Znaki by Jacek Wójcik - Read Online\nPublisher: e-bookowo.plReleased: May 21, 2013ISBN: 9788361184621Format: book\n© Copyright by Jacek Wójcik & e-bookowo 2009\nGrafika i projekt okładki: Jacek Wójcik\nWszystkie wydarzenia astronomiczne i miejsca przedstawione w książce są prawdziwe i miały miejsce, tak jak to opisałem.\nCytaty zaczerpnięte z „Biblii Tysiąclecia"\n…A gdy się skończy tysiąc lat, z więzienia swego szatan zostanie zwolniony. I wyjdzie, by omamić narody…\n– Witam wszystkich w ten szczególny dzień! – Głos radiowego spikera rzeczywiście emanował podnieceniem i radością. Przygłuszał nawet warkot silnika i ciche pogwizdywania taksówkarza. – Tak, tak 11 sierpnia 1999 roku, przez większość mieszkańców europy zostanie zapamiętany, jako dzień zaćmienia Słońca. Z tej okazji pozwoliłem sobie zaprosić do studia eksperta w tej dziedzinie, profesora Starsky'ego.\n– Witam państwa – przywitał się nieśmiało profesor.\n– Panie profesorze, proszę nam powiedzieć, czym tak naprawdę jest zaćmienie Słońca i dlaczego jest to tak niesamowite zjawisko?\n– Zaćmienie jest naturalnym zjawiskiem astronomicznym, mającym swe cykle i prawidłowości – zaczął oficjalnie profesor, jednocześnie siląc się na obojętny ton. – Występuje, kiedy pomiędzy naszą planetą a Słońcem, znajdzie się nasz naturalny satelita, Księżyc. Wówczas to powstaje na ziemi gigantyczny cień.\n– Jak często ma miejsce takie zjawisko?\n– Zaćmienia są dość częstym zjawiskiem, jednak to jest szczególne z dwóch powodów.\n– Mianowicie? – dopytywał dziennikarz.\n– Po pierwsze przechodzi przez bardzo wiele państw, i przez to będzie mogło je podziwiać miliony ludzi. Po drugie, wieczorem, na dokładkę będziemy mogli podziwiać deszcze perseid.\n– Zaćmienie i perseidy jednego dnia? Często ma miejsce takie zdarzenie?\n– Bardzo rzadko. – Zaśmiał się profesor. – Właściwie to nie zadałem sobie wcześniej takiego pytania i nie potrafię na nie teraz odpowiedzieć.\n– A gdyby musiał pan strzelać? – Zmuszał do odpowiedzi dziennikarz.\n– Strzeliłbym, że coś takiego ma miejsce raz na kilka tysięcy lat…\nPasażerka taksówki nie słyszała już dalszej części rozmowy. Zatopiona we własnym zmęczeniu i senności, marzyła tylko o chłodnym napoju i wygodnym łóżku. Słońce przebijające się przez szybę, dodatkowo rozleniwiało i usypiało dziewczynę.\nTaksówka zatrzymała się przed rzędem kamienic. Dziewczyna wysiadła. Była młoda, najwyżej dwudziestoletnia o bardzo długich, ciemnych włosach i takiej samej karnacji. Proste rysy twarzy i przeciętny wzrost, sprawiały, że mężczyźni nie odwracali się na ulicy, by raz jeszcze podziwiać jej urodę. Zgrabna figura ukryta pod obcisłymi czarnymi dżinsami i krótką białą koszulką polo, sprawiała, iż prezentowała się bardzo młodzieżowo. Marta, bo tak miała na imię pasażerka taksówki, uregulowała z kierowcą należność, następnie narzuciła sobie niewielki plecak i pociągnęła za sobą walizkę.\nKamienica, w której mieszkała, była czteropiętrowym budynkiem pokrytym w swojej górnej części rysunkami przedstawiającymi rodowe herby pierwszych właścicieli. Były tam głównie smoki oraz walczący z nimi rycerze. Jednak ponad tym wszystkim znajdowała się główna ozdoba fasady. Długa na całą szerokość kamienicy płaskorzeźba przedstawiająca węża z głową smoka, który zionął zielonym ogniem. Doskonale widoczna ze sporej odległości wyglądała jak groźny strażnik skutecznie strzegący snu wszystkich mieszkańców posesji. Okna były nowe i trochę nie pasowały do znacznie starszej i już nieco przybrudzonej elewacji. Drugie piętro bez windy nie było zbyt łatwym zadaniem dla szczupłej i niezbyt wysokiej dziewczyny. Walizka w końcu wylądowała przy drzwiach, szczęk długo nieotwieranego zamka i można było ją wrzucić do środka. Marta przemierzyła przedpokój, poszła do kuchni i otworzyła lodówkę.\n– Żadnego napoju – pomyślała z niedowierzaniem i rezygnacją.\nWróciła do przedpokoju i wykopała z plecaka butelkę z resztką wody mineralnej. Wypiła jednym haustem wszystko. Zwykle bardzo twarda i niewygodna kanapa stała się nagle bardzo miękka i zachęcająca do wypoczynku. Marta prawie od razu się z nią przeprosiła i położyła się leniwie. Jednak ledwie zdążyła się położyć, zadzwonił telefon.\n– Kto to może być? – przemknęło przez myśl Marcie i z wielką niechęcią podniosła słuchawkę.\n– Halo – powiedziała ociężale, mając nadzieję szybko skończyć rozmowę.\n– Cześć Marciu, jak żyjesz? Długo cię nie widziałam. Kiedy wróciłaś? – Usłyszała w słuchawce głos należący do jej przyjaciółki Oli, od razu poznała, jej szczebioczący głos i niesamowicie szybko wypowiadane słowa.\n– Cześć Ola, właśnie przeszłam przez próg po podróży i padam na twarz ze zmęczenia – powiedziała, przekręcając się na bok.\n– Rozumiem, ale ja dzwonie w konkretnej sprawie. Wiesz, że dziś jest zaćmienie, za jakieś dwie godziny – mówiła szybko Ola.\nMarta spojrzała na zegarek, dochodziła dziesiąta trzydzieści.\n– Za dwie godziny mówisz?\n– Dokładnie, nie możesz przegapić – prawie krzyczała podekscytowana Ola. – Taka szansa jest raz na całe życie, albo nawet rzadziej.\n– Jasne, jasne – rzuciła prawie na odczepkę Marta. Nie bardzo miała ochotę po wyczerpującej podróży wybierać się gdziekolwiek. Jednak Ola znała ją zbyt dobrze i od razu wyczuła intencje Marty.\n– Nawet nie próbuj się migać. To naprawdę może być ciekawe. Darek przygotował jakieś lunety, by można było lepiej to wszystko obejrzeć.\n– Dobrze już dobrze, przyjdę. Gdzie będziecie obserwować ten astronomiczny fenomen? Tylko nie mów mi, że u ciebie? – zapytała groźnie Marta.\n– Nie, spokojnie. Będziemy u Marka, a właściwie przed jego domem. Wiesz jak tam trafić?\nDom Marka, chłopaka Oli, na szczęście nie był daleko i można było ten dystans, przy odpowiednim zapasie czasu, pokonać piechotą.\n– Wiem, wiem – potwierdziła Marta, starając się policzyć ile czasu zostało jej na zregenerowanie sił.\n– Do zobaczenia zatem – zakończyła krótko Ola.\nMarta odłożyła słuchawkę na widełki i spojrzała na zdjęcia w ramkach na biurku przy telefonie.\nByła to duża ramka, ale nie miała wewnątrz jednego zdjęcia, lecz bardziej przypominała układankę puzzli składającą się z bardzo wielu zdjęć. Tych starszych, nowszych i zupełnie nowych. W tym momencie Marta spoglądała na zdjęcie grupki młodych ludzi. Pomiędzy nimi zobaczyła siebie w objęciach Oli.\nTa niebieskooka, wiecznie uśmiechnięta, blondynka z krótko przystrzyżonymi włosami, ubrana była w krótkie spodnie i niebieską koszulkę na ramiączkach. Roześmiała się sama do siebie, dobrze pamiętała ten wyjazd. Dwutygodniowe wakacje, dwa lata temu, spędzone nad jeziorem\nw letniskowym domku rodziców Oli.\nDo wyjścia pozostało jej jeszcze trochę czasu. Postanowiła, że za kilkanaście minut weźmie prysznic i odświeży zmęczone ciało.\nEkspedientka niewielkiego sklepu alkoholowego, po raz kolejny tego dna poczuła od swego klienta odór potu i przetrawionego alkoholu.\n– Dwa wina, poproszę. – wyjąkał niepewnie trzymający się na nogach Leszek.\nBył on stałym klientem sklepu i właśnie nabywał kolejne wino w dniu dzisiejszym. Co najmniej tygodniowy zarost na jego twarzy, nieuczesane włosy i poplamione ubranie pełne łat, od razu pozwalały pomyśleć, że człowiek ten jest bezdomnym, który delikatnie mówiąc znacznie nadużywa alkoholu.\nDokładnie odliczona kwota, jaka wysypała się na ladę, składała się głównie z drobnych, zapewne wyżebranych monet.\n– Dziękuję – odparł z zadowoleniem Leszek i sprawnie zapakował wina za pasek następnie nakrył je koszulą i wyszedł.\nPrzed sklepem czekali już na niego trzej koledzy o podobnym wyglądzie, ubraniu i guście dotyczącym trunków.\n– Kupiłeś? – zapytał jeden z trójki.\n– Pewnie, że tak – odparł dziarsko Leszek. – Taki ładny dzień, trzeba by się wybrać do parku. Tam spokojnie wszystko wypijemy.\nDzień rzeczywiście był bardzo ładny. Na niebie prawie w ogóle nie było chmur, wiał lekki wiatr, a wszyscy chodzili w koszulkach. Taka pogoda z pewnością sprzyjała spacerom, wycieczkom i spędzaniu wolnego czasu z dala od ścian, cegieł i betonu.\nŁawka była schowana pomiędzy gęsto porośniętymi krzakami bzu i tui. Wiele z pośród jej szczebli było wyłamanych i długie lata nie widziały już pędzla z farbą. Wokół pordzewiałych nóżek, pełno było porozrzucanych kapsli i korków po tanim winie. Nietrudno było się domyślić, do kogo „należy" to miejsce i co najczęściej ma tam miejsce. Tym bardziej, że zbliżali się już stali bywalcy ławeczki.\n– No i jesteśmy – powiedział Leszek i zajął swoje stałe miejsce.\nMężczyźni bez słów zajęli ławeczkę i po chwili zaczęli systematyczne opróżniać zakupione butelki. Pierwsza została wypita w ciągu zaledwie minuty, bez ubarwiania spożycia, jakąkolwiek rozmową. Następna butelka została otwarta zaraz po odstawieniu pustej poprzedniczki. Krążyła przez chwilę, stając się coraz lżejsza, aż w końcu opustoszała i podzieliła los poprzedniczki.\n– Wypiłoby coś jeszcze – dodał markotny Leszek, wpatrując się w dopiero, co wypity alkohol.\n– MOŻNA?? – usłyszeli nagle.\nNieznajomy pojawił się przy krzakach bzu niczym zjawa. Cała czwórka może by się i przestraszyła obcego bardziej, ale dwie butelki wina, jakie dzwoniły w jego dłoni, dodały odwagi wszystkim obecnym.\nPrzybysz, nie widząc znaków sprzeciwu, podszedł bliżej. Nie był to człowiek pokroju Leszka, czy jego kompanów.\nCzarna broda i czarne włosy znaczniej częściej były czesane i myte niż reszty amatorów wina. Ubranie, choć nie najnowsze, nie miało śladów plam, czy pomięć, jakie mieli w nadmiarze pozostali. Oczy ciemnobrązowe, prawie czarne wpatrzone w jeden punkt, nie miały żadnego wyrazu. Nie można było z nich wyczytać ani cierpienia, ani radości, ani żadnego innego uczucia. Gęsta broda skrywająca twarz, utrudniała ustalenie wieku nieznajomego. Mógł mieć zarówno trzydzieści jak i pięćdziesiąt lat. Przeciętna budowa ciała sprawiała, że gdyby nie te zimne, bezduszne oczy, człowiek ten nie zwracałby na siebie żadnej szczególnej uwagi.\n– Kolega widzę ma zaproszenia – wycedził jeden z siedzących, wpatrując się z pożądaniem w butelki z winem.\n– Ma się rozumieć. – Brodacz mówiąc to podał butelki siedzącym, a sam wyciągnął zza paska kolejną.\n– O, jak ładnie! Kolega zaopatrzony… jak na święta – powiedział radośnie jeden z kolegów Leszka.\n– Bo dziś mamy święto i to bardzo ważne – odpowiedział cicho nieznajomy.\nZebrani popatrzyli na siebie nieco zdziwieni. Jedenastego sierpnia nie było żadnego święta. Nie mogli skojarzyć, jakie święto może mieć na myśli nieznajomy i o co mu tak naprawdę chodzi. Żadnemu nie przychodziło do głowy nic, prócz od dawna nagłaśnianego zaćmienia słońca, jakie miało mieć dziś miejsce.\n– A jakie to święto, przecież nie Boże Narodzenie? – zadrwił Leszek, na co reszta odpowiedziała gromkim śmiechem. – Może będziemy świętować zaćmienie? Ja już jestem trochę zaćmiony! – kontynuował Leszek, wywołując w towarzyszach jeszcze większą falę śmiechu.\n– Masz rację – powiedział do siebie obcy, ale jego słów nikt z obecnych nie słyszał. Wszystko zagłuszył śmiech wciąż rechoczących pijaków.\nBrodacz przechylił butelkę z winem i spojrzał prosto w słońce, jego oczy nie zmrużyły się, choć patrzył prosto w świecącą tarczę słońca.\nMarta wrzuciła do torebki portmonetkę i niewielki czarny notatnik. Zazwyczaj służył jej do zapisywania telefonów, terminów spotkań, planów zajęć i wszystkich innych ważnych rzeczy, o których mogłaby zapomnieć. Przejrzała się w lustrze. Dżinsy i świeża krótka koszulka leżały na niej nienagannie. Wybiegła z kamienicy i spojrzała na zegarek, była jedenasta trzydzieści. Przyspieszyła kroku. Rząd kamienic pokonała biegiem. Za rogiem ulicy potrąciła jakąś starszą panią, za co przepraszała ją wciąż przyspieszając kroku.\n– Nie zdążę – pomyślała Marta, patrząc na zegarek.\nPostanowiła skrócić marsz wybierając drogę przez zaniedbany, stary park. Szła szybko, co chwilę sprawdzając czas. Przebiegła przez ulice i znalazła się na skraju parku.\n– Spóźni się i nic nie zobaczy – lamentowała Ola, chodząc dookoła ogrodowego stolika.\n– Spokojnie, dopiero się zaczyna. Zobacz zresztą sama.\nDarek, chłopak Oli, był wysokim blondynem o kręconych włosach i piegowatym nosie. Patrząc na niego, można było powiedzieć tylko jedno słowo – chudzielec. To słowo doskonale obrazowało budowę ciała Darka.\nW tym momencie, ów chudzielec stał przy urządzeniu, składającym się z niewielkiej lunety do obserwacji nieba i kilku rozłożonych wokół statywów. Luneta była odwrócona okularem w stronę słońca i miała na dole sporządzony z papieru kołnierz, tworzący cos na kształt parasola. Pod całą tą konstrukcją stał następny statyw, z przymocowaną do siebie plastrem plastikową białą tacą tworzącą ekran. Na ekranie widać było niewielką tarczę słońca. Nie było ono jasne, można by je przyrównać do światła małej latarki i to w dodatku takiej, której baterie się już wyczerpują. Jednakże w lewym dolnym rogu tarczy słońca, widać było niewielki, ale wyraźny ubytek, jakby owal słońca był trochę przesłonięty przez cześć jakiegoś innego okręgu.\n– Dużo nam czasu został do końca? – zapytała Ola.\n– Chyba do całkowitego zaćmienia – odparł zarozumiale Darek.\nOla nic nie powiedziała, tylko groźnie spojrzała na swego chłopaka. Taki sposób patrzenia znaczył więcej niż wrzeszczący potok słów, jaki często miała przyjemność wylewać Ola. Darek wiedział, że nie może się ociągać z odpowiedzią.\n– Za jakieś 25–30 minut będzie ciemno – powiedział ukazując swe białe zęby.\n– Gdzie ona jest? – niepokoiła się Ola i spojrzała na ulice przez niezbyt wysoki murek otaczający willę. Droga prowadzącą w dół do parku, była prawie pusta. Niewiele osób przechadzało się załatwiając swoje sprawy i żadna z nich swą postacią nie przypominała Marty.\nMarta tymczasem, skracając drogę do Darka domu, weszła do parku.\nMiejski park był otoczony starym zniszczonym murkiem pamiętającym z pewnością lata pięćdziesiąte, a może nawet wydarzenia wojny. Alejki parku, jeśli w ogóle można by o nich tak powiedzieć, były zniszczone, a spod asfaltu gęsto przebijały się kępy trawy. Wszechobecne nierówności dróżek, skutecznie odstraszały amatorów deskorolek, rolek oraz matki z wózkami. Stare i bardzo grube drzewa były otoczone niestrzeżonymi od dawna trawnikami, a krzewy i chwasty osiągnęły pokaźne rozmiary sprawiając, że po wejściu do parku jego gości otaczał półmrok.\nWłaśnie takie warunki sprawiły, że miejski park zyskał złą sławę. Spowodowane było to kilkunastoma wypadkami napaści, pobicia i kradzieży. Często można było w nim spotkać bezdomnych, którzy spali na ławkach, lub żebrali o pieniądze na tanie alkohole.\nW tak mroczny park wchodziła właśnie Marta. Chciała przejść go jak najszybciej, gdyż po pierwsze, spieszyła się na spotkanie, a po drugie, bardzo nie lubiła tego miejsca. Szła szybkim krokiem starając się mieć tą wymuszona trasę jak najszybciej za sobą. Część z zaniedbanego parku była znajoma Marcie, wiedziała, która alejką iść, aby wyjść na odpowiedniej ulicy.\nDziś, zważywszy na szczególne okoliczności, postanowiła dodatkowo skrócić drogę idąc nie alejkami, ale wydeptanymi ścieżkami. Park był zasadzony na planie koła, więc większość alejek była poprowadzona dookoła jego obwodu z rozchodzącymi się w różnych kierunkach odnogami. Ścieżki pomiędzy krzakami i drzewami tworzyły kolejne figury geometryczne. Patrząc na park z góry dałoby się zauważyć, że pośród chaosu ścieżek i alejek można by wydobyć regularną figurę. W jej środku stała obrośnięta krzakami stara ławka. Stało przy niej pięciu mężczyzn. W tym kierunku szybko zbliżała się postać dziewczyny. To była Marta.\nLeszek, jego przyjaciele, oraz brodaty nieznajomy właśnie kończyli prawdopodobnie już ostatnią butelkę wina. Siatka nieznajomego, jak się okazało, zawierała jeszcze kilka butelek tego taniego alkoholu. Wszyscy, z wyjątkiem nieznajomego siedzieli na ławce i tempo rozglądali się dookoła klecąc między sobą coś, co przypominało rozmowę. Brodacz spojrzał na słońce, jego oczy po raz kolejny nic nie wyraziły, ale na twarzy pojawił się nikły grymas uśmiechu. Następnie spojrzał przez jeden z krzaków. W kierunku zarośli zbliżała się młoda kobieta.\n– Co tam tak wyglądasz? – zapytał nieznajomego Leszek. – Wypatrujesz coś?\n– Tak, dania głównego – odparł cicho nieznajomy, gładząc się po brodzie.\nLeszek zaciekawiony, co też może widzieć brodaty nieznajomy, podszedł i zajrzał mu przez ramię. Zobaczył zbliżającą się ku nim Martę.\n– Niezła laseczka – szepnął Leszek i w jego pijanych oczach pojawiły się iskierki żądzy i szaleństwa. Reszta z siedzących na ławce poszła już w ślady Leszka i zza innych krzaków obserwowali Martę, idącą prosto w ich kierunku.\n– Dokąd to tak się spieszymy? – Brodaty mężczyzna szybkim skokiem zaszedł drogę Marcie. W tym samym czasie reszta załogi ławki, niczym stadko wilków, półkolem otoczyło ją ze wszystkich stron. Dziewczyna próbowała wyminąć jednego z pijaków, ale ten znów zaszedł jej drogę blokując wyjście. Ponowna próba wymanewrowania przeciwników zakończyła się takim samym efektem.\n– Zapytałem, dokąd tak spieszno? – zapytał raz jeszcze nieznajomy, ale tym razem z naciskiem na każde słowo.\n– Nie pańska sprawa! – odburknęła Marta i po raz kolejny próbowała się przedrzeć przez kordon otaczających ją mężczyzn. Tym razem, Marta użyła większej siły w próbie przedarcia się na zewnątrz. Mężczyzna zatrzymał ją rękami.\n– Masz!!! – Marta z całej siły uderzyła jednego z napastników w twarz. Ten złapał się za policzek i z wściekłością uderzył Martę otwartą dłonią.\n– Suka!!! – wrzasnął wściekle, trzymając się za twarz.\nMarta po tym ciosie osunęła się na ziemie, torebka spadła jej z ramienia i upadła obok.\n– Teraz to inaczej pogadamy!!! – krzyknął pijak, a cała czwórka, bez brodatego nieznajomego złapała Martę za ręce i nogi. Następnie powlekła wśród jej wrzasków za krzaki tuż koło ławki.\nNieznajomy nie angażując się w zdarzenia odprowadzał rzucającą się i krzyczącą Martę wzrokiem. Na jego obliczu po raz kolejny pojawił się nikły uśmiech. Dziewczyna i oprawcy zniknęli za krzakami i słychać było jedynie jej przytłumione krzyki. Brodacz rozejrzał się po parku, nie było widać dookoła żadnej żywej osoby. Park wydawał się teraz, jakby w ogóle nie odwiedzali go ludzie, sądząc, że jest to miejsce przeklęte.\nStawało się coraz ciemniej. Nie wiadomo skąd, zerwał się silny wiatr, niosący ze sobą tumany kurzu, śmieci i zwiędniętych liści. Korony drzew rozpoczęły swój taniec w rytm zagrany przez podmuchy wiatru. Kruki i wrony przesiadujące zazwyczaj w koronach drzew, poczęły latać w koło i głośno krakać. Niebo z niebieskiego, stawało się coraz bardziej sine. Słońce jeszcze świeciło, ale lada chwila zniknie za tarczą księżyca i wszystko zostanie ogarnięte przez ciemności. Nieznajomy obserwował nadciągającą znikąd burzę, niczym przedstawienie. Po raz kolejny spojrzał w tarczę słońca, zaćmienie zbliżało się do swego kulminacyjnego momentu.\n– Pomocy!!! Rat… – słychać było stłumione wołania Marty.\nOczy brodatego obcego były pełne dziwnego blasku i wydawały się większe niż oczy normalnego człowieka. Odwrócił się i zajrzał przez krzaki na scenę rozgrywającą się zaraz przy ławce.\nMarta miała na sobie rozdartą koszulkę i zsunięty stanik odsłaniający jej nagie piersi. Oprawcy trzymali ją za ręce i nogi, usta miała zakneblowane jakąś szmatą. Twarz każdego z nich była sinoczerwona. Oczy przekrwione do granic możliwości, wyglądały jakby miały za chwilę eksplodować. Marta rzucała się z całych sił, by uwolnić się z uścisków gwałcicieli. Niestety osiem męskich ramion było nie do pokonania przez jedną parę kobiecych rąk. Po chwili dżinsy i bielizna Marty wylądowały przy pustych butelkach po winie. Robiło się coraz ciemniej.\nOla spojrzała na zegarek, potem na ekran przedstawiający obraz zaćmienia. Tarcza słoneczna była już prawie cała przesłonięta. To, co pozostało, przypominało bardzo cienki świecący rogal księżyca.\n– Gdzie ona jest? – pomyślała z niepokojem Ola, podchodząc do ogrodzenia.\n– Za chwile będzie całkowite zaćmienie – powiedział Darek, patrząc na słońce przez zlepione, podwójne okulary słoneczne.\nOla spojrzała w dół ulicy. Skierowała swój wzrok na park. Zauważyła, że drzewa w parku chwieją się, a tymczasem ona, oddalona od parku zaledwie o około sto dwadzieścia metrów, czuła na swoim ciele ledwie słaby podmuch wiatru.\nTymczasem park wyglądał, tak jakby znajdował się w oku cyklonu. Krzaki i drzewa uginały się pod naporem wiatru, niosącego ze sobą całą masę śmieci, liści, kurzu i piachu. Wszystko to kręciło piruety małych trąb powietrznych powstających i znikających w różnych miejscach. Ptaki wciąż odgrywały swój kraczący koncert. Stawało się coraz ciemniej.\nNieznajomy przecisnął się pomiędzy krzakami, by stanąć bliżej ławki. Jeden z mężczyzn leżał na Marcie, dwaj inni przytrzymywali jej ręce. Szaleńcze śmiechy, wrzaski i bezsensowne bicie dziewczyny towarzyszące temu zdarzeniu, świadczyły, że mężczyźni nie zachowują się jak gwałciciele, ale jak rozwrzeszczane bestie, mające na celu tylko i wyłącznie zaspokojenie swoich podstawowych, prymitywnych żądz.\nBrodaty nieznajomy patrzył z góry na przedstawienie mające swoją scenę przy nogach starej ławki. Spojrzał na słońce. Ostatnie promienie, jakie zdołały się przecisnąć zza tarczy księżyca, szybko bladły. Nastały nieprzeniknione ciemności. Wydawało się, że wszystko nagle zamilkło i umarło. Wiatr przez chwilę przestał wiać, ptaki przestały wydawać jakiekolwiek dźwięki. Nieprzeniknionej ciemności towarzyszyła niemożliwa do usłyszenia cisza.\n– TAK!!!! – Był to, rozdzierający ciszę, okrzyk triumfu brodatego mężczyzny.\nNastępne, co było słychać, to ciężki oddech i charczenie zwierzęcia z poranionymi płucami. Trwało to tylko chwile, zaraz po tym, wiatr na nowo zaczął wiać, unosząc całą, możliwą do uniesienia, zawartość parku. Ptaki, pomimo ciemności nie milczały. Noc rozpraszała się za sprawą nikłego promyka, wynurzającego się zza tarczy księżyca. Marta płakała, lecz nie było już słychać żadnych śmiechów i pojękiwań oprawców. Jeden z nich leżał dalej na Marcie, ale wydawał się być nieprzytomny. Pozostali towarzysze leżeli dookoła całego zdarzenia. Oni także wydawali się być nieprzytomni.\nMarta z trudem zepchnęła z siebie nieprzytomnego pijaka.\nWydostać się stąd, uciekać jak najdalej. Tylko takie myśli przebiegały teraz przez głowę Marty. Szlochając, rozejrzała się niepewnie dookoła, szukając swoich ubrań i piątego prześladowcy, jednak śladu po nim nie było. Najszybciej jak potrafiła założyła spodnie i naciągnęła na siebie podartą koszulkę.\n– Eghhhrrr. –Był to odgłos wydobywający się z ust jednego z śpiących pijaków.\nPrzerażona Marta, czym prędzej zebrała swoją torbę i wybiegła z krzaków. Było już wystarczająco jasno by biec i z każdą chwilą stawało się coraz jaśniej. Marta biegła prawie na oślep, potykając się, co chwilę. Nigdzie dookoła, nie było widać śladu piątego uczestnika gwałtu.\n– Co się pani stało??? – zapytał przerażony przechodzień, gdy Marta niemal staranowała go,\nwybiegając z parku. Miała podbite oko, z nosa ciekła jej krew tak, jak i z rozciętego czoła. Rany na twarzy i podarta koszulka, mówiły same za siebie. Obłąkanym wzrokiem patrzyła na podtrzymującego ją człowieka. Mężczyzna obok patrzył na zajście z przerażeniem, następnie wyciągnął telefon.\n– Zaraz wezwę karetkę – stwierdził i wybrał numer.\nDrugi mężczyzna, niemal siłą, zaprowadził Martę na pobliską ławkę. Karetka przyjechała po kilku minutach i zabrała dziewczynę.\n– Dlaczego? Co ja zrobiłam? Dlaczego ja, po co? – Te, i inne pytania, kłębiły się teraz w głowie Marty, ale żadna odpowiedz nie nadchodziła. Nie było wyjaśnienia.\nPrzez małe okienko ambulansu Marta spoglądała na niebo, było bez jednej chmurki, a słońce świeciło tak samo jak każdego innego dnia. Ludzie na ulicach, obejrzawszy zaćmienie powrócili do swoich codziennych zajęć. Marta, leżąc na noszach, przykryta kocem, patrzyła na to wszystko pustym wzrokiem. Masując sobie dłoń spojrzała na zegarek, był rozbity. Zza stłuczonego szkiełka, wskazówki wskazywały dwunastą dwanaście.\nW szpitalu, na izbie przyjęć, nie było wielu pacjentów, wiec Marta od razu została opatrzona przez dyżurnego lekarza.\nParafia, w której służył ksiądz Jerzy Gelan, miała kościół przypominający swą architekturą wielką koronę, zwieńczoną na środku krzyżem. Każde z ramion korony, tworzyło potężne okno z witrażem w środku, przedstawiającym różne sceny z biblii. Czerwone cegły, z jakiej był zbudowany, doskonale kontrastowały z równo przystrzyżoną zieloną trawą okalającą budynek. Piętnaście metrów za kościołem, znajdowały się budynki zakrystii, zbudowane z takiej samej czerwonej cegły, ale architekturą przypominały równo ułożone pudełka po zapałkach z wystającymi balkonami.\nJurek właśnie odprawiał mszę. Był to brunet średniego wzrostu, z okrągłym małym nosem i tak samo okrągłymi policzkami. Owe policzki tak, jak i okolice pasa zdradzały niewielką, choć widoczną nadwagę księdza. Niedawno obchodzone trzydzieste piąte urodziny, uświadomiły mu na dobre, że lata młodości zdecydowanie ma już za sobą. Szare oczy oprawione grubymi brwiami, były zadumane, a wyczytać w nich można było szczerość i powagę.\nNiewielka ilość osób zgromadzonych w kościele przyklękła, gdy Jurek uniósł w górę opłatek.\n– Oto ciało Chrystusa – powiedział i podniósł opłatek eucharystii.\nCichy szept modlitwy rozniósł się echem po kościele. Ksiądz przeżuł eucharystię. Po chwili ponownie wzniósł ręce, tym razem z kielichem.\n– Oto krew Chrystusa.\nNachylił się delikatnie, by wypić wino z kielicha. Odmawiając krótką modlitwę, spojrzał na zawartość naczynia i zamilkł w połowie.\nW kielichu, zamiast przeźroczystego, białego wina, które doskonale znał, była czarna, cuchnąca i gęsta ciecz. Zawahał się przez chwile, przyłożył kielich do ust i przechylił, ale tak, by nie wypić czarnej cieczy. Odstawił ostrożnie kielich, spojrzał mimowolnie na zegarek i odnotował, że jest dwunasta dwanaście. Resztę mszy odprawił najszybciej, jak to tylko było możliwe. Po zakończeniu posługi i zejściu do zakrystii, nerwowo zaczął się rozbierać z szat liturgicznych.\n– Maćku – zwrócił się do ministranta, który usługiwał mu do mszy. – Możesz mi przynieść moją torbę, jest w pokoju katechetycznym.\n– Dobrze – odrzekł posłusznie Maciek i udał się do wskazanego pomieszczenia.\nJurek odprowadził wzrokiem chłopca, poczekał aż zamknął się za nim drzwi i szybko podszedł do szafki, gdzie ukryty był mały plecak. Wyciągnął z niego butelkę, którą szybko otworzył i wypił część zawartości.\n– Drzwi są zamknięte… – powiedział, wchodząc Maciek. Jego głos załamał się po tym, co zobaczył.\nJurek trzymał jeszcze butelkę przy ustach i na dodatek zakrztusił się. Maciek z pewnością widział, co robi ksiądz. Wytrzeszczył na niego swoje niebieskie oczy i nie wiedział, czy wchodzić dalej do pomieszczenia czy wyjść.\n– Już… już nie… trzeba… – wymamrotał Jurek, wciąż krztusząc się. – To paskudne lekarstwo… możesz już iść.\nChłopiec wszedł jeszcze na chwile do pokoju, zabrał swoją torbę i wyszedł. Jurek obwiniał się podwójnie, po pierwsze za brak silnej woli, by nie sięgnąć po butelkę, a po drugie, za brak ostrożności, gdy już zdecydował się na mały łyk. Ksiądz zakręcił buteleczkę, schował na miejsce i wyszedł z powrotem do kościoła. Teraz był całkowicie pusty. Wierni uczestniczący w mszy dawno już wyszli.\nZbliżył się do ołtarza. Rozglądał się na boki, jakby spodziewał się, że ktoś może go przyłapać na potajemnym czyszczeniu kielicha.\n– Co to mogło być? – pomyślał.\nNiedaleko od ołtarza stał mały stolik, na którym ustawione były naczynia liturgiczne. Ksiądz powoli podszedł do stolika i zajrzał niepewnie do środka kielicha. W środku, nie zobaczył niczego niezwykłego. Wino, którego nie wypił, dalej tam było i miało jak najbardziej prawidłową, przeźroczystą barwę. Kielich także nie wzbudzał najmniejszych podejrzeń, ksiądz obejrzał go dokładnie z każdej strony, następnie powąchał wino, jakie pozostało w środku.\nAromat wydawał się taki sam, jaki zwykle towarzyszył mszalnemu winu. Powoli przechylił kielich i spróbował jak smakuje zawartość. Tu także nie miał powodu do zdziwienia. Smak w niczym się nie zmienił, nadal było to takie samo wino mszalne, jakie pijał wielokrotnie w czasie odprawiania mszy. Z mieszanymi uczuciami, szybko wypił resztę wina, raz jeszcze obejrzał kielich, następnie wytarł go chustą i odłożył na miejsce. Upewniwszy się, że wszystko jest w należytym porządku, szybko opuścił kościół i wyszedł na placyk przed drzwiami wejściowymi. Grupka księży z parafii rozmawiała między sobą i spoglądała w niebo przez okulary. Jeden z nich pomachał w kierunku Jurka.\n– Chodź Jurek, zaraz się zacznie – ponaglał go ksiądz, następnie podał mu mocno okopcone szkło.\n– Dziękuję – powiedział, biorąc do ręki brudne szkło.\nJurek spojrzał w niebo i zobaczył tarczę słoneczną przysłoniętą w połowie przez księżyc.\nMichał, wraz z grupą studentów i przechodniów, stał na dziedzińcu uczelni i spoglądał w słońce przez tekturowe okularki, specjalnie zakupione na tę okazję. Miał 30 lat i był świeżo upieczonym doktorem archeologii. W dżinsowej koszuli i spodniach wyglądał bardziej na studenta, któremu nieco podwinęła się noga w czasie nauki, niż na wykładowcę z doktoratem. Zawsze schludnie przyczesane ciemnoblond włosy, niebieskie oczy oprawione ciemnymi, grubymi brwiami i niesamowicie miły uśmiech sprawiały, iż był uwielbiany przez kobiety, widzące w nim wiecznego chłopca. Wszystko to razem sprawiało, że niemal każdego dnia spotykał się z mnóstwem miłych i zalotnych uśmiechów.\n– Ile jeszcze zostało czasu? – zapytał Michał jednego studentów zebranych studentów\n– Jakieś dwadzieścia pięć minut – odpowiedział od razu grubszy chłopak, stojący obok.\nPomimo, iż były wakacje, bardzo wielu studentów zebrało się na dziedzińcu uczelni, by obejrzeć zaćmienie. Jedni zjawili się tu przypadkowo, inni z premedytacją, podejrzewając, że uczelnia przygotuje na tę okazję coś niezwykłego. I rzeczywiście. Dziedziniec był przyozdobiony kilkoma tablicami zapełnionymi rysunkami, zdjęciami i różnymi artykułami. Ponadto, można było tu znaleźć schemat układu słonecznego, zbudowany z drutów i plastikowych kul. Obrazował on wszystkie planety układu słonecznego, oraz samo słońce. Zaraz obok ustawiona była luneta astronomiczna, pokazująca, podobnie jak to miało miejsce w ogródku Darka, obraz zaćmienia. Ten obraz jednak był znacznie większy, tak, jak i luneta ustawiona obok. Do tego wszystkiego, pogoda dopisała znakomicie. Na niebie nie było widać żadnej większej chmury, a te, które były obecne, nie mogły popsuć widowiska. Michał podszedł do jednej z tablic ze zdjęciami i artykułami i zaczął czytać.\n…Zaćmienie słońca jest zjawiskiem astronomicznym powstającym wtedy, gdy światło słoneczne, biegnące ze Słońca na Ziemię, napotka na swojej drodze Księżyc. Wówczas to, na powierzchni ziemi powstaje gigantyczny cień, rzucany przez Słońce…\nPoniżej znajdował się schematyczny rysunek, przedstawiający tarczę świecącego słońca, odchodzące od niej promienie w kształcie strzałek, które to w podróży na ziemię napotykały na swojej drodze księżyc. Ten zaś dawał cień na niewielkiej części naszej planety.\n…Zaćmienie jest stosunkowo rzadkim zjawiskiem astronomicznym – czytał dalej Michał. – Ostatni raz mieliśmy okazję obserwować podobne, prawie pięćdziesiąt lat temu. To zaćmienie jest jednak szczególe, ponieważ przechodzi przez bardzo wiele państw Europy, Afryki, i Azji. Mieszkańcy Anglii, Francji, Belgii, Luksemburga, Niemiec, Austrii, Węgier, Chorwacji, Rumunii, Bułgarii, Turcji, Syrii, Iraku, Iranu, Pakistanu i Indii będą mieli przyjemność oglądać całkowite zaćmienie słońca, zaś mieszkańcy państw sąsiadujących, obejrzą częściowe zaćmienie…\nMichał obejrzał kolejny rysunek, tym razem przedstawiał on mapę kuli ziemskiej, z zaznaczonym czerwonym paskiem, przebiegającym przez wymienione wyżej państwa. Napis obok głosił „OBSZAR CAŁKOWITEGO ZAĆMIENIA SŁOŃCA". Dookoła czerwonego paska, znajdowała się wielka niebieska kratka, zajmująca niemal całą mapę, sięgającą od bieguna północnego poprzez całą Europę, większą część Azji i prawie połowę Afryki. Napis objaśniający niebieską kratkę mówił, iż na zaznaczonym obszarze, będzie widoczne częściowe zaćmienie słońca. Tabelka, znajdująca się obok, informowała, jaka część tarczy słonecznej będzie zasłonięta w kolejnych krajach.\nMichał spojrzał na niebo i na pierwszy rzut oka nie było widać żadnego zaćmienia, jednak po założeniu swoich okularów, dostrzegł, że tarcza słoneczna jest w połowie zasłonięta przez księżyc. Podobnie było na ekranie przy lunecie. Jeszcze około dwadzieścia minut i nastąpi apogeum zjawiska zaćmienia. Przez te kilka minut ciągłego oczekiwania, Michał oglądał model układu słonecznego i zdjęcia innych zaćmień słońca, jakie miały miejsce w przeszłości.\n– Czujesz, jak zrobiło się zimniej? – Usłyszał głos jakiejś dziewczyny, zwracającej się do swojego chłopaka.\n– Nie bardzo – odpowiedział, wpatrując się w niebo.\nJednak Michałowi zdawało się, że dziewczyna ma rację. Także i on odczuł delikatny spadek temperatury. Pomimo, iż cienie ludzi nadal były krótkie, w powietrzu wyczuwało się nadchodzący nie wiadomo skąd wieczór. Jeszcze kilka minut i Słońce będzie w 82% zasłonięte przez Księżyc. Teraz wszyscy wokół odczuli delikatną falę zimna, jaką spowodowało zaćmienie.\n– Teraz! – odezwał się jeden z starszych mężczyzn, w którym Michał rozpoznał jednego z pracowników naukowych uniwersytetu. – Teraz mamy największe zaćmienie.\nNa te słowa, wszyscy zgromadzeni dookoła, spojrzeli w niebo. Patrzeli przez to, co każdy miał pod ręką; okulary, okopcone szkła, folie czy dyskietki. Słońce miało teraz kształt rogala, i jak zdradził jeden z naukowców, była to kulminacyjna chwila zaćmienia. Od tego momentu tarcza słońca będzie się powiększać, aż wróci do swojego pierwotnego, pełnego kształtu.\nPrawie wszyscy obecni na placu w milczeniu oglądali ten moment. Słychać było jedynie podszeptywania niektórych zgromadzonych, jakby starali się nie zagłuszyć chwili zaćmienia. Zrobiło się nagle jeszcze ciszej, jakby większość ludzi postanowiła na chwile zatrzymać się i popatrzeć w niebo. Trwało to chwilę, poczym wszyscy wrócili do rozmów, których głównym tematem było obecne zjawisko.\nPo około piętnastu minutach, gdy słońce odzyskiwało już swój kształt, ludzie z wolna zaczęli opuszczać uczelniany placyk. Także Michał wiedział, że przedstawienie się już kończy, popatrzył jeszcze na tablice z informacjami. Jego wzrok przyciągnął niewielki artykulik o dziwnym tytule „PERSEIDY". Zainteresowany znaczeniem słowa, zaczął czytać.\n…Dzisiejszy dzień zapewne pozostanie w pamięci większości z nas poprzez zaćmienie słońca, jakie można będzie oglądać na trzech kontynentach naszego globu. Jednak z astronomicznego punktu widzenia, dzisiejszy dzień ma do zaoferowania jeszcze jedną atrakcję – DESZCZ PERSEID. Co roku, nasza planeta, dokładnie\n11 sierpnia wchodzi w pas asteroid zwanych perseidami, wiąże się to ze zjawiskiem „spadających gwiazd", które to tak naprawdę są tylko niewielkimi meteorytami, spalającymi się z wielką prędkością w naszej atmosferze…\nMichał natychmiast przypomniał sobie, jak to wielokrotnie spoglądał w niebo, wyszukując spadających gwiazd. Miały one spełniać wypowiedziane lub pomyślane wcześniej życzenie.\n…Jeżeli pogoda dopisze, to przez większość nocy, będziemy mogli oglądać deszcz spadających gwiazd. Jest to przepiękne zjawisko, więc po zachwytach zaćmieniem warto i w nocy popatrzeć na niebo, a zapewniam niezapomniane wrażenia…\n– Ciekawe – pomyślał Michał. – Razem jednego dnia, to musi być bardzo rzadkie zdarzenie.\nNiestety o tym nie było mowy w dalszej części artykułu. Nieco zawiedziony, spojrzał jeszcze kilka razy w słońce, popatrzył na zegarek i udał się do swojego gabinetu.\nNa parterze budynku wydziału archeologii, znajdowało się mnóstwo gablotek z ciekawymi, choć niewiele wartymi eksponatami. Były to naczynia, paciorki, ozdoby, narzędzia i groty pochodzących z niezbyt zamierzchłej przeszłości. Michał zawsze przechodząc obok tych gablot, przypominał sobie jak to się stało, że trafił właśnie na ten kierunek.\nMiał siedem lat i spędzał letnie wakacje na Mazurach razem z dziadkami. Spacery po lesie oraz zbieranie grzybów i jagód, były jedną z form spędzania wolnego czasu. Podczas jednej z takich wycieczek znalazł dziwny kamień. Był bardzo płaski, miał brązową barwę. Zaostrzony z jednej i jakby pęknięty z drugiej strony. Od razu pochwalił się dziadkowi swoim znaleziskiem, który to obejrzał dokładnie kamień i powiedział, że jest to zapewne fragment bardzo starej siekierki. Michał za nic nie chciał uwierzyć dziadkowi, że może mieć w rękach siekierkę, którą ludzie niegdyś ścinali drzewa. Po krótkiej kłótni, obaj udali się na miejsce znaleziska.\nJak wielkie było zdziwienie chłopca, kiedy dziadek po krótkim grzebaniu kijem w ziemi, zna lazł kawałek kamienia idealnie pasujący do fragmentu znalezionego wcześniej przez niego samego. Chyba każdy siedmiolatek wiedziałby, że dziadek miał rację. Po złożeniu kawałków w dłoniach dziadka ukazała się krzemienna siekiera ze stępionym już ostrzem i miejscem na rączkę. Przez resztę dnia i wieczora Michał zamęczał dziadka najróżniejszymi pytaniami dotyczącymi siekierki, jej możliwych właścicieli i wszystkim, co tylko mogło być z tym wszystkim związane. Dziadek zaś wykazał się anielską cierpliwością i sporym zasobem wiedzy.\nPrzez ostatni tydzień wakacji, ulubioną zabawą, była wyprawa do lasu po skarby. Wakacje się skończyły i trzeba było wracać do domu. Po powrocie, Michał opowiedział rodzicom i starszemu bratu, jaką zabawą fascynował się przez ostatni tydzień wakacji. Starszy o pięć lat Grzesiek, stwierdził, że to głupie, ale rodzice chętnie wysłuchali opowieści syna.\nOd tamtych wakacji, co jakiś czas, Michał zabawiał się w poszukiwanie skarbów. Rodzice nie wzbraniali mu tego, ale wręcz często zachęcali do dalszych poszukiwań. Obydwoje byli nauczycielami i uczyli w jednej z krakowskich szkół średnich. Pomimo, iż rodzice chłopców mieli różne godziny pracy, i często siedzieli w domu, obydwaj chłopcy chodzili do przedszkola. Rodzice uważali, że im prędzej będą obcować z innymi dziećmi, tym prędzej nauczą się samodzielności. Mieli w tym trochę racji. Grzesiek mający dziesięć lat, niemal co dzień sam robił sobie kanapki do szkoły. Podobnie Michał, już do zerówki i pierwszej klasy chodził sam, podczas gdy inne dzieci były odprowadzane przez rodziców.\nMichał był dzieckiem bardzo inteligentnym i zdolnym. Przez całą podstawówkę nie poświęcał zbyt dużo czasu na naukę, bo po prostu nie musiał tego robić. Wystarczało, że słuchał nauczycieli na lekcjach, potem zajrzał raz do książki, czy zeszytu i to wystarczyło, aby dostawał bardzo dobre oceny. Doskonałe wyniki w sporcie połączone z tymi z nauką, oraz miła aparycja, jaką emanował, sprawiały, że Michał był bardzo lubiany w szkole, i dzięki temu miał dużo przyjaciół. Mając świetne oceny, kończąc szkołę podstawową, mógł śmiało wybierać pomiędzy wieloma najlepszymi szkołami średnimi. Tata, będąc matematykiem, starał się namówić syna właśnie na ten profil, zaś Matka uczyła języka polskiego i starała się przyciągnąć go w stronę właśnie tego przedmiotu. Wtedy przypomniał sobie mazurskie wakacje i wyprawy po skarby.\nGdy dowiedział się, że aby zostać archeologiem, najlepiej jest skończyć szkołę średnią o profilu humanistycznym, niemal od razu podjął decyzję o właśnie takiej szkole średniej. Nie chciał nawet słyszeć o innych możliwościach. Koledzy ze szkoły, którzy początkowo za namową swoich rodziców, ciągnęli go do innych szkół, po pewnym czasie sami chcieli iść do klasy humanistycznej, by zostać archeologiem.\nTak też się stało, Michał po rozmowie i konsultacjach z rodzicami, zdawał egzaminy do jednego z czołowych liceów, do klasy o profilu humanistycznym. Podobnie postąpiło dwóch jego kolegów. Niestety wysoki poziom pytań egzaminacyjnych sprawił, że tylko Michał cieszył się z osiągniętego celu i wakacji.\nDwa miesiące lata minęły szybko i Michał musiał poznać nową szkołę, wraz z nowymi nauczycielami i kolegami. Już pierwszego tygodnia okazało się, że w tej szkole trzeba będzie znacznie więcej przykładać się do nauki, niż w szkole podstawowej. Michał przestał być prymusem, jego oceny stały się przeciętne. Stało się tak z dwu przyczyn, pierwszą było to, że nie widział sensu w śrubowaniu swych wyników w nauce, a drugą, to brak czasu, który poświęcał na spotkana z rówieśnikami, a szczególnie z dziewczynami.\nMichał był ładnym dzieckiem, więc oczywiste było, że stał się przystojnym młodzieńcem. Od początku swojej edukacji w liceum, rozpoczął także edukację w sprawach sercowych. Pierwszą jego miłością i zarazem pierwszą dziewczyną była koleżanka z klasy imieniem Agnieszka. Spoty kali się codziennie i przyrzekali sobie miłość do końca życia. Po trzech miesiącach okazało się, że obydwoje się mylili w swych przyrzeczeniach i postanowili zostać przyjaciółmi. Takich miłostek, przez cztery lata, Michał przeżył sporo i czasem zastanawiał się, ile z nich było, choć trochę prawdziwych. Porównując tamte młodzieńcze doświadczenia z tym, co czuł i wiedział teraz, natychmiast śmiał się ze swojej naiwności.\nPrzed maturą przyszedł czas na podjęcie decyzji, co do dalszej edukacji i wyborze studiów. Michał podświadomie zawsze chciał studiować archeologię. Myśl ta tliła się w nim od czasów jego zabaw z dzieciństwa i przetrwała pielęgnowana do teraz. Egzaminy wstępne na wydział archeologii były prawdziwym wyzwaniem. Te do szkoły średniej, klasówki czy nawet matura były prawie niczym w porównaniu do tego, co Michał musiał opanować, by dostać się na upragniony kierunek.\nDziewięciu innych kandydatów okazało się gorszych od niego i to właśnie on mógł się cieszyć w październiku z odebrania indeksu studenta wydziału archeologii. Studia przyniosły zupełnie nowe doświadczenia. Michał poczuł się dorosły. Żaden z wykładowców na uczelni nie zwracał się do studentów per ty, a to sprawiało, że czuł się kimś dojrzałym i wyjątkowym. Pomimo tego, iż bardzo interesował się tym, co studiował, nie przykładał się solidnie do nauki i wszystko odkładał na ostatnią chwilę.\nOcena niedostateczna na koniec jednej z sesji podziałała na Michała jak zimny prysznic. Koledzy i koleżanki wmawiali mu, że indeks musi mieć choćby jedną niedostateczną, by być ochrzczonym, ale on wiedział swoje i potraktował to jak osobistą porażkę. Było to na drugim roku studiów i był to kolejny zwrot w jego życiu, a właściwie w jego charakterze.\nPo przerwie licealnej i początkowym etapie studiów, Michał znów stał się prymusem. W odróżnieniu jednak do szkoły podstawowej, tu do każdych zajęć przygotowywał się bardzo starannie. Nie wystarczało uważanie na wykładach i ćwiczeniach oraz doczytywanie podstaw materiału. Michał zaczynał żyć swoimi studiami. Z każdym semestrem coraz bardziej zaczynał wsiąkać w to, co studiował. Przestały go interesować zaliczenia i egzaminy zdane na ocenę dobrą, (dostateczną zaś traktował jak porażkę). Już na czwartym roku studiów, był rozpatrywany jako przyszły, ewentualny kandydat na studia doktoranckie. Przez profesorów bardzo lubiany, postrzegany był jako niemal idealny na to stanowisko.\nMichał naprawdę bardzo ciężko pracował na to, jak był traktowany przez wykładowców. Częste przesiadywanie w bibliotece, lektura grubych tomów i monotematyczność, jaka zagościła w głowie i rozmowach Michała, sprawiło, że życie osobiste chłopaka nie wyglądało najlepiej. Obydwa związki, jakie miał za sobą, rozpadały się zawsze z tego samego powodu: każda dziewczyna przegrywała z pasją kopania i odkrywania zamierzchłej przeszłości. Jego obydwie sympatie oczekiwały jakichś deklaracji dotyczącej przyszłości ich związku i bezpieczeństwa, ale Michał tak naprawdę nie kochał żadnej z nich i nie rozpaczał po rozstaniu.\nSpotkanie Justyny na piątym roku zmieniło jego nastawienie i uświadomiło, że pochłaniając się całkowicie nauce, traci coś bardzo ważnego. Oto, bowiem spotkał dziewczynę, która rozumiała jego pasje i nawet wspomagała go w dążeniu do samorealizacji. Już pół roku później oboje wiedzieli, że prawie na pewno resztę swego życia spędzą razem. Po czterech latach, gdy Justyna kończyła studia, zaręczyli się i zamieszkali razem. Michał odnalazł szczęście i czuł, że Justyna też jest szczęśliwa.\nTak minęły ostatnie dwa lata. On, jako młody, dobrze się zapowiadający doktorant, ona jako nauczycielka w jednej z podstawowych szkół. Michał miał tak wiele miłych wspomnień związanych z tym miejscem, że za każdym razem uśmiechał się sam do siebie. Dawno już przestał trak\ntować uczelnię jak miejsce pracy, a zaczął jak miejsce, gdzie realizuje swe marzenia.\nWszedł po schodach na drugie piętro, gdzie znajdował się jego pokój, który dzielił ze swoim kolegą po fachu, Jackiem. Korytarz był pusty, co było rzeczą normalną latem, gdy nie było zajęć.\n– Panie Michale. – Usłyszał za sobą. Zanim się odwrócił wiedział, do kogo należy ten głos.\n– Witam pana dziekana. – Michał podszedł do starszego, siwiejącego już mężczyzny i uścisnął mu dłoń.\n– Pozwoli pan na chwilę do mnie, mam dla pana ciekawe nowiny – stwierdził wesoło.\nWchodząc do gabinetu dziekana, w głowie miał niekończący się mentlik.\n– Cóż mogą to być za wieści i czemu on jest taki zadowolony? – Myśli, jedna za drugą cisnęły się Michałowi po głowie i czekał z niecierpliwością, która z nich jest prawdziwa albo najbliższa temu,


Promocja 55 Cali | rtvManiaK.pl\npromocja 55 cali\nTCL U55S7606DS to kolejny telewizor 3D o rozdzielczości 4K, który możemy znaleźć w największych sklepach w cenie często zaczynającej się od 4199 złotych. Producent przyzwyczaił nas już do tego, że jego TV odznaczają się niską ceną zakupu. Co dokładnie zaoferuje model? TCL U55S7606DS poza ekranem o wielkości 55 cali i rozdzielczością Ultra HD [...]\nSamsung UE55H6850, a może UE55H6800?\nNiedawno mogliście dowiedzieć się o nowym telewizorze Smart TV z zakrzywionym ekranem z serii H6800, dostępnym w sklepach Media Expert. Tymczasem w Saturnie oraz Media Markt możemy znaleźć niemal identyczny TV z serii H6850. Czym różnią się oba modele? Postanowiliśmy zajrzeć na stronę producenta i porównać je biorąc pod uwagę TV o wielkości 55 cali. [...]\nSklep internetowy Redcoon powraca z promocją o nazwie Hot Deal. Zapewne pamiętacie, jak w zeszłym roku dzięki podobnej akcji klienci zakupili najbardziej popularne telewizory dostępne wtedy na rynku, a według wyszukiwarki Ceneo.pl nie było niższej ceny wybranych modeli w żadnym innym miejscu. Teraz możecie stać się posiadaczami prostego telewizora LG [...]\nW tym tygodniu kolejny sklep internetowy oferuje promocję związaną z telewizorami 3D. Teraz przy zakupie jednego z wybranych modeli, klienci Electro.pl otrzymają od dwóch do nawet sześciu filmów na Blu-ray za darmo. Jakich TV dotyczy akcja o nazwie Większy ekran, więcej wrażeń! i jakie filmy znalazły się w zestawach z TV? Po wejściu na stronę [...]\nSaturn powraca z promocją związaną z telewizorami 3D z najnowszych serii, ale nie tylko. Dodatkowo w związku z premierą Sony KD55X9005 o rozdzielczości 4K, także ten TV możemy nabyć w promocyjnej cenie. Jakie jeszcze modele znalazły się w nowej ofercie ważnej do 17 lipca (albo do wyczerpania zapasów)? Telewizory 3D taniej Najnowsza [...]\nSamsung przygotował interesujący konkurs Bądź podwójnie Smart z Samsung Smart TV i wygraj samochód smart fortwo! Co należy zrobić, żeby mieć na szansę na wyjątkowe auto? Przede wszystkim kupić telewizor Samsung Smart TV z najnowszej serii F. Zobaczcie jakie są kolejne kroki i jakie modele biorą udział w akcji. Wszyscy, którzy od 4 do 25 [...]\nLG 55LM860V – 55-calowy kolos 3D na IFA 2012\nRekordowo wysoka cena jak na telewizor LED o wielkości ekranu 55 cali. Tak, to właśnie LG 55LM860V – trójwymiarowe cudo, którym zachwyca się coraz więcej osób. Czy na targach IFA 2012 odniesie sukces? Przekonajmy się! LG 55LM860V jest reprezentantem serii telewizorów CINEMA 3D LED. Jak przystało na nowoczesny model to Smart TV, a więc odbiornik [...]\nRekordowo wysoka cena jak na telewizor LED o wielkości ekranu 55 cali. Tak, to właśnie LG 55LM860V – trójwymiarowe cudo, którym zachwyca się coraz więcej osób. Czy na targach IFA 2012 odniesie sukces? Przekonajmy się! LG 55LM860V jest reprezentantem serii telewizorów CINEMA 3D LED. Jak przystało na nowoczesny model to Smart TV, a [...]\n11.05.2012, jacekg\tTesty\nTelewizor Samsung UE55C9000 – recenzja, opinie i cena\nSamsung UE55C9000 to jeden z tych telewizorów 3D, o których marzy wielu z nas. Co posiada odbiornik, który kosztuje około 20 tysięcy złotych? Czy warto wydać na niego taką sumę pieniędzy? Co takiego sprawia, że to jeden z najdroższych modeli o wielkości ekranu wynoszącej 55 cali? Postanowiliśmy poszukać odpowiedzi na te pytania. Samsung [...]\n230 queries. 0,906, 0.906 (0,906) seconds.


Wielki powrót Fantastycznej Czwórki! - HeroNews.pl - Wszystko o Superbohaterach\nStrona Główna Komiksy Wielki powrót Fantastycznej Czwórki!\nDodano 9 kwietnia\nPierwsza Rodzina Marvela, która od wydarzeń Secret Wars w 2016 roku jest w rozsypce, w sierpniu tego roku znowu się zjednoczy. Wszystko za sprawą nowej serii, którą obejmie scenarzysta Dan Slott (który żegna się z serią Amazing Spider-Man) oraz artystka Sara Pichelli. Sprowadzą oni z powrotem Sue oraz Reeda i zjednoczą z Benem i Johnnym. Wydaje się, że czeka nas powrót Fantastycznej Czwórki z wielkim rozmachem.\nWszystko wiąże się z zapowiedzianym niedawno świeżym startem w wydawnictwie. Nowy redaktor naczelny Marvel Comics, CB Cebulski, poczynił specjalne obwieszczenie na zamieszczonym filmiku:\n— Marvel Entertainment (@Marvel) 29 marca 2018\nOczywiście od czasu Secret Wars nikt nie zachowuje się jakby Fantastic Four zniknęli i mieli już nigdy nie powrócić. Temat przewija się w innych seriach. Natomiast w komiksie Marvel 2-In-One widzimy, jak Thing i Human Torch wyruszają w podróż po multiwersum w poszukiwaniu Sue, Richarda i ich dzieci.\nTak jak zapowiedział CB Cebulski, ponownie będziemy mogli śledzić przygody oryginalnego zespołu. Jednocześnie ujawniona została grafika promująca powrót Fantastycznej Czwórki. Widzimy na niej jednakże tylko logo, sylwetki bohaterów oraz nazwiska nowych twórców. Tylko tyle i aż tyle.\nFantastyczna Czwórka ze swoim własnym tytułem powróci już w sierpniu tego roku.\nPoprzedni Artukuł Czy Doktor Doom zastąpi Iron Mana w MCU?\nNastępny artykuł Catwoman z własną serią już w lipcu


Wiele wskazuje na to, że w rocznicę podpisania porozumień sierpniowych w Gdańsku będą co najmniej dwie niezależne od siebie uroczystości, a na Placu Solidarności, w kluczowym miejscu obchodów, rozgości się Komitet Obrony Demokracji. I to KOD zaprasza „Solidarność” jako gościa.\n„(…) pragnę zaprosić Pana oraz Pańską organizację do wzięcia udziału w obchodach 37. rocznicy podpisania Porozumień Sierpniowych w Gdańsku w dniu 31.08.2017 roku, które organizuje Pomorski Komitet Obrony Demokracji we współpracy z biurem Prezydenta Lecha Wałęsy. Zaproszenie oraz plan obchodów przesyłam w załącznikach. Mam nadzieję, że te tak ważne dla naszego kraju święto będziemy mogli obchodzić wspólnie” – napisał Radomir Szumełda, przewodniczący Regionu Pomorskiego KOD-u do Piotra Dudy, przewodniczącego NSZZ "Solidarność".\nObchody porozumień sierpniowych, niezależnie od uroczystości KOD, będzie też oczywiście organizować NSZZ. Gdańska "Solidarność" swoje uroczystości planuje rozpocząć od mszy świętej, aby po godzinie 15 - po nabożeństwie - przejść pod bramę numer 2. w stoczni. - Mamy nadzieję, że uroczystość przebiegnie godnie i nikt nie będzie organizował tam żadnych happeningów, bo Plac Solidarności nie jest żadnym Hyde Parkiem - mówi w rozmowie z nami Wojciech Książek, członek zarządu NSZZ "Solidarność" regionu gdańskiego. - Gdańska "Solidarność" spotyka się w tym miejscu od 37 lat, a nawet dłużej, bo spotykaliśmy się tu wcześniej, by upamiętnić ofiary wydarzeń grudniowych - mówi Książek.\nKOD w trakcie swoich obchodów zapowiada kilka "paneli eksperckich dotyczących najbardziej obecnie interesujących opinię publiczną tematów". Proponowane przez nich tematy to:\n- sądownictwo i trójpodział władzy\n- wolność i demokracja – czym są i czy warto bronić tych wartości\n- przyszłość Polski – debata pomiędzy liderami zaproszonych partii politycznych\n"Do dyskusji panelowych starami się zaprosić ekspertki i ekspertów, działaczki i działaczy" - piszą w swoim zaproszeniu.\nTrudno wytłumaczyć, skąd wziął się pomysł KOD-u na organizowanie niezależnych uroczystości, ale wiele wskazuje na to, że mamy do czynienia z kolejną absurdalną prowokacją historyczną w Gdańsku. Najpierw radni postawili rondo graniczne między Wolnym Miastem Gdańskiem a Polską, później historyczny budynek Urzędu Pocztowego przyozdobiono niemiecką nazwą Postamt, a do tego wszystkiego przez chwilę po grodzie nad Motławą jeździł tramwaj nazwany imieniem nazistowskiego naukowca.\nTeraz KOD organizuje rocznicę podpisania porozumień sierpniowych i próbuje uzurpować sobie prawo do bycia strażnikiem i dziedzicem Solidarności? Trudno dziwić się oburzonym działaczom Solidarności, którzy w całej sprawie dopatrują się prowokacji. W takim duchu wydarzenie komentował na Twitterze legendarny działacz opozycji w PRL. Nie ukrywał swojego oburzenia w rozmowie z nami i przyznawał, że trudno jest pojąć skąd wziął się pomysł KOD-u.\nProwokacja! KOD zarezerwował sobie na cały dzień 31 sierpnia Plac Solidarności w Gdańsku i zaprasza Solidarność jako gościa!\n— @KWyszkowski (@KWyszkowski) August 16, 2017\nPrzypomnijmy, 31 sierpnia 1980, porozumienia sygnowane były - z ramienia Solidarności - przez Lecha Wałęsę w sali BHP Stoczni Gdańskiej im. Lenina, słynnym wielkim długopisem. Z ramienia rządu podpisywał je wówczas Mieczysław Jagielski. Dzień wcześniej podobny akt podpisano w Szczecinie, sygnował go - z ramienia Solidarności - Marian Jurczyk, z ramienia rządu przez Kazimierza Barcikowskiego.


W czwartek, 15 grudnia, w Willi Franklów w Prudniku odbyło się spotkanie podsumowujące polsko – czeski projekt pod nazwą „Odkrywamy Pogranicze”.\nProjekt realizowany przez Prudnik we współpracy z czeskim miastem Bruntal, pozwolił nam na przygotowanie trzech trójjęzycznych publikacji promujących architekturę oraz walory turystyczne gminy. Materiały promocyjne wykonane zostały na nasze zlecenie przez Agencję Wydawniczą „Paj – Press” z Tomaszowa Mazowieckiego, w łącznej ilości dwudziestu pięciu tysięcy egzemplarzy, a wykorzystywane będą w promocji turystycznej.\nMiasto Bruntal, w ramach projektu, opracowało materiały promocyjne, przeprowadziło warsztaty edukacyjne oraz wykonało budki dla ptaków i tablice informacyjne umieszczone w parku miejskim.\nProjekt pod nazwą „Odktywamy pogranicze” jest współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz budżetu państwa. PRZEKRACZAMY GRANICE\nData publikacji: 16-12-2012 11:27


Dieta Atkinsa - dieta niskowęglowodanowa - Fiteria\n2130 Views Maj 23, 2016 No Comments Ciekawostki Fiteria, Diety i zdrowe odżywianie Fiteria\nDieta stworzona przez amerykańskiego kardiologa Roberta Atkinsa, której główną zasadą jest spożywanie produktów nisko węglowodanowych czyli maksymalnie 100g w ciągu dnia. W zamian zaleca się spożywanie m.in. tłustego mięsa oraz ryb, orzechów i nieznacznej ilości warzyw i owoców.\nJest szeroko krytykowana i uznawana za niezdrową, z kolei przez zwolenników przynosi korzyści zdrowotne i pomaga schudnąć. Zaletą jest też fakt, iż pomaga kontrolować poziom insuliny i cukru we krwi, pomaga to polepszyć przemianę materii, zmniejszyć uczucie głodu i zaleca się ją szczególnie cukrzykom i chcącym zrzucić nadprogramowe kilogramy.\nTeoria dr Atkinsa opiera się na tezie, iż organizm w pierwszej kolejności trawi cukry (a osoby z nadwagą przyjmują ich zbyt dużo), zatem gdy organizm otrzyma ich mniej, w zamian dostając białka i tłuszcze, sięgnie po zapasy z tkanki tłuszczowej i zacznie tracić na wadze.\nDieta nieskowęglowodanowa z racji wywoływanego przez nią efektu sytości samoczynnie reguluje ilość dostarczanych kalorii, stąd ich ograniczenie jest naturalne. Dieta Atkinsa składa się z czterech etapów, początkowe bardzo ograniczają spożycie węglowodanów, stąd wiążą się z szybką utratą wagi. Ostatnia z faz jest niejako programem żywieniowym jaki należy stosować już na stałe. Podczas wszystkich etapów należy dbać o picie dużych ilości wody mineralnej i dostarczenie błonnika z warzyw, orzechów oraz nasion aby zapobiec zaparciom.\nKażda dieta niesie za sobą pewne niebezpieczeństwa, tutaj problemem jest duże spożycie nasyconych kwasów tłuszczowych, wielu krytyków zarzuca jej ryzyko chorób krążenia – badania tego jednak nie potwierdzają. Ważne jest jednak, aby pić duże ilości płynów i dbanie o odpowiednią ilość warzyw i owoców (dostarczenie błonnika i minerałów), aby zabezpieczyć się przed niepożądanymi skutkami.


Reakcje organizacji dziennikarskich po skandalicznych decyzjach kierownictwa Polskiego Radia | Związek Zawodowy Dziennikarzy\nReakcje organizacji dziennikarskich po skandalicznych decyzjach kierownictwa Polskiego Radia\nMarek Niedźwiecki, Hirek Wrona, Marcin Kydryński i Agnieszka Szydłowska to kolejni dziennikarze „Trójki”, którzy odeszli z tej rozgłośni, tym razem protestując przeciwko zakwestionowaniu wyników wybieranej przez słuchaczy legendarnej Listy Przebojów. Kierownictwo „Trójki” unieważniło głosowanie ponieważ wygrała piosenka „Twój ból jest lepszy niż mój” Kazika Staszewskiego, który śpiewa o wizycie Jarosława Kaczyńskiego na zamkniętym dla wszystkich innych cmentarzu. W dodatku, w kolejnych wyjaśnieniach podważyło uczciwość Marka Niedżwieckiego i jego współpracowników.\nCi ostatni, po odmowie podsuniętego im przez władzę fałszywego oświadczenia, zostali zawieszeni w obowiązkach.\nNawet w czasach PRL nie zrobiono nigdy w polskim radiu czegoś takiego.\nTowarzystwo Dziennikarskie dziękuje pracownikom „Trójki”, którzy w niedzielę 17 maja 2020 r. manifestowali przed siedzibą rozgłośni przeciw temu niesłychanemu aktowi cenzury.\nDziękujemy też artystom, którzy protestując zakazali emitowania w Programie trzecim PR swoich utworów: Tomaszowi Organkowi, Darii Zawiałow, Dawidowi Podsiadło, Bartoszowi Waglewskiemu, Katarzynie Nosowskiej, Zygmuntowi „Muńkowi” Staszczykowi i wszystkim innym, którzy jeszcze przyłączą się do bojkotu.\nTylko dzięki solidarności dziennikarzy, artystów, pracowników mediów możemy obronić w Polsce wolność słowa.\nSTOWARZYSZENIA DZIENNIKARZY RP\nCenzura w Radiowej Trójce ma się tak dobrze, jak za czasów PRL. Pod tą opinią tysięcy internautów, wielu zbulwersowanych dziennikarzy i muzyków podpisuje się Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej. Ocenzurowanie i zdjęcie piosenki Kazika ” Twój ból jest lepszy niż mój”, z plebiscytu Listy Przebojów Trójki, jest skandalem nie spotykanym od roku 1989. Popieramy dziennikarzy protestujących przed rozgłośnią i tych, którzy w proteście odeszli z Trójki. Wyrażamy uznanie dla Marka Niedźwieckiego, Marcina Kydryńskiego. Hirka Wrony i Agnieszki Szydłowskiej. Cenzorskie decyzje szefa rozgłośni musiały się spotkać z taka reakcją.\nStowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej przed kilkoma miesiącami stwierdziło, że w Trójce dzieje się coś bardzo złego. Nieudolni, kolejni administratorzy pozbywają się doświadczonych dziennikarzy. Program niegdyś cieszący się ogromnym zainteresowaniem, zdecydowanie dołuje. Wraz z dziennikarzami Trójka straciła także wiernych słuchaczy. Ale nie tylko Trójka dobija do dna. Zapaść w mediach publicznych trwa od lat wielu. Zawłaszczenie TVP i Polskiego Radia przez partię rządzącą, uczyniło z tych środków przekazu tubę propagandową dla partyjnych i politycznych celów PiS. Dwie instytucje, Rada Mediów Narodowych i Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, które powinny stać na straży wolności słowa, prawa do informacji oraz interesu publicznego w TVP i PR, problemów w tych mediach jakby nie dostrzegają. Oceny pozytywne, zgodne z wytycznymi, zdobią doroczne sprawozdania RMN i KRRiT. Tymczasem nierzetelna, manipulowana informacja, napastliwe ataki na polityków „wrogich” partii, publicystyka ukazująca rzeczywistość w barwach jedynie słusznej opcji, kwitnie w mediach publicznych za przyzwoleniem ich „właścicieli” i nadzorem medialnych komisarzy.\nStowarzyszenie Dziennikarzy RP nie po raz pierwszy domaga się radykalnych zmian w mediach publicznych, które de facto od dawna publicznymi już nie są.\nWarszawa, 19.05.2020 r.\nStanowisko Zarządu Głównego ZZD\nPoznań 23 maja 2020 r.\nZarząd Główny ZZD solidaryzuje się z dziennikarzami Programu 3 Polskiego Radia, a także podziela opinie zawarte w zamieszczonych wyżej oświadczeniach. Wraz z reprezentantami środowiska dziennikarskiego domagać się będzie przywrócenia normalności w redakcji Programu 3 , a w szczególności przestrzegania przepisów prawa , w tym tych dotyczących mediów publicznych, praw dziennikarzy i zapisów Kodeksu pracy. Przypominamy, że „Prasa, zgodnie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, korzysta z wolności wypowiedzi i urzeczywistnia prawo obywateli do ich rzetelnego informowania, jawności życia publicznego oraz kontroli i krytyki społecznej.” (art. 1 Ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe- Dz. U. 1984 Nr 5 poz. 24 z p.zm.).\nPiotr Górski – Przewodniczący\n« Jeszcze nie teraz\nDziałalność zawodowa dziennikarzy, ich samorząd, pluralizm mediów publicznych i wolność słowa w programie wyborczym PiS 2019 »


Marek Niedźwiecki // Słońce w kapeluszu...\nOdmówił posłuszeństwa podczas ostatniej podróży do Australii, dwa lata temu. Zaczął mi prześwietlać filmy. W sumie fajny efekt, bo na zdjęciach widać "czerwone płomienie z nieba". Ale narobił się. I tak zrobił swoje... Kiedyś mi upadł w górach. Koło Śnieżnych Kotłów. Zarysował się tylko, ale nadal fotografował. Teraz już leży, jako "przydaś". Bo żal wyrzucić? A może ktoś kolekcjonuje nieaktywne fotoaparaty?\nZważyło mnie dzisiaj dokumentnie. Słabizna mnie dopadła. A miało być tak delikatnie. Po kolei. Zima, długa zima, następnie przedwiośnie i wiosna... To nie! Dziś przyszło lato. Na jeden dzień, ale zwaliło z nóg. 24 stopnie Celsjusza. Nie chciało być mniej. I dobrze! "Orzeł może"!!! No tak, będzie ciekawie, a nawet bardzo ciekawie. Proszę nasłuchiwać. 1593 kliknięcia na twarzaku, to jakoś tak nierówno. Polecam www.lpmn.pl. A przy okazji Leatherwood Miód, bo znów dziś "straszyło", że pszczoły giną i za jakiś czas możemy zostać bez miodu. To może warto najeść się na zapas? Że się nie da? Fakt...\nMuzyka na dziś: Lisa Gerrard śpiewa Preisnera, Zbigniewa Preisnera. Nie mogę się oderwać... Album jakoś pod jesień. I jeszcze Fismoll. 18 lat i już jest wielki. Premiera w sobotniej Markomanii. Piękna ta wiosna latoś. Giną nam słowa. Już prawie nikt nie wie, kto to jest żak. Tego się nie nosi, tego się słucha, bo to na przykład Studenckie Radio "Żak"... Wspomnienia są zawsze piękne.


Zamieszczono: 03 kwie 2018 10:34\nNie żartuję, każdy punkt całkiem serio.\nJedyne co budzi tu moje wątpliwości to gorące zainteresowanie tematem osób, które deklarują swój brak związku z Kościołem Katolickim.\nDo chrztu jest potrzebny aktualny odpis z aktu urodzenia (aktualne dane). Do sprawdzenia te poprzednie. Ale można to zrobić nie roznosząc informacji, które powinny być poufne. Jak się chce to można...\nW moim wypadku do sprawdzenia wystarczyło zaświadczenie z parafii pochodzenia dzieci o braku wpisu o ich chrzcie w tamtejszych księgach. O taki odpis poprosiła w moim imieniu pani, która i tak znała poprzednie dane dzieci. O nowe nazwisko i miejsce zamieszkania nikt nie pytał.\nGdyby się jednak okazało, że dzieci jednak były wcześniej ochrzczone to...\nNo właśnie co? Zmieniłoby to coś?... Myślisz, że mniej bym o nie dbał, mniej kochał?\nDecydując się na adopcję dobrze wiedziałem co robię.\nPozdrawiam serdecznie i Radości Dziecka Bożego życzę\nZamieszczono: 03 kwie 2018 11:12\nrodziców chrzestnych nie można zmienić\nto jest imo bardzo interesujące, ponieważ rodzi nieuchronną kolizję z prawem kanonicznym. Skoro rodziców chrzestnych nie można zmienić to wynika to z faktu, ze otrzymali istotną misję duchową - wychowanie dziecka w wierze i zobowiązanie się do tego. W przypadku adopcji jest jednak jasne, że misja ulega zakończeniu. Mimo to dziecko nie może otrzymać nowych rodziców chrzestnych, więc de facto nie ma żadnych: nie ma starych, bo zniknęli z jego życia i nie będzie mieć nowych, bo tylko ci dotychczasowi są legitni w świetle prawa kanonicznego.\nJakby ktoś chciał użyć bezlitosnej logiki to powinien dokładnie pójść ścieżką zaproponowaną przez Wako i wywieść, że owszem, duchowym obowiązkiem RA jest odszukanie chrzestnych sprzed adopcji, bo to oni zostali wyznaczeni na opiekunów życia duchowego dziecka, a adopcja tego faktu nie anuluje.\nNaturalnie jest to absurd, ale dokładnie taki wniosek wynika.\nMyślę, że w praktyce sporo księży myśli pragmatycznie i inaczej definiuje dobro dziecka i rodziny, machając ręką na 'śledztwo w wojewódzkich parafiach'. I nie zamierzam ich potępiać.\noraz- nie, informacja o chrzcie nie jest wazna jedynie dla rodziców wyznania rzymskokatolickiego, ale także dla tych, którzy nie chcą mieć nic wspólnego z Kk, bo są innego wyznania lub w ogóle nie mają żadnego wyznania.\nZamieszczono: 03 kwie 2018 14:49\nNie ma tu konfliktu z KPK. Nikt nie musi na siłę utrzymywać kontaktu z chrzestnymi. A ponieważ nie będą juz mogli spełniać swej funkcji pozostaną juz tylko w roli ewentualnych świadków chrztu.\nWbrew pozorom aby chrzest byl godny chrzestni nie są konieczni. Są natomiast zalecani.\nZamieszczono: 03 kwie 2018 16:27\ndla mnie spoko, tylko może powiedzmy to dzieciom idącym do pierwszej komunii, które prawdopodobnie będą nielicznymi, a być może jedynymi dziecmi, które nie mają wtedy rodziców chrzestnych obok. Co też wychodzi w rozmowach rówieśniczych.\nSorry, ale dla mnie sytuacja jest tak jednoznacznie klarowna, że trochę nie chce mi się bawić w szukanie odcieni szarości: pomysł z chrzczeniem dzieci o niewyjaśnionej sytuacji prawnej jest głupi jak stąd do Księżyca. I jeśli dowolny ksiądz, pastor, ciotka szwagra albo sąsiad zza miedzy nie widzi tej klarowności to tym gorzej dla nich i mojego zdania o ich ogarnięciu oraz rozumieniu dobra dziecka.\nZamieszczono: 03 kwie 2018 16:59\nPiszę to bez odniesienia polemicznego do jakiejkolwiek wcześniejszej wypowiedzi, po prostu jako luźny pomysł. Ra mogą poprosić kogoś ze swojej rodziny, by figurował jako chrzestny czy chrzestna przy pierwszej Komunii na zasadzie umowy. Nikt tego nie sprawdza, a przynajmniej dziecko nie poczuje się inne. Zresztą rozwiązanie z powodzeniem zastosowane przez znaną mi rodzinę, dziewczynka usatysfakcjonowana, pytań dodatkowych nikt nie zadawał\nZamieszczono: 03 kwie 2018 18:02\nHephalump, generalnie nie interesuję się sprawami związanymi z Kościołem Katolickim, ale ponieważ bardzo interesuję się sprawami związanymi z adopcją, to jest rzeczą oczywistą, że temat mnie zaciekawił - nigdy wcześniej nad nim się nie zastanawiałam.\nW Twoim przypadku nie miało żadnego znaczenia, czy wcześniej dzieci były ochrzczone czy nie. Jednak - przy takim, jak piszesz podejściu Kościoła Katolickiego, sprawa wcześniejszego chrztu dla wielu osób może być pewnym problemem. Nie mówię, że przez to będą mniej kochać dzieci, bo to absurdalne, ale problem jest.\nZamieszczono: 03 kwie 2018 18:48\nMyśmy sami chrzcili całą trójeczkę. 2 W RZ i 1 po adopcji. Od RB mieliśmy informację, że nie byli chrzczeni a od MB chłopca w RZ pozwolenie na chrzest z naszymi chrzestnymi - ale wiedzieliśmy, że dzieci u nas zostaną. OP bylismy my, w kościele nie było najmniejszych kłopotów ale nasze wielkie zdziwienie było teraz w styczniu podczas kolędy.\nSynek nadal w RZ w czerwcu zeszłego roku zmienił nazwisko na nasze, a córkę, która u nas była w RZ przysposobiliśmy w maju zeszłego roku- także także zmieniała nazwisko na nasze. Wszędzie pozmienialiśmy dane dzieci ale nie w kościele - jakoś tam nie było nam po drodze.\nNa kolędzie mąż mówi, że wszyscy nazywamy się jednakowo- że dzieci zmieniły nazwiska - a ksiądz na to, że wie, że mają już w kartotece wszystko zmienione\nByliśmy tak zdziwieni, że nie zapytaliśmy -dlaczego ? I gdzie tu ochrona danych osobowych w kościele?\nZamieszczono: 03 kwie 2018 20:14\nDo I Komunii należy być gotowym oraz przedstawić świadectwo chrztu i tyle... Obecność chrzestnych jest ze względów tradycyjno-rodzinnych mile widziana ale nie obowiązkowa dla samego sakramentu i towarzyszącego mu ceremoniału.\nPomysł z wyznaczeniem honorowych chrzestnych bardzo mi się podoba. Pewnie sam poszedłbym tymi ścieżkami gdyby okazało się, że moje dziewczyny były jednak wcześniej ochrzczone.\n-- 03 kwie 2018 19:22 --\nDla mnie miało bardzo duże znaczenie czy dzieci były wcześniej ochrzczone. Tak z szacunki i uznania dla ważności tego sakramentu. Sakramentu, który dla chrześcijanina (nie tylko katolika) jest najważniejszy. Jest momentem narodzin dla Boga.\nAle nie miało to znaczenia przy podejmowaniu decyzji o adopcji. Podejmowałem ją nie wiedząc o tym jak wyglądała sakramentalna przeszłość dzieci. I dzięki Bogu byłem w stanie przyjąć je z całym bogactwem ale i ciężarem wynikającym z ich przeszłości.\nMiłość bywa silniejsza niż obawy.\nI takiej miłości wszystkim RA i kandydatom na RA życzę.\nZamieszczono: 03 kwie 2018 22:50\nHephalump, zaskakujesz mnie niesamowicie. Dlaczego ciągle podkreślasz, że kwestia chrztu dzieci nie miała dla Ciebie znaczenia przy podejmowaniu decyzji o adopcji? Wybacz, ale myślę, że dla mało kogo ta kwestia ma znaczenie (oczywiście w kontekście decyzji o adopcji). Nie jestem katoliczką i nie wierzę w to, że chrzest małego dziecka jest dla niego momentem narodzin dla Boga, ale to, czy dziecko było czy nie było ochrzczone w żaden sposób nie zaprzątałoby mojego umysłu przed adopcją i nie wpływałoby na decyzję o przysposobieniu... Wręcz trudno jest mi sobie wyobrazić, że w czyimś przypadku mogłoby to zaważyć na decyzji o adopcji...\nNatomiast po adopcji - myślę, że dla wielu rodzin ta sprawa może być problematyczna.\nZamieszczono: 04 kwie 2018 08:43\nHephalump z całym szacunkiem, ale mylisz chyba dwie sprawy.\nPierwsza - gotowość do przyjęcia dziecka - w tym momencie co mnie obchodzi czy było ochrzczone czy nie? To sprawa zupełnie bez znaczenia.\nDruga - tworzenie się nowej (!!) rodziny. Jeśli dziecko jest ochrzczone w KrK, na zawsze będzie widniały tam jego dane. Jestem innego wyznania i chciałam ochrzcić dziecko w moim kościele, gdyż w tym wyznaniu będę je wychowywać, co jest logiczne chyba?\nChrzest w KrK byłby dla mnie wysoce problematyczny. A już rodzice chrzestni z RB byliby dla mnie zupełnie nie do przyjęcia, ponieważ zgodnie z zasadą, mają oni CZYNNY udział z życiu dziecka. To muszą być osoby, którym ufamy, na których możemy polegać, a nie jakieś figury retoryczne z przeszłości.\nBordo ochrona danych osobowych w KrK jest totalną fikcją. W księgach parafialnych są robione wyłącznie adnotacje obok pierwotnego wpisu i jest wgląd w całą historię.\nZamieszczono: 04 kwie 2018 08:48\nJeżeli dla kogoś fakt, że dziecko było ochrzczone przez rodzinę pochodzenia przed adopcją jest istotną przeszkodą w pełnym przeżywaniu rodzicielstwa to powinien to sobie uświadomić jeszcze przed podejmowaniem decyzji o przysposobieniu. Tak samo jak i inne ewentualne przeszkody.\nDla mnie było ważne, że spotkaliśmy dzieci szukające z nami kontaktu, ciekawe nas i świata. Starsza z dziewczynek chciała też rozmawiać z nami na trudniejsze tematy i nie ukrywała, że ma też potrzeby duchowe i interesuje ją życie religijne. Nie adoptowaliśmy niemowląt.\n-- 04 kwie 2018 08:05 --\nJeżeli jest Pani członkiem Kościoła innego niż katolicki to proszę porozmawiać na ten temat z osobą duchowną lub kimś zaufanym ze swojego zgromadzenia.\nPrzypominam jednocześnie, że główne wspólnoty chrześcijańskie w Polsce uznają na zasadzie wzajemności ważność sakramentu chrztu. Dotyczy to:\nKościoła Rzymsko-Katolickiego (i innych obrządków Kościoła Katolickiego)\nChętnie poczytam jak to wygląda w innych wspólnotach.\nZamieszczono: 04 kwie 2018 09:59\nNo ale wciąż mieszasz dwa porządki, co Dziewczyny wyżej już wyjaśniały: nie wypowiedział się tu nikt, kto chrzest dziecka sprzed adopcji postrzegałby jako 'istotną przeszkodę w przezywaniu rodzicielstwa'. Zwracamy natomiast uwagę na to, że chrzczenie dziecka w zawieszonej sytuacji prawnej nie jest zgodne z interesem tego dziecka, ani jego rodziców, jeśli zostanie adoptowane.\nZamieszczono: 04 kwie 2018 10:24\nHephalump ponownie nie zrozumiałeś i chyba nie doczytałeś.\nNapisałam, że moje dziecko ochrzciłam w moim kościele. Nie zostało ochrzczone wcześniej, dopiero po zakończeniu adopcji.\nWzajemność chrztu jest dla mnie (!!!) niewystarczająca ze względu na\na) zapisy w księgach KrK\nb) osoby rodziców chrzestnych\nzatem fakt ochrzczenia dziecka w KrK byłby dla mnie wysoce problematyczny, nie od strony bycia rodzicem, ale od strony dyskomfortu i ewentualnych przyszłych reperkusji.\nPo co, w jakim celu stwarzać takie sytuacje? Dlaczego nie wstrzymać się z chrztem do momentu wyjaśnienia sytuacji prawnej dziecka? Komu ma służyć wymuszenie sakramentu w chwili, kiedy sprawa jest nieuregulowana ? Bo, przypominam, o takim przypadku rozmawiamy.\nZamieszczono: 04 kwie 2018 11:47\nPytania o to dlaczego teraz chce ochrzcić dziecko proszę kierować do ojca tego dziecka. Ja tu nie robie za jego sumienie.\nKażdy z nas ma własne.\nZamieszczono: 04 kwie 2018 12:21\nDziewczyny po co te niepotrzebne wymiany zdań. Chyba wszystkie wiemy o tym jakie w większości przypadków są rodziny biologiczne.\nOjciec biol. jest przecież święcie przekonany, ze skoro się odwołał to dziecko wróci do tatusia. Ma OP wiec jest Bogiem. Wymyślił sobie, że przynajmniej będzie miał z głowy finansowo jedną rzecz - zrobi to za niego RZ na jego warunkach (jego chrzestni) . Czy on myśli o dobrze dziecka ? On jest przekonany, że tak ale nie dopuszcza do siebie tego, że dziecko raczej trafi do RA.\nDobrze byłoby gdyby dziecko trafiając do RA było bez sakramentu, niech nowa rodzina postępuje w/g własnego uznania, ale nie zgodzę się z tym, że fakt chrztu dziecka decyduje o przyjęciu czy odmowie adopcji dziecka. Raczej w moim mniemaniu jest to ostatnia rzecz na którą zwróciłabym uwagę decydując się na dane dziecko.\nDobrze byłoby gdyby ksiądz był rozsądny i odmówił w delikatny sposób (po wcześniejszej prywatnej rozmowie z RZ).


Ekipa remontowa z piekła rodem. Jak rozpoznać partaczy? - WP Dom\nremont mieszkaniaprace remontoweekipa remontowafirma remontowa\nSkargi na przedstawicieli usług remontowych są równie częste jak na obsługę lokali gastronomicznych. Pod tym względem zajmują oni czołowe miejsce na liście roszczeń. Nie zawsze są to oskarżenia słuszne, prawdą jest jednak, że w tej branży fuszerka jest na porządku dziennym. Nie każdy majster czy złota raczka ma bowiem kwalifikacje do wykonywania powierzonych mu prac. Nawet jeśli usłyszysz, że jest w stanie zrobić wszystko, co zaplanowałeś, z przebudową instalacji i wyburzaniem ścian włącznie, sprawdź kwalifikacje osoby, której powierzasz swoje mieszkanie.\n*To cię też zainteresuje: *\nWidział to pan w programie "Usterka"?


Kieliszek do wina różowy AURORA wzór\nKieliszki Happy Days różowe, 2-pak\nKieliszek do gotowania jaj różowy\n19.00 zł teatea\nKieliszek Diament do wina - różowy YE7300070 Dekoracja Domu\nDom I Ogr Elegancki, a przy tym oryginalny kieliszek do wina, piand#281;knie prezentuje siand#281; na stole w jadalni, salonie jak i na tarasie. Doskonaand#322;y do serwowania wina czy wody na przyjand#281;ciach. Wykonany z grubego, przezroczystego szkand#322;a ...\nKieliszek do wina różowy AURORA wzór 1\nKieliszek do wina różowy AURORA wzór 2\nKieliszki akrylowe, różowe - SAGAFORM - 5016261\nPiękny Dom I Wnętrze / Kategorie Urzekające kształtem i barwą dwa eleganckie kieliszki akrylowe Happy Days Sagaform. Piękno i elegancja najwyższej próby w wykonaniu tej znanej i cenionej w świecie marki. Materiał: tworzywo akrylowe Kolor: różowy Pojemność: 25 cl\nCrystal line kieliszek do wina, 300ml, śred.8,5cm, wys.16,5 cm, różowy Kela CI-290448\nKieliszki / Produkty A-Z / Główna Masywny kieliszek ze szkła w kolorze różowym wyróżnia się piękną formą, jest ozdobiony w całości wytłoczeniami. Prezentuje się bardzo efektownie i doskonale sprawdzi się w nowoczesnym wnętrzu w stylu glamour oraz uświetni każdą ...\nKoziol - Kieliszek do wina 400ml Cheers Różowy Koziol\nLampki Do Wina / Kieliszki / Artykuły Barowe / Jadalnia Kieliszek do wina 400ml Cheers: Czy marzyłeś kiedyś o kieliszkach, które nigdy się nie stłuką? Jeżeli tak to mamy dobrą wiadomość. Marka Koziol spełniła Twoje marzenie i stworzyła unikatową kolekcją nietłukących się szklanek, ...\nKieliszki do szampana Club, różowy i zielony - SAGAFORM - 5015264\nPiękny Dom I Wnętrze / Kategorie Unikatowy i zaskakujący zestaw dwóch kieliszków do szampana z unikatowej serii Club. Piękno i elegancja najwyższej próby w wykonaniu znanej i cenionej w świecie marki Sagaform. Projekt: Matz Borgström Materiał: ręcznie ...


Lem w walce z hejterami - Cyfrowa\nPierwszym projektem organizacji jest akcja „#OgarnijHejt!!” W kampanii społecznej Arkadiusz Jakubik pyta uczestników „co powiedzieliby swojemu hejterowi, gdyby mogli go spotkać?”. Występuje w niej także maka nastolatka, który z powodu interentowego zaszczucia przez hejterów popełnił samobójstwo.\n– Człowiek w XXI w. otoczony jest technologią, ale nie zawsze wie, jak wykorzystać ją dla swojego dobra. To nasza rola. Stawiamy na edukację w zakresie bezpieczeństwa dzieci w sieci, prywatności, e-administracji, wykorzystania innowacji w samorządach, czy przeciwdziałamy wykluczeniu cyfrowemu osób starszych – podają założyciele.


Odszedł Jerzy Jurka | Linkblog bioinformatyków\nOdszedł Jerzy Jurka\nBy Anna Muszewska / Październik 3, 2014 / Felietony / Dodaj komentarz\nNiecierpliwie buszując w sieci w poszukiwaniu ogłoszenia o kolejnej konferencji Genomic Impact of Eukaryotic Transposable Elements trafiłam na nekrolog Jerzego Jurki. Miałam niezwykłą przyjemość uczestniczyc w dwóch z trzech edycji tych spotkań, które organizował dwuosobowy tandem złożony właśnie z Jerzego Jurki i nieodłącznej Joli Walichiewicz. Środowisko naukowców zgromadzonych wokół Jerzego założyło czasopismo Mobile DNA. Jerzy był jednym z ważniejszych współczesnych badaczy transpozonów.\nJerzy nie tylko odniósł sukces jako autor prac o nowych typach transpozonów u zwierząt ale też utworzył instytut naukowy, najważniejsza na świecie bazę sekwencji referencyjnych transpozonów, wspomagał i współpracował z badaczami podejmującymi najbardziej szalone tematy. W czasach, gdy Jerzy rozpoczynał dzialalność transpozonową nikomu nie śniło się to, co dziś wiemy o wpływie transpozonów na funkcjonowanie i ewolucję organizmów jądrowych.\nJerzy aktywnie wspierał Polaków i innych imigrantów przyjeżdzających do Stanów. Pamiętając o własnych trudnych początkach chciał wspierać młodszych. Był przyjacielski, wspierający i otwarty.\nTagi: antropologia, ewolucja, genom, Jerzy Jurka, kariotyp, transpozony


GMP Aneks 15 cz. 1 | LAB-EL\nLAB-EL » Dokumenty » Publikacje » GMP Aneks 15 cz. 1\nArtykuł ukazał sie w magazynie POMIAR nr 3/2018\nTen dziwny i niepokojący tytuł, mógłby niejednemu zakłócić spokój dnia, poprzez swój wydźwięk prawny, a z prawem nie ma żartów. W Dzienniku Ustaw z dnia 7 lipca 2017 r., w poz. 1349 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 czerwca 2017 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie wymagań Dobrej Praktyki Wytwarzania, wprowadzone zostały aneksy 15 i 16, dotyczące wytwórców i importerów produktu leczniczego, wytwórców, importerów i dystrybutorów substancji czynnej oraz wytwórców i importerów substancji pomocniczej. Rozporządzenie, które weszło w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, podpisał ówczesny Minister Zdrowia Konstanty Radziwiłł.\nJaki związek może mieć firma LAB-EL z Aneksem 15? A jednak może, z racji świadczenia usług walidacyjnych i kwalifikacyjnych dotyczących systemów skomputeryzowanych do monitorowania warunków środowiskowych w hurtowniach farmaceutycznych, środkach transportu oraz w pomieszczeniach produkcyjnych wytwórców produktów leczniczych, substancji czynnej i pomocniczej.\nW niniejszym artykule nie będziemy zajmować się aneksem 16, który dotyczy certyfikacji jakościowej produktów leczniczych, nie będziemy również omawiać tych wymagań aneksu 15, które dotyczą problemów jakościowych związanych z produktem, zajmiemy się wyłącznie wymaganiami aneksu 15 w stosunku do skomputeryzowanych systemów monitorowania warunków środowiskowych.\nW ostatnim okresie wszelkie systemy jakościowe, w tym również związane z omawianymi zagadnieniami bazują na tzw. analizie ryzyka. Zdefiniowanie zagrożeń i określenie tzw. krytycznych cech jakościowych, stanowi podstawowy składnik procesu zwanego zarządzanie ryzykiem. Analizując ryzyka określa się również szanse, które też podlegają procedurom zarządzania. A oto wybrane określenia:\nkrytyczna cecha jakościowa (CQA - Critical Quality Attribute) - właściwość fizyczna, chemiczna, biologiczna lub mikrobiologiczna lub charakterystyka, która powinna posiadać zatwierdzony limit, zakres lub rozkład, zapewniająca oczekiwaną jakość produktu;\nkrytyczny parametr procesu (CPP - Critical Process Parameter) - parametr procesu, którego zmienność wpływa na krytyczną cechę produktu i który należy monitorować i kontrolować w celu zapewnienia, że proces pozwala na otrzymanie produktu o oczekiwanej jakości;\nkwalifikacja instalacyjna (IQ - Installation Qualification) - udokumentowana weryfikacja\npotwierdzająca, że obiekty, systemy i urządzenia, zainstalowane lub zmodyfikowane, są zgodne z zatwierdzonym projektem i zaleceniami producenta;\nkwalifikacja operacyjna (OQ - Operation Qualification) - udokumentowana weryfikacja potwierdzająca, że obiekty, systemy i urządzenia, zainstalowane lub zmodyfikowane, funkcjonują zgodnie z założeniami w oczekiwanych zakresach operacyjnych;\nkwalifikacja procesowa (PQ - Process Qualification) - udokumentowana weryfikacja potwierdzająca, że systemy i urządzenia, działają skutecznie i w sposób powtarzalny w odniesieniu do zatwierdzonego procesu i specyfikacji produktu;\nkwalifikacja projektu (DQ - Design Qualification) - udokumentowana weryfikacja potwierdzająca, że proponowane projekty obiektów, systemów i urządzeń są odpowiednie do zamierzonego celu;\nspecyfikacja wymagań użytkownika (URS - User Requirements Specification) - zestaw wymagań klienta, użytkownika oraz wymagań technicznych niezbędnych i wystarczają-cych do opracowania wykonalnego projektu zgodnie z oczekiwanym sposobem działania;\nzarządzanie ryzykiem - metodyczny proces oceny, kontroli, przekazywania informacji i przeglądu ryzyk dla jakości, prowadzony przez cały cykl życia produktu lub procesu;\nzarządzanie wiedzą - systematyczne podejście, polegające na uzyskiwaniu, analizie, przechowywaniu i rozpowszechnianiu informacji.\nIstota treści aneksu 15\nAneks 15, opisuje wymagania dotyczące kwalifikacji i walidacji, mające zastosowanie dla pomieszczeń, urządzeń, systemów pomocniczych i procesów stosowanych przy wytwarzaniu produktów leczniczych. Zgodnie z wymaganiami Dobrej Praktyki Wytwarzania wytwórca ma obowiązek kontrolowania, przez kwalifikację i walidację, krytycznych etapów poszczególnych działań przez cały cykl życia produktu i procesu. Wszystkie zaplanowane zmiany dotyczące obszarów, urządzeń, instalacji wspomagających i procesów, które mogą mieć wpływ na jakość produktu, powinny być formalnie udokumentowane i ocenione pod kątem ich wpływu na status walidacji lub strategię kontroli. Podejście oparte na zarządzaniu ryzykiem powinno być stosowane w całym cyklu życia produktu leczniczego. Decyzje dotyczące zakresu i stopnia kwalifikacji\ni walidacji, jako części systemu zarządzania ryzykiem, powinny być podejmowane w oparciu\no uzasadnioną i udokumentowaną ocenę ryzyka obszarów, urządzeń, instalacji wspomagających\nTak więc, analiza i zarządzanie ryzykiem stanowią tutaj istotny czynnik, który wymusza niejako sposób zaplanowania i przeprowadzania walidacji i kwalifikacji systemów skomputeryzowanych, podczas całego cyklu życia produktu czy systemu skomputeryzowanego.\nOrganizacja i planowanie kwalifikacji i walidacji\nAneks 15, odnosi się również do organizacji i planowania kwalifikacji i/lub walidacji systemów monitoringu warunków środowiskowych oraz procesów wytwarzania. I tak:\nwszystkie działania kwalifikacyjne i walidacyjne powinny być planowane i powinny uwzględniać cykl życia obszarów, urządzeń, instalacji wspomagających, procesów i produktu;\ndziałania kwalifikacyjne i walidacyjne powinny być prowadzone przez odpowiednio przeszkolony personel, który postępuje według zatwierdzonych procedur;\npodległość służbowa personelu biorącego udział w kwalifikacji lub walidacji powinna być określona w Systemie Jakości;\npowinien być zapewniony nadzór jakościowy nad całym cyklem życia walidacji;\nkluczowe elementy programu kwalifikacji i walidacji w miejscu wytwarzania powinny być jasno zdefiniowane i udokumentowane w Głównym Planie Walidacji (GPW) lub równoważnym dokumencie;\nGPW lub równoważny dokument powinien definiować system kwalifikacji i walidacji oraz zawierać albo odnosić się co najmniej do:\npolityki kwalifikacji i walidacji;\nstruktury organizacyjnej, określającej zadania i odpowiedzialność w zakresie kwalifikacji i walidacji;\nzwięzłego opisu obszarów, urządzeń, instalacji wspomagających, procesów oraz statusu ich kwalifikacji i walidacji w miejscu wytwarzania;\nkontroli zmian i kontroli zarządzania odchyleniami w trakcie kwalifikacji i walidacji;\nwytycznych dotyczących opracowania kryteriów akceptacji;\nodesłań do istniejących dokumentów;\nprogramu i metodyki kwalifikacji i walidacji, w tym rekwalifikacji, jeżeli ma to zastosowanie.\nw przypadku dużych i złożonych projektów jest wskazane opracowanie odrębnych planów walidacji;\nw działaniach kwalifikacyjnych i walidacyjnych powinno stosować się podejście oparte na Zarządzaniu Ryzykiem. Ocena ryzyka powinna być powtarzana, jeżeli zachodzi taka konieczność w miarę nabywania wiedzy i doświadczenia, uzyskanych na podstawie zmian wprowadzonych w fazie projektowej lub w trakcie rutynowej produkcji. Sposób, w jaki ocena ryzyka została użyta do wsparcia działań kwalifikacyjnych i walidacyjnych, powinien być jasno udokumentowany;\npodczas prac kwalifikacyjnych i walidacyjnych powinny być przeprowadzane odpowiednie kontrole w celu zapewnienia integralności wszystkich uzyskanych danych.\nWszystkie działania kwalifikacyjne i walidacyjne powinny być odpowiednio dokumentowane, dlatego też aneks 15 zawiera wymagania dotyczące dokumentacji, bo jak ktoś mądry kiedyś powiedział „wszystko, co nie jest zapisane jest plotką”.\ndobra praktyka dokumentacyjna odgrywa ważną rolę we wspieraniu zarządzania wiedzą przez cały cykl życia produktu;\nwszystkie dokumenty opracowane w trakcie kwalifikacji i walidacji powinny być zatwierdzone i autoryzowane przez odpowiedni personel zgodnie z Farmaceutycznym Systemem Jakości;\nw złożonych projektach walidacyjnych należy określić powiązania między dokumentami;\npowinny być opracowane protokoły walidacyjne definiujące krytyczne systemy, atrybuty i parametry oraz związane z nimi kryteria akceptacji;\ndokumenty kwalifikacyjne mogą być wspólne, tam gdzie jest to odpowiednie, np. kwalifikacja instalacyjna i operacyjna;\njeżeli protokoły walidacji lub inna dokumentacja są dostarczane przez stronę trzecią świadczącą usługi w tym zakresie, odpowiedni personel wytwórcy, przed ich zatwierdzeniem, powinien potwierdzić ich adekwatność i zgodność z procedurami wewnętrznymi wytwórcy.\nW kolejnym wydaniu magazynu Pomiar, przedstawiona zostanie druga część artykułu poświęconego aneksowi 15, zamieszczonemu w Dzienniku Ustaw z dnia 7 lipca 2017 r., w poz. 1349 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 czerwca 2017 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie wymagań Dobrej Praktyki Wytwarzania.\nW Dzienniku Ustaw z dnia 7 lipca 2017 r., w poz. 1349 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 czerwca 2017 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie wymagań Dobrej Praktyki Wytwarzania.\nOstatnie aktualizacja: 2019-11-21 10:31:22


Pogoda dla Opatówka na 23 lipca 2021 - meteo.interia.pl\nPogoda dla Opatówka na 23 lipca 2021\nCzwartek, 22 lipca (04:33) Aktualizacja: Piątek, 23 lipca (04:30)\nW piątek 23 lipca, w Opatówku będzie częściowo słonecznie.\nCzeka nas kolejny bardzo ciepły dzień. Najniższą temperaturę nad ranem zanotujemy około godziny trzeciej, wyniesie ona 15 stopni Celsjusza. Od tego momentu będzie ona rosła i około godziny siódmej termometry wskażą o jeden stopień więcej. Maksymalną temperaturę 24 ºC termometry wskażą o godzinie siedemnastej, a odczucie ciepła będzie nieznacznie, o 1 stopień wyższe. Wieczorem temperatura zacznie spadać i o 22:00 termometry pokażą nadal 20 stopni Celsjusza.\nPrognozowany jest słaby wiatr wiejący z prędkością 9 km/h. Rano, przed południem i po południu powieje z zachodu, a później z kierunku północnego.\nSłońce wzejdzie o 4:56, a zajdzie o 20:49. Dzień potrwa 15 godzin i 52 minuty i będzie krótszy od najdłuższego dnia w roku o 48 minut.\nZachód Księżyca nastąpi o 3:25, a ponownie wzejdzie on o 21:01. Dla osób wrażliwych na jego oddziaływanie podajemy, że nasz satelita będzie widoczny w 99 procentach i zbliży się do pełni, która będzie miała miejsce następnego dnia. Jednocześnie Księżyc był w środę w perygeum, czyli najbliżej Ziemi.


Prezydent Aleksandra Dulkiewicz: - Czuję się dobrze. Bardzo wszystkim dziękuję za serdeczne myśli Gdańsk - oficjalny portal miasta\nW piątek, 4 grudnia, prezydent Gdańska poinformowała, że zachorowała na Covid-19. Dzień później mówiła o swoim stanie zdrowia i dziękowała za wiele serdecznych myśli i życzeń szybkiego powrotu do zdrowia. - Czuję się dobrze, ale jest coś dziwnego, gdy nie ma się smaku i węchu. Na razie to jedyna dolegliwość - mówiła Aleksandra Dulkiewicz.\nPrezydent Gdańska Aleksandra Dulkiewicz dziękowała za życzenia powrotu do zdrowia\nW sobotę, 5 grudnia, po godz. 9.30 rozpoczęło się ogłaszanie on-line wyników Budżetu Obywatelskiego 2021. Wzięła w nim udział m.in. prezydent Gdańska Aleksandra Dulkiewicz, która dzień wcześniej na swoim profilu na FB poinformowała, że zachorowała na Covid-19.\nPrezydent została zapytana o stan zdrowia.\n- Przede wszystkim bardzo bardzo chcę podziękować wszystkim, bo spłynęła na mnie lawina serdecznych myśli i życzeń szybkiego powrotu do zdrowia. Jest w nas bardzo dużo serdeczności i życzliwości dla drugiego człowieka. Tylko chyba za rzadko o tym mówimy.\nCzuję się dobrze, ale jest coś dziwnego, gdy nie ma się smaku i węchu. Na razie to jedyna dolegliwość. Trochę jestem zmęczona, trochę szybciej poszłam spać, zaraz po cudownym koncercie Actus Humanus. Jeszcze raz dziękuję wszystkim. Wielkie serce dla Was.\npowiedziała prezydent Dulkiewicz.\nZOBACZ WYPOWIEDŹ PREZYDENT DULKIEWICZ\nW piątek, 4 grudnia, na swoim profilu na FB pisała:\nKochane & Kochani\nUpolował i mnie, przed chwilą dowiedziałam się, że jestem zakażona wirusem COVID-19. Czuję się dobrze, jedynie potrawy straciły smak i zapach. Będę pracowała pozostając w zaciszu domowym.\nWbrew optymistycznym głosom wirus nie jest w odwrocie, a wszystkie jego skutki dziś trudno oszacować. Pewnie nie wiecie, że w Miasto Gdańsk w listopadzie zmarło 888 osób. To niemal jeszcze raz tyle, co w listopadzie ubiegłego roku. Proszę uważajcie na siebie, zasłaniając usta i noc, dezynfekujcie dłonie, ale przede wszystkim unikajcie zgromadzeń, tłumów w sklepach i spotkań towarzyskich w zamkniętych pomieszczeniach.\nPrezydent zaapelowała też o wzajemną solidarność i ostrożność wobec tych, którzy są najbardziej narażeni na skutki epidemii. Podziękowała także służbom medycznym.\nTroszczmy się o seniorów i osoby najbardziej narażone na zakażenie. A moją wdzięczność i serdeczne myśli kieruję do medyków, pielęgniarek i położnych, diagnostów, pracowników laboratoriów i Sanepidu, rehabilitantów, farmaceutów, salowych i wszystkich tych, którzy troszczą się o nasze zdrowie i życie! Dziękuję też wszystkim służbom miejskim, dzięki którym w tym trudnym czasie funkcjonujemy normalnie.\nPrezydent Aleksandra Dulkiewicz ma zamiar pracować zdalnie w okresie odosobnienia, o ile będzie to możliwe. I tak, w sobotę 5 grudnia o godz. 9.30 - zgodnie z wcześniejszymi planami - prezydent Gdańska weźmie udział w konferencji prasowej poświęconej wynikom głosowana nad Budżetem Obywatelskim. Zamiast uczestnictwa osobistego, będzie to oczywiście udział zdalny.