Hogwart skuty lodem — Jelsa fanfiction: Rozdział XXXIII — Zefir\nElsa uznała, że będzie lepiej, jeśli opuści sypialnię opanowaną przez chaos porannego pakowania się. Wolała nie wchodzić w drogę koleżankom, które wywracały pomieszczenie do góry nogami, poszukując zaginionych rzeczy. Ona, dzięki temu, że pomyślała zawczasu, miała już wszystko schowane w kufrze.\nChwyciła za rączkę i pociągnęła za sobą bagaż. Wychodząc, zerknęła przez ramię na miejsce, gdzie sypiała w czasie roku szkolnego.\nCzęść szafek została już opróżniona z osobistych przedmiotów dziewcząt. Niektóre z ogromnych plakatów poznikały ze ścian. Brakowało ogromnej sztalugi, manekinów rozmiarów człowieka, które dzięki prostemu zaklęciu potrafiły skurczyć się do wielkości otwartej dłoni, a także płócien upchanych między ścianą a ramą jednego z łóżek. Ten pokój dawno stał się niepełny: wtedy, gdy Roszpunka wyjechała z Hogwartu.\nElsa przedtem traktowała ją podobnie jak innych rówieśników — trzymała na dystans. Jednak właścicielki nienaturalnie długich włosów nie dało się nie polubić, zważywszy na jej przyjazne nastawienie i lekko szalony charakter. Inni niechętnie pomagali tej zarozumiałej Strażniczce Regulaminu, kiedy zachorowała, a Roszpunka jak najbardziej szalona psychopatka bez problemu przynosiła jej lekcje. Długowłosa była wszechstronnie utalentowana — arcydzieła dziewczyny od pierwszej klasy upiększały sypialnię, a ręcznie szyte kreacje jak ze snów zapierały dech w piersiach.\nJednak Roszpunkę zabrano do domu — jako pierwszą. Zaraz po niej wyjechało mnóstwo uczniów. Hogwart opuściło przed czasem stanowczo za dużo osób i nikt nie wiedział, czy którakolwiek z nich powróci we wrześniu.\nElsę patrzącą na pokój nawiedziła ponura wizja, że ona także nie przyjedzie tu po wakacjach.\nNie pozwoliła sobie na przykre domysły. Wytaszczyła kufer na korytarz. Przed nią w wąskim przejściu toczył się jakiś pierwszak ciągnący za sobą bagaż ze trzy razy większy od niego. Zniosła swoje rzeczy schodami do pokoju wspólnego Krukonów zaraz za młodszym uczniem.\nW salonie nie było wielu osób. Uznała, że kilka z nich mogło wybrać się na śniadanie do Wielkiej Sali, a pozostałe ciągle się pakują. Przy posągu dumnej i pięknej Roweny Ravenclaw, której chłodna twarz błyszczała w promieniach czerwcowego słońca, stało już kilka kufrów czekających na przetransportowanie do Hogsmeade. Zaraz dołączył do nich bagaż należący do Elsy, która udała się do Wielkiej Sali.\n— Elso! — zawołał Czkawka, machając do niej od stołu Gryfonów.\nChłopakowi towarzyszyła tylko Merida. Ona, widząc jak Elsa siada tuż naprzeciwko, spojrzała na nią przeciągle. Krukonka odpowiedziała tym samym, niechętnym spojrzeniem. Zdziwiła się, gdy Gryfonka spuściła wzrok.\n— Niech zgadnę, jesteś już spakowana — rzuciła Merida do Elsy.\n— Już spakowana — potwierdziła dziewczyna. Nie dała po sobie poznać, że odmienna postawa rudowłosej ją dziwiła. Nigdy nie rozmawiały ze sobą na zwyczajne tematy, odzywały się do siebie wyłącznie, jeśli musiały. — A ty?\nMerida w odpowiedzi wzruszyła ramionami.\nCzkawka chrupał płatki, a rozmowa, chociaż trudno nazwać tak tę krótką wymianę zdań, przestała się kleić.\n— Nie wiesz, kiedy przyjdzie Jack? — zapytał chłopak Meridę. Chyba niespecjalnie go to interesowało, chciał jedynie uniknąć nieprzyjemnego milczenia.\n— Jak ci się wydaje? Znając życie to albo jeszcze śpi, albo się obija — odparła rudowłosa. — Tylko niech nie myśli, że jak weźmie się za pakowanie w ostatniej chwili, to pomogę szukać mu tych paskudnych skarpet, które dostał od Roszpunki na urodziny!\n— To były rękawiczki — poprawił ją Czkawka.\nI znów cisza, którą Krukon próbował jakoś zniszczyć. Zagadywał to z Elsą, to z Meridą. Dziewczęta wymieniały się pytaniami, na które tak naprawdę nie bardzo chciały uzyskać odpowiedzi. Krukonka wiedziała, że przyjacielska pogawędka z Gryfonką wcale jej nie wychodzi, mimo to postanowiła dalej grać.\nJadła powoli śniadanie, przysłuchując się gasnącej rozmowie Meridy i Czkawki.\nZnów zapadło milczenie. Elsa nie przerywała go, przeżuwając kęs za kęsem i nie patrząc na Gryfonkę. Krukon nie wydawał się zbyt przejęty tą sytuacją — szkicował coś w małym notesiku, jednocześnie wgryzając się w jabłko. Merida, która już zjadła, coraz szybciej i mocniej stukała w stół palcami.\n— Vintersen — wypaliła wreszcie. — Słuchaj, załatwmy to od razu.\nElsa oderwała się od jedzenia. Uniosła lekko wzrok do góry wprost na oczy Meridy otoczone rudymi rzęsami. Widziała w jej spojrzeniu wyzwanie.\n— Co mamy załatwić? — zapytała spokojnie Krukonka.\n— Nie przepadamy za sobą... — stwierdziła Merida.\n— Zgadzam się z tym.\nCzkawka kiwnął głową zawieszoną nad notatnikiem.\n— Co w związku z tym? — ponagliła Elsa.\n— Może... powinnyśmy spróbować się zakumplować. Ale nie będziemy najlepszymi przyjaciółkami, bądźmy realistkami — zaproponowała Merida takim tonem, jakby te słowa ledwo przeszły jej przez gardło.\nKrukon podniósł głowę i spojrzał na obie dziewczęta, jakby oczekiwał ich reakcji.\nElsa nie spodziewała się, że Merida zaproponuje jej koleżeństwo. Do tej pory wydawało się, że taki pomysł nigdy nawet nie zatlił się w rozczochranej głowie Gryfonki. Krukonka także nigdy nie pomyślała o ociepleniu ich relacji.\n— Jack to mój najlepszy kumpel — powiedziała rudowłosa — gdy porwał was Mrok, niejednokrotnie ratowałaś mu tyłek. Widzę, że się lubicie. No i chyba sytuacja jest taka, że musimy spróbować się do siebie przekonać... To jak? Sztama?\nWystawiła w stronę Elsy dłoń o poobgryzanych paznokciach. Krukonka przez chwilę patrzyła na Meridę. Nie wiedziała, czy kiedykolwiek zapała do niej jakąkolwiek sympatią, ale zaimponowało jej to, że próbuje się z nią pogodzić.\nUścisnęły sobie krótko ręce.\n— Sztama — potwierdziła Elsa. To słowo zabrzmiało dziwnie w jej ustach.\n— Skoro tak, to mam pytanie — powiedziała Merida. — Pozbyłaś się swoich nieśmiertelnych rękawiczek?\nElsa parsknęła czymś na kształt śmiechu i wzruszyła ramionami. Nie musiała rozwodzić się w kłamstwach — te proste gesty wystarczyły Gryfonce.\nKrukonka ostatnio niezbyt myślała o rękawiczkach, jej głowę zaprzątało wiele innych spraw. Czasem jednak, gdy sobie przypominała, wkładała je na dłonie, ale czuła się w nich nieswojo. Dzień przed ucztą kończącą Turniej Trójmagiczny spakowała je do kufra i tam pozostały.\nDo trojga dosiadł się Edward Potter.\n— Jest jeszcze jajecznica? — zapytał. To właściwie było jedyne zdanie nienawiązujące do quidditcha, które padło tego poranka z jego ust.\nOd razu, gdy Czkawka podsunął mu kopiasty półmisek z jajecznicą, podekscytowany objaśniał Meridzie genialne pomysły na bardziej efektywne treningi quidditcha Gryfonów. Dziewczyna słuchała go, co chwilę nakazując mu bycie ciszej. Patrzyła na wszystkich jak na szpiegów, którzy tylko czyhają na poznanie tajemnic drużyny Gryffindoru.\nDo Wielkiej Sali schodziło się coraz więcej osób. Zapełniały się stoły uczniowskie, przy nauczycielskim usiadło kilkoro profesorów. Sztućce brzdękały, wszędzie rozbrzmiewały głośne rozmowy. Adrian kleił się do Anny i ciągle biadolił, że nie chce się z nią rozstawać. Elsa starała się nie zwracać uwagi na ciągłe uściski, mizianie i pocałunki nieskrępowanej pary, tylko próbowała normalnie rozmawiać z siostrą.\nNieliczne chmury znikały ze sklepienia Wielkiej Sali tak samo jak jedzenie z naczyń. Coraz więcej osób wychodziło na zewnątrz. Może chcieli wykorzystać uroki pięknej pogody, ale Elsa była wręcz pewna, że pragnęli tylko ułatwić sobie mordercze wyścigi po miejsca w powozach.\nNic dziwnego, że Anka także postanowiła brać udział w tej okropnej, krwawej walce, aby zająć pojazd.\n— Ja i Adrian już lecimy — zaszczebiotała, wstając od stołu. — Musimy zająć sobie najlepszy powóz! Siostra, jeśli chcesz, to możemy zająć ci miejsce.\nElsa uśmiechnęła się do niej.\n— W razie czego się odezwę — powiedziała.\nAnia i Adrian wtopili się w tłumek wychodzący z Wielkiej Sali. Za nimi ruszyło kilkoro ich znajomych z Gryffindoru.\nElsie towarzyszył już tylko Czkawka, który miał zagwarantowane, że Merida wywalczy mu wolne miejsce w powozie. Krukonka nie martwiła się, że z powodu braku miejsc dosiądzie się do jakiejś grupki przyjaciół i będzie czuła się nieswojo i zbędnie jak piąte koło u wozu. Zawsze mogła postąpić tak jak zazwyczaj: zatopić się w książce i nie gadać ze współpasażerami.\nObawiała się jednak czego innego. Zaczęły nawiedzać ją wątpliwości, czy w ogóle zdąży porozmawiać z Jackiem przed wyjazdem. Odkąd wyszli ze skrzydła szpitalnego, prawie w ogóle nie mieli okazji, aby spotkać się tylko we dwoje, bez Anny, Meridy, Czkawki czy innych znajomych.\nIm bardziej wyludniała się Wielka Sala, im bliżej było do odjazdu powozów, zaczęła myśleć poirytowana, że nie tylko nie porozmawia sam na sam z chłopakiem, ale wcale go nie zobaczy.\nJednak, kiedy już traktowała swoje pomysły na poważnie, do jadalni weszła osoba, którą tak bardzo chciała zobaczyć. Chłopak podbiegł do stołu Gryffindoru. Zjadał wszystko w zastraszającym tempie, widelec w jego dłoni był tylko srebrną smugą pomiędzy jego ustami a jajecznicą na talerzu.\n— Ktoś... — Jack przełknął kolejną porcję. — ...zajął... — Przełknął. — ...nam miejsca?\nBrązowe włosy miał rozczochrane, co upewniło Elsę, że pewnie spał do oporu i nawet nie miał czasu się uczesać. Jednak wydawał się kipieć energią.\n— Merida poszła nam coś zająć — odparł Czkawka. — Wiesz, że możemy teraz nic nie znaleźć, bo ty sobie spałeś?\nJack wzruszył obojętnie ramionami.\n— Zawsze mogę jeść wolniej — zasugerował niewinnie Gryfon.\n— Zawsze możecie się nie przejmować Jackiem i jechać sami, Czkawko — odparła Elsa. — Może przecież biec za powozami.\n— Jedziemy razem — rzucił do dziewczyny, odsuwając od siebie pusty talerz. — Jeśli ja będę musiał biec, to sprawię, że ty będziesz musiała razem ze mną. Więc... lepiej chodźmy! — dodał raźno, podnosząc się od stołu.\nJuż po chwili Jack, Elsa i Czkawka jako jedni z ostatnich wyszli z Wielkiej Sali. Pogłos ich kroków dudnił na korytarzach, zanikając, im bliżej wyjścia byli.\nDziewczyna zmrużyła oczy przed słońcem, wychodząc na zewnątrz. Upalne powietrze buchnęło na nią całą mocą. Czkawka wręcz natychmiast pożałował, że założył długą, czarną szkolną szatę. Jack poluzował szkarłatno-złoty krawat.\n— Szkoda, że nie możemy się jakoś ochłodzić... — rzucił Frost niby do siebie, chociaż uśmiechnął się do Elsy półgębkiem.\nDziewczyna wiedziała, czego oczekiwał.\n— Niestety, nie mamy jak tego zrobić. Nie wydaje mi się, że nagle spadnie śnieg... — odparła, przekazując mu ukrytą wiadomość: nie.\n— A mogłem się nauczyć zaklęcia śnieżnego... — marudził Czkawka, nie mogąc wykaraskać się z objęć szaty. — Może wy umiecie? — Kołnierz go przydusił. — Przepraszam, zapomniałem, że nie macie jeszcze różdżek...\n— Żałuję, Strażniczko Regulaminu, że nie potrafisz bez różdżki użyć tego zaklęcia. A już myślałem, że potrafisz wszystko — westchnął Jack z udawanym przygnębieniem, a tak naprawdę z nutą wyzwania w głosie.\nElsa pokręciła zrezygnowana głową. Przez jakiś czas, głównie dzięki Jackowi, wcale nie myślała o swoich mocach. Jednak po tym, jakie piekło stworzył im Mrok, nie miała ochoty umyślnie łagodzić upału. Przypominała sobie o ludziach z Ministerstwa, którzy walczyli w wytworzonej przez nią śnieżycy. Jej głowę zaprzątały wyobrażenia, że któregoś z nich zraniła. Obawiała się, że jej sekret wyjdzie na jaw i rozpęta się wokół niej burza, której nie będzie umiała okiełznać. Przez jakiś czas czuła się pewnie ze swoimi zdolnościami. Jednak poczucie bezpieczeństwa zniknęło stanowczo za szybko i za łatwo, porównując do tego, z jakim trudem przyszło.\nElsa zacisnęła mocno usta, idąc w stronę bramy. Już po chwili dołączyli do niej Czkawka, który uporał się z niesfornym ubraniem, oraz Jack. Dostrzegła to, jak Gryfon przyglądał się jej spod ściągniętych brwi, jak uśmiech na jego prawie wiecznie radosnej twarzy delikatnie przygasł. Wiedziała, że się zmartwił, chociaż wcale tego nie pragnęła. Natychmiast się wyprostowała i przybrała najbardziej obojętną minę, jaką umiała przywołać. Nie chciała ani trochę, aby podczas tych ostatnich wspólnych chwil Jack się o nią niepokoił.\nMogła przysiąc, że chłopaka coraz bardziej korciło, aby zapytać, co ją trapi. Jednak uniknęła tego, co prawda przypadkiem, ale w najlepszy z możliwych sposobów.\nJacka całkowicie pochłonęło zamieszanie przy powozie.\nPrzy największym i najbardziej pożądanym pojeździe, tłoczyła się grupka hałaśliwych, przekrzykujących się nastolatków, głównie Ślizgonów i Gryfonów.\n— Umyj sobie uszy, Brave! — ryknęła groźnie jakaś dziewczyna.\nElsa niezbyt ją kojarzyła — nie chodziła z nią na zajęcia, na pewno nie znajdowały się w jednym domu. Panna krzykliwa była raczej chuda i niezbyt wysoka. Marszczyła nos jak poirytowany pięciolatek, a jasna grzywka przesłaniała jej oczy. Niepozorny wygląd nadrabiała agresją w głosie i hałasem, który robiła.\n— Czego nie rozumiesz w tym prostym zdaniu: To-nasz-powóz-spadajcie-żreć-smocze-łajno?!\n— Mówiłem, że warto napuścić na nich naszą małą sklątkę obronną? — szepnął Julian Fitzherbert do jakiegoś Ślizgona. Oboje parsknęli śmiechem.\n— A ty nie widzisz, dziecko?! — odkrzyknęła Merida. — Pierwsza siedziałam w powozie...\n— Tylko nie dziecko! Jestem tylko rok... — warknęła Astrid, zakasując rękawy.\n— ...i z tego, co widzę, nas jest więcej! — dokrzyczała rudowłosa. — Dwa do zera, mała. Powóz jest nasz!\nMoże gdyby nie Merida, Astrid i teksty, z którymi za moment wyskoczył Jack, dałoby się tę sprawę załatwić polubownie, tak przynajmniej uważała Elsa. Fitzherbert może był cwaniakiem, ale wydawał się zdradzać jakieś przebłyski inteligencji. Czkawka nie wdawał się w konflikty — w ten również.\nEdward Potter i kilkoro jego kumpli przyglądało się sytuacji, dopingując przyjaciółkę z Gryffindoru. Jedyne osoby, które czerpały radość z kłótni, to zebrani wokół gapie, którzy zwijali się ze śmiechu.\nGdy dziewczęta, Merida i Astrid, były już blisko rękoczynów, Elsa postanowiła wkroczyć do akcji.\n— Teraz posłuchajcie — zapowiedziała Krukonka, zaplatając ręce na piersiach. Powiedziała to głośno, chociaż nie z takimi emocjami jak dwie główne uczestniczki zamieszania. Przybrała najbardziej chłodny i przemądrzały ton. — Jeśli natychmiast się nie uspokoicie, będę musiała zgłosić to nauczycielom!\nAstrid oderwała się od kłótni. Spojrzała na Elsę spod zmrużonych powiek. Merida ciężko oddychała, poczerwieniała na twarzy.\n— I to obie — dodała Krukonka.\nPo raz pierwszy w życiu miała jakieś korzyści ze swojej sławy donosicielki, Strażniczki Regulaminu. Elsa mówiła nauczycielom o mniejszych przewinieniach, więc czemu nie mogłaby powiedzieć profesorowi Clevesowi o zamieszaniu przy powozie? Nie dawała po sobie poznać, że tak naprawdę nie miała zamiaru tego robić. Była pewna, że jej plan zadziała.\nAstrid zerknęła na Juliana, który nieznacznie wzruszył ramionami.\n— Mamy godnie reprezentować Hogwart — kontynuowała Elsa — a wyzywanie się od tępego trolla, zliniałej wiedźmy, więcej cytować nie będę, na pewno nie jest godnym reprezentowaniem szkoły.\n— Co ty bredzisz, Vintersen?! Niby jak nas ukażą, skoro jest koniec roku? — parsknęła Astrid. — Co, chcesz, abyście wy mieli powóz, co nie?!\n— Och, nawet Jack mógłby powiedzieć co nieco o karze danej tuż przed wakacjami, która przeniosła się na nowy rok szkolny — odparła spokojnie Elsa. — Jednak poinformowałabym nauczycieli o zachowaniu każdego z was. — Umyślnie spojrzała krzywo na Meridę i Jacka, na twarzach których malowała się szczera dezorientacja.\nAstrid wyglądała na zmieszaną.\n— Chodźmy stąd — wypluła do przyjaciół — dla świętego spokoju. Idź, wyliż buty nauczycielom, Vintersen.\nOdeszła, potrącając Meridę ramieniem. Spojrzała na Krukonkę najbardziej obrzydzonym spojrzeniem. Julian i dwoje pozostałych Ślizgonów poszli za przyjaciółką. Nie próbowali jej obłaskawić. Naśmiewali się z niej:\n— ...ale to prawda, faktycznie zbyt łatwo się denerwujesz...\nElsa stała dalej z założonymi rękoma. Znajomi przypatrywali się jej ze zmarszczonymi brwiami. Czkawka był zupełnie skołowany.\n— I co, Vintersen, zgłosisz to? — zapytała Merida, nie umiejąc powstrzymać zimna w głosie.\n— Jak ci się wydaje? — odparła Krukonka głosem chłodnym jak stal.\nWidziała na twarzy Jacka przerażenie. Nie wiedziała, że wypadła aż tak przekonująco, że on także uwierzył.\n— Dzisiaj... wam odpuszczę — dopowiedziała Elsa wspaniałomyślnie. Dodała ostrzegawczo: — Ale ostatni raz.\nEdward wypuścił głośno powietrze. Od razu zaczął rozgadywać się, jak to wspaniale dokopali Astrid, jak to Elsa nieźle ją wkręciła.\n— Dziewczyno, ale oni mieli miny!...\nJack uśmiechał się od ucha do ucha. Merida wyglądała, jakby nie bardzo wiedziała, co zrobić.\n— Cóż, to tylko mój obowiązek — powiedziała skromnie Elsa. — Przywrócą mi funkcję prefekta, więc powinnam pilnować porządku.\nWszyscy powoli rozchodzili się, znikając w powozach. Hałastra, która tak mężnie wywalczyła największy pojazd, zaczęła pakować się do środka.\nElsa czuła się dziwnie, bo nie była intruzem, który dosiadał się do jakiejś grupki przyjaciół. Usiadła w zaparowanym, dusznym powozie ściśnięta pomiędzy Jackiem a Benedictem z Gryffindoru.\nCo chwilę następowały wybuchy opętańczego rechotu, głośne narzekania na upał, hałaśliwe dyskusje i przekrzykiwania, poszturchiwania, niewybredne żarty, i znów salwy śmiechu. Elsa, mimo tego że nie mogła się poruszyć i umierała z gorąca, była naprawdę szczęśliwa w środku zamieszania. No, może nie wtedy, gdy Benedict oblał ją i siedzącą naprzeciw Meridę sokiem dyniowym, ale to zniosła.\nPowozy zwalniały, aż w końcu całkowicie się zatrzymały. Drzwi trzasnęły i mogli wypaść na zewnątrz z dusznego pojazdu. Elsa jako jedna z ostatnich wyszła, nieskutecznie próbując wytrzeć chustką brzydkie plamy na koszuli.\nKufry uczniów stały poustawiane niedaleko, tradycyjnie strzeżone przez starego woźnego. Mężczyzna pilnował, aby każdy zabrał swój. W Hogsmeade pojawiło się wyjątkowo dużo rodziców, którzy wyciągali szyje, wypatrując pociech. Ludzie żegnali się ze sobą, szukali rzeczy, witali z rodziną. Niektórzy już deportowali się bądź zmierzali w stronę lokalów, w których można było skorzystać z sieci Fiuu.\nElsa dostrzegła Annę. Siostra mocno uścisnęła swojego chłopaka, a potem odeszła, jeszcze oglądając się za nim. Zabrała swój kufer, wpisując się na magiczną listę woźnego (która zapobiegała pomyłkom w odbieraniu swoich rzeczy). Potruchtała, ciągnąc za sobą ciężki bagaż. Dopiero gdy uścisnęła rodziców, Elsa zauważyła ich obecność. Pamiętała, że mama i tata mieli odebrać ją i siostrę z Hogsmeade, jednak nie myślała o tym zbytnio, kiedy wsiadała do powozu.\nAnka żywo rozmawiała z rodzicami, ale Krukonka widziała, że już poszukiwali ją wzrokiem.\nJack nareszcie rozstał się z kolegami. Merida i Czkawka, w przeciwieństwie do nich, pożegnali się również z Elsą, chociaż nie tak ciepło jak z nim.\n— I pamiętaj, Frost, jak nie będziesz ćwiczył latania w wakacje, to pożałujesz! — rzuciła Merida do przyjaciela przez ramię.\nRazem z Czkawką odeszli w stronę kufrów.\nNareszcie, po raz pierwszy od dawna, Elsa została sama z Jackiem. Jednak nie mogła naprawdę wykorzystać tego spotkania. Rodzice czekali. Czuła już nieprzyjemne paluchy widma powrotu do domu, które zaciskały się na jej szyi.\n— Coś jest nie w porządku — powiedział wprost Jack. — Nie udawaj, że nie. Już od kilku dni taka jesteś.\nTo nie mogło umknąć jego uwadze, oczywiście. Elsa nie miała czasu na wytłumaczenia, zresztą nie chciała przytłaczać chłopaka swoimi problemami tuż przed wyjazdem. Jednak jego troska sprawiła, że poczuła przyjemne łaskotanie w okolicach serca.\n— To nic poważnego — zbagatelizowała.\nJack wsadził dłonie do kieszeni. Elsa wiedziała, że go nie przekonała.\n— Po prostu... jakoś trudniej mi wyjechać niż zazwyczaj. — Naprawdę złagodziła to, jakie odczucia wywoływał u niej wyjazd do domu. W tym roku wiedziała, że będzie miała za kim tęskić.\nChłopak lekko uniósł kąciki ust.\n— Słuchaj... — powiedział powoli i ciszej — jeśli martwisz się o swoje moce... to przecież sprawa już i tak przycicha. — Spojrzał na rodziców dziewczyny. Państwo Vintersen rozmawiali z młodszą córką. — A twoi rodzice na pewno puszczą cię na kolejny rok.\nElsa uśmiechnęła się niepewnie. Sama próba pocieszenia sprawiła, że poczuła się lepiej.\nSięgnęła do torby i wyciągnęła z niej mały, idealnie równo poskładany kawałek pergaminu. Podała go Jackowi, on z ciekawością rozwinął go i przeczytał. Elsa napisała na tej karteczce swój adres najpiękniej i najbardziej wyraźnie jak potrafiła. Nie było możliwości, aby chłopak źle odczytał któreś słowo.\n— Jeśli chciałbyś do mnie napisać, nie będę miała nic przeciwko — wyjaśniła. Chociaż tak naprawdę nie tylko nie będzie miała nic przeciwko, ale bardzo na to liczyła.\n— Jasne — odparł chłopak raźnie, składając i wsuwając adres dziewczyny do kieszeni. Patrzył na nią, jakby chciał zapamiętać ją jak najdokładniej.\nElsa wiedziała, że musi już iść. Pożegnała się z Jackiem krótko. Idąc jeszcze po bagaż, odwróciła się i dostrzegła, jak macha dłonią. Odwzajemniła gest, a potem widziała, jak ruszył w stronę siostry, Emmy.\nElsa siedziała na legowisku we wnęce przy oknie z książką na kolanach. Tak naprawdę już dawno przestała czytać Magików z ulicy Szarości. Patrzyła, jak krople deszczu niczym małe, srebrne kule armatnie atakowały szyby, jak błyskawice rozdzierały ciemne niebo. Głośny grzmot przetoczył się po okolicy, a dziewczyna odwróciła na chwilę głowę, ogarniając spojrzeniem swój pokój.\nPomieszczenie było większe niż jej hogwarcka sypialnia, którą musiała dzielić jeszcze z sześcioma dziewczętami — nie mogła tutaj narzekać na tłok. Fioletowe ściany ozdobione małymi, skromnymi wzorami ginęły w cieniu. Obrazy spowite półmrokiem nudziły się w swoich ramach. Obok dużego łóżka stało biurko sporych rozmiarów.\nPrzy ścianach piętrzyły się szafa, kufer i ogromny regał wypełniony po brzegi książkami. Na półkach dumnie tkwiły różnorakie dzieła: mugolska i czarodziejska klasyka, dramaty, zbiory opowiadań, powieści, romanse, książki młodzieżowe typu Jak poderwać wiedźmę?; ogółem wszystko, o czym mógłby zamarzyć wielbiciel czytania.\nW jednym ciemnym kącie stał wysoki, śliczny parawan, w drugim niewielka toaletka, w trzecim klatka ze Śnieżycą, a w ostatnim ukrywały się w gęstym mroku skrzypce.\nElsa kiedyś grała na nich i mogła powiedzieć, że szło jej to całkiem dobrze. Nawet rzuciła specjalny czar, który sprawiał, że instrument potrafił powtórzyć zagraną melodię. Nauczyła go kilkunastu skomplikowanych utworów! Jednak już od dawna nie sięgała po niego. Muzyka przestała przynosić jej radość, bo nie miała się nią z kim podzielić.\nPoza skrzypcami i książkami w pomieszczeniu znajdowało się mnóstwo przedmiotów, które przez lata miały umilić Elsie czas spędzony w nim. Na przykład piękne porcelanowe lalki o ślicznych, ale zimnych i pustych oczach, dumnie spoglądające na właścicielkę z szafy.\nElsa nie lubiła swojego pokoju. Spędziła w nim prawie połowę swojego życia. Odkąd niefartownie nie zapanowała nad swoją mocą kilka lat temu, to miejsce stało się czymś na kształt więzienia. Gdy została przyjęta do Hogwartu, musiała wracać do niego na wakacje i ferie. Starała się jakoś przyzwyczaić do sypialni w swoim domu, ale ona ciągle wydawała się zimna i pusta. Dawno temu dziewczyna dzieliła pokój z siostrą. Pamiętała, jak podczas nocnych burz Ania wślizgiwała się do niej pod kołdrę i razem próbowały ignorować przerażające świsty wiatru i grzmoty. Nie mogła zapomnieć o tym, że jako dzieci, spędzały ze sobą każdą chwilę. Po tym, jak zraniła ją lodowym odłamkiem, zamieszkała sama. Była wtedy jeszcze małą dziewczynką, więc okropnie się bała, gdy wyobraźnia tworzyła nocą z cieni paskudne potwory. Niejednokrotnie ściany pokrywał mróz, a postacie na obrazach otrzymywały ubrania ze szronu.\nNastolatka podeszła do biurka w pogoni za jakimś zajęciem. Usiadła na wysokim krześle i patrząc na prezent urodzinowy od rodziców, już wiedziała, czym się zajmie. Musiała napisać podziękowania do reszty rodziny za piękne rzeczy, które jej dali w podarku — za piękną, ale przesadzoną i zupełnie nie w jej guście sukienkę od ciotki Mony; za profesjonalne specyfiki do pielęgnacji mioteł od wuja Kaspera, chociaż tak naprawdę jej miotła leży od lat nieużywana na strychu.\nOd rodziców dostała w tym roku zestaw nowych piór. Kilka z nich było identycznych z tymi, których używała zazwyczaj. Jednak pięknego pióra z ogona feniksa bała się nawet wziąć w dłoń, aby przypadkiem nie zepsuć tak pięknej rzeczy. Atramenty w kałamarzach miały różnorakie kolory i właściwości, których jeszcze do końca nie odkryła. Wiedziała, że jeden tusz, gdy zasechł na pergaminie, sprawiał, że papier parzył. Inny ujawniał się tylko po określonej komendzie. Oprócz tego — do kompletu — była ozdobna papeteria.\nElsa wybrała najzwyklejszy, czarny atrament i pióro, którego używała jeszcze w szkole. Przysunęła do siebie czysty arkusz pergaminu z eleganckimi wzorami na marginesach. Zaczęła pisać, skupiona na doborze słów i starannym piśmie.\nPo chwili powróciła myślami do swoich urodzin sprzed kilku dni.\nWszystko, co wydarzyło się tamtego dnia rano, nie odbiegało ani trochę od przyjętej w domu normy. Dziewczynie przyniesiono śniadanie do pokoju, skrzaty nieco posprzątały delikatny, poranny bałagan u niej w sypialni. Domownicy zajmowali się swoimi codziennymi sprawami. Nic nie wskazywało na to, że ten dzień jest w jakikolwiek sposób specjalny. Krukonka, siedząc sama, czasem słyszała, jak ktoś przechodzi korytarzem — dochodził ją tupot małych nóżek skrzatów i długie susy Anny.\nWtedy, gdy w dzień urodzin siedziała sama, rozległo się stukanie. Elsa lekko uniosła brwi i opuściła książkę na kolana. Klamka drgnęła, drzwi się uchyliły. Dziewczyna zrzuciła nogi z łóżka i przyjrzała się widocznemu skrawkowi korytarza. Nikogo nie było. Jej wzrok powędrował nieco w dół.\n— Dzień dobry, panienko — pisnął malutki skrzat.\n— Witaj, Wiczypyszczku — odparła nastolatka, nieco zdziwiona widokiem służącego o tej porze.\n— Pan i pani proszą, aby panienka zeszła do jadalni na obiad. Tak kazali przekazać Wiczypyszczkowi.\nWiczypyszczek zawisł na klamce i zaczął się huśtać. Był jeszcze młodym skrzatem i zachowywał się infantylnie. Elsa jednak nie miała mu tego za złe. Bardziej niż jego zachowaniem przejmowała się, że rodzice specjalnie wysłali go po nią.\nOdłożyła książkę na miejsce i ruszyła do jadalni. Gdy była już u celu, zatrzymała się na korytarzu. Zerknęła przez niedomknięte drzwi. Przy dużym stole oprócz rodziców siedziała także Anna. Elsa naprawdę się zdziwiła. Nie pamiętała, kiedy ostatnio w domu jadła wspólny posiłek z rodzicami i siostrą.\nWeszła do środka i usiadła niepewnie na krześle naprzeciwko Anny. Ona uśmiechnęła się do niej szeroko. Elsa odpowiedziała niepewnym gestem, który być może nawet nie przypominał uśmiechu.\nOkazało się, że na obiedzie podawane były tylko ulubione potrawy solenizantki. Anka wyjątkowo cieszyła się, że jedli wszyscy razem. Gadała jak najęta. Elsa jednak nie zachowywała się zbyt rozmownie.\n— ...w ogóle to ja wpadłam na pomysł, abyśmy zjedli razem! — trajkotała Gryfonka. — Wiesz, wolałam coś z większym rozmachem, fajerwerki, serpentyny, rzeźby z lodu... — zachichotała.\nElsa już teraz wiedziała, skąd pomysł na wspólne jedzenie. Sądząc po minach rodziców, ciągle nie byli zbyt szczęśliwi, że na niego przystali.\nNadszedł czas na prezenty i właśnie wtedy starsza siostra otrzymała paczkę od mamy i taty. Z uśmiechem pożyczyli jej wszystkiego najlepszego.\nPrzyszedł czas, gdy Anna chciała wręczyć jej prezent. Był on niezbyt zręcznie opakowany w papier we wzorki.\n— Dziękuję — powiedziała Elsa, uśmiechając się.\nAnna odwzajemniła ten gest. I wtedy, gdy rozłożyła ręce, wszystko się popsuło.\nChciała uścisnąć siostrę. Elsa poczuła się wtedy jak w pułapce. Towarzystwo rodziców sprawiło, że wręcz od razu cofnęła się. Dostrzegła, jak wesołe iskierki w oczach siostry gasną.\n— Dziękuję, Anno — powtórzyła solenizantka już nie tak radośnie.\nAnna opuściła dłonie. Wyglądała na zawiedzioną. Elsa spojrzała na mamę. Nie musiały nic do siebie mówić — dziewczyna zrozumiała, co powinna zrobić.\n— Naprawdę dziękuję wam za to... przyjęcie — powiedziała — ale lepiej będzie, jeśli już pójdę do siebie.\nPostąpiła tak, jak powiedziała. Zapomniała prezentów, ale już się po nie nie wróciła. Zamknęła się znów w swojej sypialni. Ilekroć zamykała oczy, powracał do niej widok zawodu w oczach siostry.\nOd urodzin nie widziała Anny ani razu. Bała się, że nadszarpnęła ich nikłe pozytywne relacje budowane, odkąd Jack wreszcie dotarł do niej, że powinna coś zmienić w swoim życiu.\nNa pergamin spadł ogromny kleks, gdy Elsa pomyślała o Jacku. Nagle wyleciało jej z głowy to, co miała zapisać. Delikatnie opuściła dłoń ściskającą pióro na blat. Mimowolnie spojrzała w stronę okna. Nawet nie miała tej głupiej nadziei, że ujrzy w niej sowę niosącą list.\nMinęły trzy tygodnie wakacji i do tej pory nie otrzymała żadnej wiadomości od Jacka. Przez pierwszych kilka dni nie martwiła się tym. Chłopak mógł nie znaleźć sposobności do napisania albo jeszcze nie wydarzyło się nic ciekawego, co mógłby zawrzeć w liście.\nUpłynął tydzień. Potem dziesięć dni. Dwa tygodnie... i nic. Elsa z każdym mijającym dniem coraz bardziej ponuro spoglądała w okna. Szczególnie odczuła brak wiadomości od Jacka w urodziny. Nie chciała, aby wyszukiwał dla niej prezentu. Nie pragnęła, aby wypruwał sobie flaki, pisząc do niej piękne i długie, ale nieszczere życzenia. Pragnęła tylko zapewnienia, że wszystko u niego w porządku i krótkiego wszystkiego najlepszego!\nW jej myślach pojawiały się coraz gorsze scenariusze.\nElsa, pisząc listy do rodziny, powróciła do tych niemiłych domysłów. Pamiętała, jak Jack wkładał adres od niej do kieszeni.\nNie wchodziło w grę, aby się nie doczytał — napisała swoje dane tak wyraźnie, że dziecko uczące się pisać mogłoby przeczytać te słowa bez problemu. Czy mógł go zgubić? Owszem, mógł, ale chłopak nie gubił rzeczy zbyt łatwo...\nCo, jeśli Jack nie wysłał żadnego listu? — pomyślała dziewczyna zmartwiona. — Może po zakończeniu Turnieju Trójmagicznego nie czuje potrzeby, aby ze mną rozmawiać?\nElsa niejednokrotnie analizowała zachowanie chłopaka przed wyjazdem. Próbowała dostrzec, czy zdradzało jakiekolwiek oznaki braku zainteresowania czy niechęci. Nie dostrzegła niczego niepokojącego, ale i tak obawiała się, że tak naprawdę Jacka i nią łączyła tylko cienka nić w postaci zawodów. Teraz ona pękła, a ich relacje mogły obumrzeć.\nNastolatka wiedziała jedno: nie chciała stracić chłopaka. Jej umysł buntował się temu, że ona i Jack przestaną się ze sobą spotykać.\nCoraz częściej wracały do niej wspomnienia powiązane z Jackiem. Pamiętała, jak rzuciła się w krzaczyska, chcąc poznać tajemnicę statku Durmstrangu. Szczególnie rozpamiętywała to dziwne, rozgrzewające pieczenie w policzkach, gdy chłopak wyłuskiwał z jej włosów pokryte szronem patyczki. Nie mogła zapomnieć o tym, jak nie potrafiła zapanować nad emocjami w skrzydle szpitalnym, gdy wreszcie dotarło do niej, że Gryfon jest żywy oraz że wcale nie była na jego pogrzebie. Przypominając sobie te wydarzenia, a także wiele innych, czuła przyjemne ciepło w okolicy serca. Ono już po chwili zamieniło się gorzki chłód na myśl, że między nią a Jackiem już nigdy nie będzie tak samo.\nPrzekonała siebie przynajmniej na jakiś czas, zresztą nie pierwszy raz, że między nią a chłopakiem nic się nie zmieni, pomimo zakończenia turnieju. Jack był jej przyjacielem. Wmawiała sobie, że to taki sam fakt jak informacje podane w podręcznikach — niezaprzeczalna prawda. Chłopak nie porzuciłby jej.\nElsa zerknęła na gazetę leżącą na skraju biurka. Przeczytała ją rano bardzo dokładnie, szczególnie informacje o porwaniach, morderstwach i innych złych wydarzeniach. Gdy doszła do rubryki zaginionych, bardzo uważnie wypatrywała znajomych nazwisk, zwłaszcza nazwiska Frost. Obawiała się, że Jack nie kontaktuje się z nią, ponieważ przytrafiło mu się coś złego. Niejednokrotnie nawiedzały ją okrutne domysły, że został zaatakowany przez dementorów, nad którymi Ministerstwo nie miało kontroli albo inne istoty sprzymierzone z Mrokiem. Dlatego dokładnie czytała każde wydanie „Proroka”, odkąd wróciła do domu. Jej serce stawało, gdy natrafiała na podobnie brzmiące nazwisko do nazwiska Jacka przy złych wieściach.\nDziewczyna otrząsnęła się z zamyślenia. Wróciła do pisania.\nZmarszczyła brwi. Uniosła lekko głowę i spojrzała na drzwi.\nZ korytarza dochodziły dziwne, przygłuszone dźwięki. Stawały się coraz głośne. Elsa lekko odsunęła się od biurka, nieco zdziwiona.\nCzy... czy to było trzepotanie skrzydeł?\nCoś sporego walnęło drzwi.\nElsa rzuciła się ku nim, natychmiast je otwierając. Brązowo-ruda smuga poderwała się z dywanu i przewróciła dziewczynę, wpadając do pokoju. Elsę przyćmił ból lądowania na podłodze. Była tak szokowana, że nie potrafiła zaprotestować, gdy nieproszony, latający gość obracał jej pokój w ruinę. TRACH! Porcelanowa lalka spadła z szafy, roztrzaskując się na milion kawałeczków. BUM! Wywrócony kałamarz. Atrament sączy się na dywan. Najnowsza papeteria i pióra rozsypane na ziemi. Przewrócona klatka ze Śnieżycą. Sowa huczy rozwścieczona.\nSprawca tego całego bałaganu nareszcie unieruchomiony! Pokonała go pościel, w którą się zaplątał.\nDziewczyna nie wiedziała do końca, co się stało. Podniosła się, czując, że sobie coś stłukła. Z korytarza nadbiegł jej ojciec z różdżką w dłoni.\n— Ta... sowa... ona... uciekła mi... gdy chciałem sprawdzić... czy na paczkę nie rzucono... uroku — wydyszał mężczyzna.\nPan Vintersen, odkąd Mrok powrócił, znów sprawdzał każdą sowę przysłaną do domu. Przez te nowe procedury bezpieczeństwa, nieświadomie zabrał pierwszy list, który Adrian przesłał Annie. Później puszczał sowę chłopaka bez sprawdzania, ale młodsza córka dalej boczyła się na niego o to.\nMężczyzna machnął różdżką. Pościel odleciała, ukazując łobuziaka — rozczochraną, brązową sowę o dużych, pomarańczowych oczach; do nóżki przywiązaną miała niewielką paczkę i zwinięty pergamin, wyglądały one na porządnie zmaltretowane.\n— Charakterne to zwierzę — powiedział ojciec, patrząc na niewinnie przechylającego główkę ptaka. — Jeśli to prawda, że sowy są jak ich właściciele, to nie chcę myśleć, czyja ona jest...\nSchylił się ku stworzeniu, wyciągając dłonie po paczkę.\nKŁAP! Obrończyni przesyłki kłapnęła dziobem.\nPan Vintersen poderwał się, ssąc rozcięty palec.\n— Bardzo charakterna — parsknęła Elsa, kręcąc głową.\n— Jestem ciekawy, jak przeszła kontrolę Ministerstwa — powiedział ojciec.\n— Świecidełku! — zawołał mężczyzna. Skrzat Świecidełko zmaterializował się tuż przed nim z cichym pyknięciem. Zgiął się wręcz w pół, kłaniając się. — Przynieś mi Wywar Szczekorski z kredensu.\n— Tak jest, panie! — zawołał skrzat, znikając.\nElsa nie musiała długo czekać na wyjaśnienia taty.\n— Ministerstwo sprawdza co niektóre paczki sowiej poczty — wyjaśnił. Skrzat pojawił się z buteleczką wywaru. Mężczyzna od razu polał miksturą ranę, która pod jej wpływem błyskawicznie się zasklepiła. — Mitch Bloomfire z Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów chwali się, że ponoć w ten sposób przewidzieli atak dementorów w Cambridge.\n— Nie było tak, że tylko przypadkiem znalazło się tam dwoje aurorów? Po służbie? — zdziwiła się Elsa.\n— Oczywiście, że tak było. Tę sowę nadano pewnie kilkanaście dni temu, ale jeszcze nie zorganizowano dobrze sprawdzania, więc pewnie trochę ją przetrzymano. Gdyby niosła tylko list, pewnie przyleciałaby znacznie wcześniej...\nSowa podeszła bliżej do Elsy, wystawiając nóżkę. Dziewczyna przykucnęła. Nieśmiałe podejrzenia powoli pojawiały się w jej głowie. Czy to sowa od niego?\nNiewystraszona tym, jak paskudnie ptak udziobał jej tatę, zabrała paczkę i pergamin. Zwierzę uniosło dumnie głowę, jakby cieszyło się, że wykonało swoje zadanie.\nElsa ujrzała pod olbrzymim, czerwonym stemplem Ministerstwa BEZPIECZNE swój adres.\n— Teraz można już sprawdzić tę paczkę — powiedział tata. — Pewnie to znowu jakaś rzecz, którą zamówiła Anna...\n— Nie, tato. Tę paczkę wysłano do mnie — odparła Elsa.\nOjciec uniósł brwi wyraźnie zdziwiony. Dziewczyna przecież dostała już prezenty urodzinowe od każdego z rodziny, więc, kto miał słać coś jeszcze do niej?\nOna jednak domyśliła się, kto był właścicielem brązowej, niesfornej sowy. Upewniły ją dane nadawcy nabazgrane na boku paczki. Czuła, jak uśmiech ciśnie się jej na twarz, ale uparcie starała się pozostać obojętną.\n— Mój błąd — przyznał pan Vintersen. — Mogę? — Spojrzał wymownie na przesyłkę\n— Nie — wypaliła Elsa.\nTata spojrzał na nią szczerze zdumiony. Wiedziała, że zareagowała zbyt gwałtownie. Miała pewność, że ojciec nie otwierałby paczki, jedynie kilkoma czarami sprawdziłby, czy wszystko z nią w porządku. Obawiała się jednak, że bardziej zainteresowałoby go to, że nadawcą był Jack Frost, chłopak, z którym rzekomo łączył ją tylko Turniej Trómagiczny — przynajmniej tak zapewniała rodziców. Poza tym pragnęła jak najszybciej dowiedzieć się, co chciał przekazać jej przyjaciel.\n— Elso, lepiej, abyśmy mieli pewność — nalegał mężczyzna.\nDziewczyna uległa. Bądź co bądź nie mogła mieć pewności co do przesyłki.\n— Oddam ci ją jak najszybciej — zapewnił tata.\nWziął od dziewczyny pakunek z listem. Obrócił je w dłoniach, pobieżnie oglądając. Nieco zmarszczył brwi, widząc nadawcę. Jednak nie powiedział nic, tylko wyszedł. Na pewno poszedł do swojego gabinetu.\nElsa westchnęła głośno, gdy zamknął za sobą drzwi. Spojrzała najpierw na swój pokój, a potem na brązową sowę. Lekko przechyliła głowę, mrugając niewinnie dużymi oczami.\n— Niezłego bałaganu tu narobiłaś — powiedziała do niej Elsa. Tak naprawdę nie miała na myśli tylko nieporządku w pokoju.\nPtak odpowiedział nonszalanckim kłapnięciem dziobem.\nDziewczyna wezwała skrzata. On w trymiga uporał się z bałaganem.\nŚnieżyca uciekła na szczyt regału z książkami. Nie była chętna do powrotu do klatki, gdzie tymczasowo przebywała brązowa sowa pijąca z poidełka i zajadająca smakołyki. Elsa do tej pory nie sądziła, że jej pupil jest aż tak uparty.\n— Jeśli chcesz, to twój gość zajmie twoją klatkę, a ty ten niewygodny regał — powiedziała do Śnieżycy obojętnie.\nSowa nie była zachwycona takim obrotem sprawy. Wróciła do swojej klatki, bocząc się na gościa. On na to nie reagował, zajęty sowimi przysmakami.\nSkrzat zniknął, a z nim całe zamieszanie w pokoju. Elsa opadła na łóżko. Przytłumione tykanie zegara z korytarza odbijało się od ścian jej czaszki.\nRodzice wyjątkowo się bali o starszą córkę od czasu pechowego, trzeciego zadania turnieju. Ojciec nie wybaczyłby sobie, gdyby niedokładnie sprawdził tę paczkę. Wiedziała, że rzuci na nią mnóstwo mocnych, wymagających precyzji zaklęć sprawdzających, nie robiąc tego z pośpiechem i niechlujnością. Dlatego obawiała się, że przesyłka zbyt szybko nie wróci do jej rąk. Była pewna, że stempel Ministerstwa BEZPIECZNE, ani trochę nie przekonał taty o braku zagrożenia.\nElsa przypatrywała się, jak Śnieżyca przytula się do chłodnych prętów klatki, chcąc mieć jak najmniej wspólnego z drugą sową. Patrząc na brązowego ptaka, domyśliła się, że Jack musiał już wybrać się na którąś z magicznych ulic, aby go kupić. Może to oraz przetrzymywanie przesyłki w Ministerstwie sprawiło, że dopiero dziś dostała ją. Teraz uznała, że zamartwianie się było niepotrzebne — chociaż i tak dalej nie mogła się doczekać, aż otrzyma wiadomość od Jacka.\nUsłyszawszy pukanie do drzwi, natychmiast skoczyła ku nim. Czuła, jak żołądek zaciska się, gdy ujrzała tatę trzymającego przesyłkę. Patrzył na nią przeszywającym spojrzeniem, ale pełnym troski. Wystraszyła się, że coś jest nie w porządku.\n— Proszę. — Podał jej paczkę i list. — Czyste jak łza.\nElsie nie udało się stłumić uśmiechu, gdy odzyskała rzeczy przesłane przez Jacka.\n— Ta sowa będzie coś jeszcze ci dostarczać? — zapytał pan Vintersen.\n— Tak — odparła dziewczyna — tak mi się wydaje. Nie musisz ponownie jej sprawdzać.\n— Napisał do ciebie ten chłopak, z którym brałaś udział w turnieju — powiedział. To nie było pytanie, a stwierdzenie. — Utrzymujecie ze sobą kontakt?\nElsie nie podobało się, na jaki tor zmierzała ta rozmowa. Nie chciała dawać tacie powodów do podejrzeń. Wiedziała, że zmartwiłby się, iloma rzeczami podzieliła się i jak bardzo zbliżyła się do chłopaka. Ojciec uważał, że dla własnego bezpieczeństwa nie powinna z nikim dzielić się wiadomością o swoich mocach.\nUznała, że nie powinna mówić mu o Jacku, tym bardziej że jeszcze nie rozstrzygnięto jej sprawy powrotu do szkoły. To mogłoby przeważyć szalę na niekorzystną dla niej stronę.\n— Jack poprosił mnie o niego — skłamała z obojętną miną. — Nie wiem szczerze, dlaczego do mnie napisał.\n— Elso, wy się... kolegujecie? — zapytał nieco niepewnie pan Vintersen, ale dalej przenikliwie na nią patrząc. Wiedziała, że wyszukiwał u niej jakiejkolwiek oznaki niepewności czy kłamstwa.\nNie odpowiedziała od razu. Dostrzegła, że dała tacie do myślenia. Jak najszybciej wyznała:\n— Nie wiem, czy można nazwać to kolegowaniem się. — Poczuła nieprzyjemny, gorzki smak kłamstwa. Postanowiła powiedzieć tyle prawdy, ile mogła: — Pomagałam mu się podnieść z kilku przedmiotów przy okazji turnieju. To wszystko.\nTata westchnął. Wyszedł, wyznawszy, że ma jeszcze wiele przesyłek do sprawdzenia.\nElsa zamknęła drzwi. Została sam na sam z obrażonymi na siebie sowami oraz paczką i listem od Jacka.\nUsiadła na łóżku i rozwinęła pergamin. Od razu zaczytała się w słowach zapisanych na nim:\nPrzede wszystkim: chciałbym życzyć Ci wszystkiego najlepszego z okazji urodzin!\nMimowolnie uśmiechnęła się. Patrzyła na pismo Jacka, bardziej staranne niż w notatkach z lekcji, ale i tak upstrzone gdzieniegdzie nieplanowanymi kleksami.\nMam nadzieję, że spodoba Ci się prezent, chociaż nie jestem pewien, czy dobrze trafiłem. Chociaż, z drugiej strony, otwórz paczkę, przekonaj się sama i jak najszybciej mi napisz!\nJeśli dostałaś tę przesyłkę późno, to się na mnie nie gniewaj. Dopiero niedawno kupiłem sobie sowę, Zefira, jeszcze nie wiem, czego do końca spodziewać się po nim. Jak na razie wiem tylko tyle, że ma mnóstwo energii — zdemolował mi pokój, gdy przyniosłem go do domu. Jeśli to samo zrobił u Ciebie, to możesz z czystym sumieniem go ukatrupić. Wracając do tej przesyłki, słyszałem, że ponoć Ministerstwo sprawdza pocztę. Wolałbym, aby od tego listu trzymali się z daleka, inaczej pewnie dostaniesz ją dopiero przed rozpoczęciem roku szkolnego!\nByłem na Pokątnej. Oprócz tego, że Emma namówiła mnie do wybrania spośród innych sów Zefira (bo ta sowa ma ponoć taaaakie śliczne oczy!), kupiłem Ci prezent i część rzeczy do szkoły. Wolałem nie kupować wszystkich książek, przecież jeszcze nie ma wyników SUM-ów. Pewnie w tym roku zaoszczędzę na podręcznikach, w przeciwieństwie do Ciebie. Ollivander sprzedał mi nową różdżkę — 11 cali, włos z ogona jednorożca, jesion. Jest bardzo podobna do poprzedniej, chyba nawet lepsza, tak mi się wydaje. Aha, najważniejsze! Nie uwierzysz! Kupiłem sobie nową miotłę! Nówka sztuka, no, prawie nówka, ale wygląda jak nówka i śmiga jak nówka! Zawierucha XY. Nie mogłem się powstrzymać i ją wypróbowałem. Co prawda rozbiłem się na drzewie u sąsiada, ale nie martw się. Nikt mnie nie wiedział, a ja tylko trochę się poobijałem. Naprawdę, troszeczkę! Żałuję, że nie mogę już teraz udoskonalić Zawieruchy kilkoma zaklęciami, chociaż i tak niewiele jej brakuje.\nPrzy okazji wizyty na Pokątnej, udało mi się spotkać z Roszpunką — jej mama prowadzi salon z mazidłami odmładzającymi dla starszych czarownic. Roszpunka twierdzi, że wszystko u niej w porządku. Mówiła, że przekona mamę do powrotu do szkoły, ale nie wydawała się pewna tego. Wiesz, jej mama jest okropnie przewrażliwiona. Pogadalibyśmy dłużej, ale jej matka nas dostrzegła i natychmiast zabrała Roszpunkę. Wariatka.\nElso, rozmawiałaś z rodzicami o powrocie do szkoły? Mam nadzieję, że tak. Powiedz mi, że ich przekonałaś. Jeśli nie wrócisz ani ty, ani Roszpunka, to kto będzie udzielał mi korepetycji? Z kogo będę miał się naśmiewać?! Już bez żartów, na serio — przekonaj ich. Powinni zrozumieć to, że nie chcesz uczyć się w domu. Poza tym, wyniki Twoich SUM-ów na pewno ich przekonają!\nGadałaś z Anną o Twoich zdolnościach? Masz na to mnóstwo czasu, ale wierz mi, im szybciej, tym lepiej. Nawet jeśli obrazi się na Ciebie i Twoich rodziców, zawsze będzie miała czas, aby się nad tym zastanowić. Może wcale się nie obrazi. Anka jest w porządku, zrozumie prędzej czy później. Znając ją, to pewnie „prędzej”.\nByłaś na Pokątnej? Jeśli nie, to musisz wiedzieć o tym, co się tam dzieje. Wszystko poobklejane jest plakatami z podobizną Nixona. Chcieli mi wcisnąć kilkanaście amuletów przeciw koszmarom. Kiedy jakiś handlarz poznał, że brałem udział w turnieju, wtedy dopiero się działo. „Kup chłopcze ten Superhełm! Mrok nie pozna twoich myśli, gdy go założysz!”. Księgarnie zbijają fortunę na książkach z instrukcjami obronnymi. Nie podoba mi się to, co widziałem. Mam nadzieję, że to szybko minie. Chociaż, sądząc po tym, co wyprawia Mrok, szybko o nim nie zapomną.\nMuszę wspomnieć o czymś jeszcze. W księgarni widziałem zapowiedź debiutanckiej książki — zgadnij czyjej. Nasza ulubiona dziennikarka za niedługo opublikuje „Plotki, legendy i fakty o Księciu Koszmarów i jego powrocie”. Nie mogę się doczekać premiery! Tak naprawdę to nie mam zbyt dobrych przeczuć co do tej książki. Mam wrażenie, że Moore nie zapomni wspomnieć w niej o nas.\nOstatnio wydawałaś się przygnębiona. Już wszystko gra? Napisz mi co u Ciebie. Jak najszybciej. Rodzice już się tak o Ciebie nie martwią? U Anny wszystko w porządku?\nMam nadzieję, że za niedługo się zobaczymy, przynajmniej w szkole.\nPoniżej widniały niechlujnie dopisane bazgroły na szybko:\nPS Zabrałem sowie list, aby dopisać i zapytać, czy masz zamiar wybrać się po ogłoszeniu wyników SUM-ów na Pokątną (może udałoby nam się spotkać). Jednak Zefir bardzo się zdenerwował, bo chyba zbyt poważnie wziął do siebie, że tylko ty możesz teraz odebrać ten list. Koszmarnie mnie podziabał. Jeśli Ciebie lub kogoś innego u Ciebie w domu też tak podziabie, to teraz jeszcze bardziej zezwalam ci na ukatrupienie go.\nElsa spojrzała na sowę Jacka. Zefir popatrzył na nią faktycznie ślicznymi, jasnymi oczyma niewiniątka. Wyglądał tak, jakby chciał poskarżyć się na swojego okrutnego pana, który napisał o nim tak paskudne rzeczy.\nDziewczyna jednak nie miała zamiaru ukatrupić ptaka, mimo pozwolenia chłopaka, tylko wróciła do listu. Nie potrafiła oprzeć się temu, aby nie przeczytać go jeszcze raz. Tym razem jeszcze dokładniej chłonęła każde słowo.\nPrzede wszystkim czuła ogromną ulgę. Wydawało się, że chłopak ma się dobrze — dalej postępował bardzo lekkomyślnie i nie stracił poczucia humoru. Jednak Elsa obawiała się, że nie napisał w liście wszystkiego, bo nie chciał jej martwić albo po prostu wstydził się przyznać, że coś jest nie w porządku. Jednak niepokój nie potrafił zagłuszyć radości, którą czuła, ściskając w dłoniach zapisany pergamin.\nMam nadzieję, że niedługo się zobaczymy, przynajmniej w szkole, napisał Jack. Elsa także bardzo tego pragnęła. Teraz, nareszcie otrzymawszy jakiś znak życia ze strony chłopaka, chciała tego tak mocno jak nigdy. Nie wiedziała, jak przekona rodziców. Jednak sprawa jej powrotu do szkoły nie była przesądzona... przynajmniej tak wolała myśleć.\nJednak niezależnie od decyzji mamy i taty, czekał ją jeszcze przynajmniej miesiąc spędzony w jednym domu z Anną. Minął już Turniej Trójmagiczny, podczas którego jej myśli ciągle zaprzątały niebezpieczeństwa czyhające na zawodach. Napisała już egzaminy, SUM-y. Prace domowe zadane na wakacje robiła regularnie, więc nie musiała zajmować się zbytnio nauką. Teoretycznie nic nie stało na przeszkodzie, aby spędziły razem trochę czasu oraz aby Elsa wyjaśniła z siostrą, jak wyglądają jej zdolności. Ale, według planów rodziców, starsza córka miała spędzić ten czas zamknięta w sypialni sam na sam ze swoim zimowym sekretem. Dziewczynę coraz bardziej przerastało powiedzenie Annie prawdy, odkąd opuściła Hogwart.\nAle powie jej. Powie... tylko nie teraz. Może... może nieco później. Jutro. Za trzy dni. Za tydzień. Ale powie! Wyzna jej prawdę do końca wakacji. Zbierze się w sobie i wyzna wszyściusieńko...\nMoże to zrobię... nie, nie ma żadnego „może”! — pomyślała Elsa.\nElsa nie czuła się zbyt pewnie z tym postanowieniem.\nOdłożyła list na bok, postanawiając, że odpisze na niego jak najszybciej, na co liczył Jack. Wzięła paczkę do ręki. Mam nadzieję, że spodoba Ci się prezent, wyznał chłopak. Przesyłka opakowana była w brązowy papier w bladożółte ciapki. Nie była za duża ani ciężka.\nDziewczyna zdarła opakowanie. Zbędne papiery wyrzuciła do kosza.\nDostała książkę. Nie wyglądała ona niesamowicie, oryginalnie ani pięknie — była mniejsza niż podręczniki szkolne, ani cienka, ani gruba, nieco podniszczona, oprawiona w skórę, z kremowymi kartkami o gdzieniegdzie pozaginanych rogach.\nNiezbyt interesujący wygląd prezentu nie zraził Elsy. Otworzyła książkę na pierwszej stronie i dostrzegła dedykację:\nNiech ta książka stanie się strażnikiem Twoich marzeń.\nTe słowa były napisane odręcznie, pismo na pewno nie należało do Jacka. Czarny atrament nieco wyblakł, co świadczyło, że ktoś zapisał to zdanie dawno temu.\nElsa przerzuciła stronę. Tym razem dostrzegła pięknie wykaligrafowany tytuł:\nDziewczyna usiadła wygodniej. Dokładnie przyjrzała się ilustracji widniejącej pod tytułem. Był to odręcznie wykonany rysunek tuszem. Linie zaginały się, zagęszczały i rzedły naprzemiennie, tworząc leśną scenerię. Jak większość czarodziejskich ilustracji, ona także pozostawała w ruchu: wiatr porywał trawę do spokojnego tańca. W głębi lasu roztaczał się blask, a w nim stało nieruchomo kilka postaci. Jednak nigdzie nie było widać nazwiska osoby, która spisała te wszystkie opowieści.\nPrzewrócono kolejną stronę.\nRęcznie spisane historie pochłonęły dziewczynę tak bardzo, że niepozorny wygląd zewnętrzny książki w ogóle przestał mieć jakiekolwiek znaczenie.\nI znów minął prawie miesiąc, od opublikowania ostatniego rozdziału. Przychodzę do Was z kolejnym. Jest, według mnie, znacznie spokojniejszy niż poprzednie, trochę wycisza akcję. Skupiłam się głównie na Elsie, do Jacka powrócę nieco później.\nCo sądzicie o tym rozdziale? Znaleźliście jakieś błędy? Co sądzicie o rozdziale? Czy sądzicie, podobnie jak pan Vintersen, że sowy przejmują cechy właścicieli? Czy uważacie, że Jack trafił z prezentem?\nNapiszcie mi, co uważacie :)\nAutor: OliSz o 21:02\nArcanum Felis 5 grudnia 2016 11:49\nŚwietny rozdział wiele się działo. Fajnie, że Elsa dogadała się z Merindą i ma znajomych fajnie, fajnie ;)\nOczywiście urodziny wypadły bardzo fajnie, miło że rodzina towarzyszyła jej w tym dniu. Ale najlepsza była sowa Jacka :D\nOliSz 5 grudnia 2016 19:09\nJa także życzę weny :)\nDaria Nowakowska 8 grudnia 2016 01:01\nDawno temu, nawet nie pamiętam kiedy to było, czytałam Twoje opowiadanie w-dw-h, porzuciłam czytanie opowiadań z braku czasu a dzisiaj przypomniałam sobie o istnieniu Twojego bloga, jestem ciekawa zakończenia(o ile oczywiście skończyłaś tamtą historię ;}) ale wyskakuje mi, że nie mam uprawnień :(\nCzy mogłabym prosić o wejściówkę? <3\nOliSz 8 grudnia 2016 18:22\nJeju, fajnie spotkać starą czytelniczkę! :) Jednak nie udostępniam już nikomu bloga... to była porażka XD\nDaria Nowakowska 9 grudnia 2016 00:14\na Elsa i Jack się chociaż zeszli? :)\ni nie taka porażka, sama gorsze opowiadania pisałam ;)\nOliSz 9 grudnia 2016 17:40\nWedług mnie było kiepsko :p Dlatego postanowiłam oszczędzić innym tej żenady. Ale odpowiadając na pytanie: zeszli się. Jeśli chcesz, mogę na emailu napisać Ci coś w rodzaju streszczenia.\nDaria Nowakowska 10 grudnia 2016 16:49\nTo fajnie, że się zeszli ^^\nCo do streszczenia to nie trzeba, to już nie byłoby to samo co opowiadanie ;)\nMoże zacznę czytać to co tworzysz tutaj w przerwie pomiędzy książkami i serialami ^^\nOliSz 10 grudnia 2016 19:06\nDaria Nowakowska 10 grudnia 2016 16:48


Osiem dalekich wypraw – opowieść o Lechu Raczaku « 24legnica.pl\nTeatr Modrzejewskiej w Legnicy zaprasza na spotkanie poświęcone zmarłemu w ubiegłym tygodniu Lechu Raczakowi, założycielowi Teatru Ósmego Dna, reżyserowi znakomitych legnickich spektakli i przyjacielowi tutejszej sceny.\n27 stycznia (poniedziałek),\ngodz. 18.00, Art Cafe Modjeska – w 74. urodziny Lecha\nPrzedwczesna i nagła śmierć Lecha Raczaka jest bolesnym ciosem dla wszystkich ludzi teatru w Legnicy, dla twórców i publiczności.\n27 stycznia Lech obchodziłby 74. urodziny.\nDziś, gdy nie ma go już wśród nas, tym bardziej chcemy przypomnieć sobie\ni światu jego postać.\nSpotkajmy się w poniedziałkowy wieczór, aby wspólnie oglądać zdjęcia i filmy, słuchać muzyki z ośmiu spektakli Lecha, które stworzył w naszym teatrze,\ni wspominać pracę nad nimi.\nSpotkajmy się i popatrzmy – jak mówi Klaudiusz w Szekspirowskim Hamlecie – „jednym promiennym, drugim łzawym okiem”, a więc nie tylko po to, by się podzielić żałobą, ale także radością, że był z nami tak znakomity twórca, tak niezwykły człowiek.\nOstatnio modyfikowany: Styczeń 21, 2020 @ 11:59 am\nNie będzie feministek. Zastąpi je… “Piękny i Bestia”


Black Lives Matter: John Boyega, Dwayne Johnson i inni zabrali głos\nRazem przeciwko rasizmowi. Mocne głosy Dwayne'a Johnsona, Johna Boyegi, A7X i Run The Jewels\nStany Zjednoczone znajdują się w stanie ogólnonarodowego wzburzenia związanego ze sprawą George'a Floyda. Wokół hasła Black Lives Matter zjednoczył się też świat kultury, którego najróżniejsi przedstawiciele występują na wiecach, ślą listy poparcia, a nawet wypuszczają wcześniej nowe albumy. Mocne głosy zabrali m.in. John Boyega i Dwayne Johnson.\nŚmierć George'a Floyda z rąk policjantów stanu Minnesota stała się przyczynkiem do największych od wielu lat zamieszek i protestów na terenie USA. Niemal cały świat kultury stanął murem za oburzonymi przedstawicielami środowiska Afroamerykanów, a wśród pojawiających się w sieci głosów nie zabrakło również mocnych ataków wymierzonych w Donalda Trumpa (krytykowanie prezydenta zaczęła w liście otwartym Lady Gaga).\nEmocjonalne i finansowe wsparcie ruchów antyrasistowskich zapowiedziało też wiele hollywoodzkich film z Netfliksem, Amazonem i Disneyem na czele. Wiele amerykańskich mediów wyraziło z kolei swoją solidarność z protestującymi akcją Blackout Tuesday, podczas której zastąpiły normalne treści czarnym ekranem. To wszystko był jednak dopiero początek mocnych głosów wychodzących ze środowiska aktorów, reżyserów czy muzyków.\nBlack Lives Matter – najmocniejsze wystąpienia ludzi kultury:\nJohn Boyega atakuje i boi się, że to koniec jego kariery\nAktor znany z występów w nowej trylogii „Star Wars” i „Pacific Rim: Rebelia” zabrał głos podczas zgromadzenia zebranego w londyńskim Hyde Parku. W emocjonalnym wystąpieniu podkreślił, że czarnoskórzy obywatele zawsze się liczyli, byli ważni i odnosili sukcesy pomimo stawianych przed nimi barier. Według Boyegi najwyższy czas na zmiany i walkę z rasizmem, nawet jeśli miałoby go to kosztować dalszą karierę w Hollywood.\nInna sprawa, że akurat ten ostatni scenariusz raczej nie grozi brytyjskiemu aktorowi. Niedługo po tym jak jego wystąpienie trafiło do sieci, chęć współpracy z nim w przyszłości wyrazili tacy reżyserzy jak Jordan Peele („To my”), Charlie Brooker („Czarne lustro”), Lin-Manuel Miranda i Matthew A. Cherry. Swoje poparcie dla działań Boyegi wyrazili również współpracownicy z prac nad „Gwiezdnymi wojnami” – Mark Hamill, Rian Johnson i sam Lucasfilm.\nRun The Jewels wypuszczają za darmo płytę pełną politycznego przekazu\nRun The Jewels to prawdopodobnie najpopularniejszy raperski duet ostatniej dekady. Świadczy o tym choćby liczba głośnych projektów, do których zostali w taki czy inny sposób zaproszeni. Stworzyli specjalne utwory do filmu „Venom” i gry wideo „FIFA 18”, podkłady muzyczne do trailera „Czarnej Pantery” oraz animacji „Rick i Morty”, pojawiali się gościnnie w serialu „Atlanta”, a Netflix zrobił z nimi dokument „Killer Mike: Prawda prosto w twarz”. Nie powinno więc specjalnie dziwić, że oczekiwania związane z ich najnowszym albumem były ogromne.\nPłyta miała pierwotnie ukazać się w piątek, ale wczoraj została za darmo udostępniona słuchaczom. EL-P i Killer Mike w mocnej wiadomości do swoich fanów stwierdzili, że w obecnych okolicznościach nie było sensu czekać. A ponieważ „Run The Jewels 4” jest pełny politycznych odniesień, to wielu protestujących z chęcią wysłucha nowych kawałków duetu.\nDwayne Johnson pyta Trumpa: „Gdzie jesteś?”\nPopularny aktor znany z filmów akcji i komedii nagrał wideo trwające ponad 8 minut (czyli mniej więcej tyle, ile trwało duszenie George'a Floyda przez jego mordercę w policyjnym uniformie). W jego trakcie zadaje raz po raz pytania: „Gdzie jesteś? Gdzie jesteście?”. Większość z nich kieruje w stronę prezydenta Donalda Trumpa i innych politycznych liderów USA, choć żadne konkretne nazwiska nie padają. Johnson apeluje w ten sposób o wzięcie na siebie większej odpowiedzialności przez zwykłych obywateli.\nGwiazdor podkreślił w nagraniu również, że każde życie jest cenne i ma znaczenie. W tej istotnej dla czarnej społeczności chwili należy jednak głośno wspierać ich walkę. I choć całe wystąpienie ma mocny charakter, to kończy się dosyć pozytywnym akcentem. Dwayne „The Rock” Johnson nie ma bowiem wątpliwości, że zmiana na lepsze jest już w toku.\nDavid Lynch wspiera Black Lives Matter w swoim stylu\nDavid Lynch to postać ekscentryczna i często dziwna, ale ceniona za swoje oryginalne dzieła na całym świecie. W ostatnim czasie reżyser znacząco uaktywnił i wzmocnił swoją obecność w mediach. Najpierw dzięki serialowi „Twin Peaks”, a potem poprzez publikacje swoich wcześniej niedostępnych online filmów krótkometrażowych. Ostatnio jest też o nim głośno ze względu na nową serię, w której wciela się w rolę prezentera pogody.\nW najnowszym odcinku Lynch zaczyna od zwyczajowego opisywanie pogody w Los Angeles, by po chwili wstać i pokazać w pełni tablicę z napisem: „Black Lives Matter. Pokój. Sprawiedliwość. Bez strachu”. Przez ostatnią minutę nagrania pokazuje tylko to hasło, a sam poza kadrem uruchamia najprawdopodobniej piłę tarczową. Co to dokładnie oznacza? Nie sposób stwierdzić, ale polityczny przekaz wideo wydaje się jasny.\nAvenged Sevenfold apelują do fanów rocka i metalu\nRead M. Shadows’ op-ed: https://t.co/5g3z2HjjWs\n— Avenged Sevenfold (@TheOfficialA7X) June 3, 2020\nW trakcie trwających protestów pojawiło się wiele głosów wsparcia, ale przeważnie ze strony środowisk i postaci, które można było od dawna podejrzewać o poparcie akcji Black Lives Matter. Dlatego tak istotny wydaje się list otwarty wysłany do mediów przez lidera metalowego zespołu Avenged Sevenfold.\nM. Shadows zaapelował do białych fanów rocka i metalu o większe zaangażowanie w sprawę. Podkreślił, że nie interesują go neutralne reakcje i odpowiedzi powtarzające, że wszystkie życia są ważne. Wszystko dlatego, że jego przyjaciele, współpracownicy, a nawet członkowie rodziny (szwagier wokalisty jest czarnoskóry) codziennie spotykają się ze stygmatyzowaniem, również ze strony środowiska metalowego. M. Shadows przeprosił też przy okazji w imieniu swoim i reszty członków zespołu za dawne teksty piosenek i obrazki z flagą Konfederacji, które mogły wywołać kontrowersje i zniechęcić do A7X czarnoskórych fanów ciężkich brzmień.\nTagi: avenged sevenfoldblack lives matterblackout tuesdaydavid lynchdwayne johnsonJohn Boyegam shadowsRun The Jewelsrun the jewels 4star wars


Zlecenia na Tworzenie Stron Internetowych w Zachodniopomorskim, 2017\nAktualne zlecenia w kategorii Projektowanie stron www internet w Zachodniopomorskim\nZapytanie o przebudowę istniejącej strony www, Czaplinek\nZakres zlecenia: wykonanie strony WWW z funpage na Facebooku Branża: łowisko specjalne Wymagania: rozbudowana strona, płatności online Termin skorzystania z ofert: możliwy od zaraz...\nRodzaj usługi: przebudowa istniejącej strony WWW Rodzaj strony www: sklep internetowy Dodatkowe funkcje strony: - system płatności online, - możliwość rejestrowania się użytkowników, - wersja na urządzenia mobilne, - fo...\nRodzaj usługi: przebudowa istniejącej strony WWW Rodzaj strony www: strona firmowa Dodatkowe funkcje strony: formularz kontaktowy, możliwość edytowania strony przez właściciela, responsywność Informacje dodatkowe: strona ...\nZlecę rozbudowę sklepu internetowego, Szczecin\nPrzedmiot zlecenia: rozbudowa sklepu internetowego Informacje dodatkowe: - Firma powinna mieć doświadczenie i być elastyczna, - Klient wymaga terminowości, - wymagana możliwość dodania nowych funkcjonalności na bieżąco, - w...\n2017-05-26 do 2017-05-26\nSzukam Wykonawcy do stworzenia firmowej strony internetowej. Branża - stolarstwo. Termin skorzystania z oferty możliwy od zaraz. Proszę o oferty....\nZlecę wykonanie strony WWW, wynajem domków i pokojów, Rewal\nProjektowanie stron www internet porównaj ceny i koszty w Zachodniopomorskim\nSzukasz cen, cenników, kosztów lub kosztorysu? A może interesuje Cię najtańsza oferta na projektowanie stron www internet w Zachodniopomorskim? Złóż zapytanie, a firmy z Zachodniopomorskiego same prześlą wyceny.\nInne pobliskie usługi: rzemiosło Białogard, usługi callcenter Drawsko Pomorskie, hurtownie tkanin Kołobrzeg\nZlecę kompleksowe wykonanie nowej strony WWW firmy, Szczecin\nZlecę wykonanie strony www, Szczecin\nRodzaj usługi: kompleksowe wykonanie nowej strony WWW Rodzaj strony www: strona fotografa Dodatkowe funkcje strony: wersja na urządzenia mobilne, formularz kontaktowy, możliwość edytowania strony przez właściciela, responsyw...\nRodzaj usługi: kompleksowe wykonanie nowej strony WWW Rodzaj strony www: strona firmowa Dodatkowe funkcje strony: - możliwość rejestrowania się użytkowników, - wersja na urządzenia mobilne, - formularz kontaktowy, - możl...\nSzukam Firmy, która zajmie się dokończeniem i rozbudową strony internetowej oraz jej późniejszym administrowaniem. Termin skorzystania z oferty możliwy od zaraz. Proszę o oferty....\nZlecę wykonanie projektu graficznego strony WWW, Tucze\nRodzaj usługi: wykonanie projektu graficznego strony Rodzaj strony www: strona firmowa Dodatkowe funkcje strony: możliwość rejestrowania się użytkowników Termin skorzystania z oferty: możliwy od zaraz...\nRodzaj usługi: wykonanie projektu graficznego strony Rodzaj strony www: opis, czat Dodatkowe funkcje strony: dodawanie komentarzy Termin skorzystania z oferty: możliwy od zaraz...\nZlecę zaprojektowanie nowej strony www, Gryfino\nZlecę wykonanie prostej strony internetowej z możliwością dodawania na niej ogłoszeń wraz ze zdjęciami, firmową pocztą e-mail. Termin skorzystania z oferty możliwy od zaraz. Proszę o oferty....\nZlecę utrzymanie i aktualizację strony internetowej, Koszalin\nZakres zlecenia: utrzymanie strony internetowej na serwerze plus aktualizacja tej strony, dodanie zdjęć i referencji Termin skorzystania z oferty: w ciągu 3 miesięcy...\nJeśli interesują Cię opinie na temat projektowanie stron www internet, szukasz porad lub ofert skontaktuj się z fachowcami z Zachodniopomorskiego. Dodatkowo możesz tanio kupić produkty lub zlecić usługi - koniecznie wyślij zapytanie do naszych firm i wybierz najlepszą ofertę.\nZapytanie prześlemy do wielu firm zajmujących się projektowanie stron www internet w Zachodniopomorskim, a zainteresowane prześlą Ci potrzebne informacje. Serwis Oferteo jest bezpłatny a usługa niezobowiązująca.\n1. Rodzaj usługi: kompleksowe wykonanie nowej strony WWW Rodzaj strony www: strona firmowa Dodatkowe funkcje strony: wersja na urządzenia mobilne, formularz kontaktowy z załącznikami, możliwość edytowania strony przez wła...\nZlecę wykonanie strony www, sklepu internetowego, Szczecin\nRodzaj usługi: kompleksowe wykonanie nowej strony www Rodzaj strony www: sklep internetowy Dodatkowe funkcje strony: - system płatności online, - wersja na urządzenia mobilne, - formularz kontaktowy, - możliwość edytowa...\n2016-06-27 do 2016-07-08\nZlecę zaprojektowanie strony www, Koszalin\nRodzaj usługi: zakodowanie strony WWW Rodzaj strony www: strona firmowa Dodatkowe funkcje strony: wersja na urządzenia mobilne, formularz kontaktowy, dodawanie komentarzy, możliwość edytowania strony przez właściciela Ter...\n2016-05-07 do 2016-05-09\nZlecę przebudowę strony internetowej firmy\nZlecę stworzenie strony internetowej dla firmy z branży finansowej\nZlecę stworzenie strony internetowej dla firmy z branży finansowej. Zajmuję się pośrednictwem kredytowym, chciałbym aby strona była przejrzysta dla osób odwiedzających, zachęcająca do skorzystania z oferty, złożenia formularzu ...\n2016-04-16 do 2016-04-30\nZlecę zakodowanie strony WWW, Szczecin\nRodzaj usługi: zakodowanie strony WWW Rodzaj strony www: strona firmowa Dodatkowe funkcje strony: - wersja na urządzenia mobilne, - formularz kontaktowy, - możliwość edytowania strony przez właściciela. Termin skorz...\nZlecę wykonanie nowej strony firmowej, Czaplinek\nZlecę przebudowę strony internetowej, Szczecin\nRodzaj usługi: kompleksowe wykonanie nowej strony www Rodzaj strony www: sklep internetowy Dodatkowe funkcje strony: system płatności online Termin skorzystania z oferty: możliwy od zaraz...\nZlecę wykonanie storny www, bloga, Szczecin\nRodzaj usługi: kompleksowe wykonanie nowej strony www Rodzaj strony www: blog Dodatkowe funkcje strony: dodawanie komentarzy Informacje dodatkowe: jedna strona i jedna zakładka Termin skorzystania z oferty: możliwy w c...\nFirma o ugruntowanej pozycji w sprzedaży części motoryzacyjnych zleci wykonanie zaawansowanej platformy sprzedaży internetowej. Termin skorzystania z oferty w ciągu miesiąca. Proszę o oferty....\nZlecę zaprojektowanie i wykonanie strony internetowej dla Stowarzyszenia\nZlecę zaprojektowanie i wykonanie strony internetowej dla Stowarzyszenia. Termin skorzystania z oferty możliwy w ciągu miesiąca. Proszę o oferty....\nRodzaj usługi: kompleksowe wykonanie nowej strony www Rodzaj strony www: blog Dodatkowe funkcje strony: dodawanie komentarzy Informacje dodatkowe: 2 zakładki Termin skorzystania z oferty: możliwy od zaraz...\n2015-11-13 do 2015-11-20\nFirma z branży stolarki okiennej poszukuje osoby do obsługiwania aktualnej strony internetowej. Informatyk, programista z własną działalnością. W zakres prac będzie wchodziła bieżąca obsługa strony, wprowadzanie ewentualnych...\nRodzaj usługi: kompleksowe wykonanie nowej strony www Rodzaj strony www: strona firmowa Dodatkowe funkcje strony: wersja na urządzenia mobilne, formularz kontaktowy Termin skorzystania z oferty: w ciągu miesiąca...\n2015-11-02 do 2015-11-05\nRodzaj usługi: przebudowa istniejącej strony Rodzaj strony www: serwis społecznościowy dla organizacji pozarządowej Dodatkowe funkcje strony: system płatności on-line, możliwość rejestrowania się użytkowników, wersja na urzą...\nPoszukuję kreatywnego grafika do opracowania nadruku na koszulki i stworzenia strony internetowej. Najchętniej do stałej współpracy. Koszt do negocjacji. Nie musisz być doświadczony, ale zdolny już tak. Zlecenia tylko...\n2015-06-24 do 2015-07-07\nRodzaj usługi: kompleksowe wykonanie nowej strony www Rodzaj strony www: portal internetowy Informacje dodatkowe: budowa portalu ogłoszeniowego. Portal miałby się zajmować pośrednictwem w sprzedaży Najważniejsze parametr...\nZlecę wykonanie bloga, Koszalin\nZlecę stworzenie portalu do rezerwacji turystycznej\nZlecę stworzenie portalu do rezerwacji turystycznej. Funkcjonalność od strony klienta, właściciela obiektu oraz moderatora. Do portalu należałoby stworzyć wersje mobilną/lub aplikacje na urządzenia mobilne. Portal musi ob...\n2015-03-19 do 2015-04-03\n2015-02-23 do 2015-03-10\nPodobne zlecenia: tworzenie stron www, strony internetowej, tworzenie stron www Zachodniopomorskie, strony internetowej Zachodniopomorskie\nKoszalin,Świnoujście,Szczecin,Białogard,Choszczno,Drawsko Pomorskie,Goleniów,Gryfice,Gryfino,Kamień Pomorski,Kołobrzeg,Łobez,Myślibórz,Police,Pyrzyce,Sławno,Stargard Szczeciński,Szczecinek,Świdwin,Wałcz,powiat koszaliński


Na nowym – Czytam, bo muszę\nzakurzona23 września 2014440\nKombajn Zakurzonej był nazwą bardzo charakterystyczną, ale im częściej musiałam odpowiadać na pytania: „Jak się ten twój blog nazywa i dlaczego?”, tym bardziej mnie jego nietuzinkowość uwierała. Zwłaszcza że adres bloga nie pokrywał się z nazwą.\nCzułam się jak ze starym nazwiskiem, gdy w każdym urzędzie musiałam dodawać: „przez CH i SZ”.\nPo zmianie odetchnęłam z ulgą.\nUświadomiłam też sobie, że to ostatni moment, by stworzyć nowy profil na facebooku. Gdybym przekroczyła tysiąc, pewnie bym się już na zmianę nie zdecydowała. A tak, proszę, znów kolekcjonuję lajki od zera. Zapraszam.\nPewnie nie ograniczę się do pisania o książkach, ale to główny temat, który chcę poruszać. I skończy się tłumaczenie skąd taka nazwa bloga. Ha!\nNim opłaciłam domenę, uwięziłam w pokoju Pita (męża – wyjaśnienie dla tych, co pierwszy raz u mnie) i Kamę (tę, co ze mną tworzy Trochę Kurtury – reaktywacja za moment) i powiedziałam, że nie pozwolę im spać, nim nie wymyślimy jakiejś fajnej, związanej z książkami nazwy.\nSzybko się okazało, że wszystkie fajne nazwy są zajęte. I występują w wielu kombinacjach.\nOkoło drugiej w nocy Pit w rozpaczy próbował przekonać mnie, że CZYTAM OCZAMI to rewelacyjna nazwa bloga.\nJasne, bo mogłoby być czytam kolanem, przecież, albo…\nKoło trzeciej wyszłam do toalety i po powrocie przyłapałam Kamę na ubieraniu butów. Zdesperowana próbowała mi wmówić, że CZUJĘ, ŻE CZYTAM to nazwa dla mnie. I uciec. Pit jej gorączkowo przytakiwał.\nW końcu zirytowana próbowałam im wytłumaczyć, że na pewno istnieje jakaś ciekawa nazwa, na którą nie wpadliśmy. A że było już grubo po trzeciej w nocy, wyszło to mniej więcej tak: „Słuchajcie, to może być coś związanego z jakimś fajnym przysłowiem nawet. Na przykład…jak to było… CIEPŁO JAK OKIEM ZASIAŁ!”\nPo tym jak obie z Kamą popłakałyśmy się ze śmiechu, a Pit zaczął chrapać, zrozumiałam że nic już nie wymyślimy.\nNastępnego dnia ustaliłam, że CZYTAM, BO MUSZĘ jest wolne. I jak dla mnie – zgodne z prawdą.\nPotem przy wyszukiwaniu trafiłam na taki obrazek i uświadomiłam sobie, że niektórzy odczytają tę nazwę dosłownie. Ale już było po ptakach – byłam w trakcie przenoszenia.\nPrzy przenoszeniu notek poczułam, że 90% skasuję, a pozostałe powinnam napisać od nowa. A na pewno zredagować. Z wielkim wysiłkiem przekonałam samą siebie, że nie mam czasu na poprawki. I że to dobrze, że nie podoba mi się większość starych tekstów, bo to efekt mojego rozwoju. I tak zamierzam sobie powtarzać.\nPrzenosząc się zauważyłam ze smutkiem, jak mało pisałam w ciągu ostatniego roku. Skoro to chcę docelowo w życiu robić, muszę wykroić czas na pisanie. I wymyślić skąd brać siły. Ale idę za ciosem. Mimo że w tej chwili pracuję z domu, bo córka sprzedała mi paskudnego wirusa i w sumie ledwo żyję, twardo przenoszę teksty. I zaczynam. Bo jak nie teraz, to kiedy?\nWITAM POD NOWYM ADRESEM!\nJonas Jonasson. Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął Previous post\nSobota w Siedlcach. Festiwal Literatury Kobiecej "Pióro i Pazur" Next post\nBratzacieszyciela 24 września 2014 at 08:30 Reply\nCzy , podobnie jak Kombajn Zakurzonej, ‚musze’ to od much jest? (zart, zart!)\nWitamy w nowym miejscu i czekamy z utesknieniem, na vloga nowe odcinki tez!\nzakurzona Post author 24 września 2014 at 09:19 Reply\nMamy już rozplanowane odcinki, więc niebawem znów będziemy „na ekranie” :)\nHamster52 24 września 2014 at 08:31 Reply\nSukcesu na nowej drodze :)\nzacofany.w.lekturze 24 września 2014 at 08:47 Reply\nZupełnie nie wiem, czego się czepiasz Kombajnu, bardzo dobrze robiła ta nazwa na wyobraźnię. Straciłem połowę przyjemności, jak się dowiedziałem, że Zakurzona to od drobiu:(\nI tak, Czytam oczami to znakomita nazwa. Nie rozumiem, dlaczego się nie zgodziłaś :P\nPS. W ramach marudzenia – słabo widać dymek od komentowania, a opcji prenumeraty komciów mailem nie widzę wcale, bu :(\nzakurzona Post author 24 września 2014 at 09:17 Reply\nale żebyś widział te twarze, jak mi proponowali nazwy – takie pełne nadziei, że przestanę ich dręczyć ;)\nzacofany.w.lekturze 24 września 2014 at 09:22 Reply\nJa ich świetnie rozumiem :) Ale Czytam oczami nie przeboleję, pogratuluj Autorowi :)\nzakurzona Post author 24 września 2014 at 08:57 Reply\nwiem, że ten dymek słabo widać, ale nie chcesz wiedzieć ile czasu spędziłam szukając odpowiedniego szablonu i dostosowując go, bo sama się w tym grzebię. z czasem może zmienię szablon, na razie jest jak jest :)\nzacofany.w.lekturze 24 września 2014 at 09:13 Reply\nNo z grubsza wiem, co przeszłaś. Jak już sam ostatecznie trafiłem na coś, co mi się z grubsza podoba, to się trzymam pazurami :)\nprzynadziei 24 września 2014 at 09:04 Reply\nno to powodzenia na nowej drodze, tfu z nową nazwą… Też myślę o wykupieniu domeny, ale jak sobie pomyślę, że miałbym przenieść 1400 notatek to mnie lekko to zniechęca, zwłaszcza, że z części tak jak i Ty średnio jestem zadowolony\nzakurzona Post author 24 września 2014 at 09:08 Reply\nMiałam podobną ilość tekstów do przejrzenia. Zajęło mi to około 2 tygodni wieczorami po pracy. Ale mogłam poprosić zespół zenboxa i przenieśliby mi wszystko w krótkim czasie. Tyle że ja nie chciałam przenosić wszystkiego…\nzacofany.w.lekturze 24 września 2014 at 09:44 Reply\nI po co było tyle pisać? :P\nzakurzona Post author 24 września 2014 at 09:54 Reply\nmiałam podobną konkluzję :D\nzacofany.w.lekturze 24 września 2014 at 10:12\nToteż ja ostatnio dawkuję teksty homeopatycznie, gdyby mi kiedyś przyszło do głowy się przeprowadzać :P\nDarek- 24 września 2014 at 11:21 Reply\nZawsze można automatem bez wnikania w treść :-)\nBazyl 24 września 2014 at 09:35 Reply\nzakurzona Post author 24 września 2014 at 09:55 Reply\nwitam, witam, rączki całuję szanownemu panu :)\nBazyl 24 września 2014 at 11:01 Reply\nNo co Ty?! Bym wyrwał jak Putin popu :P\nade 24 września 2014 at 09:58 Reply\ndzień dobry! chociaż mi smutno, bo kombajn był cudowną nazwą. No, ale jak się nie ma co się lubi to się lubi co się ma;-) Jestem, jestem! chociaż się nie odzywam, to lubię podpatrzeć co czyta Zakurzona:-)\nzakurzona Post author 24 września 2014 at 10:04 Reply\nAde! Jak dobrze Cię widzieć :)\nnielot 24 września 2014 at 10:13 Reply\nDo mnie „czytam oczami” bardzo przemawia, bo ja głównie czytam uszami, z racji audiobooków. Też mi sie bardzo Kombajn podobał nazewniczo, ale to Twoje miejsce i Twoja nazwa, więc posłusznie zmieniam adres w linkach. ;>\nzakurzona Post author 25 września 2014 at 21:27 Reply\na ja się bardzo cieszę, że Ty wróciłaś na bloga i piszesz :)\nAmparo 24 września 2014 at 10:25 Reply\nKamyk 24 września 2014 at 15:13 Reply\nTez jestem! Powodzenia :)\nAaaa, zapytam grzecznie, bo moze to blad: czy strona z komentarzami ma tak dzialac, ze jesli sie wejdzie w komentarze starszej notki np. 15, to beda widoczne rowniez komentarze notki 14? Bo u mnie tak jest aktualnie na 3 przegladarkach (ie, ff, chrome) i w pierwszej chwili mocno sie pogubilam. :)\nzakurzona Post author 24 września 2014 at 15:31 Reply\nmoże chodzi Ci o to, że niektóre notki skopiowałam wraz z koemetarzami z kombajnu…? bo ja nie widzę podwójnie nowych komentarzy, tylko pod niektórymi notkami stare z blogspota jeszcze.\nMeme 24 września 2014 at 20:20 Reply\nZaglądając na Twojego bloga niedojrzana przez czytelników i samego autora, nie mogłam się przestać zachwycać tą oryginalną nazwą. Przyznam, że ta, na którą zdecydowałaś też mi się podoba. Największym plusem jest jednak to, że nie porzuciłaś tego co było – też jestem zdania, że starsze posty są dowodem na rozwój. Bardzo, ale to bardzo podoba mi się grafika – nie wiem czy bardziej te niebieskie logo i tło, czy to genialne zdjęcie nagłówkowe.\nkatachreza 24 września 2014 at 20:45 Reply\nMelduję się, Niesłychana Organizatorko i Spirytusko Movensko! Jaką Ty fajną imprezę zrobiłaś, jaki ruch i jakie czytanie z rozmawianiem! Bosko!\nA jak miałabyś jakiś tytuł książki, którą warto obwąchać, to ja mam niedobory lekturowe i łamie mnie od tego w kościach. Ogromnie się cieszę, że jesteś, i przeczytam wszystko, do czego mnie zmusisz :-)\nzakurzona Post author 25 września 2014 at 20:13 Reply\nKatachrezo, mam mnóstwo przeczytanych, bo to jeszcze jakoś mi idzie (po dwie strony nim obudzę się kilka godzin później z nosem na książce), gorzej z pisaniem. No ale mam domenę, muszę pisać, bo się zmarnuje! :D\nJutro na pewno coś wrzucę.\nkatachreza 27 września 2014 at 22:00 Reply\nMożesz pisać nawet o tych dwóch pierwszych stronach, na których zasnęłaś, cykl w rodzaju „Dzisiaj zasnęłam na…., gorąco polecam” również biorę.\nGosia Oczko 24 września 2014 at 23:41 Reply\nPamiętam Twoją opowieść o nazwie przy piwie w Złotych ;))\nZatem: dużo zdrowia, dużo czasu, dużo weny, dużo książek :)\nps. śliczne zdjęcie na górze masz.\nzakurzona Post author 25 września 2014 at 20:11 Reply\nStrasznie się nakombinowałam, żeby to zdjęcie fajnie wyglądało.\nMK Czytuje 25 września 2014 at 14:06 Reply\nha! czytam oczyma ;P z wyobraźnią;PP życzę udanej przygody z nowym miejscem;)\nco chcesz, czytam oczami się wszystkim podoba :)\nnovembre 25 września 2014 at 16:49 Reply\nWszystkiego dobrego na nowych śmieciach!\nNiech Ci się tu dobrze pisze – i egoistycznie dodam – i oby często!\nUściski z daleka\nzakurzona Post author 25 września 2014 at 20:09 Reply\nNovembre! Gdzie Cię Kochana wywiało?\nWeszłam do Ciebie i widzę mnóstwo zmian :))\nnovembre 27 września 2014 at 20:56 Reply\nDo Szwajcarii mnie wywiało…;) Chyba na stałe, w każdym razie na najbliższe kilka lat. Same zmiany, to prawda, ja jako kura domowa, drugie w brzuchu się wierci.. kto by to pomyślał kilka lat temu :)\nzakurzona Post author 28 września 2014 at 22:04 Reply\nMoe 25 września 2014 at 20:24 Reply\nUmarł król, niech żyje król! I niech pisze jak najczęściej, bo dwór nie wie, co czytać ;) (A też musi).\nzakurzona Post author 28 września 2014 at 22:03 Reply\ntylko niech czyta oczami!\nbędę pisać. bo muszę ;)\nfutrzak 25 września 2014 at 21:25 Reply\norzesz, mieszasz mi mózg:)\nwypieram się mieszania\nmat 26 września 2014 at 21:07 Reply\na psy i koty będą?\nzakurzona Post author 28 września 2014 at 22:01 Reply\nbez nich się nie da :)\nbere 26 września 2014 at 22:26 Reply\n„jak okiem zasiał…” dobre.\nno i pozwolisz, że sobie podlinkuję jako „czytam oczami” :))\nzakurzona Post author 28 września 2014 at 22:02 Reply


Instruktorka fitnessu - Postacie - Minifigures LEGO.com\n„Nie mdleć! To dopiero rozgrzewka!”\nInstruktorka fitnessu jest bez reszty oddana jednemu, jedynemu celowi: dbaniu o kondycję innych! Ma całą ścianę dyplomów z aerobiku, jogi i innych systemów gimnastyki i nigdy nie rozstaje się z odtwarzaczem pełnym energicznej muzyki do ćwiczeń, by móc zawsze i wszędzie prowadzić zajęcia fitnessu i promować zdrowy styl życia.\nInstruktorka ma tyle energii i entuzjazmu, że każdy bez wahania dołącza do jej zajęć. Ale lepiej uważaj — gdy już zaczniesz, przygotuj się na ostry wycisk, bo ona będzie ćwiczyć dalej, gdy wszyscy inni już ledwo trzymają się na nogach!


Wibracja Urodzenia. Oblicza się ją przez zsumowanie dnia, miesiąca i roku urodzenia, a następnie sprowadzenie sumy do liczby jednocyfrowej. Cyfra ta odpowiada bardzo istotnej części osobowości, a mianowicie zaletom, wadom, powołaniu, celom życiowym itd.\nWibracja Imienia (imion) i Nazwiska. W tym przypadku używamy specjalnego alfabetu numerologicznego, w którym każdej literze odpowiada pewna liczba. Wibracje, które pojawią się w wyniku tej operacji wskazują nam na:\nWibracja Podpisu. Stanowi ona jedyną wibrację, którą wybieramy dobrowolnie, jako że zarówno Wibracja Urodzenia, jak Imion i Nazwiska są nam narzucone. Podpis zawiera nie tylko potężne wibracje oddziałujące na jednostkę, ale tworzy zarazem pewien układ numeryczny, prowokujący niejako wydarzenia, z których składa się nasze życie.\nPrzystępując do sporządzania Portretu Numerologicznego, czyli Numerogramu, powinniśmy mieć na uwadze fakt, że nikt nie jest jednym "czystym numerem". W naszym Portrecie Numerologicznym znajduje się bowiem wiele liczb tworzących pewną całość. Mówiąc inaczej, nie należy dokonywać analizy danej osoby, biorąc pod uwagę jedynie jedną z wibracji, np. Urodzenia, pomijając inne, na przykład Wibrację Podpisu czy Imienia. Wszystkie te wibracje opisują psychikę i charakter danej osoby, dzięki czemu wyróżnia się ona spośród innych. Warto dodać, że analizując każdą z części składowych Portretu Numerologicznego nie możemy zapominać, iż odkrywają nam one jedynie potencjalne cechy charakteru, a nie prawdy absolutne. Jedynie przez analizę i zestawienie wszystkich wibracji uzyskamy wierny portret danej osoby. Po sporządzeniu Numerogramu otrzymamy pięć wibracji podstawowych. Są to: Wibracja Urodzenia, Wnętrza, Ekspresji Zewnętrznej, Celów Życiowych i Podpisu. Stanowią one zespół różnych informacji, które odpowiednio zestawione staną się punktem wyjścia do zgłębienia psychiki danej osoby, a także do poznania jej drogi życiowej. Bywa, że wibracje Urodzenia i Imienia tworzą układ harmonijny; jeśli na przykład liczby są identyczne lub podobne, mamy wówczas do czynienia z osobą o charakterze w pełni zintegrowanym. Gdy natomiast numery tworzą wyraźny kontrast, możemy mieć pewność, że dana osoba miotana jest wewnętrznymi sprzecznościami, a jej reakcje często nie dają się przewidzieć. Jeśli istnieje zgodność między wibracjami Wnętrza i Ekspresji Zewnętrznej, osoba, której dotyczą, posiada charakter stabilny, a jej wnętrze zgodne jest z wrażeniem, jakie wywiera na otoczeniu. Jeżeli natomiast obie te wibracje pozostają do siebie w sprzeczności, oznacza to, że dana osoba nigdy (może z wyjątkiem swoich najbliższych) nie odkrywa swego prawdziwego "ja", a to, co ukazuje innym, jest tylko częścią jej wieloznacznej, zagadkowej osobowości. Wibracje Imienia i Podpisu wzmacniają lub przeciwnie - osłabiają zalety, wady, jak i predyspozycje wynikające z Wibracji Urodzenia. W przypadku, gdy istnieje kontrast między tymi wibracjami, możemy być pewni, że mamy do czynienia z człowiekiem, którego osobowość, jak i zachowanie pełne są konfliktów, co niewątpliwie będzie zbijało z tropu zarówno otoczenie, oraz jego samego. Wypada zaznaczyć, że sprzeczności te mogą mieć różny stopień nasilenia. Zdarza się, iż są one tak wielkie i stwarzają tak poważne problemy, bądź kompleksy, że jedynym rozwiązaniem pozostaje oficjalna zmiana imienia lub nazwiska (w takim przypadku należy jednak najpierw skonsultować się z doświadczonym numerologiem). A jednak nie zawsze różnice numerologiczne są niekorzystne. Dzieje się tak w przypadku, gdy jedna z wibracji wzmacnia inną lub gdy wibracja "harmonijna" i "spokojna" łagodzi gwałtowny lub agresywny temperament. Zanim przystąpimy do konkretów, warto przypomnieć, że w numerologii operuje się jedynie cyframi od l do 9, a w szczególnych przypadkach także liczbami 11, 22, 33 i 44, a zatem zawsze należy sprowadzić uzyskaną sumę do liczby jednocyfrowej, bez względu na to, czy jest to suma uzyskana z daty urodzenia, imienia czy podpisu.\nŹródło: Lobos Gladys Numerologia


Hodowla1 Dec 2020\n6 ważnych zasad dla właścicieli ferm drobiu\nOgnisko ptasiej grypy w Wielkopolsce stwierdzono w bardzo dużym, nowoczesnym obiekcie.\nHodowla4 Nov 2020\nWojewództwo wielkopolskie to zagłębie produkcji i przetwórstwa trzody chlewnej w kraju. Wystąpienie ASF wywiera duży wpływ na gospodarkę regionu oraz kraju.\nHodowla17 Sep 2020\n- Po co inwestowaliśmy w bioasekurację, skoro jedną ustawą można wszystko zniszczyć? - pytają hodowcy świń.


„ Gdy piszesz, nie próbuj wyjaśniać. Gdy mówisz, że chłopak zakochał się w dziewczynie, nie próbuj wyjaśniać czytelnikowi, dlaczego on się zakochał; czytelnik wie równie dużo albo i więcej o miłości... Po prostu opowiadaj. Możesz bowiem znać takie historie, których on nie zna, ale o życiu wiesz nie więcej od innych”. Te słowa Joszuy Izraela były fundamentem literackiego credo Singera.\nDlaczego przyszły laureat literackiej Nagrody Nobla urodził sie w Leoncinie, małej wiosce pod Warszawą?\nOjciec Singera Pinkas był biegły w uczeniu się Tory i rabinackich praw, lecz nie znał rosyjskiego, do którego czuł niechęć, zaś znajomość tego języka była potrzebna do zdania niezbędnych egzaminów na stanowisko rabina.Źle się czuł ponadto w domu teścia w Biłgoraju, gdzie wyśmiewano sie z jego pobożności. Chętnie uciekał z Biłgoraja do Tomaszowa do rodziców. Tu czuł się najlepiej. Niestety był zależny finansowo od teścia. Nikt nie wierzył, aby znalazł sobie jakąś pracę bez oficjalnych papierów. Jego wystąpienia i komentarze do Tory wygłaszane po okolicznych miasteczkach tak spodobały się mieszkańcom odległego Leoncina, że zaproponowali by został ich rabinem.Na papiery przymknięto oczy przy pomocy kilku rubli. I tak pewnego dnia on: Pinkas, jego żona i dwójka ich dzieci (siostra i starszy brat Singera) opuszczają Biłgoraj.\n14 lipca 1904r., w Leoncinie pod Warszawą urodził sie on: Isaac Bashevis Singer. Gdy miał 3 latka w 1907 roku następuje następna przeprowadzka rodziny do Radzymina, ojciec dostaje prace nauczyciela jesziwy. Niedługo zagrzali tu miejsca gdyż już w 1908 roku przeprowadzają sie do Warszawy na ulicę Krochmalną. Ojciec Singera, Pinkas obejmuje funkcję rabina.\n1917 – 1923 Okres Biłgorajski.\nWybuch I Wojny Światowej powoduje, że rodzina cierpi głód pod okupacją niemiecką i w wieku 13 lat w 1917 roku Isaac Bashevis z matką i młodszym bratem znów znajdą się w Biłgoraju. Owo dziesięciotysięczne miasteczko było zamieszkane przez około trzy i pół tysiąca Żydów. Był to świat nieskażony przez cywilizację z brakiem kanalizacji czy elektryczności. Spotkać tu można było pobożnych Żydów w chałatach, którzy modlili się trzy razy dziennie zgodnie z codziennym rytuałem ich religii.\nPrzed wojną wielu mieszkańców Biłgoraja nie widziało pociągu, rzadko czytano gazety. Dla Isaaca miasteczko to było potężnym źródłem natchnienia co znajdzie odzwierciedlenie w jego twórczości. To co tu zobaczył na trwałe zapisało się w jego pamięci. Szykował sie tu do studiów rabinackich i po czterech latach spędzonych w Biłgoraju następny rok zagłębia tajemnice judaizmu w Warszawie skąd wraca po roku przerywając naukę. Zgnębiony wraca do Biłgoraja a okres warszawski tego okresu nazywa najstraszniejszym w życiu. Zamieszka w Starym Dzikowie, gdzie ojciec dostał posadę rabina. Jest załamany niepowodzeniem przestaje sie golić i zapuszcza pejsy.\n1923 – 1935 Okres Warszawski.\nNazywał Warszawę miastem swoich marzeń i nadziei. Przyjechał tu ponownie by objąć posadę korektora w żydowskim tygodniku literackim „Literarisze bleter”, którą załatwił mu starszy brat Jeszue, ówczesny redaktor pisma. Tutaj przesiadywał w czytelniach i pochłaniał masę książek. Przerzuca książki związane z jego przemyśleniami o treściach innych niz dotychczas sie spotykał. Zawsze wychowany na Kabale w rodzinie chasydów nagle odkrywa inny świat. Towarzyszami jego są książki: Etyka Spinozy, Krytyka praktycznego rozumu Kanta, Świat jako wola i wyobrażenie Schopenhauera, Tako rzecze Zaratustra Nietzschego. Nawiedzają go myśli samobójcze. Próbuje obliczyć ile potrzeba mu pieniędzy aby nie umrzeć z głodu. Odkrywa kobiety. Spotyka Ginę przyjaciółkę, która dba o niego jak matka. A z Runią Poncz komunistką, którą poznaje po przyjeździe do Warszawy ma jedyne dziecko: syna. Nigdy oficjalnie nie wziął z nią ślubu, gdyż nie chce być związany. Unika tłumu jest indywidualistą. Wszystko co go w tym czasie spotyka znajdujemy w jego książkach. Bohaterowie podobnie jak on zmieniają kobiety i pokoje. Są roztargnieni i nieśmiali. Zadają sobie liczne pytania o sens tego co ich otacza.\nW 1925 roku debiutuje opowiadaniem „Na starość” nagrodzonym w tygodniku gdzie jest redaktorem ( Literarisze bleter). Publikuje również opowiadanie pt, „Kobieta” opatrzone podpisem Isaac Bashevis (co oznacza: syn Batszeby – takie imię nosiła jego matka ) by nie mylono go ze starszym bratem.\nPraca w wydawnictwie stojącym stale na granicy bankructwa nie daje wielkiego zarobku dlatego dorabia gdzie może tłumaczy niemieckie powieści na jidisz. Przekłada Manna, Hamsuna czy Remarque’a. Popołudniówce „Radio” dostarcza 1000 słów tygodniowo.\nMyślał o wyjeździe do Palestyny, ale jego mizerna kondycja fizyczna powstrzymała go przed tym krokiem. Nie nadawał sie do ciężkiej pracy.\nW 1932 roku jego starszy brat Israel Jeszua wydaje powieść „Grzesznik” , która cieszy się powodzeniem w Warszawie i Ameryce, i wyjeżdża na zaproszenie tamtejszego tygodnika do Nowego Jorku.\nW tym samym roku owocuje przyjaźń z Aronem Cejtlina, który zakłada miesięcznik „Globus” a Singera zaprasza do współpracy. Isaac spotkał Cejtlina w Klubie Literatów i uważał go za wielkiego poetę. Bywał w domu jego ojca, kabalisty i myśliciela. Wpłynęło to na późniejsze zainteresowania Singera spirytyzmem i okultyzmem.\nW 1933 roku właśnie w „ Globusie” zaczęto publikować pierwszą powieść Singera Szatan w Goraju a brat Jeszua wraz z rodziną emigruje do Stanów Zjednoczonych, stając sie późniejszą przepustką do wolności.\nW 1933 roku Hitler dochodzi do władzy i zaczynają sie prześladowania Żydów w Niemczech. Singer czuje nadejście nieuchronnej zagłady. Rosła atmosfera zagrożenia Jedyna szansa na przeżycie to ucieczka z Polski. Tutaj zostając zobaczyłby piekło.\nŻył światem własnej wyobraźni.\nRzadko bywał w kinie albo w teatrze. Nie oglądał telewizji. Mało czytał, mówił, że nie ma czasu. Nie słuchał muzyki, nie znał się na malarstwie.\nŻył tak samo jak wtedy, kiedy był biedny.\nNie lubił wydawać pieniędzy. Nie pił alkoholu, nie palił, nie grał w karty. Nie kupował nowych ubrań, mieszkał w domach gdzie nie zmieniano czynszu od lat. Jego żona sprzątała sama. Nie jadał w drogich restauracjach. Hołdował tanim posiłkom i wegetariańskiej diecie.\nNigdy nie nauczył się prowadzić samochodu. Nie jeździł na rowerze. Nie chodził na plażę. Nie tańczył. Nie był pewien jaki jest numer jego mieszkania, nie umiał znaleźć hotelu w którym sie zatrzymał, ani sali w której miał wykłady.\nInteresowało go tylko to co wiązało sie z jego twórczością. Czytał popularne „Daily News”, gdyż uważał, że tam jest więcej życia. Opisuje ona morderstwa, porwania, rozwody i gwałty wszystkie te zdarzenia są przydatne pisarzowi w jego twórczości.\nChodził od jednego sklepu do drugiego aby oszczędzić kilka centów. Cierpiał w restauracji z powodu czy ma dodać do rachunku napiwek czy nie. Dużo spacerował. Lubił rozmawiać przez telefon. Nie znosił pisania listów.\nGdy odpowiadał na pytania zadawane przez publiczność błyszczał. Był Błyskotliwy i dowcipny. Na pytanie: „ Panie Singer, czy pan wierzy w Boga?” odpowiada: „Jeśli On wierzy we mnie, to ja wierzę w Niego”.\nW 1937 roku, dwa lata po przyjeździe do USA spotkał Almę Haimann, Żydówke rodem z Monachium a trzy lata później mając 35 lat bierze z nią ślub. Co go skłoniło do takiego kroku? Uważał, że zesłało ją przeznaczenie bez niej nie mógłby kontynuować swej pracy pisarskiej.\nNie był przystojny, nie prezentował się najlepiej ... podczas zamieci śnieżnej poszliśmy do brooklińskiego ratusza i wzięliśmy ślub. ...urzędnik, który nie miał klientów tego dnia z powodu niepogody, wygłosił na naszą cześć ... specjalne przemówienie... Nie mieliśmy pieniędzy, żeby uczcić tę okazję. Poszliśmy do naszego mieszkania, które było bardzo czyste i ładne, ale puste. Tak się zaczęło nasze wspólne życie.\nNie mieliśmy pieniędzy na meble, firanki bieliznę i inne potrzebne rzeczy. Postanowiłam poszukać pracy. Było ciężko... zostałam zatrudniona w domu towarowym..\nWstawałam rano i wychodziłam do pracy. On pisał... Cały dzień spędzaliśmy osobno. ...wieczorami rozmawialiśmy , z kim się spotkałeś tego dnia, co robiłeś. Często jadaliśmy w restauracjach.... Był zupełnie nieznany. Zupełnie. Tak trwało jakieś dwadzieścia lat.\nBył bardzo skryty, nie mówił wiele o swojej pracy. Pisał do południa, potem wychodził na obiad, nigdy nie widziałam człowieka, który miałby tyle spotkań w porze obiadu .Po południu jeszcze trochę pisał , czytał , spacerował. Lubił spacerować. Karmił gołębie w Central Parku. Dla mnie to było dobre życie. Niczego mi nie brakowało. A on najbardziej lubił siedzieć w swoim pokoju i pisać. Pisanie było jego światem.\n... Żył jakby do środka. Na zewnątrz był bardzo pasywny, nigdy nie umiał zabiegać o swoje interesy, nigdy o nic nikogo nie prosił, o przysługę o protekcje o względy.... Taką miał naturę.\nMieliśmy szczęście. ... coraz częściej widziałam książki Isaaca w księgarniach. Zaczynał być znany, ale od sławy dzieliła go ciągle długa droga.\n..Był za to kapryśny, nierówny i chimeryczny. Czasami wydawał sie zadowolony... .W pięć minut później potrafił być bardzo przykry i bardzo krytyczny...Taką miał naturę...\nPisał wszędzie i bez trudności. W samochodzie, w przerwach między wykładami, w samolocie, w hotelowych pokojach. Na skrawkach papieru, w notesach. Miał tony notatek, z których potem wcale nie korzystał.\nW 1953 roku znany już wtedy Saul Bellow przetłumaczył Gimpa Głupka. Opowiadanie stało sie literacką sensacją. .... Mój mąż zyskał uznanie intelektualistów i wydawców. Stawał sie ważną postacią w literackim świecie. W dalszym ciągu drukował po żydowsku w Forwerst, ... ale już miał tłumaczy, zaczynano umieszczać jego opowiadania w najlepszych amerykańskich periodykach... .Tak zaczęła się sława. Po pewnym czasie zaczęły przychodzić nagrody i wyróżnienia....\nMiał wielką wiedzę filozoficzną, głębokie przemyślenia na temat Boga, sensu cierpienia, tajemnicy bytu. O tym zawsze chętnie dyskutował, nie był nigdy zmęczony takimi rozmowami. Nie znosił za to codziennych rozmów, nieważnych, o niczym. Był vmilczącym człowiekiem.... Nie musiał lubić ludzi, żeby pisać o nich ze zrozumieniem. ... W sumie był bardzo konserwatywnym człowiekiem. ... Wątpię, by zaakceptował moja niewierność.\nMoje przyjemności? Kiedy byłam na wakacjach, bawiłam się, chodziłam na plażę, pływałam, spotykałam się z ludźmi. On nie przepadał za tym... nasze życie towarzyskie było bardzo ograniczone. Mieliśmy kilku przyjaciół malarzy, kilku pisarzy, w sumie niewielu.... kiedy chciał, umiał być duszą towarzystwa. Czarował, opowiadał anegdoty. Szalenie dowcipny.\nBył wegetarianinem. Na wszystkich przyjęciach wydawanych na jego cześć zachowywał bezmięsną dietę.\nWłaśnie na Florydzie w październiku 1978 roku zaskoczyła nas wiadomość o Nagrodzie Nobla.... Zrobiło to na nim pewne wrażenie. Ale po chwili powiedział: jedzmy śniadanie, nie możemy zrezygnować ze śniadania z powodu jakiejś nagrody...” czy jest pan zaskoczony? Czy jest pan szczęśliwy?” – pytali dziennikarze. Po którymś z kolei podobnym pytaniu odpowiedział: „ Ja już byłem zaskoczony i już się ucieszyłem, a teraz jestem tym samym niedorajdą co przedtem”.\nPrzez ostatnie dwa lata już bardzo chorował. Wymagał stałej opieki Nie było łatwo patrzeć na niego wtedy. ... Gasł, coraz mniej rzeczy mógł robić...Tak, zostawił książki. ... Czy znałam go naprawdę?....\nPrzez całe życie stawiał odwieczne pytania, tylko to interesowało go naprawdę – życie i śmierć....\nKorektor w redakcji ,,Forwerts” :\n- był stałym współpracownikiem naszej gazety. Co tydzień dawał dwa artykuły. ... Zawsze musiał przyjść i sam sprawdzić, czy nie przepuściliśmy błędów....był bardzo sympatycznym człowiekiem, chociaż od czasu do czasu mógł komuś wsadzić jakąś szpilkę... Rozmawiałem z nim wiele razy. Po żydowsku, tylko po żydowsku. ... Artykuły pisał ręcznie. Był bardzo skrupulatny. Sam sprawdzał wszystkie cytaty... . Nie ubierał się szczególnie elegancko, raczej niespecjalnie. Nawet później, gdy.... dobrze zarabiał. Wszystko co w ogóle napisał , najpierw drukował w odcinkach w naszej gazecie....\n- Nie jest ludzki, mówili o nim. Kiedy przyjechał ... różni ludzie mu pomagali... był biedny. A on potem nikomu nie pomógł..... wyjątkowo na sobie skupiony. Ale jak pisał!\n- Chciał być popularny jak wszyscy. Dawał wykłady. ... odpowiadał dowcipnie, szybko.\n- Nie zajmował się wcale polityką.\n- Donżuan? Ja nie wiem. ... on więcej pisał i mówił o tym, niż to było w rzeczywistości...\n1. Singer napisał swoje wspomnienia zatytułowane Miłość i wygnanie nazywał je pisaniną i fikcją literacką zbudowaną na kanwie prawdy. W tym szkicu łączą sie osobiste wątki jak i wymysły czysto literackie.\n2. W 1963 roku powiedział w jednym z wywiadów, że kiedy przyjechał do Ameryki przeżył rozczarowanie i w rezultacie nie mógł przez 5-6 lat napisać ani słowa. Potem powtarzał wielokrotnie te historię przedłużając swą niemoc twórczą o kolejne lata\n3. Rzeczywistość. Od maja 1935 do końca 1943 roku Singer opublikował w prasie żydowskiej aż 285 tekstów głównie w Forwerts\n4. Pierwszy tekst opublikował w Forwerts , 2 czerwca 1935 po miesiącu po przyjeździe do Ameryki. Od października 1935 zaczął drukować w odcinkach powieść Grzeszny Mesjasz\n5. Rok 1938 - Singer nic nie napisał.\n6. Rok 1945 – powstaje 121 tekstów w tym: opowiadania Gimpel Głupek i Krótki piątek\n7. Podsumowanie. W latach 1924-1949 powstaje 921 tekstów: kilkanaście opowiadań, trzy powieści, wywiady, recenzje książkowe, teksty historyczne i naukowe.\nW latach 1942-51 powstaje 673 teksty pod pseudonimami: Warszawski, Segal, Bashevis.\nDrukował głównie powieści w odcinkach: Rodzinę Muszkatów (1945-1948), Wujka z Ameryki(1949-51), Cienie nad rzeką Hudson(1957), Statek do Ameryki(1958), Sztukmistrz z Lublina(1959), Niewolnika(1960).\nBył człowiekiem dostępnym. Do roku 1978 figurował w nowojorskiej książce telefonicznej. Do 1968 roku udzielił 32 wywiadów, do których sam dostarczył materiałów. Sam kreował swą legendę i sam podawał fakty, które chciał aby wiedziano. Bezustannie zaskakiwał.\nOd 1950 roku brał udział w tłumaczeniu każdej swojej książki. Odbywało się to w ten sposób, że czytał swoje teksty tłumaczom, głośno. Następnie siedzieli razem i szukali odpowiednich słów i zwrotów. Tak powstawał przekład. Wielokrotnie poprawiał teksty pracując nad tłumaczeniem angielskim. Zmieniał w nich wiele, czasem całe rozdziały. Powstawał często tekst różniący się znacznie od oryginału. Życzył sobie aby przekładów na inne języki dokonywać z tej angielskiej poprawionej wersji.\nPisarz zmarł w 1991 r. w wieku 87 lat w Miami na Florydzie.\nDorobek pisarski – ujęte tu są tylko powieści, które czytałem. Lata wydania danej pozycji są różnie przedstawiane, gdyż autor każdą swą książkę wydawał czasem przez kilka lat w odcinkach zazwyczaj w ,,Forwerts”. Można spotkać się także z datą wydania danej pozycji w wersji angielskiej. Podaję zatem dwie daty wydanie w odcinkach i w wersji angielskiej w nawiasie. Niektóre muszę jeszcze sprawdzić i nie podaję w ogóle. Powieści oraz opowiadania są opisane w kilku słowach.\n1. Sztukmistrz z Lublina 1959\n2. Rodzina Muszkatów 1945-1948 (1950 ang.)\n4. Szosza (1978 ang.)\n5. Cienie nad rzeką Hudson 1957\n6. Niewolnik 1960 (1962 ang.)\n7. Pokutnik 1973\n9. Meszuge 1981-1983\n10. Certyfikat 1967\n11. Wrogowie 1966\n12. Szatan w Goraju 1933 w Globusie (1955 ang.)\n14. Dwór 1953-1955\n15. Spuścizna 1953-1955\n149. Otym jak Szlemiel robił interesy\n168. O kocie, który myślał, że jest psem i psie, który uważał, że jest kotem\n172. Ofiara opowiadania od 172 do 220 ze zbioru ‘Urząd mojego ojca’