Ostatni rozdział - Katarzyna Kalista - ebook - Legimi online\nOstatni rozdział ebook\n3,9 (115 ocen)\nPierwsza książka - najciekawsze debiuty\nRedakcja: Marta Banaszek, Beata Wójcik\nKorekta: Katarzyna Rojek, Paulina Płatkowska/Słowne Babki\nZdjęcie na okładce: © elements.envato.com\nZdjęcie autorki: Izabella Garbarz\nCopyright © by Katarzyna Kalista, 2020\nDrzwi uderzyły w staroświecki dzwonek i rozległ się przenikliwy dźwięk. Olga weszła energicznie do środka. Obróciła kilka razy parasol w dłoni i strzepnęła krople deszczu z płaszcza. Poprawiła zmoczone loki, żeby przywrócić im poranny kształt. Rzuciła okiem w głąb pomieszczenia. Sztuczne choinki migocące pstrokatymi lampkami i girlandy z zielonego plastiku szpeciły wystarczająco brzydkie wnętrze poczty. Zrobiła niepewnie kilka kroków, szukając jakichś oznak życia w pocztowych okienkach, wśród kalendarzy, poradników i kartek świątecznych, których nikt już nie kupi.\n– Dzień dobry! – rzuciła głośno, bacznie nasłuchując odpowiedzi.\n– Dzień dobry – usłyszała po chwili znudzony głos. Poszła w kierunku, z którego dobiegał dźwięk. W okienku siedziała kobieta w bliżej nieokreślonym wieku. – Słucham – powiedziała i przesunęła w górę palcem okulary o grubych szkłach, ciężko opadające na nos.\nOlga sięgnęła do torby na ramieniu i ostrożnie wyjęła grubą, białą kopertę bąbelkową.\n– Chciałam to nadać. – Wsunęła ją w szczelinę między szybą a blatem.\nUrzędniczka chwyciła list, przeczytała adres i wrzuciła na wagę.\n– Zwykły czy priorytetowy? – Czekała z otwartymi ustami na odpowiedź. Zza szerokich, mięsistych warg wyzierały żółte zęby.\n– Nie wiem – zawahała się Olga. – Może być priorytetowy. – Przestąpiła z nogi na nogę. – Nie, niech będzie zwykły. Zwykły.\nKobieta milczała chwilę, jakby czekała na uprawomocnienie decyzji.\n– Jedenaście złotych – wycedziła w końcu i nie zamykając ust, popatrzyła wyczekująco. Olga pochyliła głowę, żeby wyciągnąć z torby portfel. Włosy spłynęły jej na twarz. Zebrała je ręką i zgarnęła na lewe ramię. Wyjęła kilka monet i położyła na blacie.\nUrzędniczka zamknęła usta i wsadziła pieniądze do kasy. Koperta poszybowała na stertę paczek.\n– Dojdzie? – Olga popatrzyła z niepokojem na niedbale rzucony list.\n– Dojedzie. – Kobieta nawet nie oderwała wzroku od monitora starego komputera.\n– To do widzenia – pożegnała się Olga i skierowała do drzwi. Obejrzała się jeszcze raz, żeby zerknąć na przesyłkę.\n– Do widzenia – odpowiedziała urzędniczka ciągle tym samym tonem i odprowadziła ją wzrokiem do wyjścia. – Boże, jak to sobie w życiu radzi, jak nie umie się zdecydować, czy zwykły, czy priorytet – mruknęła do siebie, kiedy drzwi znów uderzyły w dzwonek.\nW przedsionku poczty Olga rozłożyła parasol i poprawiła szalik. Elegancki starszy mężczyzna w kaszkiecie właśnie wchodził i wyciągnął rękę, by nacisnąć klamkę. Uśmiechnęła się i odruchowo odsunęła. Mężczyzna skinął głową i nieznacznie uniósł daszek czapki.\n– Dobrego roku, miła pani!\n– Nawzajem – odparła i uśmiechnęła się jeszcze raz.\nW jednym słowie zawarła prawdziwą życzliwość i wszelkie życzenia, których spełnienie dałoby starszemu człowiekowi szczęście.\nKraków spowijała szarość. Kamienice przy ulicy Starowiślnej wyglądały ponuro, jak na czarno-białych fotografiach z czasów okupacji. Olga spojrzała na przystanek po drugiej stronie ulicy, potem przesunęła wzrokiem wzdłuż torów. Nie nadjeżdżał akurat żaden tramwaj. We mgle z trudem dostrzegła fragment korony jednej z wież kościoła Mariackiego. Była ledwie widoczną, ciemną plamą o ostrym kształcie, wynoszącą się ponad inne odcienie szarości.\nNa przystanku czekało niewiele osób. Jeszcze świat się nie rozpędził, nie nabrał tempa, chociaż od sylwestrowej nocy minęło już kilka dni.\nDopiero przed paroma laty Olga uzmysłowiła sobie, że tak naprawdę nie lubi tych imprez. Drażniła ją wszechobecna ekscytacja i szał noworocznych telefonów, wiadomości i e-maili z życzeniami, natłok przekopiowanych postów. O ile szczersze były słowa staruszka!\nZazwyczaj lądowała przy stole z ludźmi, z którymi normalnie nie spotkałaby się nawet na kawę. Próbowała na siłę okazywać radość, choć tak naprawdę ogarniała ją nostalgia. Odkryła w sobie ten fałsz niedawno i coraz częściej zastanawiała się, czy inni też tak mają. Może ta sylwestrowa maskarada ma ukryć lęk przed nowym i nieznanym? Przecież zazwyczaj nikt nie miał szczególnych powodów do radości. Pierwszego stycznia wprowadzano podwyżki i prawa, które tak naprawdę były kolejnymi ograniczeniami. Poza tym, z każdym kolejnym rokiem Olga stawała się coraz starsza. Czuła, że kurczy się czas, by mogła stać się w końcu sobą. Dlatego bardzo się cieszyła, że tego sylwestra spędziła z osobą najbliższą, którą w końcu zaczynała rozumieć. Z sobą samą. W końcu zadbała o siebie. Zaprosiła się do restauracji i do teatru, a wieczorem skręciła inbusami prosty regał. O północy lampką czerwonego wina godnie pożegnała stary rok i wszystkie stare sprawy.\nZ zamyślenia wyrwały ją wibracje, otworzyła torebkę i zaczęła szperać w poszukiwaniu komórki. Wyciągnęła ze środka małą zaklejoną kopertę, klucze i książkę, zanim na dnie znalazła telefon. Wyjęła go i przeczytała wiadomość: „Możemy się spotkać wyjątkowo w Literackiej?”.\nŚciągnęła zębami rękawiczkę i odpisała krótko. Koperta wyślizgnęła się jej i spadła na mokry chodnik. Szczęśliwie wylądowała kilka centymetrów od głębokiej kałuży. Olga podniosła list i otrzepała rękawiczką, jakby go chciała wysmagać. Czerwona pieczątka Sądu Okręgowego w Krakowie się rozmyła. Olga złożyła kopertę wpół i pospiesznie schowała do torby.\nPopatrzyła na tablicę informacyjną. Do przyjazdu dziewiętnastki zostało jeszcze dziesięć minut, chociaż była pewna, że kiedy stanęła na przystanku, tramwaj miał zaraz nadjechać. Spojrzała w dal ulicy, na puste torowisko, i ruszyła piechotą.\nDotarła do domu mokra i zziębnięta do szpiku kości.\nW progu mieszkania powitał ją Leon. Kot otarł się najpierw jednym, potem drugim bokiem o jej łydki. Ogon jak szal boa owinął wokół nóg Olgi. Kobieta zdjęła płaszcz i wzięła zwierzaka na ręce.\n– Witaj, koteczku! – Pogłaskała rude futerko. – Tęskniłeś?\nPostawiła go delikatnie na podłodze i weszła do kuchni. W ekspresie umieściła kapsułkę. Zanurzyła rękę w worku z karmą i sypnęła garść do miski. Leon natychmiast rzucił się na jedzenie.\nStrumień kawy sączył się do kubka i wypełniał aromatem maleńkie mieszkanie. Miało służyć za sypialnię dla niskobudżetowych turystów, a stało się jej domem. Spojrzała na choinkę na tarasie, rozłożystą jodłę kaukaską. Nie zmieściła się w środku. Jak tylko zrobi się ciepło, będą mieć z Leonem na tarasie dodatkowe dwadzieścia metrów przestrzeni życiowej, z leżakiem, stolikiem i kuwetą.\nNa podłodze pod biurkiem zauważyła kilka żółtych karteczek i rozsypane pinezki.\n– Leon, ty durniu! – Chwyciła w palce jedną i popatrzyła z wyrzutem na kota. – W końcu wbijesz je sobie w tyłek!\nPozbierała karteczki oraz resztę pinezek i zaczęła wciskać je w ramę tablicy korkowej wiszącej tuż nad biurkiem. Środek zajmowały sklejone taśmą kartki, przez które przechodziła gruba, prosta linia zakończona strzałką. Czarne i czerwone punkty opatrzone podpisami dzieliły oś na odcinki. Przy największej kropce widniał podpis: moment kulminacyjny. Poniżej sterczały zdjęcia mężczyzny o oliwkowej skórze z kilkudniowym zarostem, blondynki przypominającej Kate Winslet i małej dziewczynki z watą cukrową w ręku. Olga zatrzymała wzrok na twarzy szpakowatego mężczyzny rozpartego w fotelu, który patrzył przymrużonymi oczami prosto w obiektyw. Odczepiła fotografię wydrukowaną na zwykłym papierze. Zdawało się jej przez moment, że mężczyzna zerka na nią nieco drwiąco. Po twarzy Olgi przebiegł grymas, jakby fala drobnych skurczów. Zdecydowanym ruchem przyszpiliła zdjęcie z powrotem do tablicy, jednak nie na dawne miejsce, tylko w róg, z dala od innych wydruków.\nUsiadła przy biurku i sprawdziła pocztę. Przewinęła bez otwierania kilkanaście e-maili z pytaniami o stawkę za godzinę nauki niemieckiego. Zatrzymała wzrok na nagłówku wiadomości z kancelarii prawnej. Uprawomocnienie rozwodu. Przeszedł ją dreszcz. Wyprostowała się i szybko odpisała: „Dziękuję, Pani Mecenas, już dostałam”.\nNa głośnym wydechu energicznie zamknęła laptop i przeniosła się na sofę w rogu pokoju. Podwinęła nogi i dotknęła stóp. Były lodowate. Jeszcze raz spojrzała na tablicę, na zdjęcie lekko siwego mężczyzny w rogu. Upiła łyk kawy, chwilę go obserwując, po czym okryła się szczelnie kocem i wzięła do ręki pilot. Z głośnika popłynęły swingujące dźwięki. Kot radośnie podbiegł i wskoczył Oldze na kolana, nieomal rozlewając kawę.\n– Nażarłeś się, grubasku? – Przejechała dłonią po futrze. Zamknęła oczy i z kotem na brzuchu osunęła się na plecy. – Dobrego roku…\nZapadł się w wyrobioną w siedzisku dziurę. Po kilkudziesięciu latach idealnie dopasowała się do jego potrzeb i rozmiarów. Cenił to bardziej niż jakiekolwiek względy estetyczne.\nCzerwień okładki wydawała się jeszcze bardziej szkarłatna na tle zielonego, zamszowego obicia fotela. Wziął książkę do ręki, odnalazł ostatnią przeczytaną stronę i zanurzył się w lekturze. Zmrużył oczy, prawą ręką podparł głowę. Co kilka chwil przygryzał mały palec i przesuwał nim po zębach.\nPrzymykał powieki nie z powodu słabego wzroku, miał doskonale dobrane okulary, ale żeby wyostrzyć obraz, który wyłaniał się z przeczytanego tekstu. Chciał dostrzec każdy najmniejszy szczegół.\nO tej porze nikt nie zachodził do księgarni. Pierwsi klienci pojawiali się koło wpół do jedenastej. Był sam wśród setek historii zamkniętych w książkach. Wiele pozycji sprzedawał nieprzerwanie od trzydziestu lat, tylko ich okładki zmieniały się na nowsze, modniejsze. Na przykład śliczną Annę Kareninę, ubraną za każdym razem w inną sukienkę, przehandlował już setce osób.\nPoślinił palec i przewrócił stronę. Dziwka właśnie opadła na łóżko z zadartą do góry sukienką.\nMały palec prawej ręki wsunął w kącik ust. Poczuł, że serce zaczyna mu mocniej bić, a krew odpływa między nogi. Pręgi na ciele Sugar, wywołane chorobą skóry, w które autor uparł się ubrać swoją bohaterkę, wydały mu się nagle bardzo podniecające. Do kościstej figury nie mógł się jednak przekonać i w wyobraźni do jej obrazu dodał kilka kilogramów, które ładnie zaokrągliły dziewczynie pupę.\nMężczyzna podszedł do dziwki od tyłu i…\nDo księgarni wpadł kłąb lodowatego powietrza, a za nim winowajca, w jakże niewłaściwym momencie. Ralf zatrzasnął książkę, jakby faktycznie upstrzona była pornograficznymi obrazami wyświetlonymi w jego głowie, a nie czarnym, równym drukiem. Będzie musiał odnaleźć ten fragment później, cofnąć się o kilka akapitów, żeby odbudować napięcie, znów poczuć przyjemne mrowienie w podbrzuszu.\nZdjął okulary, odłożył je na stół i odwrócił głowę w stronę drzwi. Rozpoznał nowego listonosza. Odłożył książkę tytułem do blatu, jakby się bał, że młodemu chłopakowi spodoba się jego dziwka. Szkarłatny płatek i biały spoczął na stole niczym cegła.\n– Dzień dobry! – Mężczyzna skierował kroki ku ciężkiej drewnianej ladzie ustawionej przed witryną okna, zaraz obok zielonego fotela.\n– Dzień dobry – odpowiedział, z niechęcią zerkając na stertę listów przyniesionych przez intruza. Listonosz rzucił je na blat. Kilka kopert wylądowało na podłodze. Ralf obserwował niezgrabne ruchy mężczyzny, który schylając się po listy, omal nie strącił pozostałych, cudem utrzymujących się na stoliku.\n„To chyba największy niedorajda w całym Hamburgu” – pomyślał. Westchnął głośno.\n– Niech pan je po prostu położy na ladzie i idzie. – Nie miał ochoty wdawać się w jałową dyskusję i tłumaczyć, że koperty mogą zawierać delikatne książki. Chciał jak najszybciej wrócić do lektury.\n– Dzisiaj potrzebuję pana podpisu. – Listonosz zdawał się nie wyczuwać wrogiego tonu lub nie robił on na nim żadnego wrażenia.\nRalf podniósł się z fotela, nie kryjąc niezadowolenia. Podszedł do lady, podpisał się szybko i listonosz znikł jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.\nRalf wrócił do swojego wymoszczonego gniazda. Delikatnie chwycił książkę i ułożył sobie na kolanach. Sięgnął po okulary, otworzył tom i zaczął szukać miejsca, w którym zostawił dziwkę. Nerwowo wertował strony. W końcu odnalazł ją w tej samej pozycji. Przewrócił dwie kartki wstecz i zaczął czytać całą scenę jeszcze raz, ze wszystkimi szczegółami, kawałek po kawałku. Pożyczył sobie ręce brodatego bohatera, żeby dotykać jej małych, niemal dziewczęcych piersi.\nW końcu do księgarni wszedł pierwszy klient i Ralf szybko odłożył książkę na dolną półkę lady. Zawsze czytał do pojawienia się pierwszego kupującego, a potem aż do zamknięcia był tylko księgarzem. Obsługiwał klientów, doradzał, śledził nowości wydawnicze i składał zamówienia. W pracy największą przyjemność sprawiały mu rozmowy o książkach, ale rzadko pojawiał się klient, który umiałby prowadzić krytyczny dyskurs o literaturze. Kiedyś poruszał tematy związane z literaturą z Geraldem, ale stary znajomy umarł kilka lat temu. Po dziewięćdziesięciu dwóch latach jego serce zeszło z dyżuru. Czasem zdawało mu się, że Gerald przeczytał wszystkie książki świata, co Ralfa niezmiennie zawstydzało. Staruszek miał co prawda czterdzieści lat przewagi, ale nawet gdyby Ralf dostał od losu jeszcze cztery dekady życia, nie byłby w stanie mu dorównać. Musiał dzielić czas na czytanie, księgarnię i Cornelię, a ona była o dziesięć lat młodsza i bardzo wymagająca. Stary Gerald zaś był kawalerem i większość życia spędził, pracując jako taksówkarz.\nPierwszego klienta zakwalifikował do kategorii „chroniący się przed pogodą”.\n– Czy mogę panu jakoś pomóc? – zapytał mimo wszystko, zły, że porzucił dziwkę dla kogoś, kto i tak niczego nie kupi, a co gorsza, nie ma pojęcia o książkach.\n– Proszę – zabrzmiało jak „odwal się”. Podszedł do lady i zaczął przeglądać pocztę. Odkładał na bok wszystkie koperty, w których spodziewał się faktur. Już po chwili uzbierał się mały stosik. Mężczyzna przechadzał się między regałami, ale ani razu nie sięgnął po żadną książkę. Jego obecność z każdą chwilą coraz bardziej irytowała Ralfa, który energicznie przerzucał kolejne listy.\n– Dzień dobry, Schatz1! – słodki damski głos dobiegł od drzwi. Ralf westchnął i podniósł na sekundę wzrok. Cornelia tupnęła kilka razy w przedsionku, żeby pozbyć się z czarnych kozaków pierwszego w tym roku śniegu, i energicznie weszła do środka.\n– Mausi2 – powiedział bardzo cicho. – Prosiłem cię tyle razy…\nKobieta zsunęła z głowy czarny toczek wykończony kokardą i cmoknęła Ralfa w policzek. Niedoszły klient już zmierzał do wyjścia.\n– Przesadzasz jak zwykle. – Ściągnęła rękawiczki i zmierzwiła sobie dłonią włosy u nasady. Sięgały niemal paska płaszcza. – Nie ma nic złego w miłym powitaniu. Poza tym, kim ty się przejmujesz, nawet do widzenia nie umie powiedzieć. – Cornelia sięgnęła po stertę faktur. – Sporo tego – rzuciła i poszła w stronę zaplecza, rozkołysując biodrami długi, brązowy płaszcz.\nWśród listów Ralf znalazł tylko dwie interesujące koperty. Pierwsza zawierała magazyn o książkach, który był dla niego źródłem wiedzy o nowościach wydawniczych i namiastką rozmów o literaturze. W drugiej znalazł breloczek z dźwiękowym lokalizatorem. Cornelia zamówiła go przez Internet, kiedy po raz trzeci zgubił kluczyki do samochodu. Przymocował go do nich i gwizdnął. Lokalizator odpowiedział przeciągłym, nieprzyjemnym dźwiękiem. Ralf uśmiechnął się i dla pewności gwizdnął jeszcze raz. Znów rozległo się to samo brzęczenie. Obszedł dookoła biurko i wsadził klucze do najniższej szuflady. Kiedy się schylił, zauważył na podłodze coś białego. Podniósł grubą kopertę bąbelkową. Nie miała pieczątki ani danych nadawcy, zaadresowana była odręcznie na jego nazwisko. Otworzył ją ostrożnie i wyjął książkę. Na okładce widniało zdjęcie księgarni o dużych, białych oknach poprzecinanych szprosami, nad drzwiami wisiała tablica z napisem „Germanicus”. Ralf zmrużył oczy. Próbował sobie przypomnieć, czy w ogóle zamawiał pozycję o takim tytule. Nie pamiętał. Spojrzał na autora, Olga Sarnecka. Choć nazwisko nic mu nie mówiło, w ułamku sekundy zdał sobie sprawę, że imię coś znaczy, że kryje się pod nim upojne wspomnienie.\n– Olga… – wyszeptał. Z zakamarków pamięci wydobył postać młodej dziewczyny z długimi kręconymi włosami. Pospiesznie obrócił książkę. Ze zdjęcia na tylnej okładce spoglądała piękna kobieta. Ciemne loki okalały jej twarz, wielkie zielone oczy patrzyły surowo, a jednocześnie wyzywająco.\n– Mein Gott, Olga, du bist es!3\nOsunął się na oparcie fotela. Wzrok utkwił tępo powyżej linii regałów, ręce opadły mu bezwładnie i gdyby nie to, że w dłoni ciągle trzymał książkę, wydawać by się mogło, że nie ma w nich życia.\nZ trudem policzył, ile lat minęło od ich ostatniego spotkania, i zdziwił się, że prawie wymazał ją z pamięci. Tak wyrazistych, pięknych kobiet nie miał w zwyczaju zapominać. Z niektórymi czasem się spotykał, bardziej żeby poczuć dreszcz, niż z nimi sypiać. Doskonale wiedział, że po latach potrafią nieprzyjemnie zaskoczyć mężczyznę, przedstawiając mu niespodziewanie syna lub córkę, o których istnieniu nie miał pojęcia.\nOlga przysłała książkę.\nOcknął się, obejrzał ją z wszystkich stron, jakby chciał sprawdzić, czy nic jej się nie stało, gdy na moment stracił kontakt z rzeczywistością. Otworzył na pierwszej stronie i zmarszczył czoło. Nie mógł zacząć czytać, litery nie składały się w słowa.\nW Kawiarni Literackiej pojawiła się za kwadrans szósta. Gdy weszła do środka, powitało ją przyjemne ciepło i gwar. Niedaleko baru, przy złączonych stolikach, siedziała grupka osób w średnim wieku, gorąco dyskutując. Kelner od razu rozpoznał Olgę i uśmiechnął się szeroko.\n– Na pisanie?\nOdwzajemniła uśmiech i podeszła do baru.\n– Nie, już nie. Umówiłam się z… – zawahała się przez moment – z kolegą – dodała. Zerknęła w menu. – Wezmę dzbanek zielonej herbaty.\n– Zimno na polu, co?\n– Gorzej, taka przeszywająca wilgoć.\n– No tak. – Chwycił imbryk i wsypał do środka dwie łyżki herbacianego suszu. – Siada pani tam gdzie zwykle?\nOdwróciła się. Okrągły stolik przy wielkim oknie wychodzącym na ulicę był wolny.\nPrzeszła wzdłuż stalowych regałów szczelnie wypełnionych książkami. Przesunęła wzrokiem po znanych i nieznanych tytułach. Starała się wyłowić coś interesującego. W końcu dojrzała żółtawą okładkę Wyspiański. Dopóki starczy życia. Wyłuskała książkę z półki i podeszła do stolika. Płaszcz przewiesiła przez oparcie krzesła, a sama usiadła na wysokim podeście przy oknie i zaczęła kartkować kolejne strony.\n– Olga, spóźniłem się? – Jej uszu dobiegł znajomy miękki głos.\nMężczyzna w ciemnozielonej parce zsunął z głowy czapkę. Blond włosy opadły mu na twarz. Odgarnął ją ręką.\n– Cześć, Janek! – Podniosła się. – Nie, po prostu przyszłam wcześniej. Miałam się spotkać jeszcze z przyjaciółką, ale odwołała. Przeszłam się po sklepach, ale ziąb taki…\nWzdrygnęła się na wspomnienie zimna. Uścisnął ją, a potem musnął ustami jej policzek. Poczuła zapach perfum, wyraźną nutę drzewa sandałowego i piżma.\n– Dobrze wyglądasz. – Prześlizgnął się spojrzeniem po jej sylwetce.\n– Dziękuję, ty też – odpowiedziała uprzejmie.\n– Wróciłem do biegania. Postanowienia noworoczne. – Ściągnął kurtkę, rzucił na oparcie krzesła i spojrzał na stolik. – Co pijemy?\n– Dobrze, niech będzie herbata.\nWykonał znaczące gesty w kierunku przechodzącego kelnera, który skinął głową, potwierdzając przyjęcie zamówienia. Janek uważnie przebiegł wzrokiem po jej twarzy. Zauważył malinową szminkę na ustach i kolczyki z czerwonym kamieniem, których wcześniej nie widział. Kurtuazyjnie zapytał o sylwestra, uprzejmie skłamała, że bawiła się doskonale.\n– Dzięki, że zgodziłaś się ze mną spotkać poza redakcją.\n– Odebrałaś swoje egzemplarze autorskie?\n– Słuchaj… – Ton jego głosu się zmienił, nie było w nim nawet cienia wcześniejszej wesołości. – Przepraszam, że zostawiłem ci te książki w sekretariacie. Miałem ci je dostarczyć…\n– Przecież to nie ma znaczenia – zaprotestowała.\n– Ma. Obiecałem, że wręczę ci je osobiście. Chciałem to zrobić, bo… – zawiesił głos na chwilę – bo naprawdę dobrze mi się z tobą współpracowało. Niełatwo, wiesz… Jesteś dość uparta.\n– Chyba każdy autor broni swojej książki – wtrąciła.\n– To prawda, ale najgorsze było to, że często miałaś rację. – Uśmiechnął się i przez kilka sekund intensywnie patrzył w jej zielone oczy. – Ale potem sprawy się… Potem musiałem wziąć urlop, musiałem wyjechać… – Nabrał powietrza i wypuścił je głośno razem z resztą niewypowiedzianych słów. – Co tu dużo gadać, pod koniec zachowywałem się jak palant.\nBarman postawił na stoliku drugi czajnik zielonej herbaty i filiżankę. Janek wsypał do niej łyżeczkę cukru i zalał nienaciągniętym jeszcze naparem. Olga spojrzała na niego z niepokojem.\nFaktycznie, źle wspominała ostatni etap współpracy. Chociaż na początku pracowało się jej z Jankiem świetnie, pod koniec miała nieustanne wrażenie, że redaktor prowadzący się dąsa i strzela fochy. Nie wiedziała, skąd ta zmiana. Przypuszczała, że ma związek z życiem prywatnym.\n– Wszystko rozumiem. – Uśmiechnęła się, jakby chciała dać do zrozumienia, że nic się nie stało.\nPodniósł na nią wzrok i przez chwilę patrzył na jej twarz z nadzieją.\n– Nie, nie rozumiesz… – Pokręcił głową. – Ale słuchaj, to bardzo ważne. – Zamieszał herbatę łyżeczką i odłożył ją na spodek. – Mamy już zaklepane w lutym trzy wieczory autorskie: w Krakowie, Warszawie i jeszcze jeden we Wrocławiu.\nJego głos zabrzmiał smutno.\n– To chyba dobrze, prawda? – Pociągnęła łyk herbaty. – Mówiłeś, że taka promocja świetnie zrobi książce. Oczywiście boję się, jestem nawet przerażona, ale przygotujemy skrypt, tak jak planowałeś, i jakoś to pójdzie.\nJanek również sięgnął po herbatę, zanurzył w niej usta i się skrzywił.\n– Słuchaj… Janek, może ja przejmę twoją zieloną herbatę, a ty zamówisz sobie inną?\n– Zieloną? – zdziwił się. – No, to wszystko tłumaczy. Nie, niech już będzie. Wypiję. – Pociągnął spory łyk. – No właśnie… Z tymi wieczorami… Nie będę mógł ich prowadzić, ale…\nOlga zmarszczyła brwi, nie rozumiejąc, do czego zmierza.\n– Załatwiłem genialną redaktorkę, która poprowadzi wszystkie wieczory. Ma na imię Bogna…\n– Nie rozumiem. – Przechyliła się nad stolikiem w jego stronę. – Janek, dlaczego nie ty?\n– Masz zaplanowane inne wieczory autorskie w tym czasie? Może da się przesunąć jakoś te spotkania?\n– Nie, Olga, nie da się nic przesunąć.\n– Coś się stało, jesteś chory? – W jej głosie dało się słyszeć niepokój.\n– Nie jestem chory.\n– To co się dzieje? – Olga była zdezorientowana.\n– Widzę, że ty naprawdę nic nie rozumiesz… – Popatrzył na nią tak tkliwie, że aż zapiekło ją w sercu. W jednej sekundzie zaczęło do niej docierać, skąd się wzięły jego fochy, dlaczego nagle wziął urlop i czemu nie chce prowadzić jej spotkań autorskich. Popatrzyła na niego z nadzieją, że to tylko wytwór jej wyobraźni, że sobie wszystko ubzdurała. Ale wyraz twarzy Janka potwierdzał jej przypuszczenia. Wpatrywał się w nią z uwielbieniem.\nPokręciła lekko głową, pragnąc odegnać myśli i bezgłośnie zaprotestować. Nie chciała, żeby tak na nią patrzył. Chciała, żeby patrzył trzeźwo i krytycznie, ufała mu. Był redaktorem jej pierwszej książki, świetnym redaktorem, a ona debiutantką. Potrzebuje jego wsparcia na spotkaniach z czytelnikami. Przecież dobrze im się pracowało. Dlaczego nie może tak zostać? Czy zrobiła coś, żeby go sprowokować, czy mogła go nieświadomie kokietować?\n– Przepraszam, ja naprawdę nic… – wyszeptała Olga. – Nie zorientowałam się. Przepraszam.\n– Nie przepraszaj, nie masz za co. – Głos mu drżał. – Taka żałosna sprawa…\n– Ja się dopiero rozwiodłam, ja nie…\n– Proszę cię, już nic nie mów. Powiedziałem ci to tylko po to, żebyś wiedziała, że nie jestem zwyczajnym dupkiem, tylko co najwyżej kretynem.\nOlga spojrzała na swoje dłonie, jakby szukała wskazówki, jak się zachować. Nie wiedziała, co powiedzieć. Nie przychodziła jej na myśl żadna odpowiedź, więc milczała. Schowała ręce pod stół, odnalazła rąbek swetra i zaczęła palcami przesuwać po ściągaczu.\nDopiero teraz uzmysłowiła sobie, że jego zaangażowanie w pracę nad książką wykraczało poza zakres obowiązków zawodowych. Nie musiał się z nią spotykać, żeby omówić zmiany wprowadzane do Germanicusa. Mógł po prostu wysłać jej swoje sugestie e-mailem. Ale gdy kiedyś zapytała, czy mogliby proponowane modyfikacje omówić twarzą w twarz, zgodził się bez wahania. Chciała mieć pewność, że dobrze rozumie jego intencje. Potem już zawsze pierwszy proponował kolejne spotkania, a Olga chętnie się zgadzała. Lubiła z nim rozmawiać. Była ciekawa jego opinii i zawsze się z nimi liczyła, chociaż nie zawsze zgadzała. Ceniła nawet sprzeczki. Po nich niemal zawsze wpadała na pomysł, jak poprawić wątek lub dopełnić fabułę.\nCzyli to jednak jej wina. Poczuła nagły ucisk w żołądku. Gdyby cała wymiana myśli następowała przez e-maile, Janek nie siedziałby tu teraz, wpatrując się w nią jak w obraz.\nDlaczego nie rozległy się w jej głowie dzwonki alarmowe? Dlaczego się nie dziwiła, że Janek proponuje jej zawsze spotkanie po piątej, kiedy już pozałatwia wszystkie służbowe sprawy w redakcji? Teraz wydawało jej się to takie oczywiste. To nie był jego obowiązek. To było coś ekstra, co dawał od siebie. Mógłby spotkać się z nią w kawiarni, ale chciał, żeby czuła się komfortowo. Chciał, żeby ich spotkania sprawiały wrażenie ściśle związanych z pracą.\nOlga jeszcze raz pokręciła głową, zawstydzona własną ślepotą i naiwnością.\nZ zamyślenia wyrwało ją dopiero szurnięcie odsuwanego krzesła. Janek wstał, chwycił kurtkę i włożył ją pospiesznie.\n– Będę leciał – oznajmił, patrząc na nią.\nPodniosła się powoli, unikając jego wzroku. Janek zapiął kurtkę. Ręce opuścił niezdarnie wzdłuż ciała. Sprawiał wrażenie, jakby celowo ociągał się z wyjściem, jakby chciał coś jeszcze zrobić. W końcu wsadził dłonie do kieszeni.\n– Zastanów się dobrze, co powiesz na wieczorze autorskim. Ludzie będą pytać o różne rzeczy, nie daj się zapędzić w kozi róg – mówił szybko. – Najlepiej wypisz sobie na kartce pytania, które sama byś zadała na takim spotkaniu, i odpowiedz na nie w spokoju. Zastanów się, co chcesz i co możesz powiedzieć czytelnikom, zapisz. Przeczytaj kilka razy, pozmieniaj, zapamiętaj. Po prostu wykreuj sobie tę sytuację. A jeśli naprawdę zaskoczą cię jakimiś pytaniami, zawsze możesz powiedzieć, że nie wiesz, że nigdy się nad tym nie zastanawiałaś.\nZauważył, że Olga uśmiechnęła się pobłażliwie.\n– Oczywiście, że masz prawo tak powiedzieć. Tyko zrób to z przekonaniem, z całą pewnością siebie. Tak mówi Myśliwski. To brzmi dobrze i autentycznie.\n– Nie jestem Myśliwskim – odpowiedziała cicho.\n– Nie jesteś. – Chwycił ją za ramię i spojrzał jej w oczy. – Ty jesteś sobą.\nChciał chyba musnąć ustami jej policzek na pożegnanie. Zbliżył głowę do twarzy Olgi, ale nagle zastygł w połowie ruchu, jakby po tym, co zostało powiedziane, nie miał już do tego prawa. Cofnął się i posłał jej krótki uśmiech, kryjąc zażenowanie.\n– Trzymaj się! – Odwrócił się i ruszył w kierunku drzwi.\nOlga rozejrzała się po ludziach siedzących w kawiarni, jakby w nadziei, że ktoś jej podpowie, co zrobić. Nikt nie zauważył niemego apelu, wszyscy byli pogrążeni w rozmowach. Tylko kelner pochwycił jej spojrzenie, a potem powiódł wzrokiem za wychodzącym Jankiem. Zrobiła kilka kroków za nim, stanęła na schodach, wahając się. Nie wiedziała, jak powinna postąpić.\nPrzez chwilę chciała zawołać go po imieniu, zatrzymać i prosić, żeby jednak towarzyszył jej na wieczorach autorskich. Zaraz jednak pomyślała, że to byłby z jej strony egoizm. Najlepsze, co mogła dla niego zrobić, to pozwolić mu odejść.\nJanek zniknął za drzwiami kawiarni.\nSięgał po nią w każdej wolnej chwili. Zamykał się w kantorku, otwierał książkę na przypadkowej stronie i wpatrywał się w niezrozumiałe słowa. Po chwili zamykał ją, żeby po raz kolejny przyjrzeć się fotografii na okładce. Olga bardzo się zmieniła, wypiękniała. Z ładnej dziewczyny o jędrnym ciele i słodkim uśmiechu przeobraziła się w iście rasową kobietę. Jej twarz nabrała szlachetnego, może nieco ostrego wyrazu, a zielone oczy spoglądały przenikliwie.\nChłód jej spojrzenia pociągał go, rozgrzewał zmysły i rozdrażniał. Za wszelką cenę musiał się dowiedzieć, o czym jest ta książka.\n– Wydaje mi się, że to po polsku – powiedział cicho Ralf do słuchawki, przewracając kolejne kartki, po czym spojrzał kontrolnie w stronę drzwi.\n– Jak to się panu wydaje? – Rozmówca po drugiej stronie słuchawki był zdezorientowany.\n– No, nie znam polskiego. To jednak dość niepopularny język – rzucił Ralf arogancko.\n– To skąd przypuszczenie, że potrzebuje pan tłumacza z polskiego? – usłyszał w odpowiedzi równie bezceremonialne pytanie.\nRalf rzucił słuchawką.\n– Kretyn! – krzyknął do siebie, pokręcił głową i westchnął. Przeniósł wzrok na ekran. Wyświetlił listę z numerami telefonów tłumaczy. Na szczęście miał jeszcze kilkanaście innych.\n– Kochanie, z kim ty rozmawiasz? – Cornelia wychyliła niespodziewanie głowę zza framugi. Ralf popatrzył na nią jak na ducha wypływającego spod podłogi. Nie słyszał jej kroków ani zgrzytu otwieranych drzwi.\n– Cornelio, proszę cię, muszę coś załatwić… – Żadne dobre kłamstwo nie przyszło mu do głowy, więc postanowił ją zbyć, udając zniecierpliwienie. – Potem porozmawiamy.\nPoskutkowało. Kobieta ściągnęła usta z niezadowoleniem, ale zniknęła za drzwiami. Odczekał chwilę i wybrał następny numer. Spojrzał na wielki karton stojący tuż obok biurka. Wstał z telefonem w ręku i próbował go przepchnąć nogą w stronę drzwi. Pudło drgnęło zaledwie o kilka milimetrów. Ralf mruknął zirytowany i odłożył komórkę na biurko, po czym przesunął karton, żeby zablokować drzwi. Otrzepał dłonie jak po ciężkiej pracy.\n– Halo? Halo? – usłyszał głos płynący ze słuchawki.\nDoskoczył z powrotem do biurka i chwycił telefon.\n– Dzień dobry… – szepnął. – Chciałbym zlecić tłumaczenie książki z polskiego na niemiecki.\n– Dzień dobry, chodzi o przekład literatury? – dopytywał męski głos. – Ledwo pana słyszę.\n– Tak, książki – potwierdził nieco głośniej.\n– Ja nie tłumaczę powieści… – Mężczyzna zawahał się. – Raczej panu nie pomogę.\n– Ale zna pan polski?\n– Oczywiście, że znam. Jestem tłumaczem.\n– No to chyba może pan przetłumaczyć jedną książkę, niezbyt grubą?\n– Tłumaczenie literatury to jest, proszę pana, sztuka… – Mężczyzna zrobił teatralną pauzę, jak ktoś, kto umie ją docenić. – Trzeba mieć w sobie coś z pisarza, żeby brać się za taki przekład, inaczej powstanie gniot.\nRalf był gotowy zapłacić nawet za chłam, pod warunkiem że dostanie go szybko.\nSpędził sporo czasu na przeglądaniu Internetu w poszukiwaniu informacji o książce Olgi. Nic nie znalazł. Wyglądało na to, że Germanicus nie pojawił się jeszcze w księgarniach. Nie znalazł też żadnych innych wzmianek o twórczości kobiety, co sugerowało, że ma do czynienia z jej debiutem.\nOlga nie miała konta na Facebooku ani na Instagramie, jakby w ogóle nie istniała. Udało mu się jedynie dowiedzieć, że zajmuje się przekładami z języka niemieckiego i specjalizuje się w tłumaczeniach ustnych. Od ponad dwóch lat pracowała jako akredytowany tłumacz przy Unii Europejskiej. Rozpoznał ją na zdjęciu wśród grupy polityków pozujących na tle muzeum miasta Brukseli. Pamiętał ten budynek z podróży po Belgii, pojechali tam z Cornelią z okazji rocznicy ślubu.\n– Mnie interesuje treść – odparł Ralf.\n– Tak jak mówiłem, nie mogę panu pomóc. Przykro mi.\nMężczyzna się rozłączył. Kolejne telefony przyniosły następne rozczarowania. Nikt nie chciał się podjąć przekładu książki, a jedyny tłumacz literatury, na którego trafił, nie zgodził się przetłumaczyć „na szybko”.\n– Potrzebowałbym przynajmniej czterech miesięcy, jeśli to faktycznie około dwustu stron.\n– Nie mogę tyle czekać!\nRalf sięgnął po książkę i znów zerknął na tylną okładkę. Olga patrzyła wyzywająco. Nie mógł się oprzeć wrażeniu, że to spojrzenie jest przeznaczone specjalnie dla niego, że kiedy stała przed migawką aparatu, myślała o nim i szeptała w myślach: „I co? I co z tym teraz zrobisz, Ralf?”.\n– Olga, coś ty tu nawypisywała? – wycedził twardo przez zęby i pokręcił głową. Zaraz jednak rozluźnił szczęki i przejechał palcem po zdjęciu.\nPrzypomniał sobie jej młode ciało, piersi jak jabłka, pośladki, które mieściły się w otwartych dłoniach. On miał ją pierwszy. Przyjemne uczucie triumfu rozlało się po jego ciele i poczuł mrowienie w kroczu. Była słodka, słodziutka jak malina i bardzo ufna. Pojawiła się, kiedy przestało mu się układać z Marią, pierwszą żoną. Zaniedbała się, zaczęła tyć. Seks ją nudził, interesował ją tylko ich syn Tobias. Olga była doskonała, niczym Ewa z raju. I taka młodziutka. Ile mogła mieć wtedy lat? Przed oczami stanęła mu twarz wśród burzy włosów i zielone oczy zerkające spod grzywki. Jego spojrzenie stało się miękkie, lekko się uśmiechnął.\nPopatrzył na drzwi, westchnął i otworzył najniższą szufladę biurka. Podniósł stos kartek leżących na dnie i delikatnie umieścił książkę pod nimi.\nOlga ostatni raz siedziała w tej poczekalni dwa i pół roku temu. A jednak miała wrażenie, jakby minął najwyżej miesiąc. Z głośników płynęła spokojna muzyka, na tyle cicha, żeby nie przeszkadzać, ale wystarczająco głośna, żeby zagłuszać rozmowy za drzwiami. Nic się tu nie zmieniło. Wszystkie dyplomy i certyfikaty ukończenia kursów i szkoleń z zakresu psychologii, które pamiętała, wisiały w tej samej kolejności. Nawet storczyk na parapecie wyglądał tak samo. Tylko świeże daty czasopism na stoliku były dowodem, że czas jednak minął.\nTorba na jej kolanach lekko zawibrowała. Olga rozpięła zamek, poszperała ręką w odmętach rzeczy potrzebnych oraz zbędnych i wyciągnęła telefon. Ekran zapowiedział wiadomość od ICE Oskar Sarnecki. Popatrzyła w okno i z westchnieniem znów spojrzała na ekran. Przyglądała się chwilę literom imienia i nazwiska, zanim zdecydowała się odczytać wiadomość: „Szczęśliwego nowego życia. Zadowolona?”.\nJakaś złość ukryta w zakamarkach jej ciała wylała się nagle. Poczuła, że chce natychmiast odpowiedzieć, dać upust swojemu wzburzeniu. Zaczęła wystukiwać: B, a, r, d, ale zatrzymała się i jednak wymazała litery. Znów popatrzyła w okno. Spojrzała na kwiaty storczyka. Płatki były idealnie białe, czyste. Głęboko zaczerpnęła powietrza, przytrzymała je przez moment w płucach. Potem wolno wypuściła, starając się z wydechem odzyskać spokój, z którym tu przyszła. Po trzech kolejnych oddechach jej ciało znów się rozluźniło i zdenerwowanie zaczęło mijać. Bez emocji wymazała z kontaktu dopisek ICE.\n– Do zobaczenia za tydzień! – pożegnanie zabrzmiało jak nakaz.\n– Do widzenia – odpowiedział smutny głos.\nOsoba nieokreślonej płci wyszła z gabinetu i nie oglądając się, poszła prosto do wyjścia. Głowa z każdym krokiem opadała jej coraz niżej.\nOlga odprowadziła ją wzrokiem do samych drzwi, próbując odgadnąć, czy to kobieta, czy mężczyzna.\n– Dzień dobry, pani Ireno! – Podniosła się z krzesła, gdy drzwi uchyliły się zapraszająco.\n– Dobrze panią widzieć, pani Olgo. – Kobieta uśmiechnęła się i gestem zaprosiła ją do gabinetu. – Wróciła pani z Brukseli?\n– Proszę, niech pani siada. – Lekarka wskazała wygodny fotel, w którym Olga spędziła kilkadziesiąt godzin na terapii.\n– Wolałabym usiąść gdzie indziej. Nie przychodzę jako pacjentka. Zajmę pani tylko chwilę.\n– Proszę, może pani usiąść tam, gdzie pani chce.\nOlga rozejrzała się po pokoju. Sięgnęła po drewniane krzesło stojące przy ścianie i postawiła obok biurka terapeutki.\n– To kiedy pani wróciła?\n– Kilka miesięcy temu.\n– Z mężem?\n– Nie, sama. Rozwiodłam się.\n– Jednak? – Głos terapeutki zabrzmiał poważnie i smutno.\n– Przed świętami była ostatnia rozprawa. Kilka dni temu dostałam potwierdzenie prawomocności rozwodu.\n– Przykro mi. – Kobieta pochyliła się nad biurkiem.\n– Czuję się dobrze, chociaż rozwód to jednak zawsze jakaś porażka. Zwłaszcza drugi.\n– To nie ma znaczenia. – Terapeutka złożyła ręce i wzruszyła lekko ramionami. – Ważne, czego się pani dowiedziała o sobie i czy wie pani, czego szukać w związku.\n– Myślałam o tym. Nawet dużo. – Olga chwyciła końcówkę szalika i pociągnęła za frędzle. – Powiedziała mi pani, żebym w miarę możliwości kontynuowała terapię na miejscu albo…\n– Nie, nie znalazłam odpowiedniego specjalisty. W Belgii terapeuci są bardzo drodzy. Poza tym oferują sesje tylko po francusku.\nIrena delikatnie się uśmiechnęła, wychwytując dwuznaczność wypowiedzi, i oparła plecy o fotel.\n– W najgorszym razie, nie wiem, czy pani pamięta… – Olga podjęła wątek i spojrzała kobiecie prosto w oczy. – Poradziła mi pani przyglądać się sobie i pisać do siebie, wyrzucać to wszystko, co normalnie powiedziałabym na sesji.\n– Tak… I…? – Terapeutka przeciągnęła intonację pytająco w górę.\n– No i tak zrobiłam.\n– Ale nie pomogło?\n– W sensie małżeństwu – doprecyzowała. – Nie pomogło.\n– Ale mi pomogło.\nOlga przestała się bawić szalikiem i sięgnęła do leżącej na podłodze bordowej torby. Położyła ją na kolanach. Wyjęła książkę w białej oprawie, otworzyła ją i popatrzyła na pierwszą stronę zapisaną odręcznym pismem.\n– Chciałam dać to pani w prezencie.\n– Napisała pani książkę? – W głosie Ireny mieszały się zdziwienie, obawa i podziw.\nOlga pokiwała głową.\n– Wpisałam dedykację, ale i tak chciałam jeszcze raz pani podziękować. Mam wrażenie, że dotarłam do źródeł wszystkich moich problemów.\nPodała jej książkę na wyciągniętych rękach, jakby składała ofiarę. Terapeutka wzięła ją i niepewnie spojrzała Oldze w oczy.\n– Opisała pani swoje małżeństwo?\n– Nie, o Oskarze nawet nie wspominam ani o pierwszym mężu. Napisałam o sobie, dużo jest tam o… Zresztą nie chcę opowiadać. Myślę, że wszystko pani zrozumie po przeczytaniu. Jeśli pani oczywiście to zrobi… – zreflektowała się.\n– Z pewnością, jestem bardzo ciekawa. – Lekarka otworzyła książkę i zerknęła na dedykację. – Przeczytam z przyjemnością, zacznę dziś wieczorem. Pani Olgo, to wspaniałe. – Wstała i podeszła w jej kierunku. – Serdecznie gratuluję. Czy mogę panią uściskać?\nOlga wstała i pozwoliła się objąć. Poczuła mrowienie na czubku nosa, jak zawsze, kiedy była wzruszona. Wzięła głębszy oddech.\n– To był dobry pomysł z tym pisaniem. – Zdołała się opanować.\n– Ale jak z tego powstała książka?\n– Samo wyszło… Spisywałam wspomnienia, często bolesne. Rozmawiałam z sobą na piśmie. Nagle zaczęły się wynurzać zarysy postaci. Na początku niewyraźne, ale z czasem zaczęły nabierać kształtów, odrębnych cech, upodobań. Zaczęło mnie to wciągać. Zresztą co tam miałam robić? Nie mogłam już wytrzymać z Oskarem, o Jezu! Prawie każda rozmowa kończyła się kłótnią, więc po prostu zamykałam się w pokoju i pisałam. Tak odpoczywałam po całych dniach tłumaczeń. Wie pani, jak trudno jest wyłuskać sens z retoryki polityków i urzędników, jakoś spójnie przełożyć ich wypowiedzi? Bardzo mnie to męczyło i stresowało, a Oskar uwielbiał się koło nich kręcić i budować kontakty. Ja miałam dosyć, chciałam spokoju, chciałam się przenieść w inny świat.\n– Niesamowite. Jak się pani udało znaleźć wydawcę?\n– Wysłałam książkę.\n– Gratuluję. I co dalej?\n– Wydawnictwo chce zorganizować kilka spotkań, więc muszę kupić jakąś ładną sukienkę. Przyjaciółka obiecała, że pomoże mi wybrać coś odpowiedniego.\n– Nie musi pani tego robić, chyba że pani chce.\n– Po prostu nie musi pani robić rzeczy, których oczekują od pani inni, ani wciskać się na siłę w formy, które pani nie odpowiadają. Może iść pani na wieczór autorski nawet w eleganckim sweterku. – Psycholożka uśmiechnęła się zagadkowo i podniosła z fotela, dając znać, że muszą kończyć.\nOlga miała wrażenie, że kobieta chciała ją otworzyć na coś, czego jeszcze nie dostrzegała.\nIrena położyła dłoń na klamce i jeszcze raz ciepło spojrzała na Olgę.\n– Odnalazła się już pani w Krakowie?\n– Czy się odnalazłam?\n– Towarzysko. Ludziom po rozwodzie często dokucza samotność.\n– Przygarnęłam kota, rocznego persa. Komuś znudziło się ciągłe czesanie, a ja… A ja mam dużo czasu. Czasem idę do matki albo jadę do siostry, niedawno urodziła trzecie dziecko. Po godzinie takiej wizyty mam dość ludzi na tydzień. – Olga spuściła głowę i przygryzła wargę, po czym podniosła wzrok na terapeutkę i kiwając głową, przyznała: – Często jestem sama, ale na razie jest mi tak dobrze. Zawsze tak się bałam samotności, że pakowałam się na siłę w kolejne związki.\n– A przyjaciele?\nOlga znów wbiła wzrok w podłogę. Milczała, długo ważąc słowa. Pomyślała o Iwonie z Darkiem, o Anecie i innych koleżankach z byłej pracy.\n– Myślałam, że rozwodzę się tylko z mężem, ale okazało się, że to nieprawda. Wielu wspólnych znajomych rozwiodło się ze mną. Stanęli po jego stronie. Mój mąż, były mąż – poprawiła się – jest, jak by to powiedzieć, chodzącym ideałem. Przystojny, zadbany, ambitny… Ze wszystkich koleżanek została mi w zasadzie tylko Dominika, dawna przyjaciółka z czasów pracy w szkole. Ta, z którą mam iść po sukienkę.\n– Dawna? – wychwyciła zaciekawiona Irena.\n– Sama nie wiem, czemu tak powiedziałam, ciągle się przyjaźnimy… – urwała nagle, jakby próbując szybko przeanalizować ich obecną relację. – Tylko coraz trudniej nam się spotkać i porozmawiać – dodała szybko.\n– Rozumiem. – Irena się uśmiechnęła. – Wszystkiego dobrego, niech pani daje czasem o sobie znać.\nKobiety pożegnały się serdecznie. Kolejny pacjent czekał w poczekalni na naprawienie życia.\nOlga otuliła się szczelnie szalem i wyszła z kamienicy. Zalało ją wilgotne powietrze, które przenikało do szpiku kości nawet przez ciepłe ubranie. Do nosa i gardła wcisnął się żrący smog. Od kilku dni stężenie pyłów przekraczało dopuszczalną normę siedmiokrotnie. Zapomniała już, jak trudno wytrzymać w takie dni w Krakowie. Przez kilka lat spędzonych w Brukseli problem zanieczyszczenia powietrza był odległy jak sam Kraków. Minęła ceglasty mur okalający kościół Bożego Ciała. Szybkim krokiem przemierzyła plac Wolnica, pochrząkując i starając się uwolnić gardło od męczącego drapania. Marzyła, żeby jak najszybciej znaleźć się w ciepłym, ciasnym mieszkaniu i odetchnąć z ulgą.\nSłowa terapeutki natrętnie do niej wracały. Olga wiedziała, że Irenie nie chodziło o sukienkę, w każdym razie nie tylko o to. Chciała ją zachęcić do dalszego przyglądania się sobie, żeby umiała odróżnić to, czego ona chce, od tego, czego chcą od niej inni.\nNadjechał tramwaj wypełniony ludźmi o szarych, smutnych twarzach. Wiele z nich kryło się za maskami antysmogowymi.\n„Krakowski karnawał” – pomyślała z przygnębieniem Olga i z trudem wcisnęła się do środka. Chwyciła się poręczy i oparła twarz o dłoń. Przymknęła oczy. – „Ciekawe, czy dostał już list”.\nDwa miliony Polaków mieszkają w Niemczech, a ja nie mogę znaleźć jednej osoby, która przetłumaczyłaby mi książkę – psioczył pod nosem Ralf, upychając kolejne tomy na półkach regału. U jego stóp leżał wielki karton, ten sam, którym barykadował wejście do kantorka, a który Cornelia kazała mu teraz rozpakować. Był tak wściekły, że z łatwością przeciągnął pudło jedną ręką na środek księgarni.\nZnalazł w końcu w sieci krótką informację o książce Olgi na jakimś blogu literackim. Tekst był oczywiście po polsku. Na szczęście internetowy tłumacz dostarczył, nieudolny wprawdzie, ale zrozumiały przekład. Germanicus miał opowiadać historię kobiety, w której poukładanym życiu pojawia się nagle były kochanek. Próbował wpisywać w wyszukiwarkę polskie słowa, które przetłumaczył w translatorze, żeby znaleźć coś więcej. Nie zdążył. Przerwała mu Cornelia.\n– Jak tak dalej pójdzie, sam wszystko przepiszę i przetłumaczę online – mruczał do siebie.\nRalf sięgnął po następną książkę i zamarł. Na okładce para splątana wspólnym szalikiem całowała się czule na tle ośnieżonych gór. Wykrzywił usta i spojrzał na nazwisko autora.\n– Kto zamówił ten chłam? – Odwrócił się w stronę żony, która zmieniała dekorację na wystawie.\n– Jaki chłam? – zapytała Cornelia bez większego zainteresowania, przestawiając kolejne tomy.\nSpojrzała przelotnie w stronę męża.\n– A… to ja. Brakowało stu euro do rabatu i darmowej dostawy, więc domówiłam kilka romansów. Sprzedadzą się na walentynki. Właściwie to masz rację, dajmy to na wystawę już teraz.\nPodeszła do męża i wyjęła książkę z ręki osłupiałego Ralfa. Otworzył usta, ale nie mógł wykrztusić słowa. W głowie mu się to nie mieściło. Obserwował żonę przez chwilę, jak kładzie to czytadło w witrynie jego księgarni, po czym uklęknął przy kartonie i zaczął przekopywać zawartość. Był wściekły. Wyciągał kolejne książki, sprawdzając pospiesznie okładki. Zatrzymał wzrok na grubym tomisku przepasanym czerwoną kokardą.\n– A to co? – Obrócił powieść w rękach i zerknął z powrotem do pudła. Leżało w nim jeszcze kilka egzemplarzy ozdobionych jak drogie bombonierki. – Cornelio, czy my jesteśmy jakąś cholerną czekolaterią, czy porządną księgarnią? – Podniósł się z kolan i rzucił książkę na drewnianą podłogę. Kopnął karton, podszedł do niej i wrzasnął: – Zabraniam ci dopisywać cokolwiek do zamówienia. Słyszysz?\nStanął pół metra od niej i patrzył na nią z góry, zaciskając szczęki.\n– Ale dostaliśmy rabat, więc te książki są prawie za darmo!\n– Nie będziemy ich tu sprzedawać, rozumiesz?\n– Ale Schatz! – zaprotestowała.\n– Po moim trupie. Takiego chłamu nawet ty byś nie przeczytała.\nCornelia zatrzepotała rzęsami i ścisnęła usta w dziubek. W jej oczach pojawiły się łzy. Podniosła dumnie głowę i trącając lekko Ralfa, poszła w kierunku kantorka.\n„Głupia gęś” – pomyślał tylko, odwracając się za nią. Nie odważył się wypowiedzieć kolejnej obelgi na głos.\nTrzasnęła drzwiami. Ralf westchnął i pomyślał o przesyłce od Olgi ukrytej w dolnej szufladzie. Przez chwilę zastanawiał się, czy nie iść za żoną i nie zabrać książki schowanej pod plikiem papierzysk, ale ostatecznie uznał, że w tym stanie Cornelia będzie długo płakała i przeżywała swoje upokorzenie.\n– Niech beczy – powiedział głośno, zabrał z witryny kompromitujące romansidło i wrzucił z powrotem do pudła. Wylądowało na stercie tomów przepasanych wstążkami.\nRalf położył dłonie na biodrach, serce cały czas biło mu w przyspieszonym tempie. Na myśl, że jakiś znajomy mógłby zobaczyć w witrynie czytadło najniższych lotów, poczuł narastające zdenerwowanie. Spojrzał w okno. Przed księgarnią przeszła kelnerka z pizzerii mieszczącej się dwie ulice dalej, Włoszka, która chodziła w spódnicach tak krótkich, że trzeba było się dobrze przyjrzeć, żeby je zobaczyć. Pomachała do niego figlarnie. Kiwnął tylko głową, chociaż ją lubił. Cornelia uważała, że daje jej napiwki odwrotnie proporcjonalne do długości spódnicy. Z powodu jej mini i jego hojności przestali tam chodzić pół roku temu. W tym momencie miał serdecznie dość wszystkich bab i wszystkich problemów, które ściągają na człowieka.\nA teraz jeszcze jakaś mara z przeszłości. Co to ma być? Zemsta? Szantaż?\nA co, jeśli książka Olgi jest naprawdę o nim? Jeśli on jest tym kochankiem z przeszłości, na co może wskazywać tytuł, to nie puści jej tego płazem. Zacisnął szczęki i głośno wypuścił powietrze.\nPostanowił jeszcze raz przeszukać Facebooka, znaleźć jej konto i napisać kilka ostrych słów. Tym razem sprawdzi jej panieńskie nazwisko. Musi sobie tylko przypomnieć, jak brzmiało. Zmarszczył brwi i szperał w zakamarkach pamięci. Tyle razy je słyszał i sam wypowiadał.\n– To było takie typowe polskie nazwisko – powiedział na głos, jednak zaraz się zreflektował i ucichł. Spojrzał na drzwi kantorka w głębi księgarni. Były zamknięte.\nZnów popatrzył przez wielkie okno. Dopiero teraz zauważył, że na zewnątrz pada śnieg, kołysany lekko przez wiatr. Tylko co ma jej napisać? Przecież nawet nie wie, co jest w tej cholernej książce. Może wcale go nie obsmarowała. Przecież był dla niej dobry. To on wprowadził ją w dorosłość, nie zrobił dziecka jak jakiś młokos. Kupował sukienki, jakich w Polsce by nie dostała, zapraszał do siebie, jeździł do niej do Krakowa prawie dziewięćset kilometrów w jedną stronę, i to po polskich drogach. Pokręcił głową z niedowierzaniem, że mu się tak chciało. Raz wykosztował się na weekend na samym Sylcie, a ta wyspa od zawsze była horrendalnie droga. Uzmysłowił sobie, że nigdy tam nie pojechał ani z Marią, ani z Cornelią.\n„A może… – pomyślał i od razu spodobał mu się ten tok rozumowania – Germanicus to hołd dla mnie?” Zaczął wyławiać z pamięci obrazy na potwierdzenie tej tezy. Roześmiana twarz Olgi, kiedy biegła do niego po peronie. Różowe, gorące policzki po tym jak się z nią kochał. Robili to tu, w księgarni na podłodze, wśród książek i świec. Na twarz Ralfa wypełznął delikatny uśmiech. Obrazy pojawiały mu się przed oczami na krótko, tyle co podróż płatka śniegu, nim spadł na chodnik.\nPo serii wspomnień stanęła mu przed oczami dzisiejsza Olga, taka, jaką ujrzał na fotografii w książce, tyle że kompletna, z całym zgrabnym ciałem, jakie musiała mieć, i z tym wyzywającym spojrzeniem.\nMałe mieszkanie wypełnił dźwięk dzwonka, tak przeraźliwy, jakby wzywał lokatorów do ewakuacji. Hałas zajął trzydzieści metrów kwadratowych mieszkania. Nie było w nim ani zasłon, ani dywanów, które mogłyby stłumić odgłos. Olga z niepokojem spojrzała na drzwi. Ktokolwiek za nimi stał, przychodzi bez zapowiedzi.\nPopatrzyła na kota, poprawiła poły szlafroka i ruszyła w stronę wejścia. Lista potencjalnych gości była krótka: Dominika, jej matka, ewentualnie administrator budynku. Wolałaby przyjaciółkę. To zresztą w jej stylu, nie przychodzić, kiedy się umawia, a pojawiać się wtedy, gdy nikt się jej nie spodziewa.\nSpojrzała dyskretnie przez oko wizjera. Fala gorąca uderzyła jej do głowy i rozgrzała policzki. Drugi rozdzierający dźwięk wdarł się do mieszkania. Tuż przy drzwiach był wprost nie do zniesienia. Olga odryglowała zamek i otworzyła je na oścież, zanim palec gościa po raz trzeci sięgnął dzwonka.\n– Dzień dobry. O tej porze w szlafroku? – Lekko szpakowaty, wysoki mężczyzna zlustrował Olgę wzrokiem, od nieuczesanych włosów po bose stopy. Wytarł dokładnie buty i przekroczył próg.\n– Co ty tu robisz? – zapytała Olga, próbując zasłonić sobą wejście.\n– Przyszedłem porozmawiać. – Mężczyzna delikatnie przesunął ją na bok.\nOlga owinęła się szczelnie jedwabnym szlafrokiem i mocniej zacisnęła pasek. Zamknęła drzwi, uważnie obserwując jego ruchy. Oparł parasol o ścianę. Ściągnął granatowy płaszcz, strzepnął starannie i zawiesił go na wieszaku.\nRuszył bez pośpiechu w głąb mieszkania, rozglądając się dookoła. Skanował uważnie wzrokiem każdy skrawek przestrzeni, zerknął na łóżko z rozrzuconą w nieładzie pościelą, popatrzył na kuchenny blat, na którym stało kilka kubków ozdobionych malinową szminką i leżały rozsypane okruchy owsianki. Nieznacznie kiwał przy tym głową, jakby prowadził ze sobą cichy dialog.\n– Coś się samo nie chce sprzątać. – Uśmiechnął się ironicznie.\n– To moje mieszkanie. – Olga starała się, żeby jej głos zabrzmiał pewnie i obojętnie, chociaż swoją uwagą trafił w czuły punkt.\nUsiadła przy stole, założyła nogę na nogę i wzięła Leona na ręce. Ukryła twarz w rudym futrze i zaczęła przesuwać po nim dłonią. Mężczyzna nagle się odwrócił. Zerknął na kota i fuknął z pogardą. Potem jego spojrzenie spłynęło wzdłuż poły szlafroka na wystający fragment kolana, łydkę i nagą stopę. Zmieszana Olga opuściła nogę i schowała obie stopy pod krzesło. Zaraz jednak zmierzyła go lodowatym spojrzeniem i tylko mocniej przytuliła kocurka.\n– Nie przychodzę w sprawie mieszkania. – Oderwał od niej wzrok i przeszedł kilka kroków dalej. Zatrzymał się przy korkowej tablicy. Prześledził napisy przy osi czasu i zaczął przyglądać się zdjęciom.\n– Zatem po co przyszedłeś?\n– Podobno wydałaś książkę.\n– Podobno… – potwierdziła enigmatycznie, czekając, aż zacznie mówić dalej. Dziwiło ją, że już wie. Nie ukrywała specjalnie, że napisała powieść, ale też się z tym nie obnosiła. Tak naprawdę o jej debiucie wiedziała garstka osób. Jak dotąd nie pochwaliła się nikomu ze znajomych, których zostawiła w Brukseli, ani nikomu z ich dawnych, wspólnych przyjaciół z Krakowa. Zresztą ci ostatni już raczej nie będą utrzymywać z nią kontaktów. Wiedziała tylko Dominika, a ona na pewno go nie poinformowała. Skąd więc wie?\n– Matka mi powiedziała.\nOlga prychnęła. Mężczyzna spiorunował ją wzrokiem i chrząknął ostrzegawczo. Szybko przyłożyła rękę do ust, jakby chciała się zdyscyplinować. Teściowa była ostatnią osobą, którą posądziłaby o śledzenie swoich poczynań.\n– Przepraszam cię, Oskar. Trochę mnie to zaskoczyło.\n– Twoja matka jej powiedziała.\n– Po mszy w kościele.\n– Ach tak… – Olga pokiwała głową.\n– O czym jest ta twoja książka?\n– Ciekawi cię to? – Pierwszy raz od niepamiętnych czasów zaskoczył ją.\n– Chcę wiedzieć, co tam napisałaś.\n– Możesz sobie poczytać.\n– Poczytam, masz dla mnie egzemplarz?\nOlga dyskretnie zerknęła na stolik kawowy. Na dolnej półce leżało kilka sztuk Germanicusa, które dostała od wydawnictwa. Przełknęła ślinę i pogłaskała kota.\n– Nie mam, skończyły mi się. Możesz sobie kupić w księgarni.\n– Nie ma, pytałem.\n– O…! Jestem mile zaskoczona twoim zainteresowaniem moją osobą. Naprawdę, nie spodziewałam się.\n– Przestań sobie pochlebiać. – Usiadł na krześle obok niej. – Nie obchodzi mnie, co robisz, chcę tylko wiedzieć, co tam napisałaś, czy mnie obsmarowałaś, bo jeśli tak, to ci nie daruję! – Podniósł palec i dodał: – Pamiętaj!\nLeon się przestraszył i zaczął się wyrywać Oldze. Zwolniła więc uścisk i śmiejąc się pod nosem, pozwoliła kotu czmychnąć do łazienki.\n– Czyli ty się boisz, że książka jest o tobie! Nie, mój drogi. – Olga zacisnęła usta, żeby zapanować nad uparcie powracającym na twarz uśmiechem. – Nie ma tam nic o tobie. Absolutnie nic.\nNapięcie zniknęło z twarzy Oskara. Rozluźnił się i oparł łokciem o blat. Milczał. Rozejrzał się jeszcze raz po mieszkaniu. Jego spojrzenie złagodniało, zrobiło się odrobinę melancholijne. Otworzył usta i nabrał powietrza. Olga przestraszyła się, że chce powiedzieć coś miłego, że zaraz zacznie wspominać dobre chwile z ich małżeństwa.\n– Pojutrze jest premiera – rzuciła szybko, zanim zaczął mówić. – Wtedy możesz kupić książkę i przeczytać. Zapytaj w księgarni o Germanicusa.\n– Co to jest Germanicus?\n– Taki jest tytuł. Chętnie ci wpiszę stosowną dedykację. – W jej głosie zabrzmiała lekka ironia.\n– Obejdzie się.\nZerwał się szybko, jakby dotknięty do żywego. Zabrał parasol, przewiesił przez ramię płaszcz i trzasnął za sobą drzwiami.\nLeżał na dnie najniższej szuflady, w kartonowym pudełku, pod stertą starych czasopism. Plik pożółkłych kopert spięty gumką. Zaskoczyło go, że ciągle tu są. Jedyne listy miłosne, jakie w życiu dostał.\n(niem.) Kochanie! [wróć]\n(niem.) Myszko. [wróć]\n(niem.) Mój Boże, Olga, to ty! [wróć]


Odparzenia pieluszkowe a inne odparzenia. Domowe sposoby i jak leczyć? • blizejciebie.pl\nOdparzenia pieluszkowe a inne odparzenia. Domowe sposoby i jak leczyć?\nOdparzenia pieluszkowe powstają najczęściej w miejscu przylegania pieluszki lub pieluchomajtek do ciała. Czym odparzenia u niemowlaka różnią się od innych odparzeń? Jak z nimi walczyć? Podpowiadamy.\nOdparzenia pieluszkowe – jak wyglądają?\nOdparzenie to jedna z najczęstszych dermatoz w okresie noworodkowym i niemowlęcym. Skórne zmiany zapalne pojawiają się najczęściej w miejscu przylegania pieluszki. Po czym rozpoznać odparzenia u noworodka oraz odparzenia u niemowlaka? Mają one postać mocno podrażnionych i zaczerwienionych zmian skórnych. Odparzona skóra jest nadmiernie tkliwa i nieraz bolesna, może być także nadmiernie ciepła w dotyku. Ponieważ odparzenia u dzieci sprawiają duży dyskomfort, niemowlak może być rozdrażniony i dużo płakać.\nPrzyczyny powstawania odparzeń\nDo czynników sprzyjającym powstawaniu odparzeń należą:\ndługotrwała antybiotykoterapia i w rezultacie osłabiona odporność;\nkontakt z moczem lub innymi substancjami drażniącymi;\nnoszenie niewygodnej i nieoddychającej bielizny;\nprzewlekłe pocieranie skóry i w efekcie wystąpienie mechanicznych mikrouszkodzeń;\nuczulenie na stosowane kosmetyki, proszek do prania lub płyn do płukania;\n26,14 zł - 27,26 zł\n18,38 zł - 18,68 zł\nDo powstania odparzeń może dojść również wskutek:\nnoszenia zbyt ciasnych ubrań oraz butów – tak powstają np. odparzenia na udach;\notyłości – u osób otyłych bardzo częste są odparzenia w pachwinach, odparzenia pod brzuchem oraz odparzenia pod pachami;\nprzegrzania i przesuszenia skóry – tak powstają np. odparzenia pachwin.\nW przypadku małych dzieci odparzenia pieluszkowe wynikają najczęściej z:\nniedokładnego mycia lub suszenia dziecka;\nosłabienia układu immunologicznego;\npodrażnienia delikatnej skóry przez materiał;\nOdparzenia na pupie oraz odparzenia między pośladkami mogą powstać wskutek zbyt rzadkiego przewijania dziecka i niewłaściwej higieny, tymczasem odparzenia na szyi niemowlaka może wywołać ubieranie malucha w zbyt grube warstwy ubrań w stosunku do panującej temperatury.\nObjawy odparzeń. Jak je rozpoznać?\nOdparzenia od pieluchy objawiają się przede wszystkim zaczerwieniem skóry. Odparzona pupa jest wrażliwa na dotyk, może być także bolesna. Jeśli nie zostaną zastosowane odpowiednie środki, odparzenie może się rozwinąć do postaci pęcherzy wypełnionych płynem surowiczym, a to grozi dalszymi poważnymi konsekwencjami zdrowotnymi.\nLeczenie odparzeń, domowe sposoby na odparzenia\nOdparzenia leczy się przede wszystkim poprzez właściwą pielęgnację podrażnionej skóry. Zmienione miejsca powinny być regularnie oczyszczane za pomocą soli fizjologicznej i następnie zabezpieczane pielęgnującymi kosmetykami, które chronią przed szkodliwymi czynnikami zewnętrznymi. Co na odparzenia stosować? Podpowiadamy poniżej.\nCzym smarować odparzenia w pachwinach u dorosłych? Najlepiej sięgnąć po maści na odparzenia lub krem na odparzenia, które zawierają alantoinę, cynk, argininę lub pantenol. Polecany krem na odparzenia dla dorosłych to Linomag. Na odparzenia dla dorosłych można stosować także krem ochronny Seni Care oraz krem Bepanthen Sensiderm.\nCo na odparzenia u dziecka?\nW przypadku dzieci polecanym produktem jest Sudocrem na odparzenia. Krem dla dzieci na odparzenia łagodzi objawy podrażnień oraz wspomaga regenerację skóry. Tworzy także na powierzchni skóry barierę ochronną, która zabezpiecza przed drażniącymi czynnikami.\n14,15 zł - 14,64 zł\n30,71 zł - 31,00 zł\nPuder na odparzenia Nivea Baby\n19,64 zł - 19,98 zł\nCo na odparzenia u niemowlaka?\nJaka maść na odparzenia u niemowląt pozwoli uporać się z problemem? Warto sięgnąć po Bepanthen na odparzenia. Wyrób medyczny jest przeznaczony przede wszystkim do łagodzenia dolegliwości związanych z odparzeniami pieluszkowymi.\nInny polecany krem na odparzenia pieluszkowe to Weleda. Krem na odparzenia zawiera ekstrakt z kwiatów nagietka lekarskiego oraz olej ze słodkich migdałów. Dzięki temu jest delikatny i działa kojąco oraz łagodząco na podrażnioną skórę.\nWarto wypróbować także Emolium na odparzenia. Dermokosmetyk chroni przed powstawaniem odparzeń odpieluszkowych, zapewnia wysoki poziom nawilżenia i zmniejsza ryzyko podrażnień. Bardzo popularny jest również puder na odparzenia (inaczej zasypka dla niemowląt). Kupując tego typu produkty, należy zwrócić uwagę na ich skład – warto sięgać po wyroby zawierające alantoinę, pantenol, talk, tlenek cynku oraz nawilżające olejki.\nDomowe sposoby na odparzenia u dzieci i dorosłych\nJeśli chodzi o domowe sposoby na odparzenia u dzieci i dorosłych, dość znane metody to zasypka z mąki ziemniaczanej oraz kąpiel w krochmalu. Dermatolodzy odradzają jednak ich stosowanie, ze względu na możliwe niekorzystne ogólnoustrojowe działanie.\nJak zapobiegać odparzeniom? Profilaktyka odparzeń\nCo na odparzenia pieluszkowe stosować, aby nie dopuścić do ich powstania? Wspomniane powyżej Emolium na bardzo skuteczny krem przeciw odparzeniom. Dermokosmetyk nawilża skórę i zmniejsza ryzyko podrażnień. Jeśli chodzi o domowe sposoby na odparzenia, najważniejsze jest, aby nosić odpowiednio dobraną, wygodną i przewiewną odzież. Kluczowe jest także unikanie czynników alergizujących, które mogłyby doprowadzić do powstania odparzeń.\nNajpopularniejsze z nich to między innymi:\nformaldehyd występujący w środkach odkażających, klejach i tworzywach sztucznych;\nkonserwanty występujące w kosmetykach;\nmetale: nikiel, chrom, kobalt;\nsierść i naskórek zwierząt;


Festiwal Sztuki Reżyserskiej Interpretacje od 8 listopada - plus.dziennikzachodni.pl\nFestiwal Sztuki Reżyserskiej Interpretacje od 8 listopada\nW tym roku Ogólnopolski Festiwal Sztuki Reżyserskiej "Interpretacje" odbędzie się po raz pierwszy po nowemu.\nW sobotę (8.11) rozpoczyna się w Katowicach XVI Ogólnopolski Festiwal Sztuki Reżyserskiej "Interpretacje" - po raz pierwszy w jesiennym terminie i ze znaczącą zmianą regulaminową. Bo choć festiwal zachowuje dotychczasowy podział na spektakle konkursowe i tzw. mistrzowskie, to rezygnuje ze swojego "znaku firmowego", czyli nie jest już areną zmagań reżyserów młodego i średniego pokolenia (15 lat od debiutu), a po prostu kolejnym przeglądem przedstawień. Tym razem wybranych przez dyrektor artystyczną Katarzynę Janowską oraz dwuosobową komisję kwalifikacyjną.\n"Interpretacje" zakończą się 15 listopada ogłoszeniem werdyktu jury, w skład którego wchodzą: aktorka - Teresa Budzisz-Krzyżanowska, reżyser - Grzegorz Jarzyna, pisarz - Ignacy Karpowicz, kompozytor - Jonathan Mills oraz aktor i reżyser - Robert Talarczyk, dyrektor Teatru Śląskiego, na którego scenie prezentowane będą niektóre z festiwalowych spektakli. Przedstawienia i imprezy towarzyszące zobaczymy także w pięknie (i funkcjonalnie) odnowionej sali teatralnej Pałacu Młodzieży, Centrum Kultury Katowice, Galerii Szyb Wilson i siedzibie NOSPR, gdzie odbędzie się koncert "Wyspiański Koniecznego". Interesujących wydarzeń pozakonkursowych jest naprawdę sporo, a niektóre wręcz się na siebie nakładają, warto więc wcześniej zapoznać się z ofertą.\nSzczegóły na Festiwal Interpretacje\nW nowej wersji "Interpretacji", każdej ich edycji towarzyszyć będzie inne słowo-klucz. W tym roku jest nim "wolność" - pojęcie szerokie i, wbrew pozorom, niejednoznaczne. Jak je w swoich spektaklach rozumieją, pokażą w konkursie (w kolejności prezentacji): Radosław Rychcik, Jan Klata, Marcin Liber, Ewelina Marciniak i Remigiusz Brzyk.\nA pokażą głównie na przykładach… dramaturgii klasycznej, która do nowych interpretacji starych tropów wręcz prowokuje.\nZobaczymy zatem całkowicie wypreparowane z polskiego kontekstu historyczno-martyrologicznego "Dziady" Adama Mickiewicza (Teatr Nowy z Poznania). Kompletnie zapomniany (nawet przez polonistów) utwór Tadeusza Micińskiego pt. "Termopile polskie" (Teatr Polski z Wrocławia). Zawsze aktualne, lecz w każdej epoce w innym wymiarze, "Wesele" Stanisława Wyspiańskiego (Teatr Polski z Bydgoszczy). Pokazanego w wersji mocno rozerotyzowanej i nieco zmienionej w stosunku do pierwowzoru "Skąpca" Moliera (Teatr Polski z Bydgoszczy). I wreszcie jedyną sztukę stricte współczesną, czyli dramat Tomasza Śpiewaka pt. "Koń, kobieta i kanarek" (Teatr Zagłębia z Sosnowca).\nPrzegląd zainauguruje natomiast w sobotę 8.11 "Druga kobieta" Johna Cassavetesa, w reżyserii Grzegorza Jarzyny z Teatr Rozmaitości Warszawa, z piękną rolą Danuty Stenki jako starzejącej się aktorki Wiktorii. Spektakl zaprezentowany zostanie w Muzeum Śląskim, o g. 18.00. Bilety - 90 i 80 zł. Wcześniej - o g. 16.30 - organizatorzy zapraszają na debatę pod tytułem "Wolność" (wstęp wolny).


24.06.2015 Region Aktualności Porady prawne Wydanie: 2015/25 (3021)\nBunia 2018-06-12 06:22:17\nWitam.Chcialabym się dowiedziec czy na umowie zleceniu moge miec tylko 1000 zl podstawy jesli w umowie tego nie ma tylko powiedziane bylo to na slowo przez kierownika???\nhanys 2015-06-26 19:46:21\ndlaczego PIP nie wyrusza w teren po budowach,zakladach pracy itp????? czeste nie zapowiedziane wizyty moze by w wiekszosci zlikwidowalo pseudo pracodawcow i prace na czarno!!!???? i nie mowcie mi ze jezdzicie tylko do zgloszonych spraw! bo tak to tego chorego systemu na(czarno,umowa slowna )itp... sie nie wytepi!!! golym okiem niekiedy widac jak pracownicy sa ubrani!! trampki,zdarta koszulka,dziurawe spodnie itp!!!!! urzednicy z PIP-u prosze Was wychodzcie w teren!!!! a i bezpieczenstwo pracownikow sie poprawi,i pracodawcy moze zrozumieja ze to pracownik na niego pracuje i musi o tego pracownika dbac!!! bo pamietajcie pracodawcy!!!!!!-wszystko dziala w oby dwie strony!!!-zly szef zly pracownik itp itd.... i jeszcze jedno urzednicy PIP-u, kary powinny byc dotkliwe dla portfela pracodawcy!


Lata dwudzieste czas start! - | Domzkamienia.com\n- Zobacz Pusia - zaczął Tomek przy śniadaniu - dziś o północy skończy się dzień, miesiąc, rok i dziesięciolecie.\n- I jeszcze dwudziestolecie! - dokończyłam wyliczankę.\n- No tak, dwudziestolecie!\nWitam Was więc w Domu z Kamienia w latach dwudziestych XXI wieku i jeszcze raz życzę Wam wspomnianego wczoraj czasu i zdrowia i radości!\nNigdzie w tym roku nie balowaliśmy. W Sylwestrowy wieczór byliśmy nudni do bólu. Mario opuścił pokład już po 21.00, bo u nas telewizji nie ma, a Mario bez niej ani rusz. Chłopcy wpadli na pomysł, by wcielić w życie mem znaleziony na instagramie. Na zdjęciu król Theoden w drugiej części Władcy Pierścieni mówi: "zaczęło się". Trzeba było zacząć oglądanie filmu jakoś po 21.00, żeby słowa te zostały wypowiedziane dokładnie o północy.\nBzdura kompletna. Ten kto przygotował mem, musiał mieć poważne problemy z matematyką albo zwyczajnie sobie zakpił z takich jak my.\nDotarliśmy do tej sceny już koło 23.00. Chłopcy postanowili wcisnąć pauzę i zaczekać do północy, a ja między jedną drzemką a drugą zerkałam na zegarek i sprawdzałam ile jeszcze brakuje, bym ze spaniem mogła uczciwie przenieść się do łóżka. Mieliśmy nawet żadnego napitku nie otwierać, bo i po co, ale ostatecznie kilka minut przed 24.00 Paw wziął jedną z butelek, które od tygodni wegetują pod choinką i stanął w gotowości do wystrzału. Ja jeszcze w ostatniej chwili ulegając przesądom, włożyłam pod stopę do ciepłego bambosza banknot i tak w piżamach z Theodenem na ekranie weszliśmy w nowe dwudziestolecie.\nAle pal sześć północ!\nOstatni dzień 2019 spędziliśmy tak jak lubię! Po tym jak otworzyliśmy słoik szczęśliwości, ruszyliśmy na szlak, który początek bierze w Biforco, wspinaliśmy się przez bite trzy kilometry, a potem granią wędrowaliśmy w stronę Crespino ciesząc oczy widokami na wszystkie strony świata. Widać było całe Marradi i Lavane i Lozzole i nawet w oddali "zawoalowany" horyzont romagnolskiej równiny. Pogoda była... powiedzieć bajeczna to za mało! Od strony Toskanii zawiewał przyjemnie scirocco, jakby to już wiosna rozpakowywała walizki, a nie styczeń stał w progu.\nZjedliśmy piknik pod znajomym dębem, odsapnęliśmy, a potem znów ruszyliśmy w drogę. Chłopcy hasali jak górskie kozice i a ja łapałam nowe kadry ukochanych gór. Po dziesięciu kilometrach zeszliśmy do Pigary. Planowałam wprawdzie trasę, która zbiega z gór za Crespino, ale ostatecznie, kiedy stanęliśmy na skrzyżowaniu szlaków, wybrałam krótszą wersję, obawiając się, że dłuższej nie udałoby się ukończyć przed zachodem słońca.\nTa trasa poczeka na dłuższe dni i może też na kogoś z Was, kto nie boi się wyzwań?\nTak czy inaczej nawet jeśli wybrałam krótszą wersję trasy, czułam prawdziwą satysfakcję. Te dziesięć kilometrów do najłatwiejszych nie należało, widoki zapierały dech w piersiach, a wyprawa nasza zamknęła się powolnym spacerem przez zimową Pigarę.\n- Przytulmy się do drzewa - powiedziałam do Tomka. - One mają dobrą energię.\nObejmowaliśmy razem kilkusetletni pień kasztanowca, które dawno dawno temu posadzili Vallombrosanie, a słońce powoli szykowało się do ostatniego i zarazem jednego z najpiękniejszych w tym tym roku zachodów słońca.\nDziś mamy zamiar kultywować inną domową tradycję, więc na mnie już czas. Pora zrobić sałatkę z soczewicy i spakować piknikowy koszyk. Dobrego dnia! DOBREGO ROKU!\nAnonimowy 2 stycznia 2020 09:16\nProf. Bralczyk a lata temu też i Miodek już wypowiadał się na ten temat, ale lata dwudzieste zaczną się 1 stycznia 2021.\nDzisiaj mamy dziesiąty rok pierwszego dziesięciolecia, więc to jeszcze nie są lata dwudzieste.\nKasiaNo 2 stycznia 2020 09:46\nOj nie bądźmy drobiazgowi albo jak mówią Włosi fiscali. Szkoda czasu! Lata dwudzieste brzmi ładnie - więc mam zamiar cieszyć się tym określeniem już teraz:) Wszystkiego dobrego!!


FORUM NIKUSIA • Zobacz temat - Rola badań genetycznych w chorobach nowotworowych\nStrona główna ‹ Choroby ‹ Artykuły\nRola badań genetycznych w chorobach nowotworowych\nprzez Tata_Nikodema » Pon, 30.04.2007, 13:25\nAntoni M. Szczepanik, Diana Hodorowicz-Zaniewska, Antoni Czupryna\nWykład wygłoszony w trakcie I Spotkań Otwartych UNICORN 2002 - Żyj z chorobą nowotworową, w Krakowie 9 marca 2002 roku.\nPrawie każdy z nas spotkał się z rodziną, w której więcej niż jedna osoba chorowała na nowotwór. Padają często wówczas poglądy o rodzinnej skłonności do chorób nowotworowych, co bliskie jest twierdzeniu o ich dziedziczności. Pytanie, czy takie stwierdzenie nie mija się z prawdą, i kiedy można rozpoznać podłoże genetyczne choroby nowotworowej przez wiele lat było przedmiotem badań medycyny i genetyki.\nZnane są choroby o jednoznacznie udowodnionym podłożu genetycznym, np. mukowiscydoza czy talassemia, które mogą się dziedziczyć zgodnie z klasycznymi prawami genetyki mendlowskiej. Wówczas połowa dzieci rodzica będącego nosicielem genu odpowiedzialnego za rozwój choroby będzie nim obciążona. Jeżeli jest to gen recesywny, to w przypadku, gdy oboje rodzice są jego nosicielami jedna czwarta ich dzieci będzie chorować. Czy jednak w ten prosty sposób mogą dziedziczyć się choroby nowotworowe? Na to pytanie można odpowiedzieć pośrednio przedstawiając niektóre mechanizmy genetyki nowotworów.\nUważa się, że w dziedziczeniu nowotworów biorą udział trzy rodzaje genów :onkogeny, geny supresorowe ( Tumor Supressor Genes) i geny odpowiedzialne za naprawę uszkodzeń DNA.\nOnkogeny to geny odpowiedzialne za niekontrolowany podział i proliferację komórek. Przy aktywacji takiego genu komórka zaczyna się mnożyć i pozostaje bez kontroli, dominując inne komórki i tkanki. Aktywny onkogen powstaje na drodze mutacji z tak zwanego protoonkogenu, który sam w sobie jest nieczynny, a dopiero zmiana jego struktury poprzez mutację aktywuje jego funkcję. Obecnie opisano ponad 50 takich genów, które znajdowane są w komórkach różnych nowotworów.\nGeny supresorowe,to geny sprawujące nadzór nad wzrostem i podziałami komórkowymi, hamujące aktywność komórek. Dopiero ich uszkodzenie na drodze mutacji powoduje uaktywnienie kontrolowanych dotąd funkcji.\nGeny naprawcze odpowiadają za odbudowę uszkodzonego DNA, np. pod wpływem promieniowania jonizującego. Ich uszkodzenie powoduje mnożenie się mutacji i w konsekwencji może pozwolić na rozwój nowotworu ze zmutowanych komórek. Jednak początkowa mutacja nie jest warunkiem wystarczającym dla powstania nowotworu. Większość mutacji występujących w komórkach somatycznych ma niewielki wpływ na ich proliferację. Należy też pamiętać, że mutacje dotyczą jednego z pary genów, a drugi z genów pozostaje najczęściej nie zmutowany. Różna może też być penetracja genu, to znaczy ujawnienie się jego działania w czasie życia człowieka. Nie wszystkie bowiem geny, mimo iż są zmutowane i potencjalnie mogą wywołać chorobę, wywołają ją na pewno.\nNowotwory dziedziczne stanowią około 1% wszystkich nowotworów.Powstają one najczęściej na drodze utraty funkcji genu supresorowego np. retinoblastoma lub dziedziczny niepolipowaty rak jelita grubego. Nowotwory powstałe w wyniku aktywacji onkogenu występują rzadziej, a ich przykładem mogą być nowotwory w przebiegu zespołu wielogruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej - MEN2. Do najlepiej poznanych przypadków dziedziczenia nowotworów należą rak sutka, rak jajnika, rak jelita grubego, rak rdzeniasty tarczycy i retinoblastoma.\nTabela 1. Przykłady mutacji genetycznych w różnych typach nowotworów.\nNowotwór Rodzaj zmutowanego genu\nretinoblastoma (siatkwczak podowy) RB1\nmelanoma (czerniak) p16\nrodzinny rak trzustki p16\nneuroblastoma (guz Wilmsa) WT-1\ndziedziczny rak jelita grubego - FAP-HNPCC APC, MSH2, MLH1, PMS1, PMS2, MSH6\ndziedziczny rak sutka BRCA1, BRCA2\ndziedziczny rak jajnika BRCA1\nrak rdzeniasty tarczycy RET\ndziedziczny rak żołądka CDH1, p53, APC, MCC\nRak sutka jest najczęstszym nowotworem kobiecym. W Polsce rocznie stwierdzanych jest około 10 000 nowych zachorowań, a blisko 5 000 kobiet umiera z tego powodu. Postać rodzinna raka sutka stanowi 5-20% przypadków, przy czym zaledwie 6-7% współistnieje ze znanymi mutacjami w genach BRCA1 i BRCA2 ( z ang. breast cancer-rak piersi). U nosicielek tych mutacji ryzyko wystąpienia nowotworu sutka szacowane jest na 56-87%. Chorują przede wszystkim osoby młode - blisko 1/4 przypadków dotyczy kobiet przed 30. rokiem życia. U co drugiej rak rozwija się w obu piersiach. Mutacje w genach BRCA1/2 wiążą się również z częstszym występowaniem nowotworów jajnika (15-60%), jelita grubego, a u mężczyzn także nowotworów prostaty.\nDzięki badaniom DNA można wcześnie wykryć zagrożenie dziedzicznym rakiem sutka i jajnika. Koszt takich testów, w zależności od metody oznaczenia wynosi aktualnie 80-500 złotych. W przypadku pozytywnego wyniku nie ma jednak jedynego, właściwego schematu postępowania, a proponowane leczenie jest uważane często za drastyczne.\nNosicielka mutacji w genie BRCA powinna być poddana ścisłej obserwacji. Program kontroli obejmuje comiesięczne samobadanie piersi, co pół roku badanie przez lekarza oraz wykonanie USG sutków i USG TV, a raz w roku mammografii. W razie wątpliwości wykonany jest rezonans magnetyczny (MRI), a u kobiet po menopauzie dodatkowo oznaczanie markera CA-125. Proponuje się również leczenie preparatami antyestrogenowymi: tamoksyfenem i raloksyfenem. Pomimo dobrych wyników chemoprewencji i zmniejszeniu ryzyka wystąpienia raka sutka o 50-75%, wątpliwości budzą efekty uboczne terapii, zwłaszcza wzrost częstości występowania raka trzonu macicy, powikłania zakrzepowo-zatorowe, osteoporoza, upośledzenie czynności wątroby i szpiku kostnego. Aktualnie trwają badania nad zastosowaniem analogów GnRH (Zoladex), pochodnych witaminy A, monoterpenów występujących w olejach roślinnych oraz zawartych w soi isoflavonoidów.\nNajbardziej kontrowersyjną metodą prewencji jest zabieg chirurgiczny. W przypadkach nosicielstwa mutacji genów BRCA1/2 proponuje się profilaktyczną, obustronną, prostą lub podskórną mastektomię a u kobiet po 40. roku życia, nie planujących potomstwa, dodatkowo usunięcie obu jajników. W ten sposób można zredukować ryzyko wystąpienia raka sutka i jajnika aż o 90%. Rodzi się jednak pytanie: Czy proponując zdrowej kobiecie zabieg odbierający istotne atrybuty kobiecości i seksualności, a tym samym powodując silny uraz psychiczny, nie pozbawiamy ją zdrowia na wiele lat przed jego faktyczną utratą? Częściowo odpowiedź na to pytanie uzyskujemy analizując materiały z Kliniki Nowotworów Rodzinnych w Rotterdamie. Na 139 kobiet z potwierdzoną mutacją genów BRCA1/2, 76 kobiet wybrało proste odjęcie sutków, mając do dyspozycji wszystkie pozostałe metody prewencji. Oczywiście zasadnicze znaczenie miała możliwość jednoczasowej rekonstrukcji piersi. Przeprowadzone w tej grupie badania psychologiczne wykazały długofalowe, pozytywne rezultaty związane ze spadkiem obawy o rozwój raka oraz ogólny komfort psychiczny i społeczny.\nprzez Kasia mama Kuby » Pon, 06.08.2007, 21:23\nSZKDA, ZE LEKARZE U NAS W POLSCE NIE CHCĄ "NAS" RODZICÓW DZIECI CHORYCH KIEROWAĆ NA BADANIA GENETYCZNE - MOIM ZDANIEM, KAŻDY RODZIC POWINNIEN MIEĆ ZROBIONY KARIOTYP - TAK DLA SPOKOJNOŚCI ANIE ZA PIENIĄDZE PRYWATNIE - JAK SIE CHCE.... ECH ..... SZKOADA GADAĆ\nKasia mama Kuby\nDołączenie: Pon, 25.12.2006, 19:41\nprzez kicia » Nie, 14.10.2007, 14:53\nKasiu mozna u nas zrobić kardiotyp bez opłat ,jest refundowany z NFZ.Należy wziąść skierowanie od swojego lekarza prowadzącego ,skierowanie musi być wystawione na ciebie i na męża.Na skierowaniu lekarz prowadzący czy pierwszego kontaktu ma napisać\nw celu porady i diagnostyki.Dopiero na miejscu odbędzie się wywiad jak i pytania w jakim celu ma być badanie genetyczne .Wtedy warto też zabrać ze soba dokumentacje leczenia czy rozpoznania.Należy być zdrowym w okresie takiego badania .\nPodaję tutaj link do\nhttp://www.genetyka-ginekolog.pl/poradn ... polsce.php\nktóre mają podpisaną NFZ refundację badań.\nZ moich wiadomości wynika ze najszybciej najllepiej robią badania w Łodzi ,przyjmują pacjentów z całej Polski.Można umawiać się telefonicznie .\nA ja wierzę w cuda,słońce jest w każdym człowieku.\nDołączenie: Pią, 22.12.2006, 22:23


Tygodnik Program - O czym świadczą zawroty głowy\nOctober 07, 2016 , 06:28am\nZwykle mijają same po kilku sekundach. Jeśli powtarzają się często i towarzyszą im inne dolegliwości, mogą być objawem różnych chorób. Najczęstszym powodem tych dolegliwości są problemy z błędnikiem (jest on częścią ucha środkowego).\nGdy błędnik jest nadmiernie pobudzony przez ruchy pojazdu, pojawiają się zawroty głowy, mdłości, wymioty.\nPrzed podróżą zjeść lekki posiłek, nie pić napojów gazowanych, siadać przodem w kierunku jazdy, z mocnym oparciem głowy. Patrzeć na stabilny punkt w krajobrazie, który się nie przesuwa. Zażyć środki zapobiegające mdłościom.\nTo częste powikłanie grypy. W tej chorobie zawroty nasilają się przy poruszaniu głową. Towarzyszy im ból i dzwonienie w uszach, szmery w uchu przy ziewaniu, połykaniu i kichaniu, wyciek z ucha.\nPrzy zakażeniu bakteryjnym podaje się antybiotyki, leki przeciwobrzękowe i przeciwbólowe. Przy dużym wysięku niezbędne bywa nacięcie błony bębenkowej, po to, by uwolnić nagromadzony w uchu płyn.\nWyższe niż 140/90 mmHg może powodować zawroty i poranne bóle głowy, tępy ból w potylicy, szumy uszne, mroczki przed oczami, krwawienia z nosa, bezsenność, obrzęki łydek, kołatanie serca.\nKonieczne są leki skutecznie obniżające ciśnienie. A także redukcja wagi i dieta z dużą ilością warzyw i owoców, a małą tłuszczów zwierzęcych. Trzeba eliminować sól, alkohol, papierosy, stres.\nTowarzyszy mu senność, zaburzenia koncentracji. Niedokrwienie tkanek mózgu może objawiać się zawrotami głowy. Pojawiają się one przy gwałtownej zmianie pozycji ciała, np. gdy szybko wstajemy z łóżka.\nWystarczy wypijać w ciągu doby 2-2,5 l płynów, 2-3 filiżanki kawy, pół lampki wina. Zwiększyć spożycie soli, unikać obfitych posiłków. Pomaga ruch na świeżym powietrzu, masaże, hydroterapia.\nA konkretnie zwyrodnienia kręgosłupa szyjnego. Uciskają tętnice biegnące przez wąskie kanały międzykręgowe i wywołują niedokrwienie mózgu. Stąd zawroty głowy. Nasilają się przy unoszeniu i skręcaniu głowy.\nDbać o prawidłową, wyprostowaną postawę. Pomaga rehabilitacja (masaż, ćwiczenia mięśni karku) i fizjoterapia. Okresowo można nosić kołnierz stabilizujący szyjny odcinek kręgosłupa. W fazie ostrej podaje się niesterydowe leki przeciwzapalne.


Bogate wzornictwo przedstawione w tym katalogu nie stanowi zamkniętej oferty naszej firmy.\nCiągle pracujemy nad zwiększeniem ilości naszych wzorów oraz wykonujemy projekty indywidualne.\nWszystkie nasze modele typowe mogą zostać rozbudowane o dostawki boczne oraz naświetla górne które zarówno konstrukcyjnie jak i kolorystycznie są zgodne z wykonaniem danej serii drzwi zewnętrznych.\nDostawki i naświela mogą być wykonane jako przeszklone lub pełne. Dostawki boczne w zależności od potrzeb klienta wykonujemy jako stałe lub ruchome, natomiast naświetla górne tylko jako stałe. Istnieje możliwość wykonania naświetli górnych łukowych stałych zarówno w wersji przeszklonej jak\nMinimalna szerokość dla drzwi dwuskrzydłowych to 122 cm - typowe drzwi 80” + dostawka.\nW dostawkach bocznych oraz naświetlach górnych montujemy zestawy szyb płaskich. Rozmiar wkładek dla drzwi z dostawką ruchomą: 40/40.\nDz V Dz VIII\nDz XX Dz III\nDz XIV Dz IX\nDz II Dz VI\nDz X Dz XI\nDz Fav 01/1 Dz Fav 01/3\nDz Fav 01/2 Dz VII\nDz Stol 06/1 Dz Stol 17/1\nDz Stol 18/1 Dz Stol 33/1\nDz Stol 25/1 Dz Stol 34/1\nDz Adam/1 Dz Daniel/1\nDz Fav 05/1 Dz Fav 13/1\nDz Fav 14/1 Dz Fav 15/1\nDz Fav 21/2 Dz Fav 22/1\nDz Fav 24/1 Dz Fav 26/1\nDz Fav 33/1 Dz Fav 34/1\nDz Fav 36/1 Dz Fav 48/1\nDz Michał/1 Dz Fav 60/1\nDz Stol 39/1 Dz Stol 41/1\nDz Stol 34/2


12 wrz 2007, 00:38\nWracając do głównego wątku [podsumowanie], poruszę temat wyboru Rady Naczelnej. GK zostawię, bo brak mi słów. Natomiast Rada. Tak naprawdę nie wiemy [delegaci też] kto był wybierany. Nie było pełnej prezentacji kandydatów, tylko kilkoro coś powiedziało. Reszta się nie trudziła, bo wiedzieli, że jest...\n11 wrz 2007, 09:03\nNa stronie rajdu\npojawiają się kolejne informacje.\nZnane już są główne założenia trasy.\n09 wrz 2007, 21:31\n09 wrz 2007, 13:22\nRadyjko zamilkło [ale tytuły piosenek ciekawe].\nMoże ktoś ma i przekopiuje plan zjazdu.\n09 wrz 2007, 12:44\nCzy radio w tej chwili coś nadaje?\nDziałało, a teraz cicho.\n08 wrz 2007, 17:41\nzostał opublikowany regulamin imprezy.\n07 wrz 2007, 08:06\nFinałowa impreza Cyklu Rajdów NONSTOP ADVENTURE ZHP RAJD PRZYGODOWY WYZWANIE 19-21 październik 2007 Górny Śląsk >trasa długości 110 km >rowerem, pieszo, canoe >zespoły 4 osobowe z min.1 osobą płci przeciwnej >limit czasu 18h >rywalizacja nonstop >zadania specjalne na trasie >nagrody o łącznej wartoś...\n31 sie 2006, 23:14\n"Dam Ci radę: przemyśl co piszesz" ... To bardzo dobra rada, ale akurat Kaśka jest taką osobą, która myśli o czym pisze. Nie znam Cię Sefer, ale oceniając treść postów, poleciłbym Tobie samemu skorzystać z tej rady. ... Byłem kiedyś w podobnej sytuacji co Ty teraz, czyli na początku współpracy z IDT...


00222 002950 22414785 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 9788382800364 Data wydania: 2022-04-27\nSzczęście można uszyć z kawałków jak patchwork, połączyć je z elementów w nowy wzór. Ale trzeba wiedzieć, jak tego dokonać. Mała, przytulna pracownia, w której oknach zawsze stoją kwiaty, to miejsce pełne czarów. Można tam przymierzyć szczęście, przynajmniej tak brzmi jej slogan reklamowy. To tutaj, na ulicy Przytulnej 26, Pelagia prowadziła przed wieloma laty pracownię krawiecką. Po jej śmierci to właśnie tu jej wnuk, Florian, postanowił otworzyć kwiaciarnię. Miejsce to dzieli z matką, Grażyną, ekscentryczną artystką. Otaczają ich przypadkowi ludzie, którzy z czasem się zaprzyjaźniają. Wielu z nich układa swoje życie na nowo. Siła tkwiąca w rodzinie babce, matce i wnuku jest bardzo duża. Każde z nich ma w sobie pierwiastek dobrych myśli, każde z nich ma piękną moc służącą do obdarowywania tymi myślami innych ludzi. Pomimo tego, że Pelagia odeszła dawno temu, w przytulnej pracowni nadal zszywane są ludzkie losy. Tworzą wspaniały patchwork, nową całość, z pozornie niepasujących do siebie kawałków, tkanych nicią dobrych myśli. To powieść o przyjaźni, miłości i o dobrej energii, dzięki której da się załatać każdą dziurę, każdy smutek i naprawić każdy poplątany los.\nSPIS TREŚCI Okładka Karta tytułowa Dedykacja Rozdział pierwszy. O tym, jak Giga Ziętarska utraciła wiarę w ludzi, ale się okazało, że inni mają zdecydowanie gorzej, a na dodatek są starzy i zapewne mają wnuki Rozdział drugi. O tym, gdzie kto mieszkał i co było na dole Rozdział trzeci. O tym, jak wszystko się wyjaśniło Rozdział czwarty. W którym poznajemy Ewę, której zdecydowanie nie wypadało się uśmiechać, oraz dowiadujemy się, że kamienica przy ulicy Przytulnej zdecydowanie ma pecha Rozdział piąty. W którym okazało się, że gazety kłamią (szczególnie te z ogłoszeniami o pracę), szefowa jest alter ego Cruelli de Mon, a Wiesia zastanawia się, gdzie dmuchana lalka ma ustnik Rozdział szósty. O tym, jak Tomasz zdejmował neon, w pracowni odbyła się samozwańcza parapetówka, a pani Wiesia nie życzyła sobie ekscentrycznej sztuki w kamienicy Rozdział siódmy. O tym, jak rysunek trafił nie do tego, dla kogo był rysowany, ale z pewnością wszystkim wyszło to na dobre Rozdział ósmy. W którym Giga wytknęła język i od tego zaczęła się miłość, a pani Wiesia kupuje kulki ku zdrowotności Rozdział dziewiąty. O tym, jak Giga zadebiutowała w telewizji, Cruella utknęła w oknie, a Ewa coraz bardziej miękła Rozdział dziesiąty. W którym Norbert wreszcie się odważył, a pani Wiesia zdecydowała się kupić tablet Rozdział jedenasty. W którym pani Wiesia już wszystko wiedziała, a inni kompletnie nic Rozdział dwunasty. W którym kamienica przy ulicy Przytulnej tętniła życiem. Na Sympatycznej trochę mniej Rozdział trzynasty. O tym, jak Ewa powiedziała Norbertowi o pewnej piosence. I to okazało się najważniejsze Rozdział czternasty. O tym, jak historia lubi się powtarzać, tylko czasami trafi a na innych bohaterów Rozdział piętnasty. O ważnym obrazie i klątwie słów kilka Rozdział szesnasty. O tym, w jaki sposób niekorzystny biomet wpływa na wenę twórczą Rozdział siedemnasty. O miłości aż po grób Rozdział osiemnasty. W którym się okazało, kto jest Myszką i dlaczego kotek, który ją gonił się pomylił Rozdział dziewiętnasty. O kłopotach pani Wiesi i o tym, jak za żadne skarby nie chciała poduszki Rozdział dwudziesty. W którym wyjaśnia się historia białej sukienki i miłości rozdzielonej przez los Rozdział dwudziesty pierwszy. O pewnej białej sukience, która się zgubiła, za dużym pierścionku i kimś, kto unieszczęśliwił kogoś na długie lata Rozdział dwudziesty drugi. W którym pani Wiesia przez cały czas knuje i rozrabia. Ale to tylko po to, by wszyscy byli szczęśliwi Rozdział dwudziesty trzeci. W którym jest i całowanie, i ustalanie daty ślubu. Tylko w odwrotnej kolejności Rozdział dwudziesty czwarty. W którym wszyscy zaczynają żyć długo i szczęśliwie i pani Wiesia może wreszcie w spokoju pomyśleć o sobie Epilog Podziękowania Powieści Magdaleny Witkiewicz Karta redakcyjna\nCopyright © by Magdalena Witkiewicz, 2016 Copyright © by Wydawnictwo FILIA, 2016 Wszelkie prawa zastrzeżone Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych. Wydanie II, Poznań 2022 Fotografia na okładce: © canadastock/shutterstock Redakcja, korekta, skład i łamanie: Editio Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: „DARKHART” Dariusz Nowacki darkhart@wp.pl eISBN: 978-83-8280-036-4 Wydawnictwo FILIA ul. Kleeberga 2 61-615 Poznań wydawnictwofilia.pl kontakt@wydawnictwofilia.pl\n


See Adelaide - Day Tours (Australia) - opinie - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: See Adelaide - Day Tours\nAtrakcje w pobliżu obiektu See Adelaide - Day Tours\nSee Adelaide - Day Tours opinie\nNr 10 wśród 69 Posiłki i napoje w lokalizacji Adelaide\nWycieczki, Posiłki i napoje, Wycieczki po mieście, Wycieczki autokarowe, Wycieczki z degustacjami wina , Wycieczki ze zwiedzaniem Więcej\n14 Dixon Street, Adelaide, Australia Południowa 5000, Australia\nŚwietna zabawa, piękne małe winnice..\nTak piękny pół dnia wycieczka z McLaren Vale i pozwoli dojechać do plaży Glenelg z Dave. Jest on bardzo pasjonatem wina i Adelaide i dał nam wspaniały wgląd w obu. Było tylko 6 z nas, tak, że było to bardzo indywidualne wycieczki i udaliśmy się...na kilka pięknych małych winnic z bardzo dobrym winem i gościnni gospodarze. Jeden duży winnicy nie bardzo gościnni. . ale to jak oni. Zdecydowanie polecam.Więcej\nMój partner i ja mieliśmy piękny pół dnia wycieczka przez McLaren Vale i pozwoli dojechać do plaży Glenelg - Dave był tak przyjemny, dobrze poinformowany i gościnny przewodnik. Nie polecam to doświadczenie wystarczająco\nPunktem kulminacyjnym naszego Adelaide doświadczenie\nNigdy nie byliśmy w Adelaide przed i wybrałem dwa i pół dnia wycieczki i jeszcze jeden dzień. Przewodnicy były doskonałe i bardzo dobrze poinformowany. Wzięliśmy nasze córki na pół dnia wycieczki i choć nie było zainteresowane wycieczka po winnicach, przewodnik robił wszystko, co do ich...doświadczenie przyjemne.Więcej\nPół dnia wycieczka po prostu niesamowity sposób, aby cieszyć się avo\nŚwietna wycieczka, dzięki Johnny Walker. Bardzo ciekawa i zabawna i winnice były zbyt wielkie. Jest to świetny sposób, aby zobaczyć części Adelaide, winnice, w nadmorskiej miejscowości. Na pewno nie tę wycieczkę. To trzeba zrobić, jeśli chcesz spróbować naprawdę smacznych win.\nWzięliśmy dwie wycieczki: 1 / 2 dayAdelaide City & Hahndorf: pół dnia McLaren Vale i pozwoli dojechać do plaży Glenelg\nOba doskonałe i dobry stosunek jakości do ceny. Zwiedzanie Adelaide było doskonałe i Hahndorf zdecydowanie warto zatrzymać się i autobus z powrotem. 1 / 2 dniowej wycieczce po McLaren Vale i trzech winnic było wystarczająco dużo, ale dobrze zaplanowane i wystarczającą ilość czasu. Dave, kierowcy,...był wspaniały. Polecam tę firmę wszystkim. Nie ma problemu, mała grupa, bez presji na czas i Dave był pełen informacji, dowcipny i zabawny. Doskonałe i dziękuję.Więcej\nNajlepsze winnicy Tour - gorąco polecam!\nWOW! Co Dave nie wiedziałem o tym Adelaide nie jest warte poznania! Fantastyczny dzień, piękne winnice, nowych znajomych. Dzięki za wspaniały dzień 👍\nAdelaide miasto i Hahndorf wycieczki\nnajlepszym przewodnikiem, jaki kiedykolwiek widziałem. Dave jest pasjonatem jego miasta, wycieczki i jego gości. Nie śmiał się, dowiedzieliśmy się, i bardzo nam się podobało. Dave robi wycieczki tak przyjemny, mógł po prostu jeździć wokół i wokół bloku, i nadal się dobrze bawić. Należy to zrobić,...i będzie z pewnością tej firmy.Więcej\nFantastyczny sposób na spędzenie popołudnia w Adelaide\nDave był fantastyczny przewodnik / kierowca. Jesteśmy bardzo zadowoleni z jego szerokiej wiedzy z Adelaide i jej historii bardzo ciekawe. Jego doskonałe poczucie humoru nas swobodnie immediatlely. winnicy odwiedziliśmy były co najwyżej z bardzo przyjazny personel. Gorąco polecam tę wycieczkę stosunek jakości do ceny.\nPatrz Adelaide - McLaren Vale i pozwoli dojechać do plaży Glenelg pół dnia wycieczka\nWow, co za wycieczka! ! Mój kuzyn i podobało mi się bardzo ta wycieczka i zrobi to ponownie. Dave był zabawny co najmniej, dzięki tej wycieczce dla nas Kolego! ! ! Gorąco polecam. Nicole i Lauren\nMieliśmy absolutnie wspaniałą zabawę z rodziną. Do wszystkich grup wiekowych i nasz przewodnik Dave, pod warunkiem, że śmiech. Jeśli wrócę do Adelaide na pewno to rezerwacja. Dzięki Dave!\nZobacz 57 hoteli w pobliżu.Zobacz 1 907 restauracji w pobliżu.Zobacz 467 atrakcji w pobliżu.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu See Adelaide - Day Tours.\nWycieczki po mieście, Wycieczki ze zwiedzaniem, Wycieczki z degustacjami wina , Wycieczki autokarowe, Jednodniowe wycieczki\nRejsy, Wycieczki ze zwiedzaniem, Jednodniowe wycieczki, Wycieczki po rezerwatach przyrody


Najlepszą obroną jest…\nJesteś tutaj: Strona główna Felietony Piórem Psychologa Najlepszą obroną jest…\nUtworzono: 09 lipca 2015\tMonika Kotlarek\tNa świecie są ponad 3 miliardy użytkowników Internetu. Wszyscy jesteśmy twórcami treści w sieci. Artyści, pisarze, blogerzy, vlogerzy i wielu, wielu innych. Ale są też twórcy treści, które nie tylko niczego nie wnoszą do naszego życia, ale są wręcz szkodliwe.\nOd szkodliwych artykułów na temat, o którym autor nie ma zielonego pojęcia, poprzez nagość i pornografię wyglądającą z każdego kąta, aż po nienawiść. Czysty, napędzany gniewem, poczuciem krzywdy, niską samooceną i chęcią zemsty – hejt.\nTo nie jest konstruktywna krytyka, którą można ubrać w tzw. trenerską SPiNKĘ:\nS – sprecyzuj\nP – pozytywy\nN – negatywy\nK – powiedz o konsekwencjach\nA – zaproponuj alternatywne rozwiązanie.\nNie jest to nawet zwykła krytyka, która nic nie wnosi do dyskusji, ale nie obraża autora danego materiału. Wytyka błędy, poddaje w wątpliwość pomysł, ale jednocześnie nie ma w niej propozycji innego rozwiązania.\nNie, hejt to mowa nienawiści. Ludzie napędzani gniewem, poczuciem krzywdy, bardzo niską samooceną, chęcią niewyrażonej zemsty. Ludzie być może skrzywdzeni tak samo, jak teraz ranią innych. Ludzie, którzy czują się w Internecie bardzo anonimowi (zapominając, że sprawdzenie adresu IP to 3 minuty roboty i wpisanie kilku haseł w Google). Ludzie, którzy nie znają innego sposobu na poprawienie sobie samopoczucia i podbudowania poczucia własnej wartości, niż dokopanie innym. Im bardziej zgnojony autor, tym większa radość hejtera.\nChciałabym móc powiedzieć jednoznacznie, że każdy hejter to człowiek, który ma zaburzenia psychiczne, którego nienawiść zaślepia i przesłania obraz rzeczywistości. Chciałabym móc napisać, że hejterów jest tak niewielu, że nie ma powodu się nimi przejmować. A jednak nie do końca mogę to zrobić. Bo nie ma większego znaczenia, czy hejter ma problem natury psychicznej. Bo nie ma większego znaczenia, czy hejterów jest 2,5 miliarda na świecie, czy tylko 3. Nie ma to znaczenia, bo bez względu na przyczyny – hejter krzywdzi. Stosuje przemoc psychiczną i jest to coś, co powinno być z urzędu ścigane i karane. Przemoc psychiczna jest przestępstwem. Dlatego nikt nie powinien obawiać się zgłaszania tego. Nawet jeśli nasze prawo jest niedoskonałe i nikt „nie weźmie tego na poważnie”, to wyślemy sygnał. Postawimy wielki czerwony znak STOP, który może nie naprawi całego świata, ale pokaże potencjalnemu nienawistnikowi, że nie dajemy sobie robić krzywdy. Nie pozwalamy na to, by jakiś anonimowy nick w Internecie obrażał nasz wygląd, sypiał z naszą matką, poddawał w wątpliwość nasz intelekt i wiele, wiele innych.\nJak się bronić? Cóż, najlepszą obroną jest… Nie, nie atak. Wręcz przeciwnie. Najlepszą obroną przeciwko hejterom jest SPOKÓJ. Nie powinniśmy się miotać (mimo iż czasem sami jesteśmy wkurzeni tym, co ktoś o nas pisze), ale podejść do komentarza ze spokojem. Każda odpowiedź, próba merytorycznej dyskusji nie mają sensu, bo hejtera napędzają emocje. Nie dotrą do niego argumenty, które przedstawiamy. On chce nam dokopać. Chce nas zniszczyć psychicznie. Żebyśmy czuli się tak samo podle jak on.\nNajlepiej ignorować, obraźliwy komentarz usunąć, a nick i IP hejtera wciągnąć na czarną listę. Nie liczmy na to, że on się zmieni, żeby może dać mu kolejną szansę i pozostawić możliwość komentowania. Nie. Hejter się nie zmieni (chyba że skorzysta np. z pomocy psychologa i odkryje powody swojej nieukierunkowanej nienawiści). Ucinać. Usuwać. Blokować. A jednocześnie zrobić screeny obraźliwych wypowiedzi, zapisać je na dysku i zgłosić we wszystkie możliwe miejsca, jakie uda nam się znaleźć w sieci. Bo nikt, kto nas krzywdzi, nie może pozostać bezkarny. To, o czym jednak musimy zawsze pamiętać, to to, by na hejt nie odpowiadać hejtem. Jak wiecie, agresja rodzi agresję. Hejt rodzi hejt. Nienawiść rodzi nienawiść. Przełamcie to błędne koło.Autor: Monika KotlarekStrona www: http://www.psycholog-pisze.plUkończyła Szkołę Wyższą Psychologii Społecznej we Wrocławiu. Swoją pasją dzieli się na blogu: www.psycholog-pisze.pl.\ne-mail: Tags: hate\nŚwietny artykuł, ale czy hejterem nie kieruje po prostu zazdrość? Hejterzy hejtują wszystko co robią inni ludzie, ale sami nic nie robią.\nZazdrość, a może też zawiść? Trudno jest samemu coś wymyślić, łatwiej coś spostponować, zgoda. Jednak przede wszystkim stawiam na frustrację, skumulowaną, która kipi i domaga się wyrażenia, zaznaczenia. To też zachowanie infantylne bardzo. Pamiętam z dzieciństwa takie osobniki - napluć i uciec, uderzyć i w nogi, naurągać i schować się za plecami starszego brata albo rodzica. Może niektórym taka wściekła złośliwość i wredność zostają na całe życie? Dodałbym też do tego pospolite tchórzostwo - brak odwagi żeby wejść w rzeczową dyskusję, bo celem nie jest wykazanie się i dociekanie, tylko dokopanie. Sponiewieram kogoś, poczuję się silniejszy albo większy. To dość pospolity mechanizm moim zdaniem. Pozwala ratować samoocenę, do której się aspiruje. Wygląda to też na jakiś kłopot ze stosunkiem do autortytetu.\nEpoka emocji\tZagrożeń w Internecie tylko przybywa\tCzytelnia