Elbląg Rocks Europa Puerto Rico\nElbląg Rocks Europa: Puerto Rico\nNa zdjęciu zespołu jest jeszcze były wokalista.\nFestiwal Elbląg Rocks Europa poszerzył się o jeszcze jeden zespół - Puerto Rico. Będzie to jedyny zespół spoza Elbląga. Połączyła ich wspólna pasja i pewne wypadki losowe. Teraz razem z nowym wokalistą przygotowują materiał na zbliżający się koncert. Rozmawiałem z muzykami zespołu, czego wyniki zamieszczam poniżej.\nPaweł Łobanowski: Jak doszło do założenia zespołu i kto właściwie jest jego założycielem?\nPuerto Rico: Zespół powstał pod koniec 2007 roku, kiedy rozpadły się akurat wszystkie nowodworskie kapele i my jako kumple z liceum postanowiliśmy wspólnymi siłami stworzyć super-band. Kto był założycielem? Tego chyba nikt nie pamięta.\nJaki zespół stanowi dla Was największą inspirację do tego, co robicie muzycznie? Nie chodzi o szufladkowanie. Czego słuchacie na co dzień, czego słuchaliście kiedyś?\nWychodzimy z założenia, że z każdego gatunku można wydobyć coś ciekawego. Może zabrzmi to trywialnie, ale słuchamy i słuchaliśmy prawie wszystkiego, od oldschoolowego rapu, przez noise aż po polski punk.\nJesteście jednym z zespołów, które parają się alternative. To bardzo specyficzny styl w rockowym graniu. Co Was skłoniło, by grać właśnie coś takiego?\nBardzo specyficzny, ponieważ trudny do zdefiniowania, dlatego nie określamy siebie jako zespół typowo alternatywny. Nasza muzyka jest taka, bo taką właśnie chcemy tworzyć i mamy ten komfort, że nikt nie dyktuje nam, co i jak mamy grać. Właśnie tak próbujemy kształtować nasz styl, własnym muzycznym zdaniem.\nCzym na co dzień zajmujecie się w życiu oprócz muzyki. Jakie macie zainteresowania?\nDotychczas nasze życie pozamuzyczne koncentrowało się głównie na liceum i wieczornych wypadach na piwo, a teraz mamy aż za dużo wolnego czasu na nasze małe pasje, kolekcjonowanie dresów, fotografowanie.\nJak się Wam gra w Nowym Dworze Gdańskim? Jest to przecież mała miejscowość. Ma to negatywny wpływ na mentalność ludzi, jak to często bywa w Elblągu?\nMa to swoje wady i zalety, dominują jednak pozytywne odczucia. Wszyscy tu się znają, wiele osób wie, że gramy. Na koncertach w naszym rodzinnym mieście nigdy nie brakowało publiczności, więc nie mamy na co narzekać. Wiadomo, komuś może nie spodobać się nasza muzyka, ale nikt z kapeli nie dostał jeszcze butelką w głowę. Sądzimy, że jest ok.\nNa koniec, co chcielibyście powiedzieć czytelnikom portElu i wszystkim, którzy będą obecni na przeglądzie?\nPowiemy chyba to co wszyscy, że nie liczy się wygrana, tylko dobra zabawa. I chcielibyśmy pozdrowić nasze mamy, mamy wszystkich uczestników przeglądu i mamy wszystkich obecnych.\nPrzegląd Muzyki Alternatywnej po raz drugi odbędzie się w Elblągu, a wszystko za sprawą inicjatywy Stowarzyszenia Elbląg Europa oraz wsparcia finansowego Urzędu Miasta. Już 9 maja o godzinie 17 rozpocznie się koncert aż dziewięciu kapel. Na pewno warto zobaczyć takie widowisko. Bilety na przegląd dostępne są w siedzibie Stowarzyszenia Elbląg Europa oraz w Galerii EL w cenie 5 złotych.\nSzatany z Nowego Dworu! Ave!\nCo to za małpy?\na moim zdaniem fajnie ze chlopaki z ndg sie pojawia.\na czemu nie(2009-05-07)\nim wiecej tym weselej a poza tym dobrze ze sie impreza rozrasra. im wiecej rocka w elblagu tym lepiej ]:->\nfajnie ze impreza sie rozrasta, im wiecej rocka w tym miescie tym weselej. Dobra impreza.\ntroszke dziwnie wyglądają ale może za to muzycznie coś lepiej niż facjaty :)\ndzieciom lepiej ich nie pokazujmy\nO Ramzes xD\nżal. pl. ..\nfajnie zagrali. Smiesznie mi sie podobalo. Sluchac bylo ze dopeiro raczkuja ale to co. Klimat byl.


Czym jest deklarowana przez wielu ludzi miłość do zwierząt? To uczucie zostaje zdefiniowane przez „Wielki słownik języka polskiego” jako „silne uczucie do drugiej osoby, wywołujące chęć stałego przebywania z nią i uszczęśliwiania jej, przejawiające się troską i czułością, połączone zwykle z przywiązaniem i szacunkiem” (wsjp.pl). To także „więź emocjonalna lub intelektualna, wyrażająca się szacunkiem i troską, odczuwana wobec ludzi, zwierząt, miejsc, idei, z którymi czujemy się związani lub które uznajemy za wartości najwyższe” (tamże).\nTroska, czułość, przywiązanie, szacunek – trudno uznać, żebyśmy jako ludzie mogli powiedzieć, że to pojęcia związane z naszym podejściem do zwierząt. Jasne – kochamy swojego kota czy psa, jesteśmy do niego przywiązani, okazujemy mu czułość. Ale co ze świnią z gospodarstwa hodowlanego? Co z bezdomnym kotem?\nHenry Mance próbuje uświadomić nam, że wcale nie lubimy zwierząt tak bardzo, jak to deklarujemy. Jakże inaczej byłyby możliwe przemysłowe rzeźnie, przeławianie oceanów czy ogólnie działania, których skutkiem jest unicestwianie kolejnych gatunków? Podstawowym założenie książki stanowi uświadomienie czytelnikom dominacji człowieka we współczesnym świecie: „Mieszkając w mieście, jak większość dzisiejszej populacji świata, przez cały dzień widuję ledwie garstkę zwierząt. (…) Zwierzęta pojawiają się w oklepanych metaforach i oryginalnych znakach graficznych, ale nie jako istoty, które stanowią większość świadomych stworzeń. Jesteśmy tylko jednym spośród mniej więcej 500 gatunków naczelnych, 6400 gatunków ssaków i, wedle najlepszych oszacowań, 7-8 milionów gatunków zwierząt. Jak często przyjmujemy to do wiadomości?” (s. 10).\nMance zauważa, że ludzkie myślenie o zwierzętach nie opiera się na rzeczywistych stworzeniach, bo tak naprawdę jedyne zwierzęta, jakie spotykamy w miastach, to zwierzęta udomowione i owady, rzadko szczury i ptaki. Swoje sądy na temat własnej miłości do zwierząt formujemy na podstawie kultury masowej, która szeroko wykorzystuje wizerunki zwierząt (autor przywołuje jako przykład „śmieszne” filmiki na TikToku czy YouTubie). Nasze własne wyobrażenia chronią nas przed myśleniem o życiu prawdziwych zwierząt i zorientowaniem się, jak je krzywdzimy. Mance pisze o tym, jak szufladkujemy poszczególne gatunki, przypisując im miejsce w „naszym” świecie: „(…) krowy trafiają na talerze, psy na kanapy, lisy na wysypiska śmieci, słonie do ogrodów zoologicznych, a miliony dzikich zwierząt żyją sobie gdzieś tam i przy odrobinie szczęścia zobaczymy je w następnym serialu Davida Attenborough” (s. 10). Jak pisze Mance, to przypisywanie miejsca poszczególnym gatunkom pozwala nam nie zwariować i jeść mięso bez wyrzutów sumienia.\nDocenienie podmiotowości innych stworzeń pozwoliłoby nam na miłość do nich – ale nie taką deklaratywną, po której idziemy zjeść kanapkę z szynką. Autor postawił przed sobą zadanie: „Postanowiłem poddać się testowi. Chciałem się przekonać, czy moja miłość do zwierząt ma odzwierciedlenie w moim postępowaniu, czy też – jak moja miłość do kina autorskiego – jest głównie teoretyczna. Zachwycanie się cudami zwierzęcego świata na filmach przyrodniczych to jedno; ja chciałem coś zrobić. Chciałem spojrzeć poza fizyczne piękno zwierząt i zrozumieć, jakie jest ich miejsce w naszym świecie. Chciałem stanąć oko w oko z realiami ferm i rzeźni, ogrodów i sklepów zoologicznych, oceanów i lasów. Czy traktowałem zwierzęta sprawiedliwie? Jeśli nie, czy potrafiłbym znaleźć lepszy sposób? To był zwierzęcy test. Doświadczenie to wyprowadziło mnie poza moją bańkę i pod wieloma względami zmieniło sposób, w jaki żyję. Wierzę, że może zmienić sposób, w jaki żyjemy my wszyscy” (s. 14).\nKonieczność wychodzenia z bańki własnych przekonań jest charakterystyczna dla współczesnego świata. Każdy z nas buduje swoją bańkę informacyjną, środowiskową, poglądową i wyjście poza nią okazuje się wyjściem ze strefy komfortu. Z tego względu to, co proponuje Mance, jest wartościowe – czytając jego przemyślenia, sami możemy się zastanawiać, jakbyśmy zachowali się w danej sytuacji i czy moglibyśmy opracować jakieś rozwiązania ulepszające procesy, które i tak nieuchronnie zachodzą. Kolejnym celem, jaki sobie stawia autor, jest zapełnienie luki między obrońcami środowiska i obrońcami praw zwierząt. Według jego narracji mamy dwa stronnictwa: albo lubisz zwierzęta, albo przyrodę; nie ma nic pomiędzy.\nMance ma podbudowę naukową – wprawdzie w książce nie zamieścił przypisów, jednak z tyłu książki możemy odnaleźć wypisane źródła, z których korzystał. W pierwszym rozdziale pokazana jest ewolucja poglądów człowieka na życie ze zwierzętami. Przywołuje poglądy filozofów, wydarzenia historyczne, kroki milowe w walce o prawa zwierząt. Drugą dekadę XXI wieku określa jako najważniejszą w tym aspekcie – diety eliminujące produkty pochodzenia zwierzęcego znacznie zyskały na popularności. Mance wiąże to ze świadomością potrzeby przeciwdziałania kryzysowi klimatycznemu oraz rozwojem mediów społecznościowych. Te drugie w radosnych filmikach pokazują zwierzęta jako indywidualności – co może być pierwszym krokiem do zmiany myślenia i zachowania. Co ciekawe, na ludzi o wiele lepiej wpływa przekaz pozytywny – jak np. relacja z życia świńskiego azylu i oglądanie codziennych zdjęć mieszkańców – niż przekaz negatywny – jak np. dawne radykalne filmy organizacji PETA, ukazujące cierpienie, na jakie skazujemy zwierzęta. Oczywiście, jest wiele osób, które po takich radykalnych przekazach całkowicie zmienia swoje życie, jednak Mance ma świadomość tego, że radykalne zmiany często nie są długotrwałe. Do niektórych lepiej trafić przez słodką biegnącą pandę czy świnkę śpiącą na kanapie.\nDo przeczytania książki zachęcił mnie opis na okładce informujący, że aby przekonać się, czy możliwe jest zmniejszenie krzywdy wyrządzanej zwierzętom, autor zatrudniał się w ubojni i na fermie hodowlanej. Pierwsze rozdziały książki są rodzajem reportażu – Mance podejmuje pracę w danym miejscu i zastanawia się, jakie zmiany można by wprowadzić, żeby procesy tam zachodzące nie były tak krzywdzące dla zwierząt.\nNajciekawszym rozdziałem okazuje się ten o pracy w rzeźni, jest także najlepiej napisany. Mance’a dziwi już sam fakt, że zostaje przyjęty „z ulicy” – nikogo nie interesuje jego historia, a pracodawcy są przyzwyczajeni do dużych rotacji kadrowych. Jak się okazuje, niewiele osób wytrzymuje taką pracę. Dziennikarz ma za zadanie obdzierać ciała martwych zwierząt ze skóry. Doświadczony pracownik podpowiada technikę (Mance nie przechodzi żadnego szkolenia), a także mówi o swoich doświadczeniach (jedne zwierzęta oskórowuje się łatwiej, inne trudniej). Autor przyznaje, że robota w rzeźni jest brudna – wręcz niechlujna (wszędzie są plamy krwi) i hałaśliwa (maszyny na linii pracują głośno), powietrze „jest gęstą zawiesiną odrażających woni” (s. 63). Narracja nieustannie podkreśla brud i niekomfortowe warunki.\nMance podczas eksperymentu nie tylko ściąga z owiec skórę – podczas pracy z transportem świń ma opalać ich skórę, żeby było łatwiej pozbyć się szczeciny. W tym miejscu autor pozwala sobie na uwagę, która pokazuje, jak na niego podziałała praca w ubojni: „Zdejmuję fartuch i zaczynam myć ręce, jak nie myłem ich jeszcze nigdy w życiu” (s. 68).\nAutor dokonuje ciekawej refleksji, że w ubojni widać, jak wielką władzę ma nad zwierzętami człowiek: „Zwierzęta w jednej chwili były żywymi, czującymi istotami, a dziesięć minut później – zbiorem kawałków mięsa” (s. 69). Ludzie bez kwalifikacji i przeszkolenia bez większej refleksji zabijali inne istoty. Coraz większy popyt na mięso stworzył przemysłowe miejsca śmierci. Mance zauważa, że był w stanie pracować w rzeźni tylko dlatego, że traktował ją jako sferę działań wojennych i skupiał się na przetrwaniu.\nDziennikarz nie poprzestał na wielkoformatowej rzeźni przemysłowej – zatrudnił się także w wolnowybiegowej hodowli świń. Właściciel podczas oprowadzania potencjalnego pracownika podkreślał swoją miłość do zwierząt, jednak fermą rządzą liczby, nie uczucia. Mioty prosiąt powinny być jak największe, a żywienie i zapładnianie planuje się pod kątem maksymalizacji produkcji. Autora szczególnie szokuje, że maciorom, przez swą nienaturalną wielkość i liczne mioty, zdarza się przypadkowo zabić prosię (nieszczęsne maluchy na farmie nazywa się „zgniotkami”). Kiedy mamy jakieś porównanie, widzimy patologiczność takiej hodowli: w azylach dla świń zdarzają się narodziny prosiąt – czasem do azylu jest przywożona maciora w ciąży. Tam prosięta mają miejsce i otoczenie, które pozwala im na naturalne zachowania – takie jak zabawa, ale i bliskość z matką. W hodowli o wysokim standardzie dobrostanu prosięta są odstawiane od matki po dwudziestu jeden albo dwudziestu ośmiu dniach – czego odpowiednikiem jest pięć lat ludzkich.\nMance przez to, że osobiście zaangażował się w eksperyment, może dotknąć tego, co większość ludzi tylko sobie wyobraża. W wyniku naszych przekonań albo jesteśmy obrońcami praw zwierząt, albo jesteśmy z drugiej strony barykady i są to dla nas fanaberie. Autor pokazuje, że to, co w przepisach istnieje jako wzór dobrego traktowania zwierząt – odpowiednie schronienie, karma – nie jest jedynym elementem dobrego życia: „[Problem z chowem zwierząt – B.S.] Zaczyna się od intensywnego hodowania zwierząt na mięso. Ewolucja przez dobór naturalny powinna sprawiać, żeby zwierzęta nie były mięsem. U dzików promowała osobniki sprytne, zwinne i szybkie. Nasza hodowla promowała przeciwne cechy – wypaczając ich biologię, aż maciory stały się tak ogromne, że nie zauważają, kiedy zgniatają na śmierć własne prosięta” (s. 80).\nMance przytacza dane potwierdzające, że większość ludzi w krajach zamożnych mogłaby przestać jeść mięso – tylko nie chcą. Niejedzenie mięsa jest interpretowane jako pozbawianie się przyjemności, odmawianie sobie życia – i zazwyczaj mówią tak osoby, które nie są na tyle otwarte, by spróbować innej diety, tylko zamykają się w swojej bańce.\nAutor bierze pod lupę mleczarnie i tam również nie znajduje lepszej rady niż zrezygnowanie z nabiału. Nie jest utopistą: jak pisze, mógłby się pogodzić z brutalnością ubojni, gdyby było to konieczne np. do przeszczepów organów ratujących ludzkie życie, a nie stanowiło po prostu wyboru „smaczniejszego” jedzenia. Odwiedza także wegańskiego restauratora, który postawił sobie za cel pokazanie ludziom, jak kreatywne jest gotowanie roślinne. Gauthier wcześniej prowadził popularną restaurację z gwiazdką Michelina, jednak postanowił udowodnić, że weganizm jest tak samo smaczny jak tradycyjna dieta. Mance opisuje także różne inicjatywy, jak Veganuary czy próby stworzenia czystego mięsa. Próbuje także uświadomić czytelnikom, jaki byłby świat bez potrzeby jedzenia mięsa.\nW kolejnych rozdziałach podjęte zostały tematy łowienia ryb, owoców morza, myślistwa, ogrodów zoologicznych, ochrony dzikich zwierząt, gatunków stowarzyszonych. Mance stara się wziąć pod uwagę różne sytuacje i czynniki. Nie wszystkie jego przemyślenia wydają mi się odpowiednio umotywowane. Kiedy np. pisze o tym, że bez wyrzutów sumienia można jeść omułki, ostrygi i małże, bo są zasobami odnawialnymi i nie cierpią, włącza mi się lampka ostrzegawcza, która podpowiada, że być może nie potrafimy jeszcze ich dostatecznie zbadać. Jednak sam argument, że lepiej jeść hodowane zasoby odnawialne niż przeławiać oceany, wydaje się słuszny – ale to ciągle wybieranie mniejszego zła.\nKompletnie nie do akceptacji jest dla mnie argument łączący potrzebę doświadczania natury z polowaniami. Rozdział o polowaniach Mance zaczyna od głośnego przypadku lwa Cecila, który został zabity podczas komercyjnego polowania. Opisuje swoje doświadczenia z polowań w Mongolii, gdzie na argali polują bogacze i celebryci. Paradoksalnie polowania na argali pomogły uratować gatunek – Mogołowie dbają o zwierzęta, które przynoszą im dochód. W 2003 roku na terenie, gdzie odbywają się polowania, naliczono 161 osobników, w 2014 roku ich liczba przekroczyła 1500. Dalej Mance przywołuje przypadek jeleni w Stanach Zjednoczonych, których populacja zaczęła niekontrolowanie wzrastać z powodu zniknięcia z tego terenu dużych drapieżników jak wilki. Według autora rolą myśliwych musi być kontrolowanie populacji jeleni – i są to działania na rzecz ekologii, pomagające w finansowaniu ochrony dzikich terenów. Z kolei bardziej logiczne rozwiązanie, czyli introdukcję wilków na dane tereny, odrzuca ze względu na cierpienie zwierząt. Jako argument przytacza własne doświadczenie z dzieciństwa, kiedy najbardziej przerażającą sceną w „Bambim” była dla niego nie śmierć matki jelonka z rąk myśliwego, a ta, w której wilki chcą rozszarpać partnerkę Bambiego.\nArgument cierpienia zwierząt w naturalnym ekosystemie mija się z celem. Ludzkie ingerencje zaburzają działanie ekosystemu, zmieniają układ sił między drapieżnikami i ich ofiarami. Przypadek, kiedy udajemy, że to myśliwi mają dzisiaj kluczowe znaczenie w równowadze ekologicznej, jest zwykłą farsą. Można odnieść wrażenie, że autor książki „dał się złapać” na słodką narrację myśliwych, uległ czarowi myślistwa – w jego książce słychać argumenty wytaczane przez środowisko polskich myśliwych od dziesięcioleci. Wziął udział w komercyjnym polowaniu na terenie Polski. Sam postrzega je ironicznie jako „wakacje dla psychopatów” (s. 204) – z dworca w Berlinie odebrał go Szwed, którego autor nazywa „najbardziej entuzjastycznym myśliwym” (s. 204), jakiego spotkał w życiu (nic więc dziwnego, że dał się omotać jego historiami). Rozmówca przytacza historię, jak pisał do celebrytów walczących o prawa zwierząt i oferował im uratowanie nosorożca albo stado żyraf, po uiszczeniu odpowiedniej opłaty (która przelicytowałaby myśliwych). Nikt się nie odezwał, co Szwed uznał za dowody na to, że nikogo nie obchodzi los starej żyrafy i lepiej ją zastrzelić. Mance przytacza jego wypowiedź: „Nie każe nikomu lubić polowań. Ale proszę ludzi, żeby zaakceptowali je albo wymyślili inny system. Ludzie są niechętni polowaniom, odkąd sięgam pamięcią – więc mieli dość czasu, żeby znaleźć alternatywę” (s. 205).\nDziennikarz nie wyjaśnia jednak, o jaką alternatywę chodzi. Alternatywę dla rozrywki? Dla adrenaliny? Jak sam przyznaje, dla niego myślistwo jest bardziej stylem życia niż sportem. Takie same przemyślenia możemy znaleźć u Zenona Kruczyńskiego, który przytacza historię własnego życia – kiedyś był zapalonym myśliwym, dzisiaj jest twarzą ruchu antymyśliwskiego. Opowiada, że jako myśliwy żył tylko od weekendu do weekendu – tak samo jako jego ojciec i inni znajomi myśliwi. To, co działo się w tygodniu, było tylko przygotowaniem do weekendowego polowania.\nMance wziął udział w komercyjnym polowaniu z nagonką. Autor przytacza dane o dzikach i potencjalnej epidemii ASF, jednak nie zadaje sobie trudu i powtarza tylko zdanie jednego z myśliwych. Oprócz tego, że czuł się otoczony przez dziki („one są wszędzie!” [s. 207]), to najboleśniejszy był dla niego zakaz polowania na wilki. Już samo to pokazuje, że polowanie nie ma na celu – jak dowodzą myśliwi – wyrównywania sił w ekosystemie. Jest prymitywną rozrywką, która ma powodować uderzenie adrenaliny. Dalej w narracji mamy sytuację niedopuszczalną: strzelanie do lochy z młodymi. To niezgodne z etyką łowiecką (warchlaki nie poradzą sobie bez matki). Czemu wydarzyło się na tym komercyjnym polowaniu? Po pierwsze, jest to swego rodzaju szara strefa (zdarzają się polowania na zwierzęta pod ochroną, jak wilki). Po drugie, w roku 2020 Pomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii zalecił, by myśliwi zabijali więcej loch – nie patrząc na to, że niedawno rodziły młody. Dopiero od 2021 rząd postanowił, że będzie płacił za wszystkie odstrzelone dziki z wyjątkiem loch.\nMance’owi najgorsze wydało się nie samo polowanie, a naganianie zwierzyny. Uznał za prawdopodobne wytłumaczenia towarzyszących mu myśliwych, że polują ze względu ekologicznych czy też dlatego, że lubią przebywać na świeżym powietrzu. Autor przez możliwość poczucia więzi z naturą nabrał szacunku dla myślistwa. Polowanie jako doświadczanie natury jest według mnie z gruntu wypaczone. Dziennikarz brał udział w polowaniu z nagonką, jednak jak możemy wyczytać u Kruczyńskiego (2017: 169), myśliwi raczej wolą siedzieć na ambonie, szczególnie przy nęcisku. W takim przypadku trudno prowadzić narrację o wielkiej i pierwotnej więzi z naturą, stąd zapewne jedynie obraz polowania z nagonką.\nTrudno jednoznacznie oceniać książkę Mance’a. W recenzjach jako wielką zaletę tej książki przytacza się poczucie humoru i miejscami żartobliwą narrację. Nie wiem jednak czy to mój sceptycyzm, ale żarty autora często wydają mi się raczej niesmaczne i często nie na miejscu. Mamy dobrą podbudowę merytoryczną większości rozdziałów – i trudny do przełknięcia „rodzynek”, jakim okazuje się rozdział o polowaniach, gdzie główne źródło stanowią opowieści myśliwych.\nTrzeba jednak przyznać, że sam pomysł na książkę jest interesujący, a próba wyjścia z własnej bańki poglądowej – godna podziwu. Książki Mance’a nie można czytać bezkrytycznie, ale czytać warto. Warto chociażby po to, żeby zastanowić się nad własnym stosunkiem do zwierząt i tym, co możemy dla nich zrobić.\nKruczyński Z.: „Farba znaczy krew”. Wołowiec 2017 [wydanie elektroniczne].\n„Miłość”. W: „Wielki słownik języka polskiego”. Red. P. Żmigrodzki. https://wsjp.pl/haslo/podglad/482/milosc.\nHenry Mance: „Jak kochać zwierzęta w świecie człowieka”. Przeł. Norbert Radomski. Dom Wydawniczy Rebis. Poznań 2022.


Budżet Obywatelski Bielska-Białej 2022 | Remont chodnika na Placu Lutra\nPlac Marcina Lutra stanowi ważne miejsce dla naszego miasta. Niejeden spacer po zabytkach i ciekawych miejscach wiedzie przez ten uroczy zakątek. Niestety nawierzchnia chodników jest w opłakanym stanie. Liczne ubytki stanowią niebezpieczeństwo dla przechodniów. Czas to zmienić.\nIstniejący chodnik asfaltowy prowadzący od ulicy Nad Niprem do Placu Marcina Lutra należy przebudować tak, aby był bezpieczny, wygodny i estetyczny. Proponujemy wykonać nowy chodnik z kostki granitowej 15x30 cm, analogicznie do pozostałych chodników bielskiego Śródmieścia. Aby podkreślić zabytkowy charakter traktu, należy zachować pozostałości nawierzchni z otoczaków w obrębie koryt odwadniających.\n63/2 obręb Śródmieście Bielsko\nWłasność Parafii Ewangelicko-Augsburskiej\nul. Marcina Lutra 12\n1. Dokumentacja projektowa (uzgodniona przez Konserwatora Zabytków) - 15 000 zł\n2. Wykonanie remontu odwodnienia wraz z wpustami deszczowymi - 10 000 zł\n3. Wykonanie chodnika (300 m2 x 200 zł/m2) - 60 000 zł\n4. Obsługa geodezyjna - 5 000 zł\nInne projekty z osiedla Środmieście Bielsko\nProjekt nr: 27-OBB002\nWnioskodawca: Małgorzata Dymarska


„Polski Ład” w praktyce. Jedyne co mogą robić firmy, to minimalizować straty.\nHome Kategorie Życie „Polski Ład” w praktyce. Jedyne co mogą robić firmy, to minimalizować straty.\nPo rewolucji podatkowej fiskalne koszty prowadzenia własnego biznesu radykalnie wzrosły. Wielu przedsiębiorców na ten moment po prostu walczy o przetrwanie.\nWzrost kosztów wynika przede wszystkim z likwidacji odliczania części składki zdrowotnej od podatku, ale też z faktu, że będzie nią obciążony każdy przychód z biznesu. A to oznacza, że 9-proc. składkę przedsiębiorca musi odprowadzić nie tylko od tego, co zarobił, ale też np. od ceny sprzedanego auta czy nieruchomości, stanowiącej majątek firmy. Musimy także pamiętać o podwyżce składek społecznych. Innymi słowy jest bardzo źle.\n– „Drastycznej podwyżki danin może uniknąć przedsiębiorca, który wybierze rozliczenie według skali podatkowej, pod warunkiem, że przez cały 2022 r. osiągnie dochód w przedziale od 68 412 zł do 133 692 zł, czyli od 5701 zł do 11 141 zł miesięcznie. W takim przypadku może bowiem korzystać z ulgi dla klasy średniej” – mówi Natalia Wytrykowska z KPMG.\nNa ten moment przedsiębiorcy nie zastanawiają się nad tym jak rozwijać biznes. Na ten moment myślą raczej o tym, ile stracą na Polskim Ładzie.\nWybór formy opodatkowania biznesu warto oprzeć na analizie, jak zmiana przepisów wpływa na zarobek netto przedsiębiorcy w porównaniu z ubiegłym rokiem. Nie zmienia to jednak faktu, że skutki Polskiego Ładu dla wielu przedsiębiorców będą tragiczne. Niestety, odbije się to na nas i na cenach produktów i usług.\ntagi: Polski Ład Polski ład firmy Polski ład straty


Sylwester | Hotel Diament Ustroń\nmiędzy 27.12.18 a 03.01.19\nPrzywitaj Nowy Rok w pięknej górskiej scenerii. W tym roku dla naszych Gości przygotowaliśmy Sylwestra w hawajskich klimatach! Wspaniała zabawa czeka na tych małych i nieco większych Gości. Najlepsze animacje dla dzieci, niezawodny Pan Diamencik, którego pokocha każde dziecko, basen, sauny oraz cudowny relaks w naszym SPA, podczas gdy Twoje dziecko bawi się w Kids Clubie!\nNoclegi w komfortowych pokojach dostosowanych do Państwa potrzeb.\nŚniadania i obiadokolacje w formie bufetów z napojami.\nObiad w Sylwestra w formie bufetu w godzinach od 14:00 do 17:00.\nZabawę Sylwestrową z elementami hawajskimi.\nJedną butelkę wódki 0,5l na parę oraz lampkę wina musującego na osobę o północy.\nImpreza rozpocznie się 31 grudnia o godzinie 20.00. Podczas całej imprezy dostępne będą zimne przekąski, pyszne ciasta oraz ciepłe i zimne napoje, a w oczekiwaniu na północ przygotowaliśmy dla Państwa szereg rozrywek! Podczas zabawy sylwestrowej odbędzie się konkurs na najlepsze hawajskie przebranie oraz najlepiej bawiącą się parę. Dodatkowo przygotowaliśmy dla Państwa świetne hawajskie menu, w którym znajdą Państwo takie dania jak kurczak w liściach norri pieczony z melonem i żurawiną czy też szarpaną wieprzowinę w duszonych porach. Osoby które dbają o linię z pewnością ucieszy fakt, że podczas imprezy sylwestrowej serwować będziemy także takie specjały jak brokuły ze słodką duszoną dynią czy białą rybę w cieście kokosowym.\nNieograniczony wstęp do Strefy Wellness: basen z gwieździstym niebem, brodzik z podwyższoną temperaturą wody, jacuzzi, sauna sucha, sala fitness (dostępna od wczesnych godzin porannych).\nCodziennie zróżnicowane animacje dla całej rodziny w KIDS CLUBIE: zorganizowane zabawy według ustalonych i sprawdzonych scenariuszy zabaw dla dzieci!\nZabawy i warsztaty z Panem Diamencikiem.\nW naszym hotelu dbamy o to aby wszyscy goście czuli się w 100% zadowoleni. Dlatego dla naszych najmłodszych gości - w ramach wykupionego pakietu - oprócz animacji w KIDS CLUBie, przygotowaliśmy także Sylwestrowy Kinderbal zaczynający się o godzinie 18:00 i trwający aż do 1:00 Nowego Roku.\nPodczas organizowanego przez nas Kinderbalu, Państwa pociechy będą mogły przeżyć pełnego atrakcji Sylwestra pod okiem doświadczonych animatorów i opiekunów.\nWarsztaty i zabawy pedagogiczne dla dzieci: kącik artystyczny, gry logiczne pod okiem animatorów z pasją, którzy nie pozwolą na chwile nudy (do godz. 20:00).\nNielimitowany wstęp do Kids Club'u - bogato wyposażony pokój zabaw dla dzieci (zabawki dla dzieci w każdym wieku).\nBiblioteczka dla dzieci, bogaty zbiór książeczek.\nStół do bilarda, piłkarzyki.\nKącik multimedialny – Xbox.\nZapraszamy do wspólnego spędzenia w Ustroniu! W przypadku dodatkowych pytań prosimy o kontakt! Z radością odpowiemy na wszystkie Państwa pytania!\nMajówka z Panem Diamencikiem – dłużej = taniej


Eopie – Biblioteka Ossus\nŻywotność: 90 lat\nPrzeciętny wzrost: 175 cm\nKolor skóry: Biała, szara lub jasnobrązowa\nEopie to roślinożerne ssaki parzystokopytne hodowane między innymi na Tatooine, Saleucami i Felucii.\nByły to zwierzęta stadne, żyjące w grupach liczących co najmniej 20 osobników. Najbardziej widocznym efektem ich przystosowania do życia w gorącym klimacie była blada skóra, która w mniejszym stopniu przyciągała promienie słoneczne. Ponadto ich ciała pokrywały liczne brodawki zatrzymujące wodę, a także rzadkie, gładkie włosy zmniejszające potliwość. Skóra na nogach była zgrubiała w okolicach stawów kolanowych i kopyt, zapewniając ochronę przed gorącym piaskiem oraz minimalizując wstrząsy podczas biegu. Specyficzna budowa pyska zbudowanego z kilku pojedynczych kości połączonych stawami czyniła go elastycznym narządem przydatnym podczas wyjadania trudno dostępnych porostów - niezbędnego elementu ich diety. Eopie potrafiły jednak wytrzymać bardzo długi okres czasu bez dostępu do wody i pożywienia nie tracąc przy tym na siłach.\nMłode eopie były w stanie biegać zaraz po urodzeniu, ale posiadały znacznie mniejszą odporność niż osobniki dorosłe. Aby przetrwać w ciężkich warunkach rodzinnych światów musiały o wiele więcej jeść, a przy tym były znacznie słabsze fizycznie oraz nieostrożne, często stając się ofiarami drapieżników. W wieku około sześciu standardowych lat, zwierze było już w pełni sił, stając się cennym nabytkiem dla swoich hodowców. Eopie bowiem były hodowane jako zwierzęta juczne, a także jako źródło mięsa, skór oraz bardzo odżywczego, choć szybko psującego się mleka. Mimo że eopie zdecydowanie ustępowały pod względem siły banthom oraz dewbackom, na Tatooine były uważane za najprzydatniejsze zwierzęta hodowlane. Wielu farmerów wilgoci ceniło sobie ich wytrzymałość, ale jednocześnie narzekało na ich wrodzony upór. Zdenerwowane lub przestraszone eopie pluły śliną o drażniących właściwościach, którą wykorzystywały przeciwko żerującym na nich szkodnikom a także przeciwko zbyt wymagającym hodowcom.\nŚrednia długość życia eopie wynosiła około 90 lat. Kiedy zwierzę stawało się zbyt stare by pracować często wypuszczano je w okolice farm wilgoci, gdzie wyjadały chwasty rosnące na skraplaczach. Niektóre tatooińskie rodziny przekazywały je jednak swoim dzieciom jako domowe zwierzątka.\nKomputerowy model eopie wykorzystany w filmach najprawdopodobniej wyewoluował z modelu kaadu. Zmiany polegały między innymi na dodaniu dwóch nóg, przemodelowaniu pyska i przesunięciu środka ciężkości.\nEopie w Star Wars Databank (Dostęp 12.09.11) (Link zapasowy na stronie archive.org)\nTę stronę zmodyfikowano 13:35, 27 lut 2018.\nTę stronę obejrzano 10 708 razy.


O nas - Shandong Jute Steel Pipe Co., Ltd.\nŁopata do amunicji\nProdukcja i marketing Najwyższej jakości produkty z rur stalowych dla profesjonalistów\nShandong Jute Steel Pipe Co., Ltd.jest profesjonalnym chińskim przedsiębiorstwem zajmującym się produkcją i sprzedażą najwyższej jakości produktów z rur stalowych dla szerokiej gamy i różnorodnych klientów w kraju i za granicą. Znajduje się w gminie Liaocheng w prowincji Shandong w Chinach, około 500 km na zachód od międzynarodowego portu morskiego i lotniska Qingdao.\nFirma Shandong Jute Steel Pipe założona w 2001 r. Obecnie jesteśmy wyposażeni w zaawansowany sprzęt produkcyjny, taki jak linia do walcowania na gorąco, linie do wykrawania, linie do walcowania precyzyjnego i linie do ciągnienia na zimno. Nasza firma specjalizuje się w produkcji różnych rur stalowych bez szwu .Nasze produkty obejmują zwykłe bezszwowe rury stalowe, cienkie rury ciągnące, cienkie rury walcowane, rury ze stali stopowej, rury specjalne, blachę stalową, głęboką obróbkę rur stalowych itp.Nasza firma zaprasza grono znakomitych ekspertów technicznych i kadry kierowniczej krajowego przemysłu rur stalowych do podnoszenia poziomu technicznego naszych produktów.\nDzięki wysokiej zdolności kredytowej, najwyższej jakości produktów i systemowi usług oraz konkurencyjnej polityce cenowej dąży do tworzenia wartości dla klientów i zaspokajania różnych potrzeb konsumentów.z niecierpliwością czekamy na nawiązanie z Państwem stabilnej długoterminowej strategicznej współpracy biznesowej.\nDzięki bardzo rygorystycznej procedurze audytu jakości i przedsiębiorstwa przeszliśmy standardy ISO9001, ISO14000, OHSAS18001, ściśle kontrolujemy zakupy, produkcję, sprzedaż, procesy magazynowe i transportowe. Autoryzacja międzynarodowego systemu jakości w 2002 roku.\nDzięki dobrej i stałej jakości nasze produkty są eksportowane do Ameryki.Europa.Ameryka Południowa, Indie, kraje Bliskiego Wschodu, Afryka, Japonia, Azja Południowo-Wschodnia, Korea itp., a także dobrze obsługują nasz lokalny rynek.\nDobre zarządzanie, spójny zespół, dobry system obsługi i bogate doświadczenie dają tej firmie solidne podstawy do ciągłego rozwoju. Nowe produkty są stale badane i rozwijane, aby sprostać wymaganiom zmiennych rynków. (i maszyny do grawerowania laserowego i linie produkcyjne maszyn do znakowania laserowego są w trakcie wprowadzania i rozpocznie produkcję w 2019 r.)\nShandong juta Pipe Co., Ltd. z powodzeniem...\nFajka jutowa Shandong z powodzeniem produkuje ...\nShandong Giant płyta przemysłowa ekonomiczna ...\nShandong Przemysł rurowy z juty Firma z ...


Chwilówka na wakacje? Sprawdź, jak pożyczyć najtaniej\nWakacje zbliżają się wielkimi krokami. Jeśli w lipcu i sierpniu planujesz wzięcie urlopu, maj będzie najlepszym momentem, aby go zaplanować. Co jednak, jeśli portfel świeci pustkami? Skąd wziąć pieniądze na wpłatę zaliczki, niezbędnej do dokonania rezerwacji? Sprawdźmy.\nBiura Informacji Gospodarczej - ważne zmiany w prawie\nW listopadzie 2017 roku weszło w życie nowe prawo, regulujące funkcjonowanie Biur Informacji Gospodarczej. Jakie zmiany za sobą przyniosło? Sprawdźmy.\nNajpopularniejsze kryptowaluty - co warto o nich wiedzieć?\nNie da się ukryć, że kryptowaluty budzą ostatnio coraz większe zainteresowanie. Dla wielu osób stają się tylko tylko ciekawą nowinką technologiczną, ale również sposobem na generowanie imponujących zysków.\nPożyczka dla zadłużonych - sprawdź czy to możliwe\nJesteś zadłużony? Wierzyciel wpisał Twoje dane do rejestru dłużników? A może na skutek błędnie podjętych decyzji Twoja historia kredytowa w BIK-u pozostawia wiele do życzenia? Jeśli z tego powodu bank odmówił Ci kredytu, nie załamuj rąk. Korzystając z usług pozabankowych pożyczkodawcy wciąż możesz otrzymać pożyczkę. Nawet będąc osobą zadłużoną.\nAby zaciągnąć pożyczkę lub kredyt w banku, w większości przypadków konieczne będzie dostarczenie pożyczkodawcy zaświadczenia o wysokości zarobków. Dziś podpowiemy, dlaczego firmy pożyczkowe wymagają przedstawienia takiego dokumentu i czy można pożyczyć pieniądze bez zaświadczenia o zarobkach.\nBIG InfoMonitor - Biuro Informacji Gospodarczej InfoMonitor Spółka Akcyjna\nBIG InfoMonitor to tak naprawdę skrót od Biuro Informacji Gospodarczej InfoMonitor jednej z największych firm zbierającej, gromadzącej i przetrwarzającej dane na temat kredytobiorców i podmiotów gospodarczych na terenie Polski i nie tylko.\nKBIG to tak naprawdę skrót, którego rozwinięcie to Krajowe Biuro Informacji Gospodarczej. Jest to rejestr, którzy tworzy a w zasadzie gromadzi rozmaite informacje o podmiotach gospodarczych.


Biocosmetics Dead Sea Mud Mask Błoto z Morza Martwego\n/Biocosmetics Dead Sea Mud Mask\nBiocosmetics Dead Sea Mud Mask Błoto z Morza Martwego to produkt przeznaczony w szczególności dla osób, które borykają się z problemem przetłuszczającej się skóry. Pomaga również w walce z cellulitem oraz rozstępami. To najpopularniejszy specyfik, stosowany w gabinetach SPA na całym świecie. Wspomaga proces odchudzania, ponieważ zabiegi błotne pomagają rozbić złogi tkanki tłuszczowej. Błoto pozostawia skórę gładką, napiętą i aksamitną. Jest w 100 % czyste. Można je mieszać z różnymi olejkami i wyciągami.\nSposób użycia: Przy pierwszej aplikacji produkt należy nałożyć na twarz, omijając okolicą oczu na 2-3 minuty. Zmyć ciepłą wodą i obserwować reakcję skóry. Zaczerwienienie i lekkie pieczenie jest naturalną reakcją na produkt.\nKolejne aplikacje: nałożyć maskę i odczekać od 4-6 minut. Docelowo maseczkę nakłada się na 6-12 minut w zależności od indywidualnej tolerancji skóry. Substancje aktywne biologiczne zawarte w błocie, zmniejszają stany zapalne skóry, zwiększają jej elastyczność, odżywiają ją i powodują jej detoksykację.\nwolna H2O 36,21%,\nzwiązana H2O lotna w 250°C 3,43%,\nmateria organiczna lotna w 550°C 10,92%,\nCO2 lotny w 1000°C 8,09%,\ntlenek krzemu 16,20%,\ntlenek siarki (VI) 0,23%,\ntlenek arsenu 0,25 ppm,\nProfesjonalne opakowanie 250 g wystarcza na około 15 zabiegów na twarz.\nDo Biocosmetics Dead Sea Mud Mask pasuje również:\nBiocosmetics SHEA BUTTER Masło shea - odżywia, nawilża skórę do najgłębszych warstw skóry, zawiera wit. A, E, F .\nBiocosmetics GLINKA CZERWONA Łagodzi objawy trądziku różowatego, polecana również do cery tłustej i wrażliwej.


Jaką warto zakupić dziś bieliznę dla mężczyzny - Artystyczne stylizacje\nArtystyczne stylizacje > Klasa-str > Stylizacje na różne okazje > Jaką warto zakupić dziś bieliznę dla mężczyzny\nadmin Sierpień 29, 2018 Stylizacje na różne okazje gusta, majtki, oferty\nNie łatwo dziś kupować bieliznę, zwłaszcza jeżeli chodzi o bieliznę męską. Może być ona obecnie wspaniałą ofertą na prezent dla niejednego mężczyzny, jeśli tylko ktoś będzie w stanie odnaleźć jej interesujące oferty w konkretnym sklepie.\nBielizna dla niego jest czasem nijak wykonana jak również praktycznie bezbarwna. Świetnie więc poświęcić odrobinę czasu na wybór atrakcyjnych typów męskiej bielizny, co niestety, nieraz nie okazuje się proste. Na pewno doskonałym pomysłem będzie przyjrzenie się rodzajów bielizny męskiej docenianych poprzez większość klientów.\nPotrafią to być choćby bokserki, figi z jakimś niezwykłym nadrukiem czy nawet stringi. Nie dobrze tu bowiem zapominać, że ostry podział na styl męski i żeński, jeśli chodzi o bieliznę, ulega pewnego typu zatarciu. Istotna jest tu oczywiście komfort a, także wygodę samego noszenia. Świetnie w każdej sytuacji sprawdzić rozmiar, aby potem się nie rozczarować. Ważne, żeby w każdej sytuacji wpasować się w preferencje odpowiedniej osoby. Poza czymś takim jak bielizna dla niego można też w każdym przypadku zakupić cudowne oraz przystępne cenowo, odpowiednie dodatki, tego typu jak choćby t-shirty czy różnorodne elementy garderoby. Bieliznę nieraz najlepiej przy tym zakupić w markowych sklepach. Taki sprawny salon bieliźniany to miejsce, które na pewno warto odwiedzić, poszukując dobrej bielizny. Ich propozycje można wyszukać w gazecie specjalistycznej bądź ulotkach reklamowych wielkich i cenionych firm.\nCzasem potrzeba czerpać paru ważkich rad u fachowców doskonale obznajomionych z czymś takim jak bielizna dla niego. Dobrze nieraz kupić swojej drugiej połowie chociażby męską bieliznę intymną. Może być ona zazwyczaj odpowiednia dla par i zakochanych. Przed dokonaniem tych zakupów można również wypytać użytkowników na forach poświęconych właściwym markom bielizny tego rodzaju. Najlepiej zazwyczaj pytać również drugą osobę choćby w żartach co sądzi o konkretnym pomyślę, jako, że z intymnością potrzeba tu postępować raczej ostrożnie. W sporej liczbie sytuacji przy tym najlepiej nie żałować pieniędzy na naprawdę atrakcyjne typy bielizny z gatunku: bielizna dla niego.


- TAK, SNAPE OFEROWAŁ MI POMOC! Powiedział, że obiecał to matce Malfoya, że złożył jej Przysięgnę Wieczystą, czy coś w tym rodzaju...\n- Przysięgę Wieczystą? - powtórzył Ron z niedowierzaniem. - Nie, to niemożliwe... Jesteś pewny?\n- Tak, jestem pewny. A co to znaczy\n- No, nie można złamać Przysięgi Wieczystej...\n- Wyobraź sobie, że sam zdołałem się tego domyślić.\nUżywany podręcznik do eliksirów od Slughorna\nSlughorn mógł mnie dać tę książkę, ale nie, ja dostałem taką, w której nikt nic nie dopisał. NARZYGAŁ NA NIĄ, owszem, sądząc z wyglądu strony pięćdziesiątej drugiej, ale...\nData: 17 March 2009 20:59\nKrótko o horkruksach Lorda Voldemorta - co czym jest.\n- Do widzenia - powiedział Harry. Byli przy frontowych drzwiach, gdy dobiegł ich krzyk z tyłu. - W porządku, w porządku, zrobię to! Dumbledore odwrócił się i ujrzał Slughorna stojącego bez tchu na progu bawialni. - Porzucisz emeryturę? - Tak, tak - zawołał niecierpliwie Slughorn. - Muszę być szalony, ale tak. - Cudownie - oznajmił rozpromieniony Dumbledore. - W takim razie, Horacy, zobaczymy się pierwszego września. - Tak, tego możesz być pewien - burknął Slughorn. Kiedy szli ścieżką przez ogród, doleciał ich głos Slughorna: - Będę chciał podwyżkę, Dumbledore! Dumbledore zachichotał.\nData: 11 June 2010 11:28\nMyślący Harry na podłodze.\nW końcu, straciwszy cierpliwość, podbiegł do do ściany i kopnął w nią z całej siły. - AUUU! (...) - Harry? Obrócił się na pięcie, runął na posadzkę i ku swojemu najwyższemu zdumieniu zobaczył Tonks, idącą ku niemu spokojnie, jakby codziennie przechadzała się korytarzami zamku. - Co ty tu robisz?- zapytał, podnosząc się niezdarnie. " Dlaczego ona zawsze musi się pojawiać, kiedy ja leże na podłodze?", przemknęło mu przez głowę.\nData: 02 October 2009 23:01\nIch spojrzenia spotkały się nad kamienną misą; obie, blade twarze oświetlało to dziwne, zielone światło. Harry milczał. A więc po to został zaproszony do udziału w tej wyprawie-żeby siłą wlewać Dumbledore'owi eliksir do ust, który może wywołać ból nie do zniesienia? - Chyba pamiętasz - powiedział Dumbledore - pod jakim warunkiem zabrałem cie ze sobą? Harry zawahał się, patrząc w jego niebieskie oczy , które w blasku bijącym z misy zrobiły się zielone. - Ale jeśli...\nHarry wszedł do kominka, stanął w szmaragdowych płomieniach i krzyknął Hogwart. On jako ostatni zobaczył kuchnię oraz zapłakaną Panią Weasley. Zwrócił również uwagę na pozostałe pokoje, lecz rozmazały się w jego oczach. Po chwili poczuł, że zwalnia i w tym samym momencie znalazł się w biurze Profesor McGonagall. Oderwała się od pracy, po czym spojrzała w górę i zobaczyła Harry’ego wychodzącego z kominka. - Dobry wieczór, Potter. Jak będziesz wychodził, uważaj by nie zostawić popiołu na dywanie. -Postaram się… odpowiedział Harry.\nData: 28 July 2010 15:50\nPrawie Bezgłowy Nick do Rona\nData: 29 August 2008 19:36\n(...) i jakąś wilgotną, zalatującą pleśnią paczuszkę z napisem: "Dla Pana, od Stworka". (...) Chwilę później Harry wrzasnął i wyskoczył z łóżka: w paczuszce było peło wijących się białych robaków. - Miluuuutkie! - zawołał Ron, rycząc ze śmiechu. -Bardzo zmyśle. - Wolę to od twojego naszyjnika - odpowiedział Harry, co od razu otrzeźwiło Rona.\nData: 24 September 2010 18:52\nData: 20 August 2010 23:35\n- Severusie, czy przysięgasz, że będziesz strzegł mojego syna Dracona, kiedy będzie próbował spełnić wolę Czarnego Pana? - Przysięgam. (...) - I czy przysięgasz, że będziesz go chronił od wszelkiego nieszczęścia, ze wszystkich swoich sił i wykorzystując wszystkie swoje uzdolnienia? - Przysięgam. (...) - I jęsli okaże się to konieczne... jeśli Draconowi się nie powiedzie... (...) - czy przysięgasz, że dokończysz dzieła, które Draconowi zlecił Czarny Pan? (...) - Przysięgam - powiedział Snape.\nData: 01 December 2008 16:37\n- TAK, SNAPE OFEROWAŁ MI POMOC! Powiedział, że obiecał to matce Malfoya, że złożył jej Przysięgnę Wieczystą, czy coś w tym rodzaju... - Przysięgę Wieczystą? - powtórzył Ron z niedowierzaniem. - Nie, to niemożliwe... Jesteś pewny? - Tak, jestem pewny. A co to znaczy - No, nie można złamać Przysięgi Wieczystej... - Wyobraź sobie, że sam zdołałem się tego domyślić.\nData: 19 May 2010 18:35\n- Przestań - jęknęła Jęcząca Marta z jednej z kabin. - Przestań... powiedz mi, co cię dręczy... mogę ci pomóc... - Nikt mi nie może pomóc - odrzekł Malfoy, dygocząc na całym ciele. - Nie mogę tego zrobić... nie mogę... to nie działa... a jeśli szybko tego nie zrobię... on powiedział, że mnie zabije... I Harry zdał sobie sprawę, że Malfoy płacze, naprawdę płacze: łzy spływały po jego bladej twarzy i skapywały do brudnej umywalki. A potem westchnął, przełknął głośno łzy, wzdrygnął się, spojrzał w lustro i ponad swoim ramieniem zobaczył Harry`ego.\nData: 27 August 2008 13:46\nŻartobliwy slogan Freda i Georga\nCzemu cie martwi Sam-Wiesz-Kto? Zatroszcz się lepiej o Q-py blok - powszechne zatwardzenie ściskające siedzenie.\nData: 10 December 2008 15:52\nPlakat ze sklepu bliżniaków\nPrawą witrynę pokrywał olbrzymi plakat, fioletowy jak plakaty z ministerstwa, na którym płonęły żółcią litery układające się w napis: CZEMU CIĘ MARTWI SAM-WIESZ-KTO? ZATROSZCZ SIĘ LEPIEJ O Q-PY-BLOK - POWSZECHNE ZATWARDZENIE ŚCISKAJĄCE SIEDZENIE Harry zaczął się śmiać. Usłyszał za sobą cichy jęk, a kiedy się odwrócił, ujrzał oniemiałą panią Weasley, wlepiającą oczy w plakat. Poruszała ustami, powtarzając bezgłośnie: "Ku-py-blok".\nData: 06 November 2009 22:26\n- Widzisz? - rozległ się pełen napięcia głos. Tonks patrzyła groźnie na Lupina. - Ona nadal chce za niego wyjść, chociaż został ukąszony! Ją to nie obchodzi! - Jest różnica - odrzekł Lupin, prawie nie poruszając ustami, nagle jakiś spięty. - Bill nie będzie prawdziwym wilkołakiem. Oba przypadki są zupełnie... - A mnie to wcale nie obchodzi,rozumiesz?! - zawołała Tonks chwytając go z przodu za szatę i potrząsając nią. - Mówiłam ci milion razy... [...] - A ja milion razy mówiłem TOBIE - powiedział Lupin, starając się nie patrzeć jej w oczy - jestem dla ciebie za stary, za biedy... zbyt niebezpieczny...\nData: 21 August 2013 12:15\n- Chyba nic, Hermiono - odrzekł zdławionym głosem Hagrid, starając się powstrzymać potok łez. - Bo widzisz, reszta jego plemienia... rodzina Aragoga... jakoś dziwnie się zachowują, odkąd on choruje... są trochę niespokojni... - Taak, chyba ich trochę poznaliśmy od tej strony - mruknął Ron.\nData: 02 October 2009 22:30\n- SWOJEGO POZWOLENIA! - zadrwiła Ginny. - A odkąd to muszę cię prosić o pozwolenie, jak chcę coś zrobić? W każdym razie sam powiedziałeś, że wolisz, że to jest Harry, a nie Michael czy Dean. - No pewnie - burknął Ron. - I dopóki nie zaczniecie się ślinić publicznie... - Ty wstrętny hipokryto! A co robiłeś z Lavender? Obściskiwaliście się wszędzie jak para węgorzy.\n- Byliśmy już u niego wieczorem - zauważył Harry. - Tak, ale chyba nie z takiego powodu, prawda? Wiele zaryzykowaliśmy, żeby pomóc Hagridowi, ale w końcu... Aragog już nie żyje. Gdyby chodziło o uratowaniu mu życia... - ...to tym bardziej bym nie poszedł - oświadczył stanowczo Ron (...)\nData: 21 August 2013 12:17\n- Zaraz to naprawię - powiedział Harry, lądując obok dziewczyn. Wycelował różdżką w usta Demelzy, mówiąc "Episkey". - Ginny, nie nazywaj Rona palantem, nie jesteś kapitanem drużyny... - No wiesz, tak często sam nazywałeś go palantem, że chciałam cię wyręczyć.\n- Był tu płaczący chłopiec? - zainteresował się Harry. - Mały chłopiec? - Nie twój interes! - odpowiedziała Marta, utkwiwszy swoje małe oczka w Ronie, który teraz już rechotał na całego. - Obiecałam, że nikomu nie powiem i zabiorę jego sekret do... - ...chyba nie do grobu? - przerwał jej Ron, parskając śmiechem. - Może do zlewu...\n- Spotykam się o ósmej z Cormakiem i (...) pójdziemy razem na to przyjecie. - Cormac? Masz na myśli Cormaca McLaggena? - Tak - odpowiedziała Hermiona słodkim głosem. - Tego, który o MAŁO CO - te ostatnie słowa wymówiła z naciskiem - nie został obrońcą w drużynie Gryfonów. - To co, chodzisz z nim? - zapytała Parvati, wytrzeszczając oczy. - Och, tak... nie wiedziałaś? - Hermiona zachichotała tak, jakby nie była Hermioną. - Nie! - Parvati była wyraźnie podekscytowana tą wiadomością. - Łau, kręcą cię gracze quidditcha, nie? Najpierw Krum, teraz McLaggen...\n- Ona jest siostrą Rona. - Ale zerwała z Deanem. - To nie zmienia faktu, że jest siostrą Rona. - Jestem jego najlepszym kumplem! - To pogarsza sprawę. - Gdybym najpierw z nim pogadał... - Toby mnie rąbnął. - No to co? - On jest moim najlepszym kumplem!\nData: 05 February 2009 20:42\n- Słyszałaś, że ma się pojawić wampir? - Rufus Scrimgeour?- zapytała Luna - Co?! - zdziwił się Harry - Tak, on jest wampirem - stwierdziła Luna rzeczowym tonem. - Ojciec napisał o tym długi artykuł, kiedy Scrimgeour objął stanowisko po Korneliuszu Knocie, ale ktoś z ministerstwa zmusił go, żeby tego nie drukował. Po prostu nie chcieli, żeby prawda wyszła na jaw!\nData: 12 July 2011 15:59\n- Grałem jak worek smoczego łajna - oświadczył Ron martwym głosem, kiedy zamknęły się drzwi za Ginny. - Wcale nie - zaprzeczył stanowczo Harry. - Jesteś najlepszym bramkarzem, jakiego testowałem, Ron. Masz tylko problem z nerwami.\nData: 23 February 2010 22:26\nWiększą część strony zajmowało duże, czarno-białe zdjęcie mężczyzny o lwim wyglądzie, grubych włosach i zniszczonej twarzy. Zdjęcie było magiczne - mężczyzna wskazywał na sufit. Rufus Scrimgeour, były Szef Biura Aurorów w Departamencie Przestrzegania Prawa, objął stanowisko Ministra Magii po ustępującym Korneliuszu Knocie. Wybór ten spotkał się z dużym entuzjazmem wśród czarodziejskiego społeczeństwa. Niezależnie od poparcia, plotki o sprzeczce między nowym Ministrem a Albusem Dumbledore'em - przywróconym na stanowisko Głównym Magiem Wizengamotu - obiegły świat już kilka godzin po tym, objęciu przez Scrimgeoura urzędu. Rzecznicy Scrimgeoura przyznali, że spotkał się z Dumbledore'em, gdy tylko objął stanowisko. Nie ujawnili jednak tematów, o których panowie dyskutowali. Albus Dumbledore znany jest z... (więcej, strona 3, kolumna 2.)\nData: 07 June 2010 12:52\nPrzestroga przez nieznanymi zaklęcami...\n- SECTUMSEMPRA! - Ryknął Harry z podłogi, wymachując dziko różdżką. Z twarzy i piersi Malfoy'a buchnęła krew, jakby ktoś ciął go na odlew niewidzialnym mieczem. Zachwiał się do tyłu i z głośnym chlupnięciem upadł na zalaną wodą posadzkę, wypuszczając różdżkę z ręki. - Nie... - wydyszał Harry. Ślizgając się i chwiejąc, zdołał jednak powstać i rzucił się ku Malfoy'owi, którego twarz połyskiwała teraz szkarłatem; białe dłonie błądziły po mokrej od krwi szacie na piersiach. - Nie... ja nie... Harry nie wiedział, co mówi. Upadł na kolana obok Malfoy'a, który dygotał w kałuży własnej krwi.(...)\nData: 02 October 2009 20:57\nWygenerowano w sekund: 0.17, zapytań: 172 126,896,541 Unikalnych wizyt


Tuba Chorzowa - Aktualności - Pójdą sprzątać las\nPójdą sprzątać las\nTo już kolejna akcja, która udowadnia, że w Chorzowie nie brakuje osób, którym zależy na tym, by dbać o nasze środowisko. Tym razem spotkają się, by posprzątać teren byłej jednostki wojskowej na granicy Chorzowa i Świętochłowic. Akcja "Idziemy sprzątać lat" odbędzie się w niedzielę między godziną 11 a 13.\nMieszkańcy Chorzowa i Świętochłowic spotkają się, by razem posprzątać zieleń znajdującą się na granicy obu miast. - Będzie to kontynuacja naszych działań, jakie miały miejsce na przełomie marca i lutego tego roku w Świętochłowicach. Pragniemy wyjść do szerszej grupy odbiorców z tą piękną inicjatywą, by razem czynić świąt piękniejszym - zapowiadają.\n- Zapewniamy kontakt z naturą, wyjątkowe uczucie dzięki świadomości zrobienia czegoś przyjemnego a zarazem pożytecznego, z intencją czynienia dobra, spotkanie i poznanie ciekawych ludzi, jak również wyciszenie stresu i wyhamowanie z codziennego pośpiechu, no i oczywiście czystą przestrzeń na plenerowe wypady - czytamy na stronie wydarzenia na Facebooku.\nOrganizatorzy zalecają, by ubrać się lekko, wziąć ze sobą rękawiczki i kilka worków na śmieci, ale przede wszystkim... pogodny nastrój. Zbiórkę zaplanowano na 5 lipca o godzinie 11:00 przy Szkole Podstawowej nr 38 przy ulicy Śląskiej w Chorzowie, na wprost parkingu strzeżonego.\nsprzątanie lasuChorzówŚwiętochłowiceakcjajednostka wojskowa


Gruszka Cup 2019: siatkarskie święto pod patronatem Piotra Gruszki Legnica | tuLegnica.pl\nMarzena Machniak 25/05/2019 18:31\nCzwarta edycja siatkarskiego turnieju Gruszka Cup ściągnęła do hali sportowej Zespołu Szkół Integracyjnych w Legnicy blisko 150 zawodniczek i zawodników i to nie tylko z Legnicy, Jawora, Lubina, czy Złotoryi. Byli też miłośnicy volleyballa z Katowic, Warszawy czy Jeleniej Góry.\n- Idea turnieju to propagowanie zdrowego i aktywnego trybu życia oraz spędzanie czasu z rodziną. To też okazja, by oderwać zarówno dzieci, jak i rodziców od wirtualnego świata. Gruszka Cup to nie tylko gra na parkiecie, to też zajęcia z dziećmi. Wczoraj spotkaliśmy się z setką przedszkolaków w Legnicy. Byliśmy też w Chojnowie, gdzie spotkaliśmy się z 400 dziećmi w SP 2. W przyszłym tygodniu jedziemy do Polkowic, Przemkowa i Gaworzyc, bo edycja nam się rozrasta. Za dwa tygodnie po raz pierwszy w historii turnieju jedziemy poza granice województwa, bo do Leszna. Tam mamy pierwszą edycję turnieju - mówi Jacek Kiełb, organizator turnieju Gruszka Cup.\nTwarzą turnieju Gruszka Cup jest gwiazdor światowej siatkówki, Piotr Gruszka - były reprezentant Polski, mistrz Europy, srebrny medalista mistrzostw świata, olimpijczyk.\n- Sześć lat temu poznałem Jacka Kiełba i przedstawiłem mu swój pomysł na turniej, jaki robię u siebie. Spodobało mu się, zaangażował się w organizację i tak rozwinął się ten turniej na Legnicę. Jestem przekonany, że na czwartej edycji się nie skończy. Główna kategoria, czyli rodzinne dwójki to dla mnie podstawa. Cieszę się, że uczestników jest coraz więcej. Mam nadzieję, że w przyszłości będziemy do każdej edycji dokładali jedno miasto więcej, bo mam już wiele zapytań - mówi Piotr Gruszka.\nZmagania na parkiecie hali przy ul. Wierzyńskiego odbywały się w trójkach męskich, żeńskich i dwójkach rodzinnych. Uczestnicy turnieju zgodnie podkreślali, że od rezultatów zdecydowanie ważniejsza była dobra zabawa na sportowo.\nGruszka Cup 2019: siatkarskie święto pod patronatem Piotra Gruszki komentarze opinie


Półeleganckie atrakcyjne image mężczyzny. Jaka kurtka? | Legalny Off Road\nAż kilkanaście krojów, bogate wzornictwo, kolorystyka do wyboru do koloru. Obecnie takie możliwości mają mężczyźni pod kątem koniecznych niemal na każdą porę roku kurtek męskich. Szukamy, podglądamy, podpowiadamy, bo wiemy, że mężczyźni cenią na co dzień półeleganckie image.\nLuźny styl to dobry styl\nZdecydowana większość mężczyzn od formalnego stylu woli luźny. To właśnie dlatego ogromnym zainteresowaniem cieszą się modele o dłuższym kroju z kieszeniami na piersi. Pikowane kurtki męskie to najlepsze rozwiązanie na zbliżającą się wiosnę, ale też jesień. W kwestii kolorystyki mamy równie szeroki wybór, co w przypadku kobiet. Niemniej jednak podczas zbliżającego sezonu będą królowały błękity i granaty.\nKurtka męska jeansowa – klasyk\nMała czarna dla kobiet, a dla mężczyzn kurtka jeansowa. Ten nieodłączny element garderoby męskiej także i w nadchodzącym sezonie wiosenno-letnim nie zejdzie z podium. Wręcz przeciwnie ponadczasowa kurtka jeszcze bardziej zyska na popularności.\nRamoneska – legenda – must have\nNie zapominajmy o skórze. A jeśli skóra, to z całą pewnością czarna skórzana ramoneska. Więcej męskości może zapewnić chyba tylko garnitur dobrej klasy. Mężczyźni lubią styl motocyklowy, hardcorowy. Zwłaszcza młode grono decyduje się na taki wybór. Co więcej, również dojrzali mężczyźni chcący zaskarbić względy kobiet nie rezygnują ze skórzanej kurtki męskiej, która podobnie jak jeansowa kurtka stała się legendą. Nie zapominajmy o tym, że skórzana ramoneska to funkcjonalna kurtka chroniąca przed chłodem, wiatrem i deszczem.\nKategorie:\tTrendy\t/ 2 komentarze / przez patmil\n2 thoughts on “Półeleganckie atrakcyjne image mężczyzny. Jaka kurtka?”\n(14 lutego 2017 - 17:39)\nJeans, jeans i jeszcze raz jeans 🙂\n(16 lutego 2017 - 11:20)\nDobrze, że nie czerwień, bo w niebieskim mi do twarzy 😀


cka Katowice są przecież całkiem spore i zapewniają nam wiele usług, które przydają nam się na co dzień. Przecież nie każdy człowiek musi znać prawo. Zdajemy sobie sprawę, że jest on\nZ pewnością zdajemy sobie sprawę, jak bardzo ważny jest adwokat Katowice to miasto, gdzie pewnie trafimy na niejedno takie miejsce jak kancelaria adwokacka Katowice są przecież całkiem spore i zapewniają nam wiele usług, które przydają nam się na co dzień. Przecież nie każdy człowiek musi znać prawo. Zdajemy sobie sprawę, że jest on\nFizjoterapia i sprzęt do niejWater emergency - plumbingSzybalski-stomatologia.plOgólnie o stomatologii - kilka poradCzy opłaca się jeździć do pracy za granicę busem?Nowoczesne sposoby jak znaleźć dobrego prawnika w każdych warunkachO geodetach ogółemJak wynająć krzesła?O chłodnictwieKawa po włosku w domu?Kilka słów o myjniachOgólnie o ogrzewaniuCzy warto inwestować w prawnika dla firmy?Prawnik- kiedy go potrzebujemy?Wykańcza Cię Już Szukanie Rozwiązań Aby Kupić Dobrą Kawę?Pulsar BHPWelcome in PolandBoiler issues? Call a plumberSposób na lato - klimatyzacjaJak ogrzać magazyn, domek ogrodowy, zimowy taras?About plumber servicePlumbing - what You should know about it?Kilka ciekawostek o badaniach Here's how to better choose a chauffeur Modne kartki na świętaPanele słoneczne to nie wszystko b?r ta vare p? helsen din - selv tennene Kilka informacji o ogrzewaniuGabinet dentystyczny zabrzeJak w 2020 skuteczniej szkolić z bhp w Białymstoku?


Kryminalna zagadka, czyli "Pajęcza sieć" w Teatrze Syrena\nWiadomości24 » Kultura » Teatr » Kryminalna zagadka, czyli "Pajęcza sieć" w Teatrze Syrena\n#6232 wg odsłon (miesięczny)\nData dodania: 2015-01-25 23:38\nMroczna zagadka, trup w salonie i angielskie poczucie humoru - tego można spodziewać się po sztuce Agathy Christie "Pajęcza sieć".\nSpektakl "Pajęcza sieć" w reżyserii Wojciecha Malajkata to klasyczny angielski kryminał, który wyszedł spod pióra Agathy Christie. Klarysa (Magdalena Wójcik) i Henry Halshem-Brown (Jacek Pluta) niedawno sprowadzili się do eleganckiej wiejskiej rezydencji Cobblestone Court. Klarysa zajmuje się domem i pasierbicą Pepą (Maria Gudejko), a rozrywki dostarcza jej robienie psikusów. Zdarza jej się to tak często, że gdy mówi prawdę, nikt jej nie wierzy. Z kolei Henry jest poważnym pracownikiem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.\nTego dnia Henry ma zamiar przyjąć w ich domu dwóch ważnych polityków. Od tego spotkania zależy jego kariera. Niestety tuż przed owym spotkaniem Klarysa znajduje w salonie zwłoki mężczyzny. Wpada w panikę, gdyż zdaje sobie sprawę, że to może pokrzyżować plany męża. Jedynym wyjściem jest zatuszowanie sprawy. Z pomocą przychodzą jej przyjaciele i nadgorliwa ogrodniczka. Ale czy to wystarczy, by przechytrzyć detektywa Lorda (Piotr Polk)?\nDużym walorem spektaklu jest świetna obsada. Największe brawa należą się Piotrowi Polkowi jako gapowatemu detektywowi Lordowi oraz Magdalenie Wójcik jako Klarysie, pięknej i uwodzicielskiej pani domu, która lubi robić ludziom kawały.\nBardzo podobali mi się także Piotr Siejka jako sir Roland Delahaye, starszy dystyngowany pan, którego Klarysa darzy wielkim szacunkiem, Krystyna Tkacz jako panna Peak, ogrodniczka z wielkim temperamentem, Piotr Szwedes, jako Jeremy Warrender, adorator Klarysy oraz Rafał Cieszyński jako Olivier Costello, który nie budzi niczyjej sympatii.\nWarto wspomnieć także o scenografii Allana Starskiego, która jest dopracowana w najdrobniejszych szczegółach - składają się na nią imponująca biblioteczka i gustownie umeblowany salon (m.in. skórzana kanapa, sekretarzyk, kominek, stolik do brydża). Co ciekawe, zwykle scenografie są dość oszczędne, jednak tak nie jest w tym przypadku. Nie sposób nie napisać także o kostiumach Wiesławy Starskiej, które także mi się podobały - idealnie wkomponowały się w klimat.\nMuszę przyznać, że dawno nie byłam na spektaklu, w którym wszystko było tak dopracowane - scenografia, kostiumy, gra aktorska oraz zabawa kryminalną konwencją. Sztuka ta zawiera w sobie zawiłą intrygę, tajemnicze morderstwo i angielskie poczucie humoru. W dodatku zakończenie jest zaskakujące, jednak różni się od oryginału. Polecam ten spektakl szczególnie miłośnikom kryminałów w starym stylu. Myślę, że warto przeczytać także książkę "Pajęczyna", by mieć porównanie.\nTagi: sztuka teatr recenzja Agatha Christie Teatr Syrena Wojciech Malajkat Pajęcza sieć pajęcza sieć teatr syrena teatr syrena pajecza siec\nNawet nie wiem, czy grają w wakacje spektakle, chyba jest przerwa. To rzeczywiście problem.\nTylko, że w wakacje a zwłaszcza weekendy sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Ale dziękuję za odzew na mój wpis.\nW Teatrze Syrena nie trzeba aż na dwa miesiące wcześniej kupować biletów, np. teraz można jeszcze dostać jeszcze bilety na sztuki grane na początku lutego. Ale zawsze lepiej wcześniej, lepsze miejsca :)\nW Warszawie bywam przynajmniej raz w roku, przeważnie w związku z działaniami pewnej organizacji. Przyjeżdżam dzień wcześniej i idę do... teatru. Bilety zamawiam dwa miesiące wcześniej. Różnie z tym bywa. W Teatrze Polonia na ogół już brak wolnych miejsc.\nTeatr Syrena, który kojarzy mi się z rozrywką w czystej postaci, jest - jak się domyślam -poza moim zasięgiem. Tam bilety trzeba rezerwować zapewne jeszcze wcześniej… Tylko, że ja bardzo często podejmuję decyzję w ostatniej chwili, która jeżeli chodzi o stolicę równa się dwóm miesiącom. Później to jest „po ostatniej chwili”.:)\nCiężkie jest życie prowincjuszy! Oj, ciężkie.\nAle zawsze mogę, przeczytać recenzje z przedstawień, które ukazują się w wiadomościach24. Chociaż tyle.


niedziela 13-03-16, czytany: 27077 razy, autor: Sisi\nKaty Perry / © Fame/Flynet Kiedy w związku przychodzi ten odpowiedni moment, by razem zamieszkać? Na pewno nie po niecałych dwóch miesiącach znajomości, a właśnie po takim czasie hollywoodzcy partnerzy przeprowadzają się do swojej, dopiero co poznanej, drugiej połówki. Zobacz: Miranda Kerr jest wściekła na Orlando i na Katy!\nZabawimy się we wróżbitów. Wiemy, co będzie dalej. Kolejne 2 miesiące związku przyniosą pierścionek zaręczynowy. Następne 2 miesiące będą równoznaczne ze zmianą statusu związku na: "w związku małżeńskim". Po roku nastąpi kolejna zmiana na "to skomplikowane". Wreszcie po kolejnych kilku miesiącach on i ona będą "po rozwodzie".\nIle przykładów mamy Wam podać? Kaley Cuoco, Cheryl Cole. Małżeństwo Khloe Kardashian również zostało zawarte pod wpływem chwili.\nKaty Perry (31 l.) i Orlando Bloom (39 l.) są razem od stycznia. Zaiskrzyło między nimi podczas rozdania Złotych Globów. Po kilku randkach aktor poznał piosenkarkę ze swoim synem, Flynnem. Po miesiącu zakochani polecieli na wspólne wakacje. Teraz zdecydowali się razem zamieszkać.\nWypisz, wymaluj - katastrofa!\nZobacz: KATY PERRY NICZYM ELIZABETH TAYLOR DLA HARPER'S BAZAAR\ngość, 13-03-16, 22:02 napisał(a):\nWspominanie Cheryl Cole trochę nie na miejscu... Facet ja ostro zdradzał.\nI bił chyba tez\na miranda? ;c\ngość, 13-03-16, 18:17 napisał(a):\nja z moim mężem znaliśmy się 2 tygodnie i zamieszkaliśmy razem! po co tracić czas? ja wolę od razu wiedzieć z kim mam do czynienia.\non ma male dziecko, wiec w sumie moglby u niej pomieszkiwac, spoko, ale na te okazje, kiedy bierze do siebie synka (co chyba nie zdarza sie zbyt czesto, wiekszosc czasu dziecko jest pod opieka "wyrodnej mirandy"), to moze lepiej, zeby jednak wracal do siebie? wiadomo, ze kazdy ma inaczej, ale on juz mial sporo lasek od rozwodu, wiec troche robi zamieszania\nPerry ubiera sie bez gustu.\nTo nie tempo rozwala ich związki, tylko Hollywood\norlando z wiekiem mocno brzydnie, robi sie na dziada takiego\nOrlando zaczyna wyglądać jak Sean Penn...\ngość, 13-03-16, 13:06 napisał(a):\ngość, 13-03-16, 12:34 napisał(a):\nJa z moim facetem zamieszkaliśmy razem po 3 miesiącach.To było 9 lat temu.Teraz jesteśmy po ślubie i mamy dwie wspaniałe córki a teraz jestem w 3 ciąży.A my kochamy się bardziej niż 9 lat temu. Nie ma reguły. Kozak nie dramatyzuj.Może im się uda!\nRównież z moim aktualnym mężem zamieszkalam po ok 3 miesiącach znajomości. Co jak co, ale po zamieszkaniu razem człowiek dopiero pozbaje dobrze druga osobę\nOboje maja za soba nieudane malzenstwa. A ona moze juz chciec miec dzieci\ngość, 13-03-16, 09:34 napisał(a):\nJA mu się nie dziwię, fajna kobieta tylko żeby nie miała AIDS bo dziewicą to raczej nie jest ;-)\na to każda nie dziewica ma chorobę weneryczną? nie wiedziałam....\nMimo ze Katy nie jest klasycznà pieknoscia, o wiele bardziej mi sie podoba niz ta Mirranda Kerr, ktorej jakos tak zle z oczu patrzy...\nU nich mieszkanie razem pewnie wyglada troche inaczej. Pewnie nie ma ich codziennie w domu, czesto wyjeżdżają i prawdopodobnie dla takich par mieszkanie razem to jedyna opcja, żeby spędzić spokojnie czas we dwoje\nInformacja o tej parze znajduje sie na koncu art. Wczesniej są jakies wypociny\non zapewne jest prawiczkiem, niech sie boi o siebie\nKatastrofa to Twoje życie autorko kozaczka skoro tak oceniasz szybkie zaangażowanie. Widocznie Tobie się to nie zdarzyło, żeby ktoś chciał tak szybko się z Tobą związać. U nich być może wielka miłośc. Obydwoje dojrzali, po przejściach. Orlando ojciec więc odpowiedzialny. Ergo- wielka miłość. Szczęścia życzę!\nA skąd to wiesz kozaczku? To co wypisujesz to brednie.\nnie przepadam za perry\ngość, 13-03-16, 00:41 napisał(a):\nMoim zdaniem do siebie nie pasują... Ale może prywatnie są innymi ludźmi, niż się to na pierwszy rzut oka wydaje. Chciałabym, żeby Orlando i Miranda do siebie wrócili, wyglądali razem cudownie i widać było, że są razem bardzo szczęśliwi.\nHahaha zapomniałaś dopisać Wróżbita Maciej\nChryste ale durnie napisany artykul...


Rysowanie po linii – chłopiec na sankach. Zima – rysowanie po śladzie do wydruku – MiastoDzieci.pl\nKolorowanka: Rysowanie po linii – chłopiec na sankach\nWyprawa na sanki to ulubiona zimowa rozrywka wszystkich dzieci. Oczekiwanie na śnieg umilą nasze zimowe kolorowanki do rysowania po linii. Pobierz i wydrukuj, a potem ćwicz motorykę małą – rysuj i maluj. Zapraszamy!\nRysowanie po linii - zbudujmy robota\nNa rysunku znajdują się roboty. Widzisz w ich wnętrzu kreski. Połącz je tak, aby utworzyły szlaczki. Roboty zyskają na uroku. Wydrukuj obrazki z zadaniami do rysowania po linii i ćwicz zdolności motoryczne! Więcej kreatywnych zabaw znajdziecie w planerach dla...


Pobieranie 364.75 Kb.\nRozmiar 364.75 Kb.\n3 luty 2005, Wieliczka koło Krakowa, rozmowa z Salomeą Gemrot przeprowadzona przez Jolantę Jaworską.\nSG: Z życiem zachowałam się jako tako, to niestety nic nie zdołałam uratować, bo mnie pomogli przyjaciele, którzy też narażali życie. Więc to, co dałam im do przechowania zagrażało im, bo były denuncjacje, wie pani– że jestem. Więc musiałam się przemieszczać z miejsca na miejsce dzięki też znajomościom. Nigdzie długo nie mogłam zagrzać miejsca, bo wie pani, niestety Polacy mają to do siebie, że są nietolerancyjni i mają głęboko zakodowane– no nie wszyscy, ale przeważnie tak, że utrzymać się przy życiu było bardzo trudno. Z tym, że trzeba było z miejsca na miejsce się przemieszczać, nigdzie długo nie mogłam zostać, bo zaraz były podejrzenia i doniesienia i tak dalej i nikt mnie nie chciał trzymać. Tak, że nie zachowałam niestety nic.\nJJ: Ja chciałam najpierw zapytać panią kiedy się pani urodziła i gdzie?\nGdzie się urodziłam?\nRzeszów, 3 kilometry od miasta we wsi Przybyszówka, no.\nTam trafił– ale ja nie wiem w którym roku– bardzo wcześnie chyba, przed moim urodzeniem, jakiś Żyd z Węgier i zainwestował tam w budowę cegielni i w ogóle. Był on pierwszym Żydem w tej miejscowości, bo potem, no i tam prowadził tą cegielnię, no. I taką podmiejską restaurację prowadził, gospodarstwo rolne. Był niezwykle człowiek no, poradny, zaradny. Nazywał się Strahl, tak. Pochodził z Węgier. I wybudował tam dom dla swojej rodziny z żoną, i wybudował też taki obiekt gdzie prowadził wytwórnię spirytusu.\nA, taka gorzelnię.\nTak, taka gorzelnia. Tak, i równocześnie prowadził rolne ten, no, gospodarstwo. Ale niestety długo nie trwało to, bo wybuchł pożar w tej i spaliła się tam mu ta żona.\nŻywcem, tak. Dzieci nie miał, to znaczy może i miał, ale zostawił gdzie na Węgrzech. Tego ja nie wiem. To się działo bardzo, przedtem długo zanim ja się urodziłam, bo ja byłam dopiero prawnuczką jego.\nJego prawnuczką pani była?\nJego prawnuczką, no. A więc nic się nie zachowało wiele. Miał, ożenił się po raz drugi, ale też nie wiem dokładnie, nawet nazwiska nie znam. Wiem, że z Ropczyc z jakąś panią. On miał pod sześćdziesiątkę, ona 18 lat, no. Ale była sierotą i tak jak u Żydów dawniej postanowione było, że sierotą miała obowiązek zająć się cała rodzina, która pozostała. Więc ją szybko wydali za mąż za tego właśnie.\nTak, że był bogaty i tak dalej. No małżeństwo to podobno było bardzo poprawne. No. Bo pozostał dom, pięknie urządzony, cegielnia prosperująca i gospodarstwo, tak że ta pani– ta babcia moja była chyba zadowolona. Nie wiem jak tam, ale zdążyła mieć– nie wiem– ze kilkoro dzieci, w tym moja matka była. No niestety, moja matka jak miała 10 lat – była tam którąś z tych dzieci– nie pierwszą na pewno, też została jakoś [nieczytelne].\nCzyli ta mama młodo umarła?\nTo ten umarł, to ten.\nOjciec, umarł tak?\nDziadek umarł. Naturalną śmiercią, musiał być stary.\nCzyli została z matką.\nTak, że ja, wie pani– niewiele się zachowało z tych czasów, bo wie pani jak było. Były te konfiskaty i w ogóle. Tak, że z życiem jak się ktoś zachował z całej rodziny to uważali, że to chyba ręka boska, że ma chody u pana Boga. Tak się mówiło, bo ja wychodziłam z nieprawdopodobnych sytuacji, z nieprawdopodobnych. I wychodziłam cało, w ostatniej chwili. Kiedy zagrożone było już bardzo poważne, byłam przypadkowo wprowadzona w niemiecką rodzinę. Taką stu procentową. Ponieważ nie miałam wyjścia innego więc oni mnie przyjęli. Tak przypadkowo też pozostałam na peronie, musiałam ujść od tamtych ludzi – i zostałam na peronie w Krakowie sama. I zupełnie przypadkowo podłączyła się do mnie starsza pani, sympatycznie wyglądająca i zapytała się mnie czy szukam pracy. No i oczywiście powiedziałam, że tak. Miałam [paradę??] tu do Krakowa od znajomych, ale niestety to było nierealne to wszystko, bo wszędzie byli Niemcy i wszyscy byli zastraszeni, i nikt nie chciał obcych przyjmować, ale tej pani akurat się spodobałam i kazała mi przyjechać do siebie. Więc ja oczywiście – wieczór, bo ja tylko nocą się przemieszczałam, bo się bałam, że to jest niedaleko, bo to były Niepołomice koło Krakowa, a ja Rzeszów, a tu to przecież na tej trasie podróżowali ludzie sami. No i ponieważ nic nie znalazłam w Krakowie, więc późnym wieczorem przyjechałam do tej pani i tak jak mi powiedziała, że jak nic nie znajdę lepszego, to ona poszukuje kogoś, kto by był sekretarzem dla jej męża. A on był Niemiec rodowity i miał funkcję organizowania kultury rolnej na całym tym podkrakowskim, tym no dystrykcie. Kilka wiosek i on tam miał kulturę rolną niemiecką wprowadzać. Tak. To był człowiek wykształcony, miał jakąś wyższą szkołę rolniczą i Niemcy mu powierzyli takie zadanie. Ja miałam być tą sekretarką jego więc pisywałam raporty. Przyjęli mnie. Tam byłam, nie utrzymałam się więcej jako około dwóch lat. No, ale też usłużni węszyli, że to nie jest coś tak jak trzeba, bo niestety tam miałam dość duże powodzenie. Podobałam się tym facetom tam. A ja byłam bardzo ostrożna, więc trochę zazdrość, trochę czy ja wiem co tam? Tak, że mi to zagrażało i musiałam stamtąd pójść. Już nie było miejsca dla...\nZrezygnowała pani sama?\nNie, tylko ci znajomi nie mieli co ze mną zrobić, bo już nie mieli dla mnie miejsca, bo już tyle czasu, to wykorzystali wszystkie możliwości. No i syn tych państwa przyszedł z pomocą i powiedział, że się ożeni ze mną i zatrze ślady. I tak niestety się stało.\nA ten syn, to był...\nTen mój mąż, bardzo porządny człowiek – bardzo. Był gotów wszystko, na wszystko. No i oczywiście już potem, to zatkało trochę tych wszystkich no, bo już miałam nazwisko nie okupacyjne. Bo przedtem to miałam okupacyjne nazwisko takie, polskie, takie byle jakie. A tu to już miałam...\nCzyli nieprawdziwego pani nazwiska używała?\nPani używała nie swojego nazwiska w czasie wojny, tak? Tylko przybranego.\nAch to nie można było! To były obce dokumenty!\nA jak pani wtedy miała na nazwisko?\nTo mi zdobyli znajomi, razem z fotografią, ze wszystkim. No, z odciskami palców, ze wszystkimi możliwościami Miałam dobre dokumenty.\nA na jakie nazwisko były? Pamięta pani?\nJuż nie pamiętam tego nazwiska. No, a potem to przyjęłam nazwisko męża. Gemrot. Rdzennie niemieckie nazwisko.\nCzyli on też był Niemcem sam, tak?\nI ten ojciec mojego męża pochodził spod Berlina, rdzenny Niemiec, ale nie był ani folksdojczem, ani, bo to był– oni mieli obowiązek się deklarować, w tych tutaj zdobytych tych częściach kraju. Ale oni się [nieczytelne] i był nietykalny. No i ja z tego skorzystałam i tak przeżyłam wojnę.\n[wtrącenie córki : on był czeskim Niemcem, z Cieszyna].\n[No dziadek był czeskim Niemcem z Cieszyna].\nStuprocentowym spod Berlina. Miał dokumenty z dziada pradziada.\nI ja byłam nietykalna przez to nazwisko.\nCzyli w którym roku wzięła pani ślub?\nNie wolno było, bo nikt nie miał odwagi denuncjować. No i ale to już było pod koniec, ale już nie było innego wyjścia.\nCzyli została pani do końca wojny tam w Niepołomicach?\nDo końca wojny pani mieszkała w Niepołomicach?\nTak, nie. On był pracownikiem w niemieckich zakładach. Produkowali broń w Tarnowie, no.\nCzyli on nie musiał iść na front?\nOn nie musiał iść na front? Na wojnę. Pani mąż.\nNie musiał iść na wojnę.\nA nie, pewnie. I też był na takich uprzywilejowanych warunkach. No i tym samym i ja. Pod koniec wojny zaproje... ponieważ usuwali tych swoich pracowników w głąb Rzeszy, jemu zaproponowali wagon, żeby z rodziną pojechał do Niemiec. Gdzieś tam pod Kolonię czy gdzieś– diabli wiedzą do jakichś też zakładów produkujących broń. Ale ja nie chciałam. To pod koniec wojny sobie myślę: ja mam, od nich uciekałam tyle lat, to teraz ma jechać do nich? Nie chcę, już nic nie chcę! – powiedziałam. No i bardzo mu było przykro, bo on chciał jechać. No i nie pojechałam. Zostałam. I tak założyłam rodzinę. Tam jeszcze ze szczątków majątku miałam trochę pieniędzy i kupiliśmy ten dom. No i tu mieszkałam, miałam troje dzieci. Ona najstarsza. No i jeszcze dwoje, którzy są w Anglii. Żyją, dobrze się im powodzi, ale nie chcieli tu zostać dobrowolnie. A miałam brata, który z Armią Andersa był [nieczytelne- ale tam do Rosji] tam kto mógł, to wie pani...\nTam się chronił więc on wstąpił do Armii Andersa. Był po wojsku akurat. Brat mój najstarszy. No i z Armią Andersa pojechali pod Monte Cassino i brał udział w walce pod Monte Cassino przez cały czas, ale też go Bóg ochronił i został bez żadnych tych obrażeń. Stamtąd żywy wydostał się no i wysłali tych, co tam nielicznych w tam przetrwali to Monte Cassino do Anglii. I każdy z tych dostał fundusz taki, no żeby zapomogowy no, i ten brat się, był jubilerem, ten mój brat. Osiedlił się w Anglii. Nie ożenił się, ale ze mną tutaj miał kontakt, bo mnie odnalazł po wojnie. I zabrał tych dwoje moich dzieci do Anglii.\nI tam ich urządził.\nA jak brat miał na imię, jak ma na imię.\nBrat miał na imię Zygmunt Krygier i brał udział tu w wojnie, w tych dokumentach z Płaszowa jest wymieniony. Miał jakiś kontakt tam z ludźmi, ale nie wiem jaki. Wiem, że przeczytałam w takiej publikacji jego imię i nazwisko.\nZnalazła pani jego imię i nazwisko?\nNie wiem, czy miał przez kontakt, coś pomagał czy jak, nie wiem, no.\nTym więźniom na Płaszowie tak?\nOn umarł, brat, no. Tak, że ja dużo tam z nim kontaktu nie miałam.\nA ja chciałam pytać tak jeszcze o pani rodzinę, o rodziców.\nChciałabym panią zapytać o rodziców, bo chciałabym tak pytać trochę chronologicznie, żeby później...\nDobrze. Chciałabym pytać tak po kolei o pani życie. Od czasów kiedy pani była małą dziewczynką. Wiem, że może pani wiele nie pamiętać...\nA co pani pamięta z okresu kiedy pani była mała dziewczynką?\nChodziłam do polskich szkół.\nO właśnie, na przykład...\nMatka moja była uczulona na punkcie, żeby nas nie prześladowano. Bo był czas kiedy trudno nam było w szkole i gdziekolwiek, bo jak gdzie był akcent tylko, to już te dzieci były dyskryminowane. Tak, że ja chodziłam do takiej szkoły podstawowej, do piątej czy do szóstej klasy gdzie dzieci pochodzenia żydowskiego były osobno w klasie.\nW innych ławkach...\nTak. Ojciec mój był człowiekiem oczywiście wykształconym. I nie mógł tego przeboleć, bo on też całe życie przeżył w Anglii.\nTak Jak miał 13 lat zabrała go znajoma ich rodziny, bezdzietna, do Anglii no i tam był ponad dziesięć lat. Wykształciła go, miał szkołę zawodową jakąś, nie wiem. Tak, że wiem, że był księgowym. Świetnie znał język. No i oczywiście przystojny, i taki no, obyty człowiek. Tam był ponad dziesięć lat u tej pani. Wybuchła wojna buersko- angielska. No nie wiem dokładnie w którym to było roku, ale wiem, że takie wydarzenie historyczne było. Była wojna buersko...\nBułgarsko? A dobrze, dobrze, w Afryce.\nAnglia prowadziła wojnę buersko – angielską. W Afryce to się działo więc ojciec miał do wyboru: albo pójść do wojska, albo ponieważ był księgowym zająć tam jakieś stanowisko, którym zarządzali Anglicy. I on się dostał jako księgowy. Tam gdzieś. No i przetrwał tą wojnę, ale niestety w jakiejś kopalni złota. Więc to był Kapsztad, Johannesburg– wie pani, ja nie pamiętam, tylko te nazwiska tam jakoś pozostały w pamięci. Ale gdzie to dokładnie było, to nie pamiętam. Nie. Bo to ja byłam chyba bardzo...no mnie na świecie nie było. Bo on przyjechał i tu się dopiero ożenił. Tam zachorował na tą żółtą febrę. To była bardzo groźna, ta, no choroba i tam nie bardzo mieli możliwości leczenia, i zaproponowali mu żeby przyjechał tu do tego, to była Austria wtedy tutaj. I tu żeby się wyleczył. No przyjechał, wyleczyli go. Tu miał jeszcze rodziców, rodzeństwo. Miał dwadzieścia kilka lat, bo tam był... miał trzynaście czy czternaście lat jak go ta pani zabrała. Więc miał dwadzieścia kilka lat jak wrócił. No ja też dokładnie nie wiem, no. Bo to mnie na świecie jeszcze nie było. No i wyleczyli go. Ponieważ tam starali się, żeby powrócił do Anglii, ale niestety, zobaczył moją matkę, zakochał się i został. I nie było siły. Matka nie chciała jechać tam, czego nie mogła przeżałować całe życie. By była pojechała, osiedliła się, ale była do swojej rodziny bardzo przywiązana. Miała matkę wdowę, więc no nie wiem, takie jakieś uczucia, sentymenty. [nieczytelne] ładna była.\nPamięta pani jak mama wyglądała?\nPamiętam, ale nie mam żadnego zdjęcia.\nA jak wyglądała, jakie miała włosy?\nMiała wygląd nie żydowski. Była szatynką, taką no ciemnoblond ona miała włosy. Bardzo ładna była. No i tutaj osiedliła się w tym majątku po ojcu swoim, i tu myśmy się wszyscy urodzili. Było nas siedmioro.\nTam pod Rzeszowem?\nTak, tam pod Rzeszowem.\nA babcia Amalia.\nAle ładne imię. A ojciec pani ?\nAjdzik. Takie jakieś imię.\nTak. Ei [Eidzik].\nCzym się mama zajmowała pani?\nMama pomagała rodzinie, matce swojej. Pomagała i w gospodarstwie, i w ogóle.\nCzyli mieliście ziemię?\nCzy rodzice mieli ziemię i gospodarstwo rolne?\nMieli. Kilka hektarów.\nTo było dużo przed wojną?\nDość dużo. To były dawniej morgi mówić można, to kilkanaście tych mórg było. Na tym była ta cegielnia, na tym majątku i matka pomagała swojej matce i rozprowadzała te cegły. Pół Rzeszowa było zbudowane na tej cegle. I zawsze mi matka powiedziała– ‘to z naszej cegły, to z naszej’– opowiadała.\nA jak się ta cegielnia nazywała?\nCzyli po nazwisku?\nPo nazwisku dziadka.\nA czy zwierzęta też rodzice mieli, takie zwierzęta rolne?\nCzy rodzice pani mieli też zwierzęta rolne, krowy, konie?\nMieli oczywiście, trzy krowy, dwa konie. No, gospodarstwo duże było.\nA jak pani była małą dziewczynką, to jak pani chodziła do szkoły...\nChodziłam do Rzeszowa do szkoły...\nA, czyli do Rzeszowa pani chodziła.\nI ojciec miał właśnie ambicje, żeby mnie z tej szkoły gdzie osobno dzieci były – inaczej traktowane.\nNie najlepiej i nie najgorzej, ale miał ambicje, żeby mnie zapisać do innej szkoły, gdzie nie było żadnej segregacji.\nAle to by była szkoła dla dzieci polskich?\nAle to już do siódmej klasy. I trafiłam do takiej szkoły, gdzie nie było w ogóle pochodzenia żydowskiego dzieci. Ale tam nieźle mi się, opiekowali się mną, dobrze mi tam było. I po ośmiu klasach w tej szkole. Ojciec mnie zapisał do takiej średniej szkoły, która była zaprowadzona dla funkcjonariuszy państwowych, prywatna, bo oficerom polskim nie wolno się było żenić. A tam był sztab stacjonowany, nie było wolno się żenić z kimś, kto nie miał średniego wykształcenia. I ta szkoła była dla nich i dla urzędników państwowych stworzona, i tam znowu trafiłam jako jedna.\nAle to pani ojciec...\nNa czterdzieści kilka uczennic. Nie, nie byłam dyskryminowana, przeciwnie. Ja ukończyłam, to była Szkoła Przemysłowa Rzemiosł Artystycznych.\nTak. Więc czteroletnia, no i liczyło się jako średnie wykształcenie.\nAle, bo pani tak mówi, to oznacza, że ojciec chciał żeby pani się ożeniła z oficerem, z wojskowym?\nNie, skąd. Tam nie było obowiązku żeby się żenić, tylko oni mieli warunek: jak się chcieli ożenić to se musieli poszukać kogoś, kto miał średnie wykształcenie. A w Rzeszowie było gimnazjum żeńskie oczywiście, seminaria różnego typu, nauczycielskie, handlowe szkoły, tam dużo było takich możliwości. To nie była tylko jedyna szkoła do której, tylko ojciec uważał, że będę miała jakiś zawód, że coś będę umieć.\nA pozostałe rodzeństwo pani, też poszło do szkół? Siostry pani i bracia, też wszyscy poszli do szkół?\nJa nie miałam sióstr. Miałam siostrę jak, urodziła się jak miałam czternaście lat. A tak to miałam pięciu braci.\nI pani była jedna dziewczyna?\nJedna dziewczyna i czterech braci miałam.\nA jak bracia mieli na imię?\nZygmunt był najstarszy ten, co był pod Monte Cassino. Drugi był Roman to ginął w Argentynie.\nA co on robił w Argentynie?\nPojechał do Argentyny i tam przepadł w nieznanych warunkach, szukali, ale go nie znaleźli.\nAle w czasie wojny?\nWybitnie przystojny, o takich artystycznych zdolnościach. Bardzo dobry głos i w ogóle. Scenariusze robił różne tam takie. Bardzo zdolny. Ten przepadł w tej Argentynie. Romek. Abraham, no. Potem trzeci to się zajmował gospodarstwem rolnym.\nI miał na imię?\nMiszel czy coś.\nI czwarty brat?\nA czwarty brat?\nTo jest ten który przeżył i mieszka w Szwecji.\nOn jeszcze żyje. W Szwecji mieszka, tak?\nSiedem lat młodszy jak ja.\nI tam ma rodzinę swoją?\nTak, ma. Niestety nie ożenił się jak trzeba, ale to już jest jego sprawa. No.\nA jak on się tam znalazł w tej Szwecji?\nOn tutaj był dobrze sytuowany, mieszkał w Bielsku.\nTak. Ale wtedy, jak to u nas zmuszali w sześćdziesiątym którymś roku Żydów do wyjazdu poczuł się zagrożony, sprzedał to wszystko i pojechał do Szwecji, bo Szwecja przyjmowała. No i tam jest po dziś dzień. Żyje, nienajlepsze zdrowie.\nChciałam zapytać, u pani w domu rodzinnym w jakim języku się rozmawiało?\nW domu rodzinnym w jakim języku się rozmawiało?\nDzieci rozumiały, matka wysyłała nas do szkół hebrajskich, prywatnych więc poza...\nAle dziewczyny też? Panią też?\nChłopaków? Do chederu, tak?\nChłopaki miały belfrów, którzy przychodzili i kształcili ich w tych religijnych tych, tych.\nAle to przychodził do domu nauczyciel, tak?\nTak. A ja chodziłam do takiej szkoły hebrajskiej.\nI czego się pani tam uczyła?\nCzego pani się tam uczyła?\nJęzyka hebrajskiego no i wdrażali nas tam w ten... To był taki nauczyciel, który potem wyemigrował do Ameryki. Dawidson się nazywał. I ten nauczyciel mnie bardzo lubił.\nBo pani była dobrą uczennicą?\nA czy ja pamiętam jaka byłam. Dość na tym, że miałam na imię Salomea, i jego to denerwowało. I mówi: ‘jakaż to Salomea ty jest? Ty będziesz Szoszana, bo ty jesteś dla mnie różą’. Tak mi mówił. I ja uczyłam się tego języka hebrajskiego, i dosyć mi to szło. No. No, ale potem nastały czasy, kiedy niestety nie miałam tego w użyciu i bardzo mało mi pozostało.\nA jak ktoś mówi, to pani rozumie teraz?\nSłabo, no bo przecież ja mam 95 lat skończone. No. To 15 listopada skończyłam 95 lat.\nNo, piękny wiek, piękny.\nNo niestety, tylko to piękne mi zostało – jak pani widzi.\nBardzo dobrze pani wygląda...\nBardzo dobrze pani wygląda na swój wiek.\nNo, wyglądam jak wyglądam, jak muszę wyglądać w tym czasie. Nie mam na to żadnego wpływu. Teraz tamtego roku miałam wypadek, wywróciłam się i złamałam tutaj w biodrze jakiś tam ważny element. No i nie chodzę. Od tamtego czasu...\nCzyli pani ma rehabilitację teraz?\nMam, ale niewiele mam nadziei.\nMusi być dobrze, no pewnie, że będzie.\nTak, że nie mogę, chodzić nie mogę, i tu mam ten ból.\nCzyli chciałam się upewnić, że rodzice w domu mówili....\nRodzice pomiędzy sobą rozmawiali w jidysz, no.\nŻeby dzieci nie rozumiały?\nA dzieci rozumiały, naturalnie. Bracia mówili dobrze w tym języku, świetnie i oczywiście mówili po polsku. Ja najmniej skorzystałam z tego, bo byłam jedna z najmłodszych, to jakoś zatrudniali. Mieli ambicje to mnie nauczyć, tamto nauczyć – jako jedna, wciąż jeszcze byłam jedynaczką, no. Czternaście lat.\nNo właśnie, i urodziła się ta druga córka.\nTa druga jest w Jerozolimie, nie w Jerozolimie. W Hajfie mieszka. Tam założyła rodzinę i wyjechała jak był ten egzodus.\nTeż w 68 roku, tak?\n[córka: nie, wcześniej, wcześniej]\nW latach pięćdziesiątych, tak?\nJak ta siostra ma na imię?\nAmalia. Tak jak babcia. Wyszła bardzo dobrze za mąż.\nAle tu w Polsce, czy tam już?\nTam. Oczywiście założyła rodzinę. Dwoje bardo udanych dzieci tam ma i wnuków. I właśnie pisze, że wnuczka, którą ja poznałam, bo była tu z tą, z wycieczką, (śliczna dziewczyna, z pięknymi włosami, bardzo ładna) tutaj zdała maturę i do wojska musi iść na dwa lata [córka: w niedzielę poszła].\nCzyli już jest w wojsku?\nJuż jest w wojsku.\nJak ona się nazywa, ta...\nAmit. Tam mają hebrajskie nazwiska i imiona.\nCzyli siostra już nie jest Amalia tylko...\nSiostra już nie ma na imię Amalia....\nAmalia siostra ma, ona ma prawdziwe dokumenty. Wprawdzie ona też miała nazwisko okupacyjne, ja też miałam, ale mi go odebrali.\nTo znaczy jak odebrali?\nOdebrali mnie, no siłą. Jeszcze całkiem to podobno nielegalne, bo potem jak zapisałam się do tego towarzystwa w Krakowie, to mi powiedzieli, że nie powinnam sobie pozwolić żeby mnie odebrali to nazwisko, bo wszyscy sobie pozostawiali. Przeważnie członkowie z tej organizacji zostawili nazwiska. A ja nie. jakie to nazwisko? jakiegoś księdza biskupa, cholera wie. Jak?\n[córka: Kloc i Tomaka].\nKloc i Tomaka.\nNie, nie Kloc. Jeszcze miałam, pierwsze miałam nie Kloc. Nazwisko jakiegoś księdza ze Lwowa.\nPierwsze, a potem lepsze dokumenty mi zrobili, to mi dali jakieś nazwisko Kloc, jakieś, no.\nTo nieładne nazwisko...\nNie. Tak, ale w tym, w tej organizacji tam u was w Krakowie mi powiedzieli, że sobie nie powinnam była pozwolić odebrać, bo nikt z tych nie pozwolił i pozostał przy tym nazwisku. To nazwisko zostało na tej zasadzie, że to Bóg ingerował w życie i to nazwisko za jego wolą było. No, możliwa taka interpretacja dla wierzących.\nChciałam zapytać jeszcze o, w pani domu rodzinnym o tradycje żydowskie.\nProszę pani, tradycje żydowskie były. Były święta w naszym domu, ponieważ tam było dziesięć rodzin później osiedlonych w tej wsi, to w naszym domu były zgromadzone w święta takie organizacji modlitw.\nAha, to był taki sztibł u was w domu?\nTak, te dziesięć rodzin uczestniczyły w tym i wszystkie święta były w ten sposób odprawiane.\nŻe u was w domu...\nŻe się zgromadzali tam u nas. Była oczywiście Tora i początkowo wynajmowali kogoś, a potem ojciec mój celebrował. Ponieważ miał bardzo dobry głos i znał dobrze ten układ wszystkiego. Więc nie pamiętam, stale gromadzili się, te rodziny, i kobiety, i mężczyźni. Ponieważ dom był duży tam było – ja wiem? – cztery pokoje takie w amfiladzie, wiec mieli gdzie się gromadzić. Także przypominam sobie, że matka bardzo pilnowała. No chłopcy to uczestniczyli, bo należeli do tej grupy religijnej, tych kochanym. Wie pani, to oni byli taką grupą uprzywilejowaną żydowskie ten, to byli rodzina kapłanów czy coś takiego. Tak, że jak były nabożeństwa, to oni wyodrębniali się podczas specjalnego błogosławieństwa. Odmawiali ten, takie o znaki mieli. I to się nazywało, że błogosławią. To znaczy, to była jakoś, no jakiś uprzywilejowana warstwa tych ludzi. ‘Michesz’ po hebrajsku.\nChciałam zapytać czy mama prowadziła koszerną kuchnię w domu?\nAbsolutnie. Absolutnie. Była służąca, ale służąca tylko w gospodarstwie była, matka sama gotowała. I utrzymywała kontakt z rodzina swoją. Bo miała matka braci w Krakowie, który jeden ojca... brat prowadził dom starców żydowskich. Był tym, no całym kierownikiem, to było na ulicy Krakowskiej. Pamiętam nad... oni jeden z pierwszych tych budynków zburzyli. Nad Wisłą. Tam było, duży ten zakład był. Ja tam jeździłam dosyć często, to pamiętam. Ogród piękny, utrzymane pierwszorzędnie to wszystko. Ameryka utrzymywała to i w ogóle. Austria, przysyłali ze wszystkich tych, tak. Tak, że to było pierwszorzędne [nieczytelne]. No to był brat ojca też Krygier.\ninterview -> Rozmowa z Danielem Bertramem, Kraków


Szeroka szafka z 3 Drzwiami i 2 Szufladami. Dzięki szufladom Easy Gliding i wewnętrznym półkom można uzyskać maksymalną przestrzeń do przechowywania. Duża górna powierzchnia jest idealna do zdjęć i cennych ozdób. Możesz dodać jedną z naszych pozostałych części lub jednostki narożnej, aby uzupełnić swoją kolekcję.\nRozmiar W 1091 x wysokość 854 x gł. 346 mm\nRozmiar pudełka: szer. 1190 x wys. 400 x gł. 185 mm\nWaga: 38,0 kg\n2 szufladowa komoda nocna. Ten element do przechowywania idealny do sypialni jako szafki nocnej lub salonu do dodatkowego przechowywania. Wysokiej jakości elementy mocujące są stosowane w konstrukcji, łatwe ślizgowe metalowe prowadnice.Rozmiar..\nSzafka z 2 drzwiami. Wewnętrzne półki dają tej niewielkiej szafce dużo miejsca do przechowywania, przy zajmowaniu minimalnej ilości miejsca na podłodze. Możesz dodać jedną z naszych pozostałych części lub jednostki narożnej, aby uzupełnić swoj..\nSzafka z 1 szuflada i 1 drzwiami. Szuflada Easy Gliding i wewnętrzne półki zapewniają niewielki schowek, zajmując minimalną ilość miejsca na podłodze. Możesz dodać jedną z naszych pozostałych części lub jednostki narożnej, aby uzupełnić ..\nKomoda 2 szufladowa z 2 drzwiami. 2 Latwo ślizgajace sie szuflady i regały wewnętrzne zapewniają dużą przestrzeń do przechowywania w komodzie, przy zajmowaniu minimalnej powierzchni podłogi, regulowane zawiasy we wszystkich drzwiach. Możesz dod..\nKomoda wysoka 2 drzwiowa. Regały wewnętrzne zapewniają dużą przestrzeń do przechowywania w komodzie, przy zajmowaniu minimalnej ilości miejsca na podłodze, regulowane zawiasy na wszystkich drzwiach. Możesz dodać jednen z naszych pozostałych mebli o w..\nSzafka z 2 drzwiami i 2 szufladami. Szuflady Easy Gliding i regały wewnętrzne dają tej niewielkiej szafce dużo miejsca do przechowywania, przy zajmowaniu minimalnej ilości miejsca na podłodze. Możesz dodać jedną z naszych pozostałych częś..\nSzafka narożna 1 drzwiowa. Regały wewnętrzne dają tej niewielkiej szafce narożnej dużo miejsca do przechowywania. zajmując minimalną ilość miejsca na podłodze w rogu każdego pokoju, wysokiej jakości mocowaniach, w tym na regulowane zawiasy na drzwiac..\nWysoka, szeroka 3-drzwiowa i 2-szufladowa komoda. Dzięki szufladom latwo slizgajacym sie i wewnętrznym półkom można uzyskać maksymalną przestrzeń do przechowywania. Duża górna powierzchnia jest idealna do zdjęć i cennych ozdób, r..\n2 szufladowa komoda nocna. Ten element do przechowywania idealny do sypialni jako szafki nocnej lub ..


Czarna pszczoła ebook pdf,mobi,epub - Wojciech Dutka - UpolujEbooka.pl\n3.72 / 5.00 (liczba ocen: 155)\nCykl: Max Kwietniewski (część 2)\nCzarna pszczoła od Wojciech Dutka możesz już bez przeszkód czytać w formie e-booka (pdf, epub, mobi) na swoim czytniku (np. kindle, pocketbook, onyx, kobo, inkbook).\nNajgorsze piekło, jakie istnieje, jest w nas samych.\nTo właśnie wtedy pewne zlecenie zaprowadziło go ponownie nad Wisłę, gdzie kiedyś był naprawdę szczęśliwy, do kraju przodków, skłóconego narodu, ciągłych waśni, litrów wódki, która przez długi czas była lekarstwem na wszystko i chyba nadal nic się w tej materii nie zmieniło. Lunatyk sprawił, że przybyło mu wrogów, ale też znajomości, które po szokującej informacji związanej ze śmiercią syna jego przyjaciółki mogły się okazać na wagę złota. Po telefonie Agaty Max Kwietniewski nie miał żadnych wątpliwości, co powinien zrobić. (...)\nCała recenzja na blogu: Czarna pszczoła


Archiwa: Bez kategorii - Sposób Na Psie Kupy\nPsi Pakiet – asortyment\nPsi Pakiet to nie tylko woreczki na psie kupy. Zakres naszego asortymentu jest o wiele bardziej interesujący. Wśród stacji i koszy na psie odchody bez problemu znaleźć można produkty, które spełnią wszystkie potrzeby zarówno instytucji dbających o kwestię psich nieczystości jak i właścicieli psów.\nPod pojęciem stacji kryje się wysokie urządzenie, wyposażone w podajnik na woreczki, rozmiarem dostosowany to produkowanych przez nas torebek, oraz w pojemnik zbiorczy, który służy wrzucaniu zużytych już woreczków. W naszej ofercie wyróżnić możemy dwa typy takich urządzeń, oba są wykonane z najwyższą starannością, ze stali znakomitej jakości. Malowana proszkowo, ocynkowana stacja jest prosta w samodzielnym montażu i może zostać zamówiona w dowolnym kolorze, do dyspozycji mamy cała paletę RAL.\nDysponujemy również koszami na psie odchody, urządzenie to jest pojemnikiem bez dystrybutora woreczków, przypominającym zwyczajny kosz, jednak przeznaczonym na te konkretnie odpady. W tym przypadku także możemy mówić o wysokiej jakości wykonania.\nW naszej ofercie znajdują się również dystrybutory woreczków bez pojemnika zbiorczego. Istnieje możliwość zamontowania ich w ziemi lub na ścianie. Jest to znakomite rozwiązanie dla instytucji, które nie chcą montować urządzeń typu 2w1. Całą ofertę dystrybutorów można zobaczyć na stronie.\nDrugim rodzajem produktów jakie oferujemy, służących poprawie higieny w miejscach, które odwiedzają psy, są woreczki na nieczystości. W stu procentach ekologiczne worki PE-HD z dodatkiem d2w są całkowicie biodegradowalne, a co za tym idzie bezpieczne w użytkowaniu. Rozkład jednorazowej torebki na psie odchody wynosi 24 miesiące.\nNasza oferta zawiera również duże worki, do pojemnika zbiorczego. Doskonałe jakościowo worki wspaniale sprawdzają się zarówno w zwykłych koszach, jak i tych przeznaczonych na psie odchody. Pełen opis znajduje się na naszej stronie.\nPrzez woreczek nie brudzi\nFakt, że stacje są wyposażone w woreczki na psie kupy sprawia, że właściciel pupila nie musi się martwić wyrzuceniem nieczystości podczas spaceru, oczywiście jeżeli posiada odpowiednie torebki na psie odchody. Jest możliwość także sprawienia swojemu psu paczki z woreczkami, która będzie leżała przy wyjściu z domu, obok płaszcza i butów, tak aby nie zapomnieć o nich wychodząc na spacer. Psia paczka jest bardzo wydajna – w opakowaniu znajduje się 200 sztuk. Ekologiczne woreczki na psie kupy z dodatkiem d2w są całkowicie biodegradowalne – rozkładają się po 2 latach na kompoście lub wysypisku śmieci.\n„Ja Ci to zutylizuję”\nNajlepszym jak do tej pory sposobem jest instalacja koszy na psie odchody. Sprawdzają się tutaj produkty marki Psi Pakiet. Metalowe stacje z ocynkowanej i malowanej proszkowo stali bezpiecznie przechowują odchody. Różne typy pozwolą dostosować stację do wymagań użytkowników. Typ 01 i Typ 02 wyposażone są w dystrybutor z workami (zbiornik na 1000 sztuk woreczków). Typy różnią się charakterem dystrybutora woreczków. Typ 03 i Typ 04 to mniejsze kosze na psie odchody – tu zbiornik na nieczystości znajduje się w dolnej części stacji. Wysoka jakość tych produktów zapewnia także odporność na akty wandalizmu. Wykorzystując torebki na psie kupy kosze z pewnością pozwolą zachować czystość w miejscach wyprowadzania pupili.\nNie lubię psich kup\nA kto lubi? Idąc chodnikiem, nierzadko trzeba przejść slalomem lub przed położeniem koca w osiedlowym parku dokładnie zbadać teren.\nJesteśmy zbyt leniwi, ale też mało świadomi zagrożenia jakie niosą ze sobą psie odchody, leżące na trawnikach, ciągach pieszych i rowerowych. Poniekąd jesteśmy to tego widoku przyzwyczajeni, ale bynajmniej nie należy on do przyjemnych.\nPrócz przykrego aspektu wizualnego, psie kupy są przechowalnią groźnych dla naszego zdrowia pasożytów i bakterii. Zwłaszcza, gdy nieczystości zalegają na chodniku, wysychają i w końcu pylą. Znajdujące się w odchodach pierwotniaki powodują toksoplazmozę. Jej objawy wyglądają z początku niegroźnie – ogólne osłabienie organizmu, bóle głowy. Rozwijająca się choroba prowadzi do wymiotów i powoduje ostre zakażenie organizmu. Towarzyszy temu żółtaczka powiększona śledziona i wątroba oraz poważne choroby oczu. W odchodach „mieszkają” także bakterie salmonella oraz jaja tasiemców. Kupy lubią muchy, a te z kolei lubią być wszędzie tam gdzie i my bywamy. Warto zatem zadbać o otoczenie, bo przy okazji (albo głównie) dbamy o swoje zdrowie. Tak więc, jeżeli jesteśmy właścicielem psów, wykorzystujmy woreczki na psie odchody i wyrzucajmy je do odpowiednich pojemników. Dbajmy o naszą wspólną przestrzeń.\nPsie Kupy - Torebki i woreczka na psie odchody


ďż˝ďż˝oďż˝ďż˝ysko - wiadomości na portalu blacha.biz\nFirma NSK wprowadziła na rynek kompletną serię łożysk walcowych przeznaczonych dla bardzo wymagających aplikacji w przemyśle stalowym. Łożyska z serii NUB zaprojektowano pod kątem szczególnej efektywności w użytkowaniu po stronie...\nPodrabianie łożysk tocznych stanowi rosnący problem w niemal wszystkich branżach przemysłowych. Dla przeciętnego użytkownika podrobione produkty są coraz trudniejsze do odróżnienia od oryginalnych łożysk OEM, co oznacza, że więcej...\nFirma NSK oferuje obecnie sprawdzoną serię BSBD łożysk kulkowych skośnych wytwarzaną zgodnie z zastrzeżonym firmowym standardem HPS dla łożysk o wysokiej precyzji. Technologia HPS (High Performance Standard, standard wysokich osiągów)...\nFirma NSK zobowiązała się do zapewniania wydajności maszyn na optymalnym poziomie, gwarantującym uzyskiwanie najlepszych rezultatów w najbardziej efektywny sposób. Kluczowym elementem tego wyzwania jest najwyższa jakość łożysk....\nFirma Seco Tools bezustannie opracowuje nowe rozwiązania, które podtrzymują naturalne tempo postępu w branży skrawania metalu. Dwa z najnowszych systemów narzędziowych firmy, które wyznaczają nowe standardy precyzji i...\nZnaczenie uchwytów narzędziowych jest ciągle zaniżone, zwłaszcza kiedy mówimy o obróbce zgrubnej lub w ciężkich warunkach. Wydajność usuwania materiału w tego typu procesach jest absolutnie kluczowa dla produktywności...\nFirma NSK rozszerzyła serię wysokowydajnych standardowych łożysk tocznych NSKHPS w celu zapewnienia europejskim producentom maszyn oraz zespołom utrzymania ruchu wyższej obciążalności, mniejszych wymiarów i większej wydajności...\nDążenie do osiągania jak najlepszych wyników nieustannie zmusza do zwiększania prędkości produkcji oraz precyzji i niezawodności maszyn przemysłowych. Dotyczy to zarówno wytwórców obrabiarek, jak również firm...


Journey of a Roach – zapłać, ile chcesz\n« Obniżki cen w Google Play (m.in. Terraria, Limbo, gry z serii Worms)\nGRIDD 2 i Blox Logic za darmo w sklepie Windows Phone »\nNowa oferta na IndieGameStand to Journey of a Roach:\n– wersja DRM-Free (Windows, MacOS, Linux) – min. $0.25\n– klucz na Steama i Desurę – min. $1\n– wpłata powyżej średniej (obecnie $1.33) – Night of the Rabbit, Soundtrack\nJak dla mnie jedna fajniejszych przygodówek, co prawda nie przeszedłem jeszcze całej, ale jak do tej pory to sporo rzeczy na plus (ciekawa, niekonwencjonalna przygoda, niezła grafika, w porządku zagadki). Godna polecenia dla fanów przygodówek w starym stylu.\nUwaga, Night of the Rabbit chyba jest tu NIE w wersji premium, jeśli komuś na tym zależy. Poza tym nie ma żadnego upgrade’u do premium, a trzeba by po prostu kupić grę drugi raz, jeśli komuś zależy na soundtracku i kilku innych dodatkach (raczej oddzielnych od gry).\nPingback: Towheaded old gets pounded deep firm rectal()


Kolejny mecz rezerw przełożony\nMecz 17. kolejki Sport-Track IV ligi pomiędzy Karoliną Jaworzyna Śląska a rezerwami WKS-u został przełożony. Powodem warstwa śniegu, która zalega na murawie.\nMecz miał odbyć się w Jaworzynie Śląskiej w sobotę, 24 marca, jednak organizatorzy sondowali o rozegranie spotkania w innym terminie, gdyż warunki atmosferyczne nie pozwalały należycie przygotować boiska.\nJest to już drugi mecz rezerw Śląska, który został przełożony. Trójkolorowi więc zainaugurują rundę wiosenną IV ligi meczem z Wiwą Goszcz. Spotkanie odbędzie się w sobotę, 31 marca na stadionie przy ul. Oporowskiej.\nMecz 17. kolejki Sport-Track IV ligi Karolina Jaworzyna Śląska - Śląsk II Wrocław zaplanowano na 16 maja.