W czasie prac nad projektami PiS z sejmowej trybuny padają typowe dla przedwyborczego okresu deklaracje: o konieczności obrony najuboższych przed wyzyskiem „obcych” instytucji finansowych, o chęci niesienia pomocy tysiącom polskich rodzin stojących u progu bankructwa. Pracującym nad ustawami w podkomisjach i komisjach nikt nie patrzy na ręce, bo też nikt nie spodziewa się, że przepisy dotyczące ludzi, którzy nie mają grosza przy duszy, mogą być przedmiotem zainteresowania lobbystów. A jednak są.\nUstaliliśmy, że autorami obu projektów są ludzie związani z systemem Spółdzielczych Kas Oszczędnościowo-Kredytowych: Bogusław Kaczmarek – poseł Unii Pracy w drugiej kadencji (1993–1997), obecnie członek zarządu i dyrektor współpracującego ze SKOK Stowarzyszenia Krzewienia Edukacji Finansowej, oraz Adam Jedliński – prawnik, przewodniczący rady nadzorczej Krajowej SKOK („czapy” nad wszystkimi Kasami działającymi w Polsce).\nPodczas prac nad ustawą klub PiS reprezentuje poseł Przemysław Gosiewski. Okazuje się, że także on był niegdyś związany z Kasami. W latach 1993–1995 pracował jako specjalista w biurze pełnomocnika zarządu Fundacji na rzecz Polskich Związków Kredytowych, która powstała, by promować system SKOK w Polsce. Pełnomocnikiem zarządu Fundacji była ówczesna żona Gosiewskiego – Małgorzata, do ubiegłego roku dyrektor Biura Klubu Parlamentarnego PiS. – Prowadziłem wtedy aktywną działalność społeczną. Byłem sekretarzem Porozumienia Centrum. Musiałem się gdzieś zatrudnić, żeby żona nie mówiła, że mnie utrzymuje – tłumaczy Gosiewski. Później współpracował z Krajową SKOK. Jak twierdzi, opracowywał dla niej ekspertyzy prawne.\nGosiewski zawdzięcza Kasom także swój sukces wyborczy. W 2001 r. SKOK im. Stefczyka pożyczyła mu 30 tys. zł na kampanię wyborczą i osobiste wydatki. Miał spłacać pożyczkę w ponadtysiączłotowych ratach – a zarabiał wówczas około tysiąca złotych miesięcznie.\nPoseł, pytany o powiązania z Kasami autorów dwóch forsowanych przez niego w Sejmie ustaw, ucina: – Te związki mnie nie interesują.\nSzkoda. Bo choć nazwa SKOK ani razu nie pada w projektach, to właśnie Kasy najbardziej zyskają na wprowadzeniu nowych przepisów.\nLichwie – nie\nZacznijmy od projektu ustawy o zwalczaniu lichwy (oficjalnie: ustawa o kredycie konsumenckim). Propozycje wprowadzenia limitów oprocentowania kredytów (18,4 proc. rocznie) i odsetek karnych za ich nieterminowe spłacanie (36,8 proc. rocznie) oprotestowały komercyjne banki, NBP, nawet Federacja Konsumentów. Twierdzą, że jest sprzeczna z zasadą wolnej konkurencji, że uderzy w najuboższych klientów, nazywanych przez banki klientami wysokiego ryzyka – bo jeśli banki będą miały im dać kredyt na niski procent, to po prostu nie dadzą go wcale.\nTylko SKOK wyraża poparcie dla projektu: – Jesteśmy za likwidacją lichwy w Polsce – deklaruje Grzegorz Bierecki, prezes Krajowej SKOK. Właściwie nic w tym dziwnego: Kasy bliskie są przecież idei sąsiedzkiej samopomocy, powstały po to, by udzielać jak najtańszych pożyczek. Eugeniusz Laszkiewicz, prezes Krajowego Związku Banków Spółdzielczych, przekonuje jednak, że w rzeczywistości SKOK chcą zarobić na antylichwiarskich przepisach: – Według projektu limit oprocentowania nie dotyczy pożyczek do 500 zł. Czyli jednego z głównych produktów SKOK.\nFaktycznie: najpopularniejszymi pożyczkami udzielanymi przez Kasy są tzw. chwilówki (na tydzień – do miesiąca), w większości SKOK ich maksymalna wysokość to właśnie 500 zł. Realne oprocentowanie chwilówek w przeliczeniu rocznym sięga w niektórych kasach 270 proc., zgodnie z projektem ustawy będzie mogło takie pozostać. Większych pożyczek Kasy udzielają na bardzo niski procent – więc wprowadzenie limitów oprocentowania nie będzie dla nich problemem.\nTakże w projekcie ustawy o upadłości konsumenckiej zostały ukryte zapisy, które mogą w przyszłości przynieść profity Kasom i związanym z nimi organizacjom.\nOgromną rolę w postępowaniu upadłościowym odgrywać mają ośrodki doradztwa finansowego, tzw. odeefy. Będą one pomagać dłużnikom w zgromadzeniu i opracowaniu dokumentów, na podstawie których Konsumenckie Kolegia Orzekające zadecydują, czy ogłosić upadłość danej osoby. Za przygotowanie dokumentacji odeefy będą pobierały od każdego 500 zł. Jeśli zostanie uznany za upadłego, będzie musiał dodatkowo wpłacić na konto ośrodka zaliczkę na pokrycie kosztów dalszego postępowania w wysokości 3 proc. swoich długów. Może to być znacząca suma.\nPrzewiduje się, że ośrodki doradztwa powstaną w każdym powiecie. Prowadzić je mają organizacje pozarządowe doświadczone w doradztwie finansowym. Jednak w Polsce takich organizacji jest zaledwie kilka i zwykle działają na niewielką skalę. Kto zatem udzieli pomocy bankrutom?\nJak wynika z rocznego sprawozdania Stowarzyszenia Krzewienia Edukacji Finansowej (przypomnijmy: stowarzyszenie związane ze SKOK, którego dyrektorem jest były poseł Bogusław Kaczmarek), jego działacze pisząc projekt ustawy o upadłości, opracowywali równocześnie projekt utworzenia sieci ośrodków doradztwa opartej na strukturze SKOK (96 regionalnych Kas i 1400 punktów obsługi klienta). Stowarzyszenie prowadzi już trzy takie ośrodki. Ma więc wymagane ustawą doświadczenie. Najprawdopodobniej to właśnie jemu zostanie powierzona pomoc bankrutom. A jest się o co bić: wnioskodawcy ustawy przewidują, że w pierwszych latach jej obowiązywania bankructwo ogłaszać będzie około 300 tys. osób rocznie.\nAle to nie koniec roli SKOK w procesie upadłościowym.\nPo ogłoszeniu upadłości wszystkie pieniądze bankruta i środki ze sprzedaży jego majątku zostaną wpłacone na tzw. rachunek upadłości. I z niego mają być potem spłacane stopniowo długi. Wyboru instytucji finansowych, które będą prowadziły bankruckie rachunki, dokonają dyrektorzy 9 delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – każdy dla obszaru swojej delegatury. Głównym kryterium wyboru ma być liczba punktów obsługi posiadanych przez daną instytucję finansową na terenie delegatury. Tak się składa, że najwięcej placówek na terenie całego kraju mają właśnie SKOK (przypomnijmy: 1400). Największy w Polsce bank PKO BP ma ich o 200 mniej. Jeśli to Kasa zostanie wybrana do prowadzenia bankruckich rachunków, wszyscy bankruci będą musieli się do niej zapisać (opłacić wpisowe, wnieść wkład), bo SKOK może obsługiwać wyłącznie swoich członków.\nDzięki obu ustawom wniesionym do Sejmu przez PiS Kasy mają więc szansę stać się prawdziwą finansową potęgą.\nPomysłodawcą utworzenia w Polsce Spółdzielczych Kas Oszczędnościowo-Kredytowych był Grzegorz Bierecki – w latach 80. działacz opozycyjny, na początku lat 90. dyrektor Komisji Krajowej NSZZ Solidarność (w tym samym czasie w Komisji pracował poseł Przemysław Gosiewski), bliski współpracownik Lecha Wałęsy. – Wtedy marzyłem o karierze politycznej. Los jednak chciał inaczej. Po obradach Okrągłego Stołu wyjechałem wraz z delegacją związkową do USA. Spotkałem się tam z przedstawicielami Unii Kredytowych (amerykańskie kasy spółdzielcze, zrzeszają kilkadziesiąt milionów osób – przyp. aut.). Przekonywali mnie, że powinniśmy założyć podobną organizację w Polsce – wspomina Bierecki.\nPo przyjeździe przekazał pomysł kolegom z Solidarności: trzeba utworzyć Kasy na wzór przedwojennych Kas Stefczyka. Pomagające ludziom, którym nie chcą pomóc banki. Działające non profit. Nie potrzeba do tego wielkiego kapitału jak w bankach – tłumaczył – wystarczy kilka osób, które wniosą udziały członkowskie. Kasy będą gromadzić oszczędności swoich członków i z tych pieniędzy udzielać pożyczek. Członkowie Kas będą zarazem ich właścicielami i jedynymi klientami.\nZwiązkowcom pomysł się spodobał. W 1992 r. Solidarność wprowadziła do ustawy o związkach zawodowych zapis, że obok kas zapomogowo-pożyczkowych w zakładach pracy mogą powstawać spółdzielcze kasy oszczędnościowo-rozliczeniowe. Pierwsze SKOK powstały w Elektrociepłowni w Gdańsku, Elektrowni Kozienice, Hucie Katowice. Ich założycielami byli najczęściej działacze Solidarności. Wielu z nich do dzisiaj zasiada we władzach Kas (patrz ramka).\nW 1992 r. za namową Biereckiego kilka istniejących wówczas Kas przystąpiło do Krajowej SKOK. Według Biereckiego miała ona nadzorować Kasy i gwarantować ich bezpieczeństwo. Były działacz Solidarności twierdzi, że Bierecki po prostu nie chciał stracić kontroli nad systemem, którego czuł się ojcem. To on został prezesem Krajowej SKOK, a członkami zarządu jego najbliżsi współpracownicy: Lech Lamenta i Wiktor Kamiński. Przyjęta przez Sejm w 1995 r. ustawa o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych wprowadziła obowiązek przynależności wszystkich Kas (nazwijmy je szeregowymi) do Krajowej SKOK. Bierecki, Lamenta i Kamiński zyskali pewność, że poza ich kontrolą nie będzie już działała żadna Kasa, że nie powstanie żadna konkurencyjna struktura SKOK. Przy wsparciu brata Grzegorza Biereckiego – Jarosława i wspomnianego już Adama Jedlińskiego rządzą Kasami do dziś. Podwładni nazywają ich Wielką Piątką.\nOkazuje się, że projekt ustawy o SKOK, która podporządkowała wszystkie Kasy Wielkiej Piątce, również wyszedł spod ręki Adama Jedlińskiego, przewodniczącego rady nadzorczej Krajowej SKOK (Krajowa Kasa chwali się tym w jednym ze swoich rocznych sprawozdań). Do Sejmu wniósł go klub Unii Pracy. Przedstawicielem wnioskodawców podczas prac nad ustawą był poseł Bogusław Kaczmarek, wcześniej kierownik działu administracyjnego w Gdańskiej Stoczni Remontowej i działacz stoczniowej Solidarności. On też toczył o nią najzacieklejsze boje.\nByło o co. Dzięki przepchniętej przez Kaczmarka ustawie członkami SKOK mogą być już nie tylko pracownicy danego zakładu, ale także członkowie tej samej organizacji społecznej. Wystarczy zapisać się do współpracującego z Kasą stowarzyszenia lub fundacji i już można występować o przyjęcie w poczet członków SKOK. W ciągu ośmiu lat od wejścia tego przepisu w życie liczba członków Kas wzrosła z 85 tys. do miliona, a władze SKOK przewidują, że do 2007 r. jeszcze się podwoi.\nForsując w Sejmie przepis o organizacjach, do których mogą należeć członkowie SKOK, poseł Kaczmarek stworzył sobie miejsce przyszłej pracy.\nW 1997 r. członkowie zarządu Krajowej SKOK założyli Stowarzyszenie Krzewienia Edukacji Finansowej. Pełniąc równocześnie funkcje w radzie nadzorczej największej Kasy – SKOK im. F. Stefczyka (357 tys. członków) – zadecydowali, że ci, którzy chcą zostać jej członkami, muszą zapisywać się do SKEF i opłacić 4 zł rocznej składki. Potem współpracę ze Stowarzyszeniem nawiązało kilka innych SKOK. Dziś jest największą organizacją współpracującą z Kasami.\nPracownicy SKOK nazywają je Stowarzyszeniem Żon, bo w jego zarządzie zasiadają małżonki: Lecha Lamenty – Danuta Tobolska-Lamenta (prezes), Grzegorza Biereckiego – Marzena (wiceprezes), Jarosława Biereckiego – Alicja (sekretarz) i Wiktora Kamińskiego – Danuta (skarbnik).\nGrzegorz Bierecki pytany, skąd w SKEF wzięła się jego żona i żony jego najbliższych współpracowników, odpowiada poirytowany: – A kto zakłada stowarzyszenia? Ludzie, którzy się znają i mają do siebie zaufanie, tak? Jedynym mężczyzną w zarządzie jest były poseł Kaczmarek. Pełni on również funkcję dyrektora SKEF (de facto nim rządzi).\nWiosną ubiegłego roku zorganizował w Sejmie konferencję poświęconą zapobieganiu lichwie, a w listopadzie kolejną – na temat niewypłacalności osób fizycznych. Większość posłów, którzy przysłuchiwali się konferencji, była przekonana, że Kaczmarek jest niezależnym ekspertem jakiejś konsumenckiej organizacji. Kaczmarek bierze również często udział w posiedzeniach sejmowych komisji – gdy dotyczą one działalności SKOK. – To, że kiedyś byłem posłem, bardzo mi pomaga – mam umiejętność poruszania się w parlamencie, wiem, do kogo z jaką sprawą iść – przyznaje.\nByła posłanka, która w 1995 r. brała udział w pracach nad projektem ustawy o SKOK, wcale nie jest zdziwiona, że Kaczmarek znalazł pracę w związanym z Kasami stowarzyszeniu: – Powinny go ozłocić. Zawdzięczają mu przywileje, jakimi nie cieszy się żadna inna instytucja finansowa w Polsce: nie podlegają nadzorowi bankowemu, nie muszą odprowadzać obowiązkowych rezerw do NBP (banki odprowadzają 4,5 proc. depozytów – przyp. aut.) ani wpłacać pieniędzy na bankowy fundusz gwarancyjny.\nPodczas prac nad ustawą Kaczmarek przekonał innych posłów, że odprowadzanie rezerw podniosłoby znacznie koszty działania Kas i musiałyby one podnieść oprocentowanie pożyczek (a przecież mają udzielać pożyczek jak najtaniej). Niepotrzebny im także zewnętrzny nadzór, bo, jak argumentował, zarządzają niewielkimi pieniędzmi, mają niewielu członków, którzy wzajemnie się znają, i żaden nadzór im niepotrzebny. Wystarczy wzajemne zaufanie.\nGdy Sejm przyjmował ustawę, oszczędności wszystkich członków Kas wynosiły 92 mln zł, dziś sięgają 3,4 mld zł! Małe kasy, które powstawały w latach 90., zostały wchłonięte przez wielkie, liczące po kilkadziesiąt–kilkaset tysięcy członków, którzy żadnym cudem nie mogą się znać i ufać sobie nawzajem.\nJedynym gwarantem ich bezpieczeństwa i nadzorcą jest Kasa Krajowa. Wszystkie Kasy odprowadzają 1 proc. swych aktywów na utworzony przy Krajowej SKOK fundusz stabilizacyjny. Jeśli któraś z Kas popadnie w kłopoty – z niego sfinansowane zostaną programy naprawcze. Gdyby któraś z Kas zbankrutowała, pieniądze wypłaci jej członkom Towarzystwo Ubezpieczeń Wzajemnych SKOK, w którym ubezpieczone są wszystkie Kasy.\n– Rezerwowe fundusze cały czas są w systemie SKOK. Dopóki system ma się dobrze – wszystko jest OK. Ale co będzie, jeśli cały system popadnie w kłopoty? – zastanawia się Eugeniusz Laszkiewicz z Krajowego Związku Banków Spółdzielczych.\nDwa lata temu Ministerstwo Finansów proponowało, by wobec dynamicznego rozrastania się Kas podporządkować je nadzorowi bankowemu i nałożyć na nie obowiązek odprowadzania rezerw do NBP. Jednak po protestach SKOK pomysł upadł.\nPodatek od non profit\nJednego się tylko nie udało dokonać posłowi Kaczmarkowi: wprowadzić do ustawy o SKOK zapisu o zwolnieniu Kas z podatku dochodowego. Nie zgodziło się na to Ministerstwo Finansów (jego przedstawiciele przekonywali, że w podobnym środowisku jak Kasy działają banki spółdzielcze, a one podatki płacą). Udało się to dopiero w kolejnej kadencji Sejmu (1997–2001) posłom AWS.\nCiężar przekonania innych posłów do tego, by udzielić Kasom ulgi podatkowej, wziął na siebie poseł Stanisław Grzonkowski (AWS), wówczas członek rady nadzorczej Krajowej SKOK. Podczas posiedzeń komisji finansów przekonywał, że zwolnienie Kas z podatku dochodowego pozwoli im zwiększyć kapitał podstawowy, a tym samym wzmocni ich stabilność finansową. Oczywiście nie chwalił się kolegom, że sam jest związany z Kasami.\nPosłom, którzy dziwili się, że instytucja, która zgodnie z ustawą ma działać non profit (czyli, mówiąc w skrócie, tyle samo wydawać, co zarabiać), ubiega się o zwolnienie z podatku dochodowego, Grzonkowski wyjaśnił: Kasy prowadzą działalność nie nastawioną na zysk, ale jeśli już przypadkiem zysk osiągną – muszą go przeznaczyć właśnie na powiększenie kapitału.\nI Kasy dostały, co chciały. Zwolnienie co roku przedłużano. Gdy w 2003 r. Ministerstwo Finansów chciało na powrót opodatkować SKOK, te rozpętały w mediach gigantyczną aferę: że rząd nie broni polskich instytucji finansowych, że chce uderzyć w najbiedniejszych. I rząd odpuścił. Kasy są zwolnione z podatku do końca tego roku. I walczą o zwolnienie na kolejne lata.\nPo zakończeniu III kadencji Sejmu Stanisław Grzonkowski został pełnomocnikiem zarządu Krajowej SKOK. Specjalnie dla niego utworzono biuro w Warszawie (centrala SKOK jest w Sopocie) – żeby nie tracił kontaktu z władzą. Wielokrotnie brał udział w posiedzeniach sejmowych komisji pracujących nad ustawami dotyczącymi Kas jako ich przedstawiciel. – Pracował u nas do czerwca, nie wiemy, co się z nim obecnie dzieje – mówi Andrzej Dunajski, rzecznik SKOK. Nie wiedzą też najbliżsi znajomi, nawet matka. – Staszek zawsze był bardzo tajemniczy, miał jakieś swoje interesy, często zmieniał pracę – mówi jego wieloletni przyjaciel Jerzy Serafin.\nZgodnie z ustawą o SKOK Kasy miały zajmować się wyłącznie gromadzeniem oszczędności swoich członków, udzielaniem im pożyczek i pośrednictwem w zawieraniu umów ubezpieczeniowych. Lokaty miały być oprocentowane jak najwyżej, a pożyczki – jak najniżej. Żeby to osiągnąć, wprowadzono zasadę minimalnych kosztów funkcjonowania Kas. Zarządy i rady nadzorcze Kas miały więc zgodnie z ustawą pracować społecznie.\nAle ustawa zostawiła Kasom kilka furtek. Zapisano w niej, że „statut Kasy może przewidywać wynagrodzenie członków zarządu”. A skoro tak, to oczywiście przewiduje: wynagrodzenia członków zarządu Kasy Krajowej SKOK są porównywalne z wynagrodzeniami w bankach komercyjnych (średnio kilkaset tysięcy złotych), a członków zarządów „szeregowych” Kas – z wynagrodzeniami dyrektorów oddziałów banków (kilkadziesiąt tysięcy złotych).\nKolejna furtka: Kasa Krajowa może tworzyć spółki, a tych już przepisy o działalności non profit i najniższych kosztach funkcjonowania nie dotyczą. Wokół Kasy Krajowej powstał więc skomplikowany system spółek, towarzystw i fundacji powiązanych ze sobą kapitałowo i personalnie. Część z nich pełni funkcje usługowe dla kas: zajmuje się ich komputeryzacją, prowadzi szkolenia pracowników. Inne prowadzą własne szkoły, a nawet hotel i restaurację, wynajmują powierzchnie biurowe. Fundacja na rzecz Polskich Związków Kredytowych jest na przykład właścicielem nowoczesnego biurowca w Sopocie, w którym mieści się centrala SKOK. Zgodnie z zasadą najniższych kosztów placówki SKOK powinny wprawdzie być skromne, ale budynków Fundacji to ograniczenie już nie dotyczy.\nWładzę w związanych z Kasami podmiotach sprawuje de facto Wielka Piątka SKOK: Grzegorz Bierecki, jego brat Jarosław, Lech Lamenta, Wiktor Kamiński i Adam Jedliński oraz ich rodziny. Każdy z Wielkiej Piątki zasiada w radach nadzorczych co najmniej kilku należących do systemu SKOK spółek. W każdej dostają po kilka tysięcy złotych wynagrodzenia. – W banku taka sytuacja byłaby niewyobrażalna. U nas wszystko musi być przejrzyste. Nie możemy zakładać żadnych spółek-córek – mówi Eugeniusz Laszkiewicz z Krajowego Związku Banków Spółdzielczych.\nPrzykład idzie z góry. W szeregowych SKOK też zaczynają rządzić klany. W SKOK Wesoła przewodniczącym rady nadzorczej jest Adam Byzdra, niegdyś przewodniczący Regionalnej Sekcji Górnictwa Kamiennego Solidarności w Katowicach. Byzdra jest także członkiem rady nadzorczej Krajowej SKOK, doskonale więc orientuje się w powiązaniach „na górze”. W Kasach pracują jego dwaj synowie: Radosław Byzdra jest kierownikiem oddziału SKOK Wesoła w Tychach, a Przemysław dyrektorem generalnym w oddziale w Mysłowicach.\nSpółki prowadzą także działalność, której zgodnie z prawem nie mogą prowadzić same Kasy.\nZgodnie z ustawą o SKOK Kasy mogą udzielać pożyczek i kredytów mieszkaniowych tylko na 5 lat. To ograniczenie bardzo je uwiera. W 2001 r. ówczesny poseł Stanisław Grzonkowski chciał również wydłużyć ten okres do 20 lat. Pomysł miał jednak licznych przeciwników. Bogdan Andryszak z NBP przekonywał wówczas posłów: – Jeśli zniesiemy wszystkie ograniczenia w udzielaniu kredytów, Kasy formalnie zmienią się w banki. I poprawki Grzonkowskiego nie przeszły.\nWięc SKOK poradziły sobie inaczej. Udzielają kredytów na 15 lat wspólnie ze swoją spółką – Towarzystwem Finansowym SKOK. Kasy dają pieniądze, które zostaną spłacone w ciągu pierwszych 5 lat, a resztę – ich Towarzystwo Finansowe.\nSKOK nie mogą także same prowadzić ubezpieczeń. Mogą jednak pośredniczyć w zawieraniu umów ubezpieczeń. A ubezpieczają spółki: Towarzystwo Ubezpieczeń SKOK na Życie SA (ubezpieczenia na życie), Towarzystwo Ubezpieczeń Wzajemnych SKOK (ubezpieczenia mienia). Od września TU SKOK na Życie SA prowadzi także indywidualne konta emerytalne. – SKOK stały się parabankami. Robią niemal wszystko to co banki, nie mają tylko takich zabezpieczeń jak one – mówi Eugeniusz Laszkiewicz z Krajowego Związku Banków Spółdzielczych. – Pytanie, czy SKOK, ponosząc koszty wynajmu lokali w centrum miast i w ogromnej kampanii reklamowej, ostro konkurując z bankami, będą mogły nadal oferować tanie pożyczki dla ludzi niezamożnych. A przecież po to je powołano – mówi Maciej Kossowski z Expandera, firmy zajmującej się doradztwem finansowym.\nW sierpniu br. w wywiadzie dla radia TOK FM Lech Kaczyński mówił o układzie polityczno-biznesowym, który rządzi w Polsce i ogranicza możliwości rozwoju przedsiębiorczości: „Istotą gospodarki wolnorynkowej jest konkurencja. W ramach tego układu nie jest istotne, kto jest lepszy na rynku w sensie konkurencji, tylko kto ma dostęp do władzy”.\nKasy miały dostęp do władzy. Przychylni im politycy dali Kasom przywileje, dzięki którym rozwinęły się w niesłychanym tempie. Coraz bliżej im do banków. Równocześnie chcą zachować przywileje dane im wówczas, kiedy były małymi, kulejącymi organizacjami. Znów potrzebują do tego polityków. Zaprzyjaźniają się z nimi, obłaskawiają ich, rozdają funkcje, wspomagają gotówką przed wyborami (pożyczały pieniądze prawicowym kandydatom do Sejmu, a gdy Marian Krzaklewski kandydował na prezydenta, sponsorowały jego kampanię wyborczą). Czy to wystarczy, by uzyskać kolejne przywileje?\nLech Kaczyński przekonuje, że jedynym sposobem na układ polityczno-biznesowy jest jego ujawnienie. Zobaczymy.\n* Adam Byzdra – były członek Zarządu Regionu NSZZ Solidarność w Katowicach, obecnie członek rady nadzorczej Krajowej SKOK i przewodniczący rady nadzorczej SKOK Wesoła\n* Krzysztof Kwiatek – w 2002 r. kandydował z listy PiS do sejmiku śląskiego, członek komisji Funduszu Stabilizacyjnego Krajowej SKOK\n* Jędrzej Jędrych – radny PiS w sejmiku śląskim, dyrektor regionalny TUW SKOK w Katowicach\n* Jerzy Szmit – przewodniczący olsztyńskiego PiS, szef SKOK w Olsztynie\n* Zbigniew Puniewski – były wiceprezydent Wrocławia rekomendowany przez PiS, były\nwiceprezes SKOK im. F. Stefczyka\n* Krzysztof Bargielski – radny Stowarzyszenia Rodzin Katolickich w Rumi, prezes SKOK im. św. Jana z Kęt\n* Stanisław Kuć – radny LPR w sejmiku lubelskim, pełnomocnik SKOK w Chełmie\n* Stanisław Szwabski – przewodniczący Rady Miasta Gdyni z ramienia Platformy Obywatelskiej, niegdyś działacz AWS, przewodniczący Rady Funduszu Stypendialnego SKOK\n* Przemysław Gosiewski – poseł PiS, były pracownik Fundacji na rzecz Polskich Związków Kredytowych i doradca Krajowej SKOK\n* Aleksander Szczygło – poseł PiS, zaciągnął w SKOK 23 tys. zł pożyczki\n* Witold Hatka – poseł LPR, członek sejmowej komisji finansów, pracującej nad projektami ustaw o upadłości konsumenckiej i o zapobieganiu lichwie, a także członek (1 z 8) podkomisji powołanej do rozpatrzenia tego drugiego projektu, zaciągnął w SKOK kilka pożyczek, ale ich nie spłacał, w latach 2000–04 zawarł z Towarzystwem Ubezpieczeń Wzajemnych SKOK trzy ugody na łączną sumę 264 tys. zł\n* Zygmunt Wrzodak – poseł LPR, przed wyborami członek rady nadzorczej SKOK ZPC Ursus, po wyborach zaciągnął w Kasie 60 tys. zł pożyczki\n* Gertruda Szumska – posłanka LPR, działaczka SKOK w Gdańsku\n* Stanisław Grzonkowski – były poseł AWS, były członek rady nadzorczej Krajowej SKOK i pełnomocnik zarządu Krajowej SKOK\n* Andrzej Gargaś – były poseł AWS, współzałożyciel i członek zarządu SKOK w Hucie Stalowa Wola\n* Bogusław Kaczmarek – były poseł UP, obecnie członek zarządu i dyrektor Stowarzyszenia Krzewienia Edukacji Finansowej\nWpływy rodziny Biereckich\n• prezes Krajowej SKOK\nMarzena Bierecka – żona Grzegorza Biereckiego:\nJarosław Bierecki – brat Grzegorza Biereckiego:\nAlicja Bierecka – żona Jarosława Biereckiego:\n• sekretarz Stowarzyszenia Krzewienia Edukacji Finansowej SKOK do parafii\n* SKOK Piast w Tychach – 74 tys. członków, 94 oddziały\n* SKOK im. św. Jana z Kęt w Rumii – ok. 9 tys. członków, 26 oddziałów\n* SKOK przy Parafii Opatrzności Bożej w Gdańsku – 6,8 tys. członków, 12 oddziałów\n* SKOK Rodzin Katolickich w Białymstoku – 2 tys. członków, 3 oddziały\n* SKOK im. Stefana Kardynała Wyszyńskiego we Wrześni – 16 tys. członków, 19 oddziałów\nPrawa autorskie © Polityka 2005. Wszystkie prawa zastrzeżone.


Wpływ osób powracających z emigracji na ożywienie obszarów wiejskich w Portugalii | MigRural Project | Results in brief | H2020 | CORDIS | European Commission\nPortugalscy emigranci powracający do kraju i osiedlający się na obszarach wiejskich wpływają na rozwój lokalnych społeczności na wiele różnych sposobów. Zespół finansowanego przez UE projektu postanowił przyjrzeć się bliżej temu wielowymiarowemu zjawisku, żeby lepiej spożytkować powiązane z nim korzyści.\nPortugalia odnotowuje jeden z najwyższych poziomów emigracji w UE – jeden na pięciu Portugalczyków mieszka za granicą. Taki odpływ ludności nie mógł nie odbić się negatywnie na obszarach wiejskich, ale w ostatnich latach trend zaczął się odwracać: coraz więcej emigrantów wraca do kraju i osiedla się we wsiach i w regionach oddalonych. Pytanie brzmi, jak najlepiej wykorzystać możliwości związane z takimi powrotami? Zespół finansowanego przez UE projektu MigRural opracował nowe narzędzia do wspierania osób powracających, których stosowanie przyczyni się do wzmocnienia lokalnej struktury społecznej i gospodarki. Dzięki wsparciu z działania „Maria Skłodowska-Curie” badacze przeanalizowali wpływ powrotów na poziomie rodziny, wsi i regionu, żeby lepiej zrozumieć zależności związane z ponownym osiedlaniem się emigrantów w kraju. „Emigracja nadal odgrywa ważną rolę w życiu rodziny. Istnieją różne trasy migracji, ale regułą są wyjazdy do kilku krajów”, mówi Amandine Desille, stypendystka działania „Maria Skłodowska-Curie” z Instytutu Geografii i Planowania Przestrzennego na Uniwersytecie w Lizbonie i koordynatorka projektu MigRural. Badania były prowadzone w położonym blisko hiszpańskiej granicy regionie Trás-os-Montes, gdzie badaczce udało się spisać historie 21 lokalnych rodzin.\nJedną z ciekawszych obserwacji okazał się wiek osób powracających: okazało się, że na wieś nie wracają tylko osoby w wieku emerytalnym. „Wprawdzie osoby starsze stanowią większość, ale do kraju wracają także osoby młode, często po to, żeby otworzyć własną działalność”, wyjaśnia Desille. „Na przykład, spotkałam się z osobami, które po powrocie otworzyły restaurację, targ dla rolników, firmę taksówkarską lub agroturystykę”. Innym ważnym odkryciem było to, że emeryci również uczestniczą aktywnie w życiu wsi. „Zajmują się uprawą roli, remontują swoje domy, zarządzają domkami na wynajem i angażują się w prace lokalnych komitetów”, tłumaczy Desille. Z kolei ich rodziny, które przyjeżdżają do wsi na wakacje, dodatkowo ożywiają lokalne życie towarzyskie i pobudzają gospodarkę, co wpływa pozytywnie nie tylko na samą wieś, ale także na cały region.\nDesille zauważa, że choć istnieje publiczne wsparcie dla osób powracających, to nie zawsze odpowiada ich potrzebom. Programa Regressar, czyli zakrojony na dużą skalę rządowy program wsparcia finansowego dla osób powracających uruchomiony w 2019 roku, dopiero w styczniu 2021 roku umożliwił ubieganie się o pomoc osobom chcącym otworzyć działalność lub zainwestować w lokalne przedsiębiorstwo. Prowadzone są też niewystarczające działania komunikacyjne, zwłaszcza w zakresie dotarcia do osób powracających w wieku emerytalnym. Powstała także sieć centrów pomocy dla emigrantów (zwana GAE), ale nie jest ona odpowiednio promowana na szczeblu lokalnym. Desille wyjaśnia, że tym, co ma ogromne znaczenie, jest ukierunkowane wsparcie: „Możemy bardzo dużo zrobić, aby ułatwić powroty, zwłaszcza osobom młodym i tym, które chcą inwestować i uczestniczyć w lokalnej gospodarce”.\nDesille zaobserwowała szereg trendów, które przyczyniły się do powstania nowej narracji regionalnej. Rozwój infrastruktury transportowej w badanym regionie przygranicznym otworzył przed jego mieszkańcami nowe możliwości, obejmujące także otwarcie się na Europę. Taka perspektywa znajduje odzwierciedlenie w sposobie, w jaki w regionie mówi się obecnie o historii emigracji: „Dzisiaj potajemną emigrację z czasów dyktatury (1933–1974) opisuje się wyłącznie przez pryzmat nowej narracji, używając takich terminów jak przygoda, wolność i odwaga”, wyjaśnia Desille. Mówiąc o planach na przyszłość, badaczka chciałaby poświęcić swój kolejny projekt badawczy na dokładne zbadanie powiązań pomiędzy dziedzictwem migrantów, różnorodnością i wpływem emigracji na społeczności lokalne.\nMigRural, osoby powracające, powroty, emigracja, migranci, migracja, obszary wiejskie, odpływ ludności\nIdentyfikator umowy o grant: 794030\nData zakończenia 16 Lutego 2021\nNumer rekordu: 429728


Faktoring w Polsce wciąż przyspiesza | PZF\nDzięki rosnącemu uznaniu wśród przedsiębiorców, faktoring pozostaje najszybciej rozwijającą się usługą finansową. Podmioty zrzeszone w Polskim Związku Faktorów osiągnęły w ciagu 3 kwartałów 2018 r. obroty na poziomie 170,6 mld zł, czyli o 27,5 proc. więcej niż rok wcześniej.\nInformacja prasowa nt. wyników rynku po 3 kwartałach 2018 r.


Jakie płytki do domu\n03/06/2020 17:38 Michal Alexandrowicz Poradniki\nObecnie większości Polaków ciężko sobie wyobrazić dom, w którym nie ma płytek. W pomieszczeniach takich jak kuchnia lub łazienka lub w wypadku zainstalowania ogrzewania podłogowego są one w zasadzie normą.\nPłytki (niezależnie czy mówimy o gresie, glazurze czy terakocie) generalnie cieszą się popularnością z takich powodów jak na przykład trwałość czy w wielu wypadkach łatwość utrzymania czystości. Poza tym bardzo duży wybór wzorów (szczególnie jeżeli mówimy o płytkach ściennych) może w bardzo dużym stopniu zdecydować o atmosferze i stylu pomieszczenia.\nZ powodu ogromu możliwości (których użytkownicy tworzący projekty dotyczące kładzenia płytek podłogowych lub naściennych mogą nie być nawet świadomi) w części pierwszej naszego poradnika omówimy kryteria związane ze ścieralnością i twardością płytek z punktu widzenia ich użytkownika.\nPrzy wyborze płytek, jednym z kluczowych elementów jest ich klasa ścieralności - gdyż chodząc po nich, zabrudzenia, kurz czy drobinki piasku przenoszone na kapciach powoli mogą ścierać powierzchnię płytek. Oczywiście nie mówimy o tygodniach czy miesiącach, ale po kilku latach z całą pewnością widać będzie różnicę. Rozróżnia się 6 klas ścieralności:\n0 - płytki nieprzeznaczone do wykładania nimi podłóg (czyli np. naścienne i dekoracyjne, które płytkarze/kafelkarze umieszczają z reguły w kuchniach lub łazienkach)\n1 - płytki o niskiej odporności na ścieranie, przeznaczone do pomieszczeń, gdzie porusza się stosunkowo rzadko i niezbyt intensywnie, boso/w czystych kapciach (jak np.sypialnia lub łazienka połączona z sypialnią)\n2 - płytki o nieco wyższej odporności, ale nadal przeznaczone do niezbyt intensywnie wykorzystywanych przez domowników pomieszczeń (sypialnie, łazienki, pokoje dzienne)\n3 - płytki uniwersalnego przeznaczenia do większości pomieszczeń, w tym np. kuchni czy korytarzy\n4 - płytki o dużej odporności na ścieranie, czyli tam gdzie będziemy się poruszać w np. zabrudzonym obuwiu, jak przedpokoje czy klatki schodowe w budynkach wielorodzinnych\n5 - płytki o bardzo dużej odporności na ścieranie i do dużego natężenia ruchu. Najpopularniejsze w wypadku lokali usługowych/przestrzeniach publicznych, rzadziej stosowane w domach prywatnych\nNa pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że ścieralność jest ściśle związana z twardością płytki. Nie jest to do końca prawda, ponieważ odporność na ścieralność nie oznacza wcale z automatu odporności na uszkodzenia mechaniczne.\nTwardość oparta jest na dziesięciostopniowej skali Mohsa, w skali łatwości zarysowania od 1 (talk) do 10 (diament). W większości pomieszczeń wystarczą płytki w skali twardości pomiędzy 4 a 6 - gdzie płytkę w skali 5 można zarysować ostrzem stalowym. Niemniej jednak w domach mamy pomieszczenia, które wymagają większej odporności na uszkodzenia czy zarysowania - wielu fachowców zajmujących się kładzeniem płytek podłogowych radzi na ten przykład, by takie powierzchnie jak schody zewnętrzne, przedpokoje, garaże czy też kuchnie (gdzie nieraz spada nam coś na podłogę) wykładać płytkami o twardości 6-8 skali Mohsa.\npłytki podłogowe glazura gres kuchnia terakota płytki naścienne remont kafelkarz klinkier łazienka ogrzewanie podłogowe centralne ogrzewanie ozdoby choinkowe 2019 choinka panele podłogowe czyszczenie płytek piece gazowe dekoracje świąteczne 2019 piece kaflowe elektryk z kwalifikacjami płytki mrozoodporne fachowy tapeciarz farba płytki ozdobne płytki ścienne gruntowanie ścian podłoga grzejniki pogotowie energetyczne hydraulik


kurs tańca dla narzeczonych Bobowej - pierwszy taniec na weselu\nkurs tańca dla narzeczonych Bobowej\nzespół weselny Bobowadj weselny Bobowazumba Bobowakurs tańca towarzyskiego Bobowanauka tańca latino Bobowanauka tańca dla dzieci Bobowanauka gry na trąbce Bobowanauka gry na akordeonie Bobowalekcje gry na gitarze Bobowanauka gry na fortepianie Bobowanauka gry na saksofonie Bobowanauka gry na skrzypcach Bobowa\nInternauci poszukują takich kapel, usług jak kurs tańca dla narzeczonych . Wynika to z prostego faktu, że muzyka we współczesnym świecie znaczy bardzo dużo. Bardzo popularne są aplikacje na telefony, które skupiają najlepszą muzykę w jednym miejscu. Aktualnie dobra kapela z Bobowy może się wypromować bardzo szybko dzięki właśnie Internetowi oraz masowym mediom, które działają znacznie sprawniej niż kilka/kilkanaście lat temu. Internauci jednym kliknięciem oznaczają kapele, które im się podobają. Z drugiej jednak strony jest spora konkurencja z tego powodu, ponieważ tysiące kapel chce zaistnieć w przemyśle muzycznym, a jak wiadomo tylko nieliczne kapele mogą dostąpić tego zaszczytu. Bywa i tak, że kapele gdy dostąpią takiego zaszczytu nie doceniają tego faktu tak bardzo jak na początku kariery gdy to były ich marzenia. W Bobowej są osoby, które wykonują takie usługi jak kurs tańca dla narzeczonych , ponieważ muzyka powoduje popyt, a podaż to właśnie uzdolnieni ludzie, którzy bardzo często mają Wykształcenie muzyczne i odpowiednie predyspozycje do wykonywania zawodu muzyka i pochodnych zawodów z branży muzycznej.


2012.02.08 Kraków - Kierunek: równość „Równość – szansa i pułapka” • Zapowiedzi LGBTI • artykuły • portal\nJakie obszary życia społecznego należy poddawać równościowej analizie? I jak problemy braku równości w nich rozwiązywać?\nNa wielu poziomach życia społecznego w Polsce istnieje szereg problemów związanych z marginalizacją grup mniejszościowych i dyskryminacją na tle różnych przesłanek. Historia zmian kulturowych uczy, że tylko zabranie głosu i udział w procesach politycznych mogą taką sytuację zmienić.\nGościem pierwszego spotkania będzie dr hab. Jacek Kochanowski, socjolog kultury, wykładowca Uniwersytetu Warszawskiego, członek Rektorskiej Komisji ds. Przeciwdziałania Dyskryminacji na UW, autor książek z zakresu queer studies.\ntermin: 8 lutego, środa, godz. 20.00, Scena 21\nmiejsce: Kraków, ul. Gazowa 21 (wejście Coco)\nO czym należy rozmawiać w kontekście równości?\nJakich problemów dyskurs publiczny nie dostrzega lub bagatelizuje w polskiej rzeczywistości?\nCo warto zmieniać w obowiązującym w Polsce systemie demokratycznym?\nCzy da się tworzyć pole wspólnych celów działań środowisk dostrzegających dyskryminację na tle płci, wieku, orientacji seksualnej, statusu ekonomicznego, wyznania, poglądów politycznych, etc.?\nZapraszamy do otwartej dyskusji i wypracowania tematów do kolejnych spotkań!\nKrakowski Kolektyw Twórczy\nportal > artykuły > Zapowiedzi LGBTI > 2012.02.08 Kraków - Kierunek: równość „Równość – szansa i pułapka”


Kraków: zakaz pokazywania skutków aborcji do kosza. Wojewoda uchyli wadliwą uchwałę - PCh24.pl - Prawa Strona Internetu. Informacje z życia Kościoła i prawicowa publicystyka\n#ABORCJA #OBRONA ŻYCIA #KRAKÓW #UCHWAŁA #RADA MIASTA\nW Krakowie działaczom lewicy przeszkadzają akcje Fundacji Pro – Prawo do życia, podczas których obrońcy życia pokazują prawdę o skutkach aborcji – a jest nim zabicie dziecka rozwijającego się w łonie matki. Środowiskom proaborcyjnym udało się przeforsować w Radzie Miasta Krakowa obywatelski projekt uchwały (wymaga ona zebrania 300 podpisów), która zakazuje pokazywanie w przestrzeni publicznej skutków aborcji.\nCo ważne, radni podjęli uchwałę, mając pełną świadomość, że ich regulacja jest niezgodna z obowiązującym prawem i nie wytrzyma ani oceny sądu, ani działań nadzorczych wojewody małopolskiego. Nic więc dziwnego, że pełniący tę funkcję Łukasz Kmita zapowiedział, że wadliwą uchwałę najpewniej uchyli. Zanim to się stanie dokument zostanie poddany stosownej analizie prawnej. Wojewoda jest jednak zdania, że zakaz publikacji scen w przestrzeni publicznej dokumentujących aborcję to ograniczanie wolności wypowiedzi.\nAkcje Fundacji Pro – Prawo do życia w Krakowie i Małopolsce od lat są utrudniane przez zwolenników aborcji. Tak przeciwko organizatorom kierowane są sprawy do sądu – a to za prezentowanie plakatów antyaborcyjnych, to znów za wieszanie tego typu bilbordów. Zwolennicy aborcji nie mają za to problemów z akcjami wskazującymi, że mordowanie dzieci w łonach matek „jest OK”. Obrońcy życia słusznie zauważają nieścisłość - bo skoro pewne środowiska uważają, że „aborcja jest OK” i publicznie ją pochwalają, to dlaczego przeszkadza im prawda o skutkach aborcji?\nDATA: 2020-11-24 13:07\nJak zaczną pokazywać aborcję w 8-12 tyg to będzie to kampania informacyjna. Nikt normalne nie chce aborcji na życzenie po 12tyg i nigdzie na świecie nie ma takiego prawa a na tych plakatach są właśnie przykłady późnych aborcji. Różnica jest KOLOSALNA w 12tyg to jest płód bez układu nerwowego i organów, wielkości ziarna fasoli. Skoro za moment śmierci uznaje się zaprzestanie pracy mózgu to za jego początek uznajemy początek jego pracy.\nTakich rzeczy ludzie poważni nie pokazują.\nnasz prezydent Duda "katolik" rowniez zlozyl projekt ustawy aby mozna bylo zabijac chore dzieci\n1 miesiąc temu / sdfds\nBrawo wojewoda. Może i są to drastyczne obrazy, ale inaczej nie dotrze do tych lewackich łbów, a i innym ludziom dobrze przetrzeć oczy, aby na nie przejrzeli. Może te widoki, ruszą ich sumienia.\nczyli plakaty pro life z wadami letalnymi tez można ,czasem trzeba najpierw pomyśleć o skutkach\n1 miesiąc temu / ech "mędrcy"\nPis nic z tym nie robi, nic nie potrafi albo nie chce, działają tylko na polecenie swoich panów z usraela. Wtedy ruch i zamieszanie, sami nie są w stanie nic zrobić.


niezaspokojone pragnienie wolności - i-D\ntekst Giorgia Baschirotto\nniezaspokojone pragnienie wolności\nReżyserka filmu dokumentalnego o Annie Piaggi wspomina barwną ikonę dziennikarstwa modowego.\n265 par butów, 932 kapelusze, prawie 300 sukienek i 31 długich boa z piór. To właśnie moglibyście znaleźć, grzebiąc w garderobie Anny Piaggi, pełnej vintage'owych kreacji haute couture i projektów jej ukochanych marek. Kolory i tekstury zmieniały się jak w kalejdoskopie — bez zmian pozostawały jedynie jej błękitne loki i czerwona szminka. Od rozpoczęcia kariery w latach 70., włoska dziennikarka modowa była chwalona za swoje wyczucie stylu i pionierskie artykuły w Vogue Italia, które przyczyniły się do tworzenia współczesnego języka mody. Za teatralnym makijażem i genialnym piórem, kryła się złożona postać, która nigdy nie podążała za standardami i trendami. Kobieta, która mimo dorastania w katolickich, zadufanych i powojennych Włoszech, odniosła sukces dzięki swojej naturalnej, artystycznej wrażliwości, niezależności i silnej osobowości. To właśnie jej wielowymiarowa kobieca tożsamość zwróciła uwagę reżyserki, Aliny Marazzi, która stworzyła portret redaktorki w filmie dokumentalnym „Anna Piaggi: a visionary of fashion" (premiera 26 września na Festiwalu Filmowym w Mediolanie). Film, dzięki montażowi zdjęć, graficznych inscenizacji oraz archiwalnych nagrań, pokazuje życie Anny, od przyjaźni z Karlem Lagerfeldem po pierwsze spotkanie z przyszłym mężem, Alfą. Jak często w przypadku swoich prac, Alina czerpie inspiracje z prywatnego życia przedstawianej osoby, pozwalając nam zajrzeć w świat pisarki. Przeplata różne środki wyrazu, tak jak Anna łączyła stylizacje i swoją rubrykę w Vogue'u.\nDzięki eksperymentalnej narracji filmu możemy w pełni zrozumieć wagę dziedzictwa Piaggi — kobiety, która przełamała schematy, podążając za naturalnym instynktem z odwagą i oddaniem.\nAnna Piaggi, zdjęcie: Jean-Luce Huré, 1979 rok\nDlaczego postanowiłaś nakręcić dokument o Annie Piaggi?\nWybrałam ją, ponieważ jest osobowością — a co ważniejsze, kobietą — która budzi ciekawość. Miałam szansę zbadania jej ogromnego wpływu, gigantycznej kolekcji ubrań i prywatnego wszechświata. Próbowałam zdobyć więcej informacji na jej temat, żeby zrozumieć, co kryło się za wyglądem zewnętrznym, poza jej niesamowitymi stylizacjami, znanymi na całym świecie. Widywałam ją na ulicach Mediolanu i zawsze chciałam ją lepiej poznać. Fascynowało mnie to, że za pomocą wyglądu potrafiła coś przekazać. Oferowała możliwość obserwowania mody jako formy artystycznego sposobu wyrażania siebie. Najbardziej ciekawiło mnie to, że była wolnym duchem, ale jednak bardzo skrupulatnie dobierała stylizacje i słowa. Świat mody potrafi być bezlitosny, ale Anna wiedziała, jak podejść do niego z humorem. Była uosobieniem zabawy i podekscytowania, a jednocześnie była głęboką osobą, wcale nie powierzchowną.\nW swoich filmach udowadniasz, że złożoność kobiet jest często ich największą zaletą i siłą. Jak udało ci się sportretować tak wielowymiarową postać?\nW filmie znajdziecie kilka graficznych interpretacji. Zebrałam pokaźną kolekcję zdjęć męża Anny — Alfy Castaldiego — oraz fotografa Bardo Fabianiego, który pracował z nią w Vogue. Udało nam się znaleźć kilka materiałów wideo z jej udziałem. Ten dokument w pewnym sensie jest zbiorem wspomnień ludzi, którzy ją kochali. Bardzo ciekawie było szperać w jej przeszłości, lubię to robić ze wszystkimi bohaterami, których przedstawiam na ekranie.\nAnna Piaggi i Karl Lagerfed, zdjęcie: Renato Grignaschi, 1978 rok\nW twoich filmach kobiety grają główne role, od „For One More Hour with You" po „My też chcemy róż". Czego dowiedziałaś się o Annie, gdy badałaś jej biografię?\nByła kobietą, której udało się żyć swoją pracą, według własnych zasad, być niezależną finansowo i mieć otwarty umysł. Karierę rozpoczęła w latach 50., więc była pokolenie starsza od bohaterek „My też chcemy róż". Wtedy w Mediolanie panowała ponura atmosfera, rosło niezadowolenie i ludzie chcieli to zmienić. Mąż Anny i ich intelektualne towarzystwo czuli potrzebę stworzenia czegoś nowego, poprzez łączenie różnych dziedzin. Jako redaktorka i dziennikarka modowa, a potem razem z rubryką „Doppie Pagine", Anna stworzyła nowy sposób pisania o modzie i tworzenia efektywnych, wizualnych komunikatów.\nByła także bardzo oczytaną kobietą, koneserką sztuki, na pamięć znała historię kostiumów. W jej strojach można znaleźć wiele odniesień do świata sztuki — czuła, że może nosić, co tylko się jej podoba, dopóki odzwierciedlało to jej osobowość. Tworzyła wyjątkową estetykę, która przełamała standardy urodowe branży. Również jej podejście do miłości i związków było otwarte i niekonwencjonalne — przez jakiś czas mieszkała ze swoim mężem i Vernonem Lambertem, australijskim handlarzem odzieży, którego poznała w Londynie.\nAnna Piaggi, zdjęcie Riccardo Slavik, 2010 rok\nMasz z Anną wiele wspólnego: łączenie różnych środków przekazu, skrupulatne gromadzenie informacji i eksperymentowanie. Jak ważne jest dla ciebie wykraczanie poza schematy, żeby stworzyć coś nowego i innowacyjnego?\nEksperymentowanie sprawia, że z chaosu może wyłonić się coś kompletnie nowego. To ciekawe, że marki modowe eksperymentują z materiałami, nowymi technologiami i formami. W branży filmowej ciężko zdobyć zainteresowanie dystrybutorów, jeśli kręci się zbyt awangardowe filmy. Na szczęście dziś łatwiej dotrzeć do publiczności dzięki internetowi. Myślę, że to ważne, aby nadal kręcić eksperymentalne filmy. Z mojego doświadczenia wiem, że są ponadczasowe.\nAnna Piaggi i Saint Laurent\nCzego Anna Piaggi mogłaby nauczyć wszystkich młodych ludzi, którzy chcą pracować w branży mody?\nAnna zawsze wspierała młodych projektantów, zachęcała do działania marki, które z czasem stały się jednymi z najpopularniejszych, luksusowych, włoskich marek, jak Versace i Moschino. Młodzi ludzie z branży mody nadal ją cenią, bo nauczyła ich niezależności, ciekawości i szacunku do pracy innych. To była największa zaleta Anny — idealnie łączyła dyscyplinę i niezaspokojone pragnienie wolności.\nProjekcja filmu „Anna Piaggi: a visionary of fashion" odbędzie się 26 września na Festiwalu Filmów Modowych w Mediolanie.\nLinda Evangelista, Naomi Campbell, Anna Piaggi i Christy Turlington, 2000 rok\nTekst: Giorgia Baschirotto


Aikido – Sztuka walki dla dżentelmenów – AIKIDO BLOG\nAutorzy: Jerzy Miłkowski, Stanisław Makuch, Ewa Miłkowska\nWydawnictwo: Sport i Turystyka, 1989 rok\nNie mam pewności, ale to chyba moja pierwsza własna książka o Aikido. Wcześniej widziałem tylko „Dynamiczną sferę” i książkę „Aikido” Saito. Lubiłem ją ze względu na poręczny format, ilustracje (charakterystyczna kreska).\nMiała tak wszystkiego po trochu. Z perspektywy lat cenię ją za rozdział o ćwiczeniach Aikido.\nDzisiaj potrzebuję czasem dłużej wejrzeć w niektóre rysunki, ale ciągle świetnie czyta się, autor ma lekkie pióro.\nJedna trzecia książki to historia i różne rozważania, na końcu jest też słowniczek. Można narzekać na małą objętość. Nie jest to też książka techniczna, pokazane warianty służą wytłumaczeniu jak Aikido działa i choć nie jest ich mało, nie jest to typowe ujęcie tematu. Przykładowo tenchi nage wyjaśnione jest na czterech przykładach, ale żaden z nich nie jest oparty o atak ryoye-dori.\nKsiążka z racji wieku pokazuje jak Aikido praktykowało się kiedyś i to wycinek. Jest na przykład dokładnie wytłumaczone jak prać kimono, a warianty technik w większości na dzisiejsze czasy nie są wariantami egzaminacyjnymi. Czy warto dzisiaj kupić? Gdybym nie miał – kupiłbym.


czyszczenie dywanów Chojnice, sprawdzona firma? - Piszemy opinie o firmach | Biznes na topie\nStrona główna > Dom dla każdego > Dywany > czyszczenie dywanów Chojnice, sprawdzona firma?\nczyszczenie dywanów Chojnice, sprawdzona firma?\nNo właśnie. Ciekawa jestem, ile takie czyszczenie dywanów w Tucholi kosztuje. Mam dwa spore dywany, które od paru lat nie były pielęgnowane w sposób fachowy. Przydałoby im się gruntowne pranie. Pewnie odzyskałyby też kolor. Odkurzanie przy psie niewiele daje, a tak to można pozbyć się nawet roztoczy i wszelkich bakterii.\nPranie dywanów to doskonała usługa. Ja podobnie nie wyobrażam sobie wyglądu swojego dywanu bez gruntownego czyszczenia. W Człuchowie jest kilka dobrych pralni, do jakich można zawieźć dywan lub nawet przyjeżdżają do domu, aby go zabrać. Polecam sięgnąć, bo faktycznie warto mieć czysto w domu.\nPewnie w końcu i ja będę musiała skorzystać z czyszczenia dywanów. Szukałam w Tucholi porządnych pralni, lecz jak coś, zawsze możecie polecić jeszcze jakąś sprawdzoną firmę. Czekam i pozdrawiam.\nSprawdź sobie pralnie i porównaj metody, które stosują. Jeśli chodzi o czyszczenie dywanów w Grudziądzu, to mogą przyjechać do domu i wyprać na miejscu, lecz to wtedy nie jest tak skuteczne jak pranie w pralni. Wiem z własnego doświadczenia.


Najlepiej Ubrane Polskie Gwiazdy - Pomponik\nPlotki Pomponik » najlepiej ubrane polskie gwiazdy\nArtykuły na temat: najlepiej ubrane polskie gwiazdy\nStyl Agnieszki Szulim nie zawsze był pochlebnie oceniany przez krytyków mody, obecnie jednak dziennikarka uważana jest za jedną z najlepiej ubranych kobiet w polskim show-biznesie. Gwiazda TVN chętnie pokazuje się w luksusowych ubraniach pochodzących od najlepszych projektantów, nie tylko rodzimych. - Najbardziej ekskluzywna rzecz w mojej szafie? Mam bardzo ładny nowy nabytek z Moliera...\nGwiazdy muzyki powiedziały - styczeń 2016\nO czym gwiazdy opowiadały na początku 2016 roku? Oto najlepsze cytaty ze stycznia.\nZdjęcia na temat: najlepiej ubrane polskie gwiazdy


Ból stawów Bol w przyczyny stawow na ramie\nNajwiększą powierzchnię ma mięsień najszerszy grzbietu Musculus latissimus dorsi znajdujący się na plecach. Czynna lub występująca w przeszłości nawracająca choroba wrzodowa i lub krwawienie wystąpienie dwóch lub więcej odrębnych przypadków potwierdzonego owrzodzenia lub krwawienia. W przypadku bólu mięśni mogą to być: Fizjoterapia Maść lub tabletki przeciwbólowe Akupunktura Pacjenci, którym doskwierają bóle mięśni, mogą również wybrać jedną z wielu dostępnych metod terapii do stosowania w domu. Leczenie poszczególnych chorób reumatologicznych omówiono w opisach tych jednostek chorobowych. Skontaktuj się z lekarzem, gdy ból stawów nie ustępuje, a wręcz się nasila.\nU osób starszych częstą przyczyną bólu stawów jest choroba zwyrodnieniowa. Trzeba jednak pamiętać, że także Bol w przyczyny stawow na ramie tej grupie wiekowej zdarzają się choroby zapalne, takie polimialgia reumatyczna czy reumatoidalne zapalenie stawów.