Ulubieńcy lutego 2016 | Miss Lilith\nWłaśnie pożegnaliśmy luty, więc dobrze będzie zacząć od ulubieńców tego miesiąca. Luty był u mnie zdecydowanie zakupowy, więc tych ulubieńców się trochę nazbierało. Każdy kosmetyk z zestawienia z pewnością prędzej czy później kolejny raz zagości na moich półkach.\nKneipp Tajemnica Piękna\nPierwszym ulubieńcem, który w tym miesiącu najbardziej skradł moje serce jest zdecydowanie olejek do ciała Kneipp Tajemnica Piękna.\nKupiłam go na promocji w Hebe. Przy zakupach za minimum 50 zł, olejek kosztował jedyne 15 zł, więc grzech było nie kupić. Zwłaszcza, że kosmetyki marki Kneipp dobrze znam i uwielbiam wszystkie bez wyjątku. Ten olejek również mnie nie zawiódł. Nie będę się za wiele rozpisywać, recenzja tego olejku z pewnością w najbliższym czasie pojawi się na blogu, gdyż zasługuje on na osobny post i więcej uwagi.\nJajeczek EOS nikomu już chyba nie trzeba przedstawiać. Ten jest o zapachu mięty i wanilii, Wspaniale pachnie jak słodkie miętowe cukierki, pielęgnuje usta i cieszy oko swoim opakowaniem.\nZakup zestawu startowego Semilac byl najlepszą decyzją w tym roku. Duży wybór przepięknych kolorów, trwałość nawet do trzech tygodni i cudowny połysk. Czego chcieć więcej od lakieru? Już nie pamiętam co to znaczy odpryśnięty lakier do paznokci. I nie chce pamiętać. Dlatego wątpię, że jeszcze kiedyś wrócę do codziennego malowania paznokci tradycyjnym lakierem.\nSculpt 100% Argan Beauty Oil\nSculpt 100% argan Beauty Oil jest moim kolejnym hitem. Przypadkiem trafiłam na niego w TK Maxx. Z tego co się orientuję, nie jest dostępny w żadnych stacjonarnych drogeriach i bardzo tego żałuje. Olejek stosuję na noc do twarzy. Świetnie nawilża, nie zapycha mojej ostatnio nieco problematycznej skóry, a rano cera wygląda na świeżą i wypoczętą.\nSole i kryształki do kąpieli\nSole do kąpieli. Ciężko było wybrać kilka z nich. Dla mnie ulubieńcami wszech czasów są wszystkie kosmetyki tego typu, które mają umilić nam kąpiel. Nie wyobrażam sobie nie dolać czy dosypać czegoś do wody.\nSole do kąpieli Isana goszczą w mojej łazience od dawna. Jeśli ktoś jeszcze nie próbował tych dwóch zapachów, serdecznie polecam wypróbować.\nTak samo jest w przypadku kryształków do kąpieli Kneipp. Nie przepadam za lawendą i trochę obawiałam się duszącego zapachu, jednak byłam pozytywnie zaskoczona. Zapach jest intensywny, jednak dość świeży, więc w żaden sposób mi nie przeszkadzał. I tak zużyłam w tym miesiącu trzy, lub cztery saszetki.\nKallos Czekoladowa maska i Bananowy szampon\nCzekoladowa maska i bananowy szampon do włosów Kallos. Zapach tych produktów jest nieziemski. Z niecierpliwością czekam na moment mycia włosów, żeby tylko znów poczuć ten zapach dojrzałego banana i kakao. Bardzo lubię produkty do włosów Kallos i te również spełniają swoje zadania. Włosy są po nich miękkie, nawilżone, łatwo się rozczesują. Zapach utrzymuje się przez jakiś czas, ale z pewnością nie na tyle, żeby w ciągu dnia mógł gryźć się z perfumami.\nThomas Sabo Charm Club Kiss\nPerfumy Thomas Sabo Charm Club Kiss. Kupiłam je już dawno temu, ale jakoś leżały na półce, używane jedynie od czasu do czasu. Jednak w zeszłym miesiącu to właśnie one u mnie królowały. Zapach nie będzie odpowiadał każdemu. Są dość ciężkie, trochę słodkie, z pewnością nie sprawdzą się w upalne, letnie dni. Jednak przy takiej szarej, deszczowej pogodzie bardzo przyjemnie mi się ich używa.\nNutami głowy są truskawka, czerwone jabłko, czarna porzeczka, malina i szampan. Nutami serca są jaśmin, frezja, fiołek i Śliwka. A nutami bazy są piżmo, drzewo sandałowe, benzoes, wanilia i meksykańska czekolada.\nNa koniec wspomnę jeszcze o świeczkach z Primarka. Zapachy zupełnie przypadkowe, moim zdaniem wszystkie te świeczki zasługują na uwagę. Są niesamowicie tanie, a mimo to według mnie w żaden sposób nie odbiegają od droższych świeczek, dając równie piękne zapachy.\nTo już wszyscy ulubieńcy lutego. Zabrakło kosmetyków kolorowych, ale żadne nowości nie zachwyciły mnie na tyle, żeby umieścić je w tym zestawieniu, poza tym testuje je zbyt krótko, żeby mieć wyrobioną opinię na ich temat. Za to bardzo chętnie poznam wasze opinie na temat tych kosmetyków. Może używaliście? Chcecie spróbować? Jacy są wasi ulubieńcy lutego?


Robi-Trans Stefaniuk Robert - E-Info24 - najlepsze strony firmowe wg branż\nZapewniamy Państwu ubezpieczony transport towarowy oraz osobowy. Nasze busy sprawdzają się również przy obsłudze eventów, spotkań integracyjnych, w turystyce. Specjalizujemy się w transporcie towarów po Europie. Jeździmy z pasażerami z adresu pod adres, co daje znacznie lepsze warunki organizacji wyjazdów. Wszystkich kierowców monitorujemy (GPS). Odbieramy zgłoszenia praktycznie przez cały tydzień. Możecie Państwo kontaktować się z nami nawet w pilnych sprawach wieczorem. Zawsze odbierzemy telefon. Zapraszamy.\nSzczegóły strony robi-trans.com.pl:\nTytuł: Robi-Trans Stefaniuk Robert\nSłowa kluczowe: obsługa dostaw hurtowni\nNazwa firmy: Robi-Trans Stefaniuk Robert\nTel. komórkowy: 697 533 500\nPodlinkuj stronę robi-trans.com.pl:\nTransport palet - Giełda transportowa »\nGiełda transportowa transonet. pl nnna transonet. pl możesz zlecić transport twojego ładunku po kraju jak i zagranicy. Poprzez Transonet. pl możesz przewiść:nntransport samochodów z Niemiec ntransport palet z Niemiec ntransport ładunków z Angliinprzeprowadzki z zagranicy nnza pośrednictwem Transonet. pl możesz wybrac firme która zrealizować\nZ EuroBusem dotrzesz do Niemiec szybko, bezpiecznie, komfortowo i na czas! Posiadamy nowoczesną flotę, wyposażoną w najlepsze systemy bezpieczeństwa oraz komfortowe fotele i klimatyzowane wnętrze. Ale przede wszystkim, to nasi kierowcy zapewniają bezpieczną i wygodną podróż, dzięki swemu bogatemu doświadczeniu i umiejętnościom. Bus do Niemiec EuroBus - zamów bilet już dziś! Nie stój na przystanku i nie marznij - zadzwoń do nas, a my przyjedziemy po Ciebie i Twoje bagaże pod umówiony adres. Mało tego! Dowieziemy Cię pod konkretny adres w obrębie naszej trasy.\nAir Rail Cargo jest jednym ze spedytorów międzynarodowych który organizuje transport do wielu krajów. Wystarczy skorzystać z wyceny transportu lotniczego i skorzystać z usługi tego spedytora. Kierunki do których organizuje swoje cargo lotnicze to między innymi USA, Dubai, Chiny. Transport lotniczy towarów jest zorganizowany z największą starannością, klienci mogą mieć pewność, że ich przesyłka dotrze na czas. Transport lotniczy towarów i transport lotniczy na paletach to tylko jedne z oferowanych usług przez tego spedytora.


Minister ma plan ożywienia małych ośrodków miejskich. Do miasteczek popłyną miliardy? - Polityka i Społeczeństwo\nMinister ma plan ożywienia małych ośrodków miejskich. Do miasteczek popłyną miliardy?\nGrzegorz Dyjak • 8 października 2019 - 20:00\nW Polsce jest 685 małych miejscowości, co stanowi 73 proc. liczby wszystkich miast (Fot. Suchowola/Wikipedia.org/Ludwig Schneider/CC BY-SA 3.0)\nW budżecie Unii Europejskiej na lata 2021-2027 będą pieniądze na rozwój małych miast. Do 10 procent środków unijnych przeznaczonych dla Polski zainwestujemy w rozwój małych miast – zapowiada Jerzy Kwieciński, minister finansów, inwestycji i rozwoju, który przedstawił założenia „Pakietu dla małych miast". Program wsparcia dla miejscowości do 20 tysięcy mieszkańców ma być finansowany z budżetu krajowego i unijnego. Szacunkowa wartość wsparcia może wynieść nawet kilka miliardów złotych.\n- Małe miasta to metropolie Polski lokalnej. To tu znajdują się firmy i instytucje najważniejsze dla lokalnych społeczności. W małych miastach bije serce Polski lokalnej. Problem w tym, że często bije nierówno. Nasz pakiet to EKG, czyli diagnoza i rozwiązania oraz leki, które zapobiegają arytmii – mówi Kwieciński.\nMinister @JerzyKwiecinski: "Uruchamiamy pakiet działań na rzecz rozwoju małych miast. Naszym celem jest zmiana wizerunku małych miast i uczynienie z nich miejsc przyjaznych do życia, oferujących dobrej jakości miejsca pracy i odpowiednie warunkami do nauki i rozwoju." pic.twitter.com/swXZS7VDZV\n— Ministerstwo Inwestycji i Rozwoju (@MIR_GOV_PL) October 8, 2019\nProblemy małych miast\n- Mamy 685 małych miast w Polsce, co stanowi 73 procent ogólnej liczby wszystkich miast. Są to miasta liczące do 20 tysięcy mieszkańców, w których mieszka 13 procent ogółu ludności naszego kraju. Małe miasta pełnią istotne funkcje. Są ważnymi centrami rozwoju lokalnych usług – podkreśla Kwieciński.\n- Odpływ ludzi młodych oraz starzenie się społeczeństwa, brak atrakcyjnych miejsc pracy, wysoki odsetek biernych zawodowo, ograniczony dostęp do usług rozwojowych dla przedsiębiorstw czy utrudniony transport zbiorowy to główne trudności, z którymi borykają się mieszkańcy małych miast. To także ograniczone możliwości finansowe samorządów lokalnych wynikające z ich niskich dochodów własnych – wylicza minister.\nWsparcie dla małych miejscowości przewiduje także Strategia Zrównoważonego Rozwoju Wsi, Rolnictwa i Rybactwa 2030. Rząd ma się nią zająć na najbliższym posiedzeniu, we wtorek 9 października.\nUzupełnieniem obu strategii ma być właśnie program "Pakiet dla małych miast". Na rozwój miejscowości rząd planuje przeznaczyć do 10 procent środków dla Polski w przyszłym budżecie unijnym. O jakie konkretnie kwoty chodzi? Tego jeszcze nie wiadomo, ponieważ perspektywa finansowa Unii Europejskiej na lata 2021-2027 nie została przyjęta. Choć można przypuszczać, że będzie to kilka miliardów złotych.\n- Pieniądze te będą pochodzić z krajowych i regionalnych programów operacyjnych. Naszym celem jest zmiana wizerunku małych miast i uczynienie z nich miejsc przyjaznych do życia, oferujących dobrej jakości miejsca pracy i odpowiednie warunkami do nauki i rozwoju – zapowiada minister inwestycji i rozwoju.\nCzytaj też: Rozwój lokalny. Jaki jest stan zarządzania publicznego i rozwoju terytorialnego w wybranych polskich miastach?\n- Będziemy organizować konkursy wzorem programu dla średnich miast. Główne akcenty to przedsiębiorczość, edukacja zawodowa, dostępność transportowa, strategia niskoemisyjna. Będziemy promować współpracę z większymi ośrodkami i rewitalizację. Program jest odpowiedzią na postulaty włodarzy małych ośrodków – mówi Kwieciński\nJak podkreśla, zapewnienie wszystkim miastom warunków do trwałego rozwoju jest kluczowym elementem w procesie działań na rzecz osiągania celów rozwojowych, związanych zarówno z konkurencyjnością gospodarki, jej innowacyjnością, jak i rozwojem wrażliwym społecznie i zrównoważonym terytorialnie.\nMinister finansów, inwestycji i rozwoju w dniach 8-10 października odwiedzi Brukselę i Luksemburg. Wizyta w Brukseli związana jest z rozmowami o funduszach unijnych na lata 2021-2027. W Luksemburgu Kwieciński weźmie udział w posiedzeniu Eurogrupy w rozszerzonym składzie oraz w posiedzeniu Rady do Spraw Gospodarczych i Finansowych (ECOFIN).\nResort inwestycji i rozwoju zaplanował cztery kategorie działań:\n- projekty zintegrowane (czyli łączenie działań z różnych źródeł finansowania w celu kompleksowego wsparcia lub rozwiązania problemu, zgodnie z potrzebami danego obszaru),\n- projekty służące zacieśnianiu współpracy z obszarami charakteryzującymi się dynamicznym rozwojem (budowanie powiązań funkcjonalnych, identyfikowanie obszarów współpracy sektora publicznego z prywatnym i społecznym),\n- selektywne promowanie innowacyjnych rozwiązań, służących rozwiązywaniu specyficznych problemów danego miasta, na przykład rozwiązania mobilne, praca na odległość, e-learning oraz usługi społeczne i opiekuńcze,\n- standardowy zakres wsparcia w postaci kopert/ konkursów dedykowanych małym miastom (dzięki czemu nie będą musiały one konkurować z dużymi ośrodkami).\nW Polsce mamy 354 miasta liczące 5 tysięcy i mniej mieszkańców. 184 miasta mieszczą się w przedziale 5-10 tysięcy. Tymczasem wiele programów pomocowych jest skierowanych do miast większych. Problemem jest także skala możliwych działań, która - zbyt mała - często nie pozwala na korzystanie z dostępnych środków finansowych.\nObecny rząd od początku działania deklaruje wsparcie dla małych miast, powstał nawet plan wsparcia miast małych i średnich - program „Rozwój lokalny”. To wspólne przedsięwzięcie Ministerstwa Inwestycji i Rozwoju, Związku Miast Polskich, Norweskiego Związku Władz Regionalnych i Lokalnych, a także Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju. Udział w programie może wziąć 255 małych i średnich miast. Te, które złożą najlepsze wnioski, mogą liczyć na dofinansowanie rzędu 3-10 mln euro.\nProgram „Miasto Plus”\nPrzypomnijmy, że pod koniec września w Sejmie zorganizowano konferencję "Miasto plus". Udział w niej wziął wicepremier Jarosław Gowin oraz samorządowcy z całego kraju. Na konferencji przedstawiono filary programu "MiastoPlus" przygotowanego przez Porozumienie Jarosława Gowina.\nPierwszym elementem wyodrębnionym w programie "MiastoPlus" było Inteligentne miasto - Smart City, które polega m.in. na inteligentnym zarządzaniu ruchem miejskim, czyli zmniejszeniu obciążenia miasta transportem; rozwiązaniach środowiskowych, czyli monitoringu środowiskowym, inteligentnym monitoringu wizyjnym, gospodarce obiegu zamkniętego, czyli odzyskiwaniem wartości z odpadów oraz programach edukacyjnych dla mieszkańców i samorządowców.\nKolejnym elementem było Przyjazne miasto, na które składa się m.in. zapanowanie nad chaosem przestrzennym poprzez wsparcie systemowe tworzenia planów zagospodarowania przestrzennego obejmujących całe obszary miast. Pozwoli to - jak czytamy - na docelowe odejście od uznaniowych warunków zabudowy. Elementem Przyjaznego miasta jest też rozszerzenie programu pilotażowego #StopSmog na wszystkie miasta z listy WHO - najbardziej zanieczyszczonych miast w Polsce, a następnie na pozostałe, a także program modernizacji lokalnych ciepłowni.\nTrzeci punkt to Deglomeracja, która - jak czytamy w programie - zakłada m.in. zapewnienie zrównoważonego rozwoju i atrakcyjności miast małych i średnich, a w konsekwencji zmniejszenie procesu depopulacji i marginalizacji poprzez przenoszenie zakładów pracy oraz lokowanie nowych instytucji poza granicami aglomeracji.\nCzytaj też: 200 zgłoszeń w ramach programu "Rozwój lokalny". W puli 102 mln euro


Wystawa plenerowa: 75 lat żarowskiej piłki nożnej - Fundacja Inicjatywa B\nFundacja Inicjatywa BWernisażWystawa plenerowa: 75 lat żarowskiej piłki nożnej\nFundacja Inicjatywa B oraz KS Zjednoczeni Żarów zapraszają mieszkańców Gminy Żarów na wernisaż pt. „75 lat żarowskiej piłki nożnej„. Otwarcie wystawy odbędzie się 12 czerwca o godz. 15.00, na placu k/ Nefrytu.\nWystawa składająca się z 10 plansz została opracowana na podstawie tekstów i materiałów zdjęciowych z książki „Historia żarowskiej piłki nożnej” autorstwa Piotra Araszczuka, Roberta Kaśków i Zbigniewa Malickiego, wydanej ze środków Gminy Żarów w 2006 roku.\n75 lat żarowskiej piłki nożnej, to lata sukcesów i porażek, ale przede wszystkim radości z uprawiania tego pięknego sportu przez kolejne pokolenia młodych ludzi. To także nazwiska setek piłkarzy, trenerów, działaczy, sympatyków i przyjaciół żarowskiej piłki. Wielu z nich nie ma już wśród nas. Wymieniliśmy tutaj zaledwie kilkunastu. Ale to jest wystawa o nich wszystkich.\nAdres: ul. Armii Krajowej, 58-130 Żarów\nData: 12 czerwca2021\nInformacje: Regulamin wystawy\nOrganizatorzy: Fundacja Inicjatywa B oraz KS Zjednoczeni Żarów. Wsparcie: Polska Ceramika Ogniotrwała „Żarów” Sp. z o o., Agencja Reklamowa Geospace, Bridgestone Żarów, Electrolux Żarów, Daicel DSSE Żarów, KKZ Meble, Jacek Marczyński oraz Dolnośląski Związek Piłki Nożnej. Projekt wystawy: Zbigniew Malicki oraz Tomasz Nycz.\n(byli)na skwerze C. Kulmiza


Otyłość zwiększa ryzyko dla przebiegu ciąży | Pogromcy Mitów Medycznych\nOtyłość zwiększa ryzyko dla przebiegu ciąży\nDodany 17.11.2012 przez kontousuniete\n18.11.2012 przez Michał - Inny: jak na razie uczeń bio-chemu\nOtyłość m.in: zwiększa prawdopodobieństwo wczesnego porodu, nadciśnienia, cukrzycy\nLink dołączony do komentarza: http://babyonline.pl/jak-zajsc-w-ciaze-przygot...\n20.11.2012 przez Agnieszka Kaczmarek\nOtyłość jak powszechnie wiadomo jest szkodliwa. Jeśli występuje u kobiety ciężarnej to szkodzi nie tylko jej, ale i dziecku. Kobieta taka może mieć problemy z układem krwionośnym, układem ruchowym czy zachorować na cukrzyce. Ciąża może być również przenoszona. To wszystko odbija się na rozwoju płodu.\n20.11.2012 przez Bartosz Maczkowski - Student medycyny: Student UMLub i WUM\nOtyłość kobiety w czasie ciąży zwiększa znacząco prawdopodobieństwo wystąpienia wad wrodzonych a także może oznaczać problemy z samym donoszeniem ciąży.\nLink dołączony do komentarza: http://www.kobieta.info.pl/zdrowie-w-ciy/348-o...\notylosc moze prowadzic do wielu innych chorow, m in nadcisnienia i cukrzycy. Nadcisnienie moze byc niebezpieczne dla kobiety w czasie porodu,z kolei cukrzyca moze powodowac zaburzenia dojrzewania plodu (makrosomie, wady cewy nerwowej itd), a nawet ryzyko przedwczesnego porodu czy poronienia.\n21.11.2012 przez Klaudia Ksepko - Student medycyny: studentka 6. roku\nNadwagę, otyłość oraz nieprawidłowe odżywanie się w ciąży wymienia się w czynnikach ryzyka wcześniactwa.\nLink dołączony do komentarza: http://parenting.pl/portal/przyczyny-wczesniactwa\nWiększość otyłych matek i ich dzieci przechodzi przez okres ciąży i poród bezpiecznie i zdrowo. Należy jednak pamiętać, że u kobiet z nadwagą wzrasta m.in. ryzyko wystąpienia cukrzycy i nadciśnienia tętniczego. Obydwa wymienione schorzenia mogą stać się przyczyną rozwoju niebezpiecznych powikłań w przebiegu ciąży - stanu przedrzucawkowego i cukrzycy ciążowej. Z tego względu ciąża u kobiet otyłych jest klasyfikowana jako ciąża podwyższonego ryzyka.\nLink dołączony do komentarza: http://www.adamed.com.pl/pl/rx/dla-pacjentow/g...\nU kobiet z nadmierną masą ciała znacznie częściej stwierdza się stany naglące oraz powikłania ciąży, porodu i połogu. Większość publikacji uwydatnia współwystępowanie otyłości i cukrzycy, występowanie ciąż mnogich oraz przeterminowanych . U kobiet tych przeciążony jest także układ krążenia – zwiększona jest objętość wyrzutowa serca (każde 100 g zgromadzonej tkanki tłuszczowej zwiększa ją o 30-50 ml/min), praca serca ulega przyśpieszeniu, częstsze są także wahania ciśnienia tętniczego krwi\nLink dołączony do komentarza: http://wiadomoscilekarskie.pl/pl/articles/item...\nU kobiet z nadmierną masą ciała znacznie częściej stwierdza się stany naglące oraz powikłania ciąży, porodu i połogu. Większość publikacji uwydatnia współwystępowanie otyłości i cukrzycy, występowanie ciąż mnogich oraz przeterminowanych . U kobiet tych przeciążony jest także układ krążenia – zwiększona jest objętość wyrzutowa serca (każde 100 g zgromadzonej tkanki tłuszczowej zwiększa ją o 30-50 ml/min), praca serca ulega przyśpieszeniu, częstsze są także wahania ciśnienia tętniczego krwi .\n23.11.2012 przez Adam Kuś - Inny: ciekawski, chory na zzsk\nOtyłość od dawna wymieniano jako jeden z czynników utrudniających poczęcie dziecka. Dotychczas lekarze nie wiedzieli jednak, dlaczego dodatkowe kilogramy mają negatywny wpływ na płodność kobiet. Wyjaśniły to dopiero badania Cadence Minge z Research Centre for Reproductive Health w Adelajdzie.W ramach eksperymentu naukowcy zafundowali potencjalnym mysim mamom wysokotłuszczową dietę. Tłuszcze stanowiły aż 22 proc. pożywienia podawanego gryzoniom. "Proporcje składników odżywczych były podobne do tych, jakie występują w jedzeniu typu fast food" - tłumaczy autorka badań. Po kilku tygodniach tuczenia uczeni pobrali od myszy komórki jajowe. Następnie porównali je z jajeczkami gryzoni będących na zdrowej diecie (6 proc. tłuszczów). "Okazało się, że duża ilość tłuszczów w pożywieniu uszkadza komórki jajowe znajdujące się w jajnikach" - mówi Minge - "z tego powodu już po zapłodnieniu komórka jajowa nie podlega prawidłowym podziałom. W efekcie zarodek nie rozwija się i prędko obumiera\nLink dołączony do komentarza: http://kobieta.dziennik.pl/piekna-i-zdrowa/art...\nWiele kobiet nie może mieć dziecka ze względu na otyłość.\nU otyłych pacjentek częściej występują infekcje ran lub rozejście się powłok brzusznych, otyłe ciężarne częściej też rodzą duże dzieci – liczba dzieci z makrosomią jest u nich 5 razy większa. Ponadto otyłość predysponuje do cukrzycy, wad serca, kamicy pęcherzyka żółciowego, żylaków podudzi oraz dusznicy bolesnej . Nadciśnienie tętnicze występuje w przebiegu ciąży częściej u kobiet otyłych, częstsza jest również preeklampsja i eklampsja oraz stany zapalne dróg moczowych. Dochodzi do częstych powikłań ciąży u tych kobiet – krwawień i porodów przedwczesnych. W tych przypadkach dochodzi także do powikłań porodu i połogu – większość porodów kończy się cesarskim cięciem, głównie z przyczyn nadciśnienia, stanu przedrzucawkowego czy większej ilości tkanki tluszczowej w miednicy małej, dwukrotnie wyższe jest ryzyko zgonu kobiet w porównaniu z kobietami szczupłymi. Problemy stwarza także znieczulenie dokanałowe i utrzymanie drożności dróg oddechowych. Noworodki kobiet otyłych rodzą się z makrosomią, co często utrudnia przebieg porodu, wydłuża jego czas trwania, a to łączy się z większą utratą krwi. Częściej też dochodzi do dystocji barkowej. Operacyjne zakończenie porodu naraża kobietę na większe ryzyko infekcji.\nOkres połogowy wiąże się z częstszymi zapaleniami błony śluzowej macicy, zakrzepicą żył głębokich, co bezpośrednio wpływa na dłuższą hospitalizację tych kobiet oraz wyższe koszty leczenia [5, 6]. Zauważono również, że inwolucja macicy jest gorsza, utrudnione gojenie rany krocza i po cesarskim cięciu. Częściej występują zapalenia gruczołu piersiowego, niedokrwistość, powikłania zakrzepowo-zatorowe oraz wspomniane już zakażenia ran pooperacyjnych [8, 1].\nZaobserwowano również ryzyko zahamowania wewnątrzmacicznego wzrastania płodu (trzykrotne zwiększone ryzyko w porównaniu z kobietami o prawidłowym BMI), zapalenia pęcherzyka żółciowego, raka błony śluzowej macicy oraz sutka. Zaznacza się także, że kobiety z BMI >30 kg/m² częściej rodzą dzieci z wadami układu nerwowego, pokarmowego, wadami serca czy przepukliną pępkową.\nW przebiegu połogu otyłych kobiet i laktacja ulega zaburzeniu – spowodowane jest to zmniejszonym wydzielaniem prolaktyny .\nwszystko jes tutaj wyjasnione\n31.05.2013 przez Kamil Grabiec - Inny: przyrodnicze\nLink dołączony do komentarza: http://www.phmd.pl/abstracted.php?level=5&icid...\n31.05.2013 przez Brzeska - Student: uczennica lo\nlogiczne następstwo, skoro powszechnie wiadome jest, że otyłość jest niezdrowa dla osób bez ciąży, więc w ciązy gdy płód potrzebuje jak najbardziej dobrych warunków, nie jest to pożądane niejako\n31.05.2013 przez PAULINA NOWAKOWSKA - Student medycyny: POŁOŻNICTWO\nmoże być przyczyną cukrzycy ciążowej która może wpływać na negatywny rozwój płodu


prawo wydawania dekretów z mocą ustawy. Sejm udzielił żądanych pełnomocnictw, - PDF\nprawo wydawania dekretów z mocą ustawy. Sejm udzielił żądanych pełnomocnictw,\nDownload "prawo wydawania dekretów z mocą ustawy. Sejm udzielił żądanych pełnomocnictw,"\n1 POLSKI PIENIĄDZ PRZEZ WIEKI Od marki do złotego Po pierwszej wojnie światowej większość państw europejskich w mniejszym lub większym stopniu borykała się z problemami finansowymi, w tym z inflacją. Jej przezwyciężenie próbowano uczynić przedmiotem współpracy międzynarodowej, w której udział brała też Polska. W 1920 roku odbyła się międzynarodowa konferencja ekonomiczna w Brukseli. Uznano wówczas, że remedium na inflację będzie powrót do waluty złotej. Postulowano deflację monetarną i kredytową (ograniczenie podaży pieniądza) oraz równoważenie budżetów państwowych. Jednak powrót do waluty złotej był niemożliwy (zbyt małe zasoby kruszcu), a kraje, które zastosowały radykalną politykę deflacyjną, zapłaciły za to krótkim ale ostrym kryzysem nadprodukcji. W1922 roku w Genui zwołano kolejną konferencję. Walutę kruszcową ponownie uznano za optymalny system pieniężny, rozluźniono jednak jej rygory. Pojawił się pomysł ograniczenia wewnętrznej wymienialności na kruszec według systemu Gold Bullion Standard (wymienialność banknotów nie na złote monety, ale na całe sztaby, co z góry eliminowało posiadaczy niewielkich sum). To było rozwiązanie dla bogatszych państw, biedniejsze powinny się zdecydować na Gold Exchange Standard (pokrycie emisji nie tylko złotem, ale też innymi walutami wymienialnymi na złoto). Zalecono tworzenie banków centralnych w formie spółek akcyjnych, co miało zapewnić im niezależność od rządów. Tak wyglądały ogólne międzynarodowe ustalenia, w ramach których poszczególne państwa musiały same poradzić sobie ze stabilizacją finansową. Reformy Władysława Grabskiego Pod koniec 1923 roku, kiedy inflacja w Polsce przekształciła się w hiperin- flację, dalsze odwlekanie reform nie było już możliwe. W grudniu prezydent Stanisław Wojciechowski powierzył Władysławowi Grabskiemu misję utworzenia rządu. Grabski poza funkcją premiera objął tekę ministra skarbu. Zapowiedział szybkie zrównoważenie budżetu i reformę walutową oraz wniesienie projektu ustawy o pełnomocnictwach dającej rządowi na rok prawo wydawania dekretów z mocą ustawy. Sejm udzielił żądanych pełnomocnictw, skracając jednak czas ich obowiązywania do pół roku. Dlatego Grabski uznał, że obie reformy, skarbową i walutową, należy przeprowadzić równocześnie. Reformę skarbową przeprowadzono na podstawie dwóch ustaw: o podatku majątkowym i waloryzacji podatków (odpowiednio z sierpnia i grudnia 1923 roku). Już w styczniu 1924 roku ukazało się kilka rozporządzeń przyspieszających spłatę podatków. Planowano też zorganizowanie nowych monopoli fiskalnych, spirytusowego, solnego i zapałczanego (istniały już loteryjny, tytoniowy i eksploatacji gazu ziemnego). Drugą stroną reformy miała być redukcja wy- Gdańskie pieniądze Na mocy traktatu wersalskiego zostało utworzone Wolne Miasto Gdańsk, mimo autonomii podlegające polskiemu systemowi celnemu. Gdańszczanie byli przywiązani do marki niemieckiej i posługiwali się nią przez pierwsze lata po wojnie. Drukowali także własne marki inflacyjne. Hiperinflacja zmusiła gdański Senat do przeprowadzenia reformy walutowej. 31 grudnia 1923 roku wprowadzono nowy pieniądz: gdański gulden dzielący się na 100 fenigów. 1 gulden był równy 750 mld marek inflacyjnych. Wyemitowano niklowe monety o nominale 10 guldenów, srebrne 5, 2, 1 i ½ guldena oraz miedzioniklowe monety o nominałach 10 i 5 oraz brązowe 2 i 1 feniga. Wybito także złote monety o nominale 25 guldenów, równe brytyjskiemu funtowi. Prócz monet Gdańsk emitował także banknoty o nominałach: 10, 20, 25, 50, 100, 500 i 1000 guldenów. Wskutek pogarszania się kondycji gdańskiej waluty zmniejszała się waga monet oraz ilość kruszcu, z których były wyprodukowane srebro zastępowano niklem. Monety i banknoty gdańskie ozdobione były herbem miasta oraz wizerunkami jego najważniejszych zabytków. Pięć guldenów gdańskich 1\n2 2 Fot. Narodowe Archiwum Cyfrowe Władysław Grabski, premier i minister skarbu w latach Bilety zdawkowe o wartości 1 i 10 gr datków. Miało temu służyć głównie podniesienie taryf kolejowych, aby w ten sposób znacząco ograniczyć dofinansowywanie kolei. Redukcją wydatków administracyjnych miał kierować nadzwyczajny komisarz oszczędnościowy Stanisław Moskalewski, rychło obdarzony przez wystraszonych urzędników przezwiskiem Moskalini. W krótkim czasie zwolnił on 29 tys. pracowników państwowych. Jednocześnie z reformą skarbową pracowano nad reformą walutową. Pierwszym zadaniem było ustabilizowanie marki polskiej. Na początku 1924 roku udało się utrzymać kurs na poziomie nieco przewyższającym 9 mln za dolara. Był to przełom psychologiczny, gdyż znaczna część społeczeństwa uwierzyła w skuteczność stabilizacji. Trwały przygotowania do wprowadzenia nowej waluty, złotego polskiego. W styczniu 1924 roku powołano pięcioosobowy komitet organizacyjny Banku Polskiego, który miał być spółką akcyjną zgodnie z zaleceniami konferencji genueńskiej. W kwietniu 1924 roku rozpoczął działalność, jego pierwszym prezesem został Stanisław Karpiński. Złoty polski został zrównany z frankiem szwajcarskim. Marki polskie wymieniono na złote Bilety zdawkowe zamiast monet Polska nie była przygotowana do wymiany pieniędzy. Brakowało zwłaszcza monet zdawkowych, których produkcję rozpoczęto w Mennicy Warszawskiej i mennicach zagranicznych. Aby temu zaradzić, zastosowano półśrodek emisję biletów zdawkowych. Do produkcji biletów o nominałach 1 i 5 gr wykorzystano stare banknoty markowe. Cięto je na pół i umieszczano stosowny czerwony napis. Nominały 10, 20 i 50 gr zostały specjalnie wydrukowane w formie niewielkich biletów. Umieszczono na nich wyobrażenia warszawskich pomników: kolumnę Zygmunta (10 gr), pomnik Kopernika (20 gr) i pomnik Józefa Poniatowskiego (50 gr). Bilety te, z założenia tymczasowe, zostały wycofane z obiegu po nasyceniu rynku metalowym bilonem.\n3 Fot. Narodowe Archiwum Cyfrowe Druga stabilizacja W listopadzie 1925 roku powstał rząd Aleksandra Skrzyńskiego, w którym resort skarbu objął Jerzy Zdziechowski. Nowy minister porzucił ideę przywrócenia złotemu kursu sprzed kryzysu. Nazwał tę politykę poszukiwaniem gospodarczego kursu złotego. Było to uzasadnione o tyle, że dzięki załamaniu waluty znów pojawiły się dobre warunki dla polskiego eksportu. Postanowił pozwolić złotemu spadać do takiego poziomu, który będzie korzystny dla gospodarki. Jednak taka polityka mogła prowadzić do inflacji; aby tego uniknąć, należało zrównoważyć budżet. Zdziechowski uzyskał zgodę socjalistów na redukcję płac pracowników państwowych o 5 proc. na trzy miesiące (od stycznia do marca 1926 roku). W zamian wprowadził wysokie cła wywozowe na żywność. Doprowadziło to do spadku cen i kosztów utrzymania, przez co robotnicy nie odczuli skutków obniżki. W lutym 1926 roku pojawiły się pierwsze oznaki poprawy koniunktury. Produkcja zaczęła rosnąć, a bezrobocie spadać. Dalszej stabilizacji gospodarczej stanęła na przeszkodzie destabilizacja polityczna. W kwietniu 1926 roku socjaliści wyszli z koalicji i rząd Skrzyńskiego upadł. Wkrótce potem doszło do zamachu majowego. Historyczne szczęście sanacji polegało na tym, że objęła ona władzę w momencie poprawy koniunktury. Program stabilizacyjny rządu Skrzyńskiego stworzył podstawy do osiągnięcia równow relacji 1,8 mln marek za 1 zł. Nowy polski pieniądz miał być emitowany w systemie Gold Exchange Standard (pokrycie emisji nie mogło być niższe niż 30 proc.). Obok banknotów Banku Polskiego w obiegu miał się znajdować bilon, którego emisję pozostawiono w rękach Skarbu Państwa, ograniczając ją ustawowo do 12 zł na osobę. Rząd miał prawo emitować bilety skarbowe (zdawkowe) do sumy 150 mln zł. Wycofywanie z obiegu marek polskich trwało do lipca 1924 roku. Reformy Grabskiego wpisywały się w szerszy proces powojennej stabilizacji walutowej w Europie. W listopadzie 1923 roku komisarz walutowy Rzeszy Hjalmar Schacht wprowadził w Niemczech nową walutę, rentenmarkę, co zakończyło hiperinflację w tym kraju. Reformy w Gdańsku zwieńczyło utworzenie Bank von Danzig (luty 1924). W Austrii i na Węgrzech hiperinflacja miała łagodniejszy przebieg. W grudniu 1924 roku wprowadzono nową walutę austriacką, szylinga, a w listopadzie 1925 roku nową walutę węgierską, pengö. Sukces Grabskiego stawiał go wśród europejskich reformatorów, jednak należy pamiętać, że wszystkie pozostałe stabilizacje odbyły się dzięki pomocy międzynarodowej. Tylko w Polsce opierano się wyłącznie na zasobach wewnętrznych. Jednak stabilizacja waluty miała swoją cenę: pogorszenie ko- Stanisław Karpiński, prezes Banku Polskiego niunktury i wzrost bezrobocia. Był to typowy kryzys postabilizacyjny, którego nie uniknął żaden kraj wychodzący z inflacji. Grabski starał się go łagodzić, wprowadzając system zasiłków dla bezrobotnych i wzmacniając prawną ochronę lokatorów. Bank Polski Bank Polski rozpoczął działalność 15 kwietnia 1924 roku. Jego siedzibą był gmach dawnego Banku Państwa przy ul. Bielańskiej w Warszawie. Głównym zadaniem banku było regulowanie biegu pieniężnego i ułatwienia kredytu. Posiadał także wyłączne prawo emisji banknotów do końca 1944 roku, w 1939 roku przedłużone o następne dziesięć lat. Zabezpieczeniem niezależności Banku Polskiego była jego konstrukcja w formie spółki akcyjnej oraz uregulowanie polityki emisyjnej. Ponieważ bank stał na straży stabilności waluty, przez długi czas nie ulegał naciskom, by rozluźnić rygory polityki emisyjnej. Uczynił to dopiero wskutek zagrożenia wybuchem wojny. Tymczasem w 1925 roku nad polską gospodarką zaczęły się gromadzić czarne chmury. Podatek majątkowy, niebacznie podwyższony przez Sejm, okazał się niemożliwy do ściągnięcia. Podkopało to równowagę budżetową. Ponadto w tym roku wygasły traktatowe zobowiązania Niemiec do stosowania w handlu z państwami ententy (w tym Polską) klauzuli najwyższego uprzywilejowania. Niemcy, dotychczas główny partner handlowy Rzeczypospolitej, rozpoczęły z Polską wojnę celną. Latem 1925 roku kurs złotego się zachwiał, 28 lipca nastąpiło załamanie kursu. W ślad za kryzysem walutowym we wrześniu 1925 roku rozpoczął się kryzys bankowy. To zachwiało pozycją Grabskiego. Jesienią 1925 roku cały dorobek jego reform wydawał się przekreślony. Grabski zażądał od prezesa Banku Polskiego Stanisława Karpińskiego interwencji giełdowej. Ten odmówił. Ich konflikt był bezpośrednią przyczyną dymisji Grabskiego 13 listopada 1925 roku. Jerzy Zdziechowski, następca Władysława Grabskiego na stanowisku ministra skarbu w rządzie Aleksandra Skrzyńskiego 3\n4 Prezydent Ignacy Mościcki (siedzi w kapeluszu) oraz minister Eugeniusz Kwiatkowski (siedzi po prawej) podczas wizyty w Spale w 1936 roku Eugeniusz Kwiatkowski ( ), ekonomista, naukowiec i polityk. W latach był ministrem przemysłu i handlu, w latach wicepremierem i ministrem skarbu. Inicjator budowy COP i rozbudowy Gdyni. Drugą wojnę światową spędził internowany w Rumunii. Po wojnie powrócił do kraju i pracował jako delegat rządu ds. odbudowy Wybrzeża, jednak w 1948 roku został usunięty z tego stanowiska. Poświęcił się pracy naukowej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Fot. Narodowe Archiwum Cyfrowe 4 Banknoty o nominałach 50 i 100 zł\n5 Czas interwencjonizmu państwowego Zakończenie wielkiego kryzysu zbiegło się ze śmiercią Józefa Piłsudwagi budżetowej. Złoty, który przeżył gwałtowne załamanie w 1925 roku, został ustabilizowany na nowym poziomie i nawet dramatyczne wydarzenia związane z zamachem majowym nie zmieniły sytuacji. Spadek wartości waluty ułatwił natomiast eksport i poprawił bilans handlowy. W tej sytuacji nadszedł czas na formalne ustabilizowanie złotego. W październiku 1927 roku ukazało się rozporządzenie prezydenta o zaciągnięciu na ten cel pożyczki zagranicznej. Polska uzyskała znaczne kredyty od Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Złoty uległ oficjalnej dewaluacji o 42 proc. w stosunku do parytetu z 1924 roku. Obecnie jego kurs wynosił 8,91 za dolara. Stał się walutą złotą; parytet ustalono na 5924,44 zł za 1 kg złota. Bank Polski wymieniał jednak na złoto tylko sumy powyżej 10 tys. zł. Polski system walutowy zbliżał się zatem do Gold Bullion Standard, w którym obieg pokryty był złotem w sztabach. Uczyniło to ze złotego jedną z najmocniejszych walut Europy. Wielki kryzys Jednak w 1929 roku w Stanach Zjednoczonych rozpoczął się kryzys gospodarczy, który przeszedł do historii pod nazwą wielkiego kryzysu. Jego wyjątkowość polegała na głębokości załamania gospodarczego oraz wystąpieniu zjawisk, z którymi nie mógł sobie poradzić mechanizm rynkowy. W efekcie nastąpiło odejście od liberalnej polityki gospodarczej. W wielu krajach zaczęto stosować politykę interwencjonizmu państwowego, dokonywała się też etatyzacja poszczególnych gospodarek narodowych. Pieniądz przestał być wymienialny na kruszec, wymienialność na inne waluty również miała ograniczony zasięg. Po wybuchu wielkiego kryzysu powszechnie obawiano się nawrotu inflacji. Obawy nie były uzasadnione ekonomicznie kryzys nadprodukcji nie przekłada się automatycznie na inflację. Wręcz przeciwnie, poprzez spadek cen działa raczej deflacyjnie. Mimo to strach przed inflacją był faktem i wpłynął na sposób myślenia polityków. Z reguły im dotkliwiej jakiś kraj doświadczył inflacji w poprzedniej dekadzie, tym trudniej było mu się teraz pogodzić z odejściem od tradycyjnego systemu pieniężnego. Jako pierwsza politykę walutową zmieniła Wielka Brytania, która z lat dwudziestych wyniosła doświadczenie Monety o nominałach 1 i 2 gr bito z brązu i mosiądzu, zaś o nominałach 10 i 20 gr z niklu nie inflacji, lecz deflacji i nadwartościowego pieniądza. Kryzys dotarł na Wyspy we wrześniu 1931 roku. Wtedy rząd w Londynie zdecydował sie na dewaluację funta i zawieszenie jego wymienialności na złoto. W ślad za Wielką Brytanią uczyniły to kolejne państwa, zwane odtąd blokiem szterlingowym. Znalazły się one w uprzywilejowanej sytuacji, bo dzięki dewaluacji poprawiła się ich konkurencyjność w handlu zagranicznym. Wyłamanie się bloku szterlingowego z systemu złotej waluty inne kraje traktowały jako formę nieuczciwej konkurencji. Tę kwestię planowano rozwiązać na dwóch kolejnych konferencjach międzynarodowych: w 1932 roku w Lozannie i w następnym roku w Londynie. Te próby nie przyniosły rozwiązania problemu. 8 lipca 1933 roku kilka krajów zdecydowanych bronić waluty złotej zawiązało tzw. złoty blok. Były to: Francja, Belgia, Holandia, Włochy i Polska, później także Szwajcaria. W ich orbicie znalazły się też Litwa i Albania. Kraje bloku utrzymywały wymienialność swoich walut na złoto. Gdyby wszyscy wokół postępowali podobnie, polityka deflacyjna doprowadziłaby, zgodnie z logiką złotej waluty, do poprawy konkurencyjności tych krajów. Ale zasady narzucone przez blok szterlingowy skazywały te nadzieje na klęskę. Mając wysokie koszty produkcji, państwa złotego bloku nie były konkurencyjne w dziedzinie handlu zagranicznego. Problemem był stały odpływ złota poza kraje członkowskie. Dlatego w 1934 roku z bloku wycofały się Włochy, rok później Belgia. O losach bloku przesądziło objęcie we Francji władzy przez Front Ludowy w 1936 roku. Rządzący Polską piłsudczycy w pierwszej połowie lat trzydziestych prowadzili tradycyjną liberalną politykę gospodarczą oraz deflacyjną politykę walutową. Polegała ona na utrzymywaniu przedkryzysowego parytetu waluty i jej wymienialności na złoto oraz redukowaniu wydatków budżetowych w miarę malejących wpływów. Była to zatem odwrotność interwencjonizmu. Za polityką taką przemawiały obawy przed nawrotem inflacji i względy prestiżowe. Stąd obecność Polski w złotym bloku. Centralny Okręg Przemysłowy Centralny Okręg Przemysłowy, zlokalizowany w widłach Wisły i Sanu, był największą inwestycją gospodarczą Drugiej Rzeczypospolitej. Lokalizację wymusiły cele strategiczne oddalenie od granic Niemiec i ZSRR, a także zasoby surowcowe i ludnościowe. Jego budowa miała także rozwiązać problem bezrobocia na tym terenie. W ramach COP rozbudowywano również potencjał zbrojeniowy państwa. Powstała wówczas huta w Stalowej Woli, zakłady lotnicze w Mielcu i Rzeszowie oraz fabryki: opon w Dębicy, samochodów w Lublinie, broni w Radomiu i Starachowicach. 5\n6 6 Eugeniusz Kwiatkowski czarodziej z COP, karykatura z 1937 roku Złoty srebrny i niklowy Monety złote nie odegrały żadnej roli w obrocie pieniężnym, na którym dominowały monety z innych metali. Pierwszymi monetami złotowymi były srebrne żniwiarki (1 i 2 zł) ozdobione wyobrażeniem dziewczyny z warkoczem. Produkowano je w Paryżu, Londynie, Birmingham i Filadelfii Mennica Warszawska nie była przygotowana do ich wybiskiego i rozpoczęciem dekompozycji obozu sanacyjnego. Na ten czas przypadł okres interwencjonizmu państwowego. Jego sztandarowym przedsięwzięciem była budowa Centralnego Okręgu Przemysłowego. Wiosną 1936 roku, kiedy rozpadł się złoty blok, pojawiła się możliwość zmiany polskiej polityki walutowej. Doszło wówczas do próby sił między ministrem skarbu Eugeniuszem Kwiatkowskim a prezesem Banku Polskiego płk. Adamem Kocem, reprezentującym interesy wojska. Koc uważał, że Polska powinna zawiesić wymienialność swojej waluty na złoto, zdewaluować ją i dołączyć do bloku szterlingowego. Kwiatkowski był zwolennikiem utrzymania dotychczasowego parytetu i wymienialności złotego. Koc przegrał i musiał ustąpić. Cała sprawa miała też Płace kontekst międzynarodowy. Prezydent RP (rocznie) Propozycje Koca zbliżałyby Minister (miesięcznie) Polskę do Wielkiej Brytanii, zaś polityka Kwiatkowskiego mimowolnie zbliżyła Sprzątaczka (dziennie) Majster tkacki (dziennie) ją do Trzeciej Rzeszy. Ostatecznie złoty utrzymał swój przedkryzysowy Chleb pszenny (1 kg) Ceny parytet i wymienialność na Cukier (1 kg) złoto aż do 1939 roku. Wołowina (1 kg) Było to zjawisko wyjątkowe Masło (1 kg) w ówczesnej Europie. Zarazem jednak pamiętajmy, Mleko (1 l) Ziemniaki (1 kg) że z czasem złoty stał się, Jajko Złota moneta o nominale 20 zł z wizerunkiem Bolesława Chrobrego obok Gdyni i COP, jednym z pozytywnych symboli Drugiej Rzeczypospolitej i ważnym składnikiem jej legendy. SIła nabywcza pieniądza w 1927 roku Dyrektor szkoły średniej (miesięcznie) zł zł zł 6,53 zł 3,29 zł Złoty złoty Wysoka inflacja i hiperinflacja uniemożliwiły produkcję pieniądza metalowego, a opracowane wówczas wzory monet są obecnie kolekcjonerskimi rarytasami. W ręce Polaków polskie monety obiegowe trafiły więc dopiero po reformie walutowej. Złoty polski, dzielący się na 100 groszy, faktycznie miał być ze złota i odpowiadać 0,3226 grama kruszcu próby 900 (równy frankowi szwajcarskiemu). Dekret prezydenta z 20 stycznia 1924 roku przewidywał bicie złotych monet o nominałach 10, 20, 50 i 100 zł. Jednak udało się wyprodukować jedynie dwa pierwsze nominały. Były ozdobione wyobrażeniem Bolesława Chrobrego (wybito je w 900. rocznicę jego koronacji). Produkcję tych monet realizowano na zlecenie Skarbu Państwa bądź osób prywatnych każdy, kto miał odpowiednią ilość złota i wniósł odpowiednią opłatę, mógł zamówić taką monetę. Po dewaluacji złotego w 1927 roku uzyskał on wartość 0,16879 g złota próby 900. Dekret prezydenta z 1932 roku zapowiadał bicie monet z tego kruszcu o nominałach 25, 50 i 100 zł, ale plany te nie zostały zrealizowane. Polski system walutowy oparty na monecie złotej i srebrnej był zbliżony do systemów walutowych państw unii łacińskiej, a stosunek wartości złota do srebra 1:15,5. Jednak w warunkach powojennych zniszczeń i budowy państwa od podstaw oraz zmiany cen srebra pełnowartościowy polski złoty nie był w stanie się obronić. 1,09 zł 1,45 zł 3,21 zł 7,75 zł 7 gr 55 gr 29 gr\n7 Srebrne monety o nominałach 1 i 2 zł, tzw. żniwiarki (powyżej), z czasem wycofano i zastąpiono monetami niklowymi (obok) cia. W związku z osłabieniem złotego żniwiarki wycofano i zastąpiono niklowym złotym oraz pomniejszonymi monetami o nominałach 2 zł. Podobnie było z monetami o nominałach 5 zł, Konstytucjami, które okazały się zbyt ciężkie i trafiły jedynie na rynek kolekcjonerski. Zamiast nich wyemitowano monetę 5 zł Nike. Jednak najbardziej popularne były grosz i jego wielokrotności. Monety o nominałach 1, 2 i 5 gr były wykonane z brązu i mosiądzu, a 50, 20 i 10 gr z niklu. W niezmienionej formie bito je do 1939 roku. Mennictwo Drugiej Rzeczypospolitej nie ograniczało się do tych podstawowych typów monet. W 1932 roku do obiegu wprowadzono ich nowe, zróżnicowane wzory. Wyemitowano wówczas srebrne monety o nomina- łach 2, 5 i 10 zł. Były one ozdobione wyobrażeniem kobiety z wieńcem na głowie w otoku promieniście rozchodzących się kłosów zboża. Monety uznano za idealne miejsce do propagowania ważnych treści patriotycznych. W 1930 roku, z okazji 100. rocznicy powstania listopadowego, wyemitowano elegancką w swej prostocie monetę pamiątkową. Trzy lata później w taki sam sposób uczczono 250. rocznicę odsieczy wiedeńskiej i 70. rocznicę powstania styczniowego. W 1934 roku wybito monety pamiątkowe o nominałach 5 i 10 zł. Upamiętniały one wymarsz Kompanii Kadrowej w 1914 roku i wyobrażały marszałka Piłsudskiego oraz strzeleckiego orła. W 1932 roku do obiegu wprowadzone srebrne monety o nominałach 2, 5 i 10 zł z wyobrażeniem kobiety z wieńcem na głowie Niezwykle jasnym przekazem było umieszczenie na monetach o nominałach 2 i 5 zł z 1936 roku wyobrażenia żaglowca. Wizerunek ten nawiązywał do 15. rocznicy utworzenia portu i miasta w Gdyni. Pieniądze te stanowiły także wyraz morskich ambicji, dążeń i marzeń. Mennica Warszawska Mennicę w Warszawie otwarto 14 kwietnia 1924 roku. Po roku uruchomiła pełny cykl technologiczny produkcji monet, a pełną zdolność wytwórczą osiągnęła w 1926 roku. Jednak rynek był już nasycony monetami i przez długi czas potencjał mennicy nie był należycie wykorzystany. Na ten stan rzeczy wpłynęła konieczność szybkiego wprowadzenia do obiegu dużej ilości monet po przeprowadzeniu reformy walutowej. Dlatego w mennicy początkowo bito jedynie monety o nominałach 1 i 2 gr. Resztę dostarczały mennice zagraniczne. Z czasem Mennica Warszawska przejęła w pełni proces wytwarzania polskich monet. W mennicy uruchomiono także pracownię medalierską, warsztat przeróbki odpadków jubilerskich i wytwórnię pieczęci. Wykonywano również wiele zamówień dla instytucji i osób prywatnych. A sama mennica stała się warsztatem nowoczesnym i dochodowym. Banknoty Drugiej Rzeczypospolitej Jedyną instytucją z prawem emitowania banknotów po reformie walutowej w 1924 roku był Bank Monety o nominałach 5 zł Konstytucje okazały się za ciężkie i dlatego zostały zastąpione lżejszymi monetami z wyobrażenem Nike 7\n8 Awersy monet okolicznościowych, wybitych z okazji (od lewej): 20. rocznicy wymarszu Kompanii Kadrowej, 250. rocznicy odsieczy wiedeńskiej, 70. rocznicy powstania styczniowego oraz 15. rocznicy utworzenia portu i miasta w Gdyni Polski. Rozwiązano PKKP i rozpoczęto wycofywanie z obiegu 570,7 tryliona marek polskich. Zastępowano je banknotami złotowymi. Pierwsza emisja banknotów z 1924 roku miała solidną podstawę i w 87 proc. pokrycie w zapasach złota i dewiz. Jednak już rok później rezerwy znacznie się skurczyły i wynosiły niespełna 36 proc. Był to wynik wojny celnej z Niemcami, spadku cen na polskie artykuły eksportowe (głównie węgiel), deficytu budżetowego i opóźnień podatkowych. Skarb Państwa ratował sytuację nadmierną emisją bilonu i biletów skarbowych. Dochodziło do tego, że urzędnicze pensje były wypłacane w tym skarbowym pieniądzu. Z czasem sytuację unormowano i do 1939 roku bilety skarbowe zostały zastąpione banknotami Banku Polskiego i bilonem. Wojciech Morawski Wojciech Kalwat PIENIĄDZ JAKO ŹRÓDŁO W NAUCZANIU HISTORII 1. Podobizny jakich bohaterów umieszczano na zlotowych banknotach i monetach? 2. Jakie wydarzenia historyczne upamiętniono na polskich monetach? Wyjaśnij powody takich właśnie wyborów. 3. Wyjaśnij propagandowe treści umieszczone na polskich pieniądzach. 4. Zwróć uwagę na różny kształt orła umieszczonego na polskich monetach i banknotach okresu międzywojennego. Znajdź informacje, które pozwoliłyby wyjaśnić tę zagadkę. Odpowiedzi umieścimy na naszej stronie internetowej Konkurs dla czytelników Zapraszamy do udziału w konkursie wiedzy numizmatycznej. Dla pięciu osób które udzielą prawidłowych odpowiedzi mamy nagrody książkowe. Pytania konkursowe: 1) Który z polskich uczonych zdefiniował zasadę wypierania lepszego pieniądza przez gorszy? Podaj nazwę tego prawa. 2) Czy w Polsce wyemitowano banknoty pamiątkowe? Jeżeli tak, podaj nominały tych banknotów i nazwiska osób, których podobizny zostały na nich umieszczone. Odpowiedzi (z dopiskiem: konkurs Polski pieniądz przez wieki nr 13) prosimy nadsyłać do 15 listopada 2011 roku na adres: Redakcja Mówią wieki, ul. Grzybowska 77, Warszawa. Lista zwycięzców zostanie opublikowana na stronie internetowej PROJEKT DOFINANSOWANY ZE ŚRODKÓW NARODOWEGO BANKU POLSKIEGO 8 Polski pieniądz przez wieki jest przygotowywany przez zespół redakcyjny Magazynu Historycznego Mówią wieki przy współpracy z Narodowym Bankiem Polskim\nDylematy konserwatywnej modernizaciji Polityka gospodarcza Polski miêdzywojennej\nActa Oeconomica Pragensia, roè. 15, è. 7, 2007 Dylematy konserwatywnej modernizaciji Polityka gospodarcza Polski miêdzywojennej Wojciech Morawski * Pierwsze miesi¹ce niepodleg³oœci W krótkim, ale wa nym


Z braku, bowiem tych ciał naczynia jamy brzusznej nie ulegają rozszerzeniu i nie następuje sprawniejsze odżywianie gruczołów trawiennych, a tym samym praca przewodu pokarmowego jest upośledzona, co prowadzi do zaburzeń w odżywianiu ustroju. Zwiększone wydzielanie śliny przechodzące do żołądka prowadzi do zaburzeń w trawieniu. Przechodzenie dużej ilości śliny do żołądka powoduje zobojętnienie soku �...\nMoim zdaniem, dowody wciąż sprzyjają tej selektywnej strategii pomiaru wysokiej czułości białka C-reaktywnego, a nie rutynowych pomiarów. Coraz częściej zdajemy sobie sprawę, że testy laboratoryjne i badania przesiewowe muszą być oceniane pod kątem ich wpływu na postępowanie kliniczne i wyniki leczenia, a nie tylko na poziom ryzyka. Randomizowane badania wykazały, że wykonywanie mammografii, 6 badań p...\nProwadzi to do stanów zapalnych ściany przełyku. Prócz tego stałe podrażnienie zalegającym pokarmem powoduje zanik ścianki uchyłka. Może ona ścieńczeć do tego stopnia, że ulega pękaniu, zawartość uchyłka wylewa się wtedy do śródpiersia i wywołuje często śmiertelne jego zapalenie mediastinitis. Niekiedy uchyłek może tworzyć worek zwisający wzdłuż przełyku na pewnej jego długości. Powstaje ...\npierzga co to jest\nhttp://www.coto-calominal.info.pl 751#gimnastyka figury , #piasek w nerkach objawy forum , #260 cholesterol , #zioło czystka , #szczepienie przeciw ospie cena , #z brązu do blondu , #objawy robaków u dorosłych , #brodawki na udach , #balsam z drobinkami złota rossmann , #redukcja zmarszczek ,


Domy i szeregowce | Nieruchomości Bydgoszcz\nDom wybudowany w 2008 roku\nNowy dom z wolnostojącym garażem wybudowany w 2008 r. na działce 400 m2, położony 500 m od centrum, w pobliżu terenów zielonych. Powierzchnia użytkowa 100 m2 + garaż 26 m2. Działka zagospodarowana, obsadzona bylinami i tujami, ogrodzona, z chodniczkami z kostki brukowej i asfaltem na podjeździe. Dom gotowy do zamieszkania, położone tynki, wylane podłogi, rozprowadzone […]\nKategoria: Domy i szeregowce, Nieruchomości Bydgoszcz | No Comments » |\nOlo, 16 listopada 2011\nBudynek wielorodzinny usytuowany w jednym z najbardziej atrakcyjnych regionów miasta – na południu, w odległości zaledwie 10 km od centrum. Mieszkanie dwupokojowe o powierzchni 55 mkw z balkonem 10 mkw na szóstej kondygnacji budynku. Budynek wykonany z materiałów wysokiej jakości, co gwarantuje komfort użytkowania oraz niskie koszty eksploatacyjne. Nowoczesny projekt zapewnia wygodę i funkcjonalność, na […]\nLuksusowy dom w dobrej dzielnicy\nLuksusowy dom wolnostojący w zielonej, rezydentnej dzielnicy miasta. Na pierwszym poziomie znajduje się duży, przestronny salon o powierzchni ok. 40 mkw z marmurowym kominkiem, panoramicznymi oknami, z szybami antywłamaniowymi i wyjściem do pięknie zagospodarowanego ogrodu. Na tym poziomie znajduje się także kuchnia umeblowana i wyposażona połączona z jadalnią o łącznej powierzchni ok. 25 mkw, spiżarnia, […]\nDwupiętrowy podpiwniczony dom\nOlo, 4 listopada 2011\nDom 2-piętrowy. Poddasze użytkowe. Powierzchnia użytkowa 94 m.kw. plus skosy. Ogrzewanie na piec gazowy. Wszystkie media łącznie z gazem – miejskie. Duża działka 1450 m.kw. Od 2 lat nowa asfaltowa droga oraz chodnik – do stacji PKP 15 min. Dojazd do centrum w 35 min. Dom zbudowany z cegły w latach 70-tych. Nieruchomość przeszła kilka […]\nDom w Wenecji\nOlo, 28 października 2011\nDom w miejscowości Wenecja 7km. od miasta powiatowego Żnin, 40 km od Bydgoszczy. Wybudowany w 2000 r. Dom wolno-stojący typu dworek-bungalow o powierzchni 190m2. Dom może pełnić rolę dwurodzinnego. Salon z kominkiem 30m2 otwarty na kuchnię 10m2, pięć sypialni zamykanych o powierzchni 20m2, 13m2, 15m2, 11m2, 13m2. Ogród zimowy 16m2 dla lubiących przyrodę. Trzy łazienki […]\nDom w kolonii domków\nOlo, 20 października 2011\nDom położony jest w niewielkiej kolonii domków letniskowych, w samym centrum Tucholskiego Parku Krajobrazowego. Okolica bogata jest w jeziora, połączone licznymi rzeczkami i kanałami zbudowanymi jeszcze w czasach Pruskich. Jedną z ciekawszych atrakcji jest unikatowy akwedukt w Fojutowie. Jest to miejsce w którym krzyżują się dwa cieki wodne: Wielki kanał Brdy przepływający górą, a pod […]


Nigdy nie zgadniesz, po co tak naprawdę są lustra w windach | Pikio\nNigdy nie zgadniesz, po co tak naprawdę są lustra w windach\nIch obecność w windach jest już niemal tak naturalna, jak śnieg w zimę. Wszyscy przyzwyczaili się do tego, że wchodząc do windy, spotkamy swoje odbicie. Windy w ten sposób konstruowane są od lat. Odpowiedzi na to, dlaczego tak się dzieje, jest kilka. Każda z nich zaskakuje.\nPierwsze windy z lustrami pojawiły się w Stanach Zjednoczonych po II Wojnie Światowej. Wówczas wyposażano w nie pnące się do góry wieżowce. Montaż luster w windach miał odwracać uwagę pasażerów od tego, że windy były powolne, a przejazd, który dziś trwa kilka chwil, wówczas potrafił dłużyć się nawet do kilku minut. Jadący tak powolną windą pasażerowie mieli czas, by zająć się układaniem swoich ubrań i fryzury i nie przejmowali się płynącym czasem.\nLekarstwo w lustrze\nPo latach pojawiło się kolejne zastosowanie dla lustra w windzie. Okazało się, że osoby z klaustrofobią nie czują strachu, kiedy wsiadają do windy z lustrami. Ta wydaje się bowiem znacznie przestronniejsza i nie wzbudza takiego przerażenia. Co więcej, udowodniono, że osobom niepełnosprawnym, które poruszają się na wózkach inwalidzkich, znacznie łatwiej manewrować w windach z lustrami.\nLustra przeciw przemocy\nNajciekawsze chyba jest zastosowanie dla luster, które wynika z najnowszych badań. Okazuje się bowiem, że "lustro wewnętrzne może skutecznie odwracać uwagę i tym samym eliminować potencjalne szkody o charakterze chuligańskim". W jaki sposób lustro ma zapobiegać wandalizmowi? Okazuje się, że agresorzy są znacznie mniej chętni do siania zniszczenia, kiedy czują się obserwowani. Badania potwierdzają, że efekt ten można uzyskać nawet przez wrażenie, że patrzy na nas... własne odbicie. źródło: natemat.pl\nTe zdjęcia Ania Przybylska opublikowała niedługo przed śmiercią!Czytaj dalej\nNiesamowite zdjęcia kosmosu [ZOBACZ!]Czytaj dalej


Adwentyści zniekształcają historię - Felix Pastor — Ridero\nBezpłatny fragment - Adwentyści zniekształcają historię\nCzęść I — z książki Canright’a\nPrzez 20 lat Dudley pracował jako pastor i ewangelista dla Adwentystów i często pisał w oficjalnym piśmie Adventist Review and Herald (obecnie Adventist Review). Często był również wzywany do debaty z chrześcijańskimi duchownymi, broniącymi szabatu dnia siódmego.\nCanright stopniowo tracił zdolność wspierania „autokratycznego” zachowania Jamesa i Ellen White. Wierzył, że adwentyści przedkładali prawo ponad Chrystusa, a w 1887 roku Canright i jego żona Lucy opuścili organizację Adwentystów Dnia Siódmego. Po odejściu był pastorem dwóch kościołów baptystów, najpierw w kościele baptystów Otsego w Michigan, a następnie, w 1890 r., Został emerytowanym pastorem Kościoła Baptystów Berean w Grand Rapids w stanie Michigan.\nW ciągu tych lat Canright napisał artykuł „Wyrzekł się adwentyzmu dnia siódmego”, a dwa miesiące po jego śmierci w maju 1919 r. Ukazała się jego krytyka Życie pani E.G. White.\nOrganizacja adwentystów wymyśliła historię, w którą jej członkowie nadal wierzą — że Canright żałował swego „odstępstwa” od adwentyzmu przed śmiercią i wrócił do adwentystów. W rzeczywistości nigdy nie „pokutował” ani nie wrócił. Zmarł bardzo cicho i spokojnie i nigdy nie przyznał się do winy ani nie wyraził żalu z powodu swego postępowania po opuszczeniu denominacji”.\nKsiążka ta przedstawia spojrzenie i nauczanie Kościołą Adwntystów co do jednego dla nich najważniejszego z tematów czyli usunięcie soboty i wprowadzenie niedzieli do chrześcijaństwa. Podaje spojrzenia byłego ich pastora Canrighta. który napisał o tym książkę i podał opinię krytyczną. Stwierdził że Adwentyści fałszują historię. Ale obecnie jego argumenty są adwentystom nieznane. Jako pastor tego kościoła i alumn Seminarium Duchownego o Canrighcie wiedziałem tylko tyle że był odstępcą od wiary i nic więcej. I to wystarczyło aby się dalej nim nie zajmować. A nawet gdybym chciał cokolwiek przeczytać to i tak niedostępne były żadne publikacje jego autorstwa. Nikt nie publikował jego dzieł. Dzisiaj kiedy otworzył się dostęp do Internetu tym samym otworzyła się biblioteka na cały świat. Powiem wam że nie jest mądrą rzeczą wylewanie dziecka z kąpielą, odrzucenie autora z powodu odstępstwa, nie wiedząc o czym pisał. Oczywiście miał swoje poglądy i nie ze wszystkimi się zgadzam. Tu podaje jego spojrzenie na historyczne nauczania Kościoła ADS o niedzieli, autor dobrze się do tego przygotował. Prowadził dialog z historykami i to z prawdziwego zdarzenia, przeszukał biblioteki, i przedstawia fakty, w porównaniu z naukami adwentystów w tej kwestii. Do dzisiaj nauki adwentystów nie zmieniły się. Rozumię że wszyscy możemy się mylić w datach i wydarzeniach historycznych. Ale autor podaje dowody historyczne i pastorzy ADS wiedzą o nich i nauczją nieprawdy, Specjalne fałszowanie historii aby obronić swoją zasadę wiary jest podłością.\nCzy książka o historii niedzieli jest ważna dla adwentysty? nie spotkałem adwentysty który nie byłby tym zainteresowany. Historia to ciekawostka a najważniejsza jest relacja z Bogiem, a nie fakty historyczne, czyli najważniejsze jest życie bez grzechu, historia soboty nie daje zbawienia. Poglądy nie dają zbawienia, ale adwentyści to ludzie dla któych jak nie zgadzasz się z ich naukami to albo nie będziesz zbawiony albo nie jesteś dzieckiem Boga. Jeżeli adwentysto czytając to uważasz mnie za wroga adwentyzmu to problem jest w tobie, w twoim nastawieniu, nie w moim. Ja nie mam wrogości w sobie. Mimo że najważniejsza jest świętość życia to zawsze mogę podyskutować o różnych nauczaniach.\n1. Od samego początku adwentyzm budował na kłamstwie. Miller przepowiedział wyliczenia które okazały się porażką. To nie chronologia była najważniejsza, najważniejsze było że głowne i jedyne przesłanie było o powrocie Jezusa w 1844 roku. Po rozczarowaniu adwentyzm zbierał różne nauki, tworzył podstawy wierzenia. Sabat, pokarmy, dziesięcina itd.\nProblem leży w tym że chrześcijaństwo polega na prowadzeniu przez Ducha Świętego a nie na filozofii biblijnej, nie na naukach typu co jest prawdą w biblii. Izrael idąc przez pustynię dostał prawa a nie nauki co jest prawdą. Masz nie grzeszyć a nie wiedzieć o królach Babilonu. To grecy wprowadzili dzielenie komara na cztery, i najważniejsza dla nich była wiedza.\nAdwentyzm poszedł za greckim sposobem nauczania, nie żydowskim. Na Bliskim Wschodzie w Judaizmie jak i Islamie dzisiaj i nigdy nie było setek kościołów, odłamów, bo ich myślenie nie jest europejskie, najważniejsze jest posłuszeństwo prorokowi, Bogu, prawu itd. Dla adwentyzmu najważniejsze stały się nauki, która z nich jest prawdziwa. To trwa do dzisiaj.\nDrugą przyczyną i to najważniejszą jest odrzucenie Ducha Świętego. Adwentyzm nie uznaje chrztu Duchem, że kładziesz ręce i ktoś zostaje napełniony Duchem. Z tym wiążą się dary Ducha, bez tego nie dostaniesz ani daru uzdrawiania, ani wiedzy ani prorokowania. Bez Ducha sam będziesz walczył z grzechem o własnych siłach. Wielu przyjęło nauczanie adwentowe, zasady wiary, ale nie zostali narodzeni z Ducha. Pastor nie może ci dać coś czego sam nie ma w sobie, bo taki pastor w Seminarium uczony był nauk adwentystycznych, teologii Systematycznej, historii i interpretacji proroctw Daniela i Objawienia. Adwentyści uczeni są że wszelkie przejawy Ducha są tylko w fałszywych kościołach, więc wniosek! U nas ich być nie powinno. Co by się stało gdybyś otrzymał prawdziwy dar i zaczął mówić w zborze innym językiem? Wezwała by cię Rada Zboru, z upomnieniem i w końcu z wykluczeniem! Powiesz nie możliwe! W Brazylii zbory adwentystyczne za to zostały usunięte, i tylko za to. Stworzyli kościół o nazwie Adwentyści Obietnicy.\nBez Ducha adwentyści należą do pięciu głupich panien, którym brakło oliwy, czyli właśnie Ducha, miały tylko lampy, tj. biblię i wiedzę biblijną. Ale kiedy Oblubieniec przyszedł znalazły się poza drzwiami.\nCzy Rzymianie święcili niedzielę?\nDudley Marvin Canright Books, Featured, the Lord’s day from neither Catholics nor pagans.\n— Cały rozdział pochodzi od Canright’a\n„Jeden z głównych argumentów, jakie adwentyści dnia siódmego wysuwają przeciwko obchodzeniu niedzieli, jest następujący: mówią, że narody pogańskie, a zwłaszcza Rzymianie, uważały niedzielę za święto lub dzień świąteczny: dzień kultu swoich pogańskich bogów, zwłaszcza słońca w każdą niedzielę, stąd niedziela. Kiedy ci poganie wyznawali chrześcijaństwo, stopniowo wprowadzali do Kościoła ten pogański zwyczaj niedzielnego święta. Następnie odstępczy kościół rzymski przejął ją od tych pogan. Tak więc obchodzimy teraz pogański, papieski dzień, pełen nienawiści do Boga. Ich literatura przeciwko utrzymywaniu niedzieli jest w dużej mierze oparta na tej teorii jako fundamentalnej. Ich „Historia szabatu” jest nasycona tym argumentem. Wszędzie i cały czas jeży się w ich traktatach, broszurach, książkach i kazaniach. Wierzą w to ich dzieci i członkowie tak mocno, jak wierzą w Biblię. Dlatego odradżają obchodzenie niedzieli i lubią okazywać mu pogardę na wszelkie możliwe sposoby. Jeśli się mylą, ich argumenty przeciwko niedzielom wypływają z samego dna.\nPrzeczytaj kilka z ich twierdzeń. Starszy JH Wagoner mówi: „Przyjmuję na siebie tylko pełne i jasne pokazanie, że niedziela ma swój początek jako dzień szacunku i przestrzegania w pogaństwie i papiestwie”.\n„Pokażę, że władza, imię i świętość niedzieli mają całkowicie pogańskie pochodzenie”. „Niedziela jest pod każdym względem instytucją pogańską”. ( Odpowiedzi dla Canright, s. 125, 126, 133) Również History of the Sabbath, 1912, strona 315: „Niedziela była rzeczywiście dzikim świętem słonecznym wszystkich czasów pogańskich”.\nW ich pracach można znaleźć dziesiątki takich stwierdzeń. Tymi twierdzeniami przerażają zwykłych ludzi, aby zrezygnowali z niedzieli, ponieważ nie są w stanie na nie odpowiedzieć. Wszystkie takie stwierdzenia są absolutnie nieprawdziwe, czego obszernie udowadniają następujące dowody.\nNie zarzucam braciom żadnego zamiaru oszukiwania w tej sprawie. Do prawie ostatnich lat z nimi sam uczyłem tego samego. Cytują to teraz przeciwko mnie. Nie chciałem być kłamliwy, ale bez osobistego dochodzenia poszedłem po prostu za naszymi starszymi autorami. Wiem, że inni pastorzy zrobili to samo, a ich duchowni i pisarze robią to samo teraz. Ich cytaty na ten temat w ich ostatnich publikacjach łatwo to potwierdzają. Nie jest to celowa nieuczciwość, ale brak szczerego badania faktów historycznych takimi, jakie są naprawdę.\nW moim mieście jest wielka Biblioteka Publiczna, licząca 146 000 woluminów, zawierająca wszystkie dostępne aktualne publikacje. Każdy wydział ma urzędnika, który szybko przyniesie każdą książkę lub artykuł na dowolny temat. Tutaj znalazłem wiele zawartych na tych stronach. Artykuł redakcyjny w czołowym dzienniku mówi:\n„Jedną z wyjątkowych cech współczesnego życia jest fakt, że dociekliwe umysły zawsze dysponują specjalistyczną wiedzą. Pierwsze owoce badań można zdobyć w każdej nowoczesnej i rozległej bibliotece, takiej jak ta, którą Grand Rapids ma szczęście posiadać”.\nWiedząc, że nasze wspaniałe państwowe i krajowe instytucje edukacyjne dysponują specjalistami z każdej dziedziny wiedzy, postanowiłem zwrócić się do nich o informacje na ten temat. Ci uczeni uczeni nie mieliby żadnej zachęty do jednostronności lub niesprawiedliwości. Specjaliści ci dysponują wszelkimi możliwymi środkami informacji i poświęcają całe życie na naukę swojej konkretnej gałęzi wiedzy. Ich zadaniem jest dostarczanie pytającym wyników ich badań. Dlatego sporządziłem listę pytań w pełni obejmujących każdy możliwy etap tego tematu, jak się okaże. Ostrożnie unikałem dawania jakiejkolwiek wzmianki o moich poglądach lub pożytku, jaki chciałem uczynić z ich odpowiedzi, aby w żaden sposób nie wpływać na ich odpowiedzi.\nZnane na całym świecie British Museum jest najwyższym autorytetem, do którego mogę się odnieść, więc podam to w pierwszej kolejności. Cytuję mój list wraz z ich odpowiedzią na każde pytanie, jedno po drugim.\nGrand Rapids, Mich., 8 grudnia 1911\nBritish Museum, Department of History, Londyn, Anglia.\nSzanowny Panie: Dla informacji wielu osób, które są głęboko zainteresowane tym tematem, czy zechciałby Pan odpowiedzieć pokrótce na załączone pytania? — DM CANRIGHT.\nDepartament Starożytności Greckiej i Rzymskiej, British Museum, Londyn, Anglia\n21 grudnia 1911 r\nSzanowny Panie!: Asystent Strażnika Starożytności Greckiej i Rzymskiej nakazuje mi odpowiedzieć na pytania dotyczące starożytnego tygodnia w następujący sposób:\nP. 1. Czy pogańscy Rzymianie i Grecy mieli kiedykolwiek regularny cotygodniowy odpoczynek od pracy świeckiej?\nP. 2. Czy mieli jakiś regularny cotygodniowy dzień festiwalu?\nPytanie 3. Czy mieli jakiś regularny cotygodniowy dzień, kiedy zbierali się na pogański kult?\nP. 4. Czy mieli jakiś specjalny dzień w tygodniu, kiedy ludzie chodzili do świątyń, aby się modlić lub składać ofiary?\nAns. Nie; zarówno dla Greków, jak i Rzymian jednostką był miesiąc, a nie tydzień. Kalendarz grecki różnił się w różnych stanach, ale miesiąc był generalnie podzielony na trzy okresy po dziesięć dni. Rzymianie liczyli na trzy stałe punkty miesiąca: Kalend lub pierwszy, Nony piąty lub siódmy, Idy trzynaste lub piętnaste. Te podziały same w sobie nie miały znaczenia religijnego. Również w rzymskich kalendarzach były dni niedzielne, czyli dni targowe, w okresach ośmiodniowych lub, jak obliczali Rzymianie, czas. W tych dniach przerwała się praca na roli itp., A na miejskie targowiska zaczęli gromadzić się mieszkańcy. W pewnym stopniu może to być regularne wstrzymywanie pracy świeckiej; ale nie miał znaczenia religijnego, poza tym, że był uważany za zły omen, gdy nundinal zbiegł się z innymi dniami świątecznymi, np.: Nones.\nPytanie 5. Ponieważ niedziela była święta dla Słońca, od poniedziałku do księżyca, od soboty do Saturna itd., Czy te rzekome bóstwa były czczone w ich własne dni częściej niż w jakiekolwiek inne dni?\nAns. Nie; dawny kult bogów zanikał, gdy nadszedł siedmiodniowy tydzień. Znaczenie imion bóstw było astrologiczne, a nie religijne, np. Gdyby ktoś urodził się w poniedziałek, księżyc miałby wpływ na jego horoskop, ale księżyc nigdy nie był przedmiotem powszechnego kultu.\nPyt. 6. Kiedy nasz tydzień siedmiu dni został po raz pierwszy wprowadzony do kalendarza rzymskiego?\nAns. W literaturze późnej republiki (I wpne) istnieją ślady, że Rzymianie używali tygodnia siedmiu dni do celów astrologicznych, w związku z wieloma wschodnimi przesądami tego okresu. Był to prawdopodobnie trzeci wiek naszej ery, zanim siedmiodniowy tydzień wszedł do powszechnego użytku.\nPytanie 7. Od kogo Rzymianie nauczyli się tygodnia siedmiodniowego?\nAns. Od Żydów na przemian Asyryjczyków i Babilończyków; nazwy zostały prawdopodobnie ustalone przez hellenistycznych Greków.\nP. 8. Czy pogańscy Grecy kiedykolwiek przyjęli tydzień siedmiu dni w życiu codziennym lub w swoim kalendarzu?\nP. 9. Czy Apollo, bóg słońca, czy to wśród Rzymian, czy Greków, miał jakiś szczególny dzień, w którym czczono go modlitwami lub ofiarami więcej niż w jakikolwiek inny dzień?\nAns. W różnych świątyniach odbywały się określone święta; były to coroczne, a nie tygodniowe.\nP. 10. Czy pogański szacunek dla niedzieli miał coś wspólnego z wpływaniem na chrześcijan, aby wybrali ten dzień jako dzień odpoczynku?\nAns. Nie; trudno powiedzieć, że w czasach pogańskich była jakaś szczególna cześć dla niedzieli\nZawsze do usług z pozdrowieniami pozostaje. FN Pryce.\nWidzisz, ten historyk udziela odpowiedzi „NIE” na wszystkie pytania. Zwróć uwagę szczególnie, że nazwy dni tygodnia były tylko astrologiczne, a nie religijne. Nie było żadnej religijnej świętości związanej z dniem, ponieważ nazwano go od jakiejś planety jako dzień Słońca — Słońce — lub Mon-day, Moon day /poniedziałek/ itd. Nie czczono słońca w niedzielę, księżyca w poniedziałek, ani Saturna. w sobotę, itd. Zauważ też, że Apollo nie był czczony w niedzielę ani w żaden dzień powszedni. Jego dni świąteczne były coroczne, a nie cotygodniowe, jak nauczali adwentyści. Następnie zauważ, że w czasach pogańskich nie było specjalnego szacunku dla niedzieli. Tutaj znowu udowodniono, że adwentyści całkowicie się mylą. To ponownie obala ich twierdzenie, że świętość niedziel pochodzi od pogan. Jest wiele dowodów na to, że wśród pogańskich Rzymian i Greków nigdy nie było czegoś takiego. Dlatego przestrzeganie niedzieli, czyli świętość niedzieli, nie mogło się od nich wywodzić.\nNasz następny świadek pochodzi z Instytutu Smithsona w Waszyngtonie. Ta wspaniała instytucja edukacyjna jest wspierana przez rząd Stanów Zjednoczonych. Zatrudniani są tutaj wysoko wykwalifikowani specjaliści z każdej dziedziny wiedzy. Tutaj mają dostęp do wszystkich możliwych środków aktualnych informacji w Bibliotece Kongresu, itp. Jak widać, skierowałem prawie te same pytania do tego uczonego organu i że odpowiedzi są takie same, jak w British Museum :\nSmithsonian Institute, Washington, DC 23 września 1914\nREV. DM CANRIGHT, Grand Rapids, Mich.\nSzanowny Panie, skierowałem Pański list z 14 września do dr IM Casonawicza, zastępcy kuratora Archeologii Starego Świata, który udzielił następujących odpowiedzi na Państwa pytania:\n1. Czy pogańscy Rzymianie i Grecy mieli kiedykolwiek regularny tygodniowy dzień odpoczynku od pracy świeckiej?\n2. Czy mieli kiedykolwiek cotygodniowy dzień festiwalu?\n3. Czy mieli jakiś regularny cotygodniowy dzień, kiedy zbierali się na pogański kult?\n4. Kiedy nasz kalendarz tygodnia został po raz pierwszy wprowadzony przez Rzymian i Greków?\nAns. Podział miesiąca na tygodnie został wprowadzony do Rzymu z Egiptu. Data jest niepewna, ale nie wcześniej niż w drugim wieku naszej ery\n5. Kiedy nasz kalendarz tygodnia został po raz pierwszy uznany w prawie rzymskim?\nAns. Najwcześniejsze ustawodawstwo niedzielne zostało uchwalone za Konstantyna I, 321 rne Nie są znane żadne przepisy dotyczące podziału miesiąca z datą wcześniejszą.\n6. Ponieważ każdy dzień tygodnia był poświęcony jakimś bogom, tak jak niedziela dla słońca, poniedziałek dla księżyca, sobota dla Saturna itd., Czy każde z tych rzekomych bóstw było czczone w jeden konkretny dzień częściej niż w jakikolwiek inny dzień?\n7. Czy pogańscy Rzymianie mieli jakiś szczególny dzień w tygodniu, w którym poszczególne osoby, jeśli zechciały, szły modlić się lub składać ofiary swoim bogom?\n8. Czy Apollo miał jakiś szczególny dzień w tygodniu lub miesiącu częściej niż jakikolwiek inny dzień, w którym czczono go modlitwami lub ofiarami?\nR. RATHBORN, Asystent odpowiedzialny za Muzeum Narodowe.\nTutaj mamy dwóch najbardziej wiarygodnych świadków na świecie, które doskonale się zgadzają. Jeśli ich świadectwo jest cokolwiek warte, adwentyści muszą zrewidować swoją teorię, że świętość niedziel, niedzielne święta lub niedzielne dni odpoczynku pochodzą od pogan.\nAle oto kolejny świadek potwierdzający pozostałe dwa, ale udzielający bardziej szczegółowej odpowiedzi. Harvard University w Cambridge w stanie Massachusetts to najstarszy i najbardziej znany uniwersytet w Ameryce. Odpowiedziałem tam na te same pytania. George F. Moore, profesor historii starożytnego Rzymu i Grecji, przedstawił mi następujący kompletny opis wszystkich rzymskich i greckich świąt. To całkowicie niszczy wszelkie roszczenia do pogańskiej świętości niedzieli.\nProfesor Moore napisał do mnie w następujący sposób:\nDivinity Ave., Cambridge, Mass., 24 maja 1913\nIstnieją dwa siedmiodniowe tygodnie: tydzień żydowski, z szabatem dnia siódmego; oraz tydzień astrologiczny, z dniami nazwanymi od słońca, księżyca i pięciu planet, w naszej kolejności określonej przez teorie astrologii, ale bez dnia odpoczynku. Połączenie tych dwóch jest chrześcijańskie. Tydzień astrologiczny pojawia się po raz pierwszy w greckich i łacińskich pismach o początku ery chrześcijańskiej. Jego poprzednicy są nieznani. Nie miało to sensu w zwykłym życiu. Powstrzymywanie się od pracy siódmego dnia lub jednego dnia siódmego jest instytucją o charakterze wyraźnie żydowskim. Edykt Konstantyna (321 rne) zamykający sądy w niedzielę i zakazujący niektórych rodzajów pracy w tym dniu jest pierwszym uznaniem siedmiodniowego tygodnia w prawie rzymskim. Starożytni Rzymianie mieli dzień targowy co osiem dni, kiedy chłopi przybyli do miasta na targ, ale nie był to dzień odpoczynku. W starym rzymskim kalendarzu było wiele dni, kiedy sądy były zamknięte, a inne publiczne i prywatne sprawy nie były prowadzone. Mieli także wiele świąt, podczas których ludzie opuszczali swoje zwykłe zajęcia, aby wziąć udział w obchodach, ale nie mają one takiej cykliczności jak tydzień”.\nZ poważaniem, GEORGE F. MOORE\nPrawo niedzielne z 321r\n„Konstantyn, pierwszy chrześcijański cesarz Rzymu, wydał w 321 r.ne następujący edykt:\n„Niech wszyscy sędziowie i mieszkańcy miasta oraz zawód wszystkich zawodów spoczną w czcigodnym dniu słońca, ale niech ci, którzy znajdują się w kraj, swobodnie i na pełnej wolności, zajmuje się rolnictwem; ponieważ często zdarza się, że żaden inny dzień nie jest tak odpowiedni do siewu kukurydzy i winorośli; aby krytyczna chwila nie umknęła, ludzie nie powinni stracić dóbr otrzymanych od nieba”. Prawo to dotyczyło tylko Cesarstwa Rzymskiego. W tym czasie poza rzymską jurysdykcją istniało wiele kościołów chrześcijańskich, wszystkie obchodziły niedzielę. (Zobacz rozdziały 6 i 7.)\nTo prawo w żaden sposób nie mogło ich dotyczyć. Skąd więc wzięli Dzień Pański, skoro to prawo po raz pierwszy je wprowadziło? Adwentyści twierdzą, że było to prawo pogańskie, ponieważ nie używa się w nim terminu chrześcijańskiego, jak Dzień Pański czy chrześcijański szabat. Odpowiedź jest prosta: chrześcijanie nie potrzebowali żadnego prawa, które zmusiłoby ich do przestrzegania tego dnia, ponieważ wszyscy przestrzegali go już jako chrześcijański obowiązek. Ale poganie nie mieli dnia tygodnia. Dlatego skierowano do nich prawo i oczywiście używano pogańskich określeń tego dnia, „dnia słońca”. To jest oczywiste wyjaśnienie, dlaczego użyto pogańskiej nazwy. Gibbon mówi: „Konstantyn stylizuje Dzień Pański Dies Solis, imię, które nie mogło urazić uszu jego pogańskich poddanych”. ( Historia Rzymu, rozdz. 20, przypis 8.)\nDoktor Schaff mówi:\n„Dopóki chrześcijaństwo nie było uznawane i chronione przez państwo, obchodzenie niedzieli było czysto religijne, ściśle dobrowolne”. (History of the Church, tom III, s. 379) „Konstantyn jest założycielem, przynajmniej częściowo, cywilnego obchodzenia niedzieli”. Przed tym prawem wszyscy chrześcijanie dobrowolnie obchodzili Dzień Pański jako obowiązek religijny. Teraz prawo cywilne wymagało od pogan poszanowania chrześcijańskiego dnia odpoczynku. To jest prosta prawda i całość.\nDoktor Schaff, strona 380, kontynuuje:\n„Chrześcijanie i poganie byli przyzwyczajeni do świątecznych odpoczynku; Konstantyn dokonał synchronizacji tych odpoczynku i dał pierwszeństwo niedzieli, w której chrześcijanie od początku obchodzili zmartwychwstanie swego Pana i Zbawiciela. To i nic więcej zostało zasugerowane w słynnym uchwale 321.”\nŚwięta pogańskie odbywały się tylko raz w roku, a nie co tydzień. Teraz musieli zachowywać cotygodniowy dzień odpoczynku w niedzielę, aby harmonizować z chrześcijanami. Adwentyści teraz dobrowolnie obchodzili sobotę jako święty obowiązek, chociaż prawo cywilne tego nie wymaga. Tak więc chrześcijanie dobrowolnie obchodzili Dzień Pański jako obowiązek religijny, chociaż żadne prawo cywilne tego nie wymagało. Otóż prawo cywilne wymagało od pogan poszanowania dnia chrześcijanina, który był wówczas przestrzegany przez cesarza i cały jego dom.\nJeśli chodzi o wiarygodność doktora Schaffa jako historyka, Starszy JH Wagoner mówi: „Doktor Schaff jest słusznie szanowany jako człowiek o rozległej wiedzy, którego świadectwa dotyczące faktów nikt nie będzie kwestionował”. ( Odpowiedzi dla Canright, s. 132) Dobre i prawdziwe. Doktor Schaff mówi, że chrześcijanie od samego początku dobrowolnie przestrzegali dnia zmartwychwstania, a Konstantyn ustanowił prawo cywilne wymagające od pogan, aby ich święto harmonizowało z ustanowionym dniem chrześcijańskim. Poganie musieli dostosować się do dnia chrześcijańskiego, a nie chrześcijanie do dnia pogańskiego.\nJak obficie udowodniliśmy w rozdziale 5, pogańscy Rzymianie nie mieli cotygodniowych festiwali. Wszystkie te święta odbywały się co roku, podobnie jak nasz 4 lipca, Święto Dziękczynienia itd. Ale dzień chrześcijanina był co tydzień, w każdą niedzielę. Constantine dokonał synchronizacji. W jaki sposób? „Preferując niedzielę”, dzień chrześcijanina. To jest dość jasne.\nProszę zwrócić uwagę na jedną klauzulę dekretu, a mianowicie: „Ci w kraju” mieli mieć pełną swobodę zajmowania się rolnictwem. Doktor Schaff podaje powód w ten sposób: „Wyraźnie wykluczył okręgi wiejskie, w których nadal panowało pogaństwo”. ( Historia Kościoła, okres 3d, par. 75, s. 379). To prawda i pokazuje, że poganie nie obchodzili niedzieli ani nie chcieli. Dlatego tam, gdzie stanowili znaczną większość, byli zwolnieni z przestrzegania tego prawa. Ale w miastach, w których przeważali chrześcijanie, trzeba było zaprzestać świeckich interesów.\nTo prawo zostało ustanowione, aby chronić chrześcijan i dni chrześcijan, a nie pogan czy dzień pogański. Ponieważ Konstantyn, będąc jeszcze poganinem innych pogan, czczonym Apollem, bogiem słońca, adwentyści twierdzą, że czcił niedzielę jako dzień święty. Ale ten argument jest błędny. Niedziela była po prostu astrologiczną nazwą dnia, nazwaną od planety, czyli słońca. Nie miało żadnego znaczenia religijnego, żadnego związku z kultem Apolla. Nie był czczony w niedzielę bardziej niż w jakikolwiek inny dzień powszedni. Argument ten opiera się na brzęczeniu słów, ale nie na faktach.\nOjciec i matka Konstantyna byli chrześcijanami i uznawał ich obu. Jego matką była święta Helena, jedna z najbardziej pobożnych chrześcijan pierwszych wieków. Jej wpływ na syna był zawsze wielki. W ten sposób sam Konstantyn podaje powody, które skłoniły go do zaufania Bogu swego ojca, Bogu chrześcijan.\n„Mój ojciec szanował chrześcijańskiego Boga i zawsze cieszył się powodzeniem, podczas gdy cesarze, którzy czcili pogańskich bogów, umierali żałosną śmiercią; dlatego, abym mógł cieszyć się szczęśliwym życiem i panować, będę naśladował przykład mego ojca i przyłączę się do sprawy chrześcijan, którzy codziennie wzrastają, podczas gdy poganie się zmniejszają”. (Schaff, 3d period, Vol. I, Sect. 2, str. 19, 20).\nRozumował w ten sposób, kiedy został cesarzem w 306 r. Ridpath mówi o nim: „W logice wydarzeń dostrzegł zakończenie wielkiego sylogizmu. Zobaczył, że przeznaczenie ma napisać Finis na dole ostatniej strony pogaństwa.\nDlatego cesarz zaczął faworyzować chrześcijan”. ( History of the World, tom I, rozdział III, str. 881, 882)\nW roku 312 ne, podczas marszu w kierunku Rzymu ze swoją armią na spotkanie z wrogiem, cesarzem Maxentiusem, zobaczył na niebie znak krzyża ze słowami: „Przez to podbijesz.” Następnie przyjął to jako sztandar dla swojej armii, pod którą zawsze maszerowała, i zawsze ku zwycięstwu. Tutaj otwarcie wyznał konwersję na religię chrześcijańską. Natychmiast wydał edykt na korzyść chrześcijan.\nSchaff-Herzog Encyclopedia Artykuł „Konstantyn” mówi: „(Mediolan 313) przyznał im nie tylko darmowy kult religijny i uznanie ich przez państwo, ale także zadośćuczynienie za poniesione wcześniej straty. … Seria edyktów z 315, 316, 319 i 323 zakończyła rewolucję”. Na mocy tych edyktów pogaństwo zostało obalone i ostatecznie wyjęte spod prawa od 323. (Zobacz życie Konstantyna w dowolnej historii lub encyklopedii).\nAdwentyści niesłusznie próbują umiejscowić jego nawrócenie po jego niedzielnym prawie z 321 rne. Tak więc pani White mówi: „Pierwszym publicznym środkiem wymuszającym przestrzeganie niedzieli było prawo uchwalone przez Konstantyna dwa lata przed wyznaniem chrześcijaństwa”. ( Great Controversy, wydanie z 1884 r., Rozdz. 30, s. 391).\nJuż samo to stwierdzenie niweczy jej roszczenie do natchnienia, ponieważ jest już dziewięć lat za późno, z wyraźnym zamiarem udowodnienia, że jego prawo było pogańskie. Starszy JH Wagoner, po nadaniu nazwy dekretowi z 321, mówi: „W czasie, gdy te dekrety zostały wydane, nie złożył żadnego wyznania chrześcijaństwa”. ( Odpowiedzi dla Canright, s. 29). To zdumiewające, że człowiek wypuścił do druku stwierdzenie tak całkowicie nieprawdziwe. W historii nie ma nic wyraźniejszego niż to, że Konstantyn otwarcie wyznał nawrócenie na chrześcijaństwo dziewięć lat przed wydaniem jego niedzielnego edyktu. (Zobacz Życie Konstantyna, Euzebiusza).\nPrzez wiele lat on sam i wszyscy jego domownicy z pobożnością obchodzili Dzień Pański. (Zobacz Euzebiusz, jak wyżej).\nW artykule „Konstantyn” w „ New Schaff-Herzog Encyclopedia ” czytamy: „Wrażenie wywołane przez to objawienie (wizja krzyża) znalazło swoje spełnienie we śnie nocnym. Ze źródeł wynika, że zdecydowane nawrócenie Konstantyna na chrześcijaństwo ma nastąpić na początku kampanii, czyli na wiosnę 312 roku; również, że to nawrócenie nie opierało się na pojedynczym doświadczeniu, objawieniu lub śnie, ale na tym przygotowawczym doświadczeniu współdziałało z nim. … Tam, gdzie we fragmentach Euzebiusza i gdzie indziej mówi o jednej religii i wierze w jednego Boga, ma na myśli historyczne chrześcijaństwo i nie mówi o chrześcijanach, ale o poganach tej doktryny, i tylko w tym świetle jego chrześcijanie i poganie współcześni go rozumieją”.\nOto jasne świadectwo bezstronnego autorytetu zebrane ze wszystkich faktów w sprawie, która umieszcza rzekome nawrócenie cesarza w 312 rne, dokładnie tam, gdzie robią to wszyscy wiarygodni historycy. To było dziewięć lat przed jego niedzielnym prawem. Dean Stanley ( History of the Eastern Church, Wykład 6, s. 201, 202) umieszcza nawrócenie Konstantyna w tym samym dniu 312 r., Zaraz po jego wizji krzyża. Mówi: „O tym, że taka zmiana, dokonana takimi środkami, dokonała się w czasie tego kryzysu, potwierdza nie tylko fakt, że Konstantyn zaraz potem przyjął wiarę chrześcijańską, ale specyficzne wprowadzenie sztandaru krzyża do Armia.”\nGibbon w swojej Historii Rzymu, t. XI, rozdz. XX, s. 184, mówi: „Około pięć miesięcy po podboju Włoch cesarz złożył (313 r.) Uroczyste i autentyczne oświadczenie o swoich uczuciach słynnym edyktem mediolańskim, który przywrócił pokój Kościołowi katolickiemu”.\nOd tego czasu łączył się z chrześcijanami, robił wszystko, co mógł bezpiecznie dla nich i przeciwko pogaństwu, aż w 323 całkowicie zakazał pogaństwa. Encyclopedia Britannica, artykuł „Constantine”, mówi: „Rzym był naturalnie warownia pogaństwa, do którego zdecydowana większość Senatu przylgneła z wielkim oddaniem. Konstantyn nie życzył sobie jawnej przemocy wobec tego uczucia i dlatego postanowił założyć nową stolicę”.\nStanley opowiada, jak cesarz odmówił wzięcia udziału w popularnej pogańskiej procesji w Rzymie. Otwarcie wyśmiał to. Stanley mówi: „Naród rzymski był wściekły. Na ulicach wybuchły zamieszki”. Jego posąg został ukamienowany. To dobry dowód na jego nienawiść do pogaństwa. Jego sprzeciw wobec pogaństwa był powodem porzucenia Rzymu. Sprawił, że jego synowie otrzymali chrześcijańskie wykształcenie. Motywy politycznej celowości spowodowały jednak, że zwlekał z pełnym uznaniem chrześcijaństwa za religię państwa, aż został jedynym władcą imperium.\nAdwentyści są winni błędnej interpretacji najprostszych intencji tego prawa. Twierdzą, że to prawo zmusiło pogan i chrześcijan do zaprzestania pracy w niedzielę, z wyjątkiem kraju, w którym obaj mogli pracować. Następnie podkreślają, że była to pierwsza ustawa zakazująca pracy w niedzielę. Tak więc Starszy Wagoner mówi: „Zostało w pełni udowodnione, że dekret Konstantyna był pierwszym autorytetem dotyczącym niedzielnego odpoczynku”. ( Odpowiedzi dla Canright, str. 136) Tak, oczywiście, ale do kogo to prawo miało zastosowanie? Poganom. Było to pierwsze prawo cywilne wprowadzone przez państwo po tym, jak jego głowa stała się chrześcijaninem.\nWagoner znowu mówi: „W kraju pozwolił wszystkim pracować, zarówno poganom, jak i chrześcijanom”. ( Odpowiedzi dla Canright, str. 150) W tej kwestii można zacytować: „ Półprawda jest tak samo zła jak kłamstwo”. Czy to prawo w jakikolwiek sposób wspomina o chrześcijanach? Nie. Wagoner zakłada, że tak, i przez to fałszywe założenie dochodzi do wniosku, że chrześcijanie pracowali w niedzielę, kiedy w prawie nie ma o tym mowy. Nasze prawo pozwala teraz ludziom robić wiele rzeczy, których żaden chrześcijanin nie zrobi. W tym czasie chrześcijanie czcili Dzień Pański bez względu na to, na co zezwalało prawo cywilne.\nPonieważ prawo zezwalało rolnikom na pracę w niedzielę, adwentyści twierdzą, że do tego czasu chrześcijanie pracowali w niedzielę. Nie mają na to dowodów. (Zobacz tę pracę, rozdział 6). Przez trzysta lat był to święty dzień dla chrześcijan. Zachowali go dobrowolnie, jak twierdzi doktor Schaff powyżej, stąd prawo w żaden sposób ich nie dotyczyło, ale wymagało od pogan, zwłaszcza w miastach, w których przeważali chrześcijanie, zaprzestania pracy tego dnia.\nKonstantyn, jego matka Helena, wszystkie jego dzieci, jego dom, jego słudzy i on sam z pobożnością przestrzegał dnia Pańskiego w czasie, gdy wydano ten edykt 321. Adwentyści starają się ignorować to wszystko, aby poprzeć swoją teorię, że było to pogańskie prawo. wymagając od chrześcijan szacunku dla pogańskiego dnia. To zła sprawa, która wymaga takiego rozumowania.\nInny adwokat Dnia Siódmego, wielebny AH Lewis, DD, mówi: „Ten edykt nie odnosi się do dnia jako szabatu, jako do dnia Pańskiego ani do jakiegokolwiek związku z chrześcijaństwem.\nNie jest też edyktem skierowanym do chrześcijan”. ( Sabat i niedziela, s. 142) To jest dobre wyznanie i dokładnie mówi prawdę. Prawo to dotyczyło pogan, którzy nigdy nie odpoczywali w niedziele. Prawo to wymagało od nich robienia tego, czego nigdy wcześniej nie robili — przerwania pracy w niedzielę. Chrześcijanie nie wymagali takiego prawa, ponieważ obchodzili ten dzień jako obowiązek religijny i żadne prawo cywilne tego nie wymagało. Byłoby absurdalne i bezużyteczne, gdyby Konstantyn wydał edykt zabraniający chrześcijanom pracy w Dzień Pański, który przez trzysta lat był częścią ich świętej wiary. Sam argument, jaki wysuwają sabatarianie, aby udowodnić, że prawo to było skierowane do pogan, w kategoriach pogańskich, jest dobrym dowodem na to, że chrześcijanie nie potrzebowali takiego prawa.\nNiedzielę obchodzili dobrowolnie. Spójrz na absurdalność teorii adwentystów: poganie obchodzili niedzielę; Chrześcijanie nie byli, ale zamiast tego zachowywali sobotę. Konstantyn chciał, aby wszyscy dotarli do tego samego dnia. Do kogo więc skierowałby to prawo? Chrześcijan, oczywiście, wymagając od nich zmiany dnia. Ale on nic takiego nie zrobił; bo nie było ku temu okazji.\nStarszy JH Wagoner wyznaje takie wyznanie: „Konstantyn nie zrobił niczego, co można by interpretować jako zmianę szabatu. W swoich dekretach nie powiedział ani jednego słowa za ani przeciw przestrzeganiu biblijnego sabatu. Nie odniósł się do tego w żaden sposób”. ( Odpowiedzi dla Canright, s. 149, 150).Oczywiście, że nie, bo jego prawo było skierowane tylko do pogan, którzy nie przestrzegali ani soboty, ani niedzieli. Ale czy po swoim rzekomym nawróceniu w 312 roku nie utrzymywał pogan na wysokich stanowiskach? Czy nie nakazał składania ofiar pogańskim bogom? Czy nie kazał wykonać dla siebie jakichś pogańskich obrzędów? Tak. Dlaczego? Poza polisą. Musiał to zrobić, aby uniknąć buntu swoich pogańskich poddanych, którzy byli jeszcze liczni i potężni. Musiał czekać, jak wszyscy mądrzy władcy i reformatorzy. Nie mógł zmienić religii i zwyczajów całego imperium w jeden dzień. Użył zdrowego rozsądku, podobnie jak Lincoln w zniesieniu niewolnictwa. Lincoln opóźnił to lata po tym, jak radykałowie potępili go za jego półśrodki i opóźnienie. Teraz wszystko uzasadnia obrany kurs. Konstantyn podążył tą samą mądrą drogą do zniesienia pogaństwa.\nDlatego adwentyści potępiają go jako pół-poganina, ponieważ nie udawał głupca i fanatyka i nie próbował natychmiast zrobić tego, co było niemożliwe. Kiedy po raz pierwszy został cesarzem, poganie stanowili większość i zajmowali wszystkie ważne urzędy. Musiał się z tym liczyć, aż mógł stopniowo to wszystko zmieniać. Tym sposobem uniknął opozycji, która by go pokonała. Potem dokonał rewolucji religijnej w zadziwiająco krótkim czasie — dziesięć lat. Ani wcześniej, ani później świat nie był świadkiem tak ogromnej rewolucji w tak krótkim czasie, a jego nawrócenie na chrześcijaństwo tego dokonało.\nMam przed sobą Życie Konstantyna Euzebiusza, biskupa Cezarei w Palestynie. Często przebywał z cesarzem, w jego pałacu, przy jego stole, w kościele, na radach kościelnych itp. Opowiadał, jak cesarz tak szybko, jak to możliwe, sprzyjał chrześcijanom i odrzucał pogaństwo, zamykał ich świątynie, zakazał ich kultu, pisał i głosił przeciwko bożkom.\nAle Konstantyn, długo po tym, jak wyznał chrześcijaństwo, zachował pogański tytuł i urząd „Pontifix Maximus”, czyli Najwyższego Papieża pogańskiego. Tak, ponieważ wciąż dawało mu to władzę regulowania tego kultu i używał go do stopniowego ograniczania jednej rzeczy po drugiej w tej religii, aż w 323 całkowicie ją stłumił. W tym prowadził skuteczną politykę i to wszystko.\nNa poprzednich stronach jasno udowodniliśmy, że chrześcijanie obchodzili niedzielę jako dzień święty wieki przed czasami Konstantyna. Euzebiusz, który mieszkał z Konstantynem, wielokrotnie powtarza, że wszyscy chrześcijanie obchodzili niedzielę w tym czasie i wcześniej. Udowodniliśmy z całą pewnością, na kilku stronach wstecz, że pogańscy Rzymianie nie odpoczywali w niedzielę i dlatego nie mieli dnia odpoczynku, który mogliby dać chrześcijanom.\nNie ma nic bardziej rozsądnego i prostszego niż fakt, że kiedy Konstantyn wyznawał chrześcijaństwo, powinien jak najszybciej ustanowić prawo chroniące chrześcijański dzień odpoczynku, tak samo, jak robili to od tamtej pory chrześcijańscy władcy. Właśnie to zrobił i to wszystko. To, czy był naprawdę nawróconym człowiekiem, czy zwykłym profesorem z polityki, nie ma znaczenia. Twierdził, że jest chrześcijaninem i wszystkie jego edykty zostały wydane po to, aby je faworyzować, a niedzielne prawo z resztą.\nTo, że prawo zostało uchwalone specjalnie w celu ochrony Dnia Pańskiego dla kultu chrześcijańskiego, wyraźnie stwierdza Euzebiusz w swoim Życiu Konstantyna, Rozdział XVIII. Euzebiusz mieszkał dokładnie tam, gdzie to prawo zostało ustanowione i kiedy zostało ustanowione. Był blisko związany z Konstantynem i jasno stwierdził, dlaczego to prawo zostało wydane. Czy nie wiedziałby lepiej niż jakiś partyzancki adwentysta szesnaście wieków później? Posłuchajcie Euzebiusza: „On [Konstantyn] również postanowił, że jeden dzień należy traktować jako szczególną okazję do modlitwy; Mam na myśli to, co jest naprawdę pierwszym i najważniejszym ze wszystkich, dniem naszego Pana i Zbawiciela. Całą opiekę nad jego domem powierzono diakonom i innym szafarzom poświęconym służbie Bogu i odznaczonym powagą życia i wszelkimi innymi cnotami; podczas gdy jego wierny ochroniarz, silny w przywiązaniu i wierności swojej osobie, znalazł w swoim cesarzu instruktora w praktykowaniu pobożności i, podobnie jak on, obchodził zbawienny dzień Pana na cześć\nTo samo przestrzeganie było zalecane przez tego błogosławionego księcia wszystkim klasom poddanych; Jego gorącym pragnieniem było stopniowe doprowadzenie całej ludzkości do oddawania czci Bogu. Dlatego nakazał wszystkim poddanym Cesarstwa Rzymskiego obchodzić Dzień Pański jako dzień odpoczynku”. Zauważ, że wszyscy słudzy w domu Konstantyna byli chrześcijanami i wszyscy obchodzili Dzień Pański z cesarzem. Nakazał wszystkim swoim poddanym odpocząć tego dnia, aby chrześcijanie mogli swobodnie uczestniczyć w nabożeństwach w Dzień Pański.\nWielu chrześcijan było niewolnikami pogańskich panów i nie mogło odpocząć, chyba że ich właściciele. To prawo zmusiło tych pogańskich mistrzów do zaprzestania pracy tego dnia. Wtedy ich niewolnicy mogliby obchodzić Dzień Pański.\nKonstantyn uważał się za powołanego przez Boga do troski o Kościół w sprawach zewnętrznych, tak jak biskupi mieli troszczyć się o sprawy wewnętrzne. Powiedział:\n„Jesteście biskupami, których jurysdykcja należy do Kościoła. Jestem także biskupem, wyświęconym przez Boga, aby przeoczyć to, co jest zewnętrzne w stosunku do Kościoła”. (Euzebiusz, Życie Konstantyna, rozdz. XXIV)\nDlatego ustanowił swoje niedzielne prawo — miało pomóc Kościołowi. Jest jeszcze jedno wiarygodne świadectwo, że niedzielne prawo Konstantyna miało chronić Dzień Pański, a nie pogański. Historyk Sozomen urodził się w Palestynie, domu apostołów, zaledwie około sześćdziesiąt lat po śmierci Konstantyna. Był znanym prawnikiem w Konstantynopolu, domu Konstantyna; dlatego znał wszystkie prawa cesarza i znał ich cel. O tym prawie niedzielnym mówi: „Nakazał także przestrzeganie dnia zwanego Dniem Pańskim, który Żydzi nazywają pierwszym dniem tygodnia. Czcił Dzień Pański, ponieważ w nim Chrystus powstał z martwych”. (Eccl. Hist., Rozdz. Ix, str. 22.)\nTo świadectwo takiego autorytetu, żyjącego właśnie tam, powinno być i jest decydujące. Prawo to miało chronić Dzień Pański, ponieważ Chrystus zmartwychwstał tego dnia, a nie dlatego, że był to pogański dzień świąteczny.\nKażdy szczery człowiek musi to zobaczyć. To całkowicie obala teorię adwentystów, że było to pogańskie prawo nakazujące pogański dzień.\nStarszy AT Jones był kiedyś redaktorem ich gazety kościelnej i najlepiej opisywanym historykiem Adwentystów Dnia Siódmego, jakie kiedykolwiek mieli. W swojej ostatniej książce The Reformation, opublikowanej w 1913 r., Nie tylko przyznaje, ale zgodnie z prawdą twierdzi, że prawo Konstantyna niedzielne zostało wydane na prośbę chrześcijan o pomoc Kościołowi. Mówi: „Instytucja niedzielna i wszystko, co było z nią związane, pochodziło w całości z Kościoła. A kiedy z federalnego Kościoła państwo przyjęło i wcieliło w prawo tę instytucję wyłącznie kościelną, to właśnie w jej wykonaniu było to zjednoczenie Kościoła i państwa”. „Jedynie w ramach wspierania wielkiego planu biskupów i ich kościoła, aby ustanowić państwo jako« Królestwo Boże »” (str. 315).\nTutaj mamy prawdziwą prawdę o tym niedzielnym prawie. Został wydany przez rzekomo chrześcijańskiego cesarza, aby sprzyjać Kościołowi chrześcijańskiemu, chroniąc ich chrześcijański dzień kultu, który od dawna jest przez nich uznawany za święty. Łatwo się zgodzić, że gorliwość Konstantyna w niesieniu pomocy Kościołowi była nierozsądna i szkodliwa w skutkach; ale fakt pozostaje taki sam.\nEdykt Konstantyna był pierwszym prawem wydanym kiedykolwiek przez kogokolwiek zakazującego świeckich interesów w niedzielę. Wszyscy historycy są z tym zgodni. Już ten fakt obala twierdzenie adwentystów, że dzień jako dzień odpoczynku został zapoczątkowany przez pogan.\nZastanów się teraz: jeśli ci pogańscy Rzymianie uważali niedzielę za święty dzień kultu, dlaczego nigdy wcześniej nie obowiązywało im prawo zabraniające pracy w tym dniu? Czy wszyscy ci poganie na wieki dobrowolnie zaprzestali pracy tego dnia, bez żadnego wymagającego tego prawa? Nawet w krajach chrześcijańskich, gdzie obowiązują surowe przepisy zakazujące niedzielnych interesów, trudno jest nakłonić ludzi do obchodzenia dnia. Czy poganie byli bardziej religijni niż chrześcijanie? Cesarz rzymski był zawsze głową religii pogańskiej, tak samo jak Papież jest głową Kościoła katolickiego. Jego edykt był dla nich prawem. Był „Pontifix Maximus”, co upoważniało go do regulowania kultu pogańskiego. Jeśli uważanie tego dnia za święty było częścią religii pogańskiej, Dlaczego jest tak, że pierwsze prawo zabraniające pracy w niedzielę nie zostało wydane, dopóki cesarz rzymski nie wyznał chrześcijaństwa? Zadałem adwentystom to pytanie, a oni udzielają tylko wymijającej odpowiedzi. Prosty fakt jest następujący: aż do czasów Konstantyna chrześcijanie byli strasznie prześladowani i stanowili mniejszość, więc nie mogli ustanowić prawa cywilnego zakazującego pracy w niedzielę, dzień, w którym wszyscy zachowywali, jak widzieliśmy.\nPoganie nie obchodzili niedzieli, ale pracowali tego dnia tak samo jak we wszystkie inne dni. Dlatego nie chcieli żadnego prawa zabraniającego pracy, do której wszyscy byli przyzwyczajeni tego dnia. Niedzielne prawo było tym, czego poganie nie chcieli; dlatego też, dzięki swej władzy cesarza, wydał edykt nakazujący swoim pogańskim poddanym odpoczywanie w niedzielę, tak samo jak chrześcijanie czynili i robili przez trzysta lat. Prawo to zostało stworzone po to, by sprzyjać chrześcijanom, a nie poganom. Adwentyści przyznają, że to prawo zostało ustanowione na prośbę chrześcijan.\nPonownie Starszy Jones w Battle Creek Journal z 11 grudnia 1888 mówi: „Zostało wykazane, że pierwsze prawo niedzielne, jakie kiedykolwiek zostało uchwalone, było na prośbę Kościoła; było to w imieniu Kościoła i wyraźnie miało na celu pomoc Kościołowi”.\nTo prawdziwe wyznanie obala twierdzenie, że to prawo było pogańskim prawem, które miało chronić pogański dzień. Było to dokładnie odwrotne — prawo zmuszające pogan do zaprzestania pracy w dniu, który chrześcijanie obchodzili jako święty dzień. Dodajmy to do zacytowanego powyżej wyznania Wagonera, a mianowicie, że „idea odpoczynku od ziemskiej pracy w jej kulcie była całkowicie nowa dla pogan”. Tak było, ale chrześcijanie od wieków przestrzegali tego dnia. Od kogo zatem „zrodził się” zwyczaj odpoczywania od pracy w niedzielę i zachowywania jej jako świętego dnia kultu?\nMa swój początek od chrześcijan, a nie od pogan”.\nSzanowny Panie, odpowiem krótko na Twoje pytania w kolejności, w jakiej je wysłałeś.\n— Pogańscy Grecy i Rzymianie nigdy nie mieli tygodniowego dnia odpoczynku.\n— Nigdy nie mieli tygodniowego święta ani dnia świątecznego.\n— Nigdy nie mieli specjalnego dnia w tygodniu, w którym składali ofiary lub modlitwy do pogańskich bogów. (Ani pogańscy Grecy, ani Rzymianie nie uznawali siedmiodniowego lub tygodniowego podziału miesiąca).\n— W niedzielę nie składali ofiar ani modlitw do swoich bogów, podobnie jak w inne dni.