Kolorowe korektory pomagają ukryć bardziej widoczne, ciemnoniebieskie i purpurowe cienie pod oczami oraz niedoskonałości takie jak: zaczerwienienia i przebarwienia.\nZ pomarańczowym korektorem ORANGE 06 ukryjesz ciemnoniebieskie cienie pod oczami oraz przebarwienia powstałe pod wpływem promieni słonecznych.\n40% certyﬁkowanych organicznych składników\nJak używać żółtego korektora?\nCienie pod oczami: Opuszkiem palca lub pędzelkiem nanieś korektor na skórę pod oczami i delikatnie rozetrzyj. Następnie nałóż podkład, lekko wklepując w okolicach oczu.\nWypryski i przebarwienia: Na grzbiecie dłoni zmieszaj kolorowy korektor z korektorem beżowym i nanieś na niedoskonałości, które chcesz zatuszować. Następnie nałóż podkład, aby ujednolicić kolor cery. Dla przedłużenia efektu i matowego wykończenia makijażu zastosuj sypki puder lub puder w kompakcie.\nINCI: CAPRYLIC/CAPRIC TRIGLYCERIDE**, CI 77891 (TITANIUM DIOXIDE), OCTYLDODECANOL, RICINUS COMMUNIS (CASTOR) SEED OIL*, SILICA, COPERNICIA CERIFERA (CARNAUBA) WAX*, CI 77492 (IRON OXIDES), PRUNUS ARMENIACA (APRICOT) KERNEL EXTRACT, ZEA MAYS (CORN) STARCH*, MICA, CI 77491 (IRON OXIDES), CI 77007 (ULTRAMARINES), EUPHORBIA CERIFERA (CANDELILLA) WAX, FRAGRANCE, PRUNUS ARMENIACA (APRICOT) KERNEL OIL, LECITHIN, CI 77499 (IRON OXIDES), TOCOPHEROL, ASCORBYL PALMITATE, CITRIC ACID\nKorektor w sztyfcie ORANGE...


Nietrzymanie Moczu u Psa - Jak Leczyć? | Gliwicka Przychodnia Weterynaryjna\nWrodzone przemieszczenie moczowodów\njako przyczyna nietrzymania moczu u psów\nNietrzymanie moczu u psa to problem, z którym mogą się borykać zarówno właściciele szczeniąt, dorosłych psów i suk, jak i bardzo starych psów. O ile u tych ostatnich problem może się wydawać związany wyłącznie z wiekiem, o tyle u młodszych zwierząt powoduje dziesiątki pytań. Dowiedz się, co jest przyczyną tego kłopotliwego schorzenia u Twojego pupila i jak sobie z nim poradzić!\nProblem u młodych psów i szczeniaków\n„Popuszczanie” u psa lub suki po kastracji lub sterylizacji\nCo ze starymi psami?\nCzym jest nietrzymanie moczu u psa? Specjaliści z Gliwickiej Kliniki Weterynaryjnej odpowiadają!\nNietrzymanie moczu u psa zdecydowanie nie dotyczy sytuacji, w których pies nienauczony czystości załatwia swoje potrzeby w domu. Nie możemy też mówić o nietrzymaniu moczu wówczas, gdy zapomnimy wyprowadzić naszego pupila odpowiednio często, przez co jednorazowo załatwi się on w mieszkaniu. Nietrzymanie moczu to o wiele poważniejszy problem. Może być ono związane z kłopotami zdrowotnymi lub behawioralnymi. Wbrew pozorom stosunkowo łatwo powinniśmy odróżnić, z którym z tych problemów mamy do czynienia.\nJeżeli bowiem pies popuszcza mocz wyłącznie podczas zabawy czy ze strachu, co określa się niekiedy emocjonalnym nietrzymaniem moczu, mamy zdecydowanie kłopot z zachowaniem psa i jego psychiką. Mimo wszystko konieczna będzie jednak wizyta u lekarza weterynarii, który potwierdzi nasze podejrzenia i upewni się, że nasz pupil nie ma na przykład problemów anatomicznych związanych z nieprawidłową budową cewki moczowej, gruczołu krokowego, pochwy czy pęcherza moczowego. Tego typu wady zwykle koryguje się bowiem operacyjnie.\nProblem emocjonalnego nietrzymania moczu – po potwierdzeniu u lekarza weterynarii braku jakichkolwiek innych kłopotów ze zdrowiem naszego pupila – możemy rozwiązać przede wszystkim na poziomie behawioralnym. Pomoże nam tu konsultacja z doświadczonym psim behawiorystą lub zastosowanie kilku podstawowych porad, które pozwolą zmniejszyć poziom stresu czy strachu u zwierzęcia i pomogą mu się przyzwyczaić do niereagowania w ten niepożądany sposób w przypadku odczuwania nadmiernej radości. Pamiętajmy, aby przede wszystkim:\nnie karcić psa za popuszczanie moczu. To tylko wzmocni jego poziom stresu. O wiele lepszym rozwiązaniem jest nagradzanie go za każdym razem, gdy załatwi się na dworze oraz ignorowanie w przypadku, gdy załatwi się w domu – podobnie jak w przypadku treningu szczeniaka do niebrudzenia w mieszkaniu;\nunikać zbyt wylewnych powitań po wejściu do domu – niech pies przyzwyczaja się, że to normalne, że czasem wychodzimy, a nasz powrót to zwyczajny moment w ciągu dnia, a nie chwila największej radości;\nunikać nachylania się bezpośrednio nad psem – może to wywoływać u niego strach i być przyczyną popuszczania moczu. Podobnie działa też zbytnie przybliżanie twarzy do psiego pyska, co u ludzi oznacza czułość, a u psów odczytywane jest jako wrogość i zagrożenie – zwłaszcza, jeśli się uśmiechniemy, czyli w psim języku wyszczerzymy kły;\nunikać wypracowywania postaw uległych u psa. Jeżeli pies często kładzie się przed nami na plecach, co oznacza w psim świecie całkowitą uległość, nie powinniśmy zaczynać go głaskać – może się wówczas wystraszyć. Lepiej odsunąć się wówczas od niego i zawołać go z pewnej odległości, a kiedy przyjdzie, pochwalić go od razu, zanim jeszcze zdąży znów wywrócić się na plecy.\nNietrzymanie moczu u szczeniaków i młodych psów wiąże się zwykle z tym, że nie wiedzą one jeszcze, jak dać znać swojemu nowemu właścicielowi, że potrzebują „wyjść za potrzebą”. Nierzadko jest to też, jak już wspomnieliśmy, kwestia stresu – przeprowadzka do nowego domu, zmiana środowiska i sposobu odżywiania to trzy najważniejsze czynniki, które mogą zdecydowanie zestresować naszego pupila na tyle, aby stracił on kontrolę nad swoim pęcherzem. Niestety równie częste są u szczeniaków również problemy zdrowotne wymagające ingerencji doświadczonego lekarza weterynarii. U młodych psów najczęstszymi schorzeniami są zwykle zapalenie pęcherza lub cewki moczowej, u suczek z kolei młodzieńcze zapalenie pochwy, które najłatwiej będzie zdiagnozować po pobraniu przez nas próbki psiego moczu i dostarczeniu jej do lekarza naszego pupila.\nDużo poważniejszy problem sygnalizuje zwykle popuszczanie moczu przez psa podczas snu lub niezakłócanego żadnymi bodźcami wypoczynku. Wówczas mamy najczęściej do czynienia z całkowitą lub częściową utratą kontroli nad zwieraczami pęcherza, co prowadzi do mimowolnego opróżniania go. Przyczynami, które stoją za tego rodzaju kłopotami, są poważne schorzenia natury neurologicznej lub kłopoty związane z pojawieniem się kamieni w moczu, polipów na pęcherzu czy nawet zmian nowotworowych w organizmie naszego psa. Czasem nieświadome popuszczanie moczu podczas snu powoduje także silne bakteryjne zapalenie pęcherza moczowego.\nNa szczęście tego rodzaju schorzenia są stosunkowo rzadkie u młodych psów i szczeniąt. Oczywiście warto przeprowadzić szczegółowe badania u dobrego lekarza weterynarii – zwłaszcza wówczas, gdy pies dotychczas sygnalizował nam potrzebę wyjścia na dwór lub nie załatwiał się w domu. Nagła zmiana w tej kwestii nie musi jednak dotyczyć tylko sfery zdrowia fizycznego naszego pupila – być może ma on poczucie, że nie poświęca mu się wystarczająco dużo uwagi i próbuje w ten sposób wzbudzić nasze zainteresowanie? Zanim więc wystraszymy się, że to nowotwór, sprawdźmy dokładnie wszystkie inne możliwe przyczyny. Jak widzimy, może być ich naprawdę wiele\nWrodzone przemieszczenie moczowodów (wrodzona ektopia moczowodowa) jako najczęstsza przyczyna wczesnego nietrzymania moczu u psów\nTypowym objawem choroby jest występowanie nietrzymania moczu od urodzenia zwierzęcia lub pojawienie się go w wieku szczenięcym. Przyczynami rozwoju ektopii mogą być czynniki dziedziczne i/lub zaburzenia gospodarki witaminowej w organizmie ciężarnej matki. Wyróżniane są dwa rodzaje ektopii moczowodowej (śródścienna i zewnątrzścienna). U psów najczęściej stwierdzana jest jednostronna ektopia śródścienna (moczowód biegnie w ścianie pęcherza moczowego, omija jego światło i otwiera się do światła cewki moczowej).\nDiagnostyka wady opiera się na zebraniu odpowiedniego wywiadu i ustaleniu momentu, w którym właściciel zwierzęcia zauważył zaburzenia w trzymaniu moczu. Potwierdzenie obecności ektopii moczowodowej można uzyskać na podstawie wyników urografii dożylnej, uro-tomografii komputerowej, ultrasonografii i uretrocystoskopii. Najlepszą z tych metod jest uro-tomografia komputerowa. Jest to badanie proste do przeprowadzenia i dobrze tolerowane przez badane zwierzęta. Przed wykonaniem badania zwierzę poddawane jest krótkotrwałemu znieczuleniu ogólnemu, następnie dożylnie wstrzykiwany jest środek cieniujący, który wydalany jest z moczem przez nerki. Kolejnym etapem badania jest wykonanie tomografii komputerowej jamy brzusznej. Pozwala to na uwidocznienie struktur układu moczowego i dokładne prześledzenie przebiegu moczowodów.\nSkuteczne leczenie ektopii wymaga przeprowadzenia operacji korygującej nieprawidłowe ujście moczowodu. W przypadku ektopii śródściennej można dokonać stomatyzacji ektopowego moczowodu na wysokości trójkąta pęcherza moczowego (neoureterostomii) lub jego replantacji (neoureterocystostomii).\nKlasyczny dostęp operacyjny wykorzystywany do leczenia ektopii moczowodowej u małych zwierząt wymaga szerokiego otwarcia jamy brzusznej cięciem sięgającym od pępka do spojenia łonowego. Alternatywą dla tego dostępu, stosowaną u dzieci, może być przeprowadzenie zabiegu przy wykorzystaniu ograniczonego dostępu do jamy brzusznej, czyli minilaparotomii. U psów zabieg polega na wykonaniu krótkiego cięcia w linii pośrodkowej jamy brzusznej (długości około 5 cm.), w okolicy ostatniej pary sutek. Po otwarciu jamy brzusznej pęcherz moczowy jest przemieszczany poza nią i wykonywana jest operacja na moczowodach. Zabieg kończy się odprowadzeniem pęcherza z powrotem do jamy brzusznej i zamknięciem rany operacyjnej.\nW okresie pooperacyjnym zwierzęciu podawane są antybiotyki i leki przeciwbólowe. Przez 10 dni po zabiegu konieczne jest ograniczenie ruchu zwierzęcia i ochrona rany operacyjnej przed lizaniem. Ze względu na małą inwazyjność zabiegu operowane zwierzęta szybko wracają do zdrowia.\nNietrzymanie moczu u suki po sterylizacji zdarza się znacznie częściej niż u psa po kastracji. Jest to związane przede wszystkim z faktem, że u psów często kastrację wykonuje się po to, aby zapobiec przypadkom popuszczania moczu. Wiąże się ono często na przykład z pobudzeniem seksualnym lub koniecznością zaznaczenia swojej pozycji w stadzie w przypadku, gdy w domu pojawia się nowy pies czy nawet… nowe dziecko. Aby zwrócić na siebie uwagę i zaznaczyć swoją obecność, niewykastrowane psy będą bowiem chciały oznaczyć swój teren. Dorosłe psy mogą jednak również – podobnie jak ludzie – mieć problemy z przerostem prostaty. Najłatwiej zauważyć to wówczas, gdy dorosły pies popuszcza kilka kropli moczu już po zakończeniu jego oddawania lub jeżeli w jego moczu możemy zaobserwować pojedyncze kropelki krwi. Prostata u psów rozrasta się na zewnątrz, a jej przerostowi towarzyszy często stan zapalny, który jest przyczyną pojawienia się krwi w moczu zwierzęcia. Ze względu na zagrożenia płynące z rozwoju nieleczonego stanu zapalnego sytuacji tego typu nie wolno bagatelizować – konieczna będzie jak najszybsza wizyta u lekarza weterynarii i podjęcie odpowiedniego leczenia. Najczęściej zaleca się tu właśnie kastrację, która prowadzi do zaniknięcia pozbawionego dopływu hormonów gruczołu. Lekarz powinien jednak najpierw sprawdzić, czy pies aby na pewno ma kłopoty z prostatą – często schorzenie to mylone jest z podobnie objawiającymi się chorobami takimi jak kamica pęcherza moczowego czy cewki moczowej.\nU suk, zwłaszcza w przypadku większych ras, ważących od 20 kg w górę, popuszczanie moczu często występuje dopiero po zabiegu sterylizacji. Jest to związane ze spadkiem poziomu hormonów. Układ moczowy psa jest bowiem kontrolowany przez żeńskie hormony płciowe, których poziom spada po sterylizacji w wyniku usunięcia macicy i jajników, które powinny je produkować. O ile większość suk radzi sobie z tą zmianą w poziomie hormonów, o tyle u części z nich – szacuje się, że jest to około 20% suk dużych ras – problem może wystąpić w ciągu od kilku dni do nawet kilku tygodni po zabiegu. Poziom hormonów spada bowiem z czasem, a nie w momencie usunięcia przydatków, przez co skutki zabiegu mogą uwidocznić się dopiero po miesiącu czy dwóch, a niekiedy nawet jeszcze później.\nPosterylizacyjne nietrzymanie moczu wymaga diagnostyki wykluczającej inne choroby układu moczowego, najczęściej wykonuje się badanie moczu, USG jamy brzusznej oraz badanie krwi. Rozpoznanie pozwala nam na podjęcie leczenia, które wiąże się z podawaniem leków doustnych, najczęściej do końca życia zwierzęcia. Leczenie jest jednak na tyle nieinwazyjne, że nie utrudnia w znacznym stopniu życia właściciela ani jego pupilki.\nNietrzymanie moczu u starych psów – czy to normalne, że stary pies „popuszcza”? Odpowiadają lekarze weterynarii\nNietrzymanie moczu u starych psów uznaje się za jeden z kłopotów związanych z ich wiekiem – wielu właścicielom wydaje się, że to normalne, że stary pies popuszcza czasem mocz. Nie jest to jednak prawdą. W przypadku gdy pies, który do tej pory nauczony był załatwiać się tylko na dworze, nagle zaczyna robić to w domu, a nawet w swoim posłaniu, możemy mieć niemal pewność, że w jego organizmie dzieje się coś niedobrego. U starych psów – zwłaszcza wykastrowanych, spokojnych i niemających raczej poważnych problemów behawioralnych – dużo rzadziej występują bowiem wszystkie niefizyczne przyczyny nagłego nietrzymania moczu. Częstszą przyczyną problemów z nietrzymaniem moczu są u nich problemy neurologiczne, schorzenia stawów i kręgosłupa lub problemy związane ogólnie z narządami wewnętrznymi. Powodem nietrzymania moczu może być również pojawienie się kamieni w pęcherzu i cewce moczowej, powodujące pieczenie i popuszczanie moczu, lub – niestety – postępujący nowotwór lub inne poważne zmiany, takie jak choćby kłopoty w prawidłowym funkcjonowaniu wątroby.\nNietrzymania moczu u starego psa w żadnym wypadku nie należy lekceważyć. Jeżeli nasz pupil spędził z nami już ponad 10 lat, warto zadbać o to, aby również ostatnie lata jego życia były maksymalnie komfortowe zarówno dla niego, jak i dla nas jako jego właścicieli i przewodników. Nie ignorujmy więc problemu i absolutnie nie próbujmy karcić psa za niezdolność do utrzymania czystości w domu. Koniecznie wybierzmy się jednak do lekarza weterynarii i zacznijmy od podstawowego badania moczu, a następnie wykonajmy wszystkie inne procedury, jakie zleci nam doświadczony lekarz. Nie próbujmy leczyć psa domowymi sposobami, kierując się dobrymi radami znajomych czy rodziny, którzy znali kiedyś kogoś, kto znał kogoś, kto miał psa, któremu wystarczyło podać tabletkę czy dawać mniej wody przed snem. Bez zalecenia lekarza weterynarii w żadnej sytuacji nie powinniśmy ograniczać psu dostępu do wody ani podawać żadnych leków!\nCo robić, gdy pies popuszcza krople moczu? Dowiedz się, jak wygląda leczenie!\nJak już wspomnieliśmy, jeżeli pies popuszcza krople moczu, konieczne będzie leczenie nietrzymania moczu pod okiem doświadczonego lekarza weterynarii. Będzie on w stanie zadecydować, jakie badania należy bezzwłocznie wykonać, aby postawić właściwą diagnozę, a następnie zaleci konkretne sposoby leczenia. Jak już wiemy, w zależności od przyczyny nietrzymania moczu mogą to być między innymi sposoby takie jak:\npodanie uzupełniającej terapii hormonalnej,\noperacja korygująca nieprawidłowy kształt cewki moczowej, pochwy, prostaty lub pęcherza moczowego,\nkastracja w przypadku psów cierpiących z powodu przerostu prostaty,\npodanie odpowiedniego rodzaju antybiotyku w przypadku bakteryjnego zapalenia cewki lub pęcherza moczowego.\nTo jednak nie wszystkie z metod – nie wymieniliśmy zresztą wszystkich przyczyn nietrzymania moczu, lecz jedynie te najpopularniejsze. Pamiętajmy, że artykuł ten ma jedynie charakter informacyjny i nie powinien stać się podstawą do samodzielnego postawienia diagnozy naszemu pupilowi i wdrożenia leczenia, które wydaje nam się odpowiednie. Podkreślamy bowiem raz jeszcze, że nietrzymanie moczu często jest związane z poważnymi problemami zdrowotnymi i nie powinniśmy zwalać go zawsze na karb wieku psa. Psy nie popuszczają bowiem moczu tylko w wieku szczenięcym lub gdy są już stare. Również kilkuletnie zwierzęta w sile wieku mogą borykać się z tym niezbyt przyjemnym dla psa i jego właściciela kłopotem ze względu na stan emocjonalny bądź fizyczny. W razie zauważenia tej przypadłości u naszego pupila powinniśmy więc koniecznie skontaktować się z lekarzem weterynarii w celu przeprowadzenia szczegółowej diagnostyki, określenia źródła problemu i obrania odpowiedniej metody leczenia.\nCo robić, gdy zauważymy problem?\nJeżeli zauważymy, że nasz pies nagle zacznie popuszczać mocz, w którym znajduje się krew, lub nietrzymanie moczu połączy się u niego z paraliżem tylnych łap i problemami w poruszaniu się, nie powinniśmy zwlekać. Warto mieć na taką sytuację przygotowany kontakt do najbliższej kliniki weterynaryjnej funkcjonującej przez całą dobę. W Gliwicach przy ul. Toszeckiej 19 działa całodobowa Gliwicka Klinika Weterynaryjna, w której doświadczeni lekarze weterynarii z pewnością pomogą naszemu pupilowi niezależnie od pory dnia czy nocy.\nRyc. 1: Wyłonienie pęcherza moczowego z jamy brzusznej\nRyc. 2: Zszyta rana operacyjna


Wielka Brytania: Od 2040 r. zakaz sprzedaży samochodów z silnikami spalinowymi - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plWielka Brytania: Od 2040 r. zakaz sprzedaży samochodów z silnikami spalinowymi\n26.07.2017, 15:55; Aktualizacja: 26.07.2017, 16:08\nBrytyjski minister środowiska Michael Gove zapowiedział w środę, że od 2040 roku w Wielkiej Brytanii będzie obowiązywał zakaz sprzedaży nowych silników spalinowych. To element rządowej strategii na rzecz zwalczania zanieczyszczenia powietrza.\n"Dzisiejsze plany nakreślają to, jak będziemy pracować z władzami lokalnymi w celu zwalczania skutków zanieczyszczenia powietrza wywołanego przez transport. (...) To jeden z elementów wartego 3 mld funtów rządowego programu mającego na celu oczyszczenie powietrza i obniżenie emisji" - tłumaczył Gove.\nTagi:sprzedaż, paliwa, prezydent


"Pogromcy Mitów" - Carsharing edition. - Autonaminuty.org\nNie da się ukryć, że idea Carsharingu rozwija się w Polsce lawinowo. Długo trzeba było czekać, aby nad Wisłą dystans do rozwiniętych krajów w dziedzinie współdzielonej mobilności zaczął się skracać. Kilka lat temu zaczęły działać rowery, co okazało się pełnym sukcesem, a od zeszłego roku na poważnie Carsharing zawitał do Polski. Współdzielonych rowerów do samochodów w podobnych programach nie sposób porównywać, szczególnie ze względu na poziom wsparcia samorządów wobec obu usług, natomiast to jest temat na zupełnie inny czas i inną okazję. W dzisiejszym materiale chcielibyśmy się skupić na innym poważnym zagadnieniu, czyli tak jak w tytule, będziemy rozważać czy Carsharing jest faktycznie takim świetnym pomysłem jak starają się nas przekonać usługodawcy zarówno rodzimi jak i zagraniczni.\nAby móc się z tym dylematem zmierzyć rzetelnie, powinniśmy zacząć od analizy zalet jakie co rusz pojawiają się w materiałach promujących Carsharing, a takich jest naprawdę sporo. Najważniejsze z nich wymieniamy poniżej i na podstawie wiarygodnych dostępnych materiałów ocenimy czy jest to faktycznie prawda, czy jedynie mit, który jest stale powielany niezależnie od miejsca gdzie samochody we współdzielonej mobilności się pojawiają:\n– jeden samochód współdzielony zastępuje nawet kilkanaście aut prywatnych\n– systemy współdzielonej mobilności motywują mieszkańców miast aby sprzedali swoje prywatne samochody\n– wynajem „na minuty” jest tańszy niż posiadanie własnego samochodu\n– auta współdzielone przyczyniają się do polepszenia jakości powietrza w miastach gdzie jest oferowany\n– carsharing rozluźnia parkingi w centrach miast\n1.) Jeden samochód współdzielony zastępuje nawet kilkanaście aut prywatnych.\nW Polsce, jest jeszcze zbyt wcześnie aby móc na to, jak i na większość postawionych tu zagadnień odpowiedzieć, dlatego też będziemy posługiwać się zazwyczaj przykładami czerpanymi z krajów gdzie Carsharing jest już na stałe wrośnięty w tkankę miejską. Nie inaczej będzie też tutaj. Na pierwszy ogień weźmy Stany Zjednoczone, będące jednym z najstarszych rynków gdzie obecna jest samochodowa współdzielona mobilność. Jak donoszą badacze z University of California, jeden samochód współdzielony zastępuje od 9-13 samochodów. Czy to jednak jest szczyt potencjału Carsharingu? Nic bardziej mylnego. Jak wynika z badań firmy konsultingowej Frost & Sullivan, potencjał Carsharingu może nawet osiągać współczynnik 15 aut prywatnych zamienionych przez jedno auto współdzielone. A jak dużo brakuje do tego wyniku naszym zachodnim sąsiadom? Niech za przykład posłuży Brema, gdzie już kilka lat temu dowiedziono że tylko w tym mieście programy carsharingowe pozwoliły na zamianę 11 prywatnych samochodów przez jedno auto współdzielone. Takich przykładów można mnożyć jeszcze wiele, natomiast co najważniejsze, nic nie wskazuje żeby ta tendencja dla Polski miałaby okazać się inna. Dlatego też w tym przypadku zdecydowanie potwierdzamy to założenie. Na koniec tego zagadnienia, jeszcze chcielibyśmy podzielić się ciekawostką od amerykańskich naukowców z renomowanego MIT, którzy wyliczyli, że 13 tysięcy nowojorskich taksówek mogłoby zostać z powodzeniem zastąpione przez 3 tysiące aut użytkowanych w programach car-poolingu, czyli współdzielonego przejazdu, jaki jest nam w Polsce znany choćby z platformy BlaBlaCar. Nie jest to co prawda ściśle związane z carsharingiem w klasycznym jego wydaniu, natomiast jest to potwierdzeniem tezy, w której mniejsza ilość samochodów z powodzeniem może znacząco doprowadzić do redukcji dużej ilości aut niekoniecznie prywatnych, co użytkowanych w sposób niewydajny, czego przykładem są taksówki pod niemal każdą szerokością geograficzną. A na dowód że takie tezy nie kończą żywota w laboratoriach naukowców, niech dowodzi fakt, że taki właśnie program współdzielonych przejazdów zaczęło niedawno w Warszawie proponować MyTaxi, o czym wspominaliśmy na naszych łamach.\n2.) Systemy współdzielonej mobilności powodują u mieszkańców miast decyzje aby sprzedać swoje prywatne samochody\nDrugie zagadnienie, możne wydawać się podejrzanie podobne do pierwszego, jednakże należy przyjąć, że w pierwszym skupiliśmy się na samochodach w ruchu, gdzie auto prywatne może w dalszym ciągu zabierać miejsce na parkingu, dlatego też uznaliśmy, że najlepiej będzie zbadać również odrębnie, tendencję do pozbywania się samochodów prywatnych przez użytkowników carsharingu. Przygotowując niniejszy artykuł, natrafiliśmy na badania wykonane w U.S.A. już w 2004 roku, gdzie Adam Millard-Ball, w swojej książce pt. Transportation Research Board, zwrócił uwagę że 939 współdzielone samochody dostępne na tamten czas w Stanach Zjednoczonych, mogą zastąpił nawet 13 tyś samochodów, gdzie do tej liczby zaliczają się również ludzie którzy zaniechają zakupu nowych samochodów, właśnie ze względu na dostępność aut współdzielonych. Co jednak ciekawe, Millard-Ball podejrzewa że carsharing będzie bardziej motywacją dla pozbycia się drugiego samochodu w gospodarstwie domowym, gdy jednak pierwszy samochód w rodzinie, pozostanie przy niej nadal. Podobny scenariusz można również prognozować dla Polski w początkowym stadium rozwoju tego typu usług. To są jednak badania sprzed ponad dekady. Jak zatem kształtuje się ta sytuacja w nieco bliższych czasach? Tutaj z odpowiedzią śpieszy analiza Uniwersytetu Berkeley, gdzie w obszernym materiale poświęconym w całości idei współdzielonych samochodów, badacze udowodnili, że w analizowanych przez nich 5 miastach Ameryki Północnej, użytkownicy globalnego systemu Car2go, dzięki tej usłudze pozbyli się od 1 do 3 samochodów, zastępując go jednym samochodem współdzielonym. W przypadku tylko jednego miasta, wskaźnik był nie satysfakcjonujący, czyli 1 do 1, a miało to miejsce w San Diego, gdzie jak już kilkukrotnie pisaliśmy o tym na naszych łamach, Car2go ze względu na fiasko planów rozbudowy infrastruktury ładowarek, wycofało się z rynku. Natomiast w przypadku pozostałych 4 miast, wynik był już lepszy, a konkretnie auta były sprzedawane w następującym zakresie: 2 auta sprzedane na 1 samochód współdzielony (Calgary & Vancouver), oraz 3 auta sprzedane na 1 samochód współdzielony (Seattle & Waszyngton), co pokazuje że Amerykanie, są bardziej przychylni tej idei niż Kanadyjczycy. Nie da się ukryć, że proces w tym przypadku jest dość żmudny, natomiast również nie ulega wątpliwości, że przy odrobinie cierpliwości i w Polsce doczekamy się takich wyników i na ulicach zacznie być po prostu luźniej, a samochody zaczną szerzej zasilać bazy auto-giełd. Pozostaje jedynie pytanie, kto docelowo te samochody odkupi, gdy posiadanie samochodu nie będzie już „sexy” ? Ten rodzaj problemu, uznać jednak póki co, należy za ten pożądany, bo na razie jeszcze jest to dość odległa perspektywa. Niemniej jednak jak pokazuje przykład Ameryki Północnej, carsharing motywuje do sprzedawania własnych samochodów.\n3.) Wynajem „na minuty” jest tańszy niż posiadanie własnego samochodu.\nAby zmierzyć się z tą tezą, będziemy zmuszeni do stworzenia na potrzeby tego testu, statystycznego mieszkańca dużego miasta, gdzie usługi współdzielonej mobilności są dobrze rozpowszechnione. Przyjęliśmy, że statystyczny mieszkaniec Warszawy, to człowiek około 35-letni, o zarobkach na poziomie średniej krajowej, używający samochodu w głównej mierze do poruszania się po mieście, oraz sporadycznie poza miasto, nie pokonujący rocznie samochodem, większego dystansu niż 10 000 km. Samochód, naszego statystycznego obywatela, to 5 letni kompakt z silnikiem benzynowym o pojemności 1,6. Wartość samochodu to 34 000 PLN.\nMając te dane, nie pozostaje nam nic innego, jak wykonać symulację 12-miesięcznych kosztów posiadania takiego pojazdu, której wyniki publikujemy poniżej:\nWartość samochodu na początku roku – 34 000 PLN\nWartość samochodu na początku nowego roku – 30 000 PLN\n4 000 PLN – Utrata wartości w ciągu 1 roku\n3 600 PLN – Paliwo zużyte w ciągu 1 roku (średnie spalanie samochodu w cyklu mieszanym – 8 l/100 km, średnia cena paliwa 95 (l) – 4,50 PLN)\n4 500 PLN – Ubezpieczenie OC + AC\n100 PLN – Przegląd techniczny\n1 200 PLN – Wynajem miejsca garażowego na osiedlu strzeżonym (cały rok)\n500 PLN – Postój w strefie płatnego parkowania\n1 500 PLN – Wymiana oleju, bieżące naprawy, wymiana opon\n500 PLN – Mycie samochodu (1 x w miesiącu – komplet)\nrazem: 16 600 PLN\nSprawdźmy zatem jak wygląda sytuacja z użytkowaniem carsharingu i na ile wystarczy budżet wydany na utrzymanie samochodu przez naszego statystycznego modela. Zakładamy że 1 minuta jazdy w warszawskich usługach to 0,50 PLN, a najniższa cena kilometra wynosi 0,65 PLN. Na pokonanie jednego kilometra, należy zatem poświęcić 2 minuty, dzięki czemu należy przyjąć że przejechanie 1 kilometra to faktycznie koszt 1,65 PLN. Przy założeniu że w roku nasz statystyczny korzystając z auta na przestrzeni 10 000 km, zapłaci dokładnie 16 500 PLN.\nJak widać różnice są minimalne. Oczywiście, można uznać że obliczeniami można śmiało regulować w obie strony. Z jednej strony można uznać że dużą barierą o której nie wspomnieliśmy w analizie, jest fakt inwestycji dużego kapitału w zakup samochodu. Z drugiej jednak trzeba przyznać, że z samochodu współdzielonego można również korzystać w opcji stop-over, który również objęty jest opłatą. Oczywiście, w sytuacji gdy samochód użytkowany jest częściej, to koszt przejechanego kilometra przy rocznym przebiegu np. 30 000 km, wychodzi relatywnie taniej, niż korzystanie z auta współdzielonego. Jednak wśród właścicieli samochodów, nie brakuje również tych, którzy korzystają z nich, przejeżdżając mniejszą ilość kilometrów miesięcznie niż nawet 500, co wtedy zupełnie dyskwalifikuje opłacalność posiadania auta, w porównaniu do korzystania z Carsharingu. W tej zatem sytuacji, musimy uznać, że jest zbyt dużo zmiennych, aby jednoznacznie ocenić, że teza jest prawdziwa lub fałszywa. Możemy jedynie z absolutną pewnością uznać, że samochód używany w niewielkim zakresie w skali roku należy sprzedać, ponieważ korzystanie z aut współdzielonych wyjdzie zdecydowanie taniej. Ostatecznie jednak, należy uznać, że ten dylemat pozostaje nierozstrzygnięty.\nWerdykt: DYLEMAT NIEROZSTRZYGNIĘTY\n4.) Auta współdzielone przyczyniają się do polepszenia jakości powietrza w miastach gdzie są oferowane\nTeraz czas na tezę, której obronienie wydaje się na pierwszy rzut oka oczywiste, ale aby odpowiedzieć z czystym sumieniem że jest ona prawdziwa, należy przyjrzeć się jej bliżej. Czy naprawdę auta z systemów carsharingu mogą wydatnie przyczynić się do polepszenia stanu powietrza w miastach, w których takie systemy działają? Tradycyjnie już, w Polsce próżno szukać dowodów na poparcie bądź obalenie tej tezy z powodu zbyt której historii takich usług w naszym kraju. Wracając do analizy tej tezy, na pierwszy rzut oka, oczywistym jest, że w momencie gdy carsharing redukuje ilość samochodów użytkowanych w miastach, to siłą rzeczy ilość spalin emitowanych do atmosfery będzie mniejsza. Z drugiej jednak strony współdzielona mobilność nie redukuje w dużej mierze ilości przejazdów, bo faktycznie uczestników ruchu drogowego jest niemal tyle samo, z tym że same przejazdy realizowane są mniejszą ilością pojazdów, które jednak wykonują ich więcej niż auta prywatne. Pod ciężarem tych argumentów, można mieć wątpliwość, że faktycznie stan powietrza mógłby ulec zmianie na lepsze. Warto jednak zwrócić uwagę na fakt że w sytuacji gdy aut dzięki ich współdzieleniu jest mniej na drogach, to tworzą się mniejsze korki. Dodatkowo mniejsza ilość aut w miastach, to większa szansa na znalezienie miejsca do parkowania, a co za tym idzie mniej czasu w ruchu jest tracona w poszukiwaniu tych miejsc. To jednak nadal mało, choć są źródła mówiące, że to już wystarczy aby powietrze stało się bardziej znośne. Kluczowy w tej kwestii jest natomiast fakt napędu samochodów współdzielonych. I wcale nie chodzi tutaj o samochody nisko-, bądź zero-emisyjne, chociaż auta elektryczne bądź hybrydowe również nie zaszkodzą w walce z zanieczyszczeniami. Kluczem dla potwierdzenia tytułowej tezy, jest fakt że auta współdzielone, szczególnie te organizowane przez podmioty biznesowe, oparte są niemal wyłącznie na samochodach fabrycznie nowych, czyli spełniające najnowsze normy emisji spalin, na tą chwilę EURO 6. Dla Polski, gdzie średnia wieku samochodów przekracza 10 lat, perspektywa zastąpienia wielu starych samochodów, mniejszą ilością aut, które emitują kilkukrotnie mniejsze ilości trujących gazów do atmosfery, niż te które zostały z dróg usunięte jest zbawienna. Wracając jeszcze na moment do elektromobilności, o której wspomnieliśmy przed chwilą, sukcesywna zamiana aut spalinowych na elektryczne, dodatkowo poprawi jakość powietrza, natomiast obecnie warto skupić się na realnych możliwościach, a na jeżdżące po naszych drogach „elektryki” w udziale większym niż promil, przyjdzie nam jeszcze poczekać, dlatego o lepszym powietrzu dzięki elektrycznemu carsharingowi w Polsce, będziemy mogli porozmawiać dopiero za jakiś czas. Reasumując, poprawa jakości powietrza w Polsce, poprzez zamianę dużej ilości aut nie spełniających żadnych nowoczesnych norm ekologicznych, na mniejszą ilość samochodów spełniających te normy, zdecydowani wpłynie na poprawę jakości życia w dużych miastach poprzez redukcję emisji gazów cieplarnianych.\n5.) Carsharing rozluźnia parkingi w centrach miast\nKażdy, kto jeździ na co dzień po centrach dużych miast w Polsce, doskonale zna problem związany z poszukiwaniem miejsca do zaparkowania przed miejscem docelowym. Każda z tych osób, zapewne przeszła na nogach setki metrów do celu położonego w centralnych częściach miasta, ponieważ najbliższe miejsce do zaparkowania udało się znaleźć daleko od celu podróży. Czy winna jest temu zbyt mała ilość parkingów? Tylko pozornie. Miasta są dla ludzi, a nie dla samochodów. Budowanie większej ilości parkingów w centrum zabierze przestrzeń do życia nie komu innemu, jak nam, ludziom. Można iść drogą japońską, czyli budować podziemne piętrowe parkingi, jednak czy jest sens wychodzić na przeciw efektowi, czy może lepiej przeciwstawić się przyczynom? Właśnie Carsharing jest często określany jako broń, mogąca pomóc z tym problemem. Jednak, czy faktycznie auta współdzielone mogą pomóc w rozluźnieniu parkingów w centrach miast? Zmierzenie się z tym zagadnieniem nie będzie bardzo trudne, zważywszy na fakt, że bardzo pomocne będą tezy naszego zestawienia oznaczone numerami 1 oraz 2. Prawdziwość obu tez potwierdziliśmy w naszych analizach, dlatego też, zakładając że jedno auto współdzielone zastępuje od kilku do kilkunastu aut prywatnych, a co za tym idzie auta prywatne są sprzedawane przez swoich właścicieli, którzy później nie kupują w ich miejsce kolejnych, możemy za logiczne uznać, że tych kilku samochodów zabraknie na parkingach w centrum. To jednak za mało, aby uznać tezę za prawdziwą. Co mogłoby zatem pomóc w tej kwestii? Na pewno pomocna będzie podstawowa charakterystyka aut współdzielonych. Samochody takie, potrafią być w ciągu jednego dnia roboczego, używane przez kilku różnych klientów, co powoduje znaczną redukcję średniego czasu parkowania takiego samochodu w centrum. Dlatego właśnie auto współdzielone może kilkukrotnie zmieniać miejsce parkingowe, gdy auto prywatne osoby pracującej w centrum, zajmie takie miejsce na cały dzień. Warto również zwrócić uwagę na fakt, że samochód współdzielony w centrum może być używany, również przez osoby które nie zdecydowały się na sprzedaż własnego pojazdu z różnych przyczyn, Biorąc jednak pod uwagę fakt wysokich cen parkowania w centralnych strefach miejskich i pokrywania tych kosztów przez operatorów systemów współdzielonych, może to być argument motywujący właścicieli aut prywatnych, do pozostawienia ich na parkingach przydomowych, oszczędzając nam wszystkich aut które zajmą kolejne cenne miejsce w centrum, na cały dzień. Takie argumenty, możemy z czystym sumieniem uznać za wystarczające, dzięki którym uznajemy, że auta współdzielone, faktycznie mogą rozluźnić ruch i parkowanie w centrum.\nPodsumowując naszą analizę, można z czystym sumieniem potwierdzić, iż znacząca większość zalet o których mówią osoby zaangażowane w współdzieloną mobilność, to prawda. Istnieją pewne detale, z którymi można polemizować, natomiast sama idea przynosi faktycznie korzyści, które niemal zawsze pojawiają się w rozmowach na ten temat. Jedyne nad czym można ubolewać, to nad tym, że zaszczepiania została w Polsce tak późno.\nPrevious PostW Panek CarSharing nowości, ale póki co, bez ekspansji.\nNastępny wpisSharing biura czy samochodu? A co to za różnica?\nmy latest blog post lapmjournal.co.uk 23 Lis 2020 Odpowiedz


Zakład pogrzebowy Iredar z Warszawy – kompleksowe usługi\nOrganizujemy pogrzeby katolickie i inne pogrzeby wyznaniowe, których formę regulują przepisy liturgiczne odpowiednie dla danej religii.\nRealizujemy usługi związane z kremacją, czyli spopieleniem zwłok, dbając o pełne poszanowanie godności osoby zmarłej.\nProponujemy liczne możliwości oprawy pogrzebu, zapewniając szeroki wybór trumien i urn, wiązanki, wieńce i odzież dla zmarłych.\nZakład pogrzebowy Iredar z Warszawy\nNasz zakład pogrzebowy działa na rynku od wielu lat, świadcząc kompleksową organizację uroczystości pogrzebowych, zarówno wyznaniowych, jak również świeckich. Zajmujemy się realizacją formalności, oferujemy całodobową eksportację zwłok oraz wykonujemy usługi kremacji. Dysponujemy szerokim wyborem trumien, urn i kwiatów. Długoletnie doświadczenie pozwala nam na świadczenie usług pogrzebowych na najwyższym poziomie.\nNasz zakład pozostaje do dyspozycji klientów 24 godziny na dobę, przez 7 dni w tygodniu, zapewniając pełne wsparcie i życzliwość już od pierwszego momentu kontaktu. Każda uroczystość pogrzebowa, którą organizujemy, przebiega według wytycznych, które ustaliliśmy wcześniej z bliskimi osoby zmarłej. Zapewniamy możliwość skontaktowania się z nami w każdym momencie realizacji usługi. Zapraszamy do współpracy.\nSpecjalizujemy się z wielu aspektach usług pogrzebowych. Dzięki temu możemy zaproponować naszym klientom kompleksową ofertę, pozwalającą na sprawną i profesjonalną organizację ceremonii pogrzebowej i realizację potrzebnych formalności.\nRealizujemy usługi całodobowej eksportacji zwłok. Oferujemy:\ndyspozycyjność o każdej porze,\nprzewóz osoby zmarłej z miejsca jej zgonu do chłodni,\nprzystosowane, firmowe samochody.\nOrganizujemy pogrzeby wyznaniowe, które:\nsą najczęściej wybieraną formą pożegnania osoby zmarłej w naszym kraju,\ndotyczą obrządków różnych wyznań, nie tylko katolickich,\nsą wyrazem wiary osoby zmarłej.\nW naszej ofercie posiadamy realizację pogrzebu świeckiego, czyli:\npozbawionego całkiem lub częściowo elementów religijnych,\nprzeprowadzanego przez mistrza ceremonii,\nodpowiedniego dla osób nie utożsamiających się z żadną religią.\nWykonujemy usługi kremacji:\nakceptowane przez Kościół Katolicki,\nz poszanowaniem godności osoby zmarłej,\nrealizowane wraz z późniejszą organizacją pogrzebu z kremacją.\nW oparciu o długoletnie doświadczenie, zapewniamy:\nsprawną realizację wszelkiego rodzaju formalności związanych z pogrzebem,\nprzeprowadzenie dokładnych konsultacji w naszym biurze,\nmaksymalne odciążenie klienta w kwestiach formalnych.\nW związku z oprawą uroczystości pogrzebowej, oferujemy między innymi:\nszeroki wybór trumien oraz urn,\nokazałe wieńce i wyjątkowe wiązanki,\nakcesoria pogrzebowe, w tym odzież dla zmarłych.


Bluza polarowa dla dzieci - myBaze.com\nmyBaze / Odzież / Odzież dziecięca / bluza polarowa dla dzieci - Kolekcja zima 2018\nbluza polarowa dla dzieci wykonana z najlepszej jakości materiałów dostępna już u nas – sprawdź 17687 ofert odzieży dziecięcej dla najmłodszych i najbardziej wymagających klientów, które zebraliśmy z kilku sklepów online. Wygodne i modne spodnie, swetry, bluzy, sukienki i spódniczki znajdziesz w cenie już od 0,99 zł. Zapraszamy do skorzystania z wyjątkowych obniżek cen – bluza polarowa dla dzieci w aktualnych cenach! Tylko teraz przeceniamy aż 5319 ofert!\nbluza polarowa dla dzieci – Kolekcja zima 2018 to szeroki wybór najmodniejszych wzorów i ciekawych fasonów lubianych i uznanych marek TXM, Pakamera, Adidas, Name it, bonprix, tworzących dla modnych dzieci i wymagających rodziców.\nProponujemy bluza polarowa dla dzieci na różne okazje dostępną w wielu rozmiarach i fasonach. Kolekcja zima 2018 to ciekawe wzory i oryginalne zdobienia, które zachwycą każdego małego wielbiciela mody.\nodzież dziecięca coccodrillo (vivo kids) odzież dziecięca na ramiączkach odzież dziecięca limango.pl pomarańczowa odzież dziecięca różowa odzież dziecięca odzież dziecięca txm.pl odzież dziecięca name it odzież dziecięca spartoo pl odzież dziecięca bonprix żółta odzież dziecięca\nZnajdź podobne bluza polarowa dla dzieci\nbluza polarowa dla dzieci - zobacz wybrane produkty


Jak ograniczyć koszty związane z użytkowaniem klimatyzacji? - Purevent\nJak ograniczyć koszty związane z użytkowaniem klimatyzacji?\nStrona główna » Blog » Jak ograniczyć koszty związane z użytkowaniem klimatyzacji?\nObawa przed zwiększeniem rachunków za prąd po zamontowaniu klimatyzatorów jest naturalna. Nie trzeba jednak rezygnować z komfortu termicznego dla wątpliwej oszczędności. Wystarczy zastosować się do kilku zasad, aby stanowczo ograniczyć koszt klimatyzacji w domu\nZasada 1: zmniejszenie liczby źródeł ciepła\nPodczas naprawdę gorących dni warto zadbać o to, aby jak najmniej promieni słonecznych przedostawało się do wnętrza budynku. Przyczyniają się one w znaczącym stopniu do zwiększenia temperatury w pomieszczeniach, co przekłada się na intensywniejszą pracę klimatyzacji, która musi pobierać więcej energii. Zasłony lub żaluzje na oknach z pewnością okażą się pomocne. Warto też ograniczyć – jeśli jest to możliwe – gotowanie oraz pieczenie, stanowiące kolejne źródło ciepła.\nZasada 2: szczelne zamknięcie pomieszczeń\nOtwarte okna i drzwi podczas użytkowania klimatyzacji mijają się z celem. Przez otwory wlatuje gorące powietrze z zewnątrz, co podnosi temperaturę w środku budynku. W ten sposób roczne zużycie energii przez klimatyzator staje się zbyt wysokie. Poza tym minimalizuje skuteczność chłodzenia. Trzeba więc zadbać o zamknięcie wszystkich pomieszczeń. Wietrzenie pokojów zalecane jest nocą, gdy temperatura zewnętrzna spada do komfortowych wartości.\nZasada 3: regularne czyszczenie klimatyzacji\nZanieczyszczony filtr, zapchany wymiennik czy nieszczelność w systemie mogą wpłynąć na miesięczny koszt klimatyzacji. Zakurzone lub niesprawne urządzenie pobiera więcej energii, aby osiągnąć docelową temperaturę. Należy regularnie czyścić filtr powietrza oraz pozostałe widoczne elementy. Na dodatek zaleca się okresowe przeglądy wraz z kompleksowym czyszczeniem i odkażeniem klimatyzatora, które dodatkowo pozwolą zidentyfikować oraz naprawić wszelkie usterki. Czysta klimatyzacja funkcjonuje w najwydajniejszy sposób.\nZasada 4: planowanie użytkowania\nKlimatyzator działający cyklicznie na najwyższych obrotach nie jest oszczędną metodą schładzania. Znacznie lepiej ustawić niewielką moc w trybie pracy ciągłej. Kalkulator zużycia energii jasno wskazuje, że intensywne ochładzanie pokoju po prostu się nie opłaca – nawet jeśli szybko przynosi ulgę. Poza tym warto pamiętać o ustawieniu właściwej temperatury. Nie powinna ona różnić się od zewnętrznej więcej niż o 7°C.\nJak ograniczyć koszty związane z użytkowaniem klimatyzacji?2020-05-222020-05-25Purevent200px200px


StarCraft II – siedem nowych map udostępnionych w grze\nSiedem dobrych powodów, by odpalić dzisiaj StarCraft II\n23 stycznia 2018 23 stycznia 2018 Darek Madejski 0 Comments Starcraft II\nPierwszy sezon startuje.\nBlizzard przypomina na swojej oficjalnej stronie, że 23 stycznia, kiedy rozpocznie się sezon 1 w StarCraft II, gra otrzyma siedem nowych map. Poniżej konkrety, które publikuje wydawca:\n← Nowe skrzynie w strzelance Ubisoftu do końca miesiąca. Oto szczegóły\nGoogle potwierdza to, do czego nie chce się przyznać CD Projekt RED? →\n30 marca 2018 Darek Madejski 0\nPrzyszłość StarCraft II to nie tylko F2P


Wesele to czas, w którym para młoda pragnie czuć się wyjątkowo.\nTego dnia wszystko powinno być idealne i magiczne. Na udane wesele składa się wiele ważnych czynników. To przede wszystkim odpowiednio wybrana sala, która stwarza optymalne warunki do ulokowania gości i zabaw tanecznych, ale również jest ładna i budzi poczucie estetycznego ładu.\nJedzenie to bardzo ważny element wesela. Źle dobrane menu lub źle przygotowane dania potrafią zepsuć klimat nawet najlepiej przygotowanej imprezy poślubnej. Ważne żeby było świeże, ale także różnorodne, żeby każdy mógł wybrać coś dla siebie. Nie da się ukryć, że jednym z najważniejszych aspektów udanego wesela to muzyka, przy której goście będą się bawić. Zespół muzyczny z Lublina oferuje gamę znanych i lubianych hitów, które sprawdzą się na każdej weselnej imprezie.\nKapela gra zarówno starsze, jak i nowe kawałki, dzięki czemu muzyczna oprawa przypadnie do gustu gościom w każdym wieku. Organizując wesele w okolicach Lublina, warto zdecydować się na zespół muzyczny z Lublina. Czasami rozważamy możliwość zatrudnienia dj"a. Jednak wesele z muzyczną oprawą puszczaną z płyt traci na klimacie. To zdecydowanie nie to samo, co zespół grający na żywo. Kapela muzyczna to wręcz swoisty symbol udanego wesela.\nInterakcja z gośćmi, piosenki grane na zawołanie i prośbę bawiących się to nieodłączny element udanej imprezy. Również dźwięk prawdziwej perkusji nadaje imprezie wyjątkowości, którą traci przy muzyce puszczanej z płyt. Warto zatem stawiać na tradycyjne metody.\nZobacz też: http://szafirwisznice.pl


Panasonic RP-HF300 Różowe w Komputronik - Słuchawki - Komputery360\nKomputery360 › Peryferia PC › Słuchawki › Panasonic RP-HF300 Różowe\nPanasonic RP-HF300 Różowe w Komputronik\nPrezentowany produkt Panasonic RP-HF300 Różowe kupisz w sklepie Komputronik. Słuchawki stereo Panasonic RP-HF300 różowe Słuchaj muzyki, nie rezygnując ze stylu Te wysokiej jakości słuchawki nauszne cechuje modne wzornictwo, które pasuje do wybranego przez Ciebie stylu. 30 mm przetwornik zapewnia mocne brzmienie. Składana na 3 sposoby konstrukcja oszczędza miejsce, dzięki czemu można je łatwo przenosić i słuchać muzyki w każdym miejscu. Cztery kolory do wyboru pozwalają dopasować je do swojego stylu. Mocne brzmienie Przetwornik 30 mm Przygotuj się na mocne brzmienie, które zapewnia obudowa nauszna z przetwornikami 30.. więcej »\nPrezentowany produkt Panasonic RP-HF300 Różowe kupisz w sklepie Komputronik.\nSłuchawki stereo Panasonic RP-HF300 różowe Słuchaj muzyki, nie rezygnując ze stylu Te wysokiej jakości słuchawki nauszne cechuje modne wzornictwo, które pasuje do wybranego przez Ciebie stylu. 30 mm przetwornik zapewnia mocne brzmienie. Składana na 3 sposoby konstrukcja oszczędza miejsce, dzięki czemu można je łatwo przenosić i słuchać muzyki w każdym miejscu. Cztery kolory do wyboru pozwalają dopasować je do swojego stylu. Mocne brzmienie Przetwornik 30 mm Przygotuj się na mocne brzmienie, które zapewnia obudowa nauszna z przetwornikami 30 mm. Słuchawki HF300 charakteryzujące się swobodnym designem i oferują krystaliczny dźwięk zarówno w domu, jak i w podróży. Stylowe słuchanie na zewnątrz Niezwykle charakterystyczny wygląd Proste, ale modne wzornictwo nie narzuca się i pasuje do każdego stroju. Niewielka waga także zachęca do użycia na zewnątrz. Styl, który ułatwia przenoszenie Składane na płasko i do wewnątrz Słuchawki można złożyć na dwa sposoby, by dopasować je do rozmiarów i kształtu torby..\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii na temat produktu Panasonic RP-HF300 Różowe


Żel antybakteryjny do rąk - sklep online Antybakteryjne.info\nŻel antybakteryjny do rąk - sklep online\nDostępny w naszej ofercie antybakteryjny żel do rąk to certyfikowany preparat o potwierdzonej skuteczności, który umożliwia usunięcie 99,9% bakterii. Oferowany w naszym sklepie płyn antybakteryjny zawiera 3% alkoholu, dzięki czemu pozwala usunąć nie tylko bakterie, ale również grzyby oraz inne zarazki, które nie są w stanie utrzymać się w takim środowisku na powierzchni naszej skóry.\nAntybakteryjny żel do rąk bez wody AXG - 500ml\nCena jednostkowa - 36,99zł\nŚrodek w postaci żelu doskonale rozprowadza się na dłoni, jest wydajny i skutecznie usuwa szerokie spektrum drobnoustrojów chorobotwórczych.\nNie wymaga użycia wody, dzięki czemu możemy go użyć w każdych warunkach.\nDzięki zawartości aloesu łagodzi podrażenia i jest delikatny dla skóry.\nŻel antybakteryjny z alkoholem - działanie dezynfekujące\nZawartość alkoholu w preparacie sprawia, że płyn antybakteryjny do rąk bez wody jeszcze lepiej oczyszcza skórę, zwiększając tym samym szansę na usunięcie niechcianych zarazków. 3% zawartości alkoholu w żelu antybakteryjnym to optymalna zawartość, aby z jednej strony dokładnie oczyszczać i działać dezynfekująco, a z drugiej stanowić łagodny dla skóry kosmetyk, który nie będzie działał wysuszająco. Możemy więc z powodzeniem używać żelu kilka, a nawet kilkanaście razy dziennie bez ryzyka zniszczenia alkoholem skóry, co może mieć miejsce w przypadku środków o wysokiej zawartości alkoholu.\nWarto również wiedzieć, że wysoka zawartość alkoholu nie jest wyznacznikiem skuteczności preparatu, gdyż podczas jego stosowania alkohol szybko wyparuje. Najważniejsze są jednak inne, zawarte w preparacie anionowe i niejonowe środki powierzchniowo-czynne, które zapewniają potwierdzoną skuteczność w walce z bakteriami, wirusami i grzybami.\nAntybakteryjny żel do rąk o właściwościach mydła Ważną zaletą preparatu antybakteryjnego dostępnego w naszej ofercie są jego właściwości. Żel antybakteryjny do rąk działa jak mydło, a to oznacza, że zawarte w nim cząsteczki “odrywają” zanieczyszczenia od powierzchni skóry i jednocześnie powodują rozbicie komórek wirusów sprawiając, że stają się one bezużyteczne i niegroźne.\nŻel antybakteryjny do rąk bez wody a koronawirus?\nWiele osób zadaje sobie pytanie, w jaki sposób antybakteryjny żel do rąk może niszczyć wirusy. Wspomniany wyżej proces rozbijania i usuwania zarazków z powierzchni skóry działa również na różnego rodzaju wirusy. Dbanie o najwyższy poziom higieny to podstawowa walka z zagrożeniem, jakie niesie ze sobą Covid-19. Żel antybakteryjny z alkoholem to coś więcej niż mydło, które zalecane jest jako sposób na zachowanie higieny.\nOdpowiednia konsystencja oraz skład sprawiają, że bardzo dobrze rozprowadza się go po powierzchni skóry.\nJak stosować żel antybakteryjny do rąk bez wody?\nAby uzyskać jak największą skuteczność żelu, należy umyć dłonie szybkimi ruchami przez około 60 sekund. Należy dokładnie pocierać powierzchnię zewnętrzna i wewnętrzną rąk, następnie precyzyjnie wyczyścić przestrzenie między palcami, całe palce wraz z opuszkami oraz nadgarstki. Następnie pozostawiamy do wchłonięcia. Żel antybakteryjny do rąk bez wody należy stosować bezwzględnie po każdym powrocie do domu, a także po każdym kontakcie z inną osobą. W ten sposób zapewnimy sobie oraz osobom w naszym otoczeniu bezpieczeństwo i higienę.


Składki ZUS bez górnych limitów - Dziennik Warto Wiedzieć\nSkładki ZUS bez górnych limitów\n30 października br. Rada Ministrów przyjęła projekt nowelizacji ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, który przewiduje zniesienie górnego limitu składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, powyżej którego obecnie nie płaci się składek (tzw. 30-krotność).\nJak czytamy w komunikacie wydanym po posiedzeniu rządu: Zniesienie limitu w wysokości podstawy wymiaru składek oznacza brak potrzeby ciągłego monitorowania wysokości otrzymywanych przychodów, zarówno przez płatnika składek, jak i przez ubezpieczonego – szczególnie w przypadku, gdy ubezpieczony wykonuje kilka rodzajów pracy.\n- Wysokość emerytury jest ściśle powiązana z wysokością odprowadzanych składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Im wyższa kwota odprowadzanych składek i im dłuższy okres zatrudnienia, tym wysokość świadczenia jest wyższa. Stąd też zniesienie limitu wysokości podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe będzie bezpośrednio wpływać na wysokość otrzymywanej w przyszłości emerytury. Jest to szczególnie ważne w przypadku osób, które otrzymują w czasie swojej kariery zawodowej zróżnicowane pod względem wysokości zarobki – wynika z komunikatu.\nPon., 6 Lst. 2017 0 Komentarzy\nSwobodna ocena dowodów w KPA - orzecznictwo WSA


Przewodnik po trendzie na sportowy szyk\nInspiruje cię trend na sportowy szyk w stylu gwiazd? Sprawdź, jak go nosić (jak najdłużej)! GALERIA\nModa na stylizacje inspirowane sportem (tzw. athleisure) z wybiegów błyskawicznie trafiła na ulice i do szaf gwiazd. Legginsy, bluzy i sneakersy, które jeszcze kilka lat temu zarezerwowane były na siłownię, dziś nosimy na spotkania z przyjaciółmi, imprezy, a nawet... do biura!\nSprawdźcie nasz przewodnik po trendzie athleisure i dowiedzcie się, jak do tematu sportowego szyku podchodzą projektanci i znane fashionistki. Inspirując się ich pomysłami, stworzycie niebanalne stylizacje łączące sportowe elementy z bardziej eleganckimi akcentami. Gotowe?\nJak to w modzie bywa, wszystko zaczęło się na wybiegach. Pomysł na noszenie sportowych ubrań narodził się na pokazach Jeremy'ego Scotta i Alexandra Wanga, zyskując status pełnoprawnego trendu choćby dzięki bajecznie kolorowej minikolekcji topowego kreatora Gilesa. Brytyjski projektant swój wkład w rozwój mody na sport skomentował: „Inspirują mnie kobiety, których styl wyraża swobodę, pewność siebie i opanowanie”... i o to chodzi w trendzie na athleisure!\nJak zadbać o to, by ubrania w stylu athleisure nosić jak najdłużej? Pamiętaj, że oddychające, funkcjonalne materiały zawierają dzianinę, poliester, lycrę™ i nowe rodzaje wełny, a ich pielęgnacja wygląda inaczej niż w przypadku bawełny.\nNa rynku już pojawiają się pierwsze produkty do prania stworzone z myślą o mieszankach włókien naturalnych i syntetycznych. Przykład? Nowe produkty Ariel i Lenor. Pielęgnując swoje ulubione ubrania athleisure z głową, utrzymasz ich jakość na dłużej... A warto pamiętać, że nic nie wskazuje na to, by sportowy szyk był trendem jednego sezonu!\nW szał na athleisure swój wkład mają oczywiście ikony stylu. Znanych fashionistek nie trzeba było przekonywać, by niebotyczne obcasy zastąpiły wygodnymi sneakerami. Dziś trudno trafić na casualową stylizację Cary Delevingne, Rihanny lub Rity Ory, która nie zawiera przynajmniej jednego sportowego elementu.\nAle nie tylko gwiazdy dyktują trendy! Jednymi z pierwszych fashionistek, które wyczuły modę na sportowe tkaniny, były stałe bywalczynie tygodni mody. Ich uliczne stylizacje łączą dresowe spodnie z klasycznymi koszulami, bluzy typu bomber z plisowanymi spódnicami lub krótkie crop topy z ołówkowymi spódnicami. Jak widać, umiejętnie skomponowany miks sportowych elementów i szykownych akcentów to klucz do sukcesu.\nPrzedłużenie żywotności nowoczesnych materiałów w dużej mierze zależy od doboru odpowiedniego produktu pielęgnującego tkaniny. Technologia wykorzystywana w produktach Lenor wnika w poszczególne warstwy włókien, chroniąc je i – co za tym idzie – sprawiając, że ubrania w stylu athleisure na dłużej zachowają pierwotny kształt. Nie zapominajmy o zapachu! Nowości z linii Lenor Unstoppables pozwolą ci skomponować spersonalizowany aromat, który będzie towarzyszył ci podczas treningu.\nNa czym polega innowacyjność płynów z linii Lenor Unstoppables? Po pierwsze, nie są... płynami. To „perfumy do tkanin” z prawdziwego zdarzenia, które wyróżniają nie tylko właściwości pielęgnacyjne, ale też forma perełek. Taka formuła produktu zapewnia aż do 12 tygodni świeżości ubraniom przechowywanym w szafie! Na uwagę zasługują też kompozycje: egzotyczny Bliss, luksusowy Lavish i morski Fresh. Łącząc ze sobą perełki o różnych zapachach, stworzysz spersonalizowane perfumy... do prania. :)\nWięcej informacji na temat Lenor Unstoppables znajdziesz na www.EverydayMe.pl.\nGwiazdy w sportowych stylizacjach na premierowym pokazie serialu Vinyl: Mozil, Gleba, Gąsiorowska...\nEwa Chodakowska z mężem w sportowych stylizacjach. Para spędza razem każdą wolną chwilę! ZDJĘCIA


Projektowanie w 3D - bizuteriada.com.pl - Forum dla kobiet\nPost autor: zenowi » 18 lut 2020, 15:50\nHej. Szukam dobrej aplikacji do projektowania w 3D. Na rynku jest na tyle dużo różnego rodzaju aplikacji, że bardzo ciężko jest się na coś sensownego zdecydować... Co byście powiedzieli na przykład na coś takiego jak jest na https://www.vebo.pl/cinema-4d ? Jest to aplikacja warta swojej ceny?\nRe: Projektowanie w 3D\nPost autor: plakowski90 » 25 lut 2020, 14:32\nA co dokładnie chcesz projektować? Łatwiej bedzie cos doradzic\nPost autor: szparag » 18 lip 2020, 14:43\nWitam. Jeśli chodzi o projektowanie to jest to bardzo fajne zajęcie ale pod warunkiem, że ktoś właśnie to lubi. Mnie w sumie od dziecka interesowało szkicowanie i rysowanie i nawet twierdzili, że mam talent. Dlatego też jak zobaczyłam zestaw do projektowania pentel https://calligrafun.com/pentel-sign-pen ... jektowania to postanowiłam zamówić sobie taki zestaw. Kto wie, może dzięki temu jeszcze kiedyś wrócę do szkicowania


ATW: Wolnościowy reakcjonizm – Niezależna Gazeta Obywatelska nie tylko w Opolu\nATW: Wolnościowy reakcjonizm\n10/12/2012 Niezależna Gazeta Obywatelska\nW podziemnym śfjatku radykalnej prawicy zdarzają się niekiedy intrygujące zbliżenia poszczególnych autorów, grup i frakcji, pozornie wynikających z innych fundamentów albo po prostu poruszających innego rodzaju zagadnienia. Takie zbliżenia skłaniają do pewnej zadumy czy też refleksji nad tym, że nigdy nie wiadomo, z kim się kiedyś spotkamy na długiej drodze naszego ideologicznego rozwoju (lub regresu).\nWspomniane sojusze i wspólne głosy niekoniecznie muszą być rezultatem jakiejś odgórnie przyjętej strategii, niekoniecznie nawet mają „rzeczywisty” charakter – w istocie mogą bowiem występować jedynie w umysłach czytelników, którzy zauważają np., że od pewnego czasu wnioski pana X zadziwiająco zbiegają się z konstatacjami pana Y. Otóż ja wystąpię w roli czytelnika, który postawił sobie za cel skontrować nieco „nauczanie”, z którym w ostatnich czasach spotyka się w dwóch formach czy też odsłonach. Pierwszą są pisma tak szacownych teoretyków i ideologów „zamordyzmu mundurowego” jak dr Adam Wielomski czy Ronald Lasecki, drugą natomiast liczne szasy Mirosława Salwowskiego, tworzące rosnącą coraz to bardziej chrześcijańską wersję Miszny i Gemary. Ufam zresztą, że znamienici autorzy wybaczą mi te drobne, żartobliwe wszak uszczypliwości, czymże innym mógłbym bowiem wesprzeć mizerię mojej argumentacji, jeśli nie ironią?\nPrzejdźmy jednak do rzeczy. Jak można się domyślić, nie jest moim celem omawianie artykułów Ronalda Laseckiego na temat geopolitycznego wymiaru konfliktu w Mali, ani też wywodów Mirosława Salwowskiego na temat tańców i strojów kąpielowych. Te pierwsze kwestie leżą zupełnie poza moimi kompetencjami i zainteresowaniami, z tymi drugimi natomiast niekiedy się, o dziwo, dość mocno zgadzam, choć może przyjmując znacznie mniej „prawniczo-kodeksowe” podejście.\nCelem moim jest odniesienie się do pewnej wizji państwa, która przebija z pism wspomnianych autorów, jak również osób, które wspierają ich podczas częstych (i jakże jałowych) dysput na forach internetowych oraz w podobnych spelunach i mordowniach.\nWszystko wskazuje na to, że zarówno Ronald Lasecki i Adam Wielomski, jak i Mirosław Salwowski, doszli w swoich rozważaniach do wizji silnie „pro-państwowej”, mówiąc najogólniej. Nie określam tego jako „konserwatyzm pro-państwowy”, ani też przy pomocy innego „-izmu”, zdając sobie sprawę, że przynajmniej dwie z wymienionych trzech osób być może wcale nie określają się jako „konserwatyści” lub też nie jest to dla nich istotne. Tak czy inaczej u wszystkich trzech (ich akurat spodobało mi się wywołać do tablicy, ale oczywiście takich publicystów znalazłoby się więcej) widać przeciwstawienie się innej wersji prawicowości, konserwatyzmu, reakcjonizmu i katolicyzmu – takiej, jaka jest obecna np. w programie Organizacji Monarchistów Polskich. Aby nie przedłużać tych dywagacji, wyjaśnię w czym rzecz, odstawiając na razie na bok pisma Mirosława Salwowskiego, które – jako że w założeniu dotyczą nieco innych zagadnień i wychodzą z innych zainteresowań – wzięte zostaną pod uwagę nieco później, gdy już spotkają się z myślą Wielomskiego i Laseckiego.\nA zatem: u drogiego Ronalda mamy wizję „silnego państwa”, uzbrojonego w mocarny aparat policyjny i sprawnie funkcjonujący aparat biurokratyczny, państwa zjednoczonego wszechogarniającą monoideą, zunifikowanego, zuniformizowanego, zgoła faszystowskiego (nie nadaję temu przymiotnikowi jakichś perwersyjnych konotacji, „nie boli mnie on”, ani też nie oburza mnie samo podpisywanie się pod jakoś pojętym „faszyzmem”). W szczególności przejawia się to w tekstach Ronalda Laseckiego, który z lubością cytuje bon-mot Mussoliniego „wszystko w państwie-nic poza państwem-nic przeciwko państwu”, jak również kreuje z rozmachem obraz prezydenckiego marszu niepodległości – takiego, jak powinien on wyglądać („odgrodzona barierkami gawiedź mogłaby wystąpić co najwyżej w roli gapiów patrzących z rozdziawionymi z podziwu ustami na ten pokaz siły państwa”).\nAdam Wielomski nie znajduje się, jak sądzę, w aż tak dalekich obszarach, na co zapewne nie pozwala mu pewna doza pragmatyzmu i skłonność do możliwie praktycznego spoglądania na politykę i wszelkie idee. Sam zresztą się do tego przyznaje (vide ostatnia polemika z panią Magdaleną Ziętek – „patrzę na konserwatyzm jako na doktrynę mającą mieć zastosowanie praktyczne (polityczne)”). Mirosław, również od pewnego czasu intensywnie pisujący na konserwatyzm.pl, skupia się w swojej publicystyce niemal wyłącznie na kwestiach moralnych. Stara się je zresztą w możliwie osiągalnym stopniu ująć w zbiór zakazów, nakazów, a także luźniejszych zaleceń, które teoretycznie nie mają charakteru obowiązującego, ale w praktyce w taki właśnie sposób są przedstawiane (sławetne „zawsze lub prawie zawsze jest to okazją do grzechu…”). Ten sposób myślenia często sytuuje się niebezpiecznie blisko „talmudyzmu” i „kazuistyki” (w potocznym znaczeniu tych słów, utożsamiającym je z suchym, jałowym i posępnym dywagowaniem na temat kolejnych ustępów i paragrafów). Ma on jednak tę zaletę, że w pewnym stopniu pozwala omawiać także sprawy praktyczne, codzienne i konkretne, do których taki np. Ronald Lasecki raczej nie zwykł się zniżać (a więc, czy należy płacić podatki, a jeśli tak, to które; czy wolno łamać formalnie obowiązujące prawo poprzez przechodzenie na czerwonym świetle; czy wolno spożywać alkohol w miejscach publicznych, gdy jest to zabronione etc.). Tego typu kwestie mogą się wydać niepoważne (gdzież im tam do rozważań o doktrynie politycznej), w istocie jednak na ich przykładzie rozważać można praktyczne wnioski, jakie płyną z teorii, jak też i testować konsekwencję osób, które dane teorie wygłaszają.\nTe trzy opisane podejścia – wielka koncepcja „rewolucji konserwatywnej” Ronalda, pragmatyzm Adama Wielomskiego i jego chęć uczynienia konserwatyzmu ideą mającą przełożenie na współczesną rzeczywistość, a wreszcie moralistyka Mirosława i cechujące go pragnienie postępowania w zgodzie z Prawem (przez duże „P”) – wiodą wspomnianych autorów m.in. do wniosku, że należy bronić współczesnego państwa polskiego, rozumianego nie tylko jako pewien obszar otoczony granicami, naród, tradycja itd., ale jako ta konkretna, istniejąca organizacja polityczna, wręcz jako istniejący obecnie rząd. Należy go bronić (przed insurekcjonistami i jakobinami – Wielomski), a także słuchać się pokornie (szczególnie jest to widoczne u Mirosława) oraz dopingować owo państwo do rozprawy z wrogami wewnętrznymi, wyrzucać mu, że jest zbyt słabe, zbyt mało bije i smaga batogiem (Ronald).\nNie obiecuję wcale, że tej wizji będę w stanie przedstawić sprecyzowaną, ścisłą ideologię, jakiś „-izm”, przy pomocy którego rozplanuję obraz idealnego świata. Nie jest to nawet moim celem, mam zamiar jedynie przesunąć akcenty i zwrócić uwagę na pewne zagadnienia, jak również podkreślić, że podane powyżej modele konserwatyzmu, katolicyzmu, prawicowości, patriotyzmu – nie są jedynymi.\nNa początek posłużmy się pewnymi obrazami. Otóż z jednej strony – przede wszystkim u Ronalda – mamy państwo gardzące samym pojęciem „wolności”, a już zwłaszcza „obywatelskich”, państwo scentralizowane, kpiące sobie z „kultu własności prywatnej”, uprawnione do działania wszędzie tam, gdzie uzna to za słuszne. Wyraźnie widać to w takich fragmentach tekstów Ronalda jak ten: „rząd silny, to rząd mogący oddziaływać wszędzie tam, gdzie jest to zasadne, nie zaś rząd spętany rozmaitymi ograniczeniami – postulowane przez „konserwatywnych liberałów” państwo nie jest państwem „silnym, ale ograniczonym” (bo takie zwierzę nie istnieje), ale jest państwem słabym i ubezwłasnowolnionym”. Mało tego, czytamy również, że: „Doktryna polityczna współczesnej rewolucji konserwatywnej musi być esencjonalnie antyrepublikańska, mianowicie postulować polityczny monizm, polityczny centralizm i prawo suwerena do interweniowania wszędzie tam, gdzie okaże się to zasadne dla stosownego uformowania materii społecznej i przyrodniczej”. Nie bardzo wiem, co ma na myśli Ronald pisząc o materii „przyrodnicznej” – czyżby zawracanie biegu rzek albo wysiedlanie wsi i miasteczek w celu przeprowadzenia na ich terenie państwowej autostrady?\nMirosław Salwowski pozornie zdaje się być daleko od takiej „faszyzacji życia”, w istocie jednak również i on wielokrotnie dawał wyraz swojemu przeświadczeniu, że państwo może ingerować, wnikać, wchodzić etc. gdzie to tylko potrzebne, a to w celu ochrony poddanych (obywateli) przed szeroko pojętym grzechem, błędem, złem i zepsuciem. Kwestie prywatnej własności, wolności osobistej, rozmaitych praw i przywilejów są tu tak naprawdę drugorzędne – ograniczenia tej ingerencji mogą się wiązać najwyżej z pewnymi niedogodnościami technicznymi, które ewentualnie mogą przeważyć nad korzyściami wynikającymi z poskromienia deprawacji.\nZajmijmy się najpierw teorią, abstrahując od obecnych uwarunkowań, rządów PO czy innych partii, III Rzeczypospolitej itd. Otóż obaj panowie zdają się sądzić, że państwo ma właściwie prawo do wszystkiego, jeśli tylko będzie to „dobre” dla wspólnoty. Co zabawne, wydaje się, że u Laseckiego instancją oceniającą pożytek płynący z działań państwa jest samo państwo, bo przecież nie owa gawiedź z rozwartymi głupkowato gębami. Postawa Ronalda jest zapewne motywowana przeświadczeniem, że w idealnym państwie to właśnie osoby takie jak on, czy też podzielające jego wizje geopolityczne, ekonomiczne i inne, kształtowałyby politykę. Podówczas oczywiście niczym trudnym nie byłoby podporządkowanie się wszelkim rozkazom i przepisom. Mało tego: założenie jest zapewne takie, że władza bije tych, których bić należy – i wypada jej tylko przyklasnąć.\nRonald nie zdaje sobie sprawy – albo też niespecjalnie go to interesuje – że brak klarownego wydzielenia zakresu kompetencji państwa (czy jakiejkolwiek innej władzy) to po prostu pole do monstrualnych nadużyć i faktycznej tyranii. Przypomina to groteskową wiarę, przejawianą swego czasu przez niektórych korwinistów, w to, że ideałem policjanta w „silnym, ale ograniczonym państwie” będzie ktoś w rodzaju „Brudnego Harry’ego”, kto nie przejmuje się głupstwami w rodzaju strzałów ostrzegawczych, tylko rusza na bandytów bez miłosierdzia. Taki „Brudny Harry” dobrze wygląda na filmie, ponieważ scenarzysta z góry założył, że Harry trafi tych, których trafić powinien, a rozbitymi szybami i zniszczonymi straganami widz nie będzie się przecież przejmował. W praktyce oczywiście nasz dzielny „glina” podczas „ostrej akcji” w filmowym stylu „zdjąłby” kilka przypadkowych ofiar, a mieszkańcom okolicy zdezorganizował życie na krótszy lub dłuższy kawałek czasu (dewastując ich mienie). Podobnie rzecz się ma z kuriozalną wiarą w to, że państwo powinno mieć możliwość ingerowania „wszędzie tam”, gdzie jest to „zasadne”.\nOtóż niezwykle istotne jest właśnie to, by możliwość ingerencji państwa była ograniczona – ograniczona moralnością chrześcijańską, prawem własności prywatnej, przyjętymi obyczajami lokalnymi, uprawnieniami samorządów etc. Mało tego: w tradycyjnej monarchii na ogół tak się właśnie rzecz przedstawiała, choć oczywiście Ronald wykpiwa poważne traktowanie „sentymentalnych bajek o dobrych średniowiecznych królach którzy „panowali, ale nie rządzili”, zasiadając jedynie majestatycznie na tronach i przyglądając się z ich wysokości samozarządzającemu się w dole społeczeństwu organicznemu, któremu sama świadomość obecności króla wystarczać miała rzekomo do życia w zgodzie z prawem naturalnym”. Zapewne są to w dużej mierze „bajki”, ale podobnie bajkową wizją jest opowieść o dobrym wodzu faszystowskim, który rządzi wszystkim i nad wszystkim czuwanie ma on lub funkcjonariusze jego partii – przy czym w magiczny sposób unika się tu korupcji, złodziejstwa, nadużyć, biurokracji, upodlenia obywateli, realizacji prywatnych interesów etc.\nZ dwóch bajek wolę wierzyć w tę pierwszą, utożsamiając się – i to jest pewien program pozytywny, luźno rzecz jasna zarysowany – z wizją społeczeństwa organicznego, zdecentralizowanego, różnorodnego, a także (o zgrozo) w pewien sposób zorganizowanego oddolnie. Bliska jest mi więc wizja, którą prof. Bartyzel opisał (pośrednio) w następującym fragmencie:\n„Ani w Hiszpanii, ani w Polsce, nie zaakceptowano też nowożytnej logiki suwerennego państwa, pozostając przy koncepcji władzy politycznej, jako zwieńczenia wielości samorządnych wspólnot, tworzących corpus politicum (civitas, res publica); zwieńczenia, czyli regulatora harmonizującego cele tych wspólnot w dążeniu do celu wspólnego. (…) hiszpańska tradycja „foralizmu”, czyli przywilejów i wolności prowincji oraz municypiów, stanowi właśnie ścisły odpowiednik staropolskiej, szlacheckiej „powiatowości”, stanowiącej również nieomal samowystarczalny świat społeczeństwa żyjącego podług ustalonego od wieków obyczaju, z niemal nieobecną administracją, lecz ze ściśle przestrzeganym kodeksem norm postępowania. Ten sam, co karlistowski ideario político, w którym pod panowaniem jednej, katolickiej wiary, każda ze wspólnot lokalnych (pueblos) rządzi się jako samowystarczalna „republika chrześcijańska”, w poszanowaniu „naturalnej hierarchii”.\nIdeał ten nie musi być oczywiście, a wręcz nie jest „liberalny” czy tym bardziej „demoliberalny”. Przeciwnie: w sferze obyczajowości, publicznego kultu katolickiego czy wartości patriotycznych, narodowych etc. – może być zupełnie nieliberalny. Jest jednak wolnościowy – wolnościowy przez to, że umożliwia społeczeństwu samoorganizację, że szanuje własność prywatną, że wreszcie nie wpycha wielkiej machiny państwowej tam, gdzie nie jest ona konieczna. O tym wspomnę jeszcze parę linijek niżej, przy okazji omawiania poglądów Mirosława Salwowskiego, ale już tu mogę rzec, iż właśnie w Hiszpanii wykształciła się owa „proto-austriacka” szkoła scholastyczna, której koryfeusze (jak Juan de Mariana) gotowi byli za kradzież (i grzech ciężki!) poczytywać np. tak rozpowszechnione dziś (i legitymizowane przez państwo) zjawiska jak fałszowanie monety przez władcę (inflacja) czy system rezerwy cząstkowej w bankowości. Mało tego: tego typu postępki władców skłaniały niektórych z myślicieli do sugerowania, że królowie owi (przecież chrześcijańscy, dynastyczni itd.!) są zwykłymi tyranami.\nZbliżone myślenie prezentowali opisywani niegdyś przez Adam Wielomskiego (jako ciekawostka) francuscy neofeudałowie, o których sposobie myślenia tenże autor pisze: „Proces ten [despotyzacji – przyp. ATW] stopniowo narastał, osiągając swe apogeum za panowania Filipa Pięknego – potwora, skąpca, zazdrośnika, autokraty, bezbożnika, człowieka gwałcącego wszystkie tradycyjne prawa szlachty i królestwa”. Co było przykładem tego okropnego postępowania? M.in. „Filip Piękny przywłaszczył sobie przywilej – monopol na bicie monety, zmonopolizował sądy, centralizując je w stolicy w postaci parlamentu paryskiego. Podwyższał podatki, psuł monetę”. O „kartach” przysługujących wszystkim prowincjom czytamy zaś: „Karty, pomimo różnic regionalnych, co do jednego są ze sobą zgodne: nie wolno monarsze nakładać podatków bez zgody stanów. Ta podstawowa wolność zanikła niestety we Francji, a przetrwała w Anglii”.\nTe przykłady są tu oczywiście dobrane nieco przypadkowo, ale obrazują one, jak bardzo nasze społeczeństwo i nasze państwo (tj. państwa naszej epoki) odbiegły od pewnych chrześcijańskich i tradycyjnych ideałów, jak bardzo faktyczny despotyzm zatriumfował pod maską liberalnej demokracji. Obrazuje to także stępienie naszej wrażliwości, która pozwala nam kłócić się np. o wysokość podatku dochodowego albo kształt przepisów kodeksu karnego, bez podważenia samych fundamentów systemu, a więc istnienia tego rodzaju podatku lub jednolitego systemu prawnego. Będzie to szczególnie istotne już za chwilę, przy krytyce poglądów Mirosława Salwowskiego.\nPostawa Mirosława jest nieco inna niż faszystowskie fascynacje Ronalda. Paradoksalnie jest mi bliższa w tym sensie, że różnimy się przede wszystkim oceną tego, jak daleko państwo może się posunąć – a więc jak irytujące i głupie mogą być przepisy, do jakiej wysokości należy płacić podatki, co czyni władzę legalną, a co ją delegitymizuje itd. Nie wspomniałem o tym na początku, ale wyjaśnię teraz, że pisząc ten tekst przyjąłem założenie, iż czytelnik jest mniej więcej obeznany z artykułami przytaczanych przeze mnie autorów. Powiem zatem, że po przeczytaniu kilku tekstów (artykułów tudzież wypowiedzi internetowych) Mirosława na temat władzy, monarchii, rządu, podatków i tym podobnych spraw doszedłem swego czasu do wniosku, że jego wiernopoddańczy stosunek do władzy bliski jest myśleniu w kategoriach „ciepłej wody w kranie”. A zatem: skoro „da się żyć”, „ciepła woda jest”, „z głodu nikt nie umiera”, ba, w niedzielę wolno nawet iść do kościoła – to w zasadzie le bon catholique ma wszystko, czego mu potrzeba. Jakże mógłby podważać legalność panującej władzy, jakże mógłby łamać jej prawa, gdy przecież nawet wypełnianie tych najdziwniejszych nie wiąże się bądź co bądź z poważnymi męczarniami, a jedynie z umiarkowanymi niedogodnościami? Jakże miałby urągać III RP czy rządom Tuska i Komorowskiego, skoro – nie da się zaprzeczyć – policja mimo wszystko łapie złodziei, są jakieś ulice i szkoły, zdaje się nawet, że lepsze to wszystko niż np. codzienność mieszkańców Mogadiszu w byłej Somalii. Sądziłem co prawda, że ta wyliczanka to raczej ironiczne przejaskrawienie poglądów drogiego Mirosława, ale ostatni jego tekst – „O ‘totalitarnym państwie PO’, policyjnym reżimie Tuska i ‘męczeństwie na pluszowym misiu’” – przekonał mnie, że mirosławowy ogląd rzeczywistości zmierza właśnie ku takiemu „dobro-obywatelskiemu kwietyzmowi”.\nW swoim tekście Mirosław wyjaśnia, że rzekome prześladowania opozycji w Polsce, męczeństwo bitych demonstrantów lub nędza społeczeństwa – to w zasadzie parodia autentycznego cierpienia, głodu i totalitaryzmu, niegodna rozdmuchiwania na taką skalę, na jaką czynią to „wolni Polacy” czy uczestnicy Marszu Niepodległości. W rzeczy samej, jest to prawdą, podobnie jak jest prawdą, że w Polsce „da się żyć”. Mało tego: praktyka pokazuje, że człowiek jest w stanie znieść znacznie gorsze warunki (od własnych materialnych począwszy, na sytuacji państwa skończywszy).\nMirosław myli jednak dwie płaszczyzny. Z jednej strony mamy bowiem kwestię osobistego, chrześcijańskiego (i dobrowolnego) znoszenia życiowych niedogodności, pewien rodzaj stoickiego spokoju, gdy wokół zmienia się świat, przychodzą kolejni władcy, kolejne sukcesy i niepowodzenia etc. Na tym poziomie, na tej płaszczyźnie istotnie nie wypada narzekać, marudzić i żądać od życia zbyt wiele. Ba, można nawet dobrowolnie, z iście buddyjską obojętnością znosić nie tylko rządy Donalda Tuska, ale w ogólności wszystkich natrętów (bądź co bądź, jak pisał Cioran, „pokochać swoich natrętów – to pierwszy warunek świętości).\nAle mamy jeszcze inny wymiar życia: ten, na którym jesteśmy członkami społeczeństwa i narodu, ze wszelkimi związanymi z tym obowiązkami tudzież prawami. To ten poziom, na którym możemy – z całą śmiałością – domagać się czegoś od władzy. „Czegoś” – a więc sprawiedliwego ustroju, poszanowania prawa naturalnego, działania korzystnego dla społeczeństwa, stania na straży niepodległości państwa itd. Co do obowiązków, to należy do nich nie tylko posłuszeństwo władzy, ale także – w określonych okolicznościach – również nieposłuszeństwo wobec niej w imię wartości wyższych, bardziej fundamentalnych.\nProblemem Mirosława jest to – że konstruując swoje obrony podatków, Bronisława Komorowskiego, rządów Tuska i cielęco pokornego stosunku do państwa – daje się w gruncie rzeczy wmanewrować w grę rozgrywaną przez potwora demoliberalizmu. Rdzeniem jego propaństwowej argumentacji są twierdzenia, które – choć ozdobione są licznymi cytatami z Biblii i pism papieży – sprowadzają się niestety do owej wizji „ciepłej wody w kranie”. Skoro nie jesteśmy prześladowani w obozach koncentracyjnych, głodzeni, masowo mordowani itd., skoro jako tako funkcjonują podstawowe urządzenia społeczne, skoro być może nawet dałoby się opłacić wszystkie podatki i jeszcze przeżyć, skoro mamy polską flagę i nawet religię w szkole – to czemuż mielibyśmy się buntować, toczyć wojnę z państwem? Ba, winniśmy mu okazywać „cześć”, a nawet okazywać ją bezpośrednio prezydentowi Komorowskiemu.\nMirosław Salwowski nie zauważa tego, że ten tok myślenia zawsze będzie prowadził do praktycznego poddania się demoliberalizmowi, socjaldemokracji czy pokrewnym współczesnym ustrojom – zresztą, być może wcale mu to nie przeszkadza. Jeśli ma on zamiar czekać z wszelkiego rodzaju oporem aż do chwil ostatecznych, gdy poborca podatkowy nie zostawi nam nawet talerza kaszy, a prezydent i premier otwarcie zaczną ściągać flagi narodowe z urzędów – to niewykluczone, że nigdy się takiego momentu nie doczeka. Właśnie na tym polega szantaż moralny demoliberalnego Lewiatana.\nW realiach totalitarnych lub w realiach quasi-anarchii, jak w Republice Weimarskiej czy Hiszpanii tuż przed wybuchem wojny domowej, postawa rozmaitych prawicowych buntowników (czy będą to chłopi odmawiający pójścia do rewolucyjnego wojska, czy nacjonalistyczna partyzantka, czy karliści obsesyjnie strzegący swoich fueros), podważających fundamenty państwa, jest zrozumiała, nawet jeśli ktoś nie zgadza się z poglądami tychże desperados.\nW demoliberalnym Babilonie ludzie tacy jak Mirosław zawsze będą szantażowani moralnie przez Wielkiego Lewiatana, który demonstracyjnie będzie obnosił się z tym, że przecież opozycja nie jest zsyłana do obozów, z wypłacanych pensji można się od biedy utrzymać, państwo jest formalnie niepodległe, a w ogóle – wszystko to lepsze niż chaos, ów straszliwy, mityczny chaos, od którego lepszy jest wszelki porządek, każde wzięcie za pysk. W myśli Adama Wielomskiego wygląda to nawet tak, że porządek Platformy lub SLD jest lepszy od dzikiego chaosu hord PiS i Palikota. Zresztą, mało tego: Palikot byłby z kolei „katechonem” w stosunku do Pol-Pota i tak dalej.\nSystem demoliberalny ma do siebie to, że nawet zdrada państwa czy monstrualna niesprawiedliwość będzie zrealizowana gładko i niepostrzeżenie. Gdy de Gaulle opuścił w latach 60-tych Algierię Francuską, przełożyło się to na śmierć tysięcy harkis oraz katastrofę francuskich osadników – widoczną gołym okiem pod postacią wysiedleń, by nie wspominać już o wcześniejszych masakrach ludności. W tej sytuacji działania OAS stają się zrozumiałe przynajmniej w tym sensie, że można próbować wczuć się w postawę zdesperowanych wojskowych i prawicowych ekstremistów. Gdy prezydent Polski podpisuje Traktat Lizboński, gdy mamy do czynienia z innymi, pomniejszymi tego rodzaju „zdradami i zdradkami”, objawiającymi się w łaszeniu się rodzimych urzędników innym państwom i międzynarodowym organom – wówczas w życiu codziennym nie zmienia się nic, dzień wstaje taki sam, jak poprzedni, Polska w UE czy Polska „po Traktacie” nie różni się znacząco od tej sprzed lat kilku. To oczywiście wiąże ręce wszelkiej opozycji – jakże bowiem można na poważnie mówić to, co Grzegorz Braun w klubie Ronina, gdy przecież „nic się nie dzieje”, a porównania do totalitaryzmu czy rozbiorów to „nieuprawnione wyolbrzymienia”?\nNieco wcześniej wspominałem nie bez powodu o hiszpańskich karlistach czy francuskich neofeudałach. Mógłbym tu jeszcze dorzucić wizję restauracji w myśli Carla Ludwiga von Hallera (która znana jest mi, przyznaję, li tylko z opracowania A. Wielomskiego oraz krótkiego fragmentu oryginalnego tekstu), a także – z nieco innej beczki – chestertonowską sympatię do tego, co „małe”, „swojskie” i „wolnościowe” w opozycji do imperialistycznego Mordoru. Znalazłoby się także parę innych przykładów takiego wolnościowego, decentralizacyjnego konserwatyzmu, wymierzonego – owszem, przeciw socjalizmowi i liberalizmowi, ale także przeciw absolutyzmowi oświeconych władców, a nawet przeciw golemowi zamordystycznej, prawicowej dyktatury.\nMirosław powołuje się gorąco na rozmaite cytaty dotyczące posłuszeństwa władzy, zupełnie jednak nie bierze pod uwagę tego, że rozmaite papieskie pouczenia z XIX wieku były wymierzone właśnie przeciwko ideowym przodkom takich panów jak dziś Tusk, Sarkozy, Merkel, Hollande – czy właściwie ktokolwiek z demoliberalnego garnituru polityków. Jest niezwykłym paradoksem wykorzystywać legitymistyczne w swym rdzeniu, chrześcijańskie uzasadnienia dla władzy królewskiej w celu obrony demoliberalnych uzurpatorów przed kim? – ano, przed tak lub inaczej pojętą (prawda, że niedoskonałą) prawicą, katolikami, monarchistami, konserwatystami itd.\nNie zauważa on także, że – zarówno jako katolicy, jak i jako Polacy – nie jesteśmy już gośćmi, jak (w pewnym sensie) pierwsi chrześcijanie w Rzymie. Gośćmi, którzy musieliby potulnie i pokornie stosować się do wszystkiego, co jest im narzucane i sugerowane. Zauważmy, że jako katolicy mamy już za sobą pewną tradycję Christianitas, rozmaite lokalne wcielenia właściwego (z grubsza) porządku społecznego i dopasowaną do tego doktrynę, teorię kontrrewolucji – a w przypadku krajów takich jak np. Hiszpania można wręcz mówić o tym, że jesteśmy (katolicy, chrześcijanie) tymczasowo usunięci w cień, ale mający przecież swoje niezbywalne prawo do realizacji „właściwego porządku rzeczy”.\nAnalogicznie jako naród, jako Polacy, świadomi patrioci, nie jesteśmy bynajmniej sługami czy tym bardziej niewolnikami państwa, a w szczególności efemerycznych, zmieniających się rządów demoliberalnych (w szerokim znaczeniu tego słowa). Z tego też powodu jest najzupełniej naturalną rzeczą traktowanie obecnego systemu (o którego niesprawiedliwości będzie jeszcze niżej) jako pewnego rodzaju dokuczliwej okupacji. W realiach polskich nakłada się na to fakt nader kiepskiej legitymizacji aktualnie panującej władzy, a mam tu na myśli choćby to, że będąc formalnie predysponowaną do zachowywania niepodległości, w istocie w ostentacyjny sposób działa przeciw niej (vide uzależnienie kraju od decyzji podejmowanych w Brukseli, podpisanie Traktatu Lizbońskiego, rozmaite afery i układy stojące u samych podstaw III RP – nie chcę tu rozwijać tych wątków, zapewne wystarczająco zrobili to za mnie autorzy tacy jak choćby S. Michalkiewicz czy R. Ziemkiewicz).\nMirosław Salwowski dochodzi do swojego lojalizmu właśnie dlatego, że miast porównywać panujący porządek z pewnym ideałem, pewną teorią, która powinna nam przyświecać (jako punkt wyjścia do oceny sytuacji bieżącej, a nie jako utopijny plan do zrealizowania „na teraz”) – ogranicza się jedynie do testu na „ciepłą wodę w kranie” i możliwość dojścia bez przeszkód na mszę świętą w niedzielę. Tymczasem system, w którym żyjemy, jest głęboko niesprawiedliwy, nieuczciwy i zdegenerowany – nawet jeśli nie objawia się to (lub też – nie objawia jeszcze) stosami trupów na ulicach czy czymkolwiek w tym rodzaju (choć stosy martwych płodów w innych krajach to już mocny znak). Weźmy np. tak banalny problem jak podatki (na który z kolei Ronald Lasecki parsknąłby zapewne z pogardą, jako że prawdziwi arystokraci nie rozmawiają o pieniądzach, chyba że forsy potrzebuje Państwo – wówczas plebs winien opróżniać sakiewki w rakietowym tempie). W każdym razie Mirosław przekonuje nas co do tego, że granicą ich płacenia jest być może stan głodu, niemożności realizacji podstawowych potrzeb – ale nie można się uchylać „po to, by mieć więcej pieniędzy na nowy samochód, większy dom czy posyłanie swych dzieci do lepszej szkoły”. Znamienne jest rozpatrywanie tego w ten sposób – w sposób, który prowadzi do konstatacji, że jeśli ktoś zarabia zawrotną sumę 100 tysięcy złotych miesięcznie, wówczas można mu z lekkim sercem zabrać nawet i 95 procent tej kwoty, jako że za pozostałą część spokojnie przeżyje w dzisiejszych realiach, więc nie powinien mieć pretensji.\nA jednak problemem dzisiejszego systemu podatkowego nie jest wcale to, czy po opłaceniu danin zostaje jeszcze na uczciwe czy przyzwoite życie, ale raczej to, że urąga sprawiedliwości każda sytuacja, w której państwo pochłania połowę czy też trzy czwarte naszych dochodów. Tyczy się to również sytuacji, w której dowolny towar lub transakcja mogą zostać obciążone podatkami rzędu więcej niż jednej piątej ich wartości (VAT), albo nawet dwukrotnie i wielokrotnie podrażane (akcyza).\nCoś, co powinno być w najlepszym razie rodzajem składki na podstawowe wspólne dobra, staje się elementem gigantycznego złodziejstwa, obsługiwanego przez potężną machinę biurokratyczną. Mało tego: już sama konstrukcja podatków i składek od dochodów zdaje się być niesprawiedliwa, raz z racji tego, że daje władzy uprawnienie wglądu w to, kto posiada jaki majątek (czy przypadkowo spotkanej na ulicy osobie odpowiadamy bez skrępowania na pytanie „ile zarabiasz?”), po drugie zaś dlatego, że państwo stawia się tu – najzupełniej absurdalnie – w roli współudziałowca w wypracowanym dochodzie, zupełnie tak, jakby przyłożyło doń rękę, jakby było wspólnikiem w spółce. W istocie jest natomiast gościem pobierającym haracz, pobierającym „dolę” – i to potężną (procentowo).\nAnalogicznie rzecz się ma z całym współczesnym systemem bankowym i pieniężnym. System pieniężny oparty jest na kreacji środków fiducjarnych, de facto na inflacji – a, jak już wspominałem, przez niejednego katolickiego myśliciela proceder ten uważany był za nieomal zbrodniczy. System bankowy, legitymizowany wszak przez państwo, ufundowany jest na rezerwie cząstkowej, co również narusza prawo własności – w sposób ostentacyjny, w gruncie rzeczy może bardziej drastyczny niż wysokie nawet podatki.\nTakich przykładów można wymienić jeszcze wiele, ale nie ma sensu mówić przecież o całkowitym zniszczeniu tego, co określa się w myśli konserwatywnej jako „ciała pośredniczące”; o – w realiach polskich – nieuczciwej prywatyzacji lat 90-tych; o całkowitym wycofaniu Kościoła Katolickiego z wpływu na kształt państwa i społeczeństwa etc. – wchodzenie w tego typu szczegóły nie byłoby niczym nowym dla konserwatywnych czytelników.\nW istocie więc z konserwatywnego, legitymistycznego, katolickiego punktu widzenia funkcjonujemy dziś w swoistym nie-bycie, można wręcz powiedzieć – w politycznym sedewakantyzmie. I choć na gruncie katolicyzmu sedewakantystą bynajmniej nie jestem, to jednak w zakresie stosunku do współczesnych ustrojów i państw (tj. rządów) bliski jest mi swego rodzaju „polityczny sedewakantyzm” czy też „polityczny sedeprywacjonizm”. Tak jak sedewakantyści kierują się w swoich poczynaniach rozpoznawaną w jakiś sposób (zapewne ułomny, ale cóż, jesteśmy tylko ludźmi) nauką Kościoła, uznając, że nie ma innej rady i lepszej koncepcji niż przechowywanie „świętego ognia”, tak też i na gruncie polityki czynić powinni katoliccy reakcjoniści, konserwatyści – czy jak też ich zwać. „Polityczny sedeprywacjonizm” lub nawet swoista „taktyka przesiewania” (vide FSSPX) byłby tu lepszym rozwiązaniem (o tym, czy są to dobre rozwiązania w kwestii kryzysu w Kościele – nie chcę tu dyskutować, stosuję te pojęcia tylko jako analogie), pozwalałby bowiem zachowywać zdrowy rozsądek przy jednoczesnym uznawaniu w pewnym stopniu i zakresie, że jednak „jakieś”, „nasze” państwo istnieje i że mimo wszystko winniśmy mu wierność.\nDaleko mi do środowisk „sekty smoleńskiej” i podobnych (zresztą moja ocena prezydenta Lecha Kaczyńskiego także odbiega od tej, która cechuje takie grupy). A jednak bliższa jest mi owa stereotypowa szalona dewotka w moherowym berecie, krzycząca o „zdrajcach ojczyzny”, motywowana patriotyzmem tyleż ognistym, co nieokrzesanym i intuicyjnym, do podważania legalności i prawowitości władzy „tych tam, co ukradli Polskę” – niż obrona status quo z pozycji faszysty pragnącego realizacji „gigantycznej idei imperialnej”, pragmatyka trwożącego się o „porządek publicznych” czy wreszcie moralisty dywagującego nad tym, czy granice już zostały przekroczone, a warunki spełnione, czy może jeszcze nie.\nPrzywołam tu raz jeszcze prof. Bartyzela: „Karliści (…) nigdy nie mieli żadnych wahań co do swojego prawa wystąpienia przeciwko francuskim najeźdźcom, uzurpatorom na tronie czy szykującemu rewolucję na wzór bolszewicki, a formalnie legalnemu, rządowi Frontu Ludowego”.\nNa wypadek, gdyby ktoś źle mnie zrozumiał, chciałbym jednak podkreślić, że cały ten tekst nie jest w żadnym razie jakimś absurdalnym, obłędnym nawoływaniem do insurekcji, miejskiej partyzantki albo masowej odmowy płacenia podatków czy skoordynowanej akcji przechodzenia na czerwonym świetle, by dokuczyć Donaldowi Tuskowi. Na poziomie najbardziej przyziemnym żywot zarówno autorów, których krytykowałem, jak i mój, będzie zapewne podobny i podobnie potulny wobec panującego prawa i uwarunkować (tzw. praca, życie, dom etc.). Na nieco wyższym różnice przejawiać będą się może w zaangażowaniu w inne inicjatywy (meta)polityczne itd. W żadnym razie nie uważam natomiast, by było cokolwiek sensownego w jakichś postulatach spod znaku Brunona K. i innych dziwnych osobników tego rodzaju. To, co próbowałem zarysować, zresztą nader luźno, to jedynie pewna teoria, pewien ogólny ideał, który ma służyć li tylko wypracowywaniu sobie stosunku do konkretnych wydarzeń i sytuacji, nijak nie wynika z niego natomiast postulat rozpętywania nowej wojny karlistowskiej w Polsce A.D. 2012.\nJeśli jednak chodzi o praktyczne postępowanie, to nieco prowokacyjnie wstawię tu cytat z komentarza umieszczonego przez niejakiego R.d.C. pod tekstem Adama Wielomskiego o jego „ukrytym luterstwie i heglizmie”. A oto ów „program na teraz”:\n„Każda władza, która łamie Prawo Boże i naturalne sama przez swój wybór staje się wrogiem Boga, czyli Antychrystem. Nie ważne, czy to Autorytet, Monarcha, czy demokratycznie wybrana. Problematyczne jest czy takie rządy są warte uznania (w sensie wykonywania ich poleceń) czy raczej zasługują na całkowite olanie. Oczywiście modlić się za nich o dar Ducha Świętego zawsze trzeba, ale stosowałbym się raczej do czegoś co roboczo nazywam anarchizmem chrześcijańskim. W skrócie: bierny stosunek do takiej władzy, w miarę możliwości jak najmniejsze korzystanie z aparatu państwa, nie dawanie możliwości zarobku dla rządu- coś podobnego do działań Ligi na Rzecz Wolności Religijnej w Meksyku w latach dwudziestych XX wieku. I uznawanie jedynie władzy zza gór. To dopiero ultramontanizm”.\nSpołeczeństwo Adam T. Witczak, Adam Wielomski, ATW, konserwatyzm.pl, Mirosław Salwowski, polemika, Ronald Lasecki, wolność\nHonor czy bita śmietana?„W Sieci” poświęcony nadredaktorom III RP


Płyta przynosi zaledwie 35 minut muzyki, ale nie powinno to przeszkadzać jeśli absolutnie każdy z tych utworów jaki się jako prawdziwy heavymetalowy dynamit, który pod kilkoma względami wyprzedzał swoje czasy.\nOczywiście jak na heavy metal przystało słychać tu maidenowe galopady, ale muzycy Sword poszli dalej. Agresywne partie sekcji rytmicznej, przejścia, dynamika - to wszystko jest tutaj bardzo podobne do tego, czym kilka lat później czarował Running Wild. I podobnie jak ekipa R. Kasparka, tak i Kanadyjczycy prezentują tu naprawdę wyśmienity warsztat instrumentalny i kompozytorski.\nTo co jest najbardziej urzekające w "Metalized" to przebojowość i pasja z jaka te utwory są zagrane. Szybkie, zadziorne riffy, fantastyczne partie wokalne balansujące gdzieś pomiędzy wspomnianym Rolfem Kasparkiem i Chuckiem Billy, dynamiczna praca sekcji rytmicznej - za sprawą tych wszystkich elementów grupa zgrabnie zawiruje pomiędzy heavy, power i thrash metalem wypadając przy tym niezmiernie przekonywająco. Obok szlagierowych "W.T.F" czy "Stuck In Rock" mamy ostrzejsze "Dare To Spit" czy "Where To Hide" jak i epicki, nieco mistyczny "Evil Spell".\nWyczytałem, że Dave Mustaine kiedyś powiedział, że "Metalized" to jego top 10 ulubionych płyt. Jakkolwiek subiektywna nie byłaby ta ocena ciężko jest mi napisać cokolwiek złego o tym wspaniałym albumie. Heavymetalowy ogień leje się tutaj z każdej nuty, wykonanie jest wzorowe, a słuchając tej płyty mam ochotę przenosić góry. Jak dla mnie płyta wybitna w swoim gatunku.\n02. Children of Heaven\n04. Dare to Spit\n05. Outta Control\n06. The End of the Night\n08. Where to Hide\n09. Stuck in Rock\nWydawca: Aquarius (1986)\npower metal thrash metal Sword speed metal heavy metal Metalized


CRC 7: Mateusz Piskorz, Paweł Polityło i Łukasz Parobiec na styczniowej gali w Irlandii | MMAnews\nMMAnews > News > CRC 7: Mateusz Piskorz, Paweł Polityło i Łukasz Parobiec na styczniowej gali w Irlandii\nKilka polskich wątków zawitało na styczniową siódmą edycję irlandzkiej gali Cage Ring Championship w Dublinie, która w swojej rozpisce ma aż 20 pojedynków (MMA, K-1, muay thai i grappling), wśród nich aż 7 o tytuł.\nW najważniejszym pojedynku wieczoru, o tytuł mistrzowski wagi ciężkiej zmierzą się przebywający na obczyźnie Łukasz Parobiec (13-7), który aktualnie jest po dwóch przegranych z rzędu. W lutym na ACB 53 z Karolem Celińskim, gdzie stawił przez moment duży opór i w lipcu na włoskim Magnum FC 2. Jego rywalem będzie Darragh Kennedy (0-2) z Irlandii północnej, który dotychczas dwukrotnie przegrał w latach 2010/2011 przez TKO i nie ma na koncie żadnej wygranej.\nReprezentujący od teraz dubliński SBG Mateusz Piskorz (12-3), już od kilku miesięcy mieszka i trenuje na Wyspach, gdzie stoczy swój pierwszy bój na tamtejszym terenie. „Juhas” jest po trzech wygranych na PLMMA, gdzie ostatnio walczył i wygrał jednogłośnie z Mariuszem Radziszewskim. Jego przeciwnikiem będzie Thibaud Larchet (11-3-1) z francuskiego MMA Factory, dysponujący przekrojowymi umiejętnościami, gwarantującymi skończenia przez nokauty i poddania.\nNa koniec utalentowany i jeszcze do października debiutant na zawodowym ringu Paweł Polityło (0-1), który na KSW 40 wziął zastępstwo na jeden dzień (!) przed i po bardzo wyrównanym boju z doświadczonym Antunem Racicem (20-8-1), przegrał niejednogłośną decyzją. jego kolejny oponent Dylan Sheehan (2-3), będzie znacznie bliżej doświadczeniem zawodowym.\nWyniki ważenia KSW 41: Mańkowski i Soldic w limicie, Popek cięższy od Oświecińskiego o 10 kg\nPiskorz wygląda jak McGregor 😉


zastępczość: Chciałam tylko napisać, że bardzo wzruszyła mnie ofiarność strażaków ratujących sarenkę\nChciałam tylko napisać, że bardzo wzruszyła mnie ofiarność strażaków ratujących sarenkę\ncały dzień śledziłam jak dryfuje na krze i szczerze mówiąc nie wierzyłam, że ją ocalą, sarna to nie pies, uciekała im z tej łódki...\nEtykiety: sarna, strażacy, zima\nZe wszystkich sluzb strazacy maja najwiecej mojej sympatii. Najciezej pracuja, najbardziej niewdzieczne zadania wykonuja, mozna na nich liczyc (tak mysle).\nChociaz niektorzy przesadzaja z tym poswieceniem: sa tacy ( o ile mi wiadomo takie przypadki zdarzaly sie tylko w OSP, ale to tez strazacy), ktorzy najpierw wzniecaja pozar, by pozniej z narazeniem zycia go gasic;)\nA o jaka sarenke chodzi, bo nie wiem?\n4 stycznia 2011 21:33\n4 stycznia 2011 21:59\nMnie też wzruszają takie akcje. Do tej pory pamiętam psa, który chyba w zeszłym roku dryfował przez kilka dni na krze, aż wreszcie wyciągnęli go strażacy. Ale z sarenką to jeszcze trudniej, bo to przecież płochliwe dzikie zwierzątko!\n4 stycznia 2011 23:45\nPoprawka: psa uratowali juz na zatoce czlonkowie zalogi statku badawczego Baltica.\nStrazacy podjeli probe ratowania tego psa kiedy dryfowal na Wisle na wysokosci Grudziadza. Nieudana byla ta proba.\nA historia tego psiaka niesamowita.\n5 stycznia 2011 00:03\nSyn mojej znajomej strażaków nazywa "iniemamocni"\n5 stycznia 2011 08:42\nciężar dobrego uczynku ...\nTeż się cieszę, że sarenki ocalały; a panowie strażacy - bardzo sympatyczne i skromne chłopaki.\n6 stycznia 2011 00:38


Kilka informacji o pojazdach marki Fiat | Erg-bierun\nJuż co najmniej od dłuższego czasu po naszych drogach poruszają się samochody produkowane przez mający siedzibę w Turynie koncern Fiat. Tak duża ilość aut tej marki w Polsce sprawiła, że konieczne stało się otworzenie licznych punktów, w których możliwe jest przeprowadzanie napraw i przeglądów gwarancyjnych tych pojazdów. Jednocześnie spora część właścicieli tych samochodów nastawiona jest wykonywać przeglądy i naprawy przy wykorzystaniu Fiat serwis- . Renomowany Fiat serwis to przekonanie, że zatrudnieni w serwisie fachowcy doskonale znają dany model pojazdu, który zszedł z taśm produkcyjnych Fiata. Koncern Fiat powstał wraz z końcem XIX wieku. Od czasu stworzeniakoncernu z taśm produkcyjnych wyjechała duża ilość samochodów. Auta Fiat lampy fiat zawsze odnajdowały dużo chętnych w naszym kraju.\nNiezwykle nam miło, że przeznaczyłeś swój czas, by przeglądnąć nasz tekst. Jeżeli masz chęć na więcej, to kliknij link dzierżawa naczep i przenieś się do następnej strony.\nTak zresztą jest do naszych czasów. Niektóre modele tego popularnego samochodu produkowane były również w naszym kraju.\nPierwsze auta marki Fiat wyprodukowano w naszym kraju tak naprawdę przed II wojną światową. Twarz polskiej motoryzacji odmieniły tak naprawdę modele, które produkowano w Polsce od lat sześćdziesiątych XX wieku. Pierwotnym modelem Fiata produkowanym w powojennej Polsce był Fiat 125p. Po kilku latach dołączył do niego fiat 126p. Takich aut porusza się po polskich drogach coraz mniej,mimo tego jednak możemy je spotkać. Obecnie jednak nie brakuje zainteresowanych, które zakupując swój pierwszy, czy też następny model pojazdu decydują się konkretnie na jakiś model Fiata. Równie chętnie kupujemy modele aut osobowych, a także auta dostawcze.Konkretne z tych modeli są tak naprawdę wyprodukowane w naszym kraju. Osoby, które codziennie posiadają dość mało wspólnego z motoryzacją nawet nie mogą zdawać sobie sprawy, że konkretne auta, na przykład Alfa Romeo, również produkowane są we włoskim koncernie Fiata. Duża liczba aut Fiat można spotkać nie tylko po naszych drogach, ale także po drogach państw Europy Środkowo-Wschodniej.\nTen wpis został opublikowany w Fabryka pojazdów i otagowany koncern, modele, motoryzacja przez admin. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


Gej = 100% ryzyka - O Warcie, która Fundacji Równości ubezpieczyć nie chciała\nCzwartek, 17.05.2007 00:00\nGej = 100% ryzyka\nO Warcie, która Fundacji Równości ubezpieczyć nie chciała\nW latach osiemdziesiątych osoby homoseksualne zaliczane były do tzw. grupy podwyższonego ryzyka. 20 lat temu chodziło o ryzyko zarażenia się wirusem HIV. Dziś niektórzy nadal zaliczają nas do grupy, którą należy postrzegać jako szczególnie ryzykowną. Nie chodzi tu o chorobę przenoszoną drogą płciową, lecz ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej. Organizatorzy Dni Równości zwrócili się do Towarzystwa Ubezpieczeń i Asekuracji Warta prośbą o ofertę ubezpieczenia koncertu galowego...\nCiąg dalszy nastąpił... Fundacja Równości wystosowała do zarządu firmy TUiR Warta pismo, w który przedstawiając zaistniałą sytuację, prosi o zajęcie stanowiska. Zarząd Warty nie pozostał dłużny i pisemnie przeprosił Fundacj... ( Pozostało znaków: 970 )


PSB Mrówka Braniewo - Pilnik do drewna okrągły, 200 mm TOPEX - Produkty\nPilnik do drewna TOPEX (nr ref. 06A833) o długości 200 mm i okrągłym przekroju. Przeznaczony do szlifowania drewna. Wykonany z wysokiej jakości stali T12. Ergonomiczny uchwyt pokryty antypoślizgowym materiałem zapewnia wygodę i bezpieczeństwo podczas pracy. Marka TOPEX skierowana jest do majsterkowiczów.


Początki Ruchu Młodych Oficerów, tego najbardziej fanatycznego odłamu japońskiego wojska, wiążą się z reformą, którą przeprowadzono na początku lat XX-tych w akademiach armii i floty. Zgodnie z zasadą "nie matura, lecz chęć szczera ..." zniesiono szereg wymagań...\n0 8 878 21-04-2009 10:10 Kelly\nW tajemniczym świecie bardów Cz. 2\nWielką rolę bardów w społeczeństwie irlandzkim potwierdzają teksty z dawnych lat. „Leabhar Gabhala”, czyli „Księga najazdów” wspomina na przykład Amergina, syna księcia Mila, który wziął udział w ostatniej inwazji ludów goidelskich na Irlandię. To on...\n0 10 458 19-04-2008 13:51 Kelly\nPodobnie, jak opisywany wcześniej druid, bard nie jest wymysłem legend, baśni, czy literatury fantasy. To przedstawiciel prawdziwie istniejącej kiedyś grupy ludzi, która stanowiła równie istotną część społeczeństwa, co kapłani, czy wojownicy. Kiedy zapytamy współczesnego...\n0 10 683 08-04-2008 20:32 Kelly\nKilka słów o podróżach z nawiązaniem do systemów fabularnych.\nPodróż to synonim tamtych czasów. Przytaczając podróż gł. bohaterów z Krzyżaków widać jaki szmat drogi pokonywali. Jednak taka podróż nie była taka łatwa „wylewy rzek, pełne zwierza...\n5 7 587 27-05-2007 11:18 Malkav3\nPokazuję artykuły od 1 do 4 z 4