Św.Mikołaj w Niedźwiadnej - e-Grajewo.pl - Portal Internetowy Grajewo i okolice\nŚw.Mikołaj w Niedźwiadnej\nWydawało się, że w taki dzień – nawet Święty może mieć „swoje wykręty”!\nJednak najwięksi czciciele Świętego Mikołaja – nie zawiedli. W kościele parafialnym w Niedźwiadnej zebrała się spora gromadka dzieci, niektórzy przybyli ze swoimi rodzicami. Atmosfera spotkania – była iście niebiańska. Śpiewy w wykonaniu dzieci mogły konkurować z Chórami Aniołów. Na długo przed przybyciem Świętego do świątyni – cały kościół był rozgrzany „ciepłem” dziecięcych serc. Właściwie nie było spóźnialskich, pierwsi goście przychodzili prawie na godzinę przed spotkaniem. W parafii zaczynamy się do tego powoli przyzwyczajać. Mikołaj przybywa do nas od kilku lat i obiecał podobne spotkanie za rok.\nWiele mówi się ostatnio o Świętym, na którym można nieźle zarobić – ubiera się go w czapkę z pomponem, czerwony kubraczek i czerwone spodnie włożone w długie buty. Ostrzegamy – taki Mikołaj zarabia zazwyczaj „na siebie”. Prawdziwy Święty Biskup Mikołaj – nosi długą mitrę na głowie, ma w ręku pastorał i naprawdę kocha dzieci, a nie ich pieniądze, które może od nich wyciągnąć!\nSądząc po minach i komentarzach zadowolonych dzieci – warto było przyjść na spotkanie ze Świętym Mikołajem. Może spotkamy Go niebawem ponownie, ale już dzisiaj zapraszamy wszystkich wierzących w Świętość Mikołaja na spotkanie za rok do kościoła w Niedźwiadnej. Obiecał, że przybędzie, a Święty dotrzymuje słowa!\nJeszcze jedno bardzo ważne zdanie – bez dobroci dorosłych, święty Mikołaj, nie byłby taki Święty! Pragnę im podziękować – Pan Bóg, będzie wiedział dobrze – komu!\nBóg Wam zapłać! Ks. Jarosław\n- kto wcielił się w rolę Św. Mikołaja?\nDziękujemy księdzu proboszczowi za zorganizowanie po raz kolejny odwiedzin św. Mikołaja w naszej parafii.\nOdpowiedż na zagadkę.\nPan starosta - Jarosław Augustowski.


Ogłoszenia Archives - Strona 2 z 2 - Rozalin.net.pl\nFirma Z-DEM z Rozalina poszukuje od zaraz osoby do pracy na budowie – przynajmniej z umiejętnością malowania, gipsowania i układania paneli. Chętnych prosimy o bezpośredni kontakt na numer telefonu: 603 603 825.\nSalon Urody w Rozalinie poszukuje kogoś do pomocy\nSalon Urody w Rozalinie poszukuje silnego Pana, który chciałby dorywczo dorabiać wykonując prace porządkowo-ogrodowe. Gdyby miał umiejętności „złotej rączki” i umiał coś naprawić lub pomalować było cudownie. Gdyby ktoś kogoś znał lub o kimś słyszał to prosimy o kontakt pod … Kontynuuj\nNiania od stycznia poszukiwana\nPoszukiwana niania od stycznia dla rocznego dziecka. Mile widziana osoba z doświadczeniem. Kontakt tel. 500 220 926 lub mailowy kuzniarkasia@gmail.com\nDo sprzedania stemple budowlane i pustaki stropowe\nDo sprzedania stemple budowlane ok. 150 sztuk (600 zł za całość), długość średnio 2,7 m oraz ok.100 sztuk pustaków stropowych CERAM po 2 zł za sztukę. Odbiór w Rozalinie po wcześniejszym ustaleniu terminu. Transport we własnym zakresie. Zainteresowanych prosimy o … Kontynuuj\nJest potrzebna Pani do odbioru dziecka ze szkoły w Kostowcu i opieki nad nim 2-3 godziny po południu. Praca raz lub dwa razy w tygodniu – jeszcze do uzgodnienia. Zainteresowanych prosimy o bezpośredni kontakt: 608 533 140.\nWitam serdecznie, Mam do oddania dwa szczeniaki-sunię i pieska.Kundelki wychowywane z dziećmi. Kontakt::784 631 711\nPytanie do tych co niedawno się budowali. Czy macie może namiary na: – kogoś z koparką do kopania fundamentów, – betoniarnię z rozsądnymi cenami, – dobrych murarzy? tel. 609-169-555 lub tomakt.cupriak@gmail.com\nZlecę pomalowanie 28 m ogrodzenia. Do wykonania: odkręcenie i pomalowanie sztachet, oczyszczenie i pomalowanie metalowych elementów konstrukcyjnych. Rozalin tel. 607 267 980\nOgłoszenie zostanie umieszczone na stronie po zaakceptowaniu przez admina.


USA: Szef MSZ Ukrainy spotka się z Blinkenem w Waszyngtonie - rynki zagraniczne\nUSA: Szef MSZ Ukrainy spotka się z Blinkenem w Waszyngtonie\nDodano: 04-11-2021 20:48\nRzecznik Departamentu Stanu USA Ned Price zapowiedział w czwartek, że w przyszłym tygodniu szef dyplomacji USA Antony Blinken spotka się ze swoim ukraińskim odpowiednikiem Dmytro Kułebą w Waszyngtonie.\nPrice oznajmił, że rozmowy będą okazją do "wzmocnienia naszych zobowiązań i pomocy dla niepodległości, suwerenności i integralności terytorialnej Ukrainy w obliczu trwającej rosyjskiej agresji".\nWizyta Kułeby nie ma bezpośredniego związku z obserwowanymi w ostatnim czasie ruchami rosyjskich wojsk przy granicy z Ukrainą. Będzie to spotkanie w ramach reaktywowanej Komisji Partnerstwa Strategicznego, które zaplanowano już podczas wizyty ukraińskiego prezydenta Wołodymyra Zełenskiego w Białym Domu na początku września. Oba kraje mają podpisać nowy statut Komisji.\nZaplanowane na 10 listopada rozmowy będą już kolejnym kontaktem na linii Waszyngton-Kijów w ostatnim czasie. Podczas szczytu klimatycznego COP26 w Glasgow Zełenski spotkał się we wtorek z Blinkenem. Jak potem powiedział, przedmiotem rozmowy były "napięta sytuacja w Donbasie, współpraca wojskowo-obronna i wyzwania w sektorze energii".\nDo artykułu: USA: Szef MSZ Ukrainy spotka się z Blinkenem w Waszyngtonie


Nowy Rok przyniósł kilka podwyżek, ale jedna z nich na pewno ucieszy pracowników. Od 1 stycznia minimalne wynagrodzenie wynosi 1850 zł brutto, czyli "na rękę" będzie to około 1356 zł netto.\nBiorąc pod uwagę, że minimalna pensja, to w naszym regionie główny składnik wszystkich wynagrodzeń, to jest to wiadomość optymistyczna. Wzrost najniższej płacy oznacza, że pracodawcy będą musieli podwyższyć do 1850 zł wynagrodzenie pracowników zarabiających minimalne pensje (według szacunkowych danych jest to ok. 1,3 mln osób).\nZ kolei najniższe wynagrodzenie osób, które w tym roku rozpoczną swoją pierwszą pracę, wzrośnie o 80 zł (należy im się 80 proc. kwoty przysługującej osobom z dłuższym stażem) i wynosi w tej chwili 1480 zł brutto.\nW górę idzie też wysokość maksymalnej odprawy w przypadku zwolnień grupowych (27 750 zł).\nWyższa pensja minimalna wpływa na inne świadczenia, ale też oznacza automatyczny wzrost składek na ubezpieczenia społeczne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Dotyczy to przede wszystkim osób prowadzących działalność gospodarczą, gdzie minimalna składka to 30 proc. minimalnego wynagrodzenia. ZUS już poinformował o podwyżce składek społecznych i na Fundusz Pracy o 19,70 gr. Kwota składki zdrowotnej znana będzie w drugiej połowie stycznia. W 2016 roku suma miesięcznej daniny do ZUS przekroczy kwotę 1111 zł!\nTutaj wzrosną zatem składki, które należy odprowadzać do ZUS. Podwyżka płacy minimalnej oznacza bowiem zysk dla pracownika, ale i rosnące koszty zatrudnienia dla pracodawcy. To może zaś obniżyć konkurencyjność niektórych firm.\nDodatkowo na pracodawcę nałożono także konieczność odprowadzania składki emerytalnej od minimalnego wynagrodzenia za pracę na umowę zlecenie. Przepisy wprowadziła ustawa uchwalona przez Sejm w październiku 2014 r. nowelizacja ustawy o ubezpieczeniach społecznych.\nNowela uniemożliwia też zawieranie podwójnych umów, w taki sposób, aby unikać "ozusowania". Podczas uchwalania przepisów podawano, że przewidywany skutek finansowy zmian, to wzrost o 300 mln zł wpływów do ZUS.\nCo na to potencjalni pracodawcy?\n« Czy spółdzielnia wymieni piecyki gazowe w blokach? Jest wynik ankiety\tDarmowa pomoc prawna w trzech miastach powiatu już działa »


Szukam odpowiedźi... - Nasze Rozmowy - ZjawiskaParanormalne.pl\nRozpoczęty przez Malgi, 9 Kwiecień 2016\nOd dziecka przychodziły do mnie duchy głównie we śnie,słyszałam różne głośne dźwięki w nocy jak wszyscy spali itp. Oczywiście myślałam że to normalne i nikomu nic nie mmówiłam. Nastepnie moje zdolności zanikly i powróciły w okresie dojrzewania. Zaczęłam ich widywac we śnie, praktycznie co noc koszmar,w realu czułam obecność, widziałam czarne cienie,kule na ścianie po czym znikały , ruszając się przedmioty,czasami dotyk,kontem oka ruch,różne odgłosy przesuwajacych się przedmiotów, duchy zwierząt też zdarzało mi się zobaczyć lub usłyszeć. Do tego doszły prorocze sny, oraz potrafiłam przewidzieć w jakimś stopniu przyszłość w naglych wizjach,które trwały parę sekund. Oczywiście wszystko się sprawdziło.\nRozmawiając z kimś o duchac, potrafiłam ściągnąć,osoba z którą rozmawiałam też czuła zmarłego mimo to że nigdy nie miała kontaktu i nie raz tym faktem była przerażona.\nPrzez lata zaglebilam swoją wiedzę w tej tematyce, aby umieć się w jakimś stopniu obronić.Dodam że nigdy nie podejmowalam rozmowy ze zmarlymi czułam że tego niechce.Najgorzej było jak przychodziły te zle i mnie dreczyly, ludzie piszą tu że modlitwa w niczm nie pomoże,jest to nie prawda, modlitwa jest najpotężniejsza bronią. Mimo to nie jestem jakąś przesadnie religijna, mimo to często się modlę.Z biegiem czasu przyzwyczailam się do mojego daru, ale nie raz modlilam się, abym już go nie miała. Od jakiś 4,5 lat mam spokój,nie przychodzą, myślę że w jakiś sposób zablokowalam ten dar albo poprostu sam zanikł.\nAle do czego dąże, od lat szukam odpowiedźi na pewnego zdarzenie, przed 9latami.\nMimo sporego zmęczonia nie mogłam zasnąć, około 3.30 może 4 poczułam w pokoju blisko mojego łóżka,tak jak by potwora widziałam podświadomie jak wygląda, był podobny do uruk hai z władcy pierścienia, tylko ze miał czerwone oczy. Próbował zwrócić moja uwagę na siebie,a ja go cały czas ignorowalam,dziwne było to że nie bałam się go tylko czułam jakiś tam nie pokój. W pewnym momencie poczułam silne uderzenie w łóżko.Nastepnej nocy moja mama zmarla.Do dzisiaj zastanawiam się co to było?Nie pasuje mi ani na ducha ani na demona. Wiem że czuło śmierć,w tym pokoju spała również moja mama.\npo śmierci nie mogła przejść długo na drugą stronę, czułam jej obecność,raz mi się przysnila,powiedziała abym jej pomogła, nie wiedziałam zabardzo jak to zrobić, modlilam się i prosiłam anioła stróża, oraz ducha przewodnika i osoby zmarle z mojej rodziny aby zabrali ją do siebie, udało się, przeszła. Krótko po śmierci mojej mamy, przysniła się mojej siostrze i powiedziała jej parę rzeczy między innymi o mnie ze nie dożyje starości, wszystko co powiedziała już się sprawdziło oprucz tego dotyczącej mojej osoby.\n1. Każdego snu nie należy traktować jako kontakt z duchem\n2. Widzenie kątem oka to złudzenia, w tym cienie\n3. Reszta brzmi jak historyjki, których na tym forum pełno\nHmm, może jesteś nekromantką? Zapraszam na priv\nNie rozumiem o co chodzi z tą nekromantką??\nJestem osobą wierzącą, nigdy nie praktykowalam magi ani nie przywolywalam duchów,ona same poprostu przychodziły.\nZaglądam tu, ale coraz rzadziej..\nZ tego co opisałaś wynika, że masz dar medium.\nNadto ten dar bardzo dobrze wyczuwam.\nPoprzez sny mamy kontakt ze zmarłymi, bo wtedy mają oni najlepszy do nas dostęp.\nNasze ciało jest ogranicznikiem, które ogranicza nas do odczuwania tylko tej rzeczywistości.\nGdy ten ogranicznik jest wyłączony- nasze ciało śpi, wtedy mają bardzo dobry dostęp do naszego Ducha.\nMasz ten dar od urodzenia.\nMusisz ten dar zrozumieć, musisz zrozumieć kim jesteś.\nDostajemy ten dar głównie po to, żebyśmy mogli pomóc innym.\n,,darmo dostałaś, darmo dawaj''\nTe zdolności raz są mocniejsze, a raz słabsze tak jak piszesz.\nWyczuwam, że masz bardzo dobrą intuicję.\nDużo wiesz, jeszcze więcej się domyślasz, ale tak naprawdę szukasz na to wszystko potwierdzenia\nDziękuję za tak miły post\nFaktycznie szukałam potwierdzenia na moje zdolności.W obecnej chwili mam je zablokowane, z jednej strony zawsze chciałam pomagać takim zabłąkanym duszą, a z drugiej nie chciałam tego daru, odbiło się to na moim zdrowiu.Co do intuicji,to fakt mam naprawdę dobra\nMam do Ciebie pytanie. Jak myślisz co to przyszło w noc przed śmiercią mojej mamy?Tyle lat zastanawiam się co to mogło być. Wiem, że to było złe, ale nie czułam wtedy strachu. Dlatego pytam, ponieważ było to coś innego niż duchy, które zazwyczaj przychodziły. Również pozdrawiam\nTen potwór był po to, żebyś zapamiętała ten sen, bo jak widzisz, był on dla Ciebie ważny.\nMedium to dar, nie klątwa.\nMusisz otaczać się pozytywną energią, pozytywnymi osobami, bo jak wiesz od tych osób negatywnych za szybko wszystko chłoniesz\nWtedy nie spałam,próbowałam zasnąć miałam zamknięte oczy, ale nie mogłam, nad ranem poczułam obecność tego" czegoś" koło mojego łóżka próbowało zwrócić moja uwagę na siebie, a ja go cały czas ignorowalam. Potem poczułam silne uderzenie w łóżko i podniosłam się.\nWizje, odczucia, uczucia, myśli telepatyczne, zjawiska fizyczne...\nOdczuwamy to wszystko wręcz każdego dnia.\nWokół Ciebie jest wiele duchów, które w ten sposób chciało Ci przekazać to, co najgorsze....\nTo stuknięcie było dodatkowo po to, żeby Cię wybudzić i żebyś wiedziała, tak samo jak ten potwór,że to ważne.\nDziękuję za odpowiedź, teraz już wszystko rozumiem\nJak myślisz jest szansa, abym odblokowała swoje zdolności?\nOczywiście, bo już to robisz\nSłuchaj zawsze swojej intuicji i pomagaj zawsze temu, kto najbardziej tej pomocy oczekuje.\nPostaraj się wyeliminować strach, zapanuj nad nim.\nStrach w prostej drodze poprzez gniew prowadzi do nienawiści, dlatego musisz go wyeliminować\nBędzie ciężko, ale postaram się pracować nad sobą\nJaki był powód śmierci Twej Mamy? dlugotrwała choroba? atak serca? wypadek owej nocy? jeśli możesz, napisz, to jest bardzo istotne w tym temacie i całym zajściu. Poza tym napisz, proszę, ile masz lat oraz ile lat miałaś w dniu(nocy?) kiedy odeszła Twoja Mama. Te odpowiedzi będą kluczem do tego, do czego zmierzam. Mam dla Ciebie wskazówki dotyczące czerwonookiej postaci, jednak, jeżeli możesz, odpowiedz na moje pytania. Ajka.\nMoja mama chorowała i zmarła na raka. Mam 32 lata, wtedy miałam 22\nDroga Malgi, owa czerwonooka postac to upadły anioł. Najczęściej pojawiają się w snach. Dziwne jest to, że ujrzałaś go w tej postaci, z reguły nie dają się dostrzec, a jedynie wyczuć lub pokazują się w snach. Uderzenie w tapczan było sygnałem ostrzegawczym. One podobnie jak niskie duchy i demony, irytują się, kiedy nie zwraca się na nie uwagi, ale instynktownie robiłaś, i zrobiłaś bardzo dobrze, ignorując jego obecność. Upadłe, demony oraz niskie duchy, żerują na tym, co w człowieku pozytywne, jasne i dobre, także na sile życiowej. Wiem, że za każdym razem, kiedy w Twoim życiu będzie dochodziło do decydującego dla losu wydarzenia, on będzie przychodzil. Jest powiązany nie tyle ze śmiercią, co z nieszczęściami oraz tym, co złe dla Ciebie. Powiedz sobie- ile zrobiłaś dla Niej, dla Mamy swojej za jej życia, zrób rachunek sumienia, przeanalizuj, może jest coś, co okaże sie kluczowe dla Ciebie. Czy Wasze relacje były dobre/ zdrowe/ właściwe? Czy nie masz teraz, po jej dawniejszym chorowaniu i odejściu, niespełnienia w duszy i sercu, że może nie do końca zrobiłaś wszystko, co czułaś, by ją pożegnać? To, czy jesteś medium, wiesz sama, o ile siedzisz w termatyce. Pozdrawiam.\nJeśli faktycznie był to upadły anioł to zastanawia mnie, czemu nie czułam strachu? Przeważnie jak przychodziły te zle to zawsze to odczuwałam. W snach lub w realu nawiedzały mnie cienie lub duchy, ale też przychodziło coś gorszego, wiem że było to bardzo złe i silne, atakowało mnie, nie pozwoliło wybudzić i musiałam z nim stoczyć swego rodzaju walkę. Po obudzeniu byłam całkiem wyczerpana. W tym momecie nie mam jakieś dużej wiedzy, kiedyś sporo czytałam, interesowałam się, ale od paru lat przestałam całkiem, żyłam swoim życiem,całkowicie odcinając sie od tych spraw dlatego sporo informacji gdzieś tam po drodze uciekło z pamięci.\nMoja mama po śmierci rzadko przychodziła do mnie, bardziej do mojej siostry. Pozatym nasze relacje nie były najlepsze przez zmiany spowodowane chorobą. Wiem ze są sprawy, które nie do końca zostały zakończone. Również pozdrawiam.\nSoldado, legenda tego forum. Witaj!\nStrach to reakcja na zagrożenie. Być może owy niski byt jest niegroźny w porównaniu z Twoją światłością - tylko nie popadaj w narcyzm\nZmory występują w czasie snu. Miałem z nią wiele sytuacji. Zmory przychodzą do ludzi, którzy są samotni. Najczęściej do mężczyzn, którzy nie mają kobiety czy dziewczyny. Do mnie przyszła młoda kobieta. Miała na sobie biało suknie. Nie proporcjonalne do ciała długie ręce i nogi oraz czarne długie włosy, które zwisały przed jej twarzą. Nie widziałem jej twarzy gdyż była zasłonięta długimi czarnymi włosami. Usiadła na mnie lecz mnie nie dusiła. Pomodliłem się i odeszła. Jak pozbyć się zmory?


Karate dla dzieci - Ciechanów - Ciechanowski Klub Karate Kyokushin\nCiechanowski Klub Karate Kyokushin chciałby zaprosić dzieci od piątego roku życia na treningi. Z nami dziecko nauczy się karate, odpowiedzialności, ciężkiej pracy, dążenia do celu, dyscypliny, koncentracji a także pozna nowych znajomych i spędzi czas na dobrej zabawie.\nW naszym klubie zajęcia prowadzi wykwalifikowana kadra instruktorów. Sekcją dzieci początkujących zajmuje się sempai Weronika Krzywnicka a grupą zaawansowaną sensei Krzysztof Szczepański. Instruktorzy posiadają odpowiednie przygotowanie dydaktyczne.\nZajęcia w grupie początkującej dzieci skupia się na ogólnym rozwoju psychofizycznym dzieci. Oprócz elementów karate młodzi adepci rozwijają swoją motorykę, reakcję oko – ręka, czas reakcji, a to wszystko\nw trakcie świetnej zabawy!\nTreningi odbywają się dwa razy w tygodniu i trwają 45 minut.\nPoniedziałek – godz. 17.00 – 17.45\nŚroda – godz. 17.00 – 17.45\nZapisy prowadzimy pod poniższym nr telefonu\nKrzysztof Szczepański – 508 462 484\nZajęcia w grupie zaawansowanej skupiają się na doskonaleniu technik karate, kata, a także na przygotowaniu do kumite (walka). Najlepsi z tej grupy mają możliwość wyjazdów na turnieje\nGrupą zajmuje się sensei Krzysztof Szczepański, utytułowany zawodnik, wielokrotnie reprezentujący CKKK na arenie krajowej i międzynarodowej.\nTreningi odbywają się dwa razy w tygodniu i trwają godzinę.\nPoniedziałek – godz. 18.00 – 19.00\nŚroda – godz. 18.00 – 19.00\nOpłata miesięczna za członkostwo wynosi 100 zł\nKażda następna osoba z rodziny 80 zł\nOpłatę należy wpłacać na konto CKKK w tytule wpisując imię i nazwisko osoby ćwiczącej.\nNazwa Banku: Polski Bank Spółdzielczy w Płońsku\nNr konta: 76 8230 0007 0017 2879 2000 0001


Mitch Dolgen (Serial TV) | Walking Dead Wiki | Fandom\nMitch Dolgen (Serial TV)\nKierowca lodziarki (Przed apokalipsą)\nŻołnierz dla Gubernatora (Po apokalipsie)\nPostrzelony w klatkę piersiową z bełtu przez Daryla Dixona.\n"Dead Weight" do "Too Far Gone"\nGaleria Kirk Acevedo\nMitch Dolgento antagonista i ocalały z wybuchu apokalipsy w The Walking Dead AMC. Jest starszym bratem zmarłego Pete'a, a także członkiem obozu Martineza, zanim pojawił się Gubernator, a on stał się jego prawą ręką.\n5.1 Pete Dolgen\n5.4 Tara Chambler\nDaryl umieszcza granat w czołgu poprzez wrzucenie go przez lufę. Pomimo tego, że Mitchowi udaje się wydostać, i tak ginie kilka sekund później przy próbie podporządkowania się mężczyźnie: ten strzela w jego klatkę piersiową z kuszy.\nJako iż jego mózg nie uległ zniszczeniu, można sugerować że został przemieniony, o ile ciało Mitcha nie zostało wcześniej zjedzone.\nTa lista przedstawia ofiary zabite przez Mitcha Dolgena:\nNiezliczona ilość mieszkańców Więzienia (Prawdopodobnie, spowodowano lub bezpośrednio)\nNiezliczona ilość zombie i prawdopodobnie niezliczonych ludzi\nKiedy widzimy Mitcha po raz pierwszy, jest on członkiem grupy dowodzonej przez Martineza. Logiczne jest więc, że Mitch choć trochę się nim interesował, chociaż nieznana jest reakcja mężczyzny na jego śmierć.\nMitch jest pierwszym antagonistą który został zabity przez Daryla Dixona.


Ks. prof. Tadeusz Dola i ks. prof. Helmut Sobeczko: - Podobnie jak krapkowicka Odnowa, działają sekty | Nowa Trybuna Opolska\nKs. prof. Tadeusz…\nKs. prof. Tadeusz Dola i ks. prof. Helmut Sobeczko: - Podobnie jak krapkowicka Odnowa, działają sekty\nKrzysztof Ogiolda 23 listopada 2009, 8:00\nKs. prof. Tadeusz Dola (po lewej) i ks. prof. Helmut Sobeczko wyjaśniają decyzję opolskiego biskupa.\nRozmowa z przedstawicielami komisji teologicznej, powołanej w sprawie krapkowickiej grupy Odnowy w Duchu Świętym.\n- Biskup opolski nie wyraża zgody na dalsze gromadzenie się wspólnoty w pomieszczeniach kościelnych i używanie dotychczasowej nazwy - czytamy w komunikacie kurii. Co o tym zdecydowało?\nT.D.: - Wątpliwości wokół grupy i zarzuty, że coś jest nie w porządku, gdy idzie o jej kościelność, pojawiały się od wielu lat. Trudno było i nadal jest jednoznacznie je zweryfikować. Wielu oskarżeniom liderzy grupy zaprzeczali. W tej sytuacji ks. bp Andrzej Czaja zaproponował restrukturyzację. Zdecydował, że grupę poprowadzą nowi liderzy - wikariusze tamtejszej parafii. Oni też wyznaczą animatorów, których katolickość nie będzie budzić wątpliwości. Liderzy grupy złożyli w tej sytuacji rezygnację. Natomiast nie podporządkowali się dotychczasowi animatorzy. Jedność z biskupem jest - obok wspólnej wiary i sakramentów - kryterium katolickości. Stąd taka twarda decyzja.\n- Skoro sygnały docierały od dawna, dlaczego kuria tak długo czekała?\nT.D.: - Komisja starannie badała, jak grupa funkcjonowała teraz i w przeszłości. Biskupowi nie zależało na wyłączaniu kogokolwiek z Kościoła, lecz na uzdrowieniu grupy. Ale w sytuacji, gdy doszło do wypowiedzenia mu posłuszeństwa, nie było wyboru. Choć zdajemy sobie sprawę, że część tych osób może się znaleźć nawet w sytuacji schizmy, czyli zerwania z Kościołem.\n- Co - poza nieposłuszeństwem - było w działaniu grupy niekatolickie?\nH.S.: - Mamy zastrzeżenia co do traktowania Eucharystii, która dla nich nie jest źródłem i szczytem wiary, jak chce Kościół. Liderzy twierdzą, że nikomu nie zabraniają przystępowania do Komunii św., ale grupa tym nie żyje. Problematyczny jest także ich stosunek do sakramentu pokuty, a jeszcze bardziej do kultu Matki Bożej. Mówiłem im wiele razy: Co wam przeszkadza odmówić podczas spotkania w październiku dziesiątkę różańca? Nie korzystali. Skargi, że są problemy z ich katolickością, docierały nawet do Rzymu. Toteż zasadniczym celem zmian zaproponowanych przez nowego biskupa była rekatolicyzacja grupy.\n- Co powinni zrobić ludzie przez wspólnotę poszkodowani?\nH.S.: - Osoby pokrzywdzone mogą dochodzić sprawiedliwości przed sądem. Ale myślę, że z powodu działań grupy cierpią przede wszystkim krewni jej członków. Dla osób należących do krapkowickiej wspólnoty grupa była najwyższym dobrem, większym niż rodzina i Kościół. Podobnie działają sekty. Kolejnym problemem było oderwanie od parafii, która faktycznie członków wspólnoty nie zna. Stąd - powtarzam - decyzja biskupa o restrukturyzacji.\n~abc~ 06.12.2009 04:01:01\ndo nucciola makaronowego - Niech ci szczęście zawsze sprzyja , acz już mocno boli szyja . A twe żony cię kochają choć cięgiem ziewają .\nOrzeszku Włoski 01.12.2009 01:07:00\nW dniu 25.11.2009 o 06:41, ~abc~ napisał:\ndo Eli . Strzeżcie się tych z przegiętą szyją ,co dziś przycupnąć chcą w domu twego rogu . Jutro mieć ich będziecie w swym Małżeńskim łożu .-Noster Damus\nTy się raczej strzeż, żeby ci jakiś sąsiad z tej samej parafi nie wlazł do łóżka, albo żeby cię za gumki i pigułki nie ekskomunikowali.\nwierzacy 28.11.2009 03:25:22\nW dniu 24.11.2009 o 15:26, ela nie z sekty napisał:\nŁukasza 20:46,47 " Strzeżcie się uczonych w Piśmie, którzy z upodobaniem chodzą w powłóczystych szatach, lubią (...) pierwsze krzesła w synagogach i zaszczytne miejsca na ucztach. Objadaja oni domy wdów i dla pozoru długo się modlą. " Skądś to znacie? tak zachowują się dostojnicy Kościoła Katolickiego. Ich przewodnikiem nie jest ani Chrystus, ani Ewangelia, a Dogmaty przyjęte na kolejnych soborach przez skorumpowanych, rozpustnych i żądnych władzy duchownych. Członkowie Odnowy czytają Biblię i postępują według jej wskazówek, są wspólnota na kształt pierwszych chrześcijan. Dobrze, że zostali odsunięci od Kościoła, bo nie pasują do tej obłudy i zepsucia, które w nim panuje. Całym sercem jestem z Wami - nie bójcie się, prawdziwa wiera zawsze sie obroni\ntak samo jest w ewangelii sw. marka 12. 38-40. w ewangelli sw.mateusza 23. 1-34 jest ten sam tekst . pierwsze kosciol katolicki nie nazywa sie synygoga .takie wyrywanie czesci tekstu jest typowe dla czlonkow tej odnowy , antyklerykalow spod znaku gazety ,,fakty i mity,, oraz swiadkow jehowy. pisze bowiem w ewangelii sw. mateusza dodatkowo:,, wszystkie uczynki spelniaja by ludziom sie pokazac,rozszerzaja swoje filakterie i wydluzaja fredzle u plaszczow,,23.5. oraz ,,biada wam uczeni w pismie i faryzeusze obludnicy, bo dajecie dziesiecine z miety,kopru i kminku...,,23.23. od kiedy to ksieza katoliccy nosza filakterie oraz daja dziesiecine z miety. filakterie do dzisiaj nosza wierzacy ordoksyjni zydzi ,co widzielismy na pielgrzymce do izraela, chodzac po takich miastach jak jerozolima, cezarea lub tyberiada.\ngosc 46-100 28.11.2009 02:45:50\nW dniu 25.11.2009 o 11:01, Gość napisał:\n...Księża to w większości hipokryci niestety.\nsam jestes hpokryta jak tak piszesz\nWIERZACY 28.11.2009 02:41:08\nW dniu 23.11.2009 o 15:43, GET OUT!! napisał:\nDrodzy Parafianie! Nie po raz pierwszy udzielam się na owym forum w tematach dotyczących Odnowy. Niestety, po przeczytaniu kilku wpisów muszę z żalem stwierdzić, że zmanipulowani przez ,,media" szczekacze nie wyciągnęli żadnych wniosków po ,,burzy" z początku roku. ...\nfaryteusze tez tak czynii na poczatku,potem wyglad ich wyglad zewneczny ich zachowanie przed ludzmi bylo wazniejsze od przstrzegania prawa mojzeszowego- ewang. sw.mateusza 23. 23-27 lukasza 11.37-43oraz dla niechetnych rzymskim-katolikom ewang.sw.lukasza 6.41-43.\n~vertigo~ 27.11.2009 21:57:40\nTo co piszesz, to jakaś skrajnie antykrelykalna opinia.\nJestem protestantem, ale nigdy (ja i wszyscy moi współwyznawcy) nie pozwoliłbym sobie na takie wycieczki.\nFaryzeizm to postawa serca. To właśnie piętnował Zbawiciel. Żaden człowiek nie ma wglądu w serce drugiego człowieka.\nPrzypomnij sobie List do Rzymian. Prawo, które sprowadza sąd obowiązuje każdego zgodnie i do odpowiedzialności wynikającej z poznania prawdy w nim się zawierającej.\nŁaska boża jest większa niż prawo. Bóg nie sądzi człowieka, a gdy już to zrobi, uczyni to zgodnie z jego poznaniem.\nNim następnym razem złapiesz za pióro, pomyśl o tym co napisałem.\nBabcia ale nie moherowa 27.11.2009 14:15:26\n(...)Księża to w większości hipokryci niestety.\nTak,zgadzam sie z toba ze ksieza to hipokryci, ***\nBabcia ale nie moherowa 27.11.2009 14:04:46\nA co to kogo obchodzi kto co wyznaje i do jakiej grupy czy sekty nalezy.Kazdy niech pilnuje swojego tylka i nie zajmuje sie czyims,wtedy bedzie wszystko w porzadku.Niewazne ze ktos jest takiego czy innego wyznania,wazne zeby byl prawym czlowiekiem i nie robil nikomu krzywdy.Przynaleznosc do kosciola wcale nie swiadczy o tym ze sie jest dobrym czlowiekiem.Bo sa tez ksieza ,ktorzy kradna lajdacza sie,pija ,robia dzieci na ktore pozniej nie chca placic alimentow.Po prostu nie zyja zgodnie z przykazaniami koscielnymi i boskimi.Wiec niech nie mowia co jest dla ludzi dobre a co zle.Bo w/g tych artykulow jedynie sluszna i dobra religia jest religia katolicka.Odczepcie sie tych ludzi z Odnowy.Jezeli nikomu nie robia krzywdy to niech dalej dzialaja i niech im bedzie na zdrowie.Kazdy niech sie zajmie soba a nie innymi,wtedy bedzie nam sie zylo lepiej i bezpieczniej\nGość 26.11.2009 00:54:44\nW dniu 24.11.2009 o 08:59, czysty napisał:\nWidzę,że odnowie zaczyna brakować obronnych argumentów. Drugi temat i ciągle te same skopiowane wypowiedzi.Czytac się tego nie da...\nJAKA GAZETA TAKIE FORUM\nTakie forum jakie wpisy jego użytkowników.\nGazeta nie ma na nie wpływu.\nGość 26.11.2009 00:51:48\nW dniu 25.11.2009 o 23:37, niezrzeszony napisał:\nŻal mi Was wszystkich!Produkujecie się na tym forum nie wiedząc że jesteście manipulowani przez jednych i drugich.Jeżeli ktoś jest dobrym katolikiem to nigdy nie odstąpi od doktryny kościoła i nie da się zmanipulować!Pamiętacie?Już jeden jest, rządzi Toruniem i mediami i też ma rzeszę swoich "zwolenników".Choć nie pochodzę z tej ziemi(mieszkam tu dopiero od 24 lat)chciałbym poznać nazwiska członków a w szczególności"zarządu" Odnowy, po prostu chciałbym wiedzieć kto z Naszych rodzimych "notabli"zasiada w gminie,starostwie lub też dierży tytuł redaktora naczelnego poczytnego w Naszym regionie tygodnika ponieważ nie życzę sobie aby "tacy"ludzie decydowali o moim lub Naszym życiu w bąć co bąć małej społeczności ale jakże już znanej dzięki poczynaniom"Odnowy",jako mieszkaniec Krapkowic jestem pełen obaw i choć daleki jestem od komentarzy na "temat" w tej sytuacji popieram decyzję diecezji!\nZapytaj panią redaktor o to ile osób z Oddnowy pracuje w Urzędzie Miasta i w Starostwie Powiatowym. Zapytaj jakie stanowiska zajmują. Odpowiedź będzie zaskakująco niepokojąca. Zapytaj o konkrety, komu radni z Odnowy załatwili mieszkanie w mieście i komu załatwili pracę. Zapytaj panią redaktor na czym polega owa przestępcza działalność, o której pisała w swych artykułach. Zapytaj o to ilu jest ludzi pokrzywdzonych przez Odnowę.\nZapytaj jakie to szkodliwe dla naszego miasta decyzje podjęli radni należący do Odnowy. Kogo się boisz ludzi których się oczernia ?\nBój się raczej tych, którzy rzucają oszczerstwa.\nGość 26.11.2009 00:39:39\nW dniu 24.11.2009 o 07:29, OPOLANIN 26 napisał:\nBogu dzięki za takiego biskupa. Podjął trudną decyzję, ale konieczną. Mozemy być dumni, że mamy takiego Pasterza, który nie boi się podejmować TAKICH decyzji. A Wy z Odnowy, za długo, żeście bawili sie z Kościolem katolickim, to się musiało tak skończyć. Naszego Kościoła nie przemogą bramy piekielne, Wy z Odnowy brACIA I SIOSTRY jeśli się nie nawrócicie, marnie skończycie.\n....a co zachoruję na raka, czy przejedzie mnie samochód ?\nniezrzeszony 26.11.2009 00:37:27\nGość 25.11.2009 12:01:53\njaka gazeta, takie forum.\n...czyli za co zostali wyrzuceni za niemanie różańca, czy że co ja się pytam ?\nbo już gompke mam z muzgu i nie wim co jest.\nto jak ktoś na łape kociom ze swą babą żyje, a biskup takiego coś nie uznaje i gani, to też won z wiary najświętszej katolowej ?\nCzy, że jak to jest ksiądz może mieć babke na boku i dzieci i jest dobrze i wszystkie są zadowolone?\nTo znaczy, że biskup niektórym księżom każe tak robić, bo są mu posłuszni i tak robią. Brawo bisKUPY. Tak trzymajta !!!\nPOSłUSZNI JAK W SEKCIE.\nA WIęCłAWSKIEGO ZNAJOM?\nPEWNIE dawni kumple księża na kawke z nim chodzą i nie dotknął go ostratyzm środowiska z którego wyszedł.\nKsięża to w większości hipokryci niestety.\n~abc~ 25.11.2009 07:41:50\ndo Eli . Strzeżcie się tych z przegiętą szyją ,co dziś przycupnąć chcą w domu twego rogu . Jutro mieć ich będziecie w swym Małżeńskim łożu .\nela nie z sekty 24.11.2009 16:26:35\nŁukasza 20:46,47 " Strzeżcie się uczonych w Piśmie, którzy z upodobaniem chodzą w powłóczystych szatach, lubią (...) pierwsze krzesła w synagogach i zaszczytne miejsca na ucztach. Objadaja oni domy wdów i dla pozoru długo się modlą. " Skądś to znacie? tak zachowują się dostojnicy Kościoła Katolickiego. Ich przewodnikiem nie jest ani Chrystus, ani Ewangelia, a Dogmaty przyjęte na kolejnych soborach przez skorumpowanych, rozpustnych i żądnych władzy duchownych. Członkowie Odnowy czytają Biblię i postępują według jej wskazówek, są wspólnota na kształt pierwszych chrześcijan. Dobrze, że zostali odsunięci od Kościoła, bo nie pasują do tej obłudy i zepsucia, które w nim panuje. Całym sercem jestem z Wami - nie bójcie się, prawdziwa wiera zawsze sie obroni!!!


PRZYCZYNA OTWARTEJ BUZI - Niemowle, dziecko, przedszkolak - Edziecko.pl\nbuzi dziecka może być gorące. - Trzymaj dziecko jak podczas karmienia piersią, przytulone do ciebie, z głową wyżej niż brzuch i nogi. - Nie karm malca na leżąco! To grozi zakrztuszeniem, powoduje złe nawyki pracy jamy ustnej, może być nawet przyczyną... zapalenia ucha. - Starszemu maluchowi nie\ntyłozgryz i zgryz otwarty, rzadziej przodozgryz. Żeby do tego nie doszło, lepiej kupować smoczki o kształcie anatomicznym przypominającym kobiecą brodawkę wraz z otoczką i dbać o to, by dziecko miało smoczek w buzi jak najrzadziej i jak najkrócej. Pamiętajmy jednak, że krzywe zęby to jeszcze nie koniec\n. Buzia musi więc być szeroko otwarta, a wargi lekko wywinięte. Znów się nie udało? Spróbuj jeszcze raz. I nie denerwuj się, karmienie wymaga nieco wprawy. Wkrótce nabierzecie jej oboje. Pamiętaj! Jeśli pozwolisz dziecku ssać mimo bólu, wkrótce twoje brodawki będą popękane i poranione. Poranione\nprzysypia często, ale na krótko. Kilka błogich minut z piersią w buzi wystarcza, by na jakiś czas zregenerował siły. Gdyby jednak podsumować te wszystkie kilku czy kilkuminutowe drzemki, prawdopodobnie okazałoby się, że śpi co najmniej kilkanaście godzin w ciągu doby. * Maluch będzie lepiej spał, gdy\nniejadek kolka u niemowlaka sterydy duphaston przeziębienie w ciąży zaparcia u dziecka lekarz endokrynolog dziecko w samolocie pierwsze ruchy dziecka mama w uk agresja u dziecka refluks u niemowlaka mleko modyfikowane konflikt serologiczny zapalenie ucha u dziecka


Marek Bunia | Genealogie Parafii Ostrów Lubelski\nWszystkie wpisy, których autorem jest Marek Bunia\n21 maja 2020 Marek Bunia\nSpośród nielicznie zachowanych ksiąg miejskich ostrowskich przetrzebionych przez liczne pożary i wojny zachowało się kilka ciekawszych dokumentów. Jeden z nich dotyczy wydarzenia znad jeziora Okunin – czyli obecnie jeziora Miejskiego sprzed 366 lat a dokładnie 26 maja 1654 roku.\njezioro Miejskie obecnie\nActum in oppido Ostrów feria quinta infra octavam Pentecostes Anno Domini 1654 [28 maj]\nPrzed sądem naszym tak wójtowskiem y ławniczym iako y urzędem burmistrzowskiem y radzieckiem niniejszym ostrowskiem przy bytności pospólstwa y gminu miasteczka Jego Królewskiej Mości Ostrowa Ab instigatore Officy prezentowane iest dziecie niemowiątko niewinnie okrutnie zabite zamordowane które wczorą to iest we wtorek świąteczny niniejszy nalezione iest nad jeziorem Okunin nazwanem pod miasteczkiem Ostrowem przez Jędrzeia Pycia mieszczanina ostrowskiego y za obwieszczeniem iego iest urzędownie przyniesione przed sąd y urząd nasz niniejszy ostrowski y rany niewinniątka zamordowanego od urzędu naszego oglądane które takie są. Naprzód szyika na lewej stronie poderżniona, języczek wyięty. Item piersi po prawej stronie przerżnięte. Płucka y serce wyięte. Item rącki lewej przy łokciu medianna rozerznięta y taż rączka poderznięta y prawa rączka pod pachą zakłóta. Item łono na prawej stronie przerznięte z słabizną y iąderka wyięte. Item lewa noga nad kolanem wprzek bardzo przerznięta. Item na lewej nodze u kostki żyły powyciągane. Wszystko ciało sczerniało. Quod aut officy erat metuli sollid est.\nEx protocolum advocatus et scabinali Christophorus Burkowicz notarius juratus ostroviensi nanu propria.\nOpis powyższego zdarzenia może mieć w mojej ocenie związek z działalnością lokalnej czarownicy, wiedźmy potrzebującej organów małego dziecka do swoich rytuałów czy przygotowującej składniki na „wyjątkowo skuteczne” lekarstwo. Pamiętajmy iż pomimo XVII wiek to nie średniowiecze, to czarnoksięskie praktyki przetrwały znacznie dłużej. W Polsce ostatnią czarownicę spalono na stosie w Warmii, w roku 1811.\nNie znamy dalszych losów sprawy. Zachowana księga zgonów rozpoczyna się od 1681 roku. Zresztą w tamtym czasie nie spisywano zmarłych dzieci. Brak dodatkowych źródeł skazuje nas tylko i wyłącznie na domysły.\n11 października 2019 Marek Bunia\nGłówną, przylegającą do rynku ulicą Parczewską defiluje kłusem przy akompaniamencie muzyki własnych trębaczy szwadron jazdy na gniadych koniach. Schludne, wyczyszczone granatowe kurtki z wyłogami, wypustkami i karmazynowymi kołnierzami pięknie prezentują się na wyprostowanych w siodłach ułanach. Na kokardach przy czapkach oficerów widać złocone krzyże kawalerskie, a na guzikach i czapkach widnieje numer 1. Na wietrze trzepoczą doczepione do lanc ułańskich karmazynowo – białe chorągiewki. Przejeżdżają przy wiwatach ostrowskiej ludności tłumnie zgromadzonej na uroczystość przyjazdu szwadronu do ostrowskiego garnizonu.\nFaktem całkowicie nieznanym w ostrowskiej historii jest stacjonowanie wlatach 1822 – 1830 w Ostrowie Lubelskim 3 szwadronu 1 pułku ułanów (ok. 150 koni). W czasach Królestwa Kongresowego w województwie podlaskim nasze miasto należało do grona czternastu miast garnizonowych (Biała Podlaska, Kock, Łomazy, Łuków, Międzyrzec, Mordy, Ostrów, Parczew, Radzyń Podlaski, Siedlce, Sokołów, Terespol, Włodawa i Węgrów).\nWyżej wymienione lokacje zostały wybrane głównie ze względów logistycznych. Miasta garnizonowe znajdowały się w zasadzie o jeden dzień marszu od siebie. Z Siedlec około 35 km było do Węgrowa, Sokołowa i Łukowa, z Łukowa tyle samo było do Kocka, Międzyrzecza i Radzynia. Z Radzynia do Parczewa podobnie, tak samo z Parczewa do Ostrowa. Od schematu tego odbiegały jedynie Biała Podlaska, Terespol, Łomazy i Włodawa,bo one oddalone były od siebie o kilkanaście kilometrów. Niewątpliwie rozlokowanie polskich pododdziałów ułańskich i artyleryjskich pozwoliło na rozpoznanie terenu, co było przydatne wraz z wybuchem wojny 1830 r. W naszym mieście przebywali także gościnnie na kwaterach ułani 2 i 4 pułku zmierzający na coroczne manewry na polach pod Łęczną.\nPomimo, iż budowa infrastruktury wojskowej w Ostrowie przypadła na rok 1819 to pierwsze wzmianki o pobycie ułanów w naszym mieście można zauważyć dwa lata wcześniej. Mianowicie moim zdaniem już w roku 1817 pewne przymiarki i oględziny terenu pod założenie garnizonu zostały poczynione przez żołnierzy 2 pułku ułanów: Antoniego Głowackiego wachmistrza oraz majora Antoniego Szymańskiego, odnotowanych w metrykach parafialnych.\nW Ostrowie 3 szwadron 1 pułku ułanów zajmował drewnianą stajnię znajdującą się przy ul. Lubelskiej. Był to budynek rządowy, wybudowany w 1818 roku z drewna, nakryty słomą, mieszczący 64 konie. Przez rząd wybudowana była także kryta ujeżdżalnia umiejscowiona przy trakcie na Brześć, najprawdopodobniej przy drodze na Jedlankę. W naszym mieście był także dwuizbowy odwach, czyli wartownia należąca do Żyda Lejby Dumana. W budynku tym stacjonowały oddziały wojskowe wraz z całym zapleczem, czyli biurem komendanta, aresztem i dwoma izbami. Przechowywano tam także broń. W 1818 r. Komisja Rządowa Wojny (ówczesne Ministerstwo Obrony) uznała, że należało także zakupić miejsce pod stajnię. W tym celu zaproponowano odkupienie od parafii ostrowskiej działki, na której umieszczona miała być stajnia i rajtszula, czyli szkoła jazdy konnej (ujeżdżalnia). Ówczesny proboszcz Jan Ziemiański (w latach 1808-1831) zażądał za plac 3000 zł i nawóz po koniach. Kwatermistrzostwo orzekło, że adaptacja starej stodoły na stajnie wojskowe pochłonie dodatkowe 4994 zł. Według przedstawionego kosztorysu budynek z drewna tartego posiadał powierzchnię 450 m2 i w przyszłości mieścić miał konie należące do 2 pułku ułanów. Finalnie Rada Administracyjna zgodziła się na swym posiedzeniu 13 czerwca 1819 r. na wyasygnowanie sumy 4722,14 zł na odkupienie owej działki od księdza Ziemiańskiego.\nObecność ostrowskiego garnizonu musiała wytworzyć specyficzną infrastrukturę, w której powstawały trwałe i silne związki z miejscowym społeczeństwem. Związki te kształtowały się na wielu różnorodnych płaszczyznach, a szczególnie ekonomicznej i społeczno-kulturalnej. Powstawały więc trwałe związki z ludnością cywilną, a armia i jej reprezentanci czynnie uczestniczyli w życiu ostrowskiej społeczności. Jeśli chodzi o aspekt ekonomiczny, garnizon ostrowski był dużym rynkiem zbytu produktów rolnych, wojsko posiadało natomiast poważną siłę nabywczą. W celu zaopatrzenia jednostki w żywność nabywało ono od dostawców mięso oraz furaż dla koni i konie remontowe – tzn. konie, które po ujeżdżeniu i odpowiedniej tresurze kierowano do jednostek. Można też przypuścić, że w przypadku braku pomieszczeń w koszarach dla części żołnierzy, władze garnizonu zmuszone były szukać dla nich kwater w mieście. Dawało to pewne zyski mieszkańcom i pośrednio miastu. Ponadto duża część pensji oficerów i podoficerów oraz żołd szeregowych były wydawane na terenie Ostrowa. Tworzyło to pewien rynek, który pokrywał zapotrzebowanie żołnierzy. Rozwijała się przede wszystkim sieć gastronomiczna i rożnego typu działalność usługowa.\nW księgach metrykalnych parafii ostrowskiej zostało odnotowanych 22 ułanów z 1 pułku. Zostawali ojcami chrzestnymi lub świadkami przy ślubach. Sam porucznik tegoż pułku Feliks Gołębiowski, odznaczony później orderem Virtutti Militari V klasy, wziął ślub w Ostrowie z Ewą Milecką dnia 21 lipca 1822 r. W Ostrowie przebywał także pułkownik, dowódca tegoż pułku, żołnierz wojen napoleońskich Jan Tomicki, późniejszy generał brygady.\nSpośród żołnierzy 1 pułku sześciu ożeniło się z ostrowiankami lub też już ze swoimi rodzinami osiadło w Ostrowie. Byli to:\n1. podoficer Adam Kniaziewicz (ur. 1800), urodzony w Chlebiszkach, ożenił się w Ostrowie dnia 13 września 1829 roku z Anną Maurer (1804), pochodzącą z Wołczyna szwagierką Jana Dębczyńskiego burmistrza Ostrowa w latach 1826-1855. Siostra Anny – Karolina Kahl zd. Maurer (1788-1847) była babką bł. Honorata Koźmińskiego (1829-1916).\n2. Wojciech Oleksiewicz (ur. 1796), jego syn Stanisław żyjący w Ostrowie miał dwie żony: Mariannę Bednarzewską i Marcelę Rozmysł.\n3. Piotr vel Antoni Górski (1789-1839) urodzony w Lublinie, wziął za żonę młodszą od siebie o szesnaście lat Mariannę Maleszyk (1805).\n4. Antoni Kopiński (1797) dnia 17 października 1830 roku na trzynaście dni przed wybuchem powstania listopadowego ożenił się z Barbarą Babicką (1800-1844). Najprawdopodobniej nie przeżył powstania.\n5. Antoni Sucharski (1796-1844) ur. w Mościskach, ożeniony również w 1830 r., w Ostrowie z panną z Rudna, Agrypiną Czech, po zakończonej szczęśliwie służbie wojskowej osiadł w naszym mieście zostając policjantem Urzędu Municypialnego. Zmarł w Ostrowie.\n6. Szymon Angerda (1789-1843) dnia 7 listopada 1830 roku wziął za żonę Mariannę Jasińską z Bójek (1812-1867). Przeżył powstanie. Osiadł początkowo w miejscowości swojej żony, potem zamieszkał w Tyśmienicy, gdzie został karczmarzem a następnie woźnicą, by z powrotem już w Jedlance powrócić do poprzedniego zawodu, w którym pozostał już do końca swego życia. Miał czworo dzieci, które umarły mając po kilka lat.\nW ostrowskich księgach zapisanych zostało także trzech ułanów z 2 pułku oraz aż trzydziestu ośmiu z 4 pułku. Z tego ostatniego dwóch ożeniło się z mieszkankami Ostrowa:\n1. podoficer Klemens Kiecewicz (1791-1840), urodzony w Chomsku na Białorusi, ożeniony 11 lutego 1827 roku w Ostrowie z Józefą Kremm (1803), zamieszkał z żoną w Krasnymstawie a potem w Terespolu, gdzie zginął śmiercią tragiczną przez utonięcie. Zostawił po sobie pięcioro dzieci, z których jedna córka Julianna (1829-1896) wyszła za Ignacego Uzdowskiego z Brzeźnicy Książęcej, a druga Aniela (1840) za Kazimierza Maleszyka (1838) z Ostrowa.\n2. Jan Gołębiowski (1796 – przed 1869), urodzony w Łęczycy nad Łodzią, poślubił 28 listopada 1828 roku ostrowiankę Ewę Celińską (1805-1878). Po odbytej służbie wojskowej osiadł w Ostrowie i został zdunem. Z żoną miał ośmioro potomstwa, z których pięcioro umarło w wieku dziecięcym. Pozostała trójka pozakładała swoje rodziny. Helena (1829) wyszła za tkacza Franciszka Jarmołę (1827-1898). Kolejna Marianna (1831-1894) miała dwóch mężów: Jana Bodziaka (1830-1859) murarza i Wincentego Daszczyka (1837-1875). Najmłodszy Ignacy (1837) został po ojcu zdunem/garncarzem. Z żoną Marianną Świrszczewską (1838) miał jedenaścioro dzieci. Najstarszy z nich Stanisław Gołębiowski (1859-1949) był murarzem i także garncarzem. Swój zakład garncarski miał na obecnej działce Andrzeja Buni.\n1 Pułk Ułanów Królestwa Kongresowego wziął udział w 28 bitwach i potyczkach powstania listopadowego. Otrzymał 1 krzyż kawalerski, 23 złote i 19 srebrne.\nSzwadrony trzech pułków jazdy nie były jedynymi formacjami wojskowymi jakie gościły w Ostrowie. Było ich o wiele, wiele więcej. Jednak nigdy wcześniej nie funkcjonowała cała infrastruktura mająca za zadanie ułatwienie egzystencji żołnierzy poprzez stałe podnoszenie ich kwalifikacji i umiejętności oraz przez zakup koni i dostosowanie ich do potrzeb pola walki. Bez żadnej przesady relacje ostrowskiej społeczności z garnizonem nazwać możemy symbiozą trwająca osiem, jeśli nie więcej lat.\nW nocy z 29 na 30 listopada 2019 roku przypada rocznica wybuchu wojny polsko-rosyjskiej. Po raz 189 będziemy mniej lub bardziej uroczyście świętować pamięć bohaterów. Oby tym razem ta rocznica kojarzyła się mieszkańcom Ostrowa z naszą lokalną historią.\nbł. Honorat Koźmiński – Ostrów Lubelski\n5 czerwca 2017 Marek Bunia\nZbigniew Kotyłło, Honorat Koźmiński\nUchwałą Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 czerwca 2016 roku ustanowiono rok 2017 rokiem Adama Chmielowskiego oraz błogosławionego Honorata Koźmińskiego. W roku 2016 przypadła 100 rocznica jego śmierci. Chciałbym więc wszystkim mieszkańcom naszej gminy i parafii przybliżyć mało znany fakt powiązań jakie łączyły polskiego kapucyna, teologa, prezbitera i założyciela wielu zgromadzeń zakonnych – bł. Honorata z naszym miastem. Nie chciałbym mianowicie skupiać się na jego życiorysie – powszechnie przecież dostępnym ale przedstawić fakty dotąd nieznane w jego biografii.\nUrodził się 16 X 1929 roku w Białej Podlaskiej a ochrzczony został pod czterema imionami: Florentyn Wacław Jan Stefan. Jego rodzice – Stefan Koźmiński budowniczy obwodu bialskiego i Aleksandra zd. Kahl pobrali się dnia 30 grudnia 1827 roku właśnie w Ostrowie Lubelskim. Zastanawiająca jest nie tylko lokalizacja ale i czas zawarcia małżeństwa. W księgach metrykalnych parafii Ostrów Lubelski od XVII do XIX wieku zarejestrowano w miesiącu grudniu zaledwie kilka ślubów pomimo iż nie było ku temu prawnych przeszkód związanych z okresem Adwentu.\nŚlub w Ostrowie odbył się moim zdaniem z przyczyn rodzinnych. Matka bł. Honorata – Aleksandra zd. Kahl (1807-1886) była córką Karoliny Kahl zd. Maurer (1788-1847). Siostrą Karoliny była Eleonora żona szlachcica Jana Dębczyńskiego (1785-1855) będącego w latach 1826-1855 najdłużej urzędującym w historii burmistrzem Ostrowa. W latach 1809-1817 był podporucznikiem Armii Księstwa Warszawskiego i Królestwa Kongresowego. Z aktu małżeństwa Stefana Koźmińskiego i Aleksandry Kahl wyczytać można, że świadkami tego sakramentu był właśnie „wielmożny” burmistrz ostrowski oraz Jan Sadowski burmistrz Białej Podlaskiej w latach 1816-1866.\nSą to oczywiście dane wyczytane z ksiąg metrykalnych naszej parafii. Kilka faktów w połączeniu z wiedzą historyczną może nakreślić w miarę wiarygodny obraz zamierzchłej rzeczywistości. Czy dzięki takim źródłom spotkają nas kolejne odkrycia? Czas pokaże.\nWspomnienia rodziny Sztyglic – Abraham N. Sztyglic\n2 grudnia 2016 Marek Bunia\tDodaj komentarz\nW maju tego roku Ostrów Lubelski odwiedziła rodzina Sztygliców – Żydów, którzy wywodzą się z Ostrowa, lecz przed II wojną światową wyemigrowali do Brazylii. Obecnie Sztyglicowie mieszkają w Izraelu, a wizyta w naszym miasteczku była dla nich wzruszającym powrotem do korzeni. Pan Abraham Sztyglic spisał historię swojej rodziny, wspomnienia z ich życia w Ostrowie i losy powojenne oraz wrażenia z tegorocznej wizyty specjalnie w celu ich publikacji w „Głosie Ostrowa”. Wspomnienia przetłumaczone z języka angielskiego publikujemy poniżej.\nWspomnienia rodziny Sztyglic\nAbraham N. Sztyglic\nNasza wizyta w Ostrowie Lubelskim\nAbraham Sztyglic z żoną Saritą w Ostrowie Lubelskim\nPo wielu latach, ja, Abraham Sztyglic zdecydowałem się odwiedzić Ostrów Lubelski – miasto, w którym przyszedłem na świat w 1932 roku. Zabrałem ze sobą do Polski moją żonę, Saritę Sztyglic, oraz troje dzieci: Jorama (56 l.), Alona (53 l.) i Rachelę (46 l.). Chcieliśmy poznać i odbudować nasze emocjonalne więzi z korzeniami. Aby to osiągnąć, musieliśmy przyjechać do Ostrowa – miasta, gdzie żyło m. in. wiele pokoleń rodzin Zarobnik i Sztygliców.\nOpuściłem Ostrów w wieku 4 lat w zimie 1937 roku wyjeżdżając do Brazylii. Nie pamiętam prawie niczego z tego okresu. Jedyną rzeczą jaką pamiętam były obchody żydowskiego święta Simchat Tora, kiedy to tańczyłem z flagą i jabłkiem (żydowska tradycja). Musiało to być w miejskiej synagodze. Moja mama Ruchla Sztyglic powiedziała mi, że w domu jej ojca Szamesa Zarobnika, który był szewcem, ludzie zwykli zbierać się na modlitwie. Często ich naśladowałem.Nasz przyjazd okazał się tak udany, że uznałem, że nasza wycieczka do Polski była zdecydowanie za krótka. Zostaliśmy przywitani przez pana Henryka Klementewicza, który włożył duży wysiłek w wyszukiwanie archiwalnych dokumentów dotyczących naszej rodziny poświęcając na to swój cenny czas. Byłem zaskoczony i podekscytowany, gdy zobaczyłem swój własny akt urodzenia, jak i mych kuzynów oraz akt zgonu mego dziadka z 1937 roku – na kilka miesięcy po tym, jak opuściliśmy Polskę. Dostałem nawet wersję elektroniczną swego aktu urodzenia, aby zastąpić nią starą. Po tym jak opuściliśmy Urząd Miejski przeszliśmy przez jezdnię i ujrzeliśmy miejskie Centrum Kultury, do którego postanowiliśmy wejść. Spotkaliśmy tam Marka Bunię, który podzielił się z nami swoją pracą nad genealogią katolickich i unickich mieszkańców parafii ostrowskiej. Cieszyliśmy się, że spotkaliśmy tak entuzjastycznego młodego człowieka, który zainteresowany jest przeszłością miasta. Przed wyjazdem przeszliśmy się jeszcze przez miasteczko, by poczuć, jak to jest przemierzać te same ulice, po których chodzili nasi przodkowie. Spotkaliśmy dwie kobiety, które były bardzo pomocne i pokazały nam drogę do starego żydowskiego cmentarza. Byliśmy bardzo wzruszeni tym, że cmentarz jest oznaczony. Ujrzeliśmy trochę połamanych płyt nagrobnych z wyrytymi na nich hebrajskimi napisami, następnie zapaliliśmy świeczkę za naszych zmarłych. To był moment, którego nigdy nie zapomnę.\nZimą 1937 roku, ja z mamą oraz z ciotką Golde Sztyglic i jej dwójką dzieci, Moszkiem i Roszą wypłynęliśmy na pokładzie polskiego statku „Kościuszko” z portu w Gdyni do Rio de Janeiro w Brazylii. Przybiliśmy do celu 11 marca 1937 roku. W Rio czekali już na nas mój tata Srul Sztyglic i mój wujek Simcha Sztyglic. Przypłynęli oni do Brazylii trzy lata wcześniej, w roku 1934, aby przygotować miejsce do osiedlenia się naszej rodziny. Niestety zdarzyła się tragedia. Mój kuzyn Moszko nie przeżył podróży – zmarł na statku z powodu choroby.\nRodzice Abrahama – Ruchla zd. Zarobnik i Srul Sztyglic. 12 sierpień 1929 rok\nW Brazylii żyło się nam wspaniale. Żydowska społeczność w Rio zrobiła wszystko, co tylko mogła, by pomóc nam dostosować się do nowych warunków. Los sprzyjał mi na tyle, że mogłem zdobyć świetne wykształcenie i żyć szczęśliwie. Będę za to zawsze wdzięczny. W Brazylii moi rodzice dali mi najpiękniejszy dar, jaki kiedykolwiek otrzymałem – mego brata Samuela Sztyglica, urodzonego w 1938 roku.\nMoi rodzice zdecydowali się nie rozmawiać ze mną o Ostrowie. Mieszkaliśmy teraz w innym miejscu i nie chcieli dzielić się ze mną smutną przeszłością. Myślę, że to jest właśnie powód, dla którego szukam swych przodków w Ostrowie – by odnaleźć swe korzenie oraz tożsamość.\nDziadkowie Abrahama ze strony matki: Masza i Szames Zarobnikowie. Zdjęcie zostało wysłane z Ostrowa do Brazylii.\nMenucha Sztyglic, moja kuzynka, była jedyną osobą z rodziny Sztyglic, która podczas II Wojny Światowej uniknęła Niemców. Uciekła do Rosji zanim zajęli oni Ostrów. Menucha przyjechała do Izraela po zakończeniu wojny. Spotkałem ją w Izraelu w 1956 roku, kiedy tam zamieszkałem.\nMój dziadek Szames Zarobnik opuścił Ostrów wyruszając do USA w 1902 roku. Mieszkał przez 7 lat w Nowym Jorku, gdzie ciężko pracował, a zarobione pieniądze wysyłał do Ostrowa. Dziadek był bardzo religijnym Żydem – uznał, że żydowskie życie w Nowym Jorku nie jest wystarczająco żydowskie, dlatego powrócił w 1909 roku do Ostrowa, a po dwóch latach urodziła się moja mama, 1 lutego 1911 roku. Moi dziadkowie Szames i Masza Zarobnik zostali zamordowani przez Niemców. Ich troje dzieci: Ruchla, Jakub i Lejba wyemigrowali do Brazylii jeszcze przed wojną. Lejba nie był w stanie wydostać swej żony Simy Sztyglic Zarobnik (była siostrą mego ojca) i dwójki dzieci, Rebeki i Abrahama, na czas z Polski. Wszyscy zostali zamordowani.Mój ojciec Srul Sztyglic i wujek Simcha zdecydowali się opuścić Ostrów z powodu wzrastającego antysemityzmu oraz biedy. W drodze na statek zatrzymali się w Warszawie, by pożegnać się z ich starszym bratem, Herszelem Sztyglic. Próbował ich przekonać, by pozostali w Warszawie na stałe. Mówił, że w Brazylii, w kraju Trzeciego Świata jest bardzo gorąco i panuje duża wilgotność, a poza tym są tam węże. Sama historia mojego wujka Herszela jest fascynująca. Był on utalentowanym dzieckiem. Został oddelegowany z pracy, by studiować Torę. Ostrowski rabin powiedział, że Herszel bardzo utalentowany i nie może już go dalej uczyć. Zasugerował, by wysłać go do prestiżowej szkoły Jesziwa w Warszawie. Herszel przeniósł się tam i zaczął żydowskie studia teologiczne, ale po krótkim czasie opuścił uczelnię i zaczął studiować świeckie kierunki, matematykę i języki obce. Herszel Sztyglic był utalentowanym sportowcem – brał udział w zawodach pływackich. Ożenił się z Dorą, z którą miał dwoje dzieci. Mieszkał na ulicy Dzielnej 45 (obecnie ul. Dzielna 11). Cała rodzina została zamordowana przez Niemców i nadal nie wiem, gdzie i jak. Na szczęście mój tata i wujek nie posłuchali swego starszego brata i kontynuowali swą podróż do Brazylii. Podczas naszego ostatniego pobytu w Polsce, w Warszawie poprosiliśmy naszego kierowcę, aby zabrał nas na ulicę, gdzie mieszkał wujek Herszel. To także był cenny dla mnie moment, w którym mogłem w pewnym sensie się z nim pożegnać.\nAbraham z żoną i synami, od lewej: Joram (56), Racheli (46), Sarita (82), Abraham (83) i Alon (52).\nW maju 1999 roku podczas wyjazdu biznesowego do Brazylii zdołałem przekonać mego ojca, by wypełnił i wysłał formularze pamięci do Instytuty Jad Waszem w Jerozolimie, by uczcić pamięć o naszych ostrowskich członkach rodziny, którzy zostali zamordowani podczas Holokaustu. Mój tata miał wtedy 92 lata, ale był w dobrej kondycji i pamiętał wszystkie osoby. Przysiedliśmy na kilka godzin i wyszła nam lista 14 dorosłych i 18 dzieci. Ojciec Srul Sztyglic zmarł 15 września 1999 roku w Rio de Janeiro. Pochowany został na żydowskim cmentarzu obok swojej żony.\nNasza wycieczka do Polski w maju 2015 roku, a w szczególności do Ostrowa Lubelskiego zmieniła moje życie. Połączyłem się ze swoją przeszłością głęboko osadzoną w tym mieście. Mam nadzieję, że jeszcze nie raz będzie mi dane przeżyć coś takiego oraz będzie to pozytywnym wkładem w poprawę relacji między Polską i Izraelem.Razem z żoną Saritą Rosenthal Sztyglic opuściliśmy Brazylię 18 lutego 1956 roku, by rozpocząć nowe życie w młodym państwie Izrael. Urodziło się w nim nowe pokolenie, z którego wraz z żoną jesteśmy bardzo dumni. Wszystkie moje dzieci i wnuki ukończyły wyższe studia. Zdołaliśmy wychować je w duchu wartości humanistycznych, są oni profesjonalistami odnoszącymi sukcesy w pracy zawodowej. Moje dzieci pracowały na całym świecie: w Japonii, Południowej i Środkowej Ameryce, Afryce, Kanadzie, Europie i w USA. Jesteśmy dumni, że Izrael może dzielić się z resztą świata swoim dorobkiem technologicznym i intelektualnym.\ntłum. Marek Bunia\nOstrowiak na służbie u cara\nAleksander Maleszyk (1879-1971)\nProwadząc swoje badania genealogiczne nad parafią Ostrów Lubelski nawiązałem kontakt z rodziną Maleszyków, która wyemigrowała do USA i Kanady. Poznałem w ten sposób niezwykle barwną historię życia Aleksandra Maleszyka opowiedzianą mi przez jego wnuka Clifforda Johnstona, którą to przełożyłem z języka angielskiego.\nWspomnienia Aleksandra Maleszyka opowiedziane przez jego wnuka Clifforda Johnstona (opowiadane mu przez lata).Aleksander Maleszyk urodził się w Ostrowie Lubelskim w 1879 roku jako syn Andrzeja (1840-1916) i Anastazji z domu Kulik (1843-1905). Jego korzenie sięgają głęboko w historię Ostrowa. Pierwszy znany jego przodek – Jan z rodu Maleszyków urodził się około roku 1730. Miał dwanaścioro rodzeństwa z czego troje zmarło w młodym wieku – Franciszka 11 lat, Józef 4 lata i Paweł 2 lata. Starszy brat Aleksandra – Jan (1865-1945) ożeniony z Katarzyną Jachewicz (1875-1948) był w Ostrowie stelmachem. Następny Adam (1869-1943) z żoną Katarzyną Domańską (1881-1943) zginęli razem podczas okupacji. Siostra Franciszka (1874-?) wyszła za Józefa Milańczuka (1864-?). Franciszek Stanisław (1877-1939) ożenił się z Pauliną Korzan (1890-1967). Po roku 1877 rodzina Maleszyków przeszła na prawosławie. Dzieci urodzone po tym roku przyjęły nową wiarę, poprzednie pozostały w katolickiej. Kolejny brat Jan (1881-?) nie jest bliżej znany. Siostra Aleksandra – Katarzyna (1883-1933) po śmierci swej siostry Józefy (1885-1911) poślubionej Janowi Walkiewiczowi (1882-1945) wyszła rok później za powyższego wdowca. Kolejna siostra Marianna (1883-1954) wyszła za Jana Doroszewskiego (1869-1940). Ostatni z braci – Stanisław (ok. 1885-?) miał dwie żony – Franciszkę Ziółkowską (1888-?) oraz nieznaną z imienia Kołkiewiczównę. Jego dzieci wyjechały do Kanady.\nToronto, Ontario, Kanada Z przodu: Rozalia Maleszyk zd. Latkowska, Nicole Johnston (córka Cliffa Johnstona), Aleksander Maleszyk (dziadek Cliffa) Z tyłu: Clifford Johnston, Janina Johnston (matka Cliffa) Zajęcie zostało wykonane w lecie 1968 roku.\nMój dziadek opowiedział mi następującą historię, jak to przybył na front wojny rosyjsko-japońskiej w 1905 roku. Aleksander przyjechał na koniu, by zdać raport do siedziby kompanii. Był już w pełni oficerem i musiał wyglądać imponująco w swym mundurze. Podczas jazdy wzdłuż pozycji zauważył swych dwóch kolegów ze Szkoły Kadetów. Zeskoczył z konia, by się z nimi przywitać. Prawie natychmiast japońska artyleria rozpoczęła ostrzał ich pozycji. Szybko zajęli się działem, by odpowiedzieć ogniem, tak jak ich tego nauczono w Szkole Kadetów. Aleksander zajął pozycję po środku – dwaj pozostali po obu jego stronach. Japoński pocisk wystrzelony został tak precyzyjnie, że uderzył w wylot lufy armaty eksplodując naprzeciw nich. Dwóch jego przyjaciół zostało zabitych na miejscu – on pozostał nietknięty. Nigdy nie mógł zapomnieć tego, co się wydarzyło. Pamiętam, jak od czasu do czasu wznosił dłonie do góry pytając: “Czemu ja Boże? Czemu wziąłeś ich a nie mnie?””Za swych młodych lat Aleksander jak wielu z jego przodków Maleszyków służyło carowi. Członkowie rodziny służyli u cara Rosji od tak dawna, jak tylko pamiętano. Aleksander został wybrany na ucznia Szkoły Kadetów. Najwyraźniej ucieszył się tą perspektywą oraz tym, że został jednym z kandydatów na oficera artylerii – w tym czasie cieszyli się oni poważaniem w armii. Pamiętam kilka historyjek z jego wczesnych lat, które opowiadali mi inni ludzie, którzy znali go w tym czasie, ale pominę je w tej biografii. Wystarczy powiedzieć, że Aleksander żył pełnią życia jako nieżonaty oficer.\nWojna rosyjsko-japońska 1904-1905. Bateria artylerii na pozycji.\nNiespodziewana przyjaźń pomiędzy Aleksandrem – kozakiem a carem Rosji – Mikołajem II miała odmienić jego życie. Ich znajomość rozpoczęła się podczas wojny rosyjsko-japońskiej w 1905 r. Aleksander został ranny, kiedy Japończycy zdobyli jego pozycje artyleryjską. Został ugodzony bagnetem w prawą łydkę godzinę po poddaniu się. Zrobił to żołnierz japoński z czystego bezmyślnego sadyzmu. Pamiętam, jak pewnego dnia pokazał mi tą bliznę. Była całkiem duża i brzydka (4-5 cm. wzdłuż), gdyż japoński żołnierz wbijając bagnet dodatkowo przekręcił go w nodze. Car odwiedził szpital polowy, gdzie Aleksander dochodził do siebie. Podczas odznaczania go medalem Mikołaj II zaczął z nim rozmawiać. Niemal natychmiast rozmowa zaczęła się kręcić. Pomocnicy carscy chcieli ruszyć do kolejnej osoby, ale car odmówił pójścia dalej. Miał już nowego przyjaciela i nie chciał przestać z nim rozmawiać. Na koniec ich konwersacji Mikołaj II polecił mu przybyć do jego pałacu w Sankt Petersburgu, gdy tylko wyzdrowieje, by mogli dalej rozmawiać. Aleksander mianowany został oficerem gwardii pałacowej, a także osobistym nauczycielem dla małego Aleksego – syna cara. Jadał z nim nawet raz w tygodniu posiłki. Bywało, że robił to nawet częściej. Podczas nich Mikołaj II dyskutował zAleksandrem o polityce oraz postępach swego syna. Car wyraził chęć do ustanowienia bardziej demokratycznej formy rządu. Przeszkodą byli jednak bojarzy, którzy blokowali go w tych zamiarach. Był tym bardzo sfrustrowany.\nJakiś czas po tym Aleksander opuścił służbę u cara i wyjechał do USA w 1907 r. Był zawiedziony politycznym klimatem w Rosji uważając, że jest niereformowalny, więc uznał, że najlepszym rozwiązaniem będzie wyjazd. Już w Stanach Zjednoczonych Aleksander posiadał bar znajdujący się blisko doków portowych. Pomagał jak mógł swym przyjaciołom z Ostrowa, którzy zdecydowali się na emigrację. Jego imię i adres pojawiały się w spisach podróżnych jako cel podróży wielu osób z Ostrowa, a także przyjaciół i krewnych.\nOkoło roku 1912 Aleksander otrzymał list od Mikołaja II proszącego go o powrót do Sankt Petersburga. Pomimo tego że jego żona nie chciała wyjechać, Aleksander zabrał swoją rodzinę i wyjechał do Rosji. Mianowano go sędzią zajmującym się sprawami politycznymi. Doczekał się ze swoją żoną kolejnego syna Czesława (1912-?) oraz trzech córek Janinę Irenę (1920-2006), Eugenię (1922-1952) oraz Jadwigę (1922-?). Dzieci urodziły się w Ostrowie Lubelskim. Polska była wtedy dla rosyjskich oficerów popularnym miejscem do posiadania letnich gospodarstw. Podróże wymagały sporo czasu, lecz Rozalia chciała mieć pewność, że jej dzieci urodzą się w Polsce, a nie w Rosji. Nie darzyła cara taką miłością jak Aleksander.Aleksander poznał w Stanach Rozalię Latkowską i ożenił się z nią w 1909 r. Dziadek Rozalii był utalentowanym skrzypkiem, który dał kilka koncertów dla cara. Niestety zmarł młodo w wieku 45 lat. Pierwsze dziecko Aleksandra – Wacław urodził się w New Jersey 21 listopada 1910 r. “Rózia”, jak pieszczotliwie nazywał swą żonę Aleksander, przekonała go do sprzedaży baru będącego w obszarze przechodzącym transformację i stającym się co raz mniej atrakcyjną lokalizacją dla biznesu. Przenieśli się do Detroit w Michigan. Tam pracował dla Henry’ego Forda – przemysłowca amerykańskiego, który założył w Detroit w 1903 spółkę Ford Motor Company. Szybko stał się nadzorcą w fabryce. Henry Ford jadał kolację z Aleksandrem przynajmniej raz w miesiącu, podczas której omawiali sprawy rodzinne, polityczne, a także sposoby usprawnienia linii montażowych fabryk samochodów.\nPewnego dnia opowiedział mi sprawę jednej Polki aresztowanej za śpiewanie anty-carskiej piosenki w miejscu publicznym i to w obecności dwóch policjantów. Aleksander poprosił ją o zaśpiewanie takiej piosenki, a ona zrobiła to w języku polskim. Był to popularny wówczas utwór, do którego dysydenci w Sankt Petersburgu zmienili parę słów, by naśmiewać się z cara. Aleksander zapytał ją, czy jest mężatką – odpowiedziała twierdząco. Zapytał też, czy posiada dzieci. Kobieta odpowiedziała, że pięcioro. Wtedy Aleksander zapytał, co zrobią jej dzieci bez niej przez osiem lat. Rozpłakała się. Nastąpiła długa cisza przerywana tylko łkaniem kobiety. Ostatecznie zapytał tych dwóch policjantów, czy rozumieją język polski. Odpowiedzieli przecząco. Nie mogli zrozumieć, co dokładnie śpiewała, ale rozpoznawali melodię. Aleksander wykorzystał okazję i powiedział stróżom prawa, że słowa, które ta kobieta wyśpiewała w rzeczywistości były ku czci cara. Policjanci przeprosili wylewnie kobietę, a Aleksander umorzył sprawę. Następnie wziął kobietę na bok i skarcił ją za brak odpowiedzialności wobec własnych dzieci. Obiecała już odtąd nie obrażać cara w pieśniach czy w rozmowach. Już później podczas Wielkiej Rewolucji 1917 roku, kiedy Aleksander siedział w sali sądowej, rewolucjoniści włamali się do budynku i postawili zarzuty. Miał kilka minut na pojednanie z Bogiem, później miał być rozstrzelany. Wtedy z tyłu grupy przemówiła uzbrojona buntowniczka. Rozpoznała w nim sędziego, który umorzył jej sprawę, kiedy to śpiewała pieśni obrażające cara. Powiedziała pozostałym, co Aleksander zrobił dla niej i jej rodziny. Lider grupy powstrzymał się, ale wycelował pistolet w jego głowę mówiąc, by dokonał wyboru: albo spakować się i wyjechać do Polski ze swoją rodziną tak szybko jak to tylko możliwe, albo zostać w Rosji i niechybnie zginąć. Dziadek powiedział mi, że martwy nikomu by nie pomógł – tylko żyjąc mógł pomóc swojej rodzinie i innym. Podziękował i natychmiast jak tylko mógł, opuścił Rosję. Nie oznaczało to jednak końca jego służby wobec cara.\nAleksander Maleszyk w 1920 roku.\nAleksander wysłał swoją rodzinę do Polski, a sam wstąpił jako oficer w szeregi Białej Armii. Uważał za swój obowiązek dowodzenie grupą mającą na celu odbicie cara z rąk rewolucjonistów. Kiedy zbliżyli się do domu, w którym więziony był car ze swoją rodziną, szybko zobaczył, że misja jest skazana na niepowodzenie. Jego ludzie mieli tylko karabiny, pistolety i ograniczoną ilość amunicji, podczas gdy budynek, w którym więziono cara miał stanowisko karabinu maszynowego otoczonego drutem kolczastym. Obrońcy byli lepiej uzbrojeni i ich pozycja była nie do zdobycia z punktu widzenia Aleksandra. Frontalny atak na bramę byłby samobójstwem. Nie mogli nic zrobić, jak tylko pozostawić budynek pod obserwacją. Dziadek opowiedział mi jeszcze historię, kiedy to został wysłany do Niemiec z pewną grupą osób, aby wynegocjować traktat pokojowy. Ku ich zaskoczeniu zostali wtrąceni do więzienia! Aleksander nie był pesymistą i nigdy się nie poddawał. Zaprzyjaźnił się ze strażnikami i błyskawicznie nauczył się niemieckiego. Szybko dowiedział się, że niektórzy z nich byli gotowi przyjąć łapówkę, by dostarczyć im wiadomości zewnątrz czy kupić jakieś potrzebne rzeczy. Później komendant więzienia powiedział im, że każdy kto brał lekcje języka niemieckiego, otrzyma lepsze jedzenie i warunki życia. Dziadek korzystał z danych mu możliwości jak tylko mógł i starał się umilać sobie czas spędzony w więzieniu. Nie mam pojęcia, jak długo tam siedział, ale w końcu delegacja została wypuszczona i udała się z powrotem do Rosji. Aleksander posługiwał się pięcioma językami, choć nie pamiętam jakimi dokładnie. Pamiętam, że mówił z łatwością po ukraińsku, rusku, czesku, słowacku i niemiecku.\nPewnej nocy ujrzeli ciągnięty przez konie wóz i pewną liczbę uzbrojonych ludzi na koniach opuszczających dom. Aleksander z paroma ludźmi podążyli za wozem. W końcu byli w stanie rozpoznać dwójkę dzieci jadących razem z woźnicą. W nocy konwój z wozem zatrzymał się, rozpalono ognisko i rozstawiono dookoła straże. Byli przestraszeni i dużo pili. Podejrzewali, że są śledzeni, ale nikogo nie widzieli. Pewnej nocy dowódca grupy wykrzyczał, że ktokolwiek tam jest, powinien z nimi porozmawiać. Aleksander wyszedł z ciemności i zaczęła się rozmowa. Człowiek wyznał, że przewożą ciało cara i innych, ale Aleksy i Maria są wciąż przy życiu! Najwyraźniej nikt nie był w stanie zabić dwoje dzieci. Mieli dość rzezi. Zostawili to innym do zrobienia, gdyż sami mieli dosyć zabijania. Aleksander wykupił Aleksego i Marię. Zabrał ich ze swymi ludźmi do pewnego gospodarza i jego żony, którzy zgodzili się zaopiekować dziećmi jak własnymi i nie ujawniać ich prawdziwych tożsamości. Wtedy Aleksander widział dzieci po raz ostatni i nie słyszał o nich już nigdy więcej. Przyłączył się do Białej Armii, a kiedy stało się jasne, że Anglia nie zamierza wspomóc ich zapasami broni i amunicji jak obiecała – rozpuścił swój oddział, by żołnierze wrócili do domów, gdyż wojna jest przegrana.\nAleksander powrócił do swojej rodziny zamieszkałej na rodzinnym gospodarstwie w Ostrowie Lubelskim. Babcia powiedziała mi, że gdy Aleksander podjechał na koniu, nie mogła stwierdzić, czy jest to jej mąż – wyglądał na tak zmęczonego, chudego i zaniedbanego. Powiedziała mi, że ich gospodarstwo było po drugiej stronie ulicy w odległości krótkiego spaceru od posiadłości popa Kościoła Prawosławnego. Dalsza droga podzielona była na dwie części: trzeba było przechodzić obok bardzo dużego drzewa, na które dzieci uwielbiały się wspinać.\nPodczas pobytu w Ostrowie Aleksander był aktywny w Radzie Rodziców oraz że był kilka razy pobity za jego postępowe poglądy na edukację. Był tez radnym Pierwszej Konstytucyjnej Rady Miasta w latach 1920-1925. Posiadał piec ceglany i pracownię bednarską On i jego rodzina byli wyznania prawosławnego.\nMoja matka powiedziała mi kiedyś, że idąc z rodziną w niedzielę na mszę do cerkwi zastali bramy zamknięte łańcuchami tak, że nikt nie mógł wejść do środka. Jednostka polskiej kawalerii stała przed świątynią. “Przypadkowo” pojawił się tam też ksiądz katolicki. Jak tylko przybyła reszta wiernych na nabożeństwo, zostali stłoczeni przez żołnierzy, którzy nie pozwolili nikomu odejść. Stało tam przed świątynią ogromne drzewo. Oficer powiedział do zgromadzonych, że ich cerkiew została zamknięta do odwołania. Dano im możliwość zmiany wiary na katolicką dzięki obecnemu tam księdzu. Ci którzy odmówili, a było ich kilku, zostali przywiązani do tego drzewa i chłostani do skutku. Inni przeszli na wiarę katolicką, lecz Aleksander odmówił przechrzczenia. Został przywiązany do drzewa i chłostany. Bez względu na to jak mocno bito, odmawiał zerwania z prawosławiem. Jego plecy były okropnie skrwawione. Żona z dziećmi i wielu zgromadzonych zaczęło zawodzić i wzywać Boga o pomoc. W końcu moja babka podeszła do dziadka i błagała go, by zmienił wiarę dla dobra swych dzieci, gdyż polscy żołnierze nie przestaliby chłosty, aż osiągną swój cel. Chcieli dać na nim przykład dla reszty prawosławnych. Wreszcie dziadek ustąpił. Odcięto go od drzewa i przeszedł na katolicyzm jeszcze zanim pozwolono kobietom na opatrzenie jego ran. Ostateczną zniewagą dla byłych wiernych prawosławnych było zrzucenie krzyża ze szczytu świątyni na rozkaz polskiego oficera. Jeden z nich zarzucił linę, złapał krzyż, przywiązał sznur do siodła i dźgnął ostrogami konia, by ten ruszył i pociągnął krzyż w dół. Krzyż był jednak nieruchomy. Przyłączył się drugi kawalerzysta, który również zarzucił linę na krzyż i razem z pierwszym zaczęli ciągnąć. Udało się. Słychać było głośny huk walącego się na ziemię krzyża, który spadając trafił w jeźdźca zabijając go na miejscu. Zgromadzeni odebrali to jako znak wyraźnego Bożego niezadowolenia. Wszyscy udali się do domów. Było kilku katolików wyzywających Aleksandra od “carysty”, lecz on był z tego dumny i nie przejmował się nimi. Wyjątkiem były te sytuacje, gdy został zaatakowany i pobity za swoje poglądy na edukację. Chciał bardziej liberalnej edukacji dla wszystkich dzieci, a nie parafialnej i opartej na religii. Był jednak silny opór.\nMiesiąc przed śmiercią moja matka opowiedziała mi taką historię. Wacław i Czesław (synowie Aleksandra) nie byli wysocy. Wacław był wybuchowy, co jego rodzice przypisywali temu, że doznał urazu głowy będąc dzieckiem – niania na statku płynącym przez Atlantyk opuściła go i głową uderzył w metalowe schody. Po tym zdarzeniu stał się bardzo nadpobudliwy. Gdy rodzina mieszkała jeszcze w Ostrowie, z Wacława nabijała się grupa rówieśników. Większość miasteczka była wtedy rzymskokatolicka, kiedy rodzina Maleszyków była prawosławna. Zwali jego ojca “carystą”. Pomimo tego Aleksander był właścicielem cegielni i bednarzem, a także był członkiem Rady Rodziców. Wacław padał często ofiarą pobicia, kradziono jego pieniądze, buty itd. Grupa posunęła się nawet do tego, że zaczęła mu grozić śmiercią. Ostatecznie był tak przerażony, że zaczął nosić pistolet dla własnej ochrony. Moja mama powiedziała mi, że to był powód, dla którego Aleksander ze swym bratem Stanisławem mieli różnice poglądów natury etycznej. Pewnego wieczoru Wacław szedł do domu, kiedy został zaatakowany przez grupę. Wyciągnął pistolet i powiedział, by zostawili go w spokoju. Zaczęli sie z niego śmiać i biec za nim. Wacław strzelił z pistoletu i zabił jednego z nich. Pozostali, przerażeni, zaczęli uciekać. Wacław poszedł do domu w panice, powiedział swemu ojcu o zdarzeniu. Aleksander zaczął natychmiast sprzedawać swój majątek.\nAleksander w 1929 roku.\n5 kwietnia 1929 roku w Parczewie w obecności notariusza Drozdowkiego Aleksander sprzedał swoje nieruchomości wdowie Mariannie Grodek zd. Bunia (1883-1959) za sumę 5200 zł i wyjechał do Gdańska. Chciał powrócić do USA, ale nie mógł. Stany Zjednoczone zatrzymały emigrację z Rosji. Ostatecznie osiedlił się w Kanadzie w mieście Toronto. Pamiętam, że nie tak daleko od miejsca gdzie żył mój dziadek był “White Russian Club” -litery były wymalowane na oknie drugiego piętra z widokiem na ulicę.\nUważam swego dziadka za wielkiego człowieka. Nauczyłem się wiele o życiu właśnie od niego, za co jestem mu dozgonnie wdzięczny. Jego koniec przyszedł w wieku 92 lat. Poślizgnął się w domu, upadł łamiąc żebro, wtedy złapał zapalenie płuc. To był bardzo smutny czas dla całej rodziny.\nPo pogrzebie dziadka zebraliśmy się z tyłu jego domu na poczęstunek. Dom był pełen przyjaciół i krewnych. Po posiłku ktoś zapukał do drzwi. Podszedłem i otworzyłem. Przed drzwiami stało dwóch Rosjan w garniturach. Chcieli rozmawiać z babcią Rozalią. Mężczyzna podziękował jej za służbę jej męża dla cara i wręczył kopertę. Opuścili nas tak szybko, jak przyszli. Babcia otworzyła kopertę nie wiedząc czego się spodziewać. W środku było 5 tys. dolarów w gotówce na cele pokrycia kosztów pogrzebu. To było dla nas obu kompletne zaskoczenie. Babcia spojrzała mi w oczy, położyła palec na ustach i powiedziała: “Cichosza”. Nigdy więcej o tym nie rozmawialiśmy”.\nTłumaczenie: Marek Bunia\n Nie pamiętam dokładnie czy chodziło o zaprzęg konny czy o ciężarówkę.\n Działka Aleksandra była na ulicy Batorego pomiędzy domem Ireny Walkiewicz a Kołkiewiczami.\n Księżniczka Olga (siostra cara Mikołaja II) przybyła w tym czasie do Toronto łącząc się z rosyjską emigracją.\nherb Łabędź rodu Dunin\nChciałbym tym razem przybliżyć czytelnikom postać całkowicie\nnieznaną w naszym ostrowskim regionie. Historiografia naszej okolicy jest szczególnie okazała właśnie z okresu II wojny światowej. Wydarzenia sprzed 76 lat nie tak wcale odległe (naoczni świadkowie wciąż jeszcze żyją) wywarły znaczny wpływ na naszą regionalną tożsamość. Stały się elementem dominującym przysłaniającym całą “resztę”. W tym artykule oraz w kolejnych postaram się odwrócić dominujące trendy. Nasza ziemia może się poszczycić osobowością posiadającą szerokie znajomości w sferach towarzyskich, naukowo – literackich i politycznych XIX – wiecznej Warszawy.\nAdelajda Jadwiga Dunin urodziła się we wsi Głębokie, a następnie ochrzczona została w kościele parafialnym w Ostrowie Lubelskim 16 grudnia 1789 roku (5 miesięcy po wybuchu rewolucji francuskiej). Miała troje rodzeństwa: Seweryna Wincentego (1791) oraz dwie siostry, bliźniaczki: Antoninę i Elżbietę (1792). Adelajda pochodzi z rodziny arystokratycznej jako córka Tymoteusza Bartłomieja Dunina ze Skrzynna herbu Łabędź urodzonego również w Głębokim (1754-?) oraz Anny Ursyn-Niemcewicz herbu Rawicz (ok. 1750-?). Duninowie, zamiennie zwani Łabędziami, należą do najstarszych szlacheckich rodów polskich. Ich protoplastą był żyjący w XII wieku możnowładca, wojewoda i doradca księcia Bolesława Krzywoustego komes Piotr Włostowic (ur. ok. 1080, zm. 1153). Duninowie (używający tego nazwiska od XV w.) pochodzili z miejscowości Skrzynne (obecnie Skrzyńsko) koło Opoczna. W Głębokim osiedlili się w połowie XVIII wieku będąc właścicielami lub współwłaścicielami tej wsi. Ojciec Tymoteusza Dunina a dziadek Adelajdy – Aleksander Dunin (ok. 1719-1789) – towarzysz pancerny oraz chorąży dobrzyński pochowany w krypcie pod naszym kościołem był drugim mężem Elżbiety Horoch (ok. 1718-1768), również pochodzącej z zamożnego szlacheckiego rodu herbu Trąby, z ziemi chełmskiej. Jej pierwszy mąż Andrzej Goski (1693-1748) herbu Prawdzic, (urodził się i zmarł w Głębokim), skarbnik bracławski i chełmski był synem Jana Franciszka Goskiego (ok. 1665-?) chorążego chorągwi husarskiej Rafała Leszczyńskiego wojewody poznańskiego, która brała udział w odsieczy wiedeńskiej w 1683 r. Goscy byli właścicielami wsi Głębokie od lat 90-tych XVII wieku.\nJulian Ursyn Niemcewicz – wuj Adelajdy\nMatka Adelajdy wywodzi się z polskiego rodu szlacheckiego, którego przedstawiciele w XVII-XVIII wieku piastowali urzędy ziemskie w Wielkim Księstwie Litewskim, szczególnie w województwie brzesko-litewskim Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Jego przedstawiciele używali przydomka Ursyn, nawiązującego do niedźwiedzia w herbie Rawicz. Powoływali się też na pochodzenie ze starożytnego Rzymu i pokrewieństwo z włoskimi Orsinimi oraz na przejściowe przebywanie członków rodu w Niemczech, czego odbiciem miałoby być – nazwisko Niemcewicz. Bratem Anny był Julian Ursyn-Niemcewicz (1757-1841) polski dramaturg, powieściopisarz, poeta, historyk, pamiętnikarz, publicysta, tłumacz, wolnomularz oraz zastępca wielkiego mówcy Wielkiej Loży Narodowej Wielkiego Wschodu Polskiego w 1781 roku.\nMyśl powołania instytucji kanoniczek powstała na zachodzie we Francji z dokładnie tych samych przyczyn co wyżej przywołany. Zgromadzenia nie założyła osoba duchowna, lecz arystokrata dbający o majątek rodziny. To starszy syn dziedziczył majątek, wpływy oraz imię. Panny potężnych rodów kierowano do zakonów, bo nie mogły mieć nawet nadziei na posag od starszych sióstr. Poświęcały się w samotności ciągłej modlitwie do samej śmierci. Wynaleziono więc Zgromadzenie kanoniczek, w którym to panny z zamożnych, szlacheckich domów mogły wieść żywot bez żadnych ślubów, ale pod karnością zakonną. Adelajda mogła cieszyć się życiem, wyjeżdżać w dalsze podróże, brać udział we wszystkich uroczystościach, ale jedynie za przyzwoleniem swojej przełożonej. Ogromną zaletą była też możliwość wyjścia za mąż. Była więc zakonnicą o tyle tylko, że mieszkała za kratą klasztorną, że miała stół wspólny z innymi towarzyszkami, odmawiała modlitwy, śpiewała pieśni i przysięgała na posłuszeństwo kanoniczki.Dzieciństwo i lata młodzieńcze Adelajda prawdopodobnie spędziła z rodziną w rodzinnej posiadłości we wsi Głębokie. Kiedy już jednak dorosła, jej ojciec postanowił, by wstąpiła do zgromadzenia Kanoniczek. Majątki szlacheckie wówczas nie dzielono równo pomiędzy całe potomstwo, a przekazywano tylko najstarszemu synowi. Młodszych synów wysyłano na dwór królewski albo do seminarium. Córki kierowano do kapituły kanoniczek. Praktyka ta podyktowana była obawą przed rozdrabianiem wielkich majątków magnackich czy szlacheckich, które to pomniejszone godziły w dumę i honor rodu. Tak też majątek po ojcu Tymoteuszu Duninie odziedziczyć musiał młodszy brat Adelajdy – Seweryn.\nKapituły we Francji miały charakter feudalny. W niejednym miejscu przełożona przybierała tytuł księżnej i nawet tego tytułu udzielała bliższym krewnym. Były kapituły, co posiadały pewne prawa polityczne, co wysyłały szeregi zbrojnych na wojnę. Były tez takie, które jak opactwa bogate i potężne, co nawet do księży rozciągały swoją władzę. Tutaj kanoniczki aż z trzydziestu dwóch pokoleń musiały wywodzić szlachectwo swoje z ojcowskiej i z macierzystej linii. Chodziły też kanoniczki w płaszczach długich podbitych gronostajami.\nKapituł takich w XVIII wieku było wiele we Francji, ale najsławniejsza mieściła się w mieście Remiremont w Lotaryngii. Tamtejsza kapituła była jakby stolicą zakonu złożonego z panien znakomitych rodów. Była bogatą i dobrze uposażoną. Miała prawdziwie feudalnego ducha. Ksieni w Remiremont była zwyczajnie księżniczką i to nawet panującego rodu. Sam król francuski był najbliższym opiekunem kapituły.\nW Polsce Zgromadzenie kanoniczek Świeckich od Niepokalanego Poczęcia NMP założyła Antonina z Zahorowskich Ordynatowa Zamoyska w 1744 roku, w Warszawie wzorując się na w/w francuskiej kapitule. Nie było jednak możliwe przeniesienie wszystkich rozwiązań z zachodu. Finansowanie z kasy książęcej nie było możliwe. W kraju nad Wisłą głównym więc celem powołania tego Zgromadzenia była potrzeba stworzenia pannom z dobrych domów możliwości służenia Bogu i ludziom bez rygoru zakonnej klauzuli. W pierwszej połowie XVIII wieku a szczególnie kiedy w Lotaryngii panował Stanisław Leszczyński – były król polski panowała w Polsce moda na wszystko co francuskie. Język francuski spełniał wówczas taką rolę jak dziś język angielski. Przeszczepiano na nasz grunt wiele rozwiązań z zakresu myśli, techniki, mody, architektury czy polityki. Jednym z przykładów są siostry wizytki, które zostały sprowadzone z Francji w roku 1654 przez Ludwikę Marię Gonzagę, wdowę po królu Władysławie IV oraz żonę króla Jana Kazimierza.\nKapitułę zgromadzenia stanowiła ksieni i 11 panien I-go chóru, które musiały legitymować się wielopokoleniowym szlachectwem. Kanoniczki, z wyjątkiem ksieni, mogły wychodzić za mąż. Pierwsza siedziba Zgromadzenia znajdowała się na terenie Marywilu, tj. w miejscu w którym obecnie stoi Teatr Wielki. W 1782 roku została erygowana tytularna parafia p.w. św. Jędrzeja. W 1817 r. kościół został przekazany kanoniczkom. Po jego przebudowie według projektu architekta Piotra Aignera, to miejsce (od 1819 roku) stało się nową siedzibą Zgromadzenia. Kanoniczki prowadziły działalność charytatywną. Pracowały jako pielęgniarki w szpitalach, opiekowały się żołnierzami walczącymi podczas I-ej Wojny Światowej i warszawskimi gazeciarzami. Organizowały rekolekcje dla artystów, nauczycieli i młodzieży szkolnej. U kanoniczek częstym gościem bywał Henryk Sienkiewicz, który w kościele św. Andrzeja brał ślub z Marią Szetkiewiczową, a potem z kanoniczką Marią Babską. Podczas Powstania Warszawskiego, na tym terenie zwanym „Redutą Kanoniczek”, toczyły się ciężkie walki. Pod koniec sierpnia 1944 roku kościół i budynki Zgromadzenia zostały zbombardowane i spalone. W czasie istnienia zgromadzenia panien kanoniczek było ponad 100 członkiń, w tym ich 12 przełożonych (ksień).\nAdelajda Jadwiga Dunin wstąpiła do zgromadzenia pp. kanoniczek warszawskich 18 grudnia 1818 roku w wieku 29 lat. Jednak po 38 latach po śmierci V-tej ksieni Teresy Karśnickiej zebrała się 6 stycznia 1857 roku kapituła, na której tym razem wybrano nową ksienię zgromadzenia – Adelajdę Dunin. Miała wtedy 67 lat. Tak to wydarzenie przedstawia Kurier Warszawski z 16 stycznia 1857 roku:\nWspomnieliśmy wczoraj o uroczystości installacji nowej Xieni Kapituły PP. Kanoniczek Warszawskich. Uroczystości takiej nie widzieliśmy jeszcze. “Kurier” bowiem nie istniał, kiedy się odbyła przed laty niespełna 40tu, installacja Xieni Karsznickiej. Wczoraj więc z rana kościół św. Andrzeja, przybrany był jak na święto. Przed Wielkim Ołtarzem Niepokalanie Poczętej Boga Rodzicy, gorzało liczne światło. O w pół do 10tej, zebrał się w stallach swoich, Chór Dam Kapituły, w ubiorze ceremonjalnym: w czarnych sukniach, pąsowych wstęgach, przez ramię założonych z Krzyżem Orderu Niepokalanego Poczęcia, błękitnych płaszczach morowych na ramieniu zawieszonych, czarnych kornetach i białych długo-zwisłych zasłonach. Ubiór Xieni tem się różni od ubioru Kanoniczek, że używa płaszcza czarnego zamiast błękitnego. O godzinie 10tej przybył dla dopełnienia obrzędu z delegacji JW. JX. Fijałkowskiego, Arcy-Biskupa Metropolity Warszawskiego, JW. JX. Dekert, Archi-Dyakon Metropolitalny. Dostojny Prałat otoczony assystencją, odprawił przed Wielkim Ołtarzem Mszę Śtą, której Xieni ze świecą jarzącą w ręku, otoczona Kapitułą słuchała klęcząc. Po Kommunji Śtej Kapłańskiej nowo-obrana przyjmowała także Ciało i Krew Pańską. Gdy ukończyła się Msza Śta, JW. Celebrujący przywdziany w kapę, zaintonował Hymn Veni Creator, a po odśpiewaniu takowego, stanął przed Ołtarzem Wielkim. Wówczas Xieni, JW. Adelajda Dunin, w asysstencji dwóch Kanoniczek, zbliżyła się do stopni Ołtarza, a najdawniejsza z Jej towarzyszek, oświadczyła Prałatowi Celebrującemu prośbę Kapituły o zatwierdzenie dopełnionego wyboru. Spełniając żądanie, JW. Dekert, z mocy władzy nadanej sobie przez JW. Arcy-Biskupa Metropolitę, przyjął on nowej Xieni przysięgę i zainstallował w urzędzie\nbiskup Jan Dekert\nJulian Ursyn Niemcewicz aczkolwiek jej nie lubił, nazywał ją “panną Scudery”, oraz “niespokojną i chciwą kobietą”, u niej jednak pozostawił opuszczając w roku 1831 Warszawę liczne swoje rękopisy. Adelajda była wówczas osobą rozpoznawalną, posiadającą liczne kontakty w sferach towarzyskich, naukowo-literackich i politycznych Warszawy. Organizowała u siebie spotkania, na których omawiano bieżące tematy. Jednym z jej gości był badacz literatury i filolog, historyk filozofii, filozof, historyk i wojskowy Stanisław Rzewuski (1806-1831). W prowadzonym przez siebie “Dzienniku” od 1830 do 1831, oraz w “Uwagach nad wypadkami politycznymi z 1838-1840 i 1844”, podała mnóstwo interesujących wiadomości o nastrojach społeczeństwa w dobie powstania listopadowego i w czasach paskiewiczowskich. Charakteryzując ówczesne salony warszawskie, wymieniła osoby pozostające na usługach wywiadu rosyjskiego. Przytoczyła sporo nieznanych szczegółów m.in. o Stanisławie Sołtyku, który miał przed powstaniem “utrzymywać bliskie stosunki z Rosjanami w Warszawie, zwłaszcza z gen. Lewickim”; generałem Franciszkiem Kosseckim, który “miał dobrą głowę, ale niepoczciwy charakter, nigdy nie sprzyjał Polakom”. Pisała również o generale Chłopickim i Annie Wąsowiczowej, Kalasantym Szaniawskim: “bardzo uczony człowiek, uchodził on dawniej, nade wszystko podług zdania wuja mego, Niemcewicza, za nieprzyjaciela swego kraju; są ludzie, co i teraz tak myślą, chociażby teraźniejsze jego postępowanie inną o nim dać opinię powinno”. Fragmenty te pochodzą z notatki “Dziennika”, z dnia 4 sierpnia 1838 roku. Rękopisy Adelajdy Dunin w Bibliotece Krasińskich w Warszawie i w archiwum Bispingów w Massalanach uległy zniszczeniu w r. 1939 i 1944. Jej portret i tablica pamiątkowa znajdowały się w kościele pp. kanoniczek w Warszawie również zostały zniszczone wraz z kościołem w trakcie powstania warszawskiego.\ngrób Adelajdy Dunin na warszawskich Powązkach\nNasza wiedza o Adelajdzie wciąż jest cząstkowa. II wojna światowa a szczególnie powstanie warszawskie pozbawiło nas szansy na dokładne poznanie historii jej życia. Bezpowrotnie przepadł jej portret i archiwum zgromadzenia. Teraz z okruchów historii staramy się złożyć w miarę kompletny obraz przeszłości. Jest to zadanie trudne ale bardzo pasjonujące.Ksienia kanoniczek warszawskich Adelajda Jadwiga Dunin zmarła 6 października 1867 w Warszawie, w wieku 78 lat. Pochowana została na warszawskich Powązkach. Dziś grób Adelajdy jest mocno uszkodzony. Z czterech słupków ogrodzeniowych z piaskowca trzy są zniszczone a jeden jest lekko uszkodzony. Brakuje też kilka prętów z ogrodzenia. Sam grób jest też mocno zarośnięty paprociami.\nHerb miasta L’Isle Jourdain\nWszyscy pewnie mieszkańcy Ostrowa i być może okolicy znają nazwisko Dąże. Stanisław tego nazwiska był w okresie okupacji hitlerowskiej partyzantem a po niej burmistrzem w Ostrowie. Rodzina ta jednak skrywa ciekawą historię związaną z jej pochodzeniem.\nNazwisko zdawałoby się polskie ma francuskie korzenie. Wpadłem na to rozczytując akt zgonu Józefa Dąże:\nMetryka ta wzbudziła moją żywą ciekawość z kilku powodów. Pierwszy z nich to niezwykła dokładność z jaką starano się podać miejsce urodzenia Józefa. Drugi sposób zapisu nazw francuskich i w końcu świadomość historyczna bliskiej rodziny zmarłego.\nDziało się w mieście Ostrowie dnia pierwszego maja tysiąc osiemset czterdziestego pierwszego roku, o godzinie trzeciej po południu. Stawili się Wawrzyniec Domański lat sześćdziesiąt dwa tudzież Marcin Kozicki lat siedemdziesiąt dwa liczący: obydwaj mieszczanie tu w Ostrowie na gospodarstwie rolnem zamieszkali i oświadczyli, że na dniu trzydziestem kwietnia roku bieżącego o godzinie jedynastej przed południem umarł Jozef Donje wyrobnik w francuskiem państwie urodzony w mieście Lille Jor obwodzie Din w prowincji Gaskonii syn Antoniego i Marianny małżonków Donje lat siedemdziesiat dwa mający: pozostawił po sobie owdowiałą żonę Franciszkę z Kulczyckich. Po przekonaniu się naocznem o zejściu Donje akt ten stawającem przeczytany i wraz z niemi podpisany został.\n[podpisy Wawrzyńca Domańskiego, Marcina Kozickiego oraz Gabriela Nieprzeckiego proboszcza]\nPrawdę mówiąc miałem już podejrzenie, że nazwy “francuskie” w metryce były efektem zniekształceń fonetycznych, tyle że nie z francuskiego na polski, ale odwrotnie. Tylko zmarły mógł wiedzieć z jakiego miejsca pochodzi, ale najpewniej był niepiśmienny, więc nawet on znał je tylko ze słyszenia. Nie mam pojęcia komu i dlaczego przekazał te dane przed śmiercią (np. wszystkie inne dotyczące jego i jego rodziny metryki podają nazwisko Dąże (z odmianami) – tu komuś zależało na “francuskiej” pisowni. Zapisujący akt zgonu Józefa chciał z tych nazw ze słuchu zrobić “oryginalne” francuskie, pytanie jednak, czy mu wyszło. Możliwe bowiem, że popełnił błędy nie tylko fonetyczne. Możliwe np., że w ogóle nie było żadnego “obwodu Din” (lub podobnie). W akcie zgonu widać raczej miejscowość Lille-Jor-Din. Gdyby miało to wyrażać prawdziwą nazwę francuską to byłoby to L’Isle Jourdain, i taka miejscowość leży w Gaskonii (region Midi-Pyrenees, departament Gers), na zachód od Tuluzy. Zapisujący akt chciał na siłę dorobić francuską pisownię do zasłyszanych nazw. Być może są to nawet zniekształcenia dialektu gaskońskiego.\nZ tego powodu inaczej spojrzałem także na pisownię nazwiska Józefa. Pomyślałem, że stało się z nim podobnie. Donje brzmi podejrzanie mało francusko. Natomiast, jeśli prawdziwe nazwisko czytano Dąże to możliwe, że pisało się ono Donjeux. I to już wygląda bardziej francusko. Z dokładnością do wymowy można spekulować także Donjoux – choć czytałoby się to Dążu. Ślady takich nazwisk można znaleźć we współczesnej Francji.\nZanim ta rodzina przybyła do Ostrowa przedtem zamieszkiwała wieś Wiski w parafii Huszcza pod Białą Podlaską. 15 kwietnia 1824 roku urodziła się tam córka zmarłego Józefa. Miał on również dwóch synów: Jana (1827-1881) i swego imiennika również Józefa (1831-1888), który był dziadkiem wspomnianego powyżej Stanisława Dąże (1904-1970).\nMożna być pewnym, że gdyby nie wyjątkowa dbałość najbliższej rodziny zmarłego Józefa Donjeux w utrwaleniu pamięci o jego korzeniach, która została uwieczniona na kartach księgi metrykalnej – dziś nie poznalibyśmy tej historii. W zdecydowanej większości akty zgonów i wcześniejszych z tego okresu nie odnajdziemy nawet danych o rodzicach zmarłego, który schodził z tego świata po ukończeniu lat ok. 50! Osoby zgłaszające zdarzenie będące najbliższą rodziną nie znali (o zgrozo) imion swych dziadków ani tym bardziej ich wieku. Stąd tak duże wynikają późnej różnice w wieku podawanym przez świadków a rzeczywistym. Sytuacja ta ulegała z upływem czasu znacznemu polepszeniu na co miał wpływ bez wątpienia wzrost zamożności ludności.\nPowstaniec styczniowy z Ostrowa\n22 stycznia roku 2017 będziemy obchodzić 154. rocznicę wybuchu powstania styczniowego. Pamiętnikarze wydarzeń z owego czasu sami będąc pochodzenia szlacheckiego niewiele uwagi poświęcali chłopom. Opisywane tam wydarzenia pełne są szczegółów co do miejsc i opisów bitew, dowódców oddziałów czy innych oficerów – natomiast zwykły chłop, który niczym szczególnym się nie odznaczył poza uczestnictwem w powstaniu, z reguły skazany był na zapomnienie.\nAby zmienić taki stan rzeczy należy poświęcić czas na czasochłonne badania genealogiczne. Nie zawsze jednak gwarantują one sukces. Moje badania rodzin parafii Ostrów Lubelski zaowocowały odkryciem wielu wojskowych z terenu naszych parafii oraz żołnierzy w niej stacjonujących począwszy od II poł. XVII wieku do końca XIX wieku. W księgach metrykalnych z okresu powstania styczniowego udało mi sie odnaleźć tylko jednego ostrowianina – Jana Musika. Powodem dla którego dalsze poszukiwania są wręcz niemożliwe jest brak księgi zgonów z lat 1856-1868 – obecnej jeszcze w archiwum parafialnym za czasów proboszcza Stanisława Pawluczuka. Wzmiankę o Janie odnalazłem w pamiętniku Augustyna Respondka w przygotowaniu Marii Wójcik (str. 17). Natomiast podawany w książce Mariana Markiewicza pt. “Wojsko Polskie i żołnierze z Ostrowa Lubelskiego i okolicy” w spisie powstańców styczniowych Michał Sawicki oryg. Sowicki (1847-1869) był w rzeczywistości szeregowym 27 batalionu piechoty armii “carskiej” i w momencie wybuchu powstania miał 15 lat. Został wzięty do wojska Imperium Rosyjskiego dopiero 15 października 1868 roku, a zmarł podczas pełnienia służby 6 lutego 1869 roku. Tak szczegółowe o nim dane zawarte są w księgach metrykalnych naszej parafii.\nJan Musik – jedyny jak dotąd znany rdzenny mieszkaniec naszego miasteczka urodził się 5 października 1840 roku w Ostrowie z rodziców Filipa Jakuba Musika (1800-?) i Marianny zd. Jachewicz (1800-?). Miał czworo rodzeństwa: trzech braci – Pawła (1831-?) ożenionego z Agnieszką Jurach (1833-?), Jana (1834- ?), Antoniego (1836-1900) ożenionego z Julianną z Czeberaków (1834-1902) oraz jedną siostrę Mariannę (1843-1875) zamężną z Franciszkiem Drozdem (1841-1900), moim prapradziadkiem. Jan Musik ożenił się z pochodzącą również z Ostrowa, młodszą od siebie o prawie 6 lat Marianną Borysik 24 listopada 1862 roku w wieku 22 lat. Wybuch powstania 23 stycznia 1863 roku w 59 dni po jego ślubie był dla niego prawdopodobnie wielkim wstrząsem. Wiadomo, że do niego przystąpił, ale z jakich przyczyn? Manifest Rządu Tymczasowego obiecywał m.in. chłopom bezrolnym nadanie ziemi, jeśli wezmą udział w powstaniu. Czy rzeczywiście taka mogłaby być jego motywacja? Tego nie dowiemy się nigdy. Przypuszczać należy, że jako młodzieniec był po prostu patriotą – osobą jakich niewiele było wśród warstwy chłopskiej.\nPraca Zielińskiego pt. “Bitwy i potyczki powstania styczniowego 1863-1864” podaje nam przygotowania, jak i przebieg bitwy pod Sobolewem, w której zginął nasz bohater. Uzbrojony był najpewniej w kosę nabitą w sztorc – broń, której wysoką skuteczność sprawdzono już w czasach insurekcji kościuszkowskiej. Przyłączył się więc do formacji kosynierów, jak przypuszczam do oddziału Zygmunta Koskowskiego byłego oficera rosyjskiego na Kaukazie, który od początku maja zaczął organizację oddziałów w ziemi lubartowskiej. Sprzymierzony z siłami powstańców z Podlasia Karola Krysińskiego, stawił czoła siłom rosyjskim pod dowództwem pułkownika Ćwiecińskiego, który stał na czele 4 rot piechoty (plus 4 działa) i sotni Kozaków (około 900 żołnierzy przeciw 700 powstańców). O godzinie dziewiątej rano pikiety oddziału Koskowskiego zawiadomiły o zbliżaniu się przednich straży moskiewskich. Koskowski nie czując się dość silny do samodzielnego odparcia nieprzyjaciela, zaczął cofać się powoli ku Sobolewu i naprowadził w ten sposób Rosjan pod strzelców Krysińskiego, którzy przyjęli ich rzęsistym ogniem i zmusili do cofania się. Kosynierzy ukryci z boku nie dotrzymali kroku i nie uderzyli na uciekających, a atakiem swym mogli dopełnić porażki. Ośmieleni tym Rosjanie wysunęli naprzód działa i rażąc kartaczowym ogniem, tak silnie natarli na strzelców Krysińskiego, że ten nie chcąc narazić oddziału na dotkliwsze straty, zaczął ustępować odstrzeliwując się. Walka trwała do godziny czwartej popołudniu. Polaków poległo 57, a 12 rannych zniesiono z pola bitwy. Liczba zabitych była większa niż liczba rannych, gdyż Rosjanie rannych dobijali. Nieprzyjaciel pochował swoich w 4 dołach, było ich według zeznań jeńca przeszło 100 zabitych, w tym 4 oficerów.\nJan Musik spoczął obok swoich towarzyszy broni na cmentarzu koło Kolonii Sobolew. Żył niecałe 23 lata. Pozostawił po sobie owdowiałą małżonkę, z którą nie miał potomstwa. Ona sama 22 listopada 1869 roku powtórnie wyszła za mąż za Filipa Borysa, wdowca z Bójek.\nRazem odwiedzin: 500 364


Plymouth: lekarze wsadzili wcześniaka do torebki z Tesco (FOTO) | TopMejt\nKiedy w maju tego roku Pixie Griffiths-Grant przyszła na świat – ważyła zaledwie 0,5 kilograma. Niestety, temperatura ciała dziewczynki drastycznie spadała, przez co szanse na przeżycie malały z minuty na minutę. Lekarze ze szpitala w Plymouth robili wszystko, aby ją uratować. Skończyło się na tym, że umieścili maleńką Pixie w… plastikowej torebce śniadaniowej.\nPixie urodziła się przez cesarskie cięcie, na 3 miesiące przed planowanym terminem. Tak jak u większości wcześniaków, jej skóra była bardzo cienka, przez co dziewczynce groziło szybkie obniżenie temperatury ciała, a w konsekwencji – śmierć. Aby ratować Pixie – lekarze z Plymouth postanowili umieścić ją w foliowej torebce śniadaniowej z Tesco.\nNie, to nie ponury żart, ale praktyka zapoczątkowana przez lekarzy z Zanzibaru, którzy przy użyciu tanich i zwykle łatwo dostępnych plastikowych torebek utrzymywali przy życiu wcześniaki. Foliowe woreczki działają w tym wypadku tak, jak działa szklarnia i pozwalają skutecznie zastopować nagły spadek temperatury ciała dziecka.\nNajprawdopodobniej dzięki szybkiemu i zdecydowanemu działaniu brytyjskich lekarzy Pixie przeżyła. Dzisiaj, jak podaje serwis BBC, dziewczynka rozwija się prawidłowo, waży już prawie 3,5 kilograma i – co widać na zdjęciu – wygląda na bardzo zadowoloną.\nFoto: Facebook/Flickr (lic. CC)\nTagi:\tdzieci, dzieci w UK, lekarze, macierzyństwo, macierzyństwo UK, noworodek, Pixie Griffiths-Grant, Plymouth, służba zdrowia w UK, wcześniak, zdrowie dzieci\nCzeka nas nawet 36 dni przymrozków, którym towarzyszyć będą opady śniegu. „Bomba pogodowa” ma nadejść już w ten weekend –...