Przed domem - Page 2\nTemat: Przed domem [odnośnik] 31.12.18 19:22\nKurnik znajduje się na zboczu doliny, oddalony od zabudowań - dlatego dość ciężko go znaleźć jeżeli nie wiadomo, gdzie dokładnie szukać. Ogród otaczający dom jest zarośnięty, a ścieżka prowadząca do wejścia ledwo wygląda zza zachłannych traw i gałęzi. Niedaleko znajduje się jednak niewielka polana, a kawałek dalej - Rudera.\nOstatnio zmieniony przez Alexander Farley dnia 02.03.21 22:14, w całości zmieniany 8 razy\nTemat: Re: Przed domem [odnośnik] 11.04.20 19:50\nBlondynka miała szczerą nadzieje, że jeśli kiedykolwiek przyjdzie im ze sobą jeszcze trenować to tym razem ona będzie w tym starciu górą. Oczywiście Alex był od niej młodszy, ale wiek nie miał tu żadnego znaczenia. Był gwardzistą, a dzięki Zakonowi rozwinął tak wiele magicznych umiejętności, że prawdopodobnie niejeden czarodziej mu ich zazdrościł. Blondynka dopiero w ostatnim czasie o wiele więcej czasu poświęciła na trenowanie. Chciała w starciu mieć szansę chronić siebie i innych choć w słowach Farleya było wiele racji. Nie zawsze chodziło o umiejętności. Czasami liczyła się taktyka, determinacja, przeważał nawet sposób ułożenia różdżki czy zmęczenie. Pomimo tego, że stali na pierwszej linii frontu to nadal byli tylko ludźmi. Czasami ich to wszystko kosztowało więcej niż można by się było tego spodziewać.\nNa słowa mężczyzny uniosła kącik ust w uśmiechu. Wiedziała, że biorąc pod uwagę to wszystko co się aktualnie działo powinni spotykać się jak najczęściej, ale z doskonale wiedzieli, że nie jest to możliwe. Najważniejsze by w tym wszystkim zachować zdrowy rozsądek i otwarty umysł. Nie dać się zakopać żywcem razem z błędami i strachem o własne życie. Nadal musieli funkcjonować tak jak robili to wcześniej. Ciągle mieli życie do przeżycia nawet jeśli nie takie o jakim by marzyli.\nSzlachcianka westchnęła na wspomnienie dzikich lokatorów. – Wiesz, że nie jesteś pierwszą osobą, która mi o nich wspomina? Musiały mieć jakiś skoordynowany atak. – odparła przyglądając się ich czujnym ruchom. Wyglądały tak jakby czuły się jak w domu, ale z drugiej strony obawiały się, że ten dom utracą. – Popytam czy ktoś znalazł na nie sposób – dodała zdając sobie sprawę z tego jakie to musi być upierdliwe.\nSam obraz kuzyna w takim miejscu był dla niej czymś obcym i dziwnym. Oczywiście nie chodziło tu o jego dom, w którym naprawdę można było czuć się jak w domu, ale o to, że zwykle spotykali się w całkowicie innych sytuacjach. To jak bardzo przyszło im się przez ten rok zmienić przechodziło jej przepuszczenia. Wszystko wywracało się do góry nogami, a oni nadal parli do przodu. Była z tego dumna. Blondynka sięgnęła po jedno z ciasteczek i już myślała, że to nie zmieni koloru, gdy zaczęło szarzeć. Nie chcąc na to patrzeć zamoczyła słodycz w herbacie. – Czasem lepiej nie wiedzieć – skomentowała uśmiechając się przy tym. Nie chodziło to, że miała zły humor, ale chyba po prostu to wszystko było nazbyt skomplikowane by emanować szczęściem.\nSam sposób w jaki Alex mówił o drogiej jej kobiecie ją ruszał. Może dlatego, że ciężko w obecnych czasach na szczęśliwe zakończenie, a może dlatego, że przez jego próbę gwardzisty bała się, iż będzie się przed tym bronił. – Na film? – powtórzyła zaskoczona. – To coś nowego – dodała upijając łyk herbaty. Czarodzieje rzadko korzystali z dobrodziejstw mugolskiego świata widząc w tym coś trudnego i obcego. O wiele łatwiej by się wszystkim żyło gdyby te światy były ze sobą połączone. – Na ojców zawsze trzeba uważać. – zaśmiała się mając w pamięci swojego, dla którego kiedyś też była oczkiem w głowie. Teraz od prawie roku ze sobą nie rozmawiali. Aż dziwnie było patrzeć na te wszystkie zmiany w jej życiu. Tak jakby nagle stała się kimś innym. – Ida jeszcze cię zaskoczy. Sam zobaczysz. Mam tylko nadzieje, że nie będziesz na siłę się hamował przez to, że jesteś gwardzistą. Wiem, że to wszystko wiąże się z ryzykiem, ale z drugiej strony bez względu na to kim będziesz to zawsze będziesz ryzykował. W takim świecie żyjemy. – dodała jeszcze nie chcąc mu oczywiście prawić morałów na tematy, których sama nie doświadczyła. Z drugiej strony wiedziała jak to jest rezygnować ze wszystkiego dla czegoś większego. Ten kamień z serca nigdy nie spada.\nSłysząc pytanie mężczyzny od razu pokręciła głową. – Na razie jest cisza – zaczęła wzdrygając się, bo sam obraz Morgany był dla niej prawdziwym utrapieniem. – Choć myślę, że to nie potrwa długo. Pewnie szykuje coś szczególnego – dodała ze wzruszeniem ramion. Oboje doskonale zdawali sobie sprawę z tego, że ich ciotka o niczym innym nie marzy jak o tym by wszystkich do siebie dostosować. A po postawie Lucindy można było wiele wywnioskować. Była chwastem dla polityki lady nestor, a chwasty bardzo szybko się likwiduje. – Pytasz czy kogoś mam? – uniosła brew starając się przybrać neutralne spojrzenie choć to nie było łatwe. – Ponoć kto nie ma szczęścia w miłości ma w kartach. Może powinnam zostać hazardzistką? Musimy mieć jakieś nałogi. – zaśmiała się choć to co wydarzyło się w Zamglonej Dolinie nadal bardzo bolało. Chciałaby, żeby rzeczywistość była inna, ale niestety nie wszystko było jej pisane. Na pewno nie szczęśliwe zakończenie.\nTemat: Re: Przed domem [odnośnik] 02.07.20 22:00\nAlex wygiął brew ku górze i uśmiechnął się pod nosem. Czyli z najbliższego otoczenia Lucindy nie tylko jego dotknęła ta skrzydlata zaraza?\n– Ciesz się, że nie dorwały i ciebie – powiedział, dla podkreślenia swoich słów machając lekko palcem wskazującym w powietrzu, zupełnie jakby kuzynkę co najmniej ostrzegał. Zaraz jednak złagodniał i opuścił dłoń, na chwilę rezygnując z udawania jakiegokolwiek humoru. Westchnął ciężko, raz jeszcze rzucając smętne spojrzenie na wyszczerbioną lampę, której ubytek w swoim kształcie niebezpiecznie przypominał ślad małych szczęk.\n– Będę bardzo wdzięczny jeżeli popytasz znajomych czy ktoś ma na nie jakiś skuteczny sposób – odparł, spoglądając znów na Lynn i posyłając blondynce ciepły, acz wyraźnie zmęczony uśmiech.\nNiezwykle miło było tak po prostu z nią chwilę pobyć. Nie spieszyć się nigdzie, nie mieć żadnych ważnych spraw na głowie, które koniecznie wymagały uwagi. Właściwie nawet jego irytacja ciasteczkiem była teraz przejawem tego, jak bardzo czuł przy czarownicy... coś: cokolwiek co nie było tą otumaniającą obojętnością i chłodną kalkulacją czyhających zagrożeń, rozmyślania o rzeczach do załatwienia, pracy do zrobienia, ludzi do uratowania. Nie ważne, że dopiero co skończyli trening, oboje byli lekko spoceni i poturbowani. Mogli po prostu na chwilę się zatrzymać, wypić herbatę i zjeść ciasteczka. Naucyzł się okropnie cenić sobie takie chwile, nawet jeżeli z reguły nie liczył, że będą często gościć w jego kalendarzu.\nUniósł kubek do ust i upił z niego łyk, roziskrzonym spojrzeniem śledząc rysy twarzy kuzynki. Mogła dostrzec znad krawędzi kubka jak wokół zewnętrznych kącików oczu Gwardzisty na moment pojawiają się żyłki zmarszczek od niemożliwego do pohamowania uśmiechu.\n– Tak, na film – potwierdził. – Zaskakuję nie tylko na polu walki, wiesz. Pozory, te rzeczy. Nawet ten dom był zbudowany przez mugola, moja droga kuzynko – powiedział dumnie, jakby starając się pomiędzy wierszami przekazać coś jeszcze. Zobacz, zobacz ile tego jest, ile jeszcze możemy odkryć, ile możemy się od nich nauczyć. Alexander walczył o życie mugoli nie tylko dlatego, że było to jedyną moralnie słuszną dla niego decyzją. Przez lata, a zwłaszcza ostatnie miesiące mugole dali radę całkiem go zafascynować: na tyle, że chciał dzielić się swoimi odkryciami z innymi.\nDługimi palcami wodził po krawędzi kubka, który teraz bezpiecznie spoczywał na położonej na stole podkładce. Westchnął ciężko, kiedy Lucinda bardzo celnie trafiła w główny punkt jego wątpliwości względem jego zaangażowania emocjonalnego z panną Lupin. Kiedy uniósł na blondynkę spojrzenie aż nazbyt jasno zdawało się w jego oczach błyszczeć potwierdzenie tego, przed czym go przestrzegała.\n– Ja sam mogę zaryzykować wszystko i ryzykuję dokładnie tyle. Jest dobrą uzdrowicielką i na pewno przydałyby nam się jej umiejętności, ale jednocześnie nie potrafię nie potępić się za to, że wciągam ją w sam środek tego wszystkiego. Jest uparta, Lynn, jest właściwie tak uparta jak ja. Nie jednak stawiać ją przed faktem, że darzy uczuciem kogoś, kto nie oglądając się na nią w każdej chwili może po prostu zniknąć, przestać istnieć i zostawić ją z całym życiem do przetrwania w nie swoich decyzjach – wyrzucił z siebie, a w jego głosie pobrzmiewała nuta smutku. Przeczesał dłonią skręcone włosy na czubku głowy, a pomiędzy jego palcami zalśniło kilka jaśniejszych smug.\nJego sytuacja była, kolokwialnie to ujmując, dość przesrana. Nie znajdował pocieszenia w tym, że również Lucinda nie znajdowała się pod tym względem w komfortowej sytuacji. Poza własnymi perypetiami przykładał również uwagę do losów swoich najbliższych, a w chwilowej ciszy w matrymonialnych podchodach lady doyenne Selwyn ciężko było dopatrywać się czegoś innego niż podstępu. Prychnął jednak znacząco, bynajmniej nie w rozbawieniu – to była złość, o ile nie wściekłość.\n– Jak zdecyduje się znów wykręcić taki numer jak z rodem Burke to proszę, powiedz mi od razu. Może przypadkiem przemienię się w kogoś ze służby i serwując wam herbatkę w czasie swatów niechcący wpakuję mu Lamino prosto w tętnicę szyjną – mruknął posępnie, nieco agresywnie sięgając znów po kubek i upijając łyk herbaty tak pospiesznie, że poczuł pieczenie na grzbiecie języka. Mówił jednak całkowicie poważnie: nie miałby oporów przed umyślnym zabójstwem jeżeli Morgana ponownie zdecydowałaby się spróbować zeswatać Lucindę ze Śmierciożercą lub Rycerzem Walpurgii. Motywów aby pozbywać się popleczników Voldemorta i bez krzyżowania szyków matrymonialnych było aż nadto, zaś okazja byłaby wręcz niepowtarzalna.\nKrzywy żart o nałogach zdawał się trochę wytrącić Alexandra z iście morderczego humoru, toteż uśmiechnął się dość przelotnie i gorzko. Chwila ciszy zasiadła między kuzynostwem, którą czarodziej wykorzystał na uspokojenie targających nim znów nerwów i irytacji. Westchnął w końcu i spojrzał na Lynn, przez moment przyglądając się jej tak, jakby próbował zapamiętać najmniejszy szczegół jej twarzy.\n– Po prostu martwię się o ciebie. Kiedy myślę o tym, że Isabellę sprzedają Rosierom... nie wiem czy bardziej mam ochotę rozwalić coś z frustracji czy jednak przyznać na głos, że jeżeli dobrze to rozegra to będzie całkiem bezpieczna i odsunięta od wojny. Ty nie masz takiego luksus. Nie myślałaś o tym, żeby w końcu po prostu... odpuścić? Odejść? – zapytał, a miał przy tym wyraz twarzy wręcz błagalny. Siedząc w gnieździe żmij Lucinda każdego dnia ryzykowała wykrycie, a wątpliwości kłębiące się wokół jej osoby mogły kogoś w końcu nakłonić do tego, aby zacząć węszyć. Za każdym razem kiedy myślał o sytuacji Lynn nie mógł udawać, że nie widzi w jak wielkim niebezpieczeństwie jego kuzynka – emocjonalnie zaś bardziej będąca dla niego jak starsza siostra – znajdowała się każdego dnia.\nTemat: Re: Przed domem [odnośnik] 28.07.20 18:16\nLucinda wiedziała jak to jest czerpać z normalności tyle ile się tylko da. W końcu takich chwil nie było zbyt wiele. Czasami chwytała się tego co jeszcze jej z ów normalności pozostało. Praca, drobne zlecenia, a nawet szybie poszukiwania na szlaku. Nie było tego zbyt wiele, ale zawsze był to powrót do tego co zdążyła już przez wojnę stracić. Alex stracił jeszcze wiele i Lucinda była dumna z niego, że tak szybko potrafił sobie ułożyć życie na nowo. Choć po samym jego zachowaniu potrafiła wywnioskować, że nadal uczy się tego funkcjonowania w nowym otoczeniu i wcale się temu nie dziwiła. Tak czy tak wojna przewartościowała ich życie i za niektóre aspekty była po prostu wdzięczna. Przede wszystkim w końcu przejrzała na oczy. Zobaczyła świat taki jakim jest i postanowiła, że nie będzie z tak wielką naiwnością już patrzeć na to co się dzieje. Kiedyś dawała życiu drugą, trzecią i kolejną szansę. Stawiała na ludzi szukając w nich dobra, bo przecież nikt nie jest tylko zły albo tylko dobry. Teraz jednak wiedziała jak silne jest zło i jak mocno może krzywdzić. Jak wielkie zniszczenia pozostawiać. Choć już od wielu lat słyszała, że jest starą panną to stara się nie czuła. Wiek nie szedł w parze z dojrzałością. Tą poczuła dopiero teraz kiedy była odpowiedzialna nie tylko za siebie, ale też za innych.\nSłysząc słowa mężczyzny zaśmiała się z zadowoleniem. – Zaskakujesz, zaskakujesz – potwierdziła. – Dumna jestem z ciebie, Alex. Pokazujesz mi, że życie idzie dalej bez względu na to co się zdarzy po drodze, a to dobra lekcja dla mnie w tym momencie. – dodała jeszcze przykładając kubek do ust. Musieli przygotować się na to, że ich życie prawdopodobnie już zawsze będzie przypominało kolejkę górską. Czasami będą znajdować się na samym dnie i czasami będą mieli tego dosyć, ale będą też dobre chwile w ich życiu i dobrzy ludzie, z którymi te chwile przyjdzie im dzielić. Lucinda domyślała się, że w życiu nie wróci już do tego co było kiedyś. Nie chodziło tylko o to jakim człowiekiem była, ale też o to co robiła. Nigdy już nie będzie córką dla swoich rodziców i nigdy nie będzie szlachcianką, którą przecież miała być. Nie było to jednak coś co ją smuciło.\nWiedziała dlaczego tak się o to martwi. Wciągając innych w swoje życie musieli mieć świadomość, że wciągają ich także w środek wojny. I nawet jeśli zrobiliby wszystko by ochronić ich przed zagrożeniem to to będzie towarzyszyło im już zawsze. Nie mogli przecież nikomu obiecać „zawsze i na zawsze”, bo ich „na zawsze” będzie niepewne. – Rozumiem – pokiwała smutno głową nie chcąc go na przekór sobie przekonywać. Przecież ona też tak uważała. – Pamiętaj jednak, że to jest jej decyzja i powinna móc wyrazić swoje zdanie. – dodała. W końcu Lucinda też była uparta i miałaby żal, gdyby ktoś podjął podobną decyzję za nią. Każdy powinien decydować o swoim szczęściu i przede wszystkim życiu sam. Nawet jeśli Alex chciał dla niej najlepiej na świecie.\nWidząc reakcję kuzyna na wspomnienie szczytu westchnęła. – To było do przewidzenia – zaczęła mając w pamięci jej reakcję na propozycję zaślubin. – Doskonale wiesz, że nigdy bym się na to nie zgodziła. Prędzej sama sięgnęłabym po różdżkę. Ja po prostu… - przerwała nie chcąc dolewać oliwy do ognia. – Przyciągam kłopoty i one bardzo się dobrze ze mną mają. Nie martw się, sama mam już ich dosyć. – dodała szczerze. Życie nie było dla niej łaskawe w ostatnim czasie, ale tak musiało być. Musiała kilka razy wylądować na dnie by się w końcu z tego podnieść.\nBlondynka poczekała jeszcze chwile dając mężczyźnie moment na uspokojenie się. Nie chciała, żeby się o nią martwił, ale też nie mogła mu tego wyperswadować. To tak jakby ona miała przestać się przejmować losem jej bliskich. Tego nie dało się wyłączyć ot tak. – Kiedy rozmawiałam z Is to była zadowolona z takiego rozwoju wydarzeń. Nie chciała tak naprawdę słuchać moich uwag dotyczących tego związku, a ja też nie mogę od niej wymagać tego by była taka jak ja. Prawdą jednak jest to, że też się o nią martwię. Jeżeli ja znajduję się w gnieździe żmij to gdzie znajdzie się ona? – odparła kręcąc głową w lekkim przestrachu. – Odejdę. Na pewno to zrobię, bo wcale nie wpływa to na mnie dobrze, ale chyba ze względu chociażby na moich rodziców czekam aż oni zrobią to sami. Aż pozbawią mnie wszystkich praw lub postawią pod ścianą. W końcu tak się stanie. – tego akurat była pewna.\nTemat: Re: Przed domem [odnośnik] 11.02.21 19:27\nNie podobał mi się ten deszcz. Chciałem, żeby wszystko na ślubie Lexa i Idy było idealne, dokształcałem się nawet w temacie. W sensie: co powinno być podczas ceremonii, czego absolutnie nie może być, z weselem tak samo. Nigdy nie byłem na żadnym, więc dopytywałem innych i starałem się dopracowywać każdy szczegół... ale na ten jeden nie miałem wpływu. Pogoda. Cholerna, angielska pogoda. Z jednej strony nie powinna mnie dziwić, w końcu mieszkam tu od urodzenia, a jednak ten deszcz któryś dzień z kolei był... rozczarowujący.\n- Może lepiej przenieść całą ceremonię gdzieś pod dach? - zapytałem Farleya parę dni wcześniej. To by było logiczne, prawda? Bo deszcz jak był, tak był i wcale nie wyglądało, żeby miał przestać padać. Ponoć miałem się nie przejmować byle mżawką, nigdy się zresztą nie przejmowałem - do tej pory... a teraz patrzyłem na nią niemal morderczo. Rzecz jasna nic sobie z tego nie robiła. Kapała z nieba dalej, kiedy zbijałem ze sobą deseczki - jedna po drugiej - tworząc konstrukcję. Konstrukcję wymyśliłem dzień po tym jak Lex wspomniał, że będzie potrzebny ołtarz. No i wpadła mi do głowy znikąd wizja, jak czasami wpadała melodia - spora pergola, którą ustawiłoby się w ogrodzie z widokiem na całą Dolinę Godryka. Oczywiście pergola byłaby ukwiecona do granic możliwości, a słońce oświetlałoby cały ten obrazek dopełniając idylli...\nWszystko pięknie... ale boleśnie zderzyłem się z rzeczywistością.\nPadał deszcz, kwiatków było jak na lekarstwo, bo mieliśmy listopad, a całą dolinę zasnuły mgły parę dni temu i od tamtej pory się utrzymywały i nici z panoramy. Ech, gdybym mógł jednorazowo otrzymać super-moc, to naprawdę chciałbym zawładnąć pogodą i sprawić, by dziewiątego listopada tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego siódmego roku w Somerset przez cały dzień i noc było bezchmurnie, sucho i ciepło. Serio. To by było moje marzenie. Pal licho lot w kosmos! Ważniejsza dla mnie była pogoda na ślubie Lexa i Idy.\nNiestety los raczej nie kwapił się obdarować mnie super-mocą w najbliższym czasie, a czarodzieje... nie wiem, ale wydawało mi się, że nawet oni nie potrafią zmienić pogody. Straszna chała. Ale "miałem się nie przejmować".\nTylko JAK miałem się nie przejmować?!\nMoże powinienem jednak zignorować Alexa i wymyślić plan awaryjny? Oooo... i to była myśl!\nPo pierwsze: ta pergola musi być przenośna. Żeby można ją było postawić nie tylko na zewnątrz tak jak to sobie Państwo Młodzi wymyślili, ale gdzieś pod dachem też. I nie może być zbyt duża właśnie z tego samego powodu. Tak żeby można ją było wnieść do domu albo... nie wiem, gdziekolwiek. Coś w tym stylu. Żeby głupia ulewa nie popsuła wszystkiego, co tak skrupulatnie planowałem. Postanowiłem zrobić jej taką kratkę, żeby dało się powtykać w nią zielone gałązki i kwiatki. Wprawdzie pierwszy zamysł miałem taki, żeby to były żywe rośliny. NA PEWNO było jakieś zaklęcie na rośnięcie bluszczu czy czegoś, nie? I żeby za pomocą czarów właśnie pokierować roślinnością i zazielenić całą pergolę. Ale jak będzie lało, to co wtedy? Więc awaryjna opcja będzie z ciętymi roślinami. Na jeden dzień też będzie w porządku tym bardziej, jeśli doda się gałązki czegoś trwałego - z choinek na przykład.\nJak już miałem cały ten koncept, to z samą realizacją nie było problemu. Wszystko pozostawało kwestią dokładnego i solidnego zbicia deseczek, upewnienia się, że pergola jest stabilna i oczywiście, że wygląda ładnie. Potem tylko drobne poprawki... I po kilku zmiażdżeniach palców młotkiem - powstało moje dzieło.\n- No i myślałem, żeby ustawić ją tam - wskazałem Isabelli upatrzone przez siebie miejsce przed Kurnikiem. - I żeby opleść ją pnączami i żeby te pnącza kwitły... Wiesz, tak jakoś ładnie. A jak się nie da, to żeby nazbierać zielonych gałązek - z tym mogę pomóc - i tak ładnie powtykać w konstrukcję, żeby nie było jej widać. Wiesz, żeby zrobiła się z tego taka zielona brama na Dolinę Godryka... - roztaczałem przed nią swoje piękne wizje mając nadzieję, że też je widzi oczami wyobraźni. - Tylko boję się, że wszystko popsuje deszcz. Jak myślisz, Belle? Ty się na pewno znasz na roślinach lepiej ode mnie. I na dekoracji.\nI na czarach, ale to już dodałem w myślach, patrząc na nią w napięciu i z nadzieją, że wpadanie na jakiś genialny pomysł i odgoni ode mnie te wszystkie obawy.\nTemat: Re: Przed domem [odnośnik] 12.02.21 15:13\nSzykując się do wyjścia, Lucindę naszło dziwne wrażenie deja vu. Rzadko ją to spotykało, raczej wychodziła z założenia, że każdy dzień jest niepowtarzalny, inny. To uczucie nie przypominało też takiego standardowego deja vu. Tyczyło się głównie jej emocji. Na początku porzuciła to wrażenie nie chcąc psuć sobie nastroju. Tak jakby już z góry zakładała, że dalsze analizowanie problemu przyniesie jej więcej straty niż korzyści. Wyszła z domu lekko spóźniona, bo zebranie wszystkich przygotowanych wcześniej rzeczy zajęło jej więcej czasu niż przypuszczała. Po drodze chciała jeszcze zajść na wrzosowisko. To była dla nich idealna pora roku, a Lucinda lubiła czerpać z natury, to czym akurat są obdarowywani. Na szczęście nie porzuciła tego pomysłu na rzecz bycia na czas. Żałowałaby po stokroć. Udało jej się znaleźć piękne, kolorowe wrzosy. Do tego, nieopodal ścieżki znalazła dziką jabłoń, której małe owoce również mogły służyć jak element dekoracji. Blondynka nie wiedziała jaki zamysł na sam ołtarz mają Państwo Młodzi jak i jej dzisiejsi współpracownicy. Ona chciała, żeby było kolorowo, jasno i żywo. Ostatnio nie było zbyt wielu szczęśliwych momentów w ich życiu. Razem z tą myślą znów pojawiło się w niej to dziwne uczucie. Tym razem jednak wiedziała czego dotyczy. Jaki traf chciał, że po każdej poważniejszej bitwie, po każdej tragicznej w skutkach misji był ślub. Wróciła wspomnieniami do innych takich uroczystości, w których brała udział i ta zależność była sprawdzona w niemal osiemdziesięciu procentach. Z jednej strony to dobrze, wolała celebrować miłość, niż cierpieć na kolejnym pogrzebie. Tym bardziej, że na ślubnym kobiercu miał stanąć jej najbliższy kuzyn.\nLucinda w końcu dotarła do Kurnika. Mogłoby się wydawać, że ciężko będzie jej patrzeć na Alexa, który lada moment miał stać się mężem. Miał założyć własną rodzinę. Tak jednak nie było, odkąd dołączyli do Zakonu i walczyli w jednej sprawie zaczęła patrzeć na niego inaczej. Już nie był jej malutkim kuzynem, daleko już im było do szlacheckich czasów. Oboje zmienili się diametralnie.\nBlondynka postawiła torbę z przyniesionymi dekoracjami na schodach. – Halo, halo! Pomożecie? – krzyknęła do Belli i pomagającemu jej mężczyźnie. – Chyba przeceniłam swoje możliwości – dodała. Kiedy udało im się uwolnić Lucindę spod ciężaru rzeczy, blondynka podeszła do przygotowanej przez Botta pergoli. – Piękna – odparła z uśmiechem. – Tylko pogoda nie dopisała co? Może powinniśmy chociaż zrobić tunel nad przejściem dla Pary Młodej? Tak, żeby Ida nie musiała martwić się o swoją fryzurę? – zapytała wyciągając różdżkę z kieszeni płaszcza. Z pogodą zawsze mogli walczyć, ale wolała być przygotowana na każdą ewentualność.\nrzucam na wizje poeventowe:\n1 - W niedalekiej odległości od ciebie dostrzegasz kruka, przysiada na gałęzi drzewa, gzymsie dachu lub parapecie (jeśli znajdujesz się w pomieszczeniu) i przygląda ci się intensywnie; nie jesteś świadoma, że widzisz go jedynie ty. Zaczyna towarzyszyć ci nieodparte wrażenie, że w rzeczywistości nie jest to ptak, a przemieniony człowiek - który potrzebuje twojej pomocy i próbuje zwrócić na siebie twoją uwagę. Jeśli do niego podejdziesz, odleci, ale po chwili zobaczysz go znów - w innym miejscu. Omamy będą towarzyszyć ci do końca wątku, chyba że inna z obecnych w nim postaci uświadomi cię, że to, co widzisz, nie jest prawdą.\n2 - Odnosisz wrażenie, że gdzieś w pobliżu słyszysz krakanie wron, lecz nawet, jeśli spróbujesz, nie będziesz w stanie zlokalizować jego źródła. Dźwięk nie będzie uporczywy, będzie ci jednak towarzyszył do końca wątku, budząc niepokój.\n3 - Kątem oka dostrzegasz Jessę, znajduje się gdzieś w twoim otoczeniu, w pozie naturalnej dla danego miejsca - może siedzieć w fotelu, na ławce, spacerować chodnikiem na ulicy lub wczytywać się w najnowsze wydanie gazety; jedynym, co świadczy o tym, że nie jest prawdziwa, jest więzienny strój i trupioblada twarz. Nie patrzy na ciebie, zajmując się swoimi sprawami, ale nie jesteś w stanie przestać jej widzieć; jeśli do niej podejdziesz lub się odezwiesz, nie zwróci na ciebie uwagi - tak, jakbyś była dla niej niewidzialna. Mara rozwieje się, gdy inna z postaci w wątku uświadomi cię, że jej nie widzi.\nOstatnio zmieniony przez Lucinda Hensley dnia 09.03.21 23:45, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Przed domem [odnośnik] 21.02.21 21:39\nŚlub Alexandra i Idy! Ten ślub, ta ceremonia to było coś, co wprawiło Bellę w niesamowitą euforię. Odkąd tylko się dowiedziała, świat zapłonął wielokolorowymi płomykami. Przeczuwała to, a jakże! Domyślała, że nadejdzie chwila, kiedy kuzyn wreszcie odważy się uczynić ten kolejny krok, a dalej wszystko potoczyło się już tak szybko. Z zaangażowaniem postanowiła rozpocząć przygotowania. Bywała przecież na tylu weselach! Ale nigdy nie na tak niezwykłym, tak ważnym i bliskim jej sercu. Nigdy poza szlachetnymi parkietami i daleko od złotego przepychu. Nigdy też nie była to ceremonia Alexa. Pragnęła uczynić wszystko, byleby tylko był to najmilszy ich sercu, najbardziej płomienny dzień. Płomienny w metaforycznej głębi, choć na tyle iskrzący, by zdołał wypalić wszystkie napastliwe krople uparcie spadające z nieba. O słodka Wendelino, czy to miało naprawdę tak ponuro wyglądać?\nDo ogrodu wkroczyła zakryta pelerynką i z powątpiewaniem spoglądająca w ciemnawe chmury. Wiedziała, że Louis pracował już na konstrukcją ołtarza. Miał takie zdolne dłonie, spodziewała się, że zachwyci pomysłem i stworzy niesamowitą otoczkę dla pary młodej. Sama Bella, która od kilku ładnych dni wciąż w biegu coś czyniła, coś szykowała, coś dekorowała, zamierzała zadbać o udekorowania tego wyjątkowego elementu, tego symbolu, przy którym zamierzali przysięgać sobie wieczną, przejmującą miłość. To wkrótce się stanie, to będzie wieczysty gest, związanie silniejsze niż cokolwiek. Niż śmierć, niż choroba i wszelkie zatargi. Czy potrzebowali ukoronowania rozkwitającej relacji? Ich związek podglądała dzień pod dniu, czasem ukradkiem, czasem zupełnie blisko. Uśmiechała się wtedy w rozpalonym sercu i cieszyła się, że odnaleźli przy sobie ciepło.\nWdepnęła w smutne, senne trawy. Bucik wchłonął wilgoć i lekko wykrzywiła usta, oswajając się z uciążliwym uczuciem wody między paluszkami. Krople deszczu lepiły się chętnie do okrycia, niektóre z nich posklejały jasne kosmyki. Listopad był jednym z tych przykrych miesięcy, kiedy natura przymierała, by obudzić się na nowo po zimie. Zima wydawała się Isabelli obietnicą wielu trudów, z którymi również wcześniej nie spodziewała się mierzyć. Przeszła przez podwórko i przystanęła przy Louisie. Wychyliła lekko główkę, by lepiej się przyjrzeć jego pracy. Nawiedzały ją myśli bliskie jego wątpliwościom. Słońcem usiało powrócić. Choćby tylko na ten jedyny dzień. Deszcz zniszczyłby piękną fryzurę Idy i zaszkodziłby cudownej sukience. A loczki Alexa? Och, strach pomyśleć! Magia potrafiła uczynić wiele. Ostatecznie i opady nie powinny przeszkodzić, ale jednak dobrze byłoby móc ujrzeć palące płomyki, ciepło drażniące rumiane policzki, rozgrzewające swym jasnym wejrzeniem. Czyż nie byłoby pięknie?\nWestchnęła głęboko, z zachwytem i dumą. – Louisie, czy wiedziałeś, że jesteś artystą? To już wygląda bardzo obiecująco, a kiedy tylko zadbamy o drobne detale… Och! Jakże się uśmiecham na samo wyobrażenie tego ślubnego dnia – wyznała z zachwytem i aż przyłożyła złączone dłonie do środka klatki piersiowej, jakby chciała przykryć serce. – O nic się nie martw! Zajmę się roślinami. Zielarstwo usłuży nam, w szklani chowają się w cieple moje piękne sadzonki. Niektóre z nich czekają właśnie na ten dzień. Wspomożemy je magią, by przetrwały jak najpiękniejsze w dniu ślubu – mówiła zamyślona, a w głosie wciąż wyraźnie odznaczały się emocje. – Louisie, woda niestraszna jest roślinom, choć gdyby to była burza, piękne ułożenie pnącza i wplecionych w konstrukcję kwiatów byłoby zagrożone. Wiatr jest o wiele straszliwy. Tak samo dla płomyków jak i kwiatów – odparła w swojej charakterystycznej rozmówce, wciąż niesiona symboliką solarną. – Myślę, że moglibyśmy… - urwała, wychwytując na horyzoncie widok Luciny najmilszej. – Lucindo! Kochana! – podbiegła do kuzynki i przejęła od niej jeden z pakunków. Nigdy nie była nadzwyczajnie sprawna, ale… zawsze mogli przecież pomóc sobie magią! Wiedziała jednak, że Louis nie przepadał za widokiem różdżki. Dlatego też szybko zrezygnowała z tego pomysłu. Zerknęła do pakunków wypchanych dekoracjami. Jak dobrze! – Wszystko to z pewnością wykorzystamy, wspaniale, że jesteś – odezwała się do kuzynki z uśmiechem, a potem zerknęła w stronę szklarni. – Zaraz wrócę. Przyniosę kwiaty – obwieściła, pomykając jak ta iskra prosto do szklanego domku roślin. Przycięła cały bukiet, powybierała najpiękniejsze rośliny. Wybrała też długie sadzonki pnączy, by poprowadzić łodygi przez piękna pergolę. Gdy zaś powróciła, usłyszała zaniepokojenie w głosie byłej lady Selwyn. – A wiesz, Lucindo, że i ja o tym pomyślałam? Może wystarczyłoby zadbać o lewitującą osłonę? Och, miejmy nadzieję, że te ciemne chmury przegoni miłość młodej pary – powiedziała z rozczuleniem i dotknęła lekko ramienia Lucindy. – Dobrałam najpiękniejsze, jakie tylko znam. Łączą się z zakochanymi – przemówiła, wdychając woń kolorowych płatków. Odłożyła je jednak, by zająć się najpierw pnączem. Zielone sznury liście poprzeplatać zamierzała kwiatami. Czary powinny wspomóc zachowanie tego ułożenia do ceremonii, ale przede wszystkim obronić całość przed niechlubną pogodą. Natychmiast, ze śpiewem w duszy, rozpoczęła dekorowanie pergoli. To, co zostało, mogli wykorzystać w innych miejscach. Zajrzała także do przyniesionych przez Lucindę elementów wystroju, wspólnie dobrać mogły właściwie komponenty. Całość powinna być strojna, choć bez nieestetycznego przepychu. O tak, to będzie wspaniały ołtarz!


MyPhone Luna ROOT i CWM - strona 27 - ROM-y & Modyfikacje - Forum Android.com.pl\nsiemanko tutaj zawsze coś się dzieje a zmieniłem telefon i lipa wszystko w miejscu meizu m2 Note\nWitam, czy jest jakaś możliwość instalacji recovery PhilZTouch z komputera przez USB. Telefon posiada już roota, ale niestety bo przywróceniu ustawień fabrycznych stracił jedyny launcher i nie ma możliwości zmiany recovery apką.\nSpróbuj raz jeszcze przywrócić ustawienia fabryczne przez stockowe recovery.\nZobacze jak będę miał dostęp do telefonu, ale myśle, że raczej nic to nie da ponieważ telefon ma wgrany Amigo OS w przerobionej wersji 5.1 czyli miał wymieniony launcher na nova\nA lancher oczywiście zainstalowany w tradycyjny sposób, czyli jako apka użytkownika. Wywalony z systemu lancher, więc nie ma go i po przywróceniu systemu nadal go nie będzie. Stockowe recovery przywraca tylko apki użytkownika. Jeżeli był zrobiony backup z pomocą tego recovery z już zainstalowanym lancherem Nowa, system wstanie, w przeciwnym wypadku należy instalować system z kompa.\nPotrzebuje pomocy ze zrootowaniem mojej Luny. Kompletnie sie na tym nie znam, a obawiam sie zrobic to samemu.\nPiwo albo i flaszka temu kto łopatologicznie i online zrobi to ze mna albo i w 4oczy\nBardzo prosze o pomoc bo bardzo potrzebuje root'a.\nW pierwszym poście tego tematu masz napisane,jak zrootować. Ściągasz iRoot na komputer, a potem podpinasz telefon ,klikasz root i czekasz\nwysłano z mojej Luny\nJeśli zrobisz wszystko po kolei co napisałem i wgrasz rom v5.1 to będziesz miał i roota i custom recovery i szybko śmigający rom więc oszczędzisz kupę czasu ale stracisz dane i ustawienia z telefonu:\nZaskoczyłeś mnie tym pytaniem. Nigdy nie nagrywałem i musiałem to sprawdzić z grą. Tak wyrabia się a jeśli będą jakieś zwolnienia to raczej niewielkie.


Zwijana silikonowa klawiatura - TechNow.pl Zwijana silikonowa klawiatura - TechNow.pl\nZwijana silikonowa klawiatura\nHardware, Mobilne, Najnowsze wpisy\nZ taką klawiaturą przenoszenie jej z miejsca na miejsce czy picie przy niej jednej kawy za drugą przestaje być problematyczne. Wykonana z mocnego silikonu pokrywa czyści się bez trudu i, w razie potrzeby, zwija w rulon.\nIdealna dla lubiących przekąsić coś przed ekranem oraz dla najmłodszych, którzy niekiedy mają w zwyczaju zapomnieć o umyciu rąk. Tłuszcz, cukier czy kurz usuniesz z niej w prosty, bezpieczny sposób.\nZastosowanie silikonu pozwoliło uniknąć tu jakichkolwiek sztywnych, kanciastych elementów. Przy tym pisanie na tej klawiaturze nie sprawia kłopotu – klawisze mają dobrą czułość i funkcjonują wyjątkowo cicho. Sprzęt sprawdzi się nie tylko przed komputerem, ale także w przypadku obsługi urządzeń przenośnych, posiadających jedynie klawiatury dotykowe.\nKlawiatura działa za pośrednictwem portu USB, przy pomocy 50 cm kabla. Współpracuje z systemem Windows i Mac.\nPoprzedni wpis: Drzewko pełne światełek LED\nKolejny wpis: Strój śledzący twoje ruchy


Fotowoltaika WROCŁAW ☀ Panele fotowoltaiczne dla domu, firmy, biznesu, rolnictwa. Instalacje fotowoltaiczne.\nFotowoltaika WROCŁAW - Panele i instalacje fotowoltaiczne dla domu, firmy, biznesu, rolnictwa.\nFotowoltaika ☎ 503 439 178 ➤ Instalacje fotowoltaiczne WROCŁAW ⚡\nFOTOWOLTAIKA dla domu i rolnictwa Z DOFINANSOWANIEM obniżającym koszt inwestycji. Instalacje fotowoltaiczne z montażem dla firm, przemysłu i budownictwa, urzędów i instytucji. Wydajne elektrownie fotowoltaiczne, farmy PV. Mocne i markowe panele fotowoltaiczne z gwarancją producenta. Optymalnie skalkulowany cennik na systemy i gotowe zestawy fotowoltaiczne oraz wysokiej klasy tanie falowniki, inwertery. Jako instalator instalacji fotowoltaicznych posiadamy także atrakcyjne ceny na wydajne pompy ciepła. Obszar usług: WROCŁAW i okolice.\nJesteś w dobrym miejscu, jeśli szukasz rozwiązania z zakresu współczesnej fotowoltaiki. To stworzona przez nas specjalność, w ramach której korzystamy wyłączenie ze przetestowanych rozwiązań i pierwszorzędnych komponentów. Fotowoltaika dla domu lub biura w naszym wykonaniu to wyższy poziom jakości, lecz ciągle w cenie, na jaką możesz sobie pozwolić. Przy każdym zamówieniu dbamy o to, aby uzyskać najwyższą estetykę oraz wydajność, na której możesz polegać.\nNie rozczarujesz się korzystając z usług naszego zespołu – bez względu na to, czy chodzi o konsulting i dopasowanie fotowoltaiki do wymogów, czy także samą jej instalację. Nasi fachowcy zajmujący się energią słoneczną przeprowadzą Cię przez pełny proces, od pierwszych pytań po włączenie systemu i Twoja fotowoltaika dla instytucji, mieszkania lub biura stanie się faktem!\nZagadnienia formalne, inspekcje i pozwolenia? Jeśli z nami współdziałasz wszystko pójdzie niezmiernie sprawnie, masz to z głowy! Dostajesz to, co najlepsze z obu światów – lokalną wiedzę popartą przez wiodącą krajową jednostkę gospodarczą zajmującą się energią słoneczną do przeznaczeń mieszkaniowych, ale i komercyjnych. Jeśli więc w zasadzie intryguje Cię fotowoltaika dla rolnictwa albo instalacje dla innych dostosowanych do Twoich pragnień rozwiązań – pamiętaj, że jesteśmy do Twojej dyspozycji. Odpowiemy na Twoje zapytania, rozwiejemy wszystkie wątpliwości.\nBez względu na to, czy gra toczy się o pojedynczy projekt czy całe farmy fotowoltaiczne – na nas możesz liczyć. Jeśli zajmiemy się przygotowaniem rozwiązania dla Ciebie – od jego dopasowania po instalację, możesz posiadać pewność że Twój system będzie działał optymalnie przez długi czas. W razie jakichkolwiek zapytań masz prawo liczyć na kompleksowe wsparcie, w tym do Twojej dyspozycji są:\nNie ma dwóch obiektów o takich samych wymaganiach w aspekcie fotowoltaiki. Dzięki naszemu podejściu do nowoczesnej fotowoltaiki tworzymy niezawodne rozwiązania, które jednoczą zastosowanie energii słonecznej, wykorzystanie pompy ciepła, magazynowania baterii, technologii kontroli i zarządzania energią, aby czysta energia była jeszcze bardziej przystępna cenowo, niezawodna oraz odporna. Zamykając temat wypada wspomnieć, że możliwości naszych rozwiązań fotowoltaicznych wykraczają poza produkcję i przechowywanie energii – umieją w związku z tym inteligentnie dostosowywać się do potrzeb użytkownika. Monitorując bieżące zapotrzebowanie na energię, wytwórczość energii słonecznej, poziomy energii zgromadzonej, czy porę dnia przez nasze systemy – będziesz korzystać z inteligentnych przystosowań, by zagwarantować najlepsze wrażenia energetyczne dla własnego domu czy instytucji.


info.wiara.pl » Informacje » Kulturalne i naukowe » Słynna czarna dziura zbadana przez polskich astronomów » Komentarze\nCiekawe bajdurzenie. Dziesiątki tysięcy ludzi którzy zdobyli wykształcenie za społeczne pieniądze, zajmuje się wróżeniem z fusów. Jaki pożytek społeczny wynika z tych badań? Czy żyje nam się lepiej, bezpieczniej... ? Nadal nie potrafimy rozwiązać wielu istotnych problemów cywilizacji, czy choćby bezpieczeństwa Ziemi !!! Potrafimy jak wirus, eksploatować i niszczyć swe Środowisko a wywalamy kasę na rzeczy których nie da się zweryfikować nigdy. Poradźcie sobie najpierw z naprawą klimatu , zapewnieniem energii i zapewnieniem jej bezpieczeństwa choćby ze strony meteorytów czy tysięcy obiektów które potencjalnie mogą zakończyć naszą egzystencję.\nŻyć się może i będzie lepiej, gdy popatrzymy z większym horyzontem. Tak samo było z teorią Einsteina. Zwykły Kowalski mówił, że to jest niepotrzebne, a teraz ruszyć się w nieznane bez gps nie ruszysz.\n"bajdurzenie", "wirus" po co te teksty?


Kostas Pavlidis jest greckim kompozytorem, śpiewakiem i gitarzystą z Aten. Należy do społeczności romskiej i jest uważany za jednego z najważniejszych i najbardziej znanych współczesnych muzyków romskich w Grecji.\nKostas Pavlidis urodził się w Atenach w 1974 roku. Już jako młody chłopiec odkrył swój talent i pasję do śpiewu. W wieku 12 lat pojawił się po raz pierwszy na scenie i przed publicznością. Od tego czasu żył śpiewem. Jeden z nauczycieli szkoły podstawowej w Kostie przedstawił go greckiemu dyrektorowi Menelausowi Karamagiolisowi. Uznał talent Kostasa Pavlidisa i w 1989 roku dał mu możliwość pracy nad ścieżką dźwiękową do filmu dokumentalnego "Rzym", który jest obecnie produkowany. Wspólnie z kompozytorem Nikosem Kypourgosem Kostas Pavlidis nagrał kilka piosenek do filmu, a nawet wniósł partię wokalną do głównego tematu ścieżki dźwiękowej. Wraz z wydaniem filmu i towarzyszącą mu muzyką filmową, szersza publiczność po raz pierwszy dowiedziała się o młodym Kostasie Pavlidisie w Grecji.\nW wieku 15 lat Kostas Pavlidis podpisał swój pierwszy kontrakt z legendą greckiego kompozytora Manosa Hadjidakisa w swojej wytwórni Sirios. Następnie Kostas Pavlidis brał udział w licznych koncertach i nagraniach z udziałem wielu najważniejszych greckich muzyków tamtych czasów. Jednym z najważniejszych wydawnictw, w którym brał udział i które dodatkowo zwiększyły jego popularność w Grecji, była kompilacja i album na żywo "Songs of Greece's Gypsies". Na płycie świecił znakomitą interpretacją tradycyjnego romańskiego utworu "Jastar A Menge Dur".\nW 1994 roku Kostas Pavlidis wydał swój debiutancki album "Karavi Kardia". Cztery lata później ukazał się kolejny album "Vgale Ftera ke Peta", na którym Kostas Pavlidis współpracował z greckim oudistą Antonisem Apergisem. W tym samym roku odbyła się również współpraca z bośniackimi Bałkanami i kompozytorem światowej muzyki Goranem Bregovicem. Na płycie "Ederlezi x Four" Kostas Pavlidis wykonuje utwór Ederlezi wraz z Chrisoulą Christopoulou. Występował również na licznych płytach i nagraniach wielu ważnych greckich muzyków. Zrealizowano m. in. współpracę z grecką wokalistką Lizetą Kalimeri oraz kolejne nagrania z Antonisem Apergisem. Znana izraelska śpiewak Ladino Yasmin Levy opowiedziała również piosenkę Kostasa Pavlidisa (Locura) na albumie "La Juderia"z 2005 roku.\nKostas Pavlidis, jako jeden z najważniejszych współczesnych muzyków romskich w Grecji, wraz z towarzyszami muzycznymi stara się zburzyć nowy grunt i unowocześnić grecką muzykę romską oraz nadać oblicze kulturze romskiej w swojej ojczyźnie. W jego muzyce elementy takie jak funk, flamenco i łacina są w ostatnich latach coraz częściej spotykane. W Grecji Kostas Pavlidis jest również czczony i kochany przez publiczność za swoje "głębokie w skórze" występy na żywo.


Willa Olsza » Atrakcje\nWielka Krokiew imienia Stanisława Marusarza to największa spośród zakopiańskich skoczni narciarskich o punkcie konstrukcyjnym K125. Położona na północnym stoku góry Krokiew, u zbiegu ulic Bronisława Czecha i Józefa Piłsudskiego, jest jednym z najpiękniejszych obiektów tego typu. Swoją urodę zawdzięcza naturalnemu położeniu pośród tatrzańskich lasów.\nTereny wokół skoczni oferują liczne atrakcje dla dzieci (quady, park linowy, przejażdżki kucykiem, a zimą niewielki wyciąg narciarski). Dla zmotoryzowanych turystów przygotowano parking, zarówno dla samochodów osobowych jak i autokarów.\nNa pobliskiej ulicy Piłsudskiego mieści się słynna zakopiańska restauracja Bąkowa Zohylina.\nZakopane co roku jest organizatorem zawodów w skokach narciarskich w ramach zawodów Pucharu Świata oraz Letniego Grand Prix. Niepowtarzalna atmosfera panująca podczas rozgrywania zawodów, odczuwalna jest nie tylko na samym obiekcie, ale również w całym mieście.\nGaleria prezentuje współczesną plastykę polską w kraju i zagranicą. Organizuje spotkania autorskie, pokazy filmów o sztuce, wieczory poezji oraz już od roku 1977 koncerty kameralne i okolicznościowe wraz z Muzeum Karola Szymanowskiego - "Atma" i Towarzystwem Muzycznym im. K. Szymanowskiego w Zakopanem. Galeria organizuje również targi sztuki współczesnej.\nSłynie z corocznych Salonów Marcowych prezentujących wybitne osobowości w sztuce polskiej na wystawach indywidualnych i zbiorowych.\nW zakopiańskiej Galerii prace swoje prezentowali między innymi: Maria Anto, Magdalena Abakanowicz, Tadeusz Brzozowski, Barbara Gawdzik-Brzozowska, Jerzy Duda Gracz, Władysław Hasior, Zdzisław Beksiński, Jerzy Nowosielski, Jan Szancenbach. Antoni Rząsa, Jerzy Jędrysiak, Jacek Gaj. Miejska Galeria Sztuki zajmuje salę na pierwszym piętrze dawnego "Bazaru Polskiego".\nBudynek ten został wzniesiony w roku 1911 przez hr. Władysława Zamoyskiego, na jego gruncie. Pierwsza wystawa sztuki odbyła się w lipcu 1911 r. Od 1912 r. organizację wystaw w "Bazarze Polskim" przejęło Towarzystwo "Sztuka Podhalańska", prezentująca prace najwybitniejszych polskich artystów między innymi: Wojciecha Brzegi, Xawerego Dunikowskiego, Juliana Fałata, Vlastimila Hofmana, Stanisława Ignacego Witkiewicza, Augusta Zamoyskiego. Z dniem 1 stycznia 2001 roku utworzono Miejską Galerię Sztuki z siedzibą w Zakopanem ul. Krupówki 41, która została objęta Rejestrem Instytucji Kultury Miasta Zakopane i wpisana do Księgi rej. RIK 2/2001 prowadzonych przez Samorząd Miasta Zakopane.\n31 lipca 2002 roku Rada Miasta Zakopanego nadała imię Galerii im. Władysława hr. Zamoyskiego. Miejska Galeria Sztuki posiada własną bogatą kolekcję dzieł sztuki (malarstwo, rzeźba, grafika, rysunek, tkanina), która powstała z zakupów dokonywanych przez Galerię na przestrzeni wielu lat z prezentowanych wystaw. Kolekcja zawiera między innymi dzieła: Henryka Burzca, Barbary Gawdzik Brzozowskiej, Marty Gąsienicy Szostak, Władysława Hasiora, Jerzego Jędrysiaka, Urszuli Kołaczkowskiej, Stanisława Kuskowskiego, Ryszarda Otręby, Andrzeja Pietscha, Stanisława Rodzińskiego i Arkadiusza Walocha.\nSiedzibą nowo powstałego muzeum stał się dom Jana Krzeptowskiego przy Krupówkach, mniej więcej tam, gdzie dziś znajduje się siedziba Banku Przemysłowo-Handlowego. Pierwszym kustoszem Muzeum Tatrzańskiego im. dra Tytusa Chałubińskiego był sekretarz Komisji Klimatycznej, nauczyciel Władysław Roszek. W muzeum znajduje się największa specjalistyczna biblioteka, gromadząca publikacje książkowe i prasowe, dotyczące Tatr i Podtatrza, polskiego i słowackiego, a także archiwum, stanowiące niewyczerpane źródło wiadomości dla setek badaczy tego regionu.\nZgodnie z lansowaną od pewnego czasu koncepcją muzeum rozproszonego, dyrekcja zakopiańskiej placówki sprawuje opiekę nad dziesiątkami zabytkowych obiektów na terenie Podhala, a także i poza nim.\nPod firmą Muzeum Tatrzańskiego działa wiele placówek - od maleńkiego Muzeum Powstania 1846 r. w Chochołowie, do Dworu Tetmajerów w Łopusznej, poprzez oddziały w Zakopanem i na Spiszu. Najczęściej zwiedzanymi oddziałami Muzeum Tatrzańskiego są Muzeum Stylu Zakopiańskiego w willi "Koliba" (ul. Kościeliska 18), Galeria Władysława Hasiora (ul. Jagiellońska 18b) i Muzeum Kornela Makuszyńskiego - "Opolanka" (ul. Tetmajera 15).\nPlac pod Gubałówką stanowi przedłużenie Krupówek, prowadzi do niego nowo wybudowane przejście podziemne pod ulicą Kościeliską. Plac to przede wszystkim wielkie targowisko gdzie kupić można wszystko; od kożuchów i butów po owoce i kwiaty, a przede wszystkim regionalne wyroby z drewna, owczej skóry oraz prawdziwe góralskie oscypki i bundz.\nNa placu można również spotkać grupę osób grającą w tzw. trzy kubki lub trzy karty, (szczerze odradzamy tą formę rozrywki, można tu tylko stracić dużo pieniędzy). Kierując się w stronę Gubałówki dojdziemy do budynku Polskich Kolei Liniowych skąd odjeżdża kolejka torowa linowa na szczyt.\nDla amatorów pieszych wędrówek istnieje również droga wiodąca na szczyt - szlak rozpoczyna się po lewej stronie budynku PKL. Ze szczytu rozpościera się wspaniały widok na panoramę Tatr i dolinę w której leży miasto.\nAquapark w Zakopanem oferuje swoim gościom liczne atrakcje. Dla fanów pływania przygotowano dwa baseny rekreacyjno-pływackie:wewnętrzny o powierzchni 384,5 m2\ni długości 25 m z wodą o temperaturze 28,5 st. C, z trzema torami pływackimi (które można wynająć po wcześniejszej rezerwacji) oraz z biczami wodnymi w części\nZ basenu zewnętrznego położonego na tarasie rozciąga się widok na Tatry Zachodnie i Giewont. Położony wewnątrz budynku basen rekreacyjny stanowi idealne miejsce wypoczynku dla całych rodzin - wyposażony jest w liczne urządzenie do hydromasażu: bicze wodne, kaskady oraz leżanki podwodne.\nJedną z atrakcji Aquaparku, która ucieszy zwłaszcza młodszych jego gości są rurowe zjeżdżalnie wodne - czerwona (106 m długości, wysokości 12 m, prędkość max 26 km/h) oraz zielona (166,5 m długości, 16,7 m wysokości, a prędkość max to 26 km/h). Oprócz nich na terenie aquaparku umieszczono również 3 mniejsze zjeżdżalnie. Dla najmłodszych niewątpliwą atrakcją będzie brodzik o temperaturze wody 33 stopni.\nNa terenie Aquaparku Zakopane dostępne są również liczne sauny, restauracja, sklep z artykułami pływackimi, a także największa w Zakopanem kręgielnia.\nKrupówki to jedno z tych miejsc w Zakopanem, które trzeba odwiedzić. Ten zamknięty dla ruchu samochodowego deptak biegnący przez środek miasta ma 1100 m długości. Większość mieszczących się wzdłuż Krupówek budynków zajmują liczne restauracje i karczmy góralskie oraz sklepy z pamiątkami, jest tu również postój dla dorożek.\nZe znanych i wartych obejrzenia budynków na Krupówkach wymienić należy - Hotel Kasprowy Wierch, neoromański kościół parafialny pw. Świętej Rodziny, zabytkowy budynek Zespołu Szkół Zawodowych i mieszczące się obok niego Muzeum Tatrzańskie. Obecny kształt Krupówek ukształtował się podczas wielkiego pożaru, który 21 stycznia 1899 roku strawił drewniane budynki w centrum Krupówek.\nNa ich miejscu powstały pierwsze murowane kamienice m.in. Morskie Oko. W latach 90 XX wieku na Krupówkach pojawiła się nowa kostka brukowa, nowe ławki oraz postawiono charakterystyczne pochylone latarnie. Nadają one ulicy bardzo specyficznego klimatu zwłaszcza po zapadnięciu zmroku.\nW strefie wypoczynku czynnego urządzono korty tenisowe dla dorosłych i minikorty dla dzieci, boisko wielofunkcyjne, dwa place zabaw oraz bowl do uprawiania skatingu.\nW strefie kultury powstała muszla koncertowa z zapleczem i widownią, ustawiono gabloty przystosowane do wystaw plenerowych, odnowiono Tatrzańskie Centrum Kultury i Sportu „Jutrzenka” mieszczące się w budynku w stylu zakopiańskim, a także dostosowano plac do organizacji imprez plenerowych.\nNa strefę odpoczynku składają się ścieżki spacerowe i enklawy sprzyjające odpoczynkowi – wygodne ławki w otoczeniu drzew. .\nStrefa reprezentacyjna obejmuje odnowioną płytę placu przystosowaną do obchodów uroczystości państwowych i lokalnych. W ostatniej, strefie ochrony układu przyrodniczego, można podziwiać mini alpinarium reprezentujące roślinność wysokogórską\nZakopiański Park Miejski\nTeatr im. Stanisława Ignacego Witkiewicza (Teatr Witkacego) został założony w Zakopanem przez grupę absolwentów PWST z Krakowa (Julia Wernio i Andrzej Dziuk oraz przyszli aktorzy: Dorota Ficoń, Karina Krzywicka, Piotr Dąbrowski, Andrzej Jesionek, Krzysztof Łakomik, Krzysztof Najbor i Piotr Sambor).\nSam pomysł zrodził się wśród studentów Wydziału Reżyserii Dramatu i Wydziału Aktorskiego jeszcze podczas studiów. 9 sierpnia 1984 r. wystawiono sztukę Witkiewicza pt. Pragmatyści. Po zawarciu oficjalnego porozumienia z Towarzystwem Miłośników Teatru im. Heleny Modrzejewskiej teatr rozpoczął działalność 24 lutego 1985 od wystawienia sztuki Autoparodia na podstawie zakopiańskich tekstów Witkacego w reżyserii Andrzeja Dziuka.\nSiedzibą Teatru przy ulicy Chramcówki jest sala w Hotelu Chałubiński (dawniejszy Zakład Wodoleczniczy dra Andrzeja Chramca, później Sanatorium Czerwonego Krzyża przekształcone w Sanatorium im. Chałubińskiego). Cykl premier teatralnych jest związany z letnim i zimowym sezonem turystycznym. W holu teatralnym odbywają się też liczne wystawy plastyczne, koncerty i festiwale teatralne. Obecnie jest instytucją kultury województwa małopolskiego.\nOd samego początku kieruje nim jeden z założycieli Andrzej Dziuk, reżyser większości przedstawień. Do obsady aktorskiej nadal należą związani z teatrem od pierwszych dni: Dorota Ficoń, Krzysztof Łakomik i Krzysztof Najbor.\nDyrektor Andrzej Dziuk wraz z zespołem są laureatami nagrody im. Konrada Swinarskiego - przyznawanej przez redakcję miesięcznika "Teatr" - za sezon 1986/1987, "za stworzenie i działalność artystyczną Teatru im. Stanisława Ignacego Witkiewicza w Zakopanem".\nKolejka na Kasprowy Wierch to jedyna w Polsce wysokogórska kolej linowa. Droga na szczyt Kasprowego Wierchu liczy 4291,59 metrów, ale dzięki niej trwa zaledwie kilkanaście minut - wagoniki przewożą jednorazowo nawet 60 osób zimą, latem 32 osoby. Podróż ponad tatrzańskimi dolinami obfituje we wspaniałe widoki i dostarcza niezapomnianych wrażeń.\nGórna stacja kolejki jest położona na wysokości 1959 m.n.p.m (zaledwie 26 metrów poniżej wierzchołka Kasprowego Wierchu) i wraz z Obserwatorium Meteorologicznym stanowi parę najwyżej położonych budynków w Polsce.\nNa szczycie Kasprowego możemy podziwiać zapierające dech w piersiach górskie widoki – Kasprowy Wierch znajduje się niemal centralnie w środku pasma tatrzańskiego. Wyjeżdżając na wierzchołek możemy także rozpocząć pieszą wycieczkę – ze szczytu żółty szlak sprowadza turystów na Halę Gąsienicową, graniowy szlak czerwony prowadzi na wschód przez Beskid, Skrajną i Pośrednią Turnię na Świnicę, a na zachód – na Czerwone Wierchy.\nW zimie Kasprowy Wierch stwarza możliwości do uprawiania jednych z najpiękniejszych sportów - narciarstwa i snowboardu. Oprócz kolei linowej do dyspozycji narciarzy są dwie koleje krzesełkowe w kotle Gąsienicowym i Goryczkowym.\nŚwietnie przygotowane trasy narciarskie oraz bliskość gór przyciąga tu rzesze miłośników białego szaleństwa. Dla narciarzy PKL w rejonie Kasprowego Wierchu przygotowuje łącznie 14 km tras narciarskich na naturalnym śniegu. Trasy w rejonie Kasprowego Wierchu posiadają homologacje FIS do rozgrywania zawodów.\nNajstarsza nekropolia Zakopanego, założona ok. 1850 staraniem ks. Józefa Stolarczyka w pobliżu pierwszego kościoła.\nW pierwszych latach XIX w., po wybudowaniu tzw. kapliczki Gąsieniców, w jej pobliżu sporadycznie chowano zmarłych, m.in. zgodnie z jego testamentem fundatora kapliczki Pawła Gąsienica. Stary Cmentarz - wg powszechnej opinii - powstał na położonym nad stromym brzegiem potoku (na "brzyzku") gruncie, ofiarowanym na ten cel przez Jana Pęksę, stąd popularna nazwa - "Pęksowy Brzyzek".\nW 1889 pochowano tu dra Tytusa Chałubińskiego, co dało początek nowemu okresowi w historii cmentarza, który przestał być zwyczajnym cmentarzem wiejskim, a stał się niebawem jedną z najważniejszych nekropoli polskich. Chowano na nim miejscowych górali, taterników, ludzi kultury, zmarłych pod Giewontem gruźlików. W 1931 r. wojewoda krakowski uznał Stary Cmentarz za zabytek kultury i od tej pory wojewódzki konserwator zabytków wyraża każdorazowo zgodę na pochówek. Większość nowo chowanych tu zmarłych to osoby zasłużone dla Zakopanego i Polski, stad też często nazywa się Stary Cmentarz Cmentarzem Zasłużonych. W okresie okupacji powierzchnię cmentarza zmniejszono o przeszło jedną czwartą, przeprowadzając przez wschodnią część obszaru, przylegającą do potoku, drogę do dolnej stacji kolejki na Gubałówkę. Groby z tego terenu ekshumowano i przeniesiono w inne części cmentarza.\nObecnie na Starym Cmentarzu znajduje się ok. 320 grobów, a wśród nich m.in. mogiły Józefa Stolarczyka, rodziny Pawlikowskich, Tytusa Chałubińskiego, Jana Krzeptowskiego Sabały, Stanisława Witkiewicza, Władysława Orkana, Kazimierza Tetmajera, Włodzimierza Wnuka, Antoniego Kenara, Józefa Kapeniaka, Antoniego Rząsy, Karola Stryjeńskiego, Kazimierza Dłuskiego, Macieja Sieczki, Józefa Krzeptowskiego, Jędrzeja Wali, Tadeusza Bocheńskiego, Józefa Fedorowicza, Jana Długosza, Tomasza Gluzińskiego, Jana Pasierba-Orlanda, Adama Pacha, Kornela Makuszyńskiego, Mariana Raciborskiego, Karola Kłosowskiego, Stanisława Nędzy-Kubińca, Heleny Marusarzówny, Stefana, Tadeusza i Zofii Zwolińskich, a także symboliczne mogiły m.in. Mariusza Zaruskiego, Bronisława Czecha, Stanisława Ignacego Witkiewicza\nStary Cmentarz przy Pęksowym Brzysku\nul. Walkosze 18\ntel.: +48 530 41 67 41\nul. Walkosze 18 | 34-500 Zakopane | tel.: +48 530 41 67 41


Ekstremalna Droga Krzyżowa z Raciborza. Zapisy do 18 marca - Raciborski Portal Internetowy - raciborz.com.pl\nStrona główna Styl życia Ekstremalna Droga Krzyżowa z Raciborza. Zapisy do 18 marca\nO godzinie 18:00 odbędzie się Msza Święta w kościele pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa w Raciborzu, spod którego wyruszą trzy trasy.\nEkstremalna Droga Krzyżowa to wyzwanie. W tym wyzwaniu najważniejsze jest dotarcie do\ngranicy bólu. Do momentu, w którym wszystko mówi: czemu nie jestem w domu, w ciepłym łóżku. Ten, kto przekracza tę granicę, opuszcza strefę komfortu. Otwiera się na nowe wyzwania. A to daje szansę na kolejne decyzję o zmianie życia. Trasa ok. 40 km, wyprawa nocą, w zmiennych warunkach atmosferycznych… – podkreślają organizatorzy. Jak dodają – Każda EDK to zmaganie. Może zacząć się na dowolnym kilometrze trasy, tu nie ma reguły, może minąć lub zostać do końca — raczej zostanie. I dobrze, bo zmaganie jest istotą EDK. To droga poza strefę komfortu. Możesz go różnie doświadczyć: bolące stopy, brak sił, zimny deszcz na twarzy. Kiedy już od wyczerpania i zmęczenia nie można uciec, właśnie wtedy możesz odkryć, że to wiara jest powodem i siłą żeby iść dalej.\nNależy zacząć od wyboru miejsca, z którego wyruszysz. Zwyczajowo EDK zaczyna się wspólną Mszą. Wybierając miejsce/rejon – trzeba sprawdzić, kiedy planowany jest wymarsz. W rejonie przygotowane są trasy. Można pobrać ślad GPS lub wydrukować sobie opis trasy. To bardzo ułatwia przemarsz, bo w nocy trudno jest zapytać się o drogę. Na EDK można wyruszyć samemu, lub w małej grupce. W każdym przypadku obowiązuje milczenie. Pątnicy zatrzymują się w wyznaczonych miejscach na modlitwę przy stacji. Należy unikać rozmów i pikników. Na trasie można jeść i pić. Brak jedzenia nie należy do istoty EDK. Na EDK przygotowane są specjalne rozważania, które oddają ducha tego wyzwania. Przygotowuje je ks. Jacek WIOSNA Stryczek razem ze swoją wspólnotą. Można je wysłuchać – nagranie jest dostępne w aplikacji EDK, lub przeczytać. EDK nie jest pielgrzymką. Nie ma zabezpieczeń. Każdy walczy sam o wytrwanie na trasie. Ryzykuje. Nie chodzi też o wyjście w jakieś intencji. Chodzi o przemianę swojego życia. Jeśli pątnik stanie się lepszy, wszyscy na tym zyskają. Bóg nie planuje na EDK dobrej pogody. Nasz Bóg nie zajmuje się pogodą. Zajmuje się tym, abyśmy byli lepsi. Należy więc zabezpieczyć się na wszelką pogodę. Przejście 40 km zajmuje od 8 (bardzo szybko) do 12 godzin. EDK Racibórz\nEkstremalna Droga Krzyżowa wyruszy z Raciborza 19 marca 2021. O godzinie 18 odbędzie się Msza Święta w kościele pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa w Raciborzu.\nW tym roku z Raciborza wyruszają 3 trasy:\nEDK to wydarzenie duchowe, a nie tylko religijne. Dotyka duszy i dlatego dotyczy każdego\nczłowieka. Na EDK nie pytamy się, czy ktoś chodzi do kościoła, czy jest religijny, albo nie. To nie jest ważne. Ważne jest nie to kim jesteś, ale to, kim możesz się stać. To wyzwanie dla ludzi, którzy szukają w życiu czegoś więcej—sensu i nowego pomysłu na siebie. Zniechęcamy osoby, które myślą, że jakoś to będzie. Że jak nie będą miały siły, to ktoś im pomoże. Zniechęcamy ludzi zamkniętych, którzy nie szukają nowych pomysłów na siebie. Zniechęcamy ludzi, którzy oceniają innych i uważają siebie za lepszych od nich. W EDK nie chodzi o sport. To nie jest przygoda. To jest droga do spotkania ze swoją duszą. Z Bogiem. EDK jest świetnym rozważaniem dla ludzi, którzy dużo pracują i trudno im znaleźć czas dla siebie i swojej duszy. Ta kumulacja daje okazję do gruntowanego przemyślenia siebie.\nPoprzedni temat:Masz pomysł na ożywienie wodzisławskiej starówki? Zgłoś swój pomysł\nNastępny temat:ZUS: Od 15 marca wznowienie wyjazdów do sanatoriów


Skąd ten dym? | Warsztatowiec.info\nZaczęło się niewinnie, jak zwykle w naszych opowieściach o nietypowych naprawach. Podczas okresowego przeglądu przepięknej, dwuletniej limuzyny, wyposażonej w duży silnik diesla jej właściciel zapytany o „dodatkowe uwagi” do zlecenia przeglądu odpowiedział, że w zasadzie uwag to on nie ma, no chyba, że coś można zrobić z… dymieniem z rury wydechowej. Stwierdzenie takie rzecz jasna natychmiast wywołało pełną konsternację wśród personelu stacji obsługi, bo dymić to może na przykład stary Ikarus miejskiej komunikacji lub zdezelowany Kamaz, ale nie słynnej marki limuzyna, jeszcze prawie nowa, bo z przebiegiem niewiele większym niż 150 tysięcy kilometrów. Właściciel auta czym prędzej został więc poproszony o podanie bliższych szczegółów i okoliczności przy których występuje dymienie. Po chwili głębszego zastanowienia rzeczowo ujął je w następujących punktach:\ndymienie występuje nieregularnie,\npojawia się raczej po dłuższej jeździe,\nnajczęściej występuje przy ruszaniu.\nO bliższe szczegóły zadziwiona obsługa serwisu zapytała również dlatego, że zbadanie sprawy na miejscu poprzez tzw. danie buta nie potwierdziło dymienia.\nPonieważ właścicielowi samochodu zostało obiecane, że serwis zgłoszonym problemem oczywiście się zajmie, po wykonaniu przeglądu obejmującego wymianę filtrów i oleju, auto wzięto na jazdę próbną. Limuzyna, jak to limuzyna, sunęła bezszelestnie, biegi od pierwszego do szóstego zmieniały się gładko, komputer pokładowy nie niepokoił żadnymi ostrzeżeniami. Siedzący za kierownicą pracownik serwisu mając w pamięci jakie to okoliczności podał właściciel pojazdu\nobserwował nieregularnie czy występuje dymienie,\nraczej dłużej się przejechał, bo pokonał ponad 100 km,\nruszał na różne sposoby, tzn. raz powolutku, raz normalnie, raz szybko\njednak dymienia godnego uwagi nie zauważył.\nNa podstawie jego obserwacji oraz wieloletnich doświadczeń w pracy z klientami, w serwisie uznano, że zachodzi dość typowy przypadek „lekkiej ściemy” mającej przygotować grunt pod planowaną operację zakupu nowej limuzyny z jakimś upustem, „bo stara jest wadliwa”.\nPo wydaniu samochodu o sprawie szybko zapomniano, ale nie minęło kilka tygodni jak przypomniał o niej sam klient, pojawiając się ponownie w serwisie. Tym razem był już bardzo asertywny i nie dał się zbyć zapewnieniem, że rzecz cała zostanie sprawdzona jeszcze raz przy następnym przeglądzie. Wręcz zmusił doradcę serwisowego, by zajął miejsce obok kierowcy i ruszył z nim na przejażdżkę dość zatłoczonymi ulicami miasta.\nLos chciał, że przed jednym ze skrzyżowań, przed przejściem dla pieszych na czerwonym świetle stał przywoływany już jako przykład Ikarus miejskiej komunikacji. Limuzyna zajęła wolne miejsce na pasie obok. Gdy pojazdy ruszyły po zapaleniu się zielonego światła z rury wydechowej autobusu wyleciało tylko trochę widocznych cząstek niespalonego węgla, za to limuzyna dmuchnęła kłębem czarnego dymu niczym parowóz. Stojąca jak raz tuż przy jezdni elegancka dama w jasnym płaszczyku na ten widok skrzywiła swoje niewinne oblicze i odruchowo, albo demonstracyjnie, sprawdziła czy jej odzienie nie zostało zbrukane dymem z limuzyny. W sytuacji takiej doradca już bez żadnych sprzeciwów zgodził się, że auto ma następnego dnia zostać przyjęte do serwisu i porządnie w nim naprawione.\nW tym miejscu koniecznie już trzeba wspomnieć, że limuzyna miała wysokoprężny silnik z układem bezpośredniego wtrysku paliwa typu common rail, a w owym czasie „technika CDI”, jak to się wtedy zaczęło mówić, nie była jeszcze należycie rozeznana przez obsługę serwisu. Do naprawy przystąpiono zatem siłami mechaników, którzy do niedawna parali się wyłącznie dieslami z kończącą właśnie swą karierę technologią wtrysku do komór wstępnych, już to wielootworkowych, już to z jednym przelotem typu Ricardo.\nZgodnie z wymogami nowej technologii wtrysku, wszak technika CDI mocno zelektronizowana jest, działania naprawcze zaczęto od sprawdzenia co znajduje się w pamięci błędów sterownika. Pamięć była pusta, czego nawiasem mówiąc należało się spodziewać, gdyż złowrogi napis EDC (to samo co check engine) podczas jazdy pozostawał niepodświetlony. Postawiono zatem hipotezę, iż coś może być z kompresją, a konkretnie, że jest ona za mała, choć łatwy rozruch i równa praca silnika na wolnych obrotach zupełnie na to nie wskazywały.\nZarówno elektroniczny pomiar ciśnienia pod rozkazami testera diagnostycznego, jak i klasyczny przy użyciu manometru z zaworkiem zwrotnym wykazały, że sprężanie jest jak najbardziej prawidłowe.\nWedług następnej hipotezy, postawionej na podstawie wieloletniego doświadczenia i praktyki mechaników, wszystkiemu winne miały być wtryskiwacze. Krótko i żargonowo stwierdzono – leją. Ponieważ obsługa serwisu nie znała metody sprawdzania wtryskiwaczy stosowanych w instalacjach CDI, nie zbadano chociażby tzw. wielkości przelewania. Sposób ten, dziś już rozpowszechniony, pozwala, po podłączeniu do złącz nadmiarowych odpowiednich pojemników, wykryć wtryskiwacze, które w środku są niedostatecznie szczelne.\nZamiast takiego testu wykonano zatem operację biurową polegającą na napisanie wniosku do gwaranta o bezpłatną (dla klienta) wymianę kompletu wtryskiwaczy, bo te znajdujące się w aucie działają nieprawidłowo i silnik dymi. Zgoda – odpowiedział gwarant, gdyż tak jak i serwis dopiero zdobywał doświadczenia na temat techniki CDI.\nDarmowa (dla klienta) wymiana wtryskiwaczy oczywiście nic nie dała, o czym personel serwisu szybko się przekonał. Tak jak przed nią uruchomienie zimnego sinika i kilkakrotne mocne dodanie gazu nie wywoływało czarnych kłębów za pojazdem. Gdy jednak pojeździło się trochę, wystarczyło kilka razy intensywnie przyspieszyć a auto dymiło straszliwie. Jednocześnie zarówno normalna, spokojna jazda, jak i jazda w stylu „sportowym” pozwalały na wielogodzinne przejazdy podczas, których nie pojawiały się choćby ślady ciemnego obłoku.\nZ informacją, że z nowymi wtryskiwaczami auto zachowuje się dokładnie tak samo jak ze starymi, serwis nie podzielił się z klientem, zdecydowanie go w ten sposób nie doceniając. Oto bowiem właściciel pojazdu szybko doszedł do tego samodzielnie i nauczył się wywołać dymienie na zawołanie. Z wiedzy tej skorzystał zresztą wobec serwisu kilkakrotnie, za każdym razem żądając odnotowania kolejnej reklamacji w historii napraw samochodu. Jasnym dla wszystkich się stało, że to przygotowywanie gruntu do zakupu nowej limuzyny z dużym opustem „na dymienie starej”.\nPracownikom serwisu brakowało tymczasem już hipotez. Klient nie dał się zbyć informacją o „naturalnym” charakterze zjawiska polegającego na tzw. efekcie gromadzenia. W rzeczy samej w katalizatorze podczas dłuższej jazdy ze stałą prędkością gromadzą się cząstki sadzy i przy szybkim, jednorazowym zwiększeniu przepływu spalin na skutek nagłego wciśnięcia pedału gazu potrafią się one uwolnić w postaci mniejszej lub większej ciemnej chmury. Jednak przekonywany do tej teorii właściciel pojazdu dosłownie pokazał palcem w instrukcji samochodu, że producent auta pisze o jednorazowym akcie puszczenia dymu, tymczasem jego limuzyna jak już zacznie dymić, to będzie to robić tyle razy ile zechce jej kierowca.\nNadzieję na szybkie i bezbolesne zakończenie, może nie śmierdzącej, ale na pewno dymiącej sprawy przyniosła zdesperowanym już mechanikom zdobyta gdzieś informacja, że w limuzynach z identycznymi silnikami odnotowano kilka przypadków nagłego spadku mocy na skutek zacinającego się sterowania turbosprężarki. Zarządzona w takich przypadkach przez gwaranta akcja naprawcza polegająca na sprawdzeniu, a następnie jeżeli trzeba wymianie sprężarki, została maksymalnie uproszczona, tzn. założono nowe urządzenie bez sprawdzania starego. Brak pozytywnego skutku owego w desperacji podjętego działania sprawił, że naprawa pechowej limuzyny niejako powróciła do punktu początkowego, od którego minęło już ponad pół roku.\nW końcu szef serwisu rzucił ręcznik na ring i zawezwał do pomocy technika obznajomionego w drodze szkoleń i nauki własnej z budową oraz działaniem silników CDI. Pomysł okazał się skuteczny, gdyż specjalista przybyły z przedstawicielstwa firmy, w której powstała pechowa limuzyna w ciągu kilku godzin nie tylko postawił właściwą diagnozę, ale i doprowadził do usunięcia usterki.\nOtóż ustalił on, że przyczyną dymienia był zanieczyszczony sadzą i skorodowany zawór recyrkulacji spalin, który przez to okresowo się zacinał. Zacięcia te nie powodowały zapisu błędu (błędów), gdyż zawór sterowany był pneumatycznie (podciśnieniem), a zatem system zawiadujący pracą silnika i ją nadzorujący nie potrafił rozpoznać, że położenie zaworu jest nie takie jak być powinno.\nBłąd związany z zacięciem miał szansę się pojawić dopiero wtedy, gdyby złe działanie zaworu wpłynęło w istotny sposób na wartość parametrów monitorowanych przez sterownik jednostki napędowej. Także i wówczas zapisany w pamięci błędów komunikat nie dotyczyłby jednak zaworu.\nW przypadku opisywanego auta zacięcie zaworu było na tyle nieduże, że nie powodowało jeszcze poważnych zmian w wynikach pomiaru ilości powietrza zasysanego przez silnik. Jednocześnie jednak wystarczające, aby nadmierna dawka spalin płynących do cylindrów, i przez to zmniejszająca ilość powietrza tamże zasysanego, powodowała niecałkowite spalanie paliwa i w konsekwencji kłęby czarnego dymu z rury wydechowej.


21 uczestników zmierzyło się podczas II Olimpiady Wiedzy o Kurpiach 15 grudnia w gościnnym Zespole Szkół Zawodowych nr 4 im. Adama Chętnika w Ostrołęce. Do rywalizacji stanęły szkoły z Łomży, Przasnysza, Ostrołęki i Goworowa. Zwyciężyło II Liceum Ogólnokształcące im. C.K. Norwida w Ostrołęce.\nPomimo przeciwności pandemicznych udało się spotkać po raz drugi podczas organizowanej przez Związek Kurpiów Olimpiady. Uczniowie szkół średnich w tym roku wzięli udział tylko w pisemnym teście, aby ograniczyć zagrożenie zakażenia koronawirusem. Każdy musiał odpowiedzieć na 100 pytań. Tematami przewodnimi tegorocznej Olimpiady były sylwetki Henryka Syski i Henryka Lenarciaka oraz wojna bolszewicka. Prace oceniała Komisja, której przewodniczyła Maria Samsel, dyrektor Muzeum Kultury Kurpiowskiej w Ostrołęce. W Komisji zasiadali również: Mirosław Grzyb, Anna Ogniewska i Krystyna Łaszczych.\nKażdą szkołę reprezentowało trzech uczniów i to ich wyniki dawały punktację zespołową. Bezkonkurencyjne w tym roku okazało się II Liceum Ogólnokształcące im. C.K. Norwida w Ostrołęce, które zajęło pierwsze miejsce z 250. punktami. Na drugim uplasowało się Liceum Klasyczne im. Papieża Jana Pawła II w Ostrołęce, zaś na trzecim miejscu – Zespół Szkół Zawodowych nr 4 im. Adama Chętnika w Ostrołęce. Dobry wynik zanotowało I Liceum Ogólnokształcące im. T.Kościuszki w Łomży oraz Zespół Szkół im. mjr. Sucharskiego w Przasnyszu. Stawkę zamknął Zespół Szkół Powiatowych w Goworowie oraz II Społeczne Liceum Ogólnokształcące im. T. Halika w Ostrołęce.\nW kategorii indywidualnej pierwsze miejsce ze świetnym wynikiem 92 punktów na 100 zdobyła Karolina Malon. Komisja postanowiła przyznać jeszcze dwa drugie miejsca. Zajęły je z taką samą punktacją 82 punktów: Dominika Dawid oraz Patrycja Prusaczyk.\nŚwietne wyniki zanotowali i o włos nie stanęli na podium: Patryk Sakowski (77 pkt.), Kinga Malon (76 pkt.), Jakub Szok (74 pkt.), Marta Soból (73 pkt.), Aleksandra Jakubiak (72 pkt.), Karolina Bakuła (70 pkt.).\nZwycięzcy, zarówno szkoły, jak i uczniowie otrzymali nagrody rzeczowe: tablet, smartfon, smartwach, niszczarkę, czajnik i dzbanek. I oczywiście książki, bez których ani rusz!\n- Dziękujemy wszystkim uczestnikom za udział w Olimpiadzie – powiedział Mirosław Grzyb, prezes Związku Kurpiów. – Dziękujemy nauczycielom i szkołom za przygotowanie uczniów. Cieszymy się, że młodzi ludzie chcą pogłębiać swoją wiedzę o Kurpiach - naszym pięknym regionie. Gratulujemy wszystkim zwycięzcom i żałujemy, że nie wszyscy mogli wygrać.\nInstytucje wspierające i współfinansujące II Olimpiadę Wiedzy o Kurpiach: Miasto Ostrołęka, Powiat Ostrołęcki, Powiat Przasnyski, Powiat Łomżyński, Zespół Szkół Zawodowych nr 4 im. A.Chętnika w Ostrołęce, Muzeum Kultury Kurpiowskiej, Mazowieckie Samorządowe Centrum Doskonalenia Nauczycieli.


Kubek PLA nadruk Vegware 140 ml, śr. 76 mm 50 szt.\nZastosowanie: napoje zimne, desery\nCertyfikat: produkt spełnia wymagania wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością EN 13432 oraz ASTM 640\n13.58 zł netto\nKubki wykonane z PLA (mączka kukurydziana) o pojemności 140 ml i średnicy 76 mm. Do produkcji nie zostały użyte tworzywa sztuczne!\nBardzo dobre rozwiązanie w przypadku zimnych napojów (max do 40°C), sałatek czy najróżniejszych deserów.\nZielony nadruk świadczy o proekologicznej postawie lokalu.


Sałatka ze szparagami i makaronem - prosty przepis - Sałatki - Polki.pl\nSałatka ze szparagami i makaronem - prosty przepis\nSałatka ze szparagami, makaronem i piersią kurczaka świetnie komponuje się z sosem majonezowym. Dodaj też groszek zielony i udekoruj całość listkami bazylii.\n/ 06.04.2020 08:35\n400 g makaronu (np. penne albo kokardki),\npuszka groszku konserwowego (w sezonie może być świeży groszek cukrowy),\ndo posypania: listki bazylii lub natka pietruszki,\nSałatka ze szparagami i makaronem to pomysł na efektowną przekąskę imprezową, a także sycący lunch do pracy lub pyszną kolację. My proponujemy połączenie wszystkich smaków za pomocą sosu z majonezu i musztardy, ale jeśli wolisz możesz przygotować sos czosnkowy.\nMakaron ugotuj al dente zgodnie z instrukcją na opakowaniu. Szparagi możesz obgotować razem z makaronem - umyj je i odłam zdrewniałe końce. Wrzuć szparagi do wrzątku na około 6-7 minut przed zakończeniem gotowania makaronu.\nPierś z kurczaka oczyść i pokrój w kostkę. Dopraw solą, pieprzem, papryką, przesmaż na oleju.\nW miseczce połącz musztardę, majonez i kwaśną śmietanę. Dopraw czosnkiem granulowanym i w razie potrzeby solą. Jeśli lubisz sałatkę z większą ilością sosu, dodaj więcej majonezu.\nW dużej misce połącz makaron, pokrojone szparagi, podsmażoną pierś, groszek odsączony z zalewy i majonezowy sos. Wymieszaj.\nSałatkę ze szparagami podawaj udekorowaną liśćmi bazylii.\n4 sosy do szparagów\nTagi: sałatka, szparagi, dania z makaronem


📚Jak spłacać kredyty?\n📫Co w tedy zrobić jak spłacać kredyty? Z jednej strony osoby systematyczne i zawsze spłacają na czas z drugiej strony osoby, co płacą wysokie oprocentowanie, bo wzięli kredyt z oprocentowaniem stałym przed obniżkami stóp procentowych mają jedno wspólne rozwiązanie. Rozwiązaniem takim jest kredyt skonsolidowany. Dzięki takiemu kredytowi możemy obniżyć nie tylko oprocentowanie, ale również dzięki niemu pozbyć się kart kredytowych kredytów samochodowych itp. Często się zdarza, że ktoś chce zamknąć kartę kredytową, ale nie może, bo musi ją spłacić jak spłaci część to znowu robi mu się zadłużenie, bo nie mógł się powstrzymać, aby wydać coś z karty kredytowej, dlatego kredyt konsolidacyjny w tym pomorze.\n💸Kredyt Konsolidacyjny Alior Banku Obecnie miliony Amerykanów mają problemy finansowe, z którymi nie mogą sobie poradzić. Kłopoty ze spłatą długów i utrata pracy to główne\nJakie są różnice między funduszami inwestycyjnymi a depozytami bankowymi?\nJakie są różnice między funduszami inwestycyjnymi a depozytami bankowymi? 🗃 Lokaty bankowe są formą oszczędzania, która pozwala ludziom na uzyskanie większego kredytu niż jest dostępny\nCzy istnieje cos takiego jak kredyt dla nauczyciela?\n💸Czy istnieje cos takiego jak kredyt dla nauczyciela? Banki nie mogą oferować specjalnych ofert kredytowych dla klientów pracujących w szkolnictwie, ponieważ taka polityka może ograniczyć


TŁUMY NA SPOTKANIU Z TOMASZEM SEKIELSKIM W MORĄSKIEJ BIBLIOTECE – Ostróda Flesz\nMiejska Biblioteka Publiczna w Morągu po raz kolejny miała okazję gościć w swoich progach wybitnego dziennikarza śledczego, reportera, korespondenta, pisarza oraz reżysera, Tomasza Sekielskiego.\nSpotkanie, które odbyło się 28 czerwca w Sali Wielofunkcyjnej zgromadziło rekordową liczbę 170 uczestników zarówno z, jak i spoza Morąga. Tym razem rozmowa z Tomaszem Sekielskim związana była głownie z tematem filmu dokumentalnego „Tylko nie mów nikomu” poruszającego problem pedofilii w polskim kościele.\nKontrowersyjna treść filmu wzbudziła skrajne emocje wśród uczestników spotkania, którzy zadawali autorowi filmu celne pytania oraz dzielili się swoimi spostrzeżeniami na tematy w nim poruszane. Dyskusja dotyczyła również prac nad kolejnymi filmami oraz pytania o twórczość literacką dziennikarza.\nPrzez dwa lata, w programie „Po prostu” na antenie TVP1 ukazywał się jego 45-minutowy reportaż nt. najważniejszych lub najbardziej kontrowersyjnych wydarzeń na świecie np. nt. morderstwa Litwinienki, kartele narkotykowe w Meksyku, problemy żołnierzy walczących na froncie na Ukrainie, obozy dla uchodźców (Calle), terroryzm itd. W 2017 roku zrealizował dla telewizji FOKUS cykl filmów dokumentalnych pt. „Teoria spisku”. Przy pracy nad tą serią odnalazł zagubione dowody ze śledztwa dotyczącego morderstwa premiera Piotra Jaroszewicza i jego żony Alicji. Jest pomysłodawcą oraz twórcą filmu o pedofilii w kościele katolickim pt. “Tylko nie mów nikomu”, który w całości został zrealizowany ze zbiórki społecznej.\nŹródło: Miejska Biblioteka Publiczna w Morągu\nKategorie:\tKultura i Edukacja, Slider\t/ Bez odpowiedzi / przez redaktor 2 lipca 2019


Gdzie można oglądać mecze za darmo w internecie? | Bukmacherka\nBukmacherka online Poradniki bukmacherskie Gdzie można oglądać mecze za darmo w internecie?\nOglądanie meczów w internecie za darmo to jedna z najczęściej wyszukiwanych fraz w internecie, jednakże jeśli lubimy łączyć sportowe emocje razem z obstawianiem zakładów bukmacherskich, to mamy dla was listę bukmacherów, którzy taką usługę oferują. Ale czy to jedyne miejsce w którym możemy oglądać mecze za darmo w internecie?\nKtóre firmy bukmacherskie oferują mecze online za darmo?\nWszyscy bukmacherzy działający w naszym kraju posiadają Zakłady Na Żywo w ofercie, ale tylko niektórzy dodatkowo pozwalają na uruchamiania streamów za darmo. Chcesz oglądać mecze online? W takim razie załóż konto właśnie u tego bukmachera, gdzie transmisje meczów są na porządku dziennym. Nie jest prawdą, że tylko płatne strony pozwalają na oglądanie meczów z najlepszych europejskich rozgrywek. STS, na przykład, pozwala na oglądanie LaLiga, Bundesligi, włoskiej Serie A i nie tylko. Jakby tego było mało, możecie zobaczyć u niego turnieje wielkoszlemowe, imprezy koszykarskie (w tym NBA!) oraz mnóstwo podobnych eventów.\n– STS TV – Liga hiszpańska, niemiecka, francuska, włoska i wiele więcej. Do tego NBA, NHL, mecze tenisowe!\n– FORTUNA TV – Wiele meczów piłki nożnej, koszykówki, hokeja na lodzie oraz siatkówki. Jest także dostęp do transmisji tenisowych!\n– BETCLIC TV – Najważniejsze ligi piłkarskie, tenis, siatkówka, koszykówka i wiele, wiele więcej!\nPoprzedni artykułTotolotek – czy ich aplikacja mobilna jest warta uwagi?\nNastępny artykułOferta zakładów STS online


Akcje zdystansowały obligacje (RANKING) - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 06-06-2013, 08:25\nRanking PB: W maju najlepszy zarządzający powiększył portfele o 17,1 proc., najgorszy stracił 16,2 proc.\nTo dobra okazja na kupowanie polskich akcji — mówił w kwietniu Adam Jenkins, dyrektor zespołu zarządzania w Pioneer Pekao TFI. Ci, którzy go posłuchali, mają dziś powody do zadowolenia. Warszawska giełda nie tylko wydobyła się z kilkumiesięcznego marazmu, ale była też jedną z najlepszych wśród czołowych parkietów świata. WIG, po raz pierwszy w tym roku, wypracował dodatnią stopę zwrotu w wysokości 8,3 proc.\nPolacy rzucili się na fundusze. Najwyższa sprzedaż od 6 lat!\nDystans nadrobiły także blue chipy, zyskując 7,2 proc. Najlepiej jednak spisały się maluchy i średniaki: mWIG40 zwyżkował o 10,3 proc., nadrabiając przecenę z sierpnia 2011 r., a sWIG80 wyszedł o 9,6 proc. nad kreskę. Powrót hossy na GPW sprzyjał krajowym zarządzającym. Z danych Analiz Online wynika, że prawie 75 proc. funduszy zarobiło, a zyski w niektórych przypadkach były nawet dwucyfrowe. Najwięcej zarobił Quercus lev (17,2 proc.), którego wyniki to dwukrotność zmiany WIG20.\nWięcej w czwartek w "Pulsie Biznesu" i na pulsinwestora.pb.pl\nZarządzanie , Świat , Puls Biznesu , Fundusze inwestycyjne\nPuls Inwestora / Akcje zdystansowały obligacje (RANKING)


Systematyczny proces niszczenia edukacji w Polsce, nazywany eufemistycznie reformą, rozpoczął się pod koniec lat 90. ubiegłego wieku wraz z programem tzw. czterech reform realizowanym przez rząd Jerzego Buzka. Program ów okazał się nadzwyczaj skuteczny w każdej dziedzinie, której dotyczył, doprowadzając do rozkładu systemu emerytalnego, systemu ochrony zdrowia oraz administracji regionalnej. Jeśli chodzi o reformę oświaty, na pierwszy ogień poszła edukacja podstawowa i średnia, której zapaść udało się uzyskać w czasie niespełna 10 lat, czyli nadzwyczaj szybko, biorąc pod uwagę fakt, że przetrwała ona niemal pół wieku PRL w stosunkowo niezłej, jak na tamte warunki, formie. Na fali tego niewątpliwego sukcesu rządzący rozpoczęli kilka lat temu wzmożone i systematyczne prace nad rozmontowaniem systemu szkolnictwa wyższego, który, jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, zostanie doprowadzony do kompletnej zapaści za jakieś pięć-sześć lat.\nOczywiście, można utyskiwać na tempo, w jakim przeprowadzana jest ta reformatorska destrukcja, powołując się choćby na przykład Chin, w których dzięki rewolucji kulturalnej przewodniczący Mao w ciągu zaledwie kilku lat zasadzie całkowicie zlikwidował szkolnictwo wyższe, cofając edukację w całym kraju do poziomu, przy którym tradycyjne szkółki jezuickie mogłyby uchodzić za uniwersytety Ligi Bluszczowej. Jak na reformę jednak, a więc działanie polegające na rozłożonym w czasie, planowym i kontrolowanym procesie rozpadu, polskie władze działały i nadal działają wyjątkowo skutecznie, trzeba bowiem zważyć na to, że funkcjonują w trudnej sytuacji, pozbawionej czynników naturalnie sprzyjających takim zabiegom, a więc wojen, niepokojów społecznych czy katastrof naturalnych. Jeśli więc inwencja i determinacja reformatorów, a także wsparcie z zagranicy nie zawiodą, polski system oświaty wszystkich szczebli powinien zostać około roku 2020 doprowadzony do kompletnej ruiny.\nW całą tę reformę edukacji, którą maltretuje się nas od ponad dekady, wpompowano już masę pieniędzy, pokrywających m.in. koszty wdrażania setek albo i tysięcy szczegółowych programów i zmian, do których przygotowania najęto setki albo i tysiące specjalistów i ekspertów, drugie tyle zatrudniając do nadzoru tego wdrażania i innych akrobacji towarzyszących tej zabawie. Wgłębianie się w treść tych programów jest oczywiście całkowicie zbędne, albowiem pomimo rozmaitych werbalnych różnic wszystkie one służą w zasadzie dwóm nadzwyczaj prostym celom: stopniowej demoralizacji edukowanych oraz demoralizacji edukujących. Pierwszy cel osiąga się najkrótszą drogą poprzez obniżanie poziomu przekazywanej wiedzy aż do momentu, w którym nobilitujące niegdyś i pozwalające tworzyć społeczną hierarchię dyplomy dostępne staną się dla ludzi, których nazwanie nierozgarniętymi byłoby przesadną uprzejmością. Argumentuje się zazwyczaj za tym, odwołując się do zużytej, ale wciąż chwytliwej retoryki egalitarystycznej i demokratycznej ? i odwołanie to w sumie jest w pełni zasadne, gdyż jeśli komunizm za Célinem można określić jako ustrój chamów na użytek chamów, to do demokracji jak ulał pasuje parafraza tej lakonicznej definicji: ustrój wymyślony przez idiotów na użytek idiotów (przy czym należałoby dodać, że wśród tych, którzy go idiotom wciskają, przeważają zazwyczaj cwaniacy).\nTo demokratyczne zidiocenie ma wszakże całkiem racjonalne uzasadnienie: baranami łatwiej rządzić, a przede wszystkim można je ? niczego nie podejrzewające ? systematycznie strzyc. Kiedy władze Generalnej Guberni decydowały o tym, jaki system edukacji byłby najlepszy dla Polaków jako podludzi, mających dzielnie pracować na rzecz zjednoczonej pod wodzą III Rzeszy Europy, postanowiono ograniczyć edukację do tego, co pozwoli tubylcom radzić sobie w życiu. Polak miał umieć liczyć do 500, podpisać się, ewentualnie czytać w zakresie umożliwiającym zrozumienie rozporządzeń władzy; nauka historii, literatury, filozofii i tym podobnych przedmiotów została zakazana. Zabawne ? a może i smutne ? jest to, że obecnie w modzie są niezwykle podobne, ?pragmatyczne? w duchu rozwiązania (choć jako ich patrona nie podaje się Himmlera, lecz Johna Deweya). Ich najlepszą ilustracją jest opinia jednego z ojców edukacyjnych reform, który stwierdził, że w szkole uczeń powinien przede wszystkim nauczyć się wypełniać formularz PIT. Nic lepiej nie pokazuje prawdziwych celów wszelkich edukacyjnych reform proponowanych przez demokratyczną władzę. Chodzi wyłącznie o hodowlę tłustego płatnika podatków, który pobekując radośnie żywił będzie rozrastającego się lewiatana. Wszystkie szczegółowe zabiegi, wszystkie te programy i systemy, opasłe komentarze i akty prawne są jedynie retoryką opakowującą ten prosty pomysł, w którego realizacji dzisiejsze władze są w stanie prześcignąć Generalne Gubernatorstwo. Temu właśnie służy przekształcenie matury w teleturniej dla szaradzistów, zastąpienie egzaminów na studia rywalizacją na punkty niczym w grze w kulki oraz uniformizacja programów nauczania wszystkich szczebli wedle jakichś pokrętnych kryteriów wyglądających, jakby przygotowywał je zespół pracoholików na przymusowym odwyku.\nWięcej w tej kategorii: « W mózgu czy na papierze? Generałowie Wojska Polskiego wśród śmiertelnych ofiar sowieckiego totalitaryzmu (cz. VIII) »


23-11-13 12:57 #1\nCzy tylko ja zauważyłam sporo literówek w pierwszej połowie książki, w tym końcówkę "ą" zamiast "om"? Pewnie nie tylko ja. Ale jeden z błędów, który naprawdę mnie wciął, polegał na czymś innym.\nstrona 261: "Ciężarówka odjechała i od tej chwili cała grupa była już naprawdę zdana na siebie".\nstrona 262: "Reszta grupy tkwiła dalej obok ciężarówki".\nWhat? Naprawdę, wstyd za takie błędy. Nie rozumiem, jak można tego nie zauważyć, zbyt się rzuca w oczy.\n23-11-13 13:07 #2\nHm... Nie zauważyłem. Sprawdzę i się wypowiem.\n26-11-13 10:04 #3\nJa zauważyłam błędy ortograficzne... Pan od hiszpańskiego nazywał się Sapierzyński czy Sapieżyński?\n//W temacie o błędach zrobic błąd ortograficzny i napisać 'hiszpański' wielką literą. Bezcenne.//Jasti\nOstatnio edytowane przez Jasti ; 28-11-13 o 21:34\n26-11-13 11:51 #4\nCóż, on się 1 raz chyba pojawiał, więc może być i to, i to.\nO ciężarówce sprawdziłem i faktycznie, błąd jest. Panie Kosiku, łatka może?\n28-11-13 21:40 #5\nNie wiem czy traktować to w kategorii błędu, ale mam pewne spostrzeżenie na temat ewolucji pseudonimu Cyryla Borkowskiego. Próbowałam teraz na szybko znaleźć podstawy w książkach, ale nie pamiętam nawet w której części on się pojawił, a kartkując ostatnie dwa tomy nie natknęłam się na jego postać, więc zaniechałam - liczę na Waszą pamięć\nCzy nie było tak, że kiedy się pojawił, Kosik używał formy 'Cybork', którą następnie zmienił na 'Cyborek', a w SCH mamy już 'CyBorek'? Chyba, że to moje wymysły, ale dałabym sobie paznokieć uciąć, że tak było. A należałoby raczej zachować ciągłość pisowni, jak już zdecydowało na początku na taką formę, a nie inną. Pomijam fakt, że mnie się to 'e' tam wcale nie podoba - nie dość, że 'Cybork' to dokładny zlepek początków imienia i nazwiska, to zdecydowanie bardziej brzmi jak 'cyborg' (a takie, zdaje się, było założenie). A taki już CyBorek... Borek. To brzmi już bardziej jak imię dla psa.\n29-11-13 06:25 #6\nMoże jego przezwisko się zmieniało, bo wiesz, że mimo wszystko każdy może zacząć mówić trochę inaczej na konkretnych nauczycieli, zwłaszcza, jeśli są nowi i nie mają takiego starego, 'utartego' pseudonimu Co do pisowni... pan Rafał pewnie stwierdził, że CyBorek wygląda lepiej niż Cyborek, więc po prostu zaczął to inaczej pisać.\n'Cybork' to dokładny zlepek początków imienia i nazwiska, to zdecydowanie bardziej brzmi jak 'cyborg' (a takie, zdaje się, było założenie).\nNo, też mi się tak wydaje. Ale jak widać jego przezwisko wyewoluowało, zresztą, jak już gdzieś napisałam, w SCH wydawał mi się bardziej ludzki, może już nie jest cyborgiem. Na pewno Zuzanna go tak zmieniła, w kolejnej części będzie biegał z uczniami na WF-ie po łące z kwiatami, zachwycając się cudownym lazurem nieba\n18-12-13 16:43 #7\nHmmm... Może to i nie jest błąd, ale wydają mi się dziwne fragmenty mówiące o suszarce Aurelii. Może się nie znam ale nie widziałam nigdy suszarek na baterię a prądu raczej nie było.\n18-12-13 20:09 #8\nNie pamiętam, czy było coś wspomniane o tym, żeby suszarka była na baterie, ale a) to AURELIA, ona nie myśli o tym, że gdzieś może nie być prądu, jak pewnie 90% ludzkości i b) klasa FNiN miała jechać do zwykłego pensjonatu, gdzie na pewno byłby prąd\n(Jeśli oczywiście chodzi o drugą część książki i obóz przetrwania )\n19-12-13 16:08 #9\nNie pamiętam, czy było coś wspomniane o tym, żeby suszarka była na baterie, ale a) to AURELIA, ona nie myśli o tym, że gdzieś może nie być prądu, jak pewnie 90% ludzkości i b) klasa FNiN miała jechać do zwykłego pensjonatu, gdzie na pewno byłby prąd (Jeśli oczywiście chodzi o drugą część książki i obóz przetrwania )\nTak, tylko że w książce było zaznaczone używanie tej suszarki...\n24-12-13 22:01 #10\nMały błąd, który jednak rzuca się w oczy:\nPołowa szkółek tańca, pilatesu, żąglowania, uzdrawiania ptasimi odchodami [...]\nW rozdziale 4. "Helenka", dokładniej: strona 190.


Hotel Auberge De La Vieille Tour Guadeloupe mieści się w dawnym młynie z XVIII wieku, usytuowanym w miejscowości Le Gosier. Obiekt ten oferuje odkryty basen, tropikalny ogród o powierzchni około 3 hektarów oraz 18-dołkowe pole golfowe.\nKompleks Pierre & Vacances Village Club Sainte Anne położony jest pośród tropikalnej roślinności i znajduje się przy plaży w mieście Sainte-Anne. Obiekt dysponuje spa, basenami, kortami tenisowymi oraz bujnymi ogrodami.\nTen tropikalny hotel oferuje apartamenty z patio lub balkonem, z którego roztacza się widok na ogrody. Obiekt oddalony jest od plaży Grande Anse o 5 minut spacerem.\nOdnowiony w 2014 roku hotel Fleur d’Epée położony jest w Bas du Fort na Gwadelupie. Zapewnia on zakwaterowanie w pokojach z balkonem. Do dyspozycji Gości jest prywatna plaża oraz odkryty basen ze słodką wodą zajmujący powierzchnię 215 m².\nObiekt Caraibes Bonheur oferuje zakwaterowanie w uroczych bungalowach z tarasem, a także duży odkryty basen w tropikalnym ogrodzie. Znajduje się on w dolinie Deshaies, 300 metrów od plaży Bas Vent.\nSet on Anse du Petit Bas Vent Beach in Deshaies, this pleasant resort offers comfortable rooms and bungalows with views of the Caribbean Sea. It features an outdoor pool and children's pool, tennis courts and free Wi-Fi.\nHotel Canella Beach położony jest w malowniczej okolicy w zatoce Grande Bay i oferuje apartamenty z widokiem na morze, ogród lub basen, a także odkryty basen i restaurację. Obiekt usytuowany jest niecałe 2 km od centrum miejscowości Le Gosier.\nObiekt Caraibes Royal oferuje jasne, klimatyzowane bungalowy, które otoczone są bujnym, tropikalnym ogrodem. Na miejscu do dyspozycji Gości jest odkryty basen i wanna z hydromasażem. Odległość od plaży wynosi tylko 150 metrów.\nOśrodek La Creole Beach Hotel & Spa położony jest pośród plam w tropikalnym ogrodzie, kilka kroków od plaży. Obiekt ten oferuje pokoje z widokiem na morze lub ogród, odkryty basen i restaurację.\nObiekt Mahogany Hotel Residence & Spa, będący częścią hotelu Creole Beach, położony jest w tropikalnych ogrodach na półwyspie Verdure na Gwadelupie. Oferuje on siłownię, spa i saunę, a także odkryty basen.\nTen otoczony tropikalnym ogrodem obiekt oferuje bezpośredni dostęp do plaży La Caravelle oraz odkryty basen. Hotel Le Rotabas dysponuje także kawiarnią, restauracją i tarasem.


NBA: Thunder i Knicks wrócą do życia? | Zaklady.Unibet\nNBA: Thunder i Knicks wrócą do życia?\nW Nowym Jorku i Oklahomie nie spodziewali się, że na swój parkiet w meczu numer pięć będą powracać, aby uchronić się przed odpadnięciem z fazy rozgrywek posezonowych. Sympatycy obu ekip nie tracą wiary w swoje gwiazdy, gracze zapowiadają walkę do ostatniej kropli krwi.\nOklahoma City Thunder powraca do Chesapeake Energy Arena przegrywając w serii z Memphis Grizzlies 3-1. W ostatnim starciu pomiędzy tymi ekipami, Niedźwiedzie pokonały rywala w dogrywce. Ekipa Lionela Hollinsa podczas tegorocznych play-offów nie przegrała jeszcze meczu na własnym parkiecie. W Oklahomie czują nóż na gardle, ale nie wolno im myśleć o kapitulacji.\nW historii play-offów, tylko osiem razy drużyna przegrywająca 3-1, wygrywała trzy kolejne starcia, tym samym zwyciężając w serii. Zatem skoro inni byli w stanie tego dokonać, w obozie Thunder nie widzą powodów, dlaczego im miałoby się nie udać. - Nadal mamy szansę być częścią historii - mówił Scott Brooks w rozmowie z newsok.com. - Mamy wszystko, co potrzebne, aby tego dokonać - przyznaje.\nThunder po ewentualnym zwycięstwie na własnym parkiecie, powrócą do Memphis, gdzie będzie czekało ich – jak dotąd - najtrudniejsze wyzwanie podczas fazy rozgrywek posezonowych. - Będziemy walczyć i rywalizować. Przejmujemy się tylko kolejnym meczem - dodaje Brooks. Czy porażka Thunder w półfinale konferencji zaważy na losach trenera? Wiele źródeł jest zdania, że tak, ale na decyzję w tej kwestii, będziemy musieli jeszcze trochę poczekać.\nNasz typ: Oklahoma City Thunder, 1,55. Kurs na Grizzlies wynosi 2,63.\nNowojorczycy wracają do Madison Square Garden z podobnym bólem głowy, co gracze Thunder. W serii z Pacers przegrywają 3-1 i biorąc pod uwagę dyspozycję Knicks z poprzedniego meczu, można odnieść wrażenie, że ekipa z Indianapolis niewiele potrzebuje, aby przypieczętować awans do finałów wschodniej konferencji. Melo razem z J.R. Smithem znaleźli się pod silnym pręgierzem opinii publicznej. Los New York Knicks w głównej mierze zależy od nich.\nThunder i Knicks czeka ciężka walka. Nie tylko na parkiecie, również w głowach graczy i trenerów.


1 Mazowiecka Drużyna Obrony Terytorialnej "Czarny Lis": Rekrutacja...\n1 Mazowiecka Drużyna Obrony Terytorialnej "Czarny Lis" prowadzi rekrutację w systemie ciągłym. Poszukujemy ludzi, którzy interesują się działaniami o charakterze rozpoznawczym i lekkiej piechoty, posiadają co najmniej średnią sprawność fizyczną, którą chcą i są w stanie rozwijać, a przede wszystkim charakteryzują się silną wolą i wysokim poziomem samodyscypliny. Kandydaci chętni do wstąpienia w szeregi drużyny, powinni być przygotowani na wzmożony wysiłek fizyczny i psychiczny, wymagany w procesie stałego rozwoju i doskonalenia, tak na rzecz swojej własnej osoby, jak również na korzyść całego zespołu.\n- wiek: 21 - 40 lat\n- wysoka motywacja do samodoskonalenia się w grupie osób o podobnych zainteresowaniach\n- dyspozycyjność czasowa, umożliwiająca udział w 2 treningach miesięcznie\n- mile widziane zainteresowanie dziedzinami: rozpoznanie, działania lekkiej piechoty\n- ze względu na nie koedukacyjny charakter grupy poszukujemy jedynie kandydatów płci męskiej\nProcedurę wdrażania kandydata w szeregi 1 MzDOT "Czarny Lis", rozpoczyna około dwu-miesięczny okres kandydacki, w trakcie którego jest on zapoznawany ze specyfiką funkcjonowania drużyny, użytkowanym wyposażeniem, przydziałem zadań, oraz proponowaną dla niego w przyszłości specjalizacją. Okres kandydacki jest przestrzenią czasową dającą możliwość określenia czy dany kandydat wpisuje się w charakter funkcjonowania drużyny i czy rokuje szanse na rzetelne wykonywanie swoich nowo nadanych obowiązków.\nZakończenie okresu kandydackiego następuje na podstawie porozumienia dowódcy drużyny i kandydata, oraz pozytywnym rozpatrzeniu jego działalności w trakcie mijającego okresu. Samo wydarzenie ukończenia wstępnej procedury rekrutacyjnej, ma charakter sprawdzianu psychofizycznego w terenie i jest dosyć widowiskowym elementem końcowym. Po tym fakcie następuje szkolenie w zakresie wybranej wcześniej specjalizacji, z jednoczesnym zgrywaniem nowego zwiadowcy z pozostałymi członkami drużyny. Poprawne zaliczenie pierwszej planowej symulacji pola walki kończy całościowy proceder rekrutacyjny do 1 MzDOT "Czarny Lis".


risotto bianco z krewetkami w cytrynowo-imbirowej marynacie - między kęsami\n75 g ryżu (np. Arborio)\n250-270 g dużych krewetek (np. argentyńskich)\n3 łyżki oliwy z oliwek ( 2 do marynaty, 1 do smażenia)\n1/3 łyżeczki suszonego imbiru (lub świeżego)\nKrewetki, jeśli są mrożone, rozmrozić. Następnie oczyścić i usunąć pancerzyki i ogonki.\nPrzygotować marynatę: do miseczki wlać oliwę, sok z cytryny, dodać pastę curry, zmiażdżony czosnek i pieprz. Dobrze wymieszać. Marynatą dokładnie pokryć przygotowane krewetki. Odstawić.\nCebulę i łodygi selera drobno posiekać. Wrzucić na patelnię na gorące masło. Smażyć kilka minut do zeszklenia. Wsypać ryż i ciągle mieszając, smażyć chwilę, aż stanie się on szklisty. Wlać wino i wsypać skórkę z cytryny. Gdy ryż wchłonie płyn, wlać trochę wrzątku (lub chochlę bulionu). Mieszając, czekać aż ryż wchłonie płyn. Gdy się to stanie, dolać kolejną porcję wody (bulionu). Czynność powtarzać kilkakrotnie przez ok. 15-18 minut do momentu, aż ryż stanie się miękki oraz kleisty. Doprawić solą, pieprzem. Posypać startym serem, wymieszać, przykryć pokrywką i odstawić.\nKilka minut przed końcem gotowania risotto rozgrzać oliwę na drugiej patelni. Wrzuć krewetki z marynatą. Smażyć po ok. 2 minuty z każdej strony.\nRisotto wyłożyć na talerze. Obok ułożyć usmażone krewetki.