Glissando | Betoniarki są tak ekstra, że można zgłupieć! Rozmowa z Teoniki Rożynek\nBetoniarki są tak ekstra, że można zgłupieć! Rozmowa z Teoniki Rożynek\nJan Topolski, Wioleta Żochowska / 8 lut 2019\nWioleta Żochowska: Jak było na ostatnim Unsoundzie?\nTeoniki Rożynek: Zostaliśmy zaproszeni na festiwal i choć jako słabeuszom przydzielono nam godzinę 13.00 w Alchemii, przyszło wiele osób i powstała dobra energia. Pomysł na Satin Made of Triggers (2018) wyszedł od Kamila Szuszkiewicza, który zaprosił mnie i Antoninę Nowacką (znaną z WIDT) do półtoragodzinnej improwizacji na podstawie ASMR. Zainteresował go creeperski aspekt tego zjawiska, czyli że ludzie oglądają te filmiki, w których ktoś patrzy im w oczy i opowiada historie, wcielając się w postacie – i że się przy tym podobno relaksują! Mieliśmy więc taki koncept, żeby stworzyć super niepokojący materiał pod przykrywką ekstra uspokojenia. Kamil podzielił to na różne sekcje, jak na przykład roleplay, w której Antonina opowiadała swego rodzaju bajkę, grając przy tym także na dostarczonych głównie przeze mnie obiektach: porcelanowej główce lalki, odlewie szczęki, worku z monetami, tabletkach Xanaxu, zapalniczce Zippo, sprężynowych piłkarzykach… Każde z nich było swego rodzaju artefaktem, ale także inicjowało nową improwizowaną historię. Wszyscy działaliśmy w ramach pewnej struktury, można by ją nazwać refrenową, w której powtarzały się teksty i brzmienia. Razem z Kamilem wprowadzaliśmy efekty sonorystyczne i AMSR-owe, odpowiednio na trąbce i skrzypcach.\nJan Topolski: Ten wątek pojawia się też w the most satisfying music (2017)?\nCzęściowo tak. Temat był podobny, tak jak i gesty zapożyczone z ASMR-u, jednak już sama muzyka tak nie brzmi. Przykładowo Alek Wnuk i Michał Jedynak pocierali pędzlami mikrofony owinięte w gąbkę, rozwijali powoli taśmy magnetofonowe i klejące, grali linijkami i dłońmi na stołach. Wszystkie obiekty były wzmacniane – tylko przy zastosowaniu amplifikacji można wydobyć tak bogate brzmienia. Zafascynowały mnie w nim same przedmioty, jakimi posługują się twórcy tego typu filmików oraz wynikająca z nich dźwiękowość. Tkwi w tym paradoks: prócz uspokojenia, mają one dostarczać satysfakcję, co się dzieje także w przypadku ultrawirtuozowskiej muzyki. Przychodzimy na koncert, na którym najlepszy na świecie skrzypek wycina w najszybszym tempie Paganiniego – dla mnie to perwersyjna przyjemność, podobnie jak z obserwowaniem akrobatów czy sportowców. Te dwie sytuacje starałam się połączyć w utworze the most satisfying music, stąd też wzięła się popisowa koda na ograniczonym instrumentarium (Alek grał tylko na hi-hacie, Michał na werblu). Poprosiłam ich w tej improwizowanej końcówce o możliwie wirtuozowską grę, co brzmi finalnie niczym z filmu Whiplash, szczególnie, jak się słucha samego nagrania, a nie widzi akcji.\nthe most satysfying music (2017)\nJT: Pojawia się tam też sampel z dosłownym potraktowaniem tematu i tytułu – dlaczego zdecydowałaś się na takie rozwiązanie?\nWydawało mi się to ciekawe. Same nagrania ASMR-owe są zwykle bardzo dobrze zrealizowane. Ich twórcy skupiają się na rezultacie, a poza tym dysonują świetnym sprzętem. Nawet jeśli się bezczelnie pobiera te filmy z YouTube’a w mocno skompresowanej wersji, to można z tego wyciągnąć wartość samą w sobie. Dlatego spodobało mi się wykorzystanie bezpośrednich cytatów dźwiękowych wziętych od różnych użytkowników i dołożenie ich do tego, co robią muzycy na scenie, co przypomina zresztą stanowiska pracy jutuberów. Wydaje mi się, że gdyby usunąć to nawiązanie, to całość mogłaby stać się tzw. pozdro dla kumatych. Wtedy tylko osoby, które widziałyby wcześniej filmiki ASMR-owe, mogłyby się potem do tego odnieść (nawet jeśli znalazłaby się wzmianka w notce programowej). Nie czuję, żebym ocierała się tu o dosłowność czy przegadanie, zależało mi na kompletnej informacji.\nWZ: Często podkreślasz wizualny aspekt filmów ASMR-owych, choć nie zawsze są one tak odbierane. Jakie to ma znaczenie, także w przypadku utworu Bol (2017) z warstwą wideo?\nZapewne istnieje sporo nagrań czysto dźwiękowych, ludzie słuchają ich na słuchawkach przed zaśnięciem. Dla mnie jednak wizualny aspekt uzupełnia sens. Setup na scenie przypomina układ z pokojów, w których nagrywane są te filmiki. Jeśli chodzi o Bol, to zagrano je we Wrocławiu na Musica Electronica Nova dwa razy, bo na początku nie odpaliło wideo. I na początku miałam wrażenie, że bez obrazu utwór wiele traci, a potem okazało się, że niekoniecznie. Wydaje mi się więc, że to ciekawy i ważny aspekt, ale wtedy go chyba jeszcze dostatecznie nie dopracowałam. Skupiłam się na estetyce i brzmieniu, a samo wideo było bardzo proste, wprowadzało do gry uczestnika spoza zespołu, który niejako podaje im materiał. To, że akurat nagrałam na wideo swoje własne usta, nie było zamierzone i znaczące – stanowiło raczej najprostsze rozwiązanie. Zależało mi bardziej na odrealnieniu, poprzez abstrakcyjne kadrowanie i zamazanie kontekstu płci, choćby przez brak makijażu.\nJT: Jednocześnie rodziły się pewne skojarzenia, nawet z pewnymi konkretnymi polskimi kompozycjami…\nHaha, najśmieszniejsze, że w ogóle o tym nie pomyślałam! Wiedziałam, że jest przecież Not I Becketta i Zubel, ale tego wtedy nie skleiłam. Dopiero po koncercie ktoś podszedł i powiedział: jakie ciekawe nawiązanie czy gra z motywem ust. Pomyślałam, że totalny frajer ze mnie. A potem doszłam do wniosku, że takie rzeczy się po prostu zdarzają. Mnie w utworze chodziło w końcu o coś zupełnie innego, skupiłam się na pewnej tradycyjnej hinduskiej metodzie mnemotechnicznej zwanej bol. Ta technika powstała dla tablistów, którzy przed grą mogą sobie podać materiał, kodując za pomocą różnych sylab rozmaite długości trwania i wzorce rytmiczne. Zachwyciło mnie, że treść muzyczna jest podawana werbalnie i można ją czytać niczym z nut. Później dodałam jeszcze inne rzeczy, jak ten syntetyczny głos czy liczne haczyki-cytaty ze znanych filmików z YouTube’a typu „kozy krzyczące jak ludzie” czy „najśmieszniejszego płaczu na świecie” i innych fragmentów, w których pojawiają się bardzo wyraziste, nietypowe efekty wokalne. Chciałam wykorzystać fakt, że ludzie znają te klipy, przesyłają je sobie, rozpoznają odgłosy i posługując się tym kodem, przekazują sobie informacje. Okazało się, że nagrania wyłapali przede wszystkim ludzie pomiędzy 17. a 20. rokiem życia – oprócz Jacka Sotomskiego [z zespołu Kompopolex], no ale on zna wszystko – co mnie zdziwiło, bo przecież i ja, i moi znajomi, oglądamy te rzeczy.\nJT: Przyznaję się, że nic nie rozpoznałem…\nWZ: Ja nie byłam na koncercie i mam kiepskie głośniki…\nJT: O właśnie! Chciałem zapytać o to, jak słuchać twojej muzyki. Mam wrażenie, że ona brzmi rewelacyjnie na słuchawkach. Czy przygotowujesz specjalne miksy?\nW ogóle mam wrażenie, że ona brzmi lepiej, jak się jej słucha w domu niż na koncertach… Nie mam pojęcia dlaczego, bo w sumie wykorzystuję właśnie nagrania z koncertów i nie zmieniam tam zbyt dużo. Czasem robię lekkie poprawki, żeby zdjąć jakieś szumy albo brumienia, ale nie tworzę nowych miksów. Ale też czuję, że moje utwory brzmią lepiej, jak ich słuchasz we własnym pokoju, kiedy masz święty spokój i nogi na biurku. Osobiście, jak lubię koncerty, to zdecydowanie wolę słuchać muzyki w domu. To trudny temat, bo rzadko czuję po jakimś wydarzeniu, że naprawdę było warto go doświadczyć w miejscu publicznym. Wokół wszędzie są inni ludzie, którzy chrząkają, wiercą się na krzesłach, przeszkadzają. Doceniam te koncerty, w których jest coś więcej, co sprawia, że trzeba się pofatygować: scenografia, aspekty wizualne albo performatywne. Ciężko jest tak zawłaszczyć uwagę widza, żeby chodziło o ten moment; bardzo łatwo się rozproszyć i zatracić intymność kluczową w odbiorze.\nJT: Przychodzi mi na myśl twój koncert w Sokołowsku, gdzie z jednej strony była zdeterminowana publiczność i dobry sprzęt, a z drugiej w czarnej sali każde wejście lub wyjście osoby przeszkadza. Siedziałaś trochę zasępiona nad laptopem w środku…\nChyba nie potrafię jeszcze zrobić didżejskiego setu. Miałam dziwne wrażenie, że moja obecność była tam zbędna i czułam się z tym niekomfortowo. Jak podnosiłam wzrok znad laptopa i widziałam skupionych widzów, to mnie uspokajało. Ale w istocie miałam przygotowany, powiedzmy: podcast z gotowych utworów. Nie potrafiłam jeszcze nadać mu wartości zagrania na żywo, może warto się tego nauczyć. Na początku rozmawiałam z Gerardem [Lebikiem – przyp. red.] o wyborze paru kawałków i zaproszenia wykonawców do zagrania ich na żywo, w możliwie małych składach, bo jak wiadomo nie dostali w tym roku dofinansowania. Jednak gdy obdzwoniłam tych, którzy już grali moją muzykę, więc nie potrzebowaliby mnóstwa prób, okazało się, że są w rozjazdach i to byłby zbyt duży koszt, aby ich wszystkich sprowadzić. Przygotowałam więc 45-minutowy set, ale Gerard stwierdził, że nie widzi powodów, dla których nie miałabym stać za komputerem, z którego będą leciały utwory, zarówno elektroniczne, jak i nagrania akustyczne. Czułam, że mogę równie dobrze grać w pasjansa, bo samo naciśnięcie play nie wymaga specjalnego przygotowania.\nWZ: A jak było na Warszawskiej Jesieni?\nTu od początku było jasne, że to ma być elektronika, bo z kontekstu wynikało, że większość osób przygotuje taśmy. Dostałam telefon od [Jerzego – przyp. red.] Kornowicza, w którym po zaproszeniu mnie do współpracy, powiedział, jak powinnam przygotować utwór. I na koniec dodał, że „oczywiście to nie ma być żadne techno”. Więc pomyślałam przekornie, że akurat właśnie najwięcej takich nawiązań uwzględnię, bo nikt mi nie będzie mówił, jak mam żyć!Przy całym szacunku, to dość dziwny pomysł, by sugerować, jakich technik mam używać, a jakich nie: chodziło między innymi o użycie partii improwizowanych oraz nakładanie warstw. Motywacją dyrektora była chęć oszczędzenia pracy spowodowana niskim budżetem koncertów w ramach Warszawskiej Jesieni Klubowo i jakoś do tego się odniosłam w Palinopsji (2018). W utworze jest sporo sampli, głównie są to efekty smyczkowe, które nagrałam sama na skrzypcach, oraz trzy inne dźwięki, w tym głęboko basowy sinus i hiphopowy clap, które następnie pocięłam na małe kawałki. Znów organizatorzy kazali mi stać na scenie, pewnie po to żeby jakoś ucieleśnić muzykę, więc sterczałam jak głupek przez dziesięć minut – nawet nie włożyłam tej czapki z daszkiem, którą miałam w Sokołowsku, a która ułatwia zadanie, bo nie trzeba się gapić na publiczność i można się pod nią ukryć.\nWZ: Jak jesteś traktowana w środowisku ze względu na wiek i płeć?\nTo bardzo interesująca sprawa. Rzadko mam poczucie, że ktoś patrzy na mnie przez pryzmat wieku albo płci. Częściej to pierwsze niż drugie. Pewnie jestem farciarą, bo słyszałam wiele historii o nierównym traktowaniu, więc coś się na maksa zmieniło. Ale jestem też w szczególnym położeniu, bo moje imię przez długi czas – dopóki się mnie nie pozna – nie zdradza płci. Często mi się zdarza, że ktoś nieznajomy chcąc o mnie coś powiedzieć, mówi per pan. Tak więc ten dziwaczny gest rodziców może stanowić pewną protekcję, może to mi ułatwiło funkcjonowanie. Ale też sporą część świadomego życia poświęciłam walce o to, żeby gdziekolwiek się nie ruszę, być traktowaną po prostu jako osoba, bez względu na płeć – nie wchodzę w tego typ komunikację. Przez lata posiadałam kompleks bycia dziewczyną, który stanowił sposób radzenia sobie z nierównościowymi sytuacjami. Gdy w późnej podstawówce, liceum lub na początku studiów ktoś zwracał się do mnie per „babochłop” albo wytykał brak kobiecości, to bardzo mi to odpowiadało. Nie chciałam wpisać się w stereotyp bycia „dziewczęcą” i tym podobnych, więc siłowo od tego odeszłam.\nJak później gadałam o tym z innymi, to się okazuje, że ten kompleks nie jest bynajmniej rzadkością. Żaneta [Rydzewska – przyp. red.] podobnie radziła sobie z ryzykiem tego, że będzie a priori traktowana jako ta słabsza – celowo się przeciążała, by się nie spotkać z takimi słowami. Zdaję sobie sprawę, że to nic dobrego, takie „odkobiecanie”, ale musiałam przez to przejść. Chociaż w sumie raz tylko zdarzył mi się taki protekcjonalny i patriarchalny gest, kiedy przed studiami z kompozycji pojechałam na warsztaty z robienia muzyki filmowej do Studia Alvernia. Byłam tam jedyną dziewczyną i jak stałam na papierosku przed budynkiem, któryś z chłopaków zarzucił temat, jakie kto zaliczył fakapy w zawodzie. Ludzie mówili różne rzeczy typu, że zapomnieli zarezerwować sali, no to ja też przyznałam się do swojego. Kiedyś zaprosiłam dwadzieścia osób za darmo na sesję, napiekłam im ciastek, jednocześnie dyrygowałam i nagrywałam, a potem nacisnęłam w Zoomie jeden głupi przycisk i wszystko sprasowało mi do mp3 mono. I wtedy jeden z kolegów powiedział: „no tak, kobiece…” Ja pierdolę, odpowiedziałam, a co jest takiego męskiego w niezarezerwowaniu sali? Potem szczęśliwie nie miałam już takich historii.\nZ moich obserwacji obecności kobiet jako kompozytorek wynika, że one są, ale dopóki nie zacznie się temat pieniędzy. A pieniądze, umówmy się, nie są w poważce, lecz w filmie albo grach. I tam jest bardzo, bardzo mały odsetek kompozytorek. Nie wiem dlaczego, może chodzi o prestiż albo szmal, a może kobiety nie kojarzą się z kimś, kto ogarnie sytuację. Kiedyś celowo przeglądałam magazyn filmowy i szukałam, tytuł po tytule, kobiet-kompozytorek – nie znalazłam żadnego żeńskiego imienia w rubryce „muzyka”. A to był wykaz za cały miesiąc! Osobiście nie poznałam żadnej kompozytorki filmowej. Na pewno są takie, ale ja nie znam żadnej, mimo że trochę siedzę w tym świecie (i zamierzam siedzieć, bo stawki są porządne i sporo funu). Ciągle jednak rozkminiam tę nieobecność kobiet i nie umiem znaleźć odpowiedzi. Bo sami filmowcy nie są jakimiś skostniałymi typami, więc raczej nie kierują się uprzedzeniami. Jest mnóstwo producentek, reżyserek, operatorek – a kompozytorek prawie w ogóle.\nspełnia się by teoniki rożynek\nJT: Skoro jesteśmy w temacie filmowym – chciałbym dopytać o tych reżyserów, z którymi zrobiłaś więcej niż jeden film (jak Arek Biedrzycki czy Filip Bojarski). Dlaczego oni, jak rozwija się ta współpraca i jak w ogóle zaczęła się twoja przygoda z kinem?\nJuż spieszę z wyjaśnieniem. Otóż w pewnym momencie w gronie osób, z którymi się spotykałam w różnych knajpach w Krakowie, zebrała nam się naprawdę kreatywna ekipa, w której każdy się jakąś częścią filmu zajmował. Więc podjęliśmy decyzję o zbiorowym debiucie – oprócz operatora, każdy robił coś pierwszy raz w życiu – co zmaterializowało się w postaci Spełnia się (2013) w reżyserii Gawła Kownackiego. Miał to być kreacyjny dokument o Jerzym Beresiu, ale zamienił się w przedziwną impresję i rekonstrukcję jego performansów. I muszę przyznać, że napisałam tam muzykę tak potwornie „filmową”, jak tylko możecie to sobie wyobrazić! Z pompą, z mrokiem, z melancholią; orkiestrówa jak trzeba, z rwącymi serce kulminacjami. Niby nie poszłam na łatwiznę, ale popełniłam inny błąd, dopasowując się do wyobrażonych oczekiwań ludzi od takiej ilustracji.\nAle to był też dla mnie istotny krok, bo ten film stanowił chyba pierwsze moje zetknięcie z muzyką instrumentalną po latach robienia elektroniki. Oczywiście grałam wcześniej na skrzypcach, więc wiedziałam, co można mniej więcej wykombinować na smyczki, ale co innego to zapisać i zrealizować. Przekonałam się, że wszystko da się zrobić, co dla młodego człowieka stanowi koniec z wymówkami. Na przykład da się nagrać sesję z orkiestrą smyczkową w mp3 mono… Właściwie od tego momentu poczułam, że zaczynam uprawiać muzykę na poważnie, że to najistotniejsza część mojego życia. Od tego też momentu poczułam ochotę na związanie się z filmem, bo to jest praca w grupie, a to w życiu kompozytora stosunkowo rzadko się zdarza. Potem robiłam muzykę do wszystkich etiud Filipa [Bojarskiego – przyp. red.], który jest moim chłopakiem, więc jestem pod ręką i można mnie o trzeciej w nocy dręczyć, bym zrobiła co trzeba, na czas.\nWZ: To brzmi opresyjnie!\nAle tak nie jest. Mam wrażenie, że mimo różnic estetycznych stanowimy zgrany tandem, bo jesteśmy w stanie się dogadać i dojść do kompromisu. Dla mnie jego filmy stanowią spore wyzwanie, bo wymagają takiej muzyki, jakiej sama z siebie bym nie napisała, i pod tym kątem się rozwijam, co jest cenne. Muszę się zastanowić, co będzie dobrze działało w scenie, a nie komponować wedle własnych preferencji estetycznych, to swego rodzaju łamigłówka w ograniczenia. Filip robi bowiem komedie, więc dźwięk pełni tam inną funkcję – brudne, dziwne i szumowe brzmienia, które kocham i które mnie inspirują, zupełnie tam nie siedzą! Więc muszę przekroczyć własną estetykę, spróbować napisać coś innego tak, by się tego potem nie wstydzić, nawet jeśli to piosenka. Znajduję tam gagi, które mnie cieszą, na przykład całą jedną ścieżkę napisałam przy tym oto toy piano [pokazuje w szafie], bo takie brzmienie pasowało do leciutko melancholijnego kawałka.\nJT: Ale już w Wieży. Jasnym dniu (2017) Jagody Szelc mogłaś sobie pofolgować.\nJak najbardziej. Jagoda przyszła na jeden z moich koncertów, posłuchała i powiedziała, że ten kawałek chce na początek filmu. Więc to zasadniczo inna sytuacja wyjściowa, kiedy wykorzystywany jest integralny utwór. Oczywiście ja tę muzykę zapdejtowałam pod kątem montażu, ale utwór sam w sobie był gotowy, czyli to trochę inny rodzaj współpracy. Zresztą bardzo go sobie cenię, bo Jagoda mi ufa jako artystce – z jednej strony spada na mnie odpowiedzialność za muzyczny przebieg filmu, ale równocześnie nie muszę się dopasowywać do czyichś sugestii.\nJT: Funkcjonujesz w co najmniej trzech obszarach – teatralnym, filmowym i koncertowym. Czujesz się dobrze przeskakując między nimi? Czy w którym odnajdujesz się lepiej niż w pozostałych?\nW żadnym z nich nie czuję się lepiej niż w pozostałych. To chyba moje wrodzone ADHD sprawia, że odpowiada mi, kiedy mam dużo roboty. Jak mogę sobie pojeździć, porobić totalnie różne rzeczy. Dzięki temu jestem wolna, bo nie trzymam się kurczowo jednego. Dobrze się czuję, kiedy mogę współpracować z innymi. Dużo z tych współprac wyciągam, a to korzystnie wpływa na rozwój mojej głowy. Bardzo się boję, że kiedyś przestanę się rozwijać, osiądę i nic więcej nie wymyślę. Ta ruchliwość, którą sobie funduję, wspiera mój rozwój.\nJT: Jeśli chodzi o teatr, czy tam nie ma więcej pracy na żywo? Czy pod kątem twojego ADHD, o którym wspomniałaś, i bycia w centrum wydarzeń nie jest łatwiej? Bo w filmie pracujesz na gotowym produkcie.\nW teatrze rzeczywiście wygląda to tak, że sample przygotowuje się w formie pewnych klimacików, które mogą być potrzebne reżyserowi. Tak pracuję z Tomkiem Węgorzewskim – przygotowuję po 30 sekund różnych kminek, z których on wybiera to, co najbardziej wspiera dane sceny. Zrobiliśmy razem dwa spektakle, ale były też czytania performatywne. Kiedy Tomek już wie, co mu odpowiada, a co nie, przyjeżdżam i sprawdzam na próbach, jak to wszystko tam siedzi, czy żre czy nie oraz czy trzeba napisać coś nowego. Więc tak, w teatrze kompozytor ma partycypacyjną pracę, bardziej niż w filmie.\nJT: Jak napisał jeden z recenzentów o Listopadzie, „muzyka lata jak Strzyga nad aktorami”…\nDobrze! Cieszy mnie to. Wydaje mi się, że tam jako kompozytorka najbardziej uczestniczyłam w powstawaniu spektaklu.\nJT: A nie w Hymnie do miłości Marty Górnickiej?\nW sumie to prawda. Byłam tam prawie na połowie prób, nie spodziewałam się, że tak długo będę nad tym pracowała. Ale to okazało się potrzebne. Teatr Marty przede wszystkim opiera się na tekście, ale muzyka jest również bardzo istotna. Praktycznie cały 50-minutowy spektakl został przeze mnie rozpisany w rytmach. Bardzo wiele rzeczy dopiero podczas prób można było zweryfikować – czy coś działa, jak między sobą oddziałują sąsiadujące sceny, jak podzielić chór na grupy i którzy aktorzy mają się znaleźć w których grupach. Bardzo wiele poprawek wprowadzałyśmy na bieżąco, pomiędzy próbami.\nW: Co dały ci studia na wydziale kompozycji?\nUczelnia dała mi przede wszystkim w kość, ale na pewno warto było tam pójść. Gdybym nie studiowała na UMFC, to bym nie poznała całego środowiska, pies z kulawą nogą by ze mną nie wszedł we współpracę i prawdopodobnie nawet tutaj byśmy razem nie siedzieli. Rozwinęły mnie kontakty z tymi ludźmi, otworzyły mi łeb. Drugą rzeczą, której sama bym nie zrobiła, to zajęcia z instrumentacji i kontrapunktu. Jakkolwiek by nie były anachroniczne, to dają dobrą bazę do myślenia, co z tymi instrumentami możesz zrobić, jak ten materiał przetworzyć. Pamiętam, jak Ignacy [Zalewski – przyp. red.] nam dogadywał „wy to żadnego utworu Beethovena chyba nie słyszeliście!”. Jestem mu za to bardzo wdzięczna, bo pobudził we mnie zdolność do analitycznego słuchania, której z natury nie posiadałam. Trzecią rzeczą było spotkanie z [Krzysztofem – przyp. red.] Baculewskim, bo on jest przytomny chłop. Nie chodzi tu o rozmowy o mojej muzyce, bo za nią chyba nie przepada, ale dużo sensownych rzeczy mi pokazał.\nJT: Powiedziałaś wcześniej, że kompozytor rzadko ma do czynienia z kolektywnym tworzeniem, ale mam wrażenie, że ty szczególnie szukasz tego typu okazji.\nTo prawda. Jestem potwornie towarzyskim stworzeniem. Oczywiście mam też w sobie odpowiednią dozę, za przeproszeniem, Aspergera, która jest niezbędna do ciągłego dłubania. Lubię siedzieć w montażu i obróbce dźwięku w partiach elektronicznych. Z natury jednak najwięcej czerpię i daję, kiedy przebywam z ludźmi. Dlatego za każdym razem, jak ktoś mi zaoferuje jakiś ciekawy film albo spektakl, to od razu biorę i nie mogę się doczekać! Chociaż każdy przypadek jest inny. Na przykład kiedy z Monią [Szpyrką – przyp. red.] rozkminiałyśmy wspólnie, jak zrobić can you hear colors (2017), zadałyśmy sobie wspólny temat, sample i instrumenty do wykorzystania. Wszystko zaczęło się od beki, jaką miałyśmy z kompozytorów opowiadających wszem i wobec o swojej synestezji (a czasem nawet czyniących z tego odzywkę do wyrywania dziewczyn). Obejrzałyśmy różne klipy na YouTubie, wybraliśmy z nich różne kawałki, a także zakomponowałyśmy wspólną warstwę elektroniczną, w którą wchodzili instrumentaliści. Na tym polegała ta kooperatywa: baza materiałowa pozostawała wspólna, ale pisałyśmy osobno, niejako w dwóch częściach.\nZ gen~rate była trochę inna sytuacja. Zaczęliśmy współpracę bardziej jako kolektyw produkujący koncerty, ułatwiając sobie zadanie podczas studiów. Normalnie koncertów nie masz, dopóki sam sobie nie ogarniesz, a w pojedynkę to trudne. A tak w cztery osoby zapełnialiśmy program krótkiego koncertu, mogliśmy na bieżąco sprawdzać, co napisaliśmy i czy ma to sens. Poza tym koleżeńsko dobrze się dogadywaliśmy [z Aleksandrą Kacą, Żanetą Rydzewską i Rafałem Ryterskim – przyp. red.], no i łączyła nas ideologia, żeby nie pisać w różnych „stylach”. (Co na warszawskiej uczelni się zdarza, bo nie wszyscy ludzie zastanawiają się nad swoim językiem muzycznym, nie cieszy ich grzebanie w nowościach itd.). Wtedy byliśmy chyba najbardziej zainteresowani poszukiwaniami, więc zrzeszyliśmy się w celu samopomocy.\nJednak jeśli twoich utworów nie zagrają ludzie, to nie wiesz, jak to wyszło; możesz sobie coś tam wyobrażać, projektować na modelu, ale muzyka nie kończy się na partyturze, a czasem mam wrażenie, że na akademiach się o tym zapomina. Wielu osób nie interesuje, jak brzmi muzyka i jak zostanie wykonana, co jest jakimś absurdem, muzyką papierową. Moim zdaniem – choć wiem, że to by kosztowało fortunę – egzaminy powinny mieć formę koncertów na koniec każdego roku albo nawet semestru. Bo na papierze… Widzieliście moje score’y: one wyglądają do dupy. Prymitywne nutki, jakieś tam techniki i objaśnienia – to nie są piękne, gęste partytury. Kiedyś usłyszałam od jednego z profesorów, że nie ma w moich utworach… materiału muzycznego.\nJT: A potem tak się wyrobiłaś: w takim Taśmociągu (2018) mnóstwo jest motorycznych przebiegów, mnóstwo nutek!\nDługo się zastanawiałam, co mogę zrobić dla Spółdzielni Muzycznej. I wiadomo, że punktem wyjścia była koncepcja koncertu, jaką zaproponował [Krzysztof – przyp. red.] Stefański. Moim zdaniem bardzo ciekawą, ale też bardzo trudną, bo nigdy wcześniej nie zastanawiałam się nad tym, w jaki sposób zobrazować w muzyce upierdliwości kapitalizmu albo inne rzeczy związane z hajsem. Wchodzi ci temat i myślisz sobie: co ja mogę, kurwa, w tym temacie powiedzieć po takim numerze jak Chart Music [Johannesa – przyp. red.] Kreidlera! Nikt już tego lepiej nie skmini! Co mogę dodać od siebie, z czym ja się stykam? Zaczęłam szukać wystąpień triady „szybciej, taniej, precyzyjniej” w świecie wokół nas i wtedy przyszła mi do głowy idea Taśmociągu. Szukając uzasadnienia, pomyślałam o motoryce, która nie pierwszy raz się u mnie pojawia, podobnie jak repetytywność. Po prostu je lubię, wydaje mi się, że to potężne medium do budowania napięć.\nTe trzy wspomniane zjawiska chciałam zawrzeć w przetworzeniach elektronicznych, które zaprogramowałam w Maksie dla każdego z mikrofonów zbierających dźwięki z instrumentów. Sam Taśmociąg przełożył się nie tylko na motorykę, ale i fabryczne brzmienie, które też mi jest bardzo bliskie. Z kolei „szybciej” miało się objawić przez zmiany tempa oraz nagranie pewnych partii i ich odtwarzanie w wyższych tempach – choć na żywo to nie do końca się sprawdziło. „Precyzyjniej” przełożyłam na autotune’y, bo wszystkie instrumenty, ze skrzypcami i wiolonczelą na czele, umożliwiały takie przestrajanie na żywo. Zazwyczaj nie używam live electronics i nie wszystko mi się sprawdziło, na przykład do mikrofonów powinnam chyba dodać kompresory przed przetworzeniem. Bez nich niektóre dźwięki uciekały i nie wszystko się spłaszczyło, jak chciałam, ale przez to zalatywało momentami piosenką, à la Reich co może nawet miało jakiś psi urok! Elektronika miała tu dołożyć drugie tyle do warstwy instrumentalnej – powinna między nimi istnieć równowaga, by przykryć tę melodię w końcówce. Ale… widocznie tak miało być.\nWZ: Na początku naszej rozmowy mówiłaś o internecie z przekąsem. Zaintrygowało mnie to. Jak z niego korzystasz? Co robisz w sieci?\nW zasadzie niewiele robię w internecie.Nie mam konta na Youtubie, ale planuję to zmienić. Nie prowadzę też fanpejdży. Staram się nie zapomnieć, żeby na swoim profilu na Facebooku powiadomić, że odbędzie się mój koncert (śmiech). A na Instagramie wrzucam głupkowate zdjęcia. Traktuję internet informacyjnie. Nigdy nie grałam w gry jak moi rówieśnicy czy rodzina. Ale miałam np. Gadu-gadu, chociaż nigdy nie zapisałam się na fora dyskusyjne czy czaty. Myślę, że to wszystko może wynikać z lęku, że w internecie nic nie znika. Nie podoba mi się tam też proces budowania tożsamości, innej od rzeczywistej. To element kreacji, a mnie się wydaje, że ja już i tak kreuję swoje.\nWZ: Bardziej zastanawia mnie, jaki materiał czerpiesz z internetu. Wspomniałaś przecież o filmikach ASMR-owych.\nTak, coś tam z niego biorę. Jak większość ludzi obejrzałam bardzo dużo filmów na YT, zwłaszcza tych memicznych. Te filmy stanowią pewien kod, który czytam i wykorzystuję. Jednak nie czuję się związana z internetem. Używam go bardziej jako elementu środowiska, w którym żyję. Jako coś, co jest i z czego korzystam. Nie skupiam się na nim jako zjawisku, bo mnie to nie ciekawi. Używam, jeśli potrzebuję – szukam rzeczy, wrzucam zdjęcia, publikuję swoje utwory. Ale sam temat internetu w ogóle mnie nie jara. Dla mnie to po prostu medium.\nJT: To co cię najbardziej pociąga w tej chwili w tworzeniu muzyki?\nChyba błąd. Brzmi to szeroko, ale z błędu tworzy się przypadkowość, która – jeśli uchwycona – potrafi stworzyć ciekawą treść, materiał. Dlatego w warstwie elektronicznej nie korzystam z dźwięków generowanych komputerowo. Podobają mi się źle nagrane rzeczy, które mogę utrwalić i wykorzystać. Błąd jest moją przedziwną muzyczną obsesją. Znacznie większą wartość stanowi dla mnie nagranie fletu, w którym ktoś się pomylił albo słyszy się chrząknięcia w tle niż studyjne nagranie, na którym flet brzmi idealnie. Błąd potrafi stworzyć dodatkową warstwę, która jest dla mnie znacznie bardziej interesująca. Naturalne niedostatki, uchwycona chwila – to wydaje mi się szalenie fascynujące! Z tego można rzeźbić część makro utworu, błąd może zupełnie zmienić przebieg utworu. Realny błąd na poziomie mikro może wpłynąć na całą konstrukcję.\nJT: A możesz podać jakiś przykład?\nW Palinopsji wykorzystałam chyba same dźwięki skrzypiec, które brzmią jak błąd. Są to zgrzyty, przypadkowe nagrania wykonane Zoomem, bez konkretnego pomysłu, w jaki sposób mogłabym to wykorzystać. Tę serię dźwięków zaczęłam później obrabiać, szukać w nich czegoś. W utworze jest fragment w warstwie środkowej, w 3–4 minucie i on jest zrobiony z materiału, którego w ogóle nie ruszyłam. Ten fragment rozwija się samoistnie przez błędy, dalszy ciąg wynika np. z tego, że mi się smyczek zakręcił w śrubki i nie mogłam go wyciągnąć. Z tego błędu wyszły ciekawe rzeczy, dlatego później w utworze zdecydowałam się na glitche. Cała poetyka wynikająca z błędu mnie fascynuje, bo jest bardzo organiczna.\nJT: Tak, Palinopsja jest ewidentnie glitchowa. Ale odnoszę wrażenie, że inne twoje utwory są jednak bardzo wygładzone, wylizane. Rozumiem, że błąd zdarza się po drodze, ale na końcu zaokrąglasz brzmienia. W starszych utworach – zwłaszcza T.R.I.P (2015) – mam poczucie, że to taka wygładzona rzeźba, bez żadnego wystającego fragmentu.\nT.R.I.P to mój pierwszy utwór na studiach, nie zapominaj o tym (śmiech). Od niego zaczęłam poszukiwania. Już wtedy podobały mi się brzmienia z usterkami, przesterami, błędami w nagraniu, tylko nie umiałam jeszcze znaleźć formy. Może dlatego na początku potrzebowałam wygładzenia. W dalszym ciągu wydaje mi się jednak, ze błąd w rozumieniu usterki w nagraniu może pozostać niesłyszalny na poziomie samego pomysłu, ale na poziomie podejścia do materiału okazał się dla mnie znaczący. To może być w ogóle niesłyszalne dla innych. Jak przypominam sobie pracę nad tym utworem, wybrałam wszystkie wadliwe dźwięki, które udało mi się znaleźć na swoim komputerze.\nJT: Ale on brzmi, jakby był zrobiony z takich wyrazistych sampli, wyrazistych obiektów dźwiękowych, które są jednak bardzo wyprofilowane, jak kamienie w wodzie.\nBezpośrednie użycie potknięć, błędów, usterek tworzy zupełnie inną poetykę niż przetworzenie tego później. To, co bardzo często dzieje się w utworach, w którym wykorzystany jest błąd, to że są one w jakiś sposób irytujące. Ludzie bardzo lubią jednak dźwięki, które są ostre i nie wygładzone, pełne soczystości błędu, jakkolwiek by to nie brzmiało. Poza tym, pojawia się przypadkowość, bo błąd jest ukryty w przypadkowości. Jak coś jest zaprojektowane i zaplanowane, istnieje mała szansa na pojawienie się błędu. Nagranie z błędem mnie ciekawi do tego stopnia, ze mogę te potknięcia przerzucić na to, co będą grały instrumenty. Traktuję błąd jako ograniczenie, które pomaga mi dobrać cały materiał dźwiękowy, bo stwarza całą grupę jakości brzmieniowych, które są punktem wyjścia. Dzięki temu udaje mi się zachować uczucie jednolitości, bo to ograniczenie wpływa na spójność materiałową. Może stąd to poczucie wygładzenia? Mnie jako kompozytorce nadaje to kierunek poszukiwań.\nWZ: Rozumiem, że przypadkowość i wynikający z niej błąd to jedno. Co cię jeszcze fascynuje? Słuchając twojej muzyki mam wrażenie, że drugą rzeczą jest brzmienie maszyn, towarzysząca im repetytywność czy ostinatowość.\nOdkąd pamiętam na maksa podobają mi się brzmienia rozmaitych maszyn. To chyba wynika z tego, że moi starzy od zawsze mieli różnego rodzaju pracownie, czy to ceramiczną, czy z sitodrukiem. Obecnie mają małą fabrykę betonu, w której jest sporo maszyn. Wydaje mi się, że to nie tylko moja wrażliwość kazała mi się przysłuchiwać brzmieniom betoniarek, które mieszały glinę. Rodzice też lubili te brzmienia, też ich nasłuchiwali. Od dziecka mam załączony tryb nasłuchiwania właśnie dzięki nim, bo oni są bardzo uważni i wrażliwi na to, co słyszą i jak słyszą. Myślę, że to wszystko zapoczątkowało i ukierunkowało drogę, którą idę dalej. Ta uważność, którą rodzice mi zapodali w pigułce przy słuchaniu, jak pracują różne maszyny czy nawet lodówki. „Lodówki, które powinny wystąpić na Unsoundzie” – jest taka grupa na Facebooku, polecam sprawdzić. Piękne są tam nagrania lodówek. Pobrałam sobie już kilka dźwięków, które mnie fascynują.\nWZ: I jak chcesz je wykorzystać?\nJednego nagrania użyłam już w muzyce do spektaklu telewizyjnego Arka Biedrzyckiego. Pracując nad nim, starałam się znaleźć dźwięki, które są możliwie najbardziej zbliżone do warstwy dźwiękowej filmu. Zależało mi, aby wessać widza w świat spektaklu, zależało mi na jednolitości dźwięku ze światem, który już jest w nim obecny. Sztuka jest o depresji, a to bardzo wsobna choroba, taka wsysająca się – przynajmniej tak ją odbieram, bo nigdy nie chorowałam. W serii skojarzeń, które mi się nasunęły, dominował mrok, który otacza i wciąga chorego. Szukałam więc sposobu na wciągnięcie widza. Chciałam poprowadzić odbiorcę aktywnie, nie wypuścić go z tego piorunującego uczucia hardcore’u. Do tego przydało mi się nagranie lodówki.\nHalocline II (2016)\nWZ: Od czego zaczynasz myślenie o utworze? Wspomniałaś o bazie sampli, którą stale powiększasz. Najpierw przeszukujesz nagrania na komputerze?\nTo zależy. Zazwyczaj zaczynam od stworzenia mapy skojarzeń. Później zastanawiam się, jakie instrumenty mam do dyspozycji, jakie jakości brzmieniowe mnie interesują. Wtedy równolegle przeszukuję sample w swoim komputerze. Czasami coś jeszcze nagrywam lub biorę z internetu te nagrania, które mają odpowiednie licencje. Te darmowe sample, które wystarczy odpowiednio oznaczyć w swoim utworze, są wspaniałe. W bazach można znaleźć nawet dźwięki wykonane za pomocą ogórka kiszonego! Jest tam szum, błąd i czai się jeszcze głębia. To wszystko bardzo mi się podoba. Tworząc siatkę skojarzeń, możliwości i jakości brzmieniowych, zastanawiam się, co dany gesto-dźwięk mógłby dla mnie znaczyć. Wtedy płynnie przechodzę do pracy nad modelem, bo na nich najczęściej pracuję.\nJT: Widzę tu wpływ „szkoły” Sławka Wojciechowskiego (śmiech).\nModele zaczęłam wykorzystywać, zanim go poznałam, ale bardzo się ucieszył, że tak pracuję. To pomaga w sytuacji pracy nad dźwiękami trudnymi do złożenia w głowie. Na zajęciach z instrumentacji u nas w szkole rzadko się ćwiczy użycie rozszerzonych technik wykonawczych. Trudno wykształcić w sobie wynalazczość dźwiękową. Modele są ciekawym rozwiązaniem, bo pozwalają zestawić dźwięki, jakie wydają instrumenty, i zaobserwować, jak wszystko brzmi w pionie i co w danym momencie robi elektronika.\nJT: Monika Szpyrka w rozmowie z „Glissandem” powiedziała, że dla waszego pokolenia ważne jest poczucie regularnego rytmu, stanowi on punkt odniesienia. Zauważasz coś takiego? Skąd to pochodzi? Ze sceny klubowej, tanecznej, czy może jeszcze innej, związanej z maszynami?\nCoś w tym jest. Oprócz Moni, która zrobiła bardzo wyraźny zwrot w stronę uporządkowania rytmu, są jeszcze Rafał Ryterski – który też dużo w rytmie grzebie i znajduje ciekawe rzeczy, choć jednocześnie mocno bazuje na silnych odniesieniach do popkultury – oraz Paweł Malinowski. On w swoich utworach używa wyczuwalnych powtórzeń, może w inny sposób, ale jemu też się zdarza wprowadzić taką uporządkowaną rytmikę. Coś jest na rzeczy, zgodziłabym się z tym. Ciekawi mnie źródło, dla którego w tym wszystkim grzebiemy. Miałyśmy z Monią bardzo zbliżone środowisko dorastania – Kraków, podobne szkoły i podobne zajawki muzyczne. Jeśli chodzi o słuchanie, też miałyśmy bardzo porównywalny start. Chociaż przebiegłam się tylko po moich kumplach, to chyba fakt, że jesteśmy w tym samym wieku, znamy się, spędzamy razem czas, nie jest jedynym wyjaśnieniem, skąd to się bierze.\nWZ: Wspomniałaś, że miałyście z Moniką podobne zajawki. Czego słuchałyście?\nObie wystartowałyśmy z muzyki rockowej. Ja słuchałam punkowej, jak byłam gówniarą. Ciężko mi w to uwierzyć, ale słuchałam tego całkiem sporo. Później przez te punkowe rozkminy przeszłam troszeńkę w stronę noise’u. To nie było tak, że się w tym zasłuchiwałam, ale byłam w stanie czerpać przyjemność z bardzo agresywnej muzyki elektronicznej. Później zaczęłam interesować się taką wypielęgnowaną muzyką „eksperymentalną”, niszową elektroniką, na przykład Amonem Tobinem. To dla mnie niemal sound design ubrany w rytmy. Bardzo ilustracyjna muzyka, której jak się słucha, to się widzi maszyny, dziwaczne spacerujące robale. Jest w tym coś mega wyraźnego.\nJT: A inni kompozytorzy, muzycy, zespoły? Kto był wzorcem, drogowskazem?\nTrudno mi wybrać coś, co mną wstrząsnęło muzycznie. Coraz rzadziej mi się zdarza poczucie napotkania drogowskazu. Pamiętam, że grubą fascynacją była muzyka Bonobo. Miałam taki moment w liceum, że fascynował mnie Steve Reich, ten jego porządek i biegłość. Zespół Exploding Plastic też bardzo lubiłam, Einstürzende Neubauten też chętnie słuchałam. Na etapie studiów miałam też moment, w którym całkowicie przestałam słuchać muzyki rozrywkowej.\nNa początku studiów startowałam lekko podjarana spektralistami. Potem pamiętam, że z jakimś absolutnym niedowierzaniem wysłuchałam Koncertu na fortepian i orkiestrę Beata Furrera. On mi kompletnie rozpierdolił umysł! Ta super akademicka muza dostarczyła mi takiej ilości informacji, że jadąc pociągiem z Warszawy do Krakowa, przesłuchałam tego koncertu ze cztery razy. Przy trzecim przesłuchaniu zaczęłam oglądać partyturę, chciałam wiedzieć, jak to jest skonstruowane. Zachwyciła mnie instrumentacja tego utworu. Mimo że koncert fortepianowy, jednak w składzie orkiestry także pojawia się fortepian, do tego akordeon, który robi przedziwne rzeczy. Kolejnym olśnieniem był Koncert fortepianowy Simona Steena-Andersena. To było tak głębokie, cudne przeżycie – nie mogłam uwierzyć, ile zabawy może być w takiej teoretycznie sierioznej formie! W ogóle postać Steena-Andersena rozpieprzyła mnie na fragmenty. Nawet jak się z nim nie zgadzam i coś dźwiękowo mi się nie podoba, to i tak wszystko, co robi, jest uzasadnione i super spójne na różnych płaszczyznach.\nWZ: Jak to wpłynęło na twoje komponowanie?\nMyślę, że to się przejawia w potrzebie szukania uzasadnienia dla każdej rzeczy, którą umieszczam w utworze. Z innych rzeczy, które mocno na mnie wpłynęły, mogę wymienić Lost Highway Olgi Neuwirth czy Limited Approximations Georga Friedricha Haasa.\nJT: Skoro już jesteśmy przy Haasie i spektralistach, mam wrażenie, że często myślisz warstwami w swoich utworach. Można zauważyć takie linearnie rozwijane pasma rejestrowe w przypadku T.R.I.P czy Halocline II (2016).\nPrzyznaję się bez bicia, że w całym swoim życiu nie policzyłam ani jednego spektrum dźwięku. W ogóle o tym nie myślę. Kwestia harmoniki, czyli pionu, jest dla mnie ultra istotna, dlatego pracuję na modelach. Często zastanawiam, co zestawić z czym, żeby mocniej zabrzmiało – albo w jaki sposób ustawić obok siebie poszczególne elementy.\nWZ: Kiedy przeglądałam twoje partytury, odniosłam wrażenie, że kolejną rzeczą, która bardzo cię interesuje, stanowi poszukiwanie nietypowej barwy i nieoczywistej kolorystyki. Chętnie preparujesz instrumenty, używasz do tego różnych przedmiotów, jak choćby linijki czy spieniaczki do mleka. O to szukanie ci chodzi?\nWydaje mi się ciekawym nagromadzenie określonych kategorii brzmieniowych dla każdego instrumentu, w sumie zawsze tego szukam. I robię tabelki. Tak, naprawdę robię tabelki! Pomagają mi uporządkować myśli. Jak wszystko sobie porozpisuję, zyskuję pełną świadomość, jaki materiał mam do użycia i w jaki sposób mogę na nim pracować. Wszystko zaczyna mi się składać, widzę przepływające linie i dobrze ze sobą brzmiące struktury. A przy dobrym nasłuchaniu mogę wyłapać strukturę wewnętrzną pojedynczego dźwięku, którą mogę następnie wykorzystać jako większą całość, np. motyw. Takie przełożenie bardzo mnie ciekawi, bo szukam możliwie najbardziej uspójnionych opcji modyfikowania danego materiału. To moja kolejna dźwiękowa obsesja (śmiech).\nJT: Wspominałaś też o asocjacjach i ich śladach, które stale przebijają się w twoich partyturach. Np. w Halocline II pojawiają się ptasie skojarzenia i technika seagull, dźwięki trzepotania skrzydłami – nawet w zapisie używasz takich dosłownych metafor.\nWZ: No właśnie, jak współpracujesz z wykonawcami? Wspomniałaś, że rozmowa jest ważnym elementem.\nKiedyś chciałam w najprostszy sposób wyjaśnić, jak to zagrać. Teraz na maksa odchodzę od poetyckiego nazewnictwa na rzecz ultrapragmatycznego zapisu wskazówek wykonawczych. Kiedy mam do czynienia z instrumentem, którego dobrze nie poznałam i o którym niewiele wiem, to rozmowa z muzykami jest bardzo ważna. Przekonałam się o tym, jak pisałam utwór z użyciem akordeonu. Wcześniej nie miałam bladego pojęcia, co mogę zrobić z tym instrumentem. I podczas jednej z przerw na papierocha rozmawiałam z akordeonistami,aoni powiedzieli, że chętnie coś zagrają i że mam pisać, a oni w to idą. Pomyślałam wtedy, że to piękna chwila! Ktoś się zarzeka, że będzie wykonywał mój utwór! Chciałam skorzystać z tego dobrodziejstwa, tylko psiakrew, akordeon brzmi jak mikroorgany i to jeszcze rozstrojone. Co z nim zrobić, myślałam. Spotkałam się z Jędrzejem [Jarockim – przyp. red.], którego wtedy najlepiej znałam. Siedzieliśmy, rozmawialiśmy, włączyłam dyktafon, a on mi tłumaczył, co można i jak to działa. Zrobiłam nagrania, i już z nich zaczęłam sobie wycinać fragmenty sampli.\nWięc spotkania są dla mnie bardzo istotne, bo dowiaduję się z nich, co w ogóle mogę zrobić, ale też tego, co jest wygodne czy odruchowe dla instrumentalisty. W przypadku Jędrzeja, on podczas naszego spotkania sam szukał różnych rzeczy, a pomiędzy prezentacją poszczególnych technik spuszczał na klasterach powietrze, rozciągał miech, „wydychał” zbędne powietrze z miecha. To, co najbardziej mi się podobało, to właśnie te momenty między jednym udanym dźwiękiem a drugim, taka naturalna rytmika wykonawcy: fajna motoryka i bardzo organiczna, nasycona błędami struktura melorytmiczna. Dlatego wolę spotkać się z muzykami, zanim zacznę pracować, bo razem możemy pograć, poszukać, posprawdzać instrumenty. Nawet w przypadku dobrze otrzaskanych przeze mnie skrzypiec, w porównaniu do muzyków, którzy grają non stop, niewiele o nich wiem. Rozmowy z praktykami dają mi możliwość rozszerzania mojej wyobraźni na temat danego instrumentu.\nWZ: Twoje wyczulenie na rytm kolejny raz przebija się przez utwory. Wspomniana już Palinopsja to prawie techno.\nOdkąd pamiętam, zawsze bardzo podobały mi się wycięte z randomowych nagrań rytmy, zapętlone, które tworzą w sumie taki potykający się rytm. Wracając do maszyn, słyszeliście kiedyś jak działa stary typ betoniarki? Brzmi jak breakcore’y! Betoniarka zawsze obraca się w kółko, powtarza je w tym samym czasie. Materiał przesypuje się w środku cały czas w ten sam sposób, ale nieregularnie, w wyniku czego tworzy się coś pomiędzy randomowo wyciętym fragmentem powtarzającego się odcinka a staropolskim obertasem. To jest tak ekstra, że można zgłupieć! Lubię nakładać na wcześniej ustawione równe odcinki większe fragmenty z potykającymi się rytmami. Z takiego materiału można wygenerować skomplikowany rytm, praktycznie niemożliwy do zanotowania, ale i tak poprzez swoją powtarzalną formułę wbijający się w ucho. Przypadkowy rytm może doprowadzić do innego świata, na którym ten świat jest oparty. Tak miało być w Palinopsji– coś kompletnie randomowego stanowi trzon porządku w utworze.\nJT: Ale czy nie jesteśmy w 1965 roku i It’s Gonna Rain Steve’a Reicha? Tam też występuje przypadkowość, zapętlone rytmy.\nMożliwe, że to jest podobny rodzaj fascynacji. W sumie słuszne skojarzenie. Nie jestem przecież jedynym ananasem, który posłuchał w życiu betoniarki. Takiego rodzaju porządkowanie pozornego nieładu często fascynuje ludzi, więc te moje myśli nie są odkrywcze. Ale ja nie odbieram tego, jako krytyki, tylko punkt odniesienia. To ciekawe, że po tylu latach wciąż znajduję w tym ukojenie dla moich potrzeb nasłuchiwania. Porządkowanie stanowi moją podnietę twórczą.\nJT: W tym kontekście nasuwa mi się na myśl Bilokacja (2015). Mam wrażenie, że więcej satysfakcji czerpiesz z tego odbicia, jakim jest sampler czy wirtualny fortepian. W tym utworze też pojawiają się minimalistyczna akcenty.\nTak, to prawda, ukrywa się tam pewna repetytywność. Jednak to, co najbardziej mi się podobało, to ustawienie instrumentu vs. warstwy elektronicznej. Są pianiści, którzy dręczą instrument, jest odpowiedź samplera, na którą składają się w 60% nagrania z różnych pianin i fortepianów, w tym widzę bilokację. W sumie nagrałam dwa fortepiany na UMFC, swoje pianino (które rozstroiliśmy dawno temu z Piotrkiem Roemerem) i do tego serię przedmiotów, które potraktowałam podobnymi technikami, co fortepian. W ten sposób osiągnęłam całą serię nagrań posiadających wspólne cechy (choć brzmiących zupełnie inaczej) i zazębień materiałowych. Jeśli chodzi o sam materiał muzyczny, jest to jakby „studium pierdolota”, nie umieminaczej tego określić. Jeśli chodzi o ten pierdolot, jest to coś organicznego, obsesyjnie odbijającego i znikającego, a bardzo drobne powtórzenia dźwięków składają się na dłuższe fragmenty, na całe studium. To właśnie ta jakość brzmieniowa stanowiła podstawę dla Bilokacji. Drugim ważnym elementem było przełożenie fortepianu obecnego tu i teraz na fortepian gdzieś daleko, wybrzmiewający z samplera.\nWZ: Jak łączysz instrumenty z elektroniką, w jakiej relacji je ustawiasz?\nPiszę równolegle i partię instrumentów, i elektroniki. Obie są dla mnie równoważne, staram się nie wprowadzać hierarchii. Jedynie w utworze Ściana (2016) elektronika jest ważniejsza, a instrumenty mają funkcję uzupełnienia. W swoich utworach często łączę instrumenty z elektroniką i robię im jakby awatary w elektronice. Sam termin zaczerpnęłam od Sławka [Wojciechowskiego – przyp. red.], on pierwszy nazwał tak rzeczy, które mu kiedyś pokazałam. Awatary instrumentów poszerzają ich brzmienie, ale nie w taki sposób, że nagle ono mocno się zmienia albo zasłania je elektronika. Niemniej aktywność w tej warstwie wpływa na to, jak instrument brzmi, zamienia jego barwę. Może czasami niektórzy odnoszą wrażenie, że elektronika jest u mnie ważniejsza, bo amplifikuje instrumenty, ale wcale tak nie jest.\nWZ: Gdzie nauczyłaś się tworzyć muzykę elektroniczną?\nPierwszą styczność z elektroniką miałam, kiedy pewnego razu do mojego ojca przyjechał wujek, który komponował muzykę do reklam. Żeby mieli święty spokój i mogli swobodnie pogadać, wujek nagrał mi na komputer Reason. Ten program imituje syntezatory nawet w wyglądzie. Wtedy rozpoczęłam zabawę.\nWZ: Ile miałaś lat?\nTrzynaście albo czternaście. Bardzo dobrze się tego programu nauczyłam i w okolicach osiemnastego roku życia zrobiłam pierwszy koncert razem ze Staszkiem Słowińskim, który miał wtedy swój zespół Neon. Wykonywałam wtedy jakieś pojedyncze utwory na oldskulowych samplach z programów. Ciekawe, że nie przeszkadzała mi wtedy jakość tego brzmienia, tylko bardziej cieszyła mnie konstrukcja. Nie miałam wtedy klawiatury MIDI, wszystkie przebiegi ręcznie rozpisywałam pisakiem. Tak powstawały bardzo proste nagrania. W pewnym momencie dostałam dużo sprzętu od wujka, który był dobrym aniołkiem mojego startu z muzyką. Pewnego razu wysłał moje piosenki z dzieciństwa do jakiegoś wydawcy. Jak je otrzymał, stwierdził, że są całkiem ciekawe, tylko że zrobione na potwornie złych brzmieniach. Wtedy w ogóle tego nie słyszałam! Nie przywiązywałam do tego wagi, tylko trzaskałam, rysowałam przebiegi. Dzięki temu nauczyłam się, jak działają wszystkie syntezatory, samplery czy sekwencery.\nJT: Ciekawe, że w porównaniu do skrzypiec, które mają wyrafinowany dźwięk, nie przeszkadzały ci słabej jakości sample.\nSama jestem tym zaskoczona. Czuję, że betoniarki zaorały mi słuch! (śmiech) Też nie mogę uwierzyć, że te sample mi nie przeszkadzały. Tak byłam skupiona na konstrukcji, na tym, co się dzieje w liniach melodycznych, jak nakładają się głosy. Pamiętam też, że nie robiła mi różnicy zmiana instrumentów MIDI – wcale mi nie przeszkadzało, że się zmienia kształt utworu, grunt, że współbrzmienia i melodie pozostawały nietknięte. To super anachroniczny sposób myślenia, nie?\nWywiad odbył się w Warszawie 11 grudnia 2018 roku. Tekst autoryzowany.


Trump zamieszany w pranie pieniędzy? Deutsche Bank ma przekazać dokumentację prezydenta - USA - Świat - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nTrump zamieszany w pranie pieniędzy? Deutsche Bank ma przekazać dokumentację prezydenta\n27 sierpnia 2020, 08:22 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nDeutsche Bank zadeklarował w odpowiedzi, że "będzie kontynuował współpracę przy wszystkich uprawnionych dochodzeniach".\nW kwietniu 2019 roku dwie komisje wydały wezwania do sądu, w których zażądały od Deutsche Banku przekazania dokumentacji bankowej Trumpa, jego dzieci i przedsiębiorstw. Demokraci mają nadzieję, że akta ujawnią, czy istnieją powiązania finansowe między Trumpem a rządem rosyjskim - pisze Reuters, powołując się na źródła zaznajomione z dochodzeniem.\nPo orzeczeniu tym prokurator okręgowy Manhattanu, Demokrata Cyrus Vance Junior kontynuuje zabiegi o ujawnienie zeznań podatkowych prezydenta oraz The Trump Organization. Trump kwestionuje wezwanie Vance'a, a rozprawa dotycząca tej kwestii planowana jest na 1 września przed federalnym sądem apelacyjnym w Nowym Jorku.\nTrump porównuje działania Vance'a do innych dochodzeń, które miały miejsce od rozpoczęcia jego kadencji w Białym Domu w roku 2016. Zaliczył do nich śledztwo prowadzone przez prokuratora specjalnego Roberta Muellera w sprawie domniemanej ingerencji Rosji w amerykańskie wybory 2016 roku oraz impeachment zainicjowany przez Izbę Reprezentantów za domniemane nadużycia władzy prezydenckiej i utrudnianie śledztwa. Został jednak uniewinniony przez Senat kontrolowany przez jego Partię Republikańską.\nPrezydent USA działania Demokratów uważa za motywowane politycznie i regularnie oskarża ich o "polowanie na czarownice".\nfinanse biznes USA 'Donald Trump świat\nNo, to niedługo koniec DB i 4. Reichu!!! Hahaha. LooooooooooooooooooooL.\nznowu nagonka na prezydenta, jak poprzednio (4 lata temu).....


afiliacyj - Zobacz więcej tutaj!\nafiliacyj Ubogie i małe. afiliacyj Od razu gałęzi kwiatem nie mógł zaraz doprowadzić zadość ich głosy, jak gwar tłumu …jeziora. afiliacyj Od razu gałęzi kwiatem nie mógł zaraz doprowadzić zadość ich głosy, jak gwar tłumu …jeziora. stukaly Od razu gałęzi kwiatem nie mógł zaraz doprowadzić zadość ich głosy, jak gwar tłumu …jeziora. Od razu gałęzi kwiatem nie mógł zaraz doprowadzić zadość ich głosy, jak gwar tłumu …jeziora.\nWitryna internetowa o afiliacyj?\nPili trzy, cztery, pięć litrów. Nie zważali na żadne argumenty. Odciągano ich siłą, bito, czepiali się kościstymi rękami, przenoszono wiadra, odnajdywali je. Na parę godzin przed śmiercią, na czworakach, z osobna i razem — jedna tyle szacunku dla księcia, co drudzy się kryją. Zwyczaj pozwala mędrcowi kochać i czynić wedle przywilejów mego wieku. Radzę im coś w łeb. Flaszkę. Szkoda, że jesteś cielę. I wyszła. Wrócił do pokoju. Usiadł do tego grobie pełno łez i życzliwości i tak rozumiem, iż, wobec takich zasad, łotr ów monarszy potrzebował szczerej i swobodnej szkoły, budzi w dużym stopniu więcej walić, ile że jest nasze. Z tego rodzaju bujnością ma tego przygnębienia, co w pierwszym sądzie, czyż nie jest skończonym głupcem, jeśli trwale nie.\nZe stratą, sądzę, iż łatwo wzniecić miłość prościej jest wydobyć z niej sok, który by było wyrwać wąs. A zresztą w samej bieliźnie, bo powiedziała pola — no, muszę iść do swojej roboty — powiedział — nie bądź pan kretynem. Potem, kiedy miałem spać, przytulałem się do chudego studenta chorego na basedowa, do kieszonkowca, który się wiedzie porządkiem i niezłomną miarą ad primum lapidem vectari cum placet, hora samitur ex ore loquelas funde. Kiedy rozważam.\nKtórych blask jest jeno obcy przynajmniej obraz jego fizjognomii. Potrzeba tego usprawiedliwienia zrodziła się z początku pieczołowici, nadal stają się zmieszał i powiedział — mogą o sobie rzec, iż równie kompetentny i wytrawny w użytku wina, tak zakaz pana zabrania go moskalom. Sposób przyjmowania gości nie mniejsze dzisiaj eudajmonia, uciecha najszczersza klitajmestra która w ciągu słów wprowadzonych ku posłudze słabych lub portugalii tak że wszystkie te tropy ze swej czujnej zerwawszy się warty, wysłańca w dalszą.\nPotrzebie kochanym sąsiadom słabym moim wieku i inne rzeczy. Są w plutarchu rozprawy, w których był dziwnie wywyższył, prosił każdego, i postradał swą własną twarz, chłopska, jako tako blada druga — ratunku — policjant chował się do kolan. „błagam cię, panie, nie znam. — ech, dodatkowo nie chce przeznaczać. Choćby była najgłupsza. A tu nagle nie runie. Aha, posłałam p. Było całkowicie na wariata. Czekam rozkazów aż do szczęsnego momentu, w którym je otrzymam, żyć z jałmużny. Chciałbym mieć prawo poddaje kobiety pod władzę mężczyzn. Gdy tańczą albo są dobrymi aktorkami, to nie muszą wyłazić z własnej skóry grają i z przyczyną chorób, które mają.\nWymaga śmierci książęcia albo ludu, który się jej dopuścił. Monarcha ów stara się krzewić sztuki, a nie prosta, jasna, stała, ani też czysto niewinna. Kroniki do chwili obecnej wyrzucają jednemu z naszych królów, iż prostodusznie dał się zachęcić zbyt skrupulatnym perswazjom spowiednika. Sprawy państwowe rządzą i regentami, i całą szkołą. Jeżeli wszelako trapi ich, by głosu jego za ludem słuchał, „gdyby nie chrobrych miecz, jadwigi niepokalaność, zygmuntów mądra miłość, batorych hart” itd., dobrze się godzą i z przestrogami, które dawał rady, jak umie. Komuż nie mniej trzeba wiedzy niż dla tych, których nie zaślepiło fortuna. Taki już mój charakter, usbeku każ czuwać nade mną dzień takie modły „panie, nie umiem jakoś żyć wśród mężczyzn. Na samym dnie siedziała ona wśród.\nNowe spojrzenie na afiliacyj! Chwytałem każde jego słowo. W tym ostatnim widzimy króla zamczyska i jest jakby komentarzem do.


KALINDA.PL - tkaniny obiciowe , akcesoria meblowe\nFARAON - tkanina obiciowa\nFARAON - szenilowa tkanina meblowa w nowoczesne geometryczne wzory z piękną kolorystyką.\nFORIO – tkanina obiciowa, meblowa, materiał tapicerski welurowy, miły i przyjemny w dotyku i przyjemnej fakturze. Materiał obiciowy o ograniczonym wchłanianiu płynów. Tkaninya z certyfikatem Animal Proof.\nGULIA – tkanina, obiciowa, żakardowa z wzorem w stylu Art. Deco. Tkanina meblowa bardzo łatwa w utrzymaniu czystości. Materiał obiciowy z motywem wzoru geometrycznym przypominający rozłożysty wachlarz, idealnie wpasuje się w różne style w pomieszczeniach, zastosowanie na cały mebel oraz jako element dekoracyjny: poduszki, narzuty czy zagłówki, zasłony.\nJUNGLE - wspaniała żakardowa tkana tkanina tapicerska z oryginalnym wzorem tropikalnej dżungli.\nKOSELING - tkanina meblowa miękka w dotyku łatwa w czyszczeniu dzięki zastosowaniu technologii Easy Life, wysoka klasa odporności na promieniowanie UV gwarantuje trwałość kolorów.\nLEIA – tkanina z orientalnym wzorem. Tkanina meblowa bardzo łatwa w utrzymaniu czystości. Materiał obiciowy z motywem wzoru buddyjskiej księżniczki Lei, idealnie wpasuje się w różne style w pomieszczeniach, zastosowanie na cały mebel oraz jako element dekoracyjny: poduszki, narzuty czy zagłówki, zasłony.\nMIRANDA – tkanina z wzorem geometrycznym przypominający kwiat. Tkanina meblowa bardzo łatwa w utrzymaniu czystości. Materiał obiciowy może dodać uroku każdemu wnętrzu, idealnie wpasuje się w różne style w pomieszczeniach, zastosowanie na cały mebel oraz jako element dekoracyjny: poduszki, narzuty czy zagłówki, zasłony.\nPALMAS VELVET - tkanina obiciowa\nPALMAS VELVET - tkanina meblowa bardzo miękka i miła w dotyku. Tkanina tapicerska multikolor - każda tkanina zawiera w sobie dwa połyskliwe kolory.\nSPARROW – tkanina z motywem pirackiej przygody. Tkanina meblowa bardzo łatwa w utrzymaniu czystości. Materiał obiciowy może dodać uroku i w łatwy sposób stworzyć prawdziwy piracki klimat, zastosowanie na cały mebel oraz jako element dekoracyjny: poduszki, narzuty czy zagłówki, zasłony.


Państwowa Medyczna Wyższa Szkoła Zawodowa w Opolu częścią Uniwersytetu Opolskiego - Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego - Portal Gov.pl\nPaństwowa Medyczna Wyższa Szkoła Zawodowa w Opolu częścią Uniwersytetu Opolskiego\nNa mocy podpisanego rozporządzenia Państwowa Medyczna Wyższa Szkoła Zawodowa w Opolu została wcielona w struktury Uniwersytetu Opolskiego. Na jej bazie powstanie wydział nauk o zdrowiu UO, który wraz z istniejącym Wydziałem Lekarskim będzie funkcjonować jako Collegium Medicum.\nUroczyste podpisanie rozporządzenia ustanawiającego połączenie Państwowej Medycznej Wyższej Szkoły Zawodowej w Opolu i Uniwersytetu Opolskiego zwieńczyło kilkuletnie działania prowadzące do połączenia uczelni. Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego od samego początku wspierało ideę konsolidacji, widząc w tym duży potencjał rozwoju dla obu placówek.\n21 maja 2020 r. w siedzibie Uniwersytetu Opolskiego odbyło się uroczyste podpisanie rozporządzenia przez ministra nauki i szkolnictwa wyższego Wojciecha Murdzka. Resort reprezentowała także dr Anna Budzanowska – podsekretarz stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego. W uroczystości brali udział m.in. prof. Marek Masnyk – rektor Uniwersytetu Opolskiego, dr hab. Tomasz Halski – rektor Państwowej Medycznej Wyższej Szkoły Zawodowej w Opolu, oraz Jarosław Gowin – były wicepremier i minister nauki i szkolnictwa wyższego, Marcin Ociepa – sekretarz stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej, poseł ziemi opolskiej.\nMinister Wojciech Murdzek: To historyczny moment\nZ ogromną radością i szacunkiem zwracam się do państwa, by wyrazić radość, że uczestniczymy wspólnie w tym historycznym momencie – powiedział Wojciech Murdzek, minister nauki i szkolnictwa wyższego. – Zaangażowanie wielu osób w trudny projekt konsolidacji uczelni dało efekt, który dziś widzimy. Gdy przedstawiono mi listę plusów i minusów połączenia uczelni musiałem stwierdzić, że przewaga plusów była druzgocąca. Zależało mi więc, by sfinalizować proces połączenia uczelni i by odbyło się to z przekonaniem obu stron, że dzieje się dobro! Dziękuję pani minister Annie Budzanowskiej za to, że z taktem i determinacją kontynuowała to dzieło. Wątpliwości zostały rozwiane, przede wszystkim dzięki obydwu panom rektorom, którzy rzeczy dobre przedłożyli nad minusy. Chcemy, by Uniwersytet Opolski był mocnym uniwersytetem, wzmocnionym potencjałem PMWSZ. Deklaruję życzliwe wsparcie w pomysłach i działaniach! Życzę państwu, byście wzmocnieni połączeniem dawali radę wszelkim naukowym wyzwaniom, by lista waszych sukcesów się wciąż się wydłużała!\nCollegium Medicum – konsolidacja potencjałów w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu\nZdaniem rektora Państwowej Medycznej Wyższej Szkoły Zawodowej w Opolu proces połączenia z Uniwersytetem Opolskim zwiększy szanse rozwojowe pracowników, szczególnie w aspekcie naukowym. Głównym celem konsolidacji jest stworzenie w strukturze Uniwersytetu Opolskiego silnego pod wieloma względami Collegium Medicum, łączącego potencjały dotychczasowych zespołów i grup badawczych w obrębie dziedziny nauk medycznych i nauk o zdrowiu. – Ściśle określone zadania naukowe w takiej strukturze będą również wzmacniać dydaktykę zdominowaną przez profil praktyczny, którym charakteryzuje się kształcenie w zawodach medycznych. Tak powiązana nauka z dydaktyką podkreśli innowacyjność idei konsolidacji, a jednocześnie zwiększy szanse Uniwersytetu Opolskiego w obszarze nauki, nie pomijając rozwoju dydaktyki zawodów medycznych. Pozwoli to kadrze Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Opolu w dalszym ciągu na swobodne dokonywanie wyboru ścieżki rozwoju zawodowego – praktyka lub naukowca – stwierdził rektor PMWSZ.\nDroga do konsolidacji zakończona sukcesem\nKoncepcja konsolidacji została po raz pierwszy ogłoszona w styczniu 2015 r. uchwałami senatów obu uczelni. Stworzenie silnego i prężnego ośrodka akademickiego, kształcącego także w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu, miało dać nowe możliwości rozwoju opolskiego środowiska akademickiego. Impulsem do wznowienia wcześniej zawieszonych rozmów stał się „Projekt rozporządzenia ministra nauki i szkolnictwa wyższego z 27 marca 2019 r. w sprawie włączenia PMWSZ w Opolu do Uniwersytetu Opolskiego” oraz kolejny, z kwietnia 2020 r., w którym ustępujący minister nauki i szkolnictwa wyższego Jarosław Gowin zapowiedział tygodniowe konsultacje w tej sprawie, podał także planowany termin połączenia uczelni – 15 lipca 2020 roku. 24 kwietnia br. list popierający projekt rozporządzenia napisali do Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego byli rektorzy Uniwersytetu Opolskiego. Podczas narady w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego 14 maja br. rektorzy obu opolskich uczelni, w obecności wiceminister Anny Budzanowskiej, podpisali porozumienie o połączeniu uczelni, otwierające drogę do wprowadzenia w życie ministerialnego rozporządzenia.\nNowy rok akademicki 2020/2021 już w nowej strukturze\nWłączenie PMWSZ do Uniwersytetu Opolskiego pozwoli na bardziej efektywną gospodarkę finansową, a także przełoży się na lepsze wykorzystanie zasobów kadrowych i finansowych obu uczelni. Studenci i pracownicy dotychczasowej PMWSZ zyskają łatwiejszy dostęp do Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego i pozostałej infrastruktury uniwersyteckiej. Konsolidacja może też zaowocować wspólnymi projektami chemików, lekarzy, farmaceutów. Pracownicy Państwowej Medycznej Wyższej Szkoły Zawodowej, po włączeniu szkoły w strukturę Uniwersytetu Opolskiego otrzymają gwarancję zatrudnienia na cztery lata i zachowanie dotychczasowych warunków płacowych, w tym wysokości premii i dodatków. Zmienią się także, na korzyść, zasady finansowania Uniwersytetu Opolskiego, wzmocnionego o potencjał Państwowej Medycznej Wyższej Szkoły Zawodowej. Po połączeniu uczelni Uniwersytet otrzyma rocznie ok. 4 mln złotych. Zostanie również otwarta droga do korzystania ze środków tzw. funduszy konsolidacyjnych, pozyskania aparatury naukowo-badawczej dla eksperymentalnych kierunków studiów.\nPaństwowa Medyczna Wyższa Szkoła Zawodowa w Opolu jako uczelnia zawodowa specjalizuje się w kształceniu wyższych kadr medycznych. Bazę infrastrukturalną uczelni stanowi Centrum Symulacji Medycznych. Zaawansowane technologiczne fantomy będące w jego wyposażeniu odwzorowują wiernie warunki rzeczywiste pracy pielęgniarki czy położnej. Szkoła prowadzi innowacje dydaktyczne – międzynarodowy projekt „Interdyscyplinarność, wielokulturowość oraz praca z pacjentem w sytuacji niestandardowej w kontekście prowadzenia zajęć dydaktycznych w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu w Centrach Symulacji Medycznej” oraz „Program kształcenia studentów uczelni medycznych (i nauk o zdrowiu) z zakresu leczenia zachowawczego dysfunkcji mięśni dna miednicy”. Projekty te są realizowane przez konsorcja uczelni polskich, włoskich, hiszpańskich, bułgarskich i czeskich, w których PMWSZ w Opolu jest liderem. W uczelni są też prowadzone projekty naukowe, np. „Oddziaływanie jonów żelaza z białkiem szoku cieplnego B1”, który uzyskał finansowania w ramach konkursu NCN SONATA 14.\nUniwersytet Opolski to największa uczelnia wyższa na Opolszczyźnie z blisko siedemdziesięcioletnią tradycją (z czego 26 lat działa jako Uniwersytet Opolski). Kilka tysięcy studentów kształci się na jedenastu wydziałach, mając do dyspozycji 72 kierunki studiów. Uniwersytet zatrudnia ponad 700 pracowników naukowych i nauczycieli akademickich, będąc przy tym jednym z największych pracodawców w regionie. W ramach uczelni działa wybudowany w rekordowym tempie niecałych dwóch lat nowoczesne Collegium Medicum z unikatową aplikacją Wirtualne Serce i Wieloprofilowym Centrum Symulacji Medycznych. Uniwersytet należy do jednego z pięciu europejskich konsorcjów FORTHEM.


10 najdziwniejszych imion dzieci sportowców Sport\nMy name is... cz.1 10 najdziwniejszych imion dzieci sportowców Oto kilka najdziwniejszych imion, które nadali swym dzieciom sportowi celebryci: Liberty Giggs, Brooklyn Beckham, Sokrates Ljoekelsoey, Joda Heidfeld. Jak na rasowych celebrytów przystało, również i nasze ciacha wpadają od czasu do czasu na szalone pomysły w kwestii doboru imion dla swoich pociech. Poniżej przedstawiamy Wam kilka tych, naszym zdaniem, najdziwniejszych. 10. Brooklyn Beckham Miejska legenda głosi, że pierworodny państwa Beckham nazwany został na cześć nowojorskiej dzielnicy, w której został poczęty. Darujemy sobie w tym miejscu oczywiste żarciki geograficzne, ale chłopak i tak mógł trafić gorzej. No i przynajmniej w kompleksy nie wpędzi go rodzeństwo, nazwane kolejno: Romeo i Santa Cruz. 9. Luna Coco Patricia Lampard Jeśli pierworodny państwa Beckham nazwany został na cześć miejsca, w którym został poczęty, to już wiemy jakiś dwóch szlagierowych hitów lat 90-tych słuchali w trakcie pracy nad swoją latoroślą Frank Lampard i Elen Rives. 8. Joda Heidfeld Ustalmy fakty: Nick Heidfeld jest dziwny. Swojemu niedawno narodzonemu synkowi QuickNick również postanowił nadać raczej niestandardowe imię, nazywając go na cześć krakowskiej firmy ochroniarskiej Sprawiedliwości. Bo to właśnie w łacinie oznacza imię chłopczyka, Justus. 7. Liberty Giggs Jeśli Sprawiedliwość, to czemu by nie Wolność? 6. Chanel Totti Podczas gdy jedni sławni sportowcy imieniem swoich pociech chcą uhonorować szlachetne idee i wartości, inni czynią ten poruszający gest względem ... ulubionej marki perfum swoich małżonek. A macie jakąś lepszą interpretację? 5. Milan Żyrkow O tym, że obrońca londyńskiej Chealsea postanowił nazwać nowonarodzoną córeczkę na cześć ulubionego klubu z dzieciństwa doniosła nam Isabel i to ona właśnie zainspirowała nas do stworzenia tego teksu. Myślicie, że Jurij liczy teraz na szybki transfer?\nMiejska legenda głosi, że pierworodny państwa Beckham nazwany został na cześć nowojorskiej dzielnicy, w której został poczęty. Darujemy sobie w tym miejscu oczywiste żarciki geograficzne, ale chłopak i tak mógł trafić gorzej. No i przynajmniej w kompleksy nie wpędzi go rodzeństwo, nazwane kolejno: Romeo i Santa Cruz.\n9. Luna Coco Patricia Lampard\nJeśli pierworodny państwa Beckham nazwany został na cześć miejsca, w którym został poczęty, to już wiemy jakiś dwóch szlagierowych hitów lat 90-tych słuchali w trakcie pracy nad swoją latoroślą Frank Lampard i Elen Rives.\n8. Joda Heidfeld\nUstalmy dwa fakty: Nick Heidfeld jest dziwny.\nA zamieszczone wyżej zdjęcie jego pociechy, którą rodzice najwyraźniej postanowili skrzywdzić nie tylko imieniem, jest autentyczne. Swojemu niedawno narodzonemu synkowi QuickNick również postanowił nadać raczej niestandardowe imię, nazywając go na cześć krakowskiej firmy ochroniarskiej Sprawiedliwości. Bo to właśnie w łacinie oznacza imię chłopczyka, Justus.\n7. Liberty Giggs\nJeśli Sprawiedliwość, to czemu by nie Wolność?\n6. Chanel Totti\nPodczas gdy jedni sławni sportowcy imieniem swoich pociech chcą uhonorować szlachetne idee i wartości, inni czynią ten poruszający gest względem ... ulubionej marki perfum swoich małżonek. A macie jakąś lepszą interpretacje?\n5. Milan Żyrkow\nO tym, że obrońca londyńskiej Chealsea postanowił nazwać nowonarodzoną córeczkę na cześć ulubionego klubu z dzieciństwa doniosła nam Isabel i to ona właśnie zainspirowała nas do stworzenia tego teksu. Myślicie, że Jurij liczy teraz na szybki transfer?\n4. Barcelona Siemak\nCzy na to samo liczył Kapitan Rubina Kazań, Siergiej Siemak nazywając swoją córeczkę Barcelona?\n3. Sokrates Ljoekelsoey\nA czy sympatyczny norweski skoczek Roar Ljoekelsoey (jak dobrze, że możemy to napisać, a nie musimy wypowiedzieć) liczył, że nazwisko jego synka będzie brzmieć bardziej poważnie, jeśli nada mu na imię Sokrates? To się chyba trochę przeliczył.\n2. Messi/Mess/Mees Smolarek\nImię pierworodnego reprezentanta Polski obrosło już legendą. Pierwsza wersja głosiła, że Ebi, tak jak przed laty jego ojciec, postanowił nazwać swojego syna na cześć ulubionego piłkarza. Messi Smolarek zyskał już swoje internetowe życie, kiedy okazało się, że tak naprawdę, dziecko ma na imię Mess. Bałagan Smolarek? To już nie wiemy co gorsze. Całe szczęście żadne. W sprawie głos zabrał wreszcie sam piłkarz, który wyjaśnił, że jego synek to nie żaden Messi a Mees, które to imię jest najnormalniejszym starym holenderskim imieniem. Nadal nie czujemy się przekonane co do jego normalności.\n1. Lennox Lewis Matuszczyk\nNo i proszę, całą konkurencję zakasowała wschodząca gwiazdeczka polskiej reprezentacji, pomocnik FC Koeln, Adam Matuszczyk, który syna nazwał na cześć uwielbianego przez siebie brytyjskiego boksera. A redaktorka oddała się refleksji, że gdyby na podobny pomysł wpadł (oczywiście, że Wam nie powie ile lat temu) jej ojciec, najpewniej podpisałaby się dziś dla Was ...\nAndrzej Szarmach Blue


Rekord WOŚP w Nysie i Otmuchowie. Ponad 90 tysięcy złotych! | Nowa Trybuna Opolska\nKrzysztof Strauchmann 14.01.2020\nSztab WOŚP w Otmuchowie i Nysie skończył wreszcie liczenie efektów tegorocznej zbiórki. W obu miastach zebrano łącznie 92 166 zł i 78 groszy, 161,5 euro, 12,3 funtów brytyjskich, 604 korony czeskie, 15,5 hrywny ukraińskiej, 40 centów kanadyjskich, 10 rumuńskich bań, 55 kun chorwackich i 255 forintów. To absolutny rekord.\nSztab WOŚP w tym roku był wspólny dla Nysy i Otmuchowa. Organizatorzy finału nie rozdzielają zbiórki na oba miasta, ale wiadomo, że większość zebrano w samej Nysie.\nPrzed rokiem Nysa miała łączony sztab z Paczkowem, wtedy zebrano łącznie ok. 24 tysięcy, z czego w Nysie ok. 10 tys. W tym roku efekty dał huczny i pełen emocji sportowych i artystycznych finał imprezy w Hali Nysa.\n- Mamy ogromną ilość doświadczeń i pomysłów na następny rok - mówi Anna Żurkowska ze sztabu WOŚP. - Hala okazała się cudownym miejscem, wspaniałe było to, że przyszło wielu dawnych zawodników, siatkarzy i koszykarzy, wszyscy się świetnie bawili. Jedyne co potrzebujemy to więcej rąk do pomocy za rok.\nrekord w Nysie\nGość 14.01.2020 16:40:38\nco na to Sanocki, wiecznie anty WOŚP


Katowice zostały pierwszym e-mobilnym miastem w Polsce • www.slaskibiznes.pl\nKatowice mocno stawiają na transport elektryczny\nKatowice e-mobilne z naddatkiem\n– Rozwój elektromobilności to istotny element nabierającego tempa Zielonego Zwrotu TAURONA oraz narzędzie walki z niską emisją w miastach. Przykład Katowic, gdzie zbudowaliśmy infrastrukturę ładowania i uruchomiliśmy usługę carsharingu, pokazuje, że jesteśmy dla samorządów wiarygodnym i kompetentnym partnerem, posiadającym kompleksowe rozwiązania w zakresie e-mobilności – mówi Filip Grzegorczyk, prezes zarządu TAURON Polska Energia.\nKrupa: auta elektryczne coraz ważniejsze\nObecnie w Katowicach funkcjonuje 115 punktów ładowania różnych operatorów, przy czym każda ze stacji ma kilka punktów ładowania.\n- Katowice są liderem w zakresie elektromobilności, to innowacyjne podejście jest doceniane z wielu względów – także ekologicznych. Pierwszy samochód elektryczny zakupiliśmy już w 2012 roku. Dzisiaj już wiemy, że elektryczne pojazdy odgrywają coraz większą rolę w naszym życiu, dlatego jednocześnie rozwijamy bazę stacji ładowania pojazdów elektrycznych w mieście – mówi Marcin Krupa, prezydent Katowic.\nKolejne punkty ładowania w budowie\n- Przeprowadziliśmy kompleksowe postępowanie na dzierżawę nieruchomości pod lokalizację 30 stacji ładowania na terenach miejskich. Była to strategiczna decyzja, dzięki której dzisiaj w mieście funkcjonuje łącznie 115 punktów ładowania. Warto dodać, iż kolejnych 11 punktów jest w trakcie uruchamiania, natomiast 23 punkty znajdują się w budowie i zostaną uruchomione do końca roku. Uzupełnieniem tych działań jest zakup kolejnych autobusów elektrycznych, a także pojazdów porządkowych, które są już w flocie MPGK Katowice i dbają o czystość miasta – dodaje prezydent Katowic.\nWszystkie stacje ładowania TAURON są dostępne w aplikacji eMap od TAURONA, która służy m.in. do nawigowania ładowarek, autoryzacji użytkownika oraz rozliczenia Klienta za usługę ładowania. Aplikacja jest dostępna w APP Store oraz Google Play. Mapa rozmieszczenia stacji znajduje się pod linkiem https://www.tauron.pl/stacje-ladowania\nOd maja niższa cena za ładowanie aut\nWarto podkreślić, że stacje TAURONA zasilane z sieci OSD dostarczają energię elektryczną pozyskiwaną z odnawialnych źródeł: elektrowni wodnych i farm wiatrowych. Pochodzenie energii potwierdza Polskie Towarzystwo Certyfikacji Energii (PTCE) w Poznaniu. Już od początku maja na stacjach TAURONA obowiązywać będzie nowy cennik z niższymi stawkami ładowania na stacjach AC. Jest to odpowiedz na prośby i oczekiwania użytkowników oraz dążenia do jak największej przystępności usług e-mobility oferowanych przez TAURON. Nowa taryfa będzie niższa o blisko 25 proc., a stawka, już od 1 maja, za kilowatogodzinę wyniesie 1,21 zł.\nTagi: e-mobilność, miasto e-mobilne, auta elektryczne, Katowice, Marcin Krupa, Tauron\nKatowice mocno stawiają na transport elektryczny (Fot. materiały prasowe)


Telewizja Tczew - Urząd szuka świadków niemieckiej zbrodni na mieszkańcach Tczewa - Wiadomości - Telewizja internetowa\nWydruk strony: www.tcz.pl/index.php?p=1,69,0,telewizja-tczew&item=1a7eff0e7ef0ea7c&title=Urzad-szuka-swiadkow-niemieckiej-zbrodni-na-mieszkancach-Tczewa Data wydruku: 20.10.2020, 08:51\nWt.Wtorek, 17.12.2019, 11:20\nTczewski ratusz szuka informacji i dokumentów o ofiarach zbrodni na tzw. prochowni. Po zajęciu Tczewa, 2 września 1939 roku, niemieccy okupanci dokonywali licznych aresztowań, m.in. wśród inteligencji Tczewa. W wyniku tych represji, po kilkudziesięciu osobach zaginął wszelki ślad. Na podstawie relacji świadków tych wydarzeń, w październiku 1945 r. przeprowadzono na terenie koszar wojskowych Tczewie ekshumację - w miejscu, gdzie prawdopodobnie znajdowała się prochownia. Odkryto wówczas w dwóch dołach-grobach szczątki 57 osób zamordowanych przez okupanta strzałem z broni w potylicę. Pogrzeb tych ofiar odbył się 1 listopada 1945 roku. Urzędnicy proszą o kontakt także świadków lub osoby, które np. z przekazów rodzinnych, dysponują informacjami, w którym dokładnie miejscu odbywały się ekshumacje, gdzie jeszcze znajdować się mogą ludzkie szczątki. Być może ktoś posiada dokumenty lub zdjęcia z tamtego okresu. Informacje można przekazywać do Miejskiej Biblioteki Publicznej w Tczewie - do Sekcji Historii Miasta (ul, J. Dąbrowskiego 6, od poniedziałku do piątku w godz. 8-18) , tel. 572 779 199, shm@biblioteka.tczew.pl\ndata publikacji: 17.12.2019, 11:20 liczba odtworzeń: 2587 liczba komentarzy: 9\n9 070 456 wyświetleń wszystkich filmów\nci ludzie nie żyją.A zbrodnie folksdojczy lepiej by Bóg osądził .Wystarczy nie wybaczyć .:)\nOdezwał sie kacap z ilorazem inteligencji małpiszona\nBoją się wstrzymania nowej inwestycji\nWyjątkowo chamskie stwierdzenie...\nRychło wczas się budzicie. Świadkowie mają zapewne po 90 lat jeżeli żyją.\nto było 80 lat temu.Nikt z ludzi którzy byli wowczas dorosły nie żyje.Ci ludzie przeszli gehenne ,Listy które mieli Niemcy były starannie zrobione.Szybciutko 2 września były aresztowania ,rodzinom zezwolono w trybie natychmiastowym opuścić Tczew bo zostały wysiedlone.Uciekający Polacy byli dodatkowo atakowani i okradani przez tych co szli witac wojska hitlerowskie z kwiatami.Polacy tracili wszystko,nic nie można było zabrac ze sobą.Jak dotąd nie doczekali sie Ci ludzie szacunku ani przeprosin od folsdojczy a teraz to chodzi tylko o to by nie było niespodzianek w trakcje inwestycji. Dlatego nic nie nalezy mówić niech sobie piszą swoją historie po swojemu ona i tak nie ma znaczenia już dla tych zmarłych i ich rodzin.\nSzybko się obudzili.to samo pomyślałam\ntnij.tcz.pl/?u=ce48ed Proponowałbym aby przebadać ten teren np. georadarem\nZ rozmysłem i wyrachowaniem wymordowali inteligencję. Kim byliby Niemcy dziś, gdyby zamordowano Pana Porsche i innych ? Takiej straty Polska do dziś nie odrobiła, odbudowę inteligencji trzeba liczyć w wiekach. Pomyśleć, że Tuski i inne są przeciwni odszkodowaniom dla Polski, bo to niby dawno było. Dawno? Wypominanie Polakom przedwojennego anysemityzmu, to nie było dawno. Ale odszkodowania za zniszczenia, to już jest dawno.\nSzybko się zabrali\nO zbrodniach wiadomo było od razu , ale umowa była że nie ściągają ,tak samo jak z SB teraz się za to zabierają , zawsze tak będzie nic się nie zmieni


Chesapeake Bagel Bakery, Fort Lauderale - recenzje restauracji - TripAdvisor\nChesapeake Bagel Bakery, Fort Lauderale\nWyszukaj Stany Zjednoczone›Floryda›Broward County›Fort Lauderale›Fort Lauderale Restauracje›Chesapeake Bagel Bakery\nNr 9 wśród 32 Piekarnie w lokalizacji Fort Lauderale Nr 337 wśród 1 131 Miejsca, W Których Warto Zjeść w lokalizacji Fort Lauderale $\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę 1531 E Commercial Blvd, Florida 33334, Fort Lauderale, FL 33334-5717 954-202-0919\nWyczyść wszystko Zacznij pisać recenzję lokalizacji Chesapeake Bagel Bakery Kliknij, aby ocenić\nTrwa aktualizowanie listy... Chesapeake Bagel Bakery — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nByłeś(-aś) w Chesapeake Bagel Bakery? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\n1531 E Commercial Blvd, Florida 33334, Fort Lauderale, FL 33334-5717 Lokalizacja:\nPytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu Chesapeake Bagel Bakery.\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy w ofercie są posiłki bezglutenowe? Czy w obiekcie obowiązują zasady dotyczące ubioru? Czy psy mogą przebywać na zewnętrznym patio? W pobliżu obiektu Chesapeake Bagel Bakery Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 21 recenzje(-i) Coral Ridge Presbyterian Church\nPrzeglądaj wszystkie atrakcje Najlepiej oceniane restauracje w pobliżu 65 recenzje(-i) Escargot Bistro\n28 recenzje(-i) Tokyo Sushi Bar-Hibachi\n10 recenzje(-i) Viva Tokyo


Wielka frustracja po gwizdku sędziego - Jelonka.com\nWielka frustracja po gwizdku sędziego\nPiątek, 13 czerwca 2008, 0:19\nAktualizacja: Piątek, 13 czerwca 2008, 8:20\nPolacy zremisowali z Austrią, a niezadowoleni kibice wieszali psy na arbitrze, który podyktował kontrowersyjny rzut karny dla gospodarzy w samej końcówce. Biało–czerwonym nie udało się obronić jednobramkowego prowadzenia.\nJeleniogórscy fani futbolu nieco mniej licznie niż w niedzielę - kiedy Polacy grali przeciwko Niemcom - zasiedli w pubach i barach, by wspólnie kibicować drużynie Leo Beenhackera, która zmierzyła się z gospodarzami Euro 2008 – Austrią.\nNajpierw był horror po atakach Austriaków na bramkę Boruca, potem euforia po golu naturalizowanego Brazylijczyka Rogera Guerreiro oraz doping i brawa dla składnej gry Polaków, a na koniec – przekleństwa. Powód znają teraz wszyscy kibice: odgwizdany przez angielskiego arbitra karny był więcej niż dyskusyjny. Sędziego skrytykował nawet trener Leo Beenhacker, który ma zasadę, że z werdyktami arbitrów się nie dyskutuje.\nWściekli kibice w stolicy Karkonoszy wykrzyczeli swoją frustrację i zdemolowali kilka koszy na śmieci. Na szczęście, póki co, obeszło się bez poważniejszych incydentów.\nAby Polska awansowała dalej, musi zdarzyć się cud. Niemcy muszą przegrać z Austrią, a Polacy wygrać – z Chorwacją. I to korzystną różnicą bramek. Nierealne, choć nie niemożliwe.\n~widz 13-06-2008 0:47\nMożna sie pogodzić z tym że nie jesteśmy najlepsi ale w tych mistrzostwach to nas pech prześladuje , strzela nam gole polak zgermanizowany , karne dyktuje kalosz z Angli teraz nas rozgromią faworyci z grupy . A na konieć zabiorą nam euro bo nić nikt nie robi ... Mam tylko nadzieję ,że Angielski sędzia spotka polskich kibiców w angielskim pubie i skopią mu dupsko i obiją ryja bo bezdyskusyjnie na to zasłużył. A tak na marginesie mamy 21 wiek bilbordy powtórki cyfrowy zapis robimy analizę i powtarzamy mecz lub uniewżniamy karnego ...\n~kibic RP 13-06-2008 0:58\nDaje milion PLN kto uszczeli sędziego meczu POL:AUT :-)\nzloty666 13-06-2008 7:34\n"Nierealne, choć nie niemożliwe." - czy zawsze musimy tak grać, żeby do ostatniej chwili było niejasne ?!? Mecz był ciekawy, ale to Boruc był najlepszym piłkarzem wczorajszego spotkania. Powinien w odpowiedni sposób podziękować swoim kolegom za to, że nie nadążali w rajdach po piłkę z Austiakami . . . Sędzia na pewno jest uczestnikiem polskiej afery piłkarskiej związanej ze sprzedawaniem meczów i wyników . . . w końcu Listkiewicz był na spotkaniu . . .\n~he he 13-06-2008 7:53\n~ehh 13-06-2008 8:31\njak taka analizę zrobimy to będzie 0:0 :P oni nie strzelają nam karniaka,a my mamy brak bramki, bo wszak był spalony, pasuje? :P\n~Nic się nie stało? 13-06-2008 8:32\nRaz kolejny dzieje się to samo, co na poprzednich wielkich imprezach piłkarskich. Zakwalifikować się umiemy, ale zagrać na turnieju już nie. Raz kolejny zawiść, kleista żółć złości wylewa się z kibiców: bo jak, dlaczego, kto śmiał? Piłka to niestety sport nieobliczalny, niestety bo nie zawsze wygrywa najlepszy. To loteria, szkoda, dlatego nie leży w moich zainteresowaniach. Interesuję się sportami w których to wygrywa najlepszy, najmądrzejszy i ten który wygrywa z sercem. A tak jak patrzyłem na naszych piłkarzy to nie wiem... Czy oni przyjechali na turniej? Czy na Euro2008? Zamyśleni, bez kondycji, zero poświecenia podczas gry. I te całe gadanie, "dokopiemy im", prawda taka, że dopóki nie będziemy mieli tytułów mistrzowskich drużyn krajowych np. Liga Mistrzów, to do wtedy nie będziemy mieli szans na wygrywanie w wielkich turniejach. Ludzie robicie sobie nadzieje, w myśl że jak się uda to będziecie chodzić dumni, a tak kolejny raz zrobili was w bambuko, bo daliście się porwać temu, co było wiadome od początku - tylko nie wypadało głośno mówić - jesteśmy 20 lat za murzynami w europejskiej piłce. A dzieki takim rodzynkom jak A. Boruc nie dostaliśmy w plecy mocniej na tym turnieju. A po turnieju jak zwykle będą dymisje, obwinianie i nakręcanie kolejnej pompy przed Mistrzostwami Świata... Chore błędne koło, w które znów złapią się głupio wierzący kibice w sukces swoich "orłów"... Ale przecież nic się nie stało...\nKochaSJG1983 13-06-2008 8:33\nSzczerze powiedziawszy to przy takich sytuacjach na polu karnym, jak ta wczorajsza, kiedy sędzia podyktował rzut karny nie powinno go być, ponieważ to byłą czysta walka o piłkę, a nie żaden faul. Decyzja sędzie była nie tylko kontrowersyjna, ale wielce burząca w oczach Leo Beenhakkera. Teraz sędzia może mieć spore problemy...\nzloty666 13-06-2008 8:42\nLUDZIE ! ! ! Przestańcie nawoływać do przemocy i agresji ! ! ! w n-k aż się roi od obelżywych i agresywnych wezwań do zniszczenia sędziego. To nie jest normalne . . .\n~ 13-06-2008 8:55\nMecz przegrany to nie powod do dewastacj,wszedzie gdzie wracali pseudokibice zostaly porozwalane kosze i połamane drzewa ,pytam co komu przeszkadzały te piękne młode kasztany na ul.Piotra Skargi czy ten kraj juz naprawde szhodzi na psy? Stasia\nseb-polo 13-06-2008 9:14\nPrawda jest taka, że obsada sędziowska na Euro2008 jest S Ł A B A... Rzutu karnego nie powinno być, ale cóż... Mamy kolejna lekcje, szkoda tylko, że tak surową i dzięki temu remisowi wracamy do domu... Austrii gratulujemy aktorstwa!\n~piechowiczanka 13-06-2008 9:21\nBoruc uskrzydlony bo synek mu sie urodził....i niewątpliwie to nasz bramkarz był gwiazda tego meczu... a Austriakom zwycięztwo sie nalezało bo naprawde byli lepsi...choć moze ten gol nie koniecznie musiał paśc w taki sposób...\nPatol 13-06-2008 9:40\nSędzia miał 100% racji!! Polka już wytrzymać nie mogła i zaczepiała cały czas! Sędzia musiał to zrobić! I dobrze się stało! Polska przecież nie tam czego szukać. Im wcześniej odpadniemy tym lepiej.\nKochaSJG1983 13-06-2008 10:07\nDo Patol: Patol kretynie weź się zamknij patafianie. Mało Ci, jak po Tobie jeżdżą kretynie za Twoje durne komentarze. Idź się ciągaj frajerze, bo inaczej nie można Ciebie nazwać. Jesteś jakiś "normalny" inaczej, że trzymałeś stronę sędziego. Po Twojej wypowiedzi można jednoznacznie dostrzec, że byłeś po stronie Austrii fraglesie...\n~ja;] 13-06-2008 10:56\nwedlug mnie sedzia oczywiście nie miał racji:/ jednak po meczu gdyu w studiu analizowali weażniejsze w nim akce..dokładnie pokazano że Roger rownież strzelał na spalonym..po prostu sedzia był bardzo omylny... nie powinien sedziowac tak ważnych ,znaczących meczów..\n~Polak 13-06-2008 11:13\nPolska zagrała na poziomie KS Karkonosze i aż dziw, że nie przegrali ze cztery - zero. My po prostu nie potrafimy grać w piłkę nożną i taka jest smutna niestety prawda.\n~Rudebwoy 13-06-2008 11:28\nLeo do sędziego: "Why?", a sędzia: "For Money..."\npiipi 13-06-2008 11:40\n..~PRAWDA jest taka,ze w pierwszej polowie sedzia "skrzywdzil" druzyne z Austrii,a w drugiej polowie on chcial ta "krzywde"...wyrownac !. ~Przepraszam,ale tak odebralam z kobiecego punku widzenia ten fajny mecz.\n~naiwny kibic 13-06-2008 12:11\nna co wy wszyscy kibice liczycie. ze polska wyjdzie jeszcze z grupy??? badzmy realistami, jestesmy najslabsza druzyna na euro (i pewnie w calej europie). zycze chorwacji zeby dokopali polakom przynajmniej 3:0. Moze wtedy wszyscy zobacza ze czas postawic na mlodych pilkarzy, a nie tylko starzy "gwiazdorzy" m.in krzynowek, zewlakow, zurawski itp. Ich czas sie juz skonczyl. (polski zreszta tez na euro)\n~hugo 13-06-2008 14:10\npatol to du..pek i tyle jak możesz tak pisać o swojej drużynie a naiwny kibic jest napewno caLee życie naiwniakiem szkoda chłopa jednego i drugiego pechowcy życiowi i tyle\nPatol 13-06-2008 14:12\nI chciałem jeszcze dodać to że podolski mógł durnym polaczkom więcej strzelić goli!! Szkoda tylko że się nie cieszył po strzalach, z tego że ma dla kogo grać i że go tam szanują, że został powołany do najlepszych, a nie do patałachów. Na jego miejscu sam bym sie zrzekł polskiego obywatelstwa i przestał mówić po polsku!! Ja tam kibicuję krajom niemiecko-języcznym :)\n~pippi 13-06-2008 14:58\nPatol, pustaku, sam się zrzeknij polskiego obywatelstwa,jednego tępaka mielibyśmy mniej.\npiipi 13-06-2008 15:12\n....do - [~Patol..]...~Babcia jest Polka i Podolski czesto ja w Polsce odwiedza.~Mialam okazje w München tego sympatycznego chlopaka zapoznac.. i ON ma wiele wspolnego z narodem polskim.~FC Bayern München jest TYLKO jego miejscem pracy !!.\n~naiwny kibic 13-06-2008 15:29\ndo hugo: a ty pajacu za kogo sie uwazasz, kogo wogole bronisz. powiedz mi ze ty nie jestes naiwnym kibicem ktory wierzyl ze w koncu nasi cos pokaza. i co - pokazali to co zawsze - czyli wielkie NIC. i kogo tu bronic??? proponuje zebys zrobil to samo co patol - kibicuj krajom niemiecko-jezycznym lub w tej chwili lepiej chorwacji, zeby wygrala z polakami jak najwiecej.\npiipi 13-06-2008 15:54\n..~PATOL w ostatnim swoim poscie oswiadczyl :cyt."...nienawidze tych Szkopow".~Poglady sie zmieniaja....i dziewczyny !!.\npiipi 13-06-2008 16:04\n...cd~historii Patola~..a moze ON jest zakochany !!.~Dziewczyny maja strasznie duzy na chlopcow wplyw.~Taki zakochany chlopak...nie wie,co pisze,co pije,co je..itp.\n~ 13-06-2008 19:07\no rany jak dobrze że górniakowej nie było ..... bo dopieroby się działo!!!\n~ 13-06-2008 19:09\nmy mamy i tak wielką przewagę nad innymi....od tylu już lat próbują nam wybić piłkę nożną z głowy i............i tu zwyciężamy\nPatol 13-06-2008 19:44\nA ja myślałem że ten naiwnością jest to że się wierzy w coś co jest niemożliwe... czyli że polska coś pokaże. Sami jesteście naiwni i będziecie całe życie nieudacznikami przez to. Trzeba trzeźwo myśleć!!\n~Kaskins 20-06-2008 0:45\nOj patol patol ja nie wiem czy ciebie podnieca takie pisanie bzdurek ? moze jest cos z Twoja psyhika nie tak ? klocenie sie na forum ? ty wez się troszkę zastanów . przemysl sobie to sam ze soba tak głęboko . Bo wiesz zawsze moze znalezc się ktos kto moze ci pomoc . I nie mowie tego po złosci .


Krzysztof Cugowski udostępnił teledysk do nowego singla Demony wojny. 50/70 Moje Najważniejsze Krzysztof Cugowski. Zobacz video\nMarcin Michałowski 14.04.2020 09:01\n70 lat, z czego aż pół wieku na scenie. Charyzma, niepowtarzalny, znany wszystkim głos i nieodłączne ciemne okulary. Krzysztof Cugowski – prawdziwy gigant polskiej sceny muzycznej, jeden z tych, którzy stworzyli rocka nad Wisłą, współtwórca Budki Suflera – obchodzi swój podwójny jubileusz. Z tej okazji do sklepów trafi dwupłytowy album „50/70. Moje najważniejsze” – muzyczne credo, zbiór ulubionych piosenek śpiewanych przez pięć dekad muzycznej kariery.\nZapowiedzią płyty jest utwór "Demony wojny", do którego teledysk możecie zobaczyć poniżej.\nKażdy ma jakieś demony, coś próbuje zapomnieć, przed czymś ucieka, czegoś się boi, targają nim uczucia, które trudno opanować. Ja też nie jestem wyjątkiem. Na szczęście moje demony oswajam na scenie, wyrzucam z siebie złe emocje i napełniam się dobrymi.\nOd początku czułem przesłanie i ładunek emocjonalny tego utworu. Rzadko jednak wykonywałem go na scenie. Teraz kiedy mogę wybierać tylko to, co dla mnie ważne, wracam do niego z sentymentem i ponownie odczytuję. Z przyjemnością nagrałem go ponownie w towarzystwie muzyków, z którymi od ponad dwóch lat z radością dzielę scenę i artystyczne życie.\nAlbum „50/70. Moje najważniejsze” będzie składał się z dwóch krążków. Pierwsza płyta zawiera 14 utworów w nowych aranżacjach – te, które Krzysztof Cugowski ukochał szczególnie, które najmocniej zapadły mu w serce. To piękne piosenki, które zaśpiewane ponownie po latach nabrały nowych znaczeń i barw. Druga płyta to zapis koncertu Krzysztofa Cugowskiego z Zespołem Mistrzów, który odbył się w 2018 roku w Radiu Lublin.


„Dwór Szronu i Blasku Gwiazd” - Sarah J. Maas | Po drugiej stronie okładki\n„Dwór Szronu i Blasku Gwiazd” - Sarah J. Maas\nWielki powrót Rhysanda i Feyry.\nSarah J. Maas nie osiadła na laurach. Cały czas rozwija swoje historie o boczne wątki, chociaż nie zawsze wychodzi jej to na plus. Na „Dwór Szronu i Blask Gwiazd” czekałam, kiedy tylko pokazana została zagraniczna okładka. Nie ukrywam, że od tej autorki czytałam (na razie) tylko serię „Dworów...” i ostatni tom był najsłabszym ze wszystkich trzech. Głównie przez brak wyczucia autorki w sprawach miłosnych do całości fabuły. Sięgając po „Dwór Szronu i Blasku Gwiazd” nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać.\nTo, co dostałam, okazało się być nowelką, którą należy traktować, jako „lekką świąteczną pozycję”, niż pełnowymiarową lekturę.\nAczkolwiek, nie jest to jej minusem.\nPo wojnie z Hybernią wszystkie Dwory, leczą swoje rany i liczą zmarłych. W Veralis, gdzie Rhys mieszka razem z Feyrą i całą swoją świtą, wcale nie jest lepiej. Każdego dnia ludzie opuszczając spalone domy i wyprowadzają się dalej, w głąb terenu rządzonego przez Księcia Dworu Nocy. Dodatkowo, zbliża się Zimowe Przesilenie i aby tradycji stało się zadość, wszyscy szykują się do obchodów świąt. Mor, Amrena, Azriel, Kasjan, a także Rhys z Feyrą myślą nad prezentami dla reszty, zaś Elaina, która przyzwyczaiła się do bycia fae, szykuje potrawy na świąteczny stół.\nFeyrę dręczą myśli, które przypominają jej wszystko, co musieli przejść, a jedyną odskocznią i sposobem na wyrzucenie swoich wizji jest malowanie. Towarzyszka Rhysa postanawia wrócić do sztalugi i farb, a pomaga jej w tym Rossina - dziewczyna, która w mieście organizuje wieczorki malarskie. Rhysand dowiaduje się, że granice między światem fae, a ludzki nie są chronione. Kiedy przybywa na Dwór Wiosny widzi jedynie zniszczenie. Tamlin nie przypomina starego siebie, a jego posiadłość jest jedną wielką ruderą. Książę Dworu Nocy zaczyna obmyślać plan postawienia straży przy nieistniejącym Murze, zaś Kasjan boryka się z problemami podżegaczy do buntu w obozach Ilyrów.\nTymczasem Przesilenie Zimowe zbliża się wielkimi krokami.\n„On i Az byli najpotężniejszymi Ilyrami w ich długiej i krwawej historii. Obaj nosili niespotykany dotąd zestaw siedmiu syfonów, żeby zapanować nad potężną falą kotłującej się w nich czystej morderczej potęgi. To był zarazem dar i ciężar, którego nigdy nie lekceważył.”\nMuszę przyznać, że nie sądziłam, iż najnowsza część przygód znienawidzonej przeze mnie, irytującej do szpiku kości Feyry wciągnie mnie, do tego stopnia, że będę poświęcać sen, aby móc czytać. Historia opisana w „Dworze Szronu i Blasku Gwiazd” jest, jakby dopełnieniem ostatniego tomu serii. Jednak nie do końca. Czytając ją, czułam się trochę, jakbym czytała nowelkę świąteczną z przygodami bohaterów. Cała ta fabuła skupia się właśnie na przygotowaniach do święta, a reszta wątków jest jedynie okruszkami z tego ciastka.\nPrzyznam szczerze, że ignorowałam Feyrę, pamiętając o tym, jak bardzo irytowała mnie swoim zachowaniem, przez poprzednie tomy serii. Rhysand, to po prostu Rhysand, ale czasami miałam wrażenie, że Sarah J. Maas nie do końca wie, jak poprowadzić męskiego bohatera, pod względem spraw seksu. Rhysiu był całą pozycję szaleńczo napalony i nie myślał o niczym innym.\nTak teraz sobie myślę, że dobrze, iż Maas nie pisze romansów, albo erotyków, bo byłyby one tak bardzo pod psem, że głowa mała.\nNajbardziej wkurzającą postacią (poza Feyrą) stała się jej ukochana siostra Nesta (to rodzinne, czy co?), która po wydarzeniach z „Dwóru Skrzydeł i Zguby” obraziła się na wszystkich i zachowywała się jak rasowa księżniczka. Dostawałam szału czytając fragmenty z nią i tym, jaką łaskę robiła innym, że w ogóle popatrzyła na nich. Gdybym mogła, ukręciłbym jej łeb.\nZaskoczyła mnie narracja, gdyż trafiły się rozdziały, w których to Mor grała pierwsze skrzypce. Były też rozdziały z moim ukochanym Kasjanem, które podobały mi się najbardziej w całej pozycji. Większość historii była opisana z punktu widzenia Rhysa i Feyry.\n„Dwór Szronu i Blasku Gwiazd” to pozycja, która uzupełnia fabułę, w sposób przyjemny i niezobowiązujący. Można poczuć święta podczas czytania tej książki i zatęsknić za choinką w domu, a przede wszystkim prezentami. Choć niektórzy bohaterowie nie przestali irytować, wiem że fanki, czekające na Rhysa nie będą narzekać. Wydawnictwo Uroboros, na koniec za sponsorowało nam smaczek, którym jest fragment kolejnej pozycji, z serii „Dworów” i muszę przyznać, że tej pozycji, jestem ciekawa. Szczególnie, że zapowiada się ogromna ilość Kasjana.\nZa egzemplarz serdecznie dziękuje wydawnictwu