Utracony cel: 16. Zabawa w szpiega\n16. Zabawa w szpiega\nMiałam ochotę odwrócić się na pięcie i odejść. Naprawdę nie wiedziałam, dlaczego tego nie robiłam. To wszystko nie trzymało się kupy.\nA jednak z drugiej strony, jakiś sens to miało. Victoria Griffin, na przykład. Było całkiem sensowne, że pojechałam do rodzinnego domu matki w New Jersey, nawet jeśli nadal nie wiedziałam, po co. Może nawet miałam klucze? Pewnie miałam, tylko zginęły razem z moim kompletem. Poza tym te wszystkie tajemnice, ukrywanie przed Joshem pewnych faktów. Języki obce. Skoro opowiedziałam mu historię o podstawowym wykształceniu, trudno byłoby mi wytłumaczyć, jakim cudem podróżowałam z matką po Europie i poznawałam tamtejsze języki. Dlaczego tak świetnie strzelałam? Ach, wiesz, mój dziadek był szpiegiem, nauczył mnie, gdy byłam mała. A tata, dla odmiany, pokazał mi, jak śledzić ludzi.\nNie, to jednak była kompletna bzdura. O wiele bardziej prawdopodobna była możliwość, że Ryan był moim byłym facetem, który chciał mnie zmusić do powrotu do Pasadeny, a Josh mnie przed nim chronił. To było… dużo bardziej normalne. A dziewczyna z amnezją, która przeżyła już dwa wypadki i dwa włamania, bardzo potrzebowała wszelkich przejawów normalności.\nRyan widział to w moich oczach. Widział, że chciałam odejść, że nie wierzyłam w ani jedno słowo. Zmierzyliśmy się wzrokiem i zastanawiałam się przez moment, które zareaguje pierwsze – ja, odsuwając się od niego, czy on, chwytając mnie i na to nie pozwalając? A potem wcale nie podejmowałam decyzji, bo to też mógłby zobaczyć w moich oczach, tylko po prostu odwróciłam się i zrobiłam krok do tyłu.\nW tej samej chwili na moim ramieniu zacisnęła się ręka Ryana, przyciągając mnie z powrotem. Chciałam go zdzielić potężnym kopniakiem, ale kiedy z powrotem mnie do siebie odwrócił, jego druga dłoń objęła niespodziewanie mój podbródek, a potem równie niespodziewanie Ryan zamknął mi usta pocałunkiem.\nNie, tego się z pewnością nie spodziewałam. Wszystkiego, ale nie tego! To był ten chłopak, który widział mnie, gdy byłam niemowlęciem? Który huśtał mnie na huśtawce? Który był synem przyjaciół moich rodziców, praktycznie wychowywając się ze mną? To był ten facet, którego przestraszyłam się, kiedy zobaczyłam go po raz pierwszy pod kinem?!\nNie próbowałam się wyrwać, ale też w żaden sposób mu nie odpowiedziałam. Tymczasem Ryan, który pocałował mnie chyba ze złości, stopniowo zmieniał ton tego pocałunku: już po chwili przestał być tak brutalny i natarczywy, stał się bardziej powolny, spokojny, po prostu… namiętny. Dreszcz znowu przeszedł mi po kręgosłupie.\nNie, tego nigdy nie czułam przy Joshu, który podobno był moim narzeczonym. Nawet gdy Josh kiedyś mnie pocałował, nie czułam tej obezwładniającej chęci przytulenia się do niego, przejechania mu dłońmi po włosach, odpowiedzenia na pocałunek z całą mocą, objęcia jego pleców i poczucia rysujących się pod skórą mięśni. Nie, tego się nie spodziewałam, gdy przyszłam na to spotkanie – nie sądziłam nawet, że mogłabym coś takiego czuć przy Ryanie!\nRyan tymczasem pogłębił pocałunek, a ja, nawet nie zdając sobie z tego sprawy, zupełnie mu się poddałam. A potem równie nagle odsunął się ode mnie, a pustka, która mi po tym pozostała, wydawała się wręcz bolesna.\nSpojrzałam na niego rozszerzonymi ze zdumienia oczami, ale Ryan wyglądał na zupełnie nieporuszonego. Wciąż miałam w pamięci szorstki dotyk dwudniowego zarostu, ciepło jego ust, miękkość skóry… Jezu.\n– Dlaczego to zrobiłeś?! – zawołałam nieco bardziej histerycznie, niż zamierzałam. Ryan pełnym zakłopotania gestem przeczesał dłonią włosy, dokładnie tak samo, jak jeszcze moment wcześniej ja miałam ochotę zrobić.\n– Żeby cię zatrzymać – odparł po prostu. – Powiedz mi, Mandy, czy tak całuje były facet?\nOtworzyłam usta, ale zabrakło mi słów, żeby odpowiedzieć. Nie, tak zdecydowanie nie powinien całować były chłopak! Jezu, tak nikt nie powinien całować. No dobrze, może i nie miałam doświadczenia, może po prostu nie miałam go z czym porównywać oprócz jednego kiepskiego pocałunku Josha. Ale mimo to uczucie słabości w nogach i przyspieszone bicie serca mówiło mi, że to nie było nic dobrego. Że tak nie powinno być, że nie powinnam się tak czuć!\n– Pogubiłam się – powiedziałam w końcu zmienionym głosem. – Byliśmy w końcu razem czy nie?\n– Nie. Nigdy – wyjaśnił z satysfakcją. – Właśnie to miałem na myśli.\n– Więc… Nie, nadal nic nie rozumiem – westchnęłam. – Więc dlaczego mnie pocałowałeś?!\n– Bo myślałaś, że byliśmy razem. W innych okolicznościach nigdy bym się nie odważył, a zawsze chciałem spróbować.\n„Zawsze chciałem spróbować”? Poważnie?! Jezu, właśnie przeżyłam najlepszy pocałunek w moim życiu po amnezji (może powinnam znaleźć jeszcze paru innych kandydatów i poćwiczyć, żeby to obiektywnie ocenić, ale póki co fakt pozostawał faktem), a on mówił mi, że po prostu chciał spróbować?! Rzeczywiście, Ryan Montgomery nigdy nie mógł być moim chłopakiem. Przecież nie związałabym się z takim nieczułym bucem!\nPonownie odwróciłam się na pięcie, żeby odejść, i znowu Ryan mnie zatrzymał, kładąc mi rękę na ramieniu. Tym razem jednak nie wytrzymałam. Furia kotłująca się we mnie gdzieś głęboko znalazła wreszcie ujście na powierzchnię. W ogóle nie myśląc o tym, co robię, chwyciłam tę rękę, odwróciłam się, przerzuciłam ciężar ciała na drugą nogę, wykręciłam mu ramię za plecy i mocno pociągnęłam.\nRyan syknął, a mnie tyle wystarczyło. Nie próbował się uwolnić, chociaż byłam pewna, że potrafiłby, gdyby tylko chciał; przecież był ode mnie dużo silniejszy! W końcu jednak sama przeraziłam się tego, co zrobiłam, i puściłam go gwałtownie, po czym odsunęłam się o krok.\nRyan, rozmasowując bolące ramię, odwrócił się do mnie z uśmiechem na twarzy. Czy ten facet był z granitu?!\n– Teraz mi wierzysz, Mandy? – zapytał następnie spokojnie. – Ojciec uczył cię takich sztuczek. Nie tylko samoobrony, nawiasem mówiąc.\nPrzygryzłam wargę. Nie, to był czysty absurd! Ten facet miał złe zamiary, chciał we mnie zasiać wątpliwości, tak, to wszystko mogło temu służyć!\n– Wszystkiego mogłeś mnie nauczyć sam – odpowiedziałam twardo, nieustępliwie. – Jesteś policjantem, znasz to równie dobrze co ja. Umiesz tropić, śledzić, strzelać, walczyć. Skoro byliśmy razem, mogłeś mnie tego nauczyć. Nie trzeba mieć taty–szpiega, żeby umieć facetowi wykręcić rękę.\nRyan przysłuchiwał się mojemu wywodowi z zainteresowaniem, co chwila kiwając głową. Widziałam w jego czarnych oczach drwinę i zrozumiałam, że świetnie się bawił tą sytuacją. Więc dlaczego nie odchodziłam? Jasne, próbował mnie zatrzymać, ale przecież gdybym naprawdę chciała, nie mógłby nic zrobić. Nie byłam wystarczająco stanowcza. I to było oczywiste, dlaczego nie byłam wystarczająco stanowcza.\nBo tak naprawdę wcale nie byłam tak pewna siebie, na jaką chciałam wyglądać.\n– Nie przypominam sobie, żebym mówił ci, czym się zajmuję, jestem też prawie pewny, że sobie tego nie przypomniałaś, więc wniosek pozostaje jeden: szukałaś o mnie informacji – wydedukował niczym jakiś pieprzony Sherlock Holmes. Wywróciłam oczami. – Nic dziwnego, Mandy, to tkwi w twojej naturze. Kiedy sama wreszcie zajrzysz wgłąb siebie, zrozumiesz to i przestaniesz się ze mną spierać. To wszystko jest w tobie – kwestionowanie rzeczywistości, zwracanie uwagi na szczegóły, konieczność poznania przyczyn najmniejszych nawet odchyłów od normy. Może mi powiesz, że wcale nie panikowałaś, rozumiejąc, że umiesz tyle rzeczy, o których nigdy nie wspomniałaś Joshowi? Jasne. Myślisz, że w to uwierzę? Jesteś tu, bo chciałaś poznać odpowiedzi, a teraz nie chcesz mi wierzyć wcale nie dlatego, że gadam bzdury, tylko dlatego, że nie mam dowodów. Wolisz trzymać się tego, co racjonalne i namacalne, niż uwierzyć w wyssaną z palca teorię spiskową.\nW milczeniu przyglądałam mu się rozszerzonymi oczami przez cały czas trwania tej przemowy. Z jednej strony coś w mojej głowie nie chciało słuchać ani jednego słowa; z drugiej jednak musiałam niechętnie przyznać, że ta charakterystyka zastanawiająco do mnie pasowała. I zdałam sobie z tego sprawę dopiero wtedy, gdy Ryan powiedział to na głos, bo wcześniej wcale bym się o to nie podejrzewała.\nDlatego nie potrafiłam tak po prostu odejść i zignorować wszystko to, co mówił. Miał rację. Mój umysł potrzebował dowodów. Więc dostarczę mu dowodów.\nOdsuwając od siebie chwilowo kwestię pocałunku, który zrobił na mnie takie wrażenie, skupiłam się na sprawach dużo bardziej istotnych. I natychmiast zauważyłam parę tropów.\n– Mówiłeś, że jestem tu z powodu jakiejś Dylan – przypomniałam; stwierdziłam z niezadowoleniem, że sama już nie wiedziałam, czy chciałam, żeby historia Ryana okazała się prawdą, czy nie. – Opowiedz mi o niej coś więcej.\nRyan znacząco wskazał na ławeczkę obok siebie, więc chociaż bardzo nie chciałam znaleźć się znowu tak blisko niego, usiadłam na brzeżku. Potem odpowiedział:\n– Dylan Hastings była twoją przyjaciółką od dzieciństwa. A także rówieśniczką i sąsiadką, mieszkała obok domu twoich rodziców w Pasadenie. Gdy byłyście małe, byłyście praktycznie nierozłączne. To ona była na tym zdjęciu ze świąt, razem z twoimi rodzicami – dodał, przypominając mi o jednym ze zdjęć, które mi przysłał. – Kiedy dorosłyście, kontakt wam się trochę urwał, stał się bardzo nieregularny, ale nadal byłyście sobie bliskie. Często twierdziłaś, że wiele zawdzięczasz Dylan, bo w domu, w którym ojciec jest szpiegiem, a matka prywatnym detektywem, dziecko nie ma zbyt wiele szans na konieczną do prawidłowego dorastania normalność. To Dylan dawała ci tę normalność, Mandy. Jej rodzice byli dentystami, więc to raczej oczywiste. Dlatego kiedy stwierdziłaś, że ze śmiercią Dylan coś było nie tak, musiałaś jechać to sprawdzić. Stąd się tutaj wzięłaś.\n– Ale skąd wiedziałam, że coś było nie tak? – podjęłam, bez problemów wczuwając się w rolę Amandy Griffin. Przyszło mi to chyba nawet łatwiej niż zostanie Amandą Adams. – Co było w tej wiadomości, którą dostałam dwa lata temu?\n– Nie wiem – przyznał Ryan niechętnie. – Ale ta wiadomość była wysłana tuż przed śmiercią Dylan, tylko ty o tym wtedy nie wiedziałaś. Podejrzewam, że nadal masz ją na mailu, ale z tym ci nie pomogę. Znam twój adres, ale nie mam pojęcia, jakie masz hasło. Zawsze powtarzałaś tylko, że wszędzie używasz tego samego i że jest związane z Pasadeną.\nZwiązane z Pasadeną, świetnie. Czyli szanse na odgadnięcie go były zerowe, skoro nic nie pamiętałam.\n– Dobrze. A dlaczego nie mam twojego numeru telefonu? – zadałam kolejne pytanie, próbując złapać go na jakimś kłamstwie. Ryan wzruszył ramionami.\n– Masz, tylko nie na tej komórce. Ta należy do Amandy Adams i bardzo się denerwowałaś, gdy na nią dzwoniłem. Masz jeszcze drugą, własność Amandy Griffin, ale nie mam pojęcia, gdzie. Mówiłaś, że ukrywasz ją gdzieś w mieszkaniu.\nCholera, gdyby tylko te jego odpowiedzi tak bardzo nie trzymały się kupy! W końcu wiadomość o drugiej komórce też nie była dla mnie nowością. No proszę, wszystko się rozwiązywało, a ja ciągle nie chciałam w to wierzyć!\n– No dobrze, a ten pociąg? – To było pytanie, które nurtowało mnie chyba najbardziej. – Josh uważał, że to ty nastajesz na moje życie, że jesteś zazdrosny i tak dalej, dlatego zepchnąłeś mnie z peronu metra. Ale jeśli ty tego nie zrobiłeś, jeśli to był ktoś inny, to kto? I dlaczego?\nRyan uśmiechnął się z wyższością, ale i lekkim pobłażaniem.\n– Naprawdę nie wiesz? – zapytał z niedowierzaniem. Pokręciłam przecząco głową. – Przecież to oczywiste, Mandy. Przyjechałaś tu, żeby znaleźć dowody na to, że ktoś maczał palce w śmierci Dylan. A jeśli je znalazłaś? Co, jeśli odkryłaś dowód, który obciąża mordercę pełnią odpowiedzialności za to, co się stało? To oczywiste, że próbowałby się ciebie pozbyć, a w międzyczasie szukał tego dowodu. Powiesz mi może, że w ostatnim czasie nikt nie próbował ci się dostać do mieszkania?\nJeśli to nie on się włamał – a po co miałby to robić? – to cała ta historia naprawdę zaczynała trzymać się kupy. Ryan bezbłędnie odgadł nawet to, że miałam do czynienia z włamywaczem. Przyjrzałam mu się z namysłem.\n– Dwukrotnie – odparłam szczerze. – Raz do mnie, na Brooklyn, i drugi raz do Josha, na Manhattanie. Za każdym razem włamywacz niczego nie zabrał, ale zostawił bałagan, świadczący, że czegoś szukał.\n– Właśnie – potwierdził Ryan z zadowoleniem. – Teraz mi wierzysz? – Kiedy nie odpowiedziałam, nadal nie spuszczając z niego wzroku, westchnął z rozdrażnieniem. – Słuchaj, może po prostu zadzwonię do twoich rodziców, co? Pogadasz sobie z mamą, to na pewno coś ci się przypomni. Znasz jej głos od zawsze, to ona w dzieciństwie czytała ci wszystkie bajki.\nStanowczo pokręciłam głową. Nie, nie mogłam tak. Jeśli Ryan mówił prawdę… a „jeśli” było tu bardzo istotnym słowem… ale jeśli faktycznie tak było, to nie było właściwe. Nie mogłam odbyć pierwszej rozmowy z matką przez telefon, pytając, czy faktycznie nią jest. Miałam amnezję, do diabła, i powinnam odzyskiwać swoje życie we właściwej kolejności. Zobaczyć ich, moich rodziców, o których myślałam, że nie żyją, przytulić, poznać, a dopiero potem zadawać pytania. Nie na odwrót.\nMimo wszystko, nie byłam w stanie tego zrobić.\n– Potrzebuję czasu – odparłam, wstając z ławeczki. – Muszę sobie to wszystko przemyśleć. Odezwę się do ciebie.\n– Zaczekaj! – zawołał za mną, znowu chwycił mnie za ramię. Odwróciłam się do niego z uprzejmym, lodowatym uśmiechem na ustach.\n– Nigdy więcej nie próbuj mnie całować – syknęłam. Ryan w uśmiechu wyszczerzył zęby.\n– Nie zamierzałem – odparł spokojnie. – A poza tym ja nie próbuję, tylko całuję. Już raz się o tym przekonałaś.\n– O raz za dużo.\n– No proszę, zupełnie, jakbym słyszał dawną Mandy – zadrwił. – Tę Mandy, która zawsze wiedziała, że między nami coś jest, jakaś cholerna chemia, ale zawsze bała się zaryzykować, bo groziła jej utrata przyjaciela.\n– Nie jesteś moim przyjacielem – zaprotestowałam. – Nie znam cię.\n– I właśnie dlatego możesz przestać się opierać. Nie masz nic do stracenia – odparł, a ja zamarłam, rozumiejąc, że miał cholerną rację, jeśli jego słowa faktycznie były prawdą. Ale skoro teraz czułam w jego obecności coś niepokojącego, co wcale mi się nie podobało, i skoro reagowałam przyspieszonym tętnem na każdy jego dotyk, to chyba musiało tak być zawsze, prawda? – Posłuchaj, Mandy. Nie potrzebujesz czasu, tylko powrotu do domu. Rzuć to wszystko i pozwól mi cię zawieźć do twoich rodziców. Nie widzieli cię prawie pół roku, umierają z niepokoju. To nie musi tak wyglądać.\nZawahałam się, bo poczułam nagle przemożną ochotę, żeby zgodzić się na tę propozycję. Wiedziałam, że to było szalone – w końcu nadal przecież nie byłam pewna, czy Ryan w ogóle mówił prawdę, czy nie był tym zazdrosnym byłym chłopakiem, który chciał mnie podstępem zwabić z powrotem do Pasadeny – ale Ryan brzmiał tak przekonująco, tak szczerze! I kiedy wyobraziłam sobie rodziców, których w ogóle nie pamiętałam, których bolała myśl o amnezji córki i których zżerała tęsknota za nią, naprawdę miałam ochotę się zgodzić. W głębi duszy czułam bowiem, że Ryan mówił prawdę.\nPotem jednak przypomniałam sobie o innej rzeczy. Bo nie tylko to było ważne, jeśli Ryan mówił prawdę. A co z ostatnim pół roku mojego życia? To nie było ważne?\n– Nie mogę. – Potrząsnęłam głową, musiałam przyznać, że z żalem. – Choćbym chciała to zrobić, nie mogę, Ryan. Owszem, straciłam pamięć i nie mam pojęcia, co robię w tym cholernym Nowym Jorku, ale to nie znaczy, że mam się poddać. Jeśli masz rację i rzeczywiście szukam mordercy przyjaciółki, to znajdę ten chrzaniony dowód, choćbym miała przekopać całe miasto i doprowadzę sprawę do końca. Jeśli mówisz prawdę, to poświęciłam jej tyle czasu, że nie miałoby sensu wyjeżdżanie właśnie teraz. A jeśli nie mówisz prawdy… To i tak nie powinnam cię słuchać.\nRyan przyglądał mi się z zadowoleniem i zainteresowaniem. A kiedy wreszcie skończyłam mówić, odparł z podziwem:\n– No proszę, niby straciłaś pamięć, a jednak tak wiele pamiętasz. A przede wszystkim nie zatraciłaś swojej ambicji. No dobrze, wobec tego czekam, aż do mnie zadzwonisz, Mandy. Skoro już tu jestem, mogę równie dobrze pomóc ci „doprowadzić sprawę do końca”.\nDziwnie mi było go zostawiać. Jakbym przyzwyczaiła się do niego podczas tej rozmowy. Oddaliłam się na parę kroków, po czym znowu przystanęłam.\n– Dlaczego „Mandy”? – zapytałam. Ryan podniósł się z ławki i podszedł bliżej, wzruszając ramionami.\n– A dlaczego nie? – odpowiedział pytaniem. – Wszyscy cię tak nazywają. Powinnaś raczej zapytać „Dlaczego Amanda”? Bo sądzę, że tutaj tak się wszystkim przedstawiłaś, żeby zrobić różnicę. Żeby pokazać, że to nie jest twoje prawdziwe życie.\nKiwnęłam głową, po czym wskazałam majaczące na końcu alejki wyjście na ulicę.\n– Odprowadzisz mnie? – zaproponowałam miękko. Nie mógł odmówić. Podszedł, zrównał się ze mną krokiem i znowu zaczął mi się przyglądać.\nCzułam się nieco nieswojo pod tym spojrzeniem, ale mu tego nie powiedziałam, bo to były tylko moje wymysły. I wcale nie chciałam, żeby czuł, że miał nade mną przewagę. Nawet jeśli faktycznie miał.\nPowinnam chyba grać w pokera.\n– Przepraszam za ten pocałunek – mruknął w końcu. – Przyznaję, nie mogłem się powstrzymać.\n– Za pocałunki się nie przeprasza – zaprotestowałam. Prychnął z lekceważeniem.\n– A kto ci to powiedział?!\n– W każdym razie nie za te udane – dokończyłam, choć ledwie to powiedziałam, natychmiast tego pożałowałam. Chyba nie powinnam mu była wspominać, jakie wrażenie zrobił na mnie ten pocałunek. Chyba powinnam udawać, że w ogóle mnie to nie ruszyło, nie miało znaczenia i tak dalej. Pewna nie byłam, amnezja zabrała mi wszystkie doświadczenia w tej dziedzinie.\nOdwróciłam wzrok i Ryan też nie odpowiedział, za co byłam mu wdzięczna. Nie chciałam tylko patrzeć na jego twarz, bo byłam dziwnie pewna, że zobaczyłabym na niej męską satysfakcję, albo coś innego, co równie mocno działałoby mi na nerwy.\nObcy facet. Przecież on był w gruncie rzeczy całkiem mi obcym facetem. Owszem, dobrze mi się z nim rozmawiało i chociaż najczęściej się z nim kłóciłam, ogólnie pozostawiał po sobie dobre wrażenie. Ale ciągle był obcym facetem, którego powinnam trzymać na dystans. Dlaczego więc nie potrafiłam tego zrobić?\nPożegnaliśmy się pod wejściem do Central Parku. Ryan poczekał, aż złapię taksówkę, po czym spokojnie odszedł ulicą, kiedy tylko do niej wsiadłam. Pospiesznie wyjęłam z torebki banknot pięćdziesięciodolarowy.\n– Proszę skręcić w najbliższą ulicę i zaparkować tuż za rogiem – poleciłam następnie zaskoczonemu kierowcy. – A jeśli nie obejrzy się pan w lusterko, dostanie pan drugie tyle.\nWyszarpnęłam z torby ciuchy na przebranie i zaczęłam zdejmować sukienkę jeszcze podczas jazdy. Krótkie dżinsowe szorty wciągnęłam na siebie bez problemu, musiałam tylko zrzucić szpilki; gorzej było z górą, musiałam na chwilę zostać w samym biustonoszu. Właśnie wtedy podchwyciłam ciekawskie spojrzenie taksówkarza w tylnym lusterku.\n– Ej! – Wyciągnęłam dłoń i trzepnęłam go w tył głowy. – Właśnie stracił pan premię!\nNie bez problemów, z uwagi na zranione ramię, wciągnęłam na siebie niebieski T–shirt, po czym włożyłam na nogi tenisówki, a sukienkę i szpilki upchnęłam w torbie. Gdy zatrzymaliśmy się za zakrętem, wyjęłam z kieszeni szortów gumkę do włosów, którą pospiesznie uformowałam kucyk z tyłu głowy.\nPodziękowałam taksówkarzowi i wysiadłam. Lekkim, nonszalanckim krokiem, nieuważnie rozglądając się na boki, wróciłam do skrzyżowania, z którego właśnie przejechaliśmy; w potoku ludzi przelewających się przez przejście dla pieszych zobaczyłam Ryana przechodzącego właśnie na drugą stronę ulicy. Wtapiając się w tłum, w ostatniej chwili zdążyłam na zielone światło.\nSzłam jakieś piętnaście, dwadzieścia jardów za nim, bo w takim tłumie więcej nie było potrzeba. Wyciągnęłam komórkę i udałam, że przez nią rozmawiam, głównie mamrocząc do siebie i kiwając głową, bo w ten sposób zachowywała się większość przechodniów. Dotarliśmy w końcu do następnej przecznicy i zobaczyłam, że Ryan zatrzymał się przy kiosku z gazetami.\nMinęłam go obojętnie, nie zaszczycając nawet jednym spojrzeniem; przy skrzyżowaniu stał sprzedawca z bajglami, więc zatrzymałam się po drodze, żeby sobie jednego kupić. To jedna z najważniejszych reguł śledzenia: zawsze zachowuj się naturalnie. Amatorzy próbują chować się za czapkami, odwracać wzrok, rozglądać się na boki. Tymczasem nic takiego nie trzeba robić. Wystarczy zachowywać się jak reszta ludzi na ulicy – normalnie, dokładnie tak, jak zachowywałabym się, gdybym nikogo nie śledziła. Jeśli więc miałam ochotę zjeść bajgla albo hot doga, tak właśnie powinnam postąpić.\nZ bajglem w ręce ruszyłam w dalszą drogę, dając się porwać tłumowi i od niechcenia spoglądając w bok. Szedł parę jardów przede mną, najwyraźniej minął mnie, gdy kupowałam bajgla; w ręce trzymał świeżego Timesa. Skręcił na skrzyżowaniu, więc zrobiłam to samo, pogryzając powoli bajgla i nie spiesząc się, idąc swoim tempem.\nWkrótce potem dostrzegłam ciemną czuprynę Ryana lokującą się przy jednym ze stolików wystawionych na zewnątrz kawiarni. Podchodząc bliżej, zauważyłam, jak zamówił coś u skąpo odzianej kelnerki, po czym, nie zaszczycając jej nawet jednym spojrzeniem więcej, schował się za płachtą gazety. Uważnym spojrzeniem obrzuciłam stoliki na zewnątrz. Przynajmniej połowa była pusta; dobry znak. Niespiesznie weszłam po schodach do środka i zajęłam jeden ze stolików.\nWygrzebałam z torby notesik, krótki ołówek i szarą apaszkę, która od biedy mogła służyć za ścierkę. Następnie opuściłam stolik, swobodnie kierując się z powrotem na zewnątrz, między stoliki.\nPrzy jednym z nich właśnie usiadła jakaś młoda para. Stanęłam przy stoliku, profilem zarówno do Ryana, jak i wnętrza kawiarni – tak, żeby nikt nie rozpoznał, że tylko podszyłam się pod kelnerkę – i przygotowując notesik, zaszczebiotałam wesoło:\n– Witamy w Piaceri, co mogę państwu podać?\nDwójka zaczęła zamawiać, a ja, udając, że zapisuję, próbowałam złapać jakieś odgłosy dobiegające ze stolika obok. Trafiłam na właściwy moment, bo Ryan właśnie wyciągał komórkę i wybierał jakiś numer. Po chwili bez problemu usłyszałam jego część rozmowy:\n– Victoria, witaj. Tak, wiem, która u ciebie jest godzina, bardzo przepraszam. Mam nowiny o Mandy. – Zamilkł na chwilę, słuchając kogoś po drugiej stronie. Podziękowałam uśmiechem młodej parze, po czym, zamiast wrócić do środka i przekazać zamówienie, wyciągnęłam apaszkę i udałam, że zaczynam ścierać wolne stoliki. Przesunęłam się nieco, stając tyłem do Ryana, ale nadal mogłam słyszeć rozmowę. – Nie, nie chce wrócić do domu. Nie powinnaś się dziwić, w końcu sami ją tak wychowaliście. Jest bardziej podobna do Gabriela, niż nam się wydaje.\nRęka mi zadrżała, ale oczywiście nikt tego nie zauważył. Wyglądało na to, że Ryan jednak mówił prawdę…\n– Zostanę tu i pomogę – powiedział tymczasem Ryan po krótkiej pauzie. – Nie, nie musisz się martwić. Owszem, coś się tutaj dzieje i ktoś najwyraźniej chce jej zrobić coś złego, ale przecież nie takie sprawy już rozwiązywaliśmy. O, właśnie. – Roześmiał się. – Tak, ale ona tego nie pamięta. Ta cała amnezja może być troszkę kłopotliwa, ale myślę, że przypomni sobie wszystko, kiedy już wróci do domu. Nie martwcie się, wszystko będzie dobrze.\nPogawędził jeszcze przez chwilę, po czym skończył rozmowę i ponownie zagłębił się w gazecie. Porzuciłam czyszczenie stolików i wróciłam do środka z ciężkim sercem.\nNo cóż, wszystko wskazywało na to, że Ryan rzeczywiście mnie nie okłamał. Z jednej strony uważałam, że to cudownie – miałam rodziców, mieszkających w Pasadenie, i w dodatku najwyraźniej byliśmy ze sobą blisko. Ale były też aspekty, które w całej tej sprawie wcale mi się nie podobały.\nNa przykład związek z Joshem. Przecież byłam z nim… Byliśmy prawie zaręczeni. Przed wypadkiem nie raz spędzałam u niego noc. Więc co, nic do niego nie czułam, a mimo to poszłam z nim do łóżka? Bawiłam się jego uczuciami? I nie tylko jego, oszukiwałam przecież też całą resztę, tych wszystkich ludzi, którzy mi zaufali i wpuścili do swojego życia – Zoey, Alexa, Zacha, Scarlett… To nie było w porządku i wcale mi się nie podobało, że potrafiłam zrobić coś takiego. Że nie miałam żadnych wyrzutów sumienia.\nZabrałam ze stolika we wnętrzu kawiarni swoją torbę, a potem równie niespiesznie ją opuściłam. Odchodząc ulicą, stwierdziłam ze zdziwieniem, że nikt nawet mnie nie zauważył. Musiałam być w tym śledzeniu naprawdę dobra.\nZdążyłam dotrzeć do najbliższych świateł, gdy w torbie odezwała się moja różowa komórka. Wyjęłam ją, po czym odczytałam SMS–a, który do mnie przyszedł. W następnej chwili roześmiałam się na cały głos, równocześnie czując jednak złość i ponownie stare wątpliwości.\nNiezła próba, Mandy.\nPsia Gwiazda 31 lipca 2012 10:50\nHa, byłam tu na dwie minuty przed czasem dodania rozdziału przez Ciebie. Miałam też ambitny plan poczekania, ale najpierw sprawdziłam, czy dodajesz rozdziały zawsze o 12 w nocy. No i okazało się, że nie, a byłam wczoraj na tyle zmęczona, że nie poczekałam. A szkoda, bo zasnęłabym uśmiechnięta: bardzo podobał mi się ten rozdział (pomijając fakt, że jest... jakiś krótki?).\nSzczerze mówiąc, liczyłam na to, że Ryan w końcu pocałuje Mandy! No i stało się :) Tylko w moich wyobrażeniach jej reakcja miała być zgoła inna... No ale cóż, wszystkiego nie można mieć. No i nie zgadzam się całkowicie z tym, że pan policjant jest „nieczułym bucem”.\nNo i miałam też nadzieję, że Ryan trochę rozjaśni to, kim był włamywacz i ten, co zamachnął się na życie Amandy. (Czy to możliwe, że to były dwie osoby, które ze sobą współpracowały?) Ten rozdział nastręczył mi więcej pytań, niż odpowiedzi. Oby wkrótce się to wszystko wyjaśniło, oby.\nBardzo podobała mi się scena, w której Amanda wykręca Ryanowi rękę. No i oczywiście ta w taksówce, świetna! Szczególnie, gdy trzepnęła go w głowę! Uśmiałam się przy tym fragmencie.\nSzpiegowanie Amandy było nader interesujące. Przede wszystkim jej zdolności adaptacyjne, no i spostrzeżenia, że trzeba iść za tłumem i robić to, co on. No i jej zachowanie w kawiarence! Jeśli kiedykolwiek zdarzy mi się kogoś śledzić, to chyba wykorzystam jej taktykę.\nOczywistym dla mnie było to, że Ryan wiedział o tym, że jest śledzony. W końcu – bystry z niego jest facet ;)\nJeśli o błędy chodzi: zdarzyły Ci się dwa powtórzenia.\n„Przyglądałam mu się bez słowa rozszerzonymi oczami przez cały czas trwania tej przemowy. Z jednej strony coś w mojej głowie nie chciało słuchać ani jednego słowa[...]” ¬¬– ale te nie jest rażące, natomiast drugie:\n„Wyjęłam ją, po czym odczytałam SMS–a, który do mnie przyszedł. Po czym roześmiałam się na cały[...]” – trochę bardziej, może „następnie roześmiałam”?\nPS. Szkoda, że tak długo trzeba czekać na następny rozdział, niby to tylko tydzień, ale... No cóż, pozostaje mi napisać, że czekam z niecierpliwością!\nElle 4 sierpnia 2012 22:59\nNie zawsze, ale głównie nie o północy dodawałam te, które przenosiłam jeszcze z Onetu - ostatnie częściej mi się zdarza właśnie o północy, i następny pewnie też o tej porze się pojawi. Także przy następnym możesz sobie pozwolić na poczekanie, oczywiście o ile będziesz chciała;) czy krótki? Może to raczej kwestia tego, że poprzednie czytałaś jednym ciągiem? Bo różnice między moimi rozdziałami są niewielkie, nawet jeśli był nieco krótszy, to najwyżej o parę linijek;)\nHej, a jaka miała być ta reakcja? xD och, oczywiście, że nie jest "nieczułym bucem", tylko Mandy akurat była silnie rozemocjonowana i dlatego jej się tak pomyślało. Normalnie by go pewnie za takiego nie uznała:)\nNo... tak prędko to się to nie wyjaśni. Sądzę, że wcześniej pojawią się wyjaśnienia pod kątem "dlaczego", a dopiero potem "kto" - ale może i to Cię usatysfakcjonuje, kto wie.\nAch, podobne sceny w taksówkach widziałam już w iluś filmach, więc nie uważam się w tej kwestii za pomysłową. Ale rzeczywiście, ja też lubię obydwie te sceny.\nKiedyś gdzieś o tym czytałam i wydało mi się, że to takie oczywiste, a jednak samej pewnie nie przyszłoby mi to nigdy do głowy, gdyby akurat zdarzyło mi się kogoś śledzić. (Nie zdarzyło mi się nigdy, niestety^^) Stąd ten opis. A co do Ryana - on się domyślił dopiero pod sam koniec;)\nO, dziękuję za wytknięcie błędów, zaraz poprawię. Zbliżajmy się do doskonałości, zbliżajmy!^^ (wiem, to jeszcze daleka droga;)\nPS. No popatrz, jutro już niedziela, a potem do wtorku tylko dwa dni. Szybko zleci;]\nPsia Gwiazda 5 sierpnia 2012 00:14\nZapewne skapnął się w tym momencie, w którym Mandy zabierała swoją torebkę. Miała czego chciała i przestała być ostrożna.\nUch, bardzo się ucieszę, jeśli dowiem się "dlaczego". Naprawdę, wcześniej w ogóle o tym nawet nie pomyślałam, a teraz bardziej mnie to interesuje.\nAleż nie ma problemu, dobrze jest czytać takie dobre blogi jak Twój i choć odrobinę pomóc. Już nie mogę się doczekać wtorku.\nŚciskam mocno i swym zwyczajem ścielę się,\nNinówa 31 lipca 2012 11:19\nNie mam pojęcia, czy już kiedyś o tym wspominałam, ale Mandy jest bardzo zuchwała :P Zaryzykowała śledzenie Ryana, mimo że jest policjantem. Miałam wrażenie, że on domyślił się, że jest śledzony, gdy przystanął, aby kupić gazetę ;)\nO, trafiłam ostatnio z tym pytaniem, czy Mandy będzie z Ryanem xD Nie wiedziałam tylko, że on będzie próbował się zbliżyć tak szybko. Wychodzi na to, że on też jest zuchwały, haha :P A tak w ogóle, to ja wierze bezgranicznie Ryanowi i jestem całkowicie za nim. Zaczynam się ślinić, jak już się pojawia xD Także nie przyjmuję do wiadomości, że jest inaczej, niż on mówi, o!\nAch, w ogóle zaczęłam czytać Po moim trupie! i nawet nie wiem kiedy przeczytałam dziesięć rozdziałów :)\nElle 4 sierpnia 2012 23:02\nChyba nie, chyba domyślił się dopiero pod koniec;) nie pamiętam, przyznam szczerze, ale on jej potem powie dokładnie, kiedy się domyślił. A czy zuchwała... No cóż, tak była wychowana :D\nHaha, pewnie, że trafiłaś xD a, no wiesz, dla niego jednak to wygląda tak, że zna Mandy całe życie. A że ona niespecjalnie się broni, to nawet dla niego lepiej :D o, jesteś za nim? To chyba dobrze, bo w jego przypadku żadnej dwulicowości nie planuję (chociaż kto mnie tam wie, buahaha^^)\nTo chyba oznacza, że się nie zanudziłaś śmiertelnie? ;P\nNinówa 5 sierpnia 2012 15:22\nEch, nie wiem czy to jest istotne, jak sam fakt, że w ogóle się domyślił :) A skoro to prawdopodobnie było pod koniec, to naprawdę niewiele brakowało Mandy, żeby pozostać niezauważoną :P\nHm, skoro ma wątpliwości, to trudno się tak... jednoznacznie opierać xD Oj tam, to przeżyję ogromne rozczarowane, jeśli się okaże, że Ryan kręci :P Na razie zdania zmieniać nie zamierzam :D\nNo pewnie, że nie! Ostatnio skończyłam będąc w połowie. Jak posiedzę dwa dni sama w domu, to pewnie skończę czytać, a czeka na mnie jeszcze Przez lustro :)\nCharlie 31 lipca 2012 13:31\nNie lubię Ryana. Facet jest zapatrzonym w siebie dupkiem! Dogadaliby się z Alessandrem :P\nNajwyraźniej chce wykorzystać fakt, że Amanda ma amnezję i coś ugrać. Ona jest naiwna.\nJames Bond w spódnicy :P. Końcówka najlepsza. Ryan utarł jej nosa. I bardzo dobrze :P\nChyba jednak jej nie odpuszczę. Jestem za tym, żeby nie odzyskiwała pamięci.\nCharlie 31 lipca 2012 19:19\nA chciałoby Ci się zrobić nowy szablon na Zaczynając raz jeszcze? ;)\nz tym zdjęciem: http://models.com/work/roberto-cavalli-roberto-cavalli-fw-12-2/110408\nCharlie 31 lipca 2012 19:21\ntrochę zmieniam fabułę, u mnie to tak zawsze. Zaczynając i Gra w karty będę powiązane. Bohaterką Zaczynając raz jeszcze będzie Robin, koleżanka Amelii ze studiów.\nCharlie 1 sierpnia 2012 07:45\nMała zmiana: Gra życia i Gra w karty będą powiązane.\nCharlie 1 sierpnia 2012 20:08\nChyba jednak daruję sobie ten pomysł. Teraz chcę skupić się na jednym i go realizować ;)\nNapisałam (w mękach) pierwszy rozdział na Grę w karty. Średnio mi się podoba, ale w tej chwili nie wymyślę nic lepszego.\nElle 4 sierpnia 2012 23:08\nPewnie by się dogadali, w końcu wszyscy moi "faceci" mają w sobie coś z dupków xD ale akurat w tym gronie Ryan ma chyba najmniej, on jest twardy, ale dupkiem chyba niespecjalnie jest. Może i chce trochę wykorzystać sytuację, ale nie robi jej przecież nic złego. W zasadzie to jest pewien, że robi wszystko dla jej dobra;)\nHaha, trochę może tak, choć Mandy na pewno nie ma tyle uroku, co miał James Bond xD (i nie mówię tu o Craigu, którego szczerze nie znoszę :D) no cóż, ostatecznie Ryan jest profesjonalistą, a Mandy tylko dziewczyną z amnezją;) a ja tam nadal nie wiem, jak jej wątek skończę, chociaż mam już pewną koncepcję;]\nHmm, to chcesz w końcu ten szablon? Bo przyznaję, że przez parę dni tu nie zaglądałam, i teraz nie wiem, czy go robić;) jeśli chcesz, to sprobuję:)\nCharlie 5 sierpnia 2012 08:43\nMnie on działa na nerwy. Taki cwaniaczek. Skoro Amanda ma amnezję, to postanowił trochę ją zbajerować i zaciągnąć do łóżka. Uważa się za nieomylnego.\nA może jestem trochę do niego uprzedzona.\nPrzypomniało mi się jedno Twoje opowiadanie. Były mąż głównej bohaterki miał 48 lat, a ona 26 :P.\nCo do szablonu, to poproszę na Grę życia http://celebscentral.net/picture/163089/large/?gallery=2054\nnapis: Here comes the morning\nZmieniłam trochę koncepcję ;) Pojawi się motyw bliźniaczek plus poprzednie z poprzedniej wersji ^^\nCharlie 5 sierpnia 2012 09:03\nCharlie 5 sierpnia 2012 11:14\nCharlie 5 sierpnia 2012 13:21\nDoszłam do wniosku, że jednak będę pisała Grę w karty i Zaczynając raz jeszcze - oczywiście nie zabraknie wątku kryminalnego :D\nPrzepraszam za zamieszanie :***\nCharlie 5 sierpnia 2012 14:40\nTo może nowy szablon na Zaczynając raz jeszcze ;)\nCharlie 5 sierpnia 2012 14:45\nCo do zdjęcia, to może być to pierwsze, co wysłałam ;)


Wykorzystanie programu Sapard w województwie łódzkim - PPR\n/Wykorzystanie programu Sapard ...\nWykorzystanie programu Sapard w województwie łódzkim\n1011 wniosków o dofinansowanie z programu Sapard złożono do końca ubiegłego roku w województwie łódzkim. Większość - 860 wniosków - wpłynęła do łódzkiego oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w 2003 roku.\nNajwiększym zainteresowaniem w regionie cieszy się, skierowane do samorządów, Działanie III "Rozwój i poprawa infrastruktury obszarów wiejskich".\nW drugiej edycji tego Działania (lipiec-wrzesień 2003 roku) wpłynęło 260 wniosków. Limit pieniędzy, które mogą być tu wykorzystane to 32,08 mln zł.\n"Zainteresowanie Działaniem III przekracza możliwości Agencji w Łodzi, ale dojdą jeszcze niewykorzystane pieniądze z pierwszej edycji tego Działania w kwocie około 14 mln zł. Poza tym, mają być tu przesunięte z Działania I" - mówił dyrektor Stasiak.\nJego zdaniem, wzrost zainteresowania Sapardem wśród samorządów spowodowany jest m.in. tym, że gminy zobaczyły, iż można dostać pieniądze, a przygotowanie wniosku nie jest zbyt kłopotliwe.\nPo drugie, w tej edycji można było złożyć trzy wnioski w jednym tzw. schemacie. Te schematy to kanalizacja, wodociągi, drogi, odpady oraz odnawialne źródła energii. Dyrektor Stasiak jest przekonany, że wykorzystanie w tym Działaniu powinno sięgnąć 100 proc. Na drugim miejscu, pod względem zainteresowania znajduje się w łódzkiem - Działanie II dotyczące rozwoju i poprawy infrastruktury obszarów wiejskich.\nJak poinformowano PAP, w łódzkim oddziale ARiMR do końca roku rolnicy złożyli 387 wniosków na ogólną sumę ponad 17,6 mln zł. Limit pieniędzy na województwo wynosi 28,8 mln zł. Tymczasem do tej pory podpisano z rolnikami umowy na kwotę 5,8 mln zł. Odrzucono 31 wniosków.\nZdaniem zastępcy dyrektora Agencji Zbigniewa Stasiaka, zainteresowanie dofinansowaniem inwestycji w gospodarstwach rolnych "rośnie z dnia na dzień". "Do 2 września pod adresem ARiMR wpłynęło 151 wniosków, na początku listopada było już ich 236, a do końca grudnia - 387" - wyjaśnił. Dodał, że najwięcej "inicjatywy w składaniu wniosków" wykazują osoby zajmujące się uprawą warzyw i owoców.\nO wiele mniej wniosków złożono w Działaniu I. Do Agencji wpłynęło ich 104 na ogólną kwotę 164,2 mln zł. Do tej pory 25 wniosków odrzucono. Podpisano natomiast 46 umów. Dyrektor jest jednak przekonany, że ta liczba może się jeszcze zwiększyć, bo przyjmowanie wniosków kończy się 5 lutego. "W tym działaniu nie ma limitu na województwo, jest na cały kraj i decyzja o tym, co będzie finansowane zależeć będzie od centrali" - dodał Stasiak.\nW Działaniu IV "Różnicowanie działalności gospodarczej na obszarach wiejskich" do końca roku zarejestrowano 120 wniosków. Pracownicy ARiMR są jednak przekonani, że będzie ich więcej, bo samo wypełnienie wniosku nie jest skomplikowane. Zainteresowani mają czas do 26 stycznia. Twierdzą też, iż należy się spodziewać, że limit 4,6 mln zł będzie niewystarczający na woj. łódzkie.\nZdaniem dyrektora Stasiaka, "wykorzystanie unijnych pieniędzy jest coraz lepsze, bo wszyscy prędko się uczymy". Według niego, nie powinno być problemów z kwotami przeznaczonymi na infrastrukturę na obszarach wiejskich. "Gminy mają środki własne, aby wyłożyć na inwestycje, mają odpowiednie kadry, aby przygotować wniosek" - powiedział.\nDodał, że na początku najgorzej było z Działaniem II m.in. ze względu na trudności w wypełnianiu wniosków. Było dużo błędów formalnych i merytorycznych. "Teraz jest już lepiej. Ludzie się uczą. Najwięcej wniosków w tym Działaniu spływa z rejonu Łowicza, Łęczycy, gdzie jest dużo osób uprawiających warzywa, z rejonu Białej Rawskiej i Skierniewic gdzie pracuje dużo sadowników" - wyliczał Stasiak.\nWedług niego - gdyby wziąć pod uwagę wszystkie składane wnioski - to najwięcej błędów dotyczyło złego przygotowania biznes planów, błędów rachunkowych polegających m.in. na braku załączników. Jak poinformowano w Agencji PAP do najbardziej znaczących inwestycji w regionie należą te, przeprowadzone w gminach. Gmina Łubnice otrzymała z Sapardu ponad 1,5 mln zł na rozbudowę oczyszczalni ścieków i kanalizacji sanitarnej. Milion złotych wpłynęło do kasy gminy Widawa, budowała wodociąg, a ponad 400 tys. zł otrzymała gmina Kleszczów na linię energetyczną zasilającą strefę przemysłową.\nNa programie Sapard skorzystało w łódzkiem też wiele zakładów związanych z przetwórstwem rolno-spożywczym.\nŚwiętokrzyskie/ W niedzielę ogólnopolska konwencja PiS poświęcona rolnictwu\nPO złoży wniosek do NIK o kontrolę w stadninach koni\nPSL poparło prezydenta Tarnowa Romana Ciepielę w wyborach samorządowych\nW mazurskich jeziorach pojawiła się babka bycza\nFrancja/ Minister zadowolony z ukarania koncernu Monsanto\nW.Brytania/ Pracodawcy skarżą się na problemy z rekrutacją w obliczu Brexitu


Problemy kosmetyczne każdej pani/ Strona o pięknie: zpwkp.pl\nChociaż panowie bagatelizują tę sprawę, wygląd odgrywa wielką rolę jeżeli rozchodzi się o nasze samopoczucie. Dlatego panie nieustannie poszukują preparatów, które poradzą sobie z ich wszelkimi niedoskonałościami.\nNa pewno każdy kojarzy programy telewizyjne, w których, zazwyczaj panie są poddawane generalnym metamorfozom.\nZmienia się ich fryzura, make up, ubranie, poprzez co prezentują się one całkowicie inaczej przeczytaj tutaj. Czasami poddawane są one również zabiegom kosmetycznym. Ogólny efekt jest zwykle taki sam: bez żadnych drastycznych interwencji kobiety odzyskują pewność siebie, znowu się sobie podobają, mają chęć zdobyć świat. Ten rezultat jest osiągnięty przy pomocy zwyczajnych rzeczy: spotkań ze specjalistami, którzy uczą, co ubrać, jak się czesać, jak zrobić make up, jaki krem kupić, jaki krem pod oczy wybrać, jak ćwiczyć i tak dalej.\nJeżeli nie chcesz, żeby ominęły Cię inne analogiczne informacje tyczące się omawianego tutaj tematu, to kliknij i więcej znajdziesz tutaj (https://www.drherbich.eu/blog/produkty/pessar-grzybkowy-cienki/).\nCo ciekawe, wszystkie te rady są powszechnie znane, zazwyczaj są one również doskonale znane uczestniczkom takich programów, jednakże do tej pory nie znajdywały one w sobie dostatecznie dużej motywacji, aby wdrożyć je w życie jakie kremy pod oczy. Spotkanie z tyloma osobami doskonale wiedzącymi, co trzeba zrobić, aby kompletnie odmieniają ich życie oraz dodają ogromnej energii.\nJeżeli nie uczestniczymy w żadnym takim programie, poszukiwaniem wysokiej jakości preparatów kosmetycznych musimy zajmować się same. To wcale nie jest takie trudne. Możemy obrać parę sposobów na to, aby wyszukać istne perełki.\nPrzeczytaj ten interesujący tekst a jeśli interesuje Cię więcej danych na prezentowany temat to odkryj więcej (https://www.dermamed.com.pl/oferta/chirurgiczne-usuwanie-blizn) – znajdziesz więcej informacji na to zagadnienie.\nPierwszy to czytanie ulotek kosmetyków, aby dobierać je dokładnie do naszych potrzeb.\nDrugi – stosowanie starych, domowych receptur na zwalczanie różnorodnych kosmetycznych defektów, na przykład na spierzchnięte usta wspaniale wpływa maseczka z miodu. W końcu trzeci sposób – popytanie koleżanek o to, które Produkty najbardziej polecają.


Robert Lewandowski może już wkrótce pobić kolejny fenomenalny rekord Gerda Mullera. Polskiemu zawodnikowi to jednego z nich brakuje już tylko dwóch spotkań!\n41 bramek w sezonie to nie wszystko\n32-letni napastnik Bayernu Monachium w minionym sezonie Bundesligi zasłynął z tego, że pobił i wyśrubował nowy rekord rozgrywek w liczbie zdobytych goli w ciągu jednej edycji. „Lewy” strzelając 41 bramek w sezonie 2020/21, zastąpił na pozycji lidera wszech czasów słynnego Gerda Mullera, który niedawno zmarł po ciężkiej chorobie.\nPolskie media bardzo dużo mówiły o fenomenalnym wyczynie naszego rodaka, jednak o najbliższych rekordach do pobicia, jakie ma przed sobą Lewandowski zdaje się być wyjątkowo cicho. Tymczasem kapitan reprezentacji Polski już wkrótce może zrównać się z Mullerem kolejnym niewyobrażalnym wyczynem – 16 meczów z rzędu ze zdobytą przynajmniej jedną bramką.\nRobert Lewandowski w pierwszej kolejce Bundesligi zdobył jednego gola, a w Superpucharze Niemiec – dwa. Dzięki temu ma już na koncie 14 starć ze zdobytym minimum jednym golem. Jeszcze dwóch takich brakuje zawodnikowi do wpisania się do kart historii po raz kolejny.\nGerd Muller zaliczył 16 spotkań z co najmniej jednym golem w sezonie 1969/70. Polak będzie więc mierzył się z rezultatem, którego nikt nie pokonał od ponad 50 lat!\nMimo że mówi się o tym, iż Lewandowski może za jakiś czas opuścić Monachium, nie jest powiedziane, iż tak rzeczywiście się stanie. I to mogłaby być – wbrew pozorom – dobra wiadomość dla polskich kibiców. „Lewy” cały czas może bowiem zostać najlepszym strzelcem w historii Bundesligi. Do tego sporo mu jednak jeszcze brakuje – 87 goli.\n„Lewy” najlepszym strzelcem wszech czasów?\nBiorąc pod uwagę, że ponad 40 goli na sezon jest trudną sztuką, ale liczba zbliżona do tego wyniku dla Lewandowskiego nie powinna stanowić większego problemu, może się okazać, że za trzy sezony Polak stanie się najskuteczniejszym zawodnikiem w Bundeslidze.\nKolejna okazja do zdobycia bramki przez „Lewego” już 22 sierpnia. Bayern w niedzielę o godzinie 17.30 podejmuje na własnym stadionie FC Koln. Po remisie w pierwszej kolejce kolejna strata punktów może być dla fanów Bawarczyków nie do przełknięcia. Na ich szczęście, mistrz Niemiec jest faworytem do sięgnięcia po zwycięstwo.\nPoprzedniLegia traci jedną z gwiazd, Juranović zagra w Celticu!\nNastępnySzczypiorniści szykują się na nowy sezon\nPodobne do: Lewandowski pobije kolejny nieprawdopodobny rekord?


Poszewki miłosne, serca - nadruk wysokiej jakości - Poszeweczka\nPoszewka 3D 40x40cm - CZERWONY POCAŁUNEK\nPoszewka 3D 40x40cm - DREWNIANE SERCE\nPoszewka 3D 40x40cm - OBRĄCZKI\nPoszewka 3D 40x40cm - PIESIO NA SERCU\nPoszewka 3D 40x40cm - SERCA W PŁATKACH\nPoszewka 3D 40x40cm - SERCE WŚRÓD KAMIENI\nPoszewka 3D 40x40cm - SERCE Z WIKLINY\nPoszewka 3D 40x40cm - SŁODZIAK Z SERDUSZKIEM\nPoszewki w miłosne serca – prezent mówiący więcej niż tysiąc słów\nZastanawiasz się, jak sprawić przyjemność ukochanej osobie? A może szukasz prezentu na rocznicę ślubu lub Dzień matki? Poszewka w miłosne serca będzie strzałem w dziesiątkę. Starannie i estetycznie wykonane stanowią piękną ozdobę sypialni lub salonu. Satynowa bawełna dodaje im elegancji, a zastosowanie zamka sprawia, że bardzo łatwo utrzymać je w czystości. Piękne i żywe kolory zachowują swoją intensywność na długie lata.\nMiłosne serca – wyjątkowe nadruki dla wyjątkowej osoby\nWszystkie prezentowane w tej kategorii poszewki są wykonane z dbałością o szczegóły. Szeroka oferta wzorów i kolorów sprawi, że z pewnością znajdziesz tę idealną. Poszewki serii Miłosne serca występują w rozmiarze 40x40cm, zostały uszyte przez polskiego producenta z 100% bawełny bardzo dobrej jakości. Zastosowanie motywu serca tworzy wyjątkowy, osobisty wymiar. Jest to doskonały wybór na prezent lub przeprosiny. Z pewnością sprawi również radość, pojawiając się w pokoju małej dziewczynki.


Take-Two pozwane przez swojego byłego testera / CD-Action - Take-Two, Ciekawostki\nPiotrek66 środa, 31 sierpnia 2011, 16:42 News\nW pozwie złożonym do kalifornijskiego sądu Martinez twierdzi, że testerom pracującym dla Take-Two nie zapłacono za wszystkie przepracowane godziny. Nie zapewniono im również odpowiedniego pożywienia i przerw, a także nie wypłacono wynagrodzeń należnych za okres wypowiedzenia.\nW liście, w którym Take-Two informuje swoich pracowników, że mogą być poproszeni o udział w sprawie, prawnicy koncernu odpierają te zarzuty uważając, że firma działała „zgodnie z prawem”.\nWięcej na temat: Take-Two, Ciekawostki,\nczwartek, 1 września 2011, 19:20 djb\n@mef666 nie mówię o posadzie serwisanta, tam faktycznie bym sobie nie poradził, bo to n ie tylko informatyka, ale i elektronika, a wiedzy z zakresu elektroniki serwisowej niestety nie mam. @Himo W dziale obsługi klienta wiedza informatyczna jest raczej mało potrzebna, tam są potrzebne tzw. umiejętności interpersonalne.\nczwartek, 1 września 2011, 18:33 Himo\n@djb "W końcu co taki szef może wiedzieć o informatyce, gdyby dużo wiedział nie zatrudniałby ludzi i by sobie zaoszczędził." gdybyś nie zauważył ludzi zatrudnia się po to aby pracowali dla ciebie i zarabiali za ciebie pieniądze. Nawet osoba z dużym doświadczeniem w sprawach IT gdy założy własną firmę po pewnym czasie będzie potrzebować pomocy bo wraz z wzrostem renomy wzrasta ilość klientów. Argument że gdyby wiedział dużo to by nie zatrudniał ludzi jest na poziomie..gimnazjum?\nczwartek, 1 września 2011, 17:08 mef666\n@djb ha ha\nAkurat egzaminu nie przygotowuje prezes ha ha. Tylko doswiadczony manager sekcji PE w moim przypadku.\nUwierz, ze szczeka by Ci opadla jakbys zobaczyl pytania.\nBTW. serwis laptopow jeden z najwiekszych na swiecie.\nCzesc praktyczna dissasambling laptopa do najmniejszych czesci a pozniej assambling.\nTak czy inaczej wiara w CKE to glupota imho.\nMatura to smiech przez duze "S"\nczwartek, 1 września 2011, 16:52 djb\n... jakby wykształconemu człowiekowi dać do rozwiązania egzamin na poziomie gimnazjalnym i wymagać 98%\nczwartek, 1 września 2011, 16:50 djb\nCzasami pracodawcy przeprowadzają własne egzaminy kwalifikacyjne, ale to nie ma porównania z tymi, które przygotowują wykwalifikowani profesorowie informatyki z Centralnej Komisji Egzaminacyjnej, więc się nie dziw, że pracodawca wymaga 98%. W końcu co taki szef może wiedzieć o informatyce, gdyby dużo wiedział nie zatrudniałby ludzi i by sobie zaoszczędził. Pracodawca, który przygotował egzamin i wymaga 98% dobrze wie, że jego wiedza jest nieporównywalna z wiedzą informatyków i stąd te wymagania. To tak...\nczwartek, 1 września 2011, 16:29 mef666\nKwestia checi i samozaparcia "Kiepski" chocby chcial bardzo ruszyc dup-e z fotela to i tak pracy nie znajdzie.\nWracajac do tematu podejrzewam iz bez mobbingu ssie nie obylo.\nPracodawca [beeep] to straszna rzecz - wiem bo uswiadczylem.\nczwartek, 1 września 2011, 16:26 mef666\nGeneralnie jak ja zdawalem egzamin do pracy :O to 98% bylo wymagane by w ogole z toba rozmawiali\nIT to nie bajka, trzeba miec cholernie rozlegla wiedze a nie tylko checi i"pseudo pasje".\nZycze powodzenia w szukaniu pracy siedzac przed kompem i wysylajac cv.\nW tej branzy trzeba zaczynac od zera, isc na produkcje do firmy IT i wykazac sie wiedza.\nJa zaczalem od pogotowia komputerowego poprzez strony www na grafice konczac.\nBez wyksztalcenia/znajomosci jestem inzynierem\nczwartek, 1 września 2011, 15:35 dogmeat\n@djb - jak to inna? w czym inna? typy którzy muszą w Chinach grać po 12 godzin i zbierać złoto to też ok, bo sobie grają? człowieku, nie wiem czy uważasz się za lepszego od testerów, czy na prawdę masz aż tak zamknięty umysł, ale to co piszesz jest na prawdę słabe...posiedziałbyś w pracy jako tester 26 godzin w cranchu, spinając się żeby zamknąć daną fazę projektu to trochę inaczej byś pogadał.\nczwartek, 1 września 2011, 12:44 shmehr\nJakiś osioł wywala normalne komentarze. Dzieki!\nczwartek, 1 września 2011, 12:22 H4ku\n@djb Chyba, że ma się znajomości\nNadgodziny Steam Blizzard Ubisoft konkurs PlayStation 4 Xbox One Microsoft Przecieki PlayStation Vita E3 2011 Ciekawostki Electronic Arts Nintendo E3 2013 Steam, Direct2Drive, Impulse, EA Store i inne - najciekawsze oferty na weekend Ogłoszenia Rynek gier PlayStation Sony


13 Wrz 2011, 15:07\nNo to całkiem sporo jak tysiąc,[link wygasł]takie Punto? Zastanawia mnie ten bardzo niski przebieg, ktoś mądry cofnął ponad 100tyś?Podobnie tutaj[link wygasł]jeszcze ten fiacik całkiem fajny[link wygasł]\n13 Wrz 2011, 15:20\nCo do tego białego Polo to wątpie żeby sprzedający spuścił aż 1000zł,to nie jest auto za 15-20tys.zł ale wizualnie jak patrze na zdjęcia to wydaje mi sie że przedni zderzak jest od modelu poliftowego więc raczej był wymieniany.Pierwsze szare Punto wygląda ładnie ale widać że jest odpicowane do sprzedaży.Natomiast to drugie Punto ma małe zdjęcia więć ciężko coś powiedzieć.Co do przebiegu to fakt mogą być cofnięte.Bravo z silnikiem 1.4 sobie odpuść,największy niewypał.\n13 Wrz 2011, 15:23\nDzieki barol, no nic dalej szukam czegoś. Chociaż przyznam, że to pierwsze Punto mi się bardzo podoba, ale to pewnie uległem manipulacji damian9\n13 Wrz 2011, 15:40\n13 Wrz 2011, 17:20\nW sumie mieszkam blisko granicy to zacząłem się rozglądać na niemieckim mobile.de[link wygasł]ile opłata na granicy takiego cuda kosztuje? W opisie jest coś o jakimś problemie z chłodnicą, przynajmniej tak mi google translate prztłumaczyło.Obliczyłeml na 1250zł + 3% od wartości.[link wygasł]jeszcze ten wygląda całkiem fajnie, tylko czy 1.2 60KM to dobry silnik?\n13 Wrz 2011, 22:05\n13 Wrz 2011, 22:25\nPosty: 7Rejestracja: 29 Lip 2011, 23:44\n14 Wrz 2011, 13:52\nWitam, chciałem się podłączyć pod temat.Szukam również autka do ok 4tys zl z nieduzym silnikiem(tak do 1.3), 4 drzwiowe, w miare dobrze wyposazone.W oko wpadlo mi cos takiego [link wygasł]. Jako ze bedzie to moje pierwsze auto to nie mam pojecia jakie beda koszty eksploatacji takiego auta i jak jest z dostepnoscia czesci??\nPosty: 6Rejestracja: 14 Wrz 2011, 17:46\n14 Wrz 2011, 18:46\n[link wygasł]taka meganda nadaje się?\n14 Wrz 2011, 21:53\nAstra to dobra propozycja ale tam trzeba patrzyć na rdze.Ta megana wygląda dość ładnie tylko też uważaj na rdze.\n14 Wrz 2011, 21:57\n5,3tyś to nie jest dużo jak na 96 rok?w tym samym komisie Polo z 95 roku w podobnej cenie [link wygasł]To Polo też mi się podoba [link wygasł]Co do Astry to nie mogę nic znaleźć konkretnego w moich okolicach.\nTagi: auto, polo, kupię, części, ekonomiczny, gaz, sprzedam, mobile, opony, eksploatacja, przebieg, salon, klima, samochód, klocki, sekwencja, komis, spalanie, koła, szrot


wiara « Prawym Sierpowym\nCel: rok 1920!\nby gloomy under historia, Świecą przykładem, wiara\nChoć od obchodów 15 sierpnia minęło już trochę czasu to chciałbym podzielić się z naszymi Czytelnikami kilkoma refleksjami dotyczącymi tego święta.\nPrzyznam się szczerze, że bardzo lubię tę datę. Jest to bowiem zarówno kościelna uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny jak i Święto Wojska Polskiego, ustanowione na cześć zwycięstwa nad bolszewikami w Bitwie Warszawskiej w roku 1920. To święto łączy więc w sobie ziemskie dzieje naszej Ojczyzny z katolicką wiarą i z przekonaniem o wielkiej roli Opatrzności w naszych dziejach, zwłaszcza w sytuacjach tak przełomowych i dramatycznych jak najazd bolszewicki w roku 1920. Święto Wojska Polskiego przywołuje wreszcie całe ponadtysiącletnie dzieje polskiej wojskowości, a więc w praktyce całej naszej historii. Można rzec – jest tu wszystko co najważniejsze dla naszej wspólnoty. (continue reading…)\nAleksander Pogorzelski, Cud nad Wisłą, Ferdynand Przasnyski, Julian Kolak, Karol Podkóliński, Kazimierz Purzycki, Stanisław Langiewicz, Władysław Jasiński, Zygmunt Podkóliński 1 Comment more...\nby admin under Polecamy, Świecą przykładem, wiara\nTuż przed obroną pracy doktorskiej przez ks. Marka Jędraszewskiego, 20 grudnia 1979 r., Papieskie Kolegium Polskie w Rzymie odwiedził Ojciec Święty Jan Paweł II. Podszedł wtedy do młodego kapłana z Poznania, którego już wcześniej poznał i polubił, i zapytał: „No, co tam, Marek? Jak tam z tym twoim Levinasem?” – ten bowiem litewski myśliciel był przedmiotem badań przyszłego profesora i arcybiskupa metropolity. Gdy zapytany odrzekł, że niedługo będzie się bronił, usłyszał w odpowiedzi: „Co? Bronić się? Ty masz zwyciężać!”. (continue reading…)\nabp Marek Jędraszewski, Adam Bujak, Jan Paweł II, Jolanta Sosnowska, Karol Wojtyła, Wydawnictwo Biały Kruk Leave a Comment more...\nDziś wielki Piątek, jutro Wielka Sobota, pojutrze Wielka Niedziela, Wielkanoc. Wchodzimy w taki czas, że Internet powinien zejść na dalszy plan. Wielkanoc to okres, w którym zachęcam swoich wiernych Czytelników do odpoczynku od mojej strony. Jestem w tym nieco samolubny, ponieważ te kilka dni wolnego pozwolą na nowo naładować baterie. Ale taki czas jest bardzo potrzebny. I Państwu i mnie. Wielkanoc to najwspanialszy okres w roku. Wiem, że znajdą się maruderzy, którzy twierdzić będą, że jednak Boże Narodzenie to bardziej rodzinne święta. Poniekąd mają rację, ale Wielkanoc to najważniejsze święta. Życzę Państwu odpoczynku od tego, co robimy każdego dnia. Odpoczynek od Internetu jest zatem jak najbardziej wskazany. Po takim krótkim odpoczynku człowiek wraca ze zdwojoną energią, z innym patrzeniem na świat. Te święta właśnie po to są, żeby zmienić optykę, żeby wrócić do lepszego życia, wrócić lepszym i odmienionym. (continue reading…)\nWesołego Alleluja, Wesołych Świąt Leave a Comment more...\n12 lat temu działy się niepojęte rzeczy. To już 12 lat. Nie mamy pojęcia co robiliśmy 27 września 2008 r. (data zupełnie przypadkowa), ale bardzo dobrze wiemy (obstawiam, że więcej niż 90% z nas), co robiliśmy 2 kwietnia 2005 roku. Pamiętam i ja, bo tego dnia (ale i w ogóle dni przed i po 2 kwietnia) nie da się wymazać z pamięci. Cały dzień gapiłem się w ekran telewizora i czekałem w napięciu, co też wydarzy się w Watykanie. I tak do wieczora… (continue reading…)\nJan Paweł II 1 Comment more...\nMłodzież duchem silna\nGdy tylko jakakolwiek niemiecka lub inna zachodnioeuropejska gazeta napisze, że Polska to kraj, w którym rasizm i ksenofobia tworzą zgrany duet, należy pokazać zdjęcia z odbywających się w Krakowie Światowych Dni Młodzieży (ŚDM). Nawet nie trzeba się specjalnie silić na mądre słowa. Zamiast słów niech będą zdjęcia, obrazy. One są o wiele bardziej wymowne. Wielu z tych młodych ludzi jest w szoku, że Polska to wcale nie kraj Trzeciego Świata, ale kraj piękny, może nie nazbyt bogaty, ale za to otwarty i gościnny. Mówi się, że jak nas widzą, tak nas piszą, więc myślę, jestem pewien, że po przyjeździe do swoich krajów będą opowiadać, że Polska to kraj przepiękny, bogaty duchowo i gościnny. I co z tego, że Niemcy czy Francuzi są bogatsi materialnie, skoro są ubodzy duchowo? (continue reading…)\nŚDM, Swiatowe Dni Młodzieży Leave a Comment more...\nZabili księdza, czyli wróg u bram\nby Bastek under Polityka zagraniczna, wiara\nZnowu Francja. Znowu muszę pisać o tym parszywym kraju. Niby to samo się stało, a jednak trochę inaczej. Tym razem przekroczono kolejną granicę. Źli ludzie zabili księdza. Ale jacy źli ludzie? Psychicznie chorzy? Czy może chorzy z nienawiści? To już jest bliższe prawdy. Z nienawiści do kogo? Do katolika. Kto nienawidzi? No właśnie. W mediach za wszelką cenę próbuje się przemilczeć kto stoi za tymi wszystkimi zbrodniami. A przecież każdy rozumny wie kim są ci ludzie. To muzułmanie. Nikt inny jak właśnie oni. Wszyscy muzułmanie są źli? Oczywiście że nie, ale zbyt wielu ma w sobie zasiane ziarno nienawiści, żeby przejść nad tym do porządku dziennego. (continue reading…)\nFrancja, islam, muzułmanie Leave a Comment more...\nApostołowie Bożego Miłosierdzia. Polecamy\nW poniedziałek 11 lipca o godz. 11.00 zapraszamy do Centrum Prasowego PAP przy ul. Brackiej 6/8 w Warszawie na spotkanie związane z prezentacją książki przygotowanej na Światowe Dni Młodzieży Kraków 2016:\n6 wersji językowych: polska, angielska, włoska, niemiecka, hiszpańska, francuska\nJednocześnie polecamy książkę. (168 str., 20,5 x 25 cm, papier kredowy matowy 150 g, twarda oprawa. Najwyższa jakość edytorska i poligraficzna).\nKsiążka zalecana dla pielgrzymów Światowych Dni Młodzieży. Inicjatorem jej powstania jest Metropolita Krakowski kard. Stanisław Dziwisz. Znakomite kompendium wiedzy o Bożym Miłosierdziu, a także o Polsce i Krakowie. Autorami książki są: fotografii p. Adam Bujak (164 zdjęcia), tekstów rektor Międzynarodowej Akademii Bożego Miłosierdzia ks. prof. Jan Machniak oraz specjalistka tematyki papieskiej red. Jolanta Sosnowska. (continue reading…)\nApostołowie Bożego Miłosierdzia, ŚDM, Swiatowe Dni Młodzieży, Wydawnictwo Biały Kruk Leave a Comment more...\n1050 lat i co dalej?\nby Bastek under historia, kultura, wiara\nZacną rocznicę istnienia państwa obchodzimy w tym roku. Za 50 lat wielu z nas już nie będzie, ale czy Polska ostanie się na politycznej mapie świata? Czy kraje narodowe mają rację bytu we współczesnym świecie? Jest kilka powodów, dla których warto utrzymywać narodową tożsamość, wbrew temu, co oferują nam głównie europejscy decydenci. I Polska może w tym odegrać rolę niebagatelną. (continue reading…)\n1050 lat chrztu Polski Leave a Comment more...\nZmiany, zmiany, zmiany. 2015 rok był rokiem zmian, wielkich zmian. A jeśli napiszę, że to nic w porównaniu z tym co nas czeka w 2016 roku… Mijający rok był inny niż wszystkie. III wojna światowa wisi w powietrzu i mało kto wątpi, że ona nie nadejdzie. Wędrówki ludów masowe, terroryzm znowu pokazuje swoje oblicze, Europa zdurniała całkiem, na czele z Niemcami i Francją. A w Polsce? Nie chcę przesadzać, ale im w Europie gorzej, tym paradoksalnie w Polsce lepiej. Im Europa bardziej zapętla się w swojej głupocie, tym Polska bardziej powinna obstawać przy swoim. Zmiany wszędzie, ale w Polsce najlepsze. (continue reading…)\n1050 lat chrztu Polski, Chrzest Polski, Nowy Rok 2016 Leave a Comment more...\nJest taki dzień, jeden jedyny w roku. W Wigilię Bożego Narodzenia mięknie niejedno zatwardziałe serce. Taka jest moc tego jedynego w swoim rodzaju dnia. Nie ma co przesadzać z tym, że wszyscy stają się lepsi, ale na pewno wielu chociaż na chwilę odpuszcza swoim dotychczasowym wrogom. Niektórzy z nich podadzą sobie dłonie na znak zgody. Nie robili tego od lat, ale właśnie Boże Narodzenie sprawia, że dojdzie do pojednania. Żeby nie było tak wesoło, to niestety w wielu domach dziś dojdzie do sporu o politykę. Polecam w te dni unikać tematu polityki. Będzie to z pożytkiem dla wszystkich. Przez te kilka dni świąt niech dominuje Pan Jezus. Gdy tak będzie to z pewnością będzie pokój na ziemi. Tego życzę Państwu. Pokoju i spokoju. Radości i rodzinnego ciepła, które króluje przy naszych wigilijnych stołach. Niech ciepło tego dzisiejszego dnia rozleje się na kolejne i na cały 2016 rok. Wesołych Świąt Bożego Narodzenia!\nKoniec bezpiecznej Europy\n10 lat temu napisałem pracę magisterską na temat terroryzmu - Terroryzm. Świat na ścieżce zła. Taki miała tytuł. Gdy dziś powracam do słów wówczas napisanych, zadaję sobie pytanie, dlaczego ja - zwykły szary student wiedziałem, że zagrożenie islamu jest realne, a wielkie mózgi (eksperci, przywódcy światowi) dalej błądzą w ciemnościach. W kolejnych dniach będę przytaczał fragmenty tej pracy, żeby pokazać, że wcale nie trzeba być profesorem, nie trzeba być wybitną jednostką, żeby umieć przewidzieć nieuchronne. A to nieuchronne jest już w Europie. W swojej pracy podkreśliłem rolę zaskoczenia, bo wydaje się, że właśnie to jest główna siła terrorystów. Gdyby 129 ofiarom francuskich zamachów zadać w piątek o godz. 17.33 pytanie, czy czegoś się obawiają, większość z nich odpowiedziałaby, że boi się choroby, utraty pracy, utraty najbliższych. O zamachu terrorystycznym nie pomyślałby nikt. Zaskoczenie. Mordercy islamscy zaskoczyli tych ludzi. Zaskoczyli wszystkich. (continue reading…)\nislam, terroryzm, zaskoczenie Leave a Comment more...\nFrancja. Fin de siècle\nWe Francji skończyła się wczoraj pewna era. Od 13 listopada 2015 roku we Francji wszystko powinno być inne niż wcześniej. Powinno, ale czy będzie? Ile Francjo potrzebujesz jeszcze znaków, żeby się nawrócić? Ile jeszcze osób musi zginąć, żeby zrozumieć, że zagrożenie jest autentyczne? Media zachwycają się postawą Francuzów, którzy z okien swoich domów wyrzucają prześcieradła, by można było przykryć ofiary wczorajszych zamachów. Jakie to piękne, zachwycają się dziennikarze. A może to białe prześcieradła są wywieszeniem białej flagi, poddaniem się? Francuzi mają to we krwi, paktowanie z wrogiem, czy współpraca z nim, wcale nie jest im obca. Oczekują teraz solidarności, ale solidarności w czym? W durnej i samobójczej polityce? Solidarności w bezmyślnym przyjmowaniu imigrantów? A może czas już najwyższy głośno powiedzieć i Francuzom, i Niemcom, że prowadzą Europę na manowce? Może w końcu prezydent Europy (Donald T., przyp. red.) pokaże, że ma jaja i powie to prosto w twarz swoim mocodawcom? Nie, on tego nie zrobi, bo boi się własnego cienia. (continue reading…)\nFrancja, wiara, zamachy Leave a Comment more...\nKatolik też ma głos\nby Bastek under wiara, wybory\nNigdy nie przypuszczałem, że kiedykolwiek zgodzę się z Palikotem. Bandyta z Biłgoraja w jednym ma jednak rację. Ryszard Petru to człowiek wynajęty przez banki, żeby reprezentować ich interesy. Inna sprawa, że Palikot nie dodał jednej, ale jakże istotnej rzeczy, a mianowicie takiej, że sam również reprezentuje interesy kasty ludzi bogatych, czy uprzywilejowanych.\nKtoś powie, że Prawo i Sprawiedliwość reprezentuje interesy ludzi związanych z Kościołem. I bardzo dobrze, że tak jest i trochę się dziwię, że próbuje się to jakoś zakamuflować. Jako katolik chcę i żądam aby moje interesy ktoś reprezentował w sejmie. (continue reading…)\nkatolik, palikot, PIS, Pteru 1 Comment more...\nDżihad i samozagłada Zachodu. Polecamy\nUchodźcy szturmują Europę i chyba nie ma dziś mądrego, który potrafiłby przewidzieć, co będzie za tydzień, czy miesiąc. Otwarcie się Europy może okazać się strzałem samobójczym, po którym nawet będąc we własnym kraju możemy poczuć się obco.\nPaweł Lisicki nie tak dawno temu napisał bardzo dobrą książkę pt. Dżihad i samozagłada Zachodu. Książka ze wszech miar interesująca i wartościowa. Szczególnie druga jej część zasługuje na uwagę, bo można się z niej dowiedzieć, że islam to w żadnym wypadku nie jest religia pokojowo nastawiona do otoczenia. (continue reading…)\ndżihad, islam, Paweł Lisicki Leave a Comment more...


Aktywa funduszy kapitałowych mocno w dół, RSSUFK\n20.02.2019 | Anna Zalewska\nDrugie półrocze 2018 r. przyniosło dalszy spadek wartości aktywów zgromadzonych w ubezpieczeniowych funduszy kapitałowych\nWedług zebranych przez nas danych na koniec grudnia wartość środków ulokowanych w UFK wyniosła 50,4 mld zł. To o ponad 8 mld zł mniej niż rok wcześniej (-14%). Tak duży spadek aktywów to poczęści skutek ujemnego wyniku zarządzania. Rok 2018 był jednym z trudniejszych dla inwestorów – większość instrumentów notowanych na rynkach kapitałowych poniosła straty, a co za tym idzie nie był to dobry rok dla posiadaczy UFK. Aktywom w większym stopniu ciążyły jednak umorzenia oraz różnego rodzaju opłaty.\nW 2018 roku najmocniej ucierpiały fundusze absolutnej stopy zwrotu oraz sekurytyzacyjne, których aktywa skurczyły się o ponad połowę do odpowiednio 583 mln zł i 66 mln zł. Niewiele mniej ucierpiały fundusze surowcowe oraz akcyjne, które utraciły pozycję drugiego najważniejszego segmentu na rzecz funduszy dłużnych. Największym segmentem pozostają fundusze mieszane z 22,9 mld zł.\nNa 21 ubezpieczycieli oferujących UFK tylko jeden odnotował wzrost wartości zarządzanych aktywów w 2018 roku - Unum Życie TUiR (dawna Pramerica) – jeden z najmniejszych graczy na tym rynku. Największy spadek aktywów odnotowało natomiast Open Life TU Życie (do 6,4 mld zł na koniec 2018 roku). W przypadku tego ubezpieczyciela do spadku aktywów przyczynił się głównie istotny odpływ środków z 3 funduszy obligacji korporacyjnych, oraz w mniejszym stopniu zakończenie działalności kilku produktów strukturyzowanych. Również o ponad 1 mld zł zmniejszyły się aktywa pod zarządzaniem STUnŻ Ergo Hestia (do 0,8 mld zł), głównie na skutek zakończenia działalności przez kilkanaście produktów strukturyzowanych. Największym graczem na rynku pozostaje Aviva TUnŻ z 12,7 mld zł.\nNajwięcej nowych środków pozyskały w 2018 roku Open Life Obligacji Korporacyjnych Europy Środkowej i Wschodniej UFK (+0,4 mld zł), Vienna Life inPlus UFK (+0,3 mld zł) oraz PZU - UniKorona Dochodowy UFK (+0,2 mld zł).\n23 paź 2019 Przegląd prasy (2019-10-23)


Smolarnia-Straduń. Tak wyglądało otwarcie nowej drogi [ZDJĘCIA] | Piła Nasze Miasto\nSmolarnia-Straduń. Tak wyglądało otwarcie nowej dr…\nMartin Nowak 28.09.2020\nZ pompą. Takie było otwarcie nowej drogi Smolarnia-Straduń. Przeszkadzał jedynie deszcz, ale nawet ten nie zraził mieszkańców do aktywności na rowerach.\nCzęść oficjalna, odbyła się w Smolarni. Po licznych przemówieniach rozpoczął się trzykilometrowy rajd do Stradunia.\nNie zawiedli mieszkańcy gminy, którzy mimo deszczu, licznie wzięli udział w wydarzeniu i w świetnych nastrojach dotarli na teren sali wiejskiej w Straduniu. Tam czekał na nich poczęstunek, koncert Orkiestry Dętej BPiCK w Trzciance oraz możliwość zwiedzania nowego wozu bojowego OSP Biała oraz najnowszego radiowozu trzcianeckiej policji.\nAsfaltowa droga stanowi pętlę łączącą dwie nasze miejscowości turystyczne, co pozwoli także na łatwiejszą komunikację np. do szkół. Prace zrealizowało Przedsiębiorstwo Robót Drogowo-Mostowych Spółka Akcyjna z Koła. Pełen koszt prac to około 4 milionów złotych.\nMateriał oryginalny: Smolarnia-Straduń. Tak wyglądało otwarcie nowej drogi [ZDJĘCIA] - Piła Nasze Miasto


Ząbkowice Śląskie. Podwyżka w żłobku. Ile zapłacą rodzice? - Zabkowice.pl\nZąbkowice Śląskie. Podwyżka w żłobku. Ile zapłacą rodzice?\nZmiana miesięcznej opłaty za pobyt dziecka w żłobku wynika ze wzrostu kosztów utrzymania placówki. | foto Canva\nWiadomości Ząbkowiccy radni podjęli uchwałę w sprawie ustalenia wysokości opłaty za pobyt dziecka oraz wysokości opłaty za wyżywienie dziecka w Żłobku Publicznym w Ząbkowicach Śląskich. Wszyscy za nią zagłosowali, jak jeden mąż.\nZąbkowice Śląskie Gazeta Ząbkowickapodwyżki 2022\nZąbkowice Śląskie. Rajcowie ustalili miesięczną opłatę stałą za pobyt dziecka w wymiarze do 10 godzin dziennie w wysokości 400 zł za miesiąc (od 2018 r. wynosiła ona 260 zł). A opłatę dzienną zawyżywienie dziecka w wysokości 9 zł (od 2019 r. opłata ta wynosiła 7 zł).\nOpłata za pobyt dziecka w żłobku wynika z usług zapewniania opieki w wymiarze do 10 godzin dziennie. Zwrot „do 10 godzin dziennie” wskazuje na możliwości dowolnego kształtowania czasu pobytu dziecka w żłobku\n- tłumaczy Magdalena Cupiał, podinspektor do spraw koordynacji profilaktyki i rozwiązywania problemów społecznych w Urzędzie Miejskim w Ząbkowicach Śląskich.\nZmiana miesięcznej opłaty za pobyt dziecka w żłobku wynika ze wzrostu kosztów utrzymania placówki, jednak zostanie w znacznej części zrekompensowana rodzicom w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 17 listopada 2021 r. o rodzinnym kapitale opiekuńczym.\nUstawą tą dodano do ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 art. 64c zgodnie, z którym rodzicom dzieci uczęszczających do żłobka przysługuje dofinansowanie obniżenia opłaty za pobyt dziecka w żłobku w wysokości 400 zł miesięcznie (jeżeli nie został przyznany na to dziecko rodzinny kapitał opiekuńczy, o którym mowa w ustawie z dnia 17 listopada 2021 r. o rodzinnym kapitale opiekuńczym, a w przypadku przyznania rodzinnego kapitału opiekuńczego po ukończeniu przez dziecko 36. miesiąca życia).\n- Dzienna stawka żywieniowa obejmuje zakup surowców i produktów potrzebnych do przygotowania posiłków. Zmiana opłaty za wyżywienie wynika ze wzrostu cen żywności i produktów wykorzystywanych do przygotowania posiłków w żłobku\nPrzeczytaj: 44-latek na podwójnym gazie, w foteliku wiózł 1,5 roczne dziecko\n1 kwietnia weszło w życie nowe rozwiązanie dla rodzin z małymi dziećmi\nDofinansowanie do pobytu dziecka w żłobku, klubie dziecięcym lub u dziennego opiekuna. To nawet 400 zł miesięcznie dla tych dzieci, które nie otrzymują rodzinnego kapitału opiekuńczego. By płacić mniej za opiekę, rodzic musi złożyć odpowiedni wniosek.\nDofinansowanie wynosi maksymalnie 400 zł miesięcznie - ale nie więcej, niż rodzic płaci za opiekę, z uwzględnieniem dotacji z budżetu gminy, środków unijnych i przyznanych przez podmiot prowadzący zniżek, ale bez wyżywienia. Jeżeli rodzic lub opiekun chce otrzymać żłobkowe dofinansowanie - musi złożyć odpowiedni wniosek. Można to zrobić drogą elektroniczną za pośrednictwem: portalu Empatia Ministerstwa Rodziny i Polityki Społecznej, Platformy Usług Elektronicznych ZUS, bankowości elektronicznej.\nDofinansowanie przysługuje z wyrównaniem od 1 stycznia. Warunkiem jest złożenie wniosku do końca maja. Przypomnijmy. Rodzinny kapitał opiekuńczy przysługuje na drugie i każde kolejne dziecko w rodzinie, o ile spełni ono kryterium wieku - od ukończenia 12. do 35. miesiąca życia. To 500 złotych miesięcznie przez dwa lata lub tysiąc złotych miesięcznie przez rok - w sumie nawet 12 tys. zł. Pieniądze wypłacane są rodzicom i oni sami decydują, na co je przeznaczyć.


Dodatkowy ubezpieczyciel | Pracuj w Krakowie!\nPolski system emerytalny został zreformowany kilkanaście lat temu. Zmiany polegały na stworzeniu kilku filarów ubezpieczenia emerytalnego, które wciąż istnieją.\nPierwszy filar to obowiązkowe składki przekazywane na Zakład Ubezpieczeń Społecznych, które w praktyce oparte są na umowie pokoleniowej, czyli poświęcane zostają na wypłatę obecnych świadczeń. Jest jednak też ii filar, czyli otwarte fundusze emerytalne.\nSą to prywatne agencje\nZakładane głównie przez firmy mające duże doświadczenie w prowadzeniu działalności ubezpieczeniowej. Część naszej składki emerytalnej odprowadzana jest właśnie na drugi filar, czyli do takich instytucji. One nie mają za zadanie przekazywać tych pieniędzy na obecne emerytury, ale podstawowym celem jest inwestowanie tych środków, aby móc pomnażać ich wartość i w ten sposób zarabiać na przyszłe emerytury obecnych składkowiczów. W ten sposób zapewnia się pieniądze na przyszłość.\nObecna osoba, która pracuje na swoją emeryturę nie musi się martwić o przekazywanie pieniędzy na ii filar, bo robią to instytucje państwowe odpowiedzialne za nasze emerytury.\nZagadnieniem jednak, jakie przed każdym stanie, jest, to jaki ii filar wybrać. Na rynku, jak zostało wspomniane powyżej, działa bardzo dużo otwartych funduszy emerytalnych i generalnie jest w czym przebierać. Przede wszystkim, podejmując taką ważną życiową decyzję, należy prześledzić stopę zwrotu, która podpowie, jaki fundusz obsługujący ii filar najbardziej efektywnie zarządza powierzonymi przez innych pieniędzmi.\nPoprzednieFirma do sprzątania\nNastępneCzas na prąd za grosze\nZachowuj się w restauracji\nKraków nieco ironicznie\nSens dodatkowej edukacji


Nielegalna produkcja zlikwidowana - Aktualności - Policja.pl\nWczoraj przed godz. 13:00 policjanci z posterunku Policji we Frampolu udali się do jednej z miejscowości w gm. Turobin w celu przeprowadzenia interwencji domowej. Kiedy funkcjonariusze przybyli na miejsce, ich uwagę zwróciła woń alkoholu unosząca się na terenie gospodarstwa. W poszukiwaniu źródła zapachu dotarli do piętrowego budynku. Mieli nosa. Tuż przy wejściu rozstawiona była aparatura do produkcji alkoholu domowym sposobem. Właśnie trwała jego produkcja.\nPolicjanci po przeszukaniu kolejnych pięter budynku odnaleźli około 150 litrów alkoholu, który znajdował się w metalowych beczkach. To nie jedyne odkrycie policjantów z Frampola. Na podłodze jednego z pomieszczeń znaleźli także rozścieloną słoma makową. Po zważeniu spakowanego do worków suszu, waga wskazała blisko 170 kilogramów. Policjanci zabezpieczyli nielegalny towar. Słoma makowa wkrótce trafi do badań. Biegli ustalą zawartość morfiny.\n53-letni właściciel posesji został zatrzymany. Mężczyzna był pijany, miał prawie 1,8 promila alkoholu w organizmie.\nOsoby, które bez wymaganego zezwolenia wyrabiają lub rozlewają napoje spirytusowe - podlegają grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Jeżeli czyn ten dotyczy napojów spirytusowych znacznej wartości - podlegaja grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.\nZ kolei osobom, które posiadają słomę makową, zgodnie z ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii, grozi kara do 2 lat pozbawienia wolności.\nFilm Nielegalna produkcja zlikwidowana\nFilm w formacie nieobsługiwanym przez odtwarzacz. Pobierz plik Nielegalna produkcja zlikwidowana (format flv - rozmiar 2.7 MB)


Putterbinde, opaska elastyczna, 12 cm x 5 m, 1 sztuka - cena | Apteka Internetowa Gemini\nPutterbinde, opaska elastyczna, 12 cm x 5 m, 1 sztuka\nOpaska o rozciągliwości 90% do silnego ucisku, z zapinką. Daje niewielki ucisk w stanie spoczynku, natomiast znacznie wspomaga działanie pompy mięśniowej w trakcie ruchu, wywołując pożądany wzrost ciśnienia w układzie żył głębokich. Przeznaczona dla pacjentów prowadzących aktywny tryb życia. Tkanina opaski ze 100% bawełny bardzo dobrze przepuszcza powietrze, jest znakomicie tolerowana przez skórę.\nDo wywołania mocnego ucisku po obliteracji żylaków, przyostrych i przewlekłych żylnych obrzękach zastoinowych, w zakrzepowym zapaleniu żył, w przypadku owrzodzeń podudzi.


Bepanthen - moja opinia - Sprawdź opinie\nHome / Bayer / Dla Dzieci / kosmetyki / produkt medyczny / próbki / Bepanthen - moja opinia\nBepanthen - moja opinia\nBayer , Dla Dzieci , kosmetyki , produkt medyczny , próbki\nJakiś czas temu dostałam paczuszkę z Bepanthen Baby - maść ochronna i Bepanthen Eye - krople do oczy firmy Bayer\nMoja opinia o maści Bepanthen Baby jest bardzo pozytywna.\nMój Synuś akurat ząbkuję - wychodzą mu tylne ząbki i kiepsko to znosi. Dodatkowo pojawiały się też biegunki. Chcąc nie chcąc w związku z tym pupa była podrażniona od kupki, od chusteczek nawilżających... i znowu miał przetarcia, tym razem na pośladku, w miejscu gdzie przylega gumka pampersa. Na zdjęciu może nie widać zbyt dobrze, bo ciężko uchwycić samo otarcie kiedy Maluch wierzga nóżkami i się wygłupia;)\nMiał takie otarcie tylko z jednej strony, z drugiej tylko delikatnie zaczerwienioną pupę. Także Bepanthen pojawił się akurat w odpowiednim momencie. Wcześniej używałam Linomagu na różnego rodzaju przetarcia czy zaczerwienienia, a tak na codzień do pielęgnacji Sudocremu. Sudocrem niestety ciężko jest rozprowadzić, bo jest dość zbity i ciężko go też zmyć. Bepanthen za to ma fajną konsystencję, taką gęsta, jakby trochę klejącą, ale rozprowadza się bez problemu. Dodatkowo dużo szybciej usunął problem. Wcześniej nie wiedziałam, że można go też używać karmiąc piersią na popękane brodawki. Także można się zaopatrzyć w niego jeszcze w ciąży, aby przyniósł nam ulgę podczas pierwszych karmień piersią, które zazwyczaj są bolesne i powodują u kobiety podrażnienia i pękanie brodawek. Później możemy go używać do pupy dzidziusia - 2w1:)\nJeśli chodzi o krople do oczu Bepanthen Eye to używam od jakiegoś czasu regularnie innych kropli nawilżających i jakoś tamte bardziej mi przypadły do gustu (pisałam o nich niedawno).\nBepanthen nie są złe, ale tamte działają u mnie zdecydowanie szybciej przynosząc ulgę.\nWięcej informacji o produktach Bepanthen tutaj --> KLIK\nA Wy miałyście styczność z jakimiś produktami Bepanthen? Co o nich myślicie?\nBepanthen - moja opinia Reviewed by Testerka on 21:26 Rating: 5\nMałgorzata K. 13 maja 2014 21:33\nNie mam dzieci więc nie potrzebuję ;)\nMama Filipka 13 maja 2014 21:42\nu nas Bepanthen jest numerem 1! Tylko tego używamy do pupki, czasem jeszcze mąkę ziemniaczaną (świetna na odparzenia) lub zasypkę. Stosowałam też do brodawek. Jakiś czas temu pisałam o bepanthenie u siebie:)\nbyCarol 13 maja 2014 22:34\nNie znam tego produktu, ale na razie nie zagości u mnie w domu :).\nAgnieszka P 14 maja 2014 02:28\nu mnie podrażnienia to rzadkość, Stosujemy Sudocrem, Linomag zamiennie.\nTesterka 14 maja 2014 12:41\nMy teraz taki okres mamy, że przez ząbkowanie i związane z tym biegunki podrażnienia niestety zaczęły się pojawiać:( Mam nadzieję, że to szybko minie.\nAngela Pe 14 maja 2014 17:51\nmój syn nigdy nie miał żadnych podrażnień, od urodzenia używamy Sudocrem raz dziennie :)


Guadalupe – objawienia Matki Bożej – Miłujcie się!\nGuadalupe – objawienia Matki Bożej\nMaj 02, 2016 ks. Mieczysław Piotrowski\nIndianin Juan Diego, któremu Matka Boża objawiła się o świcie 9 grudnia 1531 roku na wzgórzu Tepeyac, został kanonizowany przez Ojca Świętego Jana Pawła II w Guadalupe, w końcu lipca 2002 roku. Święty Juan Diego urodził się w 1474 roku i otrzymał imię, które w azteckim języku znaczy „Śpiewający Orzeł”. Przyjął chrzest w 1525 roku, razem ze swoim wujem Juanem Bernardino, którego uważał za przybranego ojca. Byli jednymi z pierwszych Indian nawróconych na chrześcijaństwo przez misjonarzy franciszkańskich.\nJuan Diego był żonaty, ale jego żona, Maria Lucia zmarła, nie pozostawiając mu potomstwa. Był bardzo gorliwym chrześcijaninem. 9 grudnia 1531 roku, w obchodzone wtedy święto Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, Juan wyszedł z domu przed świtem, aby zdążyć na Mszę św. w odległym kościele Santiago. Było jeszcze ciemno i wyjątkowo zimno. Zwyczajem indiańskim biegł przez kamieniste i rzadko porośnięte wzgórza. W pewnym momencie usłyszał przepiękny śpiew ptasich chórów, rozrzuconych po zaroślach rosnących na wzgórzu zwanym Tepeyac, w miejscu gdzie były ruiny pogańskiej świątyni poświęconej bogini Matki Bogów. Śpiew nagle ustał i zdumiony Indianin zobaczył przepiękną kobietę, otoczoną jakby słońcem, która wołała go po imieniu: „Juan Diego! Juanito!” Była cudownie piękna i wyglądała, jakby miała 16 lat. Zapytała z niezwykłą czułością i miłością: „Dokąd idziesz, Juanie, najmniejszy i najdroższy z moich dzieci?” Juan odpowiedział: „Spieszę się, by zdążyć na Mszę świętą i wysłuchać kazania”. Wtedy usłyszał: „Kocham cię, mój drogi synku. Jestem Maryją, Niepokalaną Dziewicą, Matką prawdziwego Boga, który daje życie i je zachowuje. On jest Stwórcą wszystkiego, Panem nieba i ziemi. On jest wszechobecny. Chcę, aby w tym miejscu wybudowano świątynię, gdyż chcę tutaj okazywać miłość i współczucie twemu ludowi i wszystkim ludziom, którzy szczerze proszą mnie o pomoc. Tutaj będę ocierać im łzy, uspokajać i pocieszać. Biegnij teraz do biskupa i powiedz mu, co tu widziałeś i słyszałeś”. Po tych słowach Juan upadł do stóp Maryi i powiedział: „Szlachetna Pani, idę spełnić Twoje życzenie”.\nPierwsze spotkanie z Biskupem\nKiedy Juan Diego dotarł do domu biskupa, szybko przekonał się, że wypełnienie misji, jaką Maryja mu powierzyła, jest ponad jego możliwości. Biskup Zumarraga wprawdzie był bardzo miły i cierpliwie wysłuchał opowiadania o objawieniu Matki Bożej, ale myśl o budowie kościoła na prawdziwym pustkowiu odrzucił jako nierealną. Juan zmęczony i zawiedziony nieudaną misją wrócił na miejsce objawienia. Kiedy dotarł na wzgórze, Niepokalana Dziewica już czekała na niego. W wielkiej pokorze powiedział Jej: „Niestety, biskup mi nie uwierzył. Wybacz mi, że mam odwagę dawać Ci rady. Nie jestem godny, byś powierzyła mi tak ważną misję. Wyślij, proszę, kogoś bardziej odpowiedniego, bo ja jestem nikim”. Matka Boża odpowiedziała: „Mój kochany syneczku, mogłam posłać innych, ale ja ciebie wybrałam. Nie zniechęcaj się, jutro rano idź do biskupa i powiedz mu, że posyła cię Maryja Dziewica i że bardzo pragnę, by w tym miejscu wybudowano kościół”. Umocniony tym spotkaniem, Juan Diego z nowym entuzjazmem zabrał się do spełnienia powierzonej mu misji. Następnego dnia musiał okazać wielki upór, by skłonić służbę, żeby pozwoliła mu spotkać się ponownie z biskupem. Biskup cierpliwie wysłuchał jego relacji ze spotkania z Matką Bożą i na koniec powiedział, że dopiero wtedy podejmie konkretne działania w sprawie budowy kościoła, gdy Maryja da mu jakiś widzialny znak.\nPo tej rozmowie Juan Diego poszedł znowu na wzgórze Tepeyac, aby opowiedzieć o wszystkim Maryi. Klęknął u Jej stóp i powiedział, że biskup prosi o jakiś znak. Odpowiedziała: „Miałeś przeze mnie wiele kłopotów, idź więc w pokoju, aby odpocząć. Przyjdź tu jutro o świcie i wtedy dam ci znak, abyś przekazał go biskupowi”.\nUmocniony spotkaniem z Niepokalaną Juan Diego poszedł odwiedzić swojego ukochanego wujka Bernardino. Zmartwił się bardzo, kiedy zobaczył go w łóżku, dotkniętego ciężką chorobą. Nie mógł go zostawić samego, został więc z nim przez całą noc i cały następny dzień, aby przygotowywać mu posiłki i ziołowe lekarstwa. To był główny powód, dla którego w poniedziałek rano nie mógł stawić się na umówione spotkanie z Matką Bożą. Juan Bernardino czuł się coraz gorzej i poprosił siostrzeńca, aby przyprowadził mu księdza, gdyż chciał jeszcze przed śmiercią wyspowiadać się i przyjąć Komunię św. Juan Diego wczesnym rankiem 12 grudnia pobiegł po księdza do kościoła parafialnego. Droga prowadziła przez wzgórze Tepeyac. W swojej naiwności sądził, że nie spotka Maryi, biegnąc wschodnią stroną wzgórza. Kiedy tam się znalazł, nagle, ku jego wielkiemu zaskoczeniu, pojawiła się przed nim postać Matki Bożej. Niepokalana postawiła mu pytanie: „Co się stało, moje kochane dziecko?” Indianin, pragnąc ukryć zakłopotanie, odpowiedział: „Moja Pani, dlaczego wstałaś tak wcześnie? Nic Ci nie jest? Wybacz mi, że nie przyszedłem wczoraj rano, by zanieść biskupowi znak, który zamierzałaś mu posłać. Nie zlekceważyłem obietnicy, ale mój wujek jest umierający i pragnie, bym sprowadził mu przed śmiercią księdza”.\n„Nie bój się, mój synu – odpowiedziała Maryja – czyż nie jestem twoją Matką, która się tobą opiekuje? Twój wujek odzyska zdrowie. A teraz posyłam cię z moją misją. Wejdź na szczyt wzgórza i nazbieraj kwiatów, które tam rosną i przynieś je tutaj”. Kiedy Juan wszedł na szczyt, zobaczył przepiękne kastylijskie róże, które przecież nie mogły same urosnąć w środku zimy na kamienistej, zmrożonej i pokrytej szronem ziemi. Szybko napełnił kwiatami swój indiański płaszcz (tilmę), opuszczony z przodu jak peleryna i podwiązany na plecach. Kiedy przybiegł z kwiatami, Maryja własnymi rękami je poukładała i zawiązała mu dolne końce tilmy na szyi, by mógł bezpiecznie donieść kwiaty biskupowi. Powiedziała: „To jest obiecany znak, który przesyłam biskupowi. Kiedy go otrzyma, powinien zgodnie z moim pragnieniem, wybudować w tym miejscu świątynię. Nie pokazuj nikomu kwiatów i nie opuszczaj końców tilmy, dopóki nie znajdziesz się przed biskupem. Tym razem bądź pewny, że biskup uwierzy we wszystko, co mu powiesz”.\nZnak od Maryi\nKiedy wpuszczono Juana Diego do domu biskupa, wszystkich zdumiał cudowny zapach, który otaczał ubogiego Indianina. Niektórzy próbowali uchylić jego tilmę i zobaczyć, co tam kryje. Wszelkimi sposobami bronił dostępu, jednak niektórym udało się zobaczyć ukryte róże. Próbowali więc brać kwiaty w ręce, ale gdy ktoś tylko dotknął róży, zamieniała się ona w rodzaj haftu na płaszczu Juan Diego. Kiedy wreszcie stanął przed biskupem Zumarraga, podniósł obie ręce i rozwiązał rogi swojego zgrzebnego płaszcza. Zaskoczony biskup zobaczył całe naręcze cudownych kastylijskich róż, które po pewnym czasie znikły, a na tilmie ukazało się przepiękne odbicie postaci Matki Boskiej. Biskup zerwał się z fotela i razem z domownikami ukląkł u stóp Indianina i przed długi czas adorował cudowny obraz. Po długim czasie gorącej modlitwy, biskup wstał, delikatnie zdjął tilmę z ramion Juan Diego i przeniósł ją do głównego ołtarza swojej kaplicy. Wieść o cudzie rozeszła się po mieście lotem błyskawicy. Następnego dnia w procesji przeniesiono cudowny obraz do katedry. Wydarzeniu towarzyszył radosny śpiew ogromnej rzeszy ludzi.\n12 grudnia rano Matka Boża objawiła się również umierającemu Juanowi Bernardino, wujkowi Juana Diego. Przywróciła mu pełne zdrowie i powiedziała, żeby się nie martwił o swego siostrzeńca, gdyż posłała go do biskupa z cudownie odbitym obrazem na jego płaszczu. Powiedziała również pod jakim tytułem chciałaby, aby Ją czczono w przyszłości. Tłumacz, który przekazał biskupowi relację Juana Bernardino, przełożył tytuł jako: „Zawsze Dziewica, Święta Maryja z Guadalupe”. Słowo „Guadalupe” Hiszpanie skojarzyli natychmiast ze znanym sanktuarium Matki Bożej w dalekiej Hiszpanii. Natomiast tubylcy rozumieli to imię jako „de Guatlashupe”, co pisze się w ich języku „tetlcoatlaxopeuh”, a znaczy „Zdeptany Kamienny Wąż”. „Te” oznacza kamień; „coa” węża; „tla” jest końcówką rzeczownika; „xopeuh” oznacza zdeptanie, pokonanie. Najprawdopodobniej tłumacz błędnie przełożył z azteckiego języka Nahuatl słowo, które fonetycznie brzmiało podobnie do „Guadalupe”. W azteckim języku nie istnieją litery D i G. Ostatnie badania potwierdzają, że było to słowo „tetlcoatlaxopeuh”, które wymawia się „de Guatlashupe”. W ten sposób Matka Boża ogłosiła, że pokonała straszliwego boga Quetzalcoatla, czczonego w postaci upierzonego węża oraz innych bogów, za którymi kryje się sam szatan, a którym Aztekowie składali w ofierze niezliczoną ilość ludzi. Wśród Indian szybko rozniosła się wieść o imieniu, który obrała sobie Kobieta, objawiając się Juanowi Bernardino i Juanowi Diego. Jej cudowny wizerunek, w którym zawarte są wszystkie symbole: chmury, gwiazdy, słońce, półksiężyc i mały czarny krzyż na złotej broszce, potwierdził prawdę, że zdeptała głowę krwiożerczego węża i pokonała go, ponieważ jest Matką Boga – Jezusa Chrystusa. Na cudownym wizerunku dwie poły płaszcza są związane czarną wstążką w kształcie kokardy (dla Azteków był to znak, że kobieta jest w ciąży). Poniżej jest kwiat z czterema płatkami, który jest symbolem boskości. Znaczy to, że dziecko w łonie Maryi jest Bogiem. Badania astronomów w 1981 roku potwierdziły, że istnieje zgodność układu gwiazd na płaszczu Matki Bożej z układem gwiazd w czasie objawień, w 1531 roku. Dla Azteków był to niezwykle mocny znak wzywający ich do porzucenia pogaństwa i zwrócenia się do religii chrześcijańskiej, bo słońce, księżyc i gwiazdy nie są żadnymi bogami, lecz zostały stworzone przez Boga, Stwórcę nieba i ziemi. Patrząc na cudowny obraz, każdy Indianin mógł bez trudności odczytać z niezwykle bogatej symboliki, że Kobieta jest w ciąży, a dziecko, które się z niej narodzi, jest Bogiem.\nObjawienia Matki Bożej na wzgórzu Tepeyac były momentem zwrotnym w ewangelizacji Ameryki. Dały początek masowym nawróceniom Indian. Do momentu objawień misjonarze chrzcili najczęściej niemowlęta i umierających. Natomiast po objawieniach każdego dnia tysiące Indian zgłaszało się do placówek misyjnych z prośbą o chrzest. Niektórzy księża musieli udzielać sakramentu chrztu nawet 6 tysiącom osób dziennie. Misjonarz Torbio de Benavento pisze, że w konwencie Quecholac w ciągu pięciu dni ochrzcił 14200 Indian. Flamandzki franciszkanin o. Peter Ghent zaświadcza, że w czasie jego misji w Meksyku, sam ochrzcił około miliona Indian. W ciągu zaledwie kilku lat, od 1532 do 1538 roku, dokonała się chrystianizacja całego Meksyku, około 9 milionów ludzi przyjęło dobrowolnie chrzest i inne sakramenty. Jest to fakt bez precedensu w historii. Wszyscy mieszkańcy, którzy przed objawieniami w większości byli bardzo niechętni i często wrogo nastawieni do chrześcijaństwa, nawrócili się w sposób zupełnie spontaniczny. Przez Reformację w Europie 5 milionów ludzi opuściło Kościół katolicki, a w tym samym czasie, po objawieniach w Gua-dalupe, 9 milionów Azteków włączyło się we wspólnotę Kościoła katolickiego. Liczni misjonarze, którzy przyjechali z Europy, zaczęli budować w całym Meksyku szkoły, szpitale, warsztaty pracy, kościoły i klasztory. W 1552 roku dekretem papieża i króla został powołany do istnienia pierwszy Uniwersytet Meksyku i otrzymał podobną rangę, jak hiszpański Uniwersytet w Salamance.\nDzięki Matce Bożej\nZaraz po objawieniach rozpoczęto budowę pierwszej kaplicy na wzgórzu Tepeyac. Zakończono ją w ciągu 13 dni, tuż przed świętami Bożego Narodzenia. 26 grudnia 1531 roku biskup Zumarraga przeniósł cudowny obraz w uroczystej procesji z katedry do kaplicy w Tepeyac. Wzięli w niej udział wszyscy mieszkańcy miasta. Indianie z wielkiej radości śpiewali, tańczyli, dla wiwatu strzelali strzałami w powietrze. Niestety, jedna ze strzał zupełnie przypadkowo ugodziła pewnego mężczyznę w szyję. Zabitego położono pod obrazem Matki Bożej i wszyscy ludzie z dziecięcą wiarą zaczęli modlić się o cud. Po pewnym czasie Indianin otworzył oczy, popatrzył na obraz Niepokalanej i wstał o własnych siłach. Został całkowicie uzdrowiony. Na widok cudownie przywróconego do życia Indianina zgromadzeni z jeszcze większą gorliwością zaczęli śpiewać Bogu azteckie hymny dziękczynienia.\nBiskup Zumarraga ustanowił Juana Diego odpowiedzialnym za nową kaplicę z cudownym obrazem Matki Bożej. Na mocy specjalnego pozwolenia przyjmował Jezusa w Komunii św. trzy razy w tygodniu. Do nowego sanktuarium każdego dnia przybywały rzesze pielgrzymów. Matka Boża zgodnie ze swoją obietnicą pocieszała strapionych, przywracała radość życia oraz zdrowie dusz i ciał. Juan Diego nieustannie opowiadał przychodzącym Indianom historię objawień w ich ojczystym języku. Wyjaśniał prawdy chrześcijańskiej wiary i w ten sposób przygotowywał Indian do przyjęcia chrztu, później odsyłał ich do misjonarzy, aby przez udzielenie sakramentów dopełnili dzieła ewangelizacji. Juan Diego zmarł 30 maja 1548 roku i został pochowany na wzgórzu Tepeyac. Jego beatyfikacji dokonał Ojciec Święty Jan Paweł II 6 maja 1990 roku w Guadalupe. Natomiast kanonizacji w lipcu 2002 roku, również w Meksyku. Wpatrując się w postać świętego Indianina, prośmy go o wstawiennictwo, aby nam dopomógł osiągnąć ducha heroicznej wiary i pokornej miłości. Św. Juanie Diego, módl się za nami!


Finaliści Car of the Year 2010 | Autokult.pl\nFinaliści Car of the Year 2010\nKonkurs Car of the Year jest najbardziej prestiżowym plebiscytem samochodowym na świecie. Producenci, gdy ich pojazd zostanie odznaczony tym wyjątkowym tytułem, często wykorzystują nagrodę Car of the Year w reklamach, jako atut, świadczący o jakości i niezawodności ich samochodu. W ubiegłym roku zwyciężył Opel Insignia, którego sprzedaż ma się całkiem nieźle, a sam pojazd jest doceniany nawet dziś.\nKto zgarnie tytuł Car of the Year 2010? Tego dowiemy się już 30 listopada. Tymczasem poznajmy ścisłą czołówkę finalistów.\nLista kandydatów do nagrody nieco zeszczuplała. Oto finałowa siódemka:\nW zasadzie to nie mam do listy żadnych zastrzeżeń. Jedynym pojazdem, jaki mi tutaj nie pasuje, jest Toyota iQ, która walczyła już o tytuł Car of the Year 2009. Zamiast tego na liście mógłby się znaleźć chociażby świeża Skoda Yeti, SEAT Exeo, czy KIA Soul. Każdy z tych samochodów jest inny (no może poza SEATem — zbyt duże podobieństwo do Audi) i ma w sobie coś ciekawego.\nPeugeotToyotaVolkswagenMercedes-BenzOpel AstraOpel InsigniaVolkswagen Polo\nBMW 1 M Safety Carem w MotoGP Pogromcy zimy – seria opon Bridgestone Blizzak Škoda rezygnuje z Roomstera na rzecz tanich crossoverów [aktualizacja] WEC 2014 São Paulo: triumf Porsche, mistrzostwo Toyoty Charger z silnikiem 1,75 litra - co by było, gdyby... Polscy kierowcy są coraz bardziej świadomi. Chętniej kupują opony całoroczne Mondial De L’Automobile, czyli przedsmak targów w Paryżu Pieniądze w F1: 245 mln za tytuł Red Bulla Limitowane Renault Twingo Rip Curl GITD przesiada się do nowych aut. Są produkowane w Polsce BMW Serii 4 Coupé na japońską modłę Dodge Challenger SRT8 392 - dopakować pakera


Forum Miasta Ustroń • Zobacz temat - Internet HSDPA na rynku\nInternet HSDPA na rynku\nRe: Internet HSDPA na rynku\nprzez konalr » Pon Cze 13, 2016 11:15 am\nUPC nie wygląda źle, ale tylko papierze dużą prędkość, po zmierzeniu często te wartości nijak się mają do rzeczywistości.\nMiałem UPC 60 mb/s, przesiadłem się na internet w Netii http://www.netia.pl/oferta-dom/internet.html\nPakiet internetu z Netii 100 mb/s - faktycznie mam transfer dochodzący do 14 MB/s (czyli nawet nieco szybciej niż obiecują). W UPC przy 60 mb/s miałem transfer max 3,8 MB/s (więc o 40% niżej niż w obiecują - nawet po rozmowach z technikami i aktualizacjach się nic nie poprawiło).\nOba mają promocję - Netia do końca roku za darmo (pół roku), a UPC tylko miesiąc, później oba po 59,90 zł. Sumarycznie wychodzi w Netii taniej i mimo, że na papierze w UPC jest szybciej, to w Netii faktycznie jest szybciej.\nDołączenie: Pon Cze 13, 2016 11:02 am\nprzez misiek86 » Wto Maj 30, 2017 8:58 am\nJa mam i internet i telewizję u jednego operatora https://www.inea.pl/superdodatki/dla-ciebie/online-tv Wszystko zawsze działa bez najmniejszego problemu no i cenowo bardzo mi odpowiada. Zobacz sobie ich ofertę, może akurat Cię to przekona.\nprzez asia90 » Czw Wrz 21, 2017 2:46 am\nMnie wydaje się, że nie ma niczego, co mogłoby zagrozić technologii 4K. To niesamowite, jak bardzo rozwija się cyfryzacja. Telewizja i Internet rozwijają się szybciej, niż cokolwiek innego. Szczególnie ten drugi. Koniecznie poczytajcie sobie o tym tutaj: http://poznan.naszemiasto.pl/artykul/te ... id,tm.html - jest tutaj informacja na temat tego, jak łącze 4K się rozwija i moim zdaniem jest to niesamowite, bo niedługo trafi do naszych domów i każdy będzie mógł oglądać treści w tej jakości.\nprzez renog22 » Pią Wrz 22, 2017 10:56 am\nTen internet to rewelacja. Chodzi niesamowicie !\nDołączenie: Czw Wrz 21, 2017 3:12 pm\nprzez Mirindarka » Sob Sty 27, 2018 3:31 am\nA ja mam https://www.upc.pl/lp/connect-box/ i jestem bardzo zadowolona. Zadnych problemow, a wczesniej ciagle cos zrywalo polaczenia, zwalnialo, tracilo zasieg. Cuda na kiju. Teraz juz internet mam stabilny, moge sobie spokojnie obejrzec film, czy serial i nie martwic sie o nic\nprzez Daniel23 » Wto Lut 20, 2018 1:34 pm\nJeśli chodzi o internet to ja chyba zdecyduje się na cały pakiet od KOBY. Wiedzieliście, że oferują internet z nawet 600mb/s ? Ja nawet nie wiedziałam że już taki istnieje ! Poza tym wykupując pakiet kanałów telewizyjnych, może ułatwić sobie szukanie programów dzięki ich stronie > https://www.koba.pl/program-tv/tvp_1/ Z czym jak dotąd również się nie spotkałam. A wy ?\nprzez vandraena » Pią Paź 05, 2018 4:10 pm\nprzez vandraena » Pią Paź 05, 2018 4:12 pm\nprzez vandraena » Pią Lut 15, 2019 9:55 pm