Autor: Jack London Liczba stron: 358\nISBN: 978-83-272-0312-0 Data wydania: 2010-08-05\nBUNT NA ”ELSYNORZE” Jack London\nROZDZIAŁ I Od samego początku podróż zły wzięła obrót. Musiałem opuścić hotel w mroźny marcowy ranek, przejechać całą Baltimorę od końca do końca, – aby, śpiesząc się bardzo, stanąć punktualnie o dziewiątej na końcu molo. O dziewiątej miał mnie holownik stamtąd zabrać w. dół rzeki i odstawić na pokład Elsynory. Ale stało się inaczej. Co raz bardziej zirytowany, marzłem i czekałem, zsunąwszy się w głąb taksówki. Na przedzie szofer i Wada trwali skurczeni i zgarbieni. Nazewnątrz karoserii mogło być o pół stopnia chłodniej, niżeli wewnątrz. I holownika ani oko. Possum, foksterier, mały szczeniak, którym mnie Galbraith obarczył tak nierozważnie, skomlił i dygotał mi w zanadrzu pod dachą, którą miałem na sobie. I nie chciał się uspokoić. Ustawicznie skomlił i drapał, i usiłował wydostać się z futra. A kiedy mu się to wreszcie udawało, równie gwałtownie, nie mogąc znieść zimna, usiłował zaszyć się w futro jak najgłębiej. Ustawiczne skomlenie i ruszanie się tego szczeniaka nie wpływało, bynajmniej, kojąco na moje rozstrojone nerwy. Przede wszystkim nic mnie nie obchodził, bestia. Nic mnie ze szczeniakiem tym nie łączyło. Był mi obcy. I nieraz podczas tego rozpaczliwego wy czekiwania brała mnie chętka oddania go szoferowi. Gdy przechodziły dwie małe dziewczynki – widocznie córki dozorcy molo – ująłem już) nawet za klamkę drzwiczek auta, by je zawołać i obdarzyć kwikliwym zwierzakiem. Possum to pożegnalny podarunek od Galbraitha. Otrzymałem go pocztą, terminową z New Yorku, w hotelu w Baltimore. Zupełnie rzecz w stylu Galbraitha. A mógł przecież, jak to każdy inny przyzwoity człowiek zrobiłby niezawodnie, przysłać mi owoce, lub choćby, kwiaty. Zły duch jakiś natchnął go jednak przewrotną myślą i życzliwość jego dla mnie przybrała postać szczekającego, skomlącego dwumiesięcznego szczenięcia. Z nadejściem foksterierka zaczęły się dopiero kłopoty. Nie zdążyłem się obejrzeć i zdecydować, co z nim zrobić, a już uznany zostałem przez hotelowego szwajcara za podejrzane indywiduum. A potem Wada z własnego popędu, przez bezdenną swą głupotę, oczywiście, spróbował przeszmuglować szczeniaka do swego pokoju i został schwytany na gorącym uczynku przez hotelowego detektywa. Odrazu Wada zapomniał całą swą angielszczyznę i zaczął się posługiwać wybuchową japońszczyzną, detektyw zjechał na rodzimy swój żargon irlandzki, szwajcar zaś, dał mi do zrozumienia, że tego się właśnie po mnie spodziewał. Niech licho porwie psa, a i Galbraitha, że mnie w to szczenię ubrał! A potem, siedząc i marznąc na tym rozpacznym brekwatrze, zacząłem i siebie kląć w żywe kamienie i mój idiotyczny pomysł wybierania się w podróż na żaglowcu dokoła Przylądka Horn. Około dziesiątej przyszedł piechotą jakiś młodzie niec, nieokreślonego wyglądu, i przyniósł kuferek, który został mi w parę minut potem oddany przez dozorcę molo:Dozorca wyjaśnił, że to kuferek pilota, i dał szoferowi wskazówki, jak znaleźć drugie molo, z którego nie wiadomo kiedy miał mnie zabrać na Elsynorę jakiś inny holownik. To mnie jeszcze bardziej rozzłościło. Dlaczego nie zostałem poinformowany tak dokładnie, jak pilot. W godzinę potem, gdy stałem w mej taksówce u wjazdu drugiego molo, przybył zapowiedziany pilot. Osobnik ten zupełnie nie był podobny do pilota. Spodziewałem się ujrzeć syna mórz z posiekaną, twarzą, opiętego w granatową kurtkę, a stanął przede mną miodousty dżentelmen, typ prosperującego dobrze businesstnena, jakiego na każdym kroku spotyka się w klubach. Przedstawił się z punktu, więc zaprosiłem go do lodowatego wnętrza mej taksówki, w której tkwiłem z Possumem na łonie, obstawiony dokoła bagażami. Ale i on nic nie wiedział. Jakieś zmiany zaszły. Kapitan West zmienił swe zarządzenia. Pilot spodziewał się przybycia holownika każdej chwili. I holownik przybył rzeczywiście, ale o pierwszej po południu. I cztery godziny musiałem czekać na ten obmierzły holownik i szczękać zębami. Miałem czas, by przyjść do przekonania, że nie przypadniemy sobie do gustu z Kapitanem Western. Jeszcze go nie widziałem na oczy, ale sposób, w jaki mnie traktował od samego początku, był, oględnie się wyrażając, lekceważący. Kiedy Elsynora, przybywszy z ładunkiem jęczmienia z Kalifornii, leżała na Erie Basin, przyjechałem specjalnie z New Yorku, by obejrzeć ten statek, który miał być mi domem w ciągu wielu miesięcy. Byłem zachwycony wszystkim, co zobaczyłem na statku, ale szczególnie urządzeniem kabin. Salonik, wybrany dla mnie, był zupełnie zadawalający i o wiele obszerniejszy, niż przypuszczałem. Ale, zajrzawszy do kabiny kapitana, dopiero zrobiłem wielkie oczy. Była urządzona naprawdę z wielkim komfortem. Dość, jeżeli powiem, że przylegała do niej łazienka, a prócz wielu innych rzeczy, stało w niej wielkie mosiężne łóżko, jakiego najmniej można się było spodziewać na frachtowcu. Zdecydowałem, naturalnie, że łazienka i wielkie łóżko mosiężne dla mnie zostaną przeznaczone. Gdy zwróciłem się do agentów, by ułożyli to z kapitanem, żądanie moje zbiło ich z tropu i zmięszało. – Zupełnie nie zdaję sobie sprawy, ile rzecz taka może kosztować – powiedziałem. I do ceny nie przywiązuję wagi. Czy będzie mnie kosztować pięćdziesiąt, czy pięćset dolarów, muszę mieć to pomieszczenie. Harrison i Gray, moi ajenci, porozumiewali się chwilę na uboczu, potem zaś oświadczyli, że nie mają wielkich nadziei, by Kapitan West zgodził się na moją propozycję. Nie słyszałem jeszcze – ja na to – by który z kapitanów nie przyjął takiej oferty – oświadczyłem, ufny w wymowę dolarów. – Przecie kapitanowie transatlantyckich parowców stale sprzedają swoje pomieszczenia. – Ale Kapitan West nie jest kapitanem transatlantyckiego parowca – zauważył spokojnie Mr. Harrison. – Niech pan nie zapomina, że mam na tym statku spędzić długie miesiące – odparłem. Jeśli będzie trze ba, niech panowie posuną się do zaofiarowania do tysiąca dolarów. – Spróbujemy – powiedział Mr. Gray – ale uprzedzamy, by pan bardzo nie liczył na nasze starania. Kapitan West jest obecnie w Searsport i napiszemy do niego dziś jeszcze. Ku memu wielkiemu zdumieniu w parę dni potem Mr. Gray zawiadomił mnie przez telefon, że Kapitan West odrzucił moją propozycję. – Czy zaofiarował mu pan tysiąc dolarów? – zapytałem. – Cóż on na to ? – Wyraził żal, że nie może zgodzić się na pańską propozycję – odpowiedział Mr. Gray. Następnego dnia otrzymałem list od Kapitana Westa. Pismo i zwroty były staroświeckie i ceremonialne. Żałował, że dotąd nie mieliśmy sposobności się widzieć, i upewniał, że przypilnuje, by moje pomieszczenie urządzono jak najwygodniej. Wydał już odpowiednie rozkazy Mr. Pikowi, pierwszemu oficerowi na Elsynorze, i kazał wyjąć grodź między moim salonikiem, a przyległym zapasowym salonem. Poza tym pisał – i, czytając te słowa poraz pierwszy uczułem animozję do Kapitana Westa – że gdybym po wyruszeniu był niezadowolony; z mego pomieszczenia, gotów byłby zamienić się ze mną na apartamenty. Naturalnie po takiej odmowie nic na świecie nie zdołałoby mnie skłonić do zajęcia wielkiego mosiężnego łóżka Kapitana Westa. I ten to Kapitan Natanael West, którego jeszcze na oczy nie widziałem, zmusił mnie do marznięcia na molach przez cztery bite godziny. Postanowiłem tedy, że im mniej widywać go będę w podróży, tym lepiej; z prawdziwą przyjemnością pomyślałem o pakach książek, które z New Yorku wysłałem na Elsynorę. Dzięki Bogu mogłem się obejść bez towarzystwa kapitana podczas podróży. Oddałem Possuma Wadzie, zajętemu rozrachunkiem z szoferem. Marynarze z holownika przenosili bagaż na swój pokład. Zbliżała się chwila powitania z Kapitanem Western. Od pierwszego rzutu oka zorientowałem się, że z wyglądu tak samo nie przypomina on kapitana, jak pilot przeciętnego pilota. Znałem najwybitniejszych przedstawicieli tej profesji i nie był do nikogo z nich podobny, a już z bezczelnym, grubolicym szyprem, o jakich w powieściach czytałem, z szyprem o głosie zdartym i przepitym nie miał nic wspólnego. U boku jego stała kobieta z ogromną mufką, okryta szalem z czerwonego lisa. Nie szarym tle pokładu stanowiła jaskrawą plamę. – O Boże! – jego żona! – rzuciłem szeptem do pilota. Czy jedzie z nim?… Układając się z Mr. Harrisonem, wyraźnie zastrzegłem, że z jedną jedyną rzeczą nie mógłbym się pogodzić – gdyby Kapitan Elsynory zabierał z sobą żonę w tę podróż. I Mr. Harrison, uśmiechnąwszy się, zapewnił mnie, że Kapitanowi Westowi żona nie będzie towarzyszyła. – To jego córka – odpowiedział pilot półgębkiem. – Widać go odprowadza. Żona mu umarła więcej niż przed rokiem. Mówią, że to go właśnie skłoniło do powrotu na morze. Kapitan zrobił parę kroków ku mnie. Nim wyciągnięte ręce nasze się spotkały, nim wyraz jego twarzy zmienił się przy powitaniu, a wargi się poruszyły, w zdumiewający sposób przemówiła do mnie jego indywidualność. Wysoki, smukły z piętnem rasy w twa rzy, co raczej wyczułem w pierwszej chwili, był tak chłodny, jak dzionek ten był zimny, zrównoważony, jak król, lub cesarz, tak daleki od wszystkiego, jak najdalsza z gwiazd stałych, tak beznamiętny, jak twierdzenie Euklidesa. A potem, w chwili, gdy ręce nasze miały się zetknąć, w kątach jego oczu zbiegły się drobniutkie zmarszczki i padł z nich błysk takiej nieosiągalnej, opanowanej pogody ducha! Jasny błękit tęczówek nalał się, rzekłbyś, zabarwił wnętrznym ciepłem; twarz również zdawała się nim nalewać; cienkie wargi, ostro przez chwilę zarysowane, stały się miękkie w linii, niczym wargi Bernhardta, gdy dźwięki urabia na słowa. I tak wysokiego od pierwszego wejrzenia nabrałem o nim mniemania, że doznałem zawodu, gdy się odezwał. Spodziewałem się, usłyszeć z jego ust słowa mądrości i słowa łaski pełne. Tymczasem w najbanalniejszy w świecie sposób wyraził żal z powodu zwłoki, która zaszła. Powiedział to, co prawda, głosem, który bardziej licował z moim o nim wyobrażeniem. Był to głos cichy, dźwięczący szlachetnym metalem, niemal za niski, a przecie czysty, jak dzwon, z lekkim nosowym akcentem, tracącym staroświecczyzną New – England). – I opóźnieniu winna ta oto młoda osoba – zakończył, przedstawiając mnie swej córce – Margarito – to Mr. Pathurst. Z lisiego futra wyciągnęła się ku mnie ręka w obcisłej rękawiczce i dwoje szarych oczu zaczęło we mnie świdrować poważnie i z uporem. Ambarasujący był ten zimny, przenikliwy, inkwizytorski wzrok, nie dlatego, by w nim kryło się wyzwanie, ale że był tak bezczelnie rzeczowy. Podobnie się patrzy na stangreta, którego przyjmuje się na służbę. Nie wiedziałem jeszcze wtedy, że wybierała się również w tę podróż i że budził w niej ciekawość, rzecz naturalna, człowiek, mający być jej towarzyszem podróży w ciągu pół roku. Ale się spostrzegła prędko i zwróciła do mnie z uśmiechem oczu i ust. Towarzysząc Westom… do kajuty holownika, usłyszałem skomlenie i rozpaczliwe kwiki Possuma, to też poszedłem do Wady, by zabrać psa do ogrzanego wnętrza statku. Wada krzątał się dokoła bagażu i podpierał właśnie jeden z mych kuferków krótkim automatycznym karabinkiem. Byłem zdumiony na widok bagażu, obok którego moje kuferki wyglądały jak kamyki u stóp skał. W pierwszej chwili wziąłem to za zapasy okrętowe, zaraz jednak zmieniłem zdanie, spostrzegłszy, że góra składa się z kufrów, pudeł, walizek, paczek i tobołów wszelkiego rodzaju i kształtu. Wzrok mój zatrzymał się na czymś, mającym podejrzany wygląd damskiego pudełka do kapeluszy. Widniały na nim inicjały „M. W…”. Tak, ale Kapitan West miał na imię Natanael. Rozejrzawszy się lepiej, dostrzegłem parę „N. W.”, wszędzie natomiast „M. W”. Wówczas przypomniałem sobie, że Kapitan West nazwał swą córkę Margaritą. Taka mnie złość wzięła, że nie chciałem wracać do kajuty. Chodziłem wielkimi krokami wzdłuż pokładu, znosząc stoicznie ziąb i gryząc usta. Tak stanowczo domagałem się od agentów, by nie było na okręcie ka pitańskiej żony. Myśl o obecności kobiety w ciasnych pomieszczeniach okrętowych przejmowała mnie dreszczem. Ale nie przyszła mi na myśl córka kapitana. Byłem niemal zdecydowany wyrzec się podróży i powrócić na holowniku do Baltimory. Zżymając się tak, przeziąbłem na wietrze, gdyż szybkość holownika była znaczna i ostry pęd powietrza. Zobaczyłem Miss West wychodzącą właśnie na pokład. Rzucało się w oczy, ile sprężystości było w każdym jej kroku. Mimo rysów wyrazistych, w twarzy miała coś nadającego jej pozory istoty filigranowej, czemu znów zadawała kłam; mocna budowa jej ciała. Tak przynajmniej wnioskowałem z jej poruszeń, gdyż okryta bezkształtnym futrem sylwetka jej zupełnie się zacierała. Odwróciłem się na pięcie i pogrążyłem w melancholijną kontemplację zwału bagaży. Ogromna paka przykuła mój wzrok; stałem z wlepionymi w tę pakę oczami, gdy Miss West odezwała się u mego boku. – To właśnie była właściwa przyczyna naszego opóźnienia – powiedziała. – Cóż to takiego? – zapytałem zgoła obojętnie. – Ależ, fortepian Elsynory, cały odnowiony. Zdecydowawszy się na tę podróż, zaraz zatelegrafowałam do Mr. Pika – to pierwszy oficer, pan wie. Zrobił wszystko, co było w jego mocy. Nie jego wina, tylko firmy fortepianowej. Czekając dziś na fortepian, powiedziałam im parę słów do słuchu, aż im w pięty poszło. Zaśmiała się na to przypomnienie i zaczęła szperać między kuframi. Upewniwszy się, że to czego szukała, znajduje się na miejscu, odwróciła się i już miała odejść. – Nie idzie pan do kajuty; tam ciepło? Będziemy na miejscu dopiero za pół godziny. – Kiedy zdecydowała się pani na tę podróż? – spytałem ni stąd ni zowąd. Tak szybkim i ostrym obrzuciła mnie spojrzeniem, że musiała zdać sobie sprawę z mego niezadowolenia i wewnętrznego wtrząsu. – Dwa dni temu – odpowiedziała. – Dlaczego? Jej szybkość orientacji zbiła mnie z tropu i nim zdobyłem się na odpowiedź podjęła: – Niech pan się nie trapi, że jadę, Mr. Pathurst. Dałabym głowę, że lepiej od pana znam się na dalekich podróżach, i że nam będzie dobrze i wygodnie. Pan, widzę, naprzykrzać mi się nie będzie, a ja, z mej strony, ręczę, że też się panu nie będę naprzykrzała. Już nie raz podróżowałam z pasażerami i nauczyłam się dawać sobie radę sama w wielu sytuacjach, w których oni nie umieli się znaleźć. Rozpocznijmy podróż bez urazy, a nic, niezawodnie, nie poróżni nas w drodze. Wiem, o co panu chodzi, – Boi się pan, że będzie panu wypadało mnie bawić. Niech pan wie zatem, że nie potrzeba mi bawienia. Nigdy najdłuższa podróż nie była dla mnie za długa i zawsze miałam tyle do roboty. I nigdy się nie nudzę, i… nie znoszę plotek.\nROZDZIAŁ II Świeżo załadowana Elsynora leżała, w wodzie bardzo głęboko. Przybiliśmy do miejsca.Za mało znam się na okrętach, bym mógł zachwycać się jej linią, a przytem nie byłem usposobiony do zachwytów. Wciąż namyślałem się, czy nie skręcić karku memu projektowi i nie wrócić na holownik. Z tego, co piszę o sobie, możnaby wywnioskować, że należę do typu ludzi chwiejnych. Przeciwnie. Na nieszczęście, od pierwszej chwili ułożenia planu podróży, nie paliłem się do niej. W gruncie rzeczy wybierałem się w podróż, gdyż do niczego innego również nie miałem ochoty. Od pewnego czasu życie utraciło dla mnie urok. Nie byłem wyczerpany, ani też, w ścisłym znaczeniu tego słowa, znudzony. Ale siła atrakcyjna jakby dla mnie wyparowała z wszystkich rzeczy. Przestałem się interesować ludźmi i ich bezsensownymi, drobnymi, „poważnymi” sprawami. Już od dawna stroniłem od kobiet, zdając sobie sprawę z ich prymitywności, z okrutnego niemal poświęcenia się i przejęcia zadaniem płci; zbyt dobrze je rozumiałem, by móc się nimi przejmować i zachwycać! I uświadomiłem sobie także znikomość sztuki. Sztuki piękne! Ależ to kuglarstwo, szarlataneria, która z całym patosem mydli oczy nie tylko wielbicielom swym, ale i adeptom! Drapiąc się po schodni na pokład Elsynory, szedłem po linii najmniejszego oporu. Równie dobrze mogłem się cofnąć. Nie wiele brakowało, bym, stanąwszy na pokładzie okrętu, kazał zostawić moje rzeczy na holowniku, bym pożegnał Kapitana Westa i jego córkę, życząc im szczęśliwej podróży. Sądzę nieomal, że tym piórkiem, które przeważyło szalę na stronę podróży, był gościnny uśmiech Miss West, którym obdarzyła mnie, zmierzając przez po kład do kajuty; a potem pomyślałem, że w kajucie musi być rozkosznie ciepło. Pierwszego oficera, Mr. Pika, poznałem podczas pierwszej mej wizyty na Elsynorze w Erie Basin. Uśmiechnął się, ale dziwnie sztywnym uśmiechem. Uśmiech wyrył na twarzy oficera tak głęboką brózdę, że zdawał się ból mu sprawiać. Nie wyciągnął do mnie ręki na powitanie i odwrócił się, wydając rozkazy jakimś dygocącym z zimna wyrostkom i włóczącym nogami starcom, których z pół tuzina wylazło skądś ze śródokręcia. Mr. Pik pił, zgadłem od pierwszego wejrzenia. Twarz jego była nabrzmiała i bezbarwna, a jego duże szare oczy – pełne goryczy i przekrwione. Czułem kamień na sercu i kląłem swą słabość woli, że też nie potrafiłem zdobyć się na tych kilka słów, które położyłyby kres wszystkiemu. Ludzie, którzy w owej chwili przenosili mój bagaż na rufie do marynarzy nie byli podobni. Na parowcach liniowych nie widziałem jeszcze marynarzy w ich rodzaju. Jeden z nich, młodzieniec o kwitnącej twarzy uśmiechnął się do mnie oczami, nawskroś włoskimi, ale był to karzeł. Był tak przysadzisty, że cały wchodził w gumowe buty i kaptur. A przytem nie był! czystej krwi Włochem. Tak mnie to uderzyło, że zapytałem o niego pierwszego oficera, który odparł posępnie: – Ten? Kciuk? To mieszaniec półkrwi, nawpół Japończyk, czy Malaj. Pewien stary człowiek, który jak się później dowiedziałem, był bosmanem, miał wygląd człowieka, złamanego kolejami życia, jakby uległ niedawno nieszczęśliwemu wypadkowi. Miał twarz tępą, po prostu wolą. Szurając po pokładzie i powłócząc chodakami, zatrzymywał się co parę kroków, obie dłonie kładł na brzuchu i wykonywał dziwaczny ruch przyciskania i podnoszenia jednocześnie. Upłynęło parę miesięcy, w ciągu których czynił to w mych oczach tysiące razy, nim się dowiedziałem, że to zwykłe przyzwyczajenie. Twarz jego przypomniała mi Człowieka z Motyką, tylko była nieporównanie, bezdennie głupsza. I nazywał się Sundy Buyers. I był bosmanem na pięknym amerykańskim żaglowcu, Elsynorze, uważanym za jeden z najlepszych żaglowców na świecie. Z całej bandy wyrostków i starców, ciągnących bagaże, jeden tylko młody człowiek, mniej więcej szesnastoletni, podobny był, moim zdaniem, do marynarza. Przybył z szkolnego statku, jak mnie poinformował pierwszy oficer, i to była pierwsza jego podróż. Rysy jego były wyraziste, ruchy rzeźkie, miał na sobie ubranie marynarskie, które nosił z właściwym marynarzom zacięciem. W rzeczywistości, jak miałem się, później przekonać, był on w całej załodze jedynym człowiekiem, wyglądającym po marynarsku. Główna partia marynarzy jeszcze na statek nie przybyła, choć oczekiwano jej, jak zapewniał Mr. Pike, lada chwila. Mówił to warkliwie i złowrogo. Ludzie, znajdujący się na statku, zaokrętowali się sami w New Yorku, a nie za pośrednictwem właścicieli gospód marynarskich. – A jaka będzie to załoga, Bóg raczy wiedzieć – warczał Mr. Pike. Kciuk, półkrwi Japończyk (lub Malaj), półkrwi Włoch, jak twierdził pierwszy oficer; miał stopień wykwalifikowanego marynarza, choć służył dotąd tylko na parowcach i była to… jego pierwsza podróż na żaglowcu. – Zwykły marynarz! – M. Pike prychnął w od powiedz! na jedno z mych pytań. – Tych teraz ani na lekarstwo! Szczurów lądowych nie ma więcej. Szczury lądowe, ha, niech pan to zapomni! Każdy drwal, każdy krowiarz teraz jest wykwalifikowanym marynarzem. Taki ma stopień i tak jest płatny. Cały personel marynarki handlowej zeszedł na psy. Nie ma już marynarzy. Wszyscy wymarli na długo przed pańskim przyjściem na świat. Ot co! Buchało od niego nieoczyszczoną whisky. Nie chwiał się jednak, pewnie stał na nogach i w ogóle nic nie zdradzało, że dobrze musiał pociągnąć z butelki. Dopiero później zorientowałem się, że jego rozmowność była nienaturalna, że to trunek tak mu język rozwiązał. – Że dożyć musiałem czasów – zawołał – kiedy prawdziwi marynarze i prawdziwe statki przepadają! – Przecie Elsynora uchodzi za jeden z najlepszych statków – odparłem. – Bo tak jest… dziś. Ale czymże jest ta Elsynora? – zatraconym frachtowcem. Nie budowano jej do żeglowania, a gdyby nawet, to już nie ma marynarzy, którzy umieliby nią żeglować. Boże! Boże! Gdy wspomnę dawniejsze klipry. To były statki! Czupurny Kogut, Meteor, Ryba Latająca, Wieszczka Fal, Jeleń, Różdżka, Brzozowa, Żagielnik, Rybitwa, Wąż Morski, Gwiazda Polarna. A gdy pomyślę o flotach kliprów herbacianych, biorących ładunek z Hong-Kongu i pędzących na łeb na szyję poprzez Cieśniny Dalekiego Wschodu! O, co to był za widok! Co za widok! Zaciekawił mnie. Nareszcie miałem przed sobą prawdziwego człowieka, człowieka, żyjącego każdym nerwem. Nie śpieszyło mi się do kabiny, w której przez ten czas Wada rozpakowywał rzeczy. Chodziłem tedy po pokładzie tam i z powrotem, dotrzymując kroku olbrzymiemu Mr. Pikowi. Olbrzymi był bez przesady, szeroki w barach, grubokościsty i, mimo postawy, mocno zgarbionej, wysoki na całe sześć stóp. – Wspaniały z pana kawał mężczyzny! – pochlebiłem mu. – Ba, byłem, byłem – zamruczał ponuro. I zaleciała mnie od niego ostra whisky. Spojrzałem ukradkiem na jego sękate ręce. Z jednego jego palca możnaby było zrobić ze trzy moje. W przegubach również były te łapy trzykrotnie grubsze od moich. – Co pan waży? – zapytałem. – Dwieście dziesięć. Ale za moich lepszych czasów – do dwustu czterdziestu. – Więc Elsynora źle będzie żeglowała? – powiedziałem, wracając do tematu, który go emocjonował. – Założę się z panem, o co pan chce, o funt tytoniu, lub o miesięczną pensję, że nie okrąży Przylądka nawet w sto pięćdziesiąt dni. A na Latającej Chmurze opłynąłem Przylądek w osiemdziesiąt dziewięć dni – osiemdziesiąt dziewięć dni, od Sandy Hook do Frisco. Sześćdziesiąt ludzi było w kasztelu, ale to byli ludzie, do tego ośmiu chłopców do pomocy, i cały czas wskok! wskok! Trzeba siedemdziesiąt cztery mile na dobę pod topslami), a przy szkwałach robiliśmy więcej niż osiemnaście węzłów. Osiemdziesiąt dziewięć dni – bez lawirowania. I raz tylko zostawiliśmy w dziewięć lat po tem prześcignięci przez Andrew Jackson. To były czasy! – A kiedy to Anderw Jackson prześcignął wasz statek? – spytałem pod wrażeniem, że bierze mnie na kawał. – W 1860-ym – odpowiedział bez namysłu. – I pan żeglował na Latającej Chmurze jeszcze na dziesięć lat przed tym, a teraz mamy 1913-ty? Jakim – że to sposobem, skoro to było przed sześćdziesięciu dwoma laty? – A ja miałem wtedy siedem lat – zachichotał. – Moja matka była stiuardką na Latającej Chmurze. Przyszedłem na ten świat na morzu. Byłem chłopcem okrętowym, mając lat dwanaście na Heroldzie Dnia, kiedy to opłynął Przylądek w dziewięćdziesiąt dziewięć dni, a była to podróż – połowa załogi w kajdanach conajmniej przez pół podróży, dwóch ludzi zdęło w morze z bocianiego gniazda po drugiej stronie Hornu; ostrza naszych noży poszczerbione i poobłamywane; bolce i klubki latały w powietrzu; trzech ludzi oficerowie zastrzelili jednego dnia; drugi oficer padł trupem i pozostało tajemnicą, kto go zabił; i dzień i noc, nic innego, tylko wszyscy wskok! wskok! wskok! Dziewięćdziesiąt, dziewięć dni od lądu do lądu, siedemnaście tysięcy mil… i wciąż ze wschodu na zachód dookoła Przylądka - Grzmotu! – Ale w takim razie miałby pan sześćdziesiąt dziewięć lat – nastawałem nań w dalszym ciągu. – I mam te lata – odparł dumnie – a, w tym wieku zdam się lepiej od dzisiejszych cherlaków. Każdy z nich puściłby ostatnią parę, gdyby musiał przejść przez to, przez co ja przeszedłem. Czy słyszał pan kie dy o Słonecznym Południu, okręcie, który został sprzedany w Hawanie na handel niewolnikami i przechrzczony na Emanuelę. – I pan żeglował Środkowym Szlakiem? – zawołałem, przypominając sobie nagle sakramentalny zwrot. – Tak. Byłem na Emanueli na Mozambickiej Cieśninie kiedy Brisk schwytał nas z dziewięćdziesięcioma niewolnikami w międzypokładzie. A jeżeli nas złapał, to tylko dlatego; że miał przewagę nad nami; będąc parowcem. I w dalszym ciągu mierzyłem pokład wielkimi krokami tam i z powrotem wraz z tym masywnym zabytkiem przeszłości łowiąc uchem napomknienia, wspomnienia lub zgoła pomruki o minionych dniach gnania i mordowania ludzi. W każdym jego słowie dźwięczała prawda, a zgarbienie jego potężnych bar i starcze powłóczenie nogą dowodziło, że powiedział mi swe prawdziwe lata. Mówił też o pewnym kapitanie, Kapitanie Sonurs. – Był to wielki kapitan – oświadczył. – Przez całe dwa lata, w ciągu których byłem jego pomocnikiem, w każdym porcie, do którego zawijaliśmy, kryłem się przy wpływaniu i powracałem dopiero przy wypływaniu na morze. – Ale dlaczego? – Przez wzgląd na załogę. Ludzie przysięgali, że się zemszczą i wydostaną na mnie rozkaz aresztowania. I zdarzało się, że mnie łapali i szyper płacił za mnie wielkie pieniądze – a płacił chętnie, bo miał z mojej roboty grube zyski. Pokazał mi ogromne swe pięści, łapy z porozbija nymi, zmaltretowanymi kostkami i zrozumiałem co była to za robota. – Ale wszystko to już się skończyło – lamentował. – Marynarze teraz to, psia ich mać, jaśnie państwo. Nie wolno na nich podnieść ręki ani nawet głosu. W tejże chwili z nadburcia pomostu zwrócił się do niego drugi oficer, był to człowiek średniego wzrostu, mocno zbudowany, gładko wygolony blondyn. – Holownik z załogą widać już, sir – oznajmił. Pierwszy oficer mruknął coś z akcentem zadowolenia, potem dodał: – Niech pen zejdzie Mr. Mellaire, i zaznajomi się z naszym pasażerem. Zastanawiający był sposób, w jaki Mr. Mellaire, schodził po schodni pomostu i w jaki się zaprezentował. Jego grzeczność trąciła staroświecczyzną, wyszukaną grzecznością Stanów Południowych. – Pan jest południowcem – powiedziałem. – Z Georgii, sir – ukłonił się i uśmiechnął, jak tylko urodzony południowiec potrafi się kłaniać i uśmiechać. Pogodny i życzliwy był wyraz jego twarzy, a jednak usta tego człowieka były najokrutniejszą ze szram, jaka imitowała kiedykolwiek usta na ludzkiej twarzy. Była to szrama. Nie sposób określić inaczej tych odpychających, bezkształtnych ust o cienkich wargach, ust, które tak uprzejmie wypowiadały same grzeczności. Odruchowo spojrzałem na jego ręce. Jak ręce pierwszego oficera były grubokościste, zdeformowane z rozbitymi i zdefasonowanymi kostkami. A potem podniosłem wzrok z tych wymownych rąk i spojrzałem mu znowu w niebieskie oczy. Przesłonięte były błonką światła, lśnieniem szlachetności i serdeczności, ale wyczułem, że poza tym lśnieniem nie ma ani szczerości, ani miłosierdzia. Poza tym powierzchownym lśnieniem było coś zimnego i strasznego – skradało się to i czyhało, i śledziło – coś kociego, wrogiego śmiertelnie. Poza tą błonką łagodnego światła i iskrą towarzyskiej uprzejmości kryła się istota żywa, przerażająca, która urobiła usta tego człowieka na szramę. To, co wyczułem w tych oczach zmroziło mnie do szpiku kości, przejęło wstrętem i doznaniem obcości. Gdy tak stałem przy Mr. Mellaire, rozmawiałem z nim, wymieniałem z nim uśmiechy i uprzejmości, doznawałem uczucia, które ma człowiek na puszczy, albo w dżungli, wiedząc, że śledzą go nieustannie ślepia niewidzialnych dzikich bestyj. Bez blagi przerażony byłem tym, co leżało przyczajone w czaszce Mr Mellaire. Przywykliśmy identyfikować powierzchowność, cechy zewnętrzne człowieka, z duchem, który go ożywia. Ale metoda ta zawodziła w zastosowaniu do drugiego oficera. Twarz jego, postać, maniery i łatwość obejścia to była jedna istota, w której on sam, istota druga, całkiem od pierwszej odmienna, leżał przyczajony. Spostrzegłem Wadę, stojącego we drzwiach kajutowych i czekającego widocznie na rozkazy. Skinąłem nań i miałem już iść za nim, gdy Mr. Pike znacząco spojrzał na mnie i powiedział: – Jedną chwilę, Mr. Pathurst. Wydał jakiś rozkaz drugiemu oficerowi, który, wykręciwszy się na pięcie, ruszył na dziób. Zatrzymałem się i czekałem, co mi ma powiedzieć, lecz Mr. Pike odezwał się dopiero, gdy drugi porucznik oddalił się tak, że nie mógł go usłyszeć. Wówczas nachylił się do mnie i powiedział: – Niech pan nikomu nie wspomina, ile mam lat. Co roku, podpisując rolę, – podaję o rok mniej. Teraz według roli mam pięćdziesiąt cztery lata. – I nie dałbym panu więcej – odpowiedziałem z nonszalancją, choć było to moje głębokie przekonanie. – Bo mnie moje lata nie ciążą. W pracy i wszelkim hazardzie zdystansuję najtęższego młokosa. Więc niech pan nikomu nie mówi, w jakim jestem wieku, Mr. Pathurst. Szyprowie przestają cenić oficerów, którzy mają pod siódmy krzyżyk. Tak samo i armatorzy. Spodziewałem się dostać dowództwo tego statku i byłbym je dostał niezawodnie, ale stary popsuł mi szyki, wracając na morze. Jakby potrzebował pieniędzy – ten sknera! – Czy jest zamożny? – spytałem. – Zamożny! Gdybym miał dziesiątą część jego majątku, mógłbym osiąść na fermie w Kalifornii, hodować drób i opływać we wszystko, jak pączek w maśle – ba, gdybym miał jedną pięćdziesiątą tego, co sobie odłożył. Przecie on ma duży udział w tonażu Blackwoodów, a ich statkom zawsze sprzyjało szczęście i zawsze dawały zyski. Starzeję się, należy mi się dowództwo i właśnie miałem je dostać. I jak na złość stary dusigrosz wpada na pomysł wrócenia na morze i zajmuje koję, która mnie przypadłaby w udziale. Zrobiłem krok ku wejściu do kajuty, ale jeszcze raz mnie zatrzymał. – Mr. Pathurst, nie powie pan nikomu o moim wieku? – Ależ nie, niech pan będzie spokojny, Mr. Pike – zapewniłem go.\nROZDZIAŁ III Przeziębłem się do szpiku kości. To też doznałem prawdziwej ulgi, wszedłszy do ciepłej i wygodnej kajuty. Wszystkie drzwi wewnętrzne były pootwierane, tworząc jakby obszerne mieszkanie lub dom wielorybniczy. Wejście z głównego pokładu po lewej stronie prowadziło do wielkiego, wyłożonego kosztownym dywanem korytarza – hallu. Na ten hall wychodziły z lewej strony drzwi pięciu kabin: pierwsza z rzędu – kabina pierwszego oficera, następnie – dwa gabinety z przepierzeniem wyjętym, zamienione w kabinę dla mnie; potem – kabina stiuarda a przyległa i ostatnia z rzędu kabina służyła za garderobę. Po przeciwnej stronie hallu znajdowały się pomieszczenia, bliżej przeze mnie niezbadane, choć wiedziałem, że mieszczą; się tam łazienki, sala jadalna, która w gruncie rzeczy była obszernym salonem, apartamenty kapitana i, niezawodnie, apartamenty Miss West. Nuciła, krzątając się przy rozpakowywaniu. Kredens stiuarda poza skrzyżowaniem korytarzy i schodami, wiodącymi do strażnicy na pomoście rufy, mieścił się strategicznie po środku jego pola działania. A więc po prawej stronie kredensu znajdowały się saloniki kapitana i Miss. West, nawprost – sala jadalna i główna kajuta, po lewej zaś stronie – kabiny, opisane już, a z tych dwie moje. Poszedłem wzdłuż hallu ku rufie. Drzwi znalazłem otwarte do wnętrza rufy Elsynory. Było to jedno obszerne pomieszczenie, mające conajmniej trzydzieści pięć stóp od burty do burty, od piętnastu do osiemnastu stóp długości, zaokrąglone, oczywiście podług linii rufy okrętowej. Był to rodzaj składu. Stały tam umywalki, dużo komód, leżały sztuki płótna, wisiały szynki, połcie słoniny. Schodnia wiodła w górę do małej luki w pokładzie rufy; w pokładzie wnętrza była również luka. Przemówiłem do stiuarda, starego Chińczyka z goloną głową i o ruchach zwinnych, którego nazwiska przez cały czas podróży nie dowiedziałem się, choć zapamiętałem, że liczy sobie lat pięćdziesiąt sześć. – Co tam jest? – pytałem, wskazując na lukę w pokładzie wnętrza. – Być lazaret – odpowiedział. – A kto tu jada? – wskazałem na stół i dwa krzesła okrętowe na śrubach. – Być drugi stół. Druga oficer i cieśla jeść przy ten stół. Potem dałem wskazówki Wadzie, jak ustawić moje rzeczy, a załatwiwszy najniezbędniejsze, spojrzałem na zegarek. Było jeszcze wcześnie, zaledwie parę minut po trzeciej. Wyszedłem tedy na pokład, by przyjrzeć się przybywającej załodze. Ale holownik z załogą już przybył. Tylko przed kasztelem śródokręcia zastałem paru maruderów, którzy ociągali się z wejściem do przedniego kasztelu. Byli pijani. Bardziej wyniszczonych, nędznych, wstrętnych ludzi nie spotykałem jeszcze w żadnej spelunce. Mieli na sobie łachmany. Twarze ich były obrzmiałe, okrwawione i brudne. Nie twierdzę, by wyglądali na łotrów. Nie, byli tylko brudni i ohydni. Wszystko w nich było odpychające, wygląd, język, którym się posługiwali, i sposób postępowania. – Zwijać się! Żwawo! Zbierać no graty do kasztelu! Mr. Pike rzucił te słowa ostro z pomostu. Przez całą długość Elsynory z rufy na dziób, poprzez kasztel śródokręcia i przedni kasztel biegł pomost lekki i smukły ze stalowych prętów i desek. Gdy padł ten rozkaz z ust pierwszego oficera, ludzie chwiejnie odwrócili się, wlepiając w niego wzrok ponury. Ledwie paru z pośród tych oberwańców zdradziło gotowość wypełnienia rozkazu, zabierając się niezgrabnie do rozrzuconych swych rzeczy. Reszta przerwała pijane lamenty i patrzyła na oficera z podełba. Osobnik z twarzą, którą szalony bóg jakiś ulepił z magmy cielesnej i rozgniótł, niejaki, jak potem się dowiedziałem, Larry, wybuchnął przeraźliwym śmiechem i plunął bezczelnie na pokład. Z całym rozmysłem odwrócił się do swych towarzyszy, pytając głośno, ochrypłym głosem: – Kto do ciężkiej cholery, ten stary grzmot, nie przymierzając ? Olbrzymia postać Mr. Pika wyprężyła się konwulsyjnie, ogromne jego łapy zacisnęły się kurczowo na poręczy balustrady. Ale nie były to mimowolne odruchy. Nie stracił panowania nad sobą. – Zabierać się wy tam – powiedział. Nie będę się z wami wdawał. Włazić do kasztelu! I z tymi słowy, odwrócił się i poszedł na tył, do miejsca, gdzie holownik się odcumowywał. A więc tyle było warte jego całe perorowanie o żelaznym bacie? Dopiero później domyśliłem się, jaka była przyczyna tej tolerancji. Przypomniałem sobie, że, idąc ku rufie, widziałem Kapitana Westa, opartego o balustradę u samej schodni juty, i że patrzył on ku przodowi. Liny holownika odrzucono. Przypatrywałem się z zainteresowaniem manewrowi odbijania, aż holownik wycofał się rufą poza okręt. W tejże chwili doleciał mnie dziwaczny jazgot, rzekłbyś, szczekanie i wycie. Były to liczne, zmięszane głosy pijanych przybyszy, wołające, że człowiek wypadł za burtę. Drugi oficer zeskoczył po schodni juty i minął mnie, pędząc ku przodowi. Pierwszy oficer, którego wypadek zastał na filigranowym, biało malowanym pomoście, rzekłbyś, na pomoście z sieci pajęczej, wprawił mnie w zdumienie swą zwinnością. Przebiegł wzdłuż pomostu od kasztelu śródokręcia, wskoczył na okrytą brezentem szalupę i wychylił się za burtę. Nim marynarze zdążyli wleźć na poręcz nadburcia, już wśród nich był drugi oficer i on to rzucił zwój liny z nadburcia. Uderzyła mnie szczególnie umysłowa i fizyczna sprawność tych dwóch oficerów. Choć byli obaj w starszym wieku – pierwszy oficer miał lat sześćdziesiąt dziewięć, a drugi, conajmniej, pięćdziesiąt – umysł ich i ciała działały z prężnością i dokładnością stalowych sprężyn. Działali sprawnie. Byli ze stali. Spostrzegali wszystko w lot, decydowali się i działali błyskawicznie. Byli, rzekłbyś, z innej gliny, niż ich podwładni. Marynarze, będąc świadkami wypadku i znajdując się na jego miejscu, krzyczeli, oszołomieni i bezradni, ciężko myśląc, ciężej jeszcze się poruszając, wła zili na poręcz nadburcia. Przez ten czas drugi oficer zeskoczył po stromej schodni rufy, przebiegł dwieście… stóp pokładu, wskoczył na poręcz nadburcia, zorientował się w położeniu i rzucił zwój liny na wodę. W taki sam sposób zareagował Mr. Pike. On i Mr. Mellaire byli panami tych nędznych kreatur, dzięki sprawności swej woli. Doprawdy, różnili się od swych podwładnych bardziej, niźli ci ludzie różnili od Hotentotów i od małp. Ja również w owej chwili stałem na wielkim knechcie od kabla, skąd mogłem już widzieć człowieka, zdającego się rozmyślnie odpływać od okrętu. Był to jakiś ciemnoskóry syn Śródziemnego Morza, a twarz – mignęła mi zaledwie przed oczami – miał skurczoną konwulsyjnie. Jego czarne oczy ożywiał błysk obłędu. Lina rzucona została przez drugiego oficera z taką dokładnością, że padła poprzez plecy płynącego. Musiał kilkakrotnie wodę rozgarnąć, nim ręce z niej wy plątał. Coś dziko wykrzykiwał i machał rękoma z emfazą. W podniesionym jego ręku błysnęła klinga długiego noża. Dzwonienie dochodziło z holownika, który zaczął manewrować, chcąc przyjść człowiekowi w wodzie z pomocą. Ukradkiem spojrzałem na Kapitana Westa. Przeszedł na lewą stronę rufy i z rękoma w kieszeniach spoglądał to na miotającego się w wodzie człowieka, to na holownik. Nie wydawał żadnych rozkazów, nie zdradzał najmniejszego zainteresowania wypadkiem i wyglądał, śmiało rzec można, na zupełnie przypadkowego widza. Pływak zdawał się teraz zajęty zrzucaniem z siebie ubrania. Ukazało się nagie ramię, potem drugie. Miotając się tak, zapadał czasami pod powierzchnię, lecz za każdym razem się wynurzał, potrząsając nożem i wrzeszcząc przeraźliwie coś zagmatwanego i bez sensu. Usiłował nawet ujść przed holownikiem, przepływając pod nim. Poszedłem na przód i jeszcze zdążyłem zobaczyć, jak windowano szaleńca przez nadburcie Elsynory. Był zupełnie nagi, pokryty krwią i trząsł się w ataku furii. Pokrajał się i pozacinał w wielu miejscach. Z rany w przegubie ręki krew tryskała za każdym uderzeniem pulsu. Przejmował mnie wstrętem, nie było w nim nic ludzkiego. Zdarzyło mi się widzieć skaleczonego orangutanga w ogrodzie zoologicznym i, bez przesady, kreatura ta ze zwierzęcą twarzą, ruszającą się bezustanku i bełkocząca, przypominała mi tego orangutanga. Marynarze okrążyli go, podtrzymywali i ciągnęli, on zaś w dalszym ciągu śmiał się przeraźliwie i rzucał radosne okrzyki. Podbiegłszy z obu stron, oficerowie zmietli marynarzy z drogi, odebrali im wariata, odciągnęli go po pokładzie ku śródokręciu i zawlekli do kajuty śródokrętowej. Zaimponowała mi siła oficerów. Słyszałem o nadludzkiej sile furiatów, a jednak ten osobnik był w ich rękach jak wosk. Kiedy wariat leżał już na koi, Mr. Pike jedną ręką przygwoździł go do niej i trzymał w tej pozycji. Mr. Mellaire przez ten czas pobiegł po sznur dla skrępowania rąk szaleńcowi. – Tfu! – wykrzywił się Mr. Pike do mnie z grymasem, imitującym uśmiech. – Widziałem dużo wariackich załóg w moim życiu, ale takiej jak ta, nie pamiętam. – Co pan zamierza z nim zrobić? – zapytałem. – Ten człowiek umrze z upływu krwi. – I krzyżyk na drogę – odparł szybko. – Będziemy z nim mieli masę kłopotu, nim go gdzie uda się spławić. Gdy się uspokoi, zaszyję mu rany; ba zaszyję mu je tak, czy owak, choćbym mu dać musiał szczutka w nos. Znowu spojrzałem na potężne łapy oficera. Niezawodnie pięści tego olbrzyma, to też był środek uśmierzający. Wyszedłszy na pokład, zobaczyłem na rufie niewzruszonego Kapitana Westa, stojącego ż rękoma w kieszeniach z wzrokiem, utkwionym w błękitną rysę w północnowschodniej">północnowschodniej połaci nieba. Bardziej, niźli oficerowie, bardziej, niźli furiat i bezwstyd pijanej załogi, widok niewzruszonej tej postaci z rękoma w kieszeniach wpoił we mnie przekonanie, że znajduję się w świecie, różnym od wszystkiego, z czym się dotąd w życiu spotykałem. Wada przerwał mi wątek myśli, meldując, że proszą mnie do kajuty i Miss West czeka z herbatą.\nROZDZIAŁ IV Gdy wchodziłem do kajuty uderzył mnie kontrast między kajutą, a resztą okrętu. Elsynora zdawała się krainą kontrastów zdumiewających. Zamiast zimnego, twardego pokładu, pod stopami miałem dywan miękki i puszysty. Byłem przed chwilą w kabinie nędznej i ciasnej o ścianach z nagiego żelaza, a o parę kroków – ten obszerny i piękny apartament. Wciąż jeszcze dzwoniły mi w uszach wrzaski marynarzy, przed ocza mi stały mi, jak żywe, ich nabrzmiałe – z przepicia, wstrętne twarze, a powitała mnie uśmiechem szykowna kobieta o delikatnych rysach; siedziała ona u wschodniego stolika z laki, zastawionego serwisem z kantońskiej porcelany. Dokoła panował spokój i umiar. Stiuard o twarzy, pozbawionej wszelkiego wyrazu, cicho, jak cień ledwie dostrzegalny, wślizgiwał się do kajuty, podawał coś i wyślizgiwał się zupełnie bez szmeru. Nie od razu przyszedłem do siebie po wstrząsie, doznanym na pokładzie, i Miss West, podając mi filiżankę herbaty, zaśmiała się: – Widzę, jest pan pod wrażeniem. Stiuard mówił mi, że człowiek wyskoczył za burtę. Sądzę, że zimna kąpiel musiała go otrzeźwić. Byłem urażony jej nieczułością. – To wariat – powiedziałem. – Okręt dla niego to nieodpowiednie miejsce. Powinno go się odstawić na brzeg do szpitala. – W takim razie musielibyśmy wysłać na brzeg… dwie trzecie naszej załogi – wszyscy oni tacy, – Ależ – odpowiedziałem – ten człowiek okropnie się poranił. Może umrzeć od upływu krwi. Podając mi filiżankę, spojrzała na mnie poważnie i badawczo, a w następnej chwili w oczach jej zaigrała iskra uśmiechu. Potrząsnęła głową. – O, Mr. Pathurst, niech pan się nie zraża tym głupstwem zaraz na wstępie. Takie rzeczy są zwykłymi wydarzeniami. Przyzwyczai się pan do tego. Niech pan tylko weźmie pod uwagę, co za kreatury z pod ciemnej gwiazdy zaciągają się na okręty. Temu człowiekowi nic nie grozi. Może pan być pewny, że Mr. Pike opatrzy mu rany. Nigdy jeszcze nie żeglowałam z Mr. Pikiem, ale słyszałam o nim wiele. Mr. Pike zastąpi od biedy chirurga. Podobno podczas ostatniej podróży szczęśliwie dokonał amputacji i tak był swym sukcesem przejęty, że chciał zająć się cieślą okrętowym, który cierpiał na pewnego rodzaju nieżyt żołądka. Mr. Pike tak pewny był swej diagnozy, że chciał płacić cieśli, byle się zgodził na wycięcie wyrostka robaczkowego. Urwała i roześmiała się serdecznie, po chwili zaś dodała: – Mówią, że ofiarowywał mu dziesiątki funtów tytoniu. Chciał sobie kupić pacjenta! – Ale czy nie zagraża bezpieczeństwu okrętu – odezwałem się – obecność na nim takich wariatów? Wzruszyła ramionami, jakby nie miała zamiaru mi odpowiedzieć i dopiero po chwili odpowiedziała. – To nic nie znaczący wypadek. Zawsze znajdzie się parę wariatów, lub idiotów w załodze każdego okrętu. I przybywają ci ludzie zawsze w nietrzeźwym stanie, miotając się i szalejąc. Pamiętam raz, dawno już, gdy wyruszaliśmy z Seattle, jaką zdumiewającą rzecz zrobił jeden taki wariat. Nie zdradzał żadnych cech obłąkania. Nagle, najniespodziewaniej w świecie pochwycił dwóch gońców z gospody marynarskiej i wyskoczył z nimi za burtę. Odpłynęliśmy tego dnia, nim ciała znaleziono. Znowu wzruszyła ramionami. – Cóżby pan zrobił na naszym miejscu? Morze jest bezwzględne, Mr. Pathurst, A na naszych marynarzy dostajemy ludzi najgorszego gatunku. Aż się dziwię czasami, skąd ich biorą. A robimy z nich mimo to, co się da, i jakoś zmuszamy ich do wykonywania pracy i do pomagania nam w naszym zadaniu. Ale to są ludzie upadli. Rekrutują się z mętów społeczeństwa. Słuchając jej, patrząc na nią, na delikatne jej rysy, czując jej kobiecość, podziwiając jej strojną suknię, przeciwstawiając wszystkie te wartości koszmarowi brutalnych twarzy i łachmanów, musiałem przyznać jej pewną rację, zważywszy wszystko na czysty rozum. A jednak w głębi duszy byłem dotknięty jej oschłością serca i nonszalancją, z jaką wypowiadała swe poglądy. Właśnie dlatego, że była kobietą, istotą zupełnie odmienną, niż ci niewolnicy morza, tak trudno było mi pogodzić się z faktem, że wyszła również z twardej szkoły morza. – Uderzyła mnie… jakby to powiedzieć… sang froid ojca pani podczas tego wypadku – rzuciłem. – Nie wyjął pewno rąk z kieszeni? – zawołała. Oczy jej zabłysły, gdy skinąłem potakująco głową. – Wiedziałam od razu! Taki ma już sposób. Widziałam go tak nieraz. Pamiętam, gdy byłam dziewczynką dwunastoletnią – mama wtedy została sama w domu – wpływaliśmy do portu w San Francisco. Było to na Dixie, statku niemal tak wielkim, jak Elsynora. Dęła mocna morka i papa nie wziął holownika. Żeglowaliśmy wprost przez Golden Gate w górę portu wzdłuż nabrzeży San – Francisco. Był przytem wartki przypływ, i cała załoga, obie wachty, na gwałt zwijała żagle. Wina była po stronie kapitana parowca. Źle obliczył naszą szybkość i usiłował przejść przed naszym dziobem. Nastąpiło zderzenie i dziób Dixie werżnął się w parowiec, w kajutę i wnętrze towarowe. Na parowcu były setki pasażerów, mężczyzn, kobiet i dzieci. Papa przez cały ten czas ani razu nie wyjął rąk z kieszeni. Posłał pierwszego oficera na dziób, by miał nadzór nad ratowaniem pasażerów, którzy drapali się po naszym bukszprycie i przez bak dziobu; tonem najzwyklejszym w świecie jakby poprosił kogoś u stołu o podanie masła, powiedział drugiemu oficerowi, by podniesiono wszystkie żagle. I dał mu dokładne wskazówki, od jakich żagli mają zaczynać. – Ale poco kazał podnieść, wszystkie żagle? – Bo zorientował się w sytuacji. Czyż pan nic rozumie, że parowiec był rozłupany naroścież? Utrzymywał się na powierzchni tylko dlatego, że dziób Dixie był szczelnie wbity w jego bok nakształt klinu, więc trzymając się pod wiatrem, w dalszym ciągu utrzymywał dziób Dixie wciśnięty w parowiec. – Byłam okropnie wystraszona. Ludzie, którzy wyskoczyli, lub wypadli w morze, tonęli w moich oczach po obu stronach Dixie, sunącej wzdłuż nabrzeży. Ale pokrzepiał mnie widok papy, który był taki, jak zawsze; z rękoma w kieszeniach chodził powoli po pomoście, tam i z powrotem, rzucając rozkazy do sternicy – musiał, widzi pan, manewrować Dixie pośród masy statków – to znów, czuwając nad pasażerami, przedostającymi się na nasz dziób i tłoczącymi się na pokładzie, wybiegając co chwila wzrokiem przed siebie i wypatrując drogę między stojącymi na kotwicy statkami. Od czasu do czasu rzucał okiem na biedaków tonących po obu stronach okrętu, ale się ich losem nie przejmował. – Naturalnie, dużo ludzi potonęło, ale dzięki swej zimnej krwi, dzięki temu, że nie wyjmował przez cały czas rąk z kieszeni, ocalił setki ludzi od niechybnej śmierci. Dopiero, gdy nie było już nikogo na parowcu – posłał na nieszczęsny statek ludzi, aby się przekonali – zmniejszył ożaglenie.Dixie. I parowiec zatonął w mgnieniu oka. Urwała i patrzyła na mnie z ogniem w oczach i czekając na słowa uznania, których jej nie poskąpiłem. – To musiało być wspaniałe – zgodziłem się z zapałem. – Podziwiam ludzi, umiejących zdobyć się na spokój ducha w niebezpieczeństwie. Zachować spokój w podobnych okolicznościach wydaje mi się czymś nieziemskim i nadludzkim. Nie wyobrażam sobie, bym potrafił się na to zdobyć; pewien jestem, że, kiedy się ten biedak miotał na morzu, cierpiałem więcej, niż wszyscy pozostali, razem wzięci. – Papa cierpi bardzo – zaoponowała lojalnie – tylko tego nie okazuje. Skinąłem głową, widząc, że mnie nie zrozumiała.\nROZDZIAŁ V Gdy wyszedłem po herbacie na pokład, widać już było holownik, który miał nas wyholować w dół Chesapeake Bay na pełne morze. Marynarze wysypywali na pokład z przedniego kasztelu. Wywoływał ich Sundry Buyers. czule przyciskając co chwila brzuch swoiobu rękoma. Drugi jakiś człowiek pomagał mu w tym trudnym zadaniu. Spytałem Mr. Pika, kto to taki. – Nancy, mój bosman. Czy nie okaz? – brzmiała odpowiedź, a z tonu jej wywnioskowałem, że „Nancy” to szydercze przezwisko. Nancy nie mógł mieć więcej, niż trzydzieści lat, choć wyglądał na człowieka już wiekowego. Był bezzębny i posępny, i niemrawy. Miał oczy szyfrowego koloru i mętne, jak ił, a golona twarz była woskowa. Wąski w ramionach, z zapadłą, piersią i głęboko zapadłymi policzkami wyglądał na zaawansowanego suchotnika. Sundry Buyers mało miał sił żywotnych, ale Nancy jeszcze mniej od niego. I to byli bosmani – bosmani pięknego amerykańskiego żaglowca, Elsynory. Nigdy jeszcze nie spotkało mnie tak kompletne rozczarowanie. Biło po prostu w oczy, że te dwa zdechlaki bały się ludzi, którym mieli bosmanić. A marynarze! Gromada rasowych potępieńców, przy których zblakłyby płótna Doré. Po raz pierwszy zobaczyłem ich w komplecie i nie dziwiłem się bosmanom, że się ich bali. Nie szli oni po ludzku, ale się wlekli ze spuszczonymi głowami. Niektórzy nawet potykali się, jak pijani, jak gdyby gonili resztkami sił. A co za twarze! Przyszło mi na myśl to, co Miss West powiedziała przed chwilą – że wśród załogi każdego statku znajdzie się kilku obłąkanych lub matołków. Ale tu wszyscy wyglądali na wariatów, lub idiotów. I ja z kolei musiałem zadać sobie pytanie, skąd można było wygrzebać taką gromadę pokurczów. Każdemu coś brakowało. Członki powykręcane, twarze pokurczone konwulsyjnie; i prawie bez wyjątku byli mniej niż średniego wzrostu. Było kilku rosłych dryblasów, ale za to z zupełnie bezmyślnymi twarzami. Jeden był dobrze zbudowany, bez wątpienia, Irlandczyk, ale również bez wątpienia skończony wariat. Wychodząc z kasztelu, mruczał i gadał do siebie. Mały, zgarbiony, zbakierowany człowieczek, z głową wykręconą na bok, z miną najprzebieglejszą, z najzłośliwszą twarzą w świecie, rzucił obłąkanemu Irlandczykowi jakiś sprośny koncept, zwąc go O'Sullivanem. Ale O'Sullivan nie zwrócił nań najmniejszej uwagi i bełkotał w dalszym ciągu. Depcząc po piętach małemu, zbakierowanemu człowieczkowi, ukazał się nadmiernie wybujały i otyły bałwan, a za nim jeszcze wyższy i tak chudy, że kości jego cudem tylko zdawały, się trzymać w kupie. W ślad za tym wędrującym szkieletem nadeszła najdziwaczniejsza kreatura, jaką widziałem w życiu. Było to połamane homo, jak od wielkiego bólu, jakby zszedł z madejowego łoża, z tysiącoletniej tortury. Miał twarz zmaltretowaną niedorozwiniętego fauna. Jego duże czarne oczy były błyszczące, żywe i pełne bólu; biegały pytając od twarzy do twarzy i z przedmiotu na przedmiot. Były tak żałośnie niespokojne, jakby wiecznie usiłowały pochwycić klucz jakiejś zagmatwanej i groźnej zagadki. Dopiero później dowiedziałem się, co tkwi poza wyrazem tych oczu. Był głuchy jak pień, bo bębenki mu pękły od wybuchu kotła, który, zresztą, zrujnował mu cały organizm. Stiuard stał w drzwiach kambuza i przyglądał się załodze z daleka. Na jego bystrej, inteligentnej twarzy Azjaty z przyjemnością spoczęły na chwilę moje oczy. Również pełna życia była twarz Kciuka, który wyskoczył z kasztelu z chichotem. Ale i ten był jak inni. Był to karzeł, a że miał dobry humor i niewysoką inteligencję, doskonal© nadawał się na klowna. Mr. Pike przystanął na chwilę. Gdy tak stał i krytycznym okiem taksował swych marynarzy, ja obserwowałem jego samego. Wyglądał na handlarza bydła, oburzonego gatunkiem towaru, który mu dostarczono. – Każdemu coś brakuje, piątej klepki, czy tam jeszcze czegoś – mruknął stary wyga. A w dalszym ciągu rzędem wychodzili: jeden – blady z biegającymi oczyma, w którym natychmiast rozpoznałem palacza opium; drugi – drobny zasuszony starzec, – z pobróżdżoną twarzą i paciorkowatymi, złośliwymi oczyma; trzeci – mały, zażywny człowiek, który wydał mi się najnormalniejszy z całej galerii tych indywiduów. Mr. Pike miał jednak bardziej wyrobione oko. – Co z wami? – warknął na niego. – Nic sir – odpowiedział osobnik, zatrzymując się jak wryty. – Jak się nazywacie? Mr. Pike, ilekroć odzywał się do marynarza, zdawał się warczeć. – Charles Davis, sir. – Dlaczego kulejecie? – Ja nie kuleję, sir – człek odpowiedział z należytym szacunkiem i zwolniony skinieniem, odszedł rześkim krokiem, rzucając zamaszyście rękoma. – To marynarz, jak się patrzy – mruknął pod nosem pierwszy oficer – ale założyłbym się zarówno o funt tytoniu, jak o miesięczną pensję, że coś z nim nie jest w porządku. Zdawało mi się, że przedni kasztel wszyscy już opuścili, ale Mr. Pike był snadź odmiennego zdania, bo warknął na bosmanów: – A wy, co do diaska, robicie? – Drzemkę sobie ucięli jak Boga kocham. Niebieskie ptaki, psia…! Właźcie mi kpy do środka i wyrzucić mi tych drabów na zbity łeb! Sundry Buyers przycisnął swój brzuch z całą pieczołowitością i zawahał się. Nancy z twarzą skazańca niechętnie wszedł do kasztelu. Po chwili doszły nas z wewnątrz przekleństwa, ordynarne, plugawe i przynaglenia, raczej prośby Nancy, wypowiedziane niepewnym, błagalnym tonem. Uderzył mnie ponury, dziki po prostu wyraz twarzy Mr. Pika, to też spodziewałem się, że zaraz wychyną z kasztelu Bóg wie jakie potwory. Tymczasem, ku memu zdziwieniu, wyszło trzech drabów, wyglądających o całe niebo lepiej od hałastry, która przed nami przedefilowała. Przypuszczałem, że na ich widok Mr. Pike się rozchmurzy, że wyczytam na jego twarzy zadowolenie. Ale nic podobnego. Jego niebieskie oczy tak się zwęziły, że pozostały z nich tylko dwie szparki, a wargi podniosły w kątach, aż upodobnił się zupełnie do warczącego i szczerzącego zęby psa. Ale wróćmy do trzech maruderów. Wszyscy trzej byli małego wzrostu i młodzi ludzie, tak między dwudziestym piątym, a trzydziestym rokiem życia… Mieli na sobie odzież tanią, ale schludną, a po ich ruchach i kształtach, uwypuklonych w tym przyodziewku, znać było fizyczną sprawność. Twarze inteligentne o rysach ostrych. Lecz czułem w nich coś dziwnego, czego nie umiałem określić. Nie byli to źle odżywieni, zatruci wisky biedacy, tacy, jak reszta marynarzy, ludzie, którzy po przepiciu pobranej płacy głodowali na brzegu, a otrzymawszy awans na nową… podróż, natychmiast go również zostawiali w szynku. Nie, ci, przeciwnie byli gibcy i sprężyści. Władali sobą, poruszali się szybko i dokładnie. Patrzyli na mnie kombinującymi, wszystko dostrzegającymi oczami. Wydawali się tak życiowo mądrzy, tak zimni, tak pewni siebie. Dałbym głowę., że nie byli marynarzami. Z drugiej strony nie uważałbym ich za lądowców. Należeli do typu, z którym się jeszcze w życiu nie spotykałem. Najlepiej zrezygnuję z wszelkich prób dania ich charakterystyki i opiszę po prostu, co zaszło. Przechodząc przed nami obrzucili z kolei Mr. Pika obojętnymi, ostrymi spojrzeniami. – Jak się nazywacie – wy? – szczeknął Mr. Pikę na pierwszego z tej trójki, który wyglądał na irlandzkiego Żyda. Nos miał niewątpliwie żydowski, a niewątpliwie irlandzkimi były jego oczy i szczęka, i górna warga. Wszyscy trzej zatrzymali się natychmiast i, choć nie spojrzeli na siebie wprost, zdawali się naradzać w milczeniu. Drugi z tego trio, w którego żyłach płynęła, Bóg raczy wiedzieć, jaka krew, semicka, babilońska, czy łacińska, dał sygnał alarmu. O, nie było to nic wyraźnego, ani mrugnięcie okiem, ani skinienie. Wątpiłem nawet, czy to był sygnał, czy go naprawdę uchwyciłem w locie, a jednak miałem to głębokie przekonanie, że drugi numer ostrzegł swych towarzyszy. Czy cień jakiś przeleciał mu przez oczy, czy jakiś błysk nagłego światła, czy też co innego, dość, że ostrzegł towarzyszy. – Murphy – odpowiedział zapytany. – Sir – ryknął na niego Mr. Pike. Murphy wzruszył ramionami na znak, że nie rozumie. Zrównoważenie tych ludzi, ich bezczelna pewność siebie – oto co mnie w nich zaimponowało najwięcej. – Zwracając się do któregokolwiek z oficerów na tym statku, macie mu mówić „sir” – objaśnił Mr. Pike głosem szorstkim, jak tarka, i z twarzą odpychającą. – Rozumiecie. – Tak… sir – przeciągnął Murphy z rozmyślną powolnością. – Rozumie… – Sir! – ryknął Mr. Pike. – Sir – powtórzył Murphy cicho i niedbale, wprawiając tym pierwszego oficera w większą jeszcze pasję. – Murphy to dla mnie za długo – powiedział Mr. Pike – Nosey będziecie się zwali na tym statku. Rozumiecie? – Rozumiem… sir – brzmiała odpowiedź przez samą miękkość i niedbalstwo tonu, przez sposób, w jaki ją rzucił marynarz, zuchwała. – Nosey Murphy ma być… sir. I roześmiał się – wszyscy trzej się zaśmiali, jeżeli można nazwać śmiechem ich śmiech bezdźwięczny i bez drgnienia twarzy. Oczy ich tylko się śmiały bezradośnie i z całą zimną krwią. Mr. Pike, oczywiście, niezbyt był zbudowany rozmową, z tymi odrażającymi kreaturami. Zwrócił się do ich przywódcy, tego, który dał sygnał ostrzegawczy i który wyglądał na mieszaninę wszystkiego, co śródziemnomorskie z wszystkim, co semickie. – A wy, jak się nazywacie? – Bert Rhine… sir – brzmiała odpowiedź, rzucona tonem równie łagodnym i niedbałym, i jedwabiście irytującym, co i odpowiedź jego towarzysza. – A wy? – zwrócił się do trzeciego z rzędu, najmłodszego z tej trójki hultajskiej, człowieka ciemnookiego, z oliwkową skórą, o rysach klasycznych, ostrych i czystych jak na kamei. Przyszło mi na myśl, że musiał się urodzić w Ameryce i że rodzice jego na pewno byli emigrantami z Południowych Włoch – z Neapolu albo nawet z Sycylii. – Twist… sir – odpowiedział w ten sam impertynencki sposób. – Za długo – szydził Mr. Pike. – Będziecie się zwać Kid. Rozumiecie? – Rozumię… sir, Kid Twist będę się zwać… sir. – Kid, starczy. – Kid… sir. I trójka hultajska zaśmiała się swym cichym, bezradosnym śmiechem. Mr. Pikiem trzęsła furia, tym gwałtowniejsza, że nie miał pretekstu do wyładowania jej w rękoczynach. – A teraz powiem wam do słuchu całej waszej paczce, żeby wam wyszło na zdrowie. – Głos pierwszego oficera zgrzytał od hamowanej wściekłości. – Już ja wiem, coście za tacy. Jesteście gniłki. Rozumiecie? Jesteście gniłki! I na tym statku będziecie traktowani, jak gniłki. Będziecie robić, co do was należy uczciwie, albo was rozumu nauczę. Niech tylko który sprobuje brać mnie na kawał, albo zrobi minę brania mnie na kawał, a zobaczy. Rozumiecie? A teraz marsz na przód, do windy!\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Bunt_na_Elsynorze-ebookRO/p020354i020" target="_blank" title="Bunt na Elsynorze [Jack London] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Bunt na Elsynorze [Jack London] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Rekolekcje „Modlitwa Jezusowa. Bardzo krótkie wprowadzenie” – Opactwo Benedyktynów w Tyńcu\nOd października tego roku O. Opat Szymon Hiżycki zaprasza do Tyńca na rekolekcje związane z nauką Modlitwy Jezusowej. Jest to jeszcze jeden akcent promujący wielkie dzieło związane z tłumaczeniem Filokalii. Spotkania weekendowe wprowadzą teoretycznie uczestników w tę metodę modlitwy oraz dadzą możliwość około sześciogodzinnej praktyki.\nSzczegółowe informacje i zapisy: tel. (12) 688 5 450, rezerwacje@jg.benedyktyni.com.\n← Anselm Grün odwiedził Tyniec\nProfesja uroczysta brata Romana 13.08 →


Czcicielka MBT 2017-07-26\nDziękuję Matko, za wysłuchanie moich próśb, proszę o dalszą opiekę. Błogosław nam i zachowaj w zdrowiu całą moją rodzinę i mamę, a dla zmarłego ojca proszę o wiekuistą radość.\nZa wstawiennictwem MBT z prośbą o spokój i pomoc w pracy.\nDo MBT z podziękowaniem za otrzymane łaski oraz z prośbą o dalszą opiekę i zdrowie dla maluszka.\nMatko Boża Toszecka, zwracam się do Ciebie z prośbą o pomoc w wiadomej sprawie. Chroń mnie i moich bliskich od nieszczęść i chorób. Za udzielone łaski dziękuję Ci Matko Boża Toszecka.\nMatko Boża Toszecka, prosimy Cię o zdrowie dla Leokadii oraz o zgodę w rodzinie.\nMBT proszę Cię, o szczęśliwe rozwiązanie oraz o zdrowie dla dzieciątka.\nTwoja czcicielka 2017-07-17\nMatko Boska Toszecka, za Twoim wstawiennictwem proszę Cię o pomoc, wsparcie, siłę oraz wszelkie potrzebne łaski w pracy oraz o spokojny tydzień.\nZa wstawiennictwem MBT oraz św. Rity, proszę o zgodę i pozytywne rozwiązanie trudnej sytuacji w pracy.\nK. A. 2017-07-16\nMatko Boska Toszecka, proszę Cię o Twoje wsparcie, pomoc i wyproszenie wszelkich potrzebnych łask dla mnie. Opiekuj się mną każdego dnia w pracy.\nBłagam, w intencji o koniecznie głębszą poprawę i uzdrowienie naszej relacji.\n« ‹ 1... 317 318 319 320 321 322 323 ... 338 › »


adidas Performance LK SPORT 2 Obuwie do biegania treningowe shock pink/ray blue/white - Buty360\nButy360 › Buty dziecięce › Buty sportowe › Buty do biegania › adidas Performance LK SPORT 2 Obuwie do biegania treningowe shock pink/ray blue/white\nadidas Performance LK SPORT 2 Obuwie do biegania treningowe shock pink/ray blue/white\nProponowane adidas Performance LK SPORT 2 Obuwie do biegania treningowe shock pink/ray blue/white były tanio do kupienia w www.zalando.pl. Każde dziecko, któremu najlepszą frajdę przynosi aktywność fizyczna, musi posiadać w swojej garderobie sportowe buty. Marka Adidas przynosi każdemu ćwiczącemu dziecku dużą miarę wygody w czasie treningu. Pracując.. więcej »\nProponowane adidas Performance LK SPORT 2 Obuwie do biegania treningowe shock pink/ray blue/white były tanio do kupienia w www.zalando.pl. Każde dziecko, któremu najlepszą frajdę przynosi aktywność fizyczna, musi posiadać w swojej garderobie sportowe buty. Marka Adidas przynosi każdemu ćwiczącemu dziecku dużą miarę wygody w czasie treningu. Pracując nad sportowym obuwiem adidas Performance LK SPORT 2 Obuwie do biegania treningowe shock pink/ray blue/white, projektanci mieli na uwadze szczególnie dynamikę dziecka, gwarantując mu wszystko, czego potrzebuje podczas aktywności fizycznej. Dokładniejszą specyfikację możesz znaleźć niżej:\nadidas Performance LK SPORT 2 Obuwie do biegania treningowe shock pink/ray blue/white, materiał zewnętrzny: skóropodobny / materiał, materiał wewnętrzny: materiał, podeszwa: guma odporna na ścieranie, wyściółka: włókno, rodzaj sportu: bieganie, podeszwa: guma odporna na ścieranie, materiał zewnętrzny: skóropodobny / materiał, nosek buta: okrągły, wyściółka: włókno, wzór: nadruk, materiał wewnętrzny: materiał, zapięcie: sznurowanie, materiał: skóropodobny / materiał.\nPokazywane tutaj buty do biegania dziecięce charakteryzują się ponadprzeciętną trwałością, co jest efektem użycia surowców profesjonalnej jakości do ich produkcji. Jeśli wciąż nie masz w swej szafie buty do biegania dziecięce albo obuwie adidas Performance LK SPORT 2 Obuwie do biegania treningowe shock pink/ray blue/white nie spełnia Twoich potrzeb - zerknij na nasze pozostałe oferty.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach adidas Performance LK SPORT 2 Obuwie do biegania treningowe shock pink/ray blue/white


Muzeum Narodowe z pierwszą od miesięcy nową wystawą [ZDJĘ… - Radio Szczecin\nKultura 2020-09-02 18:00 Małgorzata Frymus\n"Piękność twą widzę. Sztuka litewska pierwszej połowy XX wieku" - to pierwsza od kilku miesięcy wystawa otwarta dla widowni w Muzeum Narodowym w Szczecinie.\nGmach Muzeum Narodowego przy Wałach Chrobrego dotychczas był zamknięty. Będzie to zatem pierwsza wystawa czasowa otwarta od czasów ogłoszenia pandemii. Wernisaż w piątek odbędzie się w sali wystawienniczej dla ograniczonej liczby osób, dla pozostałych w wersji wirtualnej na stronach mediów społecznościowych Muzeum.\nWystawa pokazuje najważniejsze zjawiska w sztuce litewskiej pierwszej połowy XX wieku - mówi Dariusz Kacprzak, kurator wystawy.\n- Na wystawie prezentujemy 24 artystów, reprezentujących właściwie dwa pokolenia sztuki litewskiej. Tych urodzonych w latach 70. i 80. oraz tych, którzy przyszli na świat na początku XX wieku. Wszystkie prace, a jest ich aż 100, pokazaliśmy w przestrzeni trzech sal wczesnomodernistycznego gmachu na Wałach Chrobrego - mówi Kacprzak.\nWystawa czynna będzie do niemal końca listopada. Warto ją zobaczyć, bo warto znać naszych najbliższych sąsiadów.\n(od 25 września oglądane 18207 razy)


Na podstawie 146 opinii.\nRodzin z dziećmi 57%\nSprawdź oferty z Twojego lotniska Katowice od 1 707zł Wrocław od 1 727zł Warszawa - Chopin od 1 757zł\n9.3 Iga opinia klienta z dnia 2017-11-22 14:00:47\nZalety:  Bliskość do piaszczystej plaży,\nMiła obsługa hotelu,\nSmaczne jedzenie, zwłaszcza śniadania \nWady:  Mało urozmaicone posiłki,\nna stołówce tylko jeden automat do gorących napoi (długie kolejki),\nmały wybór owoców,\nbrak ciasta po obiadokolacji\nOpinia:  W hotelu byliśmy tydzień wrzesień/ początek października . Przyjechaliśmy o 6.00 rano i od razu dostaliśmy śniadanie. Zakwaterowano nas o godz.11.00, chociaż doba hotelowa rozpoczyna się o godz. 14.00. Pokoje nie są luksusowe, ale ładne i z przyzwoitymi i sprawnymi sprzętami. W naszym pokoju mieliśmy podwójne łóżko i dodatkowo dostaliśmy kojec/ łóżeczko turystyczne dla dziecka. Poza tym mieliśmy pojemną szafę, nakasliki koło łóżka, duże lustro z szafką, lampki przy łóżku, fotele i mini aneks kuchenny (mini lodówka, czajnik elektryczny i zestaw do herbaty). Łazienka też ok, czysta, bez grzyba ( jak niektórzy opisują). My mieliśmy kabinę prysznicową. Woda prawie zawsze ciepła lub gorąca, tylko chyba raz zdarzyło się, że leciała chłodna po godzinie 22. Chyba większość pokoi ma przestronny balkon ze stolikiem i fotelami oraz z widokiem na morze i basen. My korzystaliśmy z niego głównie do suszenia prania (są sznury). Pokoje były codziennie sprzątane i wymieniane ręczniki i dodawany papier toaletowy. W hotelu było cicho tak więc nasze dziecko mogło spokojnie spać i w ciągu dnia i w nocy. Pod koniec naszego pobytu przybyli młodzi turyści, którzy alkohol stawiali na pierwszym miejscu i zrobiło się mniej miło, tak więc dużo zależy od zachowania turystów. Basen czysty i zadbany. Jedzenie powtarzalne, mogłoby być bardziej urozmaicone i doprawione, ale każdy znalazł coś dla siebie. Wieczorem nie było ciasta, były lody tylko do końca września. Bardzo miła obsługa na jadalni. Poza głównymi posiłkami ciepłe i zimne napoje oraz drinki serwowano w barze przy basenie, nam smakowały oraz trzeba pochwalić miłą obsługę. Mieli tam również świeże i bardzo smaczne bułki z serem lub wędliną i warzywami. Dominowali Polacy było też trochę Czechów. Menager faktycznie porywczy ( byliśmy świadkami jego zachowania), to do poprawy. Pozostałą obsługa (recepcja, obsługa i panie sprzątające bardzo mili). Wszędzie czysto, na bieżąco było sprzątane. Faktycznie kontenery na śmieci powinny być jakoś oddzielone, bo nie wyglądało to estetycznie i słyszałam, że widoczne były czasem szczury wokół nich. Plaża bliziutko od hotelu, piaszczysta, woda w morzu czysta i ciepła. Blisko hotelu znajduje się supermarket Alex i przystanek autobusowy. Z tego przystanku lub taksówką można pojechać do stolicy wyspy Zakynthos. Miasto to jest urokliwe zwłaszcza wieczorową porą. Wszystkie lokale i sklepy czynne są do późnych godzin wieczornych. W niedzielę wieczorem jest tam w kościele msza św. w języku polskim. Wyspa piękna, zwiedziliśmy prawie całą wyspę drogą lądową. Można skorzystać z wycieczek oferowanych przez rezydentów lub z m.in. z polskiego biura Zante Magic Tours. Ciekawą opcją jest wynajęcie samochodu ale trzeba bardzo uważać na drogach. Drogi bywają wąskie i niejednokrotnie poprowadzone nad przepaściami i niestety mapy drogowe i drogowskazy nie oddają aktualnego stanu rzeczy. Autokar, wynajęty samochód, statek nieważne jak ale warto zobaczyć wyspę!!! Wypoczęliśmy w 100% i wróciliśmy bardzo zadowoleni. Już poleciliśmy ten hotel kilku rodzinom.\n4.4 Kamila opinia klienta z dnia 2017-10-21 08:34:59\nZalety:  Lokalizacja ,super plaża,fajne animacje \nWady:  Wygląd hotelu,brud,koszmarne łazienki ,długie kolejki do jedzenia. \nOpinia:  Nie polecam za tą cene widzieliśmy wiele fajniejszych hoteli w okolicy.Zaleta to plaza .Brak frytek tylko w soboty co dla nas było ogromnym zaskoczeniem \n2.7 Katarzyna opinia klienta z dnia 2017-10-14 20:49:01\nZalety:  wyłącznie położenie przy plaży \nWady:  Szczury na basenie, chamski menedżer, braki ciepłej wody, tragiczne łazienki, stale popsuta winda, kiepskie jedzenie i drinki, brak rozrywek \nOpinia:  Pobyt na przełomie września i października 2017. Hotel stary, wymagający remontu, pokój ze starymi, brzydkimi meblami, łazienka w tragicznym stanie - aż strach było do niej wejść. Wszędzie grzyb, stara 40 letnia wanna i zardzewiała armatura łazienkowa - obrzydlistwo. Na dodatek częste braki ciepłej wody.Pokoje wszystkie takie same ( widzieliśmy ich 8). Otoczenie hotelu brudne , wiecznie pełne śmietniki i walające się wokół nich śmieci. Widać brak prawdziwego gospodarza. Po terenie hotelu biegają szczury wielkości małego kota - goście robili im zdjęcia., ale nikogo z personelu to nie obchodziło, nikt nie reagował. Hotelem zarządza gburowaty, arogancki menedżer który pozwala sobie na chamskie zachowanie wobec gości podczas przyjęcia do hotelu - krzyczy na gości i obraża ich , co słyszało wiele osób obecnych w recepcji . Nie lepiej traktuje pracowników - obrzuca obelgami barmana w barze - wieczorem kiedy bar jest pełny gości i wszyscy to słyszą. To jest oburzające aby ktoś taki zarządzał hotelem. All inclusive w Strofades to kpina - kiepskie jedzenie, mały wybór, niesmaczne, z najtańszych produktów, mięso często tak twarde , ze aż niejadalne, ciągłe braki produktów. W miarę upływu dni zaczęło brakować wszystkiego - po 2 dniach nie było już ciasta, po 3 dniach brak galaretki, po 4 dniach brak lodów i deserów nie było już wcale. Nawet brakowało kawy w jadłodajni i w barze !!! Widać było jak na dłoni , że na wszystkim się tutaj oszczędza i karmi gości byle czym , byle jak najtaniej. Nie lepiej w barze - marne alkohole z mega słodkimi napojami, a jako przekąski wyłącznie kanapki z tym co zostało ze śniadania. Coś nie tak dzieje się w tym hotelu - podczas naszego pobytu przeżyliśmy strajk pracowników - kelnerzy odmówili pracy. Przez cały dzień brudne talerze po wszystkich posiłkach sprzątał osobiście wyłącznie menedżer!!! Innego dnia podczas posiłku z zaplecza kuchni dochodziły odgłosy bójki personelu. Jadłodajnia była pełna gości i wszyscy to słyszeli!!! Ewidentnie coś tutaj jest nie tak. W hotelu brak jakichkolwiek rozrywek, jedyna rozrywka to codzienne wieczorne picie w barze , można umrzeć z nudów. Zapowiadane na tablicy informacyjnej czwartkowe wieczory greckie się nie odbyły - bo przecież artystom trzeba by było zapłacić. Czyli znowu oszczędność na gościach. Reasumując - wyspa Zakyntos jest piękna i warto ją zwiedzić ale OMIJAJCIE Z DALA HOTEL STROFADES. Jakość oferowanych usług jest nieadekwatna do ceny . Na plaży Tsilivi są o wiele lepsze hotele, warto dołożyć trochę i mieszkać w przyzwoitych warunkach , z przyzwoitym All . NIE POLECAM hotelu nikomu. \n4.3 Piotr opinia klienta z dnia 2017-10-09 19:08:26\nZalety:  blisko plaży, miła obsługa recepcji \nWady:  notorycznie zepsuta winda \nOpinia:  Fatalne jedzenie, nie działająca winda, szczury na basenie, jedyny bar czynny bar na basenie serwuje koszmarną kawę i herbatę, drinki typowe dla takich lokali. \n8.8 Małgorzata opinia klienta z dnia 2017-10-03 17:07:32\nZalety:  położenie, hotel, atmosfera \nWady:  czasami brak ciepłej wody \nOpinia:  Hotel tuż przy plaży, blisko centrum, pokoje sprzątane co dwa dni, czysty basen. Jeśli chodzi o jedzenie myślę, że każdy coś dla siebie znajdzie. Świetne drinki serwowane przy basenie. Obsługa bardzo miła i sympatyczna. Bardzo dużo polaków. Generalnie z wszystkiego byliśmy zadowoleni. Polecam biuro Zante Magic Tours - wspaniałe wycieczki. \n8.0 Matka z dziecmi opinia klienta z dnia 2017-09-29 12:22:16\nZalety:  Położenie, przemiła obsługa, smaczne drinki \nWady:  Brak skrupulatności w utrzymywaniu porządku, we wrześniu brak animacji oraz wieczorków tematycznych mimo że informacja o takich wisi w lobby \nOpinia:  Całokształt oceniam dobrze. Najwieksza zaleta jest mloda, przemila i usmiechnieta obsluga. Najwiekszy minus to wlasciciel, ktory nie placi swoim pracownikom za wykonana prace przez dluzszy czas! Mimo to wszyscy sa dla gosci przemili. \n6.6 rodzina opinia klienta z dnia 2017-09-24 17:17:59\nOpinia:  Wszystko OK, oby tylko poprawili all inclusive, zbyt mało urozmaicone, monotonne, skromne. Jeżeli to się poprawi, polecę każdemu. \n7.7 Katarzyna opinia klienta z dnia 2017-09-18 16:55:32\nZalety:  Bliskość do plaży, czysty basen, leżaki przy basenie - nikomu nie brakowało, jakość serwowanych drinków w barze, bardzo przyjazna i pomocna obsługa hotelu \nWady:  Animacje w ciągu dnia i wieczorem baaardzo głośne ! rodzinom z małymi dziećmi , które jeszcze śpią w dzień i są przyzwyczajone do zasypiania w ciszy, nie polecam hotelu, chyba że dziecko łatwo się przystosowuje (jak nasze) (anim trwają do 15.09.) . W stołówce jeden jedyny expres do kawy z którego trzeba było korzystać również do zrobienia herbaty. Jak na taka ilość gości, którą hotel przyjmuje, to stanowczo za mało ! Były kolejki ... \nOpinia:  Hotel spełnił nasze oczekiwania zwłaszcza, że oferta zakupiona w Polsce dokładnie odzwierciedlała stan faktyczny. Dominowali goście z Czech i Polski .\nPokój - dla niewymagających, łazienka posiada podstawowe sprzęty, zaletą jest całkiem spory balkon. Prawie z każdego pokoju widok na basen i częściowo na morze. Plaża - długa, czysta, woda cieplejsza niż w basenie, nie potrzeba obuwia do wody, długo jest płytko i piaszczysto - idealnie dla dzieci. Wyżywienie - śniadania przez 2 tyg. takie same, może zmieniała się jedynie jedna potrawa. Obiady i kolacje - duży wybór i smaczne jedzenie, zawsze można było najeść się do syta. Jeśli ktoś spodziewa się posiłków jak w krajach arabskich to mocno się rozczaruje. Mimo wszystko jedzenie na przyzwoitym poziomie. Drinki w barze bardzo dobre : jaki chcesz taki zrobią , można wybierać również z karty ; dodatkowo piwo, wino, kawa itd. Położenie - na uboczu, blisko do morza - 50 m, dodatkowym atutem jest fakt, że można nosić drinki z baru na plażę :))) Do miasteczka Tsilivi ok.800 m, do sklepu ok.300 m. W Tsilivi obok CarrfurExpress biuro Zante Magic Tours - wycieczki po wyspie po polsku, polecam, mają super organizację i przyzwoite ceny. A przystanek z którego zabierają ludzi znajduje się ok 300 m od hotelu (przy sklepie Alex Market) :) Animacje - nie korzystaliśmy, ale można było wyszaleć się na zumbie, fitnesie, zagrać w rzutki, strzelać z łuku i brać udział w różnych innych zawodach/grach. Pani Jagoda z Polski była najlepszym animatorem, najwięcej się angażowała i widać było, że jej zależy na gościach, reszta (Czesi) wydawała się być w hotelu za karę, a już największą udręką było dla nich zabawianie Polaków. Ogólnie - pobyt bardzo udany !!! Jesteśmy skłonni zawitać do tego hotelu jeszcze raz :))) \n8.6 Katarzyna opinia klienta z dnia 2017-09-14 10:26:57\nZalety:  - położenie nad morzem\n- wspaniali animatorzy \nWady:  - brak dyskotek dla dorosłych\n- bardzo słodkie drinki \nOpinia:  W hotelu byliśmy duża grupą . Przyjechaliśmy o 6.00 rano i od razu dostaliśmy śniadanie. Zawaterowano nas o godz.11.00, chociaż doba hotelowa rozpoczyna się o godz. 14.00. Pokoje nie są lususowe, ale przecież jesteśmy w nich tylko na noc. Codziennie sprzątane, wymieniane ręczniki i pościel. Klimatyzacja sterowana indywidualnie chodziła bez zarzutu. Animatorzy bardzo sympatyczni i pomocni. Nie dało się nie brać udziału w tych wszystkich animacjach. Basen czysty i zadbany. Jedzenie mogłoby być bardziej urozmaicone i doprawione, ale każdy znalazł coś dla siebie. Nasz kolega podczas wypoczynku miał urodziny, więc bez problemu kuchnia zrobiła dla niego tort ze świeczkami. Dużo Czechów i Polaków. Wyspa piękna, korzystaliśmy z wycieczek z Zante Magic Tours, które bardzo polecamy. Wypoczęliśmy w 100% i wrócliśmy bardzo zawoleni.\n3.9 Anna opinia klienta z dnia 2017-09-07 00:19:42\nZalety:  Blisko do plaży - ok. 50m\nDo centrum ok. 10min spacerkiem \nWady:  Monotonne jedzenie\nŁazienki w tragicznym stanie!!!!\nZagrzybiona klimatyzacja w pokoju \nOpinia:  Byliśmy z mężem 28.08-5.09, ogólnie pobyt uważamy za udany, wyspa jest przepiękna. Hotel położony blisko centrum, w urokliwym miasteczku Tsilivi.\nPolecamy wykupić wycieczki fakultatywne w biurze Zante Magic Tours (znajduje się w centrum Tsilivi) - polska obsługa, fajne ceny i wycieczki niezapomniane!\nMnóstwo knajp, tawern, restauracji, Grecy bardzo przyjaźni, uwaga - dużo rozumieją po polsku :) szczególnie polecamy Premier Restaurant - urocza knajpka na uboczu, z przepysznym jedzeniem i przesympatycznym właścicielem, który codziennie osobiście witał się z gośćmi.\nMiasto jest idealną bazą wypadową do zwiedzania wyspy, możliwość wypożyczenia auta, skuterków - praktycznie na każdym kroku.\nJeśli chodzi o hotel to niestety byłam bardzo rozczarowana. Nie spodziewałam się żadnych luksusów, ale moim zdaniem hotel nadaje się do remontu - lub przynajmniej potrzebne mu jest generalne sprzątanie. Klimatyzacja w pokoju zagrzybiona - chyba nikt jej nie ruszał od dobrych kilku lat. Do łazienki strach było wejść, na ścianach i pod prysznicem grzyb był już w takim stadium, że prawie do nas machał na przywitanie - coś okropnego. Mieliśmy kabinę prysznicową z zasłonką z jakiejś ceraty - którą też pokrywał grzyb.\nSam pokój był ok, chociaż ściany tak cienkie, że słychać było każde stuknięcia i odgłosy sąsiadów - ale to akurat nam nie przeszkadzało :)\nBardzo kiepskie all inclusive - generalnie jadaliśmy w knajpach, bo w hotelu codziennie podawali to samo i po 3 dniach znudziło nam się jedzenie makaronu.\nDrinki w barze przy basenie - porażka, alkohole najgorszej jakości, nie dało się tego pić, piwo rozwodnione - bolała nas od niego głowa.\nPodsumowując - polecamy wyspę ale hotel zdecydowanie odradzamy! Mimo że nastawialiśmy się typowo na zwiedzanie i jak najkrótsze przebywabie w hotelu, to chociażby fakt że poranna toaleta była nie lada wyzwaniem w takich warunkach jak dla nas przemawia na niekorzyść tego miejsca. \n1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 ... 15 Następna


Bilet na koncert Paulina Leśna: Baggage Claim - Poznań - Bilety24.pl - Bilety24.pl\nPaulina Leśna: Baggage Claim - wszystkie bilety\nKoncert promujący autorski album Pauliny Leśnej zatytułowany „Baggage Claim”.Materiał najnowszego krążka jest podsumowaniem ostatnich kilku lat życiowej podróży artystki. Usłyszymy na nim autorskie kompozycje Pauliny, które powstawały zarówno w Polsce jak i za granicą. Paulina Leśna to wokalistka, kompozytorka i autorka tekstów, absolwentka Akustyki na UAM w Poznaniu oraz Policealnego Studium Piosenkarskiego i Jazzu na UZ w Zielonej Górze. Jej głos można także usłyszeć na płytac\nPaulina Leśna: Baggage Claim Klub Blue Note\n2020-04-06, godz. 20:00 (Poniedziałek) Poznań Blue Note Jazz Club\nKoncert promujący autorski album Pauliny Leśnej zatytułowany „Baggage Claim”.\nMateriał najnowszego krążka jest podsumowaniem ostatnich kilku lat życiowej podróży artystki. Usłyszymy na nim autorskie kompozycje Pauliny, które powstawały zarówno w Polsce jak i za granicą.\nPaulina Leśna to wokalistka, kompozytorka i autorka tekstów, absolwentka Akustyki na UAM w Poznaniu oraz Policealnego Studium Piosenkarskiego i Jazzu na UZ w Zielonej Górze. Jej głos można także usłyszeć na płytach: Libera („Bógmacher”), Witka Łukaszewskiego (“Nie jest źle”) oraz MEZO („Słowo ma moc”). Na swoim koncie ma występ na Debiutach Opolskich oraz Festiwalach Hity na Czasie Radia Eska i Sopot Hit Festiwal.\nPaulina Leśna – wokal, Jan Adamczewski – saksofony, Jacek Szwaj – fortepian, Damian Kostka – kontrabas, Mateusz Brzostowski – perkusja


Budżet Obywatelski Koniec głosowania\nBudżet Obywatelski. Koniec głosowania\nPonad 5 tysięcy głosów oddano na propozycje do Budżetu Obywatelskiego. Najwyżej ocenione przez elblążan pomysły zostaną zrealizowane. W miejskiej kasie na ten cel przeznaczono 2 mln zł.\nNa liście znalazły się m.in. takie inwestycje, jak: nowe place zabaw, miejsca parkingowe, remonty ulic, budowa siłowni na świeżym powietrzu. Wśród propozycji był także zakup odkurzacza basenowego dla krytej pływalni, oczyszczenie pomnika na Placu Konstytucji czy zorganizowanie koncertu Alizee. Głosować można było za pomocą papierowych ankiet, które w podziale na poszczególne okręgi wyborcze trafiły do mieszkańców. Można było także poprzeć najciekawszy projekt drogą elektroniczną. Głosowanie zakończyło się 9 listopada.\n- Z posiadanych już wstępnych informacji wynika, że liczba oddanych głosów przekroczyła 5 tysięcy - informuje Anna Kleina, rzecznik prasowy prezydenta Elbląga. - Cały czas trwa jednak ich liczenie oraz sprawdzanie posiadanych uprawnień osób składających ankiety.\n26 listopada zaplanowaliśmy konferencję prasową, podczas której prezydent Elbląga przedstawi zadania, które otrzymały najwięcej głosów w ramach okręgów wyborczych i będą realizowane.\nNa pewno wygra remont gabinetu prezydenta\nPanie prezydencie dlaczego do mnie nie dotarła karta do głosowania. Jeżeli karty nie były wysłane do wszystkich to jest wielka niesprawiedliwość, bo część ludzi miała inne warunki do głosowanie i inne warunki reklamy. Można się tu dopatrywać jakiejś stronniczości i przekrętu. Proszę to wyjaśnić dlaczego tylko wybrane dzielnice otrzymały do domu karty?\nCzyli głosowali pewnie pracownicy UM i podległe jednostki :D\nJa tam urzędnikiem nie jestem, a głosowałam przez internet. Każdy kto chciał i interesował się, na co pójdzie ta kasa, mógł zrobić to samo. A jak komuś się zagłosować nie chciało, to niech teraz nie krytykuje. Nawet nie było trzeba ruszać tyłka z domu, wystarczyło wypełnić ankietę na stronie Urzędu Miasta. Było mnóstwo inicjatyw do wyboru: remonty chodników, parków, skwerów, a nawet jakiś koncert.\nJa głosowałem a z UM łączy mnie tylko dowód osobisty; p\na moim zdaniem kłamią, że tyle głosów i tak zrobią z tymi pieniędzni co chcą, obywateli mają w nosie, sądząc po podwyżkach jakie nam ciągle prezentują\nHAHAHA, uwielbiam czytać jak elbląscy malkontenci się "wypowiadają". .. :))Boki zrywać. Wszędzie spisek- ludzie, lećcie do psychiatry:)))ale jazda.\n"Głosować można było za pomocą papierowych ankiet, które w podziale na poszczególne okręgi wyborcze trafiły do mieszkańców. " - a można się dowiedzieć ile tych ankiet zostało wydrukowanych, rozdanych i do których mieszkańców? Do mnie też jakoś dziwnie nie trafiła ani jedna.\nDo pytających. oto (patrz zdjęcie, pewien poniedziałek godz. 6 rano), karty do głosowania na Budżet Obywatelski, walały się na ulicy, w blocie przy Kopernika, Chopina. Tak wladza traktuje mieszkaców, podrzucając im ulotki w błoto, mieszkacy się, panie Nowaczyk, odwdzięczą.\nmieszkaniec w/w/ ulicy(2012-11-12)\ndo: mieszkaniec w/w/ ulicy ale ulotek się walało. .. cała jedna. Pewnie zdjąłeś z klami, rzuciłeś i zrobiłeś zdjęcie. Ty ubeku!\nnie ubek :)(2012-11-12)\nDadzą kasę, wiele mozliwosci do zagospodarowania jej, prawo do bezpośredniego wyboru inwestycji, a polaczkowi dalej mało . Wszędzie widzi intrygę i spisek, kłamstwo, fałsz i obłudę . zastanówcie się czego chcecie.\ngdad12: przez internet mogles glosowac caly czas, a karty wszedzie gdzie sie pytalem to byly roznoszone - lezaly na skrzynkach.


Powrót Orków - Michael Peinkofer (recenzja) - POLTERGEIST\n» Recenzje » Powrót Orków - Michael Peinkofer\nNieczęsto zdarza mi się rozpoczynać recenzję książki od skupienia się na jej wydaniu. Ale w przypadku tej powieści starania wydawcy w tym aspekcie to jest coś, na co naprawdę trzeba zwrócić uwagę. Bowiem już dawno nie miałem w rękach powieści, która byłaby przygotowana od strony wydawniczej z taką starannością. Wydawnictwo Red Horse, które już chociażby przy publikacji Wojny Zombie Maxa Brooksa pokazało, że potrafi przygotować powieść z dużą dbałością o klimat, przy Powrocie orków Michaela Peinkofera wspięło się jeszcze o jeden stopień wyżej.\nMagdalenie Zawadzkiej, która odpowiada za opracowanie graficzne i projekt okładki, należą się wielkie brawa. Ilustracja zamieszczona na okładce, mapy na ich wewnętrznych stronach, zdobienia wszystkich kart oraz starannie zaprojektowane strony tytułowe każdego rozdziału są bezsprzecznie tym, co czytelnikowi na długo zapadnie pamięć. Dodatkowo Powrót orków będzie się bezsprzecznie wyróżniał na półce, jednoznacznie wskazując, że innym wydawnictwom pod względem przygotowania produktu do Red Horse'a zaczyna trochę brakować.\nAle jak wiadomo, wydanie może być i pierwszej klasy, ale jednak najważniejsza dla czytającego jest z pewnością zawartość książki. Tutaj muszę przyznać, że zostałem mocno zaskoczony. Spodziewałem się bowiem książki niewyróżniającej się z tłumu jej podobnych, sztampowej jak tylko się da. I w początkowej części powieść Peinkofera rzeczywiście się tak prezentuje.\nGłówni bohaterowie, typowi mało inteligentni, choć na swój sposób sprytni i przebiegli orkowie, zmuszeni zostają do udania się w daleką i niebezpieczną podróż, której celem ma być odzyskanie głowy ich dowódcy. Niecnie porwana po "przypadkiem" wygranej bitwie przez bandę gnomów musi wrócić do rodzinnej wioski orków, jeżeli Balbok i Rammar mają zachować swoje głowy na dotychczasowym miejscu. Jednak jak się okazuje, misja ratowania łba swego przywódcy jest dopiero początkiem przygód, które ich spotkają.\nRazem z naszymi głównymi bohaterami wyruszamy więc przez Ląd, jak zwykli ten świat nazywać ludzie, lub też Amber (w języku elfów) w wyprawę przez góry, bagna, lodowe pustynie i przeklęte bory. Na drodze dzielnych podróżników, czego można było się spodziewać, stanie nie jedna przeciwność, czy to właśnie owe nieszczęsne gnomy, lodowi barbarzyńcy, nieumarli, krasnoludy, elfy, przerośnięte pajęczaki czy w końcu zły mag. Pełne spektrum typowych dla fantasy postaci.\nJak widać z tego opisu, zapowiadać się mogło fantasy raczej niewyszukane, w którym jedynym pozytywnym elementem może być humorystyczna strona kolejnych zdarzeń. Jednak im dłużej czytamy, tym bardziej przekonujemy się, że autor ma jednak spory talent. Bazując na prostych i wszystkim znanym wzorcach, najbardziej zbliżonych chyba do utworów Tolkiena, prowadząc akcję jak w każdej szanującej się powieści fantasy, usypia czytelnika, by nagle zaatakować. Zwrot akcji dokonujący się w końcowych momentach, coraz bardziej wyjaśniająca się intryga, której skomplikowania w żadnym razie nie można się było spodziewać, i zdecydowane przyspieszenie wydarzeń powodują, że kończąc lekturę zdecydowanie zmieniłem zdanie o tej powieści.\nJeszcze w połowie zastanawiałem się, jak można było tyle starań dołożyć do wydania czegoś tak słabego. Pod koniec byłem już pełen uznania dla wydawcy, że potrafił dostrzec ten potencjał tkwiący w Powrocie orków.\nWarto wspomnieć także o jeszcze jednym ciekawym elemencie, a mianowicie… słowniku orczej mowy. Dla tych, którzy chcieliby się w tej dziedzinie nieco podciągnąć, zaprezentowano zbiór podstawowych zwrotów, które pozwolą prowadzić debatę z każdym średnio inteligentnym przedstawicielem tego gatunku. Dodatkowo, umożliwią zrozumienie tytułów rozdziałów, które oczywiście w tym właśnie języku zostały wyrażone. Polecam zapoznać się, bo nigdy nie wiadomo, kiedy znajomość języków obcych może być nam potrzebna.\nW związku z powyższymi uwagami, jedyne, co mogę zasugerować, to nie zrażać się początkiem powieści i doczytać do końca. Naprawdę warto. Całkiem przyjazny styl pisania Peinkofera, humor w rozsądnych ilościach i dobra końcówka tworzą naprawdę wartą poznania całość. Zwłaszcza że to właśnie na ostatnich stronach znajduje się oryginalny przepis na orczy brzuchowstrząs, czyli narodową wręcz potrawę tej rasy. Dla mniej wytrzymałych podano również jej odmianę przystosowaną dla ludzkich żołądków. Osobiście jeszcze nie próbowałem, ale wygląda naprawdę smakowicie – w obydwu wydaniach zresztą.\nTytuł: Powrót Orków (Die Rückkehr der Orks)\nAutor okładki: Magdalena Zawadzka\nTagi: Powrót Orków | Michael Peinkofer\nPowrót orkow - Michael Peinkofer\nSztampa też bywa przyjemna\nOdwet Orków - Michael Peinkofer\nProlog i Księga 1\nRozpoczęłem lekture... zresztą nabyta za Poltkowe punktciki...\nNo i dopadło mnie zniesmaczenie.\nBłedy logiczne, liczne powturzenia itp.\nJeśli jednak książka ma się dalej poprawić, może doczytam....\nW kazdym badź razie, potwierdzam wniosek o słabym poczatku. Dalej nie dotarłem.\nNo może poza słowniczkiem, ten fajny.\nO ile się nie myle, to Ty się czepiałes.\nOk, w takim wypadku nie zrozumiałem posta.\nPrzepraszam i kasuje.\nHistoria może zbyt oryginalna nie była, ale bardzo podobali mi się bohaterowie i humor. Moim zdaniem całkiem fajna książka, choć fajerwerków nie ma się co spodziewać.\nCzy to ja jakiś dziwny jestem czy orki to morskie ssaki a "zielone humanoidy" to orkowie?\nRe: Orki ?\n"Ork (ang. Orc), l.mn. Orki lub Orkowie"\nJeśli był by to błąd, to raczej ktoś zauważyłby to wcześniej. ^^\nZ tego co się orientuję, to dopuszcza się chyba wszystkie formy - orkowie, elfowie, a nawet krasnoludowie.\nAes - i jak końcowe wrażenia z lektury?\nSądzę, że zdecydowanie lepiej niż z początku. Ja oceniam książkę jak najbardziej pozytywnie(właśnie skończyłem czytać, jeżeli chodzi o to, czy lektura wciąga - wystarczy zerknąć na godzinę wysłania komentarza:)).\nwiele słów a własciwie kazdy rozdzial napisany po orczemu niema wyjasnienia w tym slowniku....np":\n,,goultor".Moze mi ktos napisac co to zanczy?\nKsiążka zdecydowanie słaba, tylko dla fanów Tolkiena a i oni będą jak sądzę zawiedzeni. I z przykrością stwierdzam, że drugi tom 'Odwet orków' jest jeszcze gorszy. Książka przeznaczona raczej dla dzieci niż dla dojrzałego i wymagającego czytelnika.\nPilne! Proszę o pomoc.\nMa ktoś do sprzedania Powrót Orków, była bym bardzo wdzięczna bardzo za tą książkę... osoby chętne proszę o kontakt : [email protected]\nMoim skromnym zdaniem, ta książka jest bardzo dobra, polecam. co prawda ma niewielkie wady, ale wciąga na maksa ;)


"Tylko orły szybują nad granią...": Ksiądz Bosko w Mościszkach\nNa terenie parafii największa wioską są Mościszki. Tam z kolei znajduje się kaplica filialna, która kiedyś była klubem kołchozowym. Mościszki także mają salezjański epizod związany z ko. Wojciechem Wiertelakiem, który po zakończeniu wojny ukrywając przed władzami to, że jest bratem zakonnym, pracował w majątku Jana Obsta w Rubnie i tam zajmował się m.in. kaplicą, do której dojeżdżał z posługą ksiądz z Bujwidz. Po śmierci Obsta drewnianą kaplicę rozebrano i przeniesiono ją do sąsiednich Mościszek, urządzając w niej klub. Po upadku komunizmu wróciła do Kościoła i przez kilka lat odprawiały się tam niedzielne msze św. Dzisiaj służy jako kaplica pogrzebowa, natomiast nowa świątynia powstała z kołchozowego klubu.\nSalezjańska historia w Mościszkach zatoczyła koło. Pod koniec lat 90 – tych XX w. przyjechaliśmy tam z animatorami Pustyni Miast i Salezjańskiej Pielgrzymki Ewangelizacyjnej. Spotkaliśmy się z mieszkańcami Ławaryszek, Kieny, Mościszek i Bujwidz. Od tego czasu przez kilka lat młodzież z Mościszek była przez nas zapraszana do udziału w rekolekcjach Pustyni Miast. W 2002 r. salezjańscy neoprezbiterzy z Lądu odprawili w Mościszkach mszę świętą prymicyjną. Nasza przyjaźń z mieszkańcami tej miejscowości na Wileńszczyźnie parafii trwa nadal. Dzisiaj regularny kontakt utrzymujemy dzięki pielgrzymce Suwałki – Ostra Brama, na której grupę żółtą animują salezjanie z naszej inspektorii. Właśnie pątnicy tej grupy po dotarciu do Wilna, w wolny dzień przeznaczony na zwiedzanie, przez kilka lat jeździli na mszę świętą do Mościszek. Kilka lat temu ufundowaliśmy do kaplicy figurę Wspomożycielki Wiernych, zbieraliśmy na pielgrzymce ofiary na remont kaplicy. Mościszki odwiedziliśmy i w tym roku. Tym razem byli działacze Federacji Młodzieży Walczącej ufundowali piękny kielich mszalny, natomiast wspólnota św. Wojciecha przy naszym inspektoracie zatroszczyła się o obraz św. Jana Bosko. Został namalowany przez panią Ewę Golecką z Kobylnicy. Mieszkańcy Mościszek odebrali go z rąk pielgrzymów na trasie do Solecznik.\nUroczyste poświęcenie obrazu miało miejsce 22 lipca. Mszy św. przewodniczył ks. Wiesław Psionka, delegat ks. Inspektora ds. duszpasterstwa młodzieżowego, zaś okolicznościową homilię wygłosił ks. Jarosław Wąsowicz. Mszę św. koncelebrowali jeszcze ks. Tomasz Pełszyk, główny przewodnik Międzynarodowej Pielgrzymki Suwałki – Ostra Brama oraz ks. Leszek Główczyński. W eucharystii uczestniczyła również pani Małgorzata Ankowska – Przewoźniak, odpowiedzialna za Stowarzyszenie Wspomożycielki Wiernych w inspektorii pilskiej wraz z mężem Teodorem Przewoźniakiem. O piękną oprawę liturgii zadbała miejscowa młodzież i dzieci.\nKsiądz Bosko zamieszkał więc w Mościszkach, wrócił do tych, którym przez trudne lata komunizmu posługiwali jego duchowi synowie.\nWprowadził: Paweł Wąsowicz o 18:50


Lustro ze szprosami 119x76x3 - Pigmejka.pl\nRozmiar: 119x76x3 cmMasa towaru 12.0000 Kg\nKod katalogowy 96579\nBiała rama poddana zabiegowi postarzenia.\nLustro ze szprosami 119x76x3 .Bardzo modne i efektowne lustro oprawione w ramę w kształcie okna ze szprosami.Znakomity element dekoracyjny. Powieszony na ścianie imituje okno, a zarazem powiększa optycznie przestrzeń i umożliwia przeglądanie. Rama wykonana jest z drewna i poddana zabiegowi postarzenia.Ozdobna rama wygląda stylowo i świetnie prezentuje się na ścianie. Podkreśli oryginalny charakter wnętrza.To lustro obok którego nikt nie przejdzie obojętnie.\n- element dekoracyjny do salonu,przedpokoju,sklepu,hotelu lub restauracji\nLustro złota rama 153x93x6


Riki – Riki (2020) – Hałasy i melodie\nrarpl 3 marca, 2020 Polecanki, Recenzje\nRiki – Riki (2020)\nDo Dais Records, wydawcy m.in. takich zespołów jak Drab Majesty, ADULT., czy Body of Light dołączyła właśnie nowa, równie zakochana w przedostatniej dekadzie poprzedniego wieku artystka. Riki to jednoosobowy projekt działającej w Los Angeles Niff Nawor, która na co dzień zajmuje się sztuką wizualną. Muzycznie z kolei dała o sobie wcześniej znać na lokalnej scenie punkowej i deathrockowej z pomocą takich grup jak Silver Screams i Crimson Scarlet.\nNiff jak na osobę kreatywną i twórczynię w jednym przystało, na swoim debiucie zdołała stworzyć naprawdę ciekawą i wciągającą sklejkę różnorodnych inspiracji. Pewnie, spina je wspólny, dość wyeksploatowany mianownik, jakim są lata 80-te, ale muzycznie to na tyle głęboki worek, że coś ciekawego można z niego jeszcze wygrzebać. I tak w otwierającym Strohmann artystka śpiewa po niemiecku, nawiązując nie tylko językiem, ale i brzmieniem do popularnego niegdyś nurtu Neue Deutsche Welle. Niemiecki pojawia się też w Böse Lügen (Body Mix), choć akurat ta kompozycja to puszczenie oka stylistyce Depeche Mode z okresu Some Great Reward lub Black Celebration. Bardziej nowofalowo robi się w opartym na basie jak z Sisters of Mercy (czyżby gdzieś tam w tle rytm wybijał Dr. Avalanche?) Earth Song, a singlowy Napoleon to gotycka wariacja na temat italo disco.\nDużo dzieje się tu też wokalnie, ale są to niełatwe do wychwycenia przy pierwszym odsłuchu subtelności. Zazwyczaj głos Niff jest dość monotonny, trochę odległy, ale artystka potrafi też sprawnie modulować swoją manierę, by schować się nieco za dźwiękiem i wykorzystać swój głos jako dodatkowy instrument (tonący w pogłosie wokal w nastrojowym, dream popowym Know).\nRiki jest zestawem różnorodnych piosenek, w których brak może jakichś wyrazistych przebojów, ale nadrabiających przy tym ciekawym wykorzystaniem i dopasowaniem do siebie znanych motywów, a także przede wszystkim – onirycznym, trochę erotycznym, trochę mrocznym klimatem kolorowych dyskotek, do których wzdychamy, a których już przecież tak naprawdę nie ma i na których prawdopodobnie nigdy nawet nie byliśmy.\nPosted in Polecanki, Recenzje and tagged darkwave, gothic, neue deutsche welle, new wave, post-punk, riki, synthpop. Bookmark the permalink.\nNightrun87 – A Night at The Radio (2020)