Nowości w ofercie Polskiego Domu Aukcyjnego – luty 2014 – Polski Dom Aukcyjny Wojciech Śladowski\nHome › News › Nowości w ofercie Polskiego Domu Aukcyjnego – luty 2014\nDodany w dniu lut 21, 2014\npo raz kolejny przedstawiamy wybrane prace z naszej oferty. Tym razem pragniemy zwrócić szczególną uwagę na obraz wybitnego niemieckiego malarza Aleksandra Koestera, autoportret Jacka Malczewskiego, doskonałą pracę Zygmunta Rozwadowskiego. Z przyjemnością prezentujemy również m. in. płaskorzeźbę Konstantego Laszczki, abstrakcję Jadwigi Maziarskiej czy projekt scenografii Ferdynanda Ruszczyca. Mamy nadzieję, że nowa kolekcja wzbudzi Państwa zainteresowanie.\nAleksander Koester (1864-1932)\nolej/płótno naklejone na tekturę, wym.: 44,5 x 56 cm, sygn. p.d.: „A.KOESTER”\nNa odwrocie pieczątka niemiecka: „Aus dem Nachlass des A. Koester Kunstmalers Diessen a./A.”. Podpis pod pieczątką spadkobiercy obrazów: „Peter Koester”\nPrezentowane „Kaczki” są przykładem najbardziej charakterystycznego motywu malarskiego w twórczości artysty – ptactwa wodnego. Malarz potrafił w mistrzowski sposób przedstawić różnorodność ptasich piór. Tematyka ta przyniosła mu jednocześnie dużą popularność (z tego powodu był również znany jako „kaczka Koester”). Pomysł na ten wątek narodził się prawdopodobnie ok 1896 roku, kiedy po studiach Koester zamieszkał w znanej miejscowości artystycznej Południowego Tyrolu – Klausen.\n1921 r., olej/płótno, wym.: 33,8 x 44 cm, sygn. i datowany l. g.: „1921 JMalczewski”\nAutoportrety stanowią charakterystyczny, znaczący temat w twórczości Jacka Malczewskiego. Były malowane zwykle w ujęciu realistycznym, często z towarzyszeniem postaci literackich czy baśniowych. Na opisywanej pracy zaprezentowana jest postać samego artysty. W roku powstania „Autoportretu” malarz został odznaczony Orderem Polonia Restituta IV klasy, a także ustąpił z funkcji profesora Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, w której nauczał z przerwami od 1896 roku. W 1921 roku artysta uczestniczył również w Wystawie Sztuk Polskiej w Grand Palais w Paryżu.\n„Portret Józefa Brzezińskiego”\npłaskorzeźba, drzewo, wys. 53 cm, sygn. p.d.: „K.Laszczka” oraz napis „Józefowi Brzezińskiemu”\nPłaskorzeźba Konstantego Laszczki przedstawia uznanego biologa, botanika, profesora pierwszej w Polsce katedry ogrodnictwa na Uniwersytecie Jagiellońskim – Józefa Brzezińskiego. Prywatnie był on teściem wybitnego artysty. Praca posiada sygnaturę i jednocześnie autorską dedykację. Popiersie biologa umieszczone jest nad drzewami owocowymi. Prezentowana płaskorzeźba posiada swój odlew w brązie, który znajduje się na grobowcu Józefa Brzezińskiego.\nJózef Świrysz-Ryszkiewicz (1888-1942)\n1916 r., olej/tektura malarska, wym.: 53 x 78,2 cm, sygn. i datowany p.d.: „Kochanemu Julowi Dunikowskiemu/szczery przyjaciel JózSwirysz-Ryszkiewicz 1916″\nolej/płótno, wym.: 77,5 x 112 cm, sygn. p.d.: „Z.Rozwadowski/Zakopane”\nPrezentowany obraz stanowi doskonały przykład twórczości Zygmunta Rozwadowskiego. Artysta znany jest ze znakomitych scen batalistycznych, rodzajowych (w tym z polowań, jarmarków, życia dworu) oraz wielkiego zamiłowania do przedstawiania sylwetek koni. „Czwórka” powstała w Zakopanem, do którego artysta przeniósł się po II wojnie światowej (w 1946 r.). Zamieszkał tam w willi Jordanówka Wcześniej jednak wielokrotnie odwiedzał stolicę Tatr. Praca powstała prawdopodobnie w latach 40-tych. Charakteryzuje się niezwykłym dynamizmem, nasyceniem koloru. W tym późnym okresie twórczości prace Rozwadowskiego opisywane są jako dzieła o „barwach jasnych, intensywnych, czasem zestawionych w wibrujące układy plam”.\nakwarela, gwasz na podrysowaniu ołówkiem/tektura, wym.: 48 x 67,5 cm (w świetle oprawy), sygn. l.d.: „F Ruszczyc”\nOpisywany obraz stanowi projekt sali do „Balladyny” Juliusza Słowackiego, wystawianej w Teatrze Polskim w Warszawie w reżyserii Maksymiliana Węgrzyna. Premiera sztuki odbyła się 7 V 1914 roku. Dodatkowo prolog do tej sztuki „Wielkim cieniom” został ułożony i przedstawiony przez Ferdynanda Ruszczyca. Już po śmierci artysty, w roku 1938 do sztuki „Balladyna”, tym razem w reżyserii Osterwy w warszawskim Teatrze Narodowym, ponownie użyto jego scenografii, odtworzonej przez Stanisława Jarockiego. Według M. Biernackiej „cechą kostiumów projektowanych przez Ruszczyca był umowny historyzm i bogactwo szczegółu, a dekoracji – także malarskość pejzażu”. W scenografii stworzonej do „Balladyny” dostrzegano eklektyzm stylistyczny. Projekty scenograficzne stanowiły jedno z ważniejszych artystycznych działań Ferdynanda Ruszczyca. W jego odczuciu teatr był „tworzeniem światów, połączeniem wszystkich sztuk”, stąd zajmował istotne miejsce w artystycznym życiu.\nLiteratura.: „Polskie życie artystyczne w latach 1890-1914″, Warszawa 1967, il. 68.\n1923 r., olej/płótno, wym.: 60,2 x 92 cm, sygn. i datowany p.d.: „1923/Terlikowski”, sygn. i datowany p.g.: „1923/Terlikowski”\nHenryk Rabinowicz (ok. 1900-1942)\n1929 r., olej/płótno, wym.: 47,5 x 58 cm, sygn. i datowany p.d.: „H. Rabinowicz-29 r.”\nTematyka ujęta w obrazie wpisuje się w zainteresowanie Rabinowicza tym, co zniszczone i zrujnowane w krajobrazie, i co zwykle mało atrakcyjne dla widza: połamane płoty, spustoszone domy czy zagrody. Opuszczone podwórko ze starą zabudową, utrzymane jednak w ciepłej kolorystyce, potwierdza te inspiracje. Charakterystyczne dla twórczości malarza były także widoki architektoniczne, głównie Kazimierza nad Wisłą, do którego wyjeżdżał często w latach 30-tych. Henryk Weber zwracał uwagę na „reumatyczne uliczki z poranionymi tyłami domów i postrzępionymi parkanami”, typowe dla tego miasta. Rok przed powstaniem opisywanego obrazu, artysta uczestniczył w wystawie Salonu Wiosennego Sztuki Żydowskiej w lokalu Żydowskiego Towarzystwa Krzewienia Sztuk Pięknych. Od 1930 roku Rabinowicz brał udział m. in. w wystawach organizowanych przez Instytut Propagandy Sztuki. Dwa lata po namalowaniu „Podwórka” artysta indywidualnie zaprezentował swoje prace w Salonie Datynera. W tym okresie (1932 rok) Rabinowicz wziął także udział w wystawie zorganizowanej przez Towarzystwo Przyjaciół Kazimierza n. Wisłą.\nHenryk Epstein (1891-1944?)\n„Martwa natura z ananasami”\nolej/płótno, wym.: 40,2 x 50 cm, sygn. l.d.: „H. Epstein”\nNa odwrocie nalepka niemiecka z Düsseldorfu, nalepka „Originalgemalde” z nazwiskiem i tytułem pracy po niemiecku oraz tytuł pracy po francusku\nMartwe natury dosyć często były motywem malarskim w twórczości Henryka Epsteina. W sposobie ich malowania można dostrzec inspiracje postimpresjonizmem, fowizmem i kubizmem. Martwe natury z lat 20-tych opisywane są jako „ujęte lekko z góry. Owoce (zwłaszcza jabłka), rośliny i proste przedmioty […] ustawione na niskim stoliku […] malowane były w dość ciemnej, ciepłej tonacji, zapewne w sztucznym świetle. Szczegóły zostały precyzyjnie oddane za pomocą walorowego modelunku, kształty zaś ujęte wyrazistym konturem”. Martwe natury z drugiej połowy tej dekady charakteryzują się jaśniejszą tonacją i mocniejszą fakturą stosowanych plam. Wśród elementów towarzyszących martwej naturze na obrazach Epsteina pojawiają się także ptaki (utrzymane w nurcie ekspresjonizmu) i ryby (np. w pierwszej połowie lat 30-tych). Prezentowana „Martwa natura z ananasami” jest ciekawym przykładem twórczości Henryka Epsteina.\nNatan Grunsweigh (1880-1966/1977?)\nolej/tektura, wym.: 22,8 x 22,5 cm w św. p-p., sygn. l.d.: „Grunsweigh”\nPejzaże Natana Grunsweigha były inspirowane postimpresjonizmem. W latach 20-tych, jak pisze Jerzy Malinowski i Barbara Brus-Malinowska miały charakter „statycznie ujętych pejzaży z przedmieść o precyzyjnie uwydatnionym, zgeometryzowanym konturze i zielonobrunatnym kolorycie”. W przedstawianej pracy, mimo że nie jest datowana, można dostrzec potwierdzenie tego opisu. W kolejnej dekadzie Grunsweigh w swoich pejzażach stosował żywszą kolorystykę, zróżnicowaną fakturę, a tym samym obrazy te były „bardziej ekspresyjne”. „Pejzaż miejski” wpisuje się w zainteresowanie artysty motywem pejzażowym.\nJadwiga Maziarska (1916-2003)\nolej/płótno, wym.: 65 x 65 cm. Na odwrocie napis: „Jadwiga Maziarska/Kraków, Sobieskiego 1 m 5″.\nW „Kompozycji abstrakcyjnej” można dostrzec cechy malarstwa Maziarskiej charakterystyczne dla jej późnej twórczości: „kolorystyczne bogactwo powstałych wówczas prac ujawniło niemal dziecięcą radość zestawiania jaskrawych plam barwnych”. W obrazie wyczuwa się dynamiczność, ruch, spotęgowane kolorystyczną różnorodnością. Malarstwo Maziarskiej jest magiczne, niejednoznaczne, niedookreślone. Jak pisał Dutkiewicz: „sztuka Maziarskiej jest sztuką znaków. Ich kształty i barwy są metaforą treści ukrytych w człowieku i przyrodzie”.\nołówek/papier, wym.: 25 x 20,5 cm w św. p-p., sygn. p.d.: „J.N.”\ntechnika mieszana/papier, wym.: 20 x 15,5 cm w św. p-p., sygn. p.d.: „J.N.”\nakwarela/papier, wym.: 23 x 32 cm w św. p-p., sygn. p.d.: „J.N.”\nProjekty witraży są kolejnymi obok polichromii pracami Jerzego Nowosielskiego w obrębie architektury sakralnej. Zdobią one np. wnętrze kościoła Opatrzności Bożej w Wesołej koło Warszawy. Witraże można zaliczyć do interesującego dorobku twórczego Nowosielskiego. Malowane były na płaszczyźnie siatki zbudowanej z kwadratów, zwykle z wykorzystaniem czystych kolorów, niejednokrotnie z nawiązaniami do malarstwa ikonowego.\n1. Aleksander Koester urodził się 10 lutego 1864 roku w Bergneustadt, zmarł w Monachium 21 grudnia 1932 roku. Jego rodzicami byli Bernard i Emilie. Początkowo, zgodnie z sugestią rodziców, odbył staż aptekarski w Wintzheim w miejscowości Colmar w 1882 roku (zdał nawet egzamin na asystenta apteki). Jego marzeniem była jednak kariera artystyczna. W 1885 roku dostał się do Akademii Sztuk Pięknych Wielkiego Księcia Badenii w Karlsruhe. Jego nauczycielami byli m. in. Carl Hoff i Claus Meyer. W trakcie studiów Koester utrzymywał się z malowania portretów. Odbył wiele podróży artystycznych, które były inspiracją do powstania obrazów o tematyce rodzajowej. Po ukończeniu studiów przeniósł się do Klausen, znanej miejscowości artystycznej Południowego Tyrolu, gdzie bardzo dużo pracował. Okres ten wywarł duży wpływ na jego malarstwo (określa się go jako najbardziej twórczy w jego karierze) oraz życie osobiste. Zamieszkał tam w 1896 roku. Wówczas malował wiele obrazów bezpośrednio z natury. W tym czasie narodził się jeden z najbardziej charakterystycznych motywów malarskich Koestera: ptactwo wodne (szczególne kaczki). Tematyka ta przyniosła mu dużą popularność (z tego powodu był również znany jako „kaczka Koester”). Malarz potrafił w mistrzowski sposób przedstawić różnorodność ptasich piór. Początkowo malował w nurcie realistycznym, później jednak w jego malarstwie widać zainteresowanie impresjonizmem. Tworzył także martwe natury, sceny rodzajowe, w jego malarstwie można znaleźć motywy holenderskie. Artysta posiadał swoją pracownię w Monachium od 1898 roku. W miesiącach letnich często przebywał w Górnej Bawarii, gdzie utrwalał na płótnie tamtejsze piękne krajobrazy. W jego malarstwie pejzażowym pojawiają się także widoki Jeziora Bodeńskiego i okolic o różnych porach dnia i zróżnicowanej pogodzie. W okresie I wojny światowej artysta przeniósł się do Monachium. Następnie wraz z rodziną zamieszkał w swojej drugiej rezydencji w Diessen (miał tam również swoją pracownię). W tym czasie malował nadbrzeżne krajobrazy, kwiaty i martwe natury, jednak to motyw kaczki był najbardziej popularny w jego sztuce. Artysta został wyróżniony np. złotym medalem na wystawie światowej w St. Louis w 1904 roku. Malarz przyjaźnił się m. in. z jednym z ostatnich greckich przedstawicieli szkoły monachijskiej Spyridon Vikatosem. Koester był członkiem monachijskiego Stowarzyszenia Artystów i uczestniczył w licznych wystawach artystycznych. Część obrazów Aleksandra Koestera znajduje się w archiwum Muzeum Miasta Klausen (w 2008 roku zorganizowało ono dużą wystawę jego prac).W Klausen od 2005 roku, znajduje się pomnik z brązu Aleksandra Koestera zaprojektowany przez prof. Rainera Martina.\n3. Konstanty Laszczka przyszedł na świat w roku 1865 w Makowcu Dużym, zmarł w 1956 roku w Krakowie. Był wybitnym profesorem Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, rzeźbiarzem, ceramikiem, zajmował się grafiką i rysunkiem, a także malarstwem. „Jako mały chłopiec rozpoczyna Laszczka od wycinania kozikiem w drzewie i lepienia w glinie postaci ludzkich, świątków, głów. W szkole rysował i rzeźbił podobizny nauczycieli i kolegów podchwytując cechy charakterystyczne, mocno je uwydatniając, a karykaturalne nie raz ujęcie było ponoć powodem doznawanych przykrości” (Jadwiga Puciata-Pawłowska „Konstanty Laszczka. Życie i twórczość”). Edukację artystyczną pobierał w Warszawie w prywatnej szkole rzeźbiarza Jana Kryńskiego, a po jego śmierci u Ludwika Pyrowicza. Uzupełniał swoją wiedzę podczas stypendium w Paryżu (w 1891 roku wyjechał za granicę dzięki zdobyciu I nagrody w konkursie rzeźbiarskim Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych za akt kobiecy „Do kąpieli” i popiersie mężczyzny „Czarna dusza”). Uczęszczał do prywatnej szkoły Rodolpha Juliana. Ze względu na bardzo skromne stypendium, artysta musiał szukać prac dorywczych („ambicją jego było zachowanie pozorów dostatku wobec kolegów: gdy nie stać go było na obiad, mówił, że jest zaproszony”). Laszczka studiował także w Ecole Nationale et Speciale des Beaux Arts pod opieką Aleksandra Falguiera. W tym czasie utrzymywał kontakty z tamtejszą polską kolonią artystyczną i takimi twórcami, jak Józef Mehoffer, Stanisław Wyspiański i Władysław Ślewiński. Jak pisze Jadwiga Puciata-Pawłowska, Laszczka aktywnie brał udział w działaniach wymierzonych przeciw rusyfikacji: „rozdawał zakazane przez rząd reprodukcje „Kartonów Grottgera z cyklów Sybirskich i Wojny”, podejmował działalność oświatową […] prowadził także niebezpieczną działalność przewożenia do zaboru rosyjskiego zakazanych dzieł Mickiewicza, Słowackiego, Jeża”. Przez okres dwóch lat (1897-1899) pracował jako nauczyciel rysunku i modelowania w szkole Ronthalera. W roku w 1899 został profesorem na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie i funkcję tę pełnił do 1935 roku, kiedy został przeniesiony na wcześniejszą emeryturę z powodu podpisania się na proteście przeciw Berezie Kartuskiej. Trzy lata później został mianowany profesorem honorowym. Rzeźbiarz niezwykle mocno zasłużył się w pracy na rzecz uczelni, był kuratorem stowarzyszeń studenckich, utalentowanym i lubianym pedagogiem i nauczycielem późniejszych, wybitnych artystów (jego podopiecznymi byli m. in. Bolesław Biegas, Xawery Dunikowski, Ludwik Puget, Włodzimierz Konieczny i Jan Szczepkowski). Konstanty Laszczka był autorem publikacji „Ceramika artystyczna”, „Keramos” i „Gawędy z uczniami”.\nArtysta początkowo tworzył realistyczne rzeźby ludzi spotykanych w codziennych sytuacjach, a także portrety bohaterów narodowych w płaskorzeźbach. Tematyką tworzonych przez niego rzeźb były głównie wiejskie sceny rodzajowe, akty kobiece, typy ludowe. Tworzył wizerunki znanych postaci tamtych lat, aktorów, profesorów, lekarzy, członków rodziny (np. popiersia synów Bogdana i Czesława). Jak pisze autorka publikacji „pociągały go twarze niezwykłe, nazywał je maskami, zamierzał wyrzeźbić całe pokolenie współczesnych sobie wybitnych ludzi”. Prace Laszczki wykonane w pierwszych dekadach XX wieku charakteryzowały się realizmem i podkreślaniem fizjonomii postaci. W okresie Młodej Polski w swojej twórczości inspirował się mitologią słowiańską. Nawiązywał także do Rodina, co było widoczne szczególnie w kompozycjach z nagimi, leżącymi postaciami kobiecymi. Do jego dorobku zaliczają się również rzeźby monumentalne (np. Henryka Sienkiewicza czy Mikołaja Kopernika), ceramikę (szczególnie wazy, garnki, wizerunki zwierząt – również inspirowane podaniami i baśniami ludowymi czy mitologią) oraz medalierstwo („posługiwał się linią secesyjną, giętką, żywą, ekspresyjną. Wprowadzał ornamentykę o motywach ludowych, roślinnych, elementy elegorii i symboliki”). Artysta tworzył także karykatury, np. Teodora Axentowicza. Konstanty Laszczka był członkiem-założycielem Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”, należał do Stowarzyszenia „Rzeźba”, Wiedeńskiej Secesji i „Bundu”, paryskiej Societe Nationale des Beaux Arts oraz Polskiej Sztuki Stosowanej.\n4. Józef Świrysz-Ryszkiewicz urodził się 15 maja 1888 roku w Warszawie, zginął w roku 1942. Malarz batalista, żołnierz. Malarstwa uczył się od swojego ojca, również artysty – Józefa Ryszkiewicza. Tematem jego obrazów były sceny z polowań, bitew oraz ukazujące wiejskie życie. Artysta należał do grupy Zespół, powstałej w 1925 roku. Swoje prace prezentował m. in. w warszawskiej Zachęcie i Instytucie Propagandy Sztuki (Wystawa Polskiego Malarstwa Batalistycznego w 1939 roku). Na ekspozycji Łowiectwo w Sztuce Polskiej w roku 1937 uzyskał nagrodę. Ryszkiewicz walczył w Legionach Polskich. Był ciężko ranny (cierpiał na niedowład ręki). Artysta był mocno związany ze środowiskiem żołnierskim. Pełnił funkcję oficera werbunkowego w służbie Naczelnego Komitetu Narodowego, następnie uzyskał stopień chorążego (pracował w Krajowym Inspektoracie Zaciągu). Ryszkiewicz od 1919 roku był rotmistrzem rezerwy ze starszeństwem i adiutantem ministra spraw wewnętrznych gen. Kazimierza Sosnkowskiego. Malarz pełnił również funkcję wiceprezesa Związku Oficerów Rezerwy i Federacji Polskiego Związku Obrońców Ojczyzny. Artysta był autorem projektu odznaczenia Krzyż 70-lecia Powstania Styczniowego, wybitego w 1933 roku. Wyróżnienie to przyznawano weteranom oraz osobom zasłużonym w pomocy dla nich\n5. Zygmunt Rozwadowski urodził się w 1870 roku we Lwowie, zmarł w roku 1950 w Zakopanem. Utalentowany malarz realista, dekorator, pedagog. Artysta znany z doskonałego sposobu malował sylwetek koni. Jego ojciec Juliusz był inżynierem i pedagogiem, matka Celestyna – nauczycielką w żeńskim gimnazjum. W latach 1883-1892 studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych pod opieką m. in. Jana Matejki, a następnie w prywatnej szkole Antona Ažbégo w Monachium. Debiutował pod pseudonimem Jordan w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie, jeszcze w latach studenckich. Po ukończeniu studiów Zygmunt Rozwadowski wyjechał do Lwowa, gdzie był profesorem we lwowskiej Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego. Podczas I wojny światowej walczył w Legionach (służył w 1. Pułku ułanów w stopniu wachmistrza), wykonywał portrety (najczęściej konne), żołnierzy i oficerów. Stworzył także projekt rogatywki 1 pułku Ułanów Legionów Polskich. Artysta udzielał lekcji w swojej pracowni we Lwowie (prowadził nawet prywatną szkołę malarstwa). Po rozpoczęciu II wojny światowej przebywał na Węgrzech (uczestniczył w wystawach artystów polskich organizowanych przez Stefana Filipkiewicza). W 1939 roku ponownie udał się do Lwowa. Po zakończeniu II wojny światowej zamieszkał w Zakopanem w willi Jordanówka.\nRozwadowski tworzył obrazy batalistyczne z czasów napoleońskich, powstania listopadowego, I wojny światowej, a także portrety, pejzaże, sceny z motywami koni. Tematem jego obrazów były również sceny z życia żołnierzy, sceny z polowań czy jarmarków. W pracach o tematyce batalistycznej Rozwadowski stosował szeroki kadr i rozległą perspektywę. Według Słownika Artystów Polskich: „obrazy sprzed I wojny światowej cechuje stłumiona kolorystyka, skłonność do ujęć dekoracyjnych, nieraz do niemal secesyjnej stylizacji […]. W pracach późniejszych, o barwach jasnych, intensywnych, czasem zestawionych w wibrujące układy plam, Rozwadowski rzadko szukał nowych rozwiązań artystycznych.” Artysta brał udział w malowaniu „Panoramy Racławickiej” (wspólnie m. in. z Janem Styką i Wojciechem Kossakiem), „Golgoty”, „Panoramy siedmiogrodzkiej” i „Męczeństwa Chrześcijan” (ze Styką), a także „Bitwy pod piramidami” (z Kossakiem). Obok Tadeusza Popiela jest autorem dioramy „Branki tatarskie” i „Bitwy pod Grunwaldem”. W zakres jego działalności artystycznej wchodziło także malarstwo ścienne (np. w budynku Teatru Miejskiego we Lwowie) i ilustratorstwo (np. do książki Gustawa Morcinka „Zabłąkane ptaki”).\nArtysta założył Związek Artystów Polskich we Lwowie w roku 1899 (od 1903 był jego prezesem). Należał do Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych we Lwowie (w latach 1913-14 pełnił funkcję wiceprezesa), lwowskiego Koła Literacko-Artystycznego, a także Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych i Związku Polskich Artystów Plastyków Okręgu Krakowskiego. Malarz uczestniczył w wielu wystawach w Polsce i poza jej granicami: m. in. w krakowskim i lwowskim TPSP, warszawskim TZSP, Lublinie, Rzeszowie, Londynie, Wiedniu, Zurychu. Pośmiertna wystawa Rozwadowskiego miała miejsce w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie w 1950 roku. Dzieła Zygmunta Rozwadowskiego wzbogacały zbiory m. in. Muzeum Historycznego Miasta Krakowa, Muzeum Śląskiego w Katowicach, Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Narodowego we Lwowie czy Ermitażu w Petersburgu.\n6. Ferdynand Ruszczyc urodził się w miejscowości Bohdanów (obecnie Białoruś) 10 XII 1870 roku, zmarł w tym samym mieście 30 X 1936 roku. Znakomity malarz, grafik, inscenizator, pedagog, mocno związany z wileńskim życiem artystycznym. Wybitny polski pejzażysta epoki modernizmu. Jego ojciec Edward był wojskowym i urzędnikiem, matka Anna Margareta Alvina była z pochodzenia Dunką. Artysta uczęszczał do gimnazjum klasycznego w Mińsku Litewskim. Rysunku uczył się u wychowanka akademii petersburskiej Kuźmy Jermakowa. Przez okres dwóch lat studiował prawo na Uniwersytecie w Petersburgu, a następnie od 1892 roku uczył się w akademii petersburskiej (już rok wcześniej przychodził na zajęcia jako wolny słuchacz). Jego profesorami byli m. in. Iwan Szyszkin i Archip Kuindża. W trakcie studiów był wielokrotnie nagradzany (m. in. dwukrotnie srebrnym medalem w roku 1892). Za obrazy „Wiosna, „Gwiazda wieczorna”, „Trytony” przyznano mu w 1897 roku dyplom i tytuł artysty. Już dwa lata wcześniej, otrzymał tytuł nauczyciela rysunków III stopnia („kłassnyj chudožnik”). Ruszczyc wiele podróżował po całej Europie (był m. in w Szwecji, Włoszech czy Francji). Malarz był członkiem i prezesem TAP „Sztuka”, należał do Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Wilnie, Towarzystwa Szubrawców (stowarzyszenia moralnego, zorganizowanego na podobieństwo masonerii). Artysta był również jednym z założycieli i prezesem Towarzystwa Miłośników Wilna. Ruszczyc patronował Kołu Artystycznemu młodzieży polskiej, założonego w 1910 roku. Malarz przez osiem lat był także radnym Rady Miejskiej Wilna. Artyście przyznano nagrodę im. Probusa Barczewskiego za obraz „Potok wiosenny”. Został odznaczony również Legią Honorową (1922), Krzyżem Komandorskim Orderu Polonia Restituta (1923), Złotym Krzyżem Zasługi (1929), hiszpańskim Orderem Izabeli Katolickiej (1932) i portugalskim Orderem Św. Jakuba (1932). Ruszczyc wspólnie z Xawerym Dunikowskim, Kazimierzem Stabrowskim i Karolem Tichym założył w Warszawie WSSP, otwartą w 1904 roku. Jako profesor prowadził katedrę malarstwa pejzażowego (prowadził zajęcia plenerowe m. in. na Saskiej Kępie i w Łowiczu). W mieszkaniu artysty odbywały się spotkania wileńskiej elity kulturalnej. W trakcie I wojny światowej malarz początkowo przebywał w Wilnie, gdzie porządkował zbiory sztuki Towarzystwa Przyjaciół Nauki. Następnie przeniósł się do rodzinnej miejscowości. Po wojnie artyście powierzono reorganizację Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Wileńskiego (był jego dziekanem, profesorem zwyczajnym, kierownikiem katedry malarstwa). Był także profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Stefana Batorego, a w 1936 roku otrzymał tytuł profesora honorowego tej uczelni. Po wojennych zniszczeniach sprawował pieczę nad renowacją mi. in. budynków akademickich. Ruszczyc publikował artykuły pod pseudonimem „o-k-o”, interesował się fotografią. Dzięki niemu utworzono w Wilnie w 1912 roku Miejskie Archiwum Fotograficzne. Należał także do Wileńskiego Towarzystwa Fotograficznego i był członkiem honorowym Fotoklubu Wileńskiego.\n7. Włodzimierz Terlikowski urodził się w 1873 roku w Poraju koło Łodzi, zmarł w roku 1951 w Paryżu. Był uzdolnionym malarzem-samoukiem (jedynie przejściowo studiował w Monachium oraz w Paryżu w pracowni J. P. Laurensa). Jego styl wyróżniał się stosowaniem żywych, nasyconych kolorów (niejednokrotnie ze sobą konkurujących) oraz gęstą fakturą malarską. Tworzył głównie portrety, pejzaże (inspirowane podróżami) i martwe natury. Podróżował niemal po całym świecie: zwiedził Europę, Indie, północną Afrykę, Australię i Nową Zelandię. W Paryżu zamieszkał w 1911 roku. Miał tam kilka wystaw indywidualnych, wystawiał w Galerii Bernheim, Galerie La Boetie czy Galerie Barreiro. Swoje prace prezentował na Salonie Jesiennym w 1912 roku i Societe Nationale des Beaux-Arts w 1930 roku. Uczestniczył także w wystawach sztuki polskiej w Paryżu i Brukseli, w wystawach TZSP w Warszawie. W roku 1973 w Galerie Jean Charpentier miała miejsce retrospektywna wystawa dorobku Włodzimierza Terlikowskiego.\n8.Henryk Rabinowicz urodził się ok 1900 roku w Warszawie, zginął w obozie zagłady w Treblince w 1942 roku. Nie ma pewnych informacji na temat jego edukacji artystycznej, jednak z pewnością kształcił się w tym kierunku. Malował głównie postimpresjonistyczne pejzaże (np. z Kazimierza Dolnego, do którego w latach 30-tych często jeździł na wakacje) i martwe natury. Tematem jego prac były również portrety. Malował w technice olejnej i akwareli. Artystę doceniano za budowę kolorystyczną obrazów (szczególnie tych z 2 poł. lat 30-tych XX w.), zwracano uwagę na ich „kolorystyczna siłę i czystość”. Charakteryzowały się one również nastrojowością. Zdaniem M. Skrudlika należał do grupy artystów z tzw. „szkoły paryskiej”. Jak pisze Natasza Styrny, artysta często stosował barwy jaskrawe, silnie je kontrastując. Dzięki temu obrazy nabierały pogodnego nastroju. W jego malarstwie odnaleźć można także zrujnowane domy i połamane płoty. Szczególnie widoki, architektura Kazimierza nad Wisłą były bliskie twórczości Henryka Rabinowicza. Henryk Weber w roku 1934 o fenomenie tego miasta pisał: „dla amatora zaułków istnieje tu pewna pikanteria. Znajdzie tu nędzę na jasno. Nigdzie może rachityczne i reumatyczne uliczki, z poranionymi tyłami domów i postrzępionymi parkanami nie mają tylu pysznych rumieńców i tyle słoneczno-kolorowego humoru, co tutaj”. O malarstwie Rabinowicza w końcu lat 30-tych Leon Strakun wypowiadał się jako o „zbyt surowym, monotonnym w kolorze i często przypadkowym w układzie”, podkreślając jednocześnie, że pejzaże artysty charakteryzują się „interesującą inwencją w malarskim konstruowaniu wycinka natury”. W jego malarstwie dostrzega się nawiązania do twórczości Natana Korzenia. Rabinowicz należał do Zawodowego Związku Polskich Artystów Plastyków, Zrzeszenia Żydowskich Artystów Malarzy i Rzeźbiarz (utworzonego w 1931 roku). Był członkiem ZZPAP, a także „Grupy Pięciu” i „Grupy Siedmiu” (obie grupy skłaniały się w kierunku postimpresjonizmu, niekiedy z elementami ekspresjonizmu). Rabinowicz wchodził w skład Zarządu Żydowskiego Towarzystwa Krzewienia Sztuk Pięknych. Malarz uczestniczył w wystawach warszawskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych (w 1913 roku debiutował obrazem „Studium z Łazienek”), a także gmachu Gminy Żydowskiej, siedzibie Żydowskiego Towarzystwa Krzewienia Sztuk Pięknych, a także Instytucie Propagandy Sztuki (1930-39), Instytucie Judaistycznym. Swoje prace prezentował we lwowskim i krakowskim Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych, Żydowskim Domu Akademickim, Kazimierzu Dolnym, Łodzi. Indywidualne ekspozycje Rabinowicza miały miejsce w Salonie Datynera (1931 r.), Żydowskim Domu Akademickim (1934 r. wspólnie z Józefem Śliwniakiem), salach stowarzyszenia „Braterstwo B’nei B’rith” (1936 r.). Obrazy artysty znajdują się w Muzeum Narodowym w Krakowie, muzeum Narodowym w Warszawie oraz Muzeum Żydowskiego Instytutu Historycznego w Warszawie. Henryk Rabinowicz w trakcie II wojny światowej znalazł się w warszawskim getcie. Wraz z innymi artystami pracował przy produkcji materiałów ściernych w warsztacie Karla Heinza Müllera przy ulicy Mylnej. Zginął w komorze gazowej w Treblince w sierpniu 1942 roku.\n9. Henryk Epstein (Chaim) przyszedł na świat w Łodzi w 1891 roku, zmarł prawdopodobnie w Auschwitz w roku 1944. Był jednym ze współtwórców kręgu Ecole de Paris – międzynarodowego środowiska artystycznego (obok m. in. Zygmunta Landau i Izaaka Lichtensteina). Ojciec malarza był właścicielem księgarni, zmarł gdy chłopiec miał zaledwie trzy lata. Edukację artystyczną pobierał początkowo w Szkole Rysunkowej Jakuba Kacenbogena w rodzinnym mieście. Następnie studiował przez pewien czas w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium (1910-1911) i Academie de la Grande Chaumiere w Paryżu (do Francji przyjechał w 1912 roku, na stałe osiadł w Paryżu dopiero rok później, po dobyciu służby wojskowej w Kijowie). Epstein malował przede wszystkim pejzaże, a także martwe natury, kompozycje figuralne, akty. W jego twórczości wyraźnie widać inspiracje sztuką Cezanne’a i kubizmem (stosowanie uproszczeń, geometryzacji). Lata 20-te w malarstwie Epsteina charakteryzują się m. in. kontrastowo zestawionymi barwami i zróżnicowaniem faktury. Fowizm i ekspresjonizm typowy dla Ecole de Paris można dostrzec w obrazach przedstawiających sceny z życia artystycznego Paryża, sceny w kawiarniach czy widokach miejskich zaułków. Artysta zajmował się także ilustratorstwem (np. do dzieł G. Coquiota czy B. Bonardiego). Malarz publikował w żydowskim czasopiśmie artystycznym „Machmadim” (w języku jidysz), a także w piśmie „Renesans” (wydawanym w Londynie przez Leo Koeniga). Związany był z grupą artystów z tzw. La Ruche (to nazwa budynku zwanego potocznie „ul”, w którym wynajmowali pracownie artyści pochodzący głównie z Europy Środkowej i Wschodniej; Epstein również tam mieszkał). Wcześniej, kiedy artysta przebywał jeszcze w Polsce, utrzymywał kontakty z żydowskimi artystami skupionymi wokół Wincentego Braunera (również później, w latach 1910-1913 związany był ze środowiskiem żydowskim, uczestniczył w dyskusjach na temat narodowego stylu żydowskiego). Do kręgu znajomych Epsteina zaliczali się m. in. C. Soutine, M. Chagall czy A. Modigliani. W trakcie II wojny światowej malarz ukrywał się w okolicach miejscowości Epernon, jednak w 1944 roku znalazł się w obozie w Drancy, a stamtąd prawdopodobnie został wywieziony do Auschwitz. Henryk Epstein swoje prace prezentował na salonach w Paryżu: Jesiennym i Niezależnych (od 1921 roku), Salonie Tuileries (1927-1931). Dwa lata po śmierci artysty odbyła się jego wystawa w Galerie Berri-Raspail.\n10. Natan Grunsweigh (Grunsweig) (Nathan) urodził się w Krakowie w 1880, zmarł być może między 1966 a 1977. Artysta żydowskiego pochodzenia. Zamieszkał w Paryżu prawdopodobnie przed wybuchem I wojny światowej. Tworzył pejzaże, portrety, martwe natury, a także widoki paryskich przedmieść. Malarz poszukiwał inspiracji w twórczości postimpresjonistów i kubistów. Pozostawał także pod wpływem tzw. Szkoły Paryskiej. W pracach Natana Grunsweig można znaleźć mocną kolorystykę czy precyzyjnie zarysowany kontur. W obrazach artysty znaleźć można także tematykę starotestamentową (szczególnie po II wojnie światowej). Artysta uczestniczył wielokrotnie w paryskich salonach: Jesiennym (1921, 1924, 1926-27, 1936-37), des Tuileries (1923, 1927, 1936) oraz Niezależnych (1925 r.). W czasie II wojny światowej, w 1943 roku został wywieziony do obozu koncentracyjnego. Grunsweigh przyjaźnił się paryską bohemą m. in. z Chaimem Soutinem, Michelem Kikoinem i Pinchusem Krémegne’iem. Obrazy Grunsweigha znajdują się w zbiorach Muzeum Sztuki w Tel-Awiwie czy kolekcji Gheza w Hajfie.\n11. Jadwiga Maziarska urodziła się w Sosnowcu w roku 1916, zmarła w Krakowie w 2003 roku. Edukację artystyczną rozpoczęła w Prywatnej Szkole Malarskiej A. Terleckiego w Krakowie. Następnie była studentką Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w latach 1934-39. Kształciła się pod opieką m. in. prof. Ignacego Pieńkowskiego. Przez rok studiowała także prawo na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Jej twórczość artystyczna skupiała się przede wszystkim wokół problematyki struktury dzieła i jego materii (wówczas miało to charakter niezwykle nowatorski, ale też z racji niedocenienia przez krytyków, stało się przyczyną jej artystycznego odosobnienia). Od roku 1946 Maziarska zajmowała się wzbogacaniem faktury obrazu. Powierzchnia dzieła stanowiła obiekt szczególnego jej zainteresowania, ale równie ważna była intuicyjność w podejściu do procesu tworzenia, poczucie twórczego „objawienia”. Jej pierwsza aplikacja była wykonana ze skrawków wielobarwnych tkanin o rozmaitym splocie. Interesująca jest m. in. seria prac stworzonych z połączenia farby olejnej ze stearyną (pierwsze takie dzieło „Skazy niepisanych poematów” wystawiany był na słynnej krakowskiej wystawie „Dziewięciu” w roku 1955). Lata 70-te to zwrócenie się w kierunku form zgeometryzowanych, jednolitych fakturowo, często ograniczonych tylko do czerni i bieli. W kolejnych dekadach widać fascynacje artystki kolorem. Jadwiga Maziarska w sposób głęboki odczuwała przemijalność i upływ czasu. Mówiła: „ta zmieniona przez czas materia, także w dziełach sztuki, w swej jak gdyby makropostaci przejmuje mnie najgłębiej. Lubię patrzeć na fragmenty materii malarskiej obrazów impresjonistów i dzieła sztuki Wschodu, w których prócz samej wizji robi wrażenie działanie czasu”. J. E. Dutkiewicz pisał: „sztuka Maziarskiej jest sztuką znaków. Ich kształty i barwy są metaforą treści ukrytych w człowieku i przyrodzie”. Artystka był członkiem Grupy Młodych Plastyków (zadebiutowała w niej w 1946 roku), Klubu Artystów, Grupy Zagłębie. Byłą współtwórcą Stowarzyszenia Artystycznego Grupa Krakowska, z którym uczestniczyła we wszystkich zbiorowych wystawach. Maziarska oprócz malarstwa, się również projektowaniem tkanin i scenografią (pracowała w teatrze lalkowym w Opolu). Do jej dorobku artystycznego zalicza się ponad 10 wystaw indywidualnych (ostatnia miała miejsce w Warszawie w roku 1989), a także zbiorowych w Polsce i poza jej granicami. Została uhonorowana Nagrodą im. Jana Cybisa w 2001 roku. Prace Maziarskej znajdują się m. in. w zbiorach muzeów w Krakowie, Warszawie, Katowicach.\n12. Jerzy Nowosielski urodził się 7 stycznia 1923 roku w Krakowie, zmarł 21 lutego 2011 roku w rodzinnym mieście. Był artystą inspirującym się sztuką sakralną i ikoną. W jego odczuciu malarstwo było połączeniem abstrakcyjnych i materialnych aspektów rzeczywistości. Tworzył pejzaże, sceny figuralne we wnętrzach, akty. W jego twórczości widać fascynację kobiecym ciałem, które łączy duchowość z fizycznością. Malował również portrety męskie, martwe natury, pejzaże. W latach wojennych i po jej zakończeniu interesował się abstrakcją geometryczną i surrealizmem.\nZostał wychowany w tradycji prawosławnej. Jego ojciec Stefan był unitą, śpiewał w chórze cerkiewnym. Nowosielski jako czternastoletni chłopiec wyjechał do Lwowa i Ławry Poczajowskiej oraz zwiedził Muzeum Ukraińskie we Lwowie, którego kolekcja ikon wywarła ogromny wpływ na przyszłą twórczość artysty. Pisał: ” Pierwszy raz spotkałem się z wielką sztuką w takim stężeniu i w takiej ilości. Wrażenie było tak silne, że tego spotkania nigdy nie zapomnę. Patrząc odczuwałem po prostu ból fizyczny… nie byłem w stanie przejść z jednej Sali do drugiej. Były to pierwsze w moim życiu arcydzieła sztuki, których oddziaływania doświadczyłem bezpośrednio, a nie za pośrednictwem reprodukcji czy fotografii”. „Wszystko to, co później w życiu realizowałem w malarstwie, było, choćby nawet pozornie stanowiło odejście, określone tym pierwszym zetknięciem się z ikonami w lwowskim muzeum. Ustawiło mnie ono, jak się to mówi, na całe życie”(Jerzy Nowosielski, Galeria Starmach, Fundacja Nowosielskich, 2003 s. 547)\nPo powrocie w roku 1943 współpracował z kręgiem Grupy Krakowskiej (wziął udział w jej konspiracyjnej wystawie). Artysta uczestniczył w konspiracyjnym życiu artystycznym rodzinnego miasta. W 1944 roku Nowosielski sprzedał swój pierwszy obraz Tadeuszowi Cybulskiemu. Po zakończeniu działań wojennych rozpoczął studia na ASP pod opieką E. Eibischa (w II półroczu nauki, na przełomie 1945/46 roku uzyskał ocenę celującą z malarstwa). Zrezygnował jednak z kształcenia akademickiego i rozpoczął pracę u boku Tadeusza Kantora (przez okres dwóch lat artysta mieszkał wspólnie z Kantorem i jego żoną). W roku 1947, pomimo nieukończenia studiów wyższych i dzięki interwencji Kantora w Ministerstwie Kultury i Sztuki, Nowosielski został jego asystentem w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych. Pracował tam do roku 1950. Artysta swoje prace pokazywał już w 1946 roku na wystawie zbiorowej Grupy Młodych Plastyków. Helena Blumówna pisała wtedy: „Nowosielski Jerzy cała uwagę skupia na zagadnieniu formy, z wyłączeniem kubizmu i abstrakcjonizmu. Forma istnieje dla niego w związkach z konkretnym kształtem, ale obie współmiernie uproszczone, sprowadzone do elementarnych kształtów i zarysów. Podobnie kolor, którego nie rozprasza, a ujmuje w jego istocie. Stąd monumentalność i lapidarność, jaka niekiedy przywołuje nam wspomnienie quattrocenta”.\n© 2014 Copyright by PolskiDomAukcyjny.pl. All rights reserved Polityka prywatności\nPolski Dom Aukcyjny, Batorego 2, Kraków 31-135, Poland


Szpinakowe slimaczki - przepisy na szpinakowe slimaczki z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na szpinakowe slimaczki\nslimaczki z serem\nszpinakowe ślimaczki 75\nSzpinak często kojarzy się z koszmarami z dzieciństwa. I rzeczywiście wiele osób ma do niego uraz. Jednak dobrze przygotowany i ciekawie podany zachęci każdego. U nas szpinakowe ślimaczki znikają w Zobacz więcej\nDrozdzowe slimaczki z truskawkami i czekolada. 279\nCiastka "slimaczki" 155\ndrozdzowe slimaczki z powidlami 166\nSlimaczki-buleczki podwojnie maslane 74\nSzpinakowe tagliatelle 251\nŚlimaczki szpinakowe z ciasta francuskiego 254\nSkładniki: 1 opakowanie ciasta francuskiego (275g) 1 kostka chudego białego sera (200g) 1 paczka szpinaku (450g) przyprawy (sól, pieprz, czosnek) Przygotowanie: Szpinak rozmrażamy i odparowujemy wodę Zobacz więcej\nDrozdzowe slimaczki cynamonowe z lukrem. 128


Co powstanie z chaosu? O KNP. - IDiKS KUL\nCo powstanie z chaosu? O KNP.\nOd kilkunastu dni pojawiają się informacje dotyczące rozpadu KNP. Media z różnych stron podziałów politycznych wypowiadają się na ten temat jednogłośnie, głównie przepowiadając odejście Janusza Korwin-Mikkego z partii, rozpad i klęskę w wyborach parlamentarnych.Sytuacja, mimo że jeszcze się nie wykrystalizowała, zdaje się przybierać pozytywny dla Nowej Prawicy obrót.Gwałtowny wzrost doniesień medialnych (również dotyczących życia prywatnego), mimo że pisanych nieprzychylnie, dał pozytywny efekt w sondażach. Taka sama sytuacja miała miejsce przed wyborami do Europarlamentu, gdy KNP był niejako wyniesiony do 7% przez czarny PR, jaki uprawiał pod jego adresem np. TVN.Konflikt w partii tlił się co najmniej od października ubiegłego roku, czyli od powołania konwentu. Od tego czasu gołym okiem widoczny był duży chaos organizacyjny. Partia nie mogła się dogadać co do terminu konwentu, nie można było określić dokładnej liczby członków partii oraz ich statusu. Ponadto wewnątrzpartyjny sąd kilkukrotnie zmieniał zdanie w sprawie już przeprowadzonego zgromadzenia.\nJanusz Korwin-Mikke w cytowanej przez TVN24 wypowiedzi stwierdził, że „sprawa ma drugie, trzecie, a nawet czwarte dno”. Chodziło o zdobywanie coraz silniejszej pozycji przez Przemysława Wiplera, który przeszedł do partii z PiS-u. Wipler jest zwolennikiem poszerzenia działalności KNP i otwarcia się na mniej radykalnych członków, to budziło sprzeciw starych działaczy. Prawdopodobnie poczuli się zagrożeni w partii, która właśnie stała się beneficjentem unijnych pieniędzy. Ponadto na to wszystko nałożyła się zwykła złośliwość jednego z krakowskich działaczy.\nJednak członkowie Nowej Prawicy zachowywali w tej sprawie milczenie, sądząc, że jej nagłośnienie może przynieść zmniejszenie poparcia. Jeszcze w styczniu europarlamentarzyści wspólnie negowali doniesienia prasowe. Krytycznym okazał się moment przekazywania steru partii Michałowi Marusikowi. Dało znać o sobie niezdecydowanie Korwin-Mikkego, być może dlatego, że konflikt rozgrywał się wśród partyjnych przyjaciół. To dobrze świadczyłoby o nim jako o człowieku, jednak nie mam pojecia, jak to świadczy o polityku, gdyż taka sytuacja wybiega poza codzienność polityczną.\nW tym czasie Wipler otwarcie sprzeciwiał się zmianie stanowiska, na Mazowszu znalazł niemal jednogłośne poparcie, dzięki czemu do pomysłu przekonał się nawet sam zainteresowany Janusz Korwin-Mikke. Po raz kolejny okazuje się, że jego osobowość jest konieczna do budowy znaczącej prawicowej partii antysystemowej. Ten fakt rozumie Wipler, który widział upadek UPR po odejściu prezesa i marne wyniki Ruchu Narodowego i Jarosława Gowina, którzy znacznie bardziej bliscy są retoryce głównego nurtu polityki.\nZ zamętu wyłania się nowe, bardziej profesjonalne oblicze Nowej Prawicy. Być może powstawać będzie młoda struktura partyjna, która z czasem stworzy ugrupowanie o potencjale nie tylko publicystycznym.\nNasz Puls: Szymon Grzegrzółka\nPolityka w polskiej pigułce Za podstawę definicji polityki uchodzą teorie Maksa Webera, twierdzącego, że to […]\nEzopolityka „Niedawno numerolożka postawiła mi horoskop z daty urodzenia. Jestem Wodnikiem. […]\nTagi: polityka, Korwin Mikke, KNP, działania, rozpad partii


Rehabilitacja barku - ProfCare\nRehabilitecja barku i kończyn górnych\nDo obręczy barkowej zaliczamy kompleks łopatkowo-ramienno-obojczykowy, który od przodu łączy się za pomocą stawu mostkowo-obojczykowego z rękojeścią mostka, a od tyłu za pośrednictwem mięśni łopatki z kręgosłupem odcinka piersiowego i szyjnego. Sama obręcz barkowa wraz z kończyną górną jest już na samym starcie zagrożona różnego rodzaju dolegliwościami stawowo-tkankowymi, ponieważ w znacznym wymiarze osadzona jest jak wieszak i stabilizowana głównie przez mięśnie i powięzi. Wynikiem tego jest znaczący wpływ przeciążenia tkanek i powięzi na układ ruchu obręczy barkowej i kończyny górnej.\nPonadto kończyna górna wykorzystywana jest dość regularnie w wielu dyscyplinach sportowych jako łańcuch dynamiczny. Gdy dochodzi do dysfunkcji barku znacząco ogranicza ona wykonywanie czynności i pogarsza jakość funkcjonowania życia. Dzięki ciągle rozwijającej się medycynie w dziedzinie ortopedii coraz precyzyjniej jesteśmy w stanie określić przyczyny powstawania patologii w okolicy kończyny górnej. Mimo tego dysfunkcje obręczy barkowej stanowią w dalszym ciągu duże wyzwanie dla terapeutów z powodu licznych powiązań układowych okolicy, w której się znajdują (splot ramienny, tętnice, żyły, duża zależność od odcinka szyjnego i piersiowego kręgosłupa, itd.).Dlatego za każdym razem powinnokłaść się duży nacisk na dokładną diagnostykę kliniczną i indywidualne podejście do pacjenta, które zawiera w sobie spojrzenie na wszystkie układy człowieka, a nie tylko problem miejscowy.\nW obecnym czasie większość wszystkich dolegliwości obręczy barkowej i kończyny górnej (jeśli to nie uraz kontaktowy) wynika ze złej postawy ciała, problemów w jamie brzusznej (zaburzenia w pracy przepony, okolicy wątroby lub żołądka i śledziony), pracy biurowej lub braku/ograniczenia poprawnej profilaktyki fizycznej. Niestety odkładanie problemu na później powoduje szereg niekorzystnych następstw, które tylko komplikują leczenie i wydłużają sam proces leczenia w czasie.\nZaburzenia rytmu łopatkowo żebrowego\nAsymetrie napięć mięśniowych\nStany po złamaniach obojczyka, kości ramiennej, kości przedramienia oraz dłoni\nZapalenia kaletek stawu łokciowego\nPrzeciążenia stawów kciuka\nStany po złamaniach kości nadgarstka\nCharakterystyka obręczy barkowej i kończyn górnych\nPatrząc od przodu jednym z kluczowych stawów warunkujących obszerny zakres ruchomości kończyny górnej jest staw barkowo-obojczykowy. Nieproporcjonalnie mały jeśli chodzi o styk powierzchni stawowych kości do jego możliwości ruchowych jako partnera w globalnym zakresie kończyny górnej. Staw tworzony jest przez połączenie kości obojczykowej z wyrostkiem barkowym łopatki. Potrafi on być powodem dość intensywnych dolegliwości bólowych tej okolicy obręczy i choć jest mały, to wcześnie potrafi zostać objęty procesem zwyrodnieniowym. Na szczęście sam z siebie rzadko daje objawy. Dzieje się to dopiero w momencie urazu np. mechanicznego (upadek z roweru) lub w sportach kontaktowych. Objawy charakterystyczne dla stawu barkowo-obojczykowego to ból często wskazywany precyzyjnie palcem przez pacjentów miejsce, gdzie jest usytuowany staw. Ponieważ staw ten sąsiaduje blisko ze stawem ramiennym, warto przeprowadzić dobrą diagnostykę kliniczną, niekiedy przy pomocy diagnostyki obrazowej (USG, RTG, MR). Niektóre teorie mówią, iż dysfunkcja tego stawu to początek dolegliwości bólowych potocznie zwanych "łokciem tenisisty".\nIdąc dalej przechodzimy do połączenia ramienno-łopatkowego, które jest określane mianem stawu kulistego. Staw ten posiada nieograniczoną ruchomość poprzez płytkie ułożenie głowy kości ramiennej w panewce łopatki. Co za tym idzie potrzebuje wsparcia z innych struktur okołostawowych niekurczliwych tj. więzadeł obrąbkowo-ramiennych, obrąbka stawowego i torebki stawowej.\nW przypadku stabilizatorów biernych najbardziej narażeni są sportowcy dyscyplin miotających – czyli rzutnych. W wyniku dynamicznych ruchów wyprostnych łokcia dochodzi do pociągania i drażnienia mięśnia dwugłowego ramienia, który ma za zadanie wyhamowywać ten ruch. Ścięgno głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia przechodzi nad stawem ramienno-łopatkowym, byzapoczątkować swój przyczep na guzku nadpanewkowym oraz znacznie ważniejszym obrąbku stawowym. Poprzez różne czynniki drażniące obrębek stawowy łopatki dochodzi do uszkodzenia zwanego SLAP. Najpopularniejsza gradacja uszkodzeń typu SLAP dzieli się (wg. Snyder) na stopnie od I do IV.\nZa stabilizację dynamiczną i prawidłowe ułożenie głowy kości ramiennej w stawie ramienno-łopatkowym odpowiada tzw. stożek rotatorów oraz mięśnie stabilizujące łopatkę. Z klinicznego punktu widzenia to właśnie w tym kompleksie wyżej wymienionych struktur dochodzi do najczęstszych zaburzeń funkcji kończyny górnej, dolegliwości bólowych i patologii. W związku z tym,że każda z tych struktur może dawać objawy bólowe, ważne aby terapeuta mógł zawęzić istniejący problem, z których najczęstsze to:\n- stany zapalne oraz uszkodzenie pierścienia rotatorów;\n- niestabilność stawu ramiennego;\n- ograniczenie ruchomości kończyny górnej;\n- konflikt podbarkowy (cieśń);\n- ból rzutowany.\nDodatkowo jeśli pacjent posiada długą listę wcześniej przebytych urazów, to już na wstępie utrudnia to wychwycenie źródła generującego daną dysfunkcję.\nGdy dochodzi do tendinopatii (uszkodzeń ścięgnistych) mięśni stożka rotatorów na ogół ma on charakter ostry, przewlekły lub ostry z powodu uszkodzeń przewlekłych. Do uszkodzeń mięśniowych dochodzi w momencie przeciążeń fizycznych z powodu nagromadzenia się mikrourazów oraz zaburzenia równowagi mięśniowej pomiędzy mięśniem naramiennym, a mięśniami stabilizacji dynamicznej stawu ramiennego, w którego skład wchodzą mięśnie nadgrzebieniowy, podgrzebieniowy, obły mniejszy i podłopatkowy. Przy tego typu urazach w efekcie może dojść do cieśni podbarkowej. Pacjenci skarżą się na ograniczenie ruchomości w pierwszych kilkunastu stopniach odwiedzenia ramienia, kłujący ból w stawie i części nadłopatkowej. Nieleczony potrafi doprowadzić do przeczulicy okolic obręczy barkowej, a co za tym idzie prowadzi do zaburzeń snu, bólów mimowolnych (występujących bez jakiejkolwiek przyczyny) oraz promieniowania do dalej oddalonych segmentów kończyny górnej.\nInne dolegliwości stawu ramiennego\nInne dolegliwości stawu ramiennego mogą napływać z niestabilności tego stawu i dotyczyć różnych części torebki stawowej. W związku z niestabilnością w stawie dochodzi do przemieszczenia (decentralizacji) ułożenia głowy kości ramiennej w przód z rotacją wewnętrzną oraz w dół z przywiedzeniem. Może to powodować objawy tzw. skrzyżowania górnego obręczy barkowej z następstwami przykurczenia mięśni piersiowych i uciśnięcia przestrzeni podobojczykowej, pod którą przechodzi splot ramienny i ważne tętnice oraz żyły.\nKażdy czynnik, który wpływa niekorzystnie na metabolizm tkanek (przewodnictwo nerwowe, przepływy układu krwionośnego i odżywianie) stopniowo przyczynia się do degeneracji struktur łączno-tkankowych. W następstwie może to także doprowadzić do usztywnienia stawu ramiennego i znacznego ograniczenia ruchomości. Jeśli ograniczenie swobody ruchu nie wynika czysto z nawarstwiających się mikrourazów lub nie jest wynikiem bezpośredniego uszkodzenia mechanicznego, możliwe że doszło do zapalenia stawu ramiennego. Z tego powodu może dochodzić do obkurczenia lub zrostów w obrębie torebki stawowej stawu ramienno-łopatkowego (bark zamrożony). Dolegliwość ta najczęściej spotyka kobiety pomiędzy 40-65 rokiem życia i zachodzi nagle bez wcześniej zwiastujących przyczyn (np.po nocy)w wyniku zmian metabolicznych, hormonalnych, które wpływają na układ współczulny, a ten z kolei wpływa na unaczynienie całej kończyny górnej. Ograniczenie ruchomość stopniowo narasta wraz z bólem, który w szczytowej fazie potrafi być rwący i obecny nawet w spoczynku.\nStaw ramienny jest w bliskim sąsiedztwie filaru naszego ciała – kręgosłupa. Z tego połączenia dość często pacjenci mogą odczuwać tzw. bóle rzutowane pochodzące z szyjnego odcinka kręgosłupa, z górnej części odcinka piersiowego oraz tkanek miękkich związanych z tymi rejonami kręgosłupa, a niekiedy nawet z trzewi (organów wewnętrznych brzucha). Do najczęściej występujących generatorów bólu promieniującego, do stawu ramienno-łopatkowego i okolic, zalicza się mięsień czworoboczny grzbietu (trapezius), dźwigacz łopatki, piersiowy większy i mniejszy oraz mięśnie stożka rotatorów.\nJak widać staw ramienny jest złożonym kompleksem kończyny górnej układu ruchu. U osób czujących przewlekłe dolegliwości bólowe zazwyczaj występuje klika czynników wyzwalających ból. Powszechnie przyczyniają się do tego zaburzenia funkcji stawów odcinka szyjnego i piersiowego kręgosłupa, wzmożone napięcia tkanek miękkich kompleksu obręczy barkowej, brak ruchu, nieprawidłowa postawa czy przeciążenia związane ze zbyt szybkim wzmacnianiem lub niepoprawnym wykonywaniem ćwiczeń.


Body Attack Arginine Shock 80 kaps. Freak-Shop\nBody Attack Arginine Shock 80 kaps.\nMarka Body Attack przedstawia kolejny suplement diety, który może wspomóc organizm ćwiczącego podczas kształtowania wymarzonej sylwetki oraz w trakcie pracy nad sportową kondycją. Formuła preparatu Arginine Shock stanowi umiejętne połączenie odpowiednich dawek dwóch aminokwasów: chlorowodorku L-argininy oraz L-cytruliny. Oba składniki są często wykorzystywane w sportowej suplementacji, jako komponenty mieszanek o właściwościach przedtreningowych i wspierających budowanie masy mięśniowej. Wygodna forma niewielkich kapsułek sprawia, że preparat firmy Body Attack jest prosty w stosowaniu i możliwy do zabrania ze sobą na trening. Jeżeli do tej pory nie wiedziałeś, w jaki sposób możesz zwiększyć efektywność własnych starań o umięśnioną sylwetkę, to właśnie znalazłeś rozwiązanie! Wybierz Arginine Shock i osiągnij rezultaty, na które długo czekałeś!\nKompozycja L-argininy i L-cytruliny w jednej formule\nZwiększa syntezę i uwalnianie tlenku azotu (NO) – efekt pompy mięśniowej\nMoże prowadzić do poprawy kondycji seksualnej\nSprzyja budowie masy mięśniowej i zwiększeniu możliwości treningowych\nUmożliwia ograniczenie narastającego zmęczenia poprzez wzrost wytrzymałości\nMoże wspomagać potreningową regenerację oraz redukcję kwasu mlekowego\nPreparat Arginine Shock to produkt zaliczany do grona boosterów treningowych, którego zadaniem jest spotęgowanie sprawności organizmu podczas wzmożonej aktywności fizycznej oraz narastającego zmęczenia psychofizycznego. Suplement diety marki Body Attack zawiera ponad 3 g chlorowodorku L-argininy, przyczyniając się do nasilenia produkcji tlenku azotu (NO). Związek ten umożliwia usprawnienie transportu składników odżywczych do mięśni, co stwarza idealne warunki do ich rozwoju, a także wsparcie dla zbilansowanej diety i systematycznej aktywności fizycznej. L-arginina pozwala na uzyskanie efektu „pompy mięśniowej”, a także poprawę aktualnej kondycji seksualnej (jest częstym komponentem formuł ukierunkowanych na wzmocnienie libido). Drugim składnikiem Arginine Shock jest L-cytrulina, biorąca udział w syntezie wspomnianej już argininy. Związek ten sprzyja poprawie wydolności organizmu, pozwalając na lepsze przekrwienie i odżywienie mięśni. Zestawienie obu substancji wzmaga skuteczność procesu cyklu mocznikowego – kaskady reakcji, które prowadzą do wzmożonego usuwania zbędnych produktów przemiany materii i detoksykacji ustroju. Body Attack to kompleksowe wsparcie dla każdego ćwiczącego!


Survival i Turystyka : Kubek termiczny z izolacją 450ml Mil-Tec olive\nKod produktu: 14603500\nKubek turystyczny wyprodukowany przez niemiecką firmę Mil-Tec. Kubek wykonano ze stali nierdzewnej. Ma podwójne izolacyjne ścianki, dzięki czemu wykazuje wysokie właściwości termiczne, na zewnątrz posiada antyodblaskową powierzchnie w militarnym kolorze „olive”. Pojemność kubka wynosi 450 ml.\nPolecamy kubek Mil-Tec podróżnikom, fanom i ekspertom survivalu, harcerzom, grupom ASG i fanom militariów. Posiada ucho które oprócz wygodnego spożywania napojów, umożliwia tez umocowanie kubka na zewnątrz oporządzenia, np. przytroczenie go do plecaka. Kubek znakomicie sprawdzi się na biwaku i w podróży, ale również w codziennym domowym użytkowaniu.\nKolor – ciemna zieleń (olive)\nKubek termiczny z karabinkiem 300ml Fox Outdoor


Maluchy udanie zainaugurowały Ligę Minisiatkówki – Łaskovia Łask\nW Pajęcznie został rozegrany pierwszy turniej eliminacyjny Ligi Minisiatkówki Województwa Łódzkiego. Siatkarki Łaskovii reprezentowało aż 5 zespołów w kategorii dwójek i jedna drużyna w kategorii trójek.\nŚwietnie zaprezentowały się nasze dwójeczki, czyli dziewczęta z rocznika 2006 i młodsze, a warto zaznaczyć, że rocznik 2007 stanowi dużą grupę wśród naszych maluchów. Podopieczne Mai Lipowskiej wygrały 2 z 4 grup eliminacyjnych, a niewiele brakowało by bez porażki dzisiejsze zmagania zakończył jeszcze jeden z naszych zespołów.\nW grupie N rywalizowały Martyna Michalak i Martyna Bulzacka, które po wygranej bez straty seta z Siatkarzem I Wieluń i Libero III Pajęczno uległy po dramatycznym, zakończonym tie-breakiem meczu Skrze Bełchatów i zajęły w swojej grupie drugie miejsce.\nTrzecie miejsce w grupie O zajęły Michalina Miksa i Karolina Kulczyńska, które po wyrównanych meczach uległy 0:2 Siatkarzowi II Wieluń i 1:2 Libero II Pajęczno oraz zwyciężyły 2:0 z Libero V Pajęczno.\nZmagania w grupie P bez porażki zakończyły Julia Majda i Ania Martynowska, które pokonały kolejno: AS Zduńska Wola, Libero IV Pajęczno i swoje klubowe koleżanki Adę Mosińską i Alicję Hajdukiewicz. Julia i Ania wszystkie trzy zwycięstwa odniosły bez straty seta i zajęły pierwszą pozycję. Ada i Ala, które ze wszystkich naszych siatkarek trenują zdecydowanie najkrócej i dziś do Pajęczna pojechały głównie po naukę, bez wygranej zajęły czwarte miejsce w grupie.\nBez porażki dzisiejsze zmagania zakończyły natomiast Amelia Woźniak, Kinga Zielińska i Hania Czerwińska, które zwyciężyły w grupie R, gdzie rywalizowały z Libero I Pajęczno, Libero VI Pajęczno oraz zespołem z Wierzchlasu. Amelia, Kinga i Hania podpobnie jak Julia i Ania nie przegrały ani jednego seta.\nNieco gorzej wypadła nasza trójeczka w składzie: Nadia Holc, Wiktoria Rusiecka, Wiktoria Łącz i Amelia Michalak, która uległa AS Zduńska Wola i Siatkarzowi III Wieluń i zajęła miejsce trzecie w grupie K. Dziewczęta zapowiedziały jednak, że biorą się ostro do pracy i na kolejnym turnieju, który rozegrany zostanie 25 lutego będzie już znacznie lepiej.\nDzień był pełen wrażeń i choć rano nie brakowało stresu, a nawet łez to czym dłużej trwał turniej tym szersze były uśmiechy na buziach naszych siatkarek. Dziewczęta zdobyły kolejne bezcenne doświadczenia, które – miejmy nadzieję – zaprocentują już na kolejnych zawodach.


Sony - nowa marka wymiennych obiektywów G Master™\nFirma Sony przedstawiła G Master™ — swoją nową, flagową markę wymiennych obiektywów. Obejmuje ona trzy nowe obiektywy z mocowaniem typu E do matryc pełnoklatkowych: standardowy obiektyw typu zoom 24-70 mm ze stałą maksymalną przysłoną F2,8, obiektyw stałoogniskowy 85 mm F1,4 oraz teleobiektyw zmiennoogniskowy 70-200 ze stałą maksymalną przysłoną F2,8. Nowe obiektywy, zapewniające wysoką rozdzielczość i możliwość uzyskania pięknego efektu rozmycia tła, to połączenie innowacyjnych elementów układu optycznego firmy Sony, doskonałej konstrukcji i precyzyjnej kalibracji. Dzięki temu pozwalają one na tworzenie zdjęć i filmów tak wyrazistych i pełnych szczegółów, jak nigdy wcześniej.\n„Nowa marka G Master to zestaw najlepszych i najbardziej imponujących obiektywów, jakie firma Sony kiedykolwiek wprowadziła na rynek” — mówi Yosuke Aoki, wiceprezes działu Digital Imaging Sony Europe. „Aby skonstruować te obiektywy wykorzystaliśmy całą wiedzę o tym, co niesie ze sobą przyszłość fotografii cyfrowej. Jestem przekonany, że marka G Master przez długie lata będzie inspirować i zachwycać fotografów i filmowców.”\nNowy standardowy obiektyw zmiennoogniskowy FE 24-70 mm F2,8 GM\nNowy obiektyw FE 24-70 F2,8 (model SEL2470GM) zawiera najbardziej zaawansowane technicznie soczewki i jest doskonałym wyborem dla każdego, komu zależy na najwyższych parametrach optycznych przy wykonywaniu zdjęć portretowych, podróżniczych czy reporterskich — ale też przy codziennym fotografowaniu[i].\nNowy obiektyw został wyposażony w trzy soczewki asferyczne, w tym jeden nowy element XA (extreme aspherical), mający za zadanie redukować aberrację i zapewnić najwyższą rozdzielczość w całym zakresie ogniskowych i przysłony, zarówno w centrum, jak na brzegach kadru. Dodatkowo soczewki ED (Extra-low-Dispersion) i Super ED minimalizują aberrację chromatyczną oraz optymalizują rozdzielczość i efekt rozmycia tła, nie powodując jednocześnie powstawania nienaturalnej kolorystyki.\nPomagać ma w tym także 9-listkowa przysłona, niezależnie od ustawienia zachowująca niemal dokładnie kolisty kształt, oraz elementy układu optycznego pokryte powłoką Nano AR, redukującą odbłyski i zapewniającą doskonały kontrast i ostrość obrazu.\nNowy obiektyw FE 24-70 F2,8 GM wyposażony jest w silnik SSM (Super Sonic wave Motor) z bezpośrednim napędem, który reguluje ostrość z ogromną sprawnością dzięki nowemu zestawowi algorytmów, pozwalających ustawiać elementy optyczne we właściwym położeniu szybko i dokładnie. Silnik działa cicho i płynnie, doskonale sprawdzając się zarówno przy robieniu zdjęć, jak przy nagrywaniu filmów.\nAby zwiększyć funkcjonalność obiektywu zaprojektowano go tak, aby był odporny na pył i wilgoć, a jego konstrukcja była zwarta i elegancka. Na obiektywie znajdziemy przełącznik trybu AF/MF, przycisk blokady ostrości, pierścień blokady zoomu i przyciski zwalniające osłonę przeciwsłoneczną.\nRazem z nowym obiektywem FE 24-70 F2,8 GM zaprezentowano także dwa pasujące do niego filtry: ochraniacz MC VF-82MP oraz kołowy filtr polaryzacyjny VF-82CPAM.\nNowy teleobiektyw stałoogniskowy FE 85 mm F1,4 GM\nZaprojektowany z myślą o zdjęciach portretowych, długo oczekiwany teleobiektyw stałoogniskowy FE 85 mm F1,4 GM (model SEL85F14GM) przy stosunkowo niewielkich rozmiarach zachowuje idealną równowagę pomiędzy doskonałą rozdzielczością a pięknym efektem rozmycia tła.\nUkład optyczny składa się z nowej soczewki XA (extreme aspherical) oraz trzech elementów ED, dzięki czemu udaje się połączyć bardzo wysoką rozdzielczość w ostrych obszarach obrazu i piękne, miękkie rozmycie obszarów tła. Obiektyw wyposażony jest w 11-listkową przysłonę kołową — najczęściej używaną w obiektywach α — dzięki której rozmycie tła jest płynne i daje ciekawy efekt wizualny. Elementy optyczne pokryte są powłoką Nano AR, która pomaga redukować odbłyski i „duszki” nawet wtedy, kiedy zdjęcia robione są pod światło czy w innych trudnych warunkach — to szczególnie ważne w przypadku obiektywu do zdjęć portretowych.\nAby automatyka ostrości działała sprawnie i precyzyjnie, obiektyw FE 85 mm F1,4 GM wyposażony jest w pierścieniowy silnik SSM, zapewniający wystarczającą moc i szybkość, aby precyzyjnie przemieszczać masywną grupę soczewek służących do ustawiania ostrości. Płynną kontrolę ostrości zapewniają dwa czujniki położenia.\nTen nowy, profesjonalny obiektyw do fotografii portretowej jest odporny na pył i wilgoć, a jego pierścień przysłony ma dwa tryby pracy — z charakterystycznym kliknięciem i bez niego — które można przełączać w zależności od tego, czy użytkownik robi zdjęcia, czy nagrywa film. Na obiektywie znajdziemy także przełącznik trybu AF/MF i przycisk blokady ostrości[ii].\nNowy teleobiektyw zmiennoogniskowy FE 70-200 mm F2,8 GM OSS\nNowy teleobiektyw zmiennoogniskowy FE 70-200 mm F2,8 GM OSS (model SEL70200GM) pokrywa popularny zakres ogniskowych od 70 do 200 mm. Obiektyw ten zapewnia znakomite odwzorowanie obrazu, doskonałe działanie automatyki ostrości, a przy tym wyposażony jest w system stabilizacji obrazu, dzięki czemu jest doskonałym wyborem zarówno w przypadku fotografii ślubnej czy okolicznościowej, jak sportowej czy przyrodniczej.\nTen nowy, flagowy model teleobiektywu typu zoom pozwala robić wyjątkowo ostre i wyraźne zdjęcia w całym zakresie ogniskowych. Pozwala na to układ optyczny złożony z trzech zaawansowanych soczewek XA, Super ED i ED, a także powłoka Nano AR.\nTo pierwszy zmiennoogniskowy obiektyw α, który wyposażono w szybujący mechanizm ustawiania ostrości, dzięki czemu jego minimalna odległość ostrzenia wynosi zaledwie 0,96 metra, a automatyka ostrości działa optymalnie zarówno w czasie robienia zdjęć, jak przy nagrywaniu filmów. Obiektyw wyposażony jest w silnik SSM (Super Sonic Motor) i dodatkowo w dwa silniki liniowe, które pozwalają na szybkie przemieszczanie dużych elementów optycznych, co wymaga dużej dokładności i pozwala na bardzo precyzyjne ustawianie ostrości. Nowy model ma także wbudowany stabilizator obrazu Optical SteadyShot™, umożliwiający robienie ostrych, stabilnych zdjęć niezależnie od ogniskowej. Obrotowy uchwyt do statywu sprawia, że aparat można w razie potrzeby bardzo szybko odłączyć od statywu.\nTeleobiektyw jest odporny na pył i wilgoć, a przednia soczewka pokryta jest dodatkowo fluorową powłoką. Na obiektywie znajdziemy także przycisk blokady ostrości i ogranicznik zakresu ogniskowania.\nFirma Sony zaprezentowała także dwa nowe, kompaktowe telekonwertery 1,4x i 2x — odpowiednio modele SEL14TC i SEL20TC — które umożliwiają zwiększenie zasięgu obiektywu przy jednoczesnym zachowaniu jego eleganckiego wzornictwa i charakteru[iii].\nDwa nowe obiektywy — zmiennoogniskowy 24–70 mm F2,8 GM oraz stałoogniskowy 85 mm F1,4 GM — będą dostępne w Europie w marcu 2016 r., w cenach 2 400 euro (model SEL2470GM) i 2 000 euro (model SEL85F14GM).\nTrzeci — teleobiektyw zmiennoogniskowy FE 70-200 mm F2,8 GM — oraz zgodne z nim telekonwertery 1,4x i 2x będzie można kupić w Europie w maju 2016 r. Ceny nie są na razie znane.\n[i]Aby obiektywy współpracowały z niektórymi aparatami konieczna może być aktualizacja oprogramowania systemowego.\n[ii] W przypadku nagrywania filmów z niektórymi korpusami aparatów mogą wystąpić ograniczenia w działaniu systemu AF. Aby system automatyki ostrości obiektywu FE 85 mm F1,4 GM współpracował z niektórymi aparatami, konieczna może być aktualizacja oprogramowania systemowego. Więcej szczegółów można znaleźć na naszej stronie pomocy technicznej poświęconej zgodności poszczególnych obiektywów z korpusami aparatów.\n[iii] W momencie prezentacji tylko model SEL70200GM jest zgodny z dwoma telekonwerterami.\nsłowa kluczowe: Europa, G Master, Polska, Sony, Świat,


Tłumacz z polskiego na Hawajski na polski | Hawajski-Polskie tłumaczenie i słownik online - Lingvanex.\npolski na Hawajski\nKorzystaj z aplikacji tłumaczeniowych Lingvanex do każdego bezpłatnego tłumaczenia z polskiego na Hawajski. Stosujemy technologię tłumaczenia maszynowego i sztuczną inteligencję dla bezpłatnego tłumacza Hawajski polskiego.\nPrzetłumacz z polskiego na Hawajski online\nChcesz przetłumaczyć e-mail od dostawcy w Hawajski lub stronę internetową na wakacje za granicą? Lingvanex przedstawia programy i aplikacje, które błyskawicznie tłumaczą z polskiego na Hawajski!\nPotrzebujesz tłumaczenia Hawajski? Zróbmy to!\nBezpłatna usługa Lingvanex błyskawicznie tłumaczy słowa, frazy na głos, pliki audio, podcasty, dokumenty i strony internetowe z Hawajski na polski iz polskiego na Hawajski.\nAplikacje tłumaczeniowe Lingvanex pomogą Ci w każdej chwili! Nasze aplikacje działające na różnych urządzeniach – Android, iOS, MacBook, inteligentni asystenci od Google, Amazon Alexa i Microsoft Cortana, smartwatche, dowolne przeglądarki – pomogą tłumaczyć z polskiego na Hawajski w dowolnym miejscu! To proste i bezpłatne! Lingvanex zapewnia również tłumaczenia online z Hawajski na polski.\nTłumaczenie z polskiego na Hawajski przez oprogramowanie tłumaczeniowe Lingvanex pomoże Ci uzyskać piorunujące tłumaczenie słów, fraz i tekstów z polskiego na Hawajski i ponad 110 innych języków.\nKorzystaj z aplikacji Lingvanex, aby szybko i natychmiastowo przetłumaczyć tekst polski Hawajski za darmo. Lingvanex zapewnia dostępną alternatywę dla usługi tłumaczeń Google z języka polskiego na Hawajski iz Hawajski na język polski.\nJak działa tłumaczenie tekstu z polskiego na Hawajski?\nNasz serwis tłumaczeń wykorzystuje silnik tłumaczący Lingvanex do tłumaczenia tekstu, który wpisałeś na język polski. Za każdym razem, gdy wpiszesz słowo, frazę lub zdanie po polsku – wysyłamy zapytanie API do silnika Lingvanex w celu tłumaczenia. W zamian usługa tłumaczeniowa Lingvanex odsyła odpowiedź z przetłumaczonym tekstem w języku Hawajski. Lingvanex wykorzystuje zaawansowane technologie, takie jak sztuczna inteligencja (deep learning), big data, webowe API, cloud computing itp., aby dostarczać tłumaczenia wyższej jakości. Już teraz możesz sprawdzić jakość tłumaczenia z polskiego na Hawajski.\nNie. Nie możesz go pobrać. W tej chwili możesz korzystać tylko z naszego tłumaczenia Hawajski online na tej stronie. Możesz jednak zainstalować narzędzie do rozszerzenia Chrome o nazwie Lingvanex – rozszerzenie translatora i słownika Chrome. Lub skorzystaj z naszych aplikacji tłumaczeniowych – linki do tych aplikacji znajdują się na stronie. Po zainstalowaniu tego narzędzia do tłumaczenia możesz podświetlić i kliknąć prawym przyciskiem myszy fragment tekstu, a następnie kliknąć ikonę „Tłumacz”, aby przetłumaczyć. W ten sposób możesz tłumaczyć nie tylko z polskiego na Hawajski, ale także między dowolnymi 36 językami obsługiwanymi przez aplikację. Możesz także przetłumaczyć stronę internetową z języka polskiego na Hawajski, klikając ikonę „Tłumacz” na pasku narzędzi przeglądarki.\nJak dokładne jest tłumaczenie z polskiego na Hawajski?\nDo wykonania tłumaczenia wykorzystywana jest technologia języka maszynowego. Nasze oprogramowanie do tłumaczenia codziennie się rozwija i zapewnia bardzo dokładne tłumaczenie z polskiego na Hawajski. Już teraz możesz to sprawdzić!


Nauka to przyszłość – Unia Europejska wspiera poznańskie projekty naukowe | Głos Wielkopolski\nNauka to przyszłość…\nNauka to przyszłość – Unia Europejska wspiera poznańskie projekty naukowe\nGrzegorz Okoński 9 czerwca 2014, 14:32\nNauka i edukacja są szczególnymi obszarami zainteresowania Unii Europejskiej, która na inicjatywy w tych branżach przekazuje istotne kwoty. Dlatego Miasto Poznań, które kojarzone jest z nowoczesnością, technologiami, i rzetelną wielkopolską gospodarką, chętnie partycypuje i wspiera projekty dotyczące sfery naukowej.\nDziałania dedykowane poznańskiej nauce w dużym stopniu polegają nie tyle na wsparciu jednostkowych projektów twórczych, nowatorskich dla światowej nauki w ogóle, ile na zapewnieniu szerokiego dostępu do wiedzy, do osiągnięć nauki, na zainteresowaniu uczniów, studentów, słuchaczy nauką poprzez przybliżenie im ciekawych, dotąd nieznanych im aspektów. Spora część programów ma charakter praktyczny, dzięki czemu uczestniczące w nich osoby mogą poznać lepiej prezentowane treści, nabrać doświadczenia i dalej już samodzielnie kontynuować naukę, rozwijając zainteresowania w wybranych dziedzinach.\nUnijne środki wsparły więc inicjatywę Muzeum Archeologicznego pod nazwą „Rezerwat Archeologiczny na Ostrowie Tumskim w Poznaniu”, której celem jest zachowanie i odbudowa dziedzictwa kulturowego Wielkopolski: w oparciu o rezerwat archeologiczny utworzono muzeum, w którego ekspozycji znajdują się zabytki odkryte w trakcie badań archeologicznych na Ostrowie Tumskim. Ta inicjatywa, realizowana w latach 2010-2012, warta była 9.683.903,18 zł, a dofinansowanie do niej wyniosło 5.422.008,43 zł.\nNa prezentacji osiągnięć nauki w lokalnym ujęciu opiera się projekt „Nowe Stulecie”, którego realizatorem jest Centrum Kultury „Zamek”. Nastawia się on na prezentację nowego potencjału instytucji, z zachowaniem pełnej świadomości fenomenu historii i architektury: innymi słowy – przy użyciu najnowocześniejszych form wyrazu „Zamek” pokazuje tradycję ubiegłego stulecia, jako źródła dzisiejszych osiągnięć. To przedsięwzięcie realizowane w latach 2011-2012 kosztowało 585.361,34 zł z czego dofinansowanie objęło 497.557,13 zł\nSpójrzmy także na projekt „Wielkopolska GRA! – Generator Rozwoju Aktywności.exe” prowadzony w latach 2010 – 2011 przez Gabinet Prezydenta Miasta – nietypowe warsztaty będące sposobem zdobywania umiejętności oraz nauki przez zabawę w tematyce gier i aplikacji komputerowych. Wzięło w nich udział 220 młodych graczy, warte były 82.860,77 EUR i całość została zrefundowana ze środków unijnych.\nPodobnie Fundusze UE posłużyły do przekazania osiągnięć nauki – zdobycia dodatkowej wiedzy dla studentów Wydziału Matematyki i Informatyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, którzy uczestniczyli w projekcie „Opracowanie i wdrożenie modelowego programu praktyk nauczycielskich dla studentów Wydziału Matematyki i Informatyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu”, wspólnym dla Poznania i UAM. Wartość projektu wyniosła 3.179.383,00 zł, i całość była dofinansowana. Tak samo wspólne działanie na tej samej zasadzie obu tych podmiotów dało dodatkową wiedzę uczestnikom studenckich praktyk pedagogicznych – przy czym projekt nie dotyczył przeprowadzenia praktyk jako takich, lecz wdrożenia działań podnoszących ich jakość. Zaplanowany na lata 2010 – 2014, kosztował 4.950.000,73 zł – całość została zrefundowana.\nSprawdzona formuła współpracy UAM z miastem Poznań, pozwoliła na wykorzystanie jej w następnych projektach naukowych - należały do nich: inicjatywa o nazwie „Dobra szkoła - lepsza praktyka - doskonały nauczyciel. Przygotowanie szkół i opiekunów praktyk do efektywnej współpracy ze studentami chemii” (realizowana w latach 2010-2014, kosztowała 4.830.556,00 zł, przy pełnym dofinansowaniu ze strony Unii Europejskiej), jak również projekt „Nowoczesne strategie wielostronnego przygotowania studentów do zawodu nauczyciela wspomagane internetowym systemem kształcenia. Przyroda w praktyce szkolnej” (podjęty w latach 2011-2014, wart – przy stuprocentowym dofinansowaniu - 3.366.530,75 zł). Takie też założenia miał wspólny projekt miasta Poznania i Wyższej Szkoły Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa, pod nazwą „Nowe modele praktyk pedagogicznych dla studentów przygotowujących się do zawodu nauczyciela wychowania przedszkolnego i wczesnoszkolnego”, zaplanowany na lata 2012-2014 i wyceniony na 1.798.102,00 zł., jak również „Podstawą dobra praktyka” - projekt partnerski Poznania i Wyższej Szkoły Kadry dla Europy, który prowadzony w latach 2012-2014, wart był 2.392.100,00zł – także przy pełnym unijnym dofinansowaniu.\nMówiąc o doborowych projektach naukowych, w których partycypowały fundusze europejskie, nie sposób nie wspomnieć przedsięwzięć „Najlepsze kadry dla Wielkopolski – Top skills for Wielkopolska – Szkolenie kadr dla innowacyjnych sektorów wysokiej szansy Wielkopolsce” – gdzie Poznaniowi partnerowała Wielkopolska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości Sp. z o.o. w Poznaniu ( w tym projekcie 450 osób poznawało niuanse języków obcych, zagadnienia z zakresu przepisów finansowo-księgowych, SAP, informatycznych, komunikacji i obsługi klienta, co w sumie, przy szeregu zadań dodatkowych, i przedstawieniu tak wykształconych osób inwestorom, warte było 1 238 131,26 zł – całość pokryła Unia Europejska), projektu „Naukowiec w biznesie – staże pracowników naukowych w przedsiębiorstwach”, gdzie dochodziło do transferu wiedzy i innowacji poprzez zacieśnienie współpracy pomiędzy jednostkami naukowymi i/lub naukowo-dydaktycznymi a podmiotami gospodarczymi działającymi na terenie województwa wielkopolskiego (uczestniczyło w nim 15 pracowników naukowych jednostek naukowych i/lub pracowników naukowych i naukowo-dydaktycznych uczelni, kosztował 523.032,00 zł, całą kwotę pokryły fundusze unijne), czy o specyficznych projektach naukowych „Język rosyjski w połączeniu z językiem angielskim dodatkowym atutem młodego pokolenia w karierze edukacyjnej i zawodowej – źródłem nowych możliwości poznawczych” (realizowanym przez licea ogólnokształcące – XI LO, V LO, XVI LO, XIV LO, VIII LO, XXVI LO w latach 2008-2009, i wartym 633 890,00 zł – całość dofinansowała Unia Europejska), „Mówię liczę doświadczam - fundamentem edukacyjnego sukcesu” (beneficjentem było XI Liceum Ogólnokształcące w latach 2010 – 2012, a w ramach programu odbywały się lektoraty z j. angielskiego, j. japońskiego, zajęcia wyrównawcze z matematyki, zajęcia dokształcające z chemii, lektorat z j. hiszpańskiego, wykłady z historii, geografii gospodarki i kultury Europy Wschodniej; wykłady z historii, gospodarki i kultury Japonii dla w sumie 340 uczniów, przy wartości projektu: 748.114,50 zł), i „Nowy język, nowe możliwości” – programie podjętym przez Zespół Szkół Handlowych w Poznaniu, o tyle ciekawym, że nastawionym na podniesienie atrakcyjności na rynku pracy przyszłych absolwentów ZSH poprzez doskonalenie umiejętności językowych; realizowany w latach 2008-2009, wart był 276.924,00 zł – dofinansowanie objęło 235.385,40 złotych.\npoznań unia europejska\nKolejki NFZ do endokrynologa w woj. wielkopolskim. Stan na 12.05.2021\nChcesz dowiedzieć się, jaki jest najbliższy termin do endokrynologa na NFZ w województwie wielkopolskim? Kolejki NFZ do lekarzypotrafią być bardzo długie. Można też zwracać uwagę na dostępne wizyty na NFZ w szpitalu lub innej placówce medycznej, gdzie kolejki NFZ są często krótsze i szybciej można się dostać do specjalisty. Ile czasu (stan na 12.05.2021) trzeba czekać w kolejce do endokrynologa na NFZ w województwie wielkopolskim? Sprawdź nasze zestawienie, z którego dowiesz się, gdzielekarz przyjmuje na NFZ w najbliższym możliwym terminie w Twoim województwie.


Archiwum Historie Miłosne - Strona 2 z 2 - Zielona Miłość\nKto by nie znał kawałka „From this moment on” kanadyjskiej piosenkarki Shanii Twain. Tak się składa, że robiąc selekcję zdjęć z sesji narzeczeńskiej Moniki i Błażeja, w trasie na króciutki urlop, właśnie ten kawałek wpadł w ucho na tyle mocno, że dalsza obróbka zdjęć leciała pod jego nutę. I choć kawałek ma soje lata, a […]\nSesja Stylizowana Ceglarnia Poznań Sezon ślubny 2019 zbliża się wielkim krokami. Zielona miłość fotografia czuje się podekscytowana, zwarta i gotowa do działania. Mały przedślubny trening niedawno odbył się w podpoznańskiej Ceglarni. Słowami ująć się nie da, jak kapitalne jest to miejsce. Raj dla fotografów. Pod okiem Krzyśka Budycha, ekipy z Digital 24 z obiektywami Sigmy, lampami Profoto oraz ręcznie […]\nPrzenieśmy się na chwile do lat trzydziestych, czasów Eugeniusza Bodo, Braci Marx, Hanki Ordonówny, Grety Garbo czy Marlene Dietrich. Dżentelmeni i elegantki II RP zapatrzeni we francuskie i angielskie żurnale stawiali w modzie na proste fasony, wygodę, skromność i funkcjonalność. Klasyka i elegancja. A jeździło się wtedy np. Mercedesem Benz Gazellą. To auto wybrali do […]\nKażda para przed sesją zdjęciowa czuje ekscytację, ale i ogromny stres. Jeśli nigdy takiej sesji nie mieli, zastanawiają się jak to właściwie będzie. Jak temu może zaradzić fotograf? Jednym z czynników, które na pewno pomagają parze się wyciszyć jest…


Co, gdzie i jak czyli gramy w lotto Loterie liczbowe (lotto) w Europie i w Polsce\nCzy łatwo jest wygrać w lotto (w dużego lotka) ?\nCo to jest kumulacja lotto, poznaj największe kumulacje\nLottomax 31 maja 2016 Lotto w internecie Brak komentarzy W Europie dostępnych jest naprawdę wiele różnorakich loterii liczbowych, które mogą zadziwiać nas na każdym kroku. Okazuje się, że nie będzie brakowało u nas możliwości znalezienia loterii, którą chcemy wygrać, bądź w którą chcemy zagrać. Dzisiaj gramy nie tylko w Polsce, lecz także wielu innych krajach Europy, czy nawet na Obstawianie wyników w angielskim lotto przez Internet\nLottomax 11 kwietnia 2016 Lotto w internecie Brak komentarzy Lotto w UK również działa! W dzisiejszych czasach, gdzie bardzo wielu naszych rodaków mieszka za granicą, również Lotto ma tam swój oddział. Jeśli jesteśmy za granicami Polski, również możemy sobie obstawić dane liczby. Wybierzmy tylko odpowiednie miasto i sprawdźmy jak to zrobić poza granicami. Lotto jest bardzo popularną grą, która Gdzie i jak grać w lotto przez internet\nLottomax 8 marca 2016 Lotto w internecie 1 komentarz Lotto jest bardzo ciekawą grą na którą decydują się ludzie z różnych sfer – liczby wybierają robotnicy, kasjerki, biznesmeni, ludzie z większych i mniejszych światów. Gra daje nam radość. Kochamy ten dreszcz emocji, czekamy z niecierpliwieniem na ostateczne wyniki w ręku trzymając wypełnione kupony. Ile razy czekaliśmy na ten właśnie Historia lotto (dawniej totolotka) jest bardzo długa. Była to jedna z pierwszych gier na taką skalę. Jeszcze kiedy nie było internetu, korzystaliśmy z gier telewizyjnych. Każdy z nas na pewno siedział na kanapie przed telewizorem, bawiąc się razem z innymi uczestnikami w studio oraz prowadzącymi.\nTego rodzaju gier było jeszcze piętnaście lat temu bardzo dużo. Dzisiaj został tylko Lotek, a reszta odeszła w zapomnienie. Na szczęście w dzisiejszych czasach już wiemy ile można wygrać w multilotku i że gra ta działa również drogą internetową.\nWszystko możemy sprawdzić na swoim komputerze, a nawet telefonie czy też tablecie. Gra doskonale dopasowała się do dwudziestego pierwszego wieku. Mamy zatem zdecydowanie więcej możliwości, chociaż gra pozostała wciąż ta sama! Jak widzimy wszystko dostosowuje się do naszych czasów.\nW Europie dostępnych jest naprawdę wiele różnorakich loterii liczbowych, które mogą zadziwiać nas na każdym kroku. Okazuje się, że nie będzie...\tCzy łatwo jest wygrać w lotto (w dużego lotka) ?\nJak korzystamy ze swojego czasu wolnego? Bardzo często wybieramy gry, które nie tylko dają nam radość, ale również dreszczyk emocji i szansę na...\tCo to jest kumulacja lotto, poznaj największe kumulacje\nWygrana to bardzo przyjemna rzecz. W naturze ludzkiej umieszczona jest chęć wygrywania, niezależnie od tego w co dokładnie gramy i co obstawiamy....\tCzy typowanie liczb w lotto jest dla każdego?\nSystemy lotto to doskonale opracowane urządzenia, które opierają się na matematycznych wyrażeniach. Czy zatem wygraną możemy obliczyć czy jest to...\tObstawianie wyników w angielskim lotto przez Internet\nLotto w UK również działa! W dzisiejszych czasach, gdzie bardzo wielu naszych rodaków mieszka za granicą, również Lotto ma tam swój oddział....\tNasze menu\tBlog o lotto\nNajczęściej wyszukiwaneAktualne wyniki losowania lotto\nNa czym polega gra w lotto\nObstawianie wyników lotto\nSzansa na trafienie szóstki\nTypowanie wyników lotto\nWygrane w totolotku\nCopyright © 2017 :: Graj w lotto przez Internet. All Rights Reserved.


Na ile ta sarmacka tradycja jest jeszcze obecna w dzisiejszych czasach?\nKiedy śpiewamy pieśni kościelne, najczęściej uchodzi naszej uwadze, że jedna piąta z nich sięga czasów Sarmacji. Są pośród nich pieśni Kochanowskiego, trzystuletnie kolędy, Godzinki i późnobarokowe, sarmackie Gorzkie Żale. I one nas kształtują, bo ich słowa są wciąż obecne w języku potocznym, rozpoznawalne, nadają koloryt naszemu myśleniu. Także, kiedy mówimy „pan” hydraulik, „pan” listonosz, „pan” wojewoda to jest to pewna pozostałość kultury sarmackiej, tej szlacheckiej. To jest nasza odrębność, a jako odrębność jest naszym bogactwem. Bogactwem odrębności na europejskim tle.\nZ którego powinniśmy być dumni?\nTrzeba się chwalić tym, co dobre i trzeba pielęgnować to, co nadaje nam naszą odrębność w Europie. I nie martwić się, że niektóre elementy kultury polskiej zapożyczyliśmy skądinąd... Bo zawsze w każdej kulturze były i są obecne – mieszając się – swojskość i obcość; z nich rodziła się oryginalność każdej z kolejnych epok. Ważne, żeby była to oryginalność, a nie kopia cudzej kultury...\nMożna było np. wziąć choinkę od Niemców.\nChoinka została naturalizowana w Polsce. Od czasu do czasu słyszymy, jak kulturoznawcy akcentują, że to niemiecki zwyczaj przyjęty przez Polaków... I co z tego? I my mamy swoje osiągnięcia w kulturowym „eksporcie”. Na przykład nasza czapka ułańska – znana była w całej Europie, także w dawnym wojsku niemieckim.\nAle czy dawne obyczaje mogą być dzisiaj jeszcze atrakcyjne?\nMogą! Ale nie mieszajmy dwu zjawisk. Z jednej strony trzeba bronić żyjącej jeszcze w nas kultury tradycyjnej, z drugiej jednak trzeba wciąż na nowo przekładać przesłanie naszej wiary na nową, współczesną kulturę – tak elitarną, jak i masową. Tak, aby nasze obyczaje były żywe w dobrym tego słowa znaczeniu. Kilka lat temu dostałem propozycję napisania scenariusza widowiska plenerowego o księciu Przemyśle i jego żonie Ludgardzie. Napisałem je rymem. Wśród niektórych organizatorów pojawiły się wątpliwości, czy ktoś będzie chciał tego słuchać, że to za tradycyjne, za trudne, nie dla masowej publiczności. Guzik prawda. Okazało się, że na Wzgórze Przemysła w Poznaniu – gdzie widowisko zostało zaprezentowane – przyszło dwukrotnie kilka tysięcy widzów. Ludzie łakną własnej historii i tradycji. Nie bójmy się ich. Tylko dzięki nim może powstawać oryginalna, nowoczesna polska kultura, która nie będzie tylko małpowaniem kultur obcych, a niestety takim małpowaniem, jak na razie, jest organizowanie „polskiego” halloween.


Powiew świeżości, czyli nieco nowszy model K10 – fiskalny.waw.pl\nPowiew świeżości, czyli nieco nowszy model K10\nRedakcja | 8 lipca, 2016 | Kasy fiskalne | Jeden komentarz\nWbrew pozorom (jeśli takie mają miejsce), rynek technologii sprzedaży jest dość zróżnicowany. Istnieją kultowe urządzenia fiskalne, które od długiego czasu cieszą się dużą popularnością wśród przedsiębiorców – i zupełnie nowe, proponujące często innowacyjne rozwiązania. Są też modele nowoczesne, atrakcyjne, do których producenci wracają, wyposażając je w kolejne funkcje. Można powiedzieć, że pomiędzy wszystkimi wymienionymi kategoriami znajduje się kasa Elzab K10.\nNowa homologacja…i nie tylko\nJak poinformował producent, model K10 uzyskał nową homologację. Ale decyzja wydana przez Główny Urząd Miar to nie jedyna, świeża wiadomość, jaka obecnie dotyczy tej kasy. Urządzenie zyskało również dodatkowe opcje, odpowiedzialne za różne aspekty działalności handlowej: od wyglądu stanowiska pracy, przez różnorodność reprezentowanych branż, a skończywszy na realizacji fiskalnych obowiązków.\nZ pewnością, istotnym atutem jest możliwość wyposażenia K10 (na prośbę podatnika) w praktycznie dowolny interfejs do bezprzewodowej komunikacji z innymi urządzeniami. Mowa tu o takich rozwiązaniach, jak Wi-Fi, Bluetooth czy GPRS. Istnieje też opcja zdalnego korzystania z kasy, w trybie klient-serwer. Dlatego, mimo, że model marki Elzab posiada przede wszystkim 1 złącze (USB), paradoksalnie zapewnia szeroki wybór sposobów na konfigurację systemu sprzedaży w naszej firmie.\nInną, cenną funkcją jest usługa czasowa, która z pewnością przyda się podczas naliczania kwoty za korzystanie z parkingów, basenów lub torów na kręgielni. Rozwiązanie to umożliwia także zmianę ceny w trakcie trwania usługi. Przejrzysty i prosty w użyciu interfejs pozwala precyzyjnie skonfigurować poszczególne parametry, służące sprawnej sprzedaży usług czasowych.\nPrzedsiębiorcy, dla których szczególnie ważne jest jak najwygodniejsze spełnianie fiskalnych wymogów, mogą być zainteresowani opcją komunikatów, które we właściwym momencie poinformują o obowiązkowym raporcie dobowym lub miesięcznym – proponując jednocześnie, aby w danym momencie wykonać to zadanie. Dzięki temu podatnik nie musi się obawiać, że przeoczy zadanie, którego zaniechanie może skutkować poważnymi konsekwencjami.\nWarto też wspomnieć o stronie wizualnej modelu K10. Kasa jest dostępna teraz w 6 wersjach kolorystycznych, co pozwala jeszcze dokładniej dopasować urządzenie do stanowiska obsługi klientów lub całego wystroju wnętrza pracy. Wbrew pozorom, ostatnio mówi się więcej o tym, że tego typu aspekty potrafią również wpłynąć na zjednywanie sobie nabywców oraz podwyższenie prestiżu prowadzonej działalności.\nNie tak nowe, nie tak stare\nKasa fiskalna Elzab K10 to model, który już od jakiegoś czasu jest obecny na rynku technologii sprzedaży. Obecny i często zauważany, bowiem rozwiązania, jakie zaoferował, nie są przestarzałe – wręcz przeciwnie, nadal stanowią o nowoczesności i praktyczności tego urządzenia. Należy do nich przede wszystkim panel dotykowy, taki, jaki znamy ze współczesnych smartfonów. Przejrzyste komunikaty, dotyczące przebiegu transakcji, wyświetlanie kodów QR, intuicyjna klawiatura z przyciskami funkcyjnymi – wszystko to daje posiada lub umożliwia ekran operatora.\nDodatkowo, kasa marki Elzab posiada nieduże gabaryty, poręczną sylwetkę i trwałą konstrukcję, odporną na zalania, zarysowania, niskie temperatury i wstrząsy mechaniczne. Antypoślizgowa powłoka obudowy sprawia, że K10 pewnie leży zarówno w dłoniach użytkownika, jak i na ladzie sklepowej. W rezultacie więc, urządzenie znajduje zastosowanie w wielu różnych branżach oraz odmiennych działalnościach – także tych, których istotną cechą są trudniejsze warunki pracy.\nJak system online wpływa na sprawę refundacji za zakup urządzenia fiskalnego?\nJeden komentarz | paź 1, 2019\nJeden komentarz | mar 11, 2021\nKasa fiskalna Online Ready – kto w Warszawie się na nią decyduje?\nJeden komentarz | paź 31, 2017\nriko\t 11 lipca, 2016 Odpowiedz\nsame te funkcjonalnosci nie sa czyms nadzwyczajnym, mozna bylo je spotkac w innych modelach. ale fajnie, ze k10, ktora sama w sobie jest dosc atrakcyjna, uzupelniana tez jest o dodatkowe funkcje 🙂\nPowiedz nam, że nie jesteś robotem: * × = osiemnaście


Elektroniczne formularze w urzędzie | Ciechanów Nasze Miasto\nElektroniczne formularze w urzędzie\nPS 24 stycznia 2008, 19:01\nJuż w lutym interesanci Urzędu Miasta Ciechanów będą mogli załatwiać część spraw za pomocą Internetu. Zakończyła się dostawa sprzętu komputerowego i oprogramowania, a rozpoczęło ostateczne testowanie systemu.\nJuż w lutym interesanci Urzędu Miasta Ciechanów będą mogli załatwiać część spraw za pomocą Internetu. Zakończyła się dostawa sprzętu komputerowego i oprogramowania, a rozpoczęło ostateczne testowanie systemu. Przez Internet można będzie złożyć wniosek o wydanie informacji o numerze PESEL, zgłosić potrzebę interwencji dotyczącą np kanalizacji deszczowej, czy ulicznego oświetlenia lub zapisać się na wizytę do prezydenta, czy jego zastępców. Dla osób niemających w domu łączy internetowych zainstalowano 3 infokioski.\nMożna z nich będzie korzystać w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej przy ul. Sienkiewicza 32D, Miejskim Ośrodku Sportu i Rekreacji przy ul. 17 Stycznia 60B i UM przy ul. Wodnej 1. Projekt o wartości 2,3 mln zł jest współfinansowany (1,1 mln zł) z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. System będzie rozbudowywany, co pozwoli na rozszerzenie oferty spraw, które można załatwiać przez Internet unikając oczekiwania w urzędowych kolejkach.


"Musimy uciekać się do dobrego pasterza" - Opus Dei\n"Musimy uciekać się do dobrego pasterza"\nSzczere postanowienie: umilać i ułatwiać drogę innym, bo życie i tak niesie już ze sobą dość goryczy. (Bruzda, 63)\nŚwiętość Oblubienicy Chrystusa ukazywała się zawsze – podobnie jak ukazuje się dziś – w obfitości dobrych pasterzy. Jednakże wiara chrześcijańska, która naucza, byśmy byli prości, nie skłania nas do bycia naiwnymi. Są tacy najemnicy, którzy milczą, ale są też i tacy, którzy mówią słowa nie pochodzące od Chrystusa. Dlatego jeśli Pan dopuści, że ogarnie nas ciemność, choćby w rzeczach drobnych, jeśli czujemy, że nasza wiara nie jest mocna, zwróćmy się do dobrego pasterza, do tego, który wykorzystując swoje prawo, wchodzi przez bramę, który oddając swoje życie za innych, chce być w swoim słowie i postępowaniu duszą zakochaną; może również jest grzesznikiem, ale grzesznikiem ufającym zawsze w przebaczenie i miłosierdzie Chrystusa.\nJeśli sumienie wyrzuca wam jakiś grzech – nawet jeśli nie wydaje się on wam ciężki – jeżeli macie wątpliwości, przystąpcie do Sakramentu Pokuty. Idźcie do kapłana, który się wami opiekuje, który potrafi wymagać od was mocnej wiary, delikatności duszy i prawdziwego chrześcijańskiego męstwa. W Kościele istnieje całkowita wolność, jeśli chodzi o wybór spowiednika, byle tylko miał odpowiednie pozwolenia. Jednakże chrześcijanin postępujący szczerze zwróci się – z własnej woli! – do tego, którego zna jako dobrego pasterza, który może mu pomóc podnieść wzrok, żeby znowu zobaczyć w górze gwiazdę Pana. (To Chrystus przechodzi, 34)\n"Chcę oddać się Tobie bez zastrzeżeń" (26 Luty)


Ludzie kochają psy bardziej, niż innych ludzi... Uwierzycie? - Psy.pl\nLudzie kochają psy bardziej, niż innych ludzi… Uwierzycie?\nNiektórzy ludzie kochają psy tak, jak kochaliby własne dzieci i często wolą ich towarzystwo od innych ludzi. Naukowcy odkryli, czemu tak się dzieje!\nWiele opiekunów psów uważa swoich podopiecznych za pełnoprawnych członków rodziny. Coraz częściej czworonożni pupile traktowani są z wyjątkową dbałością i empatią. Czemu ludzie kochają psy? Poznajcie wyniki najnowszych badań nad relacją psio-ludzką!\nKto wzbudza najwięcej empatii w ludziach?\nW przeprowadzonym przez badaczy eksperymencie wzięło udział 240 osób. Naukowcy przedstawili im nieprawdziwe wycinki z gazet mówiące o różnych napadach, w których ofiarami byli ludzie lub psy. Informacje dotyczyły pobicia ofiary kijem bejsbolowym i odniesionych przez nią ciężkich ran (połamania kończyn i licznych stłuczeń). Uczestnicy badania otrzymali takie raporty dotyczące napadu na roczne dziecko, dorosłą osobę, szczeniaczka lub sześcioletniego psa. Następnie poproszeni zostali o wypełnienie kwestionariusza, który miał ocenić poziom ich empatii.\nLudzie kochają psy bardziej niż innych ludzi!\nOkazało się, że roczne dziecko wzbudza w ludziach tak samo silną empatię, jak szczeniak i dorosły pies. Na końcu listy znalazł się dorosły człowiek. Dorosły pies spotkał się z mniejszą empatią jedynie w porównaniu z ludzkim dzieckiem! Według naukowców przeprowadzających ten eksperyment świadczy to o traktowaniu domowych pupili bardziej jak „włochatych dzieci” niż zwykłych zwierzaków.\nCzemu ludzie kochają psy?\nWyjątkowa więź z domowymi czworonogami to przede wszystkim zasługa zdolności adaptacyjnych psów. W ciągu wielu tysięcy lat wspólnego życia z ludźmi nauczyły się one, w jaki sposób skutecznie komunikować się z człowiekiem. Obecnie psy potrafią w jasny sposób przekazać opiekunowi swoje potrzeby, a także… wywoływać w człowieku empatię i współczucie.\nTegoroczne badania opublikowane w Scientific Reports wykazały, że jedną z przyczyn silnego przywiązania opiekuna do psa jest wyraz psiego pyska. Zarejestrowana na kamerach psia mimika zmieniała się znacząco, gdy czworonóg zauważał, że jest obserwowany przez człowieka. Psie oczy stawały się wtedy bardziej okrągłe i większe, a brwi unosiły się do góry, nadając mordce zwierzaka uroczego, niewinnego wyrazu. Takie zachowania ze strony psa służą zwróceniu na siebie uwagi opiekuna i skutecznie wyzwalają empatię w człowieku!


Brok - gdziebylec.pl - cała Polska w kieszeni\ngdziebylec.pl ⇒ Miasta ⇒ Brok\ngmina Brok, powiat ostrowski, województwo mazowieckie\nBrok to miasto w województwie mazowieckim, w powiecie ostrowskim. Jest to siedziba gminy Brok położoną nad rzekami Bug i Brok. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. ostrołęckiego.\nBrok leży na wysokim brzegu Bugu, otoczony borami Puszczy Białej. Chociaż na pierwszy rzut oka wygląda jak duża wieś, jest jednak miastem, i to miastem o zacnej historii, sięgającej odległych czasów. Urodziwe położenie oraz spuścizna historyczna i tradycje kulturowe sprawiają, że miejscowość ma poważne atuty w ręku.\nNazwa miasteczka pochodzi od mizernej rzeczki Brok uchodzącej do Bugu na wschód od rynku. Od wyrazu brok pochodzi czasownik broczyć — dla rzek wolno płynących było to stosowne określenie. Dawnymi czasy rzeczkę nazywano Broczysko, a czasem pieszczotliwie: Broczek.\nW przeszłości Brok odgrywał nietuzinkową rolę dzięki swemu położeniu na pograniczu Mazowsza i Podlasia, obszarów zasiedlonych przez plemiona zachodnio- i wschodniosłowiańskie, na średniowiecznym szlaku stanowiącym odnogę słynnego szlaku handlowego „od Waregów do Greków", która z Kijowa przez Włodzimierz Wołyński dochodziła do Bugu i tą rzeką, a następnie Wisłą osiągała brzeg Bałtyku. Chociaż w połowie XIII w., wraz z najazdem Mongołów i rozbiciem Rusi Kijowskiej, znaczenie tej drogi upadło, lecz jeszcze długo odgrywała istotną rolę jako dogodne połączenie Mazowsza z Litwą.\nBug przez setki lat stanowił granicę pomiędzy dobrami książąt mazowieckich (później królewskimi) na południowym brzegu a posiadłościami na brzegu północnym, od schyłku XI w. należącymi do biskupów płockich, ecclesia masoviensis plocensis. Brok był jednym z grodów kasztelańskich i odgrywał dużą rolę w życiu gospodarczym regionu, między innymi jako ważny port rzeczny. Puszcza dostarczała miodu i drewna, na pastwiskach za rzeką kwitła hodowla. Nic więc dziwnego, że 26 marca 1501 r. Brok uzyskał za sprawą biskupa płockiego Wincentego Nowiny Przerębskiego prawa miejskie. Cztery lata później jego następca Erazm Ciołek akt ten aprobował.\nW XVI w. Brok stał się ulubioną rezydencją biskupów, do której przybywali ze swymi gośćmi na wypoczynek. Potem przyszły wojny szwedzkie. Do wyludnionych w ich wyniku wiosek puszczańskich biskupi sprowadzili w XVIII w. Kurpiów i odtąd ich odrębna, wyrazista kultura poczęła odciskać piętno na okolicy. Po 1829 r. nad Bugiem zaczęto osiedlać kolonistów niemieckich, umiejących gospodarować na terenach zalewanych wodą.\nKościół gotycko-renesansowy z lat 1542-1560 roku projektu Jana Baptysty Wenecjanina.\nZamek biskupów płockich (w ruinie)


Tapicerka w złym stanie? Zdecyduj się na jej wymianę!\nNie ulega żadnej wątpliwości, że tapicerka samochodowa jest najbardziej narażonym na zabrudzenia elementem każdego pojazdu. Utrzymanie jej w należytym stanie jest niezwykle ważne nie tylko ze względu wizualnych, ale także czysto praktycznych. Nie od dziś wiadomo, że za zadbane auto można otrzymać znacznie większą kwotę przy sprzedaży. Co przyczynia się do powstawania najgorszych zabrudzeń oraz co zrobić, gdy nie da się ich usunąć?\nTapicerki samochodowe – czym je brudzimy?\nW samochodach osobowych najczęściej spotkać można trzy rodzaje tapicerek. Mowa tu przede wszystkim o tapicerce welurowej, skórzanej oraz o rozwiązaniu symultanicznym, łączącym oba materiały, czyli o tzw. tapicerkach półskórzanych. Bez względu jednak na rodzaj, wszystkie one narażone są na różnego rodzaju zabrudzenia, do których najczęściej przyczyniają się właściciele samochodów. O co konkretnie chodzi? Jako że w autach spędza się coraz więcej czasu, znacznie rośnie prawdopodobieństwo zabrudzenia tapicerki napojami lub produktami spożywczymi.\nNie bez znaczenia jest również to, czy na tylnej kanapie przewożone są zwierzęta domowe. Jeśli tak, to z pewnością odnaleźć można będzie na niej sierść oraz plamy z błota i ziemi. Jeśli pojazd pełni funkcję służbową, zdarza się również, że tapicerka samochodowa wyeksponowana jest na działanie produktów szkodliwych, do których zaliczyć można np. chemię budowlaną. Pomimo tego, że istnieją skuteczne sposoby na czyszczenie tapicerki, nie we wszystkich przypadkach przynoszą one zadowalające rezultaty. Co zrobić w takiej sytuacji?\nWymiana tapicerki – dlaczego warto skorzystać?\nCzasami najbardziej radykale posunięcia są najkorzystniejsze. Zasada ta dotyczy także tapicerki samochodowej. W niektórych sytuacjach może okazać się, że ze względów wizualnych, potrzebna jest jej wymiana. Okazuje się ona tym potrzebniejsza, im bardziej uświadomimy sobie fakt, że to nie jedynie plamy odpowiadają za jej zły stan techniczny. Nie można również zapominać o tym, że poprzez długą eksploatację tapicerka się wyciera, co szczególnie widoczne jest na materiałach skórzanych. Wymiana tapicerki jest skomplikowanym i wieloetapowym procesem, dlatego wykonawstwo warto powierzyć w ręce najlepszych rzemieślników.\nZdecydowanie zalicza się do nich firma, której właścicielem jest Adrian Sobczyk. Dzięki swojemu ogromnemu doświadczeniu oraz wykwalifikowanej kadrze pracowniczej zakład tapicerski od lat pomaga klientom w przywróceniu należytego stanu wnętrza ich samochodów. Wszyscy zainteresowani mogą liczyć na ogromny wybór materiałów tapicerskich. Ważna jest także możliwość uczestnictwa w procesie projektowania. To klienci ostatecznie decydują o tym, jaki kolor i jaką fakturę będzie miała nowa tapicerka.\nul. Olsztyńska 3A, 11-731 Sorkwity warmińsko-mazurskie\nSamochody - tapicerka Tapicerzy - usługi


Amazon w swoim najnowszym raporcie pokazał, że zainwestował miliard dolarów w różne firmy – państwowe oraz publiczne. W tych pierwszych znajduje się 407 milionów dolarów a w kapitale drugich można znaleźć 593 miliony.\nRaport niestety nie ujawnia szczegółowych informacji. Około 400 milionów zostało zainwestowane w Plug Power – producenta ogniw paliwowych – oraz w Air Transport Services. Firma chce do 2025 roku wdrożyć usługę Amazon Air, która obejmie do 100 samolotów. Ogniwa paliwowe mają sens w przypadku ogromnych centrów paliwowych. Firma posiada setki wózków widłowych wyposażonych w te ogniwa. Dzięki temu można zaoszczędzić nawet do 10% powierzchni dzięki stacjom ładującym akumulatory. Plug Power twierdzi, że tradycyjne wózki tracą nawet do 14% maksymalnej prędkości na drugiej połowie baterii więc taka inwestycja firmie z pewnością się zwrócić.\nJeden miliard dolarów wydaje się być ogromną kwotą ale pamiętajcie, że Amazon jest warty ok. 900 miliardów dolarów. Posiada on także aktywa wyceniane na 130 miliardów dolarów. Mając to na uwadze to wydana kwota wcale nie jest jakaś ogromna.\namazon amazon air firmy inwestycje plug power zakup\nDlaczego słonie nie chorują na nowotwory złośliwe?