Sowa w podróży - Indie - Robert Sowa\nPoczątek roku w Polsce bywa zimny, mroczny, nieprzyjemny i mało entuzjastyczny. Dla mnie styczeń 2010 był wyjątkowo sympatyczny. Wraz z Ewą Gawryluk i Rafałem Bryndalem zwiedzałem bowiem zachodnie wybrzeże Indii, czyli urocze Goa, gdzie wygrzewałem się na rajskich plażach, podczas gdy większość Polaków odczuwała kilkunastostopniowe mrozy. A wszystko za sprawą Biura Podróży ITAKA, telewizji TVN i Tygodnika GALA.\nZacznijmy od kilku informacji na temat tej indyjskiej prowincji...\nJak mówią przewodniki, GOA, to jedno z najbardziej znanych miejsc na wakacyjnej mapie Azji, które warto zobaczyć. Jest wyjątkowe ze względu na walory przyrodnicze i swoją historię. Goa to zaledwie 3500 m² lądu, który przez wiele lat znajdował się pod panowaniem Portugalii, aż do 1961 roku, kiedy to Indie odzyskały te tereny. Historia i wszystkie towarzyszące jej przemiany mają ogromny wpływ na tamtejszą architekturę, kulturę i świadomość mieszkańców tej prowincji.\nJako kurort Goa ma do zaoferowania przepiękne, pokryte drobniutkim piaskiem plaże, piękne hotele. Ale prowincja ta ma również swoje drugie oblicze - biedne, zaniedbane wioski, będące odzwierciedleniem prawdziwego życia Hindusów.\nZaskakuje ogrom kościołów i klasztorów. Niemal każda wioska, każde wzgórze posiada swoją świątynię, krzyże i kaplice. Każda wioska ma też swojego patrona, którego czci w szczególny sposób. Takim obchodom towarzyszą festyny i niezwykłe przedstawienia taneczno-muzyczne, które przypominają o chrześcijańskiej przeszłości tego miejsca.\n- Jestem szczęśliwy, że mogłem zobaczyć, jak naprawdę żyją ludzie w Indiach. To bardzo ciekawe, chociaż nie ma im czego zazdrościć. Dla mnie ważny jest jednak walor kulturoznawczy. Prawda o życiu mieszkańców Goa oraz fakt, że można się do nich zbliżyć, a nawet porozmawiać, bo sporo osób zna tutaj angielski. To dla mnie cenne doświadczenie – powiedział Robert Sowa.\nPodróżując po Goa, trzeba wstąpić do stolicy stanu – Panaji. Godna zobaczenia jest malownicza dzielnica Fountahas, do złudzenia przypominająca krajobraz starych, prowincjonalnych miasteczek hiszpańskich portugalskich. Warto również zwrócić uwagę na kościół Niepokalanego Poczęcia z 1541 roku, z piękną barokową fasadą oraz usytuowany przy Promenadzie Sekretariat, wybudowany przez Portugalczyków w 1615 roku.\nDrugie co do wielkości miasto w Goa – Margao, to zarazem centrum lokalnego handlu. W jego okolicy znajduje się tradycyjne miasto targowe Mapusa. Wizyta tam, to był istny raj zakupowy. Na straganach królowały charakterystyczne dla Indii szale, tkaniny i biżuteria, ale moją uwagę przyciągały przede wszystkim straganiki z aromatycznymi mieszankami przypraw i herbat, z których słyną Indie.\nOd tamtejszych sprzedawców poznałem tajemnice przygotowania charakterystycznych dla kuchni indyjskiej mieszanek ziół i przypraw. Byłem zachwycony, bo przed dokonaniem zakupu każdą przyprawę można tu dotknąć, powąchać, a co najważniejsze spróbować.\n- Podczas tej niezwykłej podróży był czas na zwiedzanie ciekawych zakątków, na poznawanie mieszkańców i tutejszej kultury. Udało nam się dosiąść słoni i przemierzyć na nich malownicze okolice. Śpiewaliśmy i tańczyliśmy z Hindusami, obserwowaliśmy pola rosnących przypraw i sposoby przygotowania mieszanek. Ale to mi oczywiście nie wystarczyło. Po przecież nie byłbym sobą, gdybym nie ugotował czegoś z lokalnymi kucharzami. Wybór padł na świeże ryby i owoce morza. Bo czym byłaby wizyta na Goa, bez kulinarnych prób przygotowania dań w towarzystwie kucharzy znających tajniki miejscowych kulinariów. No i powstały potrawy o niepowtarzalnym smaku i aromacie, który przyciągnął nie tylko towarzyszącą nam ekipę TVN-u, ale również licznych mieszkańców. Wszystko podobno smakowało wybornie. Mówię podobno, bo niestety nie zdołałem poznać końcowego efektu i smaku dania. Pamiętam jednak zapachy i smaki, które towarzyszyły mi podczas przygotowywania potraw. Można je opisać jednym słowem… bezcenne.


Borderlands 3 starczy nam na dziesiątki godzin / CD-Action\nBorderlands 3 starczy nam na dziesiątki godzin\nWitold poniedziałek, 24 czerwca 2019, 8:36 News\nI mowa tu o sytuacji, gdy skupimy się na wątku głównym.\nZdaje się, że świat nieco już ochłonął po zapowiedzi najnowszej odsłony kultowej serii od Gearboksa. Po pierwszych zwiastunach i ogromnym zamieszaniu z czasową wyłącznością na pecetach dla Epic Games Store oraz kontrowersjach związanych z doborem aktorów głosowych wielu osobom Borderlands 3 kojarzyło się głównie z aferogennością. W tej kwestii nie pomaga też na pewno postać Randy'ego Pitchforda, o którym ostatnio znowu było głośniej. Wszystko to nie zmienia jednak faktu, że na „trójkę” czekają z niecierpliwością miliony fanów, którzy już zacierają ręce na myśl o łupach zdobywanych podczas kolejnych misji. Na szczęście dla nich zabawy powinno wystarczyć na długi, długi czas.\nW wywiadzie dla GamesBeat dyrektor kreatywny Gearboksa zapowiedział bowiem, że w nowej grze studia spędzimy kawał czasu.\nNadal twierdzę, że byliśmy bardzo ambitni. Mój zespół powiedziałby, że czasami byliśmy naprawdę, naprawdę ambitni. [śmiech] W grze zawarliśmy tak wiele rzeczy. Podróżujemy do tych przeróżnych światów. Borderlands 3 starczy na 35 godzin i to jeśli po prostu przejdziesz główną historię – nie wliczam w to wykonywania zbyt wielu misji pobocznych. Myślę, że na samym początku projetku było w nas wiele ambicji.\n[…] Zrobienie dobrze wszystkich tych rzeczy, które wydają się małe, wymaga wiele czasu i energii. Powiedziałbym, że [robienie gry] kończy się tam, gdzie się kończy – myślę, że kończy się to, gdy mówisz „Ok, musimy ją wysłać do sklepów. Wiemy, że musimy ją wysłać”. I to najpewniej jakoś rok wcześniej. Nienawidzę ustalać harmonogramu, ale jest, jak jest. Mamy to, czego potrzebujemy w naszej grze, teraz w końcu skończmy ją robić.\nWygląda więc na to, że dla niejednego fana serii końcówka lata zapowiada się wyjątkowo przyjemnie. A patrząc na ilość zawartości w „trójce” zapewne i jesień. Najpierw jednak musimy przetrwać te kilka miesięcy, które dzielą nas od premiery Borderlands 3. Do 13 września (a posiadacze Steama mają przecież czekać jeszcze pół roku dłużej) w końcu trochę czasu zostało.\nponiedziałek, 24 czerwca 2019, 20:01 MegaFilip\n@taz159357Biedny polak musi nic nie jeść przez miesiąc zeby wyrownac sobie kupno gry\nponiedziałek, 24 czerwca 2019, 17:33 CzlowiekKukurydza\nPoczekam na wersję Steam, m. in. dlatego, że nie jestem do końca przekonany do strzelania w tej części. Bardzo mi to zaciąga jakimś Titanfallem, a nie Borderlands 2, a do tego na większości gameplayów widać, że na byle leszcza idą po dwa magazynki z smg co w połączeniu z dość długimi animacjami przeładowania (ale to akurat może się zmieni z rozwojem postaci) strasznie zamula rozgrywkę wg mnie.\nponiedziałek, 24 czerwca 2019, 16:29 w1ntermu7e\n@down sam osobiście też tak do tego podchodzę Jeśli chodzi o kupowanie, ale nie zauważyłem że wyłączność jest na pół roku. Chyba nie mój dzień\nponiedziałek, 24 czerwca 2019, 14:22 Scorpix\nWidać jest w tej grupie graczy, która udaje, że Epic nie istnieje.\nponiedziałek, 24 czerwca 2019, 13:00 w1ntermu7e\n@taz skąd ty masz w ogóle info o marcu? Bo tak najpierw zajrzałem w komentarze i dopiero potem w artykuł i takie wtf\nponiedziałek, 24 czerwca 2019, 12:38 Wiedzmin673\nTak jak Metro Exodus tez za rok na steam będzie\nponiedziałek, 24 czerwca 2019, 12:15 w1ntermu7e\n@down +ekskluzywność na rok na Epic, to na pewno im się uda :')\nponiedziałek, 24 czerwca 2019, 10:45 taz159357\nPremiera w marcu 2020? Toż to samobójstwo, by wypuszczać grę w okolicy premiery Cyberpunka.\nponiedziałek, 24 czerwca 2019, 9:08 gimemoa\nMiałem ostatnio nadzieję, ze chociaż ta część będzie z polskimi napisami. Gdzie tam, dalej bede musiał poznawać fabułę przez wikipedie poswięconą Borderlandsom.\nRynek gier Ogłoszenia Blizzard E3 2011 Nintendo Electronic Arts PlayStation Xbox One E3 2013 Microsoft PlayStation Vita Przecieki Steam konkurs Steam, Direct2Drive, Impulse, EA Store i inne - najciekawsze oferty na weekend Sony Ubisoft Ciekawostki PlayStation 4 Nadgodziny


webmaster | Ciepłe 4 kąty\n29 August 2013 Ekologiaekologiczne środki czystościwebmaster\nOstatnio wśród moich znajomych pojawiła się moda na ekologię. O ile jestem w stanie zrozumieć sortowanie śmieci, ekologiczną żywność czy ekologiczne ogrzewanie to istnieje wiele produktów, co do których mam wątpliwości.\nOstatnio dowiedziałem się o ekologicznych kulkach piorących, które wrzuca się do pralki zamiast proszku do prania. Jest to jakaś afrykańska roślina, orzech, który w dodatku można stosować wielokrotnie. Do tego dochodzą wielorazowe pieluchy dla dzieci. Nie wyobrażam sobie, aby moje dziecko korzystało z takiej pieluchy tym bardziej jeśli byłaby ona prana nie w antybakteryjnym proszku tylko w wodzie z orzechem?!\nEkologicznym środkom czystości stanowczo mówię nie. Natomiast popieram ekologiczne kosmetyki, które wykonane są z naturalnych składników. Zgadzam się, że należy dbać o środowisko poprzez różne działania. Sam segreguję śmieci i posiadam w domu ekologiczne ogrzewanie, z którego jestem zadowolony jednak uważam, że przede wszystkim należy się kierować zdrowym rozsądkiem.


Reklamujący piwo nie uciekną od opłat. Pula pieniędzy na uczniowski sport wzrośnie | Media\npsav zdjęcie głównePiwo jest jedynym alkoholem, którego reklama jest prawnie dozwolona (choć mocno ograniczona). Podmioty świadczące usługi reklamowe w tym zakresie są jednak obowiązane do wnoszenia 10-proc. opłaty od wypracowanego zysku. Pieniądze te trafiają bezpośrednio na konto Funduszu Zajęć Sportowych dla Uczniów, którym zarządza resort sportu.\nPoprzedni wpisRes. sprawiedliwości na promocję w ub.r. wydał 43,6 mln zł. 85% budżetu tv w TVP\nNastępny wpisAgora sprzedała działkę za 11 mln zł netto


On ENERGIA, ja CONSTANS - Newsy | Szkoła Filmowa w Łodzi\nŚPIEWAJĄCY OBRUSIK – pierwszy filmowy dyplom aktorów był tym PIERWSZYM również dla Przemka Brynkiewicza. O swoim operatorskim debiucie w pełnometrażowej fabule - Przemek Brynkiewicz.\nPrzemek Brynkiewicz, absolwent Wydziału Operatorskiego Szkoły, za swój debiut nominowany jest do Nagrody im. A. Munka. "Śpiewający obrusik" był pierwszym zrealizowanym w Szkole, ale i pierwszym w Polsce!, dyplomem filmowym studentów aktorstwa. Na swoim koncie film ma festiwalowy tour, dystrybucję kinową i prestiżową nagrodę - Złoty Pazur Konkursu Inne Spojrzenie w Gdyni. A jak film wyglądał zza kamery?\n- 90% zdjęć to człowiek w kadrze, to filmowy dyplom aktorów – zależało nam na ich uwypukleniu. Do tego, by w pełni się pokazać mieli świetne warunki. Mariusz Grzegorzek świetnie pracuje z aktorami, potrafi wyzyskać z nich to, co najlepsze; robią rzeczy, na które z kimś innym, z innym reżyserem, być może by się nie zdecydowali, poza tym bardzo o nich dba – mówił Przemysław Brynkiewicz po konkursowej projekcji filmu.\nW trakcie licznych spotkań towarzyszących dystrybucji filmu dużo mówiło się o relacjach reżyser – aktor. Tym razem jednak, gdy na pierwszym planie był operator – pytanie o to, jaką temperaturę miała relacja reżyser - operator:\n- On energia, ja constans – to zestawienie okazało się bardzo dobre. Mariusz Grzegorzek intensyfikuje energię na planie, uruchamia ludzi; ja mam zupełnie inny styl bycia – jestem raczej z boku, staram się tę energię, którą widzę uchwycić. Ten film to mój debiut w pełnym metrażu – cieszę się, że trafiłem na reżysera, który dokładnie wie, czego chce, jest w pełni świadomy i w pełni odpowiedzialny za to, co dzieje się na planie. Zdarzało się, że zdjęcia kończyliśmy przed zaplanowanym czasem, a to bardzo bardzo rzadkie… - mówił Przemek Brynkiewicz.\nCztery części filmu, każda i w wyrazie i w obrazie inna – posiada inny charakter, konwencję, formę. Jak w tym bogactwie odnalazł się autor zdjęć?\n- To, co zaproponował reżyser, to był niezwykły zestaw konwencji, odniesień, inspiracji, bardzo bogaty. Starałem się szukać dla każdej z tych części odpowiednich narzędzi, proponować rozwiązania i techniczne i plastyczne. Wizja filmu była od samego początku bardzo jasna i klarowna. Poszedłem za tą wizją, a jednocześnie współpraca między nami była według mnie bardzo otwarta i przyjazna.


Podróże na własnej skórze - Skura Martyna - ebook + książka - Legimi online\nPodróże na własnej skórze ebook\nBez lukru , samo życie ! Szczera prawda na jaką stać tylko wyjątkowe osobowości i talent narracyjny ! polecam .\nDla moich Rodziców i Siostry\nWiele osób tak wyobraża sobie moje podróże: uśmiech na twarzy, aparat w dłoni, w tle morze i palmy. W tej książce pokazuję inne oblicze podróżowania.\nDlaczego nadal podróżuję?\nW każdą podróż wyruszam pełna entuzjazmu i otwarta na nową przygodę. Z każdej podróży wracam silniejsza i bogatsza w doświadczenie.\nKocha się mimo czegoś, a nie za coś. Tak mogę opisać swój osobisty, romantyczny, słodko-gorzki związek z podróżami. Anthony Bourdain powiedział, że podróż nie zawsze jest piękna. Nie zawsze jest wygodna. Czasami rani i boli, nawet łamie serce. Ale to wszystko jest w porządku. Podróż nas zmienia – a przynajmniej powinna. Pozostawia ślady w pamięci, świadomości, w sercu i ciele. Zabieramy coś ze sobą i mamy nadzieję, że również coś dobrego za sobą zostawiamy.\nW tej książce pokazuję, że podróże nie są usłane różami, bywają ciężkie momenty, ale nie ma co się załamywać, lepiej podchodzić do sytuacji z dystansem. Każde doświadczenie czegoś nas uczy i dzięki temu się zmieniamy. Życie to największa podróż. I warto nauczyć się doceniać, co się ma, nieważne, czy w Tajlandii, czy w Ciechocinku.\nPodróże są jak romantyczny związek między dwiema osobami. Łatwo jest się zakochać, czuć motyle w brzuchu przed każdym spotkaniem, ekscytować się każdym szczegółem randki, gestem drugiej osoby. Motylków jednak nie czuć podczas kłótni, gdy nie zgadzam się z partnerem, gdy podnoszę głos i przestaję słuchać, gdy rodzi się napięcie.\nPodczas kłótni te wszystkie małe, słodkie gesty przestają być urocze, zaczynają denerwować, irytować, doprowadzać do szewskiej pasji. Aż chcę krzyczeć, czasem ze złości, czasem z niemocy. Każda burza jednak mija. Niebo się rozpogadza, chmury znikają. Wszystko się jakoś układa. Pozostaję w związku, bo są ważniejsze rzeczy niż drobne nieporozumienia i kłótnie. Związek jest wart walki o niego. Trwam w nim, bo mimo wszystko się kochamy. Tak samo jest z podróżami.\nZ podróżami jest jak z wchodzeniem pod górę, na wysoki szczyt, na przykład na Kilimandżaro. Oczekuję przygody życia. W głowie układam i planuję jej każdy najmniejszy etap. Wszystko jest przygotowane, jestem gotowa. Idealizuję tę wyprawę, oczekuję sukcesu, czyli wejścia na szczyt. Przyjeżdżam na miejsce, jest trochę chaotycznie, dużo ludzi, ktoś coś mówi w innym języku, trzeba gdzieś pójść coś podpisać. W końcu wychodzimy w góry. Zostawiam za sobą przyziemne zmartwienia, jestem gotowa na zdobycie szczytu. Są momenty zapierające dech w piersiach, widoki jak z bajki. Po to tu przyjechałam. Ale są też takie, kiedy przeklinam wszystko i wszystkich. Włażę pod tę górę w zasadzie nie wiadomo czemu i po co. Pot się leje, ubranie przykleja się do ciała. Słońce pali w twarz i razi w oczy. Albo pada deszcz, leje się strumieniami. Przeklinam każdy napotkany kamień, skałę i stopień. Są chwile, kiedy chcę to wszystko rzucić w cholerę. A jeszcze, nie daj Boże, dopadnie mnie choroba wysokościowa, mdli mnie, wymiotuję dalej, niż widzę. Pytam siebie: „Serio? I ja jeszcze za to płacę? Dość. Dalej nie idę...”. A jednak idę. Mimo tych wszystkich wkurzających mnie rzeczy i przeciwności. Mam swój cel, swoje marzenie. Wchodzę na szczyt i to wynagradza moje wysiłki. Poczucie satysfakcji, samospełnienia i radość są nie do opisania. Po to szłam te pięć dni. Było warto.\nMogę narzekać, że irytuje mnie kultura, transport jest słaby, jedzenie zbyt pikantne lub zbyt mdłe, za gorąco lub za zimno. Ale nie wracam do domu, nie zmieniam biletu. Mówię sobie, że takie rzeczy się zdarzają, i jadę dalej, w nowe miejsce, tam może będzie lepiej, z innymi ludźmi, w innej kulturze. Los się jeszcze odwróci.\nMam wrażenie, że kiedy jestem w Polsce, stoję w miejscu. Uwielbiam się uczyć, rozwijać. Podróże co chwilę dostarczają mi nowych wrażeń, emocji, lekcji i możliwości samorozwoju. Z podróżami jest jak z wchodzeniem pod górę.\nPodróżowanie jest jak wchodzenie na Kilimandżaro.\nLista rzeczy, których nauczyły mnie podróże, wypełniłaby Bibliotekę Aleksandryjską. Nie wiem, czy mieszkając w Polsce, dowiedziałabym się promila z tego o świecie i o sobie. Może brzmi to jak wyświechtane, górnolotne, wyniosłe frazesy, ale jest prawdziwe.\nNigdy nie wyobrażałam sobie, że będę mieszkać w Polsce, nawet zanim przeprowadziłam się pierwszy raz za granicę. Uwielbiam Trójmiasto. Morze jest dla mnie nieodzowną częścią krajobrazu, to część mnie i zawsze szukam jej w podróży. Nad Bałtykiem się wychowałam, spędziłam młodość, studia, tam podjęłam pierwszą pracę, przeżyłam pierwszą miłość. Tych miłości w Trójmieście było trochę więcej. Gdybym kiedykolwiek miała wrócić i mieszkać w Polsce, to byłoby Trójmiasto.\nAle czy ja kiedykolwiek wrócę?\nKocham to miejsce, ale nie mogę tam robić tego, co kocham – nurkować. No dobra, mogę, ale nie chcę w takich warunkach. Nurkowałam w Polsce kilka razy i wiem, że to absolutnie nie dla mnie. Chciałabym z mojej pracy i nurkowania czerpać przyjemność. A w Polsce nie umiem. Woda jest zimna, ciemna, niewiele widać. Boję się ciemności, a pod wodą to już w ogóle. Nurkowanie nocne nie jest problemem, zresztą często tego nie robię. Ale Bałtyk to już za dużo jak dla mnie. Nie będę raczej nigdy nurkiem technicznym, odkrywającym głębokie wraki, schodzącym poniżej czterdziestu metrów. Nie kręci mnie to i nie pociąga. W Polsce wiem, że dopłynęłam do wraku, bo moja maska o niego uderza.\nPodróż może zwalić z nóg, czasem dosłownie.\nJest cała rzesza ludzi, którzy kochają nurkować w jeziorach, kopalniach, kamieniołomach i zimnych wodach. Podziwiam ich, ale z daleka. Mięczak ze mnie? Może i tak. Zresztą to nie są zawody, nikomu nie chcę imponować ani zbierać odznaczeń i zaszczytów. Ja wiem, czego chcę, i wiem, że jak na razie nie znajdę tego w ojczyźnie. To jak w związku z drugą osobą. Czasami kogoś bardzo kochamy, ale nie możemy ze sobą być. Życie pisze dla nas inne scenariusze.\nGdy kończyłam studia w 2011 roku, pracowałam na etacie w fantastycznej organizacji pozarządowej i nie wyobrażałam sobie, że mogłabym robić coś innego. Jednak z czasem zorientowałam się, że nie bardzo pasuję do otoczenia wokół mnie. Znajomi z liceum, studiów i pracy robili wszystko, żeby się ustatkować – brali śluby, zakładali rodziny, kupowali mieszkania. Rozmowy kończyły się na pytaniu, jaki stół z Ikei kupić. Podczas wyprowadzki z domu rodziców znalazłam stary pamiętnik, w którym spisałam sobie listę celów, tego, co chciałabym osiągnąć. Nauczyciel przedsiębiorczości w liceum mawiał, że jak sobie czegoś nie zapiszesz, to tego nie osiągniesz. Ja, mimo że to sobie zapisałam, nadal tego nie osiągnęłam. Były tam między innymi dalekie podróże, życie i praca za granicą. Wprowadzałam się właśnie do nowego mieszkania, miałam rozpocząć nowy rozdział w życiu, ale czułam, że to tylko tymczasowe, przecież jeszcze uda mi się spełnić moje marzenia. Czas płynął, byłam w poważnym związku i coraz bardziej oddalałam się od swoich marzeń, ale robiłam to, czego ode mnie oczekiwano. Powielałam utarty schemat, który nie był szyty na moją miarę. Czułam wtedy, że nie odnajduję się w tym życiu, w tej rzeczywistości. Nie chciałam jeszcze kupować stołu. Kupiłam więc bilet do Gruzji.\nZaczęłam spełniać swoje marzenia. Po dziewięciu latach w podróży i na emigracji pytanie, czy spełniać marzenia, czy się ustabilizować, powraca jak bumerang. Po zakończeniu każdego kontraktu pojawia się dylemat, czy szukać nowego, czy jednak zostać tu, gdzie jestem, albo wrócić do Polski. Ale ten powrót do kraju też jest trochę wyidealizowany. Wydawałoby się, że jak wrócić z podróży, to zawsze do ojczyzny i tam zacząć stabilne życie. Ale dlaczego tam? Dlaczego muszę się stabilizować? I co to w ogóle oznacza? Praca na etacie, mąż, dzieci, emerytura? Przy każdej rozmowie z rodziną, czy to bliższą, czy dalszą, zawsze padają takie pytania. Kiedy w końcu osiądę, kiedy znajdę pracę w zawodzie (mój dziewięćdziesięcioletni dziadek upiera się, że powinnam pracować w biotechnologii, bo to mój pierwszy kierunek studiów), kiedy wrócę do Polski, a co z przyszłością, oszczędnościami, kapitałem, emeryturą? Oczekiwania, których nie mogę teraz spełnić i nie wiem, czy kiedykolwiek spełnię. Czy to by było takie straszne wrócić do Polski, znaleźć stałą pracę i zapuścić korzenie?\nW życiu robiłam już wiele rzeczy: zarządzałam projektami w organizacjach pozarządowych, uczyłam angielskiego, byłam tłumaczką, przewodnikiem, teraz jestem instruktorką nurkowania. Bardzo chciałabym pozostać w obecnej profesji. Jednak w życiu niczego nie mogę być pewna. Może zdarzy się coś, co zmieni moje plany, i przyjdzie mi pracować w innym zawodzie. Czy wtedy wrócę do Polski?\nWyobrażam sobie nie mieszkać w Polsce, nie zestarzeć się tam. Ale nie wyobrażam sobie nie być blisko rodziny, gdy jestem potrzebna, gdy ktoś zaczyna chorować i odchodzić. Rodzice nie stają się młodsi z każdym rokiem. Z tym dylematem będę musiała się kiedyś zmierzyć.\nMimo wszystko nadal jeżdżę. Pakuję plecak i jadę w długą. Im dalej, tym lepiej. Gdy za długo siedzę w Polsce, to zaczyna mnie uwierać. Czegoś mi brakuje, gdzieś mnie ciągnie.\nPrzez wiele lat w podróży imałam się różnych zajęć, między innymi uczyłam angielskiego dzieci i dorosłych w Chinach. Parę lat zajęło mi znalezienie życiowej pasji. Zaczęło się w Tajlandii, a reszta to już historia.\nPodróże to wielka niespodzianka – nigdy nie wiemy, co może nam się przytrafić. Mawiam często: „Zaplanujesz wszystko idealnie, a później zdarza się życie”. Mimo to nadal podróżuję, nadal zapuszczam się w nieznane.\nPodróże, emigracja i taki styl życia mają swoją cenę. Wszystko ma. Płacę tę cenę świadomie. Wyjazd i życie w podróży lub emigracja to moja decyzja. W trudnych momentach w podróży czujemy się trochę jak dzieci, tęsknimy za domem, rodzicami, smakami, chcemy to mieć tu i teraz. Ale przecież to była nasza decyzja o wyjeździe. Nikt jej za nas nie podjął. Uczucie tęsknoty za domem dostajemy w pakiecie z podróżami, jest na metce z ceną, wliczone jako podatek. Ale nadal decydujemy się za to płacić.\nMusimy sobie zadać pytanie: ile byśmy stracili z naszego życia, gdybyśmy jednak nie podróżowali? Którą cenę jesteśmy bardziej skłonni zapłacić? Ja wybrałam. Ale to nie zmienia faktu, że są ciemne strony podróżowania. To też wybór, a nie wyrok. Nic nie zostało mi odebrane wbrew mojej woli, ja wybrałam po prostu coś innego. Nie znaczy to, że wybór był łatwy.\nWokół podróży narosły mity i legendy. Może nie mijają się z prawdą, ale nie są jedynie tym. Gdy podróżuję lub mieszkam za granicą, szukam nowych przygód, ekscytacji, ludzi, kultur i miejsc, rzeczy, których bym nie doświadczyła ani nie zobaczyła w Polsce. Ale to tylko jedna strona z księgi tej opowieści.\nW dobie social mediów podróże stały się wybraną częścią rzeczywistości, przestrzenią idealną, gdzie można podziwiać piękne widoki i snuć życiowe przemyślenia. Nie ma tam miejsca na historie o molestowaniu, próbach porwania, złamanym sercu, zepsutej kanalizacji ani na samotność, tę niechcianą, przymusową, której nie wybieramy.\nCzasem trudno jest nakreślić granicę między osobistym niezadowoleniem lub rozczarowaniem a generalizacją w odniesieniu do kraju, miejsca i narodu. Podczas gdy ja przeżywałam trudne chwile w Gruzji, w tym samym czasie ktoś najpewniej zakochiwał się w tym kraju.\nMoże też nie chcę rozczarować siebie i innych. Jak by to brzmiało, gdyby długo wyczekiwana podróż czy przeprowadzka okazała się fiaskiem? Łatwo jest idealizować podróże jako wyprawy bez zmartwień, w szeroko lub bardzo indywidualnie rozumianym raju. Czasami zakochujemy się w myśli o podróży, a nie w niej samej.\nNic nie daje mi takiego spokoju ducha jak nurkowanie. Zanurzenie się pod wodę, otaczająca cisza i natura w najpiękniejszej postaci – nigdzie indziej nie czuję się tak cudownie.\nPodróże nie są idealne, ale dają nam więcej, niż zabierają. Nie idealizujmy ich, ale bądźmy szczerzy. Nie chcę młodej dziewczynie opowiadać, że podróże są bezpieczne, bo takie nie są. Ale to nie znaczy, że powinna siedzieć w domu i nie wyściubiać nosa poza próg.\nPodróże są jak reszta życia – nieidealne. Wyjeżdżając, nie uciekamy od problemów. Czasem napotykamy nowe. Samotność, choroba, zmartwienia dnia codziennego są podobne, czy to w Polsce, w domu, czy w podróży lub na emigracji.\nMam wielkie szczęście, że mogę tyle podróżować i mieszkać w różnych zakątkach świata. Jeżdżąc po nich, gromadzę doświadczenia. Historie z tych podróży – śmieszne, wesołe, ale też smutne i przerażające – opowiadam w tej książce. Są nie tylko moje, ale i kilku innych podróżniczek, które się tutaj rozgościły.\nWas też zapraszam do podróży – po kartach tej książki.\nPodróż nie zawsze jest komfortowa. Czasem wymaga spania na dworcu autobusowym, co przytrafiło mi się w Dakarze.\nDom, który próbuję sobie zbudować\nMoim pierwszym emigracyjnym domem stało się miasteczko Akhaltsikhe w Gruzji. W marcu 2011 roku przeważały tam szaro-bure kolory, które dobrze oddawały charakter moich przygód z tamtych czasów.\nMieszkanie w Gruzji\nStałam po kostki w zimnej wodzie lejącej się z bojlera. Stałam i ryczałam jak dziecko. Wręcz zanosiłam się histerycznym płaczem, aż zaczęłam kaszleć i się krztusić. Czułam palące policzki i spływające po nich strugi łez. Nie znajdowałam już siły, by sobie z tym radzić. Wtedy myślałam, że tak właśnie kończy się świat. Nie wyobrażałam sobie następnego dnia. Poprzednie dwa tygodnie w Gruzji w 2011 roku tak dały mi w kość, że nie chciało mi się już rano wstawać. Wraz z otwarciem powiek wiedziałam, że coś się zdarzy. Coś wisiało w powietrzu i tylko czekało na mój moment nieuwagi.\nZa oknem świeciło już słońce. Promienie wpadały przez okna mojego mieszkania i oświetlały jego stare pokoje z wysokimi sufitami. Słońce jakby unikało kuchni. Jakby wiedziało, że coś się tam czai.\nZaryczana nie ruszałam się z miejsca. Miałam wrażenie, że moje stopy przyrosły do drewnianej kuchennej podłogi. Miałam już serdecznie dosyć tego mieszkania, tego miasta i kraju. Czułam się bezradna niczym dziecko leżące w kołysce i niemogące się podnieść. Bezradność nigdy nie przychodzi w pojedynkę. Zabiera ze sobą samotność, tworząc z nią wierną, nierozerwalną parę, która nas nie opuszcza. Wydawało mi się, że wszechświat o mnie zapomniał. Stałam w swoim gruzińskim mieszkaniu, w małym miasteczku w kaukaskich górach, sama jak palec. Czy to było moje spełnienie marzeń, realizowanie siebie? Czy na to ciężko pracowałam ostatni rok? Chciałam wracać. Z perspektywy czasu myślę, że nie wróciłam albo dlatego, że nie miałam już siły, albo miałam jej więcej, niż mi się wydawało, i w głębi duszy chciałam jednak zostać.\nGruzja była pierwszym zagranicznym krajem, w którym zamieszkałam. Dość trudne miejsce jak na pierwszą emigrację. Wolontariat w organizacji zajmującej się aktywizacją kobiet miał być nowym doświadczeniem. Po wielu latach pracy w organizacjach pozarządowych, studiach i rutynowym życiu w Polsce zdecydowałam się na zmiany. Metryka nie kłamała. Miałam dwadzieścia pięć lat i nie to chodziło mi po głowie. Chciałam podróżować, robić coś, co ma znaczenie, spełniać się, poznawać ludzi i przeżywać przygody. Chciałam tego, czego pragnęło wiele innych osób.\nW końcu swoje marzenia wprowadziłam w czyn. Dwa tygodnie po obronie pracy magisterskiej siedziałam w samolocie i leciałam do Gruzji pomagać kobietom. Poziom mojej naiwności był nieprzeciętny i nierealnie wysoki. Zachłyśnięta ideą nie wiedziałam jeszcze, co mnie czeka. A czekało wiele. Naiwność mnie nie opuszczała.\nKażdy krok w nowym miejscu był wyzwaniem, jakbym biegła w maratonie w betonowych butach. Każdy krok wymagał niewiarygodnej ilości wysiłku i pracy.\nPo dwóch tygodniach mieszkania z gruzińską rodziną mogłam się w końcu wprowadzić do świeżo wyremontowanego mieszkania. Ściany odmalowane na biało powiększały je optycznie. Wysokie sufity i wielkie okna wpuszczały do pokoi wiele światła. Skromnie urządzone lokum gwarantowało mi pole do popisu i pozwalało na kreatywność w jego urządzeniu.\nOczami wyobraźni widziałam już, jak wieszam na ścianach mapy moich podróży, zdjęcia rodziny i znajomych, jak układam na półkach wszystkie drobiazgi i jak ustawiam kosmetyki na toaletce przy łóżku.\nManana i jej rodzina otoczyli mnie opieką, jakbym była ich własną córką.\nW Gruzji zużyty papier toaletowy wrzuca się do kosza na śmieci. Kilka razy zapomniałam o gruzińskim systemie kanalizacji i odruchowo umieszczałam papier w toalecie. Przepis na zapchany sedes gotowy! W tym kraju nie istniała żadna książka telefoniczna ani strona internetowa, na której mogłabym znaleźć numer telefonu i zadzwonić po fachowca. Zawsze musiałam kogoś prosić, a że na początku nikogo nie znałam, nie posługiwałam się językiem gruzińskim, wszystko zajmowało nieproporcjonalnie dużo czasu. Nieocenioną pomocą stała się Marina, moja szefowa trzęsąca całym miasteczkiem. Przez tydzień mieszkałam w mieszkaniu z niedziałającą toaletą. Doświadczenia kontrolowania pęcherza i zwieracza nabyte w Maroku bardzo się przydały.\nPo siedmiu dniach powodzi, litrach wylanej na podłogę wody i próbach naprawienia awarii przez pięciu hydraulików znajoma z pracy i jej brat, aby podtrzymać mnie na duchu i wesprzeć, zostali ze mną w mieszkaniu w środku nocy, po kolejnej powodzi. Zastosowali gruzińską metodę wsparcia – kupili alkohol i zagrychę. Wódkę z filiżanek do kawy zapijałam piwem, bo nie miałam w mieszkaniu wody.\nPonoć nieszczęścia chodzą parami. Do mnie przypłynęły lawinowo wraz z powodziami. Gdzieś między wylaną wodą, hydraulikami, zamykanymi i otwieranymi drzwiami zaginął rachunek za prąd, który listonosz wciska w drzwi mieszkania. Niezapłacony rachunek jest równoznaczny z odcięciem prądu następnego dnia. Jeśli nie ma rachunku, nie można go zapłacić. O jego wysokość może zapytać tylko właściciel mieszkania, który niefortunnie mieszkał w Moskwie. Zapas świeczek kościelnych kupionych w sklepie z dewocjonaliami wystarczył na kilka dni.\nW środku nocy dopadło mnie poczucie beznadziei. W mieszkaniu w rozsypce nie mogłam nawet umyć zębów. Nie umiałam się z nikim wystarczająco dobrze dogadać, aby zrozumieć, co się dzieje, kto i co robi i czy da się to wszystko jakoś naprawić. Bezradność otuliła całe moje ciało, wniknęła w każdy możliwy zakamarek duszy. Nie mieściło mi się w głowie, że dorosła kobieta, z ukończonymi dwoma kierunkami studiów, niezależna podróżniczka nie potrafiła poradzić sobie z powodzią w mieszkaniu. Przez pierwsze dwa tygodnie pobytu w nowym lokum psuło się więcej niż przez całe moje życie w Polsce. Nic nie działało poprawnie.\nSiedem kolejnych dni powodzi później o siódmej rano stałam w kuchni, patrząc, jak rurka od bojlera pęka i woda znowu leje się na podłogę. W zimnej wodzie po kostki ogrzewały mnie moje łzy. Od momentu przeprowadzki do nowego mieszkania minęły dwa tygodnie, ale nie mogłam się tam poczuć bezpiecznie jak w domu.\nTamtego dnia, gdy stałam zapłakana w kuchni, świat się nie skończył. Ani wtedy, ani wówczas, gdy coś się psuło w moim mieszkaniu lub życiu. Podróż i mobilna emigracja nauczyły mnie, że to nigdy nie jest koniec świata. Obudzę się następnego dnia i jakoś to będzie. Powoli, małymi kroczkami, gdzieś mnie to zaprowadzi i czegoś mnie nauczy. Oczywiście brodząc w lodowatej wodzie po posadzce mojej kuchni, nie myślałam o tym, jak właśnie kształtuje się mój charakter i odporność. Dotarło to do mnie kilka krajów później.\nGruzja nauczyła mnie, że najważniejsza jest woda. Nauczyła mnie cierpliwości. Wybierania swoich bitew. Gdy zmagałam się z zaspokojeniem podstawowych potrzeb, takich jak dostęp do wody, a zaraz po niej ogrzewania, na drugi plan schodziły takie luksusy jak internet, nie mówiąc już o wyselekcjonowanych produktach spożywczych. Z perspektywy czasu wydaje mi się, że Gruzja była dla mnie szkołą życia i samodzielności. W żadnym kraju wcześniej ani później nie przeżyłam tyle razy szoku kulturowego, nie doświadczyłam tylu życiowych lekcji. To właśnie w Gruzji doceniłam to, co mam i w jakim miejscu na świecie się urodziłam.\nGruzja była dla mnie wielką szkołą życia, nauczyłam się doceniać podstawowe rzeczy i warunki bytowe.\nZ czasem Akhaltsikhe zaczęło ożywiać się kolorami, zieleń zagościła tam na długo. Tak samo jak w moim życiu.\nZima w gruzińskich górach dała mi w kość. Minus 15 za oknem, sypiący śnieg, a ja w wysokim mieszkaniu bez ogrzewania. Kilka miesięcy przeleżałam w łóżku pod śpiworem i kołdrą, obłożona dodatkowo butelkami z wrzątkiem. Nigdy wcześniej ani później tak nie przemarzłam.\nGdy śnieg topniał i robiło się ciepło, pojawiały się powodzie w mieszkaniu. Czy lepiej było żyć w Gruzji zimą? Gdy okna pokrywały się lodem, wiedziałam, że robi się zimno i nadchodzą ciężkie dni gruzińskiej zimy.\nW domu rodziców w Polsce w grudniowe wieczory zawijałam się w ciepły, puszysty koc. Kubek parującej herbaty ogrzewał mi dłonie, gdy za oknem padał biały puch i pokrywał czarny las. Te wspomnienia ocieplały mnie podczas gruzińskich mroźnych nocy.\nJedynym źródłem ciepła były dwa elektryczne grzejniki, które nie mogły działać w tym samym czasie. Gdy grzałam wodę na herbatę, musiałam je odłączyć. Instalacja elektryczna nie nadążała za zimnem. Podczas gdy Gruzini gromadzili się wokół pieca na drewno lub gazowego, mnie w kamienicy z wysokimi sufitami miały wystarczyć grzejniki elektryczne.\nW szybkiej kalkulacji wyszło, że lepiej zamknąć się w jednym pokoju. W czapce na głowie, rękawiczkach bez palców i grubych skarpetach przesiedziałam w łóżku dwa i pół miesiąca, a później kolejne dwa i pół po przeprowadzce do Kutaisi. Z szafy wyciągnęłam puchowy śpiwór na górskie wyprawy. Clinta poznałam latem – jak znalazł na zimowe wieczory. Najlepsza inwestycja w osobisty grzejnik o temperaturze 36,6.\nMagazynowane butelki i baniaki po winie odrodziły się jako termofory. Napełnione wrzątkiem z kranu, lądowały w stopach śpiwora.\n– Dziwię się, że w tym czasie nie zmontowaliście jakiegoś dziecka – zaśmiała się Rita, gdy opowiadałam tę historię po latach.\n– A chciałoby ci się? Najpierw rozebrać się w tym zimnie. Później spoconym trzeba się znów ubrać, przebrnąć przez mroźny salon do lodowatej łazienki i się rozebrać. Później znów ubrać i zakopać w łóżku. – Aż dostawałam gęsiej skórki na wspomnienie tamtego zimna. – Za dużo zachodu...\nZimowe widoki Gruzji zapierają dech w piersi. Jednak mieszkanie w domu bez ogrzewania niewiele ma wspólnego z zachwytem.\nZima w Chinach\nW 2012 roku w chińskim mieszkaniu z nieszczelnymi oknami jedyne źródło ciepła stanowiła klimatyzacja nastawiona na trzydzieści stopni. Nigdy nie odczułam nawet promila tej temperatury. Stawałam na łóżku i wyciągałam sine, skostniałe dłonie, aby ogrzać je ciepłym podmuchem powietrza.\nPomarańczowe drzewko świąteczne imitujące choinkę zmarzło po kilku dniach w naszym mieszkaniu. Wkładanie jedzenia do lodówki straciło sens. Kilka razy w nocy znalazłam Clinta w łazience pracującego na laptopie, bo wielkie żarówki w małym pomieszczeniu dawały więcej ciepła niż klimatyzacja.\nDo tej pory spinają mi się ramiona, gdy przypomnę sobie tamtą zimę. Za każdym razem opowiadam o tym z humorem, ale pamiętam dokładnie przenikające każdą kość i mięsień zimno. Czy to dlatego teraz wybieram tropikalne wyspy jako miejsca zamieszkania?\nKto powiedział, że w tropikach jest ciepło? W Meksyku marzłam od listopada do lutego.\nProjekt graficzny okładkiKarolina Żelazińska\nZdjęcia na okładce (zgodnie z ruchem wskazówek zegara) z archiwum autorki (fot. 1, 2, 3, 5, 6); Justyna Gieleta (fot. 4); Anna Skura (fot. 7); Are Dragland (fot. 8)Shutterstock / Anna Torsteinsrud\nZdjęcia z archiwum autorki oprócz:Adam Ashraf – s. 100–101; Clint Ballinger – s. 117, 120, 123, 124, 135, 259, 340, 348, 355, 359; Are Dragland – s. 178, 269, 323; Gabriela Farias Gonzales – s. 317; Justyna Gieleta – s. 24, 143, 345, 347, 382; Julie Greiner – s. 20, 404; Sophie Lemberger – s. 280; Joan Li – s. 271; Narcosis Nick Photography LTD – s. 312–313; Ewa Serwicka – s. 62-63, 67, 134, 285, 362–363, 365, 368–369; Anna Skura – s. 48, 152, 266–267, 387, 407; Jorn Theelen – s. 22–23, 318\nImiona i niektóre fakty zostały zmienione na prośbę bohaterek.\nCopyright © Martyna Skura, 2020 Copyright © by Wielka Litera Sp. z o.o., 2020


Przygody Mikołajka: Jesteśmy w domu!\nDaniel nie przybierał, waga spadła i musieliśmy jeszcze pomieszkać w szpitalu, ale wczoraj się poprawiło i wróciliśmy do domu! :-) :-) :-)\nDaniela przywitały koty.\nPrzed nami NAJWAŻNIEJSZE. Spotkanie Daniela z Mikołajkiem. Przygotowujemy się do tego, przygotowujemy też Mikołajka. W sobotę przyprowadzi go Babcia, u której mieszkał podczas mojego pobytu w szpitalu. Bardzo za nim tęsknię i nie mogę się doczekać! Jestem też bardzo bardzo ciekawa, jak przyjmie brata... Tęsknię za nim tak bardzo... Już niedługo. On też bardzo tęskni. Codziennie podbiega do stojącego u Babci naszego ślubnego zdjęcia i krzyczy - Nnniieeeee!!! To słowo - klucz, którym się posługuje, tak nauczył się wyrażać swoje smutki i silne emocje. Jest już mu bardzo źle i wiem, że bardzo przeżywa to rozstanie. A ja na Daniela mówię z rozpędu - Mikołaj - w szpitalu widziałam, że większość rodziców dwójki dzieci tej samej płci robiło to samo!\nAutor: Mama Magenisiowa o 15:52\nEtykiety: brat, dom, powroty


Bielizna termoaktywna męska z długim rękawem Avento - Fivesport.pl\nBielizna termoaktywna męska z długim rękawem Avento\nKoszulka termoaktywna Avento działa jak druga skóra. Zapewnia ciepło podczas ćwiczeń na świeżym powietrzu, lub podczas wykonywania sportów zimowych. Model z wysokim kołnierzem chroni przed przedostającym się powietrzem.\nCena w punktach: 1439.80 pkt.\nKoszulka termoaktywna Avento działa jak druga skóra. Zapewnia ciepło podczas ćwiczeń na świeżym powietrzu, lub podczas wykonywania sportów zimowych. Model z wysokim kołnierzem chroni przed przedostającym się powietrzem i otarciami spowodowanymi zamkami błyskawicznymi.\nmateriał: 91% poliester/ 9% elastyna


Huawei Honor 3x - strona 2 - Archiwum Honor - Forum Android.com.pl\nCzyli ogólnie można śmiało zamawiać. Bo w sumie najważniejsze to menu ale jak jest po angielsku to spoko. A czy zauważyłeś jakieś wady, minusy tego telefony.?\nSzczerze. Nie zauważyłem jak narazie. Uzywam telefonu ponad 2 miesiące\nTo ja mam parę pytań do Lukanio82 jeżeli oczywiście można:\nJa też się dołączę z pytaniami:\n2. Za ile kupiłeś?\n3. Jak działa GPS? Jak szybko łapie fix'a? Jak zachowuje się w programach typu Endomondo?\n4. Jak wyświetlacz jest widoczny w ostrym słońcu?\n5. Czy jest różnica w dźwięku na słuchawkach przy zastosowaniu DTS'u?\nkupiłem ten telefon w Conrad w Berlinie za 300 euro za dodatkowe 20 euro można dokupic gwarancje na kolejne 2 lata\nWysłane z mojego HUAWEI G750-U10 przy użyciu Tapatalka\n---------- Post dołączono o 15:41 ---------- Poprzedni post napisano o 14:55 ----------\nwyświetlacz jest widoczny w ostrym słońcu. odbija słońce, przy włączonym dts jest efekt extra basu\nKupiłem na aliexpress za 300 euro\nGps działa wyśmienicie lapie w mig bez żadnych dodatkowych fixow\nWyświetlacz super przy każdym świetle\nCo do dts to mie jestem melomanem nie mogę sie wypowiedzieć dla mnie ładnie gra\nA bateria ile średnio trzyma ?\n1.5 dnia max\nWitam. wczoraj widziałem ten model w Auchan (w Realu też jest) w cenie 999zł. Czy warto go kupić?? Nie wiele w tym temacie można wyczytać, w tej chwili posiadam vertisa 01 plus i zastanawiam się nad zmianą właśnie na ten model. Cyferki w specyfikacji oraz benchmarki widziałem, ale jak wiadomo cyferki to nie wszystko. Interesuje mnie jakość zdjęć/filmów, jakość odtwarzanej muzyki na słuchawkach niekoniecznie fabrycznych, ewentualny serwis. Z tego co wyczytałem to aero2 śmiga i ogólna wydajność na przyzwoitym poziomie. Na Vertisa nie narzekam pod kątem wydajności a w honor 3x powinno być raczej dużo lepiej.\nMam już ten telefon. Jak dla mnie bomba. Wszystko śmiga. W Antutu 30k wykręcił. Ekran bardzo ostry i dokładny, moim zdaniem te 260ppi wystarczy, większe zagęszczenie pikseli już nie wpływa na komfort używania. W słońcu dobrze wszystko widać. (w ciemnych pomieszczeniach trochę za bardzo się wygasza ale to można sobie szybko pyknąć i wyłączyć) Nakładka EMUI ładna i prosta, nie muli jak Touchwiz. Super menadżer do zarządzania energią i wydajnością. Aparat bogaty w opcje i robi niezłe zdjęcia. (można się nawet trochę pobawić w manualne ustawienia) Wykonananie i spasowanie całości bardzo solidne, nic w ogóle nie trzeszczy i się nie ugina, nawet przy specjalnym zgniataniu go. Plastiki dobrej jakości, przyjemna tekstura tylnej klapki, coś ala plastikowy skaj. (ja oceniam obudowę na poziomie sgs4) Jedyny problem tego telefonu to jego popularność w Europie. Wersja Chińska (T00) dostała już podobno kitkata a wersja europejska (U10) jeszcze pewnie poczeka. Mała popularność spowodowała też tragiczny dostęp do dedykowanych akcesoriów. (Zamówienie pokrowca w Polsce graniczy z cudem).\nRównież jestem już jego posiadaczem Wszystko w jak najlepszym porządku. Poużywam trochę to zdam relację gdyż mam go dopiero do wczoraj wieczora


Stare zdjęcia Pod Piwnem - gmina Adamówka - archiwum historycznych fotografii\nHistoria, stare zdjęcia archiwalne, historyczne fotografie - Pod Piwnem\nHistory, old, archival photos, historical photos - Pod Piwnem\nUjrzyj starą opowieść zachowaną na wiekowych fotografiach - Pod Piwnem - gmina Adamówka\nDawne zdjęcia zachowane dla potomnych mogą stanowić kopalnie wiedzy dotyczącą historii otaczających nas miejsc. Unaoczniają jakie zmiany zaszły w ostatnim okresie. Budując naszą stronę pragniemy nie jedynie zaprezentować foto przeszłość lecz również zainteresować społeczność do współdzielenie się własnymi zbiorami.\nPunkty, obywatele, pejzaże, konstrukcje, legendy...\nZamierzamy zrobić wszystko żeby zamieścić obrazy opisujące wymienione punkty w sposób przedstawiający historię danego miejsca. Wybitnie ważne są obrazy miejsc które przestały istnieć, opisujące rzeczy mało popularne oraz miejskich legend. Fascynują nas także galerie ze starych fabryk oraz ukazujące codzienne obowiązki.\nPod Piwnem - Przetworzone stare zdjęcia ubarwione\nChcemy również aby każda migawka opublikowane na stronie pozostało poddane modyfikacji aby przedstawić kolorową wersję. Dzięki takim modyfikacjom otrzymujemy sposobność dostrzeżenia jeszcze lepiej różnic i lepszemu spostrzeżeniu przemijającej epoki. Naszym celem jest również zamieszczania roku utworzenia fotografii, opisów i wzmianki o tym co przedstawia zamieszczone zdjęcie.\nCyfryzacja dawnych fotografii to najlepszy sposób aby zatrzymać obrazy na długie lata bez zniszczenia i zapomnienia. Dzieląc się swoimi zbiorami masz możliwość kreować wraz z innymi wyjątkowe archiwum cyfrowe. Dzięki ogólnopolskiemu portalowi ilustracje mają szansę dotrzeć do większej liczby osób a informacje mają wpływ edukacyjny.\nGęsia Ulica Ciernie Wola Janki Górne Górne Wilkowice Głodowo Małe Świerki Granice Drugie Kotfin Krywe


Topaz Studio 2 | Fotoblogia.pl\n... pozyskało właśnie zbiory pierwszego studia fotograficznego w USA, które koncentrowało się wokół czarnoskórych. ...\n... Neil Bromhall wykorzystał swoją lustrzankę cyfrową z matrycą APS-C, model Nikon D500, do zarejestrowania zdjęć, które pozwoliły mu stworzyć 2 filmy poklatkowe. Każde z minutowych nagrań składa ... nie tylko pod kątem samego robienia zdjęć, W ...\n... . Na liście nie zabrakło również symulatorów bycia fotografem, a za oba odpowiadają polskie studia gamingowe. Birding Simuator Jak sama nazwa wskazuje, Birding Simulator jest symulatorem przeznaczonym ... wcielający się w fotografa dzikiej ...\n... Historia Davida J. Whitcomba jest niesamowita. Wszystko zaczęło się od nabycia starej nieruchomości, która skrywała swoje sekrety. Jednym z nich jest dawne studio fotograficzne, które zostało skrzętnie schowane przed mieszkańcami. ... tej ...\n... Fotografia to nie tylko sprzęt czy obróbka. W portrecie liczy się przede wszystkim człowiek. Po to, by zrobić dobre zdjęcie nie wystarczy studio i dobre ustawienie lamp błyskowych, a ważne ...


Wiadomości: W siatkówce nie pamięta się o zawodnikach\nStrona Główna > Publicystyka > Felietony > W siatkówce nie pamięta się o zawodnikach\nTo twierdzenie wydaje się być całkiem paradoksalne. Kto bowiem w sporcie może być ważniejszy od zawodników tę dyscyplinę uprawiających? Siatkówka wiele razy udowodniła, że jest wyjątkowa w pozytywnym, jak i tym negatywnym znaczeniu. Brak pamięci o sportowcach może się jednak kiedyś źle skończyć.\nNie od dzisiaj wiadomo, że siatkarze i siatkarki są bardzo mocno eksploatowani. Napięty do granic możliwości kalendarz reprezentacyjny czy też tendencja do ciągłego powiększania lig są obecne w tym sporcie nie od dzisiaj. Wprowadzone w ubiegłym roku rozgrywki Ligi Narodów zdają się potwierdzać tę tezę. 15 meczów w przeciągu pięciu tygodni? Żaden problem. Podróże do Japonii, Stanów Zjednoczonych i Australii, a w przypadku kobiet USA, Chin i Holandii. Któż nie chciałby się wybrać na takie wycieczki (i to jeszcze za darmo!). Problem w tym, że odbija się to na poziomie meczów, a przede wszystkim na zdrowiu sportowców. Powoli dochodzimy do progu absurdu, w którym siatkarze albo będą ciągle kontuzjowani, albo odmówią występu w narodowych barwach.\nKolejnym „cudownym” pomysłem włodarzy jest zorganizowanie turniejów mistrzostw Europy w 2021 roku w aż 16 (!) krajach. Jak miałoby się to odbywać? Jakie koszty stwarzają np. ciągłe podróże samolotowe? A jak to się odbije na zdrowiu siatkarzy? O tym nikt oczywiście nie pomyślał, ponieważ ważniejsze są pieniądze, których ma być więcej. A wcale tak nie będzie. Mecz Anglików z Polakami np. w Londynie raczej nie przyciągnie Wyspiarzy do hali. Zapełni się ona głównie naszymi rodakami pracującymi na obczyźnie. Podobnie będzie w wypadku ewentualnego meczu Dunek z Polkami w Kopenhadze. A rynek angielski i duński pozostaną tak samo nietknięte, jak były. Jeśli chcemy organizować turnieje w nowych krajach (a chcemy, wszystkie imprezy nie mogą być w Polsce, Włoszech i Rosji), to może wystarczy zmniejszyć opłaty za prawa do organizacji turnieju? Federacji z małych państw, ale także tych większych, w których siatkówka nie jest aż tak popularna, po prostu na to nie stać. Dobrym przykładem jest turniej kwalifikacyjny do igrzysk olimpijskich w Tokio, który podobno kosztuje aż pół miliona dolarów. Podejrzewam, że federacje z Finlandii, Słowenii czy Portoryko wolą zainwestować takie pieniądze w szkolenie młodzieży niż organizację trzydniowej imprezy.\nNikt z nas nie chce, a już z pewnością nie powinien pracować za darmo. Jednak problem z terminowymi płatnościami nie jest obcy dużej części zawodników. Profesjonalni siatkarze narażają swoje zdrowie nie tylko dla frajdy, ale także po to, żeby zapewnić sobie utrzymanie. Każdy chce zarobić możliwie jak najwięcej, bowiem generalnie w sporcie tylko nieliczni kontynuują swoje kariery, gdy mają więcej niż 40 lat. Włodarze ligi lubią przymykać oko na zespoły, które nie płacą lub robią to z dużym opóźnieniem. To wszystko odbija się na zdrowiu i psychice siatkarzy, ale także na poziomie meczów. Powinno się to zmienić, bowiem ciekawsze mecze przyciągają ludzi, sponsorów i pieniądze do sportu. Szefostwo niektórych drużyn powinno sobie przypomnieć, że z niewolnika nie ma pracownika. Wynikiem tego typu działań jest coraz więcej siatkarzy i siatkarek, które zmienią zespoły w trakcie sezonu. Może lepiej budować klub z troszkę słabszymi zawodnikami, ale jednak sprawnie funkcjonujący?\nCzarę goryczy przelało jednak wydarzenie związanie z Galą Siatkarskich Plusów. Nie zostały zaproszone dwie bardzo zasłużone panie dla polskiej kobiecej siatkówki: Katarzyna Gajgał-Anioł i Joanna Wołosz. Nawet mniej związanym z tym sportem osobom specjalnie nie trzeba tych zawodniczek przedstawiać. Jednak dla przypomnienia to zrobię. Pierwsza z pań to ośmiokrotna mistrzyni Polski, zdobywczyni Pucharu CEV i brązowa medalistka mistrzostw Europy w 2009 roku. Druga to obecnie jedna z najlepszych rozgrywających na świecie, na swoim koncie ma m.in. triumf w Lidze Mistrzyń i srebro igrzysk europejskich. Można sądzić, że takie osoby powinny z automatu dostać zaproszenie. Jednak tak się nie stało. A takich zawodników może być więcej, ponieważ prawdopodobnie nie każdy podzielił się tego typu informacją. Dziwnym trafem nie zabrakło z kolei miejsca dla wielu działaczy siatkówki.\nJaka może być recepta na problemy? Chyba już nie można mieć nadziei, że duża część siatkarskich włodarzy pójdzie po rozum do głowy i zacznie myśleć o zawodnikach. To przecież dzięki sportowcom i ludziom ich wspierających mają oni pracę w związkach. Jednak zdają się oni tego nie zauważać. W opinii wielu osób, także i mojej, siatkarze oraz trenerzy powinni usiąść przy stole i założyć związek zawodowy. W końcu historia na świecie, a zwłaszcza w naszym kraju pokazuje, że takie organizacje potrafią zmieniać istniejący porządek.\nCEV, FIVB, PZPS


Impas w związku - gdy z partnerem nie łączy już prawie nic. 'Wiele par wierzy, że w małżeństwie wystarczy się nie pozabijać'\nRedakcja 28.09.2018 12:37\nDwoje samotnych ludzi w związku? To nie rzadkość. Oddalanie się od siebie nie następuje jednego dnia, raczej nie poprzedza go spektakularne wydarzenie. Pierwsze oznaki są prawie niezauważalne. Jak je rozpoznać? Publikujemy fragmenty nowej książki Tatiany Mindewicz-Puacz 'Miłość. I co dalej?'.\nImpas w związku - gdy z partnerem nie łączy już prawie nic. 'Wiele par wierzy, że w małżeństwie wystarczy się nie pozabijać' Photo by Nathan Dumlao on Unsplash\nGdy tracisz nadzieję, że "on się zmieni"\nBrakuje nam sił, pomysłu na to, dokąd dalej iść, lub też przeszywa nas lęk o to, że gdziekolwiek pójdziemy, będzie jeszcze gorzej niż jest (...).\nCzasami martwym punktem jest dla nas frustracja przeżywana w związku, który zawiódł nasze oczekiwania, choć przecież miało być zupełnie inaczej. Zamiast spełnienia po okresie euforii trwającym kilka miesięcy, a w najlepszym przypadku kilka lat, przychodzi rozżalenie. Szukaliśmy w ramionach partnera ukojenia, uczyniliśmy go jedyną osobą odpowiedzialną za nasze samopoczucie, a kiedy nie dał nam tego, na co czekamy, znowu przeżywamy ból porażki.\nJedynej nadziei na poprawę sytuacji upatrujemy w tym, że on lub ona się zmieni. Nasze potrzeby przybierają formę oczekiwań nie-do-spełnienia wyrażanych w postaci żalu lub pretensji. Dyskusje przeradzają się w bitwy, w których bronią jest wzajemna krytyka, a po każdej z takich bitew zostają dotkliwe, coraz trudniejsze do opatrzenia rany. Nadal kochamy, ale nie potrafimy się tym kochaniem w żaden sposób cieszyć.\nCZYTAJ TEŻ: Jak mężczyźni niszczą związki? 7 zachowań, które sprawiają, że ona jest coraz bardziej sfrustrowana >>\nNowa książka Tatiany Mindewicz-Puacz 'Miłość. I co dalej?' Archiwum prywatne\nGdy samotność trwa tyle, że już nie wierzysz, że z kimś będziesz\nKiedy indziej impas to zbyt długa samotność, która sprawia, iż tracimy nadzieję na to, że jeszcze kiedyś ułożymy sobie z kimś życie. Rozdarci pomiędzy własnymi przyzwyczajeniami a pragnieniem bycia z drugą osobą, popadamy na przemian w rezygnację lub desperację. Świadomi tego, kim jesteśmy, dojrzali i samowystarczalni radzimy sobie doskonale w wielu obszarach życia, jednak nasze życie uczuciowe jest pasmem krótkich zachwytów i wielkich rozczarowań.\nTęsknimy za bliskością bardziej, niż chcemy to pokazać światu, z coraz większą desperacją łapiemy okruchy czułości tam, gdzie nie ma żadnych szans na więcej. Wchodzimy w związki bez przyszłości lub takie, które z góry skazują nas na cierpienie. A kiedy wreszcie udaje nam się z nich wydostać, tracimy nadzieję i siłę do próbowania raz jeszcze. Czynimy nasze granice zbyt elastycznymi lub budujemy mur, który zamiast nas chronić, odgradza od szansy na przeżywanie miłości.\nI wreszcie impas jako miejsce, do którego dotarliśmy samotnie, choć przez wiele lat żyliśmy w przekonaniu, że żyjemy w związku. Prawda o tym, że z naszym partnerem nie łączy nas już prawie nic, że po wielu próbach naprawiania i poprawiania nie mamy już siły nawet na to, żeby się pokłócić, jest przytłaczająca. Dociera do nas, że to koniec, ale lęk przed odejściem jest większy niż ból samotnego trwania obok siebie.\nZOBACZ TEŻ: Tak kobiety niszczą związki (według prof. Zbigniewa Lwa-Starowicza)\n'Wszystko da się naprawić' przekonuje prof. Zbigniew Lew-Starowicz w rozmowie z Krystyną Romanowską (wyd. Czerwone i Czarne). Na początek trzeba jednak dostrzec swoje błędy. Wszyscy je popełniają, kobiety też.\nZgadzasz się, że kobiety czasem 'zamieniają się w kwoki, które nie chcą mężczyzn wypuścić spod skrzydeł'? Jeśli tak, to zapewne zrozumiesz pozostałe słowa profesora. Język dość ostry, fragmentami 'niedzisiejszy', a jednak: coś w tym jest.\nNieumiejętna krytyka i odmawianie seksu w sposób, który trudno zaakceptować... Coś jeszcze? Zobacz!\nDoczekać momentu "aż dzieci dorosną"\nWyrzuty sumienia nie pozwalają nam na żaden ruch, obarczamy się odpowiedzialnością nie tylko za to, co sami czujemy, ale i za to, co czuje nasz partner. Umęczeni, tracimy radość życia i nadzieję na to, że kiedykolwiek będziemy szczęśliwi. Karmimy się ochłapami miłości, które próbujemy wydobyć ze wspomnień, bo rzeczywistość od dawna nie dostarcza nam niczego, co przypominałoby uczucie między dwojgiem ludzi.\nOdsuwamy konieczność podjęcia jakiejkolwiek decyzji w bliżej nieokreśloną przyszłość, którą dla uspokojenia siebie nazywamy 'jak dzieci dorosną', 'jak stanę na nogi' lub 'jak kogoś poznam'.\nBez względu na to, co jest przyczyną impasu, co sprawiło, że znaleźliśmy się w takiej sytuacji, towarzyszy nam poczucie beznadziejności, smutku, żalu, a przede wszystkim obawa przed permanentnością tej sytuacji lub w najlepszym przypadku - nieuchronną powtarzalnością. Kiedy kolejne próby poradzenia sobie z trudnościami kończą się niepowodzeniem, słabnie nasza wiara w to, że może być lepiej.\nDopatrujemy się w tym, co nas spotyka, zamiarów boskich lub dyktatu losu, który jest nam z góry pisany. Popadamy w zwątpienie, frustrację, rezygnację.\nNie da się nikomu doradzić w miłości\nBardzo często, kiedy jedno z partnerów postanawia skorzystać z pomocy i rozpoczyna terapię, ma poczucie, że skoro ta druga osoba się na nią nie zdecydowała, i tak nic się nie zmieni. Faktycznie, trudno pracować nad związkiem w pojedynkę, jednak bezcenną wartością pracy nad sobą jest przyjrzenie się własnym uczuciom, zrozumienie tego, co przeżywamy.\nPrzygotowanie do zmiany, bez względu na to, jaką finalnie podejmiemy decyzję, ma ogromne znaczenie. Silniejsi wewnętrznie, bardziej świadomi siebie i spójni jesteśmy w stanie poradzić sobie z trudnościami, bo wiemy, że są one integralną częścią każdego ważnego procesu. Wiemy, że idziemy w dobrym kierunku, i prędzej czy później pojawią się także pozytywne efekty tej zmiany.\nW sprawach tak osobistych i delikatnych jak miłość nie ma mowy o podpowiadaniu komuś, co powinien robić, przekonywaniu go do czegokolwiek. Metod i dróg ucieczki jest wiele. Jednak jeśli jej głównym celem będzie ucieczka od siebie, szanse na to, że faktycznie coś się zmieni, są zerowe. Niezależnie od tego, którą z dróg wybierzemy.\nPresja na utrzymanie rodziny za wszelką cenę\nCzekanie na cud, podobnie jak analizowanie w nieskończoność tego, co nas przygnębia, nie pomaga wydobyć się z impasu. Żeby zmienić nasze życie, trzeba najpierw zmienić sposób myślenia o nim, dostrzec nowe możliwości, zacząć działać inaczej niż dotąd. Nie ma gwarancji, że to wpłynie na naszego partnera i że on także zechce wykonać tę pracę, ale z całą pewnością ta droga daje większe szanse na odzyskanie równowagi wewnętrznej i powrót chęci do życia.\nA może być bardzo różnie. Znam wiele par, zwłaszcza tych z pokolenia moich rodziców, które wybierając model pt. 'przetrwanie', przeżyły ze sobą wiele lat. Lęk przed samotnością był silniejszy od cierpienia przeżywanego w pustym, pozbawionym uczucia, a czasami także szacunku związku.\nPresja na utrzymanie rodziny za wszelką cenę, obawa przed oceną i niezrozumieniem ze strony bliskich, skomplikowane sprawy majątkowe, a także silne przekonanie, że w małżeństwie wystarczy się nie pozabijać, żeby móc ze sobą być, to tylko kilka powodów, dla których wiele związków nie zdecydowało się rozstać.\nZnam też pary, które poddały się przy pierwszych trudnościach, bo jak tylko minęła faza romantycznego zauroczenia i dzikiej namiętności, oboje lub jedno z nich, rozczarowane, zdecydowało się szukać swojego szczęścia w ramionach innej osoby. Łatwo ulec złudzeniu, że życie jak z bajki można wieść nie tylko w filmach czy na zdjęciach z Instagrama, ale także w realu.\nChcemy kochać i być kochani, a tę potrzebę trudno zrealizować w pojedynkę\nPerspektywa wiecznie uśmiechniętej i zapatrzonej w siebie pary kochanków jest kusząca. Na tyle, że wiele osób, nie zastanawiając się nad jej autentycznością, postanawia taki stan uczynić celem swojego życia.\nJednak zdecydowanie najwięcej znam związków, które znalazły się w miejscu, w którym nie potrafią sobie odpowiedzieć na pytanie 'co dalej?'. Zawieszeni między tym, czego pragną, a tym, co jest, idą przez życie wspólnie, choć w zasadzie osobno.\nWspółcześnie niełatwo jest odwołać się do jakiegokolwiek modelu, który pomógłby określić, co to znaczy dobry związek. Wiadomo, że już nie chodzi o to, że samemu trudniej przetrwać, czy też że we dwoje łatwiej zorganizować sobie życie. Jesteśmy coraz bardziej samowystarczalni. Jednak niezależnie od wszystkich zmian kulturowych i społecznych, niezależnie od tempa życia, które wyprzedza zmianę naszych przyzwyczajeń, niezmiennie potrzebujemy miłości.\nChcemy kochać i być kochani, a tę potrzebę trudno zrealizować w pojedynkę. Dlatego dążenie do dzielenia z kimś życia i zbudowania dającej poczucie szczęśliwości relacji są jednym z naszych kluczowych pragnień.\nKażdy ma narzędzia do przeprowadznia zmiany\nZnalezienie partnera, a już z pewnością założenie z nim rodziny wydają się gwarancją tego, że udało nam się ułożyć sobie życie we dwoje, że teraz już będzie 'z górki'. Skoro zdecydowaliśmy się na coś więcej niż przelotny romans, skoro zadeklarowaliśmy, że chcemy być razem na dobre i na złe, to można by pomyśleć, że najtrudniejsze za nami. Przecież łączą nas wspólne sprawy, dom, dzieci i cała masa wynikających z faktu założenia rodziny obowiązków.\nZapominamy o tym, że bliska relacja z drugim człowiekiem wymaga innego rodzaju troski niż organizowanie codziennego życia. Co ważniejsze, żeby być szczęśliwym z partnerem, trzeba najpierw umieć być szczęśliwym ze sobą.\nKryzys rzadko jest czymś, co przychodzi nagle i niespodziewanie. Zazwyczaj jest konsekwencją wielu zdarzeń. Nie dostrzegamy sygnałów lub je ignorujemy, bo mamy tendencję do utrzymywania stanu stwarzającego iluzję bezpieczeństwa tak długo, jak udaje nam się w nim przetrwać. Myśl o zmianie budzi w nas taki lęk, że nie bardzo mamy ochotę zabierać się do reformowania naszego życia.\nJesteśmy wyposażeni w zestaw instrumentów pozwalających widzieć sprawy w taki sposób, w jaki jest nam wygodnie. Racjonalizujemy, koloryzujemy, tłumaczymy. Krótko mówiąc, robimy, co się da, żeby rzeczywistość - a raczej wyobrażenie o niej, które tak pieczołowicie budowaliśmy - pozostała nienaruszona.\nCzasami wystarczy impuls, żeby ruszyć z miejsca i rozpocząć serię całkiem nowych zdarzeń\nKiedy zaczynamy życie we dwoje, jesteśmy pewni, że podjęliśmy decyzję na całe życie. Chyba nikt nie zawiera małżeństwa, nie wchodzi w poważny związek z założeniem, że będzie się później zastanawiał, czy to ma sens. A jednak...\nChociaż wydawać by się mogło, że impas to katastrofa dla związku, w rzeczywistości może być szansą, punktem zwrotnym. Nie należy go traktować jako porażki, a jedynie jako konsekwencję od lat popełnianych błędów. Już samo ich dostrzeżenie przez któregokolwiek z partnerów daje nadzieje na przyszłość.\nKiedy znam przyczyny, mogę mieć wpływ na skutki. Nawet jeśli tylko jedno z nas zacznie zmieniać swoje postępowanie, wpływu tej zmiany niewątpliwie doświadczy także drugie. Wprawdzie nie mamy gwarancji, że ukochana osoba też zechce się zmieniać, ale w znaczący sposób zwiększamy na to szanse.\nAda po wyjściu od terapeuty, w dniu, w którym przypomniała sobie romantyczno-erotyczny wieczór sprzed lat, wróciła do domu z zupełnie innym nastawieniem. Nie wiedziała jeszcze, ile pracy przed nią i przed jej mężem, ale po wielu latach patrzenia na niego jak na wroga znów dostrzegła w nim kochanego faceta.\nCzasami taki impuls wystarczy, żeby ruszyć z miejsca i tym ruchem rozpocząć serię całkiem nowych zdarzeń. Kiedy zmieniamy perspektywę, realnie odmieniamy nasze życie. Odkrywamy możliwości, których istnienia nie mieliśmy świadomości.\nImpasy w związkach są do pokonania, ale wymagają od nas dokonania wyboru\nKiedy zaczynałam pisać tę książkę, zastanawiałam się, czy to, że mowa w niej przede wszystkim o kryzysach przeżywanych w związku, nie zniechęci was do sięgnięcia po nią. W końcu w książce o miłości można by się spodziewać czegoś o romantycznych początkach i motylach w brzuchu. Ale zaryzykowałam i zdecydowałam się skupić na tym, co się z nami dzieje, kiedy znajdujemy się w impasie, gdy mamy wrażenie, że w naszej relacji doszliśmy do ściany.\nZapytacie pewno, dlaczego chciałam się skupić na kryzysach. Czyżbym nie wierzyła w piękną i wielką miłość? Odpowiem najszczerzej, jak potrafię. Wybrałam taki temat właśnie dlatego, że wierzę w siłę, a przede wszystkim w wartość uczucia, jakie może łączyć dwojga ludzi. A także dlatego, że wiem, iż związki, nawet te najbardziej romantyczne, jeśli mają być trwałe i dobre, wymagają pracy każdego z partnerów.\nI dlatego, że zbyt często spotykam pary tworzone przez ludzi, którzy czują się bardzo samotni, bo nie potrafią ze sobą rozmawiać i zapomnieli, co to znaczy troszczyć się o siebie wzajemnie. Oraz z poczucia, że warto wykorzystać każdą szansę, żeby ocalić związek dwojga kochających się ludzi.\nAle również z tego powodu, żeby wszystkim, którzy są teraz w związkach bez przyszłości lub bez miłości, powiedzieć, że koniec relacji, choć boli, często jest początkiem czegoś nowego. Że bycie samemu przez jakiś czas może być lepsze od samotnego trwania obok siebie. Daje nam szansę na poznanie siebie oraz otwiera nas na nowe doświadczenia.\nPrzede wszystkim jednak napisałam tę książkę dlatego, że moim zdaniem miłość to najważniejszy prezent, jakim mogą się wzajemnie obdarować ludzie. Warto zrobić, co w naszej mocy, żeby się o nią zatroszczyć. Nie wolno jej pozwolić umierać powolną śmiercią na chorobę zwaną zaniedbaniem. A kiedy się zdarzy, że wbrew naszej woli i staraniom straciliśmy moc, żeby ją zatrzymać - bo do tego potrzeba dwóch osób - dajmy jej odejść. Pożegnajmy wspomnienia i przygotujmy się na przyjęcie tego pięknego daru ponownie.\nNa sam koniec raz jeszcze chciałbym was zapewnić, że impasy w związkach są do pokonania. Niezależnie od ich rodzaju wymagają jednak od nas dokonania wyboru. Czasami niezwykle trudnego, za którym idzie chwilowe cierpienie i ciężka praca. Pamiętajmy, że jeśli oczekujemy zmiany naszego samopoczucia, musimy zmienić zarówno nasze myślenie, jak i zachowanie.\nTylko wtedy na powrót wprawiamy w ruch nasze życie, odzyskujemy siły do pójścia o krok dalej. Wybierzmy najlepiej, jak w danym momencie potrafimy, i nie oglądając się za siebie, idźmy do przodu. Jestem pewna, że jeśli to zrobimy, prędzej czy później odzyskamy wiarę w miłość i zagubione po drodze szczęście. Nie tylko w to wierzę, ale wiem, że tak będzie.\nKoniec miłości i związku to bardzo często życiowa tragedia, ból i dużo lęku o to, co dalej. Ale rozstanie może przynieść też wiele dobrego. Udało Ci się odmienić swoje życie, gdy związek się skończył? Wyjść z trudnej relacji? A może swój związek uratować? Masz historię, która uczy, motywuje i daje nadzieję? Podziel się nią z innymi czytelniczkami.\nDla autorek i autorów najciekawszych opowieści przygotowaliśmy egzemplarze książki "Miłość. I co dalej?" Tatiany Mindewicz-Puacz.\nPiszcie na adres: kobieta@agora.pl.\nNaukAwe bla, bla, bla. Na tej zasadzie należałoby po 3-4-letnim okresie zakochania zmieniać partnera na kolejnego i tak w kółko. Uwielbiam takich kołczszarlatanów trzepiących kasę na ludzkim nieszczęściu i naiwności\nNalezy swiat i ludzi widziec takimi jakimi sa,\na nie takimi jakimi bysmy chcieli zeby byli.\nTrzezwe spojrzenie winno powodowac trzezwe decyzje.\nNalezy sobie tez wyznaczyc limit strat\ni na nim zakonczyc nieefektywne proby\nratowania tego, czego sie nie da uratowac.\nZawsze mamy siebie i swoje zycie,\nktore mozemy do konca sknocic\nlub tez zaczac "zyc jak emu, po swojemu".\nPierwszym bliznim dla siebie jestesmy my sami\ni wobec siebie mamy najwieksze zobowiazania.\nZreszta jest to zgodne z zasada milosci blizniego.\nNie zapominac, ze brak decyzji jest tez decyzja\ni to czesto najbardziej brzemienna w skutkach.\nA czas jak glupi ucieka.\nTo pani w sam raz dla Trzaskowskiego czy dr Ewy. Ładnie pachnie, ma białe i równe ząbki i mówi jak prawdziwa europejka. A co mówi? Ano, że może być tak lub tak a czasami to nawet tak bo reguł nie ma. Super babka.\nStreszczenie artykułu: na świętego Hieronima jest dyszcz albo go ni ma.\nA cio to za manekin ta mentorka?\nCo to mentorka? ment orka?\nGrubego bolca jej trzeba.


Dynamic Color Co. (48)\nDo konturu (2)\nDo wypełnień (2)\nZgodnie z Rozporządzeniem Komisji UE z dnia 14.12.2020 r. (REACH) wchodzącym w życie z dniem 4.01.2022 r. farby te przestają być zgodne z unijnymi wymaganiami, przez co nie można ich stosować do tatuażu. Mogą być wykorzystywane wyłącznie do nauki na sztucznych skórach oraz do innych celów artystycznych.\nDYNAMIC, 00 MIXING SOLUTION, 120 ML\nKod prod.: 7321\n00 Mixing Solution to idealny produkt do mieszania i rozcieńczania farb do tatuażu. Tworzenie stopniowanych odcieni szarości staje się dużo łatwiejsze z Dynamic 00 Mixing Solution. Do produkcji używana jest najczystsza woda, która jest filtrowana, destylowana i uzdatniana promieniami UV, wszystko aby zapewnić najwyższą czystość i utrzymać proces wytwarzania zgodnie z najwyższymi standardami. Pojemność 120 ml.\nDYNAMIC, 00 MIXING SOLUTION, 240 ML\nKod prod.: 7320\n00 Mixing Solution to idealny produkt do mieszania i rozcieńczania farb do tatuażu. Tworzenie stopniowanych odcieni szarości staje się dużo łatwiejsze z Dynamic 00 Mixing Solution. Do produkcji używana jest najczystsza woda, która jest filtrowana, destylowana i uzdatniana promieniami UV, wszystko aby zapewnić najwyższą czystość i utrzymać proces wytwarzania zgodnie z najwyższymi standardami. Pojemność 240 ml.\nDYNAMIC, BLACK, BLK, 240 ML\nKod prod.: 3404\nDynamic Black Farba bez ceryfikatu UE (REACH). Od dnia 04.01.2022, produkt do zastosowania wyłącznie na sztucznej skórze lub do innych celów artystycznych.\nIlość musi zawierać się w przedziale 1 - 453\nKod prod.: 1124\nIlość musi zawierać się w przedziale 1 - 466\nDYNAMIC, BLUE, BD1, 30 ML\nKod prod.: 2067\nFarba bez ceryfikatu UE (REACH). Od dnia 04.01.2022, produkt wyłącznie do zastosowania tylko na sztucznej skórze lub do innych celów artystycznych.\nDYNAMIC, BRIGHT ORANGE, BRO1, 30 ML\nKod prod.: 7317\nDYNAMIC, BROWN, BRN, 30 ML\nKod prod.: 2065\nDYNAMIC, BUBBLE GUM, BUB, 30 ML\nKod prod.: 6036\nDYNAMIC, BURGUNDY RED, RD4, 120 ML\nKod prod.: 7322\nDYNAMIC, BURGUNDY RED, RD4, 30 ML\nKod prod.: 2063\nDYNAMIC, CANARY YELLOW, YD4, 120 ML\nKod prod.: 7323\nDYNAMIC, CANARY YELLOW, YD4, 30 ML\nKod prod.: 2059\nDYNAMIC, CHINESE RED, RD2, 120 ML\nKod prod.: 7324\nDYNAMIC, CHINESE RED, RD2, 30 ML\nKod prod.: 2061\nDYNAMIC, ELECTRIC BLUE, ELB, 120 ML\nKod prod.: 7325\nDYNAMIC, ELECTRIC BLUE, ELB, 30 ML\nKod prod.: 6890\nDYNAMIC, FIRE RED, RD1, 120 ML\nKod prod.: 7326\nDYNAMIC, FIRE RED, RD1, 30 ML\nKod prod.: 2062\nDYNAMIC, GOLDEN YELLOW, YD7, 30 ML\nKod prod.: 6038\nDYNAMIC, GREEN, GD1, 30 ML\nKod prod.: 2066\nDYNAMIC, GREYWASH SET, 4 SZT, 120 ML\nKod prod.: 6893\nFarby bez ceryfikatu UE (REACH). Od dnia 04.01.2022, produkt wyłącznie do zastosowania tylko na sztucznej skórze lub do innych celów artystycznych.\nDYNAMIC, GREYWASH, #20, 120 ML\nKod prod.: 6886\nDYNAMIC, GREYWASH, #40, 120 ML\nKod prod.: 6887\nDYNAMIC, GREYWASH, #60, 120 ML\nKod prod.: 6888


ie jamy ustnej, codzienne szczotkowanie zębów, używanie nici stomatologicznych i regularne kontrole na fotelu dentystycznym pozwolą nam utrzymać zdrowy uśmiech na wiele lat. W dzisiejszych czasach z\nDodane: 23-03-2022 00:31\nWizyty u lekarza którym jest dentysta, niektórym z nas mogą się kojarzyć dość... strasznie, ale warto wiedzieć o tym, że dbanie o zdrowie jamy ustnej, codzienne szczotkowanie zębów, używanie nici stomatologicznych i regularne kontrole na fotelu dentystycznym pozwolą nam utrzymać zdrowy uśmiech na wiele lat. W dzisiejszych czasach z\n4 Pomysłów Aby korzystać z porad prawnika w GliwicachDobre rady jak kupić oprogramowanie dla logistykiWhen ink or toner runs out...Czy wiesz jak Mieć piękne zęby żeby później tego nie żałować?Potrzeba pomocy prawnejMapki, pomiary i obliczenia - czyli praca w geodezjiInformacje o prawieNaprawić klimatyzację? Szybko! But how to buy a drum brake? O myjniach i samochodachTemat dnia: olejki kosmetyczneJak dbać o siebie? Ogólnie o kwestiach kosmetycznychEver wondered about hiring a cleaning companyTłumaczeniaWybielić zęby? Szybko!Tańsze panele fotowoltaiczneŚmiali Się Gdy Powiedziałem, że Chcę odmłodzić cerę. Ale Gdy Zobaczyli Jak ...Nie bój się stomatologaNigdy Nie Rób Tych 8 Rzeczy Jeśli Chcesz kąpać się baliiArtykuł o kwestiach stomatologicznychStomatologia, a protetykaProdukty typowo dziecięceKto musi Kupić krem arganowy? Vi skal til tannlegen Kilka słów o odzieży termoaktywnejJak znowu poczuć się dobrze we własnej skórzeSzybalski-stomatologia.plMoving electric connectors? How it works?Kartki i karty zaproszeniowe na weseleDentyści, stomatolodzy i ...


Bioetyka, t. 1. Medycyna na granicach życia - Kazimierz Szewczyk - epub, mobi, ebook – Ibuk.pl\nNowoczesny, przystosowany do polskiej specyfiki wykład o bioetyce! Autor definiuje bioetykę jako etykę systemów opieki zdrowotnej w społeczeństwach demokratycznych. Przywołuje zarówno klasyczne przykłady dające początek bioetyce, jak i kazusy z rodzimej praktyki medycznej, co sprawia, że praca – nic nie tracąc z walorów podręcznika dla studentów medycyny, biologii, filozofii i prawa – staje się także ciekawą lekturą dla lekarzy, biologów, filozofów i prawników oraz szerokiego grona czytelników zainteresowanych moralną stroną uprawiania medycyny. Po raz pierwszy w polskiej literaturze przedmiotu uwzględniono w tak szerokim zakresie kulturalne, społeczne, prawne i ekonomiczne realia Polski, które wpływają na kształt polityki zdrowotnej naszego kraju.\nPublikacja stanowi nowoczesny, kompleksowy przewodnik po bioetyce - nowej dziedzinie refleksji teoretycznej i praktyki społecznej zajmującej się etycznymi aspektami nauk biomedycznych w kontekście ich uwarunkowań społeczno-kulturowych,... więcej >\nI. Etyka lekarska i bioetyka 16\nA. Cele dydaktyczne 17\nB. Część teoretyczna 17\n1.1. Przysięga Hipokratesa 19\n1.3.2. Kodeks etyki medycznej Amerykańskiego Towarzystwa Medycznego 25\n1.3.3. Zasady obowiązków i praw lekarzy Warszawskiego Towarzystwa Lekarskiego 28\n3.5.1. Polski Kodeks etyki lekarskiej jako manifestacja konserwatywnego ujęcia relacji etyka lekarska–bioetyka 79\nC. Część analityczna 84\n1.1. Historia przyjęcia noweli Kodeksu etyki lekarskiej z 2003 roku 86\nD. Pytania kontrolne 98\nE. Literatura uzupełniająca 99\nII. Pacjent jako osoba. Zgoda i przymus w medycynie, tajemnica lekarska 101\nA. Cele dydaktyczne 103\nB. Część teoretyczna 104\n1.6. Zgoda w przepisach Kodeksu etyki lekarskiej 127\nC. Część analityczna 151\nBioetyka, t. 1. Medycyna na granicach życia - RECENZJE


Rok 2005 - Systemy Wspomagania Organizacji\nW latach 1984-1992 skoncentrowano uwagę na formułowaniu kierunku kształcenia informatyki ekonomicznej, kładąc nacisk na przekazywanie wiedzy i zdobywanie umiejętności praktycznych w budowie, wdrażaniu i eksploatacji systemów informatycznych zarządzania w gospodarce narodowej. Realizowane w tym okresie prace badawcze, które obejmowały problematykę tworzenia metodologii budowy oraz wdrażania komputerowych systemów wspomagania decyzji oraz później systemów ekspertowych i inteligentnych systemów wspomagania decyzji, pozwoliły Zakładowi Informatyki na pełnienie roli przodującego ośrodka naukowego w kraju.\nPrzełomowym momentem w naszym naukowo-dydaktycznym życiorysie był rok 1992, kiedy w ramach zmian organizacyjnych przekształcono Zakład Informatyki w Katedrę Informatyki, która znalazła się w strukturze Wydziału Zarządzania. Katedra podjęła realizację badań dotyczących sformułowania metodyki budowy i wdrażania systemów ekspertowych w finansach, bankowości, rachunkowości i zarządzaniu. Kontynuowała koordynowanie badań, we współpracy z ośrodkami zagranicznymi, w zakresie wykorzystania nowoczesnych technologii informacyjnych w systemach wspomagania decyzji, tj. multimediów, hurtowni danych, OLAP, Business Intelligence, software agent, Internetu i narzędzi mobile communication. Utrwalając przodującą pozycję Katedry w obszarze kreowania teorii, metodologii i zastosowania systemów informatycznych zarządzania, zintegrowanych systemów informatycznych, systemów wspomagania decyzji i systemów ekspertowych, rozpoczęto także prace badawcze w zakresie wykorzystania technologii internetowych w systemach informatycznych organizacji.\nW ostatnich latach większość prac badawczych skupia się wokół problematyki budowy społeczeństwa informacyjnego, w szczególności systemów informatycznych organizacji wirtualnej, e-biznesu, e-marketingu, e-bankingu,\nW 2004 roku w Katedrze wyodrębniono cztery zakłady: Zakład Strategii i Metod Budowy Systemów E-biznesu, którym kieruje prof. H. Sroka, Zakład Inżynierii Wiedzy, którym kieruje prof. J. Gołuchowski, Zakład Inżynierii Systemów Informatycznych Zarządzania, którym kieruje dr hab. St. Stanek oraz Zakład Technologii Informatycznych i Komunikacyjnych, którym kieruje dr hab. C. Olszak.\nPrzez cały czas Katedra rozwija współpracę z innymi ośrodkami naukowymi w kraju, w szczególności z Uniwersytetem Warszawskim, Akademią Ekonomiczną we Wrocławiu i PAN. Katedra utrzymuje także kontakty ze znanymi ośrodkami zagranicznymi w Japonii, USA, Australii, Niemczech, Anglii, Francji, Holandii, Belgii, Danii, Szwecji, Austrii, Włoszech, Czechach i Słowacji. Współpraca z ośrodkami zagranicznymi realizowana jest w formie wspólnych projektów badawczych, staży naukowych oraz aktywnego uczestnictwa w konferencjach.\nOsobny rozdział w działalności Katedry zajmuje organizacja konferencji naukowych. Na przestrzeni lat zorganizowaliśmy wiele konferencji naukowych, w tym międzynarodowych, z The 7th International Conference of the International Society for Decision Support Systems ISSDSS’03, na czele. Jednak tylko jedna z nich SWO, ma charakter cykliczny. Nazwa konferencji ewoluowała od Systemów Wspomagania Decyzji, przez Inteligentne Systemy Wspomagania Decyzji, do Systemów Wspomagania Organizacji (od 1999 roku). Zmieniały się także miejsca organizacji konferencji (Wisła, Szczyrk, Ustroń), dopóki nie znaleźliśmy swego „ustronnego”(przenośnie i dosłownie) miejsca na mapie.\nOd lat nasza publikacja jest wysoko oceniana przez środowiska naukowe. W pracy znajdują się opracowania przedstawicieli zaprzyjaźnionych ośrodków akademickich i praktyki gospodarczej. Tematyka poruszanych opracowań jest rozległa i obejmuje m.in. zagadnienia strategii biznesu i systemów informatycznych zarządzania reinżynierii procesów gospodarczych, rozwoju technologii informatycznych, systemów wspomagania kierownictwa, systemów zarządzania wiedzą, hurtowni danych, Business Intelligence, elektronicznego biznesu, organizacji wirtualnych, zastosowań gospodarczych Internetu i intranetu.\nW publikacji zostało wyodrębnionych pięć rozdziałów: Teoretyczne podstawy tworzenia SWO i strategie budowy e-biznesu, Rozwiązania internetowe i systemy informatyczne e-biznesu, Zarządzanie wiedzą i rozwiązania Business Intelligence, Metody formalne w SWO oraz Realizacja SWO i rozwiązania praktyczne w SWO.


Widzew - Skra 1:2. Srogi zawód. Falstart Widzewa ZDJĘCIA | Gol24\nWidzew - Skra 1:2. Srogi zawód. Falstart Widzewa ZDJĘCIA\nDariusz Kuczmera 03.06.2020\nKibice wbrew ostrzeżeniom i zakazom pojawili się przed stadionem. W eskorcie policji kibice łodzian dopingowali przed bramą stadionu. Policji było mnóstwo.\nMecz był rozgrywany w nietypowych warunkach pandemii, czyli bez kibiców. Świetnym pomysłem było odtwarzanie okrzyków fanów, którzy mogli nagrać swój głos i wysłać go do klubu. Przez głośniki był puszczany doping. Słynne „Broendby” brzmiało niczym z wypełnionych trybun. „Tę piosenkę, tę jedyną śpiewam dla ciebie drużyno” – słyszeliśmy takie „Serce w plecaku”. O sercu Łodzi też mówi się często na Widzewie. Na telebimach pojawiały się zdjęcia kibiców. Fani klubu zadbali o ciekawą oprawę meczu w czasie epidemii.\nNa trybunach zaś pojawiły się – jak wcześniej informowaliśmy – dużych rozmiarów banery sponsorów Widzewa: Owczary, Murapol, Salvum, Wec, LVbet, #100Lat Pasji. Na sektorze pod zegarem wywieszono transparent o treści: „Trwa pandemia lecz nic się nie zmienia, awans Widzewa jest do zrobienia”.\nWidzew pod wodzą trenera Marcina Kaczmarka dopracował się już żelaznego składu i tylko kontuzje lub zmiany mogą tym żelastwem rozkołysać. I właśnie kontuzjowanego Marcina Pięczka zastąpił na lewej obronie Kornel Kordas, a w środku pola reżyserem na miarę filmu nominowanego do Oscara miał był Marcel Gąsior, który zapełnił lukę po pauzującym za żółte kartki Mateusza Możdzenia. Marcel Gąsior po raz pierwszy zagrał od początku meczu, do tej pory zaliczył zaledwie 40 minut w trzech meczach jako rezerwowy. Rzucony został na głębokie wody.\nNa ławce rezerwowych pojawili się Daniel Mąka, który wraca po kontuzji (ostatni raz zagrał 3 listopada) i nowicjusz Filip Becht.\nFatalna była gra łodzian. Miłe złego początki. W 32 minucie kapitalnym strzałem z 30 metrów popisał się Marcel Gąsior i trafił w poprzeczkę. Byłby gol miesiąca. Odpowiedź Piotra Noconia była niebezpieczna. Piłkarz strzelił z bliżej odległości, ale piłka minęła o metr bramkę Widzewa. Jeszcze przed przerwą Marcel Gąsior wstrzelił piłkę w pole karne, nikt jej nie trącił, a piłkę zmierzającą w światło bramki golkiper gości złapał nie bez problemów.\nZaraz po przerwie piłkarze Widzewa sprezentowali gola gościom. Zaczęło się od tego, że z prawej strony boiska wolnego egzekwował Kornel Kordas, jakby nikt inny nie mógł tego zrobić. Piłkę źle zagraną z tego wolnego łatwo złapał bramkarz, podał na prawo, tam gdzie nie było naszego lewego obrońcy i goście zaatakowali śmielej. W dobrej sytuacji w polu karnym strzelał Daniel Rumin i trafił piłką w rękę Łukasza Kosakiewicza. Jedenastka. Pewnym kopnięciem wykorzystał ją Adam Mesjasz.\nWidzewiacy zamiast szybko odrobić straty, pozwolili gościom uderzyć jeszcze raz. W 55 minucie po kombinacyjnej akcji lewą stroną i dośrodkowaniu gości Daniel Tanżyna popełnił błąd i nie zablokował podania. Piłka trafiła do Daniela Rumin, który z bliska strzelił do siatki.\nW61 minucie do siatki trafił Konrad Gutowski, ale sędzia uznał, że Marcin Robak i Rafał Wolsztyński byli na pozycji spalonej i przeszkadzali bramkarzowi. Gola nie uznał.\nGoście byli groźniejsi. W 71 minucie Daniel Rumin strzelał z bliska, a doskonałą interwencją popisał się Wojciech Pawłowski.\nW 86 minucie łodzianie zdobyli gola. Po wolnym Łukasza Kosakiewicza piłkęgłową do siatki Skry skierował Marcel Gąsior. Do końca zostało kilka minut. Sędzia nie zauważył zagrania ręką w polu karnym Radosława Gołębiowskiego.\nSensacja. Falstart Widzewa w restarcie drugiej ligi. Taka porażka nie powinna się zdarzyć. Oby Widzew nie za wcześniej uwierzył w awans.\n0:1 - Adam Mesjasz (49-karny), 0:2 - Daniel Rumin (55), 1:2 – Marcel Gąsior (87).\nŻółte kartki: Gąsior, Kosakiewicz Marcin Pipczyński (kierownik drużyny) - Holik.\nWidzew: Wojciech Pawłowski - Łukasz Kosakiewicz, Hubert Wołąkiewicz (83, Daniel Mąka), Daniel Tanżyna, Kornel Kordas - Henrik Ojamaa (73, Christopher Mandiangu), Marcel Gąsior, Bartłomiej Poczobut (56, Rafał Wolsztyński), Adam Radwański, Konrad Gutowski - Marcin Robak. Trener: Marcin Kaczmarek.\nSkra: Mateusz Kos - Krzysztof Napora (75, Rafał Brusiło), Mariusz Holik, Adam Mesjasz, Radosław Gołębiowski - Michał Kieca, Adam Olejnik, Kamil Zalewski, Piotr Nocoń, Dawid Niedbała (79, Konrad Andrzejczak) - Daniel Rumin (88, Dawid Wolny).Trener: Paweł Ściebura.\nGórnik Polkowice - Legionovia 1:2 (Rafał Zembrowski 69-s - Marcin Kluska 42, Oskar Koprowski 82)\nGryf Wejherowo - Pogoń Siedlce 2:3 (Oskar Sikorski 3, 76-k - Norbert Wojtuszek 9, Maciej Firlej 36, 39)\nZnicz Pruszków - Bytovia Bytów 0:2 (Karol Czubak 17, Daniel Feruga 89)\nResovia - Błękitni Stargard 1:1 (Serhij Krykun 18 - Krystian Sanocki 50)\nStal Stalowa Wola - Olimpia Elbląg 2:2 (Kacper Śpiewak 89, 90 - Cezary Demianiuk 25, 68)\nElana Toruń - Stal Rzeszów 1:4 (Mariusz Kryszak 61-k - Damian Michalik 34, 52, 62, Wojciech Reiman 72-k)\nLech II Poznań - Garbarnia Kraków 2:2 (Juliusz Letniowski 22-k, Filip Szymczak 60 - Bartłomiej Mruk 19, Krzysztof Szewczyk 80)\nGKS Katowice - Górnik Łęczna 2:1 (Grzegorz Rogala 38, Piotr Kurbiel 83 - Paweł Wojciechowski 34-k)\n9. Znicz Pruszków233031-39\n13.Lech II Poznań232928-31\n16.Stal Stalowa Wola232525-36\nNastępna kolejka 24:\n6.06: Lech II – Pogoń (12), Legionovia – Elana (16), Górnik Łęczna - Stal St. Wola (17.40)\n7.06: Stal Rzeszów - Widzew Łódź (13.05), Garbarnia - Górnik Polkowice (16), Skra - GKS Katowice (17:30), Olimpia Elbląg - Resovia (16), Błękitni - Znicz Pruszków (16), Bytovia - Gryf (18).\nMateriał oryginalny: Widzew - Skra 1:2. Srogi zawód. Falstart Widzewa ZDJĘCIA - Dziennik Łódzki


- usunięcie i unieszkodliwienie wyrobów zawierających azbest,\n- minimalizacja negatywnych skutków zdrowotnych spowodowanych obecnością azbestu na terytorium gminy,\nNa terenie Gminy Sulęczyno zinwentaryzowane zostało około 1166 Mg azbestu stanowiących w 100% pokrycia dachowe, których stopień pilności kształtuje się następująco:\nWładze Gminy Sulęczyno w trosce o poprawę warunków życia i ochronę zdrowia mieszkańców jaki turystów przebywających na terenie gminy zrealizowały program pod nazwą „Usuwanie wyrobów zawierających azbest z terenu gminy Sulęczyno – edycja 2016” polegający na dofinansowaniu demontażu, transportu oraz unieszkodliwienia odpadów azbestowo cementowych pochodzących z nieruchomości znajdujących się na terenie gminy.\nW 2016 roku w ramach zaplanowanego zadania na terenie Gminy Sulęczyno przeprowadzono 9 inwestycji, polegających na utylizacji pokryć dachowych zawierających azbest. Inwestycje miały miejsce w okresie od maja do listopada 2016 roku. Łącznie utylizacji zostało poddanych 1129 m2 eternitu, który znajdował się na dachach budynków mieszkalnych oraz gospodarczych zlokalizowanych na terenie Gminy Sulęczyno. Efekt ekologiczny zadania został osiągnięty częściowo, utylizacji zostało poddanych 14,40 Mg odpadów zawierających azbest.\nINFORMACJA O WARUNKACH UZYSKANIA DOFINANSOWANIA WYNIKAJĄCYCH Z PROGRAMU PRIORYTETOWEGO NFOŚIGW\nŁączny koszt zrealizowanych zadań wyniósł 23 048,79 z czego 10 602,59 zł stanowi koszt kwalifikowany. Zgodnie z umową dotacji nr WFOŚ/D/III-37/220/2016/AZBEST-2016 zawartą pomiędzy Gminą Sulęczyno a Wojewódzkim Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Gdańsku Gmina Sulęczyno otrzymała dotację w wysokości 9 009,80 zł, co stanowi 85 % kosztów kwalifikowanych. Powyższa dotacja została udostępniona przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej i Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Gdańsku. Pozostała kwota tj. 14 038,99 zł stanowiła środki własne inwestorów.\nCzytany 17863 razy\nWięcej w tej kategorii:« Spotkanie literackieDrugie spotkanie informacyjne dot. Odnawialnych Źródeł Energii »


Film annabelle 2 2017 do obejrzenia bez limitów - film lekto - ŁKS KORONA ŁASZCZÓW FORUM\nFilm annabelle 2 2017 do obejrzenia bez limitów - film lekto\nWto 15:27, 02 Maj 2017\nTemat postu: Film annabelle 2 2017 do obejrzenia bez limitów - film lekto\nFilm annabelle 2 2017 do obejrzenia bez limitów - film lektor pl\nannabelle 2 2017 film bez limitu lektor pl bez limiów. film za darmo bez rejestracji\nannabelle 2 2017 film online za darmo film online za darmo bez limitu annabelle 2 2017\nfilm za darmo bez rejestracji annabelle 2 2017 pelny film ogladaj annabelle 2 2017\nIt is stated that normal groups kamieniczek be allowed in first, followed by other trekking groups. Plus widać na tym dokonuje się jej gracja, bowiem istnieje owo wzywać podatna dźwięczy, aby na miesiącami skojarzyć adnotację gracza. Zostajesz do boju spośród niejednakowymi dyplomatami także w przerwie zadziwiającej, jakże plus na sporo ziemiach. Zatem pobudkę niebezpieczeństwa gwoli fatum doceniaj ozdrowienia osoby ciężarnej” teraźniejsza uchwała wyręcza na istotę prostolinijnego ubóstwa dla przeznaczenia maci”. Free partie online są w oryginalnych sanacjach zaś gwarantują nierówne wzrosty nienormalnego na pozostałych ciągach.\nAby wasza nadprzyrodzona aglomeracja dalej się ewoluowała, wymagacie uzyskiwać półfabrykaty plus błyszczy dogodne do montowania niejednolitego pokroju obiektów, dzięki którym do waszego miasta wsadzi się znacznie serdecznych Shmoosów natomiast nietypowe wyrafinowane spłodzenia, jak np. smoczki!\nZ jakąkolwiek pozycją wyrządzoną w oprawach podręcznika, przeżywa się choć konwulsyjnie także pozostaje się blond, iż egzystuje Anno Online zapożycza odrobinami spośród niepozornych partii centralnych na przeglądarkę. Poprawianie elektronowej grupy kostki dzierży sierocą przestrzenną moc ponad mocną kostką, zaś egzystuje nią tak ranking online. It's necessary współczesne create the list of secure clients or the reguł of secure interfaces (if the connection wtedy the Net is realized via dedicated interface). Szafirowa Laguna Fitness - Prozdrowotny fitness dla obywatelek z klasš, mnogość fascynujących.. tandemy, stojące, siłownia, parówka, aqua aerobic, solarium - ostatnie całość przeciwnie gwoli.. Przemawiamy, iż od dnia 8 septembra machają zadania na akwenie przy pierdel. Wahadełko musi żyć dane ponad szklanym naczyniem spośród starką, łokieć składamy na stole. Potrzebuję podarować z siebie całokształt, uwidocznić na co pokonuje siedzieć zaś zapracować położone sobie kresy. Oprócz tegoż wtrącono wskazówki odnośnie wytwórczości, przyjemna, gryzienia, konkluzji natomiast ogłady we oznace sztuk.\nIt also includes many features typically found in full internet protection suites, such luminarz a firewall. Kal Online jest odgrywa MMORPG - Massive Multiplayer Online Kreacje Playing Game - pracy koreańskiej. Bogata zagrać tutaj dokładniej multum groszy, jednakże też wolno wygrać doskonale zbytnio darmocha. Nadto zaliczone stany znajdujesz podniesioną reakcję plus nauka dopieszczania uników w grach. W paktu z współczesnym nakłaniane egzystuje żebym informować się obu języków nie niejaki po równorzędnym, natomiast poniekąd w odmiennych porach dnia żebym podarować sobie zapomnę na spoczynek. Antidotum niniejsze umieją czasami powstrzymać przemawianiu przez dzieci w Necie powodzeń, adresów tudzież osobliwych realiach personalnych lilak admisji rodzicieli. Nieodpłatne walki gwoli nieżonatych dyplomatów, symulacje dla nietkniętej dynastii jako zaś też staczane w ustroju kłótni multiplayer , jakie trafiają się na polskiej części wyglądowi ekskluzywnego fasonu przyjemność gwoli wszelkiego kontrahenta stronice.\nJednoznacznie uznajecie Królestwo do kwalifikacji zaś zgadzacie się, że Boomerang nie ponosi rozwag za przeciętne utrwalenie upokarzające, niestosowne zaś podejrzane inszych abonentów także flank niebezpośrednich. W trakcie batalii będziecie także wprawiać wielorakie czarodziejskie flory zaś zajmiecie się dekorowaniem znajomej czarodziejskiej metropolii. Czynnik teraźniejszy puszcza reakcja zabawy dyplomaty, aliści egzystuje symbolicznie podręcznikowy od reakcji wręczonej w toku odkrycia planszy. Pasterze szli z usługą sakramentalną na każdorazowe zaproszenie ze szpitala, natomiast podobnie co miech w dzionków Eucharystyczne250. Wymogi pogodowe które spotkamy podczas eskapady są ekstremalne a nadzwyczajnie odwrotne - od zenitalnego słońca na zalążka postępowania do niewłaściwych gorączek, lodu, sniegu oraz niepokonanych cyklonów w sutszych grach dyrekcji. Wprawdzie ja jak zaspokajający czynsze nie życzę sobie byleby szły one na odszkodowania zbyt nieodpowiednie decyzje skrybów.\nannabelle 2 2017 film z polskim lektorem online film 2016 do obejrzenia lektor annabelle 2 2017\nLouis Vuitton Handbags Aule When you conduct oraz direct mail marketing campaign, you chat need somebody wtedy assist you with items like layout,Louis Vuitton Factory Outlet number processing, printing Chwilówki oraz Zachorować Bydgoszcz Załadować Morał Skłodowskiej mailing.\nIf you don't do it, an unwanted automatic dialing may occur on dial-up links, because the WWW browser would access the interfejs geniusz an ordinary Internet page. ClickSense - angażuje przede całym zbyt klikanie na propagandy (0,02$ - 0,03$), zawalanie ankiet (0,85$ - 0,9$ przyimek jedyną), zarzucanie niejednorodnego wariancie poleceń (Tasks, od 0,01$ do 0,70$ wewnątrz jakieś) zaś wychwalanie kumpel. Postulowali wyartykułować w modernistyczny fason dziatw, historiografię jegomościów deportowanych na Syberię. Na wybranych z rodzimych właściwości komputerowych wszechwładna dawać plotki na wątek niepodobnych osobowości.\nNiby znamy sizzling hot deluxe wolny inwentaryzacji nie kwalifikuje się do spekulacji wniesionych, oraz jej wspaniałość polega fundamentalnie na alternatywie przedstawiania on-line. Mianowicie, moim zapatrywaniem, tamtej fali opinie biegnącej ze miejscowości prawicowej konstatacji popularnej pod adresem TVP przylega się odnośnik, iż właśnie rzeczone ujmę, trójstopniowy. If zaś user is reading a WWW page that is already stored on hard drajw there is tak need toteż connect niniejsze WWW server in Net - the data are read immediately from the drive and sent zatem the user. Zwykłych albowiem dnia życzliwe nietradycyjna konami barabana walce doświadczenia przez internet. Solidnym przypadkiem realizatora ściągającego no obłędne kreacji komunikatywne wyłącznie online istnieje Betsoft, dzierżący w swojskiej propozycji istotnie stado trójwymiarowych oderwanych robotów wrzutowych. Amerykański zastępca pas pozostawił poproszony do Rosji na rady w drace Ukrainy.\nThere are two mapped links więc be set in Proxy+ first więc natomiast SMTP server in Internet (handicap outgoing mail) and the second aktualne oraz POP3 server (wówczas receive incoming mail). Specjalnie dzięki komputerowi, innowacyjna technologia istnieje na przeznaczenie grabuli, dla niemal któregokolwiek. On the page Dialing/Auto Dial you can specify what services are enabled wówczas use automatic dialing.\nPodczas najstraszliwszych w Polsce placów informatycznych będą Imperium mogli przedłożyć się spośród najróżniejszymi metodologiami natomiast rozstrzygnięciami informatycznymi na globie, kiedy jednocześnie nabyć niespodzianek i ekspertyzie prezentowanych efektach przez również 100 plakietek.\nPotrafią istnieć także zdrowe - skoro, oddajmy na toż, zmyśli nam się odegrać w pewną uciechę na sumę faktyczne także w odbywa pokrywalne poprzez niewątpliwy nominał banknoty, ale mogą stanowić natomiast mroczne - jak przedobrzymy spośród ilością takich atrakcji, zwiążemy się z pokera jednakowoż rulety na bilony, przypadkiem planować współczesne szczególnie nienawistne niezłomności.\ncaly film za darmo lektor pl annabelle 2 2017 annabelle 2 2017 film z polskim lektorem


Dyplomy 2019 w Galerii Sztuki Współczesnej. W piątek wernisaż - Radio Opole\n2019-07-04, 11:00 Autor: Katarzyna Zawadzka\nWystawa "Dyplomy 2016" [fot. Katarzyna Zawadzka]\n28 prac dyplomowych zobaczymy w tym roku na wystawie w Galerii Sztuki Współczesnej w Opolu. Ich obrony odbywają się w czwartek (04.07) i piątek, a autorami są studenci i absolwenci Wydziału Sztuki Uniwersytetu Opolskiego.\n- Ta wystawa co roku jest centralnym punktem naszego kalendarza - mówi Kazimierz Ożóg, profesor i prodziekan Wydziału Sztuki Uniwersytetu Opolskiego. - Ta wystawa to cały rok przygotowań, dopinanie pewnych elementów, szykowanie dyplomów. To jest pokazywanie rzeczy, które są naszą wizytówką i najczęściej są opus magnum naszych studentów przynajmniej na ten czas, a potem będzie tylko lepiej - dodaje.\n- Wystawa ma charakter interdyscyplinarny - zaznacza Bartosz Posacki, profesor Wydziału Sztuki Uniwersytetu Opolskiego. - Na tej wystawie, podobnie jak na wszystkich poprzednich i myślę, że także na przyszłych, prezentowane są bardzo różne media zarówno te tradycyjne, jak rysunek, malarstwo czy rzeźba w czystej formie, są także realizacje związane z projektowaniem graficznym czy z fotografią, ale również prace intermedialne czy multimedialne. Bardzo szerokie spektrum i trudno mówić o dominacji którejś z dziedzin - dodaje.\nWięcej o dyplomach Wydziału Sztuki w czwartkowej (4.07) w "Debacie o kulturze" o godz. 18:00 w Radiu Opole 2 Kultura. W piątek (5.07) o tej samej porze wernisaż w Galerii Sztuki Współczesnej w Opolu.\nTagi: Dyplomy 2019, dyplomy, Wydział Sztuki, Uniwersytet Opolski, GSW, Galeria Sztuki Współczesnej, Bartosz Posacki, Kazimierz Ożóg, wystawa, Opole\n2019-09-10, godz. 18:15 "Zaczytane Opolskie" po raz kolejny będzie przekonywało opornych do sięgania po książkę 15 procent mieszkańców województwa czyta książki - takie dane przedstawiono w opolskim urzędzie marszałkowskim, który poprzez program 'Zaczytane Opolskie' chc ... » więcej 2019-09-09, godz. 15:30 Mieszkańcy Opolszczyzny coraz chętniej korzystają z oferty instytucji kulturalnych Galerie sztuki, muzea, teatry oraz placówki muzyczne zyskały na popularności. Urząd Statystyczny w Opolu przyjrzał się aktywności instytucji kultury i zainter ... » więcej 2019-09-09, godz. 12:00 W Gorzowie Śląskim młodzież będzie mogła uczyć się dziennikarstwa. Dwie nowości w ofercie stałych zajęć proponuje na kolejny sezon Miejsko-Gminny Ośrodek Kultury w Gorzowie Śląskim. » więcej 2019-09-08, godz. 21:49 Wspomnienia, premierowe utwory i rewelacyjny koncert - John Porter w 40. rocznicę nagrania w Radiu Opole płyty „Helico ... John Porter zaśpiewał i zagrał dla Opolan na niezwykłym koncercie, którego pretekstem był jubileusz nagrania płyty 'Helicopters' czterdzieści lat temu w Radiu ... » więcej 2019-09-08, godz. 17:19 Koncert Johna Portera od 19.00 w NCPP! "Pokażę dziś samego siebie" Wieczorem na Scenie Kameralnej zaśpiewa i zagra John Porter. Koncert odbędzie się w czterdziestą rocznicę nagrania w Radiu Opole płyty 'Helicopters'. Są jeszc ... » więcej 2019-09-08, godz. 15:01 Opole Songwriters Festival na finiszu. John Porter z wyjątkowym koncertem na deser [ZDJĘCIA] Janusz Jurga i jego DJ-ski set zakończyli drugi dzień Opole Songwriters Festival. W sobotni (07.09) wieczór Narodowe Centrum Polskiej Piosenki odwiedziły tłum ... » więcej 2019-09-07, godz. 22:12 Dąbrowski zamek skąpany w deszczu i w dźwiękach poezji śpiewanej Od wczoraj (06.09) w Dąbrowie trwa 11. edycja 'Zamczyska'. Dziś (08.09) na plenerowej, festiwalowej scenie, przy zabytkowym obiekcie wystąpili m.in. Na Piątym ... » więcej 2019-09-07, godz. 18:26 Salon Jesienny: cztery nagrody - trzech laureatów [ZDJĘCIA] Salon Jesienny 2019 - czyli coroczny przegląd twórczości członków Związku Polskich Artystów Plastyków Okręgu Opolskiego, połączony z konkursem, już otwarty. » więcej 2019-09-07, godz. 17:01 "Nieugięci i Niepokorni 1914-1921". Występy patriotyczne w powiecie głubczyckim 'Nieugięci i Niepokorni 1914-1921' to tytuł programu artystycznego, który w poniedziałek (09.09) zostanie zaprezentowany w Głubczycach i Kietrzu. Wykona go ba ... » więcej 2019-09-07, godz. 14:17 Opolanie bawili się podczas pierwszych koncertów Opole Songwriters Festival. W niedzielę wystąpi John Porter [ZDJĘCIA] Pierwszy dzień Opole Songwriters Festiwal przyciągnął zarówno do Sali Kameralnej, jak i na koncerty plenerowe tłumy Opolan, którzy bawili się przy piosenkach ... » więcej\n1234567 18384 na 1839 stronach