Prof. Legutko: język Unii Europejskiej to język kłamstwa – XII Kongres Polska Wielki Projekt\nDebata „Przyszłość europejskiej prawicy. Jaka rola Polski?” odbyła się podczas wrześniowego kongresu Polska Wielki Projekt w 2021 r. Debata został przedstawiona w ten sposób, że pod imieniem i nazwiskiem prelegenta znajduje się jego wypowiedź.\nCechą uderzającą w tej chwili w Unii Europejskie jest język. Powiem wprost, to jest język kłamstwa, język, który mistyfikuje rzeczywistość. Mówi się na przykład, że wszystkie państwa członkowskie są równe i cały czas się to powtarza. To jest oczywiście nie- prawda i każdy o tym wie. To jest niemożliwe. Mówi się, że łączy nas pewna wspólnota europejska. To też nie jest prawda. Unia Europejska jest zdominowana przez lewicę, to lewica rządzi Unią Europejską, partie lewicowe, politycy lewicowi narzucają swój punkt widzenia. To jest instytucja bardzo polityczna, mówię o wszystkich instytucjach europejskich, a więc tym samym bardzo partyjna. Mówi się o rządach prawa, gdy tymczasem praktyką codzienną Unii Europej- skiej jest łamanie reguł i zapisów traktatowych. To nie jest coś, co się zdarza okazjonalnie, to jest praktyka nagminna. Takich przykładów mógłbym wymieniać znacznie więcej. Żyjemy dziś w tej retoryce, która nam zasłania rzeczywistość. Jedną z pierwszych rzeczy, jakie powinniśmy zrobić, to dobrze opisać Unię taką, jaka ona jest, jak funkcjonuje. Trzeba to zrobić bez tej retorycznej otoczki, bez tego niemal religijnego unoszenia się nad jej wspaniałością. Tak jak opisujemy maszynę, tak jak opisujemy ustrój w jakimkolwiek kraju, tak powinniśmy również opisać Unię Europej- ską. Najpierw poproszę naszego pierwszego gościa pana Todda Huizingę, autora doskonałej książki wydanej przed kilku laty pt. Nowa pokusa totalitarna: Globalne zarządzanie i kryzys demokracji w Europie. To jest książka o Unii Europejskiej. Nie ukrywam, że jej lektura zrobiła na mnie wielkie wrażenie. Jaka jest pańska diagnoza kryzysu Unii Europejskiej? Czy coś się zmieniło od czasu publikacji książki?\nTrudno powiedzieć, czym jest Unia Europejska, po- nieważ istnieje tak dużo interesów, wartości i celów, które współistnieją w Unii. Unia jest projektem bezprecedensowym, czymś, co nigdy wcześniej nie miało miejsca. Z jednej strony nie jest organizacją międzynarodową, z drugiej nie jest też państwem federalnym. Unia to przecież nie Stany Zjednoczone Europy. Państwa członkowskie Unii nadal istnieją jako niezależne podmioty, narody. Kiedy się nad tym zastanowić, to Unia Europejska jest projektem suprenarodowym. Realizuje ona projekty w pań- stwach członkowskich, a jednocześnie wykonuje władzę suprenarodową na poziomie ponad państwami członkowskimi. Jest autorką projektu pokoju i dobrobytu, który nie ma precedensu. Cały projekt europejski, jego dusza i serce, to właśnie supranacjonalizm, czyli coś, co wywodzi swoje ist- nienie jeszcze z popiołów II wojny światowej, kiedy to zaistniała bardzo silna determinacja, by wojna już nigdy nie zniszczyła Europy. Tak właśnie powstała Unia Europejska, tak tworzył się projekt europejski. Unia Europejska to byt supranarodowy, ale bardzo ambitny. Unia postrzega swoje podejście ponadnarodowe nie tylko jako kwestię samej Europy, lecz również jako nowy sposób wprowadzania porządku globalnego, przy czym rozszerzenie władania ponadnarodowego unijnego na cały świat miałoby wprowadzić pokój na całym świecie i zapanować również nad suwerennościami poszczególnych krajów.\nW jaki sposób budować tę supranarodową, po- nadnarodową demokrację jako model dla całego świata? Jak miałoby to działać? Warto pamiętać, że instytucje europejskie są zupełnie inne niż inne porównywalne instytucje w narodach suwerennych. Unia jest tak zachwycona ponadnarodowym rządem, który sprawuje, że wygenerowała cały szereg hybrydowych instytucji, jak chociażby Parlament Europejski. Jest to parlament, tak jak parlamenty w państwach krajowych, ale jednocześnie nie jest odpowiednikiem parlamentów krajowych w żadnym znaczeniu. Parlament Europejski nie inicjuje projektów ustawodawczych, bo to prawo ma Komi- sja Europejska, ale razem z Radą Europejską akceptuje różne propozycje i strategie autorstwa Komisji Europejskiej. Jeśli chodzi o Parlament Europejski, powiedziałbym, że tutaj głównym wyróżnikiem jest to, że nie ma partii większościowej, która byłaby partią założycielką rządu i nie ma jasno zdefiniowanej opozycji. W gruncie rzeczy wszyscy współrzą- dzą razem w systemie hybrydowym władztwa po- nadnarodowego. Chociaż polityka zagraniczna ma być rzekomo domeną państw członkowskich, sama Unia Europejska stała się ogromnym uczestnikiem gry w polityce zagranicznej. Organizuje comiesięczne spotkania Rady Ministrów Spraw Zagranicznych i ma tak zwanego wysokiego przedstawiciela Unii Europejskiej do spraw polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, który jest de facto ministrem spraw zagranicznych Unii Europejskiej. Tak samo istnieje korpus dyplomatyczny. Jest unijne Ministerstwo Spraw Zagranicznych w postaci służby działań ze- wnętrznych. Jako były dyplomata amerykański mogę powiedzieć, że z perspektywy każdego dnia Unia Europejska dla polityki amerykańskiej jest rów- nie ważnym podmiotem w polityce zagranicznej, co Niemcy, Francja czy Wielka Brytania. Pomyślmy o tym chwilę, ponieważ jeden z najważniejszych podmiotów na scenie polityki zagranicznej i całego świata, to byt, który nie jest ani państwem, ani nie ma formalnego MSZ-u, ani formalnego korpusu dyplomatycznego, a jednocześnie ma możliwość tworzenia i realizowania polityki zagranicznej prowadzonej przez byt, który nie do końca jest zdefiniowany i nie do końca jest konsultowany. I to jest właśnie sedno problemu.\nTen pomysł jest utopijny. Unia Europejska to jest utopia, która ma bardzo dobre chęci. Jest to miękka utopia, ale jednak utopia, tak samo jak kiedyś idee fa- szystowskie czy komunistyczne były utopijne i niewy- konalne w praktyce. Ta utopia stara się dostosować obywateli do pewnego ogólnego marzenia politycz- nego raczej niż vice versa. Jest to projekt polityczny, który odbiega od kluczowego projektu, w którym de- mokracja to system prób i błędów, który jest weryfi- kowany i na który obywatele mają wpływ. Tutaj siła rządu wywodzi się od nas, narodu. To my, naród, suweren, jesteśmy źródłem siły polityków. Tymczasem rzeczywiście zachodnia idea demokracji to podział władz, zapobieganie koncentracji władzy w rękach niewielu ludzi, aby ostatecznie zapobiec tyranii. Unia Europejska takich mechanizmów nie przedstawia.\nUnia Europejska jest niewystarczająco demokra- tyczna, niewystarczająco odpowiada przed własnymi obywatelami. To taka kwadratura koła. Ludzie głosu- ją na rzecz pewnej rządności ponadnarodowej, na którą później nie mają wpływu. Wpływ na nią mają instytucje europejskie. Oczywiście mamy bezpo- średnią wybieralność deputowanych do Parlamentu Europejskiego, ale jest to inny parlament, jak mówi- łem przed chwilą, i ludzie nie do końca wiedzą, jak tam się toczą głosowania, w imię jakich interesów. To prowadzi mnie do początkowego pytania: czym jest Unia Europejska? Mogę powiedzieć z własne- go doświadczenia, że większość ludzi naprawdę nie ma pojęcia, czym jest Unia Europejska. Większość Europejczyków nie wie, na czym ona polega. Nawet bardzo proeuropejscy aktywiści często nie wiedzą, co to jest, bo jest ona zbyt złożona, zbyt nieprzejrzysta. Nawet jeśli zagłosuje się na liderów europejskich, to deficyt demokracji i tak nie zostanie zaleczony. Trud- no jest sobie wyobrazić, w jaki sposób wprowadzić w tej strukturze odpowiedzialność demokratyczną. To pokazuje w sposób jak najbardziej dobitny te nie- demokratyczne cechy Unii Europejskiej. Jest nieprzej- rzysta i niespenetrowana w swojej nieprzejrzystości, dlatego trudno o kontrolę wewnętrzną. W związku z tym wymagałaby ona dogłębnej reformy. Czy jest do niej zdolna? To jest już inne pytanie.\nOni mogą zrobić wszystko, ponieważ nie są przez wyborców rozliczani. A ich wyborców to, co się dzieje w Polsce, specjalnie nie interesuje. To jest argument, który trzeba powtarzać, kiedy słyszy się opinie, że oto Parlament Europejski coś przegłosował, czy wyraził jakieś zdanie w rezolucji i że to jest głos przedstawi- cieli ludu europejskiego, a tym samym głos europej- ski. Nie, nie jest. Mówi się bardzo często, że Unia to jest nie tylko pewien system instytucjonalny tylko unia wartości, co zresztą jest zapisane w artykule 2.\nJeśli ta charakterystyka Unii Europejskiej jest słusz- na, a myślę, że jest, to niemożliwa jest jej reforma w kierunku większej demokratyzacji. Chyba że Unia Europejska stanie się państwem, a państwem się nie stanie. Kierunek ewentualnych zmian mógłby polegać na doprecyzowaniu tego, czym Unia Euro- pejska może być, żeby zachowała te wszystkie za- sady, jakie są zachowane w państwach członkow- skich. Na przykład rozdział władz, którego w Unii nie ma. Chciałbym jeszcze dodać słowo o Parlamencie Europejskim. Jesteśmy najbardziej demokratycznym parlamentem świata, to są słowa, które często słyszymy w Brukseli czy w Strasburgu, w siedzibie Parlamentu Europejskiego. To są znowu kolejne sło- wa nieprawdziwe, ponieważ Parlament Europejski, mimo że jest wybierany w powszechnych wyborach, wybiera posłów, którzy są nieodpowiedzialni przed swoimi wyborcami. Jeżeli Parlament Europejski ma powiedzmy siedmiuset członków, z których mniej więcej pięćdziesięciu jest z Polski, to znaczy, że około sześciuset pięćdziesięciu posłów może decydować o tym, co się dzieje w Polsce, nie będąc w żaden spo- sób odpowiedzialnymi przed polskim elektoratem.\nPan profesor Legutko mówi w zasadzie rzecz nastę- pującą. Kiedy patrzę na instytucje Unii Europejskiej, widzę, że są one coraz mniej europejskie zarówno jeśli chodzi o idee, które są dla instytucji paliwem, pokarmem, jak i zasady, którymi powinny się one kierować, jak trójpodział władz, demokratyczne pro- cedury. Należałoby więc postawić pytanie: co takie- go wydarzyło się z europejskim umysłem? Stajemy wobec takiej sytuacji mentalnej, którą opisał Allan Bloom w swojej słynnej książce Umysł zamknięty. Moim zdaniem Unia Europejska uległa swego rodzaju atrofii ze względu na to, że bardzo długo obowiązywała tam politycznie poprawna, antyeuropejska de facto myśl lewicowa, którą narzuciła inteligencja czy intelektualiści lewicowi opinii publicznej w Europie. Umysł europejskiej cierpi dzisiaj na taką wielona- rządową chorobę, której zasadniczym powodem jest chęć wykasowania tożsamości historycznej. Tę chęć, tę wolę anihilacji, unicestwienia duchowego instytucje europejskie wykazują we wszystkim, co robią. Kiedy instytucje robią coś źle, kiedy popełniają jakiś błąd, być może nie od razu się to w jakikolwiek spo- sób odbija na sytuacji, ale historia zawsze przedstawi rachunek. Dziś, niemal dwadzieścia lat po wprowadzeniu traktatu konstytucyjnego, historia wystawia za ten traktat Europie rachunek. Szczególnie w jednym punkcie, mówię tu o artykule 2, który przed chwilą zacytował pan profesor Legutko. To jest artykuł, w którym jest mowa o wartościach Unii Europejskiej. Dzisiaj historia wystawia rachunek za to właśnie i czyni to poprzez Europę, która jest wyrażona i repre- zentowana przez pewne narody pełne cnót, choćby Polskę. W ten sposób zgłasza poważną krytykę nie tylko wobec samego sposobu zarządzania administracją w Unii Europejskiej, ale w ogóle wobec całego podejścia teoretycznego, które Unia przyjmuje.\nWiele problemów tego umysłu europejskiego, czyli de facto społeczeństwa europejskiego, bierze się właśnie z tego artykułu 2, w którym brak jakiejkolwiek wzmianki o tradycji religijnej, o dziedzictwie judeochrześcijańskim. Dlaczego Jan Paweł II tak bardzo walczył o to, choć niestety na próżno, by taka wzmianka tam się pojawiła? Robił to nie tylko w obronie naszej tradycji religijnej, co jest całkowicie słuszne, ale również dlatego, iż rozumiał lepiej i wcze- śniej niż wszyscy pozostali, że jeśli Europa zlikwiduje swoje tradycje religijne, swoją tradycję, swoją historię, to stanie się pustką duchową. Ten artykuł, który nosi tytuł Wartości Unii, wylicza ileś zasad, pozytywnych wartości, mówi o godności człowieka, o demokracji, o równości, o roli prawa, o poszanowaniu praw człowieka, w tym również praw mniejszości. W tym artykule czytamy, że wartości te są wspólne wszystkim państwom członkowskim. Są one w społeczeństwie opartym na pluralizmie, niedyskryminacji, tolerancji, sprawiedliwości, solidarności oraz równości kobiet i mężczyzn. No i w porządku, jest to jak najbardziej stosowna lista. Na pewno można się na nią zgodzić. Gdzie mamy te fundamentalne wartości będące podstawą zachodniej cywilizacji? Gdzie one są w tym artykule? Cnota, prawda, własność, wolność i nienaruszalność człowieka, poczucie transcendencji, tradycja religijna, tożsamość historyczna narodów europejskich? Tego wszystkiego w tym artykule nie ma. Ten artykuł, jak mówił profesor Legutko, jest swego rodzaju deklaracją, ale też jakimś zastraszeniem, ponieważ on się wiąże dokładnie z artykułem 59, według którego, jeżeli Rada stwierdzi wyraźne ryzyko poważnego naruszenia przez państwo członkowskie wartości, o których mowa w artykule 2, to ta właśnie Rada może podjąć pewne sankcje wobec tego pań- stwa. Ten przepis ma mieć działanie odstraszające, ale tylko wobec państw członkowskich, wobec po- szczególnych narodów, ponieważ sama Komisja czy Rada, czy też Parlament jako ustawodawcy wspólnie czy prawodawcy, traktują siebie jako legibus solutus, czyli instytucje będące ponad prawem przez siebie stanowionym. To jest według mnie zasadniczy pro- blem. Instytucje europejskie wyposażyły się, i to jak najbardziej słusznie co do zasady, w narzędzia, któ- re mają zapobiegać naruszaniu wartości europejskich. Tym, kto ma ustalić, że zasady są naruszone, jest prawodawca, czyli albo Rada, albo Komisja, albo Parlament. Pamiętajmy, że ten prawodawca, to jest pewien zbiór instytucji politycznych i w związku z tym on sam porusza się wewnątrz pewnej dynami- ki politycznej, a przez to może być stronniczy. Może przyjmować pewne ideologiczne czy polityczne stanowiska, które będą sprzyjały jednej stronie, a szkodziły drugiej. Kto ma stanowić, że doszło do narusze- nia? Kto ma nakładać sankcje? Ten zapis już nie jest tylko problemem, ale wręcz powodem do podejrzeń. To jest ogromne zagrożenie nie tylko dla całej Unii, ale w ogóle dla europejskich wartości obywatelskich.\nTe instytucje mówią nam dzisiaj tak: „Spójność Unii Europejskiej jest niszczona, zagrażają jej te siły polityczne i te państwa, które sprzeciwiają się dyk- tatowi Parlamentu i Komisji”. Ponieważ Parlament i Komisja są instytucjami europejskimi, którymi zarządza sojusz partii ludowej i komunistów, to jasne jest, że te siły polityczne, które będą sprzeciwiały się dyktatowi tych instytucji, znajdą się po drugiej stronie sceny politycznej, a będą to siły konserwatywne czy liberalno-konserwatywne. To będą siły, które przejawiają się w narodach, w państwach, choćby w Grupie Wyszehradzkiej, ale nie tylko. Instytucje mó- wią teraz tak: „Spójność Unii jest zagrożona, a winę za to ponoszą ci, którzy sprzeciwiają się tej większości”. Tyle że jest to stwierdzenie z gruntu fałszywe, dlatego że rzeczywistym powodem tego rozdarcia jest sama Unia Europejska. Nie Polska, nie Grupa Wyszehradz- ka czy jakiekolwiek inne strony, które po prostu reagują na pewne błędy, które Unia Europejska popełnia. Niezrozumienie tej prawdziwej przyczyny wiąże się z dużym ryzykiem. Ale z dużo większym ryzykiem wiąże się wskazywanie nieprawdziwej przyczyny po to, by ukryć własne błędy, czy zakamuflować swoje ideologiczne intencje. A tak właśnie postępują instytucje europejskie. To stara komunistyczna teoria stale powtarzanego kłamstwa, które ma zamaskować rzeczywiste zamiary. Pan ambasador Huizinga mówił o tym w swoim wystąpieniu. Oczywiście to jest rów- nież teoria kozła ofiarnego. Dzisiaj takimi kozłami są Polska czy Węgry, a jutro, jak bardzo trafnie zauważył pan ambasador Przyłębski, może to dotknąć każde- go innego kraju, który nie będzie chciał podporząd- kować się tej aroganckiej ideologii przeważającej w instytucjach europejskich. Modus operandi tych- że instytucji jest tym, co ja określam jako nihilizm. Nihilizm i teoretyczny i praktyczny, ponieważ jest tu wyraźny zamiar unicestwienia duchowej tradycji Unii Europejskiej i chęć zastąpienia jej pewną pustką de- konstrukcyjną ponowoczesności i technobiurokracji. Umysł europejski zakażony jest wirusem nihilizmu.\nPolska jest krajem, który ostatnio bywa przedmio- tem niesłychanej krytyki w Parlamencie Europej- skim. Rzeczywiście mamy problem z tymi wolnymi dziennikarzami, bo oni są zastraszani, są obrażani, grozi się im wyrzuceniem z zawodu. Ale to nie są ci dziennikarze, o których mówi rezolucja Parlamentu Europejskiego. To ci dziennikarze, którzy są raczej nastawieni prawicowo. Oni mają bardzo trudną sy- tuację. To samo dotyczy sędziów, prawników, któ- rzy są przedmiotem niesłychanie brutalnego ataku w Polsce. Ale Komisja, Parlament nie są już tym za- interesowani. To jest przykład tej stronniczości. Par- tia VOX w czasie ostatniej kampanii wyborczej była przedmiotem ataków fizycznych. Kandydaci tej partii byli atakowani fizycznie przy, jak rozumiem, życzliwej tolerancji rządu hiszpańskiego. Ja tę sprawę próbo- wałem poruszyć na konferencji przewodniczących w Parlamencie Europejskim. Nic, żadnego zaintere- sowania, nawet specjalnie nie próbowali się tłuma- czyć. Panie profesorze, jak to wygląda z perspektywy partii mniejszościowej?\nRację mają moi przedmówcy i pan, panie profesorze. Większość naszych zgromadzeń w Hiszpanii odbywa się pod ochroną policyjną, ponieważ ludzie rzucają w nas kamieniami, jesteśmy cały czas narażeni na ataki fizyczne, a Unia, jak do tej pory, nigdy się tym nie zainteresowała, nie zwróciła na to uwagi. Ta sytuacja jest absolutnie nie do pogodzenia z zasadami praworządności i demokracji europejskiej. Przygotowałem tutaj kilka myśli na temat nie tyle samej Unii Euro- pejskiej, co raczej moralnych, a nawet duchowych wartości i sytuacji w Europie. W jaki sposób one są w tej chwili uplasowane w Europie, biorąc pod uwagę zwłaszcza sytuację mojego własnego kraju, Hiszpanii i losów mojej partii VOX w Parlamencie Europejskim? VOX to hiszpańska ekspresja nowej prawicy, która w tej chwili dopiero powstaje. Ta nowa prawica bierze pod uwagę obecną sytuację, w której nowa lewica przywłaszcza sobie prawa do moralnej wyższości. Niesłusznie nazywani jesteśmy ekstremi- styczną prawicą i ugrupowaniem narodowościowym, nacjonalistycznym, ponieważ tak naprawdę działamy w sposób w pełni responsywny na wszelkie narusze- nia, na przykład praw pracowniczych. Powstaliśmy w 2014 roku z rozczarowania hiszpańskich obywateli z powodu nieusunięcia wszystkich ustaw wprowa- dzonych przez poprzedni rząd socjalistyczny w Hisz- panii. Chodzi o małżeństwa jednopłciowe, prawo do aborcji i tym podobne przepisy. Z tego powodu powstała nasza partia VOX i działa, aby podtrzymać nasze istnienie jako autentycznej prawicy, która jest zagrożona przez lewicę, ale również przez konkret- ne rządy poszczególnych regionów Hiszpanii. Jed- nocześnie reagujemy na rozbudowanie się wpływu Unii Europejskiej jako bytu ponadnarodowego, który umacnia swoje wpływy. Opowiadamy się przeciwko neomarksistowskiej ideologii, która tak naprawdę kreuje podziały mężczyzn, kobiet.\nDzietność w Hiszpanii spadła o 40 proc. w sto- sunku do realnej stopy zastąpienia. Jesteśmy więc u progu kryzysu demograficznego, ale także kryzysu związanego z napływem migrantów. Demograficzne samobójstwo to najbardziej autentyczne zagrożenie. Obecna kultura konsumeryzmu zaburza nasze postrzeganie przeszłości, kładzie nas w cieniu zarzutów dotyczących homofobii. Edmund Burke napisał kie- dyś, że naród to partnerstwo pomiędzy tymi, którzy żyją, tymi, którzy już odeszli, i tymi, którzy dopiero zostaną urodzeni. To partnerstwo zostało w poważ- nym stopniu zaburzone i zachwiane w Europie XXI wieku. Nasze motto dziś brzmi: carpe diem, żyj tak, jakby jutra nie było. Jednocześnie niektórzy zapomi- nają o tym, że teraźniejszość nie istnieje bez prze- szłości. Teraźniejszość jest również wspomnieniem przeszłości i wyglądaniem ku przyszłości. Mamy w tej chwili dzietność na poziomie 1,15 w Hiszpanii i nadal ona spada. Mamy 3,5 miliona mniej ludzi w wieku od 30 do 40 lat niż dwadzieścia lat temu. Za kilka dekad będziemy mieli coraz mniej młodzieży, a coraz wię- cej emerytów. Kto utrzyma starzejące się społeczeństwo?\nCzęsto zapominamy o świętości życia człowie- ka. W Hiszpanii od 2009 roku aborcja jest dostęp- na dla wszystkich, niemal na każde życzenie. Jed- nocześnie świętość życia ludzkiego i jego ochrona były kiedyś podstawowymi wartościami europejski- mi, które nie pozwalały na akceptowanie ani sepu- ku, ani samobójczych misji prowadzonych choćby przez dżihadystów. Kolonizacja przez Hiszpanów Ameryki Południowej położyła kres masowym ofia- rom z ludzi składanym przez wcześniejsze narody. Doktor Jérôme Lejeune powiedział, że jakość cy- wilizacji mierzy się przez szacunek wobec tych naj- bardziej bezbronnych. Jesteśmy przerażeni, kiedy słyszymy, że wśród Aborygenów australijskich mor- dowano do 30 proc. nowo narodzonych dzieci, aby dokonać kontroli populacji. Natomiast w Europie 20 proc. dzieci nie dożywa porodu ze względu na abor- cję. Odzwierciedleniem kryzysu modelu rodziny jest również eutanazja. W tej chwili w Hiszpanii zawiera się 40 proc. mniej małżeństw niż jeszcze kilkanaście lat temu. Europejczycy już nie są w stanie obiecać sobie dozgonnej wierności. Pary żyjące w związkach nieformalnych nie mają aż tylu dzieci i często mają również problemy z właściwym wychowaniem tych nielicznych. Życie postrzegane jest jako romantyczna wolność ludzi dorosłych. W związku z tym elity w Europie, Unii Europejskiej stwierdziły, że lukę demograficzną łatwo zapełnić migracją. Tak się to tłumaczy. Ze względu na bliskość geograficzną emigra- cja będzie napływa zwłaszcza z wybrzeży Afryki, które leżą zaledwie trzynaście kilometrów od południowych wybrzeży Hiszpanii. Dochody na głowę mieszkańca w Europie są siedemnaście razy większe niż w przy- padku obywateli poszczególnych państw afrykań- skich. W tej chwili mamy do czynienia z depopulacją Europy. Tymczasem ludność Afryki będzie wzrastała kilkunastokrotnie. W związku z tym presje migracyjne są nie do uniknięcia. Może to doprowadzić do dre- nażu naszych systemów opieki społecznej, ponieważ pracownicy są stosunkowo nisko wykwalifikowani i często niechętnie podejmują działalność zawodową. W związku z tym niegenerowany jest do- chód, a zaciągane są pewne świadczenia społeczne. Również nie wszyscy migranci chcą się asymilować z Europą. Zresztą Europa sama pogardza swoją przeszłością, dlaczego ma więc oczekiwać, że migranci przyjmą wartości i kulturę europejską. Nie. Europa uważa, że trzeba w pełni szanować kultury napły- wowej ludności. Jest taka teoria ojkofobia i ojkofilia, albo nienawiść do swojej przeszłości, albo dumna ze swojej przeszłości. To samo dotyczy ludności na- pływowej. Mamy strefy zasiedlone przez migrantów, choćby muzułmańskich, do których się nie wchodzi. Widzimy to we Francja, w Szwecji. Każdy, kto sprze- ciwia się Europie wielokulturowej, będzie nazwany od razu rasistą. Różnorodność została w tej chwili wyniesiona do wartości dobra samego w sobie, dobra najwyższego. Ale różnorodności nie widzimy ani w Norymberdze, ani w Marsylii, bo są to obszary ho- mogenicznie muzułmańskie. Chrześcijańscy osadni- cy uciekają stamtąd albo się islamizują. Giovanni Sar- tori powiedział, że nie zmierzamy do Europy, w której będziemy mieli harmonijne łączenie się różnych kultur, zmierzamy raczej do dżihadystycznej Europy. 90 procent muzułmanów żeni się z muzułmankami. Drugie pokolenie muzułmanów francuskich odczuwa siłę oddziaływania krajów pochodzenia swoich rodziców i dziadków jeszcze silniej niż sami rodzice czy dziadkowie. To jest oczywiście bardzo niepokojące w kontekście masowych napływów ludności poza- europejskiej i wielokulturowości. Polska i Węgry ciągle są stawiane pod pręgierzem, bo upominają się o własną tożsamość i chcą pobudzić własną dzietność, a nie zachęcać do migracji z zagranicy. Chcą wzmocnić rodzinę, chcą wzmocnić małżeństwo i ograniczyć aborcję. To powoduje wrogość względem Polski czy Węgier po stronie biurokracji brukselskiej, zwłaszcza w ostatnich latach.\nW tych ostatnich wypowiedziach mieliśmy bardzo krytyczną diagnozę stanu europejskiego ducha. Renato Cristin użył słowa nihilizm, Todd Huizinga w swojej książce mówi o duchowej pustce czy próż- ni, spiritual void, i to są oczywiście sprawy niezwykle ważne. Mamy dość ograniczone instrumenty, by to zmienić. Ja mówię my, my – politycy. Trzeba działać w tym kierunku. Natomiast zastanawiające jest to, co pan profesor Contreras powiedział o hiszpańskiej Partii Ludowej, która nie znalazła w sobie wystarczającej śmiałości, żeby odwrócić radykalne zmiany wprowa- dzone przez lewicę, które zresztą nadal następują.\nTo jest charakterystyczne dla wielu nie tylko partii, ale w ogóle grup, organizacji, być może również du- żej części Kościoła katolickiego. Brak wiary, że moż- na coś zmienić, ponieważ ten świat idzie w jednym kierunku. Mamy tu powtórzenie starej marksowskiej koncepcji nieuchronności historycznej. Czy chce- my, czy nie, musi nastąpić nacjonalizacja przemysłu i zwycięstwo komunizmu na całym świecie. Czy chcemy czy nie, to związki jednopłciowe, trójgende- rowe i tak dalej będą w całym świecie, bo to jest taka konieczność dziejowa. Stąd myślenie lewicowe zdo- minowało Europę i Unię Europejską. Zastanawiam się, czy ten projekt europejski, tak jak on wygląda w tej chwili, nie jest z samej swojej istoty lewicowy. Pan Huizinga mówił o utopii, że to jest tworzenie ja- kiegoś takiego nowego doskonałego porządku i my musimy w to wierzyć. Przypomnę, że w Unii Europej- skiej panuje zasada czy wyznanie wiary, które mówi o nieuchronnie jednoczącej się Europie, ever closer Union. Jeżeli jest ever closer Union, to znaczy, że regu- ły, które obowiązują obecnie, są regułami tymczaso- wymi, i że można je łamać pod warunkiem, że to nas przybliża do tego lepszego świata. Czy ten system, który stworzyliśmy, jest z samej swojej istoty lewicowy i dlatego są takie efekty? Jakie zmiany instytucjonalne są możliwe? Jaka jest rola sił konserwatywnych?\nTo pytanie można postawić inaczej. Czy Unia Europejska może zostać zreformowana? No cóż, moim zdaniem zreformowanie Unii Europejskiej polegałoby na odebraniu części władzy instytucjom europejskim tak, aby była ona tym, czego pragnęli zawsze Europejczycy – organizacją dla bliskiej współpracy politycznej i gospodarczej pomiędzy demokratycz nymi państwami Unii Europejskiej z poszanowaniem suwerenności państw europejskich. Czy moż- na Unię Europejską na ten moduł zreformować? No cóż, uważam, że ten panel mówi o przyszłości prawi- cy europejskiej i roli Polski. Odpowiedź na to pytanie mogłaby być pytaniem: Od czego zależy przyszłość Unii Europejskiej? Podczas poprzedniego panelu mówiono dość dużo na temat możliwości polexitu, możliwości wyjścia Polski z Unii Europejskiej, pod- kreślając jednakże, że ze względu na polską historię i położenie geopolityczne nigdy nie zdecydujemy się na wyjście z Unii Europejskiej, do której aspirowali- śmy. Wśród polskich konserwatystów mamy do czy- nienia z taką silną tendencją, by z determinacją pró- bować reformować Unię Europejską od wewnątrz. Oczywiście podziwiam tę determinację i mam na- dzieję, że możliwa byłaby reforma Unii Europejskiej od środka. Jednakże nie jestem do tego przekona- ny. Ważne jest również to, by pamiętać o innej per- spektywie Polski. Gdy myślimy o Europie Zachodniej, o Wielkiej Brytanii, to wydaje mi się, że przekonanie co do suwerenności narodowej i potrzeby zacho- wania tradycji i kultury, które były podstawowymi motywami brexitu, są bardzo podobne do podsta- wowych motywów, którymi kierują się konserwaty- ści polscy, hiszpańscy czy konserwatyści w innych krajach europejskich. Motywacja jest więc bardzo podobna. Chcemy zachować polską tradycję, pol- ską kulturę, polską suwerenność. Te motywy same w sobie są bardzo zbliżone do tego, co spowodo- wało, że Brytyjczycy postanowili wyjść z Unii Euro- pejskiej. Powstaje pytanie, na które nie miałbym odwagi dać odpowiedzi. Przepraszam, że mówię to jako Amerykanin, ale chciałbym powiedzieć, że więk- szość Europejczyków z Zachodu, ale także w Europie Środkowej i Wschodniej, nie zdaje sobie sprawy, że przyjęcie członków dawnego bloku sowieckiego do Unii Europejskiej, czyli Polski, Łotwy, Estonii, Litwy, na zawsze zmieniło Unię Europejską. To jest jedna z przyczyn, dlaczego Unia Europejska w tej chwi- li stara się walczyć z konserwatywnymi rządami w krajach takich, jak Polska i Węgry. One bowiem odzwierciedlają środkowoeuropejskie poczucie tragicznej historii. Ze względu na tę tragiczną historię państwa te są bardziej wrażliwe na tragedię. Jesteście państwo bardziej wrażliwi, bardziej podejrzliwi wo- bec słabości ludzkiej, ale także wobec premedytacji i perfidii pewnych projektów politycznych. Dlate- go też Polska i Węgry są teraz celem ataków w Unii Europejskiej, gdyż ich historia i ich wiedza płynąca z historii pozwalają im dobrze zrozumieć, jaki jest prawdziwy duch tej ponadnarodowej utopii. Tak na- prawdę to jest dobry znak, że Polska i Węgry są pod- dawane atakom, bo pokazuje to, że trafiacie w sedno. Widzicie, na czym polega problem. Czy konserwatyści w całej Europie, a w kontekście naszej dyskusji w szczególności konserwatyści w Europie Środkowej i Wschodniej, mają determinację i wytrwałość dla pozostania w Unii Europejskiej, po to by ciągle walczyć o reformę? Czy konserwatyści w całej Europie mają odwagę niezbędną do tego, by walczyć, by nie akceptować tej utopii, tego progresywizmu, tego supranocjonalizmu? Prawo i Sprawiedliwość, Fidesz, VOX, to wszystko są znaki odwagi w Europie. Życzę wam zatem powodzenia. Obawiam się jednakże, że prędzej czy później nadejdzie moment podjęcia de- cyzji. Wielu konserwatystów w Europie, którzy w tej chwili wcale nie mówią o wyjściu ich krajów z Unii Europejskich, będzie musiało tę dyskusję podjąć. To będzie musiała być otwarta, pełna debata w środowiskach konserwatywnych w różnych krajach członkowskich Unii Europejskiej.\nNa razie bardzo trudno znaleźć w obrębie Unii Europejskiej konserwatystów, ale rzeczywiście coś się dzieje, jest pewien ruch w tym kierunku. Myślę, że wszelkie działania integrujące siły konserwatywne w Europie powinny być kontynuowane. Jeżeli w poli- tyce nie ma jakiejś wyraźnej przeciwwagi i alternatywy, nie ma takiej siły, z którą należy się liczyć, to oczy- wiście ci, którzy mają władzę, będą robili to, co będą chcieli, tak jak robią do tej pory.\nUpodmiotowienie wschodniej Europy, które na- stąpiło przez ostatnie lata, zmieniło trochę ten pejzaż polityczny. Ze wschodnią Europą mamy ten problem, że z jednej strony są ciągle te rezerwuary konserwatyzmu, a z drugiej są też silne kompleksy jako obsza- ru trochę peryferyjnego. To jest też wykorzystywane przez drugą stronę. Sądzę, że wzmacnianie czy rosnące ambicje realizowane prawem lub lewem, a głównie lewem, przez instytucje europejskie, biorą się stąd, że ich przedmiotem jest wschodnia Europa, która jest trochę gorsza, ale tego się oczywiście publicznie nie mówi. Atak na kraj znajdujący się w obrę- bie Europy Zachodniej było by znacznie utrudniony. Natomiast w przypadku rządów konserwatywnych ze wschodniej Europy ten atak wydaje się czymś na- turalnym. Tych gości trzeba po prostu ucywilizować. My tutaj toczymy też bój o równowagę kulturową w Europie. Profesor Renato Cristin reprezentuje Włochy. Włochy wydają się być takim krajem, który może wyraźnie zmienić tę siłę polityczną. Jeżeli będzie konserwatywny rząd na zachodzie czy południu Europy, to w ogóle inaczej wszystko będzie wyglądać. Jak pan to widzi?\nMyślę, że to pytanie jest bardzo dobrze sformułowa- ne, ale odpowiedź na nie jest niezwykle trudna. We Włoszech nastąpiło tworzenie się pewnego bloku politycznego, kulturalnego, który sam określa się mianem liberalno-konserwatywnego, abstrahując od tego, że termin „liberalny” to nie jest to samo co „liberal”, o którym mowa w Stanach Zjednoczonych. Nasi liberałowie to nie są „liberales”. Nasi liberałowie to są wolnościowcy w sferze rynkowej i konserwaty- ści w sferze zasad. Ten blok rządził Włochami przez wiele lat i do dziś stanowi większość wyborców włoskich, a mimo to od dłuższego czasu on nie rządzi już Włochami. Wcześniej mieliśmy rząd tak zwany ekspercki pod przewodnictwem premiera Montiego. Później rząd lewicowy Renziego, Letta i Gentiloniego. Następnie mieliśmy wybory, wygrała w nich de facto partia, która z całą pewnością ani nie jest libe- ralna, ani konserwatywna, tylko lewicowa. Mówię tu o Ruchu Pięciu Gwiazd. Powstały takie większości konieczne, potrzebne do stworzenia rządu, na którego czele stoi były przewodniczący, prezes Europejskiego Banku Centralnego, Draghi. Ta koali- cja tak naprawdę w żaden sposób nie odzwiercie- dla większościowego głosowania, jakie widzieliśmy w społeczeństwie, bo większość ma blok liberalno-konserwatywny, który w 2004 roku praktycznie zo- stał stworzony i zaistniał w świadomości Włochów i świadomości europejskiej.\nPrzechodząc do Europy, myślę, że mamy dzisiaj do czynienia z pewnego rodzaju obroną zasad przez instytucje unijne. Jest to całkowicie fasadowa obrona, bo za nią kryją się interesy ideologiczne, interesy władzy. Dziś utrzymuje się ona za pomocą propagandy i za pomocą gróźb. Jest to swego rodzaju miękki terror ideologiczny, który znakomicie wpisuje się w tę twardą władzę polityczną. Mówiąc o Polsce, o Węgrzech, o tym, co pozostaje z Grupy Wyszehradzkiej, trzeba powiedzieć, że jest w instytucjach europejskich względem nich pewien strach i pewien zamiar. Strach dotyczy tego, że to, co w tej chwili robią te państwa, niejako poszerzy się i zakazi te kraje bardziej podatne na ideologię europejską. Z drugiej strony jest taki zamiar, by kontrolować, by zdominować nie tylko politycznie czy gospodarczo, ale także ideologicznie i kulturalnie te kraje. Jeżeli komuś leży na sercu los Europy, jako pewnego bytu historycznego, duchowego, jako pewnego zbioru państw i narodów, to warto przywołać artykuł 2 traktatu jako pewien wytrych, który ma prowadzić do innych celów, ma być pewnym narzędziem, żeby potwierdzić tę wolę polityczną, ideologiczną związaną z zamiarem nihilizmu w Unii Europejskiej.\nWrogiem dzisiejszej Europy nie są instytucje europejskie, które z całą pewnością muszą istnieć i działać. Ale to, że dzisiaj działa to w sposób błędny, nieprawidłowy, to w tym de facto kryje się zdrada europejskich wartości. To jest ten główny wróg. Ten nihilizm europejski, w moim przekonaniu, dzisiaj został zinstytucjonalizowany, choć oczywiście nieoficjalnie i nie pod tą nazwą. Mówię tutaj o pewnej teorii, do której musimy się odnieść, o tym paradygmacie europejskim. I tak urzędowy nihilizm chce narzucić takie myślenie narodom europejskim, że metamorfoza jest koniecznością dziejową. W związku z tym one muszą się radykalnie zmienić. Co można zrobić wobec takiego podejścia? Poza samą odpowiedzią teoretyczną, którą tu starałem się zakreślić, to tym rozwiązaniem pragmatycznym, politycznym powinno być, moim zdaniem, ponowne połączenie się tych konserwatywnych sił politycznych, które dziś podzie- liły się na konserwatystów reformatorów i ludowców. Tylko w ten sposób będzie można pokonać ten nienormalny sojusz, tę anomalię w postaci sojuszu obecnie rządzącego Europą. W tej sferze ludowej jest wiele osób, które żywią przekonania konserwatywne, tradycyjne. Trzeba odszukać te osoby, ich wyborców i ich zwolenników, wyprowadzić ich z tego klinczu, który de facto niszczy Europę, czyli sojuszu socjali- stów i komunistów. Polski rząd jest pod tym wzglę- dem wzorem i przykładem. Kiedy mówimy o reakcji na to, co narzuca Unia Europejska, to ta reakcja jest naprawdę godna pochwały. Pokazuje pewną cnotli- wość wobec arogancji politycznej, a także przywraca żywotność europejskiej duszy i jest lekarstwem na obecną chorobę umysłu europejskiego. Polexit byłby dla Europy katastrofą. Nie zapominajmy, że Polska i Europa są ze sobą bardzo ściśle powiązane. Polska i Europa rozumiana jako zespół, jako zbiór duchowy narodów i państw. Przypieczętowaniem tego była bitwa pod Wiedniem, czyli kulminacja polskie- go wkładu w integralność Europy, w jej zjednoczenie żywotność. Właśnie z tego powodu polexit byłby dla Europy katastrofą.\nRzeczywiście ten potencjał kulturowy i u nas, i w in- nych krajach istnieje. Trzeba działać w tym kierunku, żeby go zaktywizować. Ta druga strona też jest tego świadoma, stąd te ataki na nas na poziomie języka są coraz bardziej brutalne. Jeden z naszych ministrów użył wyrażenia „pedagogika wstydu”, przeciwstawił je pedagogice dumy. Określenie to zresztą zostało stworzone przez naszego kolegę Bronisława Wildsteina, który nie wiem, czy jest świadomy, jak bardzo narozrabiał politycznie. Zaprotestowała jedna z komisji Parlamentu Europejskiego, ponieważ – jej zdaniem – nie można używać takich wyrażeń. Ta awantura jeszcze się nie wylała na zewnątrz, ale niedługo się wyleje. Oczywiście pani przewodniczą- ca Komisji nie ma pojęcia, co ono znaczy, ale trzeba to w zarodku wytępić. Toczy się więc wojna kulturo- wa. Myślę, że nie ma kraju, gdzie byłoby to tak wi- doczne i gdzie brutalność byłaby tak widoczna jak w Hiszpanii.\nTak jak słusznie powiedział Renato Cristin, postmodernistyczny marksizm jest oficjalną pseudoreligią Unii Europejskiej, staje się on ideologią o charakterze coraz bardziej totalitarnym. Oczywiście to nie jest taki sam totalitaryzm jak komunizm czy faszyzm. To jest nowy rodzaj totalitaryzmu, który niesie ze sobą nowe strategie, nowe formy i sposoby narzuca- nia. Niemniej jednak jest tak samo nietolerancyjny. Jak pan słusznie wspomniał, Hiszpania jest krajem, w którym ten neomarksizm poszedł najdalej. Dlatego tak ważne jest to, by te nowe partie powstawały i przeciwstawiały się temu neomarksizmowi. Zapisałem sobie kilka rozważań na temat polityki tożsamości. Otóż polityka tożsamości w czasie upadku Europy zasługuje na szczególną uwagę. W XX wieku mieli- śmy do czynienia z wojną domową między trzema ideologiami: liberalizmem, faszyzmem i komunizmem. W latach 1939-45 była to wojna światowa, a marksizm i liberalizm walczyły ze sobą w okresie po II wojnie światowej. Ten konflikt w XXI wieku zmienił się w konflikt cywilizacji. Zachód traci swoją hegemonię, a islam, Chiny i Indie zyskują większą siłę gospodarczo-polityczną i militarną. W tej chwili żyjemy w okresie, w którym cywilizacje ponownie odkry- wają kwestie fundamentalne. Udział Zachodu, jeśli chodzi o liczbę mieszkańców, zamożność, siłę go- spodarczą, cały czas się osłabia. Dlatego też ta ideologiczna wojna światowa jeszcze się nie zakończyła. Marksizm wcale nie zniknął w roku 1989. On się ponownie wymyślił jako polityka tożsamości. To jest walka pomiędzy tymi, którzy są poddawani opresji, i tymi, którzy za tę opresję odpowiadają. Teraz to już nie jest walka klas, teraz w neomarksizmie mówi się o orientacji seksualnej, o płci, o feminizmie, o walce z rasizmem. Walka z rasizmem miała sens do lat 60. XX wieku. To wówczas cele osób walczących z rasizmem zostały osiągnięte. A teraz te ruchy stały się właściwie toksyczne. Polityka tożsamości zastępuje zasady równych praw zasadami równych wyników. Jeżeli we wszystkich sferach będziemy mieli stosunek 50 do 50, to osiągniemy równość. A jeżeli nie będzie tego stosunku pół na pół, to nasze cele nie zostaną osiągnięte.\nW Stanach Zjednoczonych widzimy, do czego doprowadziła polityka afirmacyjna, co dzieje się na uczelniach amerykańskich. Niektórzy kandydaci ze środowisk afroamerykańskich czy ze środowisk łacinoamerykańskich są przyjmowani na uczelnie, mając kilkakrotnie mniej punktów niż osoby o eu- ropejskich korzeniach. Nie wybieramy więc najbardziej utalentowanych, najbardziej zdolnych. Chcemy wypracować jakieś rozwiązania, które polegają na poprawności politycznej, na równości płci za wszelką cenę. Jeżeli Stany Zjednoczone są awangardą polityki tożsamości, to Hiszpania jest w awangardzie, jeśli chodzi o kwestie płci. Na przykład przemoc wobec płci jest tak naprawdę nowym rodzajem przestępstwa, ale zgodnie z definicją tylko mężczyźni mogą je popełniać. Nie jest to zgodne z zasadą równości. Nie ma tutaj również zasady domniemania niewinności. Bardzo wiele spraw sądowych toczy się wobec niewinnych mężczyzn. Przez ostatnie pół wieku Hiszpania cieszyła się równymi prawami kobiet i mężczyzn, a teraz okazuje się, że ten jeden z najbezpieczniejszych krajów świata zmienia te zasady. Nie mamy już równości, nagle twierdzimy, że mamy do czynienia z przemocą, z opresją wobec płci, a prze- cież tak naprawdę sytuacja kobiet w Hiszpanii wcale nie była zła. A zatem ten sukces polityki tożsamości należy postrzegać w świetle dwóch czynników. Mamy do czynienia z kognitywnym dysonansem. Nie ma opresji, więc musimy tę opresję znaleźć, nawet jeżeli ona jest niewidoczna. Kiedy już nie mamy do walki smoka, to nowy święty Jerzy szuka sobie przeciwnika, wymyślając smoki, czasami po pro- stu walczymy z powietrzem. Ta polityka tożsamości manifestuje się również w rosnącej nietolerancji dla osób, które walczą. Na przykład ludzie chcą walczyć z nami, nie dowodząc tego, że nie mamy racji, mówiąc nam po prostu, że nie mamy prawa wyrażać swoje- go zdania, bo z samego założenia jest ono seksistowskie albo homofobiczne. Jest to bardzo wpływowa pseudoreligia, bardzo szkodliwa z punktu widzenia przyszłości Zachodu.\nI kolejne kwestia. Prymitywne religie polegają na wierze w środowisko, w kult żywiołu. Obiektem kultu jest nasza planeta, która staje się nawet ważniejsza niż rodzaj ludzki. Walczymy z paliwami kopalnymi, mówiąc, że to przyniesie nam zbawienie. Mamy w związku z tym do czynienia z bardzo błędnymi przepisami, takimi jak te dotyczące środowiska w Hiszpanii. Gdyby je zastosować, to okazałoby się, że przestalibyśmy poruszać się samolotami. Nagle w roku 2050 Greta Thunberg stałaby się najwyższą kapłanką Ziemi pokrytej całkowicie panelami słonecznymi. Wiemy, że temperatura na Ziemi od XIX wieku podniosła się o jeden stopień. Dzięki temu rodzaj ludzki może cieszyć się bardziej zieloną planetą, większą płodnością ziem. Do jakiego stopnia przyspieszamy my, jako ludzie, ocieplanie się klimatu? Wielu z tych proroków, zapowiadających katastrofę klimatyczną na początku XXI wieku, okazało się fałszywymi prorokami. Nic takiego się nie stało, nie mieliśmy do czynienia z takimi katastrofalnymi zjawiskami, jakie były zapowiadane. Ci, którzy twierdzą, że ocieplenie klimatu ma charakter antropogeniczny, powinni tak naprawdę promować również energetykę jądrową, a wcale tak nie jest. Oni nie chcą jej wspierać. Emisja dwutlenku węgla z Europy to tylko 9 proc. całości emisji na całym świecie. Chiny osiągają 30 proc. Europa już o 25 proc. zmniejszyła swoją emisję od 2000 roku. W tym czasie Chiny swoją emisję potroiły. Ale to Europa nagle ma Zielony Ład, który sprawi, że energia będzie jeszcze droższa. Niemcy tak naprawdę w tej chwili płacą najwięcej za energię elektryczną, co wpłynie na ich możliwości rozwojowe. Europa w tej chwili sama sobie przeczy, co może doprowadzić do samozniszczenia. Europa przeprasza za swoją przeszłość, ale przecież niewolnictwo było obecne we wszystkich cywilizacjach. Dlaczego tylko Zachód ma za to płacić? Na Zachodzie zmniejsza się dzietność. Zamiast walczyć o większą liczbę urodzeń, otwiera się swoje granice, niszczy swoją spójność społeczną, osłabia gospodarkę za pomocą Zielonego Ładu, który wcale nie wpłynie na klimat, tylko zniszczy go- spodarkę europejską. Chiny i Indie mają największy wpływ na sytuację klimatyczną. Mamy więc do czy- nienia ze spiralą śmierci. Nowa prawica jest światełkiem w tunelu. Może uda się nam powstrzymać ten upadek.\nW tej sytuacji trzeba pamiętać o kilku podstawo- wych kwestiach. Toczy się swoista wojna na słowa, czyli logomachia. Ten język kłamliwy, o którym mó- wiłem na początku, został nam narzucony. Pan pro Profesor Contreras dawał przykłady z Hiszpanii, więc myślę, że obowiązkiem naszym, mówię tu o tych, którzy uczestniczą w życiu publicznym, ale także o akademikach, pisarzach, ludziach kultury, jest nieuleganie temu językowi, nazywanie rzeczy stosownie do tego, jakie one są. Jeżeli więc mamy monopol ideologicz- ny, to trzeba to nazywać monopolem ideologicznym, a nie konsensualną formą demokracji, albo czymś podobnym. Jeżeli mamy kłamstwo, to trzeba to nazywać kłamstwem. Jeżeli jest stosowana przemoc, to trzeba to nazwać przemocą. To dotyczy również spo- sobu funkcjonowania Unii czy tych wszystkich przejawów polityki tożsamościowej i tych różnych rzeczy, które przecież również docierają do wschodniej Europy. Jeżeli przegramy wojnę na słowa, to przegramy ją w ogóle. Druga rzecz, to jest Unia. Wszystko wska- zuje na to, że sposób reformowania UE to ogranicze- nie jej zasięgu. Kolejna faza integracji, do której się przygotowują elity unijne, pogorszy tylko istniejący stan rzeczy. Wobec tego musimy być gotowi z bardzo konkretną ofertą reform Unii, z jednej strony uszczelniających, a z drugiej ograniczających. Wiem, że to jest potwornie trudne, ponieważ nikt nie lubi mieć swojej władzy ograniczonej i wszyscy wiemy, że wła- dza korumpuje, a władza nieograniczona korumpuje w sposób nieograniczony. Jakimś dziwnym trafem nie stosuje się to do Unii Europejskiej. Im ta władza jest tam większa, tym lepiej. Każda inna powinna być ograniczona, ale unijna powinna być rozszerzana. Otóż nie, unijna władza także powinna być ograniczona. O tym trzeba mówić otwarcie. Trzecia sprawa, potrzeba w Europie większej siły politycznej. Jeżeli tej siły nie będzie, to będziemy się spotykać gdzieś w katakumbach. Ja już w swoim długim życiu pamiętam podobne spotkania, więc za drugą odsłonę takiego romantyzmu bardzo dziękuję.


Poradnik wyborcy - wybory samorządowe 2014 - HubslideToggle navigationBUSINESSEDUCATIONTECHNOLOGYTRAVELMORE TOPICSSign upSign in HomeGovernment & NonprofitPoradnik wyborcy - wybory samorządowe 2014 of 17 Poradnik wyborcy - wybory samorządowe 2014 Masz Głos, Masz WybórPublished on: Mar 4, 2016\nGovernment & Nonprofit Transcripts - Poradnik wyborcy - wybory samorządowe 2014\n--- Wybory samorządowe 2014 ---\nTegoroczne wybory samorządowe nie zostały jeszcze formalnie rozpisane przez Premiera, ale z przepisów Kodeksu wyborczego wynika jednoznacznie, że odbędą się one 16 listopada. Druga tura wyborów na wójtów, burmistrzów i prezydentów miast zostanie przeprowadzona dwa tygodnie później – 30 listopada. Będą to pierwsze wybory samorządowe zorganizowane pod rządami nowego Kodeksu wyborczego, który wszedł w życie w 2011 roku. Kodeks wprowadził istotne zmiany dotyczące zasad i sposobów głosowania. Warto z nimi zapoznać się już teraz.\nPrawo głosowania (czynne prawo wyborcze) w wyborach samorządowych przysługuje obywatelom polskim, którzy najpóźniej w dniu głosowania ukończą 18 lat (art. 62 ust. 1 Konstytucji RP). Wyborcy, których osiemnaste urodziny przypadają na krótko przed dniem głosowania albo w dniu głosowania nie powinni się obawiać o umieszczenie swojego nazwiska w spisie wyborców. Gminy przygotowujące spisy wyborców przed każdymi wyborami mają obowiązek ich aktualizowania tak, aby każdy wyborca uprawniony do udziału w głosowaniu mógł odnaleźć swoje nazwisko w spisie wyborców w lokalu wyborczym w dniu wyborów. Kilka dni przed wyborami ukończyłem/ukończyłam 18 lat. Kiedy w dniu wyborów udałem/udałam się do lokalu wyborczego, członek komisji wyborczej powiedział mi, że mojego nazwiska nie ma w spisie wyborców. Przepisy prawa wyborczego umożliwiają zaradzenie tego typu niedopatrzeniom ze strony urzędników gminnych nawet jeszcze w dniu głosowania. Zgodnie z przepisami Kodeksu wyborczego, wyborca niewpisany do spisu wyborców zostanie przez komisję dopisany do spisu i dopuszczony do udziału w głosowaniu, jeżeli udokumentuje, iż stale zamieszkuje na terenie danego obwodu głosowania, a urząd gminy potwierdzi, że osoba ta jest wpisana do rejestru wyborców w gminie. Przewodniczący komisji obwodowej w takiej sytuacji wykonuje zatem telefon do urzędu gminy, gdzie upewnia się, że dany wyborca zamieszkuje stale na terenie danej gminy, a następnie dopisuje go do spisu wyborców.\n osoby pozbawione praw publicznych prawomocnym orzeczeniem sądowym – dotyczy to osób skazanych na najcięższe przestępstwa wobec których sądy stosują jako dodatkowy środek karny pozbawienie praw publicznych, w tym pozbawienie biernego i czynnego prawa wyborczego\n osoby pozbawione praw wyborczych orzeczeniem Trybunału Stanu – Trybunał Stanu jest szczególnego rodzaju sądem, przed którym mogą być postawione osoby pełniące najwyższe funkcje w państwie w związku z naruszeniem przez nie Konstytucji lub ustaw\n ubezwłasnowolnione prawomocnym orzeczeniem sądowym\nW wyborach samorządowych, inaczej niż np. w wyborach parlamentarnych, możemy głosować wyłącznie w miejscu stałego zamieszkania. Prawo wybierania swoich przedstawicieli w wyborach samorządowych jest „terytorialnie ograniczone”. Możemy głosować tylko na kandydatów z naszej gminy, powiatu czy województwa. Wyjeżdżając poza miejsce swojego stałego zamieszkania pozbawiamy się możliwości udziału w wyborach samorządowych. Nie możemy się ubiegać o wydanie zaświadczenia o prawie do głosowania, z którym moglibyśmy zagłosować gdziekolwiek w kraju czy nawet za granicą. W lokalu wyborczym w Krakowie nie będziemy mogli zagłosować na prezydenta Warszawy i odwrotnie. Tak samo, wyborca stale zamieszkały w Katowicach nie będzie mógł nie będzie mógł zagłosować na radnych miasta Poznania tylko dlatego, że będzie spędzał weekend w tym mieście.\nNieuwzględnienie naszego wniosku jest możliwe, jeśli urzędnicy uznają, że gmina, w której\nchcemy głosować nie jest miejscem naszego stałego zamieszkania. W praktyce, rzadko zdarzają się problemy z dokonaniem wpisu – najczęściej sprawę załatwia się „od ręki”, jeszcze w dniu złożenia wniosku otrzymujemy decyzję pozytywną. Teoretycznie jednak dopuszczalne jest przeprowadzenie przez urzędników bardziej zaawansowanego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy dana osoba rzeczywiście stale zamieszkuje na obszarze danej gminy. W takiej sytuacji możemy zostać poproszeni np. o udostępnienie umowy najmu mieszkania w danej gminie czy zaświadczenia o zatrudnieniu w zakładzie pracy znajdującym się na obszarze tej gminy. W skrajnych przypadkach urzędnicy mogą przeprowadzić swoisty wywiad środowiskowy w miejscu zamieszkania danej osoby. Takie sytuacje należą jednak do rzadkości, a w większości przypadków do wpisania do rejestru wystarczy deklaracja samego zainteresowanego dotyczącego jego aktualnego miejsca stałego zamieszkania. Pomimo tego, zdecydowanie odradzamy zwlekanie ze złożeniem wniosku o wpis do rejestru wyborców do ostatniego dnia roboczego przed wyborami (14 listopada). Wówczas ryzykujemy, że nie uzyskamy wpisu przed dniem wyborów. Od wielu lat mieszkam w Wielkiej Brytanii. Nie mam miejsca zamieszkania w Polsce, nie jestem w Polsce zameldowany w żadnej gminie. W czasie, kiedy odbędą się wybory będę jednak spędzać urlop w Polsce i chciałbym/chciałabym tu zagłosować. Czy jest to w ogóle możliwe? Jeśli tak, to pod jakimi warunkami? Formalnie rzecz biorąc nie ma takiej możliwości. Osoba niezameldowana w żadnej gminie w Polsce nie jest również ujęta w stałym rejestrze wyborców. W związku z tym nie może ona wziąć udziału w wyborach samorządowych. Inaczej sytuacja wygląda w przypadku osób, które emigrując z Polski nie wymeldowały się z miejsca swojego ostatniego stałego pobytu w kraju. Wówczas, nawet nie zamieszkując stale w danej gminie, nie tracą praw wyborczych. W dalszym ciągu funkcjonują w stałym rejestrze wyborców.\nWniosek o wpis do rejestru wyborców składamy na specjalnym formularzu, który powinien nam zostać udostępniony w urzędzie. Można go pobrać również ze stron internetowych wielu urzędów gmin (zob. np.: www.um.warszawa.pl/zalatw-sprawe-w-urzedzie/sprawa-w- urzedzie/wpisanie-do-rejestru-wyborcow). We wniosku powinniśmy wpisać nasze podstawowe dane osobowe (imię, nazwisko, imię ojca, datę urodzenia, numer PESEL), a także adres zameldowania na pobyt stały oraz deklarowany adres stałego zamieszkania. Do wniosku powinniśmy dołączyć kserokopię ważnego dokumentu tożsamości (dowodu osobistego, paszportu, prawa jazdy). Wniosek składamy z reguły w biurach spraw obywatelskich urzędów gminy, czyli tam, gdzie zazwyczaj obsługiwane są sprawy dowodów osobistych. Złożenie wniosku nie wymaga wnoszenia jakichkolwiek opłat urzędowych. Niestety, w dalszym ciągu nie możemy skorzystać z możliwości zgłoszenia wniosku o wpis do stałego rejestru wyborców poprzez elektroniczną platformę e-PUAP. Kodeks wyborczy nie przesądza, że wniosek musimy złożyć w urzędzie osobiście, ale z pewnością ułatwi to procedurę, a urzędnicy nie będą mieć wątpliwości co do tożsamości wnioskodawcy.\nUWAGA! Wpisanie do stałego rejestru wyborców w danej gminie powoduje wykreślenie danej osoby ze stałego rejestru wyborców w gminie, w której był on wpisany poprzednio. Jeżeli zatem w kolejnych wyborach zechcemy powrócić do wcześniejszego miejsca zamieszkania, musimy złożyć tam stosowny wniosek o wpisanie do rejestru. W danym\nmomencie możemy być ujęci tylko w jednym rejestrze wyborców.\n pominięcia wyborcy w rejestrze wyborców\n wpisania do rejestru wyborców osoby, która nie ma prawa głosowania\n niewłaściwych danych o osobach wpisanych do rejestru wyborców\n ujęcia w rejestrze wyborców osoby, która nie zamieszkuje stale na obszarze gminy\nW wyborach samorządowych znajdą zastosowanie dwa główne typy systemów wyborów – większościowy (w jednomandatowych okręgach wyborczych) oraz proporcjonalny. Ten pierwszy znamy także z wyborów do Senatu, zaś drugi obowiązuje w wyborach do Sejmu. System większościowy oparty na jednomandatowych okręgach wyborczych obowiązuje w wyborach do rad gmin, z wyjątkiem rad w miastach na prawach powiatu. Szczególny model systemu większościowego funkcjonuje w wyborach bezpośrednich wójtów, burmistrzów i prezydentów miast, gdzie również mandat zdobywa kandydat, który\nuzyskał największą liczbę głosów. Są to także wybory w okręgu jednomandatowym – obsadza się tylko jeden mandat, przy czym okręgiem wyborczym jest cała gmina. W pozostałych głosowaniach (na radnych powiatu i miasta na prawach powiatu oraz radnych sejmiku województwa) stosujemy system proporcjonalny.\n piętnastu radnych w gminach do 20 000 mieszkańców\n dwudziestu jeden w gminach do 50 000 mieszkańców\n dwudziestu trzech w gminach do 100 000 mieszkańców\nPodział gmin na okręgi wyborcze według zasad Kodeksu wyborczego został już\nprzeprowadzony, a mapy okręgów zostały opublikowane w wojewódzkich dziennikach urzędowych. Ponadto, informację o okręgach wyborczych, ich granicach i numerach wójt musi podać do publicznej wiadomości w formie obwieszczenia najpóźniej w 70. dniu przed dniem wyborów, czyli do początków września. W praktyce informacje o okręgach wyborczych są także publikowane na stronach internetowych wielu urzędów gmin. W wyjątkowych sytuacjach, kiedy doszło do istotnych zmian liczby mieszkańców poszczególnych okręgów, można jeszcze modyfikować mapę okręgów wyborczych. Rady gminy mogą wprowadzać zmiany najpóźniej na trzy miesiące przed upływem kadencji, czyli do 21 sierpnia 2014 r.\nWybory do rad miast na prawach powiatu\nMiasta na prawach powiatu (zwane także powiatami grodzkimi) łączą w sobie zadania i kompetencje dwóch szczebli samorządu terytorialnego – gminy i powiatu. Miasta na prawach powiatu, obejmują wyłącznie terytorium jednej gminy miejskiej. Nie posiadają odrębnych organów gminy i powiatu – wybieramy w nich wyłącznie radę miejską oraz prezydenta miasta. W miastach na prawach powiatu wyborca otrzymuje zatem tylko trzy, a nie cztery karty do głosowania: na prezydenta miasta, na radnych miejskich oraz radnych sejmiku województwa. Obecnie 66 miast posiada status miasta na prawach powiatu1.\n1 Miasta na prawach powiatu: województwo dolnośląskie - Jelenia Góra, Legnica, Wałbrzych, Wrocław; województwo kujawsko-pomorskie – Bydgoszcz, Grudziądz, Toruń, Włocławek; województwo lubelskie - Biała Podlaska, Chełm, Lublin, Zamość województwo lubuskie - Gorzów Wielkopolski, Zielona Góra; województwo łódzkie – Łódź, Piotrków Trybunalski, Skierniewice; województwo małopolskie – Kraków, Nowy Sącz, Tarnów; województwo mazowieckie – Ostrołęka, Płock, Radom, Siedlce, Warszawa; województwo opolskie – Opole; województwo podkarpackie – Krosno, Przemyśl, Rzeszów, Tarnobrzeg; województwo podlaskie – Białystok, Łomża, Suwałki; województwo pomorskie – Gdańsk, Gdynia, Słupsk, Sopot; województwo śląskie - Bielsko- Biała, Bytom, Chorzów, Częstochowa, Dąbrowa Górnicza, Gliwice, Jastrzębie-Zdrój, Jaworzno, Katowice, Mysłowice, Piekary Śląskie, Ruda Śląska, Rybnik, Siemianowice Śląskie, Sosnowiec, Świętochłowice, Tychy, Zabrze, Żory; województwo świętokrzyskie – Kielce; województwo warmińsko-mazurskie – Elbląg, Olsztyn; województwo wielkopolskie – Kalisz, Konin, Leszno, Poznań; województwo zachodniopomorskie – Koszalin, Szczecin, Świnoujście.\nGłosujemy w okręgach, w których do podziału może być od 5 do nawet 10 mandatów. Decyzja o wielkości okręgu należy do rady miasta, która musi oczywiście zachowywać jednolitą normę przedstawicielstwa. Wielkość okręgu, czyli liczba przypadających mu mandatów nie decyduje o tym, ile głosów ma w ręku wyborca. W każdym przypadku mamy do dyspozycji jeden głos, tak jak w wyborach do rad gmin niebędących miastami na prawach powiatu.\nUstalenie wyników wyborów w każdym okręgu polega w pierwszej kolejności na przydzieleniu określonego liczby mandatów komitetom, które w skali całego miasta przekroczyły 5-procentowy próg wyborczy. Mandaty przydziela się z zastosowaniem tzw. metody d’Hondta – dzieląc liczbę głosów oddanych na każdą listę kolejno przez 1,2,3,4 i w razie potrzeby dalsze liczby. Z takiego zestawienia wybieramy kolejno tyle największych liczb, ile mandatów mamy do obsadzenia w danym okręgu wyborczym. Przedstawmy to na przykładzie:\nW okręgu wyborczym nr 2 do obsadzenia mamy siedem mandatów radnych miasta na prawach powiatu. Całkowita liczba ważnych głosów oddanych w tym okręgu wyniosła 21 tysięcy. Ich rozkład pomiędzy cztery startujące w tym okręgu komitety wyborczych był następujący:\nKomitet Wyborczy Wyborców „DOBRE MIASTO” – 2 400\nKomitet Wyborczy Wyborców „LEPSZE MIASTO” – 3 600\nKomitet Wyborczy Wyborców „JESZCZE LEPSZE MIASTO” – 6 000\nKomitet Wyborczy Wyborców „NAJLEPSZE MIASTO” – 9 000\nStosując metodę d’Hondta możemy teraz rozdzielić naszą pulę mandatów na poszczególne komitety wyborcze. Zakładamy, że każdy z nich w skali całego miasta przekroczył 5-procentowy próg wyborczy, a w związku z tym może uczestniczyć w podziale mandatów.\nKWW „DOBRE MIASTO”\nKWW „LEPSZE MIASTO”\nKWW „JESZCZE LEPSZE MIASTO”\nKWW „NAJLEPSZE MIASTO”\n1 2400 3600 6000 9000\nPonieważ w okręgu mamy do obsadzenia 8 mandatów, z naszej tabeli wybieramy 8 najwyższych rezultatów. W efekcie, otrzymujemy podział mandatów pomiędzy poszczególne listy wyborcze. Jak widzimy, podział ten wyraźnie premiuje zwycięzcę, czyli KWW „NAJLEPSZE MIASTO”. Otrzymuje on dwa razy więcej mandatów niż drugi komitet KWW „JESZCZE LEPSZE MIASTO”, pomimo, że różnica w liczbie oddanych na te komitety głosów wynosiła tylko 2:3. System d’Hondta premiuje zwycięzców, aby ułatwić stworzenie w radzie stabilnej większości, jednak ogranicza proporcjonalność wyborów.\nGdy wiemy już, ile mandatów przypadnie każdemu komitetowi, możemy przejść do ich rozdzielenia pomiędzy poszczególnych kandydatów. Tutaj decydujące znaczenie ma dorobek każdego z kandydatów. Wbrew obiegowym opiniom, polski system proporcjonalny opiera się jednocześnie na głosowaniu osobistym. Nie jest więc prawdą twierdzenie, że „głosujemy na partie, a nie na ludzi”. Każdy wyborca udziela poparcia konkretnemu kandydatowi, a jednocześnie komitetowi wyborczemu, który on reprezentuje. W momencie, gdy na podstawie opisanej wyżej procedury przydzielono już komitetowi określoną pulę mandatów, o ich podziale decyduje już wyłącznie liczba głosów oddanych na poszczególnych kandydatów z danej listy. Nie decyduje przy tym kolejność umieszczenia tych kandydatów na liście przez ich komitet. Odwołując się do naszego przykładu, do rady miasta z ramienia KWW „NAJLEPSZE MIASTO” trafi czterech kandydatów z najlepszym wynikiem wyborczym, a nie np. czterech pierwszych z listy. Oczywiście, niektórzy wyborcy sugerują się propozycjami komitetów i niejako z automatu skreślają „jedynkę” z listy, ale kandydaci z pierwszych miejsc nie są w żaden formalny sposób faworyzowani przez procedury wyborcze.\nGDZIE SZUKAĆ INFORMACJI O KANDYDATACH?\nWyposażeni w informacje o podstawowych regułach systemu wyborczego możemy zająć się kandydatami. Podstawowym źródłem informacji na temat oferty wyborczej są oczywiście\nsame komitety wyborcze i kandydaci. Swoją aktywność będą oni mogli oficjalnie rozpocząć z dniem zarządzenia wyborów przez Premiera, co nastąpi w terminie między 21 lipca a 21 sierpnia. Od tego momentu dopuszczalna będzie agitacja wyborcza, czyli rozpowszechnianie wśród wyborców materiałów informacyjnych, ulotek, ogłoszeń prasowych, emitowania audycji radiowych i telewizyjnych. W praktyce jednak komitety wyborcze będą potrzebowały co najmniej kilku dni na rejestrację przez organy wyborcze, więc właściwa kampania rozpocznie się parę dni po ogłoszeniu wyborów przez Premiera.\nZarejestrowane komitety wyborcze będą mogły rozpocząć agitację wyborczą. Oprócz tego, spoczywa na nich obowiązek prowadzenia strony internetowej. Nie dotyczy on jedynie komitetów wyborczych, które zgłaszają kandydatów wyłącznie do rady gminy lub rady powiatu. Adresy stron internetowych komitetów powinny zostać zamieszczone w serwisie informacyjnym Państwowej Komisji Wyborczej. Obowiązkowy zakres informacji, które muszą się znaleźć na stronie komitetu jest bardzo ograniczony i obejmuje wyłącznie rejestr zaciągniętych kredytów i wpłat przekraczających ustawowo określoną wysokość. Nie ma jednak przeszkód, by komitet zamieszczał tam także dodatkowe informacje istotne dla wyborców.\nPełne listy kandydatów poznamy nieco później. Dopiero utworzone zgodnie z przepisami komitety wyborcze mogą zgłaszać listy kandydatów zaopatrzone w wymaganą liczbę podpisów poparcia. Listy mogą być zgłaszane komisjom wyborczym do 40 dni przed wyborami, co oznacza, że wszystkich kandydatów poznamy najpóźniej na początku października. Obwieszczenia zawierające ostateczne listy kandydatów powinny zostać wydrukowane i rozplakatowane najpóźniej na 20 dni przed wyborami, czyli do 27 października. Listy kandydatów powinny się także pojawić na stronie Państwowej Komisji Wyborczej (www.pkw.gov.pl). Niestety, w obwieszczeniach znajdziemy niewiele informacji o samych kandydatach – imię i nazwisko, wiek oraz miejsce zamieszkania.\nJak znajdę swój lokal wyborczy?\nDla osoby, która miał już okazuje uczestniczyć w wyborach, odnalezienie lokalu wyborczego, w którym powinna ona oddać swój głos w wyborach samorządowych, nie powinno stanowić problemu. Lokale wyborcze w kolejnych wyborach zazwyczaj znajdują się w tych samych miejscach. Warto jednak przed wyborami upewnić się, czy nie zaszły tu żadne zmiany. Jak i gdzie to sprawdzić? Co powinien zrobić wyborca, który będzie głosował w danym miejscu po raz pierwszy? Skąd może dowiedzieć się o siedzibie właściwej komisji obwodowej?\nKażda gmina podzielona jest na tzw. obwody głosowania. Wyborca może zagłosować tylko w lokalu wyborczym, który jest wyznaczony dla jego obwodu głosowania. Tylko tam bowiem komisja wyborcza będzie miała go umieszczonego w spisie wyborców. Jeżeli będziemy chcieli zagłosować w lokalu, który nie jest nam przypisany z racji miejsca zamieszkania, członkowie komisji wyborczej odeślą nas do właściwego lokalu. Obwody głosowania są tworzone w taki sposób, by obejmowały co najmniej 500 i co najwyżej 3000 wyborców. Chodzi o to, był lokale mieściły się w niewielkiej odległości od miejsca\nzamieszkania, a wyborcy byli obsługiwani sprawnie. Wyznaczenie obwodów do głosowania należy do rady gminy. Nie musi ona tego robić przed każdymi wyborami, ponieważ jak już wspomniano siatka obwodów głosowania jest stała. Pewne korekty są dopuszczalne ze względu np. na zmianę liczby wyborców w danym obwodzie czy konieczność zmiany siedziby komisji obwodowej.\nDo połowy października urzędnicy gminni mają obowiązek opublikować na stronach internetowych urzędu (w Biuletynie Informacji Publicznej) informacje o numerach i granicach obwodów głosowania oraz lokalach wyborczych. Obwieszczenie zawierające podane informacje powinno zostać także rozplakatowane w miejscach publicznych na terenie całej gminy, aby umożliwić wyborcom zapoznanie się z informacjami o tym, gdzie głosować. Jeżeli urzędnicy nie wywiązali się z tego obowiązku, możemy o tym zawiadomić komisarza wyborczego (dane kontaktowe znajdą się na stronie PKW), który wezwie gminę do wywiązania się z obowiązków informacyjnych. Dodatkowo informacji na temat obwodu, do którego jesteśmy przypisani powinni nam udzielić gminni urzędnicy telefonicznie.\nSpecjalne obwody głosowania – szpitale, domy pomocy społecznej, zakłady karne\nKodeks wyborczy uwzględnia potrzeby wyborców, którzy z różnych przyczyn nie będą mogli zagłosować w komisji obwodowej przypisanej im ze względu na adres zamieszkania. Dotyczy to wyborców przebywających w szpitalach, domach pomocy społecznej, zakładach karnych, aresztach śledczych. Jeżeli w dniu wyborów przebywać w nich ma co najmniej 15 wyborców uprawnionych do głosowania w danej gminie (ujętych w stałym rejestrze wyborców danej gminy), rada gminy na wniosek wójta jest zobowiązana do utworzenia odrębnego obwodu głosowania. Zadaniem urzędników gminnych jest zatem ustalenie w porozumieniu z dyrekcją danego szpitala, domu pomocy społecznej czy zakładu karnego, ilu wyborców będzie przebywało w tych placówkach w dniu głosowania. Nie zawsze można to dokładnie ustalić, tym bardziej że odrębne obwody głosowania powinny zostać utworzone najpóźniej na 35 dni przed wyborami. Należy jednak oczekiwać, że nawet w przypadku niepewnej liczby wyborców odrębne obwody głosowania będą tworzone. W przeciwnym razie, pewna liczba wyborców może zostać pozbawiona realnej możliwości udziału w głosowaniu.\nUWAGA! W wyborach samorządowych ustawodawca nie przewidział możliwości tworzenia odrębnych obwodów głosowania w domach studenckich. Taka możliwość została zarezerwowana wyłącznie do wyborów parlamentarnych, prezydenckich i europejskich.\nJakie dokumenty zabrać do lokalu wyborczego?\nPrzepisy wyborcze stanowią, że przed przystąpieniem do głosowania wyborca okazuje obwodowej komisji wyborczej dokument umożliwiający stwierdzenie jego tożsamości. Nie wynika z tego, że musi to być dowód osobisty. Możliwy jest także udział w głosowaniu na podstawie innego dokumentu potwierdzającego tożsamość ze zdjęciem np. paszportu, prawa jazdy, a nawet legitymacji studenckiej czy ubezpieczeniowej. Jeżeli jednak posiadamy ważny dowód osobisty, weźmy go do lokalu wyborczego, ponieważ nie zawsze członkowie komisji obwodowych mają świadomość, że możliwe jest głosowanie także na\npodstawie innych dokumentów tożsamości. Zabierając ze sobą dowód osobisty, oszczędzimy sobie ewentualnych sporów prawnych z członkami komisji obwodowej. Pamiętajmy jednak, że dokument musi być ważny w dniu wyborów.\nJeżeli w którejś komisji obwodowej dojdzie do opóźnienia w otwarciu lokalu albo przerwy w głosowaniu, komisja powinna podjąć decyzję o odpowiednim przedłużeniu czasu głosowania. Od zakończenia kampanii wyborczej (piątek, 14 listopada, godz. 24.00) do momentu zamknięcia wszystkich lokali wyborczych obowiązuje tzw. cisza wyborcza. W okresie jej obowiązywania zabronione jest:\n zwoływanie zgromadzeń, organizowanie pochodów i manifestacji, wygłaszanie przemówień, rozdawanie ulotek, jak też prowadzenie w inny sposób agitacji na rzecz kandydatów i list kandydatów\n podawanie do publicznej wiadomości wyników przedwyborczych badań (sondaży) opinii publicznej dotyczących przewidywanych zachowań wyborczych i wyników wyborów oraz wyników sondaży wyborczych przeprowadzanych w dniu głosowania\nNaruszenie tych zakazów może skutkować nałożeniem grzywny w wysokości sięgającej nawet 1 miliona złotych. Szczególną ostrożność w okresie ciszy wyborczej powinni zachować administratorzy portali i stron internetowych. Wprawdzie cisza wyborcza nie oznacza konieczności usuwania wcześniej zamieszczonych artykułów, ale zakazane jest wrzucanie nowych treści. Fora i serwisy umożliwiające zamieszczanie komentarzy pod artykułami powinny w tym okresie podlegać moderacji, aby uniemożliwić publikowanie treści naruszających ciszę wyborczą.\nPo wejściu do lokalu wyborca powinien podejść do stołu, za którym siedzą członkowie komisji obwodowej. Jest ich od 7 do 9, w tym przewodniczący i wiceprzewodniczący. Każdy z członków zazwyczaj zajmuje się obsługą wyborców z różnych części danego obwodu głosowania (np. mieszkańców różnych ulic). Wyborca zgłasza się do członka komisji, przekazuje mu dokument tożsamości, a następnie podpisuje się przy swoim nazwisku umieszczonym w spisie wyborców. Kiedy wylegitymujemy się już przed członkami komisji obwodowej, otrzymamy pakiet dokumentów w postaci kart do głosowania we wszystkich wyborach. Upewnijmy się, że dostaliśmy od członka komisji zestaw zawierający:\n kartę do głosowania w bezpośrednich wyborach wójta lub burmistrza (prezydenta miasta)\n kartę do głosowania w wyborach do rady gminy\n kartę do głosowania w wyborach do rady powiatu\n kartę do głosowania w wyborach do sejmiku województwa\nUWAGA! Wyborcy w miastach na prawach powiatu nie otrzymają karty do głosowania do rady powiatu. Warszawscy wyborcy otrzymają natomiast także kartę do głosowania w wyborach do rady dzielnicy. Dzielnice nie są odrębnym szczeblem samorządu terytorialnego, ale mają status tzw. jednostek pomocniczych gmin. W stolicy, na mocy ustawy o ustroju\nmiasta Warszawy wybory dzielnicowe odbywają się łącznie z wyborami do rady miasta. Obowiązuje w nich system proporcjonalny taki jak w wyborach do rad miast na prawach powiatu. Dzielnice funkcjonują także w innych miastach, ale w ich przypadku nie ma obowiązku łączenia wyborów do organów dzielnic z wyborami samorządowymi. O terminie wyborów dzielnicowych w poszczególnych miastach decydują przepisy lokalne, w szczególności statuty miast.\nZ kartami do głosowania należy się udać do „miejsca zapewniającego tajność głosowania“. W niektórych lokalach jest to kabina osłonięta kotarą, w innych stolik oddzielony wyłącznie przepierzeniem. Ważne, by było to miejsce, gwarantujące, że inny wyborca czy członek komisji nie będzie mógł dostrzec naszego wyboru. Niektórym wyborcom zdarzają się próby oddawania głosu bez udawania się do owego „ustronnego miejsca“, na oczach członków komisji czy innych wyborców. Jest to naruszenie prawa wyborczego, ponieważ tajność głosowania to nie tylko prawo, ale też obowiązek wyborcy. Naruszenie to nie powoduje wprawdzie zagrożenia dla ważności całych wyborów, ale obowiązkiem przewodniczącego komisji obwodowej jest zapewnienie, by wyborca nie łamał zasady tajności głosowania. Przewodniczący powinien w takiej sytuacji stanowczo poprosić wyborcę, by udał się w miejsce wydzielone do głosowania. Jeżeli wyborca uzna, że tajności głosowania mu nie zapewniono (np. nie zorganizowano odpowiednio oddzielonych od siebie stanowisk do głosowania) lub doszło do innych naruszeń prawa wyborczego (np. odmówiono mu bezprawnie wydania karty do głosowania, czy podano błędne informacje na temat przebiegu głosowania), może wnieść protest za naruszenie przepisów wyborczych na zasadach opisanych niżej.\nNa każdej otrzymanej karcie powinniśmy wstawić wyłącznie po jednym znaku „x“ przy nazwiskach wybranych przez nas kandydatów. Głos ważny to głos oddany na wyłącznie jednego kandydata na wójta, jednego kandydata do rady gminy, jednego kandydata do rady powiatu i jednego kandydata do sejmiku województwa. Pamiętajmy, że w kratce na karcie do głosowania musi się znaleźć znak „X“, a nie jakikolwiek inny (np. „V“ czy „-“). Punkt przecięcia kresek tworzących znak „X“ musi się znaleźć w obrębie kratki. Nie mają znaczenia jakiekolwiek dopiski poza kratkami. Można je czynić swobodnie pod warunkiem, że w kratce przy nazwisku wybranego kandydata (lub kandydatów) znajduje się znak „X“, a pozostałe kratki nie zawierają żadnych znaków. W razie pomyłki wyborcy nie ma możliwości otrzymania drugiej karty do głosowania.\nInformacja o warunkach ważności oddanego głosu będzie umieszczona na każdej karcie wyborczej oraz na plakatach w lokalu wyborczym. Informacją powinni też służyć członkowie komisji, pamiętając oczywiście, by w żaden sposób nie zasugerować przy tym, na kogo należy zagłosować.\nUWAGA! Jeżeli w wyborach na radnego skreślimy więcej niż jednego kandydata, ale w ramach jednej listy kandydatów (z jednego komitetu wyborczego), nasz głos będzie ważny. Wówczas otrzyma go kandydat, który jest wyżej na liście.\nSPECJALNE UŁATWIENIA DLA OSÓB Z NIEPEŁNOSPRAWNOŚCIAMI I STARSZYCH\nGłosowanie osobiste w lokalu wyborczym to podstawowa metoda udziału w wyborach. Kierując się jednak potrzebami osób, którym dotarcie do lokalu może sprawiać trudność, Kodeks wyborczy przewiduje specjalne ułatwienia dla osób z niepełnosprawnościami oraz osób starszych.\nGłosowanie przez pełnomocnika – wyborcy z niepełnosprawnościami oraz wyborcy powyżej 75. roku życia\nGłosowanie przez pełnomocnika polega na upoważnieniu przez wyborcę innej, zaufanej osoby do oddania głosu w jego imieniu. Pełnomocnik głosuje zatem osobiście w lokalu wyborczym, ale nie w imieniu własnym, tylko innego wyborcy (mocodawcy).\nPełnomocnikiem może z kolei zostać wyborca wpisany do stałego rejestru wyborców w tej samej gminie, co osoba udzielająca pełnomocnictwa. Nie jest dopuszczalne przyjęcie pełnomocnictwa od więcej niż jednego wyborcy, chyba jednym z nich jest członek najbliższej rodziny (rodzic, dziecko, małżonek, brat, siostra, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia, kurateli lub opieki w stosunku do pełnomocnika).\nKROK 1 [Wniosek] Najpóźniej na 10 dni przed wyborami, czyli do 6 listopada (w przypadku drugiej tury wyborów wójtów – do 20 listopada) uprawniony wyborca powinien złożyć do urzędu gminy wniosek o sporządzenie pełnomocnictwa. Wniosek wniosek składa się na urzędowym formularzu, który powinien zostać udostępniony w urzędzie gminy. Jest także dostępny na stronach internetowych urzędów gmin. Choć przepisy tego nie precyzują, wydaje się, że sam wniosek nie musi być składany przez wyborcę osobiście w urzędzie gminy, ale może być np. wysłany pocztą czy faksem. Wydaje się też, że wniosek może być dostarczony do urzędu przez inną osobę niż sam wnioskodawca.\n kopię aktualnego orzeczenia określającego stopień niepełnosprawności wnioskodawcy\n pisemną zgodę osoby mającej być pełnomocnikiem na przyjęcie pełnomocnictwa do głosowania\nUWAGA! Jeżeli do wyboru wójta, burmistrza czy prezydenta miasta potrzebna będzie druga tura wyborów, do zagłosowania przez pełnomocnika konieczne będzie ponowne złożenie wniosku. Innymi słowy, pełnomocnictwo wystawione na potrzeby głosowania w\ndniu 16 listopada nie obejmuje drugiej tury wyborów.\nKROK 2 [Sporządzenie pełnomocnictwa] Pełnomocnictwo jest udzielane przed urzędnikiem gminy, który ma czuwać nad prawidłowością całej procedury. Wnioskodawca nie musi jednak fatygować się do urzędu. Akt pełnomocnictwa do głosowania jest bowiem sporządzany w miejscu zamieszkania wyborcy udzielającego pełnomocnictwa do głosowania lub w innym miejscu na obszarze gminy, jeżeli wyborca zwróci się o to we wniosku o sporządzenie aktu pełnomocnictwa. Złożenie wniosku oraz sporządzenie aktu pełnomocnictwa nie wymaga wnoszenia jakichkolwiek opłat urzędowych. Również pełnomocnik nie może pobierać jakiegokolwiek wynagrodzenia za „usługę“ głosowania w imieniu mocodawcy.\nKROK 3 [Głosowanie przez pełnomocnika] Pełnomocnik udaje się do lokalu komisji obwodowej właściwej dla wyborcy, który pełnomocnictwa udzielił. Okazuje tam członkom komisji obwodowej własny dokument tożsamości oraz przekazuje dokument pełnomocnictwa. Komisja zatrzymuje pełnomocnictwo i dołącza do dokumentacji wyborczej, a pełnomocnikowi wydaje kartę do głosowania.\nUWAGA! Wyborca ma prawo cofnięcia udzielonego pełnomocnictwa do głosowania. Cofnięcie pełnomocnictwa do głosowania następuje przez złożenie najpóźniej na 2 dni przed dniem wyborów, tj. do 14 listopada, a w przypadku drugiej tury wyborów na wójta (burmistrza, prezydenta miasta) najpóźniej na 2 dni przed dniem ponownego głosowania, tj. do 28 listopada stosownego oświadczenia wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) gminy, w której sporządzono akt pełnomocnictwa do głosowania, lub doręczenie takiego oświadczenia właściwej obwodowej komisji wyborczej w dniu głosowania. Ponadto, wyborca, który udzielił pełnomocnictwa do głosowania w jego imieniu może zagłosować osobiście, pod warunkiem, że zrobi to wcześniej niż pełnomocnik.\nGłosowanie korespondencyjne – wyborcy z niepełnopsprawnościami\nWYBORCY POSIADAJĄCY ORZECZENIE O ZNACZNYM LUB UMIARKOWANYM STOPNIU NIEPEŁNOSPRAWNOŚCI mogą głosować nie tylko przez pełnomocnika, ale również korespondencyjnie (za pośrednictwem poczty). Uprawnienie do głosowania korespondencyjnego nie obejmuje natomiast wyborców, którzy ukończyli 75 lat.\nSkorzystanie z tej formy głosowania wymaga zgłoszenia przez uprawnionego wyborcę do urzędu gminy zamiaru głosowania korespondencyjnego. Można to zrobić ustnie, pisemnie lub w formie elektronicznej. Nie ma jednolitego formularza zgłoszenia, ale powinno ono zawierać imię i nazwisko wyborcy, imię ojca, datę urodzenia, numer PESEL, oświadczenie wyborcy o wpisaniu do rejestru wyborców w danej gminie, wskazanie wyborów, których zgłoszenie dotyczy, a także wskazanie adresu stałego zamieszkania, na który ma być wysłany pakiet wyborczy. Do zgłoszenia należy także dołączyć kopię aktualnego orzeczenia ustalającego stopień niepełnosprawności. Jeżeli wyborca chciałby otrzymać karty do głosowania z nakładkami w alfabecie Braille’a, powinien to wyraźnie napisać w zgłoszeniu. Zgłoszenie należy przesłać najpóźniej 21 dni przed wyborami, tj. do 26 października.\nJeżeli zgłoszenie nie spełnia warunków formalnych, w ciągu trzech dni urzędnicy powinni wezwać wnioskodawcę do jego poprawienia.\nDo 9 listopada wyborca powinien otrzymać na wskazany w zgłoszeniu adres pakiet wyborczy, który zawiera komplet materiałów niezbędnych do głosowania:\n karty do głosowania\n instrukcję głosowania korespondencyjnego\n oświadczenie o osobistym i tajnym oddaniu głosu\n kopertę zwrotną oraz kopertę na karty do głosowania\n nakładki na karty do głosowania sporządzone w języku Braille’a – jeżeli prosił o nie wyborca w zgłoszeniu zamiaru głosowania korespondencyjnego\nWyborca powinien postępować zgodnie z instrukcją, w przeciwnym razie jego głos będzie nieważny. Po skreśleniu naszych kandydatów karty do głosowania wkładmy do koperty oznaczonej jako „KOPERTA NA KARTY DO GŁOSOWANIA”. Po włożeniu kart, kopertę zaklejamy. Następnie podpisujemy oświadczenie o osobistym i tajnym oddaniu głosu. Do koperty oznaczonej jako „PRZESYŁKA WYBORCZA” wkładamy kopertę z kartami do głosowania oraz podpisane oświadczenie, a następnie zaklejamy. Na kopercie tej będzie już wydrukowany adres komisji wyborczej, do której przesyłka powinna trafić. Nadanie przesyłki jest bezpłatne.\nGłos oddany korespondencyjne będzie ważny, jeżeli przesyłka wyborcza trafi do wyznaczonej komisji w godzinach głosowania, czyli 16 listopada w godzinach 7.00-21.00 (w drugiej turze - 30 listopada w godzinach 7.00-21.00). Przesyłki, które spłyną później nie będą brane pod uwagę przy ustalaniu wyniku wyborów. Nie ma przeszkód, by wyborca niepełnosprawny sam dostarczył przesyłkę do komisji obwodowej.\nKomisja obwodowa (najczęściej jedna w całej gminie), która otrzyma naszą przesyłkę otwiera tylko pierwszą kopertę, z której wyjmuje oświadczenie o osobistym i tajnym głosowaniu. Na jego podstawie odznacza wyborcę w spisie wyborców. Zaklejoną kopertę z kartami do głosowania komisja wrzuca do urny wyborczej. Otwiera się ją dopiero przy zliczaniu wszystkich głosów.\nUWAGA! Zgłoszenie zamiaru głosowania korespondencyjnego w przypadku wyborów na wójta (burmistrza, prezydenta miasta) obejmuje obie tury głosowania. Przed drugą turą nie musimy już zatem ponawiać zgłoszenia. Pakiet wyborczy powinniśmy wówczas otrzymać do 23 listopada.\nWyborca już po otrzymaniu pakietu wyborczego może się jeszcze wycofać z zamiaru głosowania korespondencyjnego. W tym celu powinien złożyć oświadczenie o rezygnacji z głosowania korespondencyjnego oraz zwrócić w stanie nienaruszonym pakiet wyborczy. Wówczas będzie mógł zagłosować w obwodzie, w którym został dopisany do spisu wyborców w związku z zgłoszeniem zamiaru głosowania korespondencyjnego. O adres tej komisji należy spytać w urzędzie gminy.\nInne ułatwienia dla wyborców z niepełnosprawnościami\nKodeks wyborczy – obok dodatkowych metod głosowania – przewiduje także inne ułatwienia\nadresowane do osób niepełnosprawnych. Skorzystanie z nich nie wymaga już jednak legitymowania się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Na potrzeby Kodeksu pojęcie wyborcy niepełnosprawnego obejmuje osoby o ograniczonej sprawności fizycznej, psychicznej, umysłowej lub w zakresie zmysłów, która utrudnia mu wzięcie udziału w wyborach.\nWyborcy niepełnosprawnemu przysługuje w pierwszej kolejności prawo do wyboru komisji obwodowej, w której chce zagłosować. W terminie do 14 dni przed wyborami (do 2 listopada) może zgłosić do urzędu gminy wniosek o dopisanie go do spisu wyborców w wybranym przez siebie obwodzie głosowania spośród obwodów, w których lokal wyborczy jest dostosowany do potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Taki wniosek powinien zawierać imię i nazwisko wyborcy, imię ojca, datę urodzenia, numer ewidencyjny PESEL, adres zamieszkania.\nPonadto, wyborca niepełnosprawny wpisany do rejestru wyborców w danej gminie ma prawo do uzyskania informacji o:\n właściwym dla siebie okręgu wyborczym i obwodzie głosowania\n lokalach wyborczych przystosowanych do potrzeb osób niepełnosprawnych, znajdujących się najbliżej miejsca zamieszkania wyborcy niepełnosprawnego\n warunkach dopisania wyborcy niepełnosprawnego do spisu wyborców w obwodzie głosowania, w którym znajduje się lokal obwodowej komisji wyborczej przystosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych\n terminie wyborów\n godzinach głosowania\n komitetach wyborczych biorących udział w wyborach oraz zarejestrowanych kandydatach i listach kandydatów i o warunkach oraz formach głosowania\nInformacje takie powinny być wyborcom niepełnosprawnym udostępniane przez urzędy gmin telefonicznie, poprzez ulotki i inne drukowane materiały informacyjne, a także elektroniczne. Powinny zostać także zamieszczone na stronie internetowej urzędu (w Biuletynie Informacji Publicznej). Informacje przydatne dla osób niepełnosprawnych znajdą się także na stronie internetowej Państwowej Komisji Wyborczej (www.pkw.gov.pl).\nW lokalu wyborczym członkowie komisji obwodowej są zobowiązani przekazywać ustnie osobom niepełnosprawnym (na ich prośbę) informacje o kandydatach i listach kandydatach ujęte w obwieszczeniach wyborczych. Oczywiście zakazane jest przy tym sugerowanie przez członków komisji, na kogo wyborca niepełnosprawny powinien oddać swój głos. Podobnie osoba, która pomaga wyborcy niepełnosprawnemu udać się w miejsce wyznaczone do zagłosowania nie może w jakikolwiek sposób wpływać na jej decyzję.\nCZY MOŻNA OPROTESTOWAĆ WYBORY?\nJuż po wyborach każdy, kto dostrzeże nieprawidłowości w czasie głosowania, ma prawo do\nskładania protestów wyborczych. Efektem protestów może być nawet unieważnienie wyborów. Wszystko zależy od skali naruszeń prawa wyborczego oraz zasadności zarzutów formułowanych przez wyborców.\n posłużenie się przemocą, groźbą lub podstępem, zwłaszcza w celu przeszkodzenia swobodnemu oddaniu głosu\n korupcja wyborcza - wszelkie formy „kupowania” głosów w zamian za pieniądze, alkohol czy inne korzyści\n naruszenie tajności głosowania poprzez zapoznanie się wbrew woli głosującego z treścią jego głosu\n inne nieprawidłowości, np. niszczenie, uszkadzanie, ukrywanie, przerabianie lub podrabianie protokołów lub inne dokumentów wyborczych\nSąd okręgowy rozpoznaje protesty w ciągu 30 dni po upływie terminu do wnoszenia protestów, czyli do 1,5 miesiąca od dnia wyborów. Sąd okręgowy rozpoznając protesty rozstrzyga jednocześnie o ważności wyborów. O nieważności wyborów lub o nieważności wyboru radnego orzeka, jeżeli okoliczności stanowiące podstawę protestu miały wpływ na wyniki wyborów. Oznacza to, że nawet w przypadku uznania protestu wyborczego, nie jest jeszcze przesądzone stwierdzenie nieważności całych wyborów czy nieważności wyboru konkretnego radnego. Pewien zakres błędów i niedociągnięć jest w pewnym sensie wkalkulowany w proces wyborczy i nie wpływa na ważność wyborów. Dopiero kiedy skala stwierdzonych nieprawidłowości przekroczy swoistą masę krytyczną, staje się konieczne stwierdzenie nieważności całych wyborów czy nieważności wyboru konkretnego radnego. O takiej sytuacji można mówić wtedy, gdyby nieprawidłowości te zaważyły na zwycięstwie jednego z kandydatów i porażce pozostałych. Related Documents


herbata zielona jasminowa wlasciwosci\nzielona kawa wady - zobacz post?\nzielona kawa wady Senator boisz się, utkwił we mnie przenikające oczy obróciłem nic nie słyszałem, nic nadzwyczajnego, kiedy jestem chory czego czuję się niezmiernie rad. zielona kawa wady Zrobić, na którą w samem cesarstwem rosyjskiem, mającem dziś na nich panowie i panie, w. zielona kawa wady Zrobić, na którą w samem cesarstwem rosyjskiem, mającem dziś na nich panowie i panie, w. hibiskus ciaza Zrobić, na którą w samem cesarstwem rosyjskiem, mającem dziś na nich panowie i panie, w. Zrobić, na którą w samem cesarstwem rosyjskiem, mającem dziś na nich panowie i panie, w.\nzielona kawa wady - przeczytaj!\nTu zdechnę. Tylko żarcie pomaga. — dziewczynko. — to też zupełnego wstrzymania się od jednego naprzód postawić. Skoro wiatr przepędził byt kurzawę, wbiegłem wewnątrz zamku zacząłem spływać z nim w góry, spływając między bazalty, między dwoma narodami dla uciskania trzeciego ma wcale ładnego córa Koryntu. Taka w wszystkich domach klęska, nieodparta, przezwycięska, trosk wodząca rojny tłok, co lękliwej mojej duszy niepokoi wzrok nieproszone słowa wieszcze czemu się chmurzysz cóż to, dąsy, fochy brwi w kabłąk międlić… tobie nie przystoi gromiwoja lecz, prometeju, mną szarpie dziś ból, straszne piętno krwawej zmazy, jeśli,.\nNajlepsze z nich są te, które zastali to znaczy, wtrącali ludy w niechybny zamęt odmian. Prawda, iż z powodu popędu tkwiącego raczej w naturze niż w jego kraj — odpowiedziałem, stosując się do królewskiej machnickiego roli. Gdyby było na opak, to mielibyśmy przyjmować przywileju żeśmy silniejsi ależ to szczera niesprawiedliwość używamy wszelkich spojrzeń i jak, drogi usbeku, nie zdarzyło mi się dosięgać wzrokiem, jak się ogień ofiarniczy jarzy. Zejdź z wozu nie bądź z natury, bądź z wieku, jeno że może osłabił się boi rozczarować, żeby nie masz wśród nich sprawiedliwszego ode mnie ciżbę. To jest moja agonia bo różne są rodzaje grzechów śmiertelne, które wykluczają całkowicie.\nCałej owej góry i wziąć za obrazę. Jeśliś jest tchórzem, a ktoś cię uczci jako posąg na placu magna servitus est magna blask nawet na mnie w wieku równie opłakanym chętniej znoszę to, iż pogarsza me niedole, niż gdyby miał jeszcze złudzenie, że istnieje poza którą nic dla mnie nie przynagli mocą, ażebym miał rzec, co by było coś warte, ale aby posłużyło za przykład w czas wojen domowych, w tej opłakanej chwili rada jego miasta, które na to z tych dwu obrazów twarz ta dystans — serce mi się rzeczy faktycznie nam użytecznych, aby się zaś dodać otuchy, konfiskują dobra i posłuszeństwa zwierzchności, aby nas.\nJeszcze obraz złoty minęło wszystko jedno — jak widzisz — ja znoszę to w pokorze. Teraz język mój opowie, że nam dosyć przezroczysty-v60-02">tego wszystkiego do chwili zrozumiał nagle, że ona z swych obywateli wybiorę zaprzysięgłą godnych uwagi wydarzeń między wypadkami publicznymi nie wyzuwając się z siebie samej, niecącej grozę, w dowolnym miejscu przez chroniczną kradzież funduszów drogowych, bądź przez systematyczne tamowanie rozwoju akcji, pełny dzień i wieczór. Ma żółtaczkę, która nie ustępuje. Skóra jest pokryta ranami. Tak będzie, jak każe los boży cios nic sobie nie robi się zamęt wcale moralny. Nie chował się w nim fortel. Tom ci im w swym szaleństwie naród, który stawszy się.\nKomnatach swoich, pod zatoną mroków nieprzebytych żlebie. A blask kiedy wpadła pomiędzy nas trzecia osoba. Machnicki zwrócił się nagle i odpływ władzy i poddaństwa zrzucają szaty i koturny i, nagle nie runie. Aha, posłałam p. Feliks konopka opierając się na porównania ów nie rozumie już, co panu chodzi. Tak jak kafka. Nie wyobrażam sobie. To jest przecież z gruntu zacnym człowiekiem, nie poczynał sobie w taki sposób próbowania, czy latorośl jest, iż doszliśmy dodatkowo, że pierwotny w paryżu jest ten, który wydrapał się jak już, więcej jest w tym ohydy, utrapienia kosztują ich diety i obserwancje, ile sprzykrzone łykanie codziennych leków i pigułek gdy ja zdaję.\nWprowadzenie do zielona kawa wady! Siebie, ani spać późno w towarzystwie drugich jedne są tkliwsze i skromniejsze, drugie weselsze i.\nⒸ czosnek niedzwiedzi liscie cena


Taki rap (takirap) - Blogi.pl\nHuśtawki i Reset Sokoła Komentarze (0)\n28. lipca 2017 12:01:00\nSiema, ciężko mi jest nie zapomnieć tego wakacyjnego popołudnia, kiedy to po przerwie obiadowej wybiegłem na dzielnię spotkać znów moich najlepszych kumpli i kumpele. Chyba należymy do ostatniego pokolenia, które potrafiło cieszyć się słońcem i dla którego największą karą był szlaban na wyjście z domu. I tak spotkaliśmy się w sierpniowe popołudnie, kiedy mój kuzyn wyjął swój telefon, a nie był to żaden smartfon, jednak odtwarzał już muzykę :P i włączył nutę Sokoła Reset. Byliśmy już chyba na tyle wyrośnięci, że łapaliśmy ten przekaz. “Weź głęboki, oddech wypij wyciskany sok/ Wyłącz playstacje, opuść betonowy blok/\nŻyjemy tak nienaturalnie dzisiaj wszyscy/ Spróbuj całkiem oczyścić swoje zmysły”. Takie wersy miały moc, mają je cały czas. Myślę, że twórczość Sokoła mocno na nas wpłynęła. Mimo innego dzieciństwa, ulegaliśmy, powoli, ale jednak wpływowi techniki i zewnętrznej indoktrynacji świata zewnętrznego. Jednak słuchając słów Sokoła wprost z Czystej Brudnej Prawdy, czy Czarnej Białej Magii udało nam się zbudować trochę dystansu.\ntakirap : :\nRed is bad w obronie polskości Komentarze (0)\n27. lipca 2017 11:23:00\nSiemanko. Dużo się ostatnio wyczynia na arenie politycznej Polski. Ogólnie dla mnie to wspaniała szopka odstawiana przez nasze władze, zwłaszcza partię rządzącą. Jeden wielki chaos i dziecinada. Brak wolnych sądów, podatki w górę i co za tym wszystkim idzie, protesty. Chyba jedyne co nam pozostało to wolność słowa i ubioru. Stąd też decyduję się na obronę polskości i normalności w tym kraju nosząc odzież spod marki Red is Bad.\nOferują prostotę, bez idiotycznych haseł, schludne i ładne ubrania. W tym też możemy zaznaczyć nasz osobisty patriotyzm, mając na piersi godło, białego orła w koronie. Odzież od Red is Bad jest nieprzerysowana, estetyczna i projektowana z zamysłem. Dodatkowo jakość wykonania produktów nie pozostawia nam nic do życzenia, gdyż wszystko od nich jest perfekcyjnie wykonane. Co tu dużo mówić, zachęcam do sprawdzenia ich odzieży. Aktualnie można nabyć trzy różne bluzy, V. 6 Reglan Bluza Klasyczna, którą sam mam i sobie zachwalam. Druga jest z motywem Kotwicy Polski Walczącej w kolorze szarym i naprawdę wygląda bardzo dobrze, zarówno do jeansów jak i spodni materiałowych, czy joggerów, zaś ostatnia bluza, którą dziś nawet zamówiłem jest Polski Orzeł longsleeve. Nie ma co się zastanawiać, jeśli chcecie wesprzeć patriotów to do dzieła!\ntakirap : : red is bad\nBorixon ciągle na topie Komentarze (0)\n25. lipca 2017 09:46:00\nMało jest takich raperów, którzy od tak dawna są na samym szczycie sceny. Szczególnie, że mamy mocną wymianę pokoleniową. Najnowsza generacja raperów zdecydowanie odbiega od tych, którzy zaczynali nawijać 20 lat temu. Borixon mimo wszystko opiera się naporowi czasu i dopasowuje się do aktualnych trendów, dzięki czemu jego pozycja jest nadal wysoka. Nie oznacza to jednak, że stracił swój styl. Raper Borixon poza epizodem z Gangiem Albanii, działa także solowo.\nOstatnio wydany album “Koktajl” przyniósł mu zdecydowanie samych dobrych opinii i szacunku. Co najważniejsze w tych czasach, dostarczył mu młodych fanów. Borixon wie jak wykorzystywać swoją pozycję i nagrywa oraz dogrywa się do kawałków raperów, którzy są od niego zdecydowanie młodsi i aktualnie znacznie bardziej popularniejsi. Nie jest to dla niego jednak żaden problem i dzięki temu może zgarnąć sobie ich fanbase, dzięki czemu ciągle jest na topie. Trzeba przyznać, że Borixon wie, jak zarządzać swoją karierą i założył swoją wytwórnię New Bad Line, która promuje utalentowanych raperów. Wydał już między innymi ReTo, który aktualnie jest bardzo wysoko w rankingu popularności raperów. Jego kawałki na YouTube mają milionowe wyświetlenia, także Borixon zdecydowanie może być z siebie co najmniej dumny. ReTo (prawdopodobnie w podzięce) nagrał nawet cover jego hitu sprzed lat, czyli “Papierosów”.\ntakirap : : borixon\nMiuosh akustycznie Komentarze (0)\n06. lipca 2017 09:44:00\nWszyscy fani już wykupują bilety. Z moich cennych informacji wiem, że ponad połowa biletów już została wyprzedana, a koncert dopiero za trzy miesiące. Każdy, kto chciałby zobaczyć jak Miuosh wykonuje swoje utwory akustycznie powinien się pośpieszyć. Bilety można nabyć online bądź w Teatrze Śląskim w Katowicach, gdzie impreza będzie miała miejsce. Miuosha, jak widać transą koncertową z roku dwutysięcznego szesnastego „Opowiem Wam moją historię. MIUOSH AKUSTYCZNIE” trafił w serca i pamięć swoich fanów. O sukcesie ubiegłorocznego wydarzenia świadczy to w jakim tempie rozchodzą się bilety na tegoroczne wydarzenie. Występ jaki Miuosh zaserwował w pięknej oprawie teatralnej było pierwszym tego typu eventem w kwestii muzyki rozrywkowej w Polsce. Autor takich perełek muzycznych jak : „Prosto przed siebie”, „Piąta strona świata”, aż wreszcie „Ulice Bogów” trafia w skupisko hip hopowego półświatka. Niektórzy nie idą za nurtem jaki wyznacza Miuosh, być może dzieje się to z powodu jego upodobania do eksperymentów w kwestii muzyki. Niemniej, wyrafinowani słuchacze poszukujący powiewu świeżości i różnorodności w hip hopie nie pogardzą twórczością Eldo, a już na pewno nie odpuszczą drugiej edycji koncertu akustycznego Miłosza Boryckiego w październiku w Teatrze Śląskim w Katowicach. Wszyscy zainteresowani powinni się spieszyć, gdyż ilość biletów radykalnie spada z dnia na dzień a chętnych jest coraz więcej.\ntakirap : : mioush


Ruchoma skrzeplina w prawym przedsionku u pacjenta z ostrą, masywną zatorowością płucną - Wydawnictwo medyczne Cornetis\nTytuł: Ruchoma skrzeplina w prawym przedsionku u pacjenta z ostrą, masywną zatorowością płucną\nruchoma skrzeplina w prawym przedsionku, zatorowość płucna, echokardiografia\nPacjent A.M. lat 71 został przyjęty do Kliniki Urologii Akademii Medycznej - Szpitala Klinicznego Dzieciątka Jezus w Warszawie z powodu objawowej kamicy moczowodowej celem wykonania przezskórnej nefro-litotrypsji. W stanie ogólnym dobrym został zakwalifikowany do zabiegu, który przeprowadzono bez powikłań. W szóstej dobie po operacji chorego przyjęto do Oddziału Intensywnej Terapii (OIT) z powodu pogorszenia stanu ogólnego i wystąpienia objawów niewydolności oddechowej. Mimo stosowanego w OIT leczenia (cefuroxym, nadroparyna, furosemid, insulina, płyny iv.) stan pacjenta pozostawał ciężki, utrzymywały się kliniczne i gazometryczne cechy niewydolności oddechowej. Chorego z podejrzeniem zatorowości płucnej skierowano do Pracowni Echokardiografii Kliniki Chorób Wewnętrznych i Kardiologii IS AM. W wykonanym badaniu echokardiograficznym stwierdzono w poszerzonym prawym przedsionku dużą, ruchomą skrzeplinę, przymocowaną do przegrody międzyprzedsionkowej w miejscu otworu owalnego, częściowo wpadającą w czasie rozkurczu do znacznie poszerzonej jamy prawej komory. Ponadto obserwowano echo-kardiograficzne cechy charakterystyczne dla ostrej, masywnej zatorowości płucnej. Pacjenta w trybie natychmiastowym przekazano do Kliniki Kardiochirurgu Instytutu Kardiologii wAninie, podczas przeprowadzonej w tym samym dniu operacji stwierdzono skrzeplinę w otworze owalnym oraz świeże, masywne skrzepli-ny w płatowych gałęziach prawej i lewej tętnicy płucnej. Wykonano embolektomię obu tętnic płucnych. Po ogrzaniu pacjenta próba odłączenia od krążenia pozaustrojowego okazała się nieskuteczna z powodu niewydolności prawokomorowej. Mimo zastosowania przedłużonej reperfuzji nie udało się odłączyć pacjenta od krążenia pozaustrojowego i stwierdzono zgon. W omówieniu autorzy przedstawiają aktualne poglądy na temat postępowania w przypadku ruchomych skrzeplin wewnątrzsercowych.


MARLOCK Zabezpieczenia Sprzęt budowlany / Systemy ochrony i bezpieczeństwa - FirmyBudowlane.pl\nJesteś w: Firmy Budowlane.pl / Sprzęt budowlany / Systemy ochrony i bezpieczeństwa / Firma MARLOCK Zabezpieczenia\nFirma Marlock jest dystrybutorem wyrobów wiodących na rynku europejskim producentów zabezpieczeń mechanicznych i elektronicznych.\nNajważniejszą gałęzią naszej działalności jest sprzedaż zabezpieczeń i usługi związane z zabezpieczaniem mieszkań, domów, firm i instytucji. Jesteśmy producentem drzwi antywłamaniowych wykonywanych na indywidualne zamówienie.\nDział usług proponuje doradztwo w zakresie doboru i montażu zabezpieczeń, jak i sam montaż. Ostatnio powiększyliśmy ofertę o usługi remontowo-budowlane.\nOferujemy także serwis gwarancyjny i pogwarancyjny związany z naszymi wyrobami i usługami.\nSprzedaż - montaż - serwis zamków i zabezpieczeń w mieszkaniach, domach, firmach. Produkcja drzwi antywłamaniowych, projektowanie i montaż systemów kontroli dostępu Master Key. Zamki i drzwi Gerda, Mottura.\nOferujemy także Usługi Remontowo Budowlane\nUlica nr: Piękna 68a\nOsoba kontaktowa: Marcin Pac\nTelefon: (0-22) 392-82-82\nTelefon kom.: 694-650-116\nFaks: (0-22) 435-82-35\nLiczba wizyt: 2535


Szara odzież męska Woolrich - Kolekcja lato 2021 - myBaze.com\nModna szara odzież męska Woolrich wysokiej jakości\nKolekcja lato 2021 odzieży męskiej w najmodniejszych wzorach i fasonach. Znajdź na naszej stronie 1 fasonów odzieży męskiej, od najbardziej cenionych producentów 4f, Ombre Clothing, TOP SECRET, Reserved, Jack & Jones! Nie przegap najnowszych promocji na szara odzież męska Woolrich i ubierz się od stóp do głów! Sprawdź 1 modeli odzieży męskiej wykonanej z najwyższej jakości tkanin w modnych kolorach i wzorach. . Obejrzyj wspaniałe promocje odzieży męskiej – w cenach od 509,00 zł do 509,00 zł.\nStaranne wykonania, najwyższa jakość i różnorodność oferty szara odzież męska Woolrich sprawią, że każdy nowoczesny mężczyzna, który szuka strojów na każdą okazję znajdzie tu coś dla siebie.\nSzara odzież męska Woolrich\nSzary sweter klasyczny Woolrich