Jak skutecznie szkodzić sobie? Udręka i ekstaza masochizmu społecznego. | Anna Bal Psychoterapia\nJak skutecznie szkodzić sobie? Udręka i ekstaza masochizmu społecznego.\nNie jest zamiarem tego tekstu, by udzielić wskazówek do samoudręczenia. Jeśli tytułowe pytanie o to, jak skutecznie szkodzić sobie, wzbudziło w Was złość, to dobrze, tak trzymać do końca. Czując złość i irytację, jednocześnie wytrzymując do końca tego artykułu (słowo trzymać, wstrzymywać, zatrzymywać nie jest tu przypadkowe), doskonale odczujecie klimat świata wewnętrznego osoby masochistycznej. Warto dodać, że nie chodzi tu bynajmniej o masochizm w rozumieniu perwersji seksualnej, gdzie samouszkodzenie pełni rolę bodźca seksualnego. Choć wiele elementów jest podobnych, chciałabym przyjrzeć się masochizmowi w sensie psychicznym, czyli takiemu stylowi bycia w świecie, gdzie życie jest trudem (nieraz ofiarą), kłody cisną się pod nogi, czarne przepowiednie spełniają się same, a „kanapka zawsze spada masłem na dół”.\nAle po kolei. Jak to się dzieje, że dochodzi do takiego rozstrzygnięcia, że człowiek sam wobec siebie stosuje autosabotaż? Czym charakteryzuje się osobowość obciążona (inaczej masochistyczna)?\nGdzieś kiedyś słyszałam taką metaforę życia psychicznego, która była zachętą, by wyobrazić sobie, że stoję przez kilka godzin z ciężkimi walizkami w obu rękach i staram się wytrzymać ten ciężar. Kluczowe było to, że puszczenie tych walizek nie powoduje od razu uczucia ulgi, ale raczej odrętwienie, znieczulenie. Myślę, że to ważna wskazówka do rozumienia osób masochistycznych, które chcielibyśmy swoją pomocną dłonią uwolnić od ciężaru ich egzystencji.\nSięgając do historii życia osoby masochistycznej, spotkamy tam wiele przejawów hamowania, blokowania i zaprzeczania naturalnej autoekspresji oraz w rezultacie woli dziecka. Ocenzurowana jest złość, nieposłuszeństwo, samodzielność. Dziecko ma być przede wszystkim grzeczne i przyczesane. Dziecko karane za przejawy ekspresji i wolności, w dalszym życiu niechętnie będzie ujawniało światu swoje uczucia. Raczej to wszystko, co było skierowane do świata, zostanie uwewnętrznione i obrócone przeciwko sobie. Masochiści to mistrzowie autosabotażu i straconych szans.\nInny przykład sugerujący zadziwiające przywiązanie do swojego ciężaru, pochodzi z lowenowksiej grupy ćwiczeniowej, w której jakiś czas temu brałam udział. Było tam takie doświadczenie, że mieliśmy jako uczestnicy posmakować "słodkiego ciężaru", niosąc partnera ćwiczenia na plecach. Zaskakującym dla mnie odkryciem był fakt, że przyjemniejsze może być niesienie czyjegoś ciężaru (kogoś na swoich barkach), niż być dla drugiego ciężarem. W dodatku okazało się, że czasem "dociążenie" w postaci dodatkowego balastu, działa stabilizująco. To trochę paradoksalne, ale fizycznie logiczne. Statki również potrzebują balastu, żeby utrzymać się na powierzchni wody. Inna sprawa jest taka, że obciążenie, słodki ciężar, trzyma nas mocniej przy ziemi, co pozwala nie odlecieć. Pozwala nie być wolnym. Paradoks? Niekoniecznie.\nTemat samopotwierdzenia, czy spełnienia i sukcesu jest dość charakterystycznie przeżywany przez osoby obciążone. Mianowicie jest on niebezpieczny z punktu widzenia przywiązania do swojego niespełnienia. Brzmi to cynicznie, ale faktem jest, że jeśli rozłożę skrzydła, to mogę pofrunąć wysoko. Może oznaczać to wolność, ale też samotność. Sukces może oddzielać mnie od ziemi i ludzi. Może wzbudzić też złość, czy zazdrość ze strony innych i spowodować, że będę jeszcze bardziej nieprzyjemny dla siebie.\nDlatego masochiście naprawdę nie jest lekko. Tym bardziej, że jego głos wewnętrzny nieustannie mobilizuje go do ciężkiej, mozolnej, nieraz syzyfowej pracy. Bez wysiłku, trudu nie ma satysfakcji. Bez udręki nie ma ekstazy.\nCzasem można mieć wrażenie, że osoba czerpie jakiś rodzaj satysfakcji z samoudręczenia, bycia ofiarą. Ekscytacja płynie z poczucia siły, bycia nieugiętym, bo faktycznie nie ma mocniejszych w byciu nieszczęśliwym. W tym aspekcie nie warto podejmować próby sił z masochistą, ponieważ jego niezaprzeczalną siłą jest możliwość wytrzymania ogromnego dyskomfortu, udręki. „Wytrzymam i przez to pokonam Cię, nie okażę Ci mojej wściekłości, pokonam Cię biernym oporem”. W tej nierównej walce jesteśmy bez szans. Nie ma mowy o pokonaniu masochisty siłą, czy determinacją. On zawsze jest w tym mocniejszy. Jedynym wyjściem jest próba odpuszczenia, poddania się, rozluźnienia. Oddania mu władzy. Pozostaje pytanie, jaki sposób zachować w tym siebie?\n„Tak, ale”, „a nie mówiłam?”, czyli ulubione gry towarzyskie\nWarto zwrócić uwagę na to, czego nie warto robić w interakcji z masochistą. Nie warto więc walczyć. Nie warto wchodzić w grę bądź co bądź towarzyską, zwaną „tak, ale”. Polega ona na tym, że im więcej naszego wysiłku włożymy w przekonanie drugiej strony, że sytuacja nie jest taka zła, albo, że on sam nie jest tak bardzo winny, zły, odrażający, tym silniejsze mechanizmy obronne włączy osoba obciążona, żeby znaleźć jakiś kontrargument. Oczywiście wywoła to we mnie złość i irytację, ale ponieważ po drugiej stronie mam człowieka, który naprawdę solidnie mnie przekonuje o swojej „biedzie”, moja złość staje się niejako nieprawomocna i wpędza mnie w poczucie winy.\nMożna powiedzieć, że gry masochistyczne opierają się na pewnym rodzaju biernej agresji. Osoba obciążona tak długo tłumi swoje uczucia niezadowolenia, że wybuchnąć może tylko „słusznym gniewem”, bądź „świętym oburzeniem” na rzeczywistość. Rozwiązaniem jest bycie jak najbardziej wprost i bez poczucia winy za swoją własną agresję. Gry towarzyskie toczą się nie tylko w gabinecie terapeutycznym. Częstym polem do takich rozstrzygnięć są relacje partnerskie. Innym rodzajem gry towarzyskiej jest zadziwiająca wręcz częstotliwość samospełniających się czarnych scenariuszy w życiu osoby masochistycznej. Czyli sytuacja, w której z odpowiednim wyrazem twarzy można powiedzieć „a nie mówiłam”, „ja wiedziałem, że tak będzie”.. To tak, jakby osoba nieświadomie brała odwet sama na sobie.\nSiła, która tli się pod powierzchnią\nTrzeba zwrócić honor osobom masochistycznym w jednej kwestii, która jest ich niewątpliwą zaletą. Są to bowiem osoby o niezwykle dużej tolerancji na dyskomfort, trud, niedogodności losu, dlatego w jakimś sensie doskonali z nich pracownicy, podwładni, wicedyrektorzy. Mogą dużo wytrzymać i to jest ich siłą. Niestety rzadko czerpią z niej realną satysfakcję, ponieważ nie identyfikują tej siły jako swojej sprawczości, raczej czerpią przyjemność z własnej nieustępliwości. Przyjemność w słowniku masochisty to słowo wytęsknione, lecz rzadko doświadczane. No chyba, że brać pod uwagę, że frajdę sprawia samopoświęcenie, czy udręka (modele zachowań silnie obecne i promowane w naszej kulturze). W tym sensie masochista autosabotażysta jest nieskończenie mocny i nie próbuj temu zaprzeczać, bo i tak nie podołasz. Nie ma większej siły niż siła autonegacji. Nie ma drugiej takiej osoby, która mogłaby myśleć o sobie w tak wyrafinowany, fantazyjny i negatywny jednocześnie sposób. Jestem zły. Jestem brudny. Jestem odrażający. Często w tej nierównej walce, atakowane jest ciało, jako nośnik pokus, popędów, zachcianek.\nMożna się wreszcie zastanawiać o co w tym wszystkim chodzi i skąd w osobie taka siła autoagresji i szkodzenia sobie? Niektóre zachowania osoby masochistycznej dotyczą relacji, którą miała w dzieciństwie ze swoimi opiekunami. Prawdopodobnie wola dziecka została dość wcześnie złamana przez rodzica, w postaci upokarzania, zawstydzania, a często również przemocy. Złamanie woli dziecka poprzez nadmierne wykorzystanie władzy przez rodzica, zostawia z jednej strony poczucie niemocy – bo jako dziecko nie mam takiej siły, żeby się przeciwstawić, czy walczyć. Z drugiej strony, to co dziecko może zrobić w tej sytuacji, to zamrozić swoje uczucia i na poziomie nieświadomym zaplanować długofalowy odwet. Inaczej mówiąc osoba zachowuje się wobec samego siebie tak, jak dawniej zachowywali się wobec niej inni, pełniący rolę opiekunów. Żeby wczuć się w klimat emocjonalny osoby masochistycznej, można sobie wyobrazić sytuację, w której zostaliśmy bardzo niesprawiedliwie potraktowani, ale nie mieliśmy żadnej możliwości zareagowania, odwetu. Wściekłość jest wzbudzona, ale jakby zaklęta, czarodziejsko zamieniona w kamień. Do czasu, aż odwet będzie możliwy.\nNiezwykle ciekawie rozwija się to zjawisko w trakcie życia. Bo jak wytłumaczyć fakt, że osoba masochistyczna najbardziej szkodzi samej sobie? Trzeba przyznać, że czasem takie zatrzymanie uczuć, czy silne tłumienie, stanowi rodzaj kontroli i władzy nad sytuacją, która z perspektywy dziecka cechuje się bezradnością. Więc jest to rodzaj wygranej.\nW historii tej jednak zadziwia fakt, że osoby masochistyczne bardzo rzadko faktycznie przypisują swoją krzywdę realnym postaciom ze swojego otoczenia, czy przeszłości. Właściwie czują, że skoro spotkała je kara, to musiała być zasłużona. Sam sobie jestem winien. Nawet jeśli byłem bity, upokarzany, to widocznie rodzice mieli rację. Brzmi to jak nonsens, jednak posiada swoje psychologiczne uzasadnienie. Wyjaśnienie jest następujące: „najgorszy opiekun jest nieskończenie lepszy niż żaden, czy jego brak”. Kiedy dziecko doświadcza nadużyć ze strony rodziców, zamienia swoją złość w winę. Łatwiej jest bowiem doświadczać siebie jako kogoś złego, niż przyznać, że rodzic jest zły i zaniedbujący. Serce dziecka nie jest w stanie tego wytrzymać. Stąd dziecko broni się przed ową rzeczywistością zachowując iluzję, że rodzic był dobry. W taki sposób faktycznie zachowuje jakiś rodzaj bliskości z rodzicem, co jest niezbędne dla życia. Masochizm łączy się z wyobrażeniem, że jeśli będę wystarczająco wytrwały, grzeczny, nieustępliwy, to w końcu wydobędę od rodzica miłość. Martha Stark (amerykańska psychoterapeutka psychoanalityczna, psychiatra) mówi tutaj o tzw. nieustępliwej nadziei. To tłumaczy, dlaczego osoba masochistyczna tak namiętnie inwestuje swój wysiłek w nadzieję na uzyskanie miłości poprzez atakowanie samego siebie.\nZdrowienie osoby masochistycznej będzie więc przebiegało poprzez porzucanie swojego ciężaru, rozluźnianiu obciążeń. Jaskółką, która czyni wiosnę, będzie tu humor, oznaczający pojawienie się lekkości i dystansu w świecie wewnętrznym osoby, uwolnienie zakazanych uczuć. Wreszcie istotne jest pojawienie się przyjemności, która nie będzie płynęła jedynie z doświadczeń udręki, a będzie wolnością i zmysłowym smakowaniem życia. Cytując Herberta Grossa (za: Johnson): „dylemat w relacji z osobą masochistyczną polega na tym, by reagować na nieszczęśliwego człowieka, a nie na jego nieszczęście”. Inaczej mówiąc zauważać owe nieszczęście, ale nie grzęznąć z nim wspólnie.\nJohnson, S. (1998) Style charakteru. Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo s.c.\nFragmenty dotyczące koncepcji Marthy Stark i ,„nieustępliwej nadziei” pochodzą z prywatnych zapisków autorki artykułu z Konferencji „Integracja w Psychoterapii” w Warszawie, 2014 roku


zakrzepica zatoki jamistej – logopeda warszawa\nZ braku, bowiem tych ciał naczynia jamy brzusznej nie ulegają rozszerzeniu i nie następuje sprawniejsze odżywianie gruczołów trawiennych, a tym samym praca przewodu pokarmowego jest upośledzona, co prowadzi do zaburzeń w odżywianiu ustroju. Zwiększone wydzielanie śliny przechodzące do żołądka prowadzi do zaburzeń w trawieniu. Przechodzenie dużej ilości śliny do żołądka powoduje zobojętnienie soku żołądkowego i zmniejszenie jego wydzielania. Może to spowodować procesy gnicia i fermentacji w żołądku i w wyniku stany zapalne jego błony śluzowej. Zwiększone wydzielanie śliny zmniejsza wydzielanie moczu i potu. Continue reading „Zwiekszone wydzielanie sliny przechodzace do zoladka prowadzi do zaburzen w trawieniu”\nTagged neapol ciechocinek, piotrex sochaczew, zakrzepica zatoki jamistej\nPodstawowe prace Baylissa i Starłinga pouczają, że jeżeli sporządzić wyciąg z błony śluzowej dwunastnicy na kwasie solnym i wstrzyknąć go do krwi zwierzęciu normalnemu, to wystąpi u niego obfite wydzielanie soku trzustkowego. Autorzy ci nazwali ciało powstające pod wpływem kwasu solnego z błony śluzowej dwunastnicy skretyną i przypisywali mu znaczenie hormonu. Badania ich zostały potwierdzone przez Pawłowa i innych badaczy. Że sekretyna trzustkowa jest rzeczywiście hormonem i działa przez krew, stwierdzono na doświadczeniach ze skrzyżowanym krążeniem. Mianowicie wykonano skrzyżowane krążenie u dwóch psów łącząc tętnicę i żyłę jednego psa z tętnicą i żyłą drugiego krew jednego psa przepływała wówczas do psa drugiego. Continue reading „Badania ich zostaly potwierdzone przez Pawlowa i innych badaczy”\nTagged prądy interferencyjne wskazania, przychodnia aksamitna rejestracja, zakrzepica zatoki jamistej\nHeidenhain odcinał część dna żołądka i wszywał brzegi tej części do rany skórnej. Żołądek taki jako odosobniony mały woreczek połączony z żołądkiem dużym tylko naczyniami krwionośnymi, pracował i wydzielał sok… Read More Heidenhain odcinal czesc dna zoladka i wszywal brzegi tej czesci do rany skórnej\nJeżeli np. u kota wyrobimy odruch, warunkowy na określony dźwięk i kot tylko przy tym dźwięku dostaje pożywienie, do którego przebiega kilka metrów po stole, to ostry gwizdek rozlegający się… Read More Sok zoladkowy wydzielony w fazie psychicznej


Nabór rekrutacyjny do projektów : "Strategia na biznes!" i "Łam barierę-buduj karierę!" - Stowarzyszenie LGD "Stobrawski Zielony Szlak"\nNabór rekrutacyjny do projektów : "Strategia na biznes!" i "Łam barierę-buduj karierę!"\nW związku z trwającym naborem rekrutacyjnym do projektów realizowanych przy wsparciu środków Europejskiego Funduszu Społecznego: "Strategia na biznes!" i "Łam barierę-buduj karierę!", chcielibyśmy poinformować Państwa o przedłużonym terminie składania formularzy.\nCelem realizowanych projektów jest udzielenie wsparcia osobom po 30 roku życia, pozostającym bez pracy, które chciałyby rozpocząć działalność gospodarczą na terenie województwa opolskiego. Uczestnicy projektów otrzymają dotację oraz wsparcie pomostowe, co łącznie daje pomoc w wysokości do 37 000 zł.\nProjekty realizowane są w ramach Działania 7.3 Zakładanie działalności gospodarczej Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Opolskiego 2014-2020.\nRekrutacja do wyżej wymienionych projektów potrwa do 25. sierpnia 2017 r., wszelkie informacje oraz dokumenty rekrutacyjne dostępne są na stronie internetowej: http://www.wsparcieprzedsiebiorczosci.biuroprojektu.eu\nW tym miesiącu: 117442\nWszystkich odwiedzin: 4534781


tyły domu - Page 4\nRe: tyły domu [odnośnik] 30.01.22 3:42\nSłuchałam w milczeniu wypadających z jego ust słów, unosząc dłoń w niezbyt eleganckim odruchu i podsuwając ją pod usta. Marszcząc brwi w zastanowieniu, mimowolnie zaciskając zęby na placu wskazującym. Dopiero kiedy zwrócił się do mnie zamrugałam kilka razy chowając rękę za sobą i czerwieniejąc. Otworzyłam usta w zaskoczeniu. Nie byłam? Byłam? Zgłupiałam. Zmarszczyłam brwi. A potem już miałam coś powiedzieć kiedy mówił dalej. Przytaknęłam głową. Co teraz do wszystkiego miało to, jak się poznali? Nie byłam pewna. Zmarszczyłam mocniej brwi.\n- Wpadłam do tego strumienia. - przypomniałam widocznie niezadowolona marszcząc nos. Ale reszta się zgadzała skręciłam kostkę. Znaczy nie cała reszta. Bo dałabym sobie radę. Brwi uniosły mi się jeszcze wyżej na to brutalne stwierdzenie. Wzięłam w oburzeniu wdech w usta z pewnością też w tej złości poczerwieniałam. I znów zamilkłam kiedy powtórzył moje słowa. Zacisnęłam wargi w widocznym rozdrażnieniu. Odwróciłam wzrok. - To o czym mówisz… brzmi strasznie samotnie. - wypowiedziałam w końcu zaplatając dłonie za plecami. Zagryzając dolną wargę. - A ja to przeważnie okropna jestem, wolę sama to prawda. Ale też proszę o pomoc. Nie wszystkich. Nie obcych. A czasem się uprę i póki nie odpuszczę to nie odpuszczę. - zmarszczyłam trochę brwi wzruszając ramionami. - Proszenie o pomoc to nie słabość. Nie okazywanie słabości obcym, to rozsądek. A prawdziwym pytaniem powinno być, kogo chciałbyś. - obarczyć. - Albo komu uwierzyłbyś, że da radę. - jest w stanie pomóc, czy może unieść razem z tobą ciężar problemów. Miałam szczęście - dużo go właściwie, bo wokół zawsze miałam takich ludzi. Gotowych mi nieść pomoc. Miałam też Brendana, ale nawet on - choć wiedziałam, że wiele mi nie mówi, by mnie chronić - wtedy tego jednego dnia, wypowiedział swoje obawy. Prosił o to, bym sama pomogła mu zostać tym, kim byłam. Wtedy, kiedy przyrzekałam na wszystkie sasanki. To była też prawda, że nie prosiłam o nią, kiedy nie potrzebowałam. I wolałam rzeczy robić sama. Czasem sama, przez dumę, która mnie nie opuszczała. Zamilkłam na chwilę powstrzymując się, żeby nie zerknąć. Zmarszczyłam bardziej brwi. - Ja ci wierzę. Ale to marne pocieszenie, jestem obcą hipokrytką. - tak całkiem tej hipokrytki jednak odpuścić nie umiałam, chociaż się starłam. Uniosłam też mimowolnie brodę wyżej. W końcu stanął w obronie mojej i Anne, a później odprowadził nas do domu. Pomógł mi wtedy przy tym strumieniu, chociaż byłam taka okropna. A w sylwestra uchronił przed upadkiem. Mimo to wzruszyłam jeszcze raz ramionami.\nZaśmiałam się lekko, odrzucając na chwilę głowę do tyłu, kiedy tak spiął się i wyprostował po tym, jak zapytałam czy pewien jest że sami jesteśmy. Pewna ja też nie byłam, ale..\n- Żartowałam. - powiedziałam więc, marszcząc na chwilę nos. - Chociaż wuja miewa różne pomysły. - przyznałam szczerze uśmiechając się jeszcze lekko. - Oh, nie wiedziałam. - przyznałam unosząc rękę, żeby podrapać się po nosie. - Czemu ciotki? - zapytałam jeszcze spoglądając na Bibi, przekrzywiając trochę głowę w bok.\n- Ah, nie. - zaprzeczyłam, czując jak różowiejąc mu policzki. Pewne rzeczy jednak w myślach powinnam tylko mówić. Przygryzłam dolną wargę, unosząc trochę brwi kiedy odniósł się do Thomasa. Jak się miał Thomas do tego wszystkiego. Nie było? Między nami nami? Drażnił mnie czasami, ale chłopcy chyba tak mieli. - Czegoś z czym? - zapytałam marszcząc dalej brwi. Chyba nie rozumiałam do końca o czym mówił. Żadnych nas nie był. Był on i ja i tak było dobrze, prawda? Prawda. Temat koni, dziadka, a właściwie pracy… był dość niespodziewany. Uniosłam wargi na na dziadka. Ale nie zapytałam o więcej. - To już z nimi. - ucięłam bo to i tak nie ode mnie zależało. Wątpiłam, żeby ciocia zgodziła się tylko na taką zapłatę. Ale w ich ustalenia nie zamierzałam i nie mogłam wnikać. Uniosłam znów wargi na kolejne słowa. Wzrok zerknął na rękę, która rozprostowywała palce. - Raczej by ci na to nie pozwolili. Ale skoro podjąłeś decyzję, to sprawa jasna. - powiedziałam jeszcze przed wyjściem.\nZadowolona zaprezentowałam Basila, który z początku niepewnie wyszedł mi na ręce. Widocznie odrobinę cieplejsze miejsce już nie sprawiało, że chciał się uchronić przed mrozem. Przesunął się na przed ramię, żebym mogła jego ogon wskazać.\n- Wychodzi, że mam. Trochę z przypadku, ale nie żałuję. - przyznałam i zaśmiałam się lekko. Basil zaczepiając się o materiał wspiął mi się na ramię i na nim usadowił. Uniosłam wzrok żeby spojrzeć na Jamesa, który nachylił się w moim kierunku. Blisko się znalazł, bliżej niż wcześniej to na pewno. Mimowolnie rozchyliłam wargi chcąc coś powiedzieć, czując coś zdradliwego na policzkach postanowiłam się na tym nie skupić. To musiała być radość i zadowolenie nic więcej. Uniosłam wargi i pokręciłam głową. - Od herbaty nadal jestem ja. - wskazałam ją brodą i przesunęłam się w kierunku na którym ją postawiłam. Wzięłam jedną z nich i wyciągnęłam w jego kierunku. - Chcę go nauczyć, żeby nosił listy. Ale na razie… kiedyś dotrze z jakimś na miejsce. - odwróciłam głowę na bok żeby spojrzeć na Basila. Uniosłam rękę, żeby przesunąć mu palcem po głowie. - Ma czas. - zapewniłam i jego i Jamesa. Wierząc, że smoczognik doskonale wie, co do niego mówię. Już chyba czas się zbliżał, bo kiedy w domu byłam, ciocia przygotowywała dalej rzeczy. Ale wiedziałam, że kiedy skończy zawoła. Albo sama przyjdzie. Albo wuja wyśle. Kilka możliwości miała.\nRe: tyły domu [odnośnik] 03.02.22 2:32\nZauważył ten gest. Podnoszenie dłoni, zagryzanie palca, choć jeszcze nie znał jej na tyle, by wiedzieć, co tak naprawdę oznaczał. Dla niej. Dla niego. Patrzył na kalejdoskop emocji na jej twarzy, przejawiający się marszczeniem brwi, zaskoczeniem, różowiejącymi policzkami, w których chowały się wszystkie piegi. W jego twarzy na chwilę przejawiała się determinacja, pewność, co do własnej racji — ale wypowiedziane przez niego słowa nie były niczym innym, jak formą obrony na atak.... Ale czy go atakowała tak naprawdę? Jej podsumowanie dopiero uświadomiło mu, jak bardzo żałośnie się zachował. Samotność.\nSamotność doskwierała mu przez dwa lata, odkąd tylko ocknął się pośród zgliszczy, z ranami na plecach, pośród ognia, odoru śmierci. Sądził, że kiedy się odnaleźli, miał Marcela przy sobie, przyjaciół to wszystko odeszło. Ale czy naprawdę? Czy to w ogóle mogło odejść?\n— Ta...— mruknął w potwierdzeniu, spuszczając wzrok. Miał ich wszystkich wokół siebie. Gotowych by wyciągnąć rękę, pomóc, wysłuchać. Ale on nic nie mówił. Nigdy nie mówił. W słowach Neali było wiele racji. Wiele prawdy. Nie chciał tego przyznać, woląc milczeć, odwracać wzrok gdzieś w bok, na siano, puszczać to mimo uszu i czekać aż echo wypowiedzianych słów ucichnie, by mogli o tym zapomnieć. Tak mu się zdawało. Przełknął ślinę, gapiąc się bez celu gdzieś przed siebie, nieruchomo, pozornie tylko zainteresowany czymś innym, w gruncie rzeczy głęboko zadumany, walczący z samym sobą. — Nie wiem. Myślę, że nikt nie może poza mną.— Nikt nie udźwignie takiego ciężaru. Jego własne problemy wydawały mu się takie monumentalne; problemy obcych go nie obchodziły. Nie wierzył, że to pomoże. Bo w czym? Poczuć się lepiej jemu? Zrzucić z siebie ciężar? Na ludzi, których kochał? Jak można było szukać lekkości w ciągnięciu ludzi na dno. Zarzucaniu ich bólem, wstydem, strachem, kiedy sami sobie ledwie radzili z tym, co czuli? Spojrzał na nią na krótko. Złapał jej spojrzenie w locie; jasnych oczu, prawie niewidocznych rzęs. Nie rozumiała. Ale nie mogła, jej życie wyglądało inaczej. Rzeczywistość. Może właśnie dlatego zjawił się tutaj w tej chwili. Potrzebował konfrontacji z obcym światem, cudzym spojrzeniem.\n— Co?— Jej słowa wytrąciły go z tego stanu. Wyprostował się, spoglądając na nią ze zmarszczonymi brwiami. — Obcą?— powtórzył po niej bez zrozumienia; nie powiedział tak. Nie sądził, by postrzegała to tak jak on. A może? Sheila jej mówiła? — Jesteś dla Sheili jak rodzona siostra — szepnął cicho; wyraz twarzy mu złagodniał. Była ważna dla jego niej, przyjaźniły się. To było wartościowe. Zaraz poczuł się też głupio, zwrócił przodem w jej stronę. — Przepraszam, nie powinienem był... To było... Niemiłe. — Nie patrzył na nią, wbijając spojrzenie w ziemię, ale w końcu je uniósł, jakby zebrał się na odwagę, choć nie musiał szczególnie mocno unosić głowy. — Nie chciałem tego powiedzieć. — Chciał, powiedział. Nie chciał, by tak zabrzmiało. — Jesteś mądra— dodał ciszej, szczerze. Jej słowa brzmiały mądrze, poniekąd imponująco, nawet jeśli nie zgadzał się ze wszystkim. — Dlatego tu jestem— wyznał, licząc, że tym wyznaniem załagodzi sytuację. To jak się czuł, jak ona czuła przez niego. Nie chciał sprawić jej przykrości. Zjawił się tu, bo czuł się samotny, miała rację. A nie potrafił tego okazać, przy Sheili, Thomasie, Marcelowi. Powinien być silny.\nZaśmiała się, ale on nie. Pozostał poważny, przejęty. Żartowała, ale to wciąż nie zmieniało sytuacji. Dręczyło go przeświadczenie, że robił coś, czego nie powinien. Że jego chęć bycia tu była w sobie zła. Wzruszył ramionami.\n— Bo byliśmy rodziną. W rodzinie nie mówisz do nikogo proszę pani — rzucił luźniej, kąciki ust mu lekko drgnęły. Zerknął na nią. Plątał się? Gubił? Na jej twarzy wymalowało się niezrozumienie. — Z tym, żeby było lepiej. Jakoś. Jeśli nie możesz zdzierżyć mojego towarzystwa to moja praca tu mija się z celem...— Wyjaśnił, przechylając głowę, wciąż jej się przyglądając. Wtedy, na potańcówce w Lynmouth, przez moment zdawało mu się, że było inaczej. Kiedy dała się przekonać do tego piwa, do papierosa. Jej uśmiech sugerował coś innego. Ale to, co zrobił Thomas spowiło tę znajomość cieniem. Byli braćmi. Byli podobni. Podobnie uparci i nieokrzesani. I choć wiedział, że zachował się niewłaściwie przed nią gotów był go bronić.\nKiedy udała mu herbatę odebrał ją, delikatnie, ostrożnie łapiąc kubek, muskając palcami jej dłonie. Starał się nie rozlać naparu, wciąż był bardzo ciepły, choć temperatura na zewnątrz zdołała go już trochę ostudzić. — Dziękuję.— Za herbatę, za zgodę, chociaż właściwie decyzja nie należała do niej, za zaproszenie na kolacje. Pójdzie, oczywiście, że to zrobi. Sam musiał podjąć ten temat z jego wujem, nie obawiał się tego. Był przyzwyczajony do takich rozmów i zamierzał zareklamować się najlepiej jak potrafił. — Do nawet całkiem sprytne. Gdyby ktoś niepowołany chciał go odczytać, mógłby go spalić.— Uśmiechnął się, upijając łyk pysznej herbaty i spoglądając na smoczognika. Nie odważył się wyciągnąć ku niemu rąk, ale obserwował go z zainteresowaniem. — Urośnie jeszcze?— Przeniósł na nią spojrzenie, kiedy drzwi stajni otworzyły się, a zimny wiatr wdarł się do środka wraz z męską postacią. Wyprostował się odruchowo, przełknął ślinę.\nRe: tyły domu [odnośnik] 04.02.22 1:39\nOpuściłam dłoń, łapiąc przygryziony palec za plecami. Ukrywając zbrodnię, której się dopuściłam. Głupi nawyk, którego nie umiałam wyplenić. Próbowałam, a jakże, ale dłoń i tak nie lubiłam. Ale na tym skupić się i tak za bardzo nie skupiałam tylko na kolejno padających słowach. Marszcząc brwi i pąsowiejąc na niektóre. W końcu się odzywając. Walcząc o swoje zdanie, o to co wydawało mi się prawdą być. Raczej nie szukając spojrzenia. Patrząc przed siebie, jakbym rozważania snuła na głos sama do siebie, choć wcale tak nie było. Krótkie potwierdzenie wsunęło między nas ciszę, ale nie przerywałam jej. Nie od razu. Pozwalając jej pozostać, choć wcale do wygodnych nie należała. Wiedziałam co myślałam i wiedziałam w co wierzyłam. Wiedziałam też, że nie każdy postrzega wszystko tak samo jak ja. Nie sądziłam, że odpowie mi na postawione głośno pytania. Powiedziałam je bardziej po to, by mógł sam dojść do odpowiedzi. Dopiero wtedy przekręciłam trochę głowę w bok i zerknęłam ku górze. Na chwilę odwracając znów głowę. Marszcząc brwi.\n- Na co ci więc rodzina i przyjaciele? Żeby być tylko dla nich, a oni nigdy dla ciebie? - zapytałam marszcząc nos. Unosząc rękę, żeby odgarnąć włosy na plecy. Zaraz jednak odezwałam się znów. - No i… - zawiesiłam głos na kilka chwil. - ...mówisz że nie wiesz i że nikt, a poniekąd rozmawiasz o tym ze mną. Nie konkretnie o tym problemie, czy problemach. - dlaczego? Powinnam zapytać, ale nie wiem czemu się powstrzymałam. Powinnam czy nie? Błądziłam trochę. Nie wiedząc czy się odzywać i mówić dalej. Czy znów miałam usłyszeć coś, czego słyszeć nie chciałam. Na krótką chwilę nasze spojrzenia się spotkały.\nPotaknęłam głową na pytanie. Byłam obca. Dla niego. Co o sobie tak naprawdę wiedzieliśmy? Kim byliśmy dla siebie. Już znajomymi? Czy może funkcjonujący w nieokreślonej przestrzeni.\n- Nasze dusze są kompatybilne. - zgodziłam się z nim swoimi słowami. Paprotka była mi bliska. Odnalazłyśmy się w gąszczu innych dusz i pozostałyśmy przy sobie. Wiernie, miałam nadzieję, że na zawsze. Kiedy się poruszył zwracając w moją stronę przekręciłam najpierw tylko głowę. - Było. - potwierdziłam znów, nie uciekając wzrokiem za to on, nie patrzył na mnie. Patrzył w ziemię, dopiero po czasie napotykając moje spojrzenie. Pokręciłam przecząco głową na kolejne słowa. - Nie przepraszaj za coś, co uważasz za prawdę. Chociaż w sumie możesz, ale nie oczekuj, że ja za swoją kiedyś przeproszę. - nawet jeśli nie będzie miła. Uniosłam mimo wszystko trochę brodę. Nikt chyba nie chciał słyszeć niemiłych rzeczy. Dopiero kolejne stwierdzenie wywołało na mojej twarzy krótkie zdziwienie. Byłam? Wcale się taka nie czułam. Kolejne słowa odwróciły moją głowę. Spojrzałam znów przed siebie, zwrócona do niego jedynie bokiem, wydymając na chwilę usta. Wzruszyłam łagodnie ramionami. - Powtarzam słowa, które zostały mi powierzone. Myśli, pewnie też przekonania, ale i nadzieje. - bo w dużej części tak było. Pamiętałam każdą lekcję. Każde ważne słowo które przekazała mi mama, kiedy jeszcze mogła i Brendan kiedy był obok i każdy inny, kto nauczył mnie czegoś. - Mój brat jest aurorem, wiesz? - podjęłam, niby rzecz niezwiązaną z tematem. - I wiem, że wiele mi nie mówił. Że z wieloma rzeczami walczył sam, żebym ja nie musiała. Ale to widać, James. Ciężar który niesiesz sam, sekret, odkłada się cieniem w oczach. Zawsze wiedziałam, może czułam po prostu. - zamilkłam tylko na chwilę. - Ale nawet on, najsilniejszy człowiek jakiego znam, pewnego dnia potrzebował czegoś ode mnie. Pomocy, może nadziei. - wzruszyłam raz jeszcze ramionami. - A moja mama powiedziała mi kiedyś, żeby nigdy nie wątpić w ludzi, bo są silniejsi, niż na pierwszy rzut oka się wydają. Mogą mnie nie raz zaskoczyć. - odwróciłam się w końcu w jego stronę. - Nauczyła mnie jeszcze czegoś zarówno ważnego, jak i pomocnego w chwilach zwątpienia, strachu czy samotności. - rozplotłam dłonie. Ale nie czekałam na zgodę, zrobiłam krok bliżej, a potem następny, poganiając siebie nim się rozmyślę. Zdawał się potrzebować tego. Ten jeden raz mogłam to zrobić dlatego postawiłam kolejny wspinając się na palce i obejmując go lekko. Bez proszenia o pozwolenie, bez zastanawiania się czy powinnam, choć za chwilę to zrobię i wyjdzie pewnie odwrotnie. - Nie jesteś sam. - zapewniłam tylko spokojnie z pewnością. I po części nie mówiłam tylko o sobie. Mówiłam o Marcelu, który z pewnością odnalazł porozumienie z jego duszą. O Sheili, która martwiła się zawsze, nawet o Thomasie, który był głupkiem, ale był też jego bratem.\nZmiana tematu, ponowna przestrzeń była, mile widziana. Odpowiedziałam uniesienie kącika ust. W sumie to całkiem jasne było z tymi ciotkami, jak już wyjaśnione zostało. Ale kolejne słowa uniosły mi trochę brwi.\n- Mogę. - zaprzeczyła od razu, chyba zbyt szybko. Ale już mleko było wylane. Zmarszczyłam trochę nos. - Z twoim bratem jest trochę gorzej, ale sama sobie z nim poradzę. - zapewniłam, odsuwając się w stronę herbat po tym, jak zaprezentowałam Basila. Przesunęła dłoń z kubkiem w jego stronę. Czując jak jego palce dotykają moich kiedy ją odbierał. Uniosłam spojrzenie, nie odnajdując tęczówek. Skinęłam krótko głową na podziękowania. Nie było za co. Choć było to miłe. - I podrapać. - dorzuciłam jeszcze unosząc kąciki ust ku górze.- Niewiele. - potwierdziłam, bo Basil był młody, ale jakiś imponujących rozmiarów nie miał osiągnąć. Otworzyłam usta chcąc coś jeszcze powiedzieć ale w środku pojawił się wuja.\n- Chodźcie na kolację. - powiedział, nie wchodząc do środka. Zerknęłam na Jamesa, posyłając mu krótki uśmiech wychodząc jako pierwsza. Wuja podał mu dłoń jak ostatnio, kiedy znalazł się bliżej i skinął krótko głową. Ten dzień był zdecydowanie bardziej zaskakujący niż zakładałam nad ranem.


Wysłany: 2012.08.31 10:32 Temat postu:\nZ tego co mi wiadomo to nigdy zawodnicy po wygraniu Superpucharu nie jechali na Cibeles. W tym roku było tak samo.\nKto by tam świętował puchar weszło?\nWysłany: 2012.08.31 12:11 Temat postu:\nPique: "daliśmy lekcję futbolu, czasami dzieją się takie rzeczy. Tworzyliśmy więcej okazji, graliśmy lepiej."\nPedro: "zasłużyliśmy na wygraną ze względu na dominację".\nI na koniec wisienka Vilanova - "piłka nie chodziła, murawa była dosyć sucha".\nWysłany: 2012.08.31 12:30 Temat postu:\ngdyby zasłużyli na wygraną to by wygrali. Skoro Real zdobył o 1 bramkę więcej więc był bardziej skuteczny i wygrał zasłużenie.\nWysłany: 2012.08.31 12:58 Temat postu:\nTak wlasciwie to bylismy mniej skuteczni, ale lepsi.\nWysłany: 2012.08.31 13:05 Temat postu:\nWysłany: 2012.08.31 13:32 Temat postu:\nSzkoda, że 3 setki Barcy z drugiej połowy pominęli na filmiku(nie zmienia to faktu, że Real miał więcej okazji, ale bez przesady z tym wynikiem ).\nA odnośnie tych wypowiedzi, które ktoś przytoczył powyżej. Chciałbym zobaczyć źródła, bo póki co, wygląda mi to na zwykłe kłamstwo i własną interpretację.\nWysłany: 2012.08.31 14:31 Temat postu:\nPedro to nam może buty czyscic za to że wiecej nie dostali..\nWysłany: 2012.08.31 15:21 Temat postu:\nnie dostali więcej nie przez Bogu ducha winnego Higuaina, tylko przez Valdesa...inaczej się umawialiśmy...\nWysłany: 2012.09.01 09:49 Temat postu:\nTo są wypowiedzi ze strefy mieszanej dla ASa i Marca, wejdź sobie na ich stronę i poczytaj.\nCo do drugiej połowy to była bardziej wyrównana, nikt temu nie przeczy.\nPiłkarzom Barcelony zawsze wychodziła słoma z butów jak im nie szło (patrz przykład fochów Messiego na boisku, przepychanki, szukanie płaczem pomocy u sędziów, kopanie piłką w kibiców) i nigdy nie potrafili pogodzić się z porażką (patrz wypowiedzi po meczach). Taki jest właśnie prawdziwy obraz tego "więcej niż klubu". Okazało się, że tworzą go tylko ludzie tacy jak wszyscy ze swoimi wadami, zwycięzców nikt nie osądzał, bo nie wypada, tym bardziej jeśli się jest jego kibicem, ale jak zaczęli grać słabiej to co raz częściej wielu nie ma oporów przed otwartą oceną.\nWysłany: 2012.09.01 11:33 Temat postu:\nOk, to patrz: "Aunque el balón no corría, el césped estaba bastante seco." - jęczenie Tita na suchą trawę. Zapis konferencji Vilanovy - http://www.as.com/futbol/articulo/pelota-corria-he-visto-cesped/20120830dasdaiftb_12/Tes - pierwsza wypowiedź, ostatnie zdanie. Jeśli nie masz płaskostopia mózgu to zdołasz znaleźć i przetłumaczyć.\nCo do pierdolenia Alby, Pedra i Pique, wydanie Marki z 31/08/2012 - http://pl.rghost.net/40109681 - polecam stronę 27. Albo lepiej masz screena bo coś jeszcze zjebiesz w komputerze taty:\nI jeszcze stonowana wypowiedź Puyola: http://www.marca.com/2012/08/30/futbol/equipos/barcelona/1346351440.html. Spierdolisz teraz stąd czy odpowiesz banałem albo "tłumaczeniem tłumaczenia"?\nWysłany: 2012.09.01 11:43 Temat postu:\njeśli chodzi o ten filmik to sytuacje takie jak Di Marii, Marcelo lub Cristiano nie powinny być liczone jako gole. Natomiast te setki Higuaina a i owszem\nWysłany: 2012.09.01 15:54 Temat postu:\nSytuacje Di Marii, Marcelo, Cristiano czy warto to zaznaczyć rajdu Khediry nie powinno się liczyć jako setek podobnie jak akcje Pedro czy Messiego w ostatnich sekundach. Niemniej jednak Higuainowi na długo zapamiętam ten mecz, możliwość strzelenia tylu bramek Barcelonie i praktycznie rozjechania cyrkowców na wzór 5-0 z Camp Nou może się już nie powtórzyć w najbliższych meczach.\nWysłany: 2012.09.01 16:05 Temat postu:\nIdealna okazja to rewanżu za manitę. Gdyby te 3 bramki jeszcze wpakowali, aj byłoby cudownie.\nBez Alvesa i Puyola cierpieli niemiłosiernie, ale to miało jedną zaletę, że nie symulowali jak poprzednio w GD.\nPodchody do sędziego całą ekipą - jeszcze pracują nad tym aspektem\nWysłany: 2012.09.01 16:10 Temat postu:\nReal Madryt - Barcelona (skrót meczu)


Wspieranie rytmu całodobowego może łagodzić depresję okołoporodową | Stany depresyjne\nNasze ciała działają na podstawie wewnętrznych zegarów, które w połączeniu ze światłem budzą nas rano lub pozwalają pozostać śpiącymi podczas nocy. Rytm dobowy jest częściowo regulowany przez geny. Kontrolują one nie tylko cykl snu i czuwania, ale również szereg innych funkcji, takich jak metabolizm, wydzielanie się hormonów czy temperaturę ciała.\nJednak w depresji przestaje to dobrze funkcjonować. Ludzie z ciężką depresją mają tendencję doświadczać zaburzeń związanych z ich rytmem dobowym. Depresja wówczas powoduje chęć spania podczas dnia, natomiast funduje bezsenne noce. Współczesne badania wykazały wyższą aktywność genów odpowiedzialnych za rytm okołodobowy właśnie u osób z depresją.\nDepresja okołoporodowa, która występuje podczas oraz po ciąży, wydaje się poddawać tym samym schematom. Kobiety mają tendencję do mniejszej ilości snu podczas ciąży, zwłaszcza jeśli popadają w depresję.\nW celu sprawdzenia czy geny odpowiedzialne za nasz rytm okołodobowy mają faktycznie w tym jakiś udział, Massimiliano Buoli oraz Cecilia Maria Esposito wraz ze swoim zespołem z University of Milan, przyjrzeli się tym genom u 44 kobiet, które były w trzecim trymestrze ciąży. U 30 kobiet zdiagnozowano depresję okołoporodową.\nWłączanie i wyłączanie zegara\nAnalizując, czy znaczniki epigenetyczne zwane grupami metylowymi były powiązane z genami, naukowcy mogli stwierdzić, czy dane geny były aktywne. Okazało się, że trzy z genów naszego centralnego zegara biologicznego były nadaktywne, a jeden dodatkowy mniej aktywny u kobiet ze zdiagnozowaną depresją (w porównaniu do tych, które jej nie doświadczają).\nZespół stwierdził, że czym więcej grup metylowych, tym większa aktywność genów odpowiedzialnych za cykl okołodobowy. Sugeruje to, że wraz z tą różnicą rośną szansa na wystąpienie symptomów depresji u kobiety. Badania zostały przedstawione w zeszłym tygodniu na corocznym spotkaniu European College of Neuropsychopharmacology w Kopenhadze.\nZ pewnością istnieje wiele innych genów, które odgrywają również swoją rolę, powiedziała Amy ferguson z University of Glasgow. “W naszym organizmie jest tak wiele genów, że wciąż odkrywamy, co one wszystkie robią”, dodała.\n“Praca jest niezwykle ekscytująca”, mówi Katherine Sharkey z Brown University na Rhode Island. “Jest to molekularny dowód, że zaburzenia behawioralne, jak depresja okołoporodowa, przejawiają się w genach, które są związane z kontrolą naszego biologicznego zegara”.\nSharkey odkryła, że korzystając z lightboxa, które imituje naturalne światło dzienne, można zwalczać symptomy takiej depresji. Wśród kobiet z 44-osobowej grupy z tym zaburzeniem, u tych, które stosowały lampy antydepresyjne oraz korzystały z rutynowego leczenia, symptomy zaczęły maleć. “Wszystkim kobietom udało się pomóc, jednak te, które otrzymały wsparcie co do rytmu okołodobowego, poradziły sobie lepiej niż te bez takiej interwencji”, powiedziała Sharkey, która jeszcze nie opublikowała oficjalnie rezultatów swoich badań.\nSharkey uważa, że potrzebuje więcej badań, aby rekomendować to rozwiązanie do szerokiego stosowania, jednak spora część dowodów sugeruje, że rutyna odnośnie snu i dobra jakość snu wraz z przebywaniem na dworze w świetle słonecznym mają korzystny wpływ na zdrowie psychiczne człowieka. “W typowym środowisku biurowym poziom światła sięga 300-400 luksów, jednak w słoneczny dzień na dworze mamy ich aż 50,000”, zauważa dodatkowo Sharkey. “Możesz widzieć to, nad czym pracujesz, ale twój zegar biologiczny nie koniecznie musi być już taki pewny, czy jest ranek czy noc”.


przez polakita 22 paź 2009, 11:53\nNo właśnie szkoda kasy, a tę kasę pewnie lepiej włożyć w terapię. Faktycznie ciężko jak mieszkasz w niewielkiej miejscowości, ja mieszkam w Wawie więc tu przynajmniej jest wybór. Nie chcę ci dawać "dobrych rad", każdy musi zdecydować za siebie, ja nie chciałam brać pastylek i nie biorę, ale czuję się teraz prawie dobrze, więc jest ok, ale jak miałam zejścia to byłam gotowa brać cokolwiek żeby tylko mi przeszło, bo to był koszmar. Więc może pomyśl jednak o tych pastylkach, nerwica to są zaburzenia neuroprzekaźników w mózgu, i te pastylki SSRI to regulują, powinnaś po nich poczuć się lepiej, ale je się bierze długo, rok, półtora, i zaczynają też działać dopiero po kilku tygodniach.\nPS. A przynajmniej fajnie że masz tyle badań i wiesz że jesteś zdrowa na ciele!\nprzez Kaska22 22 paź 2009, 11:58\nWiem że jestem zdrowa tylko to do mnie nie dociera bo czuję te objawy,które się pogłębiają,boję się o swoje życie,muszę coś z tym zrobić\nprzez polakita 22 paź 2009, 12:23\nWiesz myślę że ja ci nie dam więcej rad, bo ja nie brałam pastylek a na terapię w rezultacie tez nie chodziłam (nie wyszło), w większości przypadków ten lęk wynika z jakiejść stresującej sytuacji w której tkwimy, a także często z tego że od dziecka mamy skłonność do bycia nerwowym, niepewnym siebie (przynajmniej u mnie tak jest). Nie jest to proste ale myślę że każdego z nas czeka to, że musimy się nauczyć żyć w inny sposób, bardziej asertywnie, nie pozwalając innym wchodzić nam na głowę. Mówię przykładowo bo każdy może mieć inne problemy.\nA ten lęk jest dlatego (tak mi się wydaje) że od nadmiaru nerwów organizm "sfiksował" i produkuję lęk w dowolnej sytuacji, nawet w sytuacjach w których nie ma żadnego zagrożenia. Może pomyśl czy masz ostatnio w życiu jakiś duży stres i spróbuj to rozwiązać?


Weterynarz po godzinach... : stycznia 2016\nAutor: Maja Ingarden o 10:48 Brak komentarzy:\nAutor: Maja Ingarden o 07:19 2 komentarze:\nAniołek w tym roku był hojny i zostawił pod choinką... wyciskarkę. Pewnie usłyszał o próbach wprowadzenia na dużą skalę zdrowej żywności. Prawdziwe jajka od prawdziwych kur, zielenina na parapecie, domowe pieczywo z wymyślnych zbóż, kiełki, domowe przetwory mleczne, domowy majonez... Brakowało domowej surowizny, tak ważnej w zimie. Aniołek pokombinował, pokombinował i... dostarczył prosto pod pachnącą bożonarodzeniową choinkę najprawdziwszą wyciskarkę soków. Od tego pamiętnego dnia w naszym domu zapanowała istna sokomania. Codziennie wyciskany jest inny sok. W wyciskarce ląduje spontanicznie komponowana aktualna zawartość lodówki i spiżarki. Jednego dnia dominują warzywa, a drugiego owoce. Czasem sok przybiera postać koktajlu, a czasem mlecznego deseru. Mleko też wyciskamy: z migdałów i orzechów. Szczególną miłością do wyciskarki zapałały najmłodsze latorośle weterynaryjne, Błażej i Mikołaj. To oni codziennie niecierpliwie czekają na swoje pięć minut przy wyciskarce.\nGenialną inspiracją składu soków są cztery książki: "Wielka księga soków", Terapia sokowa", "Koktajle" i "Zsokowani". To dzięki nim dowiedziałam się, że soki to nie tylko marchewka, jabłko i pomarańcza. To również buraki, kiełki, pataty i... trawa pszeniczna. Stoisko warzywne w naszym lokalnym supermarkecie stało się moim obowiązkowym przystankiem w czasie zakupów.\nZe względu na nową pasję czytelnicy bloga będą mieli okazję poznać moje co ciekawsze eksperymenty sokowe. Na przykład dzisiaj:\n5 małych jabłek (polskich!)\n1 dość duży patat\nBrzmi dziwnie, prawda? Ale zapewniam szanownych Czytelników, że końcowy efekt smakowy jest zaskakujący. Orzeźwiający, słodkawy, pełen wyrazu, jednym słowem: niebo-w-gębie. Na pewno jeszcze nie raz skorzystam z tej konfiguracji :) Polecam wszystkim obecnym i przyszłym sokomaniakom!\np.s. Dla zainteresowanych: za naszym pośrednictwem można kupić jedną z super wyciskarek Kuvings dostępnych na stronie. Wystarczy w PW THERIOS wypełnić formularz, który przesyłamy do firmy Med-life.\nAutor: Maja Ingarden o 13:48 2 komentarze:\nEtykiety: dzieci gotują, jacek ingarden, klinika, koktajl, Kuvings, maja Ingarden, med-life, mleko migdałowe, pataty, soki z warzyw, sokomaniak, sokoterapia, Therios Przychodnia Weterynaryjna, weterynarz, wyciskarka


Jej zasięg występowania obejmuje całą Europę za wyjątkiem Irlandii. Na północy występuje w południowej Szwecji południową granicą zaś są obszary Afryki północnej. W Polsce jest płazem powszechnie spotykanym w każdej krainie geograficznej najliczniej na nizinach. Zasiedla obszar całego kraju i jest zwierzęciem często spotykanym zwłaszcza w pochmurne lub deszczowe letnie dni gdyż chętnie przebywa w pobliżu siedlisk ludzkich zarówno w miastach jak i poza nimi, podobnie jak nieco rzadsza i mniejsza ropucha zielona. Tak jak pozostałe ropuchy poza okresem odbywania godów prowadzi lądowy i drapieżny tryb życia. Wszystkie krajowe ropuchy żywią się głównie owadami,. Dżdżownicami, ślimakami w przypadku wyrośniętych osobników ropuchy szarej zdarza się także, że nie gardzą nawet młodymi bezbronnymi kręgowcami, znane są przypadki pożerania miotów gryzoni., Żarłoczność ropuch stawia je w czołowej pozycji jako sprzymierzeńca człowieka w walce ze szkodnikami upraw. Ich mało atrakcyjny wygląd dla niektórych osób z powodu ciała pokrytego licznymi brodawkami nie u wszystkich ludzi wzbudza sympatię. Młode osobniki maja jednolitą barwę różnych odcieni brązu z wiekiem skóra ich jaśnieje. Najczęściej spotyka się osobniki szaro-brązowe lub szare czasem oliwkowe w różnych odcieniach tych barw. Tęczówka oka jest żółtego lub miedzianego koloru z dużym zróżnicowaniem. Jak wcześniej wspomniano, pofałdowana skóra pokryta jest licznymi brodawkami (gruczoły skórne) ze szczególnie dużym charakterystycznym tzw. gruczołem przyusznym. Są to gruczoły wydzielające toksyczny śluz podczas podrażnienia. Na ogół ropuchy nie należą do zwierząt prześladowanych. Ze snu zimowego budzą się dość wcześnie bo już pod koniec marca. W kwietniu przystępują do godów. Tak jak u wszystkich zwierząt zmiennocieplnych ich początek aktywności rocznej zależny jest przede wszystkim od warunków pogody i temperatury otoczenia, niezależnie od miesiąca. Podczas masowych wędrówek ropuch do miejsc rozrodu, często w towarzystwie innych płazów, bardzo duża ich ilość ginie pod kołami pojazdów, zwłaszcza na trasie ich stałych wędrówek. Na uwagę zasługuje fakt, że konserwatywne ropuchy przyzwyczajone są do swoich szlaków i niemal co roku wędrują tą samą trasą. Poruszają się po lądzie dosyć niezdarnie krocząc w niezbyt szybkim tempie. Po odbyciu wędrówek do różnych znanych sobie zbiorników wodnych czasem cieków wolno płynących ropuchy przystępują do godów często w towarzystwie innych płazów, najczęściej żab, których gody przebiegają w podobnym czasie. Gody odbywa w jednym miejscu wiele osobników i nie rzadko dochodzi wtedy do utonięć niektórych samic gdyż podniecone samce często grupowo przytrzymują samicę co w konsekwencji doprowadza ją do utonięcia. W czasie gromadnego odbywania godów ropucha szara wydaje słabo słyszalne dźwięki bardziej przypominające mruczenie niż rechotanie. Nie posiadają rezonatorów głosowych.\nPodczas godów pojedynczej pary samice przytwierdzają złożony skrzek do roślin wodnych w postaci taśm lub sznurów zapłodnionych jaj długości nawet kilku metrów. Rozwój zarodków przebiega w różnym tempie w zależności od warunków pogodowych i temperatury wody. Młode całkowicie przeobrażone ropuchy masowo wychodzą na ląd w czerwcu bywają miejsca ze są ich tysiące. Są miniaturkami rodziców i podejmują natychmiast samodzielne i drapieżne Zycie lądowe. Małe ropuchy mają wielu naturalnych wrogów w przeciwieństwie do osobników dorosłych, gdyż ich gruczoły skórne z toksyczną wydzielina nie są jeszcze dostatecznie rozwinięte. Osiągają dojrzałość płciową w wieku około 4 lat. Wszystkie polskie ropuchy bywają czasem ofiarami pewnego gatunku much, które w ich nozdrzach lub pod skórą składają jaja a wylęgłe z nich larwy pasożytują w ciele doprowadzając do śmierci zaatakowanego płaza. Na sen zimowy udają się dosyć późno bo pod koniec października . Zimują na lądzie często w tych samych znanych sobie kryjówkach pojedynczo lub z innymi płazami czasem wchodzą do piwnic i ziemianek gdy zyją w bezpośrednim towarzystwie człowieka. Ropuchy są zwierzętami długowiecznymi żyją ok. 40 lat i są bardzo przyzwyczajone do zajmowanych przez siebie stanowisk. Gatunek objęty ochroną ścisłą na terenie całego kraju.\nBardzo cennymi są wszelkie informacje o trasach masowych wędrówek ropuch i innych płazów w celu ich ochrony przed kołami pojazdów co ma także niebagatelny wpływ na bezpieczeństwo na drodze gdyż giną ich tysiące. Kto nie widział setek rozjechanych płazów na krótkim odcinku drogi codziennie, najprawdopodobniej nie jest w stanie ocenić rangi problemu. Niezdarny a raczej powolny sposób poruszania się ropuchy szarej po lądzie i jej nocna aktywność jest dla niej wyjątkowo niekorzystną okolicznością.


Nagrobki Granity Warszawa | 100 LAT FIRMY KRZYSZTOF NIEDZIAŁEK\nstrona główna o firmie oferta realizacje produkty kontakt\nWYZNACZAMY STANDARDY OD 1918 ROKU\nOd 100 LAT zakład kamieniarski rodziny Niedziałek jest świadkiem i uczestnikiem historii Warszawy. Już od kilku pokoleń z zaangażowaniem i pasją staramy się wychodzić naprzeciw oczekiwaniom naszych inwestorów.\nPo zakończeniu I wojny światowej w 1918 roku mój dziadek - MISTRZ Kamieniarski - Władysław Niedziałek założył pierwszy zakład rzeźbiarsko-kamieniarski, mieszczący się na warszawskim Targówku przy ulicy św. Wincentego 88, gdzie firma nieprzerwanie prowadzi swoją działalność po dzień dzisiejszy. Głównym celem zakładu jest produkcja nagrobków granitowych.\nPo zakończeniu II wojny światowej przedsiębiorstwem zarządzał mój ojciec Wacław Niedziałek, po jego śmierci działalność kontynuowała moja matka Danuta. Oboje uzyskali prawo do używania tytułu MISTRZA rzemiosła w branży kamieniarstwo nadanego przez Izbę Rzemieślniczą m. st. Warszawa.\nOd 1982 roku, podtrzymując rodzinną tradycję kamieniarską jako trzecie pokolenie, firmę prowadzi wraz z żoną Beatą - KONSERWATOR ZABYTKÓW - Krzysztof Niedziałek. W 2009 roku po ukończeniu studiów i uzyskaniu tytułu magistra w skład zarządu przedsiębiorstwa weszli dwaj synowie Maciej i Paweł. Od tego momentu zakład funkcjonuje pod szyldem K.M.P. Niedziałek s.c. Nowa nazwa firmy wywodzi się od pierwszych liter imion jej założycieli.\nPrzez te wszystkie dziesięciolecia naszej działalności zbudowaliśmy silną i stabilną markę na warszawskim rynku kamieniarskim. Firma specjalizuje się w produkcji nagrobków granitowych.\nProdukcja wyrobów opiera się na nowoczesnym europejskim wzornictwie, nawiązując przy tym do ponadczasowej tradycji sztuki kamieniarskiej oraz przedwojennej szkoły projektowania konstrukcji budowlanych.\nWiększość czynności przy obróbce kamienia odbywa się przy użyciu wysokiej klasy maszyn wiodących producentów z Niemiec, Włoch i Polski, jak również za pomocą tradycyjnych narzędzi ręcznych wykorzystywanych w kamieniarstwie od pokoleń.\nCały czas inwestujemy w nowe przedsięwzięcia oraz technologie, czego przykładem jest doskonała współpraca z kilkoma zagranicznymi firmami, które są światowymi liderami w wydobyciu i obróbce granitu.\nNasza firma jest bezpośrednim importerem nagrobków i bloków granitowych m.in. z Szwecji, Finlandii, RPA, Indii oraz Brazylii. W swojej ofercie posiadamy również tak szlachetne materiały jak: marmur, onyx, trawertyn, konglomerat.\nWspółpracujemy z hurtowniami kamienia naturalnego. Jesteśmy partnerem renomowanych biur projektowch i architektonicznych. W pracach budowlanych wykorzystujemy ostatnio bardzo popularne konglomeraty kwarcowe.\nWszystkie projekty i realizacje to połączenie talentu, wrażliwości, kreatywności oraz doświadczenia każdego z członków zespołu. Dzięki takiemu podejściu do sprawy kamieniarstwo jest jednym z niewielu działów rzemiosła, który nie ulega zanikowi.\nNAGROBKI WARSZAWA. JAKOŚĆ I ZAUFANIE.\nAgencja Interaktywna VertesDesign.pl


Schorzenia ginekologiczne u kobiet\nPrzed chorobami ginekologicznymi można się ustrzec dzięki regularnym wizytom u ginekologa oraz systematycznemu robieniu badań cytologicznych. Niestety, statystyki pokazują, że Polki bardzo rzadko odwiedzają gabinety ginekologiczne i swoje problemy ze zdrowiem zgłaszają bardzo późno.\nRegularne wizyty u ginekologa powinny być czymś zupełnie naturalnym, natomiast kobiety wciąż traktują je jako czynność niepotrzebną, lub zło konieczne, zazwyczaj w przypadku, gdy zmuszą je do tego jakieś dolegliwości. Często nie zdają sobie sprawy, jakie schorzenia mogą stać się ich udręką, oraz, że odwiedzenie ginekologa może pomóc im zapobiec lub wykryć wcześniej i wyleczyć zanim będzie za późno.\nObjawami zapalenia sromu są pieczenie, świąd, ból, zaczerwienienie skóry z białawymi nalotami, obrzęk oraz wzmożone ocieplenie okolicy, która objęta jest procesem zapalnym. Przyczyny tego schorzenia to zakażenie grzybicze, bakteryjne albo wirusowe, występujące zwykle na skutek maceracji naskórka pod wpływem wilgoci, a także otarć oraz zranień. Zapaleniom sromu sprzyjają otyłość, cukrzyca czy nietrzymanie moczu. Aby zdiagnozować chorobę, należy przeprowadzić u ginekologa badanie wymazu z pochwy.\nSchorzenie leczy się maściami przeciwbakteryjnymi lub przeciwgrzybiczymi, dobranymi przez lekarza na podstawie wyników wymazu, a także leki przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwświądowe. Ulgę mogą przynieść także nasiadówki z ziół. Aby ustrzec się od choroby należy dbać o higienę intymną, nosić luźną i przewiewną bieliznę. Można także zadbać o naturalną odporność środowiska pochwy wzmacniając ją specjalnymi probiotykami.\nEndometrioza to choroba atakująca około 15 procent kobiet w wieku rozrodczym. Z uwagi na różnorodność objawów, nie zawsze jest właściwie zdiagnozowana, a możliwy bezobjawowy przebieg choroby powoduje brak rozpoczęcia właściwego leczenia i dalszy jej rozwój. W przypadku endometriozy, zaburzenia funkcjonowania organizmu powstają w obrębie komórek błony śluzowej macicy – endometrium. W momencie, gdy zaczynają się one poza macicą, rozpoczyna się rozwój choroby.\nGłównym z objawów choroby jest bolesne miesiączkowanie. Ryzyko zachorowania na endometriozę wzrasta również u kobiet, u których w rodzinie występują lub występowały takie przypadki zaburzeń. Inne alarmujące objawy to wszelkie bóle podbrzusza, nieregularne miesiączki, ból podczas stosunków płciowych, długotrwałe złe samopoczucie, permanentne zmęczenie a także problemy z zajściem w ciążę. W tej sytuacji należy bezzwłocznie zgłosić się do lekarza. Nie podjęcie procesu leczenia endometriozy prowadzi do powstania przewlekłych stanów zapalnych w obrębie jamy brzusznej.\nOrganizm reaguje na ten stan tworzeniem zrostów, które najczęściej zatykają jajowody, prowadząc w ten sposób do zaburzeń procesu pękaniu pęcherzyka Graafa. Ten sposób zaburzeniu ulega zarówno przebieg cyklu miesiączkowego, jak i płodność kobiety, stwarzając nie tylko problem w zajściu w ciąże, ale również jej uniknięcia przy stosowaniu naturalnych metod płodności.\nInfekcje pochwy mogą być wywołane różnymi czynnikami. Podstawą infekcji bakteryjnych jest zaburzenie równowagi mikrobiologicznej flory pochwy. Może do niego dojść np. podczas stosowania antybiotyku, przez zmiany hormonalne, stres czy nieprawidłową higienę intymną.\nZakażenia najczęściej spowodowane są bakteriami, grzybami lub pierwotniakami. Aby zapobiec powstaniu infekcji należy prawidłowo dbać o higienę intymną, zalecane jest także stosowanie preparatów probiotycznych. Kobiety ze skłonnościami do tego typu infekcji powinny zrezygnować z używania tamponów na rzecz podpasek. W razie dolegliwości należy udać się do ginekologa, który przypisze odpowiednie leki w zależności od rodzaju i stanu infekcji.\nPrzydatki to wspólna nazwa jajników, jajowodów i więzadeł macicy. Organy te leżą tuż przy sobie, toteż w stanach zapalnych zazwyczaj razem są objęte chorobą. Do zapalenia dochodzi najczęściej wskutek inwazji bakterii z pochwy poprzez macicę do przydatków. Najgroźniejszym powikłaniem jest bezpłodność. Zapalenie przydatków może być ostre lub przewlekłe. Przy ostrym przebiegu schorzenia występują zwykle: silny ból skurczowy w dole brzucha, wysoka temperatura, nudności, a nawet wymioty oraz upławy o nieprzyjemnym zapachu. Kobiety skarżą się na ból w czasie stosunku i podczas badania ginekologicznego.\nW przewlekłej postaci tej choroby dochodzą jeszcze obfite, nieregularne lub bolesne miesiączki, bóle krzyża oraz ogólne zmęczenie. W każdym z tych przypadków kobieta powinna obowiązkowo zgłosić się na wizytę do ginekologa. Wykonane zostanie pobranie wymazu z pochwy i szyjki macicy do badania laboratoryjnego. Wykonuje się również badanie krwi i moczu. Jeśli diagnoza nie jest jednoznaczna dodatkowo wykonuje się USG narządu rodnego, a jeśli to nie wystarczy – badanie laparoskopowe. Leczenie polega zazwyczaj na kuracji antybiotykowej oraz leżeniu w łóżku. Zaleca się także lekkostrawną dietę z dużą ilością płynów. Jeśli chodzi o zapobieganie choroby najważniejsze jest dbanie o to, by nie dochodziło do oziębienia narządów miednicy mniejszej, czyli właśnie jajników i jajowodów.\nNadżerka szyjki macicy jest najpowszechniejszym schorzeniem kobiecych narządów płciowych. Poza dyskomfortem jaki odczuwa kobieta, nadżerka często rozwija się w ukryciu. Nie można jej lekceważyć - zaniedbana może być początkiem stanów przedrakowych. Co więcej, może być bezpośrednią przyczyną innych dolegliwości. Test Obciążeń Organizmu jest jedynym testem, który w szybki i bezbolesny sposób diagnozuje nadżerkę.\nDo przyczyn powstawania nadżerki może się przyczynić uraz mechaniczny, zapalenie pochwy, infekcje wirusowe i bakteryjne oraz grzybicze. Nadżerce sprzyjają także choroby przenoszone drogą płciową oraz antykoncepcja hormonalna. Nadżerka nie zawsze daje sygnały swojej obecności. Najczęstszym są upławy, mniej lub bardziej obfite, niekiedy o nieprzyjemnym zapachu. Upławy mogą być także przyczyną powstawania stanów zapalnych i świądu. Niektóre kobiety odczuwają również ból w podbrzuszu lub okolicy lędźwiowej. Po zgłoszeniu się do lekarza i przeprowadzeniu wyżej wspomnianego Testu Obciążeń Organizmu, eliminuje się obciążenia tym samym usuwając bezpośrednią przyczynę powstawania nadżerki.\nTorbiel jajnika (cysta) należy do często stwierdzanych patologii ginekologicznych. Oprócz jajników torbiele mogą tworzyć się również na ściankach pochwy, na szyjce macic i na wargach sromowych. Wyglądem przypominają pęcherzyki wypełnione płynem lub krwią czy też zgrubiałą tkankę. To patologiczna przestrzeń otoczona ścianą, powstająca we wnętrzu jajnika, w jego ścianie (czasami zdarza się, że torbiel jest przytwierdzona na zewnątrz). Torbiele mogą pojawić się zarówno w jednym, jak i w dwóch jajnikach, a ich rozmiary są różne – mogą być wielkość śliwki lub nawet sporej pomarańczy.\nNajczęściej okazuje się, że torbiele to zmiana łagodna, ale pojawiają się też torbiele o charakterze złośliwym, czyli nowotwór jajnika. Do najczęstszych przyczyn powstawania torbieli na jajniku zaliczyć możemy zmiany i zaburzenia hormonalne. Ten typ torbieli zazwyczaj po paru cyklach miesiączkowych samoistnie zanika. Inne torbiele rosną i bywa, że osiągają dosyć spore rozmiary. Cysty jajników (torbiele) jako schorzenie pojawiają się najczęściej u kobiet w wieku rozrodczym. Definiujemy je wtedy jako torbiele czynnościowe jajników. Z podobną sytuacją mamy do czynienia, kiedy niedojrzałe pęcherzyki Graafa przekształcają się w maleńkie torbiele i prowadzą do wielotorbielowatości.\nMałe torbiele nie pozwalają na prawidłowy rozwój komórek jajowych, to z kolei jest częstą przyczyną niepłodności u kobiet. Kobieta, u której już raz zdiagnozowano torbiele jajnika, powinna liczyć się z tym, że w przyszłości cysty pojawią się po raz kolejny. Wykrycie torbieli na jajniku jest możliwe jedynie podczas badania USG przezpochwowego. Torbiele sa stosunkowo małe i bezobjawowe często nie zostają nawet zdiagnozowane i same potrafią się wchłonąć. Inne leczy się albo środkami hormonalnymi i przeciwzapalnymi, albo operacyjnie. Niestety, torbiele złośliwe często wykrywane są dosyć późno, gdyż nie dają żadnych niepokojących objawów. Są one jednak bardzo niebezpieczne; bywa, że torbiele się skręcają, pękają i powodują krwotok do otrzewnej. Jeżeli doprowadzą do ropni jajnika i uszkodzą jego tkankę, konieczne okazuje się usunięcie jajnika.\nRak jajnika to nowotwór złośliwy kobiet występujący głównie w okresie około- i po-menopauzalnym. Wywodzi się z komórek nabłonka pokrywającego jajnik . Często daje objawy dopiero w późnych stadiach. Początkowy okres rozwoju nowotworu przebiega bezobjawowo. Ponieważ objawy pojawiają się zwykle, gdy guz przekracza 7 cm, nowotwór jest zwykle wykrywany w późnym stadium. Alarmujące mogą być jednak bóle w podbrzuszu, zwiększenie obwodu brzucha, objawy ucisku na narządy sąsiednie czyli drogi moczowe czy układ pokarmowy, czy też krwawienie z pochwy.\nPrzyczyną powstawania tego nowotworu nie jest wciąż dobrze poznana. W części przypadków jego występowanie związane jest z predyspozycją genetyczną. Do czynników zwiększających ryzyko raka należą wiek, wczesna pierwsza miesiączka i późna menopauza, brak porodów, celibat, niepłodność, leki hormonalne oraz długotrwała obecność implantów endometriozy w nabłonku powierzchownym jajnika. Do znaczących czynników ryzyka powstawania raka jajnika należy również zaliczyć mutacje genów BRCA1 i zespół Lyncha. leczenie chirurgiczne jako leczenie podstawowe, chemioterapia jako leczenie uzupełniające i indukcyjne, radioterapia jako leczenie uzupełniające chirurgię.\nRak szyjki macicy to choroba możliwa do wyleczenia, jeśli tylko zostanie wcześnie wykryta. Dlatego warto zadbać o regularne wizyty u ginekologa. Zmiany w szyjce macicy pozwala wykryć jedynie badanie cytologiczne. Pierwsza faza choroby nowotworowej przebiega bez żadnych objawów i kobieta nie zdaje sobie sprawy, że dzieje się coś złego, natomiast najczęstszym objawem raka inwazyjnego są plamienia z dróg rodnych i krwawienia po współżyciu. Gdy mikroskopowe badania wycinków z szyjki macicy dowiodą obecności raka inwazyjnego lekarz decyduje się na radioterapię, chemioterapię lub zabieg chirurgiczny.\nMięśniak macicy to łagodny guz, histologicznie definiowany jako mięśniak gładkokomórkowy (leiomyoma). Jest to najczęstszy nowotwór niezłośliwy macicy, który może dotyczyć wszystkich kobiet w każdym wieku. Mimo że początkowo mięśniaki znajdujące się na ściankach macicy nie dają żadnych objawów i nie wymagają leczenia - trzeba je systematycznie kontrolować, by wciąż mieć pewność, że nie dzieje się nic niedobrego. Może się jednak okazać, że taka zmiana wymagać będzie leczenia lub nawet usunięcia.\nMięśniaki, które wywołują niewielkie objawy, leczy się farmakologicznie (środkami przeciwbólowymi czy przeciwzapalnymi), a w uzasadnionych przypadkach podaje się leki hormonalne. Ale hormony nie są lekarstwem na mięśniaki, niekiedy mogą tylko przyczynić się do ich zmniejszenia. Jeśli w związku z mięśniakami kobieta odczuwa przykre dolegliwości, lekarz zwykle doradza usunięcie operacyjne guzów. Oprócz tego sposobu, mamy do dyspozycji jeszcze jedną metodę usuwania mięśniaków macicy- embolizację. Polega ona na zamknięciu dopływu krwi do guzów. Odcięte od źródła zasilania w tlen i składniki odżywcze mięśniaki, umierają z głodu i po prostu usychają.\nDysfunkcja jajników charakteryzująca się nadmiernym wydzielaniem hormonów androgenowych, które wywołuje hirsutyzm. Nazywany również zespołem Steina-Leventhala. Najbardziej powszechnym objawem przedmiotowym schorzenia jest hirsutyzm. Inne, często występujące objawy to wzrost masy ciała i niepłodność spowodowana zanikiem owulacji. Rozmieszczenie tkanki tłuszczowej głównie w górnej części brzucha nabiera cech androidalnych (męskich). W niektórych przypadkach obserwuje się przyrost objętości piersi i wirylizację narządów płciowych (zwiększenie rozmiarów łechtaczki itp.).\nDo najbardziej przydatnych metod rozpoznania zespołu policystycznych jajników należą badania poziomów hormonu luteinizującego (LH) i hormonu folikulotropowego (FSH), a ponadto badanie stężenia testosteronu we krwi oraz ultrasonografia jajników, która może wykazać ewentualne zmiany ich struktury, pozwalając dodatkowo określić stopień zaburzeń w organizmie. W przypadku gdy hirsutyzm jest najpoważniejszym objawem podmiotowym, a niepłodność nie stanowi bezpośredniego problemu dla pacjentki, leczenie polega na powstrzymaniu, poprzez podawanie progesteronu lub doustnych hormonalnych środków antykoncepcyjnych, hormonów produkowanych przez przysadkę i jajniki. Jeśli kobieta pragnie utrzymać płodność, stosuje się leki sprzyjające owulacji. Resekcja chirurgiczna jajnika jest metodą przeznaczoną dla pacjentek, u których inne środki nie przynoszą zamierzonych rezultatów.\nChoroby przenoszone drogą płciową, dawniej zwane chorobami wenerycznymi, ogólna nazwa chorób, które są przenoszone z partnera na partnera w czasie stosunku seksualnego.Do najbardziej rozpowszechnionych należą: kiła, rzęsistkowica, rzeżączka, wrzód miękki, AIDS, wątroby (typu B, C, D, E), kłykciny kończyste, wirusowe zapalenie cewki moczowej, wszawica łonowa,świerzb.\nTagi: AIDS, choroby przenoszone drogą płciową, wszawica łonowa, świerzb, zapalenie sromu, choroby kobiece, wymaz z pochwy, higiena intymna kobiet


Kawa nie jedno ma imię - ciekawostki dla Opiekunek osób starszych - Pronobel\nKawa nie jedno ma imię - ciekawostki dla Opiekunek osób starszych\nDla niektórych filiżanka kawy to rytuał, bez niego nie wyobrażamy sobie poranka. Kawa espresso, latte macchiato, cappuccino. Każda z nich oddaje swój smak i aromat dzięki prawidłowemu przyrządzeniu i podaniu. Czy wiecie, drogie Opiekunki, drodzy Opiekunowie jak podajemy kawę? Z czym najlepiej?\nKawę espresso podaje się w białej filiżance, którą ogrzewamy przed podaniem. Espresso jest bazą wielu napojów kawowych. Filiżanka powinna mieć ok. 50-70 ml. Filiżankę wypełniamy kawą tylko do połowy. Gorące włoskie espresso podajemy gorzkie lub z cukrem. Możemy spotkać się z espresso lungo (z większą ilością wody) i espresso ristretto (z mniejszą ilością wody)\nCiekawostka: podczas degustacji, espresso podaje w towarzystwie małej szklaneczki wody. Woda służy do przepłukania kubków smakowych przed każdym łykiem kawy.\nCappuccino, czyli kawę z dodatkiem spienionego mleka podajemy w nieco większej filiżance (150-180ml). Wyróżniamy dwa rodzaje cappuccino: chiaro oraz scuro. Pierwsze z nich jest z dodatkiem większej ilości mleka, drugie mniejszej. Do kawy cappuccino możemy podać kruche ciastko francuskie lub rogalika. Powierzchnię cappuccino możemy oprószyć cynamonem, kakao lub tartą czekoladą.\nCiekawostka: włosi piją cappuccino jedynie rano lub przed południem do śniadania.\nCaffè Latte, czyli kawę z mlekiem podajemy w większych naczyniach jak cappuccino lub w wysokich szklankach. Caffè Latte to nic innego jak 1/3 espresso i 2/3 ciepłego lekko spienionego mleka.\nCiekawostka: We Francji caffe latte podaje się do śniadania. Francuzi maczają w kawie rogaliki, dlatego czasem podaje się ją w miseczkach.\nLatte Macchiato to kawa Latte zrobiona warstwowo. Podajemy ją w wysokiej szklance o pojemności 220-250ml.\nKawa i ciastko?\nJak najbardziej, ale tylko takie bez kremu. Ich słodki smak nie pasuje do kawowej goryczki. Kawa najlepiej pasuje jednak z małą gorzką czekoladką, herbatnikiem korzennym lub migdałkiem oprószonym kakao.\nWywabianie plam z trawy\nPrzygotowanie samochodu do zimy (cz. 2/2)


10 sposobów na weselną sukienke - różne stylizacje!\nIle razy zdarzyło się, że wydałyśmy kupę kasy na piękną sukienkę na przyjęcie, a później latami kurzyła się ona w szafie? Koniec z tym! W sobotę wybieram się na wesele i zapewniam, że moja kiecka będzie przeze mnie noszona również na co dzień 🙂 Tymczasem przedstawię kilka propozycji sukienek, które nadadzą się również na mniej uroczyste okazje oraz pomysły z czym je nosić.\n>> Evening dresses <<\nPod lupę wzięłam sukienki ze sklepu Sherry London, która ma w swoim asortymencie zarówno kreacje na wesela, jak i na eleganckie przyjęcia, czy bale maturalne. Ceny są stosunkowo niskie, więc warto przejrzeć ich asortyment, a być może któraś sukienka będzie idealna dla Ciebie 🙂\nNaprawdę można znaleźć sporo sukienek, które wyglądają ekstra w wersji wieczorowej, jak i codziennej. Świetnym przykładem jest ta sukienka, która dzięki temu, że jest zwiewna i ma taki dekolt, idealnie sprawdzi się… na plażę! Albo chociaż na upalny dzień 🙂 Dlatego do tej stylizacji proponuję słomiany kapelusz i silikonową torbę, w którą zmieści się dużo rzeczy oraz gumowe sandałki. >> Red evening dresses <<\nTen strój jest fajny, dlatego że sukienka składa się z dwóch części. A crop topy są po prostu hitem tego lata! Tak samo jak kurtki bomberki i creepersy Rihanny, więc postanowiłam te wszystkie trendy zmieścić w jeden outfit. Fajnie wyszło, prawda?\nKoronki w ogóle kojarzą się z mrocznym klimatem i gotyckim stylem, dlatego do pięknej sukienki dołączyłam mroczne dodatki. Creepersy, plecak-trumna i mocny kolor na ustach – wyjdzie z tego elegancka wersja gota. >> Evening dresses UK <<\nJest naprawdę bardzo wiele sukienek na wesela, które także sprawdzą się dla prawdziwej bizneswoman. Ta kiecka wydaje się idealna na wesele, ale po dodaniu dodatków smart tworzy gustowną całość – idealną do biura!\n5. Styl festiwalowy\nTak zwany styl festiwalowy jest znany z jasnych albo kolorowych ubrań, trochę w stylu hipisowskim. Tutaj wybrałam nieco bardziej elegancką, ale letnią białą sukienkę wykonaną z koronkowych kwiatuszków. W połączeniu z botkami i kapeluszem oraz charakterystycznymi lennonkami powstanie stylizacja na Coachellę albo po prostu – na lato 🙂\n6. Rock girl\nMała czarna pasuje do wszystkiego! A szczególnie do rockowego stylu! Skórzana kurtka i botki na obcasie z ćwiekami to idealne rozwiązanie dla prawdziwej rockgirl! Zmień buty i będziesz mieć stylizację na wesele 🙂 ——> Black evening dresses\nDo karnawału jeszcze trochę czasu, ale dlaczego nie odłożyć weselnej sukienki na Sylwestra, czy imprezę karnawałową? Przecież to już za kilka miesięcy! A w takiej sukience z frędzli-cekinów zaprezentujesz się na weselu koleżanki zjawiskowo, ale też zaskoczysz uczestników balu sylwestrowego!\nW tej sukience zdecydowanie poszłabym nawet na koncert rockowy, gdybym dołączyła do tego takie dodatki! Z resztą to stylizacja świetna także na zakupy, spacer, czy obiad do babci! Wystarczy trochę pozmieniać akcesoria 🙂 Zobacz: Evening maxi dresses\nSukienka w stylu Kleopatry, kocie okulary i mini plecaczek to zestaw perfekcyjny na klasyczną imprezę – urodziny chłopaka, wyjście do klubu, czy piątkowe wino z przyjaciółkami. Będziesz wyglądać elegancko, ale na luzie. A dzięki błyszczącym dżetom również nada się na wesele!\n10. Z charakterem\nLace up to krzyk tego sezonu, więc warto to wykorzystać! Ta czarna sukienka z wiązaniem na dekolcie będzie wyglądać modnie i zjawiskowo na weselu, ale po powrocie do domu możesz założyć kolorową ramoneskę i iść na miasto! >> Long evening dresses <<\nKażdą z tych sukienek możesz wystylizować na swój własny sposób! To są tylko moje propozycje. Starałam się wybrać takie sukienki, żeby każda była w innym stylu – myślę, że każdy znajdzie tutaj stylizację dla siebie! A Sherry London oferuje też plus size evening dresses, więc koniecznie zajrzyj. Wydaję mi się, że najbezpieczniejszą opcją będą czarne sukienki, bo z nimi można zrobić potem wszystko! Te jaskrawsze kolory raczej nie nadadzą się na co dzień, no chyba że latem, kiedy wszyscy chodzą na kolorowo 🙂\nPiszcie, która stylizacja przypadła Wam najbardziej do gustu i dajcie znać, jaką Wy macie sukienkę na wesele! Czekam też na linki do stylizacji z sukienkami weselnymi! Buziaki ♥\nTagi: dressesevening dressesfashionmodaporadysherry londonślubstylizacjastylizacjesukienkasukniaweddingwesele\nŚwietny pomysł na post! Tak się składa, że sama kupiłam niedawno sukienkę specjalnie na weselę i po tej uroczystości jeszcze ani razu jej nie założyłam. Chyba muszę coś wykombinować, bo szkoda pieniędzy 😀 A z Twoich propozycji mi najbardziej przypada go gustu opcja 5 i 6 🙂


Postacie, Bohaterowie, Drużyna Alfa 1, Zestawy\nUWAGA, W TYM ARTYKULE ZAWARTE SĄ SPOILERY: ZAPOZNANIE SIĘ Z PONIŻSZYMI WIADOMOŚCIAMI MOŻE ZMNIEJSZYĆ LUB CAŁKOWICIE POZBAWIĆ CHĘĆ DO DALSZEGO POZNAWANIA HISTORII!\n"Potrafię o siebie zadbać. Wystarczy nie wchodzić mi w drogę!"\n— Nathan Evo, Face Off: Makuro's Secret Guidebook\nDrużyna Alfa 1, Drużyna Rekrutów 1\nWielofunkcyjna Lodowa Tarcza\nRamię Czołgowe, antytoksyczny pancerz, Kajdanki Bohatera\nTornado Włócznia, Pancerny Wizjer z maską do oddychania pod wodą, zatrzaski blokujące Rdzeń Bohatera, sztylet\nPistolet Bohatera, Pila Tarczowa, Komunikator, Łazik, Maszyna XL\nNathan Evo jest Bohaterem i rekrutem w Drużynie Alfa 1.\nNathan Evo został stworzony przez Fabrykę Bohaterów w Wieży Montażowej jako jeden z dwóch pierwszych Bohaterów zbudowanych w statusie 2.0. Razem z Juliusem Nexem uczestniczył w konferencji prasowej, gdzie zaprezentowano ich jako najnowszy model herosów. Przez większość czasu Evo medytował, podczas gdy Nex męczył się z zestrzeliwaniem robotów treningowych. Jednak i on pokazał na co go stać, Bohater zestrzelił wszystkie pozostałe roboty w kilka sekund.\nNathan Evo 2.0\nNathan Evo razem z Nexem wkrótce po konferencji został wysłany na Stację Paliw 22 zaatakowaną przez Ognistych Przestępców. Mieli wesprzeć w walce z bandytami Drużynę Alfa 1. Dotarli tam za pomocą Hero Poda. Po wylądowaniu Evo poprosił dowódcę Prestona Stormera o zezwolenie na atak. Kiedy je uzyskał, otworzył ogień do złoczyńców. Zakuł Nitroblasta w Hero-Więzy, a następnie razem z resztą Bohaterów stawił czoła Fire Lordowi. Ten okazał się jednak za silny, nawet dla sześciu herosów. Na szczęście na pomoc przybył Mark Surge, który miał być uwięziony przez bandytów. Przejął on statek przestępców i powalił Fire Lorda. Następnie Evo i inni Bohaterowie z Drużyny Alfa 1 powrócili razem ze schwytanymi łotrami do Fabryki Bohaterów. Po tym Evo razem z Nexem zaprowadzili Fire Lorda do celi.\nPewnego dnia z winy Voltixa w Areszcie dla złoczyńców wybuchła Wielka Ucieczka, nazywana Breakout. Bohater próbował powstrzymać złoczyńców jeszcze w więzieniu. Chciał wskoczyć do czarnej dziury, jednak Stormer odwiódł go od tego pomysłu.\nNastępnie z innymi herosami zgromadzonymi w centrum dowodzenia, Evo wysłuchał raportu wygłoszonego przez Nathaniela Ziba i dowiedział się o Misji: Złapać i Zakuć. Wkrótce po tym został odpowiednio przygotowany do misji ponownego schwytania Toxic Reapy. Wyruszył na planetę Z'chaya, na której ukrywał się zbiegły złoczyńca. Podczas przemierzania gęstej dżungli w poszukiwaniu przestępcy, zastał setki kokonów z larwami, którymi chciał posłużyć się łotr. Toxic Reapa miał zamiar uczynić z nich własną armię. Evo miał duże trudności ze zlokalizowaniem łotra. Przeciwnik herosa był zwinny i znał ten teren. Bohater został kilka razy trafiony przez złoczyńcę odpadami toksycznymi. Ponieważ Evo nie mógł poradzić sobie ze zbirem, skontaktował się z Williamem Furno, który doradził mu, aby kierował się swoimi przeczuciami. Dzięki tej radzie Evo udało się znaleźć Toxic Reapę. Bohater potraktował go pociskami ze swojej broni, jednak łotr za pomocą broni chemicznej przykleił Evo do głazu. Heros uwolnił się i ostatecznie zakuł przestępcę w kajdanki.\nWrócił razem ze schwytanym łotrem i resztą drużyny do Hero Factory. Tam jednak tam czekało na nich niemiła niespodzianka. Okazało się, że nad Wieżą Montażową kontrolę przejął tajemniczy Black Phantom. Włączył on pole ochronne wokół Hero Factory. Jednak dzięki pomocy Rocki i Danielli Capricorn udało im się wejść do środka budynku. Evo odblokował i otworzył wejście do lini montażowej, w której znajdował się łotr. Bohaterowie stoczyli walkę z mnóstwem zmultidupliowanych Arachnixów, a Rocka pokonał Black Phantoma. Złoczyńca był o włos od zniszczenia Fabryki. Wkrótce po tym herosi zauważyli, że z bazy danych zniknął jeden plik.\nPodczas gdy Core Hunter usiłował złożyć potężną broń zagrażającą galaktyce - Pudło Zagłady, Evo razem z Nexem pozostali w Hero Factory. Obserwowali poczynania złoczyńcy i herosów z jego Drużyny.\nAtak na Makuhero\nNathan Evo ścigany przez Aqugony\nW trakcie dalszego wyłapywania zbiegłych z aresztu kryminalistów, Evo wraz z Drużyną Alfa 1 (wyłączając Stringera i Nexa) uczestniczył w uroczystości na część Bohaterów. Spędzał czas razem z mieszkańcami miasta Makuhero. W pewnym momencie William Furno odebrał komunikat o czerwonym alarmie. Wszyscy herosi z Drużyny popędzili do Wieży Montażowej. Tam Zib wyjaśnił im, że w stronę Makuhero zbliżają się tysiące zmutowanych przez Mózgi bestii. Razem z innymi Bohaterami, Evo został przebudowany do najnowszej wersji. Kiedy Furno przejął dowodzenie, nakazał Evo powstrzymać przeciwnika, który szybko zbliżał się kanałami. Heros dostał si do systemu wodnego miasta i rozpoczął walkę z przeobrażonymi Aquagonami. Wiele potworów zaczęło ścigać Bohatera, jednak ten radził sobie z nimi za pomocą swojej Tornado włóczni. Po jakimś czasie Evo dostał zgłoszenie od Bulka, który poinformował, że Mózgi można usunąć z ciała żywiciela, kiedy uderzy się w czerwone wyrostki. Evo natychmiast zaczął uwalniać Aquagony spod kontroli pasożytów. Jednak nie był to koniec. Następnie z resztą Drużyny Alfa 1 powrócił do Wieży Montażowej, ponieważ budynek zaatakował Dragon Bolt. Na miejscu zastali armię pustych Bohaterów. Okazało się, że są pod kontrolą Marka Surge'a, który został zainfekowany przez Mózg. Podczas gdy Evo, Stormer, Bulk i Furno walczyli z robotami, Breez zajęła się Surgem. Bohaterka wyzwoliła go spod kontroli pasożyta, a ten zatrzymał pustych Bohaterów. Natomiast Rocka uporał się z Dragon Boltem. Wtedy wszystko na krótką chwile wróciło do normy, do czasu znalezienia Mózgów w podziemiach Fabryki Bohaterów.\nNiedługo po tym Nathan Evo, razem Dunkanem Bulkiem, miał zająć się statkiem Valiant, który przejęły pasożytnicze Mózgi. Co prawda Stormer, Natalie Breez i Rocka zostali już wcześniej wysłani na pokład statku, jednak nie mogli sobie poradzić z pasożytami. Misja ta była bardzo ważna, ponieważ statek zmierzał wprost na Wieżę Montażową. Bulk postanowił za pomocą Drop Shipów zniszczyć Valiant. Evo wyruszył w stronę statku, wiedząc, że to, co się stanie, prawdopodobnie doprowadzi do śmierci załogi i trójki Bohaterów. Jednak Bulk zmienił rozkazy i nakazał odholować Valiant. Dało to herosom i załodze czas na ratunek, a Mózgi uciekły z pokładu. Po wypełnieniu rozkazów Evo i reszta Drużyny wraz z załogą powróciła do Makuhero.\nWkrótce po odebraniu wezwania o pomoc od Jimiego Stringera z Tranquis VII, Evo pomógł Stormerowi w skontaktowaniu się z Furno i Bulkiem, którzy zostali wysłani, aby odnaleźć herosa. Obserwował zmagania Bohaterów z Mózgami na planecie. Po tym, jak dwójce herosów udało się powstrzymać pasożyty przed wykorzystaniem Projektu Sunstorm, Evo poleciał na planetę, aby posprzątać szkody wyrządzone przez Mózgi.\nPo powrocie Evo został wyznaczony jako członek sztabu ochrony. Miał strzec Fabrykę Bohaterów od wewnątrz przed kontrolą Mózgów - skanował wszystkich przechodzących przez punkt ochrony.\nInwazja na Antropolis\nNathan Evo za sterami Maszyny XL\nKiedy do Fabryki Bohaterów doszła wiadomość o tajemniczym zniknięciu tarczy wiertniczej i robotników z placu budowy nowego tunelu w Antropolis, na miejsce wysłano Nathana Evo, aby to zbadał. Przed misją został wyposażony w nową zbroję, a następnie poleciał do miasta. Tam zasiadł za sterami nowego trójnożnego Łazika i wszedł do ciemnego, wydrążonego przez tarczę korytarza. Nagle coś przemknęło przed nim i zaatakowało jednego z pracowników obserwującego herosa. Evo otworzył ogień do tajemniczych stworzeń - Skoczków. Jednak oblazły one Maszynę i Bohater musiał się katapultować. Następnie, widząc na zewnątrz ogromną Zębatą Bestię, poprosił Hero Factory o wsparcie. Evo bronił się przed Skoczkami na placu budowy do czasu przybycia swojej Drużyny. Herosi rozstawili Zdalny Konstruktor i zbudowali Maszyny Bojowe. Kiedy inni pobiegli, aby walczyć z Bestiami, Evo został na miejscu i zabrał się za tworzenie nowej Maszyny XL. wkrótce Furno przybiegł do niego, a tuż za nim dwugłowa Zespolona Bestia. Evo w nowym pojeździe bojowym starł się z potworem. Walka nie była łatwa, a siły wyrównane, jednak dzięki pomocy Furno, który przywiązał jedną nogę Bestii łańcuchem, udało się ją powalić. Po chwili kreatura rozszczepiła się i jedna z Bestii porwała Furno pod ziemię. Evo próbował za nią pogonić w Maszynie XL, lecz potknął się i upadł w niej na ziemię. Niedługo po tym herosi zyskali kolejne wsparcie i wyruszyli odszukać kolegów. W jaskini pod miastem zbudowali kolejne Maszyny Bojowe, jednak podczas wędrówki natknęli się na pole magnetyczne, przez które Evo, Breez i Bulk spadli w swoich Maszynach w przepaść. Udało im się jednak uratować. Po przebyciu Kryształowych Pieczar, trójka Bohaterów dotarła do gniazda Królowej-Matki. Evo otworzył do niej ogień ze swojej Maszyny, lecz Bestia uniknęła pocisków i zaczęła spychać jego i jego pojazd do jeziora kwasu. Heros wydostał się, natomiast Breez złagodziła Królową. Jednak pokój nie trwał długo, gdyż przez jednego Skoczka Matka znów stała się agresywna. Bohaterowie pokonali ją i zniszczyli gniazdo. Następnie wrócili na powierzchnię i przed odlotem pożegnali mieszkańców Antropolis.\nW tym równoległym świecie Drużyna Alfa 1, podczas Ataku Mózgów wykryła galaktyczny spisek, który skierowany był przeciwko Hero Factory. Sądząc, że działają we własnej obronie, Bohaterowie rozbili członków spisku i podjęli kroki w celu upewnienia się, że nikt im już nie zagrozi. W ten sposób członkowie oddziału Alfa 1 stali się galaktycznymi dyktatorami.\nPo tym, jak Zib wynalazł urządzenie, które zmieniało przestępców w użytecznych członków społeczeństwa, Hero Factory zamknięto. Wielu herosów, prawdopodobnie także Evo, udało się do innych galaktyk, aby znaleźć nowe przygody.\nEvo jest jednym z najnowszych rekrutów wyprodukowanych w Hero Factory. Jego korpus opiera się na ultranowoczesnym szkielecie, stanowiącym doskonałą platformę do modernizacji i dostosowywania do potrzeb misji. To nieustraszony twardziel, na którym można polegać.\nJest spokojny, opanowany i cichy — aż trudno uwierzyć, że Evo jest specem od broni. Jednak gdy tylko potrzebne są jego umiejętności, jest natychmiast skoncentrowany i gotowy do akcji. Kiedy tylko pokona złoczyńcę, który dopiero co zakłócał jego spokój, często pogrąża się w medytacji, żeby zebrać myśli. Ponieważ zachowuje niezwykły spokój w obliczu niebezpieczeństwa, potrafi bronić, atakować lub pełnić funkcję sanitariusza polowego. Evo nie jest zapalczywym żółtodziobem — stanowi wręcz uosobienie spokoju i kompetencji.\nJest też brutalnie silny. Nie znaczy to jednak, że nie należy do inteligentnych. Jest sprytnym Bohaterem, chociaż zdarza się, że bywa lekkomyślny. Mówi dosyć szybko, głośno, a nawet trochę zabawnie. Zna się też dobrze na elektronice.\nNathan Evo w wersji 2.0 uzbrojony był w Wielofunkcyjną Lodową Tarczę. Nosił również hełm, dzięki któremu mógł widzieć przez dym.\nW wersji Breakout, heros został wyposażony w ciężkie Ramię Czołgowe oraz antytoksyczną zbroję, którą nie powinna przebić nawet trucizna Toxic Reapy.\nNatomiast w wersji Brain Attack, Evo otrzymał obrotową Tornado Włócznię, zaciski blokujące Rdzeń Bohatera oraz Pancerny Wizjer z wyświetlaczem optycznym i maską pozwalającą oddychać pod wodą. Heros dostał też kolczastą zbroję oraz sztylet.\nEvo na misję w mieście Antropolis został wyposażony w nową zbroję oraz broń, którą był: Pistolet Bohatera, Piła Tarczowa, a także w Komunikator. Poza tym otrzymał także Łazik wyposażony w Miotacz Mazi, a później zbudował potężną Maszynę XL.\nNathan Evo 2.0 ukazał się w pierwszej połowie 2011 roku jako mały zestaw. Liczył sobie 31 części, a jego numer katalogowy to 2067.\nNathan Evo Breakout ukazał się też w styczniu 2012 roku. Ponownie był to mały zestaw. Jego numer katalogowy to 6200. Miał 36 elementów.\nNathan Evo w wersji Brain Attack został wydany w drugiej połowie 2013 roku jako mały zestaw o numerze 44012. Posiadał 51 części.\nNathan Evo pojawił się w zestawach z 2014 roku jako minifigurka składająca się z dziewięciu części (bez akcesoriów). Posiadała ona cztery różne akcesoria. Sety zawierającego minifigurkę herosa to: 44015 Łazik Evo, 44021 Bestia Splitter kontra Furno i Evo i 44022 Maszyna XL Evo.\n"Za nimi Bohaterowie!"\n— Nathan Evo, Odcinek 8 - Breakout: Wielka Ucieczka część I\n"To jest armia i kontroluje ją coś lub ktoś, kogo nie widać. Moje pytanie brzmi: kto?"\n— Nathan Evo, Odcinek 10: Atak Mózgów\n"Płyńcie z prądem."\nEvo ma swoje własne zwierzątko: wilko-jaszczurkę.\nBreakout: Problem 2 (niekanoniczne pojawienie)\nKomiksy (2014) (niekanoniczne pojawienie)\nInvasion From Below (niekanoniczne pojawienie)\nGaleria: Nathan Evo\nInstrukcja Budowy Evo 2.0 na Lego.com\nInstrukcja Evo Breakout\nInstrukcja Evo Brain Attack