsłuchowych. Odwiedźcie nasz kanał YouTube klikając na przycisk.\nNasz nowy cykl filmów na YOUTUBE\nNasz nowy cykl filmów o wykrywaniu podsłuchów już dostępny na kanale YOUTUBE "Leszek Suchecki na podsłuchu". Zapraszamy wszystkich zainteresowanych do obejrzenia pierwszego odcinka o wykrywaniu urządzeń podsłuchowych dostępnego pod adresem: https://youtu.be/-JtcOu3PiMY\nUżywanie mikrofonów zewnętrznych do dyktafonów\nCzęsto zdarza się, że nagrania w dyktafonie są mało czytelne. Dźwięk jest przytłumiony, nie słychać dokładnie wszystkich wypowiedzi, zakłócenia mają na tyle wysoki poziom głośności, że rozmowa schodzi na plan dalszy. Materiał dowodowy w takim przypadku może okazać się niewystarczający dla postępowania przed sądem...


Perfect Smile Veneers veneers - Sprawdzamy, czy warto kupić ten produkt? I ile to kosztuje\nHome / Piękno / Perfect Smile Veneers veneers – Sprawdzamy, czy warto kupić ten produkt? I ile to kosztuje\nKażdy chce mieć gładkie i białe zęby. Dzięki postępowi w dziedzinie stomatologii, marzenie stało się rzeczywistością. Poważnym impulsem do rozwoju stomatologii estetycznej jest zastosowanie różnych rodzajów fornirów. Wśród nich są odpinane licówki Perfect Smile Veneers Veneers. Jest to tani i skuteczny sposób na uzyskanie pięknego uśmiechu. Poza tym, to jest absolutnie bezpieczne. Warto zauważyć, że mają nieograniczoną żywotność. Jeżeli prawo do korzystania z płyty i regularnie dbać o nich, można je nosić przez całe życie.\nProjekt rysy Perfect Smile Veneers\nRemovable fornirów Perfect Smile Veneers Veneers zostały wymyślone w Stanach Zjednoczonych. Struktura\ndentystycznej składa się z\ndwóch elementów wykonanych z wysokiej jakości materiału i antyalergicznymi. Pierwszym elementem jest część silikonową, która ukrywa dziąsła, znajduje się na stronie tylnej części urządzenia. Trwały i miękki materiał zapewnia maksymalne utrwalenie fornirów. Drugi element podstawy (albo zębów) jest wykonany z elastycznego tworzywa sztucznego, łączący rozciągliwy nylon i wysokiej jakości polipropylenu. Dzięki lekkości i wytrzymałości licówki nie są zauważalne na zębach. Ponadto, są one odporne na działanie czynników zewnętrznych (ekstremalne temperatury, działanie kwasów, barwniki zawarte w żywności).\nZalety i wady Perfect Smile Veneers Veneers\nW przypadku prawidłowego stosowania, płyta całkowicie niewidoczny, a użytkownik nie będzie miał uczucie sztuczną szczękę. Góra bezpiecznie usuwa płytkę, więc nie bój się, że będą one wypaść. Inne korzyści projektowe obejmują:\nszczelne i bezpieczne dopasowanie do zębów bez dyskomfortu;\nodporność na działanie czynników zewnętrznych, zachowując naturalny kolor i połysk\nwysoką wytrzymałość produktu;\nComfort (łatwa i szybka do usunięcia);\nnie trzeba szlifować swoje zęby na wszystkich stronach.\nmateriał hipoalergiczny, całkowicie bezpieczny dla ludzi;\nłatwe przechowywanie i opieki.\nWady, które mają wymienne licówki Perfect Smile Veneers Veneers należą: brak efektu terapeutycznego, płytki nie są w stanie wyleczyć lub aby wyrównać zęby. W rzadkich przypadkach, ewentualnej reakcji alergicznej lub indywidualnej nietolerancji polipropylenu.\nWażne! Wpust musi być zakupiony w klinikach stomatologicznych, aptekach i sklepach, które oferują gwarancję. Często nie są podróbki, że już po pierwszym użyciu staje\nsię bezużyteczny. Em>\nW niektórych przypadkach będzie potrzebować Perfect Smile Veneers Veneers\nSą chwile, kiedy nie ma odpinane okleiny nie jest po prostu za mało. Na przykład, przed zbliżającym się ważnym wydarzeniem (wesele, fotografia, ważne spotkanie, etc.) pacjentów w\ncelu określenia zapotrzebowania na taki zakup. Nieodzownym nabycie będą zdejmowane licówki Perfect Smile Veneers Veneers, jeśli masz takie problemy z zębami jak:\nzmienić kolor nadzienia;\nutraty koloru białego szkliwa\nniekompletny przedniej uzębienie\npowierzchni heterogenicznej (pęknięcia, plamy, chropowatość)\nobecność krzywych rzadkich, małe zęby.\nProjektowanie ochrony wrażliwych zębów nie tylko ból, ale także z różnych przebarwień lub żółknięcia. Eliminują dyskomfort i pozbyć się kompleksów w\nobecności dużych szczelin między zębami. Płyty nie powodować podrażnienie jamy ustnej i estetycznie wyglądać jak naturalny ząb. Perfect Smile Veneers Veneers są popierane przez wielu stomatologów i są uważane za całkowicie bezpieczne (bo nie mają one negatywny wpływ na szkliwo zębów i dziąseł).\n“Ruchome licówki – skuteczne i wysokiej jakości urządzenie, które pozwala na wykonywanie piękny uśmiech bez wizyty u specjalisty Niektóre sceptycyzm większość moich kolegów jest uzasadnione. – zdejmowany projekt nie rozwiąże problemów chorych zębów i robi nie jednostki „native” bardziej biały, a nie wyeliminować pęknięcia szkliwa. innymi słowy, jeśli pacjent ma próchnicę lub inne problemy z uzębieniem, konieczne jest, aby rozwiązać, a następnie przystąpić do korekty wizualnej „, mówi stomatolog-protetyk, Kirillov Oleg, Europa.\nJak używać i dbać o płytach są Perfect Smile Veneers Veneers\nWpust jest umieszczony w górnym rzędzie zębów i szczęki dolnej. W klinice stomatologicznej jest to możliwe, aby takie struktury są stałe. W ciągu pierwszych pięciu minut po instalacji zwykle było trochę niewygodne, ale szybko przechodzi w\nzwiązku z opływowym kształcie płyt. Zestaw wymiennych\nlicówki Perfect Smile Veneers Veneers może być w domu – ważne jest, aby postępować zgodnie z instrukcjami. Należy pamiętać, że prawidłowy montaż produktu zależy od jakości uśmiechu przyszłości. Proces trwa zaledwie kilka minut i jest prosty:\nPrzed włożeniem płyty wyjmowane, to ma być umieszczony na 5-10 minut w gorącej wodzie. Aby to zrobić, zagotować wodę i napełnić 75% szkła szkła. Wkładka zawiera specjalną powłokę białej, który po 2-3 minutach staje się przezroczysty i miękki, to sygnał na przejście do następnego etapu.\nPlate trzeba być tak mocno przycisnął do zębów do obsady dokładnie odtworzenie anatomicznego kształtu szczęki.\nPo 30-40 sekundach można usunąć produkt i umieścić go w zimnej wodzie. W rezultacie, konstrukcja jest zestalony i stałe dokładny kształt szczęki, a powłoka stała się lekko w wodzie, ponownie zestala się i powraca naturalnie biały kolor.\nNastępnie można wstawić klocki jako zwykły wymienny szczęki.\nAby wyjąć płytę, trzeba powoli podważyć go i korzyści z ust. Forniry należy przemyć gorącą wodą i oczyścić pozostałość spożywczego do zapobiegania wzrostowi bakterii. Aby to zrobić, nie można używać środków chemicznych, twarde szczoteczki do zębów lub przedmiotów z cząstkami stałymi. Po wszystkich procedur z forniru należy dobrze wysuszony. projekt sklepu jest konieczna w zamkniętych\npojemnikach specjalnego przeznaczenia, które pomogą chronić je przed brudem, kurzem i zarazków. Jest to niemożliwe, aby płyta zginać, łamać, używać do innych celów.\nWażne! Noszenie protezy te Perfect Smile Veneers Viners możliwe w ciągu dnia, ale w nocy są one lepiej .\nPrzed zakupem wymiennych licówki, zaleca się, aby skonsultować się z lekarzem. Po przeprowadzeniu szczegółowego badania, lekarz powie Ci, jak prawidłowo zainstalować wykładzinę.\nObliczenie kosztów fornirów pod klucz\nOblicz sam koszt instalacji licówki.\ndokładnego ostatecznego obliczenia dla każdego forniru doliczyć koszt mocowania – 500r. i raz na całe odlewów kosztów pracy. – 1200r\nLepsze i bardziej precyzyjnie – na bezpłatne konsultacje! Wszystkie adresy i numery telefonów na stronie chudostom.ru. Rejestrować się przez telefon w oddziale blisko ciebie.\nWyliczenie nie jest oferta publiczna, ostateczny koszt jest ustalany na bezpłatne konsultacje przed i nie zmieniają się podczas procesu leczenia.\nPrevious ArticlePsorilin – prawdziwe opinie, jak to zrobić – składniki\nNext ArticleSlimagic Caps – Sprawdzamy, czy warto Kupując ten produkt? I ile to kosztuje


Hotel Sabatino Milan, Mediolan , Włochy. Zarezerwuj już Teraz!\nDwugwiazdkowy Hotel Sabatino znajduje się w centrum Mediolanu, bardzo blisko głównej Corso Buenos Aires, 5 minut od głównej stacji pociągów oraz katedry, 10 minut od Piazza Duomo oraz dzielnicy mody Via Montenapoleone. Więcej informacji\nGrupa 15 lub więcej osób podróżująca do Mediolan? Skontaktuj się z nami bezpośrednio Dwugwiazdkowy Hotel Sabatino znajduje się w centrum Mediolanu, bardzo blisko głównej Corso Buenos Aires, 5 minut od głównej stacji pociągów oraz katedry, 10 minut od Piazza Duomo oraz dzielnicy mody Via Montenapoleone. Więcej informacji\nInformacje na temat Hotel Sabatino Milan\nZnajdujemy się w centrum Mediolanu, blisko przystanków tramwajowych i stacji metra, z których dostaniesz się do Expo i całego miasta.\nW Hotelu Sabatino znajdziesz serdeczność, prostotę i komfort, które zapewnią ci coś więcej niż tylko satysfakcjonujący pobyt w hotelu 2-gwiazdkowym w Mediolanie. Nasi goście są zawsze mile widziani, recepcja jest czynna całą dobę i zawsze udzieli ci przydatnych informacji na temat miasta. Hotel Sabatino jest odpowiedni dla tych, którzy przybywają do Mediolanu w celach biznesowych, dla tych, którzy studiują na uniwersytecie lub muszą znajdować się blisko szpitali. Stanowimy mały 2-gwiazkowy hotel w centrum Mediolanu, który jest prosty i wygodny, i który oferuje absolutny komfort, którego potrzebujesz na kilka dni w hotelu.\nWyposażenie Pokoju: prysznic, sejf, TV, telefon, łazienka, klimatyzacja, wentylator, toaleta, łazienka, ogrzewanie, minibar, budzenie na życzenie / budzik i biurko.\nOpłata klimatyczna nie jest wliczona w cenę Informacja dot. lokalizacji\nZnajdujemy się w centrum Mediolanu, w pobliżu Corso Buenos Aires oraz w niewielkiej odległości od Piazza Aspromonte. Lokalizacja jest dogodna dla tych, którzy przyjeżdżają do Mediolanu samochodem - jesteśmy tylko dwa kilometry od obwodnicy EST (bypass Wschód) i dla osób korzystających z transportu publicznego. Przystanek bus 81 pochodzące od głównego dworca jest zaledwie 50 metrów od hotelu. Czerwona linia metra do katedry Fieramilano (powierzchnia ekspozycji centrum) i Nuovafiera di Rho-Pero, a metro zielonej linii na Stazione Centrale, Brera, ulic handlowych, Castello Sforzesco ECT. tylko 500 metrów od hotelu, na Piazzale Loreto. Bus 81, oprócz przybyciu na Stazione Centrale, również osiągnie Corso Como, ulica wypełniona dyskotek i klubów w Mediolanie modne. Wśród 2 gwiazdkowymi hotelami w Mediolanie, Hotel Sabatino jest wygodne również dotrzeć do Città Studi uniwersytetu, Politechnika w Mediolanie i różnych urzędów na Statale. Wszystko dostępne przez dziesięć minut spacerem lub trolejbusów 90, 91 i 93. Hotel Sabatino znajduje się niedaleko głównych Mediolanu szpitalach. Można je osiągnąć poprzez podjęcie trolejbusy (90, 91, 93) lub z dziesięć minut spacerem. Istituto Nazionale per lo Studio e la Cura dei Tumori (Krajowy Instytut Badań i lekarstwa na raka) (Via Venezian 1), Istituto Nazionale Neurologico (National Neurological Institute) Carlo Besta (Via Celoria 11) i Poli specialistico Święty Rita Hospital (Via Catalani 4), znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie hotelu, podczas gdy Szpital San Raffaele można osiągnąć poprzez zielony mm2 dla Cascina Gobba że odbiega od Piazzale Loreto. W okolicy Hotel Sabatino firmy, znajduje się wiele sklepów pizza, trattorie i restauracje serwujące dania kuchni włoskiej oraz dania kuchni międzynarodowej i etnicznej. Zasady dot. anulowania rezerwacji


Posts posted by Dawno temu w Tatrach\nZgłaszam nowy konkurs i zapraszam serdecznie do udziału ?\nPosted January 24, 2021 · Edited January 24, 2021 by Dawno temu w Tatrach\nNowy Konkurs. Do wygrania "TOPR. Żeby inni mogli przeżyć" - Beata Sabała-Zielińska\nWpadł mi do głowy taki pomysł, żeby nagrać audiobooka z książki Mariana Sokołowskiego o próbie zimowego przejścia północnej ściany Łomnicy w 1927 roku :)\nAudiobooka, który byłby dostępny dla każdego za darmo... ale jednak jakoś nagrać go trzeba i tutaj zwracam się do Was. Poniżej w linku więcej szczegółów. Gdyby ktoś z Was był zainteresowany wsparciem projektu to zapraszam i gorąco zachęcam ? Wsparciem będzie również udostępnienie tematu dalej :P\nPosted November 20, 2020 · Edited November 20, 2020 by Dawno temu w Tatrach\nNowy konkurs! Do wygrania świetny album: "Tatry i Pieniny śladami pierwszych turystów i fotografów"\nTym razem do zgarnięcia: "Janusz Majer. Góry w cieniu życia".\nPosted October 23, 2020 · Edited October 23, 2020 by Dawno temu w Tatrach\nKolejny piątek, czyli kolejna książka do zgarnięcia ?\nTym razem coś z nie takiej dawnej historii\nPosted October 9, 2020 · Edited October 9, 2020 by Dawno temu w Tatrach\nPosted September 25, 2020 · Edited September 25, 2020 by Dawno temu w Tatrach\nCzołem, wszystko wskazuje na to, że uda mi się regularnie co dwa tygodnie organizować konkurs z książką do wygrania. Dlatego, żeby nie tworzyć kolejnych tematów, informacje o kolejnych będę wrzucał w tym wątku ?\nDo wygrania kolejny tytuł ? Zapraszam do zabawy, na odpowiedzi czekam do 18.09.2020:\nPosted September 7, 2020 · Edited September 7, 2020 by Dawno temu w Tatrach\nmam nadzieję że wygram - na Twojej stronie trochę brakuje mi tematu dawnego narciarstwa (przed powstaniem kolejki na Kasprowy) a jest o czym pisać\nJest konkurs z fajną książką do wygrania :) Zapraszam serdecznie do zabawy :\nSzczegóły na fejsbuniu:\nJa może nie napiszę nic odkrywczego, ale zaproponowałbym książkę ? Literatury górskiej jest tak dużo, że spokojnie coś się znajdzie. Zależy to oczywiście od zajawki, ale moim zdaniem książki jeszcze bardziej przybliżają do gór. Np.\n"TOPR. Żeby inni mogli przeżyć" - wiadomo\n"Ucieczka na szczyt" - o złotej erze polskiego himalaizmu\nlub (jeśli uda Ci się znaleźć) "W stronę pysznej" wydanie z 2008 r. o Józefie Oppenheimerze - to już raczej dla koneserów (sam bezskutecznie szukam :D)\nBon wartościowy do sklepu górskiego to też dobra rzecz, zwłaszcza jak trochę się chodzi to sprzętu nigdy nie jest za wiele ?\nCzad! Uwielbiam stare zdjęcia z Tatr - mają w sobie coś magicznego.\nSam często łapię się na tym, że spędzam dużo czasu przeglądając różne archiwa. Wydawałoby się, że niezbyt dużo może się zmienić na przestrzeni lat w górach - nic bardziej mylnego ;)\nPrzy okazji zapraszam na moją stronkę na FB, gdzie publikuję archiwalne zdjęcia z opisami: facebook.com/dawnotemuwtatrach


Ustawa antyterrorystyczna wycofana do uzgodnień międzyresortowych - sejm-rząd Społeczeństwo\nUstawa antyterrorystyczna wycofana do uzgodnień międzyresortowych\nZostały zawieszone prace w komitecie nad ustawą - przyznał szef Komitetu, minister Henryk Kowalczyk. (Fot. : www.youtube.pl).\n• Prace w komitecie nad ustawą zostały zawieszone – przekazał minister Henryk Kowalczyk.\n• Było trochę uwag i mało czasu na uzgodnienia – tłumaczy minister.\n• Na razie nie wiadomo kiedy projekt powróci pod obrady.\nDo uzgodnień międzyresortowych powrócił - decyzją komitetu stałego Rady Ministrów - projekt ustawy o działaniach antyterrorystycznych - powiedział w piątek PAP szef Komitetu, minister Henryk Kowalczyk.\nJak podkreślił podczas czwartkowych obrad komitet zajął się projektem, ale zdecydowano, iż jeszcze zostanie powtórnie przekazany do uzgodnień międzyresortowych.\n- Zostały zawieszone prace w komitecie nad ustawą. Było trochę uwag i mało czasu na uzgodnienia - zaznaczył Kowalczyk. Pytany kiedy projekt powróci pod obrady i będzie mógł - po uzyskaniu pozytywnej opinii - trafić pod obrady rządu odparł, że zależy to "od skuteczności uzgodnień".\nDo tekstu projektu dotarła PAP, w czwartek po południu można było go znaleźć w biuletynie informacji publicznej MSWiA.\nHenryk Kowalczyk ustawa antyterrorystyczna Komitet Stały Rady Ministrów